Archiwa: Ciasto dla Korteza - Grażyna gotuje\nArchiwa kategorii: Ciasto dla Korteza\nRacuszki na koncert Korteza w poznańskiej Tamie\n25 stycznia, 2020 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzyka, Relacjegrazyna7\nKoncert Korteza w Tamie\nTym razem koncert Korteza w Poznaniu odbył się w znanym klubie, w zupełnie innej atmosferze, niż poprzedni, w Teatrze Wielkim. O tym ostatnim nie pisałam, bo ciasto powtórzyłam , na pamiątkę pierwszego poznańskiego , który był dokładnie 4 lata wczesniej . Akustyka była doskonała a pierwszy utwór , instrumentalny Kortez zaczął grać przy opuszczonej kurtynie , gdy podniosła się , odsłoniła pianino i atrystę, co wywarło super efekt.\nZa to w klubie Tama repertuar był dostosowany do innej atmosfery, grano więcej dynamicznych utworów a te spokojniejsze miały bardzo rozbudowane instrumentalne końcówki , które wraz z grą świateł robiły niesamowite wrażenie.\nJa tym razem przygotowałam znowu karnawałowe racuszki, które tak smakowały Kortezowi i ekipie dwa lata temu . Zima ma swoje prawa , trzeba uzupełniać zapasy kalorii, zwłaszcza przy takim wysiłku, jakim jest koncert 🙂\nKorzystając z okazji poprosiłam Korteza o autograf na ostataniej koncertowej Epce , z podziękowaniem za pomoc. Dodaję ją do specjalnego, kortezowego ciasta z imbirem , które wystawiłam na licytację Dla Olinka.\nFani Korteza i on sam są mocno zaangażowani w pomoc Olinkowi Jóźwickiemu, dzielnemu chłopcu walczącemu z mózgowym porażeniem dziecięcym i towarzyszącymi mu dolegliwościami. Chłopiec robi ostatnio duże postępy, rehabilitacja jest jednak bardzo kosztowna i każda pomoc się liczy. Ciasto z imbirem wraz z podziękowaniem na płycie od Korteza i inne ciekawe nagrody są do wylicytowania tutaj – ciasto do 29 stycznia. Poza tym można jeszcze pomóc Olinkowi poprzez fundację a także wpłacając 1 % podatku – kto jeszcze nie podjął decyzji, to mocno zachęcam :\nA dla fanów naszego Artysty na zachętę zdjęcie, gdzie Olinek wraz z Kortezem szykują się do skonsumowania mojego świątecznego pierniczka – bo przedświąteczny pobyt w Warszawie wykorzystałam, by podrzucić ekipie Korteza gwiazdkowe przysmaki 🙂 Zrobiły wrażenie, bo gdy Kortez usłyszał, co przywiozłam, zawołał : Chłopaki, mama przyjechała 🙂 Oj, ciepło mi się na sercu zrobiło …\nOlinek z Kortezem, zdjęcie ze strony Olinek\nWracając do koncertu w poznańskiej Tamie – był nieco inny, niż te „siedzące”, wysłuchiwane w skupieniu, ale miał swój urok i widziałam, że wielu osobom się taka luźna atmosfera podobała, sporo osób kiwało się do rytmu. Repertuar był świetnie dopasowany do tego, nawet sama się zdziwiłam, ze Kortez ma tyle dynamicznych utworów . Te spokojniejsze dawały odetchnąć, a instrumentalne, rozbudowane końcówki , zwłaszcza te, gdzie Kortez mógł się „wyszaleć” przy pianinie wymiatały. Przy Uleciało można było …odlecieć, a nowe aranżacje Pocztówki z kosmosu czy Bumerangu wbiły mnie w krzesło. Aha, bo ja ze względu na problemy z nogą siedziałam przy dźwiękowcach- Kortez się o to zatroszczył 🙂 Na koncercie byłam z synem i bardzo mi było miło, że zobaczył jak dba o mnie nasz Artysta.\nNie wiem, czy ktoś pamięta, ale pierwszy koncert Korteza w Poznaniu , w 2015 roku też był w klubie, w Spocie. Z tego co pamiętam atmosfera była bardziej skupiona , Kortez był tylko w duecie z Domanem a publiczność w klubie dała się zaczarować i stała zasłuchana.\nDługa i zapewne męcząca trasa już się kończy, teraz czekamy na trzecią płytę Korteza, ciekawe, ile z przedpremierowych utworów granych na trasie się tam znajdzie. A ja, by nie pogubić się odnotowuję, że był to mój 22-go koncert i 23-cia edycja Ciasta dla Korteza 🙂\n14 lutego, 2019 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzykaKortezgrazyna7\nkoncert korteza w zamku\nTo jedyne zdjęcie, jakie mam ze styczniowego koncertu Korteza w poznańskim Zamku. Wyprawa była dość wariacka, bo w tym czasie przebywałam na rehabilitacji i udało mi się przedłużyć przepustkę, jaką dostałam na badania lekarskie. Początkowo zamierzałam tylko spotkać się z koleżanką i przekazać jej świąteczne pierniczki dla Korteza oraz poprosić o autografy na płytach dla znajomych, bo o 20-tej musiałam być z powrotem. Ale zacznę od początku.\nMoja szpitalna koleżanka Karolina ( w wieku zbliżonym do mojej starszej córki) usłyszała Korteza u mnie z tabletu , zachwyciła się nim i zaczęła śpiewać słowa, które słyszała. A nie było jej łatwo, bo walczy o powrót mowy po udarze… Puszczałam jej więc Korteza często, zachęcając do śpiewania razem ze słyszanymi piosenkami. Poprosiłam córkę, by mi z domu przywiozła zakupione zaraz po ruszeniu sklepu internetowego Jazzboy epki i jedną z nich dałam Karolinie , z autografem Artysty 🙂\nDrugą płytę przeznaczyłam na aukcję charytatywną na rzecz równie młodej osoby, koleżanki moich dzieci, walczącej z rakiem . Ci, którzy mnie znają pamiętają może jak na początku grudnia pozdrawiałam fanów Korteza z poznanskiego radia. To właśnie udział w audycji wieczornej z muzyką z lat 80-tych wylicytowałam wtedy :\nPoprosiłam Korteza, by podpisał płytę z podziękowaniem za pomoc dla Asi , już poszła na licytacji za całkiem niezłą sumę 🙂\nZ Kortezem udało mi się spotkać i porozmawiać chwilę dosłownie cudem. Koleżanka namówiła mnie, bym weszła do Zamku i zobaczyła , czy ktoś z ekipy jest przy stoisku z płytami , by pierniczki przekazać osobiście. Trafiłam na znajomego dźwiękowca, który bardzo lubi moje wypieki , dałam mu pierniczki i wyjaśniłam moją sytuację . Ze względu na dawną znajomość ( w końcu jestem pierwszą fanką) i moją przepustkę szpitalną uzyskałam chwilę rozmowy z Kortezem i ekipą tuż przed koncertem . Płyty do podpisu miała koleżanka, wyjasniłam tylko o co chodzi. Kortez był bardzo wzruszony historią Karoliny, dopytywał, jakie piosenki śpiewała ucząc się mówić. Pożegnałam się z ekipą, życząc wszystkim sukcesów w nowym roku i z nadzieją na spotkania na nowej trasie .\nNastępnego dnia przez syna odebrałam podpisane płyty od koleżanki , oj, jak Karolina się ucieszyła 🙂 Podobnie Witek, organizujący akcję pomocy dla Asi.\nPierniczki smakowały Kortezowi, to były moje słynne z rodzinnego przepisu ( zdjęcie niżej) . Ostatnio w wywiadzie powiedział, ze bardzo lubi ciasto marchewkowe i sernik , dostał już ode mnie i pierwsze i kilka wersji drugiego. Muszę pomyśleć, co tu pichcić na kolejną trasę, bo jedzenie jest zawsze pretekstem do ciekawej rozmowy.\nKortez, wielkie dzięki za autografy na płytach, przyniosły wiele dobrego 🙂\nJesienne ciasta na koncert Korteza w Toruniu\n7 października, 2018 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzykakoncert Korteza, Kortezgrazyna7\nkoncert korteza w toruniu\nTym razem moje kulinarne drogi zawiodły mnie do Torunia, w pobliże rodzinnych stron . Przed Kortezem zagrały i zaśpiewały Panieneczki, zespół grający folklor kujawski w rockowym brzmieniu , czyli bardzo bliskie mi klimaty. Na koncert Korteza w Toruniu wybierało się sporo znajomych mi fanów, których poznałam wcześniej w Bydgoszczy i w Gdyni, musiałam więc się zaopatrzyć w odpowiednią ilośc ciasta , by prócz Korteza i jego ekipy poczęstować i tych, którzy na jego koncert przyjechali .\nDla muzyków upiekłam jesienne ciasto z serem i gruszkami, które pokazywałam niedawno na blogu jako nowość, która mi się fajnie udała. Robiłam je w większej ilości i wyszło mi bardziej puszyste . Tu zdjęcie w kartonie, pod spodem jest druga warstwa . Dla dokumentacji dodam, że to była 16 edycja akcji „Ciasto dla Korteza” …\nDla fanów upiekłam ciasto czekoladowe z jabłkami i …imbirem, w nawiązaniu do początku „historii pewnej znajomości ” 🙂 Miałam je w pojemniku w torebce , pokrojone już na kawałki.\nToruń to jedno z moich ukochanych miast, jak zwykle jadąc z dworca do miasta sfotografowałam panoramę od strony Wisły :\nW nowym Cenrtum Kulturalno-Kongresowym Jordanki byłam pierwszy raz , ciekawa byłam tego miejsca. Trochę tam labiryntów, przekonałam się o tym przekazując ciasto ekipie Korteza przed koncertem. Udało mi się chwilę porozmawiać w przelocie, zapytałam Korteza o wrażenia na koncertach Męskiego Grania , kiedy to miał przed sobą zupełnie inną publiczność , niż na swoich . Ja odniosłam wrażenie , że jednocześnie dostosował się do nowej sytuacji i pozostał sobą, zachowując tak szeroko omawiany przez fanów „oszczędny ruch sceniczny” 🙂 Powiedział, że potraktował to jako nowe doświadczenie i przyznał mi rację, że najważniejsze, by pozostać sobą . To prawda, przez ostatnie trzy lata stał się bardzo znany i sławny, ciągną za nim tłumy fanów, a on nadal jest tak samo stonowany, ciekawy ludzi i im życzliwy jak wtedy, gdy go poznałam. Sukcesy nie przewróciły mu w głowie. Nowa płyta – Mini dom z przebojami Hej Wy i Stare Drzewa już bije rekordy popularności. Na razie mam na niej autografy reszty Zespołu , Korteza dołączę przy najbliższej okazji.\nKoncert zaczęły Panieneczki , brawurowo i z przytupem. Jak już wspomniałam, Kujawy to moje rodzinne strony , więc nuty folkowe w mocnym brzmieniu w towarzystwie perkusji, kontrabasu i skrzypiec bardzo mi przypadły do gustu. Powodzenia, Panieneczki 🙂\nKortez zaczął od Dobrego momentu ( a nie, przepraszam, jak zwykle zaczął od „Dobry wieczór ” ) 😉 , na koncercie przeważały piosenki z drugiej płyty , z Mini Domu i nowe aranżacje największych przebojów z Bumerangu . Było to świeże brzmienie , nieco inne niż na poprzednich koncertach – w Zespole jest nowy perkusista i klawiszowiec . Hej Wy ( mój ulubiony kawałek, zaraz po Zostań ) z perkusją brzmi inaczej, niż na płycie, obie wersje mi się podobają. Mocno zabrzmiały Kominy , a wśród bisów Stare Drzewa ( ostatnio w czołówce Listy Przebojów Trójki) wzbudziły wielki aplauz widowni – niesamowita gra świateł świetnie współgrała z tekstem i muzyką. Oj, poszły ciary !\nPo koncercie Kortez jak zwykle spotkał się z fankami i fanami , podpisujac płyty, rozmawiajac i pozując do wspólnych zdjęć. Mimo zmęczenia koncertem poświęca na to wiele czasu, ciekawe, jak znajduje na to siły…\nJa w międzyczasie poczęstowałam znajomych ( starych i nowych ) fanów ciastem z imbirem, przy okazji spróbowały też Panieneczki, które podpisały mi swoją płytę z dedykacją dla mojej siostry, która bardzo lubi taką muzykę. Potem integrowałam się z kolejnymi fanami, pozbierałam autografy od chłopaków z Zespołu , Kortez nadal był bardzo oblężony , ale humoru nie tracił. Jak on to robi ? 🙂\nNastępnego dnia w Toruniu byłam na pysznych warsztatach w Muzeum Piernika , spotkałam tam też fanów Korteza , dopytywali, co lubi najbardziej 🙂 Może na kolejnym koncercie w tym mieście też coś smacznego dostanie od miejscowych fanów 🙂\nCiasto czekoladowe z jabłkami na koncert Korteza w Gdyni\n4 września, 2018 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzykakoncert Korteza, Kortezgrazyna7\nkoncert korteza w gdyni\nLato tego roku minęło Kortezowi przede wszystkim na koncertach Męskiego Grania. Dla mnie było dość zajęte, więc na żaden z nich nie mogłam się wybrać – na ten najbliższy w Poznaniu nie udało mi się kupić biletu, na te dalsze nie dałam rady dojechać. W końcu udało mi się zaplanowac wyjazd na koncert Korteza w Gdyni pod koniec lata, gdy artysta występował w ramach Festiwalu Lata z Radiem, wraz z muzykami koncertującymi często w radiowej Trójce. Był to pewien eksperyment, bo zwykle tego typu koncerty opanowywali muzycy bardziej „pop” , ale okazało się, że zwyczaje zmieniają się i tłumy słuchaczy, które przybyły na Skwer Kosciuszki doskonale się bawiły przy trójkowej muzyce.\nJeszcze przed koncertem dostrzegłam z dala przenośny transparent fanowskiej grupy Kortez – Fani ( tu akurat odwrócony, to ten z wiatraczkiem) , jednak nie udało mi się dotrzeć do koleżanek pod scenę, bo tłum był gęsty i czekał wytrwale, aż zmęczeni drogą z finału Męskiego Grania w Żywcu ( poprzedniego dnia) muzyce doprowadzą instrumenty do stanu używalności. Trochę się obawiałam, jak nastrojowa muzyka Korteza zabrzmi w pełnym słońcu i w takim tłumie. Redaktor Piotr Stelmach , który rozpoczynał koncert ( zdjęcie u góry) nie dał się ponieść festiwalowej atmosferze i jak wcześniej obiecał sobie – nie krzyknął anonsując Korteza, tylko spokojnie go zapowiedział – i , wbrew obawom – było tak, jak zawsze. Czyli magia Korteza działa też w środku dnia, w plenerze 🙂\nMimo zmęczenia letnią trasą głos Korteza podczas godzinnego koncertu brzmiał jak zwykle tak, jak podczas nagrania w studiu – czysto i ciepło. I to ciepło podziałało na mnie jak zwykle , odpuściło zmęczenie podróżą i wędrowaniem od odległego parkingu na koniec Skweru Kościuszki. Dodatkowo poczucie jedności z tłumem fanów Korteza wzmagało muzyczne doznania. Od pierwszej Pocztówki z kosmosu do zaśpiewanego z uroczą pomyłką na bis Bumerengu ( ten liryczny gwizd na koniec …) było tak, jak na innych koncertach, tych w ciemnych salach, ze światłami podkreślającymi rytm muzyki .\nTo była duża impreza i tym razem realnie nie liczyłam na dłuższą rozmowe z Kortezem, ale ciasto ze sobą zabrałam, jak zwykle. Zapakowane w wygodne pudełko, by można je było zabrać i zjeść od razu lub później w podróży. Szczerze mówiąc nie wiem, w jakim stanie dotarło do adresata , bo towarzyszący mi podczas koncertu wierny fan Korteza ( od początku, czyli zaraz po mnie :), Jacek nosił je długo w torbie a w tłumie łatwo nie było… Ciasto było wprawdzie łatwe do transportu ( czekoladowe, z cynamonem i jabłkami) , obawiam się jednak, czy się czasem nie pokruszyło …\nW poszukiwaniu sposobu na przekazanie ciasta Kortezowi pomagała mi grupa fanów – część poznanych na poprzednim koncercie w Bydgoszczy , część nowych :\nDotarliśmy do stanowiska Radiowej Trójki , gdzie Kortez podpisywał płyty, jednak chętnych było o wiele więcej, niż czasu przewidzianego w ramach Festiwalu. Już myślałam, że tym razem ciasto zjedzą fani Korteza, ale udało mi się zwrócić uwagę czuwającego nad wydarzeniem red. Stelmacha i przekazałam torbę z ciastem przez niego 🙂 Miło było usłyszeć : Korti, dostałeś ciasto ( jakby to było coś niezwykłego 😉 . I potem to ciepłe Korteza : o, cześć 🙂 nie zawracałam mu dłużej głowy, bo widać było po nim ogromne zmęczenie. Ale warto było jechać do Gdyni , by posłuchać koncertu w innych niż zwykle warunkach, spotkać znanych i poznać nowych fanów , zobaczyć przez chwilę uśmiech Korteza .\nDo zobaczenia na jesiennej trasie Hej Wy 🙂\n26 kwietnia, 2018 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzyka, Relacjekoncert Korteza, Kortezgrazyna7\nDwa dni temu wszyscy fani Korteza trzymali za niego kciuki podczas gali polskich nagród muzycznych – Fryderyków. Jego piosenka z drugiej płyty „Dobry moment” została uznana za przebój roku. Kilka dni wcześniej – w sobotę 21 kwietnia Kortez koncertował w Poznaniu w ramach Spring Break Festiwal. Był to poniekąd koncert historyczny – trzy lata wcześniej był tam jako mało znany jeszcze atrysta, w tym roku jego koncert przyciągnał tłumy fanów. Poza tym – juror Must by the music, który odrzucił Korteza podczas konkursu, lider Comy występował dwie godziny wcześniej i ani nie widziałam tłumów podzcas koncertu, ani wielu chętnych do rozmowy , autografów i fotek po koncercie. A Korteza jak zwykle otoczyły po koncercie tłumy. A przed koncertem dostał niezwyły prezent od zwariowanych na jego punkcie fanek i fanów 🙂\nKilka tygodni wcześniej zostałam wciągnięta w akcję fanów Korteza, zapoczątkowaną przez Agnieszkę ( na zdjęciu po lewej ) , która najpierw zrobiła dla Korteza specjalny kalendarz a gdy się spodobał młodemu atryście – postanowiła zrobić dla niego foto książkę ze zdjęciami fanów . Są to zarówno zdjęcia , które wielbiciele robili sobie z nim jak też i fotografie z koncertów, na których byli. Książka ma tytuł „Pocztówka z kosmosu” – bo właśnie tam podróżujemy my fani słuchając Korteza i doznając niezwykłych emocji.\nJa tych zdjęć mam sporo, choć nie z każdego koncertu, na którym byłam. Czasem wolę poświęcić czas na rozmowę z tym niezwyklym chłopakiem, który potrafi słuchać ludzi jak mało kto i to jest jedna z tajemnic jego sukcesu . Agnieszka wybrała z moich zdjęć te najstarsze (m. in. z koncertu Korteza solo, w Kleszczewie) plus ostatnie, z nowo poznaną fanką. „Moja strona” w książce dla Korteza wygląda tak :\nCiasto na ten koncert było specjalne, bo dwa dni wcześniej wszyscy fani martwili się chorobą atrysty . Nie odwołał koncertów, lekarze postawili go na nogi i mógł się z nami spotkać. Do drożdżowego ciasta z serkiem waniliowym, do którego zwykle dodaję łyżkę smakowago alkoholu – tym razem wlalam kilka łyżek leczniczej nalewki z kwiatów dzikiego bzu, pod kruszonkę wrzuciłam też suszoną żurawinę.\nKortez z ekipą spróbowali go po koncercie, ale dostałam w odpowiedzi na wrażenia z wydarzenia wiadomość, że smakowało. Dla miłośników konkretnych smaków zrobiłam też placek ziołowy, z suszonymi pomidorami , podobny do tego, co jest na blogu.\nA przed koncertem znalazł dla nas czas , Agnieszka z Wojtkiem i zaprzyjaźnione małżeństwo fanów, Tomek i Daria ( panowie są autorami większości zdjęć w książce i tych we wpisie, na których ja jestem) wręczyli Kortezowi prezenty – książkę i kalendarze dla reszty Zespołu. Jak Kortez to zobaczył, to zawołał – no, wariaci jesteście 🙂 A my na to, że to wszystko dzięki niemu, jego muzyce i emocjom, które nam przekazuje 🙂\nSam koncert był jak zwykle magiczny, każdy z nich jest inny i to nie tylko dzięki nowym piosenkom. Dawno nie słyszałam na żywo „Ludzi z lodu”, których uwielbiam za ulotność tekstu i muzyki, Zostań w wersji z Zespołem zabrzmiało niesamowicie, po raz pierwszy też usłyszałam „Hej Wy ” i zrobiło na mnie duże wrażenie. Obliczyłam, że to był mój 13 koncert i wyjątkowo szczęśliwy, również dzięki nowo poznanym fanom i ich akcji 🙂\nNad Placem Wolności w Poznaniu świecił mocno księżyc i potęgował nastrój muzyki i świateł. Dla mnie jak zwykle najważniejszy był wokal Korteza, uwielbiam jego pełen ciepła głos, zarówno jak śpiewa, jak i gdy mówi.\nTego dnia w Poznaniu było wielkie blogerskie święto ( Blog Conference Poznań, napiszę o tym niebawem) , na koncert i spotkanie z fankami i ich mężami urwałam się z warsztatów nalewkowych, ale warto było. Po koncercie to oni jeszcze ciepło z nim rozmawiali a ja udałam się na after party tuż przed końcem koncertu i oto, co zobaczyłam po drodze : Po drugiej stronie ogrodzenia stało sporo zasłuchanych i zapatrzonych w grę świateł ludzi, obok na przystanku tramwajowym pasażerowie wysiadali i zamiast iść dalej w swoich sprawach , zatrzymywali się zasłuchani… Przechodnie na idącej wzdłuż Placu ruchliwej ulicy 27 grudnia też zwalniali i słuchali a nawet wzdychali pod świecącym księżycem… Kortez zaczarował wieczorny Poznań… Nie ma się więc co dziwić, że jego fani są mu tak wierni , a wtorkowy sukces z Fryderykiem był dla nich wielkim świętem .\n14 lutego, 2018 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzyka, Relacjekoncert Korteza, Kortezgrazyna7\n14 listopada, 2017 Ciasto dla Korteza, ciasto dla muzyka, RelacjeKortez, rogale marcińskie, sernikgrazyna7


13,5 tysiąca złotych kary dla właściciela prywatnego parkomatu - Śródmieście\n16.07.2014 15:10 DECYZJA JEST PRAWOMOCNA\n13,5 tysiąca złotych kary dla\nwłaściciela prywatnego parkomatu\nOperator prywatnego parkingu przy ulicy Przeskok w Warszawie dostał prawie 14 tysięcy złotych kary. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakwestionował koszty windykacji opłat za parking.\nChodzi o firmę Europark, która prowadziła parking m.in. przy ulicy Przeskok w Warszawie. Znajdował się on na prywatnej działce, a przy wjeździe stał znak informujący o końcu strefy płatnego parkowania. Kawałek dalej wyrastały prywatne znaki. Była na nich biała litera "P" na niebieskim tle, ale całe wyglądały bardziej jak tablica reklamowe, niż jak znak drogowy. Nie było też szlabanów, a ustawiony parkomat był łudząco podobny do tego miejskiego.\nBył za to regulamin. Zgodnie z nim, kto nie uiścił opłaty, narażony był na spore kary. Parkowanie było płatne także w weekendy, kiedy w miejskiej strefie nie obowiązują żadne opłaty. Niczego nie podejrzewający kierowcy znajdywali za wycieraczkami wezwania do zapłaty w ciągu dwóch tygodni.\n150 złotych "opłaty administracyjnej"\nJeżeli należność nie została uregulowana we wskazanym terminie, właściciel otrzymywał pocztą wezwanie do zapłaty wraz z żądaniem uregulowania dodatkowych 150 złotych "opłaty administracyjnej" - kosztów windykacji.\nDo UOKiK wpływały skargi od kierowców dotyczące m.in. wprowadzającego w błąd oznakowania parkingów i stosowania nieuzasadnionych opłat windykacyjnych.\nUrząd zakwestionował zarówno wysokość, jak i sposób naliczania tej opłaty. Zgodnie z prawem, opłaty windykacyjne powinny rekompensować przedsiębiorcy wydatki ponoszone w związku z odzyskaniem należności. W opinii UOKiK, 150 złotych znacznie przewyższało koszty, które ponosiła firma, z co za tym idzie, mogło stanowić bezprawne źródło zarobku, kosztem konsumenta. Za naruszanie zbiorowych interesów konsumentów na spółkę została nałożona kara w wysokości 13 562 zł.\nUOKiK podkreślił, że przedsiębiorca zaprzestał stosowania nieuczciwych praktyk. W przypadku parkingu przy Przeskok stało się to jednak głównie dlatego, że właściciel terenu zaczął tam realizować swoją inwestycję.\nDecyzja urzędu jest prawomocna.\nUrząd nie po raz pierwszy kwestionuje praktyki spółki Europark. W 2011 roku wydana została decyzja stwierdzająca, że spółka wprowadzała konsumentów w błąd.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 19.07.2014 10:20 ~jjj\nale jaki przekręt?\nTeren prywatny? Oczywiście. Czytelene znaki są? Są. Informacja jest? Jest. Parkometr jest? jest.\nDopiero po wprowadzeniu opłat to miejsce trochę się ucywilizowało - tzn. masz szansę zaparkować (a trochę bo nie zawsze są wolne miejsca na płatnym parkingu).\nA Ci co nie chcą płacić obstawiają okoliczne uliczki - oczywście przewaznie na zakazach.\nA parking e Wilanowie to pikuś? Tam jest dopiero przekręt\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.07.2014 16:11 ~Chris\na jakim cuedm wysylali ponaglenia na adres domowy? Kto dawał im adresy ??\nKto im dał?\nTy też możesz ten adres znaleźć.\nWystarczyło sprawdzić w rejestrze gruntów dane właściciela działki.\na skąd wiedział, gdzie znajduje się grunt własciciela samochodu? sugerujesz, ze wysyłał sobie ponaglenia do zapłaty ? :)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.07.2014 13:22 ~robek\nprzy każdym szpitalu są płatne parkingi które są puste . a okoliczne prywatne parkingi są pełne bo nie można ich ogrodzić . przykład . bródnowski i bloki obok . wszystkie prywatne a palca nie ma gdzie wsadzić . parking płatny przy szpitalu oszlabanowany i pusty ...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.07.2014 13:20 ~sadyba\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.07.2014 09:03 ~bobasas\nTki sad powienien byc zwolniony za - wlasciwie za wszsytko - a sedziowi odebrane oprzywileje emerytalne oraz dozywotni zakaz wykonywania zawodu - niech idzie do biedronki pracowac.\nA teraz uzasadnienie - skoro Sad uznal ze popelnione zostalo przestepstwo to spolka powinna\n1)ODDAC WSZSYTKIM POSZKODOWOANYM ZAKWESTIONOWANA KWOTE WRAZ Z ODSETKAMI\n2)ZAPLACIC STOSOWANA KARE\nTO odluczyloby ja oszukiwania inncyh a tak 13 tysia zaplaca i smiac sie baeda z sadu 0 i nadal bneda robili co robia\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.07.2014 16:49 ~Pan Cerowany\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.07.2014 13:28 ~asf\nNie rozumiem.Skoro to teren prywatny to może tam robić co chce, ale nie to Polska więc wszystko postawione na głowie.TYLKO KNP\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.07.2014 12:30 ~heee\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.07.2014 11:48 ~btw\nto drobiazg. parking pod PKIN to jedna wielka granda. By dowieźć kogoś do teatru czy kina, trzeba wjechać na parking "sprywatyzowany", a to pociąga za sobą bezwarunkową opłatę. W innych przypadkach (szpital, przychodnia specjalistyczna) zawsze pierwsze 15 min jest bezpłatne, czyli podchodzi się do klienta po ludzku. W przypadku Placu Defilad przypisanie sobie prawa do bezczelnego pobierania opłat za dostęp do przestrzeni publicznej jest łamaniem prawa. Kto za tym stoi?\nJaki sprywatyzowany, to parking PKIN czyli miasta. Miasto się nie zgadza na ulgi. Zresztą nie ma się co dziwić. To jest ścisłe Centrum Warszawy, gdzie ma być drożej?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.07.2014 10:52 ~Piotr z Wilanowa\nNapiszcie też o tym, że parking pod pałacem w Wilanowie został wynajęty prywatnej firmie APCOA i też opłaty sa pobierane 7 dni w tygodniu.


Consulting – innowacyjne wyroby medyczne ⚕ MDR Regulator\nMDR Regulator Consulting – innowacyjne wyroby medyczne\nConsulting – innowacyjne wyroby medyczne\nJesteś producentem innowacyjnego wyrobu medycznego i chciałbyś szybko i skutecznie wprowadzić wyrób medyczny do obrotu?\nRamy prawne i znormalizowane standardy klasyfikacji są oparte przede wszystkim o ocenę ryzyka danego produktu. Na tej podstawie przeprowadzana jest określona procedura oceny zgodności.\nNie ulega wątpliwości, że innowacyjne produkty wymagają opracowania usprawnienia oceny w kierunku spełnienia wymagań prawnych oraz oceny naukowej, aby zachęcić do innowacji i zapewnić dostęp pacjentom do nowatorskich, bezpiecznych i skutecznych wyrobów medycznych. W branży medycznej panuje powszechne przekonanie, że badania i marketing innowacyjnych wyrobów medycznych postępują szybciej, niż kwestie dotyczące metod ich oceny i przepisów prawnych. Biorąc pod uwagę ten fakt, bardzo dobra znajomość oceny wyrobów pod kątem spełnienia wymagań technicznych i prawnych jest kluczem do sukcesu.\nZ naszą firmą możesz bez dodatkowych przeszkód i problemów przejść przez cały proces wprowadzenia innowacyjnego produktu na rynek, od momentu zakończenia fazy projektowania, przez wybór laboratoriów do badań, przygotowanie niezbędnej dokumentacji technicznej, certyfikację, a następnie notyfikację lub rejestrację, która kończy się wprowadzeniem Twojego innowacyjnego produktu do obrotu i udostępniania przyszłym pacjentom lub użytkownikom.


Dla dzieci również są odpowiednie akcesoria sportowe | DDS\nIlona 14 grudnia 2019\nZazwyczaj kiedy myślimy o dostępnych akcesoriach sportowych, myślimy o takich, z których mogą korzystać osoby dorosłe. Jednak nie możemy zapominać tutaj o tym, że istnieją również takie akcesoria sportowe, które przygotowane są specjalnie z myślą o dzieciach. To oznacza, że jeśli chcemy, aby nasze dziecko pokochało sport, nie tylko musimy mu pokazać, że to naprawdę fajna sprawa, ale jednocześnie też, musimy zapewnić mu wszystkie niezbędne przedmioty, które sprawią, że uprawianie takiego sportu będzie prawdziwą przyjemnością.\nOczywiście jeśli chcemy zainwestować w akcesoria sportowe, które przygotowane są dla dzieci, to powinniśmy zwrócić uwagę czy posiadają one odpowiednie atesty, czy są bezpieczne i czy faktycznie zostały przygotowane z myślą o najmłodszych użytkownikach. Dodatkowo jeszcze w miarę możliwości powinniśmy przymierzyć takie akcesoria sportowe, pozwolić aby dziecko sprawdziło czy są one dla niego wygodne, czy nie są za duże albo za małe. Jeśli z powodu tego typu przedmiotów, naszemu dziecko będzie się źle grało czy pływało, to może się okazać, że już nie będzie chciało uprawiać danego sportu, a tego z pewnością wolelibyśmy uniknąć. Poza tym wybierając akcesoria sportowe, zwłaszcza takie, które dziecko będzie musiało samo założyć, powinniśmy sprawdzić, czy będą one funkcjonalne, czy dziecko samo poradzi sobie z ich zakładaniem i ściąganiem.\nIm łatwiejsze w użyciu będą takie akcesoria, tym dziecko chętniej będzie z nich korzystało.\nMusimy zdawać sobie sprawę z tego, że tutaj cena takich akcesoriówsportowych również może się między sobą znacznie różnić. Będzie to zależało od jakości danego produktu, od producenta, od wykonania. Dlatego jeżeli nie jesteśmy pewni czy nasze dziecko będzie chciało faktycznie uprawiać dany sport, czy to tylko chwilowa zachcianka, to warto dopilnować, żeby otrzymało akcesoria sportowe, które będą dobrej jakości, ale które jednocześnie będą w przystępnej cenie. Dopiero gdy będziemy wiedzieli, że nasze dziecko naprawdę zakochało się w danym sporcie, że chce go dalej uprawiać i jest w tym dobre, możemy zacząć inwestować w akcesoria sportowe, które będą już z najwyższej półki. Bo chociaż będziemy musieli się wówczas liczyć ze sporym wydatkiem, to jednak będziemy wiedzieli, że taka inwestycja faktycznie się opłaci. Mamy do wyboru różne akcesoria sportowe, które możemy wybrać dla naszego dziecka.\nWarto porównać różne opcje, aby mieć pewność, że wybierzemy propozycję, która zagwarantuje nam wysoką jakość, będzie idealnie dopasowana do naszego dziecka, ale też będzie przystępna cenowo.\nPrevious Każda dyscyplina ma swoje akcesoria sportowe\nNext Jakie akcesoria sportowe dla pływaków?


Resident Evil Zero HD kupimy również oddzielnie - zobaczcie bonusowe stroje - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościResident Evil Zero HD kupimy również oddzielnie - zobaczcie bonusowe stroje\nCapcom podał właśnie, że 19 stycznia gracze z Europy i USA będą mogli kupić Resident Evil Zero HD oddzielnie (bez kolekcji Origins) za 19,99 euro/19,99 dolarów w cyfrowej dystrybucji. Odgrzewany kotlet, który zmierza na PS4, PS3, X360, XONE i PC zapewni nam dostęp do nowych trybów zabawy (m.in. do Wesker Mode), a także do alternatywnego schematu sterowania.\nOsoby, które skuszą się na pre-order Resident Evil Zero HD otrzymają pakiet kostiumów, który zapewni dla Billy'ego mundur Wolf Force, a dla Rebecci strój cheerleaderki. Te atrakcje możecie sprawdzić poniżej, na screenshotach.\nOczywiście gra będzie dołączana również do droższej kolekcji Origins, która trafi na rynek europejski 22 stycznia. W Polsce pakiet wyda Cenega, która ustaliła cenę za edycję na PS4 i XONE na poziomie 150 zł.\nTagi: capcom remaster Resident Evil resident evil zero hd\nTrochę się Capcomowi ulało. Resident Evil 6 zmierza na...\nResident Evil Zero HD w szczegółach - otrzymamy tryb...\nŚwietny zwiastun odświeżonego Resident Evil\nGraficzne porównanie szykowanej reedycji Resident Evil...\nNastępna wiadomość: Blizzard nie zawodzi fanów. Rozszerzenia do Overwatch zostaną udostępnione za darmo Wielka strzelanka Blizzarda zadebiutuje na rynku w przyszłym roku i gra nie będzie dystrybuowana w formie free-2-play. Gracze będą musieli nabyć...


Paweł Laudański ‹Wiatr ze Wschodu (52)› – Esensja\nWiatr ze Wschodu (52)\nBez wątpienia cyberpunkowa „2048” Mercy Shelley to jedna z najlepszych powieści rosyjskiej sf mijającego roku. W innym kierunku podążają Jarosław Wierow i Igor Minakow, których „Operacja »Wirus«” powinna zainteresować fanów twórczości braci Strugackich.\nМерси Шелли ‹2048. Деталь А›\nKilka dobrych lat temu wpadła mi w ręce „Паутина” („Pajęczyna”), wydana w formie książkowej w 2002 roku, a wcześniej – przez czas jakiś publikowana w odcinkach w internecie, pierwsza powieść niejakiego Aleksieja Andriejewa, autora ukrywającego się pod pseudonimem Mercy Shelley1). W życiu pewnie nie zwróciłbym na nią uwagi, gdyby nie dobra rada znajomego: przeczytaj, powinno się spodobać.\nI faktycznie, spodobała się ta cyberpunkowa historia, ironiczne spojrzenie na przyszłość społeczeństwa zawłaszczonego przez nowoczesne technologie; spodobała się – choć nie do końca. Nasycona pomysłami niczym keks bakaliami, częstokroć rzucanymi ot tak sobie, zdałoby się mimochodem, miejscami zabawna, miejscami absolutnie serjozna – w pewnym momencie, gdzieś tak w dwóch trzecich objętości, osiadała niczym zakalec. I choćbym nie wiem, jak się wytężał, to nie przypomnę sobie teraz, o co miałem do „Pajęczyny” pretensje; bądź co bądź osiem lat już minęło, odkąd, zawiedziony, odstawiłem ją, niedoczytaną, na półkę.\nA teraz w ramach arcyinteresującej serii Настоящая Фантастика (Prawdziwa Fantastyka) wydawnictw Snieżnyj Kom (moskiewska filia firmy łotewskiej) oraz Wecze, bodaj najlepszej w tej chwili z ukazujących się w Rosji, ukazała się druga powieść Shelley/Andriejewa, zatytułowana po prostu „2048”.\nKreśli w niej Shelley panoramę naszego świata w nieodległej wszak przyszłości (cóż znaczy tych marnych 38 lat!). Liczne dygresje, częstokroć zupełnie nie związane z głównymi wątkami utworu, opisy przemian, które dotknęły społeczeństwo, zmian politycznych i społecznych czy wreszcie najprzeróżniejszych nowinek technicznych, zajmujące znaczną część tekstu, sprawiają wrażenie, że ich autorowi to właśnie o ich zaprezentowanie chodziło przede wszystkim, że najbardziej bawią go te futurystyczne przepowiednie, sama akcja zaś, przedstawienie losów trójki bohaterów służy jedynie jako pretekst dla prezentacji rzeczywistości, fundamenty której budujemy tu i teraz.\nWizja świata przyszłości w wydaniu Shelley przytłacza, tak pod względem samych pomysłów, jak i ich ilości. Przypomina mi w tym względzie „2048” prozę naszego Dukaja, szczodrze sypiącego na lewo i prawo koncepcjami, które większości autorom starczyłyby na powieść albo kilkutomową sagę, w jego wersji zasługującymi co najwyżej na krótką, góra kilku akapitową wzmiankę. Jak w przypadku „Pajęczyny”, czasem jest poważnie – życie bohaterów powieści toczy się na jednej ze sztucznych wysp dryfujących gdzieś wśród wód oceanów, komputery dzięki postępującej symbiozie z ludzkim ciałem stają się naprawdę osobiste, a na cmentarzach i owszem, chowa się zmarłych, ale razem ze wspomnianymi komputerami osobistymi, obdarzonymi osobowością zmarłego, dzięki czemu taki zmarły – a raczej jego cyfrowa emanacja – może dalej uczestniczyć w życiu wspólnoty, którą zmuszony był opuścić. Czasem bywa zabawnie – cóż na przykład oznacza stwierdzenie „siedzieć w sieci”? Można je interpretować jak najbardziej dosłownie: nowoczesna toaleta może zapewnić ci doodbytnicze połączenie z siecią… I proszę nie pytać mnie o szczegóły!\nМерси Шелли ‹2048. Деталь Б›\nAkcja powieści toczy się trójwątkowo, przy czym każdy z owych trzech wątków to w zasadzie odrębna opowieść, płynąca niemal non stop równolegle do pozostałych; kilka przecięć, ze względu na ich niewielkie znaczenie, w zasadzie można pominąć.\nBohaterem pierwszej z historii opowiedzianych przez Shelley jest Sol, jeden z lepszych twórców syntetycznych snów, które można sobie zaaplikować w ramach nocnego odpoczynku. Aplikacja taka nie obejdzie się bez specjalnego urządzenia. Do czasu jednak – wygląda na to, że ktoś na Solu eksperymentuje z wywoływaniem snów na odległość, bez konieczności podłączenia śpiącego do maszynerii. Zatrważający pomysł – zasypiasz, a to ktoś bez twej zgody zsyła na ciebie sen. Pół biedy, jeśli jest to sen miły; Sol jednak tego szczęścia nie ma, i trafia do snu, w którym jest… walczącą o przetrwanie w świecie pełnym czyhających nań niebezpieczeństw rośliną. To prawdziwy koszmar – choć w czasie rzeczywistym sen trwa kilka godzin, to zmagania rośliny trwają dni, tygodnie, a nawet – jak się wydaje śniącemu – miesiące. Najgorsze są chwile, w których wydaje się, że upiorny sen się skończył, podczas gdy trwa on nadal.\nZ kolei Bass, drugi z bohaterów „2048”, jest bezrobotnym chirurgiem, który stracił pracę na rzecz sprawniejszych od człowieka i nie popełniających tak jak on błędów maszyn medycznych. A cóż może robić taki zredukowany konował? Świetnie na przykład może się sprawdzić jako włamywacz do opisanych powyżej, zasiedlających cmentarze komputerowych nibynieboszczyków. Na skutek niekorzystnego zbiegu okoliczności Bass musi podjąć się wybitnie niebezpiecznego zadania: włam na jeden z cmentarzy kosztował już życie kilku jego podobnym…\nI wreszcie Very, dziewczyna pracująca w specyficznego rodzaju burdelu, gdzie zaspokajane są nie potrzeby ciała, lecz umysłu. Nie chodzi o osiągnięcie wulgarnego, fizycznego orgazmu, lecz wzniosłego uczucia wywołanego obcowaniem z wysoką kulturą. Very zostaje poddana wymyślnej próbie, po zaliczeniu której osiągnie kolejny stopień wtajemniczenia, dający jej możliwość pracowania z ludzkimi umysłami już na innych zasadach, poza murami przybytku, w ramach którego dotąd funkcjonowała.\n„2048” najbliżej do definicji cyberpunku, choć cyberpunk to specyficzny, nazwałbym go – w ślad za rosyjską krytyką – rosyjskim (a to niespodzianka!) cyberpunkiem. Gdybym miał jakoś powieść tę umiejscowić, wskazałbym mniej więcej połowę drogi między literackością Gibsona a wizjonerstwem Dukaja. Sądzę, że lepszej rekomendacji trudno sobie wyobrazić. A „2048”, z pewnością jedna z najważniejszych tegorocznych powieści rosyjskiej sf, bez wątpienia na taką rekomendację zasługuje.\nЯрослав Веров, Игорь Минаков ‹Операция „Вирус”›\nJarosław Wierow i Igor Minakow znani są przede wszystkim z bardzo dobrze przyjętej tak przez czytelników, jak i krytykę, wydanej dwa lata temu dylogii „Десант на Сатурн” / „Десант на Европу” („Desant na Saturna” / „Desant na Europę”). Szczerze mówiąc, nie bardzo podzielam zachwyty, jakimi zostały owe powieści obdarzone; próba przebrnięcia przez pierwszy tom zakończyła się niepowodzeniem.\nWydawać by się zatem mogło, że powinienem odpuścić sobie zbiór krótszej prozy owych autorów, wydany w tym roku w ramach serii Настоящая Фантастика tom „Операция »Вирус«” („Operacja »Wirus«”), gdyby nie utwór tytułowy.\nSą tacy, którzy za Chiny nie sięgną po prozę rozwijającą wątki uznanych dzieł wielkich mistrzów. Cóż – rozumiem ich stanowisko, choć nie w pełni go nie podzielam. Zwłaszcza jeśli za rzecz biorą się zdolni twórcy – jest wtedy duża szansa na to, że z mieszanki: idea mistrza plus wizja młodego zdolnego powstanie nowa, frapująca jakość.\nA że byłem właśnie świeżo po powtórnej lekturze „Żuka w mrowisku” braci Strugackich (po ponad dwudziestoletniej przerwie!), to jakże mogłem nie sięgnąć po jego kontynuację, kontynuację, o której – co należy dodatkowo podkreślić – w superlatywach wyraża się sam Borys Strugacki?\nPozwolę sobie w tym miejscu na mały cytat z innej powieści Strugackich, z „Fale tłumią wiatr” w tłumaczeniu Ireny Lewandowskiej:\nTojwo jeszcze nie było na świecie, kiedy Mak Sym wysadzał w powietrze wieże radiacyjne na planecie Saraksz, walczył z faszystami… Nieprześcigniony Biały Hetman! Organizator akcji „Wirus”, po której zakończeniu sam Superprezydent nadal mu przezwisko Big-Bag! Tojwo jeszcze chodził do szkoły, kiedy Big-Bag przeniknął do Imperium Wyspiarskiego, do samej Stolicy… pierwszy z Ziemian i nawiasem mówiąc ostatni…\nCzy wszystko jasne? Nie? To proszę czytać dalej.\n„Operacja…” zaczyna się dokładnie w tym samym miejscu, w którym kończy się „Żuk…” Strugackich. Maksym Kammerer odbiera broń Sikorskiemu, dzięki czemu Abałkin wykpiwa się tylko pobytem w szpitalu. Wciąż pozostają nierozwiązane zagadki „Żuka…”: skąd się wziął sarkofag, jakie było rzeczywiste przeznaczenie znajdujących się w nim ludzkich zarodków, jak i dlaczego zginął Tristan, co tak przestraszyło Abałkina, że ten postanowił za wszelką cenę wrócić na Ziemię… Gdy dodam, że dla wyjaśnienia owych tajemnic konieczny będzie powrót Maksyma na Saraksz, i próba przeniknięcia do Wyspiarskiego Imperium, każdy prawdziwy fan twórczości Braci zrozumie: po prostu nie szło odpuścić sobie tego tekstu!\nBrakuje nieco „Operacji…” do poziomu swego wielkiego poprzednika; nie da się ukryć, że powieść ta nie wyszła spod pióra Strugackich. Ale, bez wątpienia, jest na tyle udana, tak dobrze wpisuje się w rzeczywistość – jednocześnie znakomicie ją uzupełniając – wykreowaną przez nestorów rosyjskiej fantastyki, że przejść obok niej obojętnie z pewnością się nie da.\nZbiór uzupełniają cztery opowiadania: „Ключ к свободе” („Klucz do wolności”), „Дом обреченных” („Dom zgubionych”), „Ангел мщения” („Anioł zemsty”) oraz „Никогда не отвечайте незнакомцам” („Nigdy nie odpowiadajcie nieznajomym”), z których tylko jedno – drugie z wymienionych – stanowiące swoisty hołd oddany marsjańskim wątkom obecnym w twórczości Raya Bradburego i Clifforda Simaka, zasługuje na uwagę, choć trudno i tę historię – opowieść o dwójce Ziemian, którzy trafiają przypadkiem na Marsie do tajemniczego domu, dzięki czemu udaje im się wyjaśnić tajemnicę upadku dawnej cywilizacji Czerwonej Planety – zaliczyć do arcydzieł. Ot, przyjemne, przywołujące nostalgiczne wspomnienia z dawnych lektur czytadełko.\n‹Если› № 8, август 2010\nNa zakończenie – krótki przegląd prasy.\nW sierpniowym numerze „Jesli” istna plejada gwiazd rosyjskojęzycznej fantastyki: Marina i Siergiej Diaczenko, Dalia Truskinowska, Maria Galina, Władimir Danichnow, do tego opowiadania Dmitrija Wołodichina i Anny Kitajewej. Duże nadzieje, i, niestety, spory zawód. Zawodzą nawet Galina (bohaterowie jej opowiadania„ Добро пожаловать в прекрасную страну!”, czyli „Witamy w przepięknej krainie!”, skuszeni folderami reklamowymi, trafiają w miejsce, w którym spędzić mają wakacje swych marzeń; wspaniale zakreślony nastrój niepokojącej tajemnicy zostaje zepsuty ewidentnym brakiem dobrego pomysłu na zwieńczenie tekstu) i Diaczenkowie (nowelka „Електрик”, czyli „Elektryk”, to ocierająca się o horror miejska fantasy o winie i sposobach jej odkupienia, historia, w której rolę sędziego pełni tajemnicza istota posiadająca władzę nad elektrycznością; zjadliwe, i niewiele ponadto). Do przeczytania – i niewiele ponad to – jest jeszcze opowiadanko Danichnowa „Вопрос веры” („Kwestia wiary”), opisujące z lekkim przymrużeniem oka możliwe skutki – raczej opłakane – wynalezienia urządzenia do wzmacniania wszelkich postaci wiary.\n‹Если› № 9, сентябрь 2010\nW numerze wrześniowym tegoż miesięcznika – przysłowiowa bryndza z nędzą. Wspomniani wyżej Jarosław Wierow i Igor Minakow nowelą „Cygnus Dei”, Julia Galanina opowiadaniem „Зверинец” („Zwierzyniec”), Wiaczesław Astrow-Czubienko tekstem „Переносная планета” („Przenośna planeta”) oraz Jewgienij Łukin utworem „Попрыгунья-стрекоза” („Ważka-wiercipięta”) prędzej zanudzą niż zafascynują czytelnika. To boli, w szczególności w przypadku ostatniego z wymienionych autorów, twórczość którego bardzo sobie cenię. Łukin jednak tak ma – teksty znakomite przeplata takimi sobie. Teraz widać wypadło na te drugie.\nZa to wrześniowy „Połdien. XXI wiek” uznać należy z pewnością za jedną z ciekawszych – o ile nie najciekawszą – tegoroczną edycję owego pisma. Mniej więcej połowa opublikowanej w niej prozy trzyma równy, wysoki poziom, od którego odstają: nieco monotonna, eksploatująca idée fixe (światy równoległe) autora (Pawła Amnuela) mikropowieść „Клоны” („Klony”), pozbawiona sensownego zakończenia historia o tajemniczej katastrofie, która dosięgła Ziemię, czyli „Пятый ангел” („Piaty anioł”) Aleksandra Mazina oraz krótka opowieść Darii Biełomoinej o świecie zalewanym wodą („Цветы под водой”, czyli „Kwiaty pod wodą”).\n‹Полдень, ХХI век› № 9, сентябрь 2010\nW opowiadaniu „Последний ковчег нах зюйд” („Ostatni dywan nach süden”) Eldar Safin opowiada o tym, do czego zdolni są pragnący Kontaktu z ludźmi Obcy, w sytuacji, gdy elity rządzące poszczególnymi ziemskimi mocarstwami chcś – każda z osobna – na spodziewanym Kontakcie ugrać dla siebie jak najwięcej, jednocześnie nie pozwalając na skorzystanie z jego dobrodziejstw konkurencji. Wychodzi na to, że nie zawsze warto pchać się pierwszemu na pokład łodzi ratunkowej…\nBohater noweli „Сколько?” („Ile?”) Andrieja Kokoulina staje przed innego rodzaju problemem: czy nieskładne gadanie zwariowanego kloszarda faktycznie zapowiada śmierć wielu ludzi, czy też jest tylko bełkotem posiadacza niekonwencjonalnego umysłu? I czy spełnienie dziwnych nieraz życzeń szaleńczego starca może zapobiec tragedii? Oby tylko zagadka nie wyjaśniła się już post factum, gdy będzie za późno…\nI wreszcie chyba najlepszy tekst numeru, czyli „Удивительная история Эллы Харпер” („Zadziwiająca historia Elly Harper”) Tima Skorienko, nastrojowa opowieść, akcja której toczy się w środowisku dziewiętnastowiecznych cyrkowców, czyli najprzeróżniejszego sortu ludzkich dziwolągów w stylu kobiet z brodą, karłów i posiadaczy mniej lub bardziej zdeformowanych fragmentów ciała. Pewnego dnia do cyrku trafia człowiek, który obiecuje spowodować zniknięcie Księżyca. Poza ową umiejętnością posiada jeszcze jedną, skrzętnie ukrywaną przed resztą świata… Aż do czasu, gdy spotka tytułową bohaterkę, cierpiącą na congenital genu recurvatum, czyli – jak tłumaczy sama Elly – „syndrom odwrotnego wygięcia stawu kolanowego”…\n1) Ros. Мерси Шелли, pseudonim powstały przez sklejenie dwóch nazwisk: Mary Shelley i Percy Shelley


Przemysł lekki – IPStyle\nPrzemysł lekki na Ukrainie składa się z blisko 10 tysięcy przedsiębiorstw i jest jedną z najważniejszych sfer produkcji niespożywczej (odzież, obuwie, wyroby włókiennicze, galanteria skórzana itp.).\nObecnie pojawiają się nowe marki, które stają się znane na całym świecie ze względu na ich jakość, ekskluzywność i oryginalność. W celu ochrony praw marki (nowej lub już istniejącej) oraz uniknięcia pojawienia się tanich podróbek, należy zwrócić szczególną uwagę i kompleksowo podejść do ochrony praw własności intelektualnej.\nOprócz rejestracji praw do znaków towarowych, w niektórych przypadkach możesz zarejestrować swój produkt jako model przemysłowy. Na przykład można zarejestrować jako wzór przemysłowy wzór oryginalnego druku tekstyliów, wygląd obuwia itp. Należy jednak upewnić się, że ten wygląd jest naprawdę wyjątkowy i prawidłowo zidentyfikować podstawowe cechy produktu w celu zapewnenia skutecznej ochrony.\nJak każdy inny przemysł, przemysł lekki nie mógłby powstać bez nowych rozwiązań technologicznych, progresywnego wyposażenia technologicznego, wyników pracy naukowej i technicznej, które są przedmiotem patentów.\nWarto zauważyć, że ochrona praw własności intelektualnej dla produktów przemysłu lekkiego na Ukrainie ma szczególne znaczenie dla producentów zagranicznych. Importerzy powinni aktualizować informacje o przedmiotach z praw własności intelektualnej do rejestru celnego oraz prowadzić regularny monitoring rynku ukraińskiego w zakresie podrabiania. Pasywność zagranicznych właścicieli marek może mieć negatywne konsekwencje dla ich reputacji, a nawet dla osłabienia marki.\nUsługi IPStyle w zakresie przemysłu lekkiego obejmują:\nreprezentację interesów klienta w przypadku nieuczciwej konkurencji;\nreprezentację przed organami celnymi;\naktualizowanie informacji o przedmiotach prawa własności intelektualnej w rejestrze celnym;\nanalizę i rejestrację zaków towarowych i wzorów przemysłowych;\nrejestrację informacji poufnych, ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa jako tajemnicy handlowej;\nudzielanie pisemnych porad dotyczących ochrony praw własności intelektualnej w przemyśle lekkim;\nbadania patentowe dotyczące nowości i poszukiwania naruszenia;\npatentowanie wynalazków, wzorów użytkowych;\nprzedstawicielstwo w sprawach sądowych.


Dobry seks: Jak zacząć doświadczać prawdziwej energii seksualnej? Mówi seks coach | Uroda życia.pl\nDobry seks wzmacnia relację w związku i dodaje nam energii. Sprawia przyjemność i przynosi odprężęnie – tymczasem ciągle jest tematem tabu, nawet w naszych związkach. Co tam w związkach – nawet same w swoich myślach nie dajemy sobie prawa, żeby traktować seks jako źródło czystej przyjemności! Tymczasem sex coach Karo Akabal już od lat przekonuje nas, że dla naszego szczęścia ważne jest, byśmy odnaleźli naszą seksualność i umieli się nią cieszyć.\nAleksandra Pezda: Napisałaś: „Wierzę, że ludzie, którzy mają dobry seks, tworzą dobry świat”. Naprawdę?\nKaro Akabal: Oczywiście, że ta zależność nie jest taka prosta. Tym stwierdzeniem chciałam sprowokować pytania o to, czym jest dobry seks. Wbrew pozorom bardzo trudno o jednoznaczną odpowiedź. Większość ludzi przez dobry seks rozumie seks regularny i taki, który przynosi rozładowanie napięcia seksualnego.\nBywa i tak, skoro seksualne spełnienie jest jedną z podstawowych potrzeb życiowych. Ale nie to jest w seksie najpiękniejsze. Seks jest potrzebny i zdrowy, bo upiększa nasze życie i miłosne relacje, bo daje radość i satysfakcję, dodaje energii.\nTo dlatego przeciętny stosunek seksualny Polaków trwa 13 minut i odbywa się głównie wieczorem?\nCóż, w seksie odbija się nasza cywilizacja: dominują pośpiech, stres i substytuty satysfakcji, takie jak kariera zawodowa czy sporty ekstremalne. Do tego żyjemy w kulturze, która spycha naszą seksualność na obrzeża. Nie uczymy się tego, nie wiemy, jak pielęgnować seksualność. Rozejrzyj się, jakie są relacje między ludźmi? Ile jest wojen i przemocy. Tę samą dynamikę obserwujemy w naszym życiu miłosnym i seksualnym.\nChcesz powiedzieć „make love, not war”?\nRaczej „stop war in love”. Jestem zaangażowana w międzynarodowy projekt „Global Love School” zainicjowany przez Tamera Peace Reaserch Center w Portugalii. U podstaw projektu leży przekonanie, że możemy działać na rzecz pokoju, również edukując do zmian w życiu miłosnym i seksualnym. Bo wygląda na to, że w miłości – tak jak w polityce – cały czas prowadzimy wojnę. Tak głęboko przemoc jest zakorzeniona w naszej kulturze.\nGdzie widzisz tę przemoc w zwyczajnym seksie?\nFilmy, internet, media, kolorowe czasopisma – całe poradnictwo w nich oferowane jest pełne przejawów takiej przemocy: „Czego pragną kobiety?”, „Jak zdobyć mężczyznę?”. Uczymy się strategii, manipulacji: „10 sposobów na...”. Jak zdobyć to, czego chcemy, kompletnie w oderwaniu od tego, czego być może chcieliby inni. Na spotkaniu z prof. Lwem Starowiczem uczestniczki zadały pytanie: „Czego mężczyźni nie lubią w kobietach?”. Odpowiedział: „Kiedy kobieta jest zbyt atrakcyjna (z obawy, że będzie wielu konkurentów i nie dadzą sobie rady), kiedy miała zbyt wielu partnerów (z tych samych powodów) i kiedy jest zbyt inteligentna (oczywiście z obawy, że jej nie przebiją)”. Informacja była taka: jeśli chcecie uwieść mężczyznę, nie demonstrujcie tych cech.\nPtaki też stroszą piórka, żeby lepiej wypaść...\nJeśli to strategia na okres godów, to ok. Ale to się stało sposobem na życie: w relacjach miłosnych nie jesteśmy ze sobą szczerzy. Skoro uczymy się ciągle taktyk, nigdy nie dowiemy się, kim są nasi partnerzy. Co najważniejsze – nie poznamy własnej seksualności. A tej powinnyśmy się uczyć od najmłodszych lat.\nNie jest to element dojrzewania?\nPowinien być. Przy wsparciu rodziny, a właściwie całego otoczenia, dzieci powinny mieć tyle przestrzeni, żeby odkrywać własną indywidualność. Siebie jako osobę, również jako osobę seksualną. Niestety, sposób, w jaki wychowujemy dzieci, raczej przypomina tresurę. Nie pozwalamy dzieciom rozpoznawać smaków, sprawdzić, ile im potrzeba swetrów, żeby było wystarczająco ciepło – o wszystkim decydujemy my.\nA co to ma wspólnego z seksualnością?\nOtóż dużo, moja własna historia jest na to dowodem. Miałam wpojoną wizję, że kiedy wypełnię określone punkty z listy, osiągnę spełnienie. Na tej liście były: wykształcenie, zamążpójście, dzieci i dom. Gdzieś około trzydziestki miałam te punkty odhaczone, ale spełnienie nie nadeszło. Trójka dzieci, sukces zawodowy, mąż... a szczęścia brak.\nTo właśnie słyszałam od znajomych – że wydziwiam. Też tak myślałam, zaczęłam jednak szukać. Ciągle coś robiłam: a to joga, a to buddyjski retread medytacyjny albo śpiewanie hinduskich badżanów. W końcu zdarzyło się coś, co mnie skierowało na inny tor. Pojechaliśmy z przyjaciółmi do Stanów oglądać kaniony. Jest południe, podjeżdżamy pod Monument Valley. To piękny czerwony płaskowyż, z którego wyrastają monumentalne skały. Tam, na parkingu straciłam poczucie, co wypada, a czego nie. Nagle poczułam silny zew, żeby się wdrapać na jakiś wielki kamień. Żar się z nieba leje, wszyscy chcą jechać dalej, mąż krzyczy, że nie będzie mnie z tego ściągał. Kiedyś położyłabym uszy po sobie, ale wtedy wlazłam na górę. Spojrzałam na tę dolinę zdyszana, zawiał wiatr, sypnął na mnie tysiącem ziarenek piasku i wtedy przeżyłam największy orgazm w moim życiu...\nOrgazm? Mentalnie, jak rozumiem.\nNie. Przeszył mnie dreszcz od stóp do głów, w każdej komórce ciała. Wydarzyło się coś niezwykłego, co mi dodało energii po prostu. Poczułam, że łapię kontakt ze swoją kobiecością, ze swoją seksualnością. I ten stan już we mnie pozostał.\nUdało się uratować twoje małżeństwo?\nNie. Niedługo po powrocie z Arizony rozstaliśmy się. Widzisz, nasz związek był zbudowany zgodnie z wzorem, o którym mówiłam wcześniej – mieliśmy oczekiwania wobec siebie i nigdy tak naprawdę się nie poznaliśmy. Byłam wtedy trochę po trzydziestce, miałam troje dzieci. Myślałam, że całe życie skończone. Bałam się przyszłości. Ale największym zaskoczeniem dla mnie był lęk, że nikogo sobie nie znajdę i że nie będę miała już nigdy seksu.\nTen lęk się sprawdził?\nNie. Z byłym mężem wychowujemy w zgodzie nasze dzieci, on ma nową rodzinę, a ja życie pełne miłości i namiętności. Przez tę lekcję jednak zrozumiałam, że poczucie stabilności w życiu daje nie to, co mi wpajano. Ani ślub w kościele, ani dzieci, ani dom. Takim fundamentem jestem ja – sama dla siebie.\nA gdzie tu seksualność?\nW przebudzeniu, w uzyskaniu dostępu do własnej kobiecości i seksualnej energii. Przestałam się bać, że nie będzie przy mnie mężczyzny. Odkryłam, że seksualność jest we mnie, a nie na zewnątrz mnie. Że jest na świecie jakaś energia, do której również ja mam dostęp. A byłam wychowywana, że żyję dla innych: dla dzieci, męża, pracy. Wysłuchiwałam, że się zapuściłam po ciąży, że źle się ubieram; myślałam o sobie, że jestem stara. Po tym doświadczeniu na kamieniu wszystko jednak się we mnie zmieniło. Stopniowo odkrywałam własną seksualność, a po kilku latach zaczęłam wspierać w tym inne kobiety.\nTakie umowy jak małżeństwo w końcu jednak są po to, by mieć jakąś pewność.\nW życiu miłosnym zerwanych umów jest więcej niż tych, których się przestrzega, a my nadal tkwimy w przekonaniu, że należy te umowy na partnerach wymuszać. „Przecież mi obiecałeś”, „Miało być inaczej”... Jeśli chodzi o seksualność, żadne umowy nie istnieją. Nie ma nic gorszego, jak pożądanie w niewoli.\nTo znaczy, że kiedy ogień namiętności zgaśnie, należy rzucić partnera?\nNie. Nie będę udowadniać, że monogamia jest zła. Chodzi mi o coś innego – o to, że często ograniczamy pożądanie, będąc w związku. W monogamicznym związku uważamy pożądanie do innej osoby za coś nagannego. Niby jesteśmy wyluzowani, ale przepływ namiętności, jak uważamy, może istnieć tylko pomiędzy partnerami w związku. Nazywam to „pożądaniem w niewoli”.\nTo jest namowa do zdrady?\nNic podobnego. Namawiam do tego, żeby sprawdzić, czy czujemy się niekomfortowo, kiedy podnieci nas inna osoba niż nasz partner w stałym związku? Jeśli tak, to znaczy, że żyjemy w sprzeczności z naszą naturą, bądź co bądź – zwierzęcą. To natura powoduje, że bodźce seksualne docierają do nas z różnych miejsc. Może nas podniecić obcy człowiek w tańcu albo poczujemy pożądanie, słuchając muzyki czy dotykając rozgrzanych kamieni. Moja sytuacja z Monument Valley nauczyła mnie, jak niezliczone są ścieżki pożądania. Niezależnie od tego, czy jesteśmy w związku, nasza energia seksualna istnieje. Pozwólmy sobie czerpać bodźce z całego jej uniwersum, pozwólmy sobie na przyjemność. Tylko wtedy będziemy mogli odczuwać szczęście i dać je naszemu partnerowi.\nPrzecież jako gatunek pracujemy od wieków nad tym, żeby trzymać naszą zwierzęcą naturę w ryzach.\nZatrzymajmy się tutaj. Tańczysz na imprezie z kimś obcym i odczuwasz z tego powodu przyjemność. Wiesz, jakiego rodzaju jest to przyjemność – kojarzysz to z seksem i nie bronisz sobie tego. To zupełnie coś innego niż zdrada. To się dzieje w twoim ciele, w twoich emocjach. Odruchowo wypierasz jednak te emocje, boisz się ich, nie docierasz do swojej seksualności. Przez to nie uczysz się rozpoznawania swoich potrzeb. I właśnie z tego powodu mamy takie sytuacje: „Spotkałam na wakacjach latynoskiego kochanka, puściły wszystkie bariery, przeżyłam seks życia, rzucam męża”. To się nam nie zdarzy, jeśli będziemy wcześniej znać swoje potrzeby, zamiast trzymać namiętności w klatce.\nNo to mamy dać się ponieść czy nie?\nNajgorsze, co możemy zrobić, to dać się ponieść impulsom, których nie rozumiemy. Najważniejsze to poznać siebie i swoje potrzeby. Tylko na tym możemy budować prawdziwy związek.\nMąż mówi do żony: „Zakochałem się w kimś, co robić?”.\nJa bym wolała, żeby on sam sobie poradził z problemem...\nCzyli wolisz to, czego nas uczono od dziecka – żeby bezkrytycznie respektować umowy. Dla mnie byłoby ważniejsze wspierać się w związku, kiedy partner się zakocha. Rozumieć nawzajem swoje potrzeby, poznać problem. Nasza kultura tego nie widzi i przez to w miłosnych relacjach nie jesteśmy w stanie zobaczyć drugiej osoby. Gdybyś znowu chciała zapytać, gdzie tu seksualność, odpowiem: właśnie tam, gdzie widzimy siebie, ale również drugiego człowieka.\nWierzysz, że długoletni związek i dobre życie seksualne mogą iść w parze?\nOczywiście, podobnie jak wierzę, a raczej wiem, że mamy życie seksualne, również nie będąc w parze. Czy chcemy tego, czy nie. Najważniejsza moja lekcja, to, czym chcę się dzielić z kobietami, jest taka: w naszych ciałach płynie energia seksualna. Rozpoznajmy ją i uwolnijmy.\nSeks w związku nie jest najważniejszy – cytujesz w książce list od czytelniczki.\nBo to prawda. Związek to poważne, wielowątkowe przedsięwzięcie. Na przykład wspólne sprawy: praca, kredyt, mieszkanie, szkoła dla dzieci. Inny aspekt – organizacja życia codziennego. Znowu ogrom zadań – prozaicznych, ale niezbędnych. Jest też cała sfera emocjonalna: ktoś mnie kocha, wysłucha mnie, przeżyjemy razem superchwile, ktoś się z mną ucieszy z sukcesu, zapewni mi też poczucie bezpieczeństwa, dzieli ze mną pasje. Tych sfer jest więcej, a między nimi seks. Można sobie łatwo wyobrazić, że w związkach jedne aspekty działają, a inne nie. Często to właśnie seks nie działa, bo w tym obszarze brakuje nam edukacji i samoświadomości. Spotykam wiele dobrych, świetnie „zorganizowanych” par, z których życia zniknęły pożądanie i seks.\nCo z tym zrobić? Zawsze da się popracować nad dopasowaniem dwojga ludzi?\nWidziałam wiele cudów. To działa tak: jedna strona podejmuje trud poszukania własnej seksualności, zamiast korzystać z popularnych strategii „Jak uwieść partnera”. Po jakimś czasie zmienia się w niej coś tak głęboko, że i druga strona otwiera się na te zmiany. Kiedy oboje zajrzą w głąb siebie naprawdę i zdejmą z partnera presję zaspokajania cudzych potrzeb, często udaje się ponownie znaleźć przyjemność we wspólnych seksualnych poszukiwaniach.\nGdyby tak było, wybieralibyśmy partnerów racjonalnie, a potem uczyli się z nimi seksu.\nSą szkoły, które mówią, że tak się da. Są eksperci, którzy w taki sposób pracują z parami – jak się okazuje, naprawdę wszystko jest możliwe. Ja jednak nie jestem zwolenniczką tego podejścia. Jestem wielbicielką nieokiełznanej, ekscytującej seksualnej energii i admiratorką podejścia, żeby się z własną seksualną energią dobrze zapoznać, a potem zaprosić do eksperymentów osobę, która podejmie podobną decyzję.\nA jeśli tym dwojgu naprawdę się nie uda?\nW ramach poszukiwań prawdy o sobie może się okazać, że relacja, w której jesteśmy, nie zaspokaja wielu naszych potrzeb. Tak zdarzyło się w moim małżeństwie. Obserwuję jednak kobiety, którym odkrywanie własnej seksualności i pogodzenie się z nią zawsze, ale to zawsze poprawia jakość życia.\nPiszesz w książce, że krzywdzimy mężczyzn, kiedy ich posądzamy o prymitywizm potrzeb seksualnych.\nBo mężczyźni też mają wiele do zrobienia. Również podążają za wielowiekową tradycją, która ich uformowała na wyznawców seksu jako sposobu na rozładowanie napięcia. Nie wolno im się też przyznawać do niepokojów. Tymczasem styl życia, jaki narzuca cywilizacja Zachodu, te niepokoje piętrzy. Kłopoty? Na to jest viagra. W ten sposób nasze życie staje się antyerotyczne. Na szczęście coraz więcej mężczyzn wychodzi poza popularne poradniki, które, jak mówiłam, mają charakter przemocowy.\nKażesz nam „tropić swoje pożądanie” – jak?\nPierwszym krokiem powinna być praktyka, którą nazywam „treningiem przyjemności”. Spróbujmy poświęcić kwadrans dziennie na poszukanie prawdziwej przyjemności – dla ciała i dla umysłu. Ważne jest, żeby tej przyjemności nie kupować, bo to byłby tylko substytut! Chodzi o to, by się zatrzymać i zrobić coś dla czystej przyjemności. Można wąchać kwiaty, można wystawić twarz do słońca albo zanurzyć rękę w gorącym piasku. I tak powoli będziemy rozwijać umiejętność wyszukiwania przyjemności, a za parę tygodni zaczniemy czuć coś więcej, może podniecenie, w końcu pożądanie.\nTakiego zaspokojenia jak głęboki akt seksualny nie da nam żadna wysokogórska wspinaczka, żaden papieros ani żadna kariera. Dlatego namawiam do szukania na nowo własnej drogi seksualnego zaspokojenia. I zapraszam do przeczytania książki „Sekrety kobiecej seksualności”, w której dzielę się sprawdzonymi na własnej skórze metodami na uwolnienie seksualnego potencjału.\nKaro Akabal – certyfikowana sex coach, założycielka Sex & Love School, trenerka przyjemności i intymnej komunikacji w związkach, propagatorka świadomej edukacji seksualnej w rodzinie, autorka „Listów od Karo” i Sex & Love TV, ekspertka od seksualności i intymnych relacji. Autorka książki „Sekrety kobiecej seksualności”.\nRozmowa z Karo Akabal ukazała się w „Urodzie Życia” 08/2016


Masa wielkanocnych inspiracji HELIO - Artykuły - Blog - HELIO\nJesteście nowocześni czy tradycyjni? Zobaczcie #MASAinspiracjizHELIO na super świąteczne ciacha – zarówno babkę od babci, jak i nowoczesne wydanie sernika bez pieczenia. #zostańciewdomu i przygotujcie razem z HELIO pyszne wielkanocne wypieki!\nDziś święta są w Twoich rękach, więc tym bardziej spraw radość sobie i bliskim – HELIO nadchodzi z pomocą! Wystarczy naturalnie smaczna, gotowa masa krówkowa HELIO w ulubionym smaku i nasze sprawdzone przepisy, dzięki którym święta będą pełne tradycyjnych, jak i zupełnie nowych smaków! ;-)\nSzybka i… łatwa w przygotowaniu, bo z masą krówkową HELIO! ;-) Zobaczcie nasz wideo przepis na babkę w nowoczesnym wydaniu z dodatkiem mix’u keksowego HELIO!\nKukułkowa baba drożdżowa\nJeśli macie ochotę na babkę w tradycyjnej odsłonie, wypróbujcie przepis HELIO i Poradnika Domowego na babę z masą krówkową kukułka HELIO – w sam raz na świąteczny stół!\n1 opakowanie skórki pomarańczowej HELIO\nPrzygotowanie: Mąkę przesiej do miski, dodaj szczyptę soli i kurkumy, masło, posiekaj. Letnie mleko wymieszaj z drożdżami i jajkami, następnie dodaj do mąki. Zagnieć elastyczne ciasto, przykryj i odstaw do wyrośnięcia.\nW kolejnym kroku ciasto rozwałkuj na prostokąt grubości 0,5 cm, posmaruj masą krówkową HELIO, posyp skórką pomarańczową i mieszanką keksową HELIO, następnie zwiń w roladę i pokrój w plastry grubości 3-4 cm. Kawałki ciasta ułóż w wysmarowanej masłem i wysypanej mąką foremce do baby. Piecz ok. 40 minut w temp. 180°C z włączonym termoobiegiem. Foremkę wyjmij z piekarnika, odstaw na 5 minut, następnie nożem delikatnie poluzuj ciasto w foremce i wyjmij na kratkę do studzenia.\nPrzepis pochodzi z Kalendarza Kulinarnego Poradnika Domowego 2017,\nSernik bez pieczenia HELIO\nPodczas świąt na wielkanocnym stole nie może także zabraknąć sernika! Dzięki gotowej masie krówkowej HELIO możecie przygotować świąteczne ciacho w nowoczesnej odsłonie, bo bez pieczenia - zobaczcie sami!\nSernik z masą krówkową HELIO\nDla fanów sernika i… masy krówkowej HELIO :-) polecamy też przepis w wersji tradycyjnej - z dodatkiem pysznych i zdrowych bakalii HELIO!\nMasa krówkowa HELIO\n1 opakowanie herbatników 150 g\n200 ml śmietanki kremówki\n2 łyżki mąki ziemniaczanej\n1 opakowanie Rodzynek HELIO Natura\n1/2 opakowania Jagód goji suszonych HELIO\n2 łyżki Skórki pomarańczowej HELIO\n2 łyżki Migdałów siekanych HELIO\n2 łyżki Płatków migdałowych HELIO\nPrzygotowanie: Tortownicę wyłóż papierem do pieczenia, dno posmaruj masłem i wyłóż herbatnikami, a piekarnik rozgrzej do temp. 180 st. C. W dużej misce umieść twaróg, mascarpone, kremówkę, mąkę ziemniaczaną, cukier wanilinowy, połowę cukru i żółtka, delikatnie wymieszaj. Rodzynki i jagody goji HELIO obtocz w mące, dodaj do masy serowej, krótko wymieszaj. Białka ubij do białości, potem dalej ubijaj, dodając pozostały cukier. Połowę sztywnej piany z białek dodaj do masy twarogowej, delikatnie wymieszaj, potem całość ostrożnie połącz z pozostałą pianą. Masę twarogową wyłóż na herbatniki, wstaw do piekarnika, piecz mniej więcej godzinę. Sernik przestudź. Jeszcze ciepły posmaruj grubą warstwą masy krówkowej HELIO. Udekoruj skórką pomarańczową i migdałami HELIO.\nPrzepis pochodzi z Kalendarza Kulinarnego Poradnika Domowego 2020,\nPlanując zakupy pamiętaj, że ciacha z masą HELIO to świetny pomysł na słodką chwilę zapomnienia nie tylko w Wielkanoc! Jeżeli kupisz więcej – nie zmarnują się. Masy HELIO mają długi termin przydatności, a ich smakiem możemy zachwycać się także na co dzień, dlatego koniecznie zajrzycie na nasz kanał HELIO – Bakaliowe Klimaty z masą inspirujących przepisów na desery i słodkości, które umilą codzienność! :-)


Gorlice: Okradli drogerię. Jednemu udało się uciec, ale krótko cieszył się wolnością | dts24.pl - codzienne informacje z Nowego Sącza i regionu\nHome›Informacje›Gorlice: Okradli drogerię. Jednemu udało się uciec, ale krótko cieszył się wolnością\nGorlice: Okradli drogerię. Jednemu udało się uciec, ale krótko cieszył się wolnością\nW czwartek (21 listopada) dyżurny gorlickiej policji otrzymał zgłoszenie o kradzieży, do której doszło w jednej z drogerii na terenie miasta. Jak się okazało, łupem złodziei padły kosmetyki i artykuły przemysłowe o łącznej wartości ponad 1150 złotych.\n- Dwaj sprawcy ukryli w odzieży artykuły przemysłowe i kosmetyki, a następnie, nie płacąc za towar, próbowali opuścić lokal. Całą sytuację zaobserwowała ochrona sklepu i ujęła jednego ze sprawców, przy którym ujawniono większość skradzionych rzeczy - relacjonują funkcjonariusze KPP w Gorlicach.\nPolicjanci zatrzymali 27-latka i przewieźli do aresztu. Drugiemu z mężczyzn udało się uciec, jednak krótko cieszył się wolnością. Już następnego dnia kilka minut po godzinie 6:00 do jego mieszkania w Gorlicach wkroczyli mundurowi.\nZnaleziono tam resztę skradzionego towaru. 28-latek został zatrzymany i również trafił do gorlickiej komendy.\nObaj mężczyźni usłyszeli wczoraj zarzuty kradzieży. Jak informują gorliccy policjanci - grozi im do 5 lat więzienia.\nTagidrogeriaGorlicekosmetykiKPP w GorlicachPolicjazłodzieje\nPrzez pozostawiony w garażu popiół wybuchł pożar


Polski chleb w Nowej Zelandii. Ewa i jej wyjątkowa piekarnia - Mojegotowanie.pl\nEwa Adams, źródło: www.instagram.com/littlebreadloaf/\nMagda Pomorska: Gdy myślisz chleb, to jaki obrazek masz przed oczami?\nEwa Adams: Wczesne lata 90-te i upalne letnie popołudnie. 6-letnia ja, jeżdżącą na rowerze po podwórku. Z domu przez otwarte okna wydobywa się zapach pieczonego chleba. Babcia wychyla się przez okno i zaprasza do kuchni. Na stole czekają dwie wielkie pajdy ciepłego chleba z makiem, posmarowane roztapiającym się masłem. Wbijam zęby w puszysty miąższ, odgryzam solidny kawałek chrupiącej skórki i wybiegam zadowolona z kuchni. Myśląc o tym, czuję ten smak w ustach. Do dzisiaj zapach pieczonego chleba budzi we mnie najcieplejsze emocje i przywodzi wspaniałe wspomnienia.\nJak powstał i jaki był pierwszy samodzielnie upieczony bochenek?\nNiewyrośnięty, bez smaku i niedopieczony w środku. Kolejnym bochenkom również daleko było do ideału – grudki mąki w środki i zakalec, przesolone albo niedosolone. Takie były moje początki, zanim zaczęłam pobierać wirtualne lekcje u mamy i babci. Z telefonem w jednej ręce i drewnianą łyżką w drugiej mieszałam składniki zgodnie z tym, co mówiły, na zmianę się przekrzykując. Rzadko korzystałam z gotowych przepisów. W moim domu chleby piekło się (i piecze do tej pory) mieszając składniki „na oko”. I to właśnie dlatego, zanim mgliście zrozumiałam, na czym polega sztuka wypiekania chleba, wypiekłam chyba z dwieście bochenków.\nPost udostępniony przez Ewa Adams (@littlebreadloaf) Mar 15, 2019 o 1:01 PDT\nJak zaczęła się Twoja przygoda w Nowej Zelandii?\nW lipcu 2017 roku spakowałam się w jedną walizkę, mąż w drugą i przylecieliśmy do Nowej Zelandii. Po kilku miesiącach znalazłam tu pracę, w której nie wytrzymałam dłużej niż 3 miesiące. Po tym czasie zaczęłam całkiem na poważnie myśleć o tym, żeby spróbować otworzyć coś swojego. Już wyjeżdżając z Polski, miałam z tyłu głowy, że fajnie byłoby piec polskie chleby na końcu świata, ale wtedy było to bardziej fantazją aniżeli celem. Kolejne miesiące mijały, a ja, w przerwach pomiędzy chodzeniem na rozmowy rekrutacyjne, czytałam o wymogach, jakie należy spełnić, żeby piec i sprzedawać chleb w Nowej Zelandii. Sporo czasu minęło, zanim odważyłam się powiedzieć na głos o moim pomyśle. Mąż, rodzina i przyjaciele zareagowali tak, jak się tego nie spodziewałam – z ogromnym entuzjazmem. I wtedy pomyślałam sobie „no dobra, to ryzyk-fizyk”. Przerażona i podekscytowana postanowiłam, że spróbuję.\nJak mieszkańcu regionu odbierają Polkę i polski chleb?\nWszyscy, absolutnie wszyscy moi klienci, którzy podróżowali po Europie i odwiedzili Polskę, są zachwyceni naszym krajem i wymieniają Kraków jako ulubione miasto. Z przyjemnością i dumą słucham o tym, jak pyszne i tanie jest jedzenie w Polsce oraz jak mocna jest nasza wódka! Jest mi niezmiernie miło również widzieć, jak Nowozelandczycy zachwycają się polskim chlebem. Uwielbiam obserwować ich reakcję, kiedy kosztują po raz pierwszy kromkę mojego chleba. Następuje wymowna cisza, po czym patrząc na mnie, kiwają głową z aprobatą. Znaczna część moich klientów to również Brytyjczycy, którzy emigrowali na Antypody, więc nie jest im obcy smak polskiego chleba. Bestsellerami okazały się chleby na zakwasie żytnim - z dużą ilością kminku. Powodzeniem cieszą się chleby pełnoziarniste i z mąki orkiszowej (o którą wcale nie tak łatwo w Nowej Zelandii).\nPrzejdźmy do pytań praktycznych – wolisz domowy chleb na zakwasie czy drożdżach?\nJestem kanapkożercą i nie ma dla mnie lepszej bazy do kanapek niż chleb żytni na zakwasie. Natomiast do zup i sałatek wolę puszystą, drożdżową ciabattę. Na leniwe niedzielne śniadanie z przyjemnością sięgnę zaś po chałkę z kruszonką, masłem i konfiturą.\nSłodkie wypieki to też Twoja działka. Jakie masz triki na idealne drożdżówki?\nDla mnie idealne drożdżówki to takie, które jeszcze następnego dnia są świeże i puszyste. Zanim zrozumiałam, na czym polega ich sekret, wypróbowałam kilkadziesiąt różnych przepisów, które w pewnym momencie zaczęłam łączyć ze sobą. Zasada okazała się prosta – ciasto na drożdżówki musi być wilgotne. A żeby takie uzyskać, warto dodać połowę cukru, który jest w przepisie i trochę więcej roztopionego masła. Żeby uzupełnić słodycz w smaku drożdżówek, dodaję więcej cukru do dodatków (kruszonka, budyń, owoce) i/lub polewam słodkim serowym lukrem (zmieszany cukier puder z serkiem Philadelphia, odrobiną mleka i zmielonymi ziarnami kawy lub sok z cytryny). Istotny jest też czas pieczenia – drożdżówki potrzebują tylko chwili w piekarniku!\nPost udostępniony przez Ewa Adams (@littlebreadloaf) Lip 3, 2019 o 8:46 PDT\nCzy zdarza Ci się eksperymentować z pieczeniem? Co najbardziej Cię zaskoczyło?\nMam wrażenie, że cała moja przygoda z pieczeniem w Nowej Zelandii to jeden wielki eksperyment. Zaskoczyło mnie na przykład to, że aby wypiec dobry chleb, potrzebna jest dobra mąka. Zanim zaczęłam piec na poważnie, chleb wydawał mi się niewymagającym produktem i nie przywiązywałam wagi do rodzaju mąk. Oczywiście chleb z taniej mąki również wyrośnie, ale nie będzie już tak smaczny albo będzie się kruszył przy krojeniu. Największym zaskoczeniem dla mnie było również to, że w Nowej Zelandii mąki inne niż mąka zwykła biała – pełnoziarniste, orkiszowe, jęczmienne są trudno dostępne i bardzo drogie. Często są sprowadzane z Europy lub Australii. Oczywiście musiałam przetestować wszystkie dostępne na lokalnym rynku mąki, zanim wybrałam te, które najlepiej sprawdzają się przy wypiekaniu chleba. Czy eksperymentuje z przepisami? Raczej przepisy same powstają w mojej głowie, gdy na przykład zainspiruje mnie sezonowy owoc na targu.\nDużo podróżujesz i poznajesz pieczywo z kuchni świata. Masz swoje ulubione? A może coś Cię rozczarowało?\nJeżeli chodzi o pieczywo, to Europa bardzo mnie rozpieściła i ciężko jest mnie pozytywnie zaskoczyć. Piekarnie w Nowej Zelandii szczycą się tym, że wypiekają „europejskie pieczywo”, a emigranci z Europy przychodzą do mojej piekarni, spragnieni smaku - jak sami to określają -„prawdziwego chleba”. Niemniej to w Nowej Zelandii spróbowałam po raz pierwszy maoryski chleb zwany Rewena, który powstaje na bazie zakwasu z ziemniaka i który jest znakomity! O dziwo, nie jest go łatwo tutaj dostać, gdyż chleb ten jest niedostępny na półkach sklepowych. Wielka szkoda!\nEkspresowy chleb - Przepis na Ekspresowy chleb\nPyszny chleb, bardzo prosty w wykonaniu.\n< Poprzedni artykuł Kuchnia śląska - nie tylko rolada i kluski\nNastępny artykuł > Wegańskie ciasta i regionalne specjały – Weganon i jego sposób na weganizm\n15.12.2019 - Przy wspólnym stole\n25.11.2018 - Przy wspólnym stole


Mamy w ofercie wyjątkowe produkty Gdynia - wpiekarachslaskich.com\nNasz sklep posiada bardzo szeroką ofertę produktów pośród, których są między innymi produkty przeznaczone dla naszych pupili. Oferta naszego sklepu w tym temacie jest bardzo szeroka i obejmuje i między innymi kuwety dla kotów, legowiska, pojemniki na karmę i karmę dla psów. Ciągle dbamy, żeby gwarantować towary najwyższej jakości dostępne w konkurencyjnej cenie. Poza towarami dla zwierząt w ofercie posiadamy także towary do domu, kuchni oraz ogrodu. Zakupy w naszym sklepie są zawsze w 100% dobre.\nData dodania: 21 maj 2020, 18:09:44\nNumer ogłoszenia: #292992


amplituner + głosniki do TV i konsoli - elektroda.pl\nkostek3940 29 Maj 2011 14:59 3360 15\n#1 29 Maj 2011 14:59\nWitam jestem tu nowy tak samo jak i laikiem w świecie muzyki. Szukam dość długi czas i nie moge znaleźć satysfakcjonujacej mnie odp. Otóż mam telewizor LCD LG 32 cale konsole xbo360 i dekoder UPC. Chce kupic jakis amplituner tak jakby to określic uniwersalny... chce zastąpic oryginalne głosniki z TV jakimiś kolumnami. Amplituner raczej urzywany nie potrzebuje nowki za 1k+ i jakies stojące głosniki do tego. Tak jak mówiłem ma być taki uniwersalny chcialbym muzyki na tym posłuchać, pograć, no i czasami jakiś film ( w przyszłości jakis odtwarzacz bym dokupil + wiecej kolumn żeby kino zrobić) nie chce uzyskać jakiegoś boskiego brzmienia wystarczy zeby to w miare jakoś grało.... No i zastanawiam sie czy kupowac amplituner stereo czy do kina domowego. Prosił bym o o pomoc i w miare możliwości podania linków do takowych zestawów. z góry dziekuje\n#2 31 Maj 2011 10:46\nNajpierw kolego zapraszam do lektury:\nNastępnie określ co Twoim zdaniem było by najlepsze.\nNo i bodaj konkretną kwotę na sprzęt (wzmacniacz/amplituner + zestaw głośnikowy).\n#3 01 Cze 2011 18:44\nWłanie z wyborem jest problem... Amplituner bedzie wykorzystany caly czas jako glosniki do tv (normalne kalany tv) jak i do konsoli. Wiec stawiam ze bedzie to amplituner do kina domowego 5.1. Kwota tak 700-1000 zl oczywiscie im taniej tym lepiej no i głosniki 2.0 wolnostojące\n#4 01 Cze 2011 21:07\nDlaczego do głośników 2.0 chcesz kupić amplituner 5.1?\n#5 01 Cze 2011 21:13\nPonieważ w przyszłości mam zamiar dokupic głosniki badz wymienic na 5,1 narazie mi nie potrzebne i moj pokój na to nie pozwala\n#6 01 Cze 2011 21:17\nW takim razie radzę dopiero wtedy kupować sprzęt wielokanałowy. On się bardzo szybko starzeje.\n#7 02 Cze 2011 16:21\nStarzeje tzn? w takim razie podalibyście jakis zestaw amplituner stereo + głosniki? A moze kupic tylko wzmacniacz + głosniki? który bedzie bardziej urzyteczny? Nie jestem audiofilem nie potrzebuje idealnej barwy dzwieku, pokoj malutki 11m2 wiec co wybrac zeby to fajnie jakos grało? no i zebym mogl spokojnie podlaczyc xboxa dekoder UPC i tv :p\n#8 03 Cze 2011 14:04\nNie przejmuj się tym starzeniem i taką audiofilską (to jest choroba) paplaniną. Sam mam znajomych którzy co pół roku kupują nową komórkę lub co rok nowe kino domowe czy telewizor bo ponoć tamten się zestrzał.\nPonieważ tak jak mówiłeś nie masz wygórowanych oczekiwań oraz skromny budżet poszukaj na allegro jakiś używany amplituner kina domowego za jakieś 300-400zł do tego zestaw głośników do kina domowego za jakieś 500-600zł i będziesz naprawdę zadowolony i w 1000zł się zmieścisz.\nPrzy wyborze amplitunera musisz pamiętać aby miał dekodery Dolby Digital i tds i przynajmniej 3 wejścia dzwięku cyfrowego tzn. np. jeden coaxial i dwa optyczne (to bardzo powszechna konfiguracja). Pod taki amplituner spokojnie podłączysz TV, konsole i jakieś DVD.\nWyleczony z audiofilii\n#9 03 Cze 2011 15:37\nNO niby tak ale chodzi tez o to ze nie mam jak wstawic tych 6 głosników ;/ pokoik mały telewizor mam na przeciwko kanapy w odległosci 2m wiec to naprawde malo i nie wiem czy udalo by mi sie to wszystko upakowac zeby dalo porzadany efekt. Po głebszym zastanowieniu z wielkim bólem stawial bym bardziej na stereo + 2.0 głosniki. No nic dzieki za odp\n#10 03 Cze 2011 16:47\nWielkość pokoju nie ma znaczenia dla ilości głośników które są małe .\nJeśli już chyba 2,1 . Ale kasa zostaje 1000 zł ?\n#11 03 Cze 2011 19:01\nA duża róznica w basie pomiedzy 2.1 a 2.0? jeżeli tak to może być 2.1 ale aksa ciagle ta sama.\nCo byście powiedzieli na te zestawy:\n1 opcja wydaje mi sie bardziej uzyteczna bo jak wspominałem maja mi zastapic na codzien głosniki od TV no i do słuchania muzyki a tutaj stereo ma przewage a sluchanie codziennie TV i muzyki w 5.1 chyba nie jest najlepszym pomysłem troche przekracza budrzet (moze macie jakies troche tańsze propozycje?)\ntutaj juz kino domowe, i też miało by chodzic codziennie jako zastapienie zwyklych głosników no i nie pasuje rozmiar bo po zdjeciach sadze ze sa dość sporych rozmiarów\n#12 03 Cze 2011 20:06\n#13 04 Cze 2011 00:26\nWidzę, że się po drodze trochę pogubiłeś.\nGeneralnie całkiem przyzwoity system kina domowego można postawić na kolumnach o niewielkich gabarytach. Oczywiście w takim przypadku istotne znacznie ma subwoofer. Więc taki system nie zajmie sporo miejsca.\nW stereo wielkość ma znaczenie ale są też kolumny o niewielkich gabarytach które potrafią zagrać bardzo dobrze np.\nA z drugiej strony mówisz, że masz mało miejsca a zaproponowane przez ciebie kolumny zarówno stereo jak i 5.1 są sporych gabarytów.\nAmplituner stereo: bardzo dobry\nGłośniki: te KODY przeznaczone są raczej do kina domowego. W stereo też ujdą ale zestawienie ich z powyższym amplitunerem SONY to chyba pomyłka. Chodzi oto, że nie wykorzystają one możliwości tego amplitunera.\nPamiętaj jest taka stara zasada HI-FI zwana zasadą "najsłabszego ogniwa" a mówi ona, że zestaw zagra tak jak jego najsłabszy element.\nAmplituner 5.1: Zgodnie z wcześniejszymi wskazówkami odpada nie ma nawet dekodera DD 5.1. Miałby rację gdybyś miał odtwarzać DVD czy Blu-ray z wbudowanymi dekoderami i wyprowadziłbyś do niego sygnał 5.1 gablami RCA. Ty chcesz konsolę więc odpada. Do stereo poco 5.1.\nGłosniki: Cóż Voice Kraft jedni się zachwycają (zwłaszcza że cena do jakości) inni psy wieszają. Generalnie myślę, że po tym jak określiłeś swoje potrzeby przy amplitunerze 5.1 w cenie 300-400 zł będziesz zadowolony. np. z:\nNo ale one są całkiem spore a sam mówiłeś że masz mało miejsca.\n#14 04 Cze 2011 11:50\nPosłuchał bym też (w miarę możliwości) Mission m32i, Tannoy M1, Siesta sat.\n#15 04 Cze 2011 12:47\nw opcji Stereo gabaryty mnie nie przerażaja bo na dwie spore kolumny mam miejsce a interesuja mnie własnie takie jakie podalem (gabarytowo) jak te KODY sie nie nadaja to jakie polecacie?\nNo i dalej nie wiem z czego bede bardziej zadowolony ;/ Odtwarzacza dvd ani blueray narazie niemam.\nSerce podpowiada stereo rozum kino domowe ;/\n#16 06 Cze 2011 11:21\nJeżeli pozostajesz przy stereo, zaproponowane powyżej kolumienki + wybrane przez ciebie SONY to dobre połączenie nawet na plus dla kolumn.\nMówisz "Serce podpowiada stereo rozum kino domowe" powiem tak jeżeli głównie TV i Xbox to powinieneś iść w stronę kina jeżeli muza jest priorytetem to stereo.\nNie pisałem wcześniej miałem raz w życiu okazję grać na PS3 podłączonym do głośników Logitech 5.1 z wbudowanym dekoderem DD5.1 (nie pamiętam modelu) wrażanie doznań dźwiękowych akcji gry było super. Na pewno jaki by nie był ten wzmacnianiach i kolumny stereo takich wrażeń nie uświadczysz.\nPodobne tematy amplituner + głosniki do TV i konsoli\nWitam wszystkich, zacznę od tego, że to mój pierwszy post więc za wszelkie błędy i pomyłki z góry przepraszam :) Piszę ponieważ chce się was doradzić... (23)\nWitam na wstępie jestem ciemny w tych sprawach więc proszę o normalne odpowiedzi. Bardzo lubię słuchać głośno muzyki lecz mam pewien problem i nie wie... (5)


- Pozyskanie tego typu pojazdu znacząco wpłynie na usprawnienie działań ratowniczych na obszarach o niesprzyjających warunkach terenowych - mówił komendant, dziękując za wsparcie gminy burmistrzowi i przewodniczącemu rady miejskiej Grzegorzowi Cholewczyńskiemu.\nW. Śliwiński dodał, że celem szczególnie ważnym jest zwiększenie skuteczności operacyjnej jednostki w ramach podejmowanych działań ratowniczych w lasach, na terenach podmokłych oraz nieużytkach zlokalizowanych na obszarze działania jednostki, obejmujący powiat słubicki oraz województwo lubuskie.\nQuad kosztował 50 tys. zł, udało się go kupić w ramach projektu „Doposażenie Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Słubicach w mobilny pojazd czterokołowy ratowniczo- patrolowy” ze środków finansowych Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Zielonej Górze oraz Gminy Słubice. Pomoc finansowa Gminy Słubice w zakupie quada była już kolejnym wsparciem w pozyskaniu nowego sprzętu dla strażaków KP PSP w Słubicach w ostatnich latach.


Działalność religijno-moralna jest szczególnie droga Siostrom Felicjankom.\nBł. Maria Angela, Założycielka Zgromadzenia Sióstr Felicjanek, w kwietniu 1856 roku napisała do swego duchowego kierownika – O. Honorata Koźmińskiego, kapucyna: „Zebrałam kilka kobiet i kilkoro dzieci, dałam im schronienie, zapewniłam byt materialny, mając głównie na celu wpływanie na nich moralnie, wychowanie dzieci w zasadach religii i zapewnić im sposób utrzymania na przyszłość, ucząc ich tego wszystkiego, czego ich stan wymagał”.\nTroska o szerzenie chwały Bożej to również dbałość o kościoły, o estetykę szat liturgicznych, o piękno liturgii, o czystość i ozdobę ołtarzy, o zaopatrywanie ubogich świątyń i kaplic w paramenty kościelne przekazana została Felicjankom Testamentem Matki Założycielki, która sama zabiegała o te sprawy.\nSiostry czują się najszczęśliwsze, gdy mogą oddawać się pracy zmierzającej bezpośrednio do szerzenia i wzrostu wiary, do pogłębiania w społeczeństwie życia według zasad Ewangelii. Na przestrzeni dziesiątków lat istnienia Felicjanki czyniły to poprzez prowadzenie katechumenatu, przygotowywanie do chrztu św., sakramentu pokuty, Eucharystii, bierzmowania. Nauczanie religii oraz przygotowywanie do sakramentów i pogłębionego życia wiarą jest nierozłącznie związane z niemal każdym domem lokalnym Zgromadzenia. Gdziekolwiek siostry się pojawiły, wszędzie zachodziła potrzeba tego rodzaju: w ochronie wiejskiej, w szkole, w przedszkolu, w zakładzie wychowawczym, w parafii, w domu opieki, w ośrodku socjoterapeutycznym, w jadłodajni, nawet w warsztacie rzemieślniczym. Ostatnio obserwujemy to w nowych placówkach prowincji - w Rosji.\nDziś siostry uczą religii w szkołach i w parafiach w ścisłej łączności z Kościołem. Spotykają się z dziećmi, z młodzieżą, z osobami dorosłymi. Jak dawniej przekazują im przywiązanie do wiary, do Chrystusa i Maryi, do Kościoła i papieża. Jak niegdyś dokładają starań, aby nauczaniu towarzyszyło wychowanie, kształtowanie odpowiednich postaw chrześcijańskich.\nNajmniej uchwytnym, a jednak najistotniejszym dla Kościoła i Ojczyzny, jest apostolstwo życia wewnętrznego sióstr. Przeżyć świętość w sumieniu i w sercu, żyć Chrystusem i przekazywać Go innym, nie tyle słowem, ile przykładem życia, to najważniejsze zadanie Felicjanek.\nSprzyja temu duch modlitwy oraz żywy z Zgromadzeniu kult Eucharystii i Niepokalanego Serca Maryi. W kaplicy każdego domu prowincjalnego na mocy przywileju papieskiego jest całodzienne wystawienie Najświętszego Sakramentu przez wszystkie dni roku. W ten sposób najważniejsze miejsce prowincji staje się przybytkiem nieustannej modlitwy ogarniającej potrzeby całego Kościoła, wszystkich członków Mistycznego Ciała Chrystusa.\nApostolstwo modlitwy, cierpienia i przykładu to program szczególny. Jest możliwy do wykonania nawet wtedy, gdy ustaną już siły fizyczne.


Opcje rozbudowy zadaszeń, wiat i letnich ogrodów Verasol®\nOpcje rozbudowy zadaszeń i wiat Verasol®\nOdkryj różnorodność opcji Verasol®\nZadaszenia tarasu i letnie ogrody Verasol® mogą być rozbudowane o różne opcje, dzięki którym zapewnią jeszcze większy komfort. Odkryj sam, o jakie akcesoria można jeszcze wzbogacić zadaszenie z poliwęglanu lub letni ogród oraz w jaki sposób je spersonalizować, aby powstało miejsce z Twoich marzeń.\nUnikalne zadaszenie tarasu\nVerasol® daje możliwość całkowitego dostosowania stylu zadaszenia tarasu do własnego gustu. Można na przykład wybrać dach wachlarzowy, nadproża łukowe, pergole tarasowe, podpory, balustrady i wykończenie rynny. Przy użyciu tych opcji powstaje unikalne zadaszenie tarasu z poliwęglanu całkowicie dostosowane do gustu użytkownika.\nKorzystaj więcej z Verasol®\nKorzystaj jeszcze bardziej z życia na zewnątrz dzięki produktom uzupełniającym Verasol®. Zostań dłużej pod zadaszeniem tarasu lub w letnim ogrodzie dzięki komfortowi, jaki zapewnią Ci osłona przeciwsłoneczna dachu górnego Profiline, markizy tarasowe Greenline bądź grzejniki tarasowe. Oświetlenie LED zapewni dodatkowo wyjątkowy nastrój.\nOpcje zadaszenia tarasu lub letniego ogrodu\nChcesz dowiedzieć się więcej o różnych opcjach Verasol®, które mogą uzupełnić Twoje zadaszenie tarasu lub letni ogród? Na tej stronie znajdziesz więcej informacji, a dystrybutor Verasol® chętnie opowie o wszystkich możliwościach.\nStylistyka wykończenia rynny


Dotacja UE na uruchomienie produkcji elementów okolice Grodziska maz. - Oferteo.pl\nDotacja UE na uruchomienie...\nZapytanie ofertowe nr 182101\nMiejsce: okolice Grodziska maz. - powiat grodziski, Mazowieckie\nChciałbym uruchomić produkcję elementów do wentylacji z blachy.\nPotrzebuję dofinansowania na zakup maszyn blacharskich.\nKoszt ok. 100.000 zł.\nMieszkam na terenach wiejskich.\nDocelowo chciałbym zatrudnić 2-3 osoby.\nProszę o przedstawienie realnych możliwości dofinansowania.\nCzy na tą chwile takie są, czy Państwa firma zajmuję się kompleksową pomocą przy dotacjach z UE.\nNr zapytania ofertowego: 182101\nprodukcji Grodzisk Mazowiecki, blachy Grodzisk Mazowiecki, przyjmę zlecenia Grodzisk Mazowiecki, przygotowanie dokumentacji przetargowej Grodzisk Mazowiecki, produkcji Mazowieckie, blachy Mazowieckie, przyjmę zlecenia Mazowieckie, przygotowanie dokumentacji przetargowej Mazowieckie, produkcji, blachy, przyjmę zlecenia, przygotowanie dokumentacji przetargowej\nZlecę firmie pozyskanie dotacji na otwarcie nowej działalności, bądź rozwój obecnej działalności. Celem jest otwarcie nowego składu budowlanego Nie płacimy zaliczek, wszelkie należności będą...\nZlecę pozyskanie dotacji z Unii Europejskiej na założenie firmy...\nZlecę pozyskanie dotacji na poszerzenie firmy\nZlecę pozyskanie dotacji na poszerzenie firmy. Zakupu sprzętu budowlanego. Liczba mieszańców: 45,000. Mam doświadczenie w tej...\nInteresuje mnie pozyskanie dotacji UE na otworzenie zakładu stolarskiego lub jego rozszerzenie. Może być też na rozwój istniejącej już firmy produkującej meble...\nPotrzebuje kompleksowej pomocy w uzyskaniu dotacji z UE na otwarcie firmy remontowo-budowlanej. Interesuje mnie napisanie biznes planu, wypełnienie...\nDotacja na rozwinięcie firmy transportowo-handlowej\nWitam, w marcu 2011r. założyłem firmę transportowo-handlową i chciałbym skorzystać z jakiejś dotacji na rozwinięcie firmy. ...\nInteresuje mnie dotacja na rozpoczęcie dział. w zakresie usługowego piaskowania - zakup piaskarki, sprężarki, komputera. ...\nChcę otworzyć salon fryzjerski z perspektywa ciekawej rozbudowy tego pomysłu. W moim zamyśle jest stworzenie sieci salonów i wypełnienie...\nPoszukujemy firmy która skutecznie pozyska fundusze Unijne\nDziałamy w branży rusztowań i konstrukcji stalowych, prosimy o kontakt firmę która skutecznie pozyska fundusze Unijne na rozwój firmy, Firma zarejestrowana jest na terenie Województwa Łódzkieg...\nPozyskanie dotacji UE na rozwój serwisu internetowego\nWitam chciałem pozyskać dotacje unijne na projekt jakim jest powstający portal soldoo.pl będzie on działał na podobnej zasadzie jak portal www.geloo.pl, który otrzymał dotacje z programu innowacyjna gospodarka. Czy jest jakaś szansa otrzymania dotacji na projekt? Na rozwój na marketing w internecie? Na poprawę...\nWykonujemy wnioski wraz z biznes planem i studium wykonalności inwestycji w ramach konkursów na dofinansowanie projektów, inwestycji z funduszy Unii Europejskiej.<br> Zrealizowaliśmy z sukcesem szereg projektów z ...\nPRZEDSIĘBIORCO!!!! Prowadzisz działalność gospodarczą w zakresie: -działalności rolno - spożywczej, min. przetwórstwa mleka, mięsa, ziemniaków -owoców i warzyw, produkcji soków z owoców i warzyw, produkcja win owocowych -sprzedaży hurtowej produktów...


Wygląda jak wychudzony węgorz, ma zielonkawoniebieskie ości i do tego potrafi latać. W naszych wodach nie występuje inna tak dziwna ryba | Dziennik Bałtycki\nGrażyna Antoniewicza 1 czerwca 2021, 13:00\nW rodzinie belonowatych znanych jest ok. 40 gatunków, które żyją przede wszystkim w tropikach, a szczególnie upodobały sobie zlewnię Amazonki. Tylko u nich obserwowano jedyny w swoim rodzaju sposób polowania - z powietrza.\nPływa w stadach\n- Możemy ją spotkać w wodach Atlantyku od Islandii po Senegal oraz w morzach: Północnym, Bałtyckim, Śródziemnym i Czarnym - mówi Sebastian Nowakowski z Parku Krajobrazowego „Mierzeja Wiślana”. - Wszędzie, gdzie się pojawia, budzi zainteresowanie, nie tylko wędkarzy. Żyje blisko powierzchni wody, najczęściej w stadach. Długo nie wiedziano, gdzie właściwie mieszka i co się z nią dzieje poza czasem, gdy późną wiosną i wczesnym latem odwiedza gromadnie wybrzeża, gdzie odbywa tarło. Dopiero badania naukowe ze znakowaniem ryb wyjaśniły wątpliwości. Okazało się, iż przez większą część roku odbywa bardzo dalekie wędrówki w poszukiwaniu pokarmu, czym bardzo przypomina makrelę (także zresztą pojawiającą się w Bałtyku).\nOd maja do lipca spotykamy ją w płytkiej strefie przybrzeżnej (stąd pochodzi nawet jedna z jej nazw w języku niemieckim - ryba majowa) i wtedy też jest masowo odławiana przez wędkarzy, dla których jest nadzwyczaj widowiskową i waleczną zdobyczą.\nW czerwcu belony znikają z płytkich wód przybrzeżnych, by jeszcze raz na krótko pojawić się w lipcu-sierpniu, po czym odpływają na otwarte morze. Odbywają dalekie wędrówki przez Morze Północne, docierając nawet na Wyspy Brytyjskie. Wrócą do nas za kilka miesięcy, wiosną.\nZ makrelami łączy tę rybę także inny, nie całkiem jeszcze wyjaśniony związek - od bardzo dawna regularnie obserwowano belony pojawiające się na krótko przed stadami makreli. To zjawisko znalazło odzwierciedlenie np. w żargonie rybaków atlantyckich, którzy nazywają belony „strażnikami”, lub „przewodnikami makreli”.\nCiało belony jest mocno wydłużone i bocznie spłaszczone, przypomina wychudzonego węgorza. Osiąga długość przeciętnie ok. 50-70 cm, maksymalnie 104 (rekordowa złowiona u nas miała 89 cm). Grzbiet ma barwę zielonkawą lub ciemnoniebieską, a boki są srebrne; brzuch biały, z żółtawym połyskiem. Ciekawe jest to, że płetwy u belony są pozbawione promieni twardych, a do tego brzuszne oraz grzbietowa i odbytowa są wyraźnie przesunięte w kierunku ogona. Najcięższa dotychczas złowiona belona miała 1,4 kg, zwykle jednak waży poniżej kilograma.\nNajłatwiej rozpoznać ją po dziobie, uzbrojonym w zęby, który tak naprawdę tworzą wydłużone obie szczęki. Dojrzałe ryby mają obie szczęki bardzo zbliżonej długości (dolna jest minimalnie dłuższa), u młodszych osobników różnica w długości szczęk jest bardzo wyraźna.\nKażdy, kto jadł belonę, zna jej zielonkawoniebieskie ości. Wielu ludzi ma wątpliwości, czy ryba nie jest trująca. Oczywiście - nie jest. Dawniej uważano, iż kolor tych ości pochodzi od minerału - wiwianitu, którego używano jako barwnika do farb.\nDziś wiemy, iż zabarwienie te daje biliwerdyna - zielonkawy barwnik żółciowy. Związek ten powstaje - także i u nas - w wątrobie. Gady i ptaki wydalają biliwerdynę wraz z kałem, u ssaków następuje jeszcze jej redukcja do bilirubiny i dopiero w takiej postaci jest ona wydalana. Ości belony po połknięciu są absolutnie nietoksyczne.\nAtakuje z góry jak nikt inny\nBelona jest drapieżnikiem. Żywi się głównie małymi rybami - śledziami, szprotami, tobiaszami, dobijakami, a nawet ciernikami. Dietę uzupełniają skorupiaki, kałamarnice (dotyczy to belon z Morza Śródziemnego). Małe ostre zęby umożliwiają jej chwytanie drobnych ofiar, co przy wąskim, wydłużonym ciele jest koniecznością.\n- Belona potrafi pływać wyjątkowo szybko i atakować ofiary z wody. Podpływa do upatrzonego obiektu na odległość około pół metra, po czym następuje błyskawiczna napaść\n- opowiada Sebastian Nowakowski. - Aby polowanie było skuteczniejsze, często odbywa się ono nocą. Ale ryba ta potrafi coś jeszcze, co zaobserwowano tylko w rodzinie belonowatych - korzysta z umiejętności wyskakiwania nad wodę. A wyskakuje często, np. gdy ucieka przed swoimi naturalnymi wrogami - delfinami i tuńczykami. Potrafi też przefrunąć nad łódką oraz chwytać owady w locie. Rozpędzając się dzięki szybkim i energicznym uderzeniom ogona, belona może w powietrzu osiągnąć prędkość do 65 km na godzinę.\nJak wygląda w praktyce takie polowanie z góry? Otóż najpierw belona podpływa do ofiary na odległość ok. 2 metrów, po czym wyskakuje z wody i cały dystans przelatuje w powietrzu. Przez ten krótki moment jest niewidoczna dla ofiary aż do chwili, gdy wpada do wody.\nAtak jest wówczas całkowicie z zaskoczenia, a zdobycz bez szans na ucieczkę. Podobno zdarzają się także przy okazji zderzenia wyskakujących belon z ludźmi, kąpiącymi się przy brzegu. Patrząc na jej dziób, można sobie wyobrazić, że coś takiego musi boleć.\nLepka, duża ikra\n- Spacerując teraz nad morzem, możemy znaleźć różne obiekty, do których przylepione są duże, żółtawe ziarna ikry\n- kontynuuje biolog. - Maj i czerwiec to czas tarła ławic belony. Odbywa się ono w wodzie o temperaturze 10-14 stopni C, w płytszych partiach akwenów, do głębokości 1,5-2 m (ważne jest światło słoneczne i gęsta roślinność). Masowo odwiedza podwodne łąki trawy morskiej np. w Zatoce Puckiej czy wypłycone miejsca w estuariach (ujściach rzek), z bogatą roślinnością. W zależności od wielkości samice składają od 1000 do 35 tysięcy jaj o średnicy od 3 do 3,5 mm. Jaja składane są w porcjach i przymocowują się do kamieni, roślin i pływających przedmiotów za pomocą lepkich nitek o długości 2 cm.\nLarwy o długości 13 mm wykluwają się po 3-5 tygodniach. Początkowo przypominają miniatury tropikalnego szczupaczka żyworodnego. Od razu są małymi, żarłocznymi drapieżnikami i rosną szybko. Rybki o długości 12 cm przypominają już dorosłą belonę. Młode trzymają się strefy przybrzeżnej przynajmniej przez kilka pierwszych miesięcy życia. Dojrzałość płciową osiągają w wieku dwóch lat, przy długości ciała ok. 45 cm. Belona przeciętnie żyje 4 lata, niestety, wyjątkowo rzadko jest trzymana w oceanariach i nie ma żadnych pewnych danych na temat maksymalnego wieku, jaki może osiągać.\n- Moim osobistym zdaniem, to jedna z najsmaczniejszych bałtyckich ryb, a jej kolorowe ości znajomi żartobliwie podsumowują jako ochronę przed udławieniem. Przy jej przyrządzaniu ważne jest, by jej nie przesolić, gdyż może wówczas nabrać gorzkawego posmaku\n- podsumowuje Sebastian Nowakowski - Najpopularniejsza jest smażona, wystarczy ją tylko posolić, choć znam smakoszy ubierających ją w koperek, plastry cebuli i skrapiających sokiem z cytryny. Smażona świetnie pasuje do zalewy octowej, galarety lub podania w śmietanie. Doskonale nadaje się do pieczenia (200 stopni przez 30-40 minut) oraz jako składnik zupy rybnej. Ponoć w Rumunii jada się ją obłożoną liśćmi winorośli i ugotowaną na parze, a we Włoszech podaje się z pomidorami. Dawniej ją wędzono, dziś to prawdziwa rzadkość. Nigdy nie natknąłem się na informacje, czy jadano ją gdzieś na surowo lub solono, albo kiszono, jak śledzie.\nBelona jedynie w okresie tarła podchodzi do brzegów. Jednym z ulubionych tarlisk belony są płytkie wody Zatoki Puckiej - na przełomie maja i czerwca wpływa tu wielkimi ławicami. Rybacy odławiają wówczas ogromne ilości belony. W połowie maja od lat jedną z najciekawszych miejscowych imprez jest Belonada, czyli zawody połowu belony i wiele imprez kulinarnych - w miejscowych smażalniach i restauracjach jest wtedy okazja do spróbowania chudego mięsa tej bardzo sezonowej ryby.\nBelony polują ławicami, wędkarze mają zatem gwarantowane branie. Kto nie weźmie udziału w Belonadzie, może taką przygodę przeżyć indywidualnie - w porcie nie brakuje kutrów gotowych wypłynąć z chętnymi w wędkarski rejs po wodach Zatoki Puckiej.\nWakacje i sezon urlopowy to czas wzmożonego ruchu turystycznego, często w postaci międzynarodowych lotów. Latamy nad górami i morzami, pokonujemy kontynenty i...\n18 marca 2022, 14:50\nW gdańskim porcie zderzyły się dwa statki. Przyczynę kolizji wyjaśni dochodzenie\nW nocy z niedzieli na poniedziałek doszło do kolizji dwóch kontenerowców w gdańskim terminalu DCT. Kapitanat prowadzi dochodzenie w tej sprawie. Statki są lekko...\ngdańsk zderzenie statków\ngdańsk statki kolizja dct\nport dct kolizja