Krzysztof Wielicki: Wyjeżdżałem nocą, żeby nie widzieć jak dzieci płaczą [ROZMOWA] - Dziennikbaltycki.pl\nKrzysztof Wielicki: Wyjeżdżałem nocą, żeby nie widzieć jak...\nKrzysztof Wielicki: Wyjeżdżałem nocą, żeby nie widzieć jak dzieci płaczą [ROZMOWA]\n2 stycznia 2015 02.01.2015 Aktualizacja: 2 stycznia 2015 12:53 02.01.2015 12:53\nW Himalajach miałem takie sytuacje, że nie powinienem był z nich wrócić. Rozmowa z 64-letnim Krzysztofem Wielickim, legendą himalaizmu.\nKrzysztof Wielicki ©Wojciech Matusik/Polskapresse/Gazeta Krakowska\nUkazała się Pańska biografia spisana w formie wywiadu. To oznacza, że nadszedł już czas podsumowań, robienia bilansu?\nMam nadzieję, że nie, choć może tak to wyglądać. Najpierw bardzo chciałem napisać książkę sam, ale że jestem leń...\nNie wygląda Pan.\nTo, powiedzmy, że ciągle brak mi czasu. Jednak rzeczywiście pisanie książki o sobie wiąże się - jak się wydaje - z końcem jakiegoś etapu życia. No więc uznawałem, że skoro cały czas jestem w biegu, to pewnie jeszcze nie czas na biografię. Ostatecznie po dwuletnich namowach uległem wydawcy, złamałem się i powiedziałem: OK. Teraz nie żałuję, bo pozwoliło mi to sięgnąć do moich archiwów, przypomnieć parę rzeczy. Bo człowiek tak biegnie, biegnie i nie ma czasu spojrzeć za siebie.\nI Pan nadal będzie biegł?\nA wiek emerytalny? Granica wprawdzie została podniesiona...\n(śmiech) Nie znam takiego pojęcia. Ubezpieczyciele często do mnie teraz dzwonią i mówią: Panie Krzysztofie, emerytura się zbliża, trzeba pomyśleć o jakiejś polisie. Grzecznie odmawiam. Nie wiem i nie chcę wiedzieć, co to jest emerytura.\nBo Panu ciągle tylko góry w głowie?\nJest tylko kwestia rodzaju wyzwań. To jest trudny problem, który w ogóle dotyczy sportowców, nie tylko alpinistów, gdy zderzasz się ze świadomością, że powinieneś obniżyć sobie poprzeczkę. Trudno powiedzieć sobie: Dobrze, to ja już teraz będę chodzić tylko do wysokości sześciu tysięcy metrów.\nTo teraz Pański limit?\nW ostatnich dwóch, trzech latach razem z przyjaciółmi jesteśmy zajęci eksploracją na takich niższych szczytach, sześciotysięcznych właśnie, ale dziewiczych. Ten element eksploracyjny jest bardzo ważny. Może nie chodzi już o pisanie historii, ale z punktu widzenia wspinacza to bardzo ciekawa sprawa. Jeździmy gdzieś na lodowce, gdzie ludzka stopa nie stanęła, trzeba robić mapy, nazywać rejony, szczyty. Piękne szczyty. Bawimy się w takich eksploratorów, możemy sobie wyobrażać, jak to było np. w latach 50. ubiegłego wieku, gdy ludzie zaczynali zdobywać najwyższe góry.\nTaka esencja górskich wypraw, o której Pan często opowiada: ludzie, przyjaźń, rozmowy.\nTak, ktoś zaśpiewa, ktoś zagra na gitarze, ktoś się napije. To wszystko ludzie z mojego pokolenia, związani z klubami wysokogórskimi. Nie są już tak bardzo aktywni, ale ciągle mają ochotę łazić w piękne góry.\nA Himalaje na Pańskiej drodze nadal są?\nWłasnych planów eksploracji ośmiotysięczników już nie mam, ale jestem postrzegany jako kierownik wypraw. Plany są, w końcu zostały dwa szczyty ciągle niezdobyte zimą. Myślimy zwłaszcza o K2. Jeśli ten projekt ruszy, to sądzę, że PZA zaproponuje mi kierownictwo tej wyprawy.\nTytuł książki to "Mój wybór". To od razu taka odpowiedź na pytanie, które himalaiści często słyszą: Po co to ryzyko, dlaczego?\nNie, raczej chciałem podkreślić, że chodziło o wybór pewnej drogi życiowej. Że to nie jest, nie było hobby. Kiedyś wybrałem góry i do dzisiaj jestem z nimi związany w zasadzie w każdym aspekcie. To styl życia związany pewnym towarzystwem ludzi, a nawet sposobem ubierania się czy poglądami. Teraz już w mniejszym stopniu, ale przez lata byliśmy bardzo hermetycznym środowiskiem. Zostawiliśmy wyuczone zawody, jako członkowie klubów wysokogórskich prowadziliśmy prace wysokościowe i wszystko związaliśmy z górami.\nPrzeglądał się Pan w tych wspomnieniach i co sobie myślał? Cholera, jakie to życie było, jest ciekawe?\nBardzo ciekawe. Jak sobie tak pomyślę, jakie czasem głupie rzeczy robiliśmy... W tym sensie głupie, że to mogło się źle skończyć. Ale tak strasznie byliśmy wtedy napaleni na wspinanie, że szkoda gadać. Mieliśmy w sobie taką potrzebę pisania historii. Być może to była kwestia systemu, w którym się wychowaliśmy. Wpisywaliśmy to wszystko, to nasze wspinanie w taką bardzo patriotyczną otoczkę. My byliśmy tym patriotyzmem wręcz przesiąknięci. Również dzięki naszym charyzmatycznym liderom, jak: Janusz Kurczab, Andrzej Zawada czy Adam Bilczewski, którzy wpoili nam taką zasadę, że my, Polacy, musimy.\nStraciliśmy pewien okres. W latach 1950-1964 zdobyto wszystkie szczyty ośmiotysięczne, wszystkie bez Polaków. Kiedy w latach 70. w związku z ustawą o uprawianiu sportu sytuacja trochę się rozluźniła, to zaczęliśmy wyjeżdżać w wysokie góry i zaczęliśmy gonić światową czołówkę. Trochę z taką myślą, żeby wreszcie nas rozpoznawali, żeby nasze nazwiska pojawiały się w zachodniej literaturze fachowej. To była taka naturalna potrzeba rywalizacji, chęć - taka pozytywna - dokopania innym. Na zasadzie, że jak inni coś zrobili, to my zrobimy to lepiej.\nBył w tych wyjazdach też element ucieczki? Z szarego PRL-u?\nW tych naszych zawodach trudno było zrobić karierę. Na co można było liczyć? Co dwa lata sto złotych więcej, lepsze tak zwane przyszeregowanie. My mieliśmy pasję, więc w pewnym momencie mieliśmy wybór. Zostawiliśmy pracę i poświęciliśmy się górom. Nie da się jednak ukryć, że generalnie to była jakaś ucieczka. Jako że mieliśmy paszporty sportowe, to była okazja, żeby wyrwać się w świat. Góry są przecież wszędzie. Jak wyjeżdżaliśmy, to nie wracaliśmy miesiącami. Bo jeszcze człowiek wyskoczył do Singapuru, do Japonii, do Australii.\nA przy okazji zarobił? Pan choćby patroszył ryby na Alasce.\nWtedy kolega mnie zaprosił, pojechałem po to, żeby trochę zarobić. Tysiąc dolarów... Boże, jakie to były pieniądze. Budowałem akurat dom i brakowało mi środków. W końcu musiałem więc pojechać zarobić parę groszy, to był jednak taki epizod. W sumie dawaliśmy sobie radę, dopiero transformacja nas zaskoczyła. Po 1989 r. nie dało się tak dalej na tych robotach wysokościowych ciągnąć, to już nie były czasy kija, wałka i wiadra. Nie ta technologia. Trzeba już było być profesjonalną firmą, brać udział w przetargach. Biznesowe sprawy - nie dla nas. Część ludzi powracała do swoich zawodów, ja nie, choć mogłem, ale do elektroniki po dziewięciu latach przerwy byłoby ciężko wrócić. W związku z tym zostałem przy biznesie górskim, założyłem firmę dystrybuującą światowe marki związane z alpinizmem.\nCzyli głowę do biznesu Pan jednak miał.\nNo tak, ale to już musiał być biznes związany z górami. Zresztą większość ludzi z mojego środowiska sobie poradziła w tej nowej Polsce bardzo dobrze, być może ta aktywność górska nam w tym pomogła. Bo ludzie, którzy jadą w góry, zawsze wierzą, że sobie poradzą. Oczywiście, nie jest to prawda, ale w to wierzą. Zdarzają się osoby, które się poddają, lamentują: Nie mam pracy, co robić. Ale ci, którzy się wspinali, nie powiedzą tak nigdy. Ten element wiary jest we wspinaniu bardzo istotny.\nBez ryzyka nie byłoby alpinizmu, nikt by nie chodził w góry.\nPan kiedy najbardziej ryzykował?\nTo moje solowe wspinanie, nie mówiąc o Nanga Parbat [brawurowe, samotne wejście w 1996 r. - red.], to było wariackie, nie wiem, czemu ja to robiłem. Działała chyba adrenalina, potrzebowałem więcej emocji. Może to nie było ryzykanctwo, bo jednak robiłem to, mając trochę doświadczenia, ale... No, jak mówię, alpinizm zasadza się na ryzyku. Każdy jednak wierzy, że wróci. Gdyby było inaczej, gdyby ktoś mówił sobie: "Nie pojadę, bo może mi się coś stać", toby nie pojechał. Takie podejście, że stać mnie na pokonywanie najtrudniejszych przeszkód, przekłada się potem na życie na dole.\nBył kiedykolwiek taki moment, że nienawidził Pan gór?\nGór nie. Przeciwko górom nie można występować. Ale przy różnych tragicznych sytuacjach pojawia się taka niezgoda, wściekłość na los, który próbuje rządzić naszym życiem. My najbardziej boimy się sytuacji, których nie da się przewidzieć. Serak nie leci pięć lat i nagle we wtorek o szóstej rano trach. Ktoś ginie. Człowiek wtedy myśli, że nie chce robić czegoś, co nie do końca od niego zależy. Ale to oczywiście mija, bo to jest pasja. Z pasją się umiera.\nWściekłość na los, a oprócz tego rozpacz, łzy?\nW górach nie płakałem nigdy. Ale gdy musiałem pójść do Celiny, żony Jurka Kukuczki, i powiedzieć jej, że zginął, to była bardzo trudna chwila. Wszyscy byliśmy sobie bardzo bliscy, nasze rodziny się znały. Był taki niepisany obowiązek, że w takich sytuacjach ktoś z bliskich szedł powiadomić rodzinę. To są takie chwile, że... Ciężka sprawa.\nW Pańskim domu o ryzyku się rozmawiało?\nNie rozmawiało się. My byliśmy bezczelni, po prostu wyjeżdżaliśmy i zostawialiśmy rodziny. Choć wiadomo, przed wyjściem łzy się w oczach kręciły. W pewnym momencie zacząłem już wyjeżdżać w nocy, żeby nie widzieć, jak dzieci się do mnie kleją i płaczą. Naprawdę, było kilka takich wypraw, że specjalnie wychodziłem w środku nocy, żeby nie przeżywać tego momentu pożegnania, bo wtedy można się kompletnie rozlecieć. Trudne momenty.Ale jak już człowiek wejdzie do samolotu, to już ma oczy skierowane gdzieś indziej. Poza tym proszę pamiętać, jakie to były czasy. Mieliśmy partnerki, które traktowały to na zasadzie: masz paszport, masz okazję, to jedź.\nTrudno wejść w ich skórę. Codziennie gotowe na wszystko.\nMoja żona zawsze wierzyła, że wrócę. Dodawała mi wielkiej psychicznej otuchy, nigdy nie powiedziała: Wróć szybciej. Raczej: Zostań tak długo, jak musisz. Wykazywała się mądrością, może też występował taki element realizacji partnera przez partnera.\nHimalaiści mają specyficzną relację ze śmiercią?\nJa mawiam tak: W górach jest tylko jedna porażka i nazywa się śmierć. Cała reszta to nowe doświadczenia. Nikt nie chce umierać w górach, proszę mi wierzyć.\nAle obcujecie z nią częściej niż inni. Ona się zdarza, widzi się ją, słyszy się o niej, czasem w drodze na szczyt obok niej przechodzi. Chirurg też inaczej na nią patrzy niż zwykli śmiertelnicy.\nByć może. Ale ja bym powiedział, że chirurgowi częściej zdarza się z nią obcować. Śmierć w górach jest medialna, ale - procentowo patrząc - nie ma jej tak wiele. Jej "atrakcyjność" polega na tym, że wydarza się gdzieś daleko. My ryzyko akceptujemy, wiemy, że coś może się zdarzyć, ale absolutnie o śmierci nie myślimy. Tam myśli się o życiu.\nPan gdzieś cytował coś takiego: Idę w góry cieszyć się...\n... życiem. To tekst z takiej turystycznej piosenki, który przerabiano na "idę w góry cieszyć się żytem".\nCo Pan widzi, gdy patrzy na to młode pokolenie polskich himalaistów? Siebie sprzed 30 lat?\nNie, oni są zupełnie inni. Nie przeszli takiej drogi jak my: od najmniejszych gór po wyjazdy z klubami wysokogórskimi. Dzisiaj każdy może wyjechać w Himalaje. Choćby zaraz.\nMają mniej pokory?\nTrochę mniej. Myśmy przeszli inny szlak.\nA mówi im Pan czasem, choćby żartem: "My byliśmy pionierami, co wy dzieciaki wiecie o wspinaniu"?\nNie. Oni wiedzą, co to są wyzwania. Może tylko nie mają tego doświadczenia, które myśmy mieli, i czasem za to płacą. Ale Wisły kijem nie zawrócimy. Świat się skurczył, dziś wysokie góry są na wyciągnięcie ręki.\n"My musieliśmy przygodę sobie stworzyć, dziś można ją kupić" - bardzo spodobały mi się te Pańskie słowa.\nNic tu nie zmienimy. Kiedyś do wyjazdów kwalifikowały kluby i komisje sportowe. W tej chwili każdy, kto chce się wspinać, może jechać w Himalaje. Nie musi nawet należeć do żadnego klubu czy organizacji. Dawniej coś takiego było nierealne. Ale nie ma co tego negować.\nWy zostawialiście pracę i malowaliście kominy, a teraz na wyprawy zbiera się pieniądze w internecie. Jest lżej?\nNie jest wcale tak łatwo. Dawniej większość klubów opierała swoją działalność na pracach wysokościowych, te pieniądze pomogły bardzo polskiemu alpinizmowi. Sukcesy brały się też z ilości. Z mojego klubu w Katowicach rocznie potrafiło jechać 80 wypraw. Z jednego klubu! Teraz rocznie jadą dwie, trzy wyprawy z całej Polski. Teraz o sponsorów trudno, alpinizm nie poddaje się tak łatwo reklamie. Pod tym względem mają teraz trudniej. My z kolei nie mieliśmy sprzętu, trzeba było kombinować na wszystkie sposoby, żeby kupić liny czy namioty. Wyprawę przygotowywało się kilka miesięcy. Dziś, jak ma się dobrą kartę kredytową, to można to zrobić w tydzień.\nMłodzi mają dziś sprzęt, o jakim wy nawet nie śniliście.\nWie pan, ogrzewane buty może pomagają, ale same na szczyt nie wejdą. Nadal to człowiek musi się wspinać, nie pomoże czekan zagięty tak czy inaczej. Największa rewolucja dokonała się w łączności, dostępie do prognoz. To strasznie ułatwia logistykę. Dlatego teraz można organizować mniejsze wyprawy. Kiedyś chodziło się w ciemno. Był grafik: dziś w górę wychodzi pierwszy zespół, we wtorek drugi, w środę trzeci. Trafiłeś na okno pogodowe - szedłeś dalej, próbowałeś coś więcej zrobić. Dzisiaj dzięki prognozom można przyspieszyć działania i nikt nie rusza tyłka z bazy, jak nie ma prognozy. Dlatego zamiast trzech zespołów wystarczy jeden. Poza tym dzięki literaturze, internetowi nie ma już tylu niewiadomych. Choć nadal można znaleźć w górach ten romantyzm, do którego tak każdy wzdycha.\nNie słyszę w Pana głosie takiej refleksji: Och, stare, dobre czasy.\nBo myśmy podchodzili do sprawy sportowo. Tak sobie mówimy tutaj: Romantyzm, piękne szczyty. OK, wszystko prawda. Tyle że na wspinaniu mówi się: Popieprzaj, popieprzaj, na widoki popatrzysz sobie na widokówkach, teraz nie ma czasu. Gdy dochodzi ten aspekt sportowy, realizacji celu, to góry stają się miejscem, w którym mierzysz się z własnymi słabościami. Nawet pamiętam, że czasem zapominałem wyciągnąć aparat z plecaka i coś sfotografować, bo dla nas ważniejsze było, jak przejść kawałek skały. Dzisiaj wejścia można filmować w HD. Nie mówię, że jest gorzej, ale jest inaczej.\nCzemu zniechęcał Pan własne dzieci do wspinaczki?\nBo się bałem. Strasznie się bałem, że coś im się stanie. Może dlatego, że trochę w górach widziałem i wiem, na czym to polega. No i córki udało mi się skutecznie zniechęcić, a syna tylko na początku. Do tej pory się wspina, choć lajtowo. To jest takie pokolenie, że ta chęć pisania historii jest mniejsza niż w nas. My mieliśmy fajniej, bo dla nas to była taka wielka przygoda - poznać świat.\nAle dzięki Himalajom można chyba zdobyć taką popularność jak kiedyś?\nTak, ale nieprawdą jest, że z tego, powiedzmy, celebryctwa są jakieś pieniądze. Nie znam takiego, który by się wspinał i dostał za to pieniądze. Jeśli już, włożył w to swoje własne środki.\nWy byliście takimi celebrytami swoich czasów?\nByliśmy rozpoznawalni, ale to były inne realia. To współczesne media wylansowały pojęcie "celebryty" i to one decydują, kto nim jest. A wtedy media były prawie wyłącznie pisane. Informacja o naszych wynikach często pojawiała się dopiero po powrocie do kraju. Przychodził dziennikarz na lotnisko i pytał: Skąd państwo wracają? Byliśmy na wyprawie tu i tam. Weszliście? Weszliśmy. Wtedy nic się nie poddawało mediom, dziś poddaje im się wszystko.\nPrzerobiliście to przy Broad Peak.\nWolę o tym nie mówić.\nTrudno Pana wyprowadzić z równowagi?\nRaczej tak, a czemu pan pyta?\nBo przy okazji Broad Peak różne zarzuty były formułowane przez media, ale Pan z godnym podziwu spokojem, na chłodno i bez emocji starał się wszystko wyjaśniać.\nBo ludziom, którzy w tym nie siedzą, trudno to wszystko wytłumaczyć. Dlatego starałem się to tak łagodzić, miękko przechodzić koło tego. Uważałem i uważam nadal, że nie można tego rozdrapywać. To są trudne chwile, trudne sytuacje. Bardzo łatwo oceniać coś, siedząc w fotelu. Uważam, że nie jesteśmy do tego uprawnieni.\nPan raczej jest.\nNo tak, ale każda sytuacja jest inna. Oczywiście, moralność na zerze i ośmiu tysiącach jest taka sama, jednak zawsze jest jakieś "ale". Czy się bać o życie i uciekać, czy być bohaterem i umrzeć. Zresztą nikt nikomu w góry iść nie każe. Każdy powinien określić swoje możliwości, limit. Nie ukrywam, że koledzy stracili tam czujność. Ale wielu himalaistom to się zdarzyło. To jest taka chwila, że jak ją człowiek przegapi, to może być źle. Ale ta chęć realizacji celu, szczególnie jak się widzi szczyt, jest niebywale silna. Ja też wiele razy coś takiego odczuwałem, miewałem te momenty utraty czujności, tyle że zawsze spadałem na cztery łapy.\nDziś jeszcze pojawia się to uczucie?\nNie, teraz już nie. Ale miałem w górach sytuacje, że - prawdę mówiąc - nie powinienem był z nich wrócić.\nCo Pana uratowało?\nFart. Niektóre sprawy są nie do wytłumaczenia.\nDlatego będą aż dwa tomy tej autobiografii?\n(śmiech) Jak wydawca zobaczył, ile mam materiałów archiwalnych, zdjęć, papierzysk, to mówi: Będzie na dziesięć tomów.\nDwa wystarczą - odpowiedziałem. A trzeci po śmierci.\nkrzysztof wielicki zona\nkrzysztof wielicki dzieci\nkrzysztof wielicki syn\nłoj tam tytuł\npodpis (gość) 11.02.16, 07:58:55\npokora nie ma nic wspólnego z zadnymi czasami.ludzie są różni.\nwiększość wciąż zaczyna od turystyki i trekkingu.dobrze że ta dziadowska siermięga komuny się skończyła bo być skazanym na kluby żeby...rozwiń całość\nwiększość wciąż zaczyna od turystyki i trekkingu.dobrze że ta dziadowska siermięga komuny się skończyła bo być skazanym na kluby żeby wyjechać w himalaje to totalna paranoja jak brak papieru toaletowego.fajny był wtedy kurs dolara,że za pensje sprzątaczki amerykanskiej można było w Polsce parę miesięcy przeżyć i jeszcze se zaporożca kupić-to owszem było piękne-człowiek se pół roku w górach siedział i rodzina miała co jeść.\nniestety dziś trzeba pracować,a to jest jednak syf i dehumanizacja,kiedy w górach tylko miesiąc w roku da się spędzić.zwiń\nOby wszyscy alpiniści mieli tyle rozsądku...\ntrochę młodsza (gość) 04.01.15, 02:00:13\nPanie Krzysztofie! Dziękuję za wywiady, komentarze, udział w festiwalach górskich... Ciągle mi mało. Pan w tych sukcesach i tragediach jest taki normalny...


"Trzeba się bronić przed islamem" - Telewizja eMisja\n„Trzeba się bronić przed islamem”03:31\nOpublikowane 30 maja 2016\nZdjęcie – eMisjaTv\n„To my jesteśmy prawdziwą Europą”, twierdzi poseł Robert Winnicki. Jego zdaniem państwa Unii Europejskiej zdominowała demoliberalna ideologia, która niszczy tkankę kulturową i społeczną starego kontynentu. Prawdziwy problem Winnicki upatruje jednak we współpracy Polski z Europą, która dotychczas odbywała się na zasadzie dyktatu warunków, na jakich mamy żyć. „Nie mówimy, że nie chcemy być jak Europa Zachodnia. (…) Polska powinna być otwarta wyłącznie na tę emigrację, która pochodzi z naszego kręgu kulturowego” – oświadczył poseł.\nTags:imigranci, islam, polityka, Polska, Robert Winnicki, Ruch Narodowy, uchodźcy, UE\nZobacz później 08:31\nZdaniem Aleksandra Jabłonowskiego, Polaków już wkrótce zjednoczy wspólna walka o wodę. Zagraniczne korporacje są …\nKorwin-Mikke: „Bez radykalnej zmiany nic się nie zrobi”\nKorwin-Mikke: „Bez radykalnej zmiany nic się nie zrobi” Janusz Korwin-Mikke, niekwestionowany „krul” polskiej prawicy …


Jeśli nie taniec… to co? – wywiad z Joanną Piłatowicz | Link to Poland\nStrona główna » Kultura » Ludzie sztuki » Jeśli nie taniec… to co? – wywiad z Joanną Piłatowicz\nDodano 17-03-2014 Anna Karahan\nOd kiedy tańczysz? jak ta przygoda się zaczęła i rozwijała?\nTutaj by sporo można powiedzieć… Kilka… naście lat a może więcej, kto to wie? Zaczęło się od studia taneczno-aktorskiego Hanii Kamińskiej, a wcześniej prowadzonego przez Urszulę Jaworksą w Warszawie. Tam były początki i absolutna fascynacja tańcem w każdej formie. Miałam naprawdę wspaniałych nauczycieli z fantazją, Polaków, Rosjan. Osobą, która przede wszystkim przyczyniła się do mojego rozwoju jest Hania Kamińska. Myślę, że to ona wierzyła we mnie najbardziej, dając mi po kilku latach grupę jazzu bym uczyła. Ja się w tamtym czasie kompletnie, moim zdaniem, do tego nie nadawałam. Dzięki niej zaczęłam występować z grupą koleżanek, które tak jak ja dla tańca robiły bardzo wiele.\nPo latach występów, uczenia przyszedł taki moment, w którym poczułam, że muszę wyjechać, coś się we mnie powoli wypalało, czegoś mi coraz bardziej brakowało. Nie wiedziałam, że w momencie przyjazdu do Holandii miałam coś co określało się na moich studiach typowym wypaleniem zawodowym. Nie wpadłam na to, gdyż jak to ja, po zaledwie kilku latach mogłabym czuć coś takiego? Zmuszałam się zatem dalej, tylko nie czułam tej radości z tańca, bez której naprawdę ciężko tańczyć. W ogóle dotarło do mnie, że jestem bardziej przerażona niż zadowolona.\nI znów miałam szczęście w tym wszystkim spotykając na swojej drodze Joan van der Mast, specjalistkę od tańca modern, analizy ruchu Labana. Jej lekcje bardzo mi pomagały nie tylko tanecznie, ale również przejść przez ten bardzo trudny okres, kiedy nie czułam radości w tańcu. Uczyłam również w jej szkole gdzie miałam stałe klasy i oczywiście w kilku miastach holenderskich organizowałam warsztaty. Wszystkie te zajęcia prowadziłam po raz pierwszy po angielsku i jeśli chodzi o szczegóły, które musiałam wytłumaczyć uczniom, mój angielski mocno kulał – niezależnie od tego, że ukończyłam z dobrym wynikiem kursy w Polsce. Zatem dodatkowo musiałam podszkolić język angielski, ale już naprawdę nie miałam ani sił ani czasu by uczyć się holenderskiego.\nPo roku mój angielski był zdecydowanie lepszy, o czym grupa mnie poinformowała. (śmiech)\nTo całe wypalenie i brak dobrego samopoczucia w tańcu niestety uniemożliwiło mi pójście drogą typowej tancerki. Nie chodziłam za bardzo na castingi, a było ich w Holandii sporo, istny raj dla tancerzy! Natomiast nie odmawiałam projektów. I tak, zrobiłam choreografię na pokaz mody, w którym też występowałam, brałam udział w projektach Joan w teatrze, dodatkowo jakiś modeling artystyczny, z którego zdjęcia trafiły do głównej biblioteki w Hadze. I tak po trochu…\nKiedy już prawie urządziłam się w Holandii, z przyczyn osobistych musiałam wyjechać od Niemiec. I tam wszystko od nowa… To było bardzo przytłaczające! W efekcie w ogóle przestałam tańczyć nie bardzo wiedząc, jak wszystko po raz kolejny zacząć od nowa.\nI znów… trafiłam na taniec afrykański do Micha Mokelo. I szczerze mówiąc to mnie wyleczyło z wypalenia w tańcu. Stopy! Odkryłam swoje stopy na nowo i rytm – wszystko na nowo, ale co najważniejsze radość. Przy okazji odkryłam salsę i miałam kolejnego wspaniałego nauczyciela, który chyba nie mógł się pohamować, żeby uczyć mnie tej salsy. Mówił, że jak tylko zaczynam ją tańczyć to jakby jaśniała. I tak zaczęłam trochę występować z tańcem afrykańskim w grupie Micha i z różnymi tancerzami salsy w ich projektach.\nTo wszystko zacieśniło moją współpracę z teatrem Nostos, a grecka choreograf Christina Liakopoloy zaprosiła mnie do współpracy w jej sztuce teatralnej. Moim partnerem tanecznym był Mich Mokelo i przez kolejne miesiące występowaliśmy z grupą Christiny tańcząc i grając. I tak, zagrałam po niemiecku! Niemcy nie są aż tak otwarci na język angielski jak Holendrzy. Zaczęłam też coraz więcej, chociaż bardzo powoli, uczyć tańca.\nPrzez te wszystkie wpływy taneczne nie bardzo wiedziałam czego ja właściwie uczę, czy to jeszcze jazz czy nie? Wytłumaczyła mi to bardzo dobrze Joan: „uczysz contemporary”. Oczywiście od szkoły zależy jaka nazwa pasuje im lepiej, ale ja zawsze tłumaczę co mogę zaoferować.\nCzego uczysz swoich uczniów? jakich rad im udzielasz – co jest najważniejsze w tej profesji? kiedy warto zaczynać kształcenie w tym kierunku?\nCiężko to ująć w skrócie. To wszystko zależy jaka jest grupa, w jakim wieku. Jedni przychodzą po prostu dla rozrywki, inni są niejako wtłoczeni w program artystyczny i jako nastolatki nie mają motywacji i chęci uczyć się każdego stylu tańca, no i jest oczywiście ta wybitna grupa potencjalnych tancerzy, którym się chce rozwijać, którzy chcą tańczyć więcej, występować itd.\nDlatego z dziewczynynami, które tańczą krótko jakiś rok, dwa, mają ponad 20 lat i chcą absolutnie zdawać do szkoły tanecznej, cóż… rozmawiam inaczej. Muszę je nieco ściągnąć na ziemię nie odbierając im jednocześnie pasji, chęci, tego polotu, ale realia muszą znać. Zadaję po prostu pytania, jedno za drugim, zostaję z nimi po lekcji czasem i pytam jak planują swoją przyszłość, jaki mają pomysł, co robią w tym kierunku, co się stanie „jeśli…”? Jaki mają plan B? Czy będą zadowolone „jeśli…”? Czy wiedzą jakie są gaże dla tancerzy? Czy wiedzą ile dziewczyn przychodzi na castingi do np. Pinaple studio w Londynie ? (Setki!) Czy mogą z nimi konkurować? Czy wiedzą w jakim one są wieku? (zazwyczaj 15 – 17lat!) itp. Typowe coachingowe pytania. Podobno jestem dyplomatyczna, ale… Na samo stwierdzenie, że „po prostu kochają taniec” – mówię im, że sama miłość nie wystarczy. Pasja, uzależnienie od tańca i owszem. To zazwyczaj wystarcza. Uczucie, że nie możesz się obyć bez tańca to już coś!…\nOczywiście inaczej to wygląda z osobami w powyżej 30, 40 roku życia, które miały marzenie, ale gdzieś tam prąd życia poniósł je w innym kierunku, inna kariera, rodzina itp. One przychodzą spełnić się w jakiś sposób. Mamy koncerty coroczne więc pomagam im być na scenie, przed ludźmi, wypracować swój styl, uczucie w tańcu, poczuć się kimś wyjątkowym i dać tyle z techniki ile są w stanie wchłonąć. I naprawdę potrafią pozytywnie zaskoczyć.\nInaczej znów jest z grupą profesjonalnych młodych tancerzy stepu, którzy co chwila wracają z zawodów z medalami. Im się wydaje, że inna forma tańca jest im absolutnie nie potrzebna. Stąd ciężko u nich z motywacją. Jest ich dużo, mają taniec obowiązkowy. Zatem moją rolą tutaj jest dać im to, co potem im się przyda, nawet jeśli teraz o tym nie wiedzą.\nInaczej jest z dziećmi. One głównie chcą się bawić, więc każdy taniec musi być podany w formie zabawy lub też połączony z zabawami, albo przerwami na zabawy w miarę taneczne.\nCo do rad jakie udzielam… to zazwyczaj: ODDYCHAJCIE! Naprawdę to jakaś plaga bezoddechowców. Wszyscy zapominamy oddychać. A to jest najważniejsze. Wyłączam muzykę i mówię by przejść całą kombinację słuchając swojego oddechu. To wystarczy by zauważyć kiedy oddychamy, kiedy blokujemy oddech. Oddech powiniem powodować ruch, nie odwrotnie, a już broń! ruch bez oddechu i jego blokowanie. To już zupełnie nienaturalne, a często spotykane.\nJeśli oddychasz, twoja technika automatycznie jest lepsza, linie dłuższe, ruch swobodniejszy itp.\nAle nie tylko tańcem się zajmujesz – również piszesz opowiadania, artykuły. Wkrótce ukaże się twoja pierwsza książka – kiedy i jak ona powstała? Skąd czerpałaś inspiracje?\n„Opowiadania z pogranicza światów” będą wydane w ciągu następnych 1- 2 miesięcy. Mam nadzieję, że koło Wielkanocy książka trafi już do polskich księgarń i ebook online. Te opowiadania powstały w Holandii, a inspiracji oczywiście było sporo. Być może tam, gdzie nie mogłam wyrazić się w tańcu, coś we mnie wyrażało się słowami, w formie fantastycznej, metaforycznej oddając to co działo się wokół mnie, we mnie.\nW Holandii miałam dość mało zabawne doświadczenia na początku, więc całkiem możliwe, że pisząc opowiadania sama zmieniałam swoją perspektywę, a tym samym realia wokół na bardziej znośne.\nA malarstwo – jakie miejsce zajmuje w Twoim życiu? Jak często malujesz?\nMalowanie właściwie wynikło ze znaków runicznych. Kiedyś dostałam książkę ze znakami i moim zdaniem wymagały one kolorów. Pierwotnie runy były wyryte na kamieniach całkiem proste symbole, jednak dla mnie były czymś więcej. Połączyłam je z barwami i akcentem Feng Shui. I tak sobie zaczęłam malować całkiem dla siebie, akwarelami na papierze. Stworzyłam sobie nawet całą talię. Czy runy były magiczne? Nie wiem, ale doskonale działały na moją podświadomość, a potem jak się okazało kilka osób, które otrzymały takie malunki donosiło mi, że w tych obszarach życia, na które miały oddziaływać symbole, zdecydowanie polepszyło się. Czy to prawda, to już zostawiam to innym. W Holandii zaczęłam malować acrylami na płótnie i tak potrafiłam eksperymentować godzinami. Nie są to perfekcyjne malarskie dzieła, ale niektóre bardzo mi się podobają i widocznie klientom też.\nMaluję okresowo. Mogę nie mieć nastroju miesiąc, tydzień. Ale potem nagle to coś nakazuje mi malować, jakaś potrzeba i tak pół nocy, na co zazwyczaj mogę sobie pozwolić, gdyż pracuję popołudniami jako nauczycielka tańca.\nKtóra z tych form wyrazu artystycznego jest Ci najbliższa – taniec, pisanie czy malarstwo? Skąd wiadomo, która z tych form najlepiej odda to co czujesz w danym momecie?\nI to jest najtrudniejsze pytanie, które słyszę nie po raz pierwszy. Myślę, że człowiek nigdy nie jest jednostronny, że potrzebuje wyrażenia się poprzez różne środki. Nawet nie tylko narzędzia postrzegane jako sztuka, ale też w życiu jako kucharz, pomaganie innym, zrobienie czegoś dobrego dla drugiego człowieka, itp. Ja tego bardzo potrzebuję i wyrażenie artystyczne oraz gdzieś na poziomie filozoficznym jest dla mnie bardzo ważne.\nWracając do pytania… nie wiadomo, która forma jest najlepsza w danym momencie. To raczej podążanie za tym, co się czuje w danym momencie, na co ma się ochotę? Czy to rozmowa z kimś, kto zadzwoni i potrzebuje wyrazić się poprzez słowa, czy to malowanie czy taniec. Zdarza się, że owszem malować się chce, ale akurat tego dnia nic nie wychodzi.\nJaki wpływ na Twoją twórczość mają spotkania z ludźmi różnych narodowości i kultur? I jak Ciebie osobiście, Twój punkt widzenia zmienia doświadczenie emigracji?\nPowiedziałabym, że ogromny, to niesamowicie wzbogaca. Na pewno dodaje do doświadczenia. Nigdy nie odbiera. Ponieważ bardzo interesuje mnie psychologia, co sprawia, że ludzie mówią, myślą różnie w różnych warunkach, ich motywacje, punkty widzenia, wierzenia… co ich kształtuje, zmienia, mogłabym tu napisać osobną książkę.\nKażdy ma takie punkty zwrotne w życiu, gdzie filozofia osobista ulega zmianie. Czasem totalnie. Na przykład ja zawsze polegałam tylko na sobie, nie prosiłam o pomoc nikogo. Bycie samej w Holandii zmusiło mnie do bycia w innej pozycji, nagle wymagało innych zachowań, których ja w sobie nie czułam, nie posiadałam. Nauczyłam się, że potrzebujemy się wspierać. Wspieranie innych cieszy, bycie wspieranym jest też umiejętnością. Dla mnie było trudniej być wspieraną. Miałam wyrzuty sumienia. To naprawdę uczy i to w bardzo czasem miłej formie.\nZrozumiałam też, że miałam takie przekonanie w sobie, jakąś osobistą dumę, że nie chciałam być w pozycji bycia wspieraną. Kojarzyło mi się to z byciem ofiarą i pasożytowaniem na innych. Tak było. Zajęło trochę czasu, by zaakceptować i zobaczyć, że te role są wymienne. Dajemy i bierzemy, wymieniamy się i to sprawia, że „energia” płynie. To, że potrzebowałam pomocy w jednej rzeczy kompletnie nie blokowało mnie by pomóc przy okazji komuś kto właśnie pomagał mnie w czymś innym.\nDokąd zmierzasz? czego poszukujesz w życiu?\nJak do tej pory dowiedziałam się o sobie tyle, że zdecydowanie chcę się wyrazić na poziomie artystycznym i filozoficznym. Ponieważ tyle form tego wyrazu zabiega o moją uwagę, będę chciała jakoś je połączyć i mam na to pomysł, ale na razie to przemilczmy…\nTe wszystkie formy jednak podejrzewam, że nie są celem, ale środkiem. Najważniejsze są dla mnie relacje, związki ludzkie. Kim jesteśmy bez tych najbliższych nam sercu? Ale to już kolejny temat rzeka i to tym w kolejnej książce, która mam nadzieję ukaże się po angielsku.\nFotografia © Glenn Randolph\nWięcej informacji na temat projektów Joanny Piłatowicz można znaleźć na stronie: If not Dance


+48 509 091 315\nObozy i kolonie z biurem turystycznym dartur\nZapraszamy na kolonie lub obóz nad Bałtykiem!\nW Dąbkach znajduje się Letnia Baza Wypoczynkowa Hufca Opatów – rozwijający się od wielu lat ośrodek, w którym odbyły się już dziesiątki obozów, kolonii i innych form wypoczynku dla dzieci i młodzieży.\nPodczas naszych akcji letnich w cenie zapewniamy : - transport autokarem klasy LUX, 4 posiłki ( śniadanie , obiad, podwieczorek, kolacja), opiekę medyczną, opiekę ratowników WOPR, wycieczki w trakcie trwania wypoczynku ( w tym całodzienne do Kołobrzegu), suchy prowiant na wycieczki i w drogę powrotną.\nZakwaterowanie w Dąbkach : domki drewniane , namioty , budynek murowany.\nBrenna w Beskidzie śląskim to idealne miejsce na kolonię czy obóz. Niedaleko od Brennej możemy zwiedzić wiele ciekawych obiektów m.in. : skocznie w Wiśle , Muzeum Browarnictwa w Żywcu , Muzeum Trofeów Adama Małysza , Muzeum Koronki w Koniakowie …\nW trakcie pobytu oferujemy zakwaterowanie w ośrodku Malwa - www.malwa.pl\ntel/fax +48 15 86 82 298\nsprawy pilne poza godzinami pracy\n502 651 480\nPolityka prywatności/Realizacja exentis 2018\nwypoczynek, szkolenia, rehabilitacja\nzapraszamy do brennej przez cały rok


• Na jakie ekranizacje czekamy w 2017 roku? • Bazgrolimy po raz ósmy! • Wybrano lekturę Narodowego Czytania 2017! • Marcel Proust uchwycony na filmie • Fragment książki „Ewangelia według gangstera" • Poszerzaj horyzonty, czytając • Nie pisz do szuflady, wydaj swoją książkę! • Scenopisarstwo dla początkujących • Co to znaczy „być KIMŚ"? Fragment powieści „Kreacja" • Historia Estery może stać się Twoją historią! • Gry planszowe dla par (nie tylko na Walentynki) • Już mnie nie oszukasz• Dorysowanki. Rozwijaj wyobraźnię• Miłość w stereo, czyli Heartbreakers• Amerykańska sielanka• Złote kłamstwa • Koniec • KOSZTUJĄC BŁĘKIT - Alleluja i do przodu • Pocałunek Ateny • czas sie nie starzeje... • Brzozowa wanienka • dalszy ciąg mojej książki "Po stronie cienia" • Para rękawiczek część 2 - 3 lipca • Para rękawiczek część 2 - 2 lipca c.d. • Para rękawiczek część 2 - 2 lipca c.d. • Para rękawiczek część 2 - 2 lipca c.d. • izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• delfinn szuka książki\t• AriaDarkness szuka książki\t• marty2000 szuka książki\t• Chata. Ekranizacja z prawdziwego zdarzenia • Recenzja gry „Alias. Kobiety • Recenzja filmu „Milczenie" • Wywiad z Romainem Puertolasem. - • Recenzja serialu „Belle Epoque" • Refleks i spostrzegawczość. Recenzja • "Jezioro łąbędzie" Charlotte Gastaut • Wszystko zaczyna się od kultury. • Zwiastun książki "W objęciach gwiazd" • "300 lat milczenia" John Dougill - zwiastun • "Zimowa miłość" Elżbieta Rodzeń - od autorki STRONA GŁÓWNA


Ćwiczenia rehabilitacyjne nóg - promobio.eu\nĆwiczenia rehabilitacyjne nóg, które są bezpieczne i skuteczne\nRehabilitacja fizyczna często wiąże się z rehabilitacją uszkodzonych lub niesprawnych części ciała. Zakres obejmuje również rehabilitację mięśni szkieletowych i stawów. Fizjoterapia poprawia uszkodzoną nogę lub kostkę, aby mogła w pełni wyzdrowieć.\nNajpopularniejsze ćwiczenia rehabilitacyjne nóg i kostek obejmują użycie ręcznych ciężarów. Przykłady takich ćwiczeń obejmują: Zgięcia kolan, wypady, przysiady i spacery boczne. Ten rodzaj ćwiczeń jest pomocny we wzmacnianiu mięśni podtrzymujących staw kolanowy. Fizjoterapeuci mogą również zalecić ćwiczenia wzmacniające, takie jak te wykonywane na piłce do ćwiczeń, gdzie grawitacja pomaga w utrzymaniu równowagi podczas wykonywania zestawu ćwiczeń.\nĆwiczenia usztywniające kolano, zwane również ćwiczeniami stabilizacyjnymi, służą do utrzymania prawidłowego ustawienia kolana. Może to zapobiec wystąpieniu dalszych obrażeń. Stabilność kolana jest szczególnie ważna, ponieważ osoby z zapaleniem stawów często mają problemy ze stawami kolanowymi, zwłaszcza gdy stoją, zginają się lub skręcają. W tym przypadku stabilizacja kolana pomaga zmniejszyć ból i zmniejszyć ryzyko powikłań związanych z zapaleniem stawów. Niektóre z najczęstszych ćwiczeń stabilizujących kolana obejmują: ortezę kolana siedzącego i regulowane ćwiczenia szynki pośladkowej.\nIstnieje kilka odmian ćwiczeń rehabilitacyjnych nóg zaprojektowanych w celu zwiększenia siły, równowagi i elastyczności nóg i kostek. Ćwiczenia te można również wykonywać w domu. Przykłady takich ćwiczeń to: Chodzenie na piłkach, odskoczniach i schodach. Pierwsze kilka kroków jest łatwych, a ćwiczenia nauczą Cię, jak prawidłowo się trzymać. Inne ćwiczenia obejmują leżenie na płaskiej powierzchni z ugiętymi kolanami, trzymanie się ściany, a następnie podciąganie na linie.\nĆwiczenia nóg i kostek można wykonywać z ciężarami. Przykładem takich ćwiczeń jest: Drabinka sznurowa, która polega na przyczepieniu liny do krzesła, a następnie wspięciu się po nim. Drabinka sznurowa jest używana przez sportowców w celu poprawy ich wytrzymałości i siły. Aby poprawnie wykonać to ćwiczenie, musisz podnosić się i opuszczać w przód iw tył między dwoma krzesłami, a następnie powrócić do pierwotnej pozycji i ponownie zejść na dół. Ćwiczenie z drabiną linową może być trudne, ale warto spróbować do niego podbić.\nMożesz także wykonać kilka ćwiczeń wzmacniających mięśnie dolnej części ciała podczas rehabilitacji uszkodzonej nogi. Na przykład: Jeśli odczuwasz ból w plecach lub pośladkach, możesz robić brzuszki. wzmocnić mięśnie w tych obszarach.\nInnym rodzajem ćwiczeń rehabilitacyjnych nóg i kostek jest brzuszek.\nTo dobry sposób, aby popracować nad stabilnością rdzenia i wzmocnić mięśnie nóg. Inne ćwiczenia ukierunkowane na dolną część ciała są również ważne dla rehabilitacji.\nRehabilitacja nóg i kostek jest ważna dla osób, które mają trudności z chodzeniem z powodu kontuzji. Pomaga wzmocnić nogi i kostki, aby mogły prawidłowo chodzić i utrzymywać równowagę. Ćwiczenia rehabilitacyjne są również pomocne w regeneracji po kontuzji.\nĆwiczenia rehabilitacyjne nóg i kostek są często wykonywane przez profesjonalnych fizjoterapeutów. Fizjoterapeuta ma doświadczenie i wiedzę, które pomogą Ci odzyskać sprawność i sprawność. Wyjaśni, jak powinny wyglądać Twoje ćwiczenia i czego się po nich spodziewać. Kiedy zaczynasz od rehabilitacji, ważne jest, abyś postępował zgodnie z zaleceniami lekarza, aby upewnić się, że otrzymujesz odpowiednie leczenie.\nIstnieje wiele rodzajów ćwiczeń rehabilitacyjnych nóg. Najczęstszym z nich jest chodzenie. Chodzenie to jedno z najlepszych ćwiczeń umożliwiających powrót do formy i świetny sposób na budowanie siły i wytrzymałości. Aby odnieść sukces w ćwiczeniach chodu, ważne jest, aby wybrać podejście wymagające, długie, stabilne i stopniowe.\nKolejnym rodzajem ćwiczeń rehabilitacyjnych nóg jest pływanie. Pływanie jest idealne, jeśli cierpisz na kontuzję kończyn dolnych lub kostek. Pływanie to także doskonały sposób na wzmocnienie mięśni nóg i przyspieszenie akcji serca oraz spalenie kalorii.\nTrening siłowy to kolejna dobra forma rehabilitacji nóg. Trening siłowy świetnie nadaje się do wzmocnienia i poprawy mięśni nóg i kostek.\nInrehabilitacja warszawa, warszawa rehabilitacja\nNext post Rehabilitacja nóg\nNext post:Rehabilitacja nóg


Berlin ma poważny problem. Opóźniają się dostawy szczepionek - Zdrowie - Lifestyle - Forsal.pl - Biznes, Gospodarka, Świat\nBerlin ma poważny problem. Opóźniają się dostawy szczepionek\n30 grudnia 2020, 19:46 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nFlaga Niemiec i UE na Bundestagu. Berlin, Niemcy, 9.09.2020 / Bloomberg / Krisztian Bocsi\nKalayci przypomniała, że te dawki szczepionek są potrzebne już na początku roku, aby można było zacząć szczepić osoby powyżej 80. roku życia. "Oczywiście nie możemy tego teraz zrobić" - dodała. Dlatego już od środy tylko osoby powyżej 90. roku życia będą zapraszane na szczepienia.\n"Mam prośbę do rządu federalnego, aby zorganizował dostawy trochę bardziej stabilne (...). Nie możemy tu wszystkiego przygotować, a potem mieć taką przerwę" - powiedziała Kalayci. "Jestem zła. Brak szczepionki pozostaje problemem(...). Wszyscy jesteśmy rozczarowani niewielkimi ilościami szczepionki” - dodała.\nLiczba zgonów w listopadzie w Niemczech spadła o 11 proc. powyżej średniej z poprzednich lat\nDziennik "Tagesspiegel" podał, że otwarcie centrum szczepień przeciwko Covid 19 na byłym lotnisku Tegel, które planowano na wtorek, zostało przesunięte w związku z tym, że nie ma wystarczającej ilości szczepionek. W czwartek zostanie zamknięte największe centrum szczepień w stolicy Niemiec w dzielnicy Treptow.\nAdministracja berlińskiego Senatu (rządu) poinformowała, że do środy zaszczepiono w Berlinie 6296 osób.\n"Rozpoczęcie szczepień zakończyło się sukcesem" - ocenił w środę na konferencji prasowej minister zdrowia Niemiec Jens Spahn. Szczepionkę zamawia rząd federalny, a rozprowadza ją do landów resort zdrowia. Kraje związkowe dbają o lokalną dystrybucję szczepionki.\ncovid19 koronawirus zdrowie szczepienia


Sofa Arlington Actona Meble-Bocian - Internetowy sklep meblowy\n» Sofa Arlington Actona\nZyskujesz 3 970 pkt [?] Punkty programu lojalnościowego Kupując produkty objęte programem lojalnościowym, zbierasz punkty, które następnie możesz wymienić na inne produkty dostępne w sklepie lub otrzymać stały rabat. Opcja dostępna tylko dla klientów zarejestrowanych.\nArlington to trzy osobowa sofa wyprodukowana przez znaną i cenioną w świecie designu duńską firmę Actona. Sofa tapicerowana jest tkaniną welurową w kolorze zielonym. Tkanina welurowa odznacza się puszystością i miękkością, jest bardzo przyjemna w dotyku, welur nazywany jest również pluszem miękkim, co dobrze oddaje charakterystykę tej tkaniny. Arlinton to sofa o geometrycznym, nowoczesnym kształcie, całość świetnie komponuje się z metalowymi nóżkami w kolorze czarnym.\nCechy sofy Arlington:\n- ładnie wyglądająca welurowa tapicerka\n- duży wymiar, na sofie z powodzeniem mogą usiąść trzy osoby\n- metalowe nogi pomalowane na kolor czarny\nSofa sprowadzane jest z Danii na zamówienie klienta, czas oczekiwania to około trzy tygodnie. Jednak często posiadamy produkty firmy Actona u siebie na stanie magazynowym - zapytaj przed zakupem.


Hotele Amboise: 299 tanich hoteli Amboise, Francja\nAmboise – wyszukaj i porównaj oferty hoteli z setek stron turystycznych, by oszczędzić na noclegu\nAmboise, Indre i Loara, Francja\nAmboise – popularne hotele\n34 Quai Charles Guinot, Amboise, Indre i Loara, Francja\n0,4 km od centrum miasta, Amboise\nLe Manoir Les Minimes oferuje komfortowe zakwaterowanie w czasie pobytu w mieście Amboise. Na gości czekają też takie udogodnienia, jak taras, biblioteka i darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej.\n1, rue du Clos Bourget, Amboise, Indre i Loara, Francja\n1,7 km od centrum miasta, Amboise\nOferujący internet bezprzewodowy, automat sprzedający i biuro informacji turystycznej obiekt Ibis Budget Amboise mieści się w odległości niespełna pięciu minut spaceru od Loara. Goście tego miejsca mają bardzo łatwy dostęp różnych lokalnych atrakcji turystycznych.\n7 Rue du Cèdre, Amboise, Indre i Loara, Francja\n2,9 km od centrum miasta, Amboise\nChateau De Pray oferuje gościom komfortowe zakwaterowanie w standardzie 4-gwiazdkowym w mieście Amboise. Na gości czekają też takie udogodnienia, jak usługi biletowe, darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej i basen kryty.\n25 Rue Rabelais, Amboise, Indre i Loara, Francja\n0,2 km od centrum miasta, Amboise\nHotel Spa - Au Charme Rabelaisien jest zlokalizowany w Amboise i oferuje darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej. Obiekt oferuje wiele udogodnień, w tym podgrzewany basen zewnętrzny, recepcję czynną całą dobę i przechowalnię bagażu.\n36 Quai Charles Guinot, Amboise, Indre i Loara, Francja\n0,5 km od centrum miasta, Amboise\nObiekt Hotel Le Choiseul jest usytuowany w mieście Amboise i oferuje urzekające zakwaterowanie w standardzie 4-gwiazdkowym z basenem odkrytym. Goście tego miejsca mają bardzo wygodny dostęp różnych lokalnych atrakcji turystycznych.\nZ.I. La Boitardière, Chemin du Roy, Amboise, Indre i Loara, Francja\n2,7 km od centrum miasta, Amboise\nHotel Ibis Amboise jest zlokalizowany w mieście Amboise i oferuje gościom darmowy internet bezprzewodowy w przestrzeni ogólnodostępnej. Na gości czekają też takie udogodnienia, jak sale spotkań, plac zabaw i recepcja czynna całą dobę.\nAmboise – wszystkie hotele (299)\nPorady dla rezerwujących hotel w mieście Amboise\nAmboise – średnia cena:\n251 zł - 1 081 zł\n316 zł - 608 zł\nAmboise, Region Centralny-Dolina Loary – najtańsze hotele\nAmboise – ceny hoteli\n515 zł - 678 zł\nAmboise – gdzie się zatrzymać\nAmboise — pytania związane z podróżą\nAmboise – które hotele są najlepsze?\nLe Clos d'Amboise, z oceną 8,9 na podstawie 791 opinii, jest jednym z najpopularniejszych hoteli w tej lokalizacji. Kolejnymi są Château de Perreux, The Originals Collection (Relais du Silence), ze średnią oceną 8,9 na podstawie 289 opinii i Le Manoir les Minimes, z oceną 9,0 na podstawie 334 opinii.\nClos-Luce – który hotel w pobliżu jest najlepszy?\nDo najlepszych hoteli w pobliżu należy Le Clos d'Amboise, z oceną 8,9/10 na podstawie 791 opinii.\nAmboise – jakie są ceny hoteli?\nZa hotel w tej lokalizacji przyjdzie zapłacić średnio 733 zł/noc (dane bazują na wyszukiwaniach na HotelsCombined z ostatnich 3 dni).\nAmboise – ile kosztuje nocleg w tanim hotelu?\nWyszukiwania na HotelsCombined z ostatnich 3 dni wskazują, że ceny hoteli zaczynają się już od 289 zł za noc, w zależności od dat.


Emeryci urodzeni w 1953 r. nie muszą składać wniosków o przeliczenie emerytury - CzasopismaKsiegowych.pl\nAktualnie jesteś: Czasopisma Księgowych (strona główna) » Emeryci urodzeni w 1953 r. nie muszą składać ...\nOd 2011 r. pobieram emeryturę przyznaną po wcześniejszej emeryturze (ur. 1953 r.). Ustalając wysokość tego świadczenia, ZUS pomniejszył podstawę jego obliczenia o sumę kwot pobranych w ramach wcześniejszej emerytury. W związku


Tygodnik Program - Obudzić się w nowej rzeczywistości\nMay 28, 2020 , 08:52pm\nObudzić się w nowej rzeczywistości\nNa ten dzień czekali wszyscy – piątek, 29 maja – pierwszy dzień wchodzenia w 3 fazę, czyli otwarcie sklepów, zakładów fryzjerskich oraz po części także restauracji w Illinois, poza Chicago.\nGubernator Illinois, JB Pritzker poinformował, że wszystkie 4 rejony Illinois są gotowe do przejścia do kolejnej fazy otwierania się stanu w związku z pandemią koronawirusa. 29 maja nie otworzy się jednak Chicago, które zdaniem burmistrz Lori Lightfoot musi z tym poczekać do środy, 3 czerwca.\nPo ponad 2 miesiącach nakazu stay at home, kiedy tylko mogły funkcjonować essential businesses, życie zaczyna wracać do normalności. Otwierają się sklepy, centra handlowe, zakłady fryzjerskie, hotele i po części restauracje. Pamiętajcie jednak o maseczkach lub innym zakryciu nosa i ust, które nadal będą obowiązywały oraz o zachowaniu odpowiedniego dystansu społecznego.\nSprawdźcie, jak od 29 maja będzie wyglądało życie w Illinois (poza Chicago):\nrestauracje i bary – mogą przyjmować gości tylko na zewnątrz i w ograniczonej ilości. Stoliki muszą być ustawione w odległości 6 stóp od siebie, a wszelkie przyjęcia nie mogą być większe niż 6 osób. Zarówno obsługa, jak i goście są zobowiązani do noszenia zakrycia ust i nosa, poza czasem gdy konsumują posiłek. Restauracje i bary powinny wprowadzić system rezerwacji.\nsklepy – po raz pierwszy od połowy marca w swoje progi zapraszają sklepy, które sprzedają towar nie pierwszej potrzeby. Do życia powrócą centra handlowe. We wszystkich punktach sprzedaży obowiązuje nakaz noszenia maseczki, a także limit osób – 5 klientów na 1000 stóp kwadratowych lub połowa dotychczasowej ilości osób. Przebieralnie muszą być dezynfekowane po każdym użyciu lub wyłączone z użytku. Zwracane przedmioty również muszą zostać poddane dezynfekcji lub oddane na 72-godzinną kwarantannę, zanim ponownie wrócą do sprzedaży. W Chicago, gdy 3 czerwca zostaną otwarte sklepy dozwolona ilość osób w środku to 25% dotychczasowej ilości.\nzakłady fryzjerskie, salony piękności, spa, salony tatuażu i inne miejsca związane z pielęgnacją ciała zostaną ponownie otwarte. Należy jednak pamiętać o obowiązku zakrywania ust i nosa przez pracowników i klientów. Miejsca te będą przyjmować klientów tylko po wcześniejszym umówieniu, nie będą przyjmowani klienci bez umówienia. Wszelkie masaże i zabiegi na ciało nie mogą trwać dłużej niż 30 minut.\nprzedszkola i ośrodki opieki nad dziećmi – do przedszkoli, które świadczyły swoje usługi opieki nad dziećmi pracowników z mianem essential worker, dołączą pozostałe placówki. Należy jednak pamiętać, że miejsca takie mogą przejąć maksymalnie 8 noworodków lub 10 dzieci w klasie przez pierwsze 4 tygodnie. Zarówno personel, jak i dzieci będą musiały zmieniać obuwie oraz będzie sprawdzana temperatura. Jeśli będzie ona wyższa niż 100.4 F dziecko nie zostanie przyjęte do przedszkola. Wszyscy pracownicy muszą nosić maseczki. Dzieci powyżej 2 lat muszą nosić maseczki gdy wychodzą i przychodzą, na korytarzach, a także w miarę możliwości w klasie i w czasie zabawy na zewnątrz. Otwierają się także domowe przedszkola. Może w nim jednak przebywać do 3 niespokrewnionych dzieci (przedszkola license – exempt) i do 10 dzieci w domowych przedszkolach z licencją.\nsiłownie i miejsca rekreacji – miejsca rekreacji na świeżym powietrzu, jak np. strzelnice zostaną otwarte. Mogą na nich przebywać do 10 osób i z zachowaniem zasady zachowania bezpiecznej odległości. Nadal pozostaną zamknięte clubhouses i inne miejsca spotkań. Siłownie mogą wznowić swoją działalność, ale tylko na indywidualne treningi oraz na zajęcia na świeżym powietrzu w grupach nie większych niż 10 osób. Sprzęt do ćwiczeń musi być rozstawiony w odległości 10 stóp lub 6 stóp od siebie, jeśli jest oddzielony barierkami. Wszystkie parki stanowe zostaną otwarte. Dozwolone będzie pływanie na łódce i wspólne kempingowanie w grupie do 10 osób. Nadal pozostanie zamknięte Chicago (do 3 czerwca) oraz trasy przy Lake Michigan.\nobozy dla młodzieży – młodzież i dzieci będą mogły spotykać się na wspólnych zajęciach sportowych, które nie wymagają bezpośredniego kontaktu. Wszyscy są zobowiązani do zachowania odpowiedniego dystansu, a na 10 dzieci przypada 1 opiekun. Zabronione jest podawanie ręki, a każdy uczestnik obozu musi przynieść własną wodę. Zawodom nie mogą przyglądać się kibice, z wyjątkiem rodziców. Dozwolone są tylko obozy w dzień, bez nocowania.\nbiura – pracownicy, którzy mogą wykonywać swoją pracę zdalnie, powinni ją kontynuować z domu. W biurach dozwolone jest przebywanie 50% dotychczasowej ilości osób. Wszyscy są zobowiązani do noszenia maseczek i zachowania dystansu. Biurka powinny być ustawione w odległości 6 stóp od siebie, a automaty z kawą i słodyczami muszą być dezynfekowane po każdym użyciu.\nNowa rzeczywistość przed nami!!!


Ekonomista nie widzi zagrożenia dla rynku w sojuszu Wenezueli i Chin ws. wydobycia ropy - 19.11.2016, Sputnik Polska\nEkonomista nie widzi zagrożenia dla rynku w sojuszu Wenezueli i Chin ws. wydobycia ropy\nPorozumienie Wenezueli i Chin odnośnie zwiększenia wspólnej produkcji ropy nie będzie miało istotnego wpływu na światowy rynek ropy naftowej, powiedział... 19.11.2016, Sputnik Polska\nchiny, wenezuela, ropa naftowa\nPorozumienie Wenezueli i Chin odnośnie zwiększenia wspólnej produkcji ropy nie będzie miało istotnego wpływu na światowy rynek ropy naftowej, powiedział analityk „Sbierbank CIB” Walerij Nesterow w odpowiedzi na pytanie, czy dana transakcja może odbić się na cenie ropy w świetle oczekiwań na ostateczną decyzję w sprawie zamrożenia wydobycia.\nWcześniej poinformowano, że rząd Wenezueli i chińska korporacja naftowo-gazowa CNPC umówiły się co do zwiększenia wydobycia ropy naftowej w ramach wspólnej pracy w południowoamerykańskim kraju prawie o 280 tysięcy baryłek dziennie dzięki inwestycjom w wysokości 2,2 miliarda dolarów. Odpowiednie porozumienie zostało podpisane w czwartek w Caracas.\n3 Wrzesień 2015, 12:44\n„Wenezuela ze względu na wysokie ceny jej ropy, ze względu na jakość jej ropy nie ma co liczyć na skok produkcji dlatego też, że tam zachodzi również możliwy wzrost produkcji w związku z inwestycjami zarówno Rosji, jak i Chin. Moim zdaniem nie stanowi zagrożenia dla cen ropy porównywalnego z możliwościami, które mogą mieć działania głównych producentów ropy naftowej, takich jak Arabii Saudyjskiej, Iraku, Iranu czy Stanów Zjednoczonych z ropą łupkową” — powiedział ekspert.\nNależy zaznaczyć, że Wenezuela ma lekką ropę, ale głównie wydobywana jest ta, która musi być przetworzona, mieszana jest z kondensatem lub z lekką ropą, żeby otrzymać handlową jakość, wyjaśnia Nesterow.\n„Co do cen ropy… należy rozumieć, że ogólnie rzecz biorąc nie ma niczego niezwykłego. W Wenezueli produkcja w ostatnich latach znacznie spadła, tak więc gdy mówimy o nowej ropie, należy rozumieć, że Wenezuela musi przywrócić produkcję do poprzedniego poziomu. Przesłanek do tego, że Wenezuela stanie się tak znaczącym eksporterem ropy naftowej, jakim była kiedyś i jaką chcieliby widzieć wenezuelscy liderzy, obecnie już nie ma, ponieważ zmieniła się geografia przemysłu, geografia zasobów, geografia produkcji i handlu zagranicznego” — powiedział.\nNesterow uważa, że na wenezuelską ciężką ropę jest już mały popyt w Europie, nie mówiąc już o Stanach Zjednoczonych. Dużo ciężkiej ropy produkuje się na Bliskim Wschodzie, dlatego konkurencja jest bardzo ostra, a ropa naftowa w Wenezueli jest dość droga.\nGłównym inwestorem zagranicznym w przemyśle naftowym Wenezueli są obecnie Chiny. Kraje historycznie utrzymują bliskie więzi gospodarczo-handlowe. Chiny realizują taką samą politykę, co Indie i inne kraje, czyli politykę mającą na celu zwiększenie udziału własnej produkcji poprzez udział, a tym samym kontrolę w części importu poprzez własne inwestycje, stworzenie wspólnych przedsięwzięć w innych krajach.\n12 Październik 2016, 09:55\n„Dotyczy to nie tylko ropy, ale również gazu, ponieważ mieści się ona (transakcja Wenezueli i Chin — red.) w ramach ich strategii, czyli podnoszenia poziomu własnego bezpieczeństwa energetycznego. Jednocześnie Wenezuela sama chce, aby Chiny były jej strategicznym partnerem” — powiedział Nesterow.\nWedług analityka obecnie decyzja Wenezueli i Chin na niczym się nie odbije.\nPodpisanie tych porozumień odbyło się na tle wysiłków Wenezueli reprezentowanej przez jej prezydenta w celu osiągnięcia porozumienia wśród krajów produkujących ropę naftową odnośnie zmniejszenia poziomu jej wydobycia.\nPod koniec września OPEC na nieformalnym spotkaniu w Algierii uzgodniła ograniczenie produkcji w skali 32,5-33 milionów baryłek ropy dziennie, ale na razie nie osiągnięto porozumienia odnośnie konkretnych limitów dla poszczególnych krajów tej organizacji. Ostateczna decyzja w sprawie porozumienia powinna zostać podjęta na oficjalnym spotkaniu OPEC 30 listopada w Wiedniu. Organizacja liczy na przyłączenie się do działań mających na celu stabilizację rynku także wielu innych krajów produkujących ropę naftową — przede wszystkim Rosji.


Blanka Lipińska grzmi do Polaków: "W tym kraju nie obchodzi się Halloween!" - OTOPRESS\nOTOPRESS > Kultura i rozrywka > Show biznes i gwiazdy > Blanka Lipińska grzmi do Polaków: „W tym kraju nie obchodzi się Halloween!”\nBlanka Lipińska grzmi do Polaków: „W tym kraju nie obchodzi się Halloween!”\nPosted by Wróblewska Andżelika 22/10/2020\nBlanka Lipińska postanowiła dziś przypomnieć swoim obserwatorom o tym, że w naszym kraju nie obchodzi się Halloween. Przy okazji pochwaliła się również swoją dzisiejszą metamorfozą. Nie może wyjść z podziwu, patrząc na swoje nowe włosy. Czyżby zmiana fryzury była rozpoczęciem nowego etapu w jej życiu?\nBlanka Lipińska niezmiennie jest bardzo aktywna na swoim Instagramie, gdzie zamieszcza prywatne zdjęcia i filmiki, na których opowiada swoim obserwatorom przykładowo o tym, jak minął jej dzień. Dziś od samego rana towarzyszył jej dobry humor, ponieważ wybierała się na wizytę do fryzjera. W związku z tym, z salonu wyszła zupełnie odmieniona i zachwycona swoim nowym wyglądem.\nZ radością przyznała, że tak dobrego ciecia już dawno nie miała na swojej głowie. Zachwytom nie było końca. Mówi się, że kobieta potrzebująca zmian w swoim życiu zaczyna właśnie od włosów. Może właśnie w taki sposób autorka książki „365 dni” postanowiła oddzielić się od przeszłości i pogodzić z rozstaniem z Baronem. W swoich wywodach postanowiła również zaapelować do Polaków.\nBlanka Lipińska grzmi na Instagramie, chodzi o Halloween\nW naszym kraju wprawdzie nigdy nie obchodziło się tak hucznie Halloween, jak za granicą, ale jednak zawsze było to jakieś urozmaicenie. Ludzie chętnie organizowali przebierane imprezy w gronie najbliższych, a dzieciaki z radością zbierały cukierki, pukając do drzwi sąsiadów. W tym roku jednak zostało to kategorycznie zabronione, o czym postanowiła przypomnieć celebrytka.\nWirusolog przerażony sytuacją w naszym kraju. "Z samymi łóżkami to możemy burdel otworzyć"\nPoinformowała swoich obserwatorów o tym, że w końcu może iść do sklepu, ponieważ minęła godzina dla seniorów, a postanowiła dziś kupić sobie dynie. Od razu zaznaczyła, że jest jej ona potrzebna w celach dekoracyjnych, jednak zagrzmiała: „Pamietajcie! W tym kraju nie obchodzi się Halloween!”.\nBlanka Lipińska swoim apelem zapewne dotarła do wielu osób. Po tym, jak poinformowała, że idzie po dynie, zamieściła nagranie, na którym chwali się zakupem nowych butów. Najwidoczniej warzywniak był niedaleko butiku, wiec postanowiła przy okazji wstąpić.\nViki Gabor o kulisach sławy w młodym wieku. "Robienie kariery to nie jest łatwa i zawsze fajna rzecz"\nDramat w domu uczestników programu "Sanatorium miłości". Gerard jest w krytycznym stanie\nTagi Blanka Lipińska Fryzura gwiazdy Halloween metamorfoza show bieznes\nWróblewska Andżelika 22/10/2020


Jedzenie oliebollen to sylwestrowa tradycja Holendrów. W tym okresie te holenderskie pączki w cukrze pudrze sprzedawane są wszędzie. Czasami, gdy naprawdę świeże, są dobre, ale nigdy nie tak dobre jak upieczone samemu. Oliebollen smakują wspaniale gdy są własnej roboty.\nZimowy stragan holenderskich pączków "oliebollen".\nW ostatni tydzień grudnia w sklepach wystawiane są butle oleju słonecznikowego, pudełka cukru-pudru i gotowe miksy do wyrabiania oliebollen. Ale te miksy nie są potrzebne.\nW poranek sylwestrowy ustawiają się długie kolejki przed piekarniami sprzedającymi gotowe oliebollen. Rzadko komu chce się jeszcze je samemu smażyć. A szkoda, bo to pychotka.\nSkładniki do pieczenia holenderskich pączków.\n(jakie dawniej smażyły holenderskie babcie i ale także moja babcia w Warszawie; pod nazwą "świnki")\nOpcjonalnie: 100 g rodzynek i 1-2 jabłka złota reneta i sok z cytryny lub kwasek cytrynowy do skropienia kawałków jabłka. Można dodać także krenten i sukade (owoce kandyzowane). Owoce mogą stanowić maksymalnie 50% objętości ciasta. Rodzynki można także dzień na przód namoczyć w rumie lub innym smacznym likierze.\nWyrastanie ciasta drożdżowego.\n1. Jabłka obrać i pokroić w drobną kostkę (maksymalnie 1 cm).\n2. Mleko podgrzać do temperatury pokojowej.\n3. Namoczyć rodzynki i osuszyć papierowym ręcznikiem.\n4. Wsyp mąkę i sól do duże miski (ciasto będzie mocno rosło powiększając kilkakrotnie swoją objętość)\n5. Wymieszaj drożdże i cukier z odrobiną ciepłego mleka i dodaj do mąki. Wlewaj resztę mleka do ciasta, ciągle mieszając aż powstanie gładka masa.\n6. Ciągle mieszając dodaj jajka.\n7. Dodaj stopione masło.\n8. Dodać cynamon do smaku. Nie być oszczędny z cynamonem, można dodać nawet sporą łyżkę do zupy.\n9. Delikatnie wymieszaj rodzynki i kawałki jabłka w cieście.\n10. Gdy nie masz dużego naczynia lub nie chcesz smażyć wszystkich oliebollen na raz; możesz teraz podzielić ciasto na dwie części do mniejszych naczyń lub część pozostawić na drugi dzień w lodówce. Naczynie z ciastem pozostaw do wyrośnięcia przykryte mokrą ściereczką na około godzinę.\n1. Rozgrzej olej do około 160 stopni (gdy kawałek chleba wrzucony w olej zaczyna skwierczeć - olej jest wystarczająco gorący)\n2. Przygotuj dwie duże łyżki do porcjowania ciasta i zanurzania go w oleju. Jedną łyżką nakładamy ciasto a drugą spychamy je do oleju.\n3. Zanurz łyżki w gorącym oleju, nakładaj ciasto i wpuszczaj je na tłuszcz. Kilka oliebollen na raz. Nie rób za dużych porcji i nie wrzucaj ich za dużo na raz. Smażenie trwa krótko aby nabrały po obu stronach złotego koloru. W czasie smażenia oliebollen mogą się same odwrócić na drugą stronę a jeśli nie trzeba im pomóc.\n11. Gdy są już równomiernie zarumienione wykładać na papierowe ręczniki aby obciekły z tłuszczu i przestygły.\n12. Gdy już oliebollen przestygną posypać bardzo obficie cukrem pudrem.\nOliebollen są najsmaczniejsze gdy są bardzo świeże. Na drugi dzień już nie tak puszyste i smaczne jak w godzinę lub dwie po usmażeniu.\nWarszawskie świnki z dawnych lat\nW dawnych czasach takie oliebollen były znane również w Polsce, a przynajmniej w Warszawie i smażyło się je w Tłusty Czwartek. Zwały się "świnkami" - gdyż często przybierają w oleju kształt świnki - właśnie te kruche "ogonki" są najsmaczniejsze. Świnki, gdy świeże, są równie smaczne jak pączki ale znacznie tańsze od pączków od dawniej słynnych warszawskich cukierników jak Pomianowski i Blikle.\nZ pączkami świnki nie mają dużo wspólnego. Pączki to inna receptura ciasta; ciasto pączkowe jest znacznie bogatsze w żółtka i cukier i jest nieco cięższe. Na Zachodzie pączki znane są jako: Berliner [GB], Boule de Berlin [F], Berlinerbol [NL], Berliner Pfannkuchen [D] - czyli pączek berliński - w wielu odmianach polewy.\nEfekt końcowy na sylwestrowym stole.\nWięcej specjałów holenderskiej kuchni >>>\nWitam! Pewnie te świnki to wkład osadników z Niderlandów, Olędrów. Lokowani byli od XVIw. Również w okol. Warszawy. Przetrwało kilka domów mennonickich.


ceramika | Silesia Dzieci\nWielkanoc tuż, tuż. Trzeba się spieszyć, aby zdążyć wykonać: baranki, zajączki, jajka, miseczki na rzeżuchę, dzbany na forsycję, doniczki na nowalijki oraz inne świąteczne dekoracje.\n1 kwietnia 2017 - 2 kwietnia 2017\nGliwice warsztaty dla dzieci zajęcia dla dzieci ceramika wyroby z gliny Stowarzyszenie Forum Ceramików\nDziecięca wystawa ceramiki\nDziałająca w Piotrowicach filia katowickiego MDK „Południe” zaprasza na „Dziecięcą wystawa ceramiki’, na której wystawione zostaną rzeźby młodych artystów z Pracowni Małych Form Rzeźbiarskich.\nPiotrowice MDK Południe ceramika zajęcia warsztaty dla dzieci\nRozpoczął się nowy rok szkolny, więc pracownia Terra Arte znowu otworzyła swoje podwoje dla dzieci, które lubią plastykę i chcą ciekawie spędzić czas.\nNikiszowiec ceramika plastyka warsztaty zajęcia dla dzieci Terra Arte\nLepienie, wyciskanie w formach, tłoczenie na kole garncarskim, szkliwienie... O czym mowa? O nowych zajęciach ceramicznych dla najmłodszych.\n15 września 2014 - 29 grudnia 2014\nWodzisław Śląski ceramika warsztaty zajęcia dla dzieci


Po Londynie jeździ van z bilboardem, który zachęca do robienia startupów w Berlinie - MamStartup\nLondyn Berlin reklama polityka ekspansja bilboard wyluzujcie ekosystem Berlina\nMieszkańcy Londynu, jak informuje BusinessInsider, od kilku dni mogą zobaczyć nową reklamę Freie Demokraten, która zachęca do przeniesienia się ze startupem do Berlin. Napis, który widnieje na bilboardzie zamieszczonym na przyczepie samochodu, brzmi: "Dear start-ups, Keep calm and move to Berlin", co w wolnym tłumaczeniu oznacza "Drogie startupy, wyluzujcie i przenieście się do Berlina".\nJak wspiera się startupy w NiemczechSprawdziliśmy, ile zarabiają pracownicy berlińskich startupówBerlin nie tylko B2C stoi. Poznajcie niemieckie projekty B2B, które odniosły sukces\nWarto zaznaczyć, że zachowanie Freie Demokraten pokazuje jak bardzo Berlinowi zależy na tym, by to o stolicy Niemiec mówiono jako o największym startupowym hubie w Europie. Mamy nadzieję, że ich starania nie pójdą na marne i zapoczątkują ciekawy trend promowania swojego miasta jako przedsiębiorczego. Ciekawe, czy włodarze polskich miejscowości pomyślą o takiej formie promocji miasta.


Najlepsze przeprowadzki Warszawa lipiec − slawniprawnicy.pl\nslawniprawnicy.pl Najlepsze przeprowadzki Warszawa lipiec\nJeżeli planujesz przeprowadzkę, należy zdecydować się na firmę przewozową, a jest to niełatwa decyzja. Najrozsądniej jest zdecydować się na firmę z doświadczeniem, która bez uszczerbków dowiezie wszystko do nowego miejsca. Na pewno nie chcesz, aby Twoje dobra uległy zepsuciu przez złe zabezpieczenie.\nRzecz jasna priorytetową rolę odgrywa ponadto cena - oszczędne wyjście będzie zawsze najkorzystniejsze. Czy jest możliwe przeprowadzić się ekspresowo, tanio i bezpiecznie w stolicy? Pewnie, pod warunkiem, że wybierzesz zakład Przeprowadzki Warszawa Drozdowicz - mamy odpowiednie kompetencje, aby z wprawą przewieźć meble. Dodatkowo proponujemy przeprowadzkę w korzystnej cenie.\nJeżeli interesują Cię przeprowadzki Warszawa cennik musi być zawsze dobrany do możliwości pojedynczego usługobiorcy. Rozmiar mebli, ilość rzeczy do przetransportowania, zabezpieczenia - każde zadanie jest inne. Dlatego też trudno jest ustalić taki sam dla każdego klienta w kwestii przeprowadzki Warszawa cennik. Mamy na uwadze masę faktów, które wpływają na cenę, lecz możemy powiedzieć, że nasze usługi są tanie i skuteczne!\nNajistotniejsze jest to, że atrakcyjna cena nie ujmuje jakości usług. O wszystkie ważne szczegóły dbają nasi przygotowani pracownicy. Gwarantujemy, że z naszą pomocą mają miejsce przeprowadzki Warszawa tanio i skutecznie!\nNa początku pracy pomożemy Ci przyszykować się w najlepszy sposób do przeprowadzenia się. Powiemy Ci, jak też możesz przygotować rzeczy, by wzrosło bezpieczeństwo przewozu mebli. Robimy przeprowadzki nie tylko dla osób prywatnych. Z naszej pomocy korzystają także firmy. Wybierz usługi zawodowców i ciesz się pozbawioną ryzyka przeprowadzką.


Włamania do mieszkań w Opolu. Oskarżona szajka Gruzinów. W tej sprawie śledczy porównywali m.in. DNA, ślady butów, a nawet małżowiny usznej | Opole Nasze Miasto\nWłamania do mieszkań…\nSławomir Draguła 2 grudnia 2021, 12:42\nPolicjanci z Opola zatrzymali Gruzinów w maju tego roku. Zabezpieczyli też skradzione rzeczy oraz inne dowody. Policja\nSkierowany do Sądu Rejonowego w Opolu akt oskarżenia obejmuje trzech obywateli Gruzji: 29-letniego Zakariego T., 42-letniego Giorgija B. oraz 38-letniego Tamaza K., którzy będą odpowiadali za udział w 11 włamaniach do mieszkań na terenie miasta.\nZdarzenia miały miejsce w maju 2021 roku. Do mieszkań sprawcy wchodzili zawsze w ten sam sposób.\n- Wyłamywali wkładki zamków - mówi prokurator Stanisław Bar, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Opolu.\nŻeby nikt ich nie zobaczył, kawałkami aluminiowej folii zaklejali wizjery w drzwiach mieszkań sąsiadujących z tymi, do których się włamywali.\n- Kradli przede wszystkim pieniądze, biżuterię oraz sprzęt elektroniczny, a w jednym przypadku nie pogardzili także kożuchem - wylicza prokurator Bar.\nŁączna wartość strat przekroczyła 70 tys. złotych. W dwóch przypadkach sprawcom nie udało się pokonać zabezpieczeń w drzwiach mieszkań.\nOskarżonych zatrzymali kryminalni z Komendy Miejskiej Policji w Opolu, którzy prowadzili obserwację opolskich osiedli. 26 maja na Chabrach wytypowali trójkę mężczyzn siedzących w stojącym pod jednym z bloków samochodzie.\n- Gdy policjanci chcieli ich zatrzymać, ci zaczęli uciekać, a pościg ulicami Opola zakończył się w rejonie ul. Pużaka, gdzie sprawcy porzucili samochód - mówi Stanisław Bar.\nPrzed zatrzymaniem sprawcy porzucili plecak, w którym znajdowała się biżuteria skradziona tego dnia z mieszkania przy ul. Chabrów oraz torebka pochodząca z przestępstwa dokonanego kilkanaście dni wcześniej.\nNatomiast w mieszkaniu wynajmowanym przez oskarżonych kryminalni znaleźli kolejne rzeczy pochodzące z kradzieży i zabezpieczyli wkładki wyłamanych zamków z drzwi okradzionych mieszkań.\n- Istotnym dowodem wiążącym oskarżonych z zarzucanymi im przestępstwami są także wyniki ekspertyzy traseologicznej, w ramach której porównywano ślady pozostawione na miejscu przestępstw z obuwiem oskarżonych - mówi Stanisław Bar. - Pomocnym były również badania porównawcze śladów małżowiny usznej znalezionych na miejscu przestępstw popełnionych przy ul. Koszyka i Chabrów z odbitkami ucha Tamaza K. Mamy też opinię z badań genetycznych, które również obciążają oskarżonych.\nW początkowej fazie śledztwa obywatele Gruzji przyznawali się winy, natomiast po uzupełnieniu zarzutów o kolejne przestępstwa, zaprzeczyli, że to oni za nimi stoją i odmówili składania wyjaśnień.\nNa rozpoczęcie rozprawy oskarżeni oczekują w areszcie. Zakariemu T., Giorgijowi B. oraz Tamazowi K. grozi kara od roku do 10 lat pozbawienia wolności.\nMateriał oryginalny: Włamania do mieszkań w Opolu. Oskarżona szajka Gruzinów. W tej sprawie śledczy porównywali m.in. DNA, ślady butów, a nawet małżowiny usznej - Nowa Trybuna Opolska\nKolizja w Opolu. Pijany kierowca passata spowodował stłuczkę i uciekał z... poszkodowanym kierowcą w drzwiach\nJak informuje policja z Opola, 49-letni sprawca kolizji miał prawie 0,9 promila i nie posiadał prawa jazdy. Teraz grozi mu m.in. do 2 lat więzienia.


Sprzedam działkę: Szczedrzyk, 963 m2, 67410 PLN - Archiwum Domiporta.pl\nZobacz aktualne ogłoszenia z lokalizacji: opolskie, Szczedrzyk\nDziałka na sprzedaż Szczedrzyk,\n67 410 PLN 70 zł/m2\nSprzedaż - 4 działki budowlane 8,50 - 9,60 ar - SZCZEDRZYK gmina Ozimek Proponujemy Państwu 4 działki budowlane niezabudowanych o pow. od 850 m2. - do 960 m2 ( szerokość działki od linii drogi : ok. 40 m ), usytuowane w Szczedrzyku Gmina Ozimek /ok. 17 km. od Opola/, w otoczeniu innych działek niezabudowanych. Działki ta zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną . Atrakcyjna lokalizacja : piękna okolica - obok ściana lasu, w niewielkiej odległości jeziora, zadbana miejscowość z dobrą infrastrukturą, dobre połączenie z Opolem - połączenie linią PKS oraz PKP. Media : przy działce prąd i woda, kanalizacja - szambo. TERENY NIE ZALEWOWE, gleby piaszczyste, przepuszczalne, niski poziom wód gruntowych ! POLECAMY !!! Szczegóły oferty : A.Z.GWARANCJA, Opole, ul.Szarych Szeregów 34 d, Agent: Małgorzata Kubisa, nr licencji 5216,tel. 509479557, 77403-12-31, m.kubisa@azg.pl ::LINK DO STRONY http://www.azg.net.pl/oferta.aspx?id=5677807 ::KONTAKT DO AGENTA Małgorzata Kubisa 77 403 12 31 509 479 557 m.kubisa@azg.pl Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Kubisa (licencja nr: 5216) -------------------------- Nota Prawna: Nieruchomości Opole A.Z.GWARANCJA informuje: Opis oferty nieruchomości zawarty na stronie internetowej Biura Nieruchomości Opole A.Z.GWARANCJA sporządzany jest na podstawie oględzin nieruchomości oraz informacji uzyskanych od właściciela nieruchomości, może podlegać aktualizacji i nie stanowi oferty określonej w art. 66 i następnych K.C. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nwojewództwo: opolskie powiat: opolski gmina: Ozimek miejscowość: Szczedrzyk\nDziałka o powierzchni 0,2991 ha położona w gminie Jastków. Dojazd drogą asfaltową. Dodatkowe informacje: media - prąd, woda, gaz w drodze. W obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ...\nDziałka na sprzedaż, Panieńszczyzna\nDziałka w kształcie prostokątu o łącznej powierzchni 2900m2, położona w gminie Jastków przy drodze asfaltowej. Ukształtowanie ternu płaskie. Woda, prąd, telekomunikacja- obok działki. W pobliżu działk...\nDziałka na sprzedaż, Płouszowice-Kolonia\ndziałka Zamość Stary\nDziałki o łącznej pow. 4,65 ha położona w gm. Przyłęk, w powiecie zwoleńskim, przy drodze krajowej nr 12. Zgodnie ze studium oraz decyzjami o warunkach zabudowy nieruchomość składa się z dwóch części ...\nDziałka na sprzedaż, Zamość Stary\n13 981 000 zł 2 092 500 zł\n46500 m2 45 zł/m2\nDo sprzedania działka o pow. 6336 m2 położona przy drodze krajowej nr 12, w gminie Przyłęk, powiecie zwoleńskim. Działka stanowi teren usługowy. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy nieruchomość prz...\n1 235 520 zł\n6336 m2 195 zł/m2


Wycieka Samsung Galaxy Sport - szykuje się kluczowa zmiana - 90sekund.pl\nprzez Michał Brożyński Luty 5, 2019 2\nNo, no – Samsung ma się szykować do kolejnej aktualizacji swojego portfolio smartwatchy i widać, że zaczyna powoli wychodzić z serii Gear. Tym razem na rynek ma trafić nowy inteligentny zegarek od południowokoreańskiego producenta – Samsung Galaxy Sport.\nNa pewno jedną z kluczowych nowości, którą widać już na renderze ilustrującym ten wpis, jest sama konstrukcja smartwatcha Samsung Galaxy Sport. Widać, że tym razem położono na bardzo odchudzoną konstrukcję, która – o dziwo – nie posiada pierścienia, który ulokowany na kopercie, pozwalał na bardzo efektywną nawigację po całym środowisku Tizen OS. I ta typowo techniczno-konstrukcyjna zmiana ma w sumie istotne znaczenie, bo…\n…skoro nie ma pierścienia, to jak Samsung postanowi rozwiązać kwestię poruszania się po systemie? Wróci po prostu do mazania palcem po ekranie?\nPachnie mi tu więc jakimiś większymi zmianami w interfejsie i sposobie prezentacji treści. Dziś, jest on w dużej mierze oparty o przeskakiwanie pomiędzy kolejnymi pulpitami, na których umieszcza się interaktywne widgety. A te dają szybki wgląd w zdania z kalendarza, informacje pogodowe, podgląd kroków, spalonych kalorii, czy zmierzonego tętna. Możemy też agregować tutaj widgety z newsami, czy skrótami do innych przydatnych funkcji oraz aplikacji.\nNa pewno zmianą, na którą czekam i której bardzo kibicuję, jest mocne wejście w obsługę głosową.\nCzy na pewno o nią chodzi? Trudno dziś orzec, ale sam Samsung kładzie coraz większy nacisk na silną integrację swoich smartfonów z asystentką Bixby, a nie ma co ukrywać – bez dwóch zdań w swojej formule sprawdziłaby się również na nadgarstku. Dziś nie korzysta się z Bixby na telefonach Samsunga jakoś superwygodnie, bo po prostu nie ma obsługi języka polskiego i dość mocno mija się to z celem. Z drugiej strony, jako strumień wiadomości nie odbiega za bardzo od tego, co oferują konkurenci, a już na pewno ze swojej strony wolę połączony z Asystentem – Google Feed. Toteż Bixby na smartwatchu byłaby świetnym posunięciem, ale z oczekiwanym szerszym wsparciem językowym.\nJako, że targi Mobile World Congress już za pasem – możliwe, że właśnie na tej imprezie poznamy nowy watch Samsunga. Byłoby super!\nPoprzedni model z tej linii – czyli Gear Sport – został przeze mnie ciepło przyjęty i baaardzo, a może i nawet bardziej niż baaardzo dokładnie zrecenzowany. Przeczytasz o tym TUTAJ oraz TUTAJ.


Termin: piątek, 9 listopada 17:30 - 19:30\nMiejsce: Kawiarnia Kofikada Prosta 18/22, 10-029 Olsztyn\nAnetka i Milena zapraszają na kreatywne, wspólne spędzanie czasu. Nauczymy się robić zdrowe, wegańskie pasty z groszku, kukurydzy, ciecierzycy i fasoli. Dokładnie takie, jakich używamy do wegańskich śniadań w Kofikadzie.\nDodatkowo każdy uczestnik na zakończenie otrzyma małe co nieco do domu ;)\nKoszt warsztatów to 38 zł, ze względu na ograniczoną ilość miejsc zapisy przyjmujemy najpóźniej do piątku do godz. 14:00\nZapisujcie się i widzimy się w Kofikadzie ♥\nProsta 18a/22, 10-029 Olsztyn, Polska\nOkres: piątek, 9 listopada 17:30 - 19:30


Ogólnopolski konkurs reporterski "Moja Polska" | baza konkursów dla dzieci Konkursy dla dzieci\nOgólnopolski konkurs reporterski „Moja Polska”\nPolska Agencja Prasowa zaprasza do udziału w konkursie reporterskim "Moja Polska". Konkurs będzie prowadzony równolegle w dwóch kategoriach:\nUwaga - prace konkursowe muszą dotyczyć wydarzeń, które miały miejsce w rzeczywistości (nie mogą przedstawiać historii fikcyjnych).\nPrzedmiotem Konkursu są prace ukazujące życie gospodarcze gminy, miasta czy regionu sto lat temu i obecnie. Chodzi o zaprezentowanie przedsięwzięć gospodarczych, które powstały w czasie międzywojnia i funkcjonują do dzisiaj oraz pokazujących, jak zmieniła się gospodarka na przestrzeni tego okresu. Tematem prac konkursowych mogą być nie tylko sztandarowe przedwojenne przedsięwzięcia gospodarcze, jak Gdynia czy COP, ale także zakończone powodzeniem drobne, lokalne inicjatywy na rzecz rozwoju np. produkcji rolnej, handlu lub bankowości.\nPrace można przygotować indywidualnie lub grupowo.\nPrace konkursowe będą przyjmowane od 3 września do 30 listopada 2018 r. (w przypadku prac nadsyłanych pocztą decyduje data stempla pocztowego). Prace można przesyłać drogą elektroniczną na adres kurier@pap.pl lub drogą pocztową na adres: Polska Agencja Prasowa, ul. Bracka 6/8, 00-502 Warszawa, z dopiskiem „Konkurs Moja Polska”.\nogólnopolskiego konkursu reporterskiego "MOJA POLSKA”\n4. Prace konkursowe powinny powstać z myślą o celach konkursu, nie wcześniej niż w roku 2018\ndo Regulaminu Konkursu „Moja Polska”,\norganizowanego przez Polską Agencję Prasową SA we współpracy z Narodowym Bankiem Polskim\nImię i nazwisko: …………………………………………………………………….…….\nAdres zamieszkania: ……………………………………………………….……………\nAdres mailowy: …………………………………………………………………………….\n- jestem autorem / przedstawicielem ustawowym ………………………………………….….………, autora*\n/imię i nazwisko autora pracy/ pracy (dalej: Utwór) nadesłanej na konkurs „Moja Polska” (dalej: Konkurs), organizowany przez Polską Agencję Prasową SA z siedzibą w Warszawie (dalej: Organizator Konkursu);\n- nieodpłatnie udzielam Organizatorowi Konkursu prawa (licencja niewyłączna) wykorzystania Utworu, w tym wszelkich wykorzystanych w Utworze materiałów chronionych prawem (projektów graficznych, fotografii, tekstów, nagrań, artystycznych wykonań, wizerunków osób i innych materiałów chronionych prawem, o ile zostały umieszczone w Utworze), wyłącznie w związku z informowaniem oraz promocją Konkursu i Organizatora Konkursu, na następujących polach eksploatacji: a) zwielokrotnianie dowolną techniką (w tym cyfrową); b) publiczne udostępnianie w taki sposób, aby każdy mógł mieć dostęp do Utworu w miejscu i czasie przez siebie wybranym (w tym wprowadzenia do pamięci komputera i do sieci typu Internet; c) publiczne wyświetlenie, wystawienie, nadawanie i reemitowanie;\n- wyrażam zgodę na pierwsze udostępnienie Utworu publiczności, zmianę rozmiarów Utworu oraz umieszczanie na nim napisów i znaków graficznych;\n- prawa, o których mowa w oświadczeniu niniejszym, dotyczą całego świata, nieograniczonej liczby nadań i udostepnień oraz należeć będą do Organizatora Konkursu bez jakichkolwiek ograniczeń czasowych, przez cały ustawowy okres ochrony tych praw;\n- udzielenie praw, o którym mowa w niniejszym oświadczeniu, dotyczy wykorzystania Utworu wyłącznie w związku z informowaniem oraz promocją Konkursu i Organizatora Konkursu i nie ogranicza prawa autora Utworu do korzystania i rozporządzania Utworem na wszelkich polach eksploatacji - wszelkie inne formy wykorzystania Utworu poza określonymi w niniejszym oświadczeniu wymagają zawarcia odrębnej umowy z autorem Utworu;\n- wyrażam zgodę na przetwarzanie przez Organizatora Konkursu moich danych osobowych w zakresie niezbędnym do organizacji Konkursu, w tym promocji Konkursu i Organizatora Konkursu, w zakresie wskazanym w pkt V DANE OSOBOWE Regulaminu Konkursu.\nOrganizator: Polska Agencja Prasowa SA


Wybory samorządowePłażyński wystartuje do Sejmu? Zdecydowane stanowisko polityka\nWybory samorządowe: Płażyński wystartuje do Sejmu? Zdecydowane stanowisko polityka\nTimmermans dostanie medal od ECS. Ostry list Płażyńskiego\n"Co za wstyd". Gdańsk: Timmermans uhonorowany Medalem Wdzięczności ECS


Strona główna ⇒ obywatel\nJeśli chodzi o poprzedniego RPO, do którego się też zwracałem, sprawa była przynajmniej jasna – oczywisty konflikt interesów. b. RPO wybrał.\nRozsławiające nie Izrael – a Polskę sprawiając radość milionom ludzi z oglądania jego wybitnych produkcji ! Kiedy pan prezydent odznaczał najwyższym orderem Orła Białego solidarnościowych miałkich graczy za „ogromne zasługi ” – wyprzedaną , zaprzedaną Polskę i samobójcze długi – nie kryłem zażenowanie dla profanacji najwyższego odznaczenia za „bardzo wybitne zasługi dla POLSKI i jej obywateli” ??? Byłem pewny ,że Wajda dawno dostał to należne odznaczenie , kiedy dowiedziałem się , że dopiero „ po solidarnościowych cwaniakach , którzy tyle przelali za ojczyznę krwi NIE SWOJEJ i dopiero teraz wpłynął wniosek” – to nie zdziwiłbym się jakby A. Wajda nie przyjął dawno należnego orderu – zbyt sprofanowanego !?\nJakże byłem zaskoczony pytaniem sondażowym w Internecie : czy A. Wajda powinien otrzymać Order Orła Białego !?\nPiekli. Obrażeni strażacy wzywają policję, ta zaś sporządza – dla przykładu (podskakuje – wychować cwaniaczka) – daje wniosek o ukaranie, wskazując jakiś paragraf z Kodeksu Wykroczeń. A teraz niech się delikwent martwi, jak się z tego wykręcić.\nTaki sposób załatwiania spraw nazywam Więcierzem Mętnym. Oparty jest on zresztą na cichej zmowie funkcjonariuszy i urzędników, którzy jeśli nawet się nie znają osobiście, to wzajemnie wobec siebie zakładają, że „kolega po fachu musi mieć rację, a obywatel podskakiewicz nie”.\nTym, którzy będą komentować, że skoro jest komornik, albo skoro jest wyrok nakazowy, to coś musiało być – odradzam przypadkowe i nagłe kontakty z komornikiem czy strażakiem w niedzielne popołudnie, bo nabawią się depresji, która ich niezachwianą wiarę w rozumność prawa obali.\nTymczasem Konstytucja wyraźnie stanowi, że\nJakie miało iść za tym artem chyba najważniejszą w takiej pracy (pracy dziennikarza) jest rzetelność – której tu nie zachowano.\nwrz 20, 2011 @ 13:50:59\nPrimo, redakcja pisze to co widzi, stwierdzenie “przedstawiciel” w domyśle jest obywatel, bo chyba wypowiadanie się kogoś kto posiada obywatelstwo danego państwa jest niejako przedstawicielstwem, reprezentantem tego państwa, ponieważ przyjmując obywatelstwo zgadzamy się utożsamiać z danym krajem i dbać o jego interesy i wypowiadając się nie jesteśmy z innej planety, można zauważyć, że to wymieniony przez nas autor obelżywych tekstów nolens volens paja nienawiścią do Samundy, ale przecież nie jest on obywatelem Marsa czy Saturna.\nSekundo, piszesz czytelniku\n“obywatele ZKS również bardzo nieprzyjaźnie wyrażają się o obywatelach AW”\nGdzie w ostatnim czasie stali mieszkańcy (dla przypomnienia nie posiadamy.\nzapiski - Zapiski prowincjusza\nKalendarz wyliczony na podstawie liczby ofiar i ilości dni ostatniej żałoby narodowej.\nGdyby nas dotknęło takie nieszczęście, jak ostatnie trzęsienie ziemi we Włoszech, czekałoby nas z 50 żałoby narodowej.\nPocieszające jest to, że gdyby jakąś ważną osobę w kraju Bóg wezwał do siebie, to żałoba narodowa z tej okazji trwałaby jedynie 4 godziny.\n22:28, nasza.chata , zapiski\nUsiłowałam dzisiaj kupić sól. Niby nic nadzwyczajnego, ale nie w Polsce.\nKupić można, i owszem, ale tylko i wyłącznie JODOWANĄ.\nSól jest tylko jodowana, bo ktoś wymyślił, że obywatele mają za mało jodu i tak da się nas zmusić do większego jego spożycia. Dla naszego.\nPewnym swojej rzeczywistej popularności, popada w paranoję, niszczy wszystko, co mogłoby zagrozić jego dominacji na scenie politycznej. W efekcie ośmiesza się. Ratuje Rosję przed chaosem i zapaścią, a potem martwi się, że wyborcy oddadzą ponownie władzę komunistom.\nJeden z bliskich doradców prezydenta wyjaśnił mi, skąd się bierze to dziwne zachowanie. Otóż piętnaście lat temu Rosjanie żyli w innym systemie. Jakby mieszkali na Marsie. Po upadku komunizmu przedstawiciele elit politycznych szybko pojęli, że krajowi potrzebna jest gospodarka rynkowa oraz demokratyczne zasady rządzenia przy zapewnieniu możliwie jak największej równości obywateli. „Dla wszystkich było jasne, że musimy pójść w tę stronę – mówi współpracownik Putina. – Potem pojawiło się pytanie, jak to osiągnąć. I kiedy zaczęliśmy się na co dzień mierzyć z tym problemem, okazało się, że narzędzia, których próbujemy użyć, pochodzą głównie z czasów sowieckich. Niełatwo jest nauczyć się stosowania nowych, demokratycznych i rynkowych narzędzi. Na to potrzeba czasu. Na tym właśnie polega problem Putina. Jego rozwiązania są na wpół radzieckie”.\nTak więc Rosjanie mają teraz raczkującą demokrację budowaną sowieckimi narzędziami..\ndecydującą rolę odgrywają nie rozsądek lecz emocje. Specjaliści od marketingu twierdzą, że w handlu efektowne pierwsze wrażenie jakie prezentuje sprzedawca i jego towar to 95% sukcesu sprzedaży. Jakość wyrobu to pozostałe 5%. Dokonując wyboru naszych przedstawicieli również kierujemy się przede wszystkim tzw. wrażeniem: Jak się dany kandydat prezentuje? Jaki ma głos? Jak wygląda ? etc. to co reprezentuje: Jaki ma program? Jaki ma system wartości? ma znaczenie drugorzędne, marginalne.\n3. System DP powstrzymuje sprawujących władzę przed podejmowaniem potrzebnych strategicznych lecz niepopularnych decyzji..


Pink Floyd - Soundtrack From The Film More | recenzje ArtRock.pl\nPink Floyd — Soundtrack From The Film More\nwydawnictwo: EMI Records Ltd 1969\n1. Cirrus Minor (Waters) [05:17]\n2. The Nile Song (Waters) [03:26]\n3. Crying Song (Waters) [03:33]\n4. Up The Khyber (Mason, Wright) [02:13]\n5. Green Is The Colour (Waters) [02:57]\n6. Cymbaline (Waters) [04:50]\n7. Party Sequence (Mason, Gilmour, Waters, Wright) [01:07]\n8. Main Theme (Mason, Gilmour, Waters, Wright) [05:29]\n9. Ibiza Bar (Mason, Gilmour, Waters, Wright) [03:18]\n10. More Blues (Mason, Gilmour, Waters, Wright) [02:12]\n11. Quicksilver (Mason, Gilmour, Waters, Wright) [07:13]\n12. A Spanish Piece (Gilmour) [01:06]\n13. Dramatic Theme (Mason, Gilmour, Waters, Wright) [02:14]\nDavid Gilmour - Guitar, Vocals; Roger Waters – Bass Guitar, Vocals; Rick Wright – Keyboards, Vocals; Nick Mason – Drums\nŁącznie 109, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.\nDziwna to płyta. Wygląda trochę, jak czołówka do filmu Monty Pythona – dokończona wielkim kosztem, w ostatniej chwili, przez tych co wywalili z pracy właśnie wywalonych z pracy. Oczywiście moje subiektywne zdanie nie musi odpowiadać fanom tej grupy. Nie musi również odpowiadać jej przeciwnikom. Cokolwiek bowiem bym o tej płycie nie napisał, zawsze da się powiedzieć „more”.\nI to tytułowe „więcej” niech się teraz pojawi.\nPink Floy poflirtował z muzyką filmową u zarania swoich dziejów – już bowiem na przełomie roku 1966 i 1967 doszło do współpracy muzyków z filmowcami, czego efektem było umieszczenie na ścieżce dźwiękowej filmu Tonite Let’s All Make Love In London Petera Whiteheada słynnego, po wielokroć wykonywanego później na koncertach utworu Interstellar Overdrive. Te przymiarki, wsparte przeświadczeniem artystycznego światka Londynu o ilustracyjnym charakterze muzyki Pink Floyd spowodowały, że w 1969 roku Barbet Schroeder zaproponował członkom grupy stworzenie muzyki filmowej do jego filmu zatytułowanego właśnie „More”.\nMuzycy potraktowali zamówienie dość lekceważąco (no może poza Watersem), bo zaproponowana przez nich muzyka składa się z tak wielu elementów, że aż trudno rozpatrywać te nagrania przez pryzmat kolejnej studyjnej płyty Pink Floyd. Począwszy od balladowego Cirrus Minor, okraszonego różnymi efektami dźwiękowymi, przez ostry, hardrockowy The Nile Song, w którym grupa niebezpiecznie zbliża się to twórczości The Jimi Hendrix Experience, aż po flamenco w A Spanish Piece. Ta mozaika nagrań, różnych stylów sprawdza się oczywiście w filmie. Na płycie jako całość niestety się nie broni. Trochę razi eklektyzm poszczególnych nagrań jak i całego krążka. Przeszkadzać mogą wyraźne nawiązania do współczesnych zespołowi wykonawców (wspomniany Hendrix, The Kinks, a nawet Simon & Garfunkel), czy momentami próba skopiowania samych siebie (porównajcie Up The Khyber z tytułowym nagraniem z płyty A Saucerful Of Secrets).\nOczywiście twierdzenie, że to zła płyta, byłoby zdecydowanie nieuczciwe. Są na tym albumie bowiem nagrania, nad którymi nie jest łatwo przejść do porządku. Rozpoczynający płytę Cirrus Minor mimo swego balladowego charakteru jakoś tak łapie nas swoim tajemniczym klimatem; dostajemy bowiem w zestawie dwa w jednym: nastrój zrezygnowania połączony z odgłosami piknikowej zabawy. Crying Song – tu już spokojnie można mówić o stylu Pink Floyd. Sporo gitary, rozleniwiony śpiew Gilmoura i pobrzękiwania organów Wrighta – ten sposób budowy utworów będzie nam towarzyszył aż do płyty Animals. Jednak bez wątpienia zaletą tej płyty jest nagranie Green Is The Colour. Klasyk koncertowy z pierwszego okresu istnienia zespołu. Taka piosenka, wykonywana zazwyczaj na koncertach w połączeniu z utworem Embryo, bądź – co bywało jeszcze piękniejszym zestawieniem – z Careful With That Axe, Eugene, zachwyca delikatnym śpiewem Gilmoura, a przede wszystkim świetnym manewrem polegającym na zgraniu trzech niezależnych źródeł melodii w początkowej fazie nagrania. Słyszymy tu bowiem akustyczną, grającą akordami gitarę; przebija się w drugim kanale solo grane na drugim akustyku (powtórzą to potem w Wish You Were Here), a dodatkowo jeszcze Wright wchodzi ze swoimi organami Farfisa. I cała ta melodia służy jednemu celowi – przygotowaniu zespołu do improwizacji. To nagranie, łącznie z którymś wymienionym wyżej trwało niekiedy kilkanaście minut. I dobrze, że na More znalazło się miejsce na wersję studyjną. Na koniec wart wspomnienia jest buesowy – no bo odpowiednio się nazywający – More Blues. To nagranie sprowadza się właściwie do solowej gry Gilmoura, bo reszta zespołu gdzieś tam ginie w odmętach narkotycznych wizji bohaterów filmu.\nI tak wymieniać można by spokojnie jeszcze kolejne nagrania. Quicksilver – niosący w sobie coś z ducha bliskiej Ummagummy. Wspomniany Up The Khyber, czy zbliżony klimatem do nagrań z debiutanckiej płyty Party Sequence.\nMore. Gdy dziś przysłuchuję się nagraniom z tej ścieżki dźwiękowej, nie sposób nie zauważyć, że Waters wysuwał się już wówczas na pierwszy plan w zespole. Najwięcej jest tu jego kompozycji, pojawiają się też niezłe teksty. I pomyśleć, że chłopaki wzięli tę robotę, bo trochę brakowało kasy…\nPłyta z pewnością warta posłuchania. Co do posiadania w swoich zbiorach – będę powściągliwy. Wszystko zależy od stopnia uzależnienia od syndromu kamandy Pinka Fłojda. Dlatego 6, bo to niezła płyta, można posłuchać.


Hoża 42, 00-516 Warszawa\nNajlepsza fryzura z jaką wyszedłem z salonu od kilku dobrych lat. Ania bardzo dobrze oceniła, jaka fryzura będzie dla mnie dobra i wykonała swoją wizję bezbłędnie. Gdy wróciłem do domu i pokazałem znajomym efekt otrzymałem wiele miłych uwag. Atmosfera w trakcie strzyżenia też przemiła. Na pewno wrócę!\nMłody Talent męskie strzyżenie 60 min\nPełen profesjonalizm od chwili wejścia do salonu. Indywidualne podejście, fachowy wywiad, doświadczenie, świetna usługa, bardzo dobre rady. Do tego wszystkiego bardzo miła i luźna atmosfera, którą tworzy Paulina. To była moja pierwsza wizyta, ale na pewno nie ostatnia. Polecam zdecydowanie\nStrzyżenie Męskie + Regulacja Brody 75-90 min\nPatryk ma super cięcie i rękę do kolorów, jest obiektywny i potrafi szczerze doradzić co jest dla mnie dobre 🙂 Mieliśmy okazje robić brąz, a także rozjaśniać i kłaść blond- wszystko wyszło naprawdę dobrze. Poza tym jest przemiłą osobą i posiedzieć u niego na fotelu to czysta przyjemność.\nKolor i strzyżenie 120-180 min\nJestem bardzo zadowolona że trafiłam do tego salonu i do pani Kingi, usługa wykonana profesjonalnie w przyjemnej atmosferze a efekt - piorunujący. Dziękuję i na pewno wrócę :) baaardzo polecam!\nNowiniarska 1, 00-235 Warszawa\nPani Ewa jest i cudowna fryzjerką która potrafi zrobić coś z niczego i cudowną ciepłą osoba z którą można rozmawiać godzinami o wszystkim 😉 Odradzam mycia głowy bo można się rozpłynąć 😉Przy sporej ilości łuszczycy na głowie dba o każdy szczegół żeby było ok ,napewno zostanę na dłużej 💪😎😘\nStrzyżenie męskie 20-40 min\nJak zwykle świetnie, kocham to miejsce. Jest bezpretensjonalnie i na luzie, można pogadać, można pomilczeć. I zawsze jest profesjonalnie, pojawiam się tu regularnie raz na miesiąc ogarnąć fryz i brodę i zawsze jestem zadowolony. Takie miejsca powinny być pod ochroną, na jakiejś liście barberskiego Unesco :)\nCOMBO ( Klasyczne strzyżenie męskie + Trymowanie brody ) 75 min\nTrymowanie i pielęgnacja brody 30 min\nPiotrek to fantastyczna osoba 😁 pełen profesjonalizm. Od wejścia przywitał mnie szerokim uśmiechem i wstał do mnie podając rękę. Następnie zaprosił na fotel i zajął się moją fryzurą. Czułem się bardzo przyjemnie i zrelaksowany. Rozmowa bardzo miła i kawunia pyszna. tak więc na maxa poleca Piotra\nCOVER plus Strzyżenie brody 60 min\nCOVER plus Strzyżenie włosów i brody 90 min\nCzesanie 15 min\nNajlepszy fryzjer w mieście. Pani Magda potrafi super doradzić nie tylko fryzurę ale także długość i kolor. Usługi są wykonywane bardzo szybko i sprawnie jednak z dbałością o każdy szczegół oraz zasady higieny w czasie pandemii. Polecam\nPolecam Twój Salon! Przemiła atmosfera, ludzie którzy czarują fryzury i kolory z pasją 😊 Bardzo się cieszę że trafiłam do Marcina który poprawił mi kolor bląd. Jestem zachwycona 😊\nStrzyżenie męskie oraz stylizacja brody 90 min\nPierwszy raz skorzystałem z usług pana Roberta i jestem pod ogromnym wrażeniem jego profesjonalizmu oraz jego pewności siebie Podczas Strzyżenia . jestem mega zadowolony.\nStrzyżenie dziecko ( do 12 lat, bez mycia głowy) 30 min\nTo była pierwsza wizyta naszego synka u barbera. Pan Maciek wytłumaczył wszystko co będzie się działo i sprawił, że syn wyszedł zachwycony. Na pewno wrócimy.\nCombo wł+bro 75 min\nPolecam każdemu! :) Pani Ola uratowała moje paznokcie, wyglądają pięknie i z niecierpliwością czekam na kolejną wizytę! Pani Ania - czarodziejka :) wyczarowała piękne brwi i bez wahania puszczam do Was oko...jak piękne to dlaczego nie? :)\nHenna brwi + rzęsy z regulacją 40 min\nPani Kinga kocha swoją pracę, co widać na pierwszy rzut oka. Zna się na "włosingu", śledzi trendy, potrafi doskonale dobrać pielęgnację, słucha klienta i fantastycznie doradza. Wyszłam z salonu z bardzo zadbanymi i miękkimi włosami. Na pewno skorzystam ponownie z usług p. Kingi. Bardzo dziękuję :)\n(Thermocut)+regeneracja (Strzyżenie Gorącymi nożyczkami) 70-90 min\nStrzyżenie jak zwykle perfekcyjne ,no ale pani Ania to juz czapki z głów co wyprawiła z pazurkami mojej córki to pełen sztos .....Zdecydowanie polecam ❤☺\nZdjęcie hybrydy + manicure hybrydowy 90 min\nJak zawsze petarda! Perfekcyjne strzyżenie z dbałością o każdy detal, włosy długo po wizycie układają się świetnie. Wiele miesięcy szukałam dobrej ręki do moich wymagających włosów i gustu. W Miłek Design znalazłam takie ręce - właśnie Tinę oraz Edytę. Chętnie tu wracam, już kolejny rok :) Dziękuję Dziewczyny!\nPan Aleksander jest wizytówką tego salonu jak zwykle wspaniała fryzura cudowny relaks , ciepła atmosfera ;) goraco polecam . Pani Małgosia sprostała wymaganiom moich malutkich dam :) choć zadanie nie było takie proste z uwagi na rozpierajaca energię dzieci :) dziękuję serdecznie i goraco polecam\nStrzyżenie damskie + modelowanie. Zmiana ceny. 60 min\nZdecydowanie polecam salon i cięcie u Pani Anety Grykałowskiej! Włosy długie ścięłam na krotkiego boba. Włosy świetnie sie same układają, czego nigdy nie robiły w żadnej innej fryzurze i wyglądają po prostu świetnie. Chyba nigdy nie byłam tak zadowolona z nowej fryzury jak po tej wizycie!\nStrzyżenie męskie maszynką jedna długość 30 min\nCover 5 - Tonowanie siwizny dla mężczyzn 15 min\nWizyta u Patryka to czysta przyjemność :) Czuję się zaopiekowana i doskonale się rozumiemy. Ponad to precyzja z jaką pracuje jest godna podziwu. Polecam!\nBroda z podgoleniem brzytwą 60 min\nTrymowanie Brody 60 min


Miejska Biblioteka Publiczna w Czechowicach-Dziedzicach – Strona 27\nObecna wystawa w bibliotece w Zabrzegu składa się z dwóch dużych makiet. Jedna z nich przedstawia polski zamek – fortyfikacja z XVI-XVII wieku z armatą i załogą, zaś druga obrazuje wyobrażenie muzułmańskiego miasta z meczetem i minaretem. Tytuł wystawy brzmi: „Rzeczpospolita i Turcja w XVI i XVII wieku – konflikty i układy”. Do obejrzenia wystawy…\nW styczniu 2019r. w bibliotece w Zabrzegu odbył się konkurs plastyczny pt.: „Zima jak z bajki”. W konkursie wzięły udział dzieci ze szkoły podstawowej w Zabrzegu, Ligocie i z ZSS w Czechowicach Dziedzicach. Prace wykonane zostały różnymi technikami: z waty, papieru kolorowego, płatków kosmetycznych, czy materiału zachwycają pomysłowością. Rozstrzygnięcie konkursu nastąpiło 08.01.2019r, a prace oceniane…\nW najbliższą sobotę, 19 stycznia, serdecznie zapraszamy dzieci w wieku 3-6 lat wraz z rodzicami na zajęcia Klubu Małego Artysty, zajęcia rozpoczną się o godz. 10.00. Tuż po nich, o godz. 11:30, odbędą się warsztaty Niteczkowo przeznaczone dla dzieci w wieku 7-12 lat. Zajęcia odbywają się w Oddziale Dziecięcym przy ul. Niepodległości 32/34 w ramach…\nKampania trwa dalej!\nWe wszystkich filiach, Oddziałach Dziecięcym i Audiowizualnym czekają Wyprawki Czytelnicze, które otrzymują dzieci urodzone w 2016 roku???? Kampania „Mała książka – wielki człowiek” ma zachęcić rodziców do odwiedzania bibliotek i codziennego czytania z dzieckiem. Każdy trzylatek, który przyjdzie do biblioteki biorącej udział w projekcie, otrzyma w prezencie Wyprawkę Czytelniczą, a w niej: książkę „Pierwsze wiersze…\nOddział Dziecięcy został nagrodzony w konkursie „Czytam sobie w bibliotece. Moje miejsce – moja wolność!”, który zorganizowała Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego oraz Wydawnictwo Egmont. Nagrodzone zajęcia to autorski scenariusz Katarzyny Wituś w oparciu o książkę „Mój pan woła na mnie Pies : o psie Marszałka Piłsudskiego” Jana Ołdakowskiego. Konkurs zorganizowano z okazji rocznicy odzyskania przez…