Muzyczne Dinozaury :: Zobacz temat - Bubu\nSkąd: z Forum\nWysłany: 30.12.2008, 20:00 Temat postu: Bubu\nYer Blue napisał:\nJeszcze słówko o tej rzekomej wtórności Bubu. To zdaje sie najwiekszy zarzut jaki tu słysze. Pokażcie mi tak zaranzowane, zakręcone, czadowe, swobodne, okraszone wspaniałymi chwytliwymi motywami, wykonane z niesłychanym polotem i z takim bogactwem instrumentów (daleko przewyższające Red) 3 rozbudowane nagrania... Red to całościowo zupełnie coś innego, to że jest w Bubu jest frippowska gitara poparta skrzypacami nie czyni od razu wtórnego materiału...poza tym Red to głównie piosenki i jedna improwizacja a tu co? Kosmos i swoboda.\nA co do Bubu - jak na 1978 rok to brzmi raczej archaicznie, to tak z pięć lat. takie pomysly były dobre w 1973-74, pod koniec lat 700-tych zalatywały juz starzyzną.\nCo prawda nie dałem Bubu punktu, ale słuchało sie tego nieźle. Może ostatni kawałek trochę chwilami zbyt agresywnie atakował. Tym niemniej jest to bardziej urozmaicone i w rzeczy samej inne od Red do którego jest porównywane. Zarzucanie wtórności co do King Crimson wydaje mi się nieuzasadnione. Płyta dość oryginalna. Pierwszy kawałek ma bardzo dobre momenty.\nCo prawda nie dałem Bubu punktu, ale słuchało sie tego nieźle.\nGdybys dał 11 punktów lokując tym samym Bubu na 20 miejscu, nasz NKRowy bohater miałby punktów 209 i byłby w pierwszej dziesiatce Az sie wierzyc nie chce jak blisko było...\nDobre momenty ma każdy z 3 utworów. Dobre? Wstrząsajace. Jedyne co mi sie nie podoba to 1 minutowa partia skrzypiec pod sam koniec utworu nr 2. Tak swobodna, że az za bardzo... Mysle, że płyta podobałaby Ci sie bardziej za kazdym razem jakbys do niej wracał. Słuchaj Bubu kilka razy w tygodniu i za miesiac powiesz mi czy jest jakas poprawa, ok?\nSwoją drogą porównywanie "Anabelas" do "red" jest chybione. Bubu czerpało garściami, ale z "Larks..." i "Starless and Bible Black". Do tego VdGG z okresu "Pawn Hearts" i rozwiązania rytmiczne rodem z Magmy. Złe to nie jest, ale i podniecać się nie ma czym - NKR jakich legion.\nTa plastikowa popelina była zwiastunem rewolucji w brzmieniu i zmiany (drastycznej) w sposobie myślenia o muzyce. Choćby dlatego powinien być znacznie wyżej od karmazynowo-magmowo-vandergraafowych popłuczyn.\nPodobnie jak za Październikową, serdecznie dziękuję za tę rewolucję. Co z tego, że Bubasy były wtórne i spóźnione o jakieś 8 lat, skoro ich muzyka i tak podoba mi się 100 razy bardziej od syntezatorowego pitolenia z pokładem umpa umpa. W nosie mam, że w roku 1978 radio nadawało BonyM a dzieciaki słuchały punku - wolę Bubu i w wyborze ulubionej muzyki nigdy nie będę obiektywny\nTo pisałem ja, głównonurtowiec '78\nNo to ja po ponad roku nieobecności na forum muszę się włączyć, żeby bronić płyty, którą uważam za największe arcydzieło w historii prog-rocka. Jeśli w głosowaniu wyprzedza ją o parę ładnych pozycji Tormato, które nota bene bardzo lubię i uważam za świetną płytę tyle że….popową, to czas ruszyć do boju…\nCo do zarzutów o rzekomą wtórność. Bubu bez wątpienia czerpało z Crimson z Larks’ tyle wiemy na pewno i do tego przyznają się sami muzycy. Nic nie wskazuje na to, żeby znali twórczość Magmy (która była kompletnie nieznana w Argentynie)- podobieństwa wynikają z tego, że zarówno Bubu jak i Magma czerpali z podobnych źródeł jazzowych np. z twórczości Coltrane’a. Partie saksofonowe na Anabelas nie są zainspirowane stylem gry Jacksona z Van Der Graafa (znów- Graaf był raczej nieznany w Argentynie w przeciwieństwie do Włoch np.) tylko argentyńskiego saksofonisty jazzowego- Gato Barbieriego. Bardzo istotnymi, a kompletnie niezauważonymi w dyskusji inspiracjami muzyków Bubu była współczesna muzyka poważna- Strawiński, Oliver Messiaen i Bartok, a także południowoamerykański folklor. To dzięki nim Anabelas brzmi tak oryginalnie\nPłyta harmonicznie i aranżacyjnie jest prawdziwym majstersztykiem- pod tym względem wyprzedza wszystkie płyty Crimson- i nie jest to tylko moje zdanie, ale też paru profesjonalnych muzyków, którzy jej słuchali. Generalnie jest to jedna z nielicznych płyt progresywnych (obok np. włoskiej Arei), która nie wypada blado na tle moich ukochanych kompozycji współczesnej muzyki poważ-nej- „ Muzyki na instrumenty strunowe, perkusję i czelestę” Bartoka, „Koncertu na Jazz Band i orkiestrę” Liebermanna, czy „Małą symfonię koncertującą” Franka Martina\nCo do archaicznego jak na 78 rok brzmienia- to zgoda, ale tylko jeśli będziemy się kurczowo trzymać rockowego poletka. Bubu to w wielu fragmentach współ-czesna muzyka poważna i równie dobrze można by stawiać zarzut archaiczności brzmienia dziełom Lutosławskiego z tego okresu. Czy jakby nawsadzali plasti-kowo brzmiących birotronów i meczących micromogów (vide Yes z Tormato) to byłoby nowocześnie? U Bubu bardzo nowoczesna jest harmonia i rytmika i to w zupełności wystarcza.\nTo tyle- pozdrawiam wszystkich\nWysłany: 30.12.2008, 20:06 Temat postu:\nJakim ponad roku nieobecności, przecież po drodze napisałeś jeszcze to:\nNo w sumie tak. Nawet lepiej mi wyszło niż to o Bubu\nA poważniej, to przekonałeś mnie, żeby dać Bubu jeszcze szansę, zresztą Twoje opisy nieraz potrafiły mnie zmusić nawet do słuchania, tfu, włoszczyzny. Wpadaj częściej\nI jeszce odnośnie Bubu. Nie lubię wprawdzie posługiwać się argumentem typu: "a większość uważa tak", bo jest on zawodny zwłaszcza w ocenianiu sztuki, ale warto czasem zajrzeć na moją ulubioną stronę Rate Your Music. gdzie płyty takie jak Bubu oceniają (w większości) kolekjonerzy z całego świata z tysiącami przesłuchanych płyt na koncie. Anabelas ma 154 oceny i bardzo wysoką średnią- 4.06/5. Ze wszystkich płyt Crimson wyprzedza ją tylko In The Court- 4.31, Red- 4.22 i już bardzo nieznacznie Larks- 4.14. Taki Lizard ma już tylko 3.75 , a Starless.. 3.87. Nie wspomnę już o (fajniutkim nota bene) Tormato, które ma 3.06- czyli równo stopień niżej niż Anabelas. Płyta Buszówny, której porażka z Bubu ma być rzekomą herezją i małą apokalipsą, ma 3,96 a zwycięskie Rush 4.02 czyli też przegrywa z Anabelas! Nie mówię, ze RYM ma być metrum servskim i alfą i omegą wszech-ocen, ale jest to całkiem dobry argument w dyskusji. Naprawdę na świecie ludzie nie sa tak głupi...\nA najlepsza (moim zdaniem, oczywiście ) Islands zaledwie 3.71. Podobnie np. Generation Sans Futur Art Zoyd. Lubię RYM, ale dla mnie, mówiąc szczerze, argument to marny. A takie płyty jak Bubu oceniają (w większości), osoby, które przeczytały hiperpozytywną, sugestywną recenzję, ściągnęły z jakiegoś bloga i przesłuchały dwa razy...\nTwoje opisy nieraz potrafiły mnie zmusić do słuchania\nChoć to problem nielichy, gdy opis zbyt górnolotny a muzyka marniuteńka. Płaściutka, wtórna i niewywołująca najmniejszych emocji.\nPs. To jest dopiero poziom wiedzy. Niewyobrażalny. Wiedzieć co inspirowało muzyków, a co w żaden sposób wpływu na nich nie miało. Toż to przecież sekret największy każdego artysty-imitatora. Skrywany nieraz skrzętnie przed samym sobą. A tu proszę ... VdG nie. Gato Barbieri - tak.\nNie koronny arument na pewno, ale nie gorszy niż inne. Nie zgodzę się też, że wszyscy ściągali ją z bloga. Znam parę osób, które oceniły na RYM Bubu bardzo wysoko ,osobiście. Np. Dimi- grecki kolekcjoner z potężną i bardzo unikatową kolekcją płyt winylowych i autor książki o greckim rocku dał 4.5, podobnie jak mój przyjaciel z Niemiec Shamal (też potęzny zbiór płyt). Nie wspomnę już o moim przyjacielu z Krakowa- Wojtku, (nick Voyteck), który jest prawdziwym erudytą jeśli chodzi o jazz np. i też uważa, że Bubu to jedna z najlepszych progowych płyt wszechczasów. Na świecie w przeciwieństwie do naszego kraju ludzie naprawdę nie klękają na kolanach przed każdą płytą uznanego artysty tylko dlatego, że jest Wysp Brytyjskich a nie Argentyny...\nPisanie o Anabelas że jest płaściutka i wtórne jest nieporozumieniem i w sumie dosyć kompromitującą opinią. Uzasadnij dlaczego uważasz ją za płaściutką i wtórną, podaj jakieś argumenty- to wtedy możemy dyskutować. Co na Anabelas jest wg Ciebie płaściutkie- brzmienie, aranżacje czy może teksty? Jeśli np. aranżacje sa płaściutkie, to dlaczego? Może nie wywoływać u Ciebie emocji- to zgoda, natomiast na pewno nie zasługuje na tego rodzaju epitety nie poparte żadnymi argumentami. Ja nie wychytuję sam wszystkich informacji typu Gato Barbieri, bo jeden człowiek nie jest w stanie wszystkiego wiedzieć, więc Twoja ironia jest jak kulą w płot. Po prostu przygotowując książkę o starym progu- konsultuję się z różnymi specjalistami- o Barbierim dowiedziałem się akurat od speca od jazzu (zwłaszcza południowoamerykanskiego), któremu sprzedałem płytę. Nie wstydzę się pytać ludzi o opinię na temat danej płyty i bardzo je sobie cenię, pod warunkiem że rzeczywiście znają się na rzeczy\nPisanie o Anabelas że jest płaściutka i wtórne jest nieporozumieniem i w sumie dośc kompromitującą opinią\nNiby dla mojego gustu kompromitującą ?\nCzy dla mnie samego ?\nW każdym razie ( niezaleznie od opcji ) - ROTFL.\nUzasadnij dlaczego uważasz ją za płaściutką i wtórną, podaj jakieś argumenty- to wtedy możemy dyskutować. Może nie wywoływać u Ciebie emocji- to zgoda\nWtórność dyskusji chyba nie podlega.\nPłaskość - bo nie wywołuje ŻADNYCH emocji. Tu także nie ma nad czym się rozwodzić.\nprzygotowując książkę o starym progu\nNo i ekstra. Jeden egzemplarz na pewno masz sprzedany\nJeśli płaskość rozumiesz jako brak emocji, to OK- w takich razie dwa razy powtórzyłeś to samo. Wtórność podlega właśnie dyskusji, bo często wpadamy w pułapkę anachronizmu- oceniając wpływy, którymi kierowali się muzycy przed 30 laty z dzisiejszej perspektywy. O Bubu wiemy jedno- na pewno znali i inspirowali się Crimson z grup progowych. Magma naprawdę była grupą kompletnie nieznaną w Argentynie i tu prawdopodobieństwo inpiracji jest bardzo małe. To że muzyka w niektórych partiach przypomina Zeuhl wcale nie musi oznacząc, że Bubu inspirowało się tym nurtem, ale że niezależnie do niego doszło wychodząc z podobnych źródeł co Magma (jazz, Orff, Strawiński). Tak jak Niemen stworzył na Marionetkach muzykę bliską krautrocka nie mając o kraucie pojęcia. W przypadku Graafa- większe, więc tu nie będę się upierał, tyle że ja nie słyszę inspiracji Graafem na Anabelas\nWykluczyć nie można, ale prawdopodobieństwo jest nikłe. Nawet jeśliby tak było, to w niczym nie odbiera Bubu maestrii technicznej i kompozytorskiej. Niedobrze że kupiłeś za 45, bo ja sprzedawałem na Allegro za 35 nie tak dawno (straciłbyś tylko 4 zł, a i to niekoniecznie, bo u mnie można wymieniać płyty, które się nie spodobają, jesli się jest w miarę stałym klientem). Z ręką na sercu- sprzedałem w Polsce za 30 kopii Bubu do tej pory- ponad połowa osób była zachwycona i oczarowana, 1/3 była mniej entuzjastyczna, ale nadal zdecydowanie na tak, jesteś drugą osobą zupełnie rozczarowaną płytą, jaką znam. Pozostaje pytanie, czy w ogóle przyswajasz muzykę z tego nurtu co Bubu- czyli jazz-rock z silnie uwypuklonymi elementami współczesnej muzyki poważniej. Bo jeśli cały styl Ci nie odpowiada, to potrafię to jak najbardziej to zrozumiec- jak ktoś nie lubi jakiegoś rodzaju grania, to nie ma co na siłę go do niego przekonywać (nikt nie jest w stanie mnie przekonać do elektronicznego proga np.). Natomiast jeśli lubisz granie tego rodzaju, a twierdzisz, że Bubu jest słabe w tym gatunku, to nie mogę się z tym zgodzić ani tego zrozumieć, bo to nieprawdziwa nieprawda jest\nNie koronny arument na pewno, ale nie gorszy niż inne. Nie zgodzę się też, że wszyscy ściągali ją z bloga.\nNie mówię, że wszyscy, ale przynajmniej spora część. Poza tym miałem na myśli raczej nie tę formę dotarcia do muzyki - sam dzięki blogom poznałem wiele, w tym Bubu - a powierzchowne przesłuchanie i sugerowanie się przekonywającą recenzją polecającego. Co bynajmniej nie wyklucza istnienia grupki zachwyconych albumem koneserów, także na RYM. Sądzę jednak, że to mniejszość. Zaś ostatnie zdanie Twojej wypowiedzi, to o Wyspach i Argentynie, zmilczę\n(Zaznaczyć powinienem, że postem tym odnoszę się nie tylko do Bubu i hipotetycznej (nie)wielkości tej grupy, a do wielu podobnych mu popularnością).\nWysłany: 30.12.2008, 20:08 Temat postu:\nTo raptem jedna setna tego co naprodukowano o tym nieszczęsnym Bubu na naszym forum - żebyś się Admin nie przedźwigał, jak to będziesz wszystko przenosił.\nWysłany: 30.12.2008, 20:12 Temat postu:\nAle nie da się ukryć, że jest to realnie istniejący problem- to nadwartościowywanie nawet słabych płyt mainstreamowych grup anglosaskich kosztem świetnych płyt z innych krajów. Tym bardziej, że w roku 78, którego dotyczyło głosowanie, brytyjski prog znajdował się w stanie głębokiego kryzysu- a argentyński (czy hiszpański) u szczytu możliwości (no może w Argetnynie był to schyłek tego najlepszego okresu- bo najwięcej świetnych płyt powstało tam w latach 76-77). Także czym innym jest głosowanie na argentyńską grupę w roku 72, gdzie kokurencja ze strony uznanych firm takich jak Yes, Jethro czy Genesis jest bardzo duża (a scena argentyńska jeszcze we wczesnym etapie rozwoju), a zupełnie czym innym w roku 78. Jeśli Tormato wygrywa z Anabelas (podkreślam po raz trzeci - ja bardzo lubię Tormato!) to jest to chore wg mnie. Close To The Edge czy Thick As A Brick mają prawo wygrać (nawet jeśli Anabelas nieznacznie je wyprzedza wg mnie), ale, na Boga, nie Tormato i Heavy Horses!\nZauważyłem, że rozpętała się dyskusja o Bubu, więc ja powiem od siebie tyle, że faktycznie, płyta jest genialna. Nie mam co do tego absolutnie żadnej wątpliwości. Sam nie wiem czemu płyty spoza krajów anglosaskich są zawsze traktowane jako gorsze...\nJak dla mnie mocne słowa pokroju "genialna" powinny pozostać dla wąskiej grupy płyt wybitnych - jeśli "genialną" określimy każdą fajną płytę, słowo się błyskawicznie zdewaluuje i trzeba będzie szukać jakichś dziwnych epitetów, żeby oddać (rzekomą?) wielkość.\nA czemu płyty "spoza" są traktowane jako gorsze? Pewnie dlatego, że część inspirowała się tym, co było już wcześniej nagrane. Akurat mi Bubu przypadło do gustu, ale nie znalazłem tego nagrania jako wybitnie odkrywczego czy porywającego (a co dopiero genialnego) i pewne inspiracje (nie kopie) były słyszalne.\nJeśli Bubu nie jest genialne to co w takim razie jest... Jakiś przykład, powiedzmy nawet z 78 roku?? Jestem tu nowy i nie znam preferencji muzycznych użytkowników.\nNo cóż, ja tu jestem raczej na uboczu "ogólnych zainteresowań" więc nie powiem Ci co w podobnym klimacie jest lepsze. Niemniej jednak wydaje mi się, że czasami tą ekscytację warto trochę ostudzić o pewną dawkę racjonalizmu. Chociaż broniłem "Anabelas" przed próbą zarzucenia kopii z Crimsonowego "Red", inspiracje słychać.\nTo oczywiście nie źle, a wręcz bardzo dobrze, być może na tle rocznika wypada świetnie - ale pisząc poprzedni post absolutnie nie miałem na myśli kategorii 1978 tylko ogólnej, wszechgatunkowej, wszechczasów.\nNie chciałbym Ci na wstępie nic zarzucić, ale podejrzewam, że fascynacja kontynentem może dodawać nadmiar smaku i zainteresowania jej dziełami muzycznymi - "nawet ja", zacząłem na cele konkursowe wychodzić poza swoje, chyba i tak już nieciasne, ramy .\nAkurat od Argentyny interesuje mnie bardziej Peru i Chile A szczerze powiedziawszy, skojarzenie z Red, moze i trafne, ale jakoś mi nie przyszło na myśl Uważam, ze zarówno aranżacjami, umiejętnościami, jak i melodyką Bubu biję na głowę większość Brytyjskich kapel.\nInspiracje słychać i u Crimson- choćby Moody Blues na pierwszej płycie, nie mówiąc już o kompozytorach klasycznych (przecież cały Devil's Triangle opiera się na wariacji Marsa z Planet Holsta). W ogóle na niemal każdej płycie słychać jakiejś inspiracje. Żeby nie było nieporozumień- Crimson uważam całościowo za lepszą i ważniejszą formację niż Bubu oczywiście, bo wydali więcej płyt i faktycznie byli pionierami gatunku. Ale tylko dlatego\nNo to dochodzimy do sporu o definicję "inspiracji" - wiadomo, że każdy czymś/kimś się inspiruje, ale dla jednych to natchnienie potrzebne do stworzenia własnego stylu, inni korzystają z formy, by wpisać to własną treść i pomysły.\nJak dla mnie Bubu zbliża się do tego drugiego typu, co może też potwierdzać fakt, że wydali tylko jedną płytę (wg Allmusic).\nAle że wielkim fanem tej przesłuchanej ledwie kilka razy kapeli nie jestem, nie chcę ciągnąć dyskusji . Pozostawię tylko prośbę o szanowanie słowa "genialny" .\nWysłany: 30.12.2008, 20:19 Temat postu:\nNo dla mnie ta płyta jest genialna i będę się przy tym upierał. Może na torturach, przypalany ogniem bym zmiękł i odwołał, ale póki nikt tego nie robi... Bubu wydało genialną płytę - oto moje twierdzenie\nArgument o wydaniu jedenj płyty jest słaby - jest wiele przykładów na to, ze zespoły potrafiły wydac jedną świetą płytę i się rozpaść. I tyczy się to nawet powszechnie szanowanych Brytyjczyków.\nEch.... naprawdę proszę o uważne czytanie. Wydawało mi się, że bardzo dokładnie wyłożyłem intencje poprzedniego postu poświęconego "inspiracji", a nie "jakości".\nCo bynajmniej nie wyklucza istnienia grupki zachwyconych albumem koneserów, także na RYM. Sądzę jednak, że to mniejszość.\nAbsolutnie nie zgodzę się z tym stwierdzeniem, już nie wspominając i przemilczając herezje jakie wypisuje o albumie Bubu djmiś.\nPierwszy raz spotykam sie z tak silną opozycją anty-Bubu-owską\nTo raczej mniejszość nie potrafi docenić zalet tego albumu, a większość uważa ten album za wyjątkowy. Zobaczcie oceny jakie Bubu dostaje na ProgArchives, RYM, czy Gnosis. Przeczytajcie kilka omówień tej płyty, czy wpisy na GEPR.net. To raczej wy jesteście mniejszością.\nNa 70 tysięcy albumów wpisanych w bazę danych na stronie Gnosis, Bubu jest w pierwszej 50-tce najwyżej ocenionych płyt wszechczasów - za Lizard i Hot Rats, a przed Three Friends, Godbluff and Birds of Fire.\nTen album jest unikalny, jedyny w swoim rodzaju. Podobieństwa do King Crimson są znikome, może jedynie w grze gitarzysty. W wielu omówieniach płyty wymienia się Magmę, ale nie jako źródło inspiracji, tylko podobieństwo stylu. Podobnie jak w Polsce w latach 70-tych, tak i w Argentynie, Magma była w ogole nie znana.\n"Anabelas is an excellent album, featuring mature composition, great group playing, and a very nice sense of dynamics and texture. There is an intensity to this music which is controlled beautifully over the 3 long pieces (including a 20 minute instrumental) found on this CD."\n"Bubu are an outstanding representative of Argentinian Progressive Rock. The band touches across many different styles yet imitates no one. Bubu are a band to influence not to be influenced."\n"This Argentinean group plays very intricate and original music. The group features violin, flutes, saxophone, vocals, choir, guitar, keyboards and drums. Their music is characterized by the variety and interaction of the instruments. Their mix of smooth and melodic themes with more intense and dissonant ones is very effective. Influences are varied (classic, jazz, rock, folk) but make up quite an interesting blend, thanks to the audacious arrangements of composer Daniel Andreoli. Unconventional music of particular interest to those who like to experiment."\nNa zakończenie fragment wywiadu z saksofonistą Bubu - Win Fortsman-em. Oto jak odpowiedział na pytanie dotyczące inspiracji poszczególnych członków zespołu Bubu:\n"I can't speak for everybody on that matter. Tenconi used to play at the time with the best contemporary classical players in Argentina. Polizzi was a violinist at the National Symphony, and until recent years toured worldwide with the Alicia Terzian Group, which focused on contemporary classic music. I don't know Corbella influences. I remember we taught Rogatti, who at the time moved from a little town in another state to Buenos Aires, how to play and to imitate the Fripp style because almost every of us loves Fripp. Blostein loves Frank Zappa, and so do I. Zabaleta used to love the first Genesis, and at that time he could sing exactly like Jon Anderson Folino likes English rock music. Regarding Andreoli, we shared so many years of our lives that is difficult to separate our influences. I went, hazardously, directly from the Beatles to jazz and, very fast, to John Coltrane and all the "NEW WAVE" or free jazz or instant composition and then to the pro and contemporary classical music (I really enjoyed Olivier Messiaen, Penderetsky, Boulez, Luciano Berio, Xenakis) and then I went to Mahler, Wagner, Cesar, Franck and more Mozart, Beethoven, and the Father in the sky ......... Bach. Really it's impossible for me to mention even 1% of the music I love (Indian music, Japanese music, Bulgarian folk, and that of the Pigmies (the tribe of little men in Africa). And let me tell you: I'm not a big music listener. I spend so many hours doing music that I have no time to hear music."\nNo wydali jedną, ale wcale tak nie jest, że muzycy Bubu pojawili się nagle znikąd, nagrali na szybciora Anabelas i wszelki słuch po nich zaginął. Ci muzycy nagrywali poza Bubu masę płyt- flecistka Cecilia Tenconi była już przed nagraniem Anabelas, młodą uznaną flecistką w repertuarze klasycznym- po nagraniu płyty wróciła do grania muzyki poważnej, Saksofonista Wim Fortsman był uznanym muzykiem jazzowym i do jazzu wrócił. Skrzypek- Polizzi też wyszedł ze środowiska klasycznego- nagrał wiele płyt z innymi grupami argentyńskimi choćby Soluną i Rayuelą. Wokalista Guelache śpiewał wcześniej w topowej argentyńskiej grupie hard-rockowej Orion's Beethoven i nagrał z nią płytę. Zacznijmy wreszcie odróżniać płyty rzeczywiście undergroudowe, nagrane przez amatorskich, nikomu nieznanych muzyków (choć i w tym przypadku niekiedy może powstać arcydzieło- vide Green Eyed God grupy Steel Mill) od grup tworzonych przez arcyprofesjonalistów cenionych w swoim kraju, tyle że spoza anglosaskiego mainstreamu.\nPodpisuję się oczywiście pod tym wszystkim co Mirek powiedział- nie zauważyłem wcześniej jego wpisu\nCzyli dyskusja dlaczego należy wieszcza kochać. A jeżeli nie kochamy, to co? Coś się za bardzo Bubu robi miejscowym PoS. Jeżeli misio mówi, że mu ta płyta zwisa nacią od pietruszki, to chyba może no nie?I nie ma się co na niego tak strasznie oburzać. Moim zdaniem trochę za dużo miejsca poświęcacie tej płycie - może założycie osobny wątek? To tylko jedna płyta i to do tego nie koniecznie strasznie wybitna.\nA teraz przeczytaj proszę mój post raz jeszcze (a także mój post poprzedni), skupiając się na końcówce Na wszelki wypadek powtórzę: pisałem (wtedy akurat) o mechanizmach rządzących RYM, podpierając się tylko konkretnym albumem i abstrahując od jego jakości. Przesłanie posta: o ile istnieje najpewniej grupka speców na RYM się udzielająca, o tyle większość do taki nie należy; teza niezależna: Bubu jest (nie)dobre.\nWokalista Guelache śpiewał wcześniej w topowej argentyńskiej grupie hard-rockowej Orion's Beethoven i nagrał z nią płytę\nZanotować wypada: od Orion's Beethoven trzymać się z daleka!\nPS Napisał ten, który wieszcza nigdy kochać nie każe\nAnabelas ma 154 oceny i bardzo wysoką średnią- 4.06/5. Ze wszystkich płyt Crimson wyprzedza ją tylko In The Court- 4.31, Red- 4.22 i już bardzo nieznacznie Larks- 4.14. Taki Lizard ma już tylko 3.75 , a Starless.. 3.87. Nie wspomnę już o (fajniutkim nota bene) Tormato, które ma 3.06- czyli równo stopień niżej niż Anabelas. Płyta Buszówny, której porażka z Bubu ma być rzekomą herezją i małą apokalipsą, ma 3,96 a zwycięskie Rush 4.02 czyli też przegrywa z Anabelas!\nParafrazując pewnego mędrca - taki ranking to pierwszorzędna rzecz. Na podobnej zasadzie, w plebiscycie "Rolling Stone Magazine" Curt Cobain zajął 12 miejsce wśród 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów. Nie pytajcie kto znalazł się na niższych miejscach\nI na RYM też by pewnie tak było. Czy wysokie miejsce Kurta Cobaina nie jest tak samo głupie jak niskie miejsce niektórych świetnych płyt w tutejszych rocznikowych plebiscytach??\nNo tak- jak go nie kije to pałką. Z jednej strony padają argumenty że Bubu jest mało znane, a jak przytaczamy z Mirkiem arumenty, że jest bardzo znane i cenione na niemal wszsytkich największych muzycznych forach internetowych, to też jest oczywiście źle. Przecież mówiłem, żeby nie traktować tego argumentu z RYM jako koronnego, tylko jako jeden z wielu. Mówiłem czy nie- pytam się?!\nJeśli nie kochacie, to pokochacie. Inaczej któregoś dnia tylko my trzej z Mirkiem i Atahualpą będziemy musieli koniom grzywy pleść.\nTaa, Bubu trza kochać i kuniec :> Boże, tyle jest wartościowych zespołów, a wy natrzepaliście cztery strony na cześć jakiegoś argentyńskiego...czegoś. Szacunek. Ale z drugiej strony każdemu jego porno - zachwycajcie się Bubu ad mortem usrandum, ale pozwólcie też tym, którym się toto nie podoba wyrazić swoją opinię jasno i przejrzyście : cienkie to Bubu, jak dupa wężą i emocji nie wzbudza żadnych. I piszę to po kilkukrotnym przesłuchaniu owego epokowego albumu, do którego wracać już nie zamierzam. Bo tyle jest wartościowej muzyki, że naprawdę nie widzę sensu katowania się jakimś argentyńskim NKRem. Miliony much, zwłaszcza z RYM, Gnosis i Progarchives nie mogą się mylić?\nAleś głupio Tarkusie dowalił- cham z ciebie i prymityw. Koniec kropka.\nTak, cham, prymityw, nie lubię Bubu i kiepsko tańczę. Więcej uwag?\nWysłany: 30.12.2008, 20:30 Temat postu:\nNie chodzi mi że nie lubisz Bubu,Twoje święte prawo, ale musisz od razu w takiej formie, co tu dużo gadać, chamskiej, to manifestować? Nie możesz tego z subtelnie i z humorem napisać tak jak Wojtekk?\nNie, bo to byłoby kopiowanie Wojtka, a poza tym jestem leniwy po świętach i nie chce mi się silić na dowcip\nNo ale jak wracam na forum po ponad roku to mógłbyś być milszy dla mnie, no nie?\nCo Wy tak z uporem maniaka stosujecie to NKR i NKR... Bubu to genialna kapela z Argentyny, Los Jiavas to genialna kapela z Chile a Phoenix to genialna kapele z Rumunii... i nie jest to żaden NKR!!\nOK, krzywdzące było to, co napisałem o Bubu. Ale nazwanie Bubu NKR-em ni cholery nie jest krzywdzące. Co więcej - jest to czysta prawda. Bubu jest nieznane (albo znane wąskiemu gronu zapaleńców), dla wielu jest to "kanon" - co widać było po dyskusji. No i rocka grali bezsprzecznie. A teraz proszę mi wwyjaśnić, dlaczego Bubu powinni się za NKR obrazić\nEwentualnie: X jest nieznane ogółowi, ale ze względu na jakość/oryginalność/reprezentacyjność/wszystko naraz* mogłoby być kanonem. Też nie wiem, co w tym obraźliwego.\nBo po pierwsze - nie można dodać słowa "nieznany" kiedy obok się pisze "kanon"??\nA poza tym - Bubu jest znane szeroko, i wiele innych kapel z tego NKRu też - to tylko w Polsce pokutuje jakieś wyobrażenie o wielkim zachodzie anglosaskim, który to w rocku jest najlepszy i nie ma konkurencji, który wszystkich zainspirował i którego przeciętne płyty zawsze będą górowały nad lepszymi "nieznanymi".\nCiekawi mnie jak w tym kontekście można wytłumaczyć zjawisko kapel typu Shark Move czy Los Vidrias Quebrados.\nBubu jest znane szeroko\nNo bez przesady. Szeroko znane to jest Duran Duran\nZapytaj 10 przypadkowych przechodniów, czy znają Bubu. A potem czy znają Pink Floyd.\n...myślałem, że rozmawiamy, o znajomści tej grupy wśród sympatyków proga.\nA poza tym - Bubu jest znane szeroko, i wiele innych kapel z tego NKRu też - to tylko w Polsce\nYhy, to zapytaj losowego przechodnia np. we Francji, czy słyszał o Bubu albo Indian Summer. Potem o Pink Floyd, King Crimson i Black Sabbath.\nA to nie ma nic do rzeczy\nPrzecież chodzi o słuchaczy proga!!\nDobrze, zapytaj 10 przypadkowych sympatyków proga, czy znają Bubu...\nZnam osobiście pięciu - wszyscy znają, cenią i mają oryginalne płyty\nTo rzeczywiście szeroko znany zespół...\nWysłany: 30.12.2008, 20:37 Temat postu:\nNie fanatyków, a sympatyków.\nzaraz - ktoś nie dawno pisał, że zbiera świetne recenzje na RYM i progarchives to było źle??\na jak ja znam 5 osób słuchających proga, i wszystkie tą płytę mają to też źle??\nNie wiem jak mam to tłumaczyć...\nW kwestii formalnej Pink Floyd też grali proga. Nawet nieźle im wychodziło\nA kto pisał, że to źle? Gratuluję zmysłu kolekcjonerskiego. Ale co to ma wspólnego z szeroką popularnością?\nTak i jaki to argument??\nNikt nie twierdzi, że źle. Twierdzimy zaś (i, jak mniemam, większość entuzjastów Bubu przyzna tu rację), że przeciętna osoba lubująca się w rocku progresywnym, ale niepasjonująca się, nowe płyty poznająca nie co dzień, a np. raz w miesiącu, nie szperająca po forach internetowych, o Bubu w życiu nie słyszała.\nBo ja nie wiem o co wam ludzie chodzi...\nJak pisze, że zna to 5 moich znajomych to kpisz sobie z tego\nJeśli RYM i progarchives potwierdzają, że to szeroko znany miłośnikom proga zespół, t zbywa się to juz milczeniem.\nNie wiem, jak można coś kochać i sie tym nie pasjonować.\nBubu ocenione zostało na progarchives przez 59 osób. Na RYM 154. Dla porównania Mirage Camel oceniło na progarchives 367, na RYM 1,224 osób. Kto jest szerzej znany?\nBlisko jestem, zeby po 24h obecności zrezygnować z tego forum, ale jestem odporny na twardogłowie.\nNie rozumiemy się - Camel jest z UK a Bubu z Argentyny - teraz się wysil i powiedz, jaj była realna szansa poznania jednej a jaka drugiej kapeli i odpowiedz sobie, czy te 59 i 154 osoby to mało czy dużo.\nO tempora! The Dark Side of the Moon: RYM - 11867 ocen, PA - 772; In the Court of the Crimson King: RYM - 5664; PA - 740; Close to the Edge: RYM - 3429, PA - 924; Thick as a Brick: RYM - 2274, PA - 541; Selling England by the Pound: RYM - 2905, PA - 838.\nAnabelas: RYM - 154, PA - 59.\nRYM: [Anabelas] Popular In: Argentyna, Polska, Stany Zjednoczone.\nWnioski: 1) RYM i progarchives potwierdzają, że to szeroko nieznany miłośnikom proga zespół. 2) Wg RYM popularność Bubu w Polsce jest wyższa niż w większości innych państw.\nGłową ani muru, ani pustych głów nie przebiję.\nTo chyba właśnie się o to rozbija, prawda? Dla pewnej grupy osób Bubu to ścisła czołówka, kanon. Ale dla jeszcze większej grupy to niewiele mówiąca nazwa. Więc czemu nie pasuje Ci określenie NKR? Poza tym właśnie sam stwierdziłeś (w ostatnim poście), że Bubu nie jest szeroko znane.\nNiestety - tak się już składa, że jestem kretynem, a niektórzy z tutejszych, którzy znają mnie już parę lat, z pewnością dodadzą, że wyjątkowo upartym\nWysłany: 30.12.2008, 20:47 Temat postu:\nJest - dal miłośników proga jest.\nMieszko! Nie jesteśmy miłośnikami proga!\nNiestety musisz się przygotować, że takich "pustych głów" i innych ignorantów tutaj mnóstwo I możesz żyć w przekonaniu, że Bubu to zespół szeroko znany fanom proga, ale statystyk tudzież faktów nie zmienisz. To jest NKR, a w kategoriach jakimi myślał Beksiński ustalając tę nazwę - nawet jeszcze na taką klasyfikację nie zasługuje.\nArgumenty typu "bo jest!" to takie trochę mało przekonujące, przynajmniej mnie.\n...bo wykładnikiem jest stosunek do Bubu. Lord have mercy.\nAleż przecież nie twierdzę, że jesteśmy; nie jesteśmy, to jasne\nOj, nie jesteśmy. Niektórzy się na Asię wybierają...\nNo to nie jest argument jest bo jest... ale cieszę się, że przynajmniej jedna osoba potrafi dyskutować normalnie.\nDla mnie fan proga to FAN. Ktoś kto tym się naprawdę interesuje. A jak każdy fan, musi dojśc do tego zespołu, albo już doszedł. A o ile słuch jego nie jest przytępiony, to powinien też stwierdzić, że to wyśmienita muzyka\nIstnieje realny powód, dla którego obraziłeś właśnie sporą część forum?\nZwłaszcza, że Bubu nie zna.\nMoże chce poznać??\nGratulacje tak a propos. Jest was więcej osób co dyskutujecie a nie znacie??\nPowód wynika z dyskusji Tarkusie. Ty obraziłeś Okechukwu a ja sporą część forum.\nDobrze. Ale na tym właśnie polega FAN, że dochodzi do rzeczy szerzej nieznanych, niekanonicznych (a kultowych wśród innych fanów). A kanon to rzecz, którą znać winni entuzjaści muzyki rockowej (czy, szerzej, popkultury) w ogóle.\nPS Ja np. znam i nawet dzisiaj słuchałem\nW takim razie się pytam - jak kanon może być nieznany??\nZnam osobiscie 15 sluchaczy proga, ktorych zdanie i gusta szanuje, polowe z nuch znam z naszego forum, i zaden z nich, jeszcze rok temu o tej grupie nie slyszal, lacznie ze mna . Muzyki, w tym proga, slucham od zdrowo ponad 40 lat .\nPare minut temu zakonczylem sonde wsrod dodatkowych 4 osob, dosc mocno w muzyke uwiklanych, w tym 2 muzykow. Tez, cholerka, nikt o Bubu nie slyszal.\nDodam, ze plyte mam w oryginale (CD) i lubie.\nTo forum istnieje juz ladnych pare lat i NKR, wziete od Beksy, jest jednym ze skladnikow paliwa, na jakim tu sobie jezdzimy. Choc zyjemy w czasach demokratycznych i kazdy ma swiete prawo do swojego zdania , dyskusja o NKRze jest w pewnym sensie jalowa. Tutaj, mam nadzieje, NKR byl, jest i bedzie .\nAmen, mirze, amen po trzykroć!\nW takim razie odpowiadam - po raz 1532. (nieosobiście) - że to taka gra słów, żart. Zresztą - z tego co się orientuję, na tym forum udziela się osoba, która podpowiedziała tę nazwę Beksińskiemu. Więc co ja będę ponownie objaśniał.\nPostanowiłem raz jeszcze, na spokojnie, przesłuchać sporny album. Skoro jakaś muzyka budzi tyle emocji, warto ją czasem przesłuchać i ocenić raz jeszcze. Nie jestem wszak uparty i potrafię się przyznać do błędów.\nTa muzyka jest jednak niestety bardzo banalna. Świetne partie ( w zasadzie tylko te tworzone przez mocno jazzujący saksofon wspomagany gitarą ) są albo kończone nieznośnie trywialnymi motywami ( z udziałem innych instrumentów, które włączają się i psują na potęgę ), albo wręcz zagłuszane przez nałożone partie przedszkolnego fletu.\nPierwszy, najdłuższy utwór, to znakomity przykład zmierzania donikąd. Te muzyczne fajerweki i instrumentalne akrobacje nie zabierają w żadną podróż. Wywołują emocje - ale jest to tylko zniecierpliwienie, a nie coś pozytywnego, do czego chciałoby się wracać.\nDrugi utwór przynosi niezłe chórki, ciekawe motywy wydłużają się. Flet wciąż przeszkadza jak cholera i nie można go wyłączyć w żaden sposób. W końcówce otrzymujemy dawkę patosu ( skrzypce + wokaliza ), na szczęście nie jest ona zbyt szkodliwa. Ten utwór to znowu muzyczny galimatias i kogel mogiel z kilkunastu składników, który mdli, oszałamia, ale kompletnie nie smakuje.\nDo trzeciego utworu pomysłów już widać nie wystarczyło. Mamy więc męczące galopadki instrumentalne przetykane uduchowionymi popisami wokalisty. Po trzecim nawrocie wchodzą skrzypce i chórki, robią finał i nareszcie zapada cisza.\nTak, przyznaję, miałem pewne wyrzuty sumienia, że wyceniłem coś sobie zbyt pochopnie. Niepotrzebnie. Teraz żałuję, że moja opinia nie była jeszcze bardziej dosadna. Jeśli to bowiem dinozaurowe wykopalisko, to zapewne jest to ten fragment dinozaura najbliższy odbytowi. A być może jest to coś, co z tego odbytu wypadło jakiś czas temu. Więc może jest to ciekawe i fascynujące, ale tylko dla grupki pasjonatów tego typu odkryć.\nPs. No i jeszcze cover. Często wiele mówi o muzyce. W tym przypadku mówi bardzo, bardzo wiele.\nW zasadzie mówi wszystko.\nTeraz żałuję, że moja opinia nie była jeszcze bardziej dosadna. Jeśli to bowiem dinozaurowe wykopalisko, to zapewne jest to ten fragment dinozaura najbliższy odbytowi. A być może jest to coś, co z tego odbytu wypadło jakiś czas temu. Więc może jest to ciekawe i fascynujące, ale tylko dla grupki pasjonatów tego typu odkryć.\nNie chodzi mi o Twoja opinie, lecz przyznam, ze mam pewien problem z "tenorem" Twej wypowiedzi\nNie twierdze, ze powinienes swoj post zmodyfikowac, ale wlasnie, zupelnie niepotrzebnie, obraziles pare osob... Ma to czemus sluzyc\nale wlasnie, zupelnie niepotrzebnie, obraziles pare osob...\nZapewne masz na myśli muzyków ( bo kogoż by innego ) ?\nNie mam jednak w stosunku do nich żadnych wyrzutów sumienia - wszak słuchałem oryginalnej płyty, którą nabyłem za oryginalne pieniądze. I cząstka tych pieniędzy ( zupełnie niezasłużenie ) zasiliła ich konta.\nMoze przeczytaj jeszcze raz to co zacytowalem z Twojej wypowiedzi. Nie wydaje mi sie, bys mial na mysli muzykow.\nWysłany: 30.12.2008, 20:56 Temat postu:\nI właśnie dlatego nie będę pisał na tym forum. Nie chodzi o stosunek do Bubu, tylko o poziom wypowiedzi. Wolę ten czas przeznaczyć na rozmawianie z ludźmi z RYM z z Polski i ze świata, niż codziennie czytać kolejną porcję prymitywizmu jak w powyższej recenzji Bubu. To jest mój ostatni post na forum- nie będe już tu wracał. Na zakonczenie jeszzce tylko jedna uwaga- z cytatem z tej quasi-recenzji- "albo wręcz zagłuszane przez nałożone partie przedszkolnego fletu". No, kurcze pióro, jeśli ktoś tak pisze o partiach fletu w wykonaniu muzyka zaliczanego do najlepszych we współczesnym repertuarze muzyki poważnej w tamtych latach w Argentynie (a taką była Cecilia Tenconi z Bubu), to kompromituje się i to w sposób haniebny. Ale na tym poziomie dyskusja jest jeszcze możliwa i potrzebna- na poziomie "dupy węża" i :"odchodów dinozaura"- zdecydowanie nie. Ja ktoś swoje odrębne zdanie na temat Bubu wyraża z klasą i finezją - tak jak Wojtekk-to dla mnie jest super, ale chamstwa i prymitywizmu znosić nie zamierzam.\n..."Muzyka łagodzi obyczaje"...\nNieładnie kolego Misiu nazywać innych zbieraczami dinozaurzych kupek, tylko dla tego, że mają inny gust od Ciebie. Mam nadzieję, że celem Twojej recenzji nie było obrażanie kogokolwiek i zrobiłeś to nieświadomie. To, co cenisz w Twojej muzyce nie koniecznie musi podobać się innym, każdy człek na tej planecie odbiera świat subiektywnie, a nasze Forum to nie Sejm RP by obrzucać się nawzajem błotem z powodu innych przekonań. Ja tam wrażliwy nie jestem, ale w celu załagodzenia konfliktu proszę, co byś Misiu nieco zmodyfikował swoją wypowiedź i ograniczył się do opisu muzyki.\n...i tyle sie nacieszyłem powrotem Okechuwku na forum\nAch te Bubu, tyle zamieszania o to, że jednemu sie podoba a drugiemu nie. Jak wiecie jestem wielkim obrońcą tego zjawiskowego arcydzieła, niektóre krtytyczne wypowiedzi o Bubu mozna trktować dośc lekko (jak Tarkusa czy Wojtka, którzy tak naprawde kiedys przyznali, że to całkiem dobra płyta, a Tarkus mówił cos nawet, że w top 60 mogłoby sie u niego załapać na 78 rocznik - tyle, że suksces (zasłuzony dodajmy ) Bubowca w naszym rankingu spowodował ich poirytywonie co przełozyło sie na taka krytyke dla krytyki...), ale recenzja Djmis'a to juz troche przesadyzm, chodzi głównie o dobór słów.\nNo cóż, Jarek naprawde pieknie pisze o Muzyce i ciekawie argumentuje - jest ciekaw jakby odpowiedział Tarkus na pierwszy wpis Jarka o Bubu, który wcześniej mocno wytykał tą wyraźną wtórność argentyńskiemu zespołowi.\nJuż nie chce mi sie słuchac czy ktoś lubi czy nie to Bubu, wolałbym poczytać jakąś konstruktywna dyskusje...\nCo do RYM to jest to jakis tam wyznacznik gustu ludzi, ja sie równie często zgadzam z ich oceniami jak i zupełnie nie - np. lediwie ponad 3 dla pierwszej plyty Ange (kilku nastepnym za to juz wyzszych ocen nie żałowali ) odebrałem jako dobry żart. Wiekszośc wybitnych plyt może i doceniają ale czasem wydaje mi sie, że ktoś tam jest głuchy Jednak nie należy sie sugerować opiniami ogółu.\nI jeszcze kwestia tej popularności Bubu, o która tak walczy Atahualpa. Bez przesady, moim zdaniem Bubu to zespół meganieznany. Raz, że bez sukcesu kasowego, dwa, że z dalekiej Argentyny a trzy, że z konca lat 70-tych przez co niektórzy z założenia moga ignorować (np. Leśniewski, któremu na 99% Bubu by podeszło ale troche go pewnie ostrasza ten 78 rok...w każdym razie nie ma tej płyty w jego ogromistym spisie plyt). Acha i jeszcze ta nazwa Te wszystkie czynniki sprawiaja, że Bubu znac beda tylko tacy zakręceni ludzie jak my, bo trzeba przyznać u nas na forum to Bubu ostatnio nieźle szaleje\nChyba Okechuwku przyczynił sie do tej popularności Bubu w naszych kręgach, za co mu jestem wdzieczny, szkoda, że tearz za to wszystko odchodzi...\nFaktycznie - poziom recenzji na poziomie moze nei dinozaura, ale homo sapiens to na pewno nie jest.\nZa to obrazek jak najbardziej fajny - szkoda, że taki prawdziwy.\nEch...much ado about nothing.\nTwo Moons napisał:\nTo jest mój ostatni post na forum- nie będe już tu wracał.\nNo nie rób mi tego! Na chwilę zrobiło się ciekawiej i już się zrywasz?\nJa ktoś swoje odrębne zdanie na temat Bubu wyraża z klasą i finezją - tak jak Wojtekk-to dla mnie jest super, ale chamstwa i prymitywizmu znosić nie zamierzam.\nZ tą klasą i finezją to mógłbyś być nieco bardziej ostrożny .\nCo do Bubu, to sprawdziłem, że zajęło 12 miejsce w swoim roczniku i głosowało na tą płytę 9 osób (z 27 chyba). Ten wynik coś chyba mówi, a ignoranci zawsze się znajdą.\nJak dla mnie jest to dużo mniej wtórna muzyka niż bałwochwalony na potęgę U.K. Poza tym, wtórny nie musi oznaczać gorszy. Jakie to ma w tej chwili znaczenie, kto pierwszy coś wymyślił, zagrał? Słuchacie muzyki po to, by sprawdzić kto był pierwszy i rzekomo lepszy? Nonsens!\nBubu jest tak samo przeciętnym i "wtórnym" albumem jak chociażby Hinterland norweskiego Wobblera, a dużo lepszy niż ta syberyjska "rewelacja" ostatnich lat, której nazwy już nie pamiętam.\nI właśnie dlatego nie będę pisał na tym forum. Nie chodzi o stosunek do Bubu, tylko o poziom wypowiedzi. Wolę ten czas przeznaczyć na rozmawianie z ludźmi z RYM z z Polski i ze świata, niż codziennie czytać kolejną porcję prymitywizmu jak w powyższej recenzji Bubu.\nTwój wybór. Nawet jeśli djmiś pojechał za ostro w finale swojej wypowiedzi, to nie widzę powodu, by czepiać się całej, że zacytuję - quasi-recenzji. Nic nie zmieni faktu, że nie każdy z obecnych tutaj jest wielkim znawcą, kolekcjonerem i muzykologiem w jednej osobie (I całe szczęście!). Każdy ma też prawo do własnych opinii i wyrażenia ich.\nPosłuchałem rzeczonego Bubu, żeby mi znowu co poniektórzy nie zarzucali, że się wypowiadam i nie wiem o czym. I co? Nie leże powalony finezją muzyki Argentyńczyków. Jest tu kilka ciekawych motywów, rozwiązań melodycznych i ładniej zazębiających się zabaw rytmem. Tyle, że pomysłów tych starczyłoby na singel tudzież ep, a nie na pełnowymiarowy album.\nDobrze, może nie słyszę odniesień do muzyki współczesnej, może nie dociera do mnie finezja poszczególnych partii instrumentalnych. Dla mnie wykonanie jest kanciaste i szablonowe, nijakie i bezpłciowe. I słychać to od pierwszych minut. Melodyka płyty z pewnością odróżnia się od ganionego przez Was (orędowników bubu-logi ) anglosaskiego rocka - tyle, że to jest non-stop krążenie wokół tych samych rozwiązań, do oporu i znudzenia. Mnie przypominają trochę o wiele późniejszy (i zręczniejszy w mojej opinii) Miriodor.\nReasumując, nie wiem czym się tu tak podniecać. Dla fanów wynalazków z całego świata może być to sympatyczne znalezisko, dla niektórych coś więcej. Na pewno jednak nie jest to album wybitny, ani tym bardziej popularny. Przynajmniej w moich kategoriach. Znany jest takiej samej grupce zapaleńców jak np. Janko Nilovic (też hołubiony na RYM i w niektórych kręgach), sam go zresztą bardzo lubię. Nie próbuję jednak wmawiać innym, że to wybitny i niezwykle znany kompozytor.\nPozdrawiam klan Bubu-fanów i anty-bubowiczów. Szkoda, że Bubiego nie ma ostatnio na forum, ciekawe po której stronie by się znalazł\nI jeszcze dwa PS. Jest świetna książka E. Macana, "Rocking The Classics". O Bubu tam ani słowa\nA po drugie - na progarchives wskazywane są pokrewieństwa pomiędzy muzyką Bubu a Zappy. Za nic ich nie mogę usłyszeć, może ktoś mi pomoże? (Zapewniam, że Zappę znam na wylot, ku mojej uciesze i dramatowi mojej Żony )\nNie, nic w moich postach zmieniać nie zamierzam.\nSą one odbiciem tej krótkiej chwili, kiedy stukam w klawiaturę ( są więc autentyczne ).\nNikogo obrażać na tym forum nie zamierzałem ( tym razem ) i dalej nie zamierzam ( nie ma ku temu żadnego przecież powodu ).\nJeśli ktoś poczuł sie urażony - to przykre bardzo. Nie jest przecież autorem tej kiepskiej muzyki - więc niepotrzebne to zupełnie emocje.\nSam nieraz nurzam się kloacznych dźwiękach ( na przykład Enigmy ) i wytkniecie tego bynajmniej niczego by mi nie odebrało. Wręcz przeciwnie - zawsze mam dobry nastrój po czymś takim.\nAle ludzie są różni - więc choć czuję się absolutnie niewinny ( bo taki mam szczery pogląd na tę płytę ), to jeśli ktoś poczuł się obrażony, to niech przyjmie moje serdeczne przeprosiny z tego powodu ( swojego obrażenia ofkors ).\nA gdyby Okechuwku i Atahualpa brali udział w głosowaniu to chyba byłoby 60 punktów wiecej, co dałoby prawdopodobnie jakies 5 miejsce. Jeszcze Windmill coś mówił, że mu sie to Bubu podoba a on też nie brał udziału w zabawie... tak wiec jest dobrze, ale mogłobyć znacznie lepiej.\nJak dla mnie jest to dużo mniej wtórna muzyka niż bałwochwalony na potęgę U.K.\nświetne określenie. U mnie UK miałoby -30 pnkt. gdyby była taka mozliwośc oceniania.\nTaka opinie miałem po pierwszych kilku przesłuchaniach. Do tej muzyki chyba trzeba wiecej czasu, a wtedy odkryje sie, że tych pomysłów na płycie jest znacznie wiecej niż na singiel\nDobra, niech będzie i tak-zapomnijmy o całej sytuacji i zacznjimy rozmawiać na poważnie. Anabelas nie musi się każdemu podobać- natomiast nie widzę, niestety, rzeczowej odpowiedzi na argumenty, jakie przedstawiliśmy razem z Mirkiem:\na) Ża Bubu wcale nie wzorowało sie na Magmie francuskiej np. i że stworzylo dość podobny styl niezależnie od niej\nb) Że nie tworzyła tej kapeli grupka jakichś nieznanych amatorów, tylko wybitnych, wykształconych muzyków wywodzących sie w wiekszości ze środowiwska jazzowego i współczesnej muzki poważnej\nRockowy przedstawił poważną krytykę płyty (poza zarzutem o braku Bubu Macana, który sam pisze, że książka jest poświęcona WYŁĄCZNIE brytyjskiemu prog-rockowi). Dla mnie np. aranżacje Bubu są majstersztykiem-nigdzie nie ma prymitywnego grania unisono przez instrumenty prowadzące, ani grania typu solówka gitary pod schematyczny podkład akordowy klawiszy co jest (czy odwrotnie klawiwszy pod podkład gitary), co jest u wielu grup określanych jako progowe nagminne. Aranż na cztery instrumenty melodyczne (saks, gitara, flet,skrzypce) jest robiony z wykoszystaniem wielu technik- od klasycznego kontrapunktu, do jazzowej improwizacji- a jest tak precyzyjny, że wygląda, jakby był rozpisany na partytury. Ilość skal i różnych rodzajów mertum wykorzystana na tym albumie jest oszałamiająca. Muzyka nie jest pretensjonalna, nadęta ani pompatyczna. Jedyny zarzut z jakim mogę się zgodzić- to pewne braki w konstrukcji formalnej, ale to dotyczy niemal wszystkich grup pogresywnych w większym czy mnijeszym stopniu. Nie słyszę, żeby w jakikolwiek sposób muzyka Anabelas ustępowała najlepszym płytom Crimson (partie Polizziego są dużo lepsze niż Crossa np. Mogę zrozumieć, że kogoś ta muzyka może nudzić, czy męczyć, natomiast zarzucanie jej braków wartszatowych czy technicznych jest nieporuzmieniem...\nCiekawe co na takie słowa odpowie blok antyfanów Bubu\nOby tylko konkretnie i rzeczowo.\nJarku, ciesze sie, że jesteś\nKtoś jest przeciw tezie Jarka?? Nie widzę rąk w górze - znaczy wszyscy za\n"Ża Bubu wcale nie wzorowało sie na Magmie francuskiej np. i że stworzylo dość podobny styl niezależnie od niej"\nA w którym momencie słyszysz ten styl Magmy ?\nO nonsensowności pisania o niezależności w kontekście wzorowania się - już pisałem w tym wątku.\n"Że nie tworzyła tej kapeli grupka jakichś nieznanych amatorów, tylko wybitnych, wykształconych muzyków wywodzących sie w wiekszości ze środowiwska jazzowego i współczesnej muzki poważnej"\nChętnie się z tym zgodzę. Cóż z tego, jeśli partytura do chrzanu.\n"Dla mnie np. aranżacje Bubu są majstersztykiem"\nNo to super, naprawdę. Może i są. Wiele zespołów ma fantastyczne aranżacje, ale słuchać się ich nie da. Malarze, posiadający wspaniały warsztat, także najczęściej pacykują. Takie życie.\n"Aranż na cztery instrumenty melodyczne (saks, gitara, flet,skrzypce)"\nCzy możesz podać fragment płyty, w którym słyszysz te wszystkie instrumenty jednocześnie ?\n"jest robiony z wykoszystaniem wielu technik- od klasycznego kontrapunktu, do jazzowej improwizacji- a jest tak precyzyjny, że wygląda, jakby był rozpisany na partytury"\nNo to albo improwizacja, albo partytura.\n"Ilość skal i różnych rodzajów mertum wykorzystana na tym albumie jest oszałamiająca"\nPrzydałby się jakiś muzykolog, który by je policzył.\nJa mogę ocenić tylko efekt - jest rzeczywiście porażająco - oszałamiający\n"Muzyka nie jest pretensjonalna"\nJest. I to bardzo.\nOwszem, momentami jest ( choćby finał 2 i 3 utworu )\nNo dobra - nie jest. Ein Deutches Requiem Brahmsa jest pompatyczne - więc co z tego ? Anabelas je przebija w jakiś sposób ?\n"Nie słyszę, żeby w jakikolwiek sposób muzyka Anabelas ustępowała najlepszym płytom Crimson"\nBierzesz zapewne pod uwagę wyłącznie aspekty merkantylne\n"Mogę zrozumieć, że kogoś ta muzyka może nudzić, czy męczyć"\nEjże. Konfabulujesz na potęgę.\n"natomiast zarzucanie jej braków wartszatowych czy technicznych jest nieporuzmieniem..."\nTo zwykłe chamstwo i haniebne prostactwo ( tak napisałeś - a nikt się nie obraził. Dziwne )\nBubu wcale nie wzorowało sie na Magmie francuskiej np. i że stworzylo dość podobny styl niezależnie od niej\nMożliwe, że faktycznie się nie wzorowali - niemniej słychać w ich muzyce rozwiązania charakterystyczne dla Zeuhl. Magmę poznałem z górą dekadę temu, Bubu poznałem kilka tygodni temu. Więc siłą rzeczy są dla mnie wtórni i powielają patenty, które Vander wykształcił lata wcześniej. Wcześniejsze argumenty, że Bubu nie mogli poznać muzyki Magmy, bo do Argentyny nie docierała odrzucam jako niezorganizowane - Magma na upartego znana była i w demoludach, a Argentyna - mimo dyktatury - miała jednak większe "luzy" w kwestii popkulturowej i nie było to zamknięte getto. No, chyba, że masz informacje z pierwszej ręki (od muzyków Bubu) - wtedy szapoba. Na upartego możnaby wciągnąć Bubu do Zeuhl i nikt by się nie obraził. Sądzę, że muzycy Bubu też nie. Poza tym słyszę też na "Anabelas" echa Krimzo z Muirem (a nie "Red") i dalekie echo VdGG. Nie jest to jakaś szczególnie kiepska płyta, ale nadawanie jej cech boskich to troszkę przesada, podobnie jak glanowanie UK. W obu wypadkach mamy do czynienia z albumami niewybitnymi, ale nadającymi się do słuchania. A nawet wywołującymi emocje - choć nie u wszystkich.\nnie tworzyła tej kapeli grupka jakichś nieznanych amatorów, tylko wybitnych, wykształconych muzyków wywodzących sie w wiekszości ze środowiwska jazzowego i współczesnej muzki poważnej\nA u was murzynów biją. Nikt nie pisął, że Bubu to amatorzy, tylko, że są to muzycy nieznani szerzej. Choćby nie wiem, jak bardzo wybitni byli - chyba nie tylko ja usłyszałem o ich istnieniu zapoznając się z "Anabelas".\nAha, ktoś jeszcze wyciągnął Wobblera i to nie jest dobre porównanie. Wobbler na znakomitym skądinąd "Hinterland" przedstawił muzykę celowo archaiczną, z czytelnymi odniesieniami do Yes, KC i VdGG - takie było założenie, nawet sposób nagrywania był jak w połowie lat 70. . Dam sobie dłoń obciąć, że Bubu nagrywając "Anabelas" mieli założenia cokolwiek odmienne. Choć generalnie uzyskali efekt zbliżony\npoza zarzutem o braku Bubu Macana, który sam pisze, że książka jest poświęcona WYŁĄCZNIE brytyjskiemu prog-rockowi\nWiem, ale momentami jestem przewrotny jak nazwa NKR, dlatego potraktuj ten PS z mrugnięciem Zaś co do Twojej opinii na temat Bubu - ok, niech będzie. Doskonali technicznie muzycy nie zawsze mają wiele do powiedzenia. Nie odmawiam im umiejętności i tylko delikatnie wskazuję na to, że ich propozycja wydaje mi się sztuczna, wydumana i zagrana bezdusznie. Bardziej bezdusznie niż UK\nWysłany: 07.01.2009, 03:13 Temat postu:\nMiałem pisać szerszy tekst w obronie Bubu, ale faktycznie może przesyt tematem nastąpić, więc na razie zamykam ten wątek. Kończę apostrofą do obozu anty-bubowiczów. Wy, chłopaki, powinniście mnie na rękach nosić , bo jakbyśmy brali z Atahualpą udział w głosowaniu nad rocznikiem 78, to Bubu wylądowałoby na piątym miejscu- jak w pysk strzelił! I jaki byłby wstyd? Jaki obciach przed całym cywilizowanym światem? Mogliby nas, cholera, z Unii nawet wywalić A tak, szczęścilwie udało się tego uniknąć. I dzięki komu nie doszło do tej kompromitacji? Dzięki mnie!\nOstatnio zmieniony przez Okechukwu dnia 07.01.2009, 09:55, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 07.01.2009, 04:10 Temat postu:\nMogliby nas, cholera, z Unii nawet wywalić\nOj, wtedy to bym Was nosił na rękach\nWysłany: 07.01.2009, 09:39 Temat postu:\nJa też bym chyba sam się ponosił wtedy\nWysłany: 07.01.2009, 21:23 Temat postu:\nNa razie to Ciebie poniosło\nWysłany: 22.09.2016, 17:06 Temat postu:\nDla ożywienia dyskusji, wklejam niedawne wypowiedzi na temat kontrowersyjnych Argentyńczyków - oni zawsze podgrzewają atmosferę\nPamiętam że na forum chyba była jakaś chryja z tym albumem\nMyślałem że to będzie coś ciekawszego, trochę mnie zmęczył, niby momentami pojawiają się jakieś karmazynowe odcienie ale jakoś to do mnie nie dociera. Gdzieś w to wszystko wkrada się lekka siermięga, jakby to była zapóźniona odpowiedź na progresywne klasyki z początku lat 70. Warto posłuchać chociażby żeby wyrobić własne zdanie.\nChyba niejedna, a co najmniej dwie. Po za tym to ostatnią sam wywołałem\nA czy wiecie, że w tym roku Bubu wypuściło coś takiego?\nWysłany: 22.09.2016, 18:20 Temat postu:\nMam tę płytę, dość dobrze ją przesłuchałem i w sumie pewnie użyłbym innych sformułowań, ale sens mojej wypowiedzi byłby tożsamy z gackową wypowiedzią.


Lewandowska wydała oświadczenie w sprawie ciąży\nHome » Gwiazdy » Plotki » Lewandowska wydała oświadczenie w sprawie ciąży\n9 grudnia 2016 Magda Śleziak 0 Gwiazdy, Plotki,\nCiąża Anny Lewandowskiej stała się w Polsce sensacją porównywalną z ciążami Kate Middleton w Wielkiej Brytanii. Trenerce i piłkarzowi bardzo długo udało się utrzymać informację w tajemnicy, teraz gdy wszystko wyszło na jaw, media oszalały.\nAnna Lewandowska postanowiła opublikować oficjalne oświadczenie, w którym dementuje plotki na temat płci dziecka i dziękuje fanom za wsparcie. Trenerka napisała także, że najbliższy czas chce spędzić w gronie rodzinnym i nie zamierza udzielać wywiadów, ani komentarzy.\ndziękujemy Wam wszystkim – kibicom, fanom oraz mediom za gratulacje i mnóstwo ciepłych słów, które otrzymaliśmy w ciągu ostatnich dni.\nJako przyszli, szczęśliwi rodzice, postanowiliśmy podzielić się z Wami tą radosną nowiną osobiście. Tak też zrobiliśmy.\nProsimy Was o cierpliwość, wszystko w swoim czasie.\nP.s. Ah… i nadal jestem aktywna zawodowo, zarówno jako dietetyk, trener personalny czy coach. Proszę zatem nie interpretować każdego postu, przepisu, ćwiczeń czy wypowiedzi jako dotyczącej ciąży – napisała trenerka.\nMiejmy nadzieję, że dzięki temu sytuacja choć trochę się uspokoi.


••• Wyjazdy incentive Finlandia - Margot Travel •••\n> Wyjazdy Incentive>Europa> Finlandia\nFinlandia - wyjazdy incentive, wyjazdy integracyjne, firmowe wyjazdy zagraniczne.\nKraj ryb i reniferów… także na talerzu…\nNarodowy charakter Finów często opisuje się jako połączenie germańskiej pracowitości ze słowiańską melancholią. Finowie znani są z uporu (po fińsku taka postawa nazywana jest sisu). Istotne dla nich są naukowe i zawodowe tytuły, których należy używać w bardziej formalnych okolicznościach. Wówczas ważne jest również zwracanie się do rozmówców w drugiej osobie liczby mnogiej. Mówienie sobie po imieniu jest postrzegane za przejaw dużej bliskości. Zwyczajowe powitanie składa się z uścisku dłoni i bezpośredniego spojrzenia w oczy, rzadko z całowania i przytulania. Powszechnie podkreślanym faktem, jest to, że Finowie nie lubią dużo mówić. Przeważnie odpowiadają zwięźle i na temat. Nie przerywają też innym.\nGdzie kwitnie życie towarzyskie Finlandii? Oczywiście w saunie! Zazwyczaj przebywa się w niej w towarzystwie rodziny lub przyjaciół, ale jest to również odpowiednie miejsce dla bardziej nieformalnych spotkań zawodowych. Po relaksie w saunie przychodzi czas na posiłke. Kuchnia fińska jest tłusta – dominują w niej ryby i dziczyzna. W potrawach mało jest warzyw, głównie ziemniaki. Najpopularniejsze specjały kuchni fińskiej to: karjalanpaisti - gotowane mięso, czyli gulasz oraz karjalanpiirakat - pikantne ciastka z żytnią skórką wypełnione ryżem lub jęczmiennym puddingiem. Specjalnością tego terenu jest smażone mięso z renifera serwowane … z jagodowym sosem. Można też spotkać pizzę z mięsem renifera! Z tego sympatycznego zwierzaka przyrządza się też kiełbaski lub steki. Prostym i smacznym posiłkiem jest świeży, często jeszcze ciepły, posmarowany masłem chleb razowy z żółtym serem (edamski lub ementaler). Kromki popija się bardzo zimnym mlekiem lub piwem. Fińska wersja sushi jest bardzo smaczna i stosunkowo tania. Są to po prostu plasterki łososia lub śledzia na młodych ziemniaczkach. Jak najlepiej podać łososia? Świeża ryba powinna przez dobę marynować się w solance, a więc z filetu szczypcami usuwa się ości, posypuje grubą solą, cukrem, pieprzem i koperkiem, zawija ciasno w folie i chłodzi w lodówce.\nCo jeszcze kojarzy się z Finlandią? Tradycyjnym napojem świątecznym jest grog - napój z czerwonego wina z ziołami, rodzynkami i migdałami.


House stanie za kamerą | NEWSFix Magazine\nHome / AKTUALNOŚCI / FILM / ROZRYWKA / SERIALE TV / ŚWIAT / House stanie za kamerą\nBrak komentarzy do House stanie za kamerą 19\nHouse stanie za kamerą\nAKTUALNOŚCI, FILM, ROZRYWKA, SERIALE TV, ŚWIAT 28 listopada 2011 , przez Redakcja\nWidzowie „Dra House’a” pogodzili się już z faktem że ich ulubiony serial znika z anteny. Tych jednak, którzy szczególną sympatią darzą odtwórcę głównej roli z pewnością pocieszy fakt, że Hugh Laurie nie rezygnuje z pracy z kamerą.\nAktor zapowiedział, że nie kończy kariery filmowej, a wręcz zaczyna jej nowy etap. Hugh Laurie zapowiedział, że chce zająć się reżyserią. Zdradził, że praca po drugiej stronie kamery jest dla niego fascynująca i pragnie się temu poświęcić. Uważa, że podczas pracy na planie serialu nazbierał sporo doświadczenia, które z pewnością wykorzysta w dalszej pracy.\nBrytyjczyk, który występuje w kultowym już w Ameryce serialu od 2004 roku zawdzięcza sławę właśnie jemu. „Dr. House” na całym świecie gromadzi przed telewizorami miliony widzów. Przygody ekscentrycznego doktora zajmująco się tylko najdziwniejszymi przypadkami okrzyknięty został najlepszym serialem medycznym ostatnich lat. Był wielokrotnie nagradzamy Złotymi Globami i statuetkami Emmy.\nW tym roku stacja Fox rozpoczęła emisję ósmego sezonu i najprawdopodobniej ostatniego.\n« Poprzedni artykuł To nie Herod wzniósł Ścianę Płaczu\nNastępny artykuł » ATP World Tour Finals: Polacy polegli w finale\nhouse seriale TELEWIZJA tv\nOd 1 lipca wchodzi w życie nowelizacja Prawa budowlanego


Najlepsze pościele dostępne wyłącznie na stronie internetowej sklepwnetrz.pl – Łóżka do salonu\nNajlepsze pościele dostępne wyłącznie na stronie internetowej sklepwnetrz.pl\n5 czerwca 2022 25 czerwca 2022\nMakosatyna — co to za magiczna tkanina?\nMakosatyna to tkanina pochodząca z Egiptu, która jest produkowana delikatnej, ale bardzo wytrzymałej 100% bawełny. Cechuje ją wysoka odporność na skutki procesu prania, a to wszystko dzięki zastosowaniu najnowszych procesów technologicznych znanych we włókiennictwie, tkaninie i dzianinie. Jej profesjonalne wykonanie, które połączone jest z przepięknym wzornictwem, a także cudowną kolorystyką tworzą idealną pościel do Twojej sypialni! Dodatkowo makosatyna jest niesamowicie przyjemna w dotyku, co zapewnia wyjątkowy komfort, a jej wytrzymałość sprawia, że ciężko jest ja zniszczyć!\nPościel z bawełny egipskiej — najwyższa jakość w nowoczesnym stylu!\nMakosatyna to tkanina idealna na pościel do Twojej sypialni. Jest ona niesamowicie gładka, jedno lub dwukolorowa oraz dwustronna. Zestaw pościeli, który oferuje Sklep Wnętrz Radimar, jest wykonany z najwyższej jakości 100% bawełny egipskiej — makosatyna. Pościel tę charakteryzuje wysoka trwałość materiału, łatwe użytkowanie oraz przepiękne kolory. Komplet, który jest oferowany, zawiera poszwy na kołdrę o wymiarach 160 × 200 cm lub 220 × 200 cm w ilości jednej sztuki oraz poszwy na poduszkę o wymiarach 70 × 80 cm, które są dwie w zestawie. Jej wzór oraz kolor nie schodzi po użytkowaniu, oraz wyposażona jest w niewidoczny zamek błyskawiczny.\nZakupy przez internet muszą być bezpieczne — certyfikaty i nagrody dla Sklepu Wnętrzarskiego Radimar!\nDokonywanie zakupów przez internet może być naprawdę niebezpieczne, dlatego tak ważne jest, aby dokładnie sprawdzać każdą stronę internetową. W sklepie internetowym Sklep Wnętrz Radimar nie musisz martwić się o żadne zamawiane produkty! Najważniejsze jest dla nich, by klientki i klienci byli zawsze zadowoleni z zakupów. Oferują także darmowe zwroty, o których możesz się więcej dowiedzieć na ich stronie internetowej. Firma Radimar otrzymała najwyższą ocenę w konkursie Firma Przyjazna Internautom. Nie wahaj się i sprawdź ich ofertę już dziś!


filtry oleju, Mann-Filter, VOLVO V60 - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników VOLVO V60 dla których mamy dedykowane filtry oleju Mann-Filter.\nfiltry oleju Mann-Filter według rocznika VOLVO V60:\nDlaczego warto wybrać filtry oleju Mann-Filter do VOLVO V60?\nOdpowiedź jest oczywista! Mann-Filter to sprawdzony producent na rynku. filtry oleju należy wymieniać co jakiś czas w swoim samochodzie. Nieważne czy posiadasz VOLVO V60 z rocznika 2010 - ... lub 2010 - ... lub 2010 - ..., ponieważ jest szansa że pasują do nich te same filtry oleju. Jeżeli chcesz upewnić się czy dla VOLVO V60 z rocznika 2010 - ... można dopasować lepsze filtry oleju to skorzystaj z naszej wyszukiwarki. Dzięki naszemu rozwiązaniu znaleźć odpowiednie filtry oleju do VOLVO V60 2010 - ... to bułka z masłem! Aktualnie w bazie mamy 1 produktów które pasują do modelu V60. Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe filtry oleju Mann-Filter do VOLVO V60


Katolik.pl - Jesteśmy rodzajem bursztynu\nJeśli mówimy, że małżonkowie jako rodzice są współpracownikami Boga Stwórcy w poczęciu i zrodzeniu nowego człowieka, to sformułowaniem tym nie wskazujemy tylko na prawa biologii, ale na to, że w ludzkim rodzicielstwie sam Bóg jest obecny - obecny w inny jeszcze sposób niż to ma miejsce w każdym innym rodzeniu w świecie widzialnym, "na ziemi".\nJan Paweł II, List do Rodzin Gratissimus sane\nJesteśmy rodzajem bursztynu. Każdy czyn, w który się angażujemy, wtapia w nas, jakby ciało z zewnątrz, intencję, z którą podejmujemy ten czyn. Ale wtapia w nas nie tę intencję, którą głosimy, lecz intencję prawdziwą. Dobry czyn wtapia w nas intencję dobrą, grzech, nawet jeśli sobie z tego nie zdajemy sprawy, wtapia w nas intencję złą\nIstnieją różne sposoby, aby "zabezpieczyć się" przed dzieckiem, które jest niechciane (tak powiadamy).\nSposoby są rozliczne i wynaturzone, to znaczy nie mają nic wspólnego z prawdziwą, normalną, pełną naturą człowieka. Wyobraźmy sobie małżeństwo, które żyje ze sobą i nie chce już następnego dziecka, ale nie potrafi sobie z tym poradzić. A właściwie nie chce, bo potrafi każdy. Prowadzi więc życie małżeńskie, pełne, gdzie ważnym elementem jest życie seksualne, używając owych "zabezpieczeń". Małżeństwo to, choć o tym nie wie, żyje z pewną wewnętrzną intencją, która z biegiem czasu wtapia się w nich coraz głębiej. Jaka to intencja? To niechęć do dziecka, w gorszych wypadkach lęk przed dzieckiem, strach. Dziwią się potem tacy ludzie, że w którymś momencie ich własne dzieci, te, które już są i kręcą się po domu, denerwują ich. Te dzieci są takie same, jak wszystkie inne dzieci na świecie, mają ten sam zespół zachowań, wszystko u nich jest w granicach normy. (Dzieci w ogóle są jeszcze stosunkowo normalne). Ale rodzicee do tych swoich dzieci czują wyraźną awersję, one ich drażnią, są nieznośne, nie można z nimi wytrzymać, trzeba stosować represję, krzyk, siłę. Prawdziwa intencja, z którą podejmują współżycie, czyli niechęć do dziecka, wtapia się w nich coraz głębiej. Przecież to nie jest miłość, to jest nienawiść.\nCzasami wydaje nam się, że ten mechanizm nie działa. Trudno uwierzyć, że każdy grzech naprawdę zatapia w nas złą intencję i daje nam korzenie zła. Wydaje się, że ujdziemy cało. Myślimy: jakoś to będzie, przymkniemy oko, popatrzymy przez palce, może się uda, zobaczymy. Często się zdarza, że np. na wojnie ranny człowiek nie zauważa trafienia. Coś poczuje, jakieś ciepło na ramieniu, ale biegnie dalej. Dopiero kiedy dobiegnie, wyrwie się z okrążenia i opadną z niego emocje, odkrywa, że jest ranny i to ciężko. Oczywiście proces leczenia przebiega u niego tak samo, jak u tego, który od początku był świadomy odniesionej rany.\nKażdy grzech ma w sobie śmiertelną truciznę. To, że dzisiaj nie czuję, że ta strzała tkwi we mnie, to jeszcze nic nie znaczy. W pewnym momencie opadnie dzisiejsza emocja, może zmądrzeję, może ktoś mi powie, a może zwyczajnie sił mi zabraknie i rana zacznie mnie boleć. Cios, choć wydawał się bezbolesny, jest przecież rzeczywisty. Oby ból, który się pojawia potem, był oczyszczający.\nCzy można stosować środki antykoncepcyjne, kiedy naturalne metody planowania rodziny nie przynoszą zamierzonego skutku ze względu na stan zdrowia kobiety?\nPrzypadki takie są sprzeczne z wszystkimi poznanymi dotąd zasadami. Ostatnio pojawiło się jednak urządzenie o nazwie Personal, które bada poziom hormonów w moczu kobiety i na tej podstawie, z dokładnością 98% określa czy kobieta jest płodna, czy nie. Daje ono bardzo dobre rezultaty obserwacyjne właśnie w wypadkach, kiedy naturalne metody nie przynoszą rezultatów. Mimo iż urządzenie to zostało stworzone jako środek antykoncepcyjny (diody, które się zapalają w wyniku badania, są ustawione tak, iż zielona oznacza okres niepłodny, a czerwona - okres płodny) jego stosowanie jest moralnie godziwe.\nNarzeczeni, którzy zamierzają zawrzeć sakrament małżeństwa zdecydowali, że będą stosować antykoncepcję. Nie jest to jednak decyzja na bezdzietność, w przyszłości chcą mieć potomstwo. Czy w sposób ważny mogą przystąpić do sakramentu?\nTaka postawa stawia pod znakiem zapytania także to, czy spowiedzi, które ci młodzi ludzie odprawiali do tej pory były ważne. Jeżeli podjęli decyzję na antykoncepcję, to znaczy, że nie. Wydaje się, jednak, że sakrament małżeństwa, który zamierzają zawrzeć, tym bardziej że mają intencję posiadania dzieci, będzie ważny. Tyle tylko, że podejmując taką decyzję, godzą się na obecność w swoim życiu grzechu ciężkiego. Taki sakrament małżeństwa jest zawarty ważnie, ale niegodziwie.\nKiedy antykoncepcja nie jest grzechem?\nGrzech antykoncepcji odnosi się ściśle do aktu małżeńskiego, wtedy gdy małżonkowie dobrowolnie się weń angażują. Dlatego w sytuacji przemocy, np. realnego zagrożenia gwałtem, czy to w małżeństwie, czy poza nim, dopuszcza się stosowanie antykoncepcji. Nauka o antykoncepcji nie dotyczy także stosunków pozamałżeńskich. W tych wypadkach zło relacji i główny problem polega na czym innym, nie zaś na zastosowaniu środków zapobiegających poczęciu.\nPodobnie jest ze stosowaniem środków leczniczych, które w rezultacie swojego działania powodują ubezpłodnienie: wówczas owa bezpłodność nie jest celem działania lekarstw, a jedynie skutkiem ubocznym. Wtedy nie mamy do czynienia z grzechem antykoncepcji.\nTekst pochodzi z miesięcznika katolickiego LIST 2/2004


Jak uczyć się z dzieckiem języka obcego? - Edumotiv\nJak uczyć się z dzieckiem języka obcego?\nadmin 5 maja, 2022 Blog\nNauka języka obcego w grupie rówieśników jest ogromnie ważna, ale nie będzie ona maksymalnie skuteczna bez codziennego kontaktu. Młodsze dzieci powinny codziennie mieć z nim styczność przynajmniej przez kilka minut. Jak zrobić to w domu? Nawet jeżeli rodzic zna język angielski, francuski czy hiszpański tylko w stopniu średniozaawansowanym, może ćwiczyć go razem z dzieckiem. Podzielimy się z Wami najlepszymi sposobami na domową naukę przez zabawę!\nFilmy i piosenki puszczane w języku obcym. Dzieci uwielbiają oglądanie filmów i słuchanie oraz śpiewanie piosenek. Mogłyby to robić nawet kilka godzin dziennie. Warto wykorzystać to w celach edukacyjnych! Za pierwszym razem można puścić dziecku bajkę po polsku, a za drugim już w języku obcym. Warto znaleźć proste piosenki do wspólnego śpiewania, najlepiej na youtube, gdzie przy okazji wyświetla się obraz (Super Simple Songs oraz Singing Walrus są wartościowe dydaktycznie i ulubione przez dzieciaki).\nCzytanie i opowiadanie historyjek. Czytajmy dzieciom ich ulubione i poznane już w języku ojczystym historyjki i bajki – tym razem w języku obcym! Na początku warto wybierać te z dużą ilością obrazków. Maluchy kochają wszelkie opowieści i dobrze je zapamiętują, dzięki czemu lepiej przyswajają nowe słówka czy zwroty.\nKarty obrazkowe (z ang. Flashcards) Świetnie sprzyjają naturalnemu zapamiętywaniu poprzez kojarzenie słowa z obrazem. Można kupić gotowe lub zrobić samemu lub we współpracy z pociechą. Można ich używać na wiele sposobów – odkrywanie i zgadywanie słowa; rozkładanie lub wieszanie w różnych miejscach w pokoju/domu – dziecko ma podejść/podbiec i dotknąć kartę przedstawiającą słowo wywołane przez rodzica; gra memory (odkrywanie par), snap ( „zaklepujemy” dwie takie same karty wołając SNAP – kto pierwszy klepnie, ten bierze parę) itp.\nGry planszowe w języku obcym. Zagrajmy w Chińczyka lub Dobble w języku obcym! Gra będzie jeszcze bardziej urozmaicona, a dziecko zapamięta ważne i przydatne zwroty.\nWierszyki i rymowanki dzieci zdumiewająco szybko uczą się na pamięć wszelkich wierszyków czy rymowanek. Warto wykorzystać to do nauki języków obcych i powtarzać z pociechami znane zagraniczne wierszyki.\nZabawa w teatrzyk – kukiełki, pacynki, przebieranie się i wcielanie w różne postaci fantastycznie sprzyjają nauce języka i pomagają dziecku pokonać wstyd, opór czy obawy przed używaniem nieznanego języka. To naturalna i spontaniczna dziecięca zabawa, którą warto wykorzystać w ćwiczeniu sprawności językowej.\nPodstawowe komunikaty w języku obcym. Ważne jest, aby wplatać naukę języka w codzienne sytuacje, na przykład będąc na spacerze, jedząc obiad czy rozpakowując zakupy. Świetnym pomysłem jest włączanie nowych słówek w najprostsze komunikaty w kontekście konkretnej sytuacji. Dzieci (chociaż nie tylko one!) o wiele lepiej zapamiętują słówka czy zwroty, które były użyte w scenie z życia codziennego, a jeszcze lepiej jeśli towarzyszyły temu pozytywne emocje.\nTrzeba pamiętać, że w nauce domowej ważne jest, aby była jak najbardziej naturalna i zbliżona do tego, w jaki sposób uczyliśmy dziecko pierwszego języka. Błędem jest zmuszanie dziecka do działań, którym jest niechętne, natomiast nieodłącznym elementem powinny być pochwały, które ogromnie motywują nas wszystkich. Pamiętajmy też o systematyczności, bo to ona jest kluczem do sukcesu. Nawet kilka minut dziennie może przynieść niesamowite efekty! Czasami trzeba na nie dłużej poczekać – to sprawa indywidualna, ale nie należy wywierać presji na dziecko czy okazywać mu zniecierpliwienia słowem, a tym bardziej mimiką lub tonem głosu. Od jak najwcześniejszego wieku budujmy w dziecku pozytywne skojarzenia z kontaktem z językiem obcym. Uczyć – bawiąc dziecko, a przy tym samemu pozostać świetnym i inspirującym towarzyszem tej zabawy to wyzwanie, które z pewnością warto podjąć również dla nawiązania dobrej i trwałej relacji z naszymi pociechami.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Przerwa majowa i życzenia dla maturzystów


Najlepsze Sklepy Rehabilitacyjne w Warszawie z Ref.NFZ i Wypożyczalnią Sprzętu - muzykoterapia dobra dla osób z chorobą Parkinsona\nStan badań w muzykoterapii oraz praktyczne przykłady jej zastosowania to jedne z głównych tematów poruszanych podczas dwudniowej Międzynarodowej Konferencji Naukowej "Muzyka, terapia, edukacja. Symbol, ekspresja, percepcja", która rozpoczęła się w poniedziałek w Katowicach.Pieluchomajtki, materace przeciwodleżynowe.\n"Choroba Parkinsona jest chorobą degeneracyjną, która z czasem upośledza coraz mocniej, ale jest też jedną z tych chorób, nad którą pacjenci bardzo długo mogę mieć kontrolę i dzięki aktywności mogą długo zostawać sprawni" – powiedziała PAP terapeutka.\nPodkreśliła, że dzięki tego typu terapii pacjenci mogą poprawić swą motorykę. Dzieje się to – dodała Bukowska - poprzez niejako dostarczaną z zewnątrz przez terapeutę muzykę np. w postaci rytmu, która może stymulować układ nerwowy chorych. "Dzięki temu bardzo często osoby, które słabo chodzą w momencie, kiedy słyszą muzykę zaczynają poruszać się zupełnie inaczej – wydłuża się ich krok, chodzą szybciej, rytmiczniej. To działanie było wielokrotnie badane" – zaznaczyła Bukowska.\nWażnym – zdaniem terapeutki – elementem muzykoterapii jest też gra na prostych instrumentach, dzięki którym pacjenci imitują ruchy wykonywane w codziennym życiu np. podczas ubierania i tym samym mogą poprawić swoją sprawność. "Dzięki temu, że możemy podobne ruchy, które oni tracą, ćwiczyć za pomocą różnych ustawień instrumentów perkusyjnych, te same ruchy przekładają się potem na funkcje ruchowe, które są potrzebne w codziennym funkcjonowaniu" – powiedziała.łóżka rehabilitacyjne wypożyczalnia.\n"Niektóre osoby mówiły mi, że mają problemy np. z unoszeniem ramion, z uczesaniem włosów, z umyciem włosów. Dlatego podczas terapii (dla nich) wiele ruchów koncentrowało się na graniu na bębnach, które były trzymane przez terapeutę bądź były powieszone - nieco wyżej. Po któreś sesji jedna z pacjentek przyznała, że dzięki tym ćwiczeniom pierwszy raz od dłuższego czasu była w stanie umyć włosy samodzielnie, co świadczyło o bezpośrednim przełożeniu tego, co się dzieje na terapii na funkcje codzienne" – wskazała terapeutka.pieluch i podkłady dla dorosłych.\nI choć w Polsce – w cenie Bukowskiej – w rehabilitacji pacjentów z chorobą Parkinsona częściej wykorzystuje się metodę terapii tańcem, coraz więcej osób m.in. z różnych fundacji interesuje się także muzykoterapią.\nII Międzynarodowa Konferencja Naukowa "Muzyka, terapia, edukacja. Symbol, ekspresja, percepcja" rozpoczęła się w Katowicach. W poniedziałek kilkudziesięciu uczestników spotkania z kraju i zagranicy m.in. wysłuchało prezentacji zagranicznych gości – prof. Amelii Oldfield i prof. Barbary Wheeler.\nW programie dwudniowej konferencji znalazły się m.in. wykłady, prelekcje i warsztaty. Wydarzenie organizowane jest przez: Akademie Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, Uniwersytet Śląski w Katowicach oraz Polskie Stowarzyszenie Muzykoterapeutów.(PAP)


Ważną sprawą jest uważne słuchanie tego, co dziecko mówi, gdy występuje wyraźny bunt. Słuchanie drugiego człowieka jest nie tylko kwestią uszu, ale także oczu, umysłu serca, a nawet wyobraźni. Język ciała może być szczególnym źródłem informacji o jego przeżyciach. Rodzice powinni stale ćwiczyć umiejętność wczuwania się w sytuację dziecka. Jest to jakby przebywanie z kimś w jego własnym świecie, w świecie jego przeżyć. Wczucie się w świat doznań osoby jest kluczowe dla zrozumienia przyczyn kryzysu i jego dynamiki. Stąd uważna obserwacja i rozmowa spełnia podstawową rolę w sytuacji kryzysu religijnego. Właściwie prowadzona potrafi wyjaśnić okoliczności i skutki zaistniałego kryzysu oraz przekazać wskazówki.\nDzieci mogą np. stwierdzić, że dla nich chodzenie do kościoła stało się mało atrakcyjne i nudne. – Nic się tam nowego nie dzieje. Podjęcie wówczas dialogu i spokojna rozmowa wydaje się być sprawą zasadniczą. Nie chodzi o przyznanie racji dziecku, bo Msza św. zawsze jest nowością. Chrystus spotyka nas stale w innym miejscu naszej ziemskiej wędrówki i chce umocnić w czynieniu dobra. Młody człowiek intensywnie poszukuje przyjaciela. Ważną sprawą jest, aby w Jezusie dostrzegł Boskiego Towarzysza drogi, który go kocha, chce się z nim spotkać i pomóc w trudnych życiowych sprawach. Msza Święta i modlitwa są takim osobistym spotkaniem, na które On zaprasza i czeka. Taką formę On sam proponuje i należy ją zaakceptować, jeśli się chce odpowiedzieć miłością na Miłość. Szukanie nowych form nie może zaprzepaścić tej, która pochodzi od Niego, bo inaczej wcale się Go nie akceptuje.\nJednym z błędów popełnianych przez rodziców jest uciekanie się do siłowych rozwiązań lub szantażu w takiej sytuacji. Chodzi o komunikaty w stylu: – jeśli nie pójdziesz do kościoła, to..., – idź, bo inaczej... Taka postawa rodziców może przynieść efekt na jakiś czas, ale sprawy nie rozwiązuje. Osiągnięcie pozytywnego skutku może uspokoić samych rodziców, ale wcale nie musi pomóc dziecku. Rozwiązać problem oznacza pomóc młodemu człowiekowi odnajdywać stopniowo własne motywy chodzenia do kościoła i naprowadzić na właściwe tory zmaganie się o kształt relacji z Bogiem. Jedynie konformistyczne dostosowanie się dziecka do rodzicielskich nakazów tu nie wystarcza.


6407 • Strona 122 z 458 • 1 ... 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125 ... 458\nprzez jantoma 22 cze 2013, 00:54\nWitam wszystkich, jestem nowym na forum. Od wielu lat leczę mamę (obecnie 88-letnią) Remeronem oryginalnym (próby przejścia w przeszłości na generyk kończyły się pogorszeniem samopoczucia).\nObecnie Merck (który przejął Organon) zaprzestał dystrybucji Remeronu w Polsce, nie można dostać Remeronu w żadnej hurtowni.\nMoje pytanie do Was drodzy forumowicze jest następujące:\nCzy ktoś z Was leczyl się w przeszłości oryginalnym Remeronem i przeszedł na generyk. Jakie było jego samopoczucie , czy zwiększaliście ewentualnie dawkę generyka?\nMama jest obecnie na 45 mg Remeronu dziennie.\nMyślę, że powinienem jej dać wiecej Mirzatenu (np. 60 mg)\nZnalazłem ciekawą dyskusję na amerykańskiej grupie odnośnie oryginalnego Remeronu i odpowiedników:\nhttp://depression.about.com/b/2003/09/1 ... e-same.htm\n22 cze 2013, 00:40\nprzez Tańczący z lękami 22 cze 2013, 04:38\nmiko84, elfrid nie szarpać mi tu się, bo zawołam rodziców\nmoże i jedna i druga droga jest słuszna, jeśli zaprowadzi do celu. Pytanie do wszystkich: co bardziej odbudowuje hipokampa i obniża kortyzol: lamo czy mirta? I pytanie drugie: dlaczego niektórym antagonizm 5ht2a/c nie służy:np. powoduje wkurwy i obniża libido? I pytanie nr 3: czy może tak być, że rozwalony stresem hipokamp generuje totalnie rozchwianą emocjonalność, brak kontroli emocji, bezsenność i ODC? Może teoria, że OCD należy leczyć ssri i minimalnymi dawkami neuro to łatanie przysłowiowego syfa zamiast leczenia prowadzącego do cofnięcia zmian chorobowych w mózgu? Być może jeśli koń wolno biegnie jeździec powinien dać mu odpocząć a nie bić mocniej, żeby przyspieszył? Być może...\n-- 22 cze 2013, 03:40 --\nPS. jantoma, a mama wiedziała, że to generyk, inny lek? Starsi ludzie nie lubią zmian.\nprzez miko84 22 cze 2013, 06:15\nBezimienna123 a wiesz wogóle co działa z tych leków tak dobrze na Ciebie? :)\nTańczący z lękami a są jakieś badania wykazujące obniżanie kortyzolu przez lamotryginę? Bo ja takich nie znam. Mirtazapina wykazuje działanie obniżające kortyzol u zdrowych i chorych na depresję, zwiększa poziom BDNF: "mirtazapine (10 mg/kg) increased BDNF gene expression in both the examined brain regions: in the hippocampus by 24.0 and 26.5%, in the cerebral cortex by 29.9 and 41.5%, respectively, compared with the vehicle-treated control." To czyni mirtazapinę obok tianeptyny chyba najlepszy wyborem na depresję z nadmiarem kortyzolu, pobudzeniem i zaburzeniami pamięci.\n-- 22 cze 2013, 05:51 --\nNiektórym antagonizm 5-HT2a/c nie służy bo może zwiększać dopaminę i noradrenalinę a to powoduje zwiększoną agresywność. Czemu obniża libido nie mam pojęcia. Co do 3 pytania to chyba najlepiej sprawdzić na sobie, jak dany lek działa - i tak zawsze pierwsze co przepisują lekarze to SSRI i pewnie większość osób z forum próbowała po pare leków z tej grupy. SSRI, szczególnie początkowo nie są dobre dla osi HPA (chyba, że ktoś ma niedobory kortyzolu, co chyba mało kiedy się zdarza?), bo zwiększają jej aktywność. Organizm przez pierwszy okres brania SSRI jest w stanie permanentego stresu. Dopiero po czasie to się normuje, ale uważam, że SSRI to nie są dobre leki u osób z pobudzoną osią HPA, czyli pobudzeniem, nerwowością, problemami ze snem, nadmierną potliwością itd. A ich działanie na anhedonię jest średnie w wielu przypadkach. No ale w większości przypadków OCD jest dobrze leczone przez SSRI.\nprzez elfrid 22 cze 2013, 07:11\njantoma, tu raczej nikt nie bral remeronu bo cena oryginalu siegala 200zl a generyki byly zdecydowanje tansze. Nie rozumiem czemu Organon tak dziala puszcza oryginalny Lerivon w rozsadnej cenke a Remeron juz nie. Ale oryginalny Prozac, czyli fluoksetyne, tez producent wycofal z naszego rynku. Mozesz dac mamie zamiennik nie mowiac o tym. Taki generyk nie rozpuszczajacy sie w ustach.\n-- 22 cze 2013, 07:20 --\nmiko84, nie chodzi o dzialanie lamo na kortyzol tylko ogolnie stabilizatorow na nastroj. Lamo ma wlasciwosci przeciwdepresyjne i potencjalizuje ich dzialanie. Nie wiesz tak na prawde co odpowiada za twoje depresyjne zaburzenia i czemu przybieraja postac depresji melancholijnej a nie np atypowej. Moze przeceniasz role kortyzolu. Mi nie chodzi o to, ze normotymik zadziala w oczekiwanym przez ciebie mechanizmie, tylko ze cie odpowiednio zdystansuje i wyciszy (nie zglebuje) dzięki czemu przestaniesz pisać wyłącznie o neurotransmiterach itp i zaczniesz mówić do nas ludzkim głosem.\n-- 22 cze 2013, 07:37 --\nPrzeczytaj sobie artykuł z psychiatrii polskiej Koncepcja glutaminergiczna chorób afektywnych.\nprzez miko84 22 cze 2013, 07:42\nelfrid znam to wszystko. Brałem lamotryginę a nawet memantynę bez większych efektów. Wiele objawów wskazuje u mnie na nadmiar kortyzolu, a w badaniach zawsze wychodził w górnej granicy normy.\nPs. czytałem na innym forum Twoje pozytywne opinie o mianserynie i wiem, że głównym powodem przez który nie chcesz spróbować do niej wrócić, lub brać mirtazapiny nie jest jej brak działania tylko tycie.\nprzez elfrid 22 cze 2013, 07:55\nmiko84, tak. Jeśli już miałbym brać antydep to nie ssri i podobne. Wolałbym chyba mianseryne lub mirtazapine. Ale one odpadają ze względu na tycie.\nW tym artykule jest mowa o długotrwałym działaniu, a znając ciebie brałeś je krótko. Kortyzol masz w normie. Górna granica ale jednak norma. Ją badalem sobie tarczyce i też w normie.\nprzez miko84 22 cze 2013, 09:05\nelfrid norma jest robiona dla wszystkich, co nie znaczy, że nawet lekkie zwyżki nie mogą wywołać depresji. Poza tym kortyzol bardzo skacze w ciągu dni i godzin.\nNie oceniaj mnie z góry, bo brałem lamotryginę 4 tygodnie bo wiedziałem, że potrzeba czasu by działała. Mój błąd, że dzielę się z Wami moimi zmianami leków. Inni zmieniają ale nie uzewnętrzniają tego na forum.\nprzez elfrid 22 cze 2013, 10:04\nmiko84, ale ją cię nie krytykuje za zmiany leków. Też szukam odpowiedniego dla siebie, ostatnio również zastanawiając się nad prawidłową diagnozą. Chodzi mi wyłącznie o Twoje wkrecenie w to wszystko w receptory i zmiany leków od dawki max do dawki max bez sprawdzenia mniejszych dawek.\nKiedy miałeś problemy na mircie z gojeniem ran sugerowalem abyś zmniejszył z 45 do 30 i poczekał miesiąc, dwa. Ty za to wskoczyles na 200mg sertraliny. Zmiany leków w celu uzyskania pełnej remisji są pożądane i potrzebne. Ale w sposób jaki Ty to robisz może przynieść więcej szkody niż pożytku. Finalnie tracisz duzo więcej czasu niż gdybyś postępował zgodnie z regułami.\nWiem, że antydepy mogą tak pobudzać, że człowiek się wkreca w jakąś tematykę i drazy staje się niecierpliwy chcę efektu na już. Chyba brakuje ci osoby obiektywnej-lekarza, która uchronilaby cię przed zbyt radykalnymi zmianami.\nPrzestałem brać antydepy z początkiem czerwca, więc sam nie wiem czy objawy depresyjne nie wrócą, czy lamo okaże się trafiona. Czy wystarczy solo. Więc nie wydaje mi się abym był w sytuacji lepszej czy bardziej komfortowej od Ciebie.\nPS W ocenie lekarza stabilizatory wymagają co najmniej trzech miesięcy. Dlatego najczęściej wprowadza się je z lekiem przeciwdepresyjnym, który później się odstawia na rzecz samego normotymika.\nprzez miko84 22 cze 2013, 11:03\nNo wskoczyłem z mirty na sertę i brałem ją 7 tygodni ale działania przeciwdepresyjnego nie uświadczyłem. Napięcie wewnętrzne było tak silne, że zacząłem skubać skórę przy paznokciach do krwi. Miałem ogromny problem ze zrelaksowaniem się, skupieniem na jednej czynności, ciągle skakałem z jednej na drugą. Wyraźnie wpływ na dopaminę, bo gdy z kolei kiedyś brałem metylofenidat to wszystko robiłem dużo wolniej i spokojniej, potrafiłem skupić się na jednej czynności (co z tego skoro z drugiej strony była silna nerwowość noradrenalinowa - zwiększenie potliwości, drżenia i napięcie, a wieczorem zjazdy depresyjne). Poza tym ja mam bardzo dużo objawów fizycznych nadmiaru kortyzolu - rozstępy, odkładnie tłuszczu, cienka i łatwo raniąca się skóra, problemy z krążeniem, ogromna potliwość, problemy ze skórą (te typowe "pajączki" i zaczerwienienia) i słabość mięśni. Jak by dobrze poszło i mirta po dłuższym czasie ustabilizowała poziomy kortyzolu i ogólnie oś HPA to nieśmiało liczę na jej zadziałanie choćby na część problemów "somatycznych". Na SSRI nie było poprawy w tej kwestii - nasilenie potliwości i słabość mięśni, zwiększenie rozstępów, skóra taka jak była. Nie u każdego SSRI z czasem powodują zmniejszenie aktywności osi HPA.\nprzez jantoma 22 cze 2013, 11:11\nTańczący z lękami, mama wiedziała, że bierze odpowiednik, ale powiedziała że źle się czuje po ok. 2 tyg., więc chyba rzeczywiście odczuwała różnicę.\nZ linku, który zamieściłem w pierwszym poście wynika, że osoby w USA stosujące oryginalny Remeron i próbujące przejść później na generyki odczuwały zdecydowane pogorszenie. Jedna z nich oceniła, że różne generyki mają wg niej działąnie od ok. 60 % do 80 % oryginału.\nLekarz leczący mamę też kiedyś wspomniał, że być może należało wtedy zwiększyć dawkę generyka, ale ja spanikowany zacząłem jej ponownie kupować oryginał.\nCzy ktoś z Was brał mirtazapinę w dawce większej niż 45 mg i czy odczuł różnicę (chyba pojawi się lepszy napęd, ze względu na działąnie na noradrenalinę)?\nCo do postępowania Organona ( a w zasadzie Mercka) to moim zdaniem skandal. Napisałem maila do PR managera w przedstawicielstwie Mercka w Polsce i otrzymałem maila, że powiadomili w czerwcu Min. Zdrowia o tym fakcie (o wstrzymaniu dystrybucji do paxdziernika jak na razie).\nNapiszę jeszcze maila do centrali Mercka na Europę, bo to dziwne postępowanie producenta. Myślę, że ilości Remeronu jakie sprzedawali w Polsce były śladowe i logistycznie im się to średnio opłacało, ale to i tak są jaja.\nprzez elfrid 22 cze 2013, 12:30\nmiko84, może wybierz się do endokrynologa. Nie ma jakiś innych leków, poza psychiatrycznymi które obniżają poziom kortyzolu.\nhttp://m.zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/1,13 ... yzolu.html\nprzez CórkaNocy 22 cze 2013, 12:32\nmiko84, na pewno to zasługa wellbutrinu przede wszystkim :) jeśli chodzi o nastrój, bo to ten lek dopiero tak wybitnie na mnie zadziałał, mirta pomaga mi na sen i chyba na lęki razem z wenlą, którą powoli odstawiam\nprzez elfrid 22 cze 2013, 12:59\nmiko84, PS Poza tym co powyżej. Pewne objawy somatyczne o których napisałeś potliwosc, meczliwosc mogą być psychosomatyczne a więc być objawami nerwicy wegetatywnej. A cechą takich pacjentów jest szukanie związków z objawami że swojego ciała z jakąś chorobą czynnikiem fizycznym. Jasne warto zbadać tarczyce, kortyzol. Ale skoro jest to w normie, albo nieistotne ponad normę może oznaczać że nie ma związku, a wynika jednak z psychiki.\nTwoje opisy objawów fizycznych, obrazujące dokładną analizę własnego ciała brzmią tak bardzo nerwicowo.\nPamiętasz niecierpliwego - mu chyba paroksetyna ostatecznie pomogła na objawy fizyczne w tym zmniejszyła potliwosc.\nprzez Marek1977 22 cze 2013, 13:05\nGdyby mirtazapina była pozbawiona działania na receptor H1 mogła by być dobrym stymulantem.


6,68 (589 ocen\ti\t43 opinie) Zobacz oceny\nPannaMrau | 2013-09-02\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Lekkie odmóżdżacze, Na jeden wieczór\nPóki co najlepsza z 3 części cyklu Lily Bard, jakie czytałam. Fabuła bardzo ciekawa, nie nudzi i trzyma w napięciu w zasadzie do samego końca, nie spodziewałam się takiego rozwiązania zagadki. Do tego całkiem zgrabne dialogi, niekiedy zabawne (szczególnie kiedy pojawiają się dziewczynki), rozwijający się wątek miłosny głównej bohaterki i mamy bardzo dobrą powieść.\nJedyne co jej mogę zarzucić to, że za szybko się kończy. Nawet Lily, która w poprzednich częściach mnie irytowała, w tej nawet daje się polubić ;)


Wnętrzarskie trendy 2020 #1 - marmurowe wykończenie kuchni? - Leaflo\nPosted on 30 grudnia 2019 30 grudnia 2019 by Gosia\nJakie będą wnętrzarskie trendy 2020? Czy ktoś to wie? 🙂 Rok 2019 dobiega końca. Oczywiście standardowo rozpoczynają się spekulacje, co będzie modne w roku kolejnym 🙂 Poczytałam trochę zachodnich blogów, pooglądałam trochę programów i mam kilka swoich typów. Ciekawe, czy trafnych. Pierwszy z nich, który przyznam szczerze bardzo mi się podoba, to marmurowe wykończenie kuchni. Nie tylko blatów, ale także ścian, a nawet całe stoły z marmuru. Albo materiału naśladującego marmur.\nRozwiązanie niezwykle eleganckie i dostojne (powiedziałabym, że do tej pory kompletnie nie w moim stylu). Marmur kojarzy się z glamour i połączeniem ze złotem, tymczasem w aranżacji z drewnem lub czarnym/granatowym/ciemnozielonym mdf-em wygląda minimalistycznie. Oszczędna stylistyka.\nCzy będzie to hitem wnętrzarskim? Być może pałacowym zważywszy na to, że marmur jest bardzo drogi. Kalkulując koszty bardzo pobieżnie, takie aranżacje jak na poniższych zdjęciach, kosztowałyby około 30-50tys. zł , a nawet więcej. Jednak potrzeba matką wynalazku i być może producenci zaproponują coś podobnego?\nTrend wnętrzarski 2020 – więcej marmuru w kuchni\nZdjęcie: Mileu property\nThis entry was posted in Blog, Urban jungle & Design and tagged modny design 2020, trendy wnętrzarskie 2020.


Wojtek Szauliński jest chłopakiem Moniki Jagaciak\nNajwiększą gwiazdą w światowy modelingu, jaką może poszczycić się Polska to zdecydowanie Anja Rubik. Szczęśliwie jednak, w kolejce są kolejne piękne i utalentowane dziewczyny, które od kilku lat robią dużą karierę za granicą. Wśród nich jest Monika JAC Jagaciak. Zaledwie 20-letnia modelka ma już na swoim koncie olbrzymie sukcesy - kampanie dla Calvina Kleina, Chanel czy Marca Jacobsa. W 2010 roku Fashion TV ogłosił ją nawet najlepszą modelką sezonu. Obecnie JAC zajmuje wysokie 21. miejsce w prestiżowym rankingu models.com.\nZobacz: Najlepsze okładki Anji Rubik dla Vogue'a\nOstatnio w przerwach między kolejnymi zleceniami Monika sporo czasu spędza w Polsce. Modelka pojawiła się wczoraj na imprezie urodzinowej marki Aloha From Deer w prostej stylizacji odsłaniającej brzuch. Jagaciak nie bawiła się sama - towarzyszył jej przystojny chłopak, z którym spotyka się od dłuższego czasu.\nKim jest wybranek top modelki? To Wojtek Szauliński, znany w środowisku producent sesji zdjęciowych - trudno zatem o lepsze połączenie. Musimy przyznać, że Monika i Wojtek prezentują się razem niezwykle uroczo, więc liczymy, że będziemy mogli widywać ich na salonach częściej.\nTak wygląda chłopak Moniki JAC Jagaciak. Ładna z nich para?\nZobacz: Rubik na gali z Rihanną i Wintour. Wybrała kreację ulubionej projektantki Madonny\nGwiazdy na urodzinach popularnej marki odzieżowej:\nMonika JAC Jagaciak reklamuje wiosenną kolekcję BOSS ORANGE\nKolejny sukces Polki!\nMonika JAC Jagaciak nie zwalnia obrotów. Polska top modelka po raz kolejny została twarzą Hugo Bossa i jego kolekcji Boss Orange na wiosnę 2013. Na zdjęciach towarzyszy jej przystojny model Mathias Lauridsen . Autorem zdjęć najnowszej kampanii marki został Dan Martensen. Jak na Boss Orange przystało, wiosną nosimy ubrania z pomarańczowymi akcentami. Chociaż dominującymi barwami kolekcji są czernie, biele i granat, to właśnie oranż jest najbardziej widoczny. Projektanci marki przygotowali dla nas klasyczne w kroju sukienki, z modnymi nadrukami, wciąż hitowe cygaretki i szałowe dodatki. Zresztą zobaczcie je sami w naszej galerii. To kolejny sukces Polki, chwilę po tym jak cieszyliśmy się z jej sukcesu i dwóch kampanii Chanel . Przeczytaj o innych sukcesach Moniki JAC Jagaciak >>> Zobacz całą kampanię marki Boss Orange wiosna 2013:\nDługo nie musieliśmy czekać. Monika JAC Jagaciak idzie jak burza. Dopiero, co oglądaliśmy ją w nie jednej, ale dwóch kampaniach Chanel , a już teraz została gwiazdą najnowszej kolekcji marki Coach . Ekskluzywnej marki mało znanej w Polsce, ale bardzo popularnej np. w USA. Obok Moniki JAC Jagaciak, cieszymy się również z sukcesu jej odrobinę mniej znanej koleżanki po fachu - Zuzanny Stankiewicz . Młoda Polka pnie się po szczeblach modowej kariery równie sukcesywnie, co jej rodaczki. Tym razem modelka została twarzą zapachu perfum, popularnej sieciówki Pull & Bear . Oby tak dalej!