Recenzja Final Audio Design Sonorous III | Audiofanatyk.pl\nAutor Jakub Łopatko | 2017-04-02 | Słuchawki pełnowymiarowe\nDystrybutor tej marki skontaktował się ze mną jeszcze w 2014 roku, ale we wrześniu miną 3 lata jak czekam na kontakt z jego strony odnośnie nowych produktów. Kto wie czy gdyby testy doszły wtedy do skutku, dziś nie miałbym w posiadaniu przynajmniej jednej pary słuchawek producenta. W międzyczasie jednak z racji kolejki sprzętu koniecznego do zrecenzowania nie przypominałem się z kontaktem (nie mam tego w zwyczaju) i tak też utonął on w odmętach niepamięci i maili oznaczonych jako ważna korespondencja przychodząca. Ale że co się odwlecze, to nie uciecze, z pomocą przyszedł Pan Grzegorz Jaworek, oferując na testy dwa dosyć przystępne cenowo modele z serii Sonorous (dawniej Pandora Hope). W tym wypadku pochylać będziemy się nad tym drugim od spodu, sygnowanym cyfrą III, a za fakt wypożyczenia i umożliwienia doprowadzenia niniejszej recenzji do skutku, serdecznie chciałbym wszem i wobec Panu Grzegorzowi podziękować.\nPrzetworniki: dynamiczne (prawdopodobnie 50 mm)\nsłuchawki FAD Sonorous III\nkabel 1,5 m mini jack 3,5 mm TRS\nSłuchawki przychodzą do nas w standardowym pudełku i oparte o zwykły kartonowy arkusz. Strasznie odpustowe jest to pakowanie, a w zakresie wyposażenia nie dostajemy prócz kabla praktycznie nic. Wszystko co mamy to tylko on i słuchawki. Kompletna esencja bez patyczkowania się.\nKonstrukcja Sonorousów jest trochę nietypowa i też na swój sposób niezrozumiała. Słuchawki są bardzo wygodne jak na model zamknięty i jedynym potencjalnym minusem jest mała ilość miejsca na małżowiny uszne, przynajmniej dla osób mających je trochę bardziej odstające. Mocno amortyzuje nas na szczęście obfita wyściółka wewnątrz muszli, nie pozwalająca małżowinie na opieranie się na kratownicy osłaniającej przetwornik. Obudowy kopuł wykonano z fakturowanego tworzywa ABS.\nMechanizm regulacji i dostosowania się tych słuchawek do głowy jest dziwny, ale co do zasady bardzo prosty. Zawieszenie wykonano na plastikowych głowicach, dzięki czemu każda muszla obiera nachylenie pod dowolnym kątem. Aby ograniczyć luzy i piski wynikające z tarcia plastik o plastik, postanowiono zastosować lubrykant, przypominający zagęszczony smar do łańcuchów rowerowych. Wysokość każdej muszli reguluje się poprzez zwykłe przesunięcie po metalowym pręcie, pełniącym rolę także i opaski pałąka. Obicie tegoż pałąka jest zaś montowane przy pomocy dwóch plastikowych blokad skręcanych parą małych śrubek. Banalna jest to naprawdę konstrukcja, miejscami można byłoby powiedzieć wręcz, że prymitywna, ale też z drugiej strony niczym poczciwy AK-47: gniotsa nie lamiotsa.\nCo ciekawe jest możliwy – w zależności od naszej perspektywy – obrót muszli tak, aby wtyki były skierowane bardziej do przodu lub do tyłu, tudzież aby pałąk mógł się przesuwać po powierzchni naszej głowy w obu tych kierunkach przy nieruchomo przylegających kopuł do naszej głowy. Przyznam nie wiem po co to uczyniono, gdyż nadaje to tylko całej konstrukcji chybotliwości i wrażenia nie do końca dopracowanej wytrzymałości. Nie ma jednak wspomniany obrót żadnej konsekwencji na brzmienie, w przeciwieństwie do droższego modelu IV.\nW zestawie znajduje się tylko jeden kabel o małej długości 1,5 m i zakończony małym wtykiem jack. Sugeruje to od razu zastosowanie z małym przenośnym sprzętem audio: słuchawki mają bowiem tylko 16 Ohm na przetwornik i powodują tym samym trochę problemów pośród osób chcących dobrać im odpowiednie wzmacniacze słuchawkowe pełnowymiarowe. Wtyki trafiające do samych słuchawek są już monofoniczne, do tego wyposażone w widełki blokujące je po osadzeniu w gnieździe i obrocie o 90′. Bardzo mocno komplikuje to konfekcję dodatkowego okablowania, ponieważ tulejka przy trzpieniu musi być dzięki temu ekstremalnie wąska i kusząca, aby zostać zarobioną bez obudowy, zwykłą termokurczką.\nKomfort jest na naprawdę dobrym ogólnie poziomie, a to za sprawą nie tylko wspomnianych wyściółek między uchem a przetwornikiem, ale też względnie słabego docisku, miękkich nausznic skóropodobnych i tak samo miękkiego obicia pałąka. Całość równomiernie rozkłada siły na głowie, choć słuchawki najlepiej jest potrzymać na niej z kwadrans, aby się odpowiednio dopasowały i „zespoiły” z naszą anatomią. Po czasie suwadła muszli potrafią stracić swój opór i jest to w zasadzie jedyna większa wada tego, co w zakresie konstrukcji zastosował producent. No chyba że dodamy do tego bardzo trudne ściąganie nausznic, których kołnierze bardzo ciasno wchodzą w szczelinę na nie przeznaczoną oraz wynikającą ze skromnego docisku standardową jak na większość słuchawek zamkniętych izolację od otoczenia. Ta jest w zasadzie wystarczająca do większości zastosowań domowych i choć nie rozwiązuje problemów bardzo głośnych pomieszczeń kompletnie, zwiększa przyjemność obcowania z dźwiękiem.\nW zakresie trochę życzeniowego z mojej strony myślenia, chciałbym mieć przy nich dłuższy kabel albo z dużym jackiem, albo w ogóle z wbudowanym opornikiem, aby móc ich impedancję zwiększyć i dostosować do szerokiej gamy wzmacniaczy słuchawkowych. W ten sposób można byłoby uzyskać od razu szersze pole do popisu dla samych słuchawek z perspektywy tonalności, ale niestety kabel mamy tylko jeden, a parametry takie a nie inne. Pobawić będą mogli się z nimi co najwyżej konfekcjonerzy okablowania, o ile poradzą sobie jakkolwiek z zamiennikami wtyków i ich mechanizmem blokującym.\nNa dzień dzisiejszy jedyne znane mi okablowanie tego typu wykonuje Forza Audio Works, ale niestety kabel taki, dostarczony wraz ze słuchawkami, zachowywał się bardzo dziwnie i podejrzewam, że przetworniki pracują na nim w przeciwfazie. Dlatego też dla bezpieczeństwa i z braku pewności co do powtarzalności efektu końcowego lub rzeczywistej defektywności, postanowiłem opisu brzmienia w modelach III i IV nie zawierać w tekście.\nSłuchawki przyjechały jako używane i o nieznanym mi przebiegu, toteż nie potrzebowały żadnego procesu przejściowego. Sprzętem źródłowym w przypadku tych słuchawek były:\nAIM SC808 (tylko w roli źródła C/A)\nW zakresie porównań z innymi słuchawkami, były to:\nW zarysie ogólnym są to słuchawki ciepłe i ciemne, trochę wolne i nie do końca z każdym sprzętem responsywne, ale strojone na duży realizm, relaks i dźwięczność. Najczęściej jest to pluszowy bas, nasycona średnica i wygładzona góra o bardzo przyjemnej barwie, choć zwłaszcza na tle jasnych słuchawek prezentująca się jak zza woalu. Scena domyślnie dosyć standardowa, ale mająca w sobie zakusy na więcej.\nPulchny i dźwięczny, stawiający bardziej na zaznaczenie swojej obecności i soczystości aniżeli rytmiki i dokładności. Ze względu na niską oporność, to właśnie z nim będzie najwięcej problemów, zwłaszcza w zakresie dochowania należytej kontroli. Dlatego nasz wzmacniacz musi być nie tylko dostosowany do tak niskich wartości ohmowych, ale też na tyle dokładny i mieć bardzo niską impedancję wyjściową, aby poradzić sobie ze wszystkimi przeciwnościami, jakie słuchawki te potencjalnie by nam zaserwowały.\nStanowi praktycznie clou tej sygnatury, grając muzykalnie, ciepło i z nasyceniem. Aczkolwiek potrafi odwdzięczyć się nam także i pogłosowością oraz poluzowaniem się dźwięku a’la LCD-X. Sęk w tym, że Audeze mają to natywnie i walczyć trzeba tam najwyżej z utrzymaniem średnicy konstrukcyjnie w ryzach, zaś w Finalach dany jest nam wybór: albo coś „konwencjonalnego” na środku, albo bardziej przestronnego i dyfuzyjnego. Słuchawki więc, o ile mogą na początku wydawać się apatyczne i monotonne, wbrew pozorom dają się ustawić do pionu w razie potrzeby.\nMa praktycznie tylko jedną wadę: ciemność. Sonorousy grają słyszalnie przyciemnioną górą, ciemniejszą niż w OPPO PM3, K280 czy K240M i bliższą w tym względzie np. NightHawkom. Gdybym miał poszukać u siebie tak ciemno grających słuchawek, prawdopodobnie tylko K290 Surround w trybie stereo byłyby w stanie cokolwiek tu porozmawiać. Jednocześnie – i naprawdę paradoksalnie dla tych słuchawek – sopran jest bardzo dobrze wystrojony w sensie własnym, lokalnym. Bardzo przyjemny i wymagający od nas praktycznie tylko dokopania się do niego tonalnością toru.\nTo w sumie obok oporności największe wyzwanie stawiane przez Sonorousy swojemu posiadaczowi. W przypadku K1000 czy HD800 musimy walczyć z jasnością, jednocześnie utrzymując w ryzach wiele innych, pobocznych aspektów. Tu zaś sprawa jest wręcz banalna, bo wraz z rozjaśnianiem toru jedynym naszym zmartwieniem może być najwyżej chęć utrzymania poprawnej barwy toru i nie przesuwania jej zbyt mocno w stronę nosowości.\nO tym że Sonorousy grają „źle” może świadczyć fakt, że HD800 założone zaraz po Sonorousach są aż nieprzyjemne w tym względzie. I żeby było śmieszniej po podstawowych modyfikacjach dociążająco-docieplających. W drugą stronę jest to samo – tym razem Finale grają jakby im ktoś kleistym miodem membrany polał. Wniosek z tej obserwacji jest więc oczywisty: żadna z obu tych par nie gra „poprawnie” w zakresie doboru tak barwy, jak i ilości sopranu. Na jednej utwory są zbyt zgaszone, na drugiej zbyt szkliste i rozświetlone.\nSonorousy okupują trzeci, skrajny front brzmieniowy po ciepłej i ciemnej stronie. Ani im do balansu, ani do jasności, także nie ma rady – bez siłowego ciągnięcia ich ku światłu się nie obejdzie i na to myślę każdy posiadacz powinien być gotowy. Od razu zapowiadam jednak, że nie jest to żadna katorga, a wręcz przeciwnie: nieopisana frajda i satysfakcja z obserwacji jak bardzo słuchawki te są w stanie się zmienić. A przynajmniej do pewnego stopnia, bowiem zrobienie z nich drugich HD800 byłoby zadaniem iście karkołomnym.\nW Sonorousach trzeba o nią powalczyć torem. Są bardzo nieśmiałe scenicznie i udawało mi się na nich uzyskać zarówno scenę względnie małą, skondensowaną, jak też przestronną i rozciągniętą na szerokość. Nawet bardzo. Na tym polega sekret i sens rozjaśniania tych słuchawek, zwłaszcza jeśli jesteśmy w stanie utrzymać w ryzach barwę sopranu i nie dowartościowywać go na umór. Dlatego też słuchawki skrzętnie skorzystały z dobrodziejstw S6, ale też i M1.\nJak na pierwsze spotkanie niestety przyznać muszę, że łatwo FAD-om nie jest. To słuchawki trudne ze względu na swoją bardzo niską impedancję, toteż nie pomaga im to w osiągnięciu wszystkich swoich przymiotników z wielu urządzeń źródłowych. Wkradają nam się szumy, tłumienie, duże obciążenie przekładane na wzmacniacz. Ale ponad wszystkim – tonalność.\nSłuchawki są z gatunku ciepłych i ciemnych, spokojnie rywalizując np. z AudioQuestami NightHawk na tym polu. Sęk w tym, że „hołki” wielu podobają się przez swoją pogłosową („jaskiniową” wręcz) naturę, podczas gdy Sonorousy III cały czas stawiają na brzmienie budowane na bardzo konwencjonalnym, zwyczajnym planie dźwiękowym. Nie ma tu więc takiego pogłosowego czarowania jak w NH czy K280. Nie ma także w pierwszej chwili domieszki jasności z nadal jakby nie patrzeć ciepłych K240 Monitor czy OPPO PM3. SIII są jeszcze ciemniejsze, potulniejsze, wolniejsze, ale też bezpieczniejsze i pozwalające na słuchanie muzyki głośniej, niż z reguły jesteśmy przyzwyczajeni, przypominając mi ze wszech miar Audeze LCD-X. To też jest i właściwe do nich podejście.\nPołączone powinno być od razu z odpowiednio dobranym pod nie torem. Przykładem takim mogą być chociażby ostatnio przeze mnie recenzowane Aune S6 i S7. Sparowane razem po wyjściach zbalansowanych i po USB z odpowiednimi sterownikami są w stanie nadrobić sporo ubytków, jakie słuchawki te w sobie gnieżdżą. Nie wszystkie co prawda, ale naprawdę dużo można tak w nich załatać. Dzięki sterownikom i nadajnikowi XMOSa dzieje się to samo, co w Conductorze V2+, a więc rozluźnienie na środku sceny i lekkie podbicie łącznika średnicowo-sopranowego. Do tego dołączają też naturalne właściwości sceniczne i kontrola zbalansowanego S7. Być może tonalnie lepiej wypadłby tu wciąż Matrix Quattro II, ale przy tak uniwersalnym zestawie jak duet Aune nadal można mówić o bardzo interesujących efektach.\nZ Sonorousami III natomiast na mojej twarzy wyłania się błogi uśmiech. Słuchawki dają naprawdę sporo frajdy już samym szukaniem dla nich dobrego kompana o należytej jasności i sceniczności, a potem podziwiania jak mocno na nasze zabiegi zareagowały. Coś, czego z reguły staramy się unikać i często odbieramy w wielu współczesnych modelach jako element niepożądany – jasność – w Sonorousach staje się towarem deficytowym. Jeśli dorzucimy do tego często podejście wykonywane z modeli bardziej znormalizowanych tonalnie, czy też właśnie jasnych, słuchawki na samym początku będą nas niemiłosiernie odrzucały swoim spowolnieniem, zamuleniem, ciemnością. I tylko po to, aby po pozostaniu z nimi sam na sam i umiejętnym dobraniu komponentów toru, nie móc się od nich oderwać.\nTo jest chyba też jedna z największych wad, jakie mogę SIII przypisać – zdolność do bardzo losowego odbioru po stronie słuchacza. Słuchawki mogą okazać się muzykalnym strzałem w dziesiątkę, jak również zawodem na całej linii. Gust słuchacza, ostateczne możliwości toru, impedancja wyjściowa, to wszystko będzie miało niestety znaczenie. I jako każdorazowo częściowy tylko składnik, razem tworzyć będzie jeden obraz dźwiękowy. A czy się on nam spodoba czy nie, to już kwestia bardzo losowa.\nSonorousom należy się moim zdaniem duży szacunek chociażby za to, że słuchawki na początku zrobiły na mnie delikatnie mówiąc średnie wrażenie pod wieloma względami, a jednak przeczołgały się praktycznie przez cały poligon dźwiękowych testów i sumiennie dopracowały do końca odsłuchów ze znacznie bardziej pozytywnym efektem niż na początku. Pomógł im w tym na pewno i Shanling, i duet od Aune, ale przede wszystkim ich duży potencjał adaptacyjny. Słuchawki szybko przyklejają się do głowy, dopasowują się do niej, a potem ten sam proces rozpoczynają z naszymi uszami, tak fizycznie, jak i percepcyjnie. Wielu albumów słuchało się na nich z większą przyjemnością niż na HD800, ze spokojem i bez sopranowego stresu. Czysty relaks i normalność, której być może wielu osobom realnie na co dzień brakuje.\nOstatecznie przygodę z Final Audio Design można zakończyć u mnie na plusie, ale nie ma co się łudzić: są to słuchawki jednak dosyć specyficzne. Nieortodoksyjne że tak powiem i konstrukcyjnie, i brzmieniowo. Stawiające mimo wszystko na sporą świadomość użytkownika odnośnie potencjalnych możliwości. Liczące że nie skapituluje on przed nimi od pierwszego założenia, odrzucając w kąt jako coś nieciekawego, zamulonego i pozbawionego jakiegokolwiek kunsztu dźwiękowego. Do tego trzeba się niestety mozolnie dokopywać i producentowi należy się za to słuszna krytyka, że nie pozwala wprost odkryć przed nami ich potencjału, albo nawet jakichkolwiek przesłanek dać, że takowy w nich drzemie.\nMoja skromna osoba uchodzi niekiedy za preferującą na potęgę słuchawki jasne. Nie jest to do końca prawda (vide moja długa i owocna przygoda z Audeze), ale zdawać by się mogło, że na tle takich modeli Sonorousy III będą przeze mnie zdeptane i pohańbione za swoją ciemność, ale jak na ironię jest inaczej: bardzo mi się podobają, mimo pełnej świadomości co do wymagań stawianych sprzętowi źródłowemu, aby ostatecznie mogły wrócić na ścieżkę światła. Jest to w ich przypadku swoisty klucz nie tylko do ich zrozumienia, ale myślę też i polubienia.\nSłuchawki te wybrałbym zamiast bardziej pogłosowych (ale też mających większy potencjał) NightHawków, a w zastosowaniach domowych nie dopłacałbym względem nich do równie ciekawych i dobrze wykonanych OPPO PM3. Nie jestem jednak pewien, czy zastanawiałbym się nad nimi na tle HD650. Możliwe że głównie wtedy, gdybym stwierdził potrzebę na słuchawki zamknięte. W sumie byłaby to nawet niezła rekomendacja, jeśli zależałoby nam na właśnie takim modelu jak HD650, ale zamkniętym, gdyż w naszym otoczeniu akurat konstrukcje otwarte odpadałyby przez wzgląd na hałas otoczenia. Tak, wtedy wybór Sonorousów III ma sporo sensu.\nZbierając więc wszystko to razem, Sonorousy III sprawdzą się moim zdaniem jako wygodne, spokojne i relaksujące słuchawki zamknięte do odsłuchu muzyki. A w szczególności w sytuacji, gdy:\npotrzeba nam jakkolwiek zamkniętego substytutu HD650,\nnie mamy możliwości pracy na słuchawkach otwartych,\npreferujemy modele pełnowymiarowe o zastosowaniach domowych,\nmamy sprzęt zdolny pociągnąć słuchawki o tak niskim oporze i o niskich szumach własnych oraz impedancji wyjściowej,\npreferujemy głośniejszy odsłuch muzyki, także w towarzystwie innych osób w pokoju,\nnasz słuch jest bardzo wrażliwy na wysokie tony i często miewamy z tego powodu bóle głowy lub złe stany samopoczucia,\nmamy także i sprzęt przenośny, z którego słuchawki również powinny bez problemu ruszyć.\nTak się akurat złożyło, że w trakcie pisania recenzji musiałem na chwilę zrobić sobie przerwę i odejść od komputera. A że kabel krótki i słuchawek z głowy ściągać mi się nie chciało (leń alert), wyjąłem swojego Shanlinga M1. Szybkie sparowanie, odpalenie i wybór na pierwszy lepszy album na karcie. Padło na Volor Flex – Goodbye. Efekty? Bardzo fajne, zaskakująco wręcz fajne. Shanling ze swoją sygnaturą okazał się od startu strzałem w dziesiątkę. Czyli jednak można mieć za pierwszym razem szczęście.\nU mnie niestety traf chciał, że tym pierwszym sprzętem źródłowym był Conductor. Bardzo szybko okazało się, że niespecjalnie za sobą przepadają. Oczywiście jakość i format dźwięku pierwsza klasa, ale Conductor ma stosunkowo płynną i organiczną naturę, obecną jako stały charakter dźwięku. Wstrzykuje w słuchawki bardzo często naturalność i muzykalność w formie z iście wysokiego szczebla, choć w dozach zachowujących wszelaką kulturę. Tymczasem Sonorousom potrzeba konkretnego kopa do dokładności i jasności. Tym samym towarzystwo pokroju Aune S16 (najlepiej wcześniejszej rewizji, bo najbardziej będzie tu pasować) czy Matrixa Quattro II stawiałbym na pierwszym miejscu z takimi a nie innymi cechami, aniżeli cokolwiek bardziej klasowego. Również i z S6 dogaduje się raźniej niż z Conductorem, mimo słyszalnej degradacji klasy całościowej odsłuchu.\nOpłacalność względem modelu IV\nTo bardzo ciekawa sprawa, zwłaszcza że słuchawki dzieli tylko 500 zł. Droższy brat można powiedzieć, że względem modelu III handluje bezproblemowością podłączenia, wygodą i wykonaniem za brzmienie, choć też z pewnymi obostrzeniami. O ile wiele rzeczy będę wyjaśniał jeszcze w ich recenzji, o tyle w telegraficznym skrócie, Sonorousy IV są wyraźnie jaśniejsze od III, zupełnie jakby ktoś za te 500 złotych przyszedł i nam słuchawki „naprawił”. Cała tonalność jest jednak chudsza, wciąż w dużej mierze nasycona, a raczej wyważona między neutralnością a nasyceniem, ale nie ma tam aż takiej przyjemności i pulchności jak w III, zwłaszcza na basie. Przełom basu ze średnicą jest wzmocniony, góra wyraźniejsza, choć w najwyższej oktawie potrafi odpuścić, zaś scena obrosła w piórka zwłaszcza do tyłu i realizowana jest na mniej symetrycznym planie niż w III. Widać to dosyć wyraźnie na wykresie po naniesieniu przebiegu tonalnego obu modeli:\nJednocześnie tak jak wspominałem, wygoda jest znacznie gorsza dla osób takich jak ja (trochę odstające i wrażliwe małżowiny), ponieważ maskownica przetwornika jest zbudowana z klatki o cienkich pręcikach, nad którą nie znajduje się żaden materiał amortyzujący. Sonorousy III mają miękką wyściółkę, zaś IV nie mają nic. Dodatkowo przy prawidłowym założeniu ucho moje opiera się o wypustki talerza z przetwornikiem, powodując niemal automatycznie dyskomfort. Aby słuchawki założyć i używać przez dłuższy czas, byłem zmuszony je obracać wtykami do przodu, podnosząc jednocześnie pułap sceny z racji tego, że dodatkowy przetwornik armaturowy w tym modelu (to hybrydy) nie znajduje się na środku, a z boku. Jeśli doliczymy do tego niewidoczne oznaczenia i gorsze moim zdaniem wykonanie, obejmujące kopuły z matowego plastiku na którym widać każde możliwe otarcie, a także elementu metalowego wyglądającego jak porysowana (celowo) blacha ocynkowana, wrażenia z obcowania mogą być delikatnie mówiąc umiarkowane. Nie jestem tym samym pewien, czy wyższa klasa dźwięku i lepsze strojenie modelu IV jest w stanie zrekompensować te niedogodności. Sonorousy III odbieram jako znacznie bardziej dopracowany produkt o większej opłacalności. Zwłaszcza, że jak przedstawiłem w tejże recenzji, po dobraniu jaśniejszego i dokładniejszego toru słuchawki ochoczo reagują zwracając praktycznie same dobro.\nSłuchawki idealne dla tych, wiecznie mają problemy ze zbyt jasnymi torami, zbyt cichymi odsłuchami i zbyt drażniącymi sopranami. Sonorous III mają w sobie sporo ukrytego dobra, do którego należy dotrzeć konfiguracją łańcucha karmiącego je dźwiękiem – im jaśniej i przestrzenniej, tym bardziej zmieniają się nie do poznania. To dlatego otrzymały ode mnie tak wysoką notę za dźwięk, właśnie przez ich zdolność do przezwyciężenia własnej sygnatury, z którą jak się okazuje nie podpisały cyrografu.\nW efekcie tak jak na początku miałem chęć rzucić je na pożarcie lwom, tak z czasem bardzo mnie do siebie przekonały, choć wciąż pozostawały wierne swojej domenie – ciemniejszej strony dźwiękowej mocy. Sprzęt poza tym całkiem wygodny jak na słuchawki zamknięte i mający pewien stylizacyjny urok. Warto ich posłuchać z precyzyjnego i dokładnego sprzętu, niekoniecznie tego najdroższego.\nFinal Audio Design Sonorous III można zakupić na dzień pisania recenzji w cenie 1 700 zł. (sprawdź dostępność i najniższą cenę)\nnawet ciekawie wykonane i zaprojektowane\nwygoda nawet podczas długich odsłuchów i mimo dużej wagi\nwyciszone smarem zawieszenie obu muszli\nciemne i ciepłe granie o wysokim stopniu zrelaksowania\nbardzo ładnie wystrojona lokalnie góra\nwbrew wszystkim okolicznościom reagentność na tor i jego właściwości sterujące\nbardzo wydajne i sprawdzające się przy głośniejszych odsłuchach\nubytki w jasności i co za tym idzie: sceniczności i szybkości (w dużym stopniu korygowalne)\nlinii basowej przydałaby się większa precyzja\nniska i potencjalnie trochę problematyczna oporność\ntrzeba przyzwyczaić się do ich dziwnego systemu regulacji\nkrótki i tylko jeden kabel sygnałowy\n2017-09-02 o 21:33\n„Słuchawki te wybrałbym zamiast bardziej pogłosowych (ale też mających większy potencjał) NightHawków, a w zastosowaniach domowych nie dopłacałbym względem nich do równie ciekawych i dobrze wykonanych OPPO PM3. Nie jestem jednak pewien, czy zastanawiałbym się nad nimi na tle HD650.”\nCzyli HD650 > Sonorous III >= PM3 > NightHawk? Trochę zaskakujące, bo to o tych ostatnich pisze się o wysokiej jakości (chyba najwyższej z tej całej czwórki), mimo dla niektórych kontrowersyjnego stylu gry. Chyba, że było to czysto subiektywne zdanie, a jeśli tak, może być trochę mylące, bo tutaj już o gusta się rozchodzi.\n2017-09-02 o 22:21\nW audio Panie Leszku zawsze rozchodzi się o gusta 🙂 . Staram się przede wszystkim mieć własne zdanie, które może, ale nie musi się pokrywać z powszechnym przekonaniem czy opiniami. Zresztą z samej treści zacytowanego zdania dosyć jasno bije moje własne, subiektywne zdanie odnośnie klasyfikacji „co lepsze”, a które również próbuję zawsze gdzieś zawrzeć, by recenzja miała ostatecznie mój własny, autorski smak. Podpowiem też, że recenzje każdej z wymienionych par znajdzie Pan również na moim blogu.\n2017-09-02 o 22:40\nSłuchałem wszystkich modeli poza tymi Sonorousami, stąd też zainteresowanie tą recenzją (pozostałe również czytałem, bo jak wiadomo, dobrze mieć punkt odniesienia). Sonorousy III nie zagoszczą prawdopodobnie u mnie przez problemy ze sceną, ale kto wie czy nie wyższy model. Im więcej odsłuchane, tym potem większy spokój, bo znamy alternatywy.\nZatem chyba mamy odmienne gusta, bo produkt od AudioQuesta najlepiej mi przypadł. I właśnie dlatego wspomniałem także o ogólnej jakości, bo również wydały mi się wyżej klasowo – chyba tu się ze mną Pan, Panie Jakubie zgodzi? Lepiej mi przypadły nawet, niż nawet droższe T1.2, także chyba już nie ma co szukać alternatyw, bo cenowo może zabić. Chociaż może Dharmy kiedyś… 😉 Ciężkie hobby!\nProszę o odpowiedź o jakość ogólną / „klasowość” i nie będę już męczył, bo to nie jest chyba najlepsze miejsce o takie rozważania, choć nadal jednak oparte o tekst z recenzji. Obiektywnie nie przedstawiałoby się to następująco: NH > PM3 > Sonorous III > HD650 (czyli jakby nie patrzeć na odwrót)? Wiadomo, że nie tylko chodzi o to w audio, bo więcej znaczą gusta, ale lubię wiedzieć od każdego aspektu wszystko, i nie tylko od swoich uszu.\n2017-09-03 o 09:58\nTo prawda, im więcej modeli uda się przesłuchać i przede wszystkim na spokojnie to uczynić, tym lepiej i pewniej można dokonać potem wyboru.\nNajwyraźniej tak jest, ale nie ma w tym niczego złego, zaś samo hobby jest dzięki temu bardziej ekscytujące. W moim przypadku gust wywodzi się z lat spędzonych na konstrukcjach elektrostatycznych, jest mniej więcej wyważony po środku wszystkich kierunków z preferencjami na średnicę + czytelność, obecnie bardzo często oscyluje wokół sprzętu studyjnego i vintage tego typu, ale też konstrukcji magnetostatycznych. AudioQuest to z kolei zupełnie inny typ prezentacji. O tym wszystkim, jak również o jakości AQ i ich klasyfikacji potencjale, możliwościach etc., bardzo obszernie napisałem w ich recenzji na blogu: http://www.audiofanatyk.pl/recenzja-sluchawek-audioquest-nighthawk/\nPrzedstawioną przez Pana kolejkę jakościową można tak postrzegać, tj. że AQ są na jej początku.\n2017-04-09 o 11:32\nHD650 można traktować jako otwarty substytut SIII? HD650 będą miały większą/porównywalną scenę?\n2017-04-09 o 15:19\nTak. O scenie trudno byłoby mi się wypowiedzieć z racji perspektywy czasu, ale jeśli zaufać mojej pamięci, to w najgorszym wypadku byłaby przynajmniej porównywalna.\n2017-04-09 o 19:39\nA generalnie do SIII bliżej HD650, czy HD600? 🙂\n2017-04-09 o 19:59\nTak jak napisałem w recenzji – 650.\n2017-04-05 o 16:15\nRównież potwierdzam, że z Opusem#1 stanowią świetną parę.\n2017-04-05 o 11:53\nGorąco polecam je w parze z Opusem #1 – moim skromnym (i zdaje się nie tylko moim) zdaniem bardzo dobra synergia z doskonałym efektem w postaci szerokiej sceny i technicznego sznytu. 🙂


Kwitnący Sad - mocny drink z brandy i likierem brzoskwiniowym - Koktajl.TV\nTagi: brandy drinki orzeźwiające drinki na lato cytrusowe drinki rum\nKwitnący Sad to to dość mocny, orzeźwiający drink, który swoją nazwę uzyskał dzięki aromatom, które się z niego wydobywają. Nuty brzoskwini, cytrusów, świeżej aromatycznej mięty oraz stażonej Brandy (użyłem Pliskiej 5YO) powodują, że koniec zbliżającego lata chociaż na chwilę oddali się sprzed zasiegu Waszej wyobraźni. Poprzez wzmocnienie go dodatkową porcją rumu (użyłem Bacardi), może spowodować, że przy drugiej porcji Wasz świat może zacząć kręcić się na drugim biegu.\nOrzeźwiający drink o smaku wiosny.\nCzy to lato tak zapachniało roznosząc tak owocową woń aromatów po całej kuchni? Nie uwierzycie, że zapachy unoszące się podczas przygotowania tego koktajlu przenoszą Waszą wyobraźnię do majowego kwitnącego pakami jabłek, wiśni, brzoskwiń sadu! Niczym wizyta w drogerii na stoisku perfum, gdzie z każdego miejsca opary wciąż testowanych próbek przeróżnych zapachów tworzą swojego rodzaju pachnidło. Idealne, wiosenne, aromatyczne, miłe dla naszych nozdrzy.\nChociaż dość mocne połączenie dzisiejszych składników, smak alkoholu będzie wręcz niewyczuwalny. Dlatego warto odczekać chwilę po wypiciu pierwszej porcji, aby dać czas naszemu organizmowi na pozbycie się nadmiaru alkoholu. Dlaczego piszę o kolejnej porcji? Ponieważ smak tego koktajlu zaskoczy Was na tyle, że od dziś, to będzie jeden z Waszych ulubionych drinków. Połączenie stażonej w beczkach Brandy Pliska 5YO z jasnym rumem Bacardi oraz dodatkiem likieru pomarańczowego stanowi solidną bazę procentową naszej mikstury. Całość zbalansowana sokiem z cytryny i syropem cukrowym sprawiają, że połaczenie składników jest wręcz idealne. Woda gazowana wydobędzie dodatkowe walory smakowe z całości, a świeża mięta, którą warto obetrzeć brzegi szklanki aby uzyskać więcej ziołowych aromatów dopełni całości. Zapraszamy po przepis na naszego autorskiego drinka z brandy.\n40 ml brandy (użyłem Pliska 5YO)\n20 ml jasnego rumu (użyłem Bacardi)\n15 ml likieru brzoskwiniowego (użyłem Archers)\nDo shakera wypełnionego lodem wlej pięć pierwszych składników i energicznie wstrząśnij.\nPrzelej zawartość shakera do szklanki wypełnionej lodem.\nUzupełnij całość wodą gazowaną.\nJak zrobić syrop cukrowy.\nWideo przepis na Kubańskie Mojito. Zdradzamy tajemnicę smaku!


Nowe technologie udoskonalają kolej - ŚwiatOZE.pl\nZ branży kolejowej napływają dobre wiadomości dotyczące zastosowania nowych technologii. Mają one pomóc w walce z ociepleniem klimatu i nie tylko.\nTechnologia i klimat\nSztuczna inteligencja ma pomóc branży kolejowej stać się bardziej ekologiczną i gotową do realizacji założeń Europejskiego Zielonego Ładu. Dzięki zastosowaniu AI (ang. artificial intelligence) przewoźnicy mają zwiększyć przewagę nad konkurencją w transporcie publicznym, a także zwiększą swoją efektywność operacyjną.\nCyfryzacja, którą kolej rozpoczęła już 7 lat temu, zakłada zwiększenie poziomu automatyzacji i wdrożenie coraz to nowszych technologii. Wśród planów kolei jest też zwiększenie bezpieczeństwa ładunków i poprawa komfortu pasażerów. Kolej chce korzystać z dużo szybszego taboru i zwiększyć flotę o 50% do 2030 r. Tym wszystkim założeniom przyświeca nadrzędny cel – transformacja kolei w kierunku zeroemisyjności i neutralności klimatycznej.\n– […] W ramach realizacji unijnych inicjatyw politycznych, w tym Europejskiego Zielonego Ładu, znajdują się takie wyzwania, jak: podwojenie ruchu kolejowego dużych prędkości do 2030 roku i potrojenie go do 2050 roku, a także wzrost kolejowego ruchu towarowego o 50% do 2030 roku i podwojenie go do 2050 roku. Jednak, aby osiągnąć te ambitne cele, kolejowe przewozy towarowe wymagają znacznego pobudzenia, przede wszystkim przez wzmocnienie efektywności przewozów, poprawę zdolności przepustowej, zwiększenie poziomu automatyzacji pociągów i robotyzacji kluczowych procesów. Realizacja tych celów jest możliwa tylko przez wykorzystanie innowacyjnych technologii […] – mówi Grażyna Kuś, CFO w Meritus Systemy Informatyczne.\nPolskie firmy technologiczne, które opracowują rozwiązania dla kolei, skupiają się na zwiększeniu automatyzacji oraz wprowadzaniu innowacji, bazujących na sztucznej inteligencji oraz Internecie Rzeczy, czyli IoT (z ang. Internet of Things). Wykorzystuje się też nawigację satelitarną i inne sposoby na zbieranie i analizowanie danych w czasie rzeczywistym. Jednym z takich rozwiązań jest System GeoTrainAI, opracowany przez spółkę Meritus Systemy Informatyczne.\nGeoTrainAI składa się z lokalizatorów, analitycznego oprogramowania Big Data oraz internetowej platformy GeoTrainAI.com. System służy do monitorowania ruchu taboru i analizowania ich parametrów. Dzięki tym obliczeniom można uzyskać dokładne dane na temat prędkości pociągu, czasu postojów, czy pokonanego dystansu. Lokalizatory są ponadto energią słoneczną i pozwalają na dokonywanie odczytów lokalizacji GPS co 60 sekund\n– Lokalizatory GeoTrainAI pracują w wyjątkowo wymagających warunkach eksploatacji. Dlatego muszą być odporne na oddziaływanie m.in. wilgoci, niskich i wysokich temperaturach, opadów śniegu, gradu i deszczu czy uderzenia i zabrudzenia. Stabilność ich działania nawet w najtrudniejszych warunkach zapewniają najwyższej jakości materiały wykorzystane w ich produkcji i odpowiednie rozwiązania konstrukcyjne – dodaje Grażyna Kuś.\nGeoTrainAI wykorzystuje też technologię lokalizacji, w tym geofencing. Pozwala on zoptymalizować plan tras i zwiększyć bezpieczeństwo na torach oraz skuteczność kontroli i zarządzania flotą.


Kto wygra Mundial 2018 w Rosji - na kogo postawić - nasze typowanie\nTypowanie meczów soclen.pl • 7 lipca 2018 •\nPiłka nożna to polski sport narodowy. Każdy ważniejszy mecz jest tutaj obchodzony bardzo hucznie. Dlatego też mamy w swoim kraju bardzo wielu specjalistów właśnie od tego spotu, którzy potrafią przewidzieć wynik meczu. I nie jest to oczywiście zasługa mocy nadprzyrodzonych ale odpowiedniej wiedzy i doświadczenia.\nNiestety nie da się bez tego przewidzieć co stanie się podczas rozgrywek. Jeśli jednak dokładnie oglądamy przebieg meczy, wiemy jakie akcje zachodzą podczas rozgrywki. Być może to bardzo trudne ale nie dla kogoś kto uwielbia piłkę nożną.\nJakie obstawiać Mundial?\nCzy odważymy się na kogoś postawić, czy też raczej będziemy oglądać rozgrywki w skupieniu i milczeniu bez żadnego finansowego ryzyka? Zobaczmy co dokładnie możemy wygrać, jakie stawki proponują nam bukmacherzy online. Zobaczmy jak prezentują się dzisiaj zakłady piłkarskie i co możemy osiągnąć.\nTo bardzo ciekawa forma rozrywki ale i spełnienia. Obstawianie wyników sportowych jest czymś po brzegi wypełnionym adrenaliną. Wystarczy tylko dokładnie śledzić to co będzie się działo pomiędzy drużynami ale i zawodnikami. Każdy bukmacher będzie nam proponował zupełnie inne stawki.\nCodziennie zadajemy sobie pytanie kto wygra polską grupę MŚ 2018 i kto wygra Mundial 2018?. To chwila przepełniona wielkimi emocjami. Każdy z nas z niecierpliwością czeka na ten moment.\nPiłkarskie zakłady sportowe dają nam bardzo wiele możliwości ale nie wiemy jak wygrywać . Dlatego też pierwszą poradą na którą musimy poświęcić najwięcej swojego czasu to oczywiście zapoznanie się ze wszystkimi wydarzeniami sportowymi jakie mają miejsce – patrzymy na formę graczy (czy są zdrowi, jak stoi ich kondycja, czy nie chorują, jakie jest ich nastawienie do wygranej ale i do samych rozgrywek), czy ostatnio pokłócili się ze swoimi kolegami z drużyny? Tutaj każdy szczegół jest ważny.\nTo nie tylko gracza i reprezentanci ale również ludzie, którzy myślą, czują, mają swoje potyczki i problemy dnia codziennego. A to niestety decyduje o tym jak będą grać. Dlatego też niezwykle ważne jest to abyśmy pilnowali wszystkich ważnych szczegółów. Wiele osób w taki sposób powiększa swoje dochody.\nJednak podstawą jest odpowiednia wiedza. Codziennie powinniśmy śledzić wiadomości sportowe – jak już powiedzieliśmy, każda informacja jest niezwykle cenna. Grajmy więc z głową i odpowiednim przygotowaniem.\nOd tego zależy, czy będziemy w stanie wygrać cokolwiek. Informacje są tutaj niezwykle cenne. Czy dzielić się ze znajomymi swoimi przeczuciami? Często początkujący tak robią… Nauczmy się zwodzić. To przecież my mamy wygrywać i dobrze obstawić kto wygra Mundial 2018 w Rosji.\nWedług Nas Mundial wygra …\nBelgia – 35%\nFrancja – 29%\nChorwacja – 26%\nAnglia – 10%\nsoclen.pl • 1 czerwca 2018 • Typowanie meczów\nTags:Obstawianie meczów, Typy na Mundial, Typy piłkarskie


Szamponetka Delia 5.0 jasny brąz ~ Andy Solecki Hair Artist\nSaturday, May 18, 2013 Autor: andyfromhell\nSzamponetka Delia 5.0 jasny brąz\nWitam was kochani :) Postanowiłem zmienić na chwilę kolor włosów na ciemniejszy, tak, kocham mój blond, ale jednak taka chęć zmiany się czasami pojawia, żeby nie zmieniać koloru drastycznie i wiedząc ze i tak wrócę do blondu, robię to szamponetką, zwykle joanną , ale dzisiaj z joanny były tylko czernie i ciemne brązy a one się u mnie brzydko zmywają co nie zmienia faktu, ze schodzą w 99% żeby nie powiedzieć 100%. Więc Delia jasny brąz, już kiedyś robiłem Delią ale 4.0 brąz to chyba było, wyszło ciemno, po tygodniu nie było śladu więc się nie boję. Nawet jeżeli jakies smugi pozostaną to farba to usunie, lezy już u mnie Londa 18 na farbowanie odrostów, już mnie korciło ale przez zabawę szamponetką mogę poczekać jeszcze z tydzień lub dwa (ostatnie farbowanie to była londa naturals miodowy blond- 3 tyg temu.\nSzamponetka jak to szamponetka, barwi włosy z zewnątrz, farbowanie szamponetkami są dobre przy włosach mega zniszczonych ktorych nie łapie farba trwała, szamponetka łapie bo ma czego sie chwycić :) rozchylonych łusek.\nw trakcie(ja zużywam na moje krótkie włosy zawsze jedno całe opakowanie bo chce dokładnie pokryć włosy ja nakładam na suche)\nBardzo przepraszam za naganną jakość zdjęć- telefon komórkowy :) ponieważ zostawiłem ładowarkę do lustrzanki u przyjaciółki a z karta pamięci się dzieją dziwne rzeczy...\ngeneralnie nie narzekam na kondycję włosów, na to co im funduję jak zwykle trzymają się znakomicie (obecna pielęgnacja wygląda nastepująco: szampon garnier ultra doux karite i awokado zamiennie z fioletowym marionem oraz maska garnier fructis (opisywane kilka postów wcześniej, jestem z nich bardzo zadowolony, mimo stosowania tak ciężkiej maski codziennie, nie mam problemu z przeciążeniem)\nblond bunny May 18, 2013 at 3:15 PM\nkolor wyszedl fantastyczny ale wyglada jak perlowo-różowy ciemny blond ;)\nty to lubisz poeksperymentowac ;D\nandyfromhell May 18, 2013 at 4:47 PM\nlubię :D akurat z szamponetkami jest w miarę bezpiecznie :D podoba mi się . powiem Ci, że na żywo wygląda on identycznie z tym na opakowaniu tutaj:\nno i przepraszam raz jeszcze za jakość zdjęć :v\nKiedyś tam położyłam szamponetkę Delii-to był chyba średni blond czy jakoś tak-zmył się błyskawicznie ;D I to jest własnie zaleta dla jednych a dla drugich wada.Palette długo trzyma,przynajmniej u mnie.Generalnie nie przepadam za szamponetkami.Juz wolę szampony koloryzujące.Co kto lubi :D.\nCiekawa jestem farbowania Londą nr 18 :D\nFajny efekt uzyskałeś-podchodzi pod cappucino :D A ta Londa 'miodowa' interesująca...nawet po 3 tygodniach.\nandyfromhell May 18, 2013 at 11:48 PM\ndla mnie zaleta bo uzywam ich własnie po to by na chwilę zmienić kolor :)\nszampony koloryzujące to taka nazwa ale to praktycznie są farby, tyle że bez amoniaku :P\njuz robiłem londą 18 kiedyś, bardzo lubię odcień po niej, jest jasny i naturalny.\nkocicha May 18, 2013 at 11:35 PM\nWyszedł fajny kolor, ale raczej nie mający nic wspólnego z brązem :)\nandyfromhell May 18, 2013 at 11:49 PM\nno tego się też spodziewałem :)\nJa chciałabym się poradzić w sprawie koloryzacji: czy jeśli proporcja farby : oxy wynosi 1:1,5 to można zrobić taką farbę w stosunku 1:1? Bo robiłam blondem z poziomu 9-ego na 6% (chciałam przyciemnić troszeczkę mój baaaardzo jasny blond) i niestety, wyszło jakby jeszcze jaśniej. Podejrzewam, że im większa dawka oksydantu tym siła rozjaśniania jest większa, więc gdybym ten blond z poziomu 9-ego z 6% zastosowała w wariancie 1:1 to kolor wyszedłby jako "jasny" a nie mega jasny? Proszę o odpowiedź.\nandyfromhell May 19, 2013 at 9:21 PM\na jaki to był odcień i jaka farba? użyj w takim razie poziomu 8 albo jeszcze słabszej wody, nie zmieniałbym tu proporcji, albo zmieszaj ten odcień ze zwykłą 9\nAnonymous May 20, 2013 at 9:58 AM\nAndy a szamponetki na wlosach po rozjasniaczu wymywaja sie rownomiernie czy w latki???Ja jak kiedys radzilam sie Ciebie w sprawie zieleni,to poleciles mi jakas czerwona szamponetke na 2 minuty potrzymac na mokrych wlosach.Zielen ustapila ale wlosy sie zafarbowaly na czerwono,a trzymalam tylko 2 min:P.Uzylam szamponetki Marion intensywna czerwien.Smiem twierdzic,ze mocna suka z Mariona:P.Moja mama ma calkiem siwe wlosy,a szamponetka Marion do 4-6 myc,kolor ciemny blond pokrywa jej calkowicie siwizne,ale schodzi po 6 myciach do bladego rozowego:).Zakupilam sobie tez ciemny blond Mariona ale boje sie,ze zostanie mi ona na wlosach na wieki:(A ja mam identico kolor jak Ty na pierwszym zdjeciu przed koloryzacja Delia.Pozdrawiam i caluje.Dorota\nandyfromhell May 20, 2013 at 10:10 AM\nja nie lubię Mariona szamponetek, używam zawsze Joanny tylko tym razem wyjątek bo nie było takich odcieni z joanny jak ja chciałem. powinny się równomiernie wypłukiwać, zależy jak mocno włosy sa zniszczone i wytrawione, jak mocno to jest szansa że coś zostanie z szamponetki na nich, ale farba zawsze wybije ten odcień\nandzelika May 20, 2013 at 11:31 PM\njesteś ze ŚŚ? :)\nandyfromhell May 21, 2013 at 10:04 PM\nKate May 23, 2013 at 10:11 PM\nfajny odcień wyszedł!\nMam pytanie odnośnie dokładnego wymycia soli amonowych w bezamoniakowym Castingu - wiem już, że po farbowaniu trzeba BARDZO dokładnie wymyć MEA mocno pieniącym - ale nieoczyszczającym - szamponem, żeby nie wypłukać świeżo wprowadzonego pigementu. Jaki szampon polecasz?\nW ogóle polecam Ci te dwa artykuły:\nandyfromhell May 23, 2013 at 11:52 PM\ntak ja znam to :) z innych źródeł, ale to bardzo mądre artykuły i uważam, że każdy powinien je poznać. niestety nie wiem jak wypłukać sole...wiem ze one siedzą we włosach 28 dni (chyba), najprawdopodobniej sądząc po artykule, szamponem podobnym składowo do szamponu po koloryzacji inoa\nDziękuję ;-*. Może gdyby tak wytarmosić włosy przez pół godziny szamponem to większość by wyleciała? zrobię eksperyment na pasemku i sprawdzę kondycję.\nandyfromhell May 25, 2013 at 11:10 AM\nmoże po prostu nałóż delikatniejszy szampon na 30 min, tzn spień go i zostaw, albo wcześniej maskę z żóltka, cytryny i oleju -ona wyciaga kolor\nno ale mnie chodzi o usunięcie soli amonowych z włosa, a nie koloru.\nandyfromhell June 1, 2013 at 4:22 PM\nwiem kochanie, ale nigdy nie skupiałem się na wyciąganiu soli, nie wiem czy tak się da w ogóle skoro maja one przez około 28 dni tam być... jak trzeba sie ich pozbyć to chyba lepiej zastosować farbę bez ich obecności?\nmi się wydaje że powinno się je wyciagać w taki sam sposób jak kolor, to idzie w parze bo jednak nie bez powodu kolor po 28 myciach jest spłowiały a włosy matowe- około 28 dni obecności MEA we włosach\nAha, ale mam jeszcze pytanko - chciałabym wrócić do naturalnych włosów, mimo, że mam, uhmmm, słomkowo-złocisto-miedziany, no ale nawet już to mi nie przeszkadza, zwłaszcza, że farbowanie włosów na blond zniszczyło mi włosy totalnie (choć max miałam poziom 9-ty). I teraz, JAK MAM TO ZROBIĆ, ANDY ??? bo dotychczas farbowałam chłodnymi blondami a odrost mam ciepły (naturalnie mój poziom jasności to właśnie 9-ty). Jaką farbę wybrać, by uzyskać coś w ten deseń (foto nr 3):\nandyfromhell May 31, 2013 at 11:20 PM\nna foto 3 jest (przynajmniej u mnie) poziom 8 naturalnie-złocisty.\nczyli co chcesz zrobić? rozjaśnić czy ochłodzić? jak jedno i drugie to palette A10 albo C10. jak ochłodzić to londa 18\nja chcę taki uzyskać, bo wygląda jak mój naturalny a moim celem jest powrót do naturalnych.\nandyfromhell June 1, 2013 at 4:23 PM\ntak wiem ale nie wiem jak wygląda obecnie Twój, wizualnie nie wiem, jest rudawy jak mówisz ale nie wiem czy chcesz go rozjasnić w dojściu do docelowego czy nie?\nKWESTIA 1: Nie, nie chcę rozjaśniać, bo mam już z natury dość jasny, zaś ostatnio nakładany chłodny blond (nie wiem, jaki, bo u fryzjera robiłam, w każdym razie jest chłodny) również jest tak jasny jak mój odrost - pozostaje jedynie kwestia, w jaką numerację uderzyć, żeby uzyskać kolor z foto nr 3.\nKWESTIA 2: Aha, i mam jeszcze pytanie od koleżanki, która sama sobie farbuje włosy - teraz ma taki chłodno-złocisty blond, a chce nałożyć majirel 9.13, ale nie wiemy, czy nie wyjdzie jej nic zielonego, bo jednak ma pożółtawy ten kolorek już trochę, a w tym 9.13 jest chyba niebieski, z drugiej strony słyszałam, że ogólnie beże są z reguły "bezpieczne", ale wiesz, wolimy się upewnić (ja jej będę farbować).\nandyfromhell June 1, 2013 at 9:14 PM\nnie chcesz rozjasniac ale chcesz ochłodzić ? bo kolor ze zdjęcia jest jansym blondem naturalnie-zlocistym wg mnie, a napisałaś że masz rudawy kolor więc powinnaś popiel jakiś połozyć np londę 18 , albo zmieszaj 18 z 38, nie powinno rozjasnic, ewentualnie lekko, jak położysz z wodą 6%, ale powinno stonowac ładnie kolor.\na 9,13 z majirela wychodzi dość ładnie beżowo, naturalnie, taki baby blond :v najpierw na odrosty niech da a potem malaks pod koniec.\nJa dziękuję za odpowiedż ;-))\nKOLEŻANKA: "ojej, czyli ten 9.13 wychodzi żółto jakoś????????" (szkoda, że nie widzisz miny mojej koleżanki - załamka), ale nie wyjdzie jej zielone? Ona pyta, czy może np. dać do tego 9.13 jeszcze odcień 9.1 (np. na 50ml 9,13 dałybyśmy 25ml 9.1 - co sądzisz?). TYlko, żeby zielone nie były, wiesz.\nandyfromhell June 2, 2013 at 8:22 PM\nnie napisałem że wychodzi żółto, jak dodasz popielu to większe prawdopodobieństwo zieleni, sądze, że ma prawo wyjśc szarawo, ale dam sobie ręki uciąc, wiele zależy od tego czym ostatnio farbowała, w jakiej kondycji ma włosy, jaki ma kolor (napisałaś mi jaki, ale ja go nie widzę) i od przebiegu farbowania, 9,13 ma prawo wyjść szarawo, ciepło na odrostach, zieleni nie powinno być jeżeli NIE MA albo mega rozjaśnionych włosów albo żółtawych.\nOna farbowała ostatnio jakimś "naturalnym" blondem, na początku było trochę zielonkawo, po 2 tygodniach to się wymyło, kolor zrobił się jej normalny i teraz jest naprawdę jasny i, uhmmm, SŁOMKOWY, dlatego nie wiemy, czy nie wyjdzie nam to 9.13 jakoś zielono - za szarym jesteśmy jak najbardziej, ale nie za zielonym. To co sądzisz? Na słomkowe bezpiecznie? Chcę jej zrobić na wodzie 6%, żeby jej przyciemnić odrobinkę ten, zbyt jasny, blond.\nSorki, że tak Cię męczymy (mój problem stał się mniej istotny, bo koleżanka dzień w dzień mi zrzędzi o tym 9.13 - tak się nim zauroczyła na palecie, że wiesz).\nandyfromhell June 3, 2013 at 6:55 PM\nnie powinno byc zielono co najwyżej jak mówię-szarawo ale to zejdzie.\nDzięki, no wiesz, ta szarość mogłaby zostać ;-))


Uniwersystet Oksfordzki znalazł najpopularniejsze słowo 2013 roku\nKamil Ostrowski 19 listopada 2013\n„Bitcoin”, „YOLO”, „SWAG”, „twerk”? Żadne ze wspomnianych. Badacze z Uniwersytetu Okswordzkiego przyznali nagrodę dla Słowa Roku 2013. Jeżeli się chwilę zastanowicie, to na pewno zgadniecie. Jeżeli nie, to zapraszam do rozwinięcia wpisu, gdzie znajduje się rozwiązanie zagadki. Zwycięzca, zaró...\n„Bitcoin”, „YOLO”, „SWAG”, „twerk”? Żadne ze wspomnianych. Badacze z Uniwersytetu Okswordzkiego przyznali nagrodę dla Słowa Roku 2013. Jeżeli się chwilę zastanowicie, to na pewno zgadniecie. Jeżeli nie, to zapraszam do rozwinięcia wpisu, gdzie znajduje się rozwiązanie zagadki.\nTo cię zainteresuje Gdzie zdobywamy informacje - w sieci czy z prasy?Pokaż jakie są Twoje poglądy, a aplikacja powie Ci na kogo powinieneś zagłosować\nZwycięzca, zarówno na Wielkiej Brytanii, jak i USA (zazwyczaj pojawia się tutaj rozróżnienie), jest „selfie”, czyli krótko mówiąc – „samojebka”. Tłumacząc ze słownika anglojęzycznego jest to:\nRzeczownik. Zdjęcie, które zostało zrobione samemu sobie, zazwyczaj przy użyciu smartfona albo kamerki internetowej i wrzucone do sieci społecznościowej\nWedług nowego systemu monitorowania sieci (wspomaganego przez całą rzeszę pracowników), w minionym roku liczba użyć słowa „selfie” wzrosła o 17 000%. Oczywiście słówko funkcjonowało już wcześniej, jednakże biorąc pod uwagę boom, jakiego „selfie” doznało w 2013, nagroda wydaje się uzasadniona.\nOswoiliśmy się już z samojebkami na tyle, że nie wydają nam się niczym zaskakującym, ani egzotycznym. Łatwo zapominamy, że jeszcze parę lat temu telefon z kamerą z przodu był niemalże nie do pomyślenia, nie mówiąc o tym, że jakość zdjęć pozwalała co najwyżej na prowadzenie wideorozmów z osobą wyglądającą jak postać z Pokemonów na Gameboy’a Advance.\nJęzyk podlega ciągłym zmianom. Wiele dzisiejszych słów, wypowiedzianych parę lat temu, byłoby w ogóle niezrozumiałe, natomiast inne miałyby zmienione znaczenie. W krajach takich jak USA, Kanada czy Wielka Brytania, jest o tyle łatwiej, że rózwój następuje jednotorowo, ewentualnie z niewielkimi naleciałościami. W krajach, które chętnie adaptują kulturę anglosaską, jak Polska mamy doczynienia z rozwojem naszego własnego języka, jak i przenikaniem zapożyczeń z języków obcych (czyli w praktyce angielskim). „Fejm”, „Szer” (od „share”), „lajk”, „swag”, funkcjonują obok „lansu”, „najby”, „korpo” i „wawki”. Samo zresztą Słowo Roku 2013 funkcjonuje u nas w obydwu formach – spolszczonej i oryginalnej, jako właśnie „samojebka” i „selfie”. Podobnie jest na przykład z „duckface” i rodzimym „dzióbkiem”.\nCelebryta u steru - CEO XXI wieku KK Karol Kopańko\nŹródło: Time, via The Verge\nLenovo Vibe Z (K910) - nowy flagowiec chińskiego giganta Maciej Sikorski\nWykorzystajmy energię, którą marnujemy np. na WiFI Karol Kopańko


Możemy czuć się dużo bezpieczniej - Starostwo Powiatowe w Kędzierzynie-Koźlu\nMożemy czuć się dużo bezpieczniej\nBlisko 6,5 mln zł kosztował bardzo nowoczesny sprzęt, który trafił do Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w Kędzierzynie-Koźlu. Znajdziemy tam m.in. supernowoczesny pojazd do detekcji zanieczyszczeń chemicznych oraz niezwykle wydajną pompę, która w ciągu kilku godzin jest w stanie przepompować wodę ze średniej wielkości jeziora. Do tego, dzięki finansowemu wsparciu kędzierzyńskiego starostwa, udało się wykonać termomodernizacje budynków straży, co spowoduje znaczne oszczędności energetyczne, w tym wypadku roboty kosztowały niecałe 1,5 mln zł.\n– Możliwości nowego sprzętu robią wielkie wrażenie. Dzięki niemu zwiększy się bezpieczeństwo mieszkańców naszego powiatu, a to najważniejsze – mówiła starosta Małgorzata Tudaj.\nPowiat ze względu na swoje położenie, zlokalizowane na jego terenie zakłady chemiczne, musi być przygotowany na szybką reakcję. Strażacy nie mają wątpliwości, że od teraz będzie ona również dużo skuteczniejsza.\n– Sprzęt przekazany dziś komendzie w Kędzierzynie-Koźlu to najwyższe dostępne technologie, które na pewno zwiększą skuteczność i szybkość podejmowania działań w sytuacji wystąpienia zagrożeń wynikających ze specyfiki miasta i powiatu – podkreślił komendant wojewódzki Karol Stępień.\n– Poza samochodem kwatermistrzowskim, który zastąpi stary i wysłużony już pojazd, pozostały sprzęt stanowi doposażenie – wyjaśnił mł. bryg. Leszek Morkis. – Na szczególną uwagę zasługuje pojazd na podwoziu terenowym z bardzo nowoczesną aparaturą i komputerem do lokalizacji i identyfikacji substancji toksycznych w powietrzu. Technologia na światowym poziomie. Nasza perła w koronie. Strażacy przeszli już specjalistyczne szkolenie – dodał Morkis.\nNa miejscu zaprezentowano możliwości najnowszego chemicznego detektora. Jeden ze strażaków rozpylił gaz. Urządzenie bezbłędnie i bardzo szybko określiło jego wszystkie parametry. To istne laboratorium chemiczne na czterech kołach, do tego może pracować w czasie jazdy, sprawdza warunki pogodowe, np. siłę wiatru, bierze pod uwagę wiele innych istotnych czynników.\nŚredni samochód ratowniczy oraz pojazd rozpoznania chemicznego trafią do grupy ratownictwa chemicznego stacjonującej w Azotach. Sprzęt poświecił kapelan opolskich strażaków Józef Urban. W uroczystości poza władzami powiatu, wzięli też udział wójtowie poszczególnych gmin.\nOpublikował: Adam Lecibil Data publikacji: 03-12-2015 08:30\nModyfikował: Adam Lecibil Data modyfikacji: 03-12-2015 08:45


Rysy (szczyt, 2503 m n.p.m.) | Góry i ludzie\nStrona główna » Lokacje » Europa » Polska » Karpaty » Tatry » Tatry Wysokie\nRysy (szczyt, 2503 m n.p.m.)\nRysy (słow. Rysy, niem. Meeraugspitze, węg. Tengerszem-csúcs, 2503 m n.p.m.) – góra położona na granicy polsko-słowackiej, w Tatrach Wysokich – jednej z części Tatr. Ma trzy wierzchołki, z których najwyższy jest środkowy (2503 m n.p.m.), znajdujący się w całości na terytorium Słowacji. Wierzchołek północny, przez który biegnie granica, stanowi najwyżej położony punkt Polski (2499 m n.p.m.).\nLokacja nadrzędna: Tatry Wysokie\nKwietniowe Rysy w zimowej szacie\nYolka / 22.03.2016\nWiosenne (?) wejście na Rysy...\nW górach jest wszystko\npaulinak0108 / 18.03.2016\nDla prawdziwych miłośników gór, nie trzeba strzępić słów, wystarczy widok :)\nMiędzy nocą a dniem - Tatry w blasku Księżyca i promieniach Słońca\nJanusz Krzeszowski / 02.03.2016\nTatry Bielskie i Wysokie w blasku księżyca i promieniach wschodzącego słońca. Fotogaleria z wypadu w Tatry, Pieniny i Spisz.\nMorskie Oko - symbol Tatr\nnaTatry.pl / 10.12.2015\nWedług wielu turystów Morskie Oko jest najpiękniejszym stawem w całych Tatrach. Położone w górnej części Doliny Rybiego potoku, poniżej Czarnego Stawu pod Rysami. Jest to drugi, obok Giewontu symbol polskich Tatr i od dawna obecny w kulturze polskiej.\nPrzez Wiktorówki, Rusinową Polanę ku Gęsiej Szyi – podróż w czasie – czyli trochę faktów, legend i historii\nGuen / 27.10.2015\nWirtualna wycieczka górskimi szlakami w poszukiwaniu nie tylko piękna, ale też historii.\nNiniejsza strona zawiera wszystko, co mamy w portalu na temat lokacji Rysy. Znajdziesz tu przede wszystkim mapy, artykuły i galerie.\n20° 5' 17" E\n49° 10' 45" N


Finbo Opinie Użytkowników finbo.pl opinie | Blog finansowy\nHome » Forum » Finbo Opinie Użytkowników finbo.pl opinie\nfinbo.pl opinie klientów firmy finbo pożyczka\nKontakt - Telefon: 22 266 81 70\nCzy pożyczka finbo bada historię w BIK to znaczy Biurze Informacji Kredytowej?\nfinbo.pl opinia użytkownika\nBiuro Informacji Kredytowej, lub naturalnie w skrócie BIK to zestaw informacji każdej osoby, jaka dysponuje lub również miała obowiązki z tytułów kredytowych, pożyczek bądź także debetów w koncie. W BIK znajdują się wszelkie dane dotyczące spłat również historia wniosków pożyczkowych, do jakich sięgają banki również inne firmy finansowe podczas weryfikacji podania o nowy kredyt gotówkowy. W tej bazie nie znajdują się wyłącznie dane negatywne, innymi słowy problemy ze spłatami, jednak również mogą być te wartościowe takie jak na przykład spłaty terminowe. Jest to nadzwyczaj wielki plus, albowiem o ile w przeszłości kredyt gotówkowy był spłacany na czas plus okażemy akceptację na magazynowanie danych po zamknięciu zobowiązania, to przy następnym wniosku pożyczkowym bank monitoruje bazę Biura informacji kredytowej i widzi, iż dana osoba jest wiarygodna na bazie dotychczasowych kredytów. W wypadku gdy w czasie spłacania przez pożyczkobiorcę rat pożyczki gotówkowej pojawiły się opóźnienia naruszające sześćdziesiąt dób, dane w bazie mogą być przetwarzane bez aprobaty klienta przez dodatkowe pięć lat.\nTak firma www.finbo.pl sprawdza informacje w BIK\nCzy finbo kontroluje wiadomości w BIG inaczej Biurze Informacji Gospodarczej Infomonitor?\nBIG Infomonitor SA to źródło wiedzy o osobach z zaległościami w spłacaniu zaciągniętego kredytu oraz o jednostkach oddających na czas wszelkie opłaty. W bazie są dłużnicy, jacy nie wykonali wpłaty za czynsz administracyjny, kary, alimenty czy także składki ubezpieczeniowe. Dane o opóźnieniach wchodzą do bazy BIG Infomonitor, kiedy to zostaną zrealizowane trzy warunki: kwota zobowiązania jednostki fizycznej wykracza ponad 200 pln, zaś firmy 500 pln; opóźnienie w regulowaniu wpłaty wynosi minimum 60 dób plus upłynęło 14 dni począwszy od czasu poinformowania dłużnika o planowanym wpisie do spisu. Raz na pół roku każdy może mieć wgląd do osobistych informacji. Wpis w wykazie znika aktualnie po 14 dniach od czasu zwrotu długu. Pożądając sprawdzić swoje informacje powinno się zapisać się na stronie BIG Infomonitor także dodać formularz z danymi osobowymi. W następnej kolejności powinno się przekazać do biura skan dokumentu osobistego w celu potwierdzenia tożsamości weryfikującego. Po dostaniu korzystnej weryfikacji wolno już zasięgnąć pożądane informacje.\nTak firma www.finbo.pl analizuje informacje w BIG Infomonitor\nIle wynosi Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania w finbo.pl?\nRRSO, to znaczy Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania komunikuje o kosztach które trzeba ponieść w związku z wzięciem kredytu gotówkowego. Oprocentowanie faktyczne pokrywa zarówno oprocentowanie pożyczki gotówkowej, jak także dodatkowe wartości. Na stopień Rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oddziałują takie składniki jak na przykład: oprocentowanie nominalne, zabezpieczenie pożyczki, dywidenda banku oraz zapłata za rozpatrzenie aplikacji pożyczkowego. Niższy współczynnik Rzeczywistej Rocznej Stopy Oprocentowania świadczy jednocześnie mniejszą łączną wielkość pożyczki gotówkowej do spłaty. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania jest dokładnie zespolona z czasem, w jakim to należy spłacić zaciągnięte zobowiązania finansowe. Wyłącznie w pierwszym miesiącu fundusz jest równy koszcie pożyczki gotówkowej. W każdym kolejnym miesiącu suma ta będzie się zmniejszała, a to za kwestią zapłaconych już rat. Tymczasem Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania będzie ciągle wzrastać. Pożyczki z RRSO 0% użyczane są z reguły nowym kontrahentom – kwota pieniędzy do oddania nie podwyższy się o ile pożyczka zostanie spłacone w ustalonym okresie.\nCzy kredyt finbo analizuje informacje w ERIF Biurze Informacji Gospodarczej S.A.?\nERIF to polskie biuro wiadomości gospodarczej, jakie podaje zdobyte informacje współpracującym podmiotom. Archiwalne informacje pozostawiane są do celów statystycznych – dotyczą one w nadrzędnej dozie dłużników nie będących spożywcami. Prócz tego Biuro Informacji Gospodarczej zajmuje się przedsięwzięciami szkoleniowymi bądź także pouczającymi. Baza danych dzieli się na dwa kategorie informacji: pozytywne oraz negatywne. Korzystne dane dotyczą kontrahentów spłacających punktualnie osobiste pożyczki finansowe, natomiast negatywne tych osób które zalegają z płatnościami. W bazie ERIF Biuro Informacji Gospodarczej znajdują się jakiekolwiek podmioty, które nie spłaciły na czas zadłużenia wynoszącego co najmniej 200 zł także poślizgi w spłacie wyniosły minimalnie 30 dób. Miesiąc przed rejestracją dłużnik przyjmuje adekwatne zawiadomienie o zamyśle ulokowania jego danych w ERIF BIG S.A. Kancelaria to źródło danych na rzecz biznesmenów, użytkowników, jednostek samorządu terytorialnego również banków. Ponadto informacji zasięgają także spółki prawa handlowego funkcjonujące na rzecz gmin.\nTak firma weryfikuje informacje w ERIF Biurze Informacji Gospodarczej S.A.\nWydłużenie terminu oddania kredytu finbo.pl:\nJest możliwe przedłużenie oddania należności firmie pożyczkowej, o ile firma wpisała taką klauzulę w swoim regulaminie, albo umowie (pomiędzy Kredytodawcą a Kredytobiorcą).\nZazwyczaj jednostki takie oferują drogi polegające na przedłużeniu czasu spłaty poprzez wpłacenie kwoty zapewniającą załatwienie dłuższego terminu. Na ogół są to drobne zapłaty, lecz nie zawsze – całość zależy od regulaminu firmy kredytowej również zawieranej umowie – o czym obydwa pisma traktują. Dziś na rynku istnieją firmy, które gwarantują wydłużanie oddania kredytu w tzw. nieskończoność – to znaczy po prostu nie formułują limitu definitywnego. Przy takiej dyspozycji, można ujrzeć paradoks, w który swobodnie się zapętlić – gdyż po jakimś czasie “dopłacania” do zwrotu udzielonej kwoty – kalkulując dofinansowania rozszerzające spłatę pojmujemy kwotę wierzytelności, jaką mieliśmy spłacić firmie.\nTo zaledwie pewien powszechny przykład – wskazane jest, przed zdecydowaniem się na kredyt gotówkowy, dokładnie, oraz rzetelnie przeczytać co dana jednostka reprezentuje, przeczytać umowę również regulamin, jaki stale jasno określa zasady również rozszerzania czasu spłaty, albo w ogóle takiej możliwości nie posiada.\nCzy kredyt finbo monitoruje zdolność w Krajowym Rejestrze Długów?\nKRD a szczegółowiej Krajowy Rejestr Długów Biuro Informacji Gospodarczej SA to biuro zbierające informacje o kondycji finansowej instytucji, firm również jednostek prywatnych. Jest to najdłużej funkcjonująca w Polsce taka instytucja, która egzystuje od 4 sierpnia 2003 roku. Dane, które się tam znajdują to zwłoki w spłatach pożyczek takich jak zadłużenia, pożyczki, a też rachunki np. za prąd, telefon lub też pozostałe powstające z podpisanych umów. W momencie starania się o kredyt bądź również pożyczkę gotówkową to naturalnie w tej bazie pożyczkodawca czy inna firma finansowa weryfikuje wiarygodność osoby owym zainteresowanej. Żeby zostać wpisanym do Krajowego rejestru długów, spóźnione zobowiązanie powinien wynosić co najmniej 200 złotych w przypadku osób prywatnych i 500 złotych w przypadku przedsiębiorstw również być przeterminowane minimalnie 60 dób również musi upłynąć miesiąc od momentu przesłania przy użyciu wierzyciela wezwania do zapłaty w formie listu poleconego. Ażeby usunąć informacje o zaległościach, wierzyciel musi wysłać taką prośbę do Krajowego rejestru długów w przeciągu 14 dni od momentu zwrotu, po czym kancelaria posiada na skasowanie wpisu 7 dni.\nTak firma www.finbo.pl analizuje dane w KRD\nWszystkich odbiorców firmy xxx która posiada swoją stronę internetową pod adresem www.finbo.pl prosimy o opinie którą można napisać w komentarzach poniżej artykułu. Prosimy jedynie o solidne wypowiadanie się na temat danej instytucji natomiast w szczególności mile widziane opinie konsumentów jacy korzystali z usług przedsiębiorstwa!\nfinbo opinie klientów firmy i forum


Naukowcy zaobserwowali tajemniczy powtarzalny sygnał z kosmosu. Nieznany fenomen wszechświata czy działalność obcych? | zmianynaziemi.pl\nautor: admin ( 2020-02-07 14:58 )\nFenomen zwany szybkim rozbłyskiem radiowym albo FRB od ang. Fast Radio Burst, to niezwykle silne i przeważnie krótkotrwałe źródło promieniowania radiowego nieznanego pochodzenia. Zjawiska te są znane dopiero od kilkunastu lat i przyczyny ich występowania nie są znane. Ostatnio odkryto, że niektóre z nich wybuchają podobnie. Australijscy astrofizycy zidentyfikowali kolejny już powtarzający się rozbłysk radiowy znany pod oznaczeniem FRB 171019.\nAstronomowie ze Swinburne University of Technology w Australii, szukali oznak powtórnych rozbłysków 20 FRB stosując do tego sieć radioteleskopów ASKAP (ang. Australian Square Kilometre Array Pathfinder). Analizy nieba zajęły im około 12 tysięcy godzin. Ponieważ wyszukiwanie okazało się bezowocne naukowcy zaczęli obserwować FRB 171019, za pomocą radioteleskopu w Green Bank w Stanach Zjednoczonych i Obserwatorium Parkes w Australii. Informacje uzyskane w Green Bank, pokazały dwa słabe sygnały.\nOznacza to, że powtarzające się szybkie rozbłyski radiowe są bardziej powszechne niż wcześniej sądzono, a wiele uważanych za pojedyncze sygnałów powtarzała się tylko były poza zakresem wykrywania ziemskich instrumentów. Kolejne sygnały FRB 171019 były do 590 razy słabsze niż pierwszy z nich zarejestrowany przez ASKAP.\nNaukowcy nie wiedzą, zarówno tego w jaki sposób powstają pojedyncze jaki te wielokrotnie rozbłyskujące źródła promieniowania. Spekuluje się jednak, że istnieje wiele podobieństw z aktywnością magnetarów, czyli gwiazd neutronowych o niezwykle silnym polu magnetycznym. Jednak zwykle każdy FRB jest sto miliardów razy jaśniejszy od tych obiektów, co wzbudza sceptycyzm części środowiska naukowego dla takiego wyjaśnienia.\nPrzeważnie FRB trwa kilka milisekund i towarzyszy mu uwalnianie ogromnych ilości energii. Jest jej tak dużo, że Słońce wyemituje tyle w ciągu kilkudziesięciu tysięcy lat. Według jednej z hipotez, zjawisko to może być również związane z działalnością pozaziemskich cywilizacji. Te dziwne gigantyczne emisje radiowe mogą być śladami obecności zaawansowanej pozaziemskiej cywilizacji albo próbami porozumienia się z innymi rasami. Dopóki ostatecznie nie potwierdzimy, że za szybkie rozbłyski radiowe odpowiadają magnetary, niczego nie można wykluczać.\njak wszystko co jest wytworem\nautor: alter (anonim) ( 2020-03-06 13:33 )\njak wszystko co jest wytworem inteligentnych ludzi, to sciema\nnudzi im sie i wysylaja\nautor: Illuminat13 ( 2020-02-07 18:39 )\nnudzi im sie i wysylaja sygnaly hehe A skad cywilizacja nagle rozwinela sie w ciagu trzydziestu lat obecna komputery itp cebulaki JJasne ze nie ma ewolucji jesli by byla wszystkie zwierzeta nie tylko malpa ewuluowalyby do formy czlowieczej inteligentnej\nautor: jako_taki ( 2020-02-08 17:37 )\nty to nawet głupi nie jesteś, ty jesteś po prostu niedorozwinięty i to napwewno nie z naturalnego poczęcia.\nSkoro życieudało się na\nautor: Nathaniel (anonim) ( 2020-02-07 16:33 )\nSkoro życieudało się na naszej planecie, czemu miało by nie udać się gdzieś jeszcze ?\nTe twoje ufo to może być po\nautor: RisingStar ( 2020-02-07 16:13 )\nTe twoje ufo to może być po prostu wyższa technologia wojskowa. Nawet Tesla pracował nad teoria nowej grawitacji, a spodki kosmiczne ponoć juz testowali naziści podczas 2 wojny swiatowej. Wiekszosc naukowcow po wojnie trafila wlasnie do USA. Drugiej części nie będę komentował, bo to kwestia wiary.\nGdyby nawet ONI usiedli tym\nautor: Józek sprzedawc... (anonim) ( 2020-02-07 16:05 )\nGdyby nawet ONI usiedli tym naukowcom dupami na głowy, zasłonili oczy i powiedzieli "a kuku", jajogłowi nadal by się zastanawiali co jest źródłem tego niezwykłego "sygnału"\nKosmici sąna Ziemi, nie\nautor: inzynier magister ( 2020-02-07 15:09 )\nKosmici sąna Ziemi, nie musimy ich szukać, na innymedium pokazano super nagranie ufo pojazdu które zarejestrował pilot samolotu !\nniestety ludzie opętani ewolucją nie są w stanie uwierzyć że życie inteligentne powstało za przyczną Boga Wszechmogącego, którego Syn Jezus zmartwychwstał !\nDodajmy, że syn ów narodził\nautor: atom (anonim) ( 2020-02-07 23:46 )\nDodajmy, że syn ów narodził się z czarnej madonny, dziewicy niepokalanej z psiochą nieużywaną przez męża Józka bo wiedział, że wszystko może, ale pokalać mu nie wolno bo to psiocha święta...


Piłkarska Europa w Legnicy - Legnica - istotne.pl\nPiłkarska Europa w Legnicy\nfot. freeimages.com (bha100710) W Legnicy od 13 do 17 września rozegrane zostaną mecze półfinałowe Mistrzostw Europy Amatorów Turnieju UEFA Regions Cup 2014. Wystąpią zawodnicy w wieku powyżej 23 lat. Obok miasta współorganizatorem imprezy jest MKS Miedź Legnica.\n2014-09-08 16:27 istotne.pl Redakcja\nBędzie to kolejna w naszym mieście impreza sportowa dużej rangi. Powierzanie Legnicy organizacji takich imprez to przede wszystkim zasługa świetnej bazy sportowej, pobytowej i kompetencji organizatorów.\nW turnieju wystąpią reprezentacje: Polski, Francji, Macedonii i Rumunii. Przybędzie około 120 piłkarzy, trenerów i działaczy. Zamieszkają w hotelu Qubus.\nCeremonia otwarcia zaplanowana jest na Stadionie Miejskim im. Orła Białego w sobotę, 13 września o godz. 17:00. Mecz otwarcia Rumunia – Polska rozpocznie się o godz. 18:00. O tej samej godzinie w poniedziałek, 15 września, Macedonia zagra z Polską, a w środę, 17 września, mecz z Polakami rozegrają Francuzi.\nBezpłatne bilety dostępne są w Strefie Miedzi (Galeria Piastów), w OSiR (ul. NMP) i w kasach stadionu przed meczem.


Poduszka Średniaka Velvet Łąka wersja Musztardowa. PRZYTULNY DOM\n» Poduszka Średniaka Velvet Łąka wersja Musztardowa.\nPoduszka Średniaka Velvet Łąka wersja Musztardowa.\nKod produktu: MINKY-5428\nPoduszka Średniaka Velvet - Łąka - biała, zielona, brązowa, wersja w kolorze musztardowym.\nMięciutka i przyjemna w dotyku, płaska poduszka, fantastycznie sprawdzi się jako podkładka pod główkę już od pierwszych chwil życia dziecka. Wykonana z najwyższej jakości bawełny, zdobionej uroczym wzorem oraz z niezwykle delikatnej tkaniny Velvet z drugiej strony. Całość wypełniona sprężystą włókniną silikonową, która stale zachowuje swój płaski kształt i sprawia, że poduszka nie deformuje się pod główką dziecka. Produkt jest niezwykle praktyczny. Idealnie sprawdzi się w codziennym użytkowaniu jako poduszka do łóżeczka, wózka, kołyski czy jako dodatek do przewijaka. Stosowana w wózku, świetnie zamortyzuje wstrząsy powstałe podczas jazdy po nierównej nawierzchni oraz zapewni maluszkowi spokojny i komfortowy sen. Poduszeczka jest doskonałą propozycją również dla starszych dzieci, którym umili popołudniową drzemkę w domu, żłobku czy przedszkolu. Dużą zaletą wyrobu jest możliwość prania w pralce, dzięki czemu bardzo łatwo jest go utrzymać w czystości. Dobierając kocyk w tym samym kolorze, można skomponować swój własny, wyjątkowy komplet. Wszystkie tkaniny oraz dodatki, z których wykonana jest poduszka, posiadają Certyfikat OEKO-TEX 100 klasa I. Druga strona poduszki w pięknym, musztardowym odcieniu.


Nie ma tego złego [Kristan Higgins] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00202 002600 20855059 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kristan Higgins Liczba stron: 488\nISBN: 9788379617043 Data wydania: 2014-04-18\nTytuł oryginału THE BEST MAN Copyright © 2013 by Kristan Higgins First published in the United States by Harlequin Books S.A. All rights reserved Projekt okładki: © 2013 by Harlequin Books S.A. Cover art used by arrangement with Harlequin Books S.A. Zdjęcie na okładce © Igor Makarov Opracowanie graficzne okładki Ewa Wójcik Redaktorzy prowadzący Katarzyna Rudzka Anna Czech Redakcja Joanna Habiera Korekta Maciej Korbasiński ISBN 978-83-7961-704-3 Warszawa 2014 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nProlog W piękny czerwcowy dzień Faith Elizabeth Holland, ubrana w ślubną suknię, w której wyglądała jak zaczarowany Kopciuszek, z bukietem idealnych łososiowych róż w dłoni, na oczach dosłownie połowy miasta została porzucona przy ołtarzu. Nawet w najczarniejszych snach nikt z nas tego nie przewidział. Zgromadziliśmy się wszyscy, roześmiani i wystrojeni, w kościele augsburskoewangelickim Świętej Trójcy. Świątynia była wypełniona po brzegi, wszystkie miejsca siedzące zajęte, trzy rzędy stojące z tyłu. Druhny w pastelowych sukienkach, trzynastoletnia siostrzenica Faith śliczna jak z obrazka. Drużba pana młodego w mundurze galowym, a brat Faith jako mistrz ceremonii. Ślub tej dwójki smarkaczy, Faith i Jeremy’ego, którzy chodzili ze sobą od liceum, miał być w naszym mieście jednym z najszczęśliwszych dni od wielu lat. W końcu Hollandowie to rodzina założycieli, z kategorii „sól ziemi”. Mieli rozległe grunty w regionie Finger Lakes, Jezior Palczastych, ciągnące się w nieskończoność aż do Keuki (nazywaliśmy je Krzywym Jeziorem) akry pięknych winnic i lasów. Lyonowie, cóż, pochodzili z Kalifornii, ale i tak ich lubiliśmy. Należeli raczej do gatunku forsiastych. Bardzo sympatyczni. Ich ziemia graniczyła z ziemią Hollandów, więc dzieciaki były sąsiadami; słodkie, czyż nie? A Jeremy, och, prawdziwe ciacho! Mógł zostać zawodowym graczem w NFL, naprawdę, był aż taki dobry. On jednak wrócił natychmiast po ukończeniu medycyny. Chciał praktykować w mieście, ustatkować się przy boku słodkiej Faith i założyć rodzinę. Młodzi poznali się w okolicznościach bardzo romantycznych, acz poniekąd związanych z medycyną: Faith, wówczas uczennica ostatniej klasy, dostała ataku padaczki. Jeremy, nowy w szkole, przepchnął się do niej, wziął w swoje krzepkie ramiona futbolowego bohatera, czego, jakby się nad tym zastanowić, nie powinien był robić, ale zamiary miał szlachetne, no i jaki piękny obraz tworzyli: wysoki, ciemnowłosy Jeremy niosący Faith przez szkolne korytarze. Zaniósł ją do gabinetu pielęgniarki i nie ruszył się stamtąd, dopóki nie przyjechał ojciec dziewczyny. Opowiadano, że to była miłość od pierwszego spojrzenia. Poszli razem na bal maturalny, Faith z ciemnorudymi włosami wijącymi się na ramionach, w granatowej sukni podkreślającej jasną karnację. Jeremy zabójczo przystojny, sto dziewięćdziesiąt centymetrów rzeźbionego ciała futbolowego boga; czarne włosy i ciemne oczy nadawały mu wygląd rzymskiego księcia. Poszedł do Boston College, gdzie nadal grał w futbol, Faith w Virginia Tech studiowała architekturę krajobrazu, więc duża odległość, a także ich wiek... Jednym słowem, nikt się nie spodziewał, że ten związek przetrwa próbę. Wszyscy potrafiliśmy wyobrazić sobie Jeremy’ego z modelką, a nawet młodą hollywoodzką gwiazdką, wziąwszy pod uwagę pieniądze Hollandów oraz jego zalety. Faith była uroczą dziewczyną z sąsiedztwa, ale przecież wiecie, jak to zwykle bywa. Dziewczyna zostaje w miejscu, chłopak idzie dalej. Zrozumielibyśmy. Myliliśmy się jednak. Jego rodzice narzekali na potężne rachunki za telefon komórkowy, opowiadali o niezliczonych esemesach, które Jeremy posyłał Faith, jakby się przechwalali: Widzicie, jak wspaniały jest nasz syn? Jakże stały w uczuciach. Bardzo kocha swoją dziewczynę. Kiedy Faith i Jeremy przyjeżdżali do domu, uśmiechnięci chodzili po mieście, trzymając się za ręce. Jeremy czasami z donic przed piekarnią zrywał kwiat i wsuwał jej za ucho. Często widywano ich na plaży, on leżał z głową na jej kolanach. Pływali po jeziorze w należącej do Hollandów łodzi. Faith sterowała, Jeremy stał za nią i obejmował ją swoimi muskularnymi ramionami. Czyż nie wyglądali wtedy jak z reklamowego plakatu turystycznego? Wszystko wskazywało na to, że Faith trafiła na żyłę złota, i bardzo dobrze, że udało się jej złowić kogoś takiego jak Jeremy – wszyscy mieliśmy słabość do biednej dziewuszki, którą Mel Stoakes musiał wycinać z tamtego strasznego wraku. Laura Boothby lubiła opowiadać, ile Jeremy wydaje u niej na kwiaty dla Faith z okazji rocznicy pierwszej randki, urodzin, walentynek, a czasami „bo tak”. Byli wprawdzie tacy w tej naszej krainie menonitów i jankeskiej rezerwy, którzy uważali to za przesadę, ale Lyonowie pochodzili z doliny Napa, więc wszystko jasne. Czasami widywało się Faith z przyjaciółkami w restauracji O’Rourke, gdzie jedna przez drugą żaliły się na swoich obojętnych, niedojrzałych chłopaków, którzy zdradzali albo kłamali, informowali o zerwaniu esemesem albo zmianą statusu na Facebooku. A jeśli Faith wyraziła współczucie, odpowiadały: – Nie masz zielonego pojęcia, o czym mówimy, Faith! Ty masz Jeremy’ego! Niemal jakby ją oskarżały. Wzmianka o nim wywoływała na jej twarzy marzycielski uśmiech, nadawała miękkość oczom. Faith czasami mówiła, że zawsze marzyła o mężczyźnie równie dobrym jak jej ojciec, i wyglądało na to, że takiego znalazła. Mimo młodego wieku Jeremy był wspaniałym lekarzem, podczas pierwszych miesięcy jego pracy wszystkie kobiety w mieście zapadły na jakąś dolegliwość. Miał czas, by wysłuchać pacjentów, zawsze się uśmiechał, pamiętał, co człowiek mówił podczas ostatniej wizyty. Trzy miesiące po ukończeniu stażu w piękny wrześniowy dzień, kiedy wzgórza płonęły czerwienią i złotem, a jezioro połyskiwało srebrem, Jeremy ukląkł i dał Faith pierścionek zaręczynowy z trzykaratowym diamentem. Wszyscy o tym usłyszeliśmy, och, jasne, że tak, i zaczęło się planowanie. Dwie siostry Faith zostały druhnami, śliczna Colleen O’Rourke pierwszą druhną. Drużbą Jeremy’ego miał być chłopak Cooperów, jeśli da radę przyjechać do domu z Afganistanu, i czy to by nie było miłe zobaczyć odznaczonego bohatera wojennego przy boku dawnego kumpla z boiska? Na samą myśl o tej romantycznej, uroczej scenie wszyscy się uśmiechaliśmy. Wyobraźcie więc sobie nasze zaskoczenie, kiedy tych dwoje stanęło przy ołtarzu w kościele Świętej Trójcy i Jeremy Lyon wyszedł z szafy.\nRozdział pierwszy Trzy i pół roku później Faith Holland odłożyła lornetkę, wzięła podkładkę i odhaczyła pozycję na liście. Mieszka sam. Clint tak powiedział, na umowie wynajmu widniało tylko jego nazwisko, ale ostrożności nigdy dość. Napiła się red bulla, bębniąc palcami w kierownicę samochodu współlokatorki. Dawno, dawno temu taki scenariusz wydawałby się czystym idiotyzmem, ale wziąwszy pod uwagę dzieje jej związków, drobne śledztwo było po prostu przejawem zdrowego rozsądku. Śledztwo oszczędzało czasu, zakłopotania, gniewu i bólu serca. Powiedzmy na przykład, że facet jest gejem, co okazało się nie tylko w przypadku Jeremy’ego, ale też Rafaela Santosa i Freda Beekera. Jeśli chodzi o Rafa, należy mu zaliczyć na plus kompletną nieświadomość, że zdaniem Faith chodzą ze sobą – myślał, że tylko spędzają razem czas. Później w tym samym miesiącu Faith, zdeterminowana się nie poddawać, dość niezręcznie okazała zainteresowanie Fredowi, który mieszkał przy tej samej ulicy co ona i Liza, a on wycofał się przerażony i łagodnie wyjaśnił, że woli chłopców. (Przypadkiem zeswatała go z Rafaelem i od tamtego dnia są razem, więc jednak dla niektórych istnieje szczęśliwe zakończenie). Preferencje seksualne nie były jedynym problemem. Brandon, którego poznała na imprezie, wydawał się niezwykle obiecujący, dopóki na drugiej randce nie zadzwonił jego telefon. – Muszę odebrać, to mój diler – wyjaśnił otwarcie. Faith poprosiła o uściślenie: ma na myśli dilera narkotyków, prawda?, a on odparł, że jasne, bo niby kogo? Sprawiał wrażenie zdezorientowanego, kiedy w pośpiechu wyszła. Fakt, lornetka należała do starej szkoły, gdyby jednak skorzystała z lornetki w przypadku Rafa, zobaczyłaby cudowne jedwabne zasłony w oknach i dwumetrowy plakat z Barbrą Streisand. A gdyby zasadziła się na Brandona, niewykluczone, że wyśledziłaby, jak zatrzymuje samochód w odpowiedzi na miganie świateł auta nadjeżdżającego z przeciwka i spotyka się z nieprzyjemnymi typami. Od przeprowadzki do San Francisco próbowała umawiać się na randki z jeszcze dwoma innymi. Jeden nie wierzył w kąpiele (i znowu dowiedziałaby się o tym, gdyby go śledziła), drugi wystawił ją do wiatru. I stąd ta akcja. Faith westchnęła i przetarła oczy. Jeśli się nie uda, Clint będzie jej ostatnią próbą na dłuższy czas, ponieważ naprawdę ją to nużyło. Zarwane wieczory, oczy bolące od lornetki, skurcze żołądka od nadmiaru kofeiny... Męczące. Ale Clint może się okazać wart udręki. Hetero, pracujący, bez kartoteki policyjnej, żadnych zatrzymań za jazdę pod wpływem, w San Francisco naprawdę rzadki okaz. To mogłaby być świetna historyjka na weselu. Faith niemal wyobrażała sobie, jak Clint mówi: „Nie miałem zielonego pojęcia, że w tej samej chwili Faith parkuje przed moim domem, ciągnąc red bulla i naginając prawo...”. Poznała Clinta w pracy: jej zlecono zaprojektowanie małego publicznego parku w Presidio, Clint był właścicielem firmy zajmującej się architekturą krajobrazu. Ich współpraca przebiegała dobrze, on był punktualny, a jego ludzie sprawni i staranni. Co więcej, Clint polubił Blue, golden retrievera Faith, a co jest bardziej pociągającego od faceta, który klęka i pozwala, żeby twój pies lizał go po twarzy? Blue odwzajemniał sympatię (choć z drugiej strony Blue lubił wszystkie żywe istoty, należał do psów, które są skłonne uprawiać miłość z nogą seryjnego mordercy). Park otwarto dwa tygodnie temu i zaraz po uroczystości Clint zaprosił ją do restauracji. Zgodziła się i po powrocie do domu rozpoczęła przygotowania. Stary dobry Google nie wykazał istnienia żony (albo męża). Była wprawdzie informacja o małżeństwie niejakiego Clintona Bundta z Owens w Nebrasce, ale ślub zawarto dziesięć lat temu, a jej Clinton Bundt A) wyglądał na zbyt młodego, B) mieszkał w Seattle. Jego profil na Facebooku przeznaczony był wyłącznie do celów związanych z pracą. Chociaż wspominał o wydarzeniach z życia towarzyskiego („Byłem w knajpie Oma’s na Dziewiętnastej; placki ziemniaczane palce lizać!”), to we wpisach z ostatniego półrocza ani słowem się nie zająknął o żonie. Przed pierwszą randką Faith uzgodniła z Fredem i Rafaelem, że go sprawdzą, bo w tej kwestii intuicja wyraźnie ją zawodziła. W pewien wtorkowy wieczór spotkała się z Clintem na drinka; chłopaki pojawili się w knajpie i przeprowadzili błyskawiczny test, po czym usiedli przy stoliku. Hetero, brzmiał esemes od Rafaela. Fred napisał to samo. Na randce numer dwa (piątkowe popołudnie/lunch) Clint dowiódł, że jest czarujący, gdy z zainteresowaniem słuchał, jak Faith opowiadała o swojej rodzinie: rodzeństwie (była najmłodsza z czworga), o Goggy i dziaduniu, rodzicach ojca, i o wielkiej tęsknocie za tatą. Clint w rewanżu opowiedział o swojej byłej narzeczonej, ale Faith miłosną przeszłość zachowała dla siebie. Na randce numer trzy (środa/kolacja, z zastosowaniem strategii „Niech poczeka, sprawdzimy, jak bardzo jest zainteresowany”), na którą Clint wybrał uroczy mały bar niedaleko Nabrzeża, ponownie stanął na wysokości zadania: przytrzymał jej krzesło, skomplementował, nie wchodząc w szczegóły („Śliczna sukienka”, co, jak Faith się przekonała, nie wywołuje alarmu w przeciwieństwie do: „Czy to Bagdley Mischka, o Boże, uwielbiam ich!”). Gładził jej dłoń i zerkał na cycki, więc sprawy szły w dobrym kierunku. Kiedy zapytał, czy może odwieźć ją do domu (zakamuflowana propozycja seksu), odmówiła. Zmrużył oczy, jakby przyjmując wyzwanie. – Zadzwonię do ciebie. Masz wolny weekend? Zdał kolejny egzamin. Dostępny w weekendy. Faith poczuła drżenie w żołądku, od osiemnastego roku życia nie była na czwartej randce. – Myślę, że w piątek mam czas – mruknęła. Stali na chodniku i czekali na taksówkę, a wokół turyści płynęli strumieniem do sklepów po bluzy, bo ktoś im złośliwie wmówił, że koniec sierpnia w San Francisco oznacza lato. Clint pochylił się i pocałował ją. To był dobry pocałunek. Bardzo sprawny. Miał potencjał, pomyślała Faith. Z tumanu sławnej mgły wyłoniła się taksówka i Clint ją zatrzymał. Tak więc przygotowując się na czwartą randkę, która przypuszczalnie okaże się tą randką, bo w końcu pójdzie do łóżka z kimś innym niż Jeremy, Faith siedziała w samochodzie przed mieszkaniem Clinta i przez lornetkę wpatrywała się w okna. Uznała, że oglądał mecz. Czas zadzwonić do siostry. – Zdał egzamin – powiedziała zamiast powitania. – Masz więc problem, skarbie – odparła Pru. – Otwórz serce i tym podobne. Jeremy był wieki temu. – To nie ma nic wspólnego z Jeremym. – Faith zignorowała prychnięcie siostry. – Ale wiesz, trochę się martwię jego nazwiskiem Clint Bundt. Szybko się kończy. Clint Eastwood, jasne, brzmi fantastycznie. Ale Clint i Faith. Faith i Clint. Faith Bundt. Sama nie wiem. – To było o wiele mniej przyjemne niż powiedzmy Faith i Jeremy albo Jeremy i Faith. Co nie znaczy, że uczepiła się przeszłości czy coś w tym rodzaju. – Mnie pasuje – stwierdziła Pru. – Jasne, ty jesteś Prudence Vanderbeek. – No i? – zapytała Pru przyjacielsko, żując Faith do ucha. – Clint i Faith Bundt. To takie... niesatysfakcjonujące. – Okej, więc z nim zerwij albo zawlecz go do sądu i zmuś do zmiany nazwiska. Słuchaj, muszę kończyć. My, farmerzy, o tej porze kładziemy się spać. – Okej. Uściskaj dzieci ode mnie. Powiedz Abby, że prześlę jej link do butów, o który prosiła. I powiedz Nedowi, że pozostał moim małym króliczkiem, chociaż formalnie rzecz biorąc, jest dorosły. – Ned! – wrzasnęła jej siostra. – Faith mówi, że nadal jesteś jej małym króliczkiem. – Dobra! – odkrzyknął Ned. – Muszę kończyć – powtórzyła Pru. – Przyjedziesz do domu na zbiory? – Raczej tak. W najbliższym czasie nie mam w planach żadnych zleceń. – Faith zarabiała na dostatnie życie jako projektantka krajobrazu, ale większość pracy wykonywała na komputerze. Jej obecność była wymagana tylko na ostatnim etapie. Poza tym warto było wrócić do domu na winobranie w Błękitnej Czapli. – Super! – ucieszyła się Pru. – Posłuchaj, nie traktuj tego faceta zbyt surowo i baw się dobrze. Niedługo pogadamy, kocham cię. – Ja też cię kocham. Faith pociągnęła kolejny łyk red bulla. Pru miała rację. W końcu jej najstarsza siostra od dwudziestu trzech lat jest szczęśliwą żoną. I kogo innego mogłaby poprosić o radę? Honor, drugą siostrę? Jeśli człowiek nie dzwonił ze szpitala, marnował jej czas. Jack był ich bratem, a tym samym człowiekiem w tego rodzaju sprawach kompletnie bezużytecznym. A tata... Cóż, tata wciąż nosił żałobę po mamie, która umarła dwadzieścia lat temu. Fala wyrzutów sumienia była aż nazbyt znajoma. – A więc do dzieła – powiedziała sobie Faith, otrząsając się z zamyślenia. – Mogę się znowu zakochać. Z całą pewnością to lepsza opcja niż Jeremy Lyon jako jej pierwsza i jedyna miłość. We wstecznym lusterku zobaczyła odbicie swojej twarzy, ów cień niedowierzania i smutku, który zawsze się pojawiał, kiedy myślała o Jeremym Lyonie. – Niech cię szlag, Levi – szepnęła. – Nie mogłeś trzymać języka za zębami? Dwa wieczory później Faith zaczęła myśleć, że Clint Bundt istotnie okazał się wart dziesięciu minut, które poświęciła na depilację nóg, i kolejnych sześciu, potrzebnych do wbicia na siebie ściągających majtek Microfiber Slim-Nation zakupionych w ubiegłym miesiącu w sklepie internetowym QVC. (Nadzieja. Ona nigdy nie umiera). Clint wybrał elegancką tajską restaurację z akwarium z rybkami koi przy wejściu i draperiami z czerwonego jedwabiu na ścianach, które sprawiały, że światło było niezwykle korzystne. Siedzieli w boksie w kształcie litery U. Bardzo przytulnie, pomyślała Faith. I romantycznie. Jedzenie także okazało się wyśmienite, nie wspominając już o rewelacyjnym chardonnay z winnic znad rzeki Russian. Clint co chwila zerkał jej w dekolt. – Wybacz – powiedział – ale wyglądasz tak apetycznie, że można by cię schrupać. Kiedy cię pierwszy raz zobaczyłem, poczułem, jakby ktoś walnął mnie w głowę deską. – Naprawdę? To słodkie. – Faith napiła się wina. O ile dobrze pamiętała, miała wtedy na sobie brudne dżinsy i robocze buty i była przemoknięta do suchej nitki. W deszczu przesadzała rośliny, próbując wyrzucić z myśli radnego, który martwił się systemem odpływów w parku (litości, system nie istniał, w końcu była licencjonowanym architektem krajobrazu, wielkie dzięki). – Nie byłem pewien, czy zdołam wykrztusić z siebie choć słowo – ciągnął Clint. – Przypuszczam, że wyszedłem na głupka. – Spojrzał na nią nieśmiało, jakby potwierdzając, że zadurzył się po uszy. I pomyśleć, że wcześniej nie zauważyła tego jego... hm... zauroczenia. Ale tak to się odbywa, no nie? Miłość przychodzi, kiedy odwracasz wzrok, no, wyjątkiem są te miliony, które szczęśliwie odnalazły swoją drugą połowę na Match.com, ale co tam. To brzmiało dobrze. Podszedł kelner, posprzątał talerze po kolacji, postawił na stole kawę, śmietankę i cukier. – Wpadło coś państwu w oko z karty deserów? – zapytał z szerokim uśmiechem. Bo naprawdę byli uroczą parą. – Może crème brûlée z mango? – zaproponował Clint. – Nie wiem, czy przeżyję, patrząc, jak to jesz, ale to zachęcający początek. Halo! Mrowienie na poziomie 6,8 w skali Richtera. – Brzmi super – odparła i kelner pospieszył do kuchni. Clint przysunął się i objął ramiona Faith. – Wyglądasz oszałamiająco w tej sukience – mruknął, wodząc palcem po krawędzi dekoltu. – Jakie są szanse, że później pozwolisz mi ją z siebie zdjąć? – Pocałował Faith w szyję. Och, zaraz się rozpłynie! Kolejny pocałunek. – Szanse rosną – powiedziała bez tchu. – Naprawdę cię lubię, Faith. – Skubał wargami jej ucho, co sprawiło, że przeszył ją prąd. – Ja też cię lubię. – Spojrzała w śliczne brązowe oczy. Jego palec zsunął się niżej i Faith czuła, jak skóra jej płonie, na pewno pokrywając się plamami, przekleństwo rudzielców. A co tam. Obróciła się i pocałowała go w usta. To był delikatny, słodki, długi pocałunek. – Przepraszam, że przeszkadzam, gołąbeczki – powiedział kelner. – Nie zwracajcie na mnie uwagi. – Postawił deser na stole z wymownym uśmiechem. – Tutaj! Wrzask sprawił, że wszyscy troje podskoczyli. Clint łokciem trącił kieliszek, wino wylało się na obrus. – O cholera – mruknął i odsunął się od Faith. – Nie przejmuj się – powiedziała Faith. – Mnie to ciągle się przytrafia. Clint nie patrzył na wino. Przed ich boksem stała kobieta z pięknym chłopczykiem na rękach. – Patrz, kogo zaniedbuje z twojego powodu, ty kurwo! Faith wyciągnęła szyję, szukając kurwy za kobietą, ale była tam tylko ściana. Spojrzała na kobietę, mniej więcej w tym samym wieku co ona i bardzo ładną; blond włosy i zaczerwienione z wściekłości policzki. – Pani... pani mówi do mnie? – zapytała. – Tak, mówię do ciebie, ty kurwo! Jego zaniedbuje, kiedy cię podrywa i idzie z tobą na kolację. Naszego syna! Nasze maleństwo! – Potrząsnęła malcem, by podkreślić swoje słowa. – Hej, dzieckiem się nie trzęsie – powiedziała Faith. – Nie odzywaj się do mnie, ty kurwo! – Mamo, postaw! – rozkazał chłopczyk. Kobieta posłuchała syna, po czym ujęła się pod (szczupłe) biodra. Kelner złapał wzrok Faith i się wykrzywił. Pewnie był gejem, więc jej sprzymierzeńcem. – Ale ja nie... Clint, ty nie jesteś żonaty, prawda? Clint podniósł ręce w geście kapitulacji – Dziecinko, nie bądź wściekła – skamlał do kobiety. – Ja z nią tylko pracuję... – O mój Boże, jesteś żonaty! – wybuchnęła Faith. – Skąd pochodzisz? Z Nebraski? – Owszem, ty kurwo! – Clint! – krzyknęła Faith. – Ty dra... Przypomniała sobie o chłopczyku, który z powagą się jej przyglądał. Palcem nabrała crème brûlée i wepchnęła mu do buzi. – Bardzo mi przykro – zwróciła się do pani Bundt (cóż, przynajmniej nie będzie musiała się użerać z tym nazwiskiem). Chłopczyk wypluł deser i sięgnął po torebkę z cukrem. – Nie wiedziałam... – Och, zamknij się, kurwo. Jak śmiesz uwodzić mojego męża! Jak śmiesz! – Nie uwo... nic z nim nie robię, okej? – Faith była przerażona faktem, że ta rozmowa toczy się w obecności kilkulatka (który wyglądał jak dziecko hobbita, ale był taki słodki, wylizując cukier z torebki). – Jesteś dziwką, kurwo. – Prawdę mówiąc – zaczęła zdenerwowana Faith – to pani mąż... – Przypomniała sobie o dziecku. – Proszę zapytać kelnera, dobrze? Tak, tak, niech uzyska potwierdzenie od przyjacielskiego kelnera. – Eee... kto ureguluje rachunek? – zapytał kelner. Tyle w sprawie sympatii gejów do Faith. – To była kolacja w interesach – oznajmił Clint. – Rzuciła się na mnie znienacka, nie miałem pojęcia, co zrobić. Daj spokój, skarbie, wracajmy do domu. – Domyślam się, że mówiąc „dom”, nie masz na myśli swojej przytulnej garsoniery w Noe Valley, tak? – rzuciła Faith. Clint zignorował zaczepkę. – Cześć, Finn, jak leci, mały? – Zmierzwił synkowi włosy, po czym wstał i posłał Faith pełne smutku i godności spojrzenie. – Przykro mi, Faith – powiedział z powagą. – Jestem szczęśliwym mężem i mam cudowną rodzinę. Obawiam się, że nie możemy kontynuować naszej współpracy. – Żaden problem – wykrztusiła. – Zapamiętaj sobie, kurwo – powiedziała żona Clinta. – Tak się kończy, kiedy próbujesz rozwalić moją rodzinę! – Znowu złapała się pod boki i wykręciła nogę: pozycja w stylu Angeliny Jolie z przemieszczoną kością biodrową. – Cześć, kurwo – powiedział chłopczyk, otwierając następną torebkę z cukrem. – Cześć – odparła Faith. Był naprawdę słodki. – Nie odzywaj się do mojego dziecka! – wrzasnęła pani Bundt. – Nie życzę sobie, żeby twoje brudne kurewskie usta przemawiały do mojego syna. – Hipokrytka – mruknęła Faith. Clint wziął syna na ręce. Mały wcześniej zdołał podwędzić jeszcze kilka torebek z cukrem. – Jeśli kiedyś cię zobaczę w pobliżu mojego męża, kurwo, pożałujesz – syknęła pani Bundt. – Nie jestem kurwą, jasne? – warknęła Faith. – Owszem, jesteś. – Żona Clinta pokazała jej środkowy palec, potem państwo Bundtowie odwrócili się do niej plecami i pomaszerowali do drzwi. – Nie! – zawołała Faith. – Od trzech lat z nikim nie spałam, okej? Nie jestem kurwą! Chłopczyk pomachał do niej wesoło ponad ramieniem ojca, więc odpowiedziała mu tym samym. Bundtowie wyszli. Faith złapała szklankę z wodą i wypiła duszkiem, później przytuliła policzek do chłodnego szkła. Serce waliło jej tak mocno, że było jej niedobrze. – Trzy lata? – powtórzył z niedowierzaniem jeden z gości. Kelner przyniósł rachunek. – Przyjdę, kiedy pani będzie gotowa – powiedział. Super. W dodatku ona płaci za kolację. – Pański napiwek byłby o wiele wyższy, gdyby mnie pan poparł – oznajmiła, szukając w torebce portfela. – Naprawdę wygląda pani rewelacyjnie w tej sukience – odparł. – Za późno. Uregulowała rachunek (naprawdę, Clint, wielkie dzięki, że zamówiłeś butelkę wina za siedemdziesiąt pięć dolarów), wyszła na zimne, wilgotne powietrze San Francisco. Do mieszkania miała blisko, nawet na wysokich obcasach nie sprawi jej to większej trudności. Ulice San Francisco to pikuś w porównaniu ze stromymi wzgórzami jej rodzinnych stron. No i tylko w taki sposób uprawiała sport. Trening Wkurzonej Kobiety. Marsz Sprawiedliwej, acz Odrzuconej. Nabrzeże wypełniał hałas, mewy krzyczały, z każdego baru i restauracji ryczała muzyka, ludzie rozmawiali w kilkunastu najróżniejszych językach. W domu jedynymi odgłosami życia są nawoływania sowiej rodziny zamieszkującej stary klon na cmentarzu i cykanie ostatnich letnich świerszczy. W powietrzu unosi się słodki aromat winogron z nutą drzewnego dymu, ponieważ noce robią się chłodne. Z okna jej starej sypialni rozciąga się widok aż do jeziora Keuka. Faith spędziła dzieciństwo, bawiąc się w lasach i na polach, wdychając czyste powietrze zachodniej części stanu Nowy Jork, pływając w polodowcowych jeziorach. Jej miłość do natury była głównym powodem, dla którego została architektem krajobrazu: ta profesja dawała możliwość wywabienia ludzi z czterech ścian i skłonienia ich, żeby cieszyli się przyrodą. Chyba najwyższa pora pomyśleć o powrocie. Zresztą taki zawsze miała plan. Mieszkać w Manningsport, założyć rodzinę, być blisko rodzeństwa i ojca. Clint Bundt. Żonaty i dzieciaty. Co za koszmar. No dobra. Niedługo Faith będzie w domu ze swoim psem. Liza pewnie wyszła z chłopakiem, Cudownym Mikiem, więc Faith będzie mogła oglądać Real Housewives, wcinając lody Ben & Jerry. Dlaczego tak trudno znaleźć odpowiedniego faceta? Faith nie uważała się za osobę nadmiernie wybredną, chciała po prostu, żeby to nie był gej, żonaty, arogancki, amoralny czy za niski. Ktoś, kto będzie się nią opiekował... cóż, w taki sposób, w jaki kiedyś robił to Jeremy. Jego ciemne oczy, na których dnie zawsze czaił się uśmiech, mówiły jej, że nic wspanialszego od niej nie mogło mu w życiu się przydarzyć. Nigdy, przenigdy nie miała wątpliwości, że Jeremy kocha ją bezgranicznie. Zadzwonił telefon, więc wyłowiła go z torebki. Honor. – Cześć – powiedziała; jak zawsze, gdy dzwoniła siostra, wpadała w lekką panikę. – Co u ciebie? – Rozmawiałaś ostatnio z tatą? – przerwała jej Honor. – Eee... tak. Rozmawiamy prawie codziennie. – W takim razie przypuszczam, że słyszałaś o Lorenie. Faith gwałtownie skręciła, by wyminąć przystojnego chłopaka w koszulce Dereka Jetera. – Ja też kibicuję Jankesom – powiedziała do niego z uśmiechem. Zmarszczył czoło i wziął za rękę idącą obok kobietę, która wyglądała na zirytowaną. Komunikat zrozumiałam, stary, i, do cholery, chciałam tylko być miła. – O Lorenie? – zapytała Honor. Siostra westchnęła. – Faith, zapewne chcesz przyjechać do domu, zanim tata się ożeni.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nie_ma_tego_zlego-ebookRO/p86382i120627" target="_blank" title="Nie ma tego złego [Kristan Higgins] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nie ma tego złego [Kristan Higgins] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Polityka prywatności – Strona oficjalna Guest House Villa Jadera | Pensjonaty w mieście Zadar\nOświadczenie o ochronie prywatności obowiązuje dla witryny www.villa-jadera.com należącej do i obsługiwanej przez Guest House Villa Jadera. Niniejsze oświadczenie o ochronie prywatności określa sposób zbierania przez nas i wykorzystywania informacji, m.in. danych osobowych, które udostępniasz na swojej stronie: www.villa-jadera.com. Opisuje również dostępne opcje w zakresie korzystania z Twoich danych osobowych, Twojego dostępu do nich oraz ich aktualizacji.\nJeśli nie wyrażasz zgody na przetwarzanie określone w punktach C-F, a możliwość rezygnacji z ich zapisywania nie jest bezpośrednio dostępna (np. w ustawieniach konta), skontaktuj się z obiektem villa.jadera.zd@gmail.com .\nPolegamy na Tobie w kwestii dostarczenia nam kompletnych, dokładnych i aktualnych danych osobowych. Poinformuj nas bezzwłocznie o zmianach lub nieścisłościach w Twoich danych osobowych, kontaktując się z obiektem villa.jadera.zd@gmail.com . Twoją prośbę spełnimy w ramach obowiązującego prawa.\nJeśli masz pytania lub uwagi do przetwarzania przez nas Twoich danych osobowych lub jeśli chcesz skorzystać z dowolnego prawa, które przysługuje Ci w ramach niniejszego oświadczenia, skontaktuj się z obiektem: villa.jadera.zd@gmail.com . Możesz również skontaktować się z miejscową jednostką zajmującą się ochroną danych osobowych.


Monika Pikuła w obsadzie serialu “Na dobre i na złe” | TVMagazyn.pl\nMonika Pikuła w obsadzie serialu “Na dobre i na złe”\n“Na dobre i na złe”, odcinek 681: co się wydarzy? Po wspólnej nocy Lena (Anita Sokołowska) znów odtrąci Latoszka (Bartosz Opania) – uznając, że oboje na udany związek nie mają już szans.\n- Nigdy nie stworzyliśmy normalnej rodziny… I nie stworzymy, Witek. Nie oszukujmy się…\n- A ze Staszkiem stworzysz? Zdradzając go ze swoim byłym mężem?\n- To był błąd… którego nie chcę powtórzyć!\nTymczasem do szpitala trafi nowa pacjentka: Karola (w tej roli Monika Pikuła). Dziewczyna uratuje życie pasażera, który nagle zacznie dusić się w taksówce. A chwilę później sama zostanie potrącona przez auto i dozna urazu głowy, po którym straci pamięć. Szczęśliwie, po kilku godzinach wspomnienia zaczną do niej wracać. A wtedy Karola odkryje, że w Leśnej Górze czuje się jak w domu, bo… jest pielęgniarką. I w końcu postanowi zostać w szpitalu na dłużej.\nA w finale: kolejne wyzwanie dla Barta (Piotr Głowacki)! Tym razem jego pacjentem zostanie słynny neurochirurg – profesor Marek Walicki (w tej roli Witold Dębicki) – który okaże się też jego dawnym mentorem. Na widok „mistrza” Bart jednak wcale się nie ucieszy. I wyzna Julce (Aleksandra Hamkało), że profesor nieźle dał mu w kość.\n- Wiesz, dlaczego Jakubek uważa, że go mobbingowałem? Bo nie poznał Walickiego. Byli tacy, co rzucali przez niego studia!(…) Powinno się go trzymać z daleka od ludzi! Zamknąć jak wirus ospy prawdziwej!\nŻona profesora (w tej roli Danuta Kowalska), obserwując Barta, rzuci tylko z uśmiechem:\n- Jaka marchew, taka nać… Bardzo mi go pan przypomina!\nBadania wykażą w końcu, że Walicki ma przy kręgosłupie guz – oponiaka – który może doprowadzić do jego paraliżu. Operacja będzie ryzykowna, jednak Bart kolejny raz podejmie wyzwanie.\nProfesor, tuż przed zabiegiem, spojrzy swojemu uczniowi prosto w oczy:\n- Wiem, dałem ci popalić Bart… Ale postaraj się mnie nie zabić.\n- Nie mogę panu nic obiecać…\n“Na dobre i na złe”, odcinek 681 – 11 października w TVP2.\nBabcia Janina zniknie z “rodzinki.pl”\n2. sezon serialu “Pakt” z premierą w listopadzie\nJaki będzie 1. odcinek serialu “Diagnoza”?\nWiktoria i Adam ukrywają swoją miłość\nHubert Urbański w “Na dobre i na złe”\nPowstanie kolejny sezon serialu “Twin Peaks”?


Świąteczne prezenty od firmy to silne narzędzie motywacyjne. Co kupić pracownikom? - Biznes i Styl\nŚwiąteczne prezenty dla pracowników to doskonały sposób na podziękowanie zespołowi za mijający rok i&nbsppotężne narzędzie motywacyjne, budujące markę pracodawcy. W&nbspdziałaniach employer brandingowych firm coraz częściej wykorzystywane są karty upominkowe. IKEA oferuje je zarówno w&nbsppersonalizowanej wersji plastikowej, jak i&nbspwirtualnej. To bardzo praktyczne rozwiązanie, zwłaszcza w&nbspdobie pracy zdalnej. Dlaczego jeszcze warto sprezentować pracownikowi kartę upominkową IKEA?\nDo niedawna dość popularne w&nbspfirmach były tzw. kosze świąteczne. Dziś jednak powoli odchodzą one do lamusa. Pracodawcy coraz uważniej wpatrują się w&nbsppotrzeby kadry i&nbspstawiają na bardziej praktyczne upominki. Karta podarunkowa daje jej posiadaczowi wolność wyboru. Sam decyduje na co i&nbspkiedy przeznaczy zgromadzone na niej środki.\nKoniec roku to czas noworocznych postanowień. Czas kiedy planujemy zmiany w&nbspnaszym życiu, a&nbspnierzadko też we wnętrzach naszych domów. Zakupy w&nbspIKEA z&nbsppewnością pomogą w&nbspzrealizowaniu marzeń o&nbspodświeżeniu czterech kątów. A&nbspjeżeli nawet obdarowany zmieni swoje plany i&nbspodłoży zmianę wystroju na bliżej nieokreśloną przyszłość, nie musi się przejmować, bo karta upominkowa IKEA nie ma terminu ważności. Karta upominkowa IKEA to idealny pomysł na prezent, niezależnie czy będą to zakupy na IKEA.pl, czy w&nbspsklepie stacjonarnym. Jej zakup jest bardzo prosty i&nbspodbywa się całkowicie online. Wystarczy kilka kliknięć, wybór kwoty doładowania oraz szablonu i&nbspgotowe. Karta wirtualna wysyłana jest na podany adres e-mail od razu, natomiast plastikowa nadawana jest bezpłatnym listem poleconym.\n- Wolność wyboru - karta elektroniczna, a&nbspmoże plastikowa? Ty wybierasz! Również kwota doładowania zależy tylko od Ciebie!\n- Wiele możliwości - prezent na święta, urodziny, na ślub, do nowego mieszkania\n- Bezterminowa - karta bez daty ważności\n- Wygodna - do wykorzystania w&nbspsklepach stacjonarnie i&nbsponline\n- Dopasowana - co okazja, to inny wygląd karty