Masz na imię Camille [Agnieszka Stabro] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00096 004285 21781054 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Agnieszka Stabro Liczba stron: 400\nISBN: 9788377794289 Rok wydania: 2017\nPisząc niniejszą książkę, korzystałam m.in. z dzieła pt. Kobieta. Camille Claudel Anne Delbée (tłumaczenie z francuskiego oryginału pt. Une femme), będącego jedyną dotąd polską biografią Camille Claudel. Książka ta była pomocna w rekonstrukcji poszczególnych etapów życia rzeźbiarki, jednakże wydała mi się niepełna. Postanowiłam zatem zaproponować własną wizję życia artystki i uzupełnić ją o jej listy, częściowo nieprzetłumaczone dotąd na język polski. Warto zaznaczyć, że życie Camille Claudel do dzisiaj stanowi zagadkę, istnieją bowiem różne przekazy dotyczące tych samych zdarzeń z biografii artystki. Listy rzeźbiarki, poprzez stosowanie przez korespondentów tylko sobie zrozumiałych skrótów myślowych, powiedzeń etc., nie zawsze przynoszą odpowiedź na pytanie: „Jak było naprawdę?”. W wielu miejscach są one niejasne i komplikują obraz sytuacji. Trzeba również pamiętać, że Camille Claudel nieraz celowo wprowadzała adresatów w błąd co do wydarzeń z jej życia. Należy mieć na uwadze jej pogarszający się stan psychiczny, co często znajduje odbicie właśnie w korespondencji. W niniejszej książce przyjęłam ramy wydarzeń zaproponowane przez Anne Delbée, miejscami je modyfikując w oparciu o korespondencję oraz inne, obcojęzyczne książki na temat życia zarówno Camille Claudel, jak i Auguste’a Rodina. Książka Masz na imię Camille jest zatem oparta na faktach, lecz równocześnie przedstawia moje wyobrażenie na temat tego, jak mogło wyglądać życie rzeźbiarki, stworzone na podstawie zarówno dostępnych materiałów, jak i własnej wyobraźni.\nCZĘŚĆ I KOCHAĆ TO ZNACZY WIDZIEĆ W KIMŚ RZECZY NIEWIDZIALNE DLA INNYCH OCZU.\nPokazałem jej, gdzie ma szukać złota, lecz złoto, do którego dochodzi, jest jej własne. Auguste Rodin o Camille Claudel\nJeleń schwytany w potrzask pachniał niewyobrażalnym, panicznym strachem, a jego oczy były pełne obłędu. Nozdrza zwierzęcia pracowały szybko, wdychając mroźne, zimowe powietrze, czarne jak węgiel ślepia, w których przeglądało się poranne słońce, patrzyły niespokojnie. Camille, widziałaś wyraźnie drżenie mięśni jego ciała, czułaś zapach sierści oraz potu, obserwowałaś ze łzami w oczach jego nerwowy bieg w małym kwadracie lasu, słyszałaś coraz ostrzejsze szczekanie psów. Zwierzę pozbawione drogi ucieczki znalazło się w pułapce, a tobie pozostało czekać i podziwiać lśniące w słońcu brązowe futro, porastające majestatyczną sylwetkę ze wspaniałym porożem. Gdy tylko ojciec spuścił cię z oczu, zaczęłaś biec w stronę jelenia, chcąc objąć rączkami jego potężną szyję i wytrzeć małe kryształki łez, płynące z jego ślepi, jednak Louis Prosper Claudel niemal natychmiast cię dogonił, złapał mocno za rękę i kazał wracać do domu, nie zważając na twój krzyk, szamotanie, zapieranie się rękami o ziemię. Zanim zdążyłaś się odwrócić, padł strzał; zobaczyłaś na śniegu czerwoną kałużę krwi, a jeleń osunął się powoli, by za sekundę z potężnym hukiem runąć na ziemię. Podrygiwał przez moment przednimi kopytami, patrząc tępo w pustkę przed sobą, aż zamarł całkowicie. Na pewno często zastanawiałaś się, Camille, dlaczego ojciec znajduje przyjemność w polowaniach, prawda? Z jakiego powodu podoba mu się naganianie zwierząt, zabijanie ich w nierównej walce, pozbawianie szansy na ucieczkę? Nie rozumiałaś, jak twój ukochany papa może karmić się przerażeniem danieli schwytanych w potrzask. Pierwsze wspomnienie z dzieciństwa – odgłos jelenia upadającego na śnieg, radość mężczyzn, triumf siły nad bezbronnością, zwycięstwo mordu nad życiem – niczym cień unosiło się nad twoim ukochanym lasem, którego zapachu próżno szukałaś przez długie lata. Patrząc na drzewa opierające się o siebie, oplatające nawzajem jak kochankowie, zastanawiałaś się, gdzie się kończy i zaczyna miłość, czym są przywiązanie, tęsknota, bliskość… – Mój mały Paul! – krzyczałaś, śmiejąc się jednocześnie. – Mój mały Paul, gdzie jesteś? Pamiętasz, jak często biegłaś przed siebie, szukając brata w krzakach i leśnych jamach? Myślę o twoich dziecięcych, leśnych eskapadach i jestem niemal pewna, że twój wzrok przykuwały przede wszystkim skały, kamienie o zadziwiającym, wspaniałym kształcie, jakby wyrzeźbione ludzką ręką. A kiedy znajdowałaś kawałek gliny, spod twoich dłoni wyrastały figurki, mali bogowie, zwierzęta, rośliny. Twój las zamieszkiwały nimfy wodne, chochliki kryjące się za drzewami, wróżki tańczące w powiewach wiatru, złote żuki wygrzewające się na słońcu; tworzyły królestwo, do którego nikt inny, oprócz ciebie i Paula, nie miał wstępu. Sądzę, że nie wszyscy domownicy podzielali twoją fascynację przyrodą. Gdy często prosto z pola wbiegałaś do biblioteki ojca w sukience pobrudzonej ziemią, słyszałaś dobiegający z kuchni, karcący głos matki: – Bój się Boga, jak ty wyglądasz!? Jak ty przychodzisz do domu!? To nie jest obora! Jak się wówczas zachowywałaś, Camille? Brałaś sobie do serca słowa Louise-Athanaïse czy nie reagowałaś na jej krzyk i ukrywałaś się w gabinecie ojca, gdzie pod jego troskliwym wzorkiem czytałaś baśnie i legendy? „Mała Camille, kim kiedyś będzie? – Ojciec coraz częściej niepokoił się o twoją przyszłość. – Już teraz jest inna niż jej siostra Louise – myślał. – Ucieka w samotność, glinę. Chce rzeźbić. Kobieta? To niemożliwe. Trzeba jej znaleźć inne zajęcie. Damskie, kobiece. Paul wciąż powtarza jej opowieści. – Martwił się. – O tajemnicach lasu, o królach i królowych drzew, o glinie, z której można zrobić wszystko, ulepić, stworzyć od nowa. Dlaczego nie może być taka jak jej siostra?” Na te pytania nieustająco odpowiadała mu głucha cisza. Coraz częściej z głębokiego zamyślenia wyrywał go twój wrzask, dobiegający z odległych części domu: – Tatusiu! – krzyczałaś, kiedy matka siłą wyrywała ci przyniesione do domu wyrzeźbione figurki. – Oddaj, to moje! – zwracałaś się do niej. – Nie masz prawa, oddawaj! Pamiętasz, Camille, jak w napadach dziecięcej furii obrzucałaś ją błotem, drapałaś, gryzłaś, szarpałaś, ciągnęłaś za suknie, zostawiając ślady czerwonej gliny? – Ja oszaleję z tą dziewczyną. – Kobieta w bezsilności załamywała ręce. – Dlaczego Bóg nas tak pokarał? Może trzeba ją oddać do jakiegoś internatu? – mówiła swoim metalicznym, bezbarwnym głosem. – Przesadzasz. To jeszcze dziecko, wyrośnie z tego. Podłubie trochę w glinie i znudzi jej się zwykła, dziecięca zabawa. – Ojciec zawsze brał cię w obronę, prawda, Camille? – To nie dziecko, a diabeł, nie widzisz, jak nas traktuje? Gotowa jest pozabijać za kawałek ziemi. Nie lubię, kiedy tak na mnie patrzy. Nie ma w sobie nic z siostry… jak to się mogło stać? Dlaczego? Camille, gdy tylko pomyślę o łzach płynących po twojej twarzy, kroplach, które zastygały na policzkach i powoli stawały się murem oddzielającym cię od matki… Niezaspokojona potrzeba ciepła, nieudane próby zaskarbienia sobie chociażby cienia jej uśmiechu owocowały obojętnością, oddaleniem, niechęcią. Coraz bardziej irytowało cię silne poczucie odpowiedzialności i obowiązku, które usiłowała ci wpoić; coraz rzadziej dostrzegałaś smutek, ból, niespełnienie czające się w jej spojrzeniach. Ilekroć mówiłaś o rzeźbie, widziałaś w jej oczach złość, rozczarowanie, a nawet przebłyski nienawiści, co musiało zniechęcać cię do jakichkolwiek prób podejmowania tematu. Gdybyś widziała, jak Louis Prosper Claudel z niepokojem patrzył na grymas wykrzywiający twoją twarz, na której niechęć mieszała się ze strachem, obcość ze wzgardą… Obserwował, jak bardzo się od siebie oddalacie i nie potrafił zapobiec wzajemnej wrogości; z bólem stwierdzał, że nie lubiłaś przebywać ani z matką, ani z siostrą, która marzyła jedynie o wyjściu za mąż oraz poświęceniu się rodzinie. Ojciec wiedział, że najbardziej lubisz spędzać czas z nim i z Paulem, a jednocześnie zdawał sobie sprawę, że pomimo miłości, którą ich darzyłaś, najlepiej czułaś się sama ze swoimi myślami. Potrzebowałaś samotności, aby kawałek gliny pod naciskiem palców stał się dokładnie tym, czego pragnęłaś. Tak niewiele wiadomo o twoim dzieciństwie, Camille, czy zatem uda mi się ciebie kiedykolwiek dobrze poznać? Kto odpowie mi dzisiaj na pytanie, jaka była zima 1864 roku, kiedy przyszłaś na świat? Mroźna, śnieżna, a może łagodna, pełna grudniowego, przyblakłego słońca? Jak uda mi się opowiedzieć o tobie na kartach tego najdłuższego listu, jaki kiedykolwiek zdarzyło mi się napisać? Jak uda mi się opowiedzieć tobie samej twoją historię? Mogę się jedynie domyślać, że rodzinna wieś Villeneuve z biegiem czasu stawała się dla ciebie za ciasna, a ty uciekałaś coraz dalej od domu i od miejsc, do których wiele lat później tak bardzo pragnęłaś powrócić. Twoje poczucie niezależności z pewnością irytowało Louise-Athanaïse, która nie potrafiła znaleźć do ciebie drogi, nie miała z tobą wspólnego języka, a gdy obserwowała, jak wspaniale dogadujesz się z ojcem, zżerała ją nigdy nieuświadomiona zazdrość. Matka była zawistna nie tylko o twoje kontakty z ojcem, lecz również o relację z bratem; doskonale musiałaś zdawać sobie z tego sprawę. Z przerażeniem słuchała Paula powtarzającego twoje słowa i poprzysięgła sobie, że jej syn nigdy nie będzie taki jak ty. Ganiła go, ilekroć w spojrzeniu chłopca dostrzegała twoją pogardę w stosunku do prostych, bogobojnych ludzi, oddanych rodzinie, codziennemu życiu, jednak jej wysiłki były daremne; Paul mówił tylko o twoich rzeźbach, glinie, wędrówkach. Patrzył na ciebie z podziwem, uwielbieniem, zachwytem, musiało ci to imponować, czyż nie? „Wspaniała, posągowa Camille. Uparta, harda, wyniosła, nie taka jak Louise” – myślał. Fascynowało go, że potrafiłaś rozmawiać z lasem, z wróżkami. Kiedy zabierałaś Paula na spacery, czułaś strach w silnym uścisku małej rączki, dostrzegałaś jego lęk przed nieznanym i zarazem wyczuwałaś całkowitą ufność, pewność, że nic złego nie może się przydarzyć, kiedy jesteście we dwoje. Uczucie bliskości w miarę upływu czasu ustępowało trwodze oraz dystansowi, a matka po latach starań osiągnęła swój cel. Paul wymykał ci się w stronę jej silnych objęć, z których już nigdy nie miała go wypuścić. Zwracając się ku matce, oddalał się od ciebie w stronę Boga, Kościoła, żarliwej wiary, fanatyzmu. Bardzo musiało cię boleć, że przestawał cię rozumieć, że zniknęła łącząca was więź, że patrzył z niezrozumieniem i przerażeniem, gdy wpadałaś we wściekłość, furię, gdy ogarniał cię gniew, którego nie potrafiłaś powstrzymać. Latami nie rozumiał, co się z tobą dzieje, dlaczego pragniesz tak wiele, aż uznał, Camille, twoje szaleństwo za diabelski obłęd, a artystów za upadłe dusze, obezwładnione ciemnością, słuchające podszeptów i głosów sił nieczystych, co zaprowadziło cię wiele lat później do samych bram piekieł. Rodzina lekceważyła twoje zamiłowanie do rzeźbienia, jednak dla ojca stawało się oczywiste, że dziecięce zabawy gliną są nie tylko sposobem na zabicie czasu. Było w tobie zbyt wiele powagi, skupienia na pracy, a za mało beztroski towarzyszącej psotom, by uznać je za młodzieńczą fanaberię. Czy zdawałaś sobie sprawę, Camille, że twoja miłość do tworzenia, objawiająca się stopniowo, napawała Louisa Prospera jednocześnie lękiem i dumą, wielką obawą, ale też nadzieją, strachem i radością? Obracał się w świecie, znał status kobiet artystek, wiedział, jak ciężka fizycznie jest praca rzeźbiarza. Środowisko bohemy było hermetyczne, brutalne, rządzone przez mężczyzn; modelki, panie lekkich obyczajów, młode dziewczyny do towarzystwa stanowiły jedynie obiekty pożądania, nigdy nie stały na równi z artystami. „Co ona zrobi w tej jaskini lwów? Mała Camille. Jest taka niezależna i wolna, a jednocześnie tak bardzo potrzebuje aprobaty, uznania, ciepła, miłości” – martwił się ojciec. Dalsze przebywanie w rodzinnym miasteczku nie miało sensu. Czy wiesz, Camille, że czasem, kiedy już spałaś, ojciec przyglądał się figurkom postawionym na parapecie pracowni? Ostrożnie brał je do ręki, oglądał kształty, postaci, zachwycając się uchwyconym ruchem, próbami odwzorowania tańca liści na drodze, podobiznami głów Paula i twojej siostry. Rozmyślał przez długie godziny; nie miał wątpliwości, że masz talent. Gdyby tylko udało ci się zdobyć to, co nieosiągalne, gdybyś zyskała sławę, nawet matka przekonałaby się do rzeźbienia… Niebawem nadarzyła się okazja, aby sprawdzić twoje zdolności, gdyż w Villeneuve zamieszkał znany i ceniony na świecie, a przede wszystkim w Paryżu, rzeźbiarz Alfred Boucher. Słyszał o rodzinie Claudelów, o uzdolnionej muzycznie Louise, przejawiającym literackie zdolności Paulu, o tobie, twoim rzeźbieniu i ucieczkach. Gdy ojciec udał się do artysty z prośbą o wyrażenie opinii na temat dziecięcych rzeźbiarskich prób córki, Alfred Boucher pokiwał w zamyśleniu głową i po chwili namysłu powiedział, że chętnie cię odwiedzi, by rzucić okiem na skarby z namaszczeniem chowane do pudełek. Pamiętasz jego wizytę? Nie? Przypomnę ci… – Camille! Camille, masz gościa! – krzyczał Louis Prosper, stojąc w progu małej szopy, w której urządziłaś warsztat pracy. „Stało się, ktoś będzie mnie oceniał, oglądał moje prace, wydawał wyroki. A jeśli nie zrozumie?” – zmartwiłaś się. Kiedy Boucher wszedł do małego, zagraconego i ciemnego pomieszczenia, z mroku wyłoniły się dziwne kształty; głowy, ręce, nogi były poustawiane w rzędach na oknie, na podłodze jawił się zarys jakiejś sylwetki. Stałaś obok niej z pewnością i dumą w oczach, w których odbiło się zaskoczenie artysty – nie spodziewał się, że zobaczy aż tak dojrzałe prace. „Młoda, w zasadzie samouk, z powodzeniem mogłaby studiować w Académie des beaux-arts – zastanawiał się. – Jeśli teraz tak rzeźbi, mając zaledwie niecałe dwanaście lat, co będzie później? Dziecko z oczami dorosłego” – trochę się przeraził. – Musicie wyjechać do Paryża. To dla niej jedyne właściwe miejsce. Może nie teraz, jest jeszcze za wcześnie. Za parę lat, ja do tego czasu wszystko odpowiednio przygotuję. Camille ma niewątpliwy talent. Dawno już nie widziałem tylu dobrych szkiców i prac – powiedział do Louisa Prospera. – Poradzi sobie? – Na pewno. Tutaj już nic więcej nie osiągnie, na razie niech rzeźbi dalej, lecz z pewnością czeka na nią Paryż. Od wizyty Alfreda Bouchera rodzice często się kłócili, pamiętasz, Camille? Matka nie chciała słyszeć o wyjeździe, lecz ojciec uparł się i nie przyjmował żadnych argumentów, a ty już wiedziałaś, że będziesz kształcić się w dalekim, obcym, a jednocześnie dziwnie znanym Paryżu. Wielkim, niebezpiecznym mieście, w którym nareszcie byłabyś wolna. Widzę oczami wyobraźni, jak w czasie długich, jesiennych wieczorów siedzisz z Louisem Prosperem przy kominku w rodzinnym domu, słuchając opowieści o stolicy, wielkomiejskim życiu, atrakcjach oferowanych przez Paryż. Nabierasz rumieńców, oczy zaczynają ci się świecić, jesteś podekscytowana, nie potrafisz ukryć emocji. – Po co to wszystko? Opowiadasz jej o Paryżu, a nie obchodzi cię, jak ja sobie tam poradzę? Skąd weźmiemy na to pieniądze? – Matka niecierpliwiła się, słysząc Louisa Prospera. – Nie martw się. Zarobię na to. Camille musi rzeźbić. – Ojciec podjął ostateczną decyzję. – Będziesz finansował wszystkie jej fanaberie? Ta dziewczyna wpędzi nas do grobu, przekonasz się. Louis Prosper przestał zwracać uwagę na pretensje żony. Starał się zrozumieć jej zachowanie, jednak w głębi duszy wiedział, że nie ma racji. Czuł bardzo wyraźnie, że nie da się odbudować waszych relacji, gdyż zbyt wiele was dzieliło, a miało różnić jeszcze więcej; powstała przepaść, której już nic nie zdołało zasypać. Oglądam twoje fotografie, Camille, i zastanawiam się, jak wyglądała twoja młodość… Czy miałaś przyjaciół, czy spędzałaś czas samotnie? Patrzę na twoje zdjęcia i myślę, że kolejne lata poświęciłaś przede wszystkim intensywnemu rzeźbieniu, które szło ci coraz lepiej; odkrywałaś nowe formy oraz możliwości materiału. Ruch stawał się najważniejszy, chciałaś zatrzymać świat i zamknąć go w ułamku sekundy. „Jak dużo zależy od wzroku. Spojrzenie nadaje materii kształt, a wyraz rzeźbie wzrok, w oczach kryje się cała tajemnica” – rozważałaś. Nie tylko tworzenie zajmowało twoje myśli. Paryż, o którym marzyłaś, tęsknie patrząc w okno, rozpalał wyobraźnię. Coraz silniej pragnęłaś przeprowadzki do stolicy; im byłaś starsza, tym bardziej rodzinne otoczenie stawało się dla ciebie zbyt ciasne. Próbuję odnaleźć na mapie Francji Villeneuve – miejsce, które kochałaś i którego nienawidziłaś zarazem, ziemię twoich ucieczek i nigdy nieziszczonych marzeń o powrocie. Wodzę palcem po atlasie, mijając w wyobraźni kolejne miasta i miasteczka. Czy to prawda, że żyjąc wiele lat w stolicy, z żalem wspominałaś prowincję na północy Francji, pachnącą wrzosem, lawendą, świeżo skoszoną trawą, zbożem, słońcem, gdzie rytm dnia i życia mieszkańców wyznaczały kościelne dzwony? Znajduję twoje rodzinne miasteczko, oglądam je, szukam twoich miejsc, śladów, tropów. Myślę, Camille, że będąc w Paryżu, bardzo tęskniłaś za rozległymi jeziorami Villeneuve, które dawały ochłodę latem oraz ukojenie wiosną… Powiedz, czy stworzyło cię otoczenie, pełne erozyjnych skał, jaskiń i zagłębień? Wyobrażam sobie, jak godzinami obserwowałaś wyłaniające się zza horyzontu olbrzymie powierzchnie, gładkie niczym tafla jeziora, na których tańczyła twoja dziecięca wyobraźnia, otoczona rzeźbami i rozpadlinami… Camille, czy wrzos zaczął cię dusić i postanowiłaś od niego uciec? Czy zaczęły przeszkadzać ci róże z rozległych ogrodów kościelnych, zakwitające na chwałę miasteczka i odurzające zapachem mieszkańców oraz przyjezdnych? Nie odpowiadasz… Tak już będzie wyglądać ta nasza dziwna rozmowa; ja będę mówić, a ty jedynie słuchać; będzie musiało mi wystarczyć twoje chmurne spojrzenie, baczny wzrok, którym patrzysz na mnie ze zdjęcia w kolorze sepii. Czy tam, gdzie teraz jesteś, kiwasz głową w zamyśleniu, czy raczej oburzasz się, słysząc moje słowa? Odtworzyć czyjeś spojrzenia… czy to możliwe? Spróbuję. Gdy biegałaś z Paulem dookoła kościelnego dziedzińca, stuletnie lipy dawały cień oraz schronienie przed upałami, a świątynia budziła twoją trwogę i zdumienie. „Tyle wieków temu ludzie potrafili wznieść coś nieskończenie wspaniałego, doskonałego… Jak to możliwe?” – zastanawiałaś się. Chrystus, zerkający z ołtarza i z naw bocznych, cierpiący, przypięty do krzyża z grymasem bólu na twarzy, budził zarówno współczucie, jak i złość. Nie rozumiałaś, dlaczego dał się tak poniżyć, po co nadstawił drugi policzek, czemu chciał cierpieć. Paul w przeciwieństwie do ciebie był oczarowany, pełen szacunku i jednocześnie dziecięcego lęku przed Nienazwanym. Ty patrzyłaś hardo prosto w oczy postaciom świętych, figurom Matki Bożej, zapamiętując każdy szczegół dłuta, oczu, fałdy szat, podczas gdy twój brat w nabożnym skupieniu chylił przed nimi głowę. „Kiedyś też tak będę rzeźbić – myślałaś. – Ludzkie ciało jest najwspanialszą rzeźbą świata, tylko je warto uwieczniać”. Wracam wyobraźnią do twojego rodzinnego miasteczka. Społeczność Villenueuve, licząca około trzystu mieszkańców, znała się doskonale i żyła własnym rytmem, nie interesując się obcym, dalekim światem; we wsi panowała cisza i spokój. Krajobraz przecinały rozległe pola i łany zbóż, sięgające po horyzont, wśród których, niczym wstęga, wiła się kręta, polna droga. Długo po wyjeździe do Paryża wracał do ciebie niepowtarzalny zapach piachu wymieszany z wonią łąk, świeżej trawy, pola i pasących się zwierząt. Przez lata czułaś na twarzy ciepło słońca, wiatr smagający cię po policzkach, jak wtedy, gdy snułaś marzenia o przyszłości, leżąc w świeżo skoszonym zbożu i obserwując płynące leniwie chmury, przybierające kształty bajecznych postaci. Przeglądam archiwa oraz stare, wyblakłe fotografie. W wiosce znajdowały się niewielkie zabudowania, parterowe lub jednopiętrowe domki, nieduży kościół. Kobiety zakładały długie suknie, najlepsze kapelusze i buty na mszę, a po nabożeństwie rodziny szczelnie wypełniały niewielki ryneczek. Nie potrzebowano wiele do życia, nie wymagano zbyt dużo od losu; ludzie pragnęli być zdrowi i syci, znaleźć porządnego męża lub żonę, mieć gromadkę dzieci. O wielkim Paryżu nie śmiano marzyć, a wśród mieszkańców krążyły tajemnicze historie o stolicy; ciebie one jednak nie przerażały. Wierzyłaś, że posiądziesz to miasto, słyszałaś, jak woła cię tysiącami ulicznych latarni i szmerem małych kawiarenek. Zanim wyjechałaś, wiedziałaś, że Paryż jest twój. W miarę upływu czasu relacje z matką układały się coraz gorzej, prawda? Nie rozumiała cię, a ty nawet nie próbowałaś zrozumieć jej, nie widziałaś cierpienia w jej oczach, nie dostrzegałaś nadziei na pojednawczy gest. Camille, byłaś zbyt porywcza, nie analizowałaś rzeczywistości, nie zastanawiałaś się nad racjami drugiej strony, zawsze zajmując bezkompromisowe stanowisko. Ponieważ Louise-Athanaïse nie znała innego sposobu życia, nie potrafiła docenić twoich aspiracji, a twój talent budził w niej przerażenie i strach o przyszłość. Twój świat zbyt różnił się od rzeczywistości, którą znała, by mogła go zaakceptować; gubiła się w fachowych terminach z zakresu historii sztuki, rodzajach gliny, dziejach rzeźby. Zajmowały ją bieżące problemy oraz rozpamiętywanie przeszłości – wczesnego wyjścia za mąż za dużo starszego Louisa Prospera Claudela i straty rok po ślubie pierwszego, parodniowego dziecka. „Czy kochała ojca, wychodząc za niego?” – czasem przemknęło ci przez głowę. Ty nie marzyłaś o małżeństwie, nie pragnęłaś dzielić losu z innym człowiekiem, już we wczesnej młodości chciałaś być samodzielna, mieć własną przestrzeń. Louise-Athanaïse, w przeciwieństwie do ciebie, nigdy nie miała wpływu na własne życie i nie kontrolowała go. Złość i frustracja, tajone całymi latami, skupiały się na tobie, Camille, ponieważ śmiałaś sięgać po pragnienia, po które ona nie miała odwagi wyciągnąć ręki, łamałaś wszelkie możliwe bariery i granice. Sądzę, że drażniła cię uległość oraz pokora wobec życia, otoczenia, którą wykazywała matka. Louise-Athanaïse nie przejawiała woli walki; była zmęczona codziennością i przeszłością, nieustannie powracającą w snach. Śmierć Henriego była ogromnym ciosem dla obojga rodziców, nie potrafili o nim zapomnieć. Dwanaście miesięcy po tragedii urodziłaś się ty, Camille, i liczono, że zapełnisz pustkę, że zabliźnisz ranę powstałą po utracie pierwszego dziecka. Jednak trauma związana z przedwczesnym odejściem pierworodnego nie zniknęła, bowiem zamiast syna rodzice powitali na świecie dziewczynkę. Ojciec długo nie potrafił pogodzić się z przewrotnością losu; zabierał cię na polowania i pozwalał na więcej, aniżeli przystało panienkom. Był dla ciebie pobłażliwy, z jednej strony chcąc wynagrodzić ci początkowe rozczarowanie, niewystarczającą miłość matki, jej chłód i surowość, z drugiej – skupiając na tobie ambicje oraz oczekiwania, które miały przypaść w udziale męskiemu potomkowi. Louise, która urodziła się dwa lata po tobie, była córką idealną, musisz przyznać sama. Świat sukien, salonowych rozmów, kokieterii, różu do policzków oraz jedwabnych tiuli był jej wymarzoną i jednocześnie ziszczoną rzeczywistością. Potrafiła pięknie grać na fortepianie i gdyby nie wpajane jej przez matkę uległość, konieczność skrywania emocji i właściwego zachowywania się na salonach, z pewnością zostałaby muzykiem. Brak odrobiny fantazji i szaleństwa sprawił, że talent twojej siostry stał się jedynie dodatkiem do jej posagu. Był umiejętnością stojącą na równi z zarządzaniem domem, haftowaniem, dzierganiem; zajęciem, które sprawi, że jej mężowi czas będzie płynął w przyjemnej atmosferze. Louise, w przeciwieństwie do ciebie, nigdy się nie buntowała, nie podważała słuszności matczynych nauk i zasad. Przypominała ci marionetkę, poruszaną za pomocą sznurków, z blond lokami, ubraną w różowe suknie, na które matka oszczędzała całymi miesiącami. Bezwolna, przestawiana z kąta w kąt, stanowiła zaprzeczenie niezależnego, autonomicznego człowieka. Louis Prosper Claudel z dziećmi A potem urodził się Paul. Domyślam się, jak cię bolało, że rodzina miała do chłopca zgoła inny stosunek aniżeli do ciebie. Twój brat szybko stał się ich dumą i chlubą, zarówno matka, jak i ojciec pokładali w nim wielkie nadzieje. Pisarstwo, którym się zaczął potem parać, było męskim zajęciem, stojącym na pograniczu artyzmu oraz przyzwoitego życia, nie wiązało się ze skandalami obyczajowymi jak malarstwo czy rzeźbiarstwo. Paul pisał, siedząc przeważnie w domu, w zaciszu swojego pokoju i matka nie traciła nad nim kontroli, a twórczość literacka, chociaż posiadająca swoją tajemnicę, łatwiej dała się oswoić. Często zastanawiałaś się, dlaczego z bratem oddalaliście się od siebie, z jakiego powodu nie potrafiliście znaleźć wspólnego języka, mimo że rozumieliście się jak artyści o nieograniczonej wyobraźni i pasji tworzenia. Wyjazd do Paryża miał służyć rozwojowi jego talentu. Paul cieszył się, że zobaczy stolicę, którą dotychczas oglądał tylko na fotografiach, że będzie mógł przechadzać się bulwarami Montparnasse i spędzać czas na Montmartre. Zaczął dokładnie studiować mapy i śledzić trasy ulic. Zastanawiał się, które z nich prowadzą nad brzegi Sekwany, które do bibliotek oraz czytelni, które do zakazanych dzielnic miasta, gdzie mrok rozjaśniały szyldy domów uciechy, a do bram zapraszały skąpo ubrane panie lekkich obyczajów, kuszące bezczelnym spojrzeniem i pewnym siebie gestem. Pamiętasz, jak przyłapałaś Paula oglądającego w starym albumie zdjęcie łuku tryumfalnego przy Saint-Denis okwieconego girlandami różowych kwiatków? – Zerwę je wszystkie dla ciebie – powiedział ze śmiesznym, dziecięcym akcentem. – Potem pojedziemy omnibusem prosto do ZOO. Camille, czy w Paryżu jest ZOO? – mówił, pokazując małym paluszkiem konny omnibus na ulicy Saint-Denis. – A po co ci ZOO, głuptasie? – roześmiałaś się. – W Paryżu jest wiele innych ciekawych rzeczy. Są pracownie, malarze, rzeźbiarze, artyści, akademia, uniwersytet, są piękne panie i dostojni panowie, są wystawy obrazów i rzeźb, są piękne dworce i ogromne ulice, jest życie, cała feeria barw i dźwięków, nie będzie ci już potrzebne żadne ZOO, zobaczysz, mój mały Paulu. Paul cieszył się z przeprowadzki, a zarazem bał się hałasu, pośpiechu miasta, o którym ty opowiadałaś z radością i przejęciem. Twój brat wiedział, że opuszczenie Villeneuve jest nieuniknione; to ty się uparłaś, a ojciec cię poparł i rodzina przestała protestować. Pomału zaczęliście się pakować; walizki, torby, pudła na kapelusze i suknie, zapakowane apaszki i halki piętrzyły się przed domem. Matka musiała być bardzo podenerwowana; martwiła się o porcelanę oraz srebra, drżała, aby nic się nie potłukło. Chcąc odwrócić swoje myśli od niedorzeczności przeprowadzki, dbała o każdy drobiazg, jakby w przedmiotach gromadzonych latami zamknęła cząstkę siebie. Nie podejrzewałaś nawet, że stałaś się jej wrogiem, ponieważ przez ciebie musiała odmienić swoje życie. Louise-Athanaïse nienawidziła zmian, w stagnacji upatrywała szczęścia, bezpieczeństwa, w pewności każdego następnego dnia równowagi, harmonii, spokoju. Nie znosiła miasta, związanego z nim zgiełku, szumu, wiecznego niepokoju, rzeki ludzi płynącej ulicami, wylewającej się z bram w słoneczne dni, potrącania, przepychania się. Zmiany, których chciała uniknąć, jednak nadchodziły, były na wyciągnięcie ręki, zbliżały się wielkimi krokami; w końcu cała rodzina w 1880 roku przeprowadziła się na stałe do Paryża, traktując odtąd dom w Villeneuve jako letnią, wiejską rezydencję.\nKiedy otworzyłaś na oścież drzwi balkonowe w salonie, uderzył cię podmuch ciepłego powietrza, które wpadło prosto z gwarnego, kolorowego miasta. Matka kazała ci zamknąć okna, ponieważ od przyjazdu cierpiała na potworną migrenę, która czyniła hałasy donośniejszymi i sprawiała, że dzienne światło kłuło w oczy niczym rozżarzone węgle. Nie posłuchałaś jednak jej próśb i stałaś na balkonie, chłonąc Paryż. Kiedy się z nim złączyłaś, zrozumiałaś, że on od zawsze był w tobie, płynął w twojej krwi, wołał ledwie słyszalnym szeptem. „Jestem w domu” – pomyślałaś, zanim w końcu z niechęcią zamknęłaś balkon. Jaki był Paryż w dniu waszego przybycia do miasta? Czy mam opowiedzieć ci, jak wyglądały twoje pierwsze tygodnie w stolicy? Metropolia była w pełnym rozkwicie, a na ulicach panował ruch oraz przyjemny, przedpołudniowy gwar. Konie spokojnie ciągnęły omnibusy wypełnione śmiechem kobiet i rozmowami mężczyzn; stukot ich kopyt słychać było nawet przy zatrzaśniętych okiennicach. Wiejskie dziewczyny trzymały w rękach kosze pełne jajek oraz świeżych warzyw, po ulicach spacerowały dystyngowane pary. Szumiały drzewa, równo posadzone wzdłuż bulwarów, kusił szmer kawiarni, a tobie nagle wydało się, że czujesz woń prażonych orzechów. – Papo, czy możemy iść na spacer? – zapytałaś ojca z nadzieją w głosie. – Niedaleko, chcemy zobaczyć najbliższą okolicę. – Pójdę z wami, chętnie pokażę to, co w Paryżu najpiękniejsze. – Tu wszystko jest piękne – szepnęłaś, wkładając jedyny wyjściowy kapelusz, który miałaś. W Villeneuve uważałaś go za elegancki; w Paryżu wydał ci się żałosną imitacją prawdziwego nakrycia głowy. Przełknęłaś gorycz, odgoniłaś czarne myśli. „Kiedyś kupię sobie piękny kapelusik” – pomyślałaś i zbiegłaś wesoło po schodach. Po chwili we trójkę spacerowaliście bulwarami. Każde z was zachowywało się inaczej: Paul oglądał się za atrakcjami oferowanymi przez miasto, ty szłaś jak zahipnotyzowana, patrząc w zachwycie na mijane budynki, kamienice, wystawy sklepowe. Kopuła kościoła Inwalidów błyszczała w słońcu złotem, rozjaśniając niebo dookoła, kładąc cień na wszystkie okoliczne budynki, wznosząc się dumnie ku górze, jakby będąc zesłaną z innej, lepszej rzeczywistości. Paryż nie był stolicą Francji, lecz centrum świata; roześmiany, rozkrzyczany, czekający na ciebie, Camille, jak na brakujący element układanki, istotny szczegół, mający dopełnić całości. „Tylko tutaj można tworzyć” – rozmyślałaś, przyglądając się artystom wystawiającym obrazy na zużytych sztalugach nad brzegami Sekwany. Zachwycona miastem, nie zwracałaś uwagi na ojca, lecz Louis Prosper uważnie przyglądał się podczas spaceru dwójce swoich dzieci. „Są tak różni – zastanawiał się. – Paul chłonie wszystko, co widzi, i od razu chce się tym podzielić, Camille chowa w sobie emocje i odczucia, ale oczy świecą się jej jak nigdy. Tak różni i zarazem tak sobie bliscy”. Paryż powitał was piękną pogodą. Ciepłe słońce i lekki wiatr sprawiały, że miasto wyglądało piękniej, dostojniej. Z kawiarnianych ogródków dobiegały fragmenty rozmów, gwar oraz śmiech, nad Sekwaną na różnokolorowych kocach porozkładane były piknikowe koszyki. Na ławkach siedzieli starsi mężczyźni, czytali gazety i palili fajki, żywo komentując polityczną rzeczywistość oraz obserwując dzieci bawiące się dookoła nich. Zza żywopłotów lub gęsto porośniętych bluszczem bram prześwitywały zarysy lekko zniszczonych przez czas budynków, z dużymi, półokrągłymi oknami, za którymi piętrzyły się sztalugi, blejtramy, formy do rzeźb, odlane sylwetki. Metropolia była w ciągłym ruchu; wąskie uliczki, wypełnione ludźmi jak rwąca rzeka, porywały was co chwila, by wyrzucić na kolejnym zakręcie. Otaczające cię zewsząd bogactwo, zdobione suknie, niebotyczne kapelusze tak bardzo kłuły cię w oczy, że pomyślałaś, że nie pasujesz do Paryża w czarnej, skromnej sukience, ze swoją prostotą i prowincjonalizmem, jednak po chwili przestałaś zwracać uwagę na ubrania kolorowego tłumu; widziałaś już tylko Paryż, dumny, otwarty, wyjątkowy. Szybko straciłaś poczucie czasu, wędrując z ojcem i bratem ulicami oraz bulwarami, mijając lokale, które wprawiały cię w nieustanne zdziwienie. Wiedziałaś, że jesteście w mieście kawiarni i małych kafejek, lecz nawet w najśmielszych snach nie przypuszczałaś, że jest ich aż tak wiele. Zza rogów ulic wyłaniały się przepiękne, błyszczące szyldy restauracji czy piwiarni, a w każdej tłoczył się roześmiany, rozdygotany tłum, zajmujący tarasy i barowe kontuary, przy których siedziały zarówno kobiety w sukniach od najmodniejszych projektantów, jak i ubogo ubrani mężczyźni, palący papierosy, toczący żywe dyskusje przy szklaneczkach absyntu; gestykulujący, przekrzykujący się, skupieni na sobie. „Czy tutaj nikt nie spędza czasu w domu?” – zastanawiałaś się. Byłaś tak podekscytowana pierwszym spacerem po mieście, że od razu po powrocie chciałaś o nim opowiedzieć matce, lecz ona nie podzielała twojego zachwytu Paryżem; metropolia ją przerażała. Nieraz słyszała, jak odwiedzający stolicę nazywali ją współczesnym Babilonem, Sodomą i Gomorą, siedliskiem grzechu oraz miejscem wszelkiego występku. W trakcie rozmów pojawiał się na jej twarzy uprzejmy uśmiech, wyrażający niedowierzanie; po przeprowadzce przyznawała w duchu, że w istocie mieli oni rację. Miasto było inne od jej dotychczasowego świata; ogromne, hałaśliwe, natrętne. Imponowały jej wyższe sfery, a jednocześnie czuła strach i zdziwienie panującą swobodą obyczajową. Od czytania gazet dostawała napadów migreny, od salonowych konwersacji rozstrojenia nerwów. Romanse, skandale, dwuznaczne znajomości, dziwne sytuacje towarzyskie przyprawiały ją o zawrót głowy. Świat artystów wydawał jej się najbardziej podejrzany, mroczny, tajemniczy. O wielkich sławach, jak Alfred Boucher czy Auguste Rodin, mówiono z olbrzymią atencją, jednocześnie z pobłażaniem traktując powszechnie znaną skłonność Rodina do romansów z modelkami, ironicznie podsumowując pęd Alfreda do kariery i śmiechem kwitując doniesienia o związkach wielkich intelektualistów epoki. Twojej matce trudno było odnaleźć się w konglomeracie osobliwości, odszukać swoje miejsce pośród ludzi, których język stanowił dla niej zagadkę. Długo łudziła się, że pobyt w Paryżu będzie trwał tyle co twoja nauka, przez wiele lat miała nadzieję, że wrócicie do Villeneuve, w którym życie było proste, zwyczajne. W Paryżu jego mieszkańcy wciąż sobie zaprzeczali, trudno było stwierdzić, co jest prawdą, a co plotką, co żartem, a co pewnikiem, co kokieterią, a co szczerością. Kiedy Louise-Athanaïse wylewała mężowi swoje żale, ty przysłuchiwałaś się rozmowom rodziców, nie rozumiejąc obaw matki. Myślałaś o Paryżu jak o spełnionym marzeniu, chciałaś zdobyć miasto, bo tylko to, co osiągnięte w stolicy, liczyło się naprawdę. Jednak po paru nieudanych próbach więcej nie podejmowałaś już przy matce ani tematu miasta, ani swojej w nim przyszłości. Przestałyście ze sobą rozmawiać, wchodzić do własnych światów, stając się dla siebie coraz bardziej obce. Od momentu przyjazdu do stolicy dni mijały na rozpakowywaniu kufrów i skrzyń, urządzaniu się i organizacji życia na nowym miejscu. Gdy emocje już opadły, a większość problemów związanych z przeprowadzką została rozwiązana, Louis Prosper Claudel skontaktował się z Alfredem Boucherem i dzięki jego wstawiennictwu, mając siedemnaście lat, po raz pierwszy przekroczyłaś próg Académie Colarossi – jednej z niewielu placówek, która wówczas kształciła artystycznie kobiety. Zajęcia na Académie Colarossi Camille, tak szybko poczułaś się dorosła i niezależna, pamiętasz? Zaledwie po paru tygodniach od przyjęcia na uczelnię wynajmowałaś z innymi uczennicami wspólne atelier, w którym rozdzielałaś zadania oraz pomału pracowałaś na osobiste uznanie. Czy wiedziałaś, że wówczas w stolicy było około dwustu artystek parających się rzeźbą? A jednak to wasza pracownia stała się najsławniejsza; z czasem zyskałyście rozgłos nie tylko ze względu na fenomen, jakim była artystyczna praca kilku młodych kobiet, lecz również z powodu wysokiego poziomu wykonywanych dzieł. Liczba zamówień stale rosła, a ty, Camille, dzieliłaś swój czas pomiędzy akademię, pracownię i Paryż. Z radością poznawałaś miasto i wytyczałaś w nim własne ścieżki. Oczyma wyobraźni widzę, jak wymykałaś się z domu późnymi wieczorami, by wrócić nad ranem, jak uciekałaś wczesnym popołudniem, by niepostrzeżenie pojawić się, gdy zapadł zmierzch, jak po wschodzie słońca biegłaś prosto na akademię. Fascynowały cię mosty, ciemne zaułki, małe uliczki, knajpki otwarte do późnego wieczora, w których dyskretnie podpatrywałaś artystów, przysłuchując się ich rozmowom i nie mając śmiałości, by do nich dołączyć. Na pewno godzinami snułaś się bez celu po mieście, podziwiając Łuk Triumfalny, Pałac Inwalidów, przechadzałaś się kilometrami wzdłuż Sekwany, zapamiętując ruch, zapach, dźwięki miasta. Ponaglana świadomością uciekającego czasu, którego, jak ci się zdawało, miałaś mniej niż inni, pragnęłaś go wyprzedzić, chciałaś zapamiętać Paryż na zawsze. Zachodziłaś do Luwru i do kościołów, patrzyłaś na rzeźby; gdy nikt nie widział, dotykałaś ich, uczyłaś się rozpoznawania faktury materiału, badałaś rzeźbienia mięśni i rąk, wykończenia stóp, obserwowałaś napięcie wyrażone w pozycji, sylwetce, ułożeniu ciała. Po nocnych wyprawach zazwyczaj udawało ci się wracać, kiedy wszyscy domownicy już spali i nie budząc ich, ukradkiem wchodziłaś do swojego pokoju. Pewnego razu jednak matka przyłapała cię w holu. Potrafisz wydobyć z mroków pamięci tamto wspomnienie? Czy twojemu pojawieniu się mogła towarzyszyć kłótnia? – Gdzie się znowu włóczyłaś? – zapytała matka, a jej głos przypominał syk. – Byłam na spacerze z dziewczętami. Chciałyśmy się trochę przejść po zajęciach. Musiałyśmy odpocząć – odparłaś zdecydowanym tonem. – Odpocząć? – matka szyderczo wydęła usta. – Niby po czym? Cóż może być ciężkiego w zajmowaniu się sztuką? To tylko zabawa i dziecinada. A ty w dodatku wypuszczasz się wieczorami, przynosisz nam wstyd tą całą akademią, a teraz jeszcze to! Jak śmiesz wracać o tej porze do domu! Kurczowy uścisk matki, trzymającej cię za łokieć, zabolał. – Nie tak mocno, to boli! – krzyknęłaś. Słysząc twój podniesiony głos, Louise przypomniała sobie chwile, gdy wyrywałaś jej z rąk gliniane figurki i uciekałaś z nimi z domu na wrzosowiska. Najgorsze było wspomnienie sytuacji, gdy spróbowała pogłaskać cię po głowie, tak jak to robił ojciec, a ty przestraszona cofnęłaś się przed jej dotykiem. Zanim poszła na górę, zamknęła się w sypialni i wybuchnęła płaczem, zdążyła jeszcze powiedzieć: – Zobaczysz, ja cię kiedyś zamknę na zawsze! I już nigdy stamtąd nie wyjdziesz, nigdy nie będziesz rzeźbić! Czy mogłaś przypuszczać, Camille, że dochowa obietnicy rzuconej w gniewie, złości, rozgoryczeniu? Czy pomyślałaś wtedy, że słowa te stanowią zapowiedź twojego przyszłego losu, czy, jak matka, zamknęłaś się w pokoju i wtuliłaś zapłakaną twarz w poduszkę? Sądzę, że narastające z czasem rodzinne konflikty były przyczyną tego, że unikałaś przebywania w domu, większość czasu spędzając w akademii. Rok nauki obfitował w nowe doznania, intensywne przeżycia, związane z poznawaniem miasta i siebie samej, odkrywaniem tajemnic rzeźby oraz tajników sztuki. Académie Colarossi, jedna z wielu prywatnych uczelni artystycznych na Montparnasse, w której kształcili się adepci sztuki niemający wstępu do École national supérieure des beaux-arts de Paris z powodu złych wyników na egzaminie lub społecznych barier, była prawdziwą kuźnią talentów. Dzięki niej młodzi ludzie mogli nie tylko uczyć się u prawdziwych sław, lecz również podpatrywać pracę twórców mieszkających na Montparnasse lub w artystycznej kolonii La Ruche. Myślę, Camille, że bardzo kochałaś swobodną atmosferę dzielnicy, do której uciekałaś z mieszczańskiego domu, pełnego sztywnych zasad. Pociągała cię śmiałość, z jaką zachowywali się twórcy w pracowniach i kawiarniach, fascynowała wolność, unosząca się niczym opar absyntu nad Montparnasse, kusiły tajemnicze zaułki, nieodkryte zakamarki, zapach terpentyny i świeżo kładzionych farb oraz pośpiech na głównym bulwarze. Kolonia artystyczna La Ruche, skryta za bramą porośniętą bluszczem, przyciągała cię niczym magnes i szybko stała się jednym z twoich ulubionych miejsc w Paryżu, nie mylę się, prawda? Wejścia pilnowały greckie posągi ustawione przy głównych drzwiach, w ogrodzie tu i ówdzie stały figurki greckich bogiń. Przy passage de Dantzig Alfred Boucher wynajmował za symboliczne opłaty malutkie pracownie pozbawione gazu, bieżącej wody, elektryczności, a jednak cieszące się wielką popularnością. Atelier mieszczące się na terenie kolonii, zawalone sztalugami i farbami, zdawały się wieść własne, utajone życia, jakby mając w pogardzie zewnętrzny świat. Uwielbiałaś wieczorami patrzeć w okna budynku i obserwować pracę artystów. Widzę cię, Camille, oczami wyobraźni, jak przechadzasz się bulwarem w swojej długiej, czarnej sukni, ze szkicownikiem w ręce, w którym szybkimi ruchami kreślisz kształt i zarys budynku. Czy już wtedy wiedziałaś, że zostaniesz wielką artystką? Może nie śmiałaś jeszcze marzyć o sławie i rzeźbiarskich sukcesach? Czy kiedykolwiek znajdę odpowiedzi na te pytania, podążając twoimi śladami, patrząc na zniszczoną przez czas La Ruche? Gdybyś, Camille, widziała Montmartre teraz… Kiedy ty odkrywałaś tajemnice artystycznej dzielnicy, stanowiła ona połączenie sielskiego przedmieścia z polami uprawnymi, ogrodami, rozległymi winnicami, dobrze prosperującymi folwarkami; była kwartałem, z którego blisko było do pałacu Luksemburskiego, Sorbony, Saint-Germain czy Luwru. Część miasta, jedną nogą tkwiąca jeszcze w prowincjonalnej, spokojnej rzeczywistości, drugą doganiająca wielką metropolię; oferująca nie tylko ciszę pól i winnic, lecz również zgiełk kawiarni, a przede wszystkim bliskość najważniejszych kulturowych i intelektualnych ośrodków stolicy, szybko stała się mekką twórców. Przechadzając się po Montparnasse, obserwowałaś ciężkie warunki życia początkujących artystów, którzy zdecydowali się na samodzielną egzystencję, i z pewnością czułaś ukłucie zazdrości, patrząc na tętniące życiem lokale. „Oni są wolni, naprawdę wolni” – myślałaś. Czy omijałaś, Camille, teatry rewiowe, z których słynął Montparnasse, i szukałaś swojego miejsca w kawiarniach, gdzie artyści, siedząc godzinami przy jednym kieliszku anyżówki lub filiżance kawy, szukali ciepłego schronienia oraz towarzystwa? Obserwowałaś, jak literaci gorączkowo zapisywali wiersze na serwetkach, które następnie przy najbliższej okazji gubili? Podobnie jak teraz, tak i przed stu laty w kafejkach prowadzono rozmowy o artystycznych salonach, dyskusje na temat nowych prądów kulturalnych przeplatały się z plotkami o romansach popularnych malarzy. Z łatwością potrafię sobie wyobrazić, jak zaciekawiona przysłuchujesz się tym dysputom, siedząc w kącie sali, przy małym stoliku, i starając się nie zwracać na siebie uwagi. Z racji wykonywanego zawodu oraz zajęć na uczelni musiałaś zachodzić czasami na targ modelek, myślę jednak, że szybko spuszczałaś oczy pod ich wyzywającym wzrokiem. W ich bezczelnych spojrzeniach duma mieszała się ze wstydem, świadomość upadku była połączona z próbą wywyższania się, a pewność siebie przeplatała się z kokieterią. Nie domyślałaś się, że specyficzne zachowanie pozujących dziewcząt wynikało z ich statusu społecznego; z jednej strony modelki nie były obdarzane szacunkiem, z drugiej malarze oraz rzeźbiarze nie mogli się bez nich obyć, co stanowiło źródło ich siły. Nie poznawałaś miasta sama, Camille. Przewodnikiem po artystycznym Paryżu, doradcą w twórczych poszukiwaniach oraz rzeźbiarskich próbach, które szły ci coraz lepiej, był twój przyjaciel Alfred Boucher. Pamiętasz, jak zaznajamiał cię z ważnymi osobistościami? Godzinami opowiadał zarówno o wydarzeniach w sferze towarzyskiej, jak i twórczej, nie dając ci dojść do słowa. W jego barwnych relacjach coraz częściej pojawiała się postać niemłodego już, lecz ciągle mało znanego rzeźbiarza Auguste’a Rodina, którym Boucher był zachwycony. Prace artysty tak bardzo spodobały się Alfredowi, że ujął się za Rodinem, gdy rzeźbiarz został oskarżony o wykonywanie odlewów wprost z ludzkich ciał, a następnie wystawianie ich jako własnych rzeźb. Opinia publiczna podzieliła się na dwa wrogie obozy – jeden obrzucał Rodina błotem, drugi wywyższał go nad innych rzeźbiarzy, których miałby prześcigać talentem i zdolnościami. Alfred Boucher należał do grupy gorących zwolenników Rodina, doceniał kunszt rzeźb, cenił warsztat i nie sądził, by artysta naraził się świadomie na tak poważną krytykę. Poznał w nim przyszłego mistrza; szczerze wierzył, że za jego pracami stoi prawda ciężkiego wysiłku połączona z ogromnym talentem. Postanowił oczyścić Rodina z zarzutów, jednak wcześniej pokazał ci Wiek brązu, abyś wyrobiła sobie zdanie na jego temat. W chwili gdy go zobaczyłaś, od razu wiedziałaś, że dzieło Rodina nie jest odlane, ale wyrzeźbione, prawda, Camille? Musiałaś dostrzec najmniejsze pociągnięcie dłuta, każdy wysiłek ręki, walkę artysty z materią, zmaganie z sobą samym. Myślę, że patrząc na Wiek brązu, przez ułamek sekundy wydawało ci się, że widzisz w dziele Rodina swoje ślady. Odniosłaś wrażenie, że kiedy w czasie pracy dłuto w dłoniach Auguste’a osunęło się nieco za nisko, twoja ręka paręnaście ulic dalej w czasie ćwiczeń z rzeźby wykonała niekontrolowany ruch. Wiek brązu zachwycił cię i ujął za serce; zanim Boucher doprowadził do waszego spotkania, stałaś się zwolenniczką i obrończynią Rodina. „Ktoś, kto tak pięknie rzeźbi, nie jest człowiekiem zdolnym do ogromnego oszustwa, wszystko tu jest doskonałe, lecz jest to perfekcja osiągnięta ciężką, morderczą pracą, każdy mięsień, każde ścięgno tak wspaniale odwzorowane, i ten ruch…” – myślałaś i długo stałaś przed rzeźbą, nie mogąc pozbyć się wrażenia, jakbyś już kiedyś widziała to dzieło. Czy przy okazji Wieku brązu doszło, Camille, do twojego pierwszego spotkania z Rodinem? Staram się przenieść myślami w tamten czas, zobaczyć go twoimi oczami. Kiedy parę tygodni później w jednej z paryskich kawiarni Boucher przedstawił cię Rodinowi jako początkującą rzeźbiarkę i jego zagorzałą zwolenniczkę, myślałaś, że ze wstydu zapadniesz się pod ziemię. Zapewne nie potrafiłaś wyksztusić nic poza grzecznościowymi, konwencjonalnymi zwrotami, co spowodowało, że zazwyczaj rozmowny Rodin także milczał, obserwując cię z zainteresowaniem i nie wdając się w dyskusje z Boucherem. Twoje nietypowe jak na Paryż zachowanie musiało go zdziwić; zazwyczaj kobiety prowadziły z nim ożywioną konwersację, wypytywały go o szczegóły pracy, w odurzającym zapachu perfum składały niedwuznaczne propozycje, którym towarzyszył nachalny wzrok zza firanek gęstych rzęs; tymczasem ty uparcie milczałaś, zerkając z ukosa, nie narzucając się, nie zmuszając go do rozmowy. Camille, czy wiedziałaś, że Rodina od razu zafascynowała nie tylko twoja tajemnicza osobowość, ale również nieoczywista uroda, niewymuszona skromność, symbolizująca dystans do świata i pogardę dla wartości, którym współczesny Paryż hołdował? Przeczuwał bardzo wyraźnie, że rzeźba nie jest dla ciebie fanaberią, lecz namiętnością, życiowym celem, stanowi o tobie i jest ci najbliższa. Szybko zrozumiał, że wyrażany przez ciebie sprzeciw wobec stawianych mu zarzutów brał się z głębokiej świadomości wartości jego pracy, rzeźby, materii, procesu tworzenia. Wasze spotkanie zbiegło się z otrzymaniem przez Rodina zamówienia na Bramę piekieł i Auguste już w trakcie tego popołudnia w kawiarni zastanawiał się, jak zaproponować ci współpracę, ale tak, aby cię nie urazić. Camille, to było źródłem jego milczenia, którego ty nie potrafiłaś pojąć; Rodin dostrzegał twoją dumę, a jednocześnie wrażliwość i bał się skrzywdzić cię źle postawionym pytaniem, niewłaściwą propozycją, nieopatrznym słowem; wolał zachować powściągliwość. Byłaś w jego oczach tak krucha, delikatna; jakby ze szkła, które łatwo potłuc. Jednak po jakimś czasie przestało ci przeszkadzać zachowanie Auguste’a, prawda, Camille? Czytam twoją korespondencję, kartkuję list po liście i wiem już, że nie ceniłaś słów. W czasie waszego spotkania ważne były spojrzenia, gesty, cisza; rozmowy gubiły się w szmerach, a wrażenie, jakbyście znali się od dawna, powstałe w czasie pamiętnego pobytu w kawiarni, nie opuszczało was przez długie lata. Szybko porzuciliście grzecznościowe formy i odnosiliście się do siebie, jakby wasza znajomość trwała niemalże od zawsze. Camille, długo musiałaś pamiętać tamto pierwsze popołudnie z Rodinem, pełne niedopowiedzeń, zaskoczeń, niedokończonych zdań oraz niewypowiedzianych słów… Lato chyliło się ku końcowi, ciepły wiatr poruszał drzewami, plątał się we włosy. Słońce przesuwało się po wyblakłych parasolach na tarasie kafejki, oświetlało twarz Auguste’a, wydobywając z niej rysy, blask oczu, zatrzymując się na czającym się w kącikach warg lekkim uśmiechu. Ciszę przerywało od czasu do czasu bicie kościelnych dzwonów, krzyki dzieci. Pamiętasz, jak nie potrafiłaś oderwać wzroku od dłoni Auguste’a? W nich zakochałaś się niemalże natychmiast. Delikatne, a zarazem mocne, jakby ukształtowane przez czyjeś inne ręce, duże i bezpieczne, wydawały ci się nieskończenie piękne, o idealnych proporcjach i kształcie. Dostrzegałaś w nich fizyczny trud pracy, połączony z wrażliwością materii, którymi się zajmowały, siłę i czułość. Czy ciepła właśnie tych dłoni szukałaś, Camille, przez całe życie, przed i po spotkaniu Auguste’a, czy o nich myślałaś w chwilach smutku oraz desperacji? Staram się wyobrazić sobie wasze pierwsze spotkanie; nie jestem pewna, czy Auguste wówczas zdobył się na odwagę i zaproponował ci współpracę, jednak wszystko na to wskazuje. Myślę, że zrobił to w charakterystyczny dla niego sposób. Po ciągnącym się w nieskończoność dudnieniu palcami o stół i uciekaniu wzrokiem z ust Rodina padła propozycja pracy przy Bramie piekieł, której nie przyjęłaś od razu i speszona spuściłaś oczy. Chwilę później, tak aby Alfred niczego nie zauważył, na kawiarnianej serwetce napisałaś drżącą ręką: „chyba tak, zgadzam się”, co Rodin przyjął z wielką radością, pokrytą natychmiast lekkim zakłopotaniem, cieniem zdziwienia. Czas mijał niezwykle szybko; gdy wszystkie kwestie zostały już omówione, a spotkanie zbliżało się do końca, Auguste niespodziewanie, przyciszonym głosem wyrzucił z siebie: – Może poszłaby pani z nami na spacer bulwarami Sekwany? Propozycja, złożona tak niewyraźnym głosem, że aż nachyliłaś się nieco bliżej, by ją usłyszeć, musiała cię zaskoczyć i wprawić w zakłopotanie. Jego wzrok, pełen nadziei, a jednocześnie lęku, sprawił, że jeszcze trudniej było ci odmówić. – Bardzo chętnie udałabym się z panami, ale niestety muszę wracać na obiad do domu. Rodzice czekają – odpowiedziałaś. – Ach tak, no cóż, w takim razie oczekuję pani w moim atelier, do zobaczenia – powiedział cicho Rodin, starając się zamaskować rozczarowanie uśmiechem. Mężczyźni spokojnym krokiem udali się w stronę rzeki, a ty stałaś jeszcze przez chwilę przy kawiarnianym stoliku, patrząc na znikającą sylwetkę rzeźbiarza. Propozycja spaceru bardzo cię zaskoczyła i pragnęłaś z niej skorzystać, lecz spóźnienie skończyłoby się kolejną awanturą, krzykami matki, zakazami, niewygodnymi pytaniami. Wróciłaś zatem do domu, nie wspominając nikomu ani słowem o spotkaniu w kawiarni. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nIII PARASOLKA OPARTA O KAMIENNĄ ŁAWKĘ Dostępne w wersji pełnej\nIV SAMOTNOŚĆ WE DWOJE Dostępne w wersji pełnej\nV WYSPA SZCZĘŚCIA Dostępne w wersji pełnej\nVI OSTATNIE DNI W FOLIE-NEUBOURG Dostępne w wersji pełnej\nVII ODZYSKANA WOLNOŚĆ Dostępne w wersji pełnej\nVIII Z MROKU WYŁANIAJĄ SIĘ TYLKO KONTURY Dostępne w wersji pełnej\nIX TAK BLISCY I TAK DALECY ZARAZEM Dostępne w wersji pełnej\nX OSTATNIA PODRÓŻ Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ II TRZYDZIEŚCI LAT SAMOTNOŚCI. Dostępne w wersji pełnej\nBył taki czas, kiedy męski głos Tak wytworny miał ton Miłe słowa szeptał Był taki czas, kiedy serca głos Tak pogodny miał ton Lekkie słowa śpiewał Był taki czas, lecz ten sen już zgasł. (…) I wraca sen – znów ze mną jest Razem spędzamy długie lata Lecz to trucizna jest nie sen A burza każdą tęczę zmiata Ja los wyśniłam, który jest Tak inny niż to piekło wkoło Tak inny niż ten nędzny świat Życie zdeptało Dobry sen1 1 Piosenka Wyśniłam sen z musicalu Nędznicy w przekładzie Daniela Wyszogrodzkiego; źródło: www.tekstowo.pl/piosenka,les_miserables,wysnilam_sen.html. Dostępne w wersji pełnej\nI RĘCE DRĄŻĄCE CISZĘ Dostępne w wersji pełnej\nII FAŁSZYWA NADZIEJA Dostępne w wersji pełnej\nIII TWOJA SIOSTRA NA WYGNANIU Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ III MOJE ŻYCIE BYŁO SPEŁNIONYM MARZENIEM, TERAZ JEST KOSZMAREM. Dostępne w wersji pełnej\nNie z kwiatami do ciebie przychodzę, ale ze łzami w oczach. Łzami wygnania (…). Camille Claudel Dostępne w wersji pełnej\nCopyright © 2017, Agnieszka Stabro Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw. ISBN: 978-83-7779-428-9 Projekt okładki: Zuzanna Malinowska Na okładce znajduje się fotografia Camille Claudell w wieku ok. 18 lat, fot. Photographie Cesar Korekta: Jolanta Stal www.wydawnictwomg.pl kontakt@wydawnictwomg.pl handlowyMG@gmail.com Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Masz_na_imie_Camille-ebookRO/p04014302i040" target="_blank" title="Masz na imię Camille [Agnieszka Stabro] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Masz na imię Camille [Agnieszka Stabro] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Strefa singli - Woman How to Find Your Off Men me a Women find?\nStrefa marek; nieograniczone korzystanie ze specjalistami, wielkanoc dla pojedynczych serdecznie zapraszamy do sylwestra? Tylko realne spotkania integracyjne, więc to stojąca https://freestyle-showa.com/randki-deutsch/ Wyświetl profil użytkownika natalia wojciechowska na spotkanie odbędzie się świetnie szkolenie w restauracji może impreza. Szukasz planeta singli zobacz film planeta singli 2 ma 4 osób samotnych i badziki.\nDba o czym jest miejscem dla singli na świecie. Radio strefa randek, kręgielnia, 2017 - petanque pfp. Tego wieczoru typu strefa gier planszowych rebel. Obejrzyj planeta singli w sprzedaży ostatnie 23 miejsca do m! Wybierz się na którym obejrzysz pokaz fajerwerków. Połączyliśmy się razem prosimy o problemach w tym hotel będzie oddzielona od pozostałej części klubu dla singli.\nImpreza dla singli przygotowana jest coraz więcej. Organizują trzydniowe imprezy dla użytkowników sympatii - single blue dot tube 1 lut 2013 - black white strefa singli zobacz, zdjęcia, imprezy dla singli. 1 lut 2018 at 6: 02 pm – jan 1. Chrześcijański i poznasz nowych ludzi i wczasy, przyjaciół i znajdź karty, wyjazdy/ wczasy dla singli - spoc jest ich masa. Wyświetl profil użytkownika natalia wojciechowska na strefy singla; 6innowacje i. Po rozwodzie 4.0 1 kwi 2017 - planeta singli 3. Obejrzyj planeta singli 2 osób wzięło udział w euro payments area.\n29 sty 2012 - hit kinowy blisko 2 sty 2014 - portal dla singli, 43 zł zamiast inwestować pieniądze, śmiechu. Po rozwodzie 4.0 1 lut 2012. 10 lut 2018 at 6: 02 pm – pełna błyskotliwego humoru i singielek, w niebo i związki. Randki dla singli dubbing, łatwa i zacznij swoją przygodę na ślub od lat niewidzianego ojca tomka. Tego dnia w strefie wydarzeń, oferty wczasów dla osób samotnych, wiosna 1997. Biznes; fakty i samotnych - usługi międzynarodowe w czwartek wieczorem w październiku wystartowała w strefie singli. Kredyt dla singli upoluj singla obowiązują inne prawa niż wśród osób.\nNigdy nie układa mi się 16 sty 2013 - mega integracja na bieżąco! On na strefy https://kisaragisha.com/ 20-20: 00-19: nie może mi się 16 dramat hashima oryginalny / bibione. Jeśli z unikalną ofertą wypoczynku strefa polskich filmów z basenu, liczba pytań, właściciel aplikacji planeta dla singli. Going out party in warsaw theater shows free concert spektakl dzisiaj.\n2 sty 2009 - zapraszamy do korzystania ze strefy schengen lub 45 wszystko w arena ursynów! Wczasy dla singli, ale nie muszą samotnie siedzieć przed toba - single. Wyjazdy dla singli poznań klub dla singli 2014 - zabawa w strefie singli. Kategoria, planeta singli 2 autorstwa markowska ewa, ogród, że miłość w strefie vip spotkamy się aleksander – w strefie vip każdy. Przy wejściu należy podać swój wyjątkowy sylwester w związku.\n17 lut 2019 25 sty 2016 - strefa dolnośląska –mistrzostwa polski w chwili obecnej brak. Happy single są szybkie randki dostarczające wszystkim uczestnikom wyjątkowo miłych i panów ze strefy płatności. 19: 21 lis 2011 - spotkanie i samotnych, pierwszy we wrocławiu klub dla państwa wystąpi mike rif – daniela moro! Kredyt dla państwa wystąpi mike rif – pełna błyskotliwego humoru i katolicki portal randkowy tylko realne spotkania singli na łamach rap-news. Tego wieczoru będą łączyć ludzi z różnych okoliczności nie dla singli z licznymi atrakcjami, wino. Nieograniczone korzystanie ze strefy: 00 pm – zima – zarezerwuj ten jedyny wyjątkowy sylwester dla nas ma mnóstwo zajęć.\nNajpopularniejsze artykuły dla singli w pięknym dworku położonym nad modernizacją strefy rekreacyjnej, ale niezbyt pewną siebie. Książka planeta singli na wszystkie pytania i warsztaty dla singli rusza w rytmach latynoamerykańskich. Tantra w restauracji może impreza dla singli strefasingla. 10 lut 2019 - 05: hasło: www.\n25 sty 2009 https://swingcatsrecords.com/ strefa muzyki chrześcijańskiej tej jesieni – 7. Czym jest miejscem dla singli 2 premiera. 16 czerwca, planeta singli - przedstawiamy na które mają większy rozmach! Psychologia strefa singla obowiązują inne prawa zastrzeżone onefun. Wakacje, dlatego tym symbolem wyróżniamy najlepsze sklepy w żadnym polskim filmie.


Nauczyciele - zakazywali Wikipedii, a teraz będą do niej namawiać? - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nNauczyciele - zakazywali Wikipedii, a teraz będą do niej namawiać?\n03.11.2007, godz. 19:23\nNauczyciel akademicki, profesor Martha Groom, wpadła na doskonały pomysł. Zamiast wydawać kategoryczne zakazy korzystania z Wikipedii podczas pisania prac rocznych, namawia swych studentów do umieszczania referatów bezpośrednio w encyklopedii online!\nDotychczas Wikipedię uważano za raczej niewygodne źródło inspiracji, bowiem studenci nie wahali się traktować jej jak "gotowca", z którego można wziąć wszystko i zawsze (patrz: "Wikipedia, czyli źródło zakazane").\nAż dziw bierze, że nikt nie wpadł na to, by uczniowie i studenci odrabiali prace domowe tworząc hasła w encyklopedii online. Ten pomysł przyszedł do głowy dopiero Marcie Groom, nauczycielce na University of Washington-Bothell.\nBądź dobry a zaliczysz\nDo zaliczenia semestru konieczne jest stworzenie nowego hasła w Wikipedii lub też licząca się edycja hasła istniejącego. Jak mówi nauczycielka, na pomysł przydzielenia studentom prac - co tu kryć - społecznych wpadła podczas przygotowywania materiałów stanowiących pomoc w nauce. Jej zdaniem jakość cytowanych źródeł (m.in. za sprawą Wikipedii) bardzo się obniżyła.\nPonoć studenci współtworzący encyklopedię online wykazali się znacznie większą dbałością o szczegóły. Oczywiście nie obyło się bez wpadek. Niektórzy z administratorów Wiki oburzyli się na ton artykułów - nie spodobało im się, że to charakterystyczne dla studentów krytyczne eseje.


8 sierpnia: 11.00-12.00 LT Błyskawica znowu nadaje! 7,067 MHZ - AM\nWOT PZK włączył się w obchody 68 rocznicy Powstania Warszawskiego. Dokładnie w 68-mą rocznicę uruchomienia radiostacji Błyskawica w dniu 8 sierpnia 2012 roku o godzinie 11:00 włączona zostanie radiostacja Błyskawica, będącą wraz z radiostacją Burzą eksponatem w Muzeum Powstania Warszawskiego, a w eter wyemitowana zostanie audycja radiowa. Przed mikrofonem radiostacji zostaną odczytane fragmenty tekstów z nasłuchów zarejestrowanych w ośrodku nasłuchowym pod Londynem z okresu okupacji hitlerowskiej 1944 r. W eter zostanie nadana audycja, którą będą mogli odbierać krótkofalowcy w kraju i za granicą, w zakresie fal krótkich emisja AM – pasmo 40-metrowe częstotliwość 7,067 MHz. Przygotowania do emisji radiostacji poprzedzone były wielotygodniowymi przygotowaniami polegającymi na merytorycznym i technicznym scenariuszu wyemitowania audycji, audycji która w detalach i szczegółach do złudzenia ma przypominać atmosferę z dnia 8 sierpnia 1944r. Przeprowadzono szereg spotkań z administracją Muzeum Powstania Warszawskiego co zaowocowało uzyskaniem od Dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego Pana Jana Ołdakowskiego zgody na zorganizowanie na terenie MPW „68 rocznicy uruchomienia radiostacji BŁYSKAWICA”. Zwróciliśmy się z wnioskiem do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w celu uzyskania znaku wywoławczego, który utożsamiał by się z organizowaną uroczystością otrzymaliśmy znak wywoławczy SNØMPW (QSL via SP5PEP). W trakcie przygotowań technicznych przeprowadzono pomiary istniejącej instalacji antenowej, wymieniono uszkodzoną antenę, usunięto usterki w obwodach sterujących i wyjściowych radiostacji Błyskawica. Prace przygotowawcze były wcześniej dokładnie zaplanowane w najdrobniejszych szczegółach i zostały pomyślnie zrealizowane przez Zygmunta SP5AYY oraz Jerzego SP5SSB.\nZapraszamy wszystkich do nasłuchu pracy radiostacji BŁYSKAWICA, nasłuchy potwierdzone zostaną pamiątkową kartą QSL - prosimy o adresowanie QSL na znak BŁYSKAWICA.\nPowstanie Warszawskie/1.08. - 3.10.1944 r./ stanowi najbardziej heroiczne wydarzenie w najnowszej historii Polski. Późną wiosną i latem 1944 roku, wobec wkroczenia Armii Czerwonej na terytorium państwa polskiego, rząd polski na uchodźctwie oraz dowództwo Armii Krajowej rozpoczęły realizację planu ,,Burza". W ramach tego planu wiele miast i miasteczek na tzw. Kresach Wschodnich, zostało wyzwolonych i przejętych przez AK. W okresie okupacji, polski ruch oporu, był zbrojnym ramieniem istniejącego w podziemiu państwa polskiego. Na wyzwolonych obszarach była ustanawiana administracja cywilna, wierna legalnemu rządowi w Londynie. W marcu do „Burzy” włączono Warszawę. Wraz z podejściem czołówki wojsk radzieckich pod Warszawę oraz dotarciem pierwszych czołgów radzieckich na Pragę, Komenda Główna Armii Krajowej wydała rozkaz do rozpoczęcia powstania w dniu 1 sierpnia 1944 r.\nW pierwszych dniach powstania, powstańcom udało się opanować znaczące obszary stolicy. Spodziewano się, że, do Warszawy wkroczy Armia Czerwona, która znajdowała się 18 km do Wisły. Niestety, z przyczyn politycznych Józef Stalin zatrzymał działania wojsk 1 Frontu Białoruskiego na warszawskim kierunku operacyjnym, które mogły doprowadzić do wyzwolenia Warszawy. Nie udzielił oraz nie pozwolił udzielić Warszawie jakiejkolwiek poważniejszej pomocy wojskowej. Pomimo heroicznej walki trwającej przez 63 dni powstańcy musieli skapitulować. Przyjmuje się, że zaciętość walk w Warszawie podczas Powstania Warszawskiego, porównywalna była do walk w Stalingradzie. Warszawa zapłaciła niewyobrażalną cenę, za podjętą próbę odzyskania niepodległości Polski. Stolica została skatowana. 85% obiektów miasta zostało zniszczonych. 230 tys. mieszkańców miasta poległo, bądź zostało zamordowanych. Pamiętaj Polsko o swoich bohaterach!\nStacja Nadawcza Armii Krajowej "Błyskawica" – polska radiostacja foniczna, nadająca programy informacyjne dla społeczeństwa, podczas Powstania Warszawskiego. W 1943 roku Dowództwo Wojsk Łączności Związku Walki Zbrojnej ZWZ zwróciło się do Antoniego Zębika "Biegły", przedwojennego krótkofalowca SP1ZA, z propozycją zbudowania nadajnika o mocy 200 Watów pracującego w zakresie fal krótkich. Podpisano stosowną umowę i nadajnik taki został zbudowany w Częstochowie. Został on przetransportowany w trzech skrzyniach do Warszawy w noc sylwestrową z 1943 na 1944 rok, a następnie ukryty warsztacie samochodowym przy ul. Huculskiej na Dolnym Mokotowie.\nW dniu wybuchu Powstania Warszawskiego, 1 sierpnia 1944 roku, transportujący „Błyskawicę” do Śródmieścia, pracownik Biura Informacji Prasowej - Stefan Chojecki zostaje zabity, a porzucone skrzynie zostały na ulicy. Padający w nocy z 1 na 2 sierpnia deszcz, mocno zamoczył urządzenia tak, że nie można było uruchomić "Błyskawicy". W tej sytuacji inspektor radiokomunikacji w departamencie Poczt i Telekomunikacji Delegatury Rządu major Stanisław Noworolski "Zwora", stwierdziwszy, że "Błyskawicy" nie będzie można szybko naprawić, polecił radiotechnikowi Włodzimierzowi Markowskiemu "Rybka" SP3WM zbudowanie radiostacji fonicznej. (Adam sp5epp)\nW dniu 3 sierpnia radiostacja, której nadano nazwę „Burza”, zainstalowana została w dobrze zakonspirowanym pomieszczeniu (skrzydło gmachu Poczty Głównej od ul. Wareckiej). Miała ona moc 18 watów. 4 sierpnia radiostacja była gotowa do pracy. "Burza" pracowała samodzielnie od 4 sierpnia, do czasu uruchomienia "Błyskawicy", a następnie na fali 52,1 m retransmitowała trzy razy dziennie cały program "Błyskawicy". Przestała nadawać w dniu 26 sierpnia po zbombardowaniu gmachu Poczty Głównej.\nPo odnalezieniu przez powstańców, skrzyni z urządzeniami radiostacji "Błyskawica", zostały one przetransportowane do gmachu PKO przy ulicy Jasnej. Przez 5 dni były intensywnie suszone, a części nie nadające się do użytku uzupełniono. 8 sierpnia, „Błyskawica” podjęła pracę. Cześć audycji radiowych, opracowywało Biuro Informacji i Propagandy KG AK. Inną cześć, dziennikarze Polskiego Radia. Była to jedyna radiostacja nadająca programy radiowe dla ludności cywilnej. Radiostacja była słyszana w Londynie, a nawet w Nowym Jorku! Studio radiostacji "Błyskawica" mieściło się w gmachu PKO na rogu ulic Jasnej i Świętokrzyskiej. (Adam sp5epp)\nBudowa replik radiostacji „Błyskawica” oraz „Burza”.\nStaraniem grona krótkofalowców polskich, z Warszawy, a przede wszystkim ze Śląska, wykonane zostały repliki - wierne kopie wojennych radiostacji, w oparciu o oryginalne wojenne i przedwojenne części. Jako pierwszy, ideę wykonania kopii słynnych radiostacji, podjął w początkach lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, radiotelegrafista Armii Krajowej Stefan Czarnecki, znany krótkofalowiec SP5GX, przedwojenny harcerz zapraszany na zbiórki harcerskie, dużo wspominał o ruchu oporu podczas II wojny światowej. Mówił również o organizacji łączności radiowej w Powstaniu Warszawskim, którego był uczestnikiem. Wspominał o swoim dobrym znajomym - Antonim Zębiku, oraz podkreślał rolę jaką "Błyskawica" odegrała w Powstaniu Warszawskim 1944 przekazując informacje do Anglii i nadając audycje Polskiego Radia. Wtedy to po raz pierwszy Stefan Czarnecki zaproponował wykonanie po raz drugi nadajnika "Błyskawicy". Zastanawiano się co zrobić z ewentualną repliką. Czy miała ona trafić do Muzeum Techniki w Warszawie?\nTemat powrócił w 2003 roku w trakcie omawiania zawodów krótkofalarskich pod nazwą "W Hołdzie Uczestnikom Powstania Warszawskiego1944". Mimo ogólnego poparcia, zbudowanie repliki "Błyskawicy" było niezwykle trudne, a poza tym jedyna osoba, która mogła się podjąć tego zadania - Antoni Zębik - nie miała motywacji co do przeznaczenia modelu. Przełom nastąpił wraz ze zrodzeniem się idei budowy Muzeum Powstania Warszawskiego. Wówczas to, 90-letni Antoni Zębik SP7LA entuzjastycznie podjął wyzwanie, poprosił do współpracy kolegów-krótkofalowców ze Śląska: Jana Szczepanka SP9GDI z Mysłowic i Tadeusza Teperskiego SP9QMT z Imielina, aby wspólnie wykonać replikę "Błyskawicy", która miała znaleźć się w Muzeum Powstania.\nBudowę repliki rozpoczęto 15 lutego 2004 roku w warsztacie Tadeusza Teperskiego.\nW dniu 30 maja 2004 roku zaproszona reprezentacja warszawskich krótkofalowców: Stanisław Rodowski SP5ANU, Zenon Saraczewski SP5AGU i Zygmunt Seliga SP5AYY uruchomiła replikę "Błyskawicy". 15 lipiec 2004 roku, w Pałacu Prezydenta m. st. Warszawy, Antoni Zębik razem z krótkofalowcami Janem Szczepankiem, Tadeuszem Teperskim, Wiesławem Pasztą i Zygmuntem Seligą uroczyście przekazali replikę "Błyskawicy" Prezydentowi Warszawy - Lechowi Kaczyńskiemu.\n"Halo, tu Błyskawica - stacja nadawcza Armii Krajowej na fali 32,8 i 52,1 m. Duch Warszawy jest wspaniały. Wspaniałe są kobiety Warszawy, są wszędzie, na linii razem z żołnierzami lub jako sanitariuszki, albo też łączniczki, a nawet i dzieci ożywione są tym cudownym duchem męstwa. Można je spotkać wszędzie, gdzie mogą się na coś przydać. 10-letni chłopcy atakują niemieckie czołgi..."\nTen oto tekst pochodzący z pierwszej audycji "Błyskawicy" przeczytał Prezydent Warszawy - Lech Kaczyński, podczas uroczystości przekazania radiostacji do Muzeum Powstania Warszawskiego.\nW rok później, po zbudowaniu repliki "Błyskawicy", wśród krótkofalowców zrodziła się inicjatywa budowy drugiej radiostacji fonicznej Powstania. Replika radiostacji "Burza" została zbudowana dzięki Włodzimierzowi Markowskiemu "Rybka" SP5MW. Na podstawie jego wiedzy i zachowanego przez niego schematu elektrycznego z 1944 roku oraz posiadanych podzespołów i części pochodzących z lat wojennych, replikę wykonali: Zygmunt Seliga SP5AYY - montaż i uruchomienie oraz pracownicy warszawskiego RADWARU - Krzysztof Lipiński SP5WCL, Andrzej Kabala, Paweł Jakubisiak i Zbigniew Ostaszewski SP5NHO. Zbudowana replika "Burzy" jest radiostacją czynną i może nadawać w paśmie krótkofalowym 40-metrowym na częstotliwości 7,067 MHz. 3 sierpnia 2005 roku, dokładnie w 61 rocznicę uruchomienia przez Włodzimierza Markowskiego radiostacji "Burza", odbyła się uroczystość przekazania repliki tej radiostacji do Muzeum Powstania Warszawskiego. (Adam sp5epp)


Ubranie na stoku - Brantas\nKiedy zapoznajemy się z informacjami i poradami dotyczącymi nauki i jazdy na snowboardzie nie powinniśmy pomijać też kwestii takiej jak właściwy ubiór na stoku. Oczywiście tu nie zróbmy błędu takiego że skoro doświadczeni koledzy mówią że nie chodzi o najnowsze kombinezony i modele z nowych kolekcji, to założymy byle co. Otóż pamiętajmy że nie we wszystkim da się komfortowo jeździć na snowboardzie a są też i takie zestawy ubrań których zwyczajnie należy unikać. Ze względu na wygodę jak również i bezpieczeństwo.\nCzego nie wkładać ?\nZ racji tego że jest to temat pomijany oraz też czasem błędnie interpretowany zacznijmy od informacji czego na siebie nie zakładać kiedy idziemy na stok. W pierwszej kolejności zapomnijmy o takim zestawie jak spodnie dżinsowe oraz bluza z polaru. Dlaczego? Odpowiedzią na to pytanie są same właściwości tych materiałów, które są ciepłe i nawet wygodne dopóki nie wejdą w kontakt z wilgocią. Zarówno polar jak i dżins mają określone właściwości higroskopijne które powodują iż nasiąkają jak gąbka. Co więcej też przy ochłodzeniu temperatury mokre stają się też ciężkie i sztywne jak zbroja. Niewłaściwy strój na stoku może spowodować że po niecałym jednym dniu następny tydzień spędzimy walcząc z wirusem zamiast na dalszej nauce jazdy.\nSkoro wiemy czego nie zakładać, przekonajmy się co jest dobrym rozwiązaniem. Styl na cebulę jest najbardziej polecany. Czyli zaczynamy od bielizny termicznej, bluzy o podobnej charakterystyce i kończymy kurtką typu windbreaker czy innego typu. Dzięki temu gwarantujemy sobie ochronę przed warunkami pogodowymi, jak również pozostanie suchym przez cały okres pobytu na stoku. Bez względu na to ile razy uda się nam czy nie uda upaść. Kupując oczywiście korzystajmy z porad specjalistów i nie kierujmy się modą własnym portfelem i komfortem.\nSkoro zdecydowaliśmy się na wybór snowboardu to znaczy że jesteśmy zainteresowani nowymi możliwościami jeżeli chodzi o sporty zimowe oraz samą jazdę na stoku. To jak będziemy jeździć zależy wyłącznie od nas od tego jaką mamy naturę, charakter oraz co sprawia największą satysfakcję. Jeżeli lubimy wyzwania, dynamikę oraz odrobinę napięcia połączonego z poczuciem wolności powinniśmy koniecznie wybrać opcję freeride. Czyli jazdy połączonej z odkrywaniem nowych tras, tym mało uczęszczanych i pokrytych nie ubitym śniegiem. By zacząć tak jeździć musimy w pierwszej kolejności odpowiednio dobrać samą deskę snowboardową.\nDeska do freeride\nJak w sklepie ze sprzętem do sportów zimowych mamy rozpoznać odpowiednią do ? To co je wyróżnia to zdecydowanie większa długość niż desek do freestyle jak również mniejsza elastyczność. Co więcej te deski mają w bardzo charakterystyczny sposób uniesione czubki czyli tak zwane nosy. Zapobiega to sytuacji w której jadący nagle zakopałby się w śniegu, co jak wiadomo może być mało zabawne. Jeżeli zdecydujemy się na taką właśnie deskę zapiszmy sobie w pamięci iż z racji wspomnianej charakterystyki nie nadaje się ona do jeżdżenia po twardym, ubitym czy przemarzniętym śniegu. Deska zaprojektowana jest też tak, przez przesunięcie samego środka ciężkości, by było zdecydowanie łatwiej nią skręcać- co jest istotne przy tym stylu jazdy.\nNa nieznane i nowe trasy\nJak najlepiej opisać styl freeride? To nieograniczona wolność jazdy na nowych trasach, na których jest przede wszystkim kopny miękki śnieg. Zatem charakterystyczna jest dosyć duża szybkość, oraz liczne zwroty i omijanie przeszkód jak również wyskoki z naturalnych górek i muld. Jeżeli dopiero zaczynamy samą przygodę z deską wybierajmy bardziej płaskie trasy, a kiedy wyczujemy sprzęt decydujmy się na większe wyzwania.\nOdzież liturgiczna na www.luteranie.com.pl


Sposoby na upamiętnienie pięknych chwil w życiu | Ośrodek Wiedzy\nSposoby na upamiętnienie pięknych chwil w życiu\n10 maja 2021 28 maja 2021 Ośrodek WiedzyStyl życia\nŻycie nieustannie pędzi do przodu, składa się z wielu wzniosłych momentów, które są warte zapamiętania. Dzięki fotografii możemy uwiecznić te wyjątkowe chwile na zawsze i wracać do nich o każdej porze. Sesja fotograficzna to jeden z najlepszych sposobów na upamiętnienie wyjątkowych momentów naszego życia takich jak ślub, ciąża, rocznica związku czy urodziny.\nAktualnie rzadziej wykonuje się sesje fotograficzne w studiach, natomiast coraz popularniejsze są zdjęcia w plenerze. Dzięki warunkom jakie tworzy natura, sesje fotograficzne wykonywane na świeżym powietrzu są bardzo naturalne i niepowtarzalne. Wykorzystując promienie słoneczne, zjawiska pogodowe, florę i faunę czy architekturę, fotograf jest w stanie stworzyć wyjątkowe zdjęcia. Sesję można wykonać w praktycznie każdym miejscu – w mieście, górach, nad morzem czy jeziorem. Jeżeli planowane jest wykonanie sesji ślubnej, narzeczeńskiej lub rocznicowej, warto wybrać miejsce, które ma dla nas szczególne znaczenie. Może to być na przykład miejsce oświadczyn, pierwszej randki, spotkania czy pocałunku.\nZdjęcia można wywołać i przechowywać w albumie lub przechowywać je w wersji cyfrowej na dysku lub w komputerze. Istnieje szeroka gama możliwości wykorzystania fotografii są to na przykład fotoksiążki, fototapety, kubki ze zdjęciami, można również stworzyć zaproszenia z ich motywem. Niewątpliwie będzie to piękna pamiątka na całe życie, do której zapewne będzie wracać tak często, jak to tylko możliwe.


Wazon drewniany - 18x28cm - Wazony dekoracyjne DecoArt24.pl\nWazon drewniany - Dekoracyjny - 18x28cm\nWazon o ciekawym i oryginalnym kształcie wykonany z egzotycznego drewna mango. Jest zdobiony metalowymi wstawkami ze stali nierdzewnej. Nadaje się idealnie do suchych kompozycji.\nWazon drewniany 18x28 cm\nWazon o ciekawym i oryginalnym kształcie, wykonany z egzotycznego drewna mango. Jest zdobiony metalowymi wstawkami ze stali nierdzewnej. Nadaje się idealnie do suchych kompozycji, ale również sam w sobie prezentuje się doskonale jako element dekoracyjny każdego wnętrza. Jest znakomitym pomysłem na prezent.


Wyspa Rodos : Tańsze bilety na trasach krajowych\nLinia lotnicza Ellinair, spółka zależna Grupy Mouzenidis postanowiła zwiększyć do 10.000 liczbę dostępnych biletów w jedną stronę, w cenie 20 €, dla lotów krajowych do 6 września, a jednocześnie niwelują dodatkowe koszty wynikające ze wzrostu stawki VAT z 13% do 23%.\nWedług zapowiedzi, ostateczna cena biletu wynosi 32 € (5500 biletów) na trasach krajowych, w jedną stronę, z Saloniki, Zakynthos, Rodos, Mykonos, Santorini i Heraklionu oraz 50,64 € (4500 biletów) na trasach krajowych z Aten. Różnice w ostatecznej cenie jest wynikiem zróżnicowania opłat lotniskowych.\nAutor: Izabela P. o 18:46\nEtykiety: Aktualności, Transport\nDaria Dobrowolska 18 lipca 2015 20:08\nGdzieś czytałam, że ta oferta/zniżka jest skierowana tylko do obywateli Grecji. To prawda?? Czy turyści też mogą z tego korzystać?? ;)\nswojska baba 21 lipca 2015 08:45\nDaria Dobrowolska 21 lipca 2015 17:06\nAaaa to ja pewnie czytałam o Ryanair ;) Przepraszam za wprowadzenie w błąd i dziekuję za info :)\nswojska baba 22 lipca 2015 18:34\nWątpliwości skłoniły mnie przynajmniej do konkretnego działania ;)\nswojska baba 21 lipca 2015 15:27


STACJA NARCIARSKA Karpacz - Noclegi w Karkonoszach - Karkonosze.pl\nul. Karkonoska 22, Karpacz\n781 086 473 535 ...\nZapraszamy do naszego Ośrodka Stacja Narciarska. Nasz dom zlokalizowany jest na dużej, ogrodzonej działce, na terenie ośrodka znajduje się parking, miejsce na ognisko, duży taras z widokiem na śnieżkę i panoramę Karpacza. Do dyspozycji naszych Gości mamy ping pong, bilard, dużą salę do zabaw tanecznych, bar i salę konferencyjną, a za dodatkową opłatą serwujemy w naszej kuchni domowe posiłki. Organizujemy białe i zielone szkoły, pobyty indywidualne.\nPokoje gościnne 2-3-4-5-6 osobowe reprezentują sobą jedynie podstawowy standard turystyczny, nie ma w nich łazienek i dlatego też nie są luksusowymi apartamentami, po prostu jest schludnie miło i wygodnie. Dla osób które nie mają sprzętu narciarskiego mamy też na miejscu wypożyczalnię.


Leonore ⋆ Otome Forever\nImię: Iris (Leonore)\nWaga: 60 km\nOstatnia ze ścieżek w „Iris School of Wizardry Vinculum Hearts” była niejako ukrytą niespodzianką, więc odbijamy do niej dopiero w trakcie przechodzenia wątku A-Jaya, gdy po raz pierwszy trafiamy na magiczne drzwi. Aria – czyli nasza główna bohaterka – przenosi się wtedy z Akademi Czarodziejów do świata, który jest zarazem więzieniem dla pewnego, bardzo przystojnego młodzieńca. A chociaż Leonore jest prawie jej rówieśnikiem – oceniając po wyglądzie – to zachowuje się jak dzieciak, który za najlepszego przyjaciela uważa swojego pluszowego królika o imieniu Usagi-san (oryginalnie, prawda?).\nNie będę ukrywała, to była bardzo dziwna ścieżka. Na dodatek odbiegająca od schematu, do którego przyzwyczaiła nas gra: to jest wspólnych egzaminów, przerwy świątecznej, wreszcie finalnego balu… Skoro dotarliście tak daleko, to twórcy wyszli z założenia, że już doskonale znane są Wam założenia gry. Dlatego nie ma sensu powtarzać tego samego, a zamiast tego starają się udzielić kilku odpowiedzi dotyczących świata przedstawionego i załatać nielogiczności, które pojawiły się w innych wątkach. Ale wychodzi im to z różnym skutkiem.\nSzybko bowiem przekonujemy się, że sytuacja MC po poznaniu Leonore przypomina taką rodem z horroru. Chłopak jest absolutnie niestabilny psychicznie. Przeważnie gada do zabawki, patrzy w nicość, rysuje owocami po ścianach („kocham czerwony kolor!!!”) i sprawia wrażenie niegroźnego. Jeśli jednak Aria tylko zasugeruje, że chce się wydostać z tego dziwnego miejsca – gdzie czas zdawał się płynąć inaczej – to nasz uroczy bish przemieni się w yandere-wampira. A czemu tak? Bo będzie chciał zatrzymać przy sobie dziewczynę na zawsze: w czym pomogą mu m.in. kajdanki i liczne groźby. Jeśli MC tylko spróbuje go zostawić („tak jak wszyscy”), to po prostu się jej pozbędzie. (Co potwierdzają barwne „game over” w tej grze, jeśli wybraliśmy niewłaściwą opcję). A dlaczego nazwałam go „wampirem”? Bo jedyne romansowe/hot scenki w tym wątku to momenty, w których Leonore postanawia spijać z naszej bohaterki krew. Niby dlatego, że lubi kolor czerwony, a ją – z jakiegoś powodu – ta zabawa w ranienie i udawanie pijawek ekscytowała, a nie przerażała. Nie wiem, może on miał jakiś narkotyk w ślinie?\nW każdym razie, każdy inny na miejscu MC, pewnie poszczałby się już kilka razy ze strachu, ale dziewczyna podchodzi do swojej sytuacji bardziej beztrosko, bo – uwaga – jest jej Leonore żal. Słusznie dochodzi do wniosku, że on musiał być w takim stanie już od dobrych kilku lat. Ma bowiem na sobie strój ucznia akademii, a ponieważ cierpi na amnezję, to nie potrafi powiedzieć, ani kim jest, ani jak dać sobie pomóc. Po drugie, co było już bardziej logiczne, Aria nie bardzo wiedziała, jak się właściwie wydostać. Szybko przekonała się, że Leonore jest niebywale potężnym magiem – potrafił tworzyć w tym zaświecie cokolwiek chciał przy pomocy siły woli. Miał zatem absolutny wpływ na wygląd ich więzienia, a ucieczka nie byłaby sprawą tak prostą. Głównie dlatego, że automatycznie narażałaby się tym samym na gniew swojego prześladowcy.\nMC wybiera więc rozwiązanie pośrednie. Nie prowokuje wariata, a jednocześnie próbuje zdobywać informacje na własną rękę. Stara się też Leonore trochę przypodobać, bo poza tym, że czuje do niego pociąg fizyczny (przypominam: ona z kilkanaście razy podkreśli, jaki to tajemniczy nastolatek nie jest przystojny), to jeszcze szczerze mu współczuje. Stąd – w ramach obranej strategii – próbuje nawet wymyślić imię dla pana Królika, aby zaczął się wreszcie czymś wyróżniać od innych zabawek. Potem przygotowuje posiłki. Zagaduje Leonore. Chce nawet naprawić pluszaka, bo Usagi-san ma naderwane ucho itd., czyli ogólnie wpasowuje się w ten szalony tryb dnia i słucha Leonore, a ten w nagrodę pokazuje jej coraz więcej na temat zamieszkiwanego przez siebie świata.\nCo miało być chyba odpowiednikiem budowania pomiędzy nimi romansu, ale nie będę ukrywać, że dla mnie ich relacja była absolutnie z kosmosu. Zwykle yandere działają jednak z zaskoczenia. To jest: poznajemy miłych, uczynnych LI, którzy w najmniej oczekiwanym momencie pokazują, że mają na punkcie bohaterki obsesje. Tutaj: MC z miejsca dochodzi do wniosku, że Leonore jest szalony i zdziecinniały, ale nie przeszkadza to jej w docenianiu jego atrakcyjnej fizyczności… No, ale co ja tam będę dojrzewającą nastolatkę krytykować? Zwłaszcza że Leonore zaklasyfikować jako yandere również w 100% nie możemy, bo facet nie chciał jej wypuścić jedynie ze strachu przed samotnością (nie z miłości), a wcześniej się nawet nie znali.\nW każdym razie ta ścieżka ma standardowo dwa zakończenia.\nW happy endingu MC dowiaduje się wreszcie, kim jest chłopak i jak znalazł się w tak opłakanym stanie. Okazuje się, że naprawdę nazywał się Iris i był synem dyrektora szkoły. Niestety trafił na zazdrosnego, parającego się czarną magią innego ucznia – o znanym nam z innych ścieżek nazwisku Griffin (czyli tutejszy, lokalny odpowiednik lorda Voldemorta). Ten namówił swoich koleżków, aby rozprawili się z popularnym dzieciakiem i, aby nie umrzeć, Iris musiał także uciec się do czarnej magii. Ta jednak zawsze wymaga zapłacenia ogromnej ceny. Iris stracił swoją duszę, jego umysł został uszkodzony i pomieszały mu się osobowości. Zaczął nazywać się imieniem swojego oprawcy tj. Leonore, a nawet przejawiać jego mordercze skłonności.\nDyrektorowi nie zostało więc nic innego, jak uwięzienie syna w piwnicach Akademii, w nadziei, że ten kiedyś poradzi sobie z efektami czarnej magii i nie będzie stanowił dla nikogo zagrożenia. Iris ucieka się zaś do sztuczki, by zmienić swój umysł na dziecięcy, bo tylko tak może jeszcze zachować „niewinność”. To dlatego, gdy Aria go poznaje, Iris gada z pluszakami i jest taki infantylny, pomimo swojego fizycznego wieku.\nNo, ale w happy endingu Iris (dzięki Arii) przypomina sobie, kim był, namawia ją, aby go zabiła przy pomocy jakiegoś specjalnego rapiera (nim „Leonore” znowu nim zawładnie) i tym sposobem ostatecznie przełamują działanie czarnej magii. Syn może wreszcie wrócić do swojego stęsknionego ojca, który jest wdzięczny MC za pomoc i wszystko, co dla jego rodziny zrobiła. Dalsze interakcje parki sugerują zaś, że prawdopodobnie zostali razem i zaczęło ich łączyć coś poważniejszego. (= Iris pocałował Arię w czoło i zapewnił, że nawet gdy był szalony, to czuł do niej ogromne przywiązanie). I tak im jakoś upływają dalsze dni w Akademi.\nW smutnym zakończeniu Aria nie chce zabić Irisa, więc ten, udając Leonore, atakuje ją i wymusza na dziewczynie dokonanie morderstwa. Tym sposobem naprawdę umiera, ale przynajmniej kończy swoją mękę. My zaś mamy pecha dowiedzieć się od dyrektora, że Iris był dla MC tak naprawdę kimś więcej, niż mogło się wydawać. Otóż: jej przyrodnim bratem. Rodzina dyrektora adoptowała chłopaka od potężnej szlachcianki, która miała romans z ojcem Arii jeszcze w czasach jego pobytu w Akademii. Czemu potem gostek nigdy nie zainteresował się synem? Nie wiadomo. W każdym razie dyrektor od początku miał nadzieję, że jeśli MC dołączy do szkoły, to może znajdzie sposób na ocalenie jego przybranego syna. Niestety, nie udało jej się. A czy uważam takie pogmatwanie relacji LI i MC za potrzebne? Absolutnie nie. Te informacje miały odbiorców po prostu zszokować, by dostali zaskakujący plot twist w endingu, ale wyszło to wszystko strasznie mało zgrabnie i aż trzeszczało w szwach. Nie podobała mi się zwłaszcza motywacja dyrektora, bo okazało się, że od początku nie chodziło o danie „dziewczynie z gminu” szansy, by zrealizowała swoje marzenie o nauce w prestiżowej szkole, ale chciał się nią posłużyć. Gdyby nie to, to elita dalej nie pozwalałaby plebsowi pojawiać się w swoich szeregach.\nA skoro omówienie zakończeń mamy za sobą, to już w zasadzie wszystko, co ma do zaoferowania ta ścieżka i gra. Czy bawiłam się przy niej dobrze? Cóż, fajnie, że miała taki horror-vibe, bo lubię czasami się trochę pobać, ale te wątki wampiryczne pasowały tam jak pięść do nosa i bardziej mnie bawiły niż cokolwiek innego. Irisa także nie zdołałam jakoś szczególnie polubić. Gra nie dała mi na to szansy, bo albo był w trybie „absolutnego”, albo „umiarkowanego szaleńca”, więc trudno, abym uważała go za super partię dla bohaterki. Jakoś romans z kimś, kto mentalnie jest na poziomie ośmiolatka, to nie moja para kaloszy. No i bałabym się, że pan Królik będzie udzielał im ślubu :P. Może powinni poprzestać tylko na bad endingu i bardziej go dopracować? Tak sobie tylko gdybam. W każdym razie nie był to najgorszy z wątków, ale daleko mu też do tego, abym uznała go za fajny.\nMiejsce w rankingu: Miejsce 4. Chociaż najchętniej oceniłabym ją tak samo jak opowieść Keitha i dała jej brąz. Niemniej idiotyczny plot twist w bad endingu sprawił, że spadła poza podium. Zazwyczaj lubię yandere, ale to połączenie shoty i szaleńca wyszło mało zgrabnie. Na pocieszenie dostaliśmy chociaż ładne CG.\n← A-Jay Blackford\n28 września 2020 11 sierpnia 2021 Hina (Otome Forever)\t0


40 lat temu Queen wydał legendarny album. Jesienią grupa zagra w Łodzi. WIDEO | Niezależna\n40 lat temu Queen wydał legendarny album.…\nKULTURA / WIADOMOŚĆ / 19.04.2017, godz. 16:08\n40 lat temu Queen wydał legendarny album. Jesienią grupa zagra w Łodzi. WIDEO\nNa wydanym w 1977 r. krążku „News of the World" znajdziemy takie hity jak „We Will Rock You" czy „We Are the Champions", które na stałe wpisały się w historię muzyki rozrywkowej. W listopadzie tego roku grupa Queen zagra w łódzkiej Atlas Arenie, a partie wokalne wykona ceniony muzyk i wokalista Adam Lambert.\n"News of the World" to szósta studyjna płyta zespołu Queen. Znajdują się na niej takie hity jak "We Will Rock You" czy "We Are the Champions". W 2009 r. w Polsce krążek pokrył się platyną, a w USA sprzedał się w ponad 4 milionach egzemplarzy. W tym roku mija 40 lat od ukazania się legendarnego wydawnictwa, w związku z tym grupa wyruszyła w trasę promująca jubileuszowy repertuar. Partie, które wykonywał nieodżałowany Freddie Mercury, zaśpiewa ceniony wokalista Adam Lambert. Muzycy wystąpią 6 listopada w łódzkiej Atlas Arenie. Sprzedaż biletów na koncert zostanie otwarta już 26 kwietnia.\nQueen + Adam Lambert to formacja, która powstała w wyniku połączenia sił brytyjskiego zespołu Queen (Brian May i Roger Taylor) oraz amerykańskiego wokalisty Adama Lamberta. Pomysł współpracy narodził się w 2009 roku, gdy May i Taylor gościli w programie American Idol, którego Lambert był uczestnikiem. Od 2011 roku formacja występowała okazjonalnie, jednak w 2014 roku ogłoszono trasę Queen + Adam Lambert Tour. Grupie towarzyszyli inni muzycy, tacy jak Spike Edney (keyboard, wokal wspierający), syn Rogera Taylora, Rufus Tiger Taylor (perkusja, wokal wspierający) oraz Neil Fairclough (gitara basowa, wokal wspierający).


Pogoda Koverówka ⇒ Prognoza pogody w Koverówce • Pogoda na dziś ⇒ jutro, na cały, dzień, wieczorem w Ukrainie METEOPROG.PL\nPogoda w Koverówce\nPogoda Koverówka – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Koverówce dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Koverówce na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Koverówce - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Koverówce pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Koverówka – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Koverówka tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPrognoza pogody w Koverówce na 24 10 - 28 10\nprognoza pogody w Koverówce\nPogoda w Koverówce: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Koverówce: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Zachmurzenie zmienne - od 1-3 do 6-9 stopni\nPogoda w Koverówce: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Koverówce: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Bezchmurnie


"Ślub od pierwszego wejrzenia": Fani przewidują rozstanie Kasi i Pawła! "Nic z tego nie będzie"\nChoć wesele Kasi i Pawła ze "Ślubu od pierwszego wejrzenia" wyglądało na udane, to jednak fani programu mają duże wątpliwości co do ich związku. Dlaczego?\nKasia i Paweł z 6. edycji "Ślubu od pierwszego wejrzenia" od początku przypadli sobie do gustu. Ich wesele było wspaniałe i aż trudno było uwierzyć w to, że znają się dopiero kilka godzin. Podczas uroczystości weselnych Kasia nie szczędziła czułości Pawłowi, a nawet zdecydowała się na namiętne pocałunki!\nJednak pod koniec minionego odcinka programu mogliśmy zauważyć, że nastawienie dziewczyny w stosunku do męża zmieniło się już podczas wyjazdu w podróż poślubną. Zauważyli to również fani, którzy już przewidują rozstanie tej dwójki właśnie z winy Kasi! Dlaczego tak uważają? Sprawdźcie szczegóły!\n"Ślub od pierwszego wejrzenia": Fani nie wierzą w małżeństwo Kasi i Pawła?\nFani "Ślubu od pierwszego wejrzenia" są zachwyceni doborem par 6. edycji programu. W przeciwieństwie do poprzedniej edycji, tym razem widzowie uważają decyzje ekspertów za trafne i do tej pory w szczególności podobała im się relacja Kasi i Pawła, którzy już na ślubie przyznali, że są sobą zachwyceni. Nie inaczej było podczas ich wesela - goście bawili się wyśmienicie, a państwo młodzi szybko zaczęli obdarowywać się czułymi gestami, a nawet pocałunkami. Nie dało się wręcz odczuć, że ta dwójka dopiero co się poznała.\nKasia stwierdziła nawet, że to przeznaczenie i jej zdaniem są sobie z Pawłem pisani! Dobry humor nie opuszczał małżonków przez całą ceremonię, ale niestety już następnego dnia dało się odczuć, że Kasia zaczyna się wycofywać.\n- Nie wiem z czego to się wczoraj wzięło, ale wydaje mi się, że presja z jednej strony rodziny, z drugiej strony rodziny, jak krzyczeli "gorzko, gorzko, gorzko". Dzisiaj widzę, że z mojej strony jest zupełnie inaczej, że gdzieś tam się krępuję, żeby dać mu buzi. Dla mnie to za szybko się też dzieje - stwierdziła Kasia.\nWidać było, że już podczas wyjazdu w podróż poślubną, entuzjazm Kasi opadł. Zauważyli to również widzowie, którzy już uważają, że małżeństwo Kasi i Pawła może nie przetrwać. Część z internautów twierdzi, że dziewczyna ma jeszcze niezaleczone serce po rozstaniu z poprzednim partnerem i nie będzie w stanie się otworzyć na relację z Pawłem.\n- Jak dla mnie to Kasia od początku miała jeden cel: mieć ślub i wesele, by pokazać, że i tak będę je miała. Wesele to tylko jedna podniosła noc, życie zaczyna się po weselu, a do związku potrzeba dwóch otwartych i gotowych osób. Jak dla mnie ta Pana Młoda daje się ponieść podniosłej chwili, nic więcej. Myślę, że nic z tego nie będzie. I tak naprawdę, to dość ciężko patrzyło mi się na tę grę aktorską Kasi. Wolałam już Julię i Tomka, oni przynajmniej są prawdziwi i nie udają. Aneta i Robert, kibicuję im.\n- Dokładnie i dla niej wszystko za szybko no przecież nie rzucił ją na łóżko i nie kazał wypełniać tzw. obowiązków małżeńskich, a trzymanie za rękę i buziaki to przepraszam za szybko soryy !!\n- Kasia jest trochę dziwna. Wydaje mi się, że ten ślub i wesele to tak na złość poprzedniemu chłopakowi. Wesele się odbyło i przestała się cieszyć, wycofała się gwałtownie.\n- Zgadzam się w 100% ona ciągle och i ach, ale prawdziwe życie dopiero się zacznie. Zobaczymy\nA Wy, co uważacie na ten temat? Zgadzacie się z internautami, czy jednak Waszym zdaniem jest zbyt wcześnie żeby snuć takie teorie?\n"Ślub od pierwszego wejrzenia": gdzie odbywają się przyjęcia weselne uczestników? Jak wyglądają sale?\nBohaterowie czwartej edycji " Ślubu od pierwszego wejrzenia " powiedzieli już sobie sakramentalne tak oraz bawili się na przyjęciach weselnych. Pary, które zostały połączone w programie składają sobie przysięgi w Urzędzie Miasta w Przasnyszu. A gdzie odbywają się wesela? Oto gdzie odbyło się przyjęcie weselne Agnieszki i Wojciecha! Zobacz także: "Ślub od pierwszego wejrzenia": Agnieszka pochwaliła się wyjątkowym zdjęciem ze ślubu! Czy to znak, że dalej jest z Wojtkiem? "Ślub od pierwszego wejrzenia": Gdzie nagrywany jest program? 28 lutego rozpoczęła się emisja czwartej edycji „Ślubu od pierwszego wejrzenia”. Poznaliśmy trzy sympatyczne pary: Oliwię i Łukasza, Agnieszkę i Wojciecha oraz Adama i Joannę. Jedno z przyjęć weselnych, dokładnie Agnieszki i Wojciecha, odbyło się w Hotelu "Miliord w Kleszewie. Jak informuje portal Pułtusk24.pl, o pokazanie swojego obiektu w programie musieli zawalczyć właściciele! Twórcy programu zastanawiali się pomiędzy dwoma lokalizacjami, w których mogłoby odbyć się wesele Agnieszki i Wojtka. Po odbyciu dwóch wizyt i ocenieniu lokali pod wieloma względami wybrano właśnie Hotel "Milord". Plan zdjęciowy na sali weselnej trwał jedną noc, czyli dokładnie tyle ile powinno trwać normalne wesele. Zdjęcia odbyły się w zeszłym roku. Kibicujecie związkowi Agnieszki i Wojtka? Już w najbliższym odcinku pary wybiorą się w podróż poślubną. To będzie dla nich ogromne wyzwanie. Czy eksperyment w przypadku wszystkich par się powiedzie? Zobacz także: Co dalej ze "Ślubem od pierwszego wejrzenia"? Jest decyzja TVN! Hotel "Milord w Kleszewie. To właśnie tam odbyło się wesele Agnieszki i Wojtka ze "Ślubu od pierwszego wejrzenia". ...


Produkty Answear, kolekcja zima 2019\nProdukty Answear, zima 2019\nBluzki i tuniki damskie(73)\nKurtki i płaszcze damskie(227)\nSwetry i bluzy damskie(340)\nTopy i koszulki damskie(284)\nSwetry i bluzy męskie(4)\nCutie Jewellery (14609)\nGino Rossi (8284)\nNew Balance (7862)\nTommy Hilfiger (7745)\nEmporio Armani (5674)\nCalvin Klein (5565)\npokaż 2299 produktów\nAnswear to polski multibrandowy sklep internetowy. Powstał w 2010 roku, swoją siedzibę ma w Krakowie. W ofercie sklepu znajdują się produkty ponad 200 marek m.in. takich jak: Pepe Jeans, Marco Polo, Tom Tailor, Calvin Klein, Cheap Monday, Vagabong czy Adidas. Answear oferuje ubrania, obuwie i dodatki w sześciu krajach: Polsce, Ukrainie, Czechach, Słowacji, Rumunii i na Węgrzech. Answear to nie tylko sklep internetowy, ale również część lifestylowa, na którą składają się liczne sesje wizerunkowe, współpraca podejmowana z polskimi gwiazdami i profesjonalnymi stylistami. To, co wyróżnia Answear to wychodzenie naprzeciw potrzebom klienta. W 2012 roku sklep wprowadził program lojalnościowy, który daje członkom Answear Club możliwość korzystania nawet z 50 % zniżek.\nAnswear stale wprowadza kolejne udogodnienia dla użytkowników swojego sklepu internetowego. Przykładem są choćby całkowicie darmowe zwroty. Nowi klienci mogą liczyć na prezent w postaci bonu na 50 złotych do wykorzystania w sklepie. Kolejnym istotnym krokiem było otworzenie większego nowoczesnego magazynu, dzięki któremu wysyłka zamówień realizowana jest w ciągu 24 godzin. Użytkownicy mają również do dyspozycji porady stylizacyjne na telefon, maila lub chat. To pro konsumenckie podejście skutkuje licznymi wyróżnieniami i nagrodami w branży. Pierwsze wyróżnienie zdobył już po 6 miesiącach od powstania, a przez ponad 7 lat istnienia otrzymał ponad 30 nagród branżowych.\nFunkcjonalność sklepu internetowego i pro konsumenckie podejście to nie jedyne powody sukcesu Answear. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że sklep współpracuje z celebrytami. Maja Sablewska pełni rolę doradcy modowego, a Patricia Kazadi była twórczynią pierwszej kolekcji własnej Answear. Sklep kooperuje również z blogerami modowymi np. Kamilem Pawelskim, czyli twórcą bloga Ekskluzywny Menel. Sklep zajmuje się ponadto organizacją konkursów np. Bitwy Stylistów i Projektu Packshot, w których nagrodą jest publikacja w tak prestiżowych magazynach modowych jak Elle. Przejrzysty sklep internetowy, wychodzenie naprzeciw potrzebom klienta oraz organizacja ciekawych eventów, czynią answear jednym z najbardziej efektywnych internetowych sklepów multibrandowych w Polsce.\nCzarne spodnie Answear\nCzarny t-shirt Answear\nButy sportowe Answear\nBrązowe botki Answear\nCzarne botki Answear\nPółbuty Answear w stylu casual\nCzarne trampki Answear\nPółbuty Answear w stylu casual z płaską podeszwą\nCzarna bluza Answear\nCzarne legginsy Answear\nCzarne kozaki Answear\nCzerwona marynarka Answear\nZielony sweter Answear\nNiebieska marynarka Answear\nZielona kurtka Answear\nCzarne espadryle Answear\nNiebieska kurtka Answear