Radom. Radni Prawa i Sprawiedliwości nie chcieli Andrzeja Wajdy. Reżyser nie zostanie patronem odcinka trasy N-S | Echo Dnia Radomskie\nRadom. Radni Prawa i Sprawiedliwości nie chcieli Andrzeja Wajdy. Reżyser nie zostanie patronem odcinka trasy N-S\nIzabela Kozakiewicz 27.10.2020\nAndrzej Wajda, wybitny polski reżyser, laureat wielu nagród międzynarodowych, także Oskara, wychowywał się w Radomiu. arcgiwum Echa Dnia\nUhonorowania wybitnego reżysera chcieli radomianie i zaproponowali, aby Andrzej Wajda został patronem odcinka trasy N-S od ronda Mikołajczyka do ulicy Żeromskiego. Podczas głosowania w poniedziałek pomysł został odrzucony głosami radnych Prawa i Sprawiedliwości. - Ta decyzja to po prostu - wstyd - komentuje Radosław Witkowski, prezydent Radomia.\nWniosek złożyło Stowarzyszenie "Radomianie dla Demokracji". Pomysł miał pozytywną opinię komisji kultury, a w poniedziałek odbyło się głosowanie podczas zdalnych obrad Rady Miejskiej.\nW czasie dyskusji Łukasz Podlewski, szef klubu radnych Prawa i Sprawiedliwości mówił o tym, że jest pomysł, aby temu odcinkowi trasy N-S nadać imię Jana Olszewskiego, ale wniosek nie jest jeszcze gotowy. Proponował, aby zdjąć z porządku uchwałę o patronacie Andrzeja Wajdy.\nNa to nie zgodził się jednak prezydent. Jak argumentował trasa N-S to w sumie trzy odcinki, budowa drugiego już się nawet rozpoczęła. I nic nie stoi na przeszkodzie, żeby premier Jan Olszewski został patronem jednego z nich. To jednak nie przekonało radnych Prawa i Sprawiedliwości. Zagłosowali przeciw i nie będzie w Radomiu ulicy imienia Andrzeja Wajdy.\n- Niewiele jest w polskiej historii postaci związanych z Radomiem, które w kraju i na świecie kojarzą się z rzeczami wielkimi. Gombrowicz, Kołakowski, Malczewski i Wajda są nimi bez wątpienia. Nie rozumiem zupełnie, dlaczego radni PiS zagłosowali przeciwko nadaniu jednej z ulic imienia Andrzeja Wajdy. Czy my naprawdę nie potrafimy doceniać tych, których docenia cały świat i chwalić się ich związkiem z naszym miastem? Ta decyzja to po prostu wstyd - komentował wynik głosowania Radosław Witkowski.\nPodczas sesji radni zdecydowali z kolei, żeby zmienić nazwę ulicy Dzikiej na ojca Huberta Czumy. Jacek Jerz został patronem ronda u zbiegu ulic Wierzbickiej i Anny Walentynowicz (obwodnica Południowa), a rondo u zbiegu ulic Żeromskiego i Szklanej będzie nosiło imię doktor Krystyny Zapały.


ARTHAUSS - forum, dyskusje, rozmowy\nGazeta.pl Forum spis temat�w arthauss\nNasza inwestycja z Arthauss zosta�a zako�czona. w fotoforum, w moim albumie zamie�ci�em kilka ostatnich zdj��.\nPodsumowanie tego ca�ego okresu - pozytywne i jeste�my zadowoleni. Mo�na by przyczepi� si� do kilku element�w wsp�pracy, ale generalnie bior� pod uwag�, �e w lutym 2013r mieli�my\nMy prawie ko�czymy z m�em budow� ma�ego domu z Firm� Arthauss. Jeszcze niewielkie wyko�czenie i ustalenia co do usuni�cia usterek i nasz domek b�dzie gotowy. Podoba mi si� w tej Firmie gwarancja ceny. Jest niezmienna od chwili podpisania wst�pnego protoko�u - a� do zako�czenia prac domu - mimo, �e\n> Je�li kto� jest zainteresowany bardziej szczeg�owymi informacjami lub chcia�by\n> zobaczy� nasz dom to prosz� o kontakt. Ch�tnie porozmawiam, poka��, doradz� w > kwestii ewentualnej wsp�pracy z Arthauss-em, a my�l� �e po wykonaniu z nimi in\nWitam. Od jakiego� czasu czytam Pan wpisy o Firmie Arthauss - z przyjemno�ci� obejrza�abym zdj�cia z Pana budowy - ale niestety nie poradzi�am sobie z ich odnalezieniem. Je�li nie sprawi�oby to Panu k�opotu, to prosz� poda� informacj�, gdzie mo�na obejrze� zdj�cia.\nznajdziesz leszcza i opykasz domek -). Arthauss i wszyscy ci ludzie maj� takie poj�cie jak ja o locie w KOSMOS.\nWitam wszystkich forowicz�w po kr�tkiej przerwie.\nOczywi�cie zamieszczam kolejne fotki, a poni�ej kilka informacji o post�pach prac.\nNa pocz�tek informacja istotna – jeste�my ju� grubo po terminie w kt�rym Arthauss mia� zako�czy� sw�j etap prac. Termin ten up�yn� 27.03.2014r. C�, lec� kary\nDobre wie�ci :-)\nKonstrukcja domu zosta�a postawiona. Arthauss pracowa� nawet w sobot�!\nSamo postawienie zaj�o im 2 dni + 1 dzie� potrzebowali na przygotowanie (skr�cenie element�w). W ALBUMIE ZAMIE�CI�EM ZDJECIA - zapraszam do ogl�dania.\nW poniedzia�ek (17.02) b�d� prowadzone dalsze prace\nA na czym te poprawki polegaj�? B�dziecie osadza� nowe kotwy (wklejane, segmentowe, czy jeszcze co� innego), dorabia� co� do ju� osadzonych? Poprosz� o konkrety - w�tek jest ciekawy. Czy by� (b�dzie) zrobiony operat geodezyjny marek?Czy arthauss wymaga operatu? Czy ma Pan to w umowie? Czy Kierownik\nW czwartek (30.01.) przela�em kolejna transze do ArtHauss, z uwagi, i� potwierdzili wykonanie konstrukcji i gotowo�� do monta�u. Czekamy na popraw� warunk�w atmosferycznych.\nMam nadziej�, �e to ju� bli�ej ni� dalej…\nZdj�� nie robi�em – wszystko by�o na hali pouk�adane i opisane\n- Arthauss - domy pasywne<


Point-to-point - jak i kiedy warto nadać paczkę w punkcie\nMagdalena Dąbrowska\t27-08-2019 21 września, 2020\nMasz do wysłania paczkę? Jeśli decydujesz się na usługi kurierskie, możesz oczekiwać, że pracownik wybranej firmy odbierze przesyłkę bezpośrednio z Twojego domu, firmy lub innego wskazanego miejsca. Inną opcją jest jednak nadanie jej w punkcie. Jak to wygląda w praktyce i kiedy warto skorzystać z takiego rozwiązania? Wyjaśniamy.\nNadanie paczki w punkcie, choć może się wydawać mniej komfortowe niż zlecenie jej odbioru kurierowi, ma swoje zalety. Korzystają z nich zarówno klienci indywidualni, jak i przedsiębiorcy.\nNa czym polega nadanie paczki w punkcie?\nIstotą nadania paczki w punkcie jest to, że klient samodzielnie odwiedza określone miejsce z wcześniej przygotowaną przesyłką. Takim punktem może być:\ncentrum obsługi klienta firmy kurierskiej – coraz więcej przedsiębiorstw działających w tej branży daje taką możliwość, zwłaszcza w dużych miastach,\npunkt handlowy / usługowy, który współpracuje z firmą kurierską – mowa o tzw. parcel shopach, które można znaleźć w niemal każdej miejscowości – w tym na stacjach benzynowych,\nautomat do przyjmowania paczek, czyli paczkomat,\nMożliwości do wyboru jest wiele!\nJak nadać paczkę w ten sposób?\nNadanie przesyłki w punkcie jest bardzo proste. Dobra wiadomość jest taka, że wcale nie musisz dopełniać wszystkich formalności (np. wypisywać listu przewozowego i dokonywać płatności) na miejscu. Możesz to zrobić on-line, poprzez naszą platformę. W ten sposób uprościsz cały proces i zyskasz najlepszą cenę za realizację usługi.\nOdwiedź serwis, który umożliwia wysyłanie tanich przesyłek i podaj parametry swojej paczki (rozmiary oraz wagę).\nZobacz, jakie opcje są dla Ciebie dostępne i wybierz tę, która jest najkorzystniejsza cenowo.\nWybierz opcję nadania paczki w punkcie.\nWypełnij niezbędny formularz nadania i dokonaj opłaty.\nWydrukuj dokumenty przewozowe i / lub, jeśli zajdzie taka potrzeba, oznacz odpowiednio swoją przesyłkę.\nUdaj się do wybranego punktu nadawania paczek i pozwól wyruszyć przesyłce do adresata.\nPamiętaj: w większości przypadków możesz samodzielnie i bardzo swobodnie wybrać punkt nadania paczki spośród kilku, kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu, jakie znajdują się w Twojej miejscowości. Często możliwe jest także śledzenie przesyłek realizowanych metodą point-to-point, czyli z jednego punktu odbioru do drugiego.\nOpcja nadania paczki w punkcie:\npozwala Ci zaoszczędzić czas – nie musisz czekać na przyjazd kuriera. Przesyłkę wyekspediujesz w dogodnym dla siebie momencie (w wielu przypadkach również w środku nocy czy też w dni wolne od pracy),\ndaje Ci pełną elastyczność – możesz ją nadać np. w drodze do pracy, podczas spaceru czy jadąc na siłownię,\nczęsto pozwala dodatkowo zmniejszyć wydatki na wysyłkę – niektóre firmy kurierskie obniżają koszt obsługi zlecenia, jeżeli sam dowieziesz przesyłkę do jednego z jej centrów.\nWarto przy okazji wiedzieć, że również adresat może zdecydować się na odwiedzenie punktu wyznaczonego przez dostawcę i w nim odebrać swoją przesyłkę. Najczęściej jednak to Ty jako adresat musisz zaznaczyć taką opcję – zwłaszcza, jeśli paczka ma dotrzeć np. do sklepu, na stację benzynową czy punktu usługowego.\nJak korzystać ze śledzenia przesyłek od Sendit.pl?Zwroty w e-sklepach – sprawdź, co powinieneś o nich wiedzieć!Różne metody doręczania przesyłek – na którą najlepiej się zdecydować?Paczkomat vs. kurier – które rozwiązanie będzie dla Ciebie korzystniejsze?


Urządzasz domową siłownię? Specjalista podpowiada, na które sprzęty postawić - HelloZdrowie\nHelloZdrowie: Życie › Urządzasz domową siłownię? Specjalista podpowiada, na które sprzęty postawić\nUrządzasz domową siłownię? Specjalista podpowiada, na które sprzęty postawić Istock.com\nOpublikowano: 06.08.2020 07:57\nNależysz do tych osób, dla których siłownia to najlepsza odskocznia od problemów dnia codziennego? Masz kartę do siłowni, odkąd sięgasz pamięcią? Jeśli tak, może zainteresuje cię, jak można łatwo i szybko zorganizować domową siłownię?\nCel oszczędza środki\nDwa ketle (kettlebells)\nTaśmy oporowe i kij\nKółka gimnastyczne i pasy do podwieszania z hakami\nDla osób, które są na co dzień aktywne i nie wyobrażają sobie życia bez regularnych treningów, ostatni czas nie był łaskawy. Obecnie są dostępne boiska, place zabaw i siłownie „pod chmurką”, te pod dachem teoretycznie też mogą już funkcjonować. Niestety, w praktyce nie wszystkie siłownie działające normalnie przed pandemią, otworzyły się na nowo dla swoich klientów. Dlatego może najlepszym rozwiązaniem jest stworzenie mini domowej siłowni na kryzysowe czasy?\nParafrazując ta znaną machiavellistyczną sentencję, zachowajmy zdrowy rozsądek, zanim zaczniemy wrzucać do koszyków w sklepach internetowych, wszystkie sprzęty, za którymi tak tęsknimy. Zaoszczędzi nam to wiele niepotrzebnych wydatków i miejsca w mieszkaniu.\nPostawmy sobie proste pytania: Jakiego treningu potrzebuje nasze ciało? I czego potrzebujemy, by taki trening móc wykonywać w domu? Jeśli zależy ci, by utrzymać w zdrowiu ciało i dobre samopoczucie, być może wystarczy niewiele więcej niż codzienny spacer, podczas którego zrobisz około 10 000 kroków. Jednak, gdy chcesz dać sobie wycisk ze sztangą i obowiązkowo wyrabiać odpowiednią dla siebie liczbę martwych ciągów, musisz rozejrzeć się za otwartą siłownią. Ta domowa będzie czymś pomiędzy tymi dwoma biegunami, powiedzmy „drogą środka”. Nie wymaga przebudowy domu i kosmicznych wydatków, raczej zmieścisz się w budżecie na „dodatkowe przyjemności”. Co nam się przyda?\nZestaw dwóch dość ciężkich, żeliwnych kul z rączką może spowodować, że twoje ćwiczenia będą bardziej efektywne. Jaki ciężar wybrać? Andy „IronMac” McKenzie, trener siłowy i kondycyjny z Wielkiej Brytanii, zaleca wagę od 20 do 24 kilogramów. Oczywiście dobrze będzie, gdy skonsultujesz to z trenerem lub zasugerujesz się tabelami producenta danego sprzętu. Jeśli nigdy nie miałaś do czynienia z ketlami, nie porywaj się od razu na te najcięższe. IronMac podpowiada, by ćwiczyć jednocześnie z dwoma ketlami. Tego typu ciężary dają szerokie pole dla kreatywności podczas ćwiczeń. Możesz nimi kształtować dosłownie każdą partię mięśni. Wygospodaruj nieco bezpiecznego miejsca w salonie i nie bój się swobodnie kołysać, kucać, wymachiwać, ciągnąć i odpychać od siebie ich ciężar. W miarę postępów, zwiększ długość czasu napięcia podczas podnoszenia i wydłuż czas ćwiczeń.\nDo ketli dodaj taśmy oporowe i kij. Taśmy są stosunkowo niedrogie, a za kij może posłużyć ci drewniany drążek od miotły. Taśmy są świetnym rozwiązaniem, gdy potrzebujemy zwiększyć opór podczas ćwiczeń, np. przy wykonywaniu przysiadów lub martwego ciągu. McKenzie podpowiada, aby obwiązać jedną taśmę wokół szeroko rozstawionych nóg i przez uchwyty od ketli. Jeśli nie masz w domu sztangi będzie to dobry substytut. Kij od miotły może być naprawdę wielozadaniowym sprzętem. W tym przypadku sprawdzi się jako akcesorium do zadań rozciągających.\nNie chcesz zaniedbać partii brzucha i pominąć ważnych elementów, niezbędnych do wykonania kompleksowego treningu siłowego? Zainwestuj w pierścienie gimnastyczne i pasy do podwieszania. Ten sprzęt umożliwi ci wykonanie ruchów typowych dla wiosłowania, podciągania i kształtowania muskulatury brzucha. Gdy nie możesz pozwolić sobie na zamontowanie drążka między framugami, spróbuj z taśmami. Mając porządne drzwi wystarczy, że zaczepisz o nie haki od taśm, zamkniesz i zablokujesz drzwi, i gotowe. Możesz zacząć ćwiczyć. Kółka gimnastyczne możesz zamontować na framudze, podczepić je do sufitu.\nTe 6 elementów to baza, którą możesz rozbudowywać w miarę potrzeb i możliwości finansowych, i przestrzennych. Jeśli dysponujesz dodatkową powierzchnią typu garaż, może warto wziąć pod uwagę sztangę? Podczas treningu cardio nie zapominaj o aktywnościach poza domem, takich jak bieganie i jazda na rowerze oraz skakanie na skakance.\nNie czujesz się jeszcze zbyt pewnie w swojej domowej siłowni lub zestaw ćwiczeń, który do tej pory robiłaś po porostu ci się znudził? Korzystaj z treningów online. Sieć jest pełna interesujących i inspirujących kanałów przygotowywanych przez profesjonalistów, którzy chcą się dzielić swoją wiedzą i doświadczeniem. Do dzieła!


Prześcieradła Papierowe W Roli - sklep internetowy DoToalet.pl\nStrona główna » Uzupełnienia » RĘCZNIKI PAPIEROWE, PRZEŚCIERADŁA » Prześcieradła papierowe w roli\nW gabinetach lekarskich utrzymanie sterylnej czystości to podstawa. Dlatego niezwykle istotne jest regularne sprzątanie, ale również wyposażenie.` Tutaj niewątpliwie sprawdzą się prześcieradła papierowe w roli. W ofercie naszego sklepu znajdą Państwo wysokiej jakości produkty, które wyróżniają się niezawodnością, a przy okazji ich cena jest bardzo niska.\nPrześcieradła papierowe w roli – niezastąpione w każdym gabinecie\nW gabinetach lekarskich, czy też kosmetycznych zachowanie najwyższych standardów higienicznych jest niezwykle ważne. Zapobiega to rozwojowi bakterii i ich przenoszeniu, co jest bardzo ważne, szczególnie gdy do lekarza udają się osoby z bardzo słabą odpornością. Dlatego na każdej kozetce, czy też łóżku powinno znaleźć się prześcieradło papierowe w roli. Warto zwrócić uwagę, że oferowane w naszym sklepie modele są bardzo trwałe. Warto tutaj zdecydować się na modele dwuwarstwowe, które są perforowane i jednocześnie super białe. Wykonane są w 100% z celulozy, dzięki temu są miękkie w dotyku. Ich kolejną zaletą jest fakt, że nie zsuwają się z łóżka, co także ogranicza rozwój drobnoustrojów, gdyż bezpośredni kontakt skóra-łóżko nie występuje.\nPrześcieradła papierowe w roli są także niezastąpione w gabinetach kosmetycznych. Podczas wykonywania zabiegów kosmetologicznych zachowanie sterylnej czystości jest ważne, a dzięki prześcieradłom jest to bardzo łatwe. Są one jednorazowe, co oczywiście jest bardzo higieniczne. Bez problemu można dobrać odpowiednie rozmiar i szerokość pasującą do łóżka. Kolejną zaletą jest fakt, że są przeznaczone do stosowania na stelażu, co jest niewątpliwie bardzo wygodne, gdyż wystarczy tylko urwać odpowiednią długość prześcieradła, w tym przypadku nie narażamy się na jego marnowania. Pozwala to również zaoszczędzić czas. Po wizycie klienta można ponownie bardzo szybko przygotować łóżko zabiegowe. Wystarczy tylko wymienić prześcieradło i gotowe. Swoistą kropką nad "i" jest to, że zachowanie czystości jest bardzo łatwe i łóżko kosmetyczne, czy zabiegowe nie ulega tak szybkiemu zniszczeniu.


Jesienny look wcale nie musi być nudny! - Hania.com.pl\nJesienny look wcale nie musi być nudny!\n16 października 2018 by Hania komentarze 3\nIdzie jesień, a właściwie już przyszła i mam nadzieję że nie łapie Was powakacyjna chandra, bo jeśli tak to tylko zakupy mogą Was uratować… i czekolada, i piękne paznokcie :) To akurat moje trzy sposoby walki z jesienią, które Wam polecam.\nZawsze, kiedy nadchodzi jesień ciekawi mnie, jakie będą trendy jesienno-zimowe i w modzie i w makijażu. Jest to chyba najbardziej niewdzięczny czas, jeżeli chodzi o te dwie kwestie.\nJa skupiłam się na trendach makijażowych, bo makijaż i pielęgnacja są dużo bliższe mojemu sercu. Dlatego przyjrzałam się temu co będzie modne zarówno w świecie makijażu, jak i na paznokciach.\nJesień wcale nie oznacza, że musicie wybierać smutniejsze kolory i brązy, ponieważ w tym roku trendy wychodzą ponad to.\nOkazuje się, że odcienie niebieskiego będą świetną alternatywą do smutnych szaro burych kolorów. Niebieski i wszystkie jego odmiany będą królować zarówno na paznokciach, jak i na przykład na powiekach. Multikolor na powiece będzie świetnie sprawdzał się szczególnie, kiedy wybieracie ciemniejsze stylizacje modowe. Powieki i kolor blue będzie też wspaniale komponował się ze stonowanymi stylówkami. Paznokcie możecie pomalować na kolory niejednolite, na przykład zrobić piękne ombre z użyciem pastelowego niebieskiego, bądź energetycznego fioletu- będą wyglądać doskonale i przykuwać wzrok.\nOsobiście uwielbiam pastele, dlatego ten trend bardzo mi się podoba i na pewno postawię na niego w tym sezonie. Z resztą kocham eksperymentować z moim ukochanym Semilac, dlatego zaszaleję z wieloma barwami niebieskiego.\nDrugim, bardzo odważnym trendem jest błysk na powiekach. Zawsze myślałam, że brokat na powiece zarezerwowany jest tylko i wyłącznie na sylwestrowe szaleństwa, ale przecież na co dzień błysk potrafi nadać świeżości cerze i rozświetlić stylizację. Złoto potrafi postarzyć, powiecie mi pewnie. No, nie koniecznie! Można postawić przecież na kosmetyki z drobinkami złota lub paznokcie z brokatem, które będą błyszczeć, jak element biżuterii. To mi się bardzo podoba, bo takie akcenty są niezwykle eleganckie i z klasą.\nJak wiecie, bardzo dbam o cerę, pielęgnacja to mój konik i uwielbiam, kiedy skóra krzyczy zdrowiem. Dlatego trzeci trend jesienny bardzo przypadł mi do gustu. Ten trend to GLOW. Aby uzyskać taki efekt wystarczy odpowiednio dobrać podkład rozświetlający oraz rozświetlacz. Uwielbiam rozświetlacze, o które bardzo często mnie pytacie w komentarzach. Nie bójcie się też ich używać, bo czynią cuda.\nUważajcie jednak, by nie przesadzić z rozświetleniem! Nie o to chodzi, żeby skóra się błyszczała, ale żeby podkreślić jej zdrowy wygląd. Dlatego najpierw zaczynamy od wyrównania kolorytu i zasłonięcia niedoskonałości, a potem delikatnie nakładamy rozświetlacz, by podkreślić subtelnie policzki, czy skronie. Subtelność i delikatność, są w cenie. To świetlista cera ma grać główne skrzypce, dlatego postawcie właśnie na to. Ta propozycja jest idealna dla dziewczyn, które nie są zwolenniczkami mocnego makeupu, a lubią wyglądać świeżo i dziewczęco.\nJa bardzo lubię podkreślać policzki, ale tak delikatnie, bez przerysowania, dlatego w tym sezonie mój trend się potwierdzi. Bo policzki muśnięte różem są hot, a poza tym modelują twarz. Bronzery chowamy, by tam czekały na lato, a wyciągamy najdelikatniejsze róże. To jest akurat całkiem niezły trend, bo wystarczy postać na mrozie, by uzyskać taki efekt :D\nTrendy jesienne w tym sezonie są odmienne od poprzednich, ale jedno jest stałe- zdrowa cera! To mi się bardzo podoba i na to na pewno postawię sama.\nA Wy? Co wybierzecie dla siebie?\n16 października 2018 at 14:57\nNigdy nie patrzę na trendy a niebieski kolor na paznokciach uwielbiam cały czas :D więc w pewnym sensie się dopasuję.\nW różu Ci do twarzy :) A efekt lekkiego rozświetlenia często ratuje mnie po nieprzespanej nocy ;-)\n21 października 2018 at 22:35\nTo prawda nie musi być nudny. U nas jesień już się robi piękna i kolorowa, ale warto te ciepłe dni wykorzystać na coś gustownego.\nNajlepsze cienie do powiek16 października 2018\nNie masz nic cenniejszego niż zdrowie16 października 2018\nPrzeprowadzka na swoje16 października 2018\nRóż do twarzy- magiczna metoda na piękno16 października 2018


Ostatnio Dawid Narożny zamieścił nagranie, gdzie odniosł się do ostatniego wywiadu Magdy Narożnej.\nDawid i Magda Narożna w 2012 roku założyli zespół "Piękni i Młodzi". W 2019 roku para się rozstała. Chociaż zapewniały, że ich prywatne życie ani jak nie wpłynie na pracę, później Dawid został całkowicie wycofany z zespołu.\nWcześniej pisaliśmy o tym, jak Magda Narożna udzieliła wywiadu, gdzie zdradziła, dlaczego nie chce rezygnować z nazwiska eksmałżonka? Jak się okazało, to może źle wpłynąć na jej karierę.\nMagda Gessler nie lubi słowa "babcia". Woli inne określenia\nDawid Narożny ostatnio nagrał krótkie wideo, gdzie odniosł się do reportażu o swojej byłej żonie Magdy.\nDostałem bardzo dużo wiadomości na temat pewnego reportażu telewizji śniadaniowej o pewnej zakochanej parze, o prawie-mężu i prawie-żonie. Muszę Wam powiedzieć, że zakochana para bawi się i rządzi w domu pięknie urządzonym. Szkoda tylko, że byłemu mężowi nie do końca spłaconym. No, ale komornicy muszą mieć z czego żyć - mówi Dawid na swoim InstaStory.\nTakże poruszył temat nazwiska, gdzie nawet zaproponował, aby partner Magdy przyjął to same nazwisko:\nA poruszając kwestię nazwiska, jeśli jest ono aż tak rozsławione i tak ciężko się z nim rozstać, to może niech prawie-mąż, ja nie będę miał nic przeciwko, przyjmie również to samo nazwisko i wtedy będziemy już tylko jedną wielką, wspaniałą rodziną.\ninstastory dawid narożny\nDawid Narożny przez długi czas walczy o to, aby Magda udzieliła zgody na rozwód kościelny.\nI właśnie kochani, moi drodzy i jeśli prawie-żona tak naprawdę wszystko sobie zawdzięcza, to niech jeszcze bardzo dużo rzeczy zawdzięcza przede wszystkim komputerowi, który w tym wypadku, jak słyszycie, naprawdę robił wspaniałą robotę i naprawdę działał cuda.\nJak myślicie, czy w końcu ich konflikt zostanie rozwiązany?\nТеги: dawid narożny , magda narożna , piękni i młodzi


Skąd się bierze agresja u dzieci? | SOSrodzice.pl\nStrona główna / Małe dziecko / Skąd się bierze agresja u dzieci?\nAgresja u dzieci może mieć bardzo wiele przyczyn – zaczynając od najpowszechniejszych, czyli wynikających z okoliczności życia, poprzez problemy natury medycznej, a kończąc na zaburzeniach psychicznych.\nAgresywne reakcje na czynniki stresogenne są naturalne u małych dzieci. Mogą ujawniać się na wiele sposobów – biciem, popychaniem, gryzieniem, jak również celowym dokuczaniem innym, podłymi zachowaniami, niszczeniem przedmiotów. Agresja nie musi mieć wymiaru fizycznego, ale słowny – wiązać się z przezywaniem, dokuczaniem innym, grożeniem. Badacze udowodnili, że 90% agresywnych dzieci ma problem z jasnym wyrażaniem swoich potrzeb i uczuć. Dlatego rolą rodzica powinno być nauczenie już najmłodszych dzieci rozpoznawania swoich emocji i ich wyrażania. U podstaw powinna leżeć pełna akceptacja.\nAgresywne dziecko to dziecko zagubione, nieszczęśliwe, mające poczucie niskiej wartości. Dziecko nie zachowuje się agresywnie, bo jest złe, ale zazwyczaj dlatego, że nie potrafi inaczej, jego reakcja jest natychmiastowa, spowodowana wcześniejszym doświadczeniem i wyrobieniem sobie wzorców zachowań.\nIm dziecko staje się starsze, tym uczy się lepszego komunikowania tego, co pragnie i wybiera to w miejscu działań agresywnych – starsze dzieci zaczynają zarządzać swoimi emocjami i kontrolować reakcje i zachowania.\nAgresywne zachowania u dzieci powinny zmotywować rodzica do poszukania przyczyn i rozwiązania problemu. Reagować trzeba od razu, niezależnie od poziomu agresji. To bardzo ważne, bowiem agresywne dzieci często, jak pokazują badania, mają problemy z prawem, częściej porzucają szkołę, a nawet popełniają samobójstwa.\nAgresja u dzieci – najczęstsze przyczyny\nAgresja u dzieci może mieć wiele przyczyn i najpopularniejszymi są:\ngenetyczne skłonności, potwierdzane przez temperament i kształtowane przez doświadczenia,\nbrak odpowiedniego rozwiązywania problemów,\nnieumiejętność radzenia sobie z emocjami,\nbrak alternatywnych wzorców zachowań,\nograniczenie poznania innych wzorów zachowań – zachowanie agresywne rodziców, bliskich, rodzeństwa, itd.\nnieskuteczny styl rodzicielstwa – zarówno zbyt surowy i autorytarny, jak również zbyt pobłażający i nieobecny,\nkonflikty w rodzinie, brak poczucia stabilności.\nObjawem choroby afektywnej dwubiegunowej może być agresja u dzieci, szczególnie w fazie maniakalnej, kiedy dzieci dosłownie rozsadza od wewnątrz energia, stają się szczególnie niecierpliwe, tracą panowanie nad sobą i działają impulsywnie. Na drugim biegunie, gdy dziecko popada w depresyjne stany, agresja zostaje wyciszona, a do głosu dochodzi drażliwość.\nAgresja często towarzyszy dzieciom chorującym na schizofrenię. Impulsywność staje się efektem czynników wewnętrznych, w dziecku rodzi się często paranoiczny strach i nieufność a konsekwencją życia w poczuciu zagrożenia jest właśnie agresja.\nAutyzm i upośledzenie umysłowe\nDzieci, które mają problem z poznaniem otaczającej rzeczywistości, mogą być agresywne. Ograniczenia w percepcji, kłopot z oceną wydarzeń może być bowiem bardzo frustrująca. Agresja u dzieci może wynikać z problemów z zwerbalizowaniu swoich uczuć.\nUszkodzenie mózgu lub padaczka\nAgresywne zachowania u dzieci mogą być wynikiem uszkodzenia płata czołowego mózgu, jak również objawem padaczki.\nNajlepszy sposób na agresję u dziecka?\nAgresja u dziecka, która ma przyczyny fizyczne – wynika z dysfunkcji i chorób może być trudna do leczenia i wymaga współpracy ze specjalistą. Agresja pojawiająca się jako sygnał „nieradzenia sobie dziecka z emocjami” dzięki pracy i cierpliwości opiekunów może zostać rozwiązana i zminimalizowana u źródeł.\nAgresja u dziecka powinna zmotywować rodziców, by przyjrzeli się prezentowanemu przez siebie wzorcowi wychowania, by spostrzegli „z zewnątrz”, w jakim środowisku żyje dziecko, z jakimi problemami się mierzy. Już na samym wstępie należy uzbroić się w cierpliwość, wykazać się taktem i zdecydować się na wprowadzanie zmian metodą małych kroczków.\nPrzede wszystkim rodzic powinien być dobrym wzorem do naśladowania. Z tego powodu nie może stosować kar cielesnych, czy sięgać po brutalne metody, w tym znęcanie się psychiczne. Kluczem do zmian zachowania jest próba zbliżenia się do dziecka, motywowanie go do wysiłku i nagradzanie ciepłej i uwagą dobre zachowania oraz próby na drodze do stawania się lepszym. Unikaj wzmacniania nieakceptowalnych zachowań poprzez krytykowanie dziecka, karanie i przyklejanie łatek. Uwierz w dziecko, że potrafi nauczyć się kontrolowania emocji – a ono uwierzy w siebie.


Trasy rowerowe w Szczecinie - Blog rowerowy\n18 maja 2021 19 maja 2021 // Daria Nowakowska\nSzczecin to piękne miasto, które wzbudza duże zainteresowanie miłośników „dwóch kółek”. Czasami warto jest zrezygnować z samochodu lub komunikacji miejskiej na rzecz ekologicznych środków transportu. Zastanawiasz się, jakie trasy rowerowe są godne uwagi? Wszystkie niezbędne informacje znajdziesz w tym wpisie! Jest to prawdziwy strzał w dziesiątkę dla tych, którzy przygotowują się do wakacyjnych wojaży. Ogrom możliwości sprawia, że każdy znajdzie opcję odpowiednią dla siebie.\nSzczecin to stolica województwa zachodniopomorskiego – opisywana miejscowość cieszy się wielkim zainteresowaniem turystów z całej Polski, a nawet zagranicy. Warto wiedzieć, że posiada ona ponad tysiącletnią historię. Ze względu na położenie jest to niezwykle istotny ośrodek handlu. Miasto szczególnie dynamicznie rozwijało się w okresie panowanie dynastii Gryfitów. Późniejsze lata przyniosły zarówno sukcesy, jak i porażki. Trzeba wiedzieć, że Szczecin był wielokrotnie przejmowany przez inne państwa.\nW XX wieku rozkwit przeżyła gospodarka morska. Podczas II wojny światowej opisywane miasto zostało przejęte przez III Rzeszę. Dopiero w 1945 roku wysiedlono ludzkość niemiecką – to właśnie wtedy nastąpił przypływ polskich osadników. Małymi krokami miasto zostało odbudowane. Oczywiście nastąpiły znaczące zmiany w architekturze, jednak pomimo tego Szczecin zachował swój unikatowy klimat.\nW Szczecinie nie brakuje terenów zielonych, które zapewniają nieprzeciętny relaks. Należy wspomnieć także o zachwycających zabytkach. Jest to miasto przyjazne cyklistom – łączna długość dróg rowerowych wynosi ponad 120 km! Wydzielone pasy dla jednośladów poprawiają poziom bezpieczeństwa. Nie można również nie wspomnieć o projekcie „rower miejski” – dostępnych jest tutaj kilkanaście stacji, gdzie można wypożyczyć jednoślad.\nSzczecin na rowerze – polecane trasy\nChcesz przemierzyć Szczecin rowerem? Poznaj zarówno łatwe, jak i trudne trasy. Jest w czym wybierać, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. Sporym atutem jest fakt, że podczas przejażdżki można podziwiać walory kulturowe oraz przyrodnicze. Wybierając odpowiednią trasę należy zwrócić uwagę na jej długość oraz stopień trudności. Nie zaszkodzi również zapoznać się z najważniejszymi punktami na mapie, tak aby nie przeoczyć żadnego obiektu godnego zobaczenia. Należy wspomnieć także o stacjach rowerów miejskich – z pewnością okażą się one przydatne tym, którzy nie posiadają własnych „dwóch kółek”.\nPoznaj lewobrzeże – Złoty szlak (7 km) – jest to wyśmienita propozycja dla tych, którzy stawiają na łatwą trasę. Rozpoczyna się ona przy Kąpielisku Arkonka. Opisywany wariant pozwala poznać najważniejsze aspekty kultury oraz turystyki. Warto jest zobaczyć Zamek Książąt Pomorskich, Syrenie Stawy, Jasne Błonia, Bazylikę Archidiecezjalną pod wezwaniem św. Jakuba.\nJezioro Głębokie – Odra (16 km) – średni poziom trudności sprawia, że jest to wariant dla tych, którzy posiadają dobrą kondycję. Podczas wyprawy można podziwiać pomniki przyrody, jeziora, czy też lasy. Na specjalną uwagę zasługuje oczywiście Jezioro Głębokie oraz Dolina Siedmiu Młynów. Nie można nie wspomnieć również o Polanie Harcerskiej. Miejscem początkowym jest kąpielisko „Głębokie”.\nSzczecińska Pętla (15 km) – jest to łatwa trasa, która będzie odpowiednia niemal dla każdego. Wydaje się być ona rewelacyjną propozycją dla tych, którzy chcą poznać południowe wybrzeże miasta. Część trasy przebiega przez śródmieście. Nie brakuje tutaj hoteli, kawiarni, czy też restauracji. Szczecin na rowerze gwarantuje wiele atrakcji!\nJezioro Słoneczne – Wyspa Pucka (9,5 km) – trasa o średnim poziomie trudności jest rekomendowana tym, którzy oczekują nie tylko wyjątkowego relaksu, ale również treningu. Punktem początkowym jest Jezioro Słoneczne. Podczas przejażdżki warto obejrzeć m.in. Katedrę św. Jakuba, most zwodzony na prawy brzeg Szczecina, czy też Cmentarz Centralny.\nPoznaj prawobrzeże (7,5 km) – to prawdziwa gratka dla tych, którzy wybierają łatwe szlaki. Miejscem początkowym jest Kanał Parnicki, który łączy Odrę Zachodnią z Regalicą. Szczególnym zainteresowaniem cyklistów cieszą się tereny leśne, które zapewniają wyjątkowy klimat.


podologia gorzów Archives - Gabinet podologiczny - podologia Gorzów Wlkp.\nPosts Tagged ‘podologia gorzów’\nWritten by Daria Dymitrak on 4 czerwca 2016 . Posted in Blog\nDo gabinetu zgłasza się młoda kobieta z problemem wkręcającego się paznokcia. Wkręcanie paznokci nie tylko stanowi problem estetyczny ale i zdrowotny. Wkręcanie się paznokcia rozpoczęło się ok. 3 lat temu. W tym czasie klientka samodzielnie podcinała paznokieć próbując uwolnić się od bólu. Wszelkie domowe zabiegi przynosiły chwilową ulgę. Podczas wizyty w gabinecie podjęto decyzję o rozpoczęciu leczenia klamrami korygującymi kształt paznokci.\nWkręcanie paznokci – przyczyny\nWkręcanie paznokci jest bardzo często mylone z wrastaniem paznokcia. Wkręcaniu paznokci nie towarzyszy naruszenie ciągłości naskórka oraz powstawanie stanu zapalnego, tak jak jest to w przypadku wrastania paznokci. Nie leczone wkręcanie paznokci prowadzi do zawijania się bocznych części paznokcia, a w efekcie do utworzenia się rurki. Towarzyszący ból spowodowany jest uciskiem na łożysko.\nWśród przyczyn można wymienić nieprawidłowe skracanie płytki paznokcia poprzez wycinanie jej bocznych fragmentów, noszenie nieodpowiedniego obuwia (wysokie obcasy, wąski szpic). Oprócz czynników zewnętrznych wkręcanie paznokci determinują również choroby kości i stawów, deformacje stóp (Hallux Valgus, Hallux Rigidus) i predyspozycje genetyczne (budowa paznokcia) oraz występująca bardzo często suchość płytki paznokcia i jej nadmierne rogowacenie.\nLeczenie rozpoczęło się od oczyszczenia wałów okołopaznokciowych, aplikacji wstępnej klamry z włókna szklanego, która tworząc lekkie napięcie na paznokciu uwolniła boczne krawędzie paznokcia z wałów. Zaaplikowana tamponada odciążyła skórę.\n2 i 3 wizyta\nPaznokieć został lekko uniesiony przez klamrę, co umożliwiło aplikację właściwej klamry korygującej – klamry ortynoksyjnej. Od razu po aplikacji było widać pierwsze efekty. Wizyta kontrolna została umówiona za miesiąc czasu. Po tym okresie paznokieć został w mocnym stopniu rozkręcony natomiast dla osiągnięcia zamierzonego celu klamra została przesunięta bliżej macierzy paznokcia.\nNa zaplanowanej wizycie po upływie kolejnego miesiąca okazało się ze cel został osiągnięty. Paznokieć został rozkręcony. Klamra ortynoksyjna zdjęta, a klientka poinformowana o sposobie dalszej pielęgnacji paznokcia. Łączny czas leczenia: 2 miesiące.\nZamieszczone zdjęcia przedstawiają paznokieć na 1 wizycie oraz ostatniej.\nWritten by Daria Dymitrak on 30 maja 2016 . Posted in Blog\nDo gabinetu zgłasza się mężczyzna, który po udziale w biegach przełajowych boryka się z problemem bolesnego krwiaka podpaznokciowego. Od momentu gdy krwiak podpaznokciowy powstał do momentu wizyty minęły 3 dni.\nNajczęstszą przyczyną powstania krwiaka podpaznokciowego jest uraz lub długotrwałe mikrourazy, które powodują uszkodzenie naczyń włosowatych i ujście krwi pod paznokieć. Powstały hematom zmienia kolor paznokcia na czerwony lub niebieskawo – zielony, a w późniejszej fazie granatowy, brunatny i w efekcie czarny. Winna tamu jest krew, która znajduje się pod paznokciem. Zmiana koloru związana jest z jej zasychaniem. Występująca bolesność paznokcia spowodowana jest przez ciśnienie, które wywierane jest przez krew na strukturę paznokcia i łożyska. W wielu przypadkach, gdy krwiak podpaznokciowy jest dość rozległy dochodzi do zejścia paznokcia.\nWystępująca w tym przypadku duża bolesność wywołana była krwią znajdującą się nie tylko pod paznokciem ale i w macierzy paznokcia. Postępowanie podologiczne polegało na bezbolesnym przewierceniu paznokcia w celu ewakuacji zalegającej krwi. Paznokieć jako struktura martwa (brak unerwienia i ukrwienia płytki paznokciowej), nie daje dolegliwości związanych z nawiercaniem. W chwili przejścia przez płytkę paznokcia i otwarcia drogi ucieczki, krew zaczyna swobodnie wypływać spod paznokcia dając natychmiastową ulgę w bólu. W trakcie zabiegu udało się oczyścić krew zalegającą pod paznokciem, oraz tą która była uwięziona w macierzy paznokcia. Oczywiście kluczowym elementem jest czas jaki mija od momentu gdy krwiak podpaznokciowy powstaje do momentu oczyszczenia. Ewakuacja krwi może uchronić przez zejściem paznokcia.\n(Zdjęcia prezentują efekt przed i po)\nGabinet podologiczny - podologia Gorzów Wlkp. / Tag: podologia gorzów


Enea Wytwarzanie usprawnia automatykę bloków energetycznych - Tech\nEnea Wytwarzanie usprawnia automatykę bloków energetycznych\nSpółki ENAP, Skamer-ACM i Tamar zdobyły zamówienia na modernizację automatyki DCS i układu wody chłodzącej próbopobieraki na blokach nr 1 i 2 w firmie Enea Wytwarzanie. Łączna wartość umów to prawie 5,9 mln zł netto.\nZamówienie podzielono na trzy zadania. W pierwszym ENAP zajmie się modernizacją automatyki DCS i układu wody chłodzącej próbopobieraki na blokach nr 1 i 2 za ponad 4 lmn zł netto. DCS to rozproszony system sterowania (distributed control system).


Olsztyn: Ruszamy z festynami w ramach działań " Bezpieczne Ferie" - Aktualności - Komenda Miejska Policji w Olsztynie\nOlsztyn: Ruszamy z festynami w ramach działań " Bezpieczne Ferie"\nJuż za kilka dni ruszają ferie zimowe. Olsztyńscy policjanci, strażacy i leśnicy apelują o zachowanie szczególnej ostrożności podczas zabaw na śniegu i lodzie. Już po raz siódmy w naszym powiecie, tuż przed zimowym wypoczynkiem, odbędą się festyny edukacyjne, w których udział weźmie około 1500 dzieci z powiatu olsztyńskiego. Podczas pokazów ratowniczych przedstawiciele służb będą propagowali bezpieczne zachowania.\nNad pięcioma jeziorami w powiecie olsztyńskim odbędą się festyny, w których każdego roku uczestniczy około 2 tys. dzieci.\n• 11 stycznia w Olsztynie na terenie CRS Ukiel od godziny 11.30.\n• 15 stycznia Słoneczny Brzeg - jezioro Dadaj od godziny 10.00\n• 16 stycznia plaża nad jeziorem Limajno w Swobodnie od godziny 10.00\n• 17 stycznia plaża miejska w Zalesiu nad jeziorem Orzyc od godziny 10.00\n• 18 stycznia plaża miejska nad jeziorem Jemiołowo w Olsztynku od godziny 10.00\nKto za tym stoi...\nOrganizatorzy: Komenda Miejska Policji w Olsztynie, Starostwo Powiatowe w Olsztynie,Państwowa Straż Pożarna w Olsztynie, Urząd Miasta w Olsztynie, Centrum Powiadamiania Ratunkowego, Straż Miejska, Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w Olsztynie, Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Nowe Ramuki, Kudypy, Olsztynek, Jagiełek, Olsztyn, Wipsowo i Wichrowo. Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego w Olsztynie. Centrum Powiadamiania Ratunkowego.\nKażdego roku przed feriami policjanci z Wydziału Prewencji KMP Olsztyn odwiedzają dzieci w szkołach i przedszkolach by rozmawiać z nimi o bezpiecznych zachowaniach podczas zbliżających się ferii. Nic tak jednak nie przemawia do najmłodszych, jak widok osoby, pod którą załamał się lód. Uczestnicy festynów będą mieli możliwość zobaczenia na żywo, co dzieje się z taką osobą, jak trudno jest o własnych siłach wydostać się na brzeg. Jest to doskonały moment by pokazać im, jak powinni się zachować, jeżeli w takiej sytuacji się znajdą, a czego kategorycznie unikać. Pokazy przygotowane przez strażaków mają być przestrogą dla najmłodszych i przesłaniem, że nie ma bezpiecznego lodu. Lód jest zdradliwy i nie jest miejscem do zabawy.\nPoza oglądaniem specjalistycznych pokazów ratowniczych, dzieci będą mogły zobaczyć jak wygląda tresura i posłuszeństwo psa służbowego. Policyjny przewodnik omówi pozycję "żółwika" w momencie gdy zaatakuje nas agresywny pies. Przekaże tez kilka praktycznych rad, jak za pomocą plecaka szkolnego odciągnąć uwagę atakującego nas zwierzęcia. Dzieci będą mogły sprawdzić nabytą wiedzę w trakcie prowadzonych konkursów. Współorganizatorzy imprezy przygotowali dla najmłodszych nagrody, gorącą herbatę oraz słodkie bułki. Każdy uczestnik otrzyma również element odblaskowy.\nNa terenie plaży rozstawione będą także stoiska profilaktyczne.\nNa czym nam zależy...\nDziałania, które realizuje olsztyńska Policja mają przede wszystkim na celu:\n• przypomnienie numeru alarmowego 112\n• poprawę stanu bezpieczeństwa dzieci i młodzieży szkolnej;\n• kształtowanie prawidłowych nawyków świadomego i bezpiecznego wypoczynku podczas pory zimowej, a przede wszystkim ferii zimowych;\n• uświadomienie dzieciom i młodzieży szkolnej zagrożeń, z jakimi mogą się spotkać w okresie zimy;\n• zaznajomienie z podstawowymi zasadami bezpieczeństwa;\n• naukę praktycznego stosowania nabytej wiedzy.


ntem wyposażenia domu. Często też udają się do kawiarni, aby miło spędzić czas przy kubku ulubionej kawy. Niestety, podobnie jak wszystkie sprzęty agd, również ekspresy ulegają czasam\nWiele osób lubi dobrze przygotowaną kawę z ekspresu. Ci, którzy mogą sobie na to pozwolić, chętnie czynią go elementem wyposażenia domu. Często też udają się do kawiarni, aby miło spędzić czas przy kubku ulubionej kawy. Niestety, podobnie jak wszystkie sprzęty agd, również ekspresy ulegają czasam\nObsługa BHPDotacje na panele słoneczneCzym mierzyć czas?Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak wypożyczyć krzesła na imprezęSymulacja dachowania pojazduPrace wysokościowe - o ryzyku o kwalifikacjach?Wykorzystaj swoje umiejętnościRozliczasz samodzielnie podatki? Przeczytaj!Czy da się w 2020 wykonać instalacje chłodnicze?Kancelaria prawnicza dla każdegoWygodna odzież to podstawa w sporcieKrótki informator o sprawach związanych z prawemHouse maintenance services - short articleMechanika samochodowa - poradyNaprawić laptopa w nowy sposób7 Wypowiedzi O Tym Jak zobaczyć pokaz tańca Warszawa, Które Nie Powinny Nigdy PaśćBrief look at printingBułgarskiKilak porad odnośne noszenia kurtek i płaszczyCzy opłaca się bhp?Why You should go to Poland?Sm - czyli stwardnienie rozsiane. Krótko o tej chorobiePodróż w wielkim mieściePrawnik- kiedy go potrzebujemy?Drewno - kilka faktówNaturalne kosmetyki - co i jak?Jak działają tłumaczeniaKlasycyzm i klasykaPolacy pracujący za granicąObsługa bhpPostaw na komfort - poznaj zalety klimatyzacji


#programista15k #naukaprogramowania #github... - Filodendron - Wykop.pl\n@Filodendron: Jak masz taką że pytasz to zmień.\n+: Seima, M............a +6 innych\nMudrzynKamil 1 rok 4 mies. temu\n@Filodendron: Może być inną nazwą :)\nirezwi 1 rok 4 mies. temu\n@Filodendron: może być nazwą, byle w miare przyzwoitą xD\nbriskmann 1 rok 4 mies. temu\n@Filodendron: Moze byc cokolwiek, wazne zebys sie nie dostawal zezuncji jak bedziesz wymawial / pisal jego nazwe.\nLordKitaK_UL 1 rok 4 mies. temu\n@Filodendron: link do githuba umieszczasz w cv. Jak przeglądam aplikacje to nawet nie zwracam uwagi na nicki.\n@Filodendron: przede wszystkim to się zajmij tym, żeby było tam co pokazać, bo przeważnie to jakieś tutorialowe gówna, z których nic nie wynika. Moim zdaniem, jeśli nie masz tam faktycznie czegoś, czym można zainteresować pracodawcę, to lepiej w ogóle zrezygnować z GH.\n@Filodendron: Do mnie kiedyś aplikował z CV koleś, który miał adres mejlowy z "zaklinaczcipek" w nazwie, także takich loginów bym unikał xD\n+: Goglez, kalexik +1 inny


T-shirt czerwony z motylami - T-shirt z nadrukiem - sklep eButik.pl\nT-shirt czerwony z motylami\nT-shirt czerwony z motylami. Poznaj naszą kolekcję modnych t-shirtów z nadrukami, które idealnie wpisują się w miejskie trendy. W takiej koszulce możesz chodzić na co dzień, na spotkania z przyjaciółmi, a także na bardziej oficjalne spotkania pod warunkiem, że połączysz ją z żakietem i eleganckimi spodniami. Odkryj wiele możliwości stylizacji jakie niesie ze sobą klasyczny t-shirt damski! Wygląda bardzo twarzowo założony bezpośrednio pod bomberkę lub ramoneskę oraz w zestawieniu z jeansami. Print z przodu złożony z grafiki oraz napisów nadaje mu niezwykłego charakteru i ciekawie urozmaica cały look - przyciąga uwagę i intryguje, zachowując jednocześnie pełną harmonię z resztą stroju. Niech t-shirty z nadrukiem zaczną na stałe królować w Twojej codziennej garderobie - zobaczysz, że naprawdę trudno się bez nich obejść!\nJasnoróżowy t-shirt PUNK\nJasnoróżowy t-shirt z awokado


Showing results for tags 'cookie'. - Forum Kopalni Wiedzy\nWiele osób regularnie kasuje ciasteczka (cookies), by witryny internetowe nie mogły śledzić ich zachowań. Jednak, jak wynika z najnowszych badań, takie działania są nieskuteczne i internauci nadal są śledzeni. Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley odkryli, że 54 ze 100 najpopularniejszych witryn na świecie używa mało znanych Flash Cookies. W przeciwieństwie do tradycyjnych ciasteczek Flash Cookies nie są kontrolowane przez przeglądarkę, a więc nie można ich z poziomu przeglądarki usunąć. Tak więc nawet ci internauci, którzy bardzo dbają o swoją prywatność nadal są śledzeni przez witryny, które odwiedzają. Osoby, które chcą chronić się przed Flash Cookies mają kilka możliwości. Użytkownicy Firefoksa pod Windows mogą zainstalować dodatek o nazwie BetterPrivacy. Z kolei CCleaner działa pod wszystkimi popularnymi przeglądarkami. Jeśli chcemy ręcznie usunąć Flash Cookies, to powinniśmy - o ile używamy Windows - szukać plików z rozszerzeniami .sol w MacromediaFlashPlayer#SharedObjects i przejrzeć tam katalogi dla poszczególnych aplikacji. Użytkownicy Mac OS X znajdą Flash Cookie w ~/Library/Preferences/Macromedia/FlashPlayer, ~/Library/Preferences/[nazwa aplikacji], ~/Library/Preferences/Macromedia/FlashPlayer/macromedia.com/suppert/flashplayer/sys. Osoby korzystające z systemów Linux powinny sprawdzić ~/.macromedia.\nTechniki śledzenia internautów są już tak zaawansowane, że próba uniknięcia bycia śledzonym jest prawdopodobnie skazana na porażkę. Nawet jeśli nie przyjmujemy cookies lub korzystamy z sieci w trybie prywatnym. Początkowo śledzono nas głównie za pomocą tekstowych ciasteczek. Stosunkowo niedawno okazało się, że do sprawdzania tego, co robimy w sieci wykorzystywane są Flash cookies. Jednak i na to producenci przeglądarek znaleźli sposób, dając użytkownikom możliwość usunięcia tego typu ciasteczek. W ubiegłym roku pojawiła się jednak technologia „evercookie", która łączy HTTP, Flash, Silverlight i HTML5 oraz korzysta z bardzo egzotycznych sposobów przechowywania tych danych, np. w plikach PNG, historii czy znacznikach ETags. Teraz badacze z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley natrafili na firmę KISSmetrics, która oferuje równie skomplikowane cookie jako usługę. To jeden z wielu komercyjnych serwisów, które korzystają z technologii praktycznie uniemożliwiającej uniknięcie śledzenia. Wykorzystuje ona cookie HTTP i Flash, technologię localStorage, IE userData ora ETags. Odkrycie uczonych wydaje się potwierdzać to, co wcześniej w swoim raporcie napisali specjaliści z Electronic Frontier Foundation. Zdaniem EFF każda przegladarka może obecnie zostać jednoznacznie zidentyfikowana i śledzona przez wyspecjalizowane firmy. W swoim raporcie sprzed roku EFF informowała, że 84% przeglądarek ma unikatowy identyfikator, dzięki któremu mogą być śledzone przez wiele witryn WWW. Swoje badania EFF prowadziła na specjalnej witrynie, na którą zaproszono ochotników. Witryna sprawdzała system operacyjny, przeglądarkę i zainstalowane wtyczki, czyli zbierała te informacje, jakie zbiera większość witryn. Dane były porównywane z tworzoną na bieżąco bazą. Okazało się, że w przypadku 84% użytkowników konfiguracja była unikatowa i pozwalała na jednoznaczne ich zidentyfikowanie. W komputerach, w których zainstalowano pluginy Adobe Flash lub Java odsetek ten sięgał 94%. Można zatem przypuszczać, że w połączeniu z najnowszymi technikami, stosowanymi przez firmy podobne do KISSmetric, żaden przeciętny internauta nie uniknie śledzenia.


Radisson Blu Hotel & Residences Zakopane - recykling wody szarej • Green Water Solutions\nRadisson Blu Hotel & Residences Zakopane – recykling wody szarej\nProjekt referencyjny – recykling wody szarej w obiekcie hotelowym- Radisson Blu Hotel & Residences Zakopane\nRadisson Blu Hotel & Residences Zakopane mieści się na zboczu Antałówki. Do dyspozycji gości jest 158 pokoi i 68 apartamentów, z których można podziwiać widok na panoramę Tatr. Przestronne wnętrza zaprojektowane zostały w duchu stylu skandynawskiego z zachowaniem elementów kultury góralskiej. Po długich wędrówkach goście mogą wypocząć w centrum wellness & spa, które wyposażone zostało w siłownię, 20-metrowy basen, jacuzzi, saunę i łaźnię typu rasul. Potrzeb biznesowych dopełnia natomiast siedem sal konferencyjnych.\nInwestor: Polonia Tatry\nGeneralny wykonawca: Eiffage Polska\nCzas realizacji systemu: grudzień 2018\nRozwiązania techniczne – recykling wody szarej w budynku hotelowym Radisson Blu Hotel & Residences Zakopane\nW wyniku prac projektowych wdrożono system. Woda szara jest poddawana recyklingowi w oparciu o urządzenie GreenLife GWI 20.000. Dzięki zastosowaniu elastycznego podejścia projektowego udało się dostosować urządzenia do wymogów projektowych budynku. W wyniku czego wykorzystano m.in. istniejące wcześniej komory betonowe. Recykling wody szarej oparty o zbiorniki i membrany GreenLife oraz strefę napowietrzania i sedymentacji został więc zoptymalizowany do potrzeb budynku, wciąż spełniając najwyższe normy jakości GreenLife GmbH.\nDzięki sprzyjającemu bilansowi wody zbieranej z pryszniców odzysk wody szarej w obiekcie hotelowym czy np. akademikach jest bardzo opłacalny. W zależności od wielkości i lokalizacji obiektów możliwe jest osiągnięcie szybkiego zwrotu z zakupu urządzeń nawet poniżej granicy 5 lat. Recykling wody szarej w tego typu obiektach jest także bardzo korzystny ekonomiczny z uwago na długotrwałe użytkowanie tego typu obiektów. W rezultacie zastosowanie ekologicznych rozwiązań hotel staje się też przyjazny środowisk. Tego typu działania coraz częściej znajdują uznanie w oczach wymagających klientów. Obserwujemy rosnące zainteresowanie projektowaniem urządzeń w nowoprojektowanych hotelach, a także wzrost świadomości inwestorów w segmencie hotelowym.


50 lat życia w tajdze - Jurij Jankowski - ebook - Legimi online\nNa początku lat dwudziestych w Seulu rozeszła się wieść, że w górach Korei, w pobliżu granicy z Mandżurią osiadł wielki rosyjski łowca tygrysów. Ci, którzy odwiedzili jego siedzibę, przynosili relacje jako żywo przypominające perypetie Robinsona szwajcarskiego. Tym razem jednak chodziło o „białego” uchodźcę rosyjskiego, który nazywał się Jankowski i miał ze sobą rodzinę i pomocników. Jankowscy utrzymywali słabe kontakty z nierosyjskimi mieszkańcami Korei, toteż otaczał ich nimb tajemniczości.\nRodzina ta uciekła przed bolszewikami w roku 1922, opuszczając majątek położony w pobliżu Władywostoku i znajdując schronienie u japońskich władz kolonialnych w Korei. Ich nowa siedziba, o nazwie Nowina, stała się znana jako baza wypadowa dla łowców grubego zwierza, i to z krajów tak odległych jak Szwecja. Nowina przyciągała także rosyjskich ludzi teatru z Harbinu i Szanghaju. U szczytu sezonu letniego często przebywało tam nawet sto osób.\nZałożycielem klanu był Michał Iwanowicz Jankowski, polski szlachcic aresztowany w roku 1863 i zesłany na Syberię. Na mocy konwencji pekińskiej z roku 1860 Rosji przypadł kawałek wybrzeża mandżurskiego i Jankowski stał się jednym z pierwszych europejskich osadników na tamtym obszarze.Podjął współpracę z fińskim kapitanem wielorybnictwa Fridolfem Gekiem i stał się właścicielem majątku o powierzchni ośmiu tysięcy akrów1, położonego, patrząc od strony Władywostoku, po drugiej stronie Zatoki Amurskiej. Majątek został nazwany Sidemi (Siedziba). Jankowski rozpoczął tam hodowlę jeleni sika, których poroże jest bardzo cenione w medycynie chińskiej. Najął koreańskich i chińskich pracowników i dzięki sprzedaży poroży stał się bardzo zamożnym człowiekiem.\nWrogami Jankowskiego w Sidemi były wilki i hung hu-tze2 (rudobrodzi), których zorganizowane bandy były plagą tamtych obszarów jeszcze na początku XX wieku. Oczywiście wraz z bogactwem rosły wymogi dotyczące zabezpieczeń. System ogrodzeń i strażnic na niewiele się zdał, jeśli chodzi o obronę przed wilkami, które po prostu obchodziły ogrodzenie po zwałach lodu. Rudobrodzi także okazywali się pomysłowi, a przy tym okrutni. Na przykład razu pewnego – było to w latach siedemdziesiątych XIX wieku, kiedy Sidemi wciąż walczyło o przetrwanie – Jankowski i Gek wybrali się do Władywostoku, by zakupić niezbędne towary. W czasie ich nieobecności bandyci zamordowali żonę Geka, służbę i trzech synów, czwartego zaś uprowadzili. Jankowski natychmiast zorganizował oddział składający się z Rosjan oraz Koreańczyków i ruszył w pościg za rudobrodymi w głąb lądu. Zlikwidował, jak sądził, główny oddział w ich obozie. Czwarte dziecko Geka nie zostało jednak nigdy odnalezione. Zdruzgotany kapitan opuścił osadę i wrócił do wielorybnictwa. Jego dalsze losy są nieznane.\nZ czasem w sąsiedztwie Sidemi pojawili się inni osadnicy. Jednym z nich był Julius Iwanowicz Bryner, który później stał się ważną figurą przy zagospodarowaniu pogranicza koreańsko-mandżurskiego. W roku 1896 udało mu się zdobyć lukratywną koncesję na wyrąb drzew nad rzeką Yalu. Małżonki Jankowskiego i Brynera były kuzynkami, które dorastały razem w Irkucku. Po sąsiedzku mieszkał również niejaki Michaił Szeweler, który dorobił się majątku, nabywając herbatę w Hankowie, w Chinach, i wysyłając ją wielbłądzimi karawanami przez pustynię Gobi do Rosji. Jankowski, Bryner i Szeweler współpracowali ze sobą i zaczęli zatrudniać więcej ludzi przy hodowli i ochronie. Ludzi tych nazywano „poddanymi Jankowskiego”. Ze swoich „poddanych” Jankowski uformował prywatną armię. Składała się ona wyłącznie z Koreańczyków, gdyż uważał, że tylko im może ufać. Zadaniem oddziału było wyszukiwanie i likwidowanie rudobrodych. On sam wykazał się tak wielkimi umiejętnościami w tej dziedzinie, że przylgnął do niego przydomek „Czterooki” – tak bowiem bezbłędnie namierzał bandytów, iż wydawało się, że ma dodatkową parę oczu.\nJankowscy mieli trzech synów: Jurija, Jana i Pawła. Otrzymali oni staranne wykształcenie. Półwysep stanowił prawdziwe sanktuarium, toteż wszyscy trzej ulegli fascynacji krajem i jego przyrodą. Mentorem był im ojciec, który kolekcjonował rzadkie okazy fauny. W rezultacie nazwisko Jankowskiego zostało uwiecznione dzięki odkryciu nowej odmiany łabędzia Cygnus jankowskii, trznadlaEmberiza jankowskii, chrząszcza Captolabrus jankowskii oraz innych gatunków fauny, a także flory.\nW roku 1900 Jankowski otrzymał kontrakt na dostawę koni dla armii rosyjskiej we Władywostoku. Wyruszył zatem koleją i psim zaprzęgiem do Omska w celu zakupu tabunu koni. Najstarszy syn, Jurij, został wysłany do Ameryki, aby tam nauczył się hodowli koni – najpierw do Teksasu, potem do Golden Gate Fields w Kalifornii. W Berkeley Jurij zaraził się bakcylem wyścigów konnych i pod koniec pobytu zakupił cztery konie wyścigowe z przeznaczeniem dla swojej nowej hodowli we Władywostoku.\nDywersyfikując biznes, Jankowscy założyli jeszcze fermę norek, a także otworzyli w Sidemi małą stocznię remontową. Michałowi zaczął jednak dawać się we znaki artretyzm. W roku 1907 udał się na leczenie do wód na Krym. Zmarł w roku 1912. Majątek odziedziczyli synowie. Jurij w międzyczasie poślubił mieszkającą po sąsiedzku Margaritę Szewiełową; ślub odbył się w głównej cerkwi Władywostoku. Przedsiębiorstwo prosperowało dzięki kontraktom rządowym. Jankowscy nabyli holownik i parę barek w celu transportowania piasku na plażę we Władywostoku.\nDo roku 1917 Jurijowi i Margaricie urodziło się pięcioro dzieci – dwie córki i trzech synów. Biznes rozwinął się na skalę międzynarodową, bo oto japońskie władze kolonialne zaczęły kupować od Jankowskich konie. Ale wtedy nastąpiła rewolucja październikowa. Z początku bolszewicy wydawali się czymś dalekim i prawie nierealnym, lecz stopniowo zdobywali kontrolę nad obszarami Dalekiego Wschodu. W roku 1922 właściciele ziemscy w Kraju Nadmorskim zaczęli zdawać sobie sprawę z konieczności ewakuacji. Jankowscy także czynili w tym kierunku przygotowania, choć żywili nadzieję, że sytuacja ma charakter przejściowy. Jurij wysłał jednego z braci do koreańskiego portu Chongjin, aby tam nabył dom i pomieszczenia dla zwierząt. Tymczasem Władywostok nagle padł i stopniowa ewakuacja przemieniła się w ucieczkę. Holując stateczkiem barki, na których znajdowała się rodzina, służba, pracownicy majątku, konie tudzież jelenie, Jurij zdążył umknąć w ostatniej chwili i zainstalował się w małym koreańskim domu gospodarskim o glinianych ścianach, gdzie przyszło mu spędzić zimę.\nZagospodarowanie się w Korei było nie lada wyzwaniem. Na początek, by zdobyć jakieś środki, Jankowscy musieli sprzedać trochę chudoby; próbowali też różnych innych przedsięwzięć. Próby rozpoczęcia działalności transportowej spaliły na panewce, gdyż miejscowi przewoźnicy zaprotestowali u władz przeciwko nowemu konkurentowi. Z kolei zamiar połowu śledzi na Morzu Japońskim wywołał protesty rybaków. Aby zmniejszyć koszty, Jankowski musiał urlopować wielu swoich „poddanych”, wysyłając ich do Szanghaju, Harbinu i gdzie indziej, aby tam szukali sobie pracy.\nJankowski zdołał rozpoznać możliwości, jakie oferowała mu dzika przyroda. Znajdował się mianowicie na pogórzu Paektu-san, świętej góry Korei, którą porastał las mogący dostarczyć poroży i dziczyzny, żyły tam bowiem jelenie i dziki.\nW roku 1926 Jankowski zawarł z armią japońską umowę na dostawę mięsa. Mając w ten sposób w dużym stopniu zapewniony dochód, założył kwaterę myśliwską w miejscu położonym o dwanaście mil powyżej miasta Chu-ul, na powrotnym zakręcie rzeki Chuul. Siedzibę tę nazwał Nowina (Nowe Miejsce). Nowina przetrwała dziewiętnaście lat – od roku 1926 do roku 1945. W okresie tym Jankowscy utrzymywali się z uprawy, hodowli, polowań i sprzedaży ubitej zwierzyny. Ich siedziba pełniła też rolę ośrodka wypoczynkowego. Wzdłuż rzeki pobudowali domki wypoczynkowe. Letnikami byli emigranci rosyjscy mieszkający w Szanghaju.\nZ upływem czasu Nowina stała się zależna od turystów, którzy przybywali tam z powodu umiarkowanie chłodnego klimatu i malowniczości pogórza Paektu-san. W lecie Jurij Jankowski i jego dzieci organizowali wycieczki na świętą górę, a jesienią i zimą – wyprawy myśliwskie. Obszar ten słynął z obecności tygrysów syberyjskich, Jankowski zaś zasłynął jako wielki łowca tygrysów. Na urwisku wznoszącym się nad rzeką Jurij zbudował dom dla całej rodziny. Była to interesująca konstrukcja utworzona wokół pnia wielkiego drzewa, które ją utrzymywało. Powyżej zbudował jeszcze „Wieżę Przodków” będącą do pewnego stopnia repliką Sidemi, a obok – pomieszczenie, które częściowo mieściło się w jaskini i stanowiło miejsce zebrań rodzinnych. Oba brzegi rzeki połączył mostem łańcuchowym i pobudował chaty dla służby i robotników. Były tam również sady z jabłoniami i gruszami, zagony warzyw oraz ule. Pieczę nad całością sprawowali robotnicy koreańscy. Polowania dostarczały jeleniego, dziczego i bażanciego mięsa. W Nowinie wydawano suto zakrapiane wódką obiady dla nawet dwudziestu osób, które zasiadały przy wspólnym stole. Przy ognisku w jaskini snuto różnorakie opowieści.\nW posiadłości odbywały się poza tym nabożeństwa, a w lecie wystawiano przedstawienia teatralne. Wielu gości Jankowskiego występowało aktorsko w Szanghaju, w Nowinie zaś lubili dawać przedstawienia dla własnej przyjemności. To właśnie owa działalność teatralna przyciągnęła tam niejaką Mary Linley Taylor, która wcześniej pracowała w Szanghaju jako aktorka, a potem stała się jedną z nielicznych osób nierosyjskiej narodowości, które przyjeżdżały do Nowiny z Seulu.\nMary dowiedziała się o Nowinie przypadkiem, dzięki swojej przyjaciółce Natalii Czirikinie. Przyszła razu jednego do Czirikinów na herbatę. W pewnym momencie do pokoju weszła smukła, gibka rosyjska nastolatka. Ubrana była w strój „indiański” z miękkiej skóry, na nogach nosiła mokasyny, jej uszy zdobiły kolczyki z tygrysimi zębami. Dziewczyna była pełna rezerwy, mówiła tylko łamaną angielszczyzną, Natalia musiała więc pełnić rolę tłumaczki. Była to „Ora”, czyli Wiktoria – druga córka sławnego łowcy tygrysów, Jurija Jankowskiego z Nowiny. Mary słuchała zauroczona historii jej rodziny. Postanowiła poznać Jankowskich osobiście, a Wiktoria obiecała ją zaprosić. Po niedługim czasie wysiadła na małej stacji Chu-ul, gdzie czekał na nią przysłany przez Jurija samochód, który zawiózł ją w górę doliny, do siedziby Jankowskich. Podczas tej i następnych wizyt Mary zgromadziła wystarczającą wiedzę o Jankowskich, by napisać o nich książkę, w której pobrzmiewają tony baśniowe.\nKoreańskie przekazy mówiły nie tylko, że jest to rodzina sławnych łowców, ale także, że żyje ona w zamku wiszącym nad przepaścią, który tylko dzięki wielkiemu drzewu jeszcze nie spadł w dół. Przekaz głosił poza tym, że zamek ten ma wysoką wieżę, w której trzymany jest straszliwy smok, a to dlatego, że zakochał się w pięknej córce myśliwego. O tym, że jest to prawda, świadczą dobiegające stamtąd tęskne porykiwania! Fama głosi, że myśliwy-senior uratował życie swojej żonie, dokonując na niej operacji usunięcia wyrostka robaczkowego przy pomocy noża myśliwskiego. Można było dowiedzieć się również, że rodzina ta żyje, jedząc wyłącznie steki z tygrysiego mięsa i popijając je wódką! Ale najdziwniejsze jest to – dodawano – że Japończycy tolerują takich barbarzyńców w tym kraju i jeszcze pozwalają im wywiesić rosyjską flagę!\nPrawdziwe życie mieszkańców Nowiny nie przypominało jednak bajki. Na początku piątka dzieci Jankowskich – Muza, Wiktoria, Walerij, Arsenij i Jurij – pobierała nauki od nauczyciela przybyłego z Harbinu. Najstarsza córka, Muza, skończyła osiemnaście lat w pierwszym roku pobytu w Nowinie, kiedy jeszcze nie było tam zabaw, przedstawień, muzyki ani godnych uwagi chłopców. Dwa lata później i krótko po tym, jak jakiś Japończyk po końskich zalotach złożył jej propozycję małżeństwa, rodzina postanowiła wysłać ją do krewnych ze strony matki, którzy mieszkali w Szanghaju, gdzie już dało się znaleźć jakiegoś rosyjskiego kawalera stanowiącego dobrą partię.\nNatomiast Wiktoria, dwa lata młodsza od Muzy, nie zdawała się odczuwać w Nowinie braku wrażeń. Prawdziwa chłopczyca potrafiła tropić zwierzynę w górach jak najbieglejsi w tej sztuce Koreańczycy i strzelać równie celnie jak ludzie z drużyny Jankowskiego; jej tatę bardzo to radowało. W wieku dwudziestu paru lat podkreślała swój styl Tarzanki, nosząc ubiory indiańskie, charakterystyczną opaskę na głowie, ozdoby z tygrysich zębów oraz, gdy było ciepło – dwuczęściowy strój plażowy, co widać na fotografii z 1932 roku, na której stoi z karabinem u boku. Tarzanka wyznawała kult bożka Pana. Ojciec zbudował jej nad rzeką małe lokum w stylu koreańskim, gdzie Wiktoria ustanowiła mały przybytek dla Pana, ze statuetką bożka grającego na flecie. Kiedy była nastolatką, spędzała tam wiele godzin, pisząc wiersze i paląc kadzidła przed statuetką. Odwiedzający w tym czasie Nowinę wspominają, jak podkradali się do tej chatynki i słuchali Wiktorii nucącej mantrę i czytającej na głos swoje wiersze.\nW roku 1936 w wieku pięćdziesięciu lat zmarła na raka Margarita Jankowska. Jurij ożenił się ponownie w roku 1939. Wiktoria nie zaakceptowała macochy. Wyszła za mąż za jednego z pracowników ojca i przeniosła się do Hsinksingu (Changchunu), w okupowanej przez Japończyków Mandżurii, gdzie jej mąż podjął pracę u dealera Forda. Macierzyństwo przyniosło jej radość i tragedię zarazem, albowiem dziecko zmarło jeszcze w wieku niemowlęcym. Drugi syn, o imieniu Orr, urodził się w roku 1944.\nNowina wraz z jej barwnymi postaciami prosperowała dzięki dobrym stosunkom Jankowskiego z Japończykami. Nawet w późnych latach trzydziestych, kiedy już zabroniono cudzoziemcom przebywać na wybrzeżu, a nawet skonfiskowano im aparaty fotograficzne, mapy i radioodbiorniki, Jankowskiemu pozwolono otworzyć dodatkowy ośrodek wypoczynkowy nad oceanem, w pobliżu Nowiny. Tocząca się wojna sprawiła jednak, że ośrodek ów funkcjonował tylko jako dom na plaży do dyspozycji Jankowskich, zaś po Pearl Harbor musieli w ogóle z niego zrezygnować. Nowina wszakże jakoś się utrzymywała dzięki dostawom mięsa i produktów roślinnych dla Japończyków.\nW roku 1944, kiedy wszystko wskazywało na to, że Japończycy wojnę przegrają, Jankowski postanowił ewakuować rodzinę. Kupił gospodarstwo położone o sto kilometrów na północ od granicy koreańsko-mandżurskiej, gdzie, jak mawiał, „przecinały się światy dzików i tygrysów”. Po wojnie zamierzał się tam przenieść, a na razie posłał Walerija, aby tam zamieszkał, i namówił Wiktorię, żeby do niego dołączyła.\nTymczasem Armia Czerwona zajęła Nowinę i kolonię „białych” Rosjan. Bolszewicy mieli Jankowskiemu za złe nie tylko jego antykomunistyczną postawę, ale także współpracę z Japończykami. Jankowski wraz z synem Arsenijem zostali aresztowani i byli przesłuchiwani przez Smersz (kontrwywiad). Wkrótce jednak ich zwolniono. Synowie Walerij i Jurij zaczęli „dobrowolnie” pracować dla Armii Czerwonej jako tłumacze, Arsenij zaś pracował po części dla Smerszu, po części w sektorze zaopatrzenia Jużmoru (Południowego Obszaru Obrony Morskiej) w Chongjinie. Jednym z zadań Jużmoru było wytaczanie procesów kryminalistom, wrogom klasowym i osobom nieprawomyślnym zarówno wśród Koreańczyków, jak i Rosjan.\nKiedy sytuacja w Korei Północnej ustabilizowała się po myśli okupantów, Jankowscy zostali ponownie aresztowani. Latem 1946 roku Jurija i jego kuzynkę Tatianę, która wcześniej pracowała dla marynarki japońskiej w Chongjinie, wysłano do więzienia w Tumenie, na granicy radziecko-mandżurskiej. Następnie aresztowany został Walerij. Jego zesłano na Syberię, gdzie najpierw przydzielono mu zadanie dokonywania odstrzału wilków z samolotu, a po próbie ucieczki zesłano go do kopalni ołowiu w Magadanie. Jurij został wysłany do obozu pracy w Kazachstanie. Tam częściowo oślepiono go chlorem.\nArsenij opuścił północną strefę Korei jako ostatni. Dla Jużmoru pracował do roku 1946. Kiedy sektor zaopatrzenia został przeniesiony do Władywostoku, do akcji wkroczył Smersz i zaczęły się przesłuchania. Arsenij postanowił uciekać. Powiedział, że ma sprawę do załatwienia w Pjongjangu, gdzie udał się wraz z żoną. Z Pjongjangu pojechali oboje autobusem na południe do Sariwonu, skąd dotarli autostopem do wioski o nazwie Hakhjon-ni leżącej nad granicą (przebiegającą wzdłuż trzydziestego ósmego równoleżnika). Granicę przekroczyli wraz z grupą przemytników nocą 11 stycznia 1947 roku, po czym zgłosili się na posterunek policji południowokoreańskiej, a następnie zostali przejęci przez komórkę amerykańskiego wywiadu wojskowego.\nNajdłuższą odyseję odbyła Wiktoria. Przez dziesięć lat przebywała w Chile z mężem i synem, oczekując na wizę do Stanów Zjednoczonych. W roku 1953 rodzina dostała pracę na fermie imienia Lwa Tołstoja, będącej przystanią dla „białych” emigrantów rosyjskich. W roku 1968 przenieśli się do Kalifornii, gdzie kupili mały hotel w Healdsburgu, nad Russian River. W roku 1991, po śmierci męża, Wiktoria sprzedała hotel. Wraz z synem Orrem i wnuczką Alorą Chistiakoff zostali zaproszeni do Sidemi na uroczystość odsłonięcia szeregu pomników pionierów Kraju Nadmorskiego, spośród których najbardziej prominentny był Michał Jankowski.\nFragment książki Donalda N. Clarka: Living Dangerously in Korea.\nThe Western Experience 1900–1950\n1 Akr – jednostka miary powierzchni równa około 0,4 ha.\n2 Inaczej chunchuzi lub hunhuzi – bandyci grasujący na wschodnim pograniczu Rosji (Mandżuria, Kraj Nadmorski, Kraj Chabarowski), zwykle byli to chińscy chłopi i żołnierze oraz zesłańcy.\nSpośród Europejczyków mieszkających w północnej części Korei najbardziej znany jest osiadły w wiosce Shuotsu Rosjanin o nazwisku Jankowski. Jak większość Rosjan żyjących poza ojczyzną, Jankowski miał burzliwe życie.\nOjciec jego, obecnie już nieżyjący, w młodych latach wyemigrował był z Polski i osiedlił się we wschodniej Syberii, nad Morzem Japońskim. Okazał się nie tylko przedsiębiorczym osadnikiem, ale także wielce przyczynił się do poznania fauny wschodniej Syberii. W muzeach Leningradu i Warszawy – i nie tylko – można spotkać rzadkie okazy zwierzęce, spośród których wiele było nieznanych nauce, a które zostały dostarczone przez Jankowskiego.\nJankowski miał duży majątek o nazwie Sidemi, znajdujący się między Władywostokiem a granicą koreańską. Później dobra te przejął jego syn Jurij – obecnie pięćdziesięcioośmioletni – który poświęcił się tam hodowli koni. Miał ich przeszło sześćset i były wśród nich wysokiej klasy konie wyścigowe.\nNajbardziej zasłynął jednak z hodowli jeleni, których miał nie mniej niż trzy tysiące. Jelenie te (Pseudaxis dybowskii) Jankowski hodował tylko ze względu na poroże. Nowo nasadzone poroże, jeszcze pokryte scypułem, służy do wyrobu wielce poszukiwanego i bardzo kosztownego medykamentu. Szczególnie wśród Chińczyków jest on ceniony jako specyfik na przywrócenie sił witalnych. Jedna duża tyka kosztuje przeszło pięćdziesiąt funtów szterlingów3, a odrastają one jeleniom co roku.\nKiedy tamtych terenów dosięgnęła rewolucja bolszewicka, Jankowski energicznie włączył się do akcji. Zorganizował „białe” oddziały, które przez długi czas dawały odpór „czerwonym”. W końcu jednak uległ przeważającym siłom i zbiegł drogą morską do Korei, a dokładnie mówiąc – do Seishinu4. Tabuny koni przez granicę lądową przeprowadzili jego ludzie. Poza tym jednak wszystko musiał zostawić. Gdyby wpadł w ręce bolszewików, jego los byłby przesądzony – tak bardzo zalał im sadła za skórę, gdy próbowali podbić Kraj Nadmorski.\nOsiadłszy w Seishinie, Jankowski znalazł się w trudnym położeniu. Najpierw sprzedał konie, następnie zabrał się za połów śledzi w morzu niedaleko Seishinu. W ciągu zimy polował na lamparty, dziki, sarny i bażanty. Dzięki przedsiębiorczości i pomysłowości wkrótce odzyskał dawny status majątkowy.\nW dolinie rzeki Shuotsu, o trzydzieści dwie mile od Seishinu, Jankowski odkrył piękną, obiecująco wyglądającą okolicę. Zakupił tam kawałek ziemi i zbudował dom. Nabył konie i krowy, zajął się też ogrodnictwem i pszczelarstwem. Posiadłości nadał nazwę Nowina. Korzystając z pomocy mieszkańców, schwytał w lasach pewną liczbę jeleni należących do tego samego gatunku co te, które hodował wcześniej, i założył nową farmę jelenią.\nPotem wpadł na pomysł, by latem przyjmować gości na wypoczynek. Zbudował w tym celu pewną liczbę domków. Pomysł okazał się zyskowny. Zaczął więc stawiać nowe domki i kiedy przybyłem do Shuotsu w roku 1935, przedsięwzięcie było w trakcie rozwoju. Jankowski zakupił również wąski pas piaszczystego wybrzeża, odległy tylko o pół godziny jazdy samochodem od wioski. Ten niewielki ośrodek wczasowy latem odwiedza dużo gości. Są to przeważnie emigranci rosyjscy z Harbinu i Szanghaju, ale bywają tam także Europejczycy mieszkający w Japonii, Chinach i Mandżurii. Farma jelenia również prosperuje; obecnie liczy prawie pięćdziesiąt sztuk.\nW zimie Jankowski oddaje się polowaniom w towarzystwie swoich trzech synów, którzy są biegli w tym rzemiośle. Najstarszy, Walerij, jest uważany obecnie za najlepszego myśliwego w Korei. Robiłem z nim kilkakrotnie łowieckie wypady i miałem okazję podziwiać jego umiejętności. Młodszy, Arsenij, jest również pierwszorzędnym myśliwym. Jankowski senior ma dwóch braci, z których jeden także mieszka w Shuotsu. Zajmuje się tworzeniem kolekcji motyli występujących w Korei i sprzedaje je zagranicę. Drugi brat jest detektywem w służbie francuskiej w Szanghaju. Urlopy spędza w Nowinie.\n– Ma pan na rozkładzie jakieś tygrysy? – zapytałem raz Jurija Jankowskiego, gdy złożył mi wizytę.\n– Tak, kilka – odpowiedział. – Pierwszego upolowałem, kiedy miałem kilkanaście lat. Mój brat Aleksander i ja pewnego razu w zimie jechaliśmy konno przez tajgę. Przejeżdżaliśmy właśnie skrajem stromego skłonu, gdy nagle konie stały się niespokojne. W następnym momencie wielki tygrys ruszył na nas w ogromnych susach. Zdążyliśmy jeszcze zeskoczyć z siodeł. Tygrys rzucił się na jednego z koni. Zwierzęta stoczyły się po zboczu. Obaj z bratem strzeliliśmy do tygrysa, który jednak padł od mojej kuli. Tygrysy ze wschodniej Syberii – kontynuował Jankowski – to wyjątkowo piękne zwierzęta, o bujnym futrze. Trzydzieści lat temu w rejonie Władywostoku na polowaniach padało w ciągu roku od pięćdziesięciu do sześćdziesięciu tygrysów, teraz jednakże zostały niemal wytępione. W ogóle w tamtym czasie w lasach Syberii żyło mnóstwo zwierzyny. Polowałem nie tylko na tygrysy, ale także na wilki, niedźwiedzie, lamparty, gorale i sarny, nie mówiąc o kurowatych, gęsiach, kaczkach, bażantach i co tam jeszcze. W Korei jednakże nie nadarzyła mi się ani jedna okazja upolowania tygrysa w ciągu trzynastu lat, odkąd tu jestem. Kilka tylko udało mi się zobaczyć, a raz schwytałem dwoje tygrysich młodych. Również tutaj tygrys został prawie wytępiony.\n– A bandytyzm szerzył się na tych obszarach? – zapytałem.\n– O, tak – odpowiedział Jankowski. – Sprawiali nam mnóstwo kłopotu. Łupili i mordowali, kiedy tylko nadarzyła im się okazja. Kilka razy musieliśmy zorganizować ekspedycje karne.\n– Czy udało się panu upolować któregoś z tych ptaszków?\n– Tak, kilku. Inaczej nie siedziałbym tutaj z panem. Wiele razy ich kule świstały wokół mnie. Lecz tutaj, w Korei, nie ma z nimi problemów. Są oni tylko w lasach Paiktusanu5, no i w Mandżuko, skąd wyplenić ich wydaje się niemożliwością.\nMniej więcej w połowie grudnia wybrałem się w odludne rejony północnej części Korei. Teren jest górzysty, z głębokimi dolinami i wąwozami przebiegającymi w różnych kierunkach. Góry są niezwykle wysokie i strome. Z najwyższych szczytów widać Mandżurię. Tylko południowych zboczy śnieg nie pokrywał całkowicie. Dominował tam drzewostan dębowy, gdzieniegdzie widziało się sosny i świerki. W dolinach rzek rosły rozmaite gatunki drzew liściastych.\nŻyły tam tygrysy, lamparty, rysie, niedźwiedzie, dziki, sarny i mniejsze zwierzęta. Przede wszystkim chciałem zdobyć dla Muzeum Przyrodniczego w Sztokholmie okaz dzika z odmiany tam występującej, która charakteryzuje się wyjątkowymi rozmiarami.\nLiczba dzików w różnych częściach Korei ulega corocznym wahaniom. Na obszarach górzystych zależy w dużym stopniu od obfitości żołędzi, będących ich przysmakiem. W ciągu lata, kiedy dziki żywią się korzonkami i pędami, a także ziemniakami i kukurydzą, które znajdują w różnych ilościach na farmach, ich rozprzestrzenianie jest bardziej równomierne, zimą wszakże ciągną na tereny obfitujące w żołędzie. Można wtedy zobaczyć, jak watahy liczące piętnaście–dwadzieścia sztuk zapamiętale buchtują w śniegu.\nZatrzymałem się w niepozornej koreańskiej chacie stojącej w głębokiej dolinie. Towarzyszyli mi Walerij i Jurij Jankowscy, którzy także wybrali się na dziki. Sjöqvist był w tym czasie zajęty czym innym. Oprócz pięcioosobowej rodziny w chacie rezydowały: byk, krowa, cielę, pies, kot i pięć kur. Ludzie i zwierzęta zajmowali kuchnię, tylko bydło oddzielone było przegrodą. Powszechny ten zwyczaj pochodzi z czasów, gdy tygrysy były tak liczne, że trzymając bydło na zewnątrz, ryzykowało się jego utratę. Wygrodzenie było niskie i gdy któryś z Jankowskich stanął do niego tyłem i pogryzał rzepę, byk nagle wysunął łeb i – ku osłupieniu Rosjanina – przywłaszczył ją sobie, posłużywszy się swoim długim, szorstkim jęzorem.\nNie groziło nam, że zaśpimy, bowiem kogut w kuchni zaczynał piać na długo przed świtem. Mieszkaliśmy w pomieszczeniu obok kuchni, dzieliło nas więc tylko parę metrów od tego niezawodnego budzika, mającego jeszcze tę zaletę, że nie słychać było pracy mechanizmu.\nRankiem 12 grudnia termometr pokazywał –22°C. Wiał bardzo silny i przenikliwie zimny północny wiatr. Niebo było bezchmurne. Pogoda nie zachęcała do wycieczki na szczyt góry – tam będzie wiało jeszcze bardziej. Jednakże suty posiłek składający się z sarniny z ryżem i dwóch kubków gorącej herbaty wpłynął dodatnio na nasz nastrój i postanowiliśmy dokonać wypadu.\nNajpierw poszliśmy w górę bocznej doliny. Istniała możliwość napotkania tam watahy dzików, które przeszły tamtędy dzień wcześniej. Arsenij poszedł jedną stroną, my z Walerijem – drugą. Towarzyszył nam Koreańczyk, który niósł niewielki plecak z prowiantem na wypadek, gdyby wycieczka przedłużyła się do następnego dnia. Po dwóch kilometrach natrafiliśmy na trop watahy z poprzedniego dnia. Śnieg miał grubość trzydziestu centymetrów, trop był niemal zatarty przez wiatr. Walerij widział tę watahę dzień wcześniej i ocenił jej liczebność na mniej więcej dwadzieścia sztuk, z których dwie odstrzelił.\nTrop najpierw prowadził w górę stromego stoku, później – w górę i w dół zalesionej góry. Wkrótce znaleźliśmy się o parę kilometrów od miejsca, gdzie Walerij napotkał był watahę. Po dwóch godzinach zobaczyliśmy, że wataha się rozproszyła. Widać było, że dziki już otrząsnęły się z przestrachu. Niektóre zaczęły buchtować w poszukiwaniu żołędzi, ale tylko kilku udało się coś znaleźć.\nWszędzie widniała plątanina tropów, lecz nawet świeżym tropem trudno było się poruszać, bo zaraz zacierał go wiatr. Dwukrotnie traciliśmy je zupełnie i dopiero szerokie obejście terenu pozwoliło nam je odnaleźć. W końcu dotarliśmy do zagajnika dębów, gdzie wataha zatrzymała się na dłużej – duża połać terenu była gruntownie zbuchtowana.\nNiedługo potem dotarliśmy do miejsca, w którym dziki nocowały. Dziki nie kładą się byle gdzie, lecz zadają sobie trud przygotowania legowisk. Najpierw odkopują rapetami śnieg, następnie robią podłużne wgłębienie w ziemi. Jako że mają wyjątkowo grubą skórę, a pod nią warstwę tłuszczu, nie odczuwają zimna. Potrafią znosić naprawdę niskie temperatury. Czasami odnosi się wrażenie, że jest im za ciepło nawet zimą, albowiem często ich tropy prowadzą do strumieni z lodowatą wodą, w której się kąpią. Muszą w tym celu nawet skruszyć lód. Razu jednego dziczy trop doprowadził mnie do płytkiego strumienia, gdzie dzik wytarzał się w błocie, po czym otrząsnął się kilka razy, tak że dookolny śnieg upstrzony był błotnistymi plamami. Widać z tego, że nie należy się martwić losem dzików żyjących w surowych warunkach klimatycznych.\nSzliśmy z Walerijem tropem tak szybko, jak pozwalały nam na to siły, i wkrótce tropy zaczęły wyglądać na świeższe. Wataha regularnie rozpraszała się w dębniakach, by oddać się poszukiwaniu pożywienia. Czasem dziki rozchodziły się po dość rozległym terenie i wtedy trudno było je tropić. Musieliśmy wówczas zataczać szerokie kręgi.\nW jednym miejscu skruszyły lód w strumieniu i zaspokoiły pragnienie, do wody wszakże nie weszły. Może uznały, że siarczysty mróz i silny północny wiatr mimo wszystko kąpieli nie sprzyjają, chociaż z drugiej strony dziki są tak wielkimi amatorami zimowych kąpieli – przynajmniej na tamtych terenach – że jedną z dolin miejscowi myśliwi nazwali „Dziczą Łaźnią”, gdyż zwierzęta te odwiedzają ją regularnie w tym właśnie celu.\nTrop zawiódł nas w bardzo gęste zarośla, gdzie miejscami widoczność ograniczała się do paru metrów. O godzinie 14.30 zorientowaliśmy się, że wataha znajduje się niedaleko przed nami. Przykazaliśmy Koreańczykowi, by został na miejscu i się nie ruszał. Niemożliwością było posuwać się cicho przez tę gęstwinę, lecz silny północny wiatr, który wiał nam wprost w twarz i szarpał krzewami, nieco maskował hałas.\nPo pewnym czasie zatrzymaliśmy się. Zaczęliśmy nasłuchiwać i staraliśmy się przeniknąć otoczenie wzrokiem. Nagle zdało nam się, że jakiś ciemny kształt porusza się w odległości około pięćdziesięciu metrów. Prawdopodobnie był to dzik. Jako że nie dało się podejść bliżej, postanowiliśmy strzelać, nabrawszy pewności, że mógł to być tylko dzik.\nKiedy gruchnął strzał, gąszcz gwałtownie się ożywił. Zewsząd dobiegał odgłos łamanych gałęzi. Kula sięgnęła celu, najpierw przebiwszy cienkie drzewo. Trafiony dzik ruszył prosto na nas, lecz padł od drugiego strzału. Mój towarzysz powalił drugiego dzika, gdy ten przebiegał koło nas. Reszta watahy nam umknęła, podszyt bowiem był tak gęsty, że nie dało się go przeniknąć wzrokiem.\nMieliśmy jednak na rozkładzie dwie sztuki i to nas satysfakcjonowało. Dokonaliśmy oględzin upolowanych dzików – które miały skóry niemal czarne – i wypatroszyliśmy je. W Korei myśliwi polujący na dziki przywiązują wielką wagę do dziczego woreczka żółciowego. Zostaje on wysuszony i starty na proszek, następnie jest dodawany do sake albo innego napoju alkoholowego. Specyfik taki podaje się kobiecie zaraz po urodzeniu przez nią dziecka, co ma pomóc matce powrócić do sił i zapobiec poporodowym komplikacjom. Woreczek żółciowy dzika kosztuje w Korei przeciętnie pięć– sześć szylingów6.\nNasz koreański pomocnik znów do nas dołączył i rozpalił ognisko, my zaś w tym czasie zajęliśmy się tuszami dzików. Oba osobniki były co prawda duże, ale nie wyjątkowo, toteż uznałem, że żaden z nich nie nadaje się na eksponat muzealny.\nWkrótce spożywaliśmy posiłek i popijaliśmy herbatę. Miło było nieco odetchnąć przy ogniu. Od czasu wyruszenia na łowy odpoczywaliśmy może przez pięć minut, a tymczasem zrobiła się godzina trzecia.\nWalerij postanowił dalej tropić watahę, abyśmy wiedzieli, gdzie rozpocząć tropienie następnym razem. Wraz z Koreańczykiem obwiązaliśmy obie tusze sznurami i ściągnęliśmy je w dół do najbliższej halizny; tam zasypaliśmy je śniegiem i przyłożyliśmy je gałęziami. Zamierzaliśmy przysłać po nie woły z saniami następnego dnia.\nNim skończyliśmy opisane czynności, zaczęło zmierzchać. Zdołaliśmy jednak jeszcze dotrzeć do ścieżki, którą doszliśmy do doliny, zanim zrobiło się całkiem ciemno. Resztę drogi odbyliśmy przy świetle gwiazd i stale wzmagającym się wietrze. Jakże miło było wreszcie znowu mieć dach nad głową, choć w tej prostej chałupinie tylko papierowe drzwi oddzielały nas od zimna na zewnątrz. Koreańczycy bezzwłocznie zajęli się ogniem, a ponieważ kany7 przebiegały pod klepiskiem w całej chacie (co jest typowe dla tych chatynek), wkrótce siedzieliśmy w miłym cieple. Noc była bardzo mroźna. W ciągu następnych dni w dolinie czterech Koreańczyków zamarzło na śmierć.\nPo dwóch dniach znowu wyruszyłem na dziki. I tym razem towarzyszył mi Walerij i ten sam Koreańczyk. Naszym celem była dość odległa dolina, musieliśmy więc wyruszyć jeszcze przed pieniem naszego koguta, czyli jakąś godzinę przed świtem. Pogoda pozostała taka sama. Niebo było bezchmurne, temperatura wynosiła –27°C.\nNajpierw szliśmy wzdłuż doliny o długości sześciu kilometrów, następnie wspięliśmy się na grzbiet górski, skąd przelornetowaliśmy wąwozy i pobliskie doliny. Dziki były łatwiejsze do znalezienia na południowych stokach, śnieg był tam bowiem mniej głęboki, a miejscami grunt był zupełnie odsłonięty. Nie wypatrzyliśmy jednak niczego. Przecinaliśmy kolejne głębokie doliny i znajdowaliśmy wiele śladów, ale nic więcej. W zagajnikach dębowych widzieliśmy liczne buchtowiska. Bez wątpienia przez dłuższy czas przebywała tam duża wataha.\nO godzinie pierwszej w odległości półtora kilometra dojrzeliśmy dużego dzika. Ciągnął przez teren, przez który niedawno przeszliśmy. Kilka głębokich synklin oddzielało nas od niego. Zdawał się czarny jak węgiel i wielki jak niedźwiedź. Oddalał się od nas w linii prostej, a jako że wiatr wiał wprost od nas ku niemu, próba podchodu zdałaby się na nic. Przyjemność sprawiało obserwowanie go przez lornetkę. To się zatrzymywał i buchtował, to zaczynał biec. Był grudzień – dla dzików okres rui. Samotne odyńce wędrują wtedy od watahy do watahy. Zachowują się wówczas dość ekscentrycznie. Widzi się, jak odyniec pilnie oddający się buchtowaniu w poszukiwaniu żołędzi raptem zrywa się i biegnie w tym czy innym kierunku. Może myśl jego nagle polatuje ku jakiejś poznanej wcześniej w tej okolicy loszce i to przyprawia go o przyspieszone bicie serca?\nPojedynki toczone przez odyńce mają przebieg bezwzględny. Ich szable są bardzo groźną bronią. Walerij widział kilka takich walk i twierdził, że są one prowadzone aż do unicestwienia rywala. Bywało też, że upolowane przez niego dziki miały na tuszy liczne blizny. Owe wielkie odyńce nie znają uczucia strachu. Ranny dzik jest gotów zaatakować myśliwego. Każdego roku w Korei kilku myśliwych traci przez nie życie. Wielkimi szablami rozpruwają brzuchy swoich przeciwników. Podobno nawet tygrysy omijają duże odyńce.\nDoszedłszy do wniosku, że skoncentrowanie wysiłku na zaobserwowanej sztuce i tak nie przyniosłoby rezultatu, ruszyliśmy ku innym dolinom i czekały nas następne strome podejścia. Po godzinie znów dostrzegliśmy przez lornetkę dzika, który również buchtował za żołędziami. Znajdował się na stromym stoku w odległości tysiąca metrów od nas. Oddzielające nas od niego synkliny były wyjątkowo głębokie i trudne do pokonania, postanowiliśmy zatem odsapnąć przed rozpoczęciem podchodu. Nie odpoczywaliśmy ani chwili, odkąd opuściliśmy naszą kwaterę, a była już godzina druga. Zaparzyliśmy więc herbatę i sięgnęliśmy po prowiant.\nZ przypływem sił weszliśmy w pierwszą dolinę. Stok był tak stromy, że nie zdołalibyśmy nim zejść, gdyby nie to, że tu i ówdzie rosły tam krzewy, których się przytrzymywaliśmy. Od razu rozpoczęliśmy podejście na następny grzbiet górski.\nOsiągnąwszy szczyt, zobaczyliśmy, że dzik wciąż znajduje się w tym samym miejscu. Nie było czasu do stracenia, weszliśmy zatem w kolejną synklinę, którą pokonać było o wiele łatwiej. Od dzika dzieliło nas w przybliżeniu pięćset metrów. Poruszał się teraz pośród gęstych krzewów i chwilami zupełnie znikał nam z oczu. Postanowiliśmy wejść na wierzchołek z drugiej strony i stamtąd, gdyby dzik pozostał na miejscu, mielibyśmy go na osiemdziesięciometrowy strzał.


David Patterson | CKZiU Mrągowo\n16 listopada 1947 roku urodził się David Patterson – jeden z twórców architektury mikroprocesorów RISC.\nPatterson w 1976 roku został profesorem na wydziale informatyki Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley. Najbardziej znany jest ze swojego pionierskiego wkładu w projektowanie procesorów RISC (Reduced Instruction Set Computing). Filozofia tej architektury jest wyjątkowo prosta – zredukować do niezbędnego minimum listę rozkazów procesora. Wbrew pozorom nie jest to takie oczywiste, kiedy powstawała koncepcja RISC, prawie wszyscy dookoła jako drogę do poprawienia wydajności komputerów uważali implementację jeszcze większej ilości instrukcji procesora.\nKoncepcja zredukowanych instrukcji Davida Pattersona powstała na początku lat 80. ubiegłego stulecia. Nowy typ przetwarzania nazwał jako RISC. Profesor Patterson dowiódł, że ówczesne procesory CISC statystycznie wykorzystują tylko część wbudowanych rozkazów. Na tej bazie postała teoretyczna architektura zoptymalizowanych procesorów. Teoria została wcielona w życie m.in. w procesorach SPARC firmy Sun Microsystems, gdzie David Patterson był konsultantem.\nWspółczesne popularne procesory stosowane w komputerach (Intel, AMD) z punktu widzenia programisty nadal mają architekturę CISC, jednak ich rdzeń to RISC. Rozwiązanie to jest wydajniejszym kompromisem. W XXI wieku RISC bije rekordy powodzenia dzięki procesorom ARM (Advanced RISC Machine) stosowanym masowo w urządzeniach mobilnych takich jak np. iPhone, czy telefony z Androidem.\nProcesory RISC nie są wyłączną zasługą badań prowadzonych na uniwersytecie Berkeley, niezależnie badania prowadził Uniwersytet Stanforda. Duży wkład wniosły także laboratoria IBM.