Od produktu do zysku jednym słowem zdjęcia produktów | http://motul.rzeszow.pl\nOd produktu do zysku jednym słowem zdjęcia produktów\nRozważasz może, czy packshoty mają jakiś wpływ na zysk? Zastanów się.\nRobienie zakupów to świetna zabawa, jednakże wszystkie zakupy, przede wszystkim zaś w sieci, wymagają od konsumenta okresu do namysłu. Użytkownicy ubóstwiają porównywać artykuły, jednak czasem nie chodzi im o drobiazgowe parametry. Wręcz odwrotnie, niejednokrotnie pomijają dokładne opisy specjalistyczne na witrynach. Interesują ich natomiast zdjęcia produktowe. To właśnie te fotografie – kultowe zdjęcia packshot, jak mienią je piarowcy – to znany gatunek profesjonalnych zdjęć pokazujących towary.\nŚwietnie, gdy odbiorca dostaje do lustracji niemało fotografii, które są stosownej jakości. Kupujący może wtedy zlustrować sobie każdy przedmiot z każdej strony i po przetrawieniu zdecydować odnośnie kupna. Skoro więc to packshoty w przeważającej dawce reklamują wyrób, wskazane jest rozważyć co uczynić, by były one zrealizowane bajecznie. Fotografia produktowa, to domena, w jakiej należy mieć sporą sprawność techniczną, by być w stanie zademonstrować ustalony przedmiot tak, by zdjęcie skutecznie go sprzedawało.\nKomponuje się na to wiele elementów:\nBazowa rzecz, to tło, na jakim, fotografuje się artykuły.\nOprócz tego produkt ma być podświetlony tak, by nic się w nim nie odbijało.\nKapa bądź gruby koc, to godziwy drugi plan do zdjęć, w wypadku gdy wystawiamy na sprzedaż na licytacjach w sieci swoje stare klocki i lalki. W przypadku jak biznes ma wywoływać stosowne wrażenie, zdjęcie również musi być profesjonalne. Na fotografiach produktowych zrealizowanych przez fotografików, nie zauważamy zasłon w pasy lub pstrokatych dywanów (pod warunkiem, że to nie one są wyprzedawane). Podwalina profesjonalnej fotografii produktowej, to jednolity drugi plan. Bezspornie dzisiaj można wszystko zretuszować komputerowo i wielu fotografików właściwie tak robi. Wszelako na nieszczęście efekt przekracza jakością przetworzony, jeżeli na wstępie całość wykonana jest poprawnie. Jednolite białe tło jest w takim razie przyjacielem fotografa produktowego, dlatego że daleko swobodniej można przeprowadzać wszystkie poprawki na zdjęciu, jeśli będziemy dysponowali wyrazistym kontrastem między przedmiotem a drugim planem. W takim razie przekonanie nabywcy artykułu rozpoczyna się od troskliwości o wszystkie składniki w trakcie wykonywania fotografii produktowych, żeby konsumenci mieli okazję jak najdokładniejszego zaznajomienia się z przedmiotem. Doborowe packshoty nie jedynie w dużym zakresie reklamują towary, lecz również budują wartościowe wyobrażenie o Państwa firmie.\n10 grudnia 2013 | autor | Leave a comment\nfotografia produktów, fotografie, fotografik packshot, pack shoty


Dieta redukcyjna – co jeść na redukcji? - NajPiekniejsza.pl\nWielu z nas zdążyło się już przekonać, że zrzucenie zbędnych kilogramów jest procesem dosyć czasochłonnym, wymagającym determinacji i samokontroli. Skuteczne odchudzanie nie może odbyć się bez konsekwentnego stosowania się do podstawowych zasad zdrowego żywienia, co zapewnia dieta redukcyjna. Na czym ona polega i skąd bierze się jej efektywność w walce z nadwagą?\nGłównym założeniem diety redukcyjnej jest uzyskanie ujemnego bilansu kalorycznego. W telegraficznym skrócie – dzienna spożywana ilość kalorii powinna być niższa od wartości wskaźnika CPM (Całkowita Przemiana Materii), który dla każdej osoby oblicza się indywidualnie według uniwersalnego wzoru. Zatem żeby „redukcja” była maksymalnie skuteczna, musi pojawić się zjawisko deficytu kalorycznego.\nDieta redukcyjna to nie dieta eliminacyjna\nJadłospis układany zgodnie z regułami diety redukcyjnej nie przybiera charakteru eliminacyjnego. Na „redukcji” można jeść niemal wszystkie grupy produktowe z wyłączeniem artykułów spożywczych przyczyniających się do wzrostu masy ciała, tj. słodyczy, słodkich przekąsek czy białego pieczywa. Standardowy jadłospis na „redukcji” składa się najczęściej z posiłków przyrządzanych na bazie ryb, chudego mięsa i nabiału, a także warzyw i owoców. Będąc na dobrze skomponowanej diecie redukcyjnej nie ma zatem obawy o niedobory składników odżywczych tak potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu.\nDieta redukcyjna – catering dietetyczny\nSamodzielne skomponowanie diety redukcyjnej wymaga podstawowej wiedzy z zakresu dietetyki, dlatego też wiele osób nie zauważa widocznych efektów zmiany nawyków żywieniowych. Dobrym rozwiązaniem okazuje się catering dietetyczny, który pozwala dostosować kaloryczność posiłków do indywidualnych potrzeb. Jadłospis opracowany przez wykwalifikowanych specjalistów pozwala zaoszczędzić sporo czasu na skrupulatnym planowaniu posiłków, a także na zakupach i gotowaniu, które nie dla wszystkich stanowią przyjemną formę spędzania wolnego czasu. Catering pudełkowy to zatem ogromne udogodnienie dla zapracowanych, jak również dla osób, które chcą jeść smacznie i jednocześnie tracić na wadzę w sposób nieszkodliwy dla organizmu.\nNależy przede wszystkim pamiętać o tym, że utrata nadprogramowych kilogramów to połowa sukcesu – największe wyzwanie stanowi utrzymanie optymalnej wagi nie dopuszczając do efektu jojo. Zdrowe nawyki żywieniowe powinny zatem stać się stałym elementem codziennej diety, co zaowocuje nie tylko zgrabną sylwetką, ale również lepszym samopoczuciem i ustabilizowanym stanem zdrowia.


Większość Polaków szybko przyzwyczaiła się do bankowości elektronicznej\n- Usługi finansowe są branżą, której konsumenci stale potrzebują w swoim codziennym życiu, a relacja z marką bankową ma długookresowy charakter i rzadko w niej występują momenty ekscytacji konsumenta związane z korzystaniem z usług finansowych, może za wyjątkiem uzyskania kredytu hipotecznego czy wyjątkowo dobrych wyników portfela inwestycyjnego klienta. Trzeba też pamiętać, że na tę ocenę doświadczeń klienckich oferowanych przez marki z sektora bankowego wpłynęły również negatywne zdarzenia w przeszłości, takie jak np. kredyty hipoteczne we frankach szwajcarskich, polisolokaty, kampanie związane z agresywną sprzedażą produktów, których klienci nie potrzebowali – mówi Jan Karasek, partner w dziale usług doradczych w KPMG w Polsce.\nWiarygodność podstawą w budowaniu pozytywnych doświadczeń klientów banków Konsekwentna realizacja obietnic składanych przez banki swoim klientom pozwala skutecznie budować wiarygodność w ich oczach.\n- Kluczowe w relacjach z klientami są działania spójne z deklarowaną misją i wartościami firmy oraz stawianie na równi interesów, zarówno banków, jak i klientów, dzięki którym konsument w pełni ufa swojemu dostawcy usług. Wyniki badania wskazują, że banki podejmują wiele działań, które są postrzegane przez konsumentów jako troska o ich interesy finansowe. Blisko 9 na 10 respondentów przyznało, że ich bank oraz zatrudnieni w nim doradcy wzbudzają zaufanie, bank używa odpowiednich technologii, która zapewnia bezpieczeństwo zdeponowanych środków finansowych lub w czasie użytkowania karty kredytowej warunki, w tym opłaty, nie uległy zmianie bez ich wiedzy – mówi Andrzej Musiał, starszy menedżer w dziale usług doradczych w zespole Customer & Growth w KPMG w Polsce.\n- Filary Wiarygodność i Personalizacja mogą nabrać jeszcze większego znaczenia w obliczu zmian zachodzących na rynku usług finansowych związanych z wdrożeniem dyrektywy PSD2 i drodze w kierunku Otwartej Bankowości. Konkurencja ze strony firm technologicznych czy tzw. Big Techów, które od lat oferują spersonalizowane usługi dla swoich klientów może skutecznie odebrać klientów bankom i ograniczyć ich rolę do roli „backoffice”. Z drugiej strony zaufanie jakimi niewątpliwie cieszą się banki może utrudnić nowym graczom spoza sektora wejście na rynek finansowy, gdzie zaufanie i wiarygodność są kluczowe – mówi Michał Podgajny, dyrektor, Open Banking Lead w KPMG w Polsce.


Rollerblade – dobra marka skatingowa | Dobra marka, dobre zakupy\nRollerblade – dobra marka skatingowa\nPosted on 15/05/2017 by thane\nSkating robi wiele dobrego dla ludzi. Dla niektórych jazda na rolkach jest niczym pozyskiwanie największej radości z ruchu fizycznego. Innym, chodzi o emocje podczas ścigania się na rolkach i zapach palącego się pod ich prędkością asfaltu. Jeszcze dla innych chodzi o słuchanie muzyki w tętniącym tempie ośmiu kółek. Bez względu na powody najważniejsze jest, by jeździć na dobrych rolkach – a dobre rolki mogą pochodzić od dobrej marki. Rollerblade jest taką w 100%.\nDlaczego Rollerblade to marka dobra dla każdego amatora jazdy na rolkach?\nPo prostu ten brand wie, że niezależnie od tego, czy jeździ się na bulwarze czy na ulicach miejskich czy jeszcze innych powierzchniach – rolkarze zawsze starają się zyskać jak najlepszą prędkość i pęd. To instynktowne, a rolki Rollerblade potrafią jak żadne inne za tym instynktem nadążyć.\nRollerblade to marka – inicjator sportu rolkarskiego. Jest wiodącym producentem na stale rozwijającym się rynku. Dzięki innowacyjności swoich produktów i agresywnemu marketingowi firma Rollerblade stworzyła szaleństwo sportowe i fitness, które stało się synonimem jej nazwy. Dzisiaj produkty Rollerblade są sprzedawane w kilkudziesięciu krajach, między innymi w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, Norwegii, Szwajcarii i oczywiście w Polsce. Sprawdź ich różnorodność na https://www.skitenis.pl/pl/52-rolki-rollerblade.\nDlaczego ich rolki?\nIdealnym przykładem są rolki Rollerblade Twister – w każdym centymetrze idealnie pomyślane o potrzebach rolkarza. Są przyjemne i łatwe w kontroli, dlatego nic dziwnego iż szybko stały się popularne. W dużym stopniu to dzięki nim i innym modelom od Rollerblade jazda na rolkach dominuje w segmencie sportów rekreacyjnych. Brand stara się ciągle o innowacje – dzięki czemu każdy ich model pozwala na to, by jeździć jeszcze szybciej i manewrować bezpieczniej i łatwiej.\nRolki te są:\nzawsze w modnej stylistyce\nw wielości wzorów i kolorów\nidealne dla każdego rolkarza\nniezmiennie maksymalnie bezpieczne\nW obliczu tysięcy nowych produktów sportowo-rekreacyjnych co rocznie wprowadzanych na rynek – niewielu osiągnęło taki sukces i uznanie jak marka Rollerblade opracowana przez hokeistę Scotta Olsona i jego braci. W 1980 Olson podjął dla nas dobrą decyzję porzucił profesjonalny hokej i zaczął sprzedawać opatentowane przez siebie rolki w pełnym wymiarze godzin. Jeździł nawet z Minneapolis do Grand Rapids w stanie Minnesota, aby je wypromować i jak wiemy – udało się! Tak – Rollerblade to zdecydowanie naprawdę bardzo dobra marka.


MW07: Jak się na nowo odnaleźć na rynku pracy po narodzinach dziecka? - Marta Waszczuk\nMoim gościem jest Patrycja Załuska – mama dwójki dzieci, prezeska Fundacji Rozwoju Osobistego StartGO!, coach ICF ACC, doradca kariery, wykładowca akademicki, ekonomistka. Przez wiele lat współpracowała z klientami korporacyjnymi jednego z największych banków w Polsce, obecnie wykorzystuje swoje talenty prowadząc warsztaty i indywidualne sesje coachingowe dla osób szukających swojego miejsca na rynku pracy. Jej motto to: „Wstań i działaj!”\nCo zrobiła, kiedy nie wiedziała, w którym kierunku ruszyć?\nCo pomogło Patrycji w momencie, gdy widziała przed sobą zawodowo tylko „ciemność”?\nJak zakończyła się pierwsza próba organizacji warsztatu z zarządzania budżetem domowym?\nJak Patrycja dowiedziała się o istnieniu Klubu Przedsiębiorczych Mam?\nCzego nie przewidziała w swoim pierwotnym planie?\nIle czasu zajęło Patrycji poszukiwanie nowej ścieżki i niepewność, czy coś z tego w ogóle będzie?\nIle na początku miała dziennie czasu, żeby zająć się pracą?\nCo warto zrobić, gdy się jest na etapie poszukiwań i wątpliwości?\nCo zrobić kiedy nie wiesz czego chcesz, albo wiesz tylko czego nie chcesz?\nCo jest szczególnie ważne na początkowym etapie poszukiwań?\nCo pomaga utrzymać motywację szukając odpowiedniej pracy?\nJak wygospodarować w ciągu dnia czas na szukanie pracy?\nIle czasu przez pierwsze dwa lata Patrycja wygospodarowywała na aktywności związane z pracą?\nIle obecnie czasu Patrycja poświęca na pracę?\nCo według Patrycji jest mitem jeśli chodzi o powrót do pracy?\nJak traktować porażki, których doświadczamy w czasie zmiany?\nJakie pierwsze zadanie warto wykonać, aby zacząć się zajmować swoim rozwojem zawodowym?\nFundację Patrycji znajdziesz tu: http://startgo.org/


Media w Rosji: Zmiany są konieczne\nW oczach części rosyjskiej opinii publicznej Aleksiej Kudrin jest wybitnym liberalnym ekonomistą, zwolennikiem reform, na sprawowanym przez siebie stanowisku ministra finansów osiągnął w swoim czasie znaczące sukcesy. Dla innych jest przede wszystkim przyjacielem prezydenta Putina, który od czasów wspólnej pracy w petersburskiej merii żyrował prowadzone przez niego i jego przyjaciół ciemne interesy. Po odejściu ze stanowiska rządowego Kudrin założył Komitet Inicjatyw Obywatelskich, nieraz występował z krytyką Kremla. Teraz zapowiedziano jego powrót do struktur władzy. W obliczu kryzysu gospodarczego Aleksiej Kudrin ma się zająć opracowaniem długofalowego programu reform. Jego zdaniem zaniechanie ich grozi Rosji wieloletnią stagnacją i degradacją.\nAutor: Aleksiej Kudrin\n(wystąpienie na konferencji w moskiewskiej Wyższej Szkole Ekonomiki)\nRosja wkracza w okres przemian. Elity, znacząca część społeczeństwa, dojrzały do nich - oświadczył na kwietniowej konferencji w Wyższej Szkole Ekonomiki były minister finansów Rosji Aleksiej Kudrin. W niedalekiej przyszłości obejmie stanowisko szefa rady Ośrodka Badań Strategicznych. Oczekuje się, iż OBS stanie się intelektualnym zapleczem władz, pomoże w opracowaniu długofalowego planu rozwoju kraju, na okres po roku 2018. Ta koncepcja cieszy się poparciem samego prezydenta Rosji Władimira Putina. Magazyn "Słon" publikuje treść wystąpienia Kudrina. Na posiedzeniu, na którym je wygłosił zastanawiano się jaki wpływ na gospodarkę Rosji wywierają różne modele kulturowe oraz instytucjonalne. By ułatwić czytelnikowi zrozumienie tekstu poddano go redakcji i odpowiednim skrótom.\nPrzeszkody uniemożliwiające rozwój\nTo dla mnie nietypowa sytuacja, rzadko wypowiadam się na temat6 wartości, instytucji społecznych, zaufania, jestem przede wszystkim specjalistą w zakresie makroekonomii. Ale w życiu praktycznym, już od ponad dwudziestu lat, zajmuję się przekształceniami modernizacyjnymi, czy oddzielnie wprowadzanymi reformami i coraz bardziej jestem przekonany, iż wartości oraz modele instytucjonalne są niezwykle ważne, że w sposób decydujący wpływają na rezultaty podejmowanych działań. Nie udzielając temu zagadnieniu odpowiedniej uwagi, nie poszerzymy zakresu naszych możliwości, nie osiągniemy pożądanych rezultatów, nie podniesiemy efektywności. To dla nas jasne, iż obecny stopień rozwoju naszego sądownictwa, współdziałania między organami ochrony prawa i społeczeństwem, między władzą i społeczeństwem, poziom efektywności działań podejmowanych przez władze, czy ich zdolności do samoorganizacji stały się podstawową przeszkodą uniemożliwiającą dalszy rozwój.\nCo trzeba zrobić? Kto powinien wystąpić z wezwaniem, weźmy się do roboty, zacznijmy się zmieniać? Kto powinien ogłosić: "Oto mój plan. Proszę bardzo, tak właśnie powinniśmy zreformować instytucje państwowe"! Moi koledzy już opracowali program reformy systemu zarządzania państwem. Pracując nad nim, skorzystali z najlepszych przykładów, wzorów stosowanych w innych krajach. Ale jak to wszystko wprowadzić w życie? Jakie istnieją przeszkody? I wtedy dostrzegamy znaczenie instytucji państwa demokratycznego, modeli kulturowych. Z drugiej strony, widzimy też jak przy pomocy określonych metod właściwych dla umiarkowanego autorytaryzmu usiłuje się bronić określonych interesów. To jest temat do dyskusji, zastanowienia, dlaczego nasze modele kulturowe są takie jakie są, skąd one się wzięły.\nW Rosji wprowadzaliśmy skomplikowane reformy często stojące ze sobą w sprzeczności. Niekiedy okazywały się szkodliwe, nie przyniosły odpowiednich rezultatów, zwłaszcza w pierwszej dekadzie wieku. W dodatku podważyły pokładane w ich skutki wiarę.\nPotrzebę reform odczuwano w Rosji jeszcze w czasach radzieckich, już w latach sześćdziesiątych. Elity to rozumiały, takie były ich oczekiwania. Byłem wówczas studentem, pamiętam dobrze, czytałem wówczas różne teksty, projekty, autorem jednego z nich był profesor Liberman (ekonomista Jewsiej Liberman uważany jest za autora reform wprowadzonych w roku 1965, nazywanych dziś "reformami Kosygina" - "Slon"). Mówiono wówczas o libermanizacji radzieckiej gospodarki. Reformy były bardzo potrzebne, zrobiono w tym kierunku pewne kroki. Ale potem wszystko to wyhamowało, na wiele lat ugrzęźliśmy w zastoju.\nObserwuj i polub "Media-w-Rosji" na Facebooku: https://www.facebook.com/mediawrosji\nCzy ludzie radzieccy, Rosjanie nie byli gotowi do przyjęcia programu demokratyzacji? Może istnieją tu pewne problemy o charakterze kulturowym, nie wszystkie wartości są dla nas do przyjęcia i w rezultacie ludzie nie chcą zaakceptować podobnych przekształceń? W społeczeństwach totalitarnych istnieją także inne przyczyny, które hamują, lub w znacznym stopniu komplikują wprowadzanie reform. Wspomnijmy tu choćby o KGB i cenzurze, o roli odegranej przez te instytucje.\nZakazane słowo "konkurencja"\nMogę o tym wszystkim mówić na podstawie własnych doświadczeń, pracowałem wówczas w Akademii Nauk. Pisane przez nas teksty o konieczności konkurencji w gospodarce były zakazywane. Słowo konkurencja musiałem wykreślać ze swoich artykułów. To był termin zabroniony.\nDopiero w roku 1988 (pamiętam to dokładnie) zezwolono na posługiwanie się w artykułach w odniesieniu do gospodarki radzieckiej terminem "konkurencja". Do pewnego momentu obowiązywała zbiorowa dyscyplina, nie pozwalano na dyskutowanie nowych idei i propozycji różnych od obowiązującej głównej linii zaakceptowanej przez kierownictwo KPZR. Instytucjom sprzeciwiającym się reformom udało się je znacząco opóźnić, osłabiło to gospodarkę, spotęgowało jej nieefektywność, skutkiem był upadek gospodarki planowej i rozpad Związku Radzieckiego.\nW swojej książce "Upadek imperium" Jegor Gajdar świetnie pokazał, jak na przestrzeni dwóch lat, od 1988 do 1990 roku dokonał się proces zniszczenia wszelkich instytucji ważnych dla gospodarki. Przestały działać instytucje finansowe odpowiadające za politykę kredytowo-pieniężną, czy równoważenie budżetu. Z jednej strony system gospodarki planowej domagał się byśmy podnosili poziom życia i zwiększali wynagrodzenia, z drugiej żądał zwiększenia wydobycia ropy będącej dla budżetu głównym źródłem dochodu. Można tu przytoczyć pewien bardzo pouczający przykład, w pewnym momencie Gospłan podjął dwie wykluczające się nawzajem decyzje, choć mogłoby się wydawać, że podobna sytuacja nie może zdarzyć się nigdy. Najpierw postanowiono dodatkowe pieniądze wydać na zakup sprzętu do wydobycia ropy, zaraz potem te same pieniądze przeznaczono na zakup masła i innych artykułów żywnościowych, zupełnie niezbędnych, wtedy bowiem pojawiły w sklepach wielkie kolejki oraz talony na określone towary.\nNa czym polegał problem? Może jako kraj z określonym systemem wartości, modelami kulturowymi nie byliśmy gotowi do przeprowadzenia reform? Jednak osobiście jestem przekonany, iż już od dawna jesteśmy gotowi do wprowadzenia oddzielnych reform, także rynkowych. Tutaj chciałbym przypomnieć, iż reformatorzy lat dziewięćdziesiątych zastali zgliszcza, nie mieli żadnego pola wyboru. W 1992 roku pracowałem na stanowisku naczelnika wydziału finansowego St. Petersburga. Pieniądze utraciły swoją funkcję, rozpadł się system zaopatrzenia w żywność i inne towary. Zbierałem u siebie dyrektorów przedsiębiorstw, robiliśmy listy różnych towarów, odwiedzaliśmy różne regiony, by te towary wymieniać na żywność. Nie było mowy o tym, by pracować nad planem reform, przede wszystkim dlatego, iż potrzebowaliśmy pieniędzy. Liberalizacja cen dokonała się spontanicznie, nieoczekiwanie. A jednak w ciągu dwóch-trzech lat nasze pieniądze stały się walutą, zaczęto się nią posługiwać. Chociaż inflacja nawet w trzecim roku reform wynosiła 400%. Ale po pięciu-sześciu latach udało się ją obniżyć do 20-40%.\nChciałbym przytoczyć jeszcze dwa przykłady. Niektóre dane mówią o tym, iż prywatyzacja przyniosła zerowe rezultaty. Ale próbuję sobie wyobrazić, co by się stało, gdybyśmy odłożyli prywatyzację na dziesięć lat i próbowali odbudować gospodarkę opartą o własność państwową. Jak mi się wydaje i teraz i w końcu lat dziewięćdziesiątych położenie gospodarki byłoby o wiele gorsze.\nW latach 2003-2004 Zachód stwierdził, iż w Rosji istnieje gospodarka rynkowa. OECD, USA, Unia Europejska uznały, iż w Rosji powstały podstawy gospodarki rynkowej, że ten model zaczął funkcjonować. Można więc powiedzieć, że rosyjska gospodarka rynkowa liczy sobie 12-13 lat. Teraz przyszła pora, by ją udoskonalić, zastosować w niej rozwiązania znane w czołowych gospodarkach światowych. Myślę przede wszystkich o odpowiednich ramach instytucjonalnych. Przeszliśmy długą i trudną drogę. Jeśli dziś porównamy obecną gospodarkę z tą, jaka mieliśmy 25 lat temu, to możemy powiedzieć, iż ogólnie rzecz biorąc odnieśliśmy sukces. Choć rzecz jasna na tej drodze musieliśmy przezwyciężyć wiele przeszkód, zderzyliśmy się z rozmaitymi perypetiami, trzeba było rozwiązać wiele sprzeczności.\nNa co moim zdaniem jest dziś szczególne zapotrzebowanie? Pod tym względem odczuwają to podobnie, nasza elita, ta klasa średnia, która się u nas pojawiła, nawet klasa robotnicza. Wszyscy rozumiemy, iż nie działają odpowiednio takie elementy, jak system sądowniczy, mechanizm zarządzania państwowego, system kształcenia i ochrony zdrowia, policja. Pod tym względem, w większym, lub mniejszym stopniu wszyscy jesteśmy podobnego zdania. Dobrze zdajemy sobie sprawę, jak to wygląda kiedy przyjdziemy do państwowego szpitala. Wiemy jak działa nasza oświata. Wiemy jak działa policja, choć zapewne spełnia ona swoją podstawową rolę.\nOstatnie badanie Instytutu Stosowania Prawa, przeprowadzono je na zlecenie Komitetu Inicjatyw Obywatelskich, pokazuje, iż 99% spraw trafiających do naszego sadu kończy się skazaniem, sąd orzeka o winie oskarżonego. 57% wyroków zapada w szczególny sposób, w wyniku przyznania się oskarżonego do winy. Ten system sądowy nie odpowiada na aktualne wyzwania stawiane przez rozwijającą się gospodarkę.\nMusimy dokonać przebudowy powstałego u nas systemu, inaczej czeka nas długotrwała stagnacja. Jestem przekonany, iż stoimy dziś na progu albo nowych społecznych wstrząsów, albo inicjowanych z góry zmian. W tych ramach organizacyjnych w jakich funkcjonuje nasze społeczeństwo, nasze normy kulturowe pozwalają nam, by domagać się od władzy zmian i przebudowy. Czy ten proces potrwa pięć, czy siedem lat trudno powiedzieć. Ale ogólnie rzecz biorąc stoimy na progu okresu przemian. One dojrzały, by je wprowadzić w życie.\nDobrze zdaję sobie sprawę, iż w tych przekształceniach określona rolę powinni odegrać nasi przywódcy, politycy, ugrupowania polityczne, ich znaczenie jest większe, niż odpowiedni plan przygotowany przez ekonomistów. Ekonomiści powiedzą, no tak, żeby osiągnąć wysokie tempo rozwoju, żeby przekształcić się w nowoczesny kraj sukcesu, trzeba, to i to…. Ale tutaj zderzymy się niczym z betonową ścianą z ograniczeniami o charakterze politycznym. I nie my będziemy dokonywać wyboru. To siły polityczne będą wyjaśniać między sobą, co zrobimy dziś, czy będziemy drukować pieniądze, by wypłacić wynagrodzenia, czy będziemy zwiększać wydajność pracy i efektywność. Na krótką metę rola przywódcy politycznego, samej polityki jest ważniejsza, niż naszych modeli kulturowych. Później, w ostatecznym rozrachunku nasza mentalność, przyzwyczajenia kulturowe, modele zachowań dadzą o sobie znać. Jak mi się wydaje w Rosji istnieją solidne podstawy dla zmian, które przyniosą sukces.\nTekst został opublikowany przez moskiewski portal slon.ru:\nAleksiej Kudrin (ur. 1960), rosyjski polityk i działacz gospodarczy. Zwolennik kursu liberalnego w gospodarce. W latach dziewięćdziesiątych wspólnie z Wladimirem Putinem pracował w petersburskiej merii. W latach 2000-2011 minister finansów i wicepremier. Po odejściu z rządu powołał do życia „Komitet Inicjatyw Obywatelskich”. Brał udział w demonstracjach protestacyjnych przeciw fałszerstwom wyborczym w latach 2011-2012. Obecnie profesor Uniwersytetu w St. Petersburgu. Choć w ostatnich latach często krytykował Kreml, wiadomo, iż pozostaje w przyjacielskich stosunkach z prezydentem Putinem. Ostatnio zapowiedziano jego powrót do struktur władzy, Kudrin będzie odpowiadał za opracowanie długofalowego programu reform.\nInne wypowiedzi Aleksieja Kudrina udostępnione na blogu "Media-w-Rosji":\nAleksiej Kudrin: na co wystarczy 700 miliardów dolarów?\nAleksiej Kudrin od lat osiemdziesiątych należał do grona liberalnych rosyjskich ekonomistów. Po rozwiązaniu ZSRR w merii St. Petersburga odpowiadał za finanse. Tam spotkał Władimira Putina. W latach dwutysięcznych, z jego inicjatywy, przez blisko 10 lat zajmował stanowisko ministra finansów. Zdymisjonowany przez Dmitrija Miedwiediewa dołączył nieoczekiwanie do akcji protestacyjnej przeciw sfałszowanym wyborom w 2011 roku.\nW pogarszającej się w Rosji sytuacji gospodarczej Kudrin, liberalny ekonomista traktowany jest przez media jako potencjalny kandydat na stanowisko premiera. Kreml nie widzi w nim przeciwnika politycznego, Putin podtrzymuje z nim kontakt.\nNa zeszłorocznym spotkaniu w Jekaterinburgu, zorganizowanym przez niezwykle interesujące, miejscowe wydawnictwo internetowe www.znak.com, Kudrin w ciekawy sposób wypowiedział się o rosyjskiej polityce, gospodarce, historii.\nPrzez ostatnich 14 lat rosyjska gospodarka mogła pochwalić się solidnymi wskaźnikami rozwoju. Teraz jednak gwałtownie wyhamowała. Kryzys ukraiński – ostrzega były minister finansów i wicepremier, Aleksiej Kudrin - przyniesie dodatkowe spowolnienie. Jeśli za jakiś czas, jego skutkiem będzie spadek dochodów ludności, Kreml może się zetknąć z groźnymi przejawami niezadowolenia społecznego. W dodatku, recepty rządu na walkę ze spowolnieniem gospodarczym są niejasne i nieprzekonujące.\nRozmowa z Aleksiejem Kudrinem, wieloletnim ministrem finansów i wicepremierem Federacji Rosyjskiej (2000-2011) na antenie stacji telewizyjnej „DOŻD’”. Wyemitowano ją w programie „Hard Day’s Night”\nEtykiety: Aleksiej Kudrin, Gospodarka, polityka wewnętrzna, reformy\nWojciech K. Matulewicz 8 maja 2016 07:24\nSłabością wszelkich działań "reformatorskich" podejmowanych w państwach takich jak Rosja, czyli tam gdzie mówiąc trywialnie nakradła i rządzi mała grupka ludzi kosztem pozostałej części biernego społeczeństwa , jest to, że te "reformy" nie mogą zagrozić istniejącemu "porządkowi". A słabość systemu wynika z nienaruszalnych (w pojęciu rządzących) zasad na których opiera się funkcjonowanie państwa. Podstawowym czynnikiem, który umożliwia rozwój państwa jest inicjatywa jego obywateli. Nie państwowe mega rojekty i centra”naukowo-przemysłowo- innowacyjne” tylko oddolna inicjatywa zwykłych obywateli. Ale aby taka inicjatywę wykazać obywatel musi być wolny (wolność osobista i gospodarcza) oraz pewny tego, że nikt mu nie zabierze owoców jego pracy. Szczerze wątpię, aby w Rosji pozwolono na coś takiego. A nawet jeśli Putin odgórnie “pozwoli” to korupcja jest tak głęboko wrośnięta w system władzy w Rosji, że nic z tego nie wyjdzie. Bez korupcji i nadużyć stanowiących podstawowe (a nie dodatkowe) źródło dochodów funkcjonariuszy państwowych ten system nie ma prawa działać. Żadne reformy nie są więc możliwe, będą co najwyżej działania pozorowane na reformy, bardziej “medialne”” niż realne. Ot, takie wyciąganie Kudrina niczym królika z kapelusza. Władzom Rosji pozostaje jedynie gra na przeczekanie niskich cen ropy.\nAnonimowy 9 maja 2016 13:42\nBardzo trafnie i zwięźle ujął Pan Wojciech K. Matulewicz te problemy!\nKoziołek Matołek 14 maja 2016 04:17\nWszystko git, każdy ma na flachę i ogórki, ogląda TV i się cieszy jaki to kraj silny i jak dobrze stawia opór faszystom i imperialistom a tu jakiś facet mówi że jest żle i że trzeba zmieniać !?


Czy w USA dojdzie do impeachmentu? Czy Trump podzieli los Nixona? - TVP Tygodnik – Magazyn widzów i czytelników\nLewicowe elity nie przebaczają. Marzenie o nowym Watergate\nAfera, która rozgrywała się w latach 1972-74 okazała się przełomowa. James R. Waldie, Demokrata z Kalifornii, który brał udział w procedurze impeachementu Nixona, przyznał, że „trudno byłoby usunąć prezydenta z urzędu, gdyby nie żarliwa nienawiść mediów”. To wtedy więc, po raz pierwszy w dziejach USA, prezydent zrzekł się stanowiska przy znaczącym udziale mediów.\nPrzeciek, który wywołał w Ameryce huragan. Mógł wyjść zarówno z Waszyngtonu, jak i z Kijowa\nPrasa ukraińska spekuluje, że Donald Trump odwołał wizytę w Warszawie, bo nie chciał się spotkać z Wołodymyrem Zełenskim.\nAmerykańska polityka zmieniła się raz na zawsze w latach 70. Po Watergate nic już nie było takie samo. Od tamtej chwili, od momentu, gdy Richard Nixon wsiadał do helikoptera, który zabrał go z Białego Domu, liberalne elity zrozumiały, że istnieje sposób, aby zmienić władzę innymi środkami niż demokratyczne. Naród może wybrać przywódcę. Jeśli jednak nie pasuje on establishmentowi, to znajdą się narzędzia, aby się owego przywódcy pozbyć. W ten sposób liberalne elity usiłują dziś usunąć Donalda Trumpa. Marzy im się nowa afera Watergate.\nJeszcze niedawno CNN i reszta mediów ze ścisłego liberalnego rdzenia powtarzały, że Trump to człowiek Władimira Putina. Dziennikarze i eksperci ciągle wracali do zarzutu, że amerykański prezydent jest instrumentem w rękach Rosjan. Ponieważ jednak żaden dowód nie potwierdził tego oskarżenia, więc zmienili śpiewkę.\nFarsa z Trumpem\nPewien pracownik wywiadu zdradził, że Trump miał postawić ultimatum prezydentowi Ukrainy, uzależniając dostawy broni dla Kijowa od tego, czy Wołodymyr Zełenski zwoła konferencję, na której zapowie śledztwo w sprawie Huntera Bidena (jego ojciec, Joe jest prawdopodobnym rywalem Trumpa w nadchodzących wyborach). Zełenski nie zorganizował konferencji ani nie otworzył śledztwa w sprawie Bidena juniora, a Ukraina i tak dostała broń. Jednak zdaniem Demokratów i lewicowych elit, Trump dopuścił się niewybaczalnego przestępstwa: dla własnej, politycznej korzyści naraził bezpieczeństwo Stanów Zjednoczonych. Dlatego należy wszcząć procedurę impeachmentu. Sam Joe Biden w czasie wiecu w New Hampshire nie krył swego stanowiska: trzeba wyprowadzić prezydenta z Białego Domu, bo to jedyna szansa, aby ocalić demokrację i konstytucję.\nOjciec i syn. Joe Biden (z prawej) to najpoważniejszy konkurent Donalda Trumpa w walce o Biały Dom. Jego syn Hunter, prawnik z wykształcenia, pracował dla ukraińskiego oligarchy. Na zdjęciu: obaj panowie w 2016 roku. Fot. Kris Connor/WireImage/Getty Images\nCzy wywieranie nacisków w celu osiągnięcia korzyści politycznych to zdrada stanu? Jeżeli jednak tak, to takie same zarzuty należało postawić Barackowi Obamie. Gdy poprzedni prezydent zagroził, że Ukraina nie otrzyma wyrzutni rakiet Javelin, jeśli nie rozszerzy frontu w Donbasie (czego nasi sąsiedzi nie zrobili i broni nie dostali), nikt nawet nie pisnął, iż uderza to w amerykańskie bezpieczeństwo. Gdy IRS, czyli amerykańska rządowa agencja zajmująca się ściąganiem podatków, nękała w czasie poprzedniej prezydentury uciążliwymi audytami konserwatywne organizacje, nikt nie wypomniał Obamie, że z premedytacją używa instytucji państwowych, aby uzyskać polityczne korzyści. Podobnie jak wcześniej, gdy Hillary Clinton przymierzała się do kandydowania do Senatu z Nowego Jorku i jej konkurentem był ówczesny burmistrz tego miasta Rudy Giuliani, a prezydent Bill Clinton wszczął dochodzenie mające na celu wykazanie nieprawidłowości i nadużyć w nowojorskiej policji, która była oczkiem w głowie burmistrza.\nWidać jak na dłoni, że stosuje się tutaj dwie miary. Jedną dla ulubieńców elit i drugą dla tych, których elity nie popierają. Gdyby to Republikanin był podejrzany o korupcję tego kalibru, co syn Bidena, podobne naciski do tych, jakie wywierał Trump, byłyby postrzegane jako obowiązek nie tyle polityczny, ile moralny. Dziś słyszymy o rujnowaniu demokracji i o konieczności impeachmentu.\nMarks pisał, że historia najpierw rozgrywa się jako tragedia, a potem powtarza jako farsa. Aby zrozumieć farsę odgrywaną w Stanach, trzeba spojrzeć wstecz i zrozumieć, na czym polegała tragedia.\nDramat z Nixonem\nAfera Watergate wybuchła, gdy pięciu ludzi przyłapano na próbie włamania do siedziby Demokratów. W następstwie tych wydarzeń oskarżono prezydenta Richarda Nixona o podsłuchiwanie politycznych rywali. Nie oskarżano go jednak o nic nowego. Podsłuchy były starym, choć brudnym zwyczajem w amerykańskiej polityce.\nW 1964 roku w czasie kampanii prezydenckiej mieszkanie Barry’ego Goldwatera, kandydata Republikanów, było naszpikowane „pluskwami”. Bracia Kennedy – najbardziej rozpoznawalna marka Demokratów – otoczyli Martina Luthera Kinga siecią podsłuchów, zbierali też na niego kompromitujące materiały. A w trakcie dochodzeń wokół Watergate wyszło na jaw, że w czasach prezydentury Kennedy’ego IRS miało szczególne zadanie: dręczenie Nixona drobiazgowymi audytami. Na koniec ujawniono, że sam Nixon i jego ludzie byli inwigilowani w czasie kampanii.\nWiele zarzutów, które postawiono Nixonowi, można było z powodzeniem stawiać więc także jego poprzednikom. Dopiero teraz uznano jednak, że to wystarczająca podstawa, aby odebrać władzę urzędującemu prezydentowi. Na aferę Watergate zareagował sam Aleksander Sołżenicyn: „Nie broniąc w żaden sposób ani Nixona, ani Watergate, jak można jednak nie być zdumionym tym pełnym hipokryzji oburzeniem, które okazują Demokraci? Czy amerykańska polityka była wcześniej wolna od kłamstwa i podstępu”?\nGdy Billowi Clintonowi groził impeachment, chór obrońców podniósł wrzask. Ci sami ludzie, którzy bezwzględnie domagali się wymazania Nixona z życia politycznego, 20 lat później do ostatka bronili prezydenta, bo był „swój”.\nRok 1974. Prezydent Nixon odchodzi z urzędu. Fot. Getty Images\nWatergate było przełomem. James R. Waldie, Demokrata z Kalifornii, który brał udział w procedurze impeachementu, przyznał, że „trudno byłoby usunąć prezydenta z urzędu, gdyby nie żarliwa nienawiść mediów”. Czyli to wtedy, po raz pierwszy w dziejach USA, prezydent zrzekł się stanowiska przy znaczącym udziale mediów.\nWywołało to niepokój nie tylko u Republikanów, lecz również po drugiej stronie barykady, jak świadczą choćby wypowiedzi senatora J. Williama Fulbrighta. Jego zdaniem Watergate zostało rozdęte do olbrzymich rozmiarów. Boba Woodwarda i Carla Bernsteina – reporterów, którzy odkryli aferę – senator porównał do Krzysztofa Kolumba, bo odkryli nowy świat. Wszyscy wiedzieliśmy, tłumaczył Fulbright, że kolejne ekipy podsłuchują swoich przeciwników i działo się to przy naszej milczącej zgodzie. Mediom udało się jednak otworzyć nową epokę, czas polityki skandalu. W ciągu jednego dnia dziennikarze mogą zdobyć sławę, a przede wszystkim obalić głowę państwa. Media dokonały czegoś, na co wcześniej nie miały siły ani odwagi – królobójstwa. Powstał nowy porządek, któremu kształt nadały elity sędziowskie, polityczne i dziennikarskie. Zmuszając Nixona do rezygnacji, nie przywrócono rządów prawa, przywrócono panowanie liberalnych elit.\nDzisiaj oburzają się one nie dlatego, że Trump jest faszystą, rasistą czy pionkiem Putina. Zwalczają go z taką zaciekłością, bo jego tryumf wyborczy oznaczał zamach na ich władzę.\nPowtórka z historii szykuje się, oczywiście, w innej obsadzie. Między głównymi aktorami, czyli Nixonem i Trumpem, występuje jednak sporo podobieństw. Pierwsze z brzegu – służby nie sprzyjały ani jednemu, ani drugiemu. Trump miał swoje przeprawy z FBI, a Nixon swoje, o których niedawno pisała agencja Stratfor. Eksperci Stratforu uznali działania FBI wobec Nixona za próbę zdobycia wpływu politycznego na prezydenta. To nie brawura Boba Woodwarda i Carla Bernsteina doprowadziła do ujawnienia afery Watergate. To nie dziennikarze „Washington Post” wzięli pod opiekę niepokornego informatora ze służb. To oficer FBI, Mark Felt brał odwet za to, że nie dostał awansu na dyrektora agencji.\nNastępna rzecz to nienawiść lewicowych elit. Nixona, tak jak dziś Trumpa, uznawano za niemal faszystowskiego uzurpatora. To wściekłe elity tworzyły atmosferę, w której protestujący mogli nosić transparenty „Nixon=Hitler” i to one, 40 lat później, tworzą atmosferę, w której można nosić transparenty „Trump=Hitler”.\nW historii USA nigdy nie było dwóch prezydentów tak zawzięcie niszczonych przez media. Zarówno jeden, jak i drugi nie wybrali taktyki przymilania się i łagodzenia sporu, tylko postawili na otwartą konfrontację. Nixonowi doradził to Pat Buchnanan, który pisał również dla niego przemówienia – to on jest autorem słynnego wyrażenia „milcząca większość” – i przygotował wystąpienie dla wiceprezydenta Spiro Agnew, gdy ten wypowiedział wojnę czwartej władzy.\nKiedy Nixon zaproponował honorowe i pokojowe zakończenie wojny w Wietnamie, jego stanowisko zyskało poparcie ponad 70 proc. Amerykanów. Sęk w tym, że dla największych dzienników i stacji telewizyjnych (te były wtedy zaledwie trzy i wszystkie na lewo) jakość tych propozycji nie miała żadnego znaczenia. Liczyło się tylko to, że wyłożył je człowiek, którego nienawidzą. I to była chwila kontrataku, który przygotowali Agnew i Buchanan. Wiceprezydent uderzył w dziennikarzy, nazywając ich zasklepionym w Nowym Jorku i Los Angeles kółkiem wzajemnej adoracji, oderwaną od narodu elitą, która nie ma pojęcia o odczuciach zwykłych Amerykanów. Wtedy „milcząca większość” zasypała Biały Dom dziesiątkami tysięcy listów z poparciem, a do redakcji spłynęły dziesiątki tysięcy listów z krytyką.\nTrump idzie w ślady Nixona, gdy nie waha się nazwać stację CNN „fake news” albo gdy odmawia odpowiadania na pytania dziennikarzy, którzy zachowują się jak cyngle Demokratów.\nObu prezydentów wyzywano od „rasistów”. Tymczasem to Nixon, o czym główny nurt usiłuje zapomnieć, doprowadził do desegregacji szkół w południowych Stanach, co nie było w tamtych czasach wcale takim oczywistym posunięciem. Za Trumpa zaś bezrobocie wśród Afroamerykanów i Latynosów spadło na rekordowo niski poziom. Lewica nie chce tego widzieć, a gdy już to dostrzeże, tłumaczy, że to nie zasługa prezydenta, lecz gospodarki.\nZarówno jednego, jak i drugiego polityka pomawiano o współpracę z obcymi potęgami. Nixona oskarżano o to, że dogadał się z Sajgonem, czyli rządem południowego, wolnego Wietnamu, aby podminować ustalenia pokojowe Lyndona Johnsona. Trumpowi zarzucano, że wszedł w układ z Putinem, aby wygrać wybory i bardziej dba o rosyjską rację stanu niż interes własnego narodu.\nRichard Nixon w Gabinecie Owalnym w Białym Domu. Rok 1972. Fot. Courtesy The Nixon Library and Museum/Handout via REUTERS\nPodział, jaki trapi dzisiaj Amerykę, można porównać tylko z latami 60. czy okresem wojny secesyjnej z XIX wieku. Obaj prezydenci obejmowali urząd w momencie zimnej wojny domowej. Rok, gdy Nixon wprowadził się do Białego Domu, to rok zabójstwa Martina Luthera Kinga i Roberta Kennedy’ego, zamieszek na tle rasowym w ponad 100 miastach i krwawych starć między uczestnikami konwencji Demokratów w Chicago a policją. Od 2016 roku nie ma dnia, aby gdzieś nie maszerowano przeciw Trumpowi albo nie domagano się jego usunięcia. Cały kraj, jeśli wierzyć lewicowym mediom, protestuje.\nNixon i Trump mają wspólnych wrogów. Co ważniejsze, mają również wspólny elektorat. Nixon szukał formuły politycznej, dzięki której można by przyciągnąć do Republikanów jak najwięcej grup społecznych. Buchanan powiedział mu wtedy, że szukanie poparcia mniejszości jest dobre, ale w pierwszej kolejności trzeba się oprzeć o stabilny i twardy grunt, a takim jest tylko klasa pracująca. To ci, których Hillary Clinton nazwała „deplorables”, ludźmi godnymi pożałowania i którymi lewicowe elity – od lat 60. po dziś – gardzą z całego serca. To ten „głęboki naród” zapewnił Trumpowi zwycięstwo w 2016 roku i to dlatego Buchanana nazywa się „ojcem trumpizmu”, ponieważ to on doprowadził do politycznej reorientacji Republikanów, dzięki czemu obsadzali urząd prezydenta nieprzerwanie – z wyjątkiem Jimmy’ego Cartera – do lat 90., do czasów Billa Clintona. Powrót do tej strategii dał sukces Trumpowi.\nBuchanan wspomina, że w otoczeniu Nixona nie było żadnego konserwatysty z krwi i kości. Douglas Schoen, współczesny strateg polityczny Demokratów, określił politykę Nixona jako centrowo-liberalną, a w latach 60. wielu Republikanów wytykało swojemu prezydentowi, że jego poglądy ideologicznie są zbyt rozmyte. Trumpa też można różnie odbierać, lecz kategoria konserwatysty pasuje mu chyba najmniej. To, że na nim koncentrują się ataki lewicowych mediów nie oznacza przecież, iż Trump jest konserwatystą. W zasadzie ani jeden, ani drugi nie miał spójnego światopoglądu, a raczej eklektyczny, choć w tonacji prawicowej.\nTrump i Nixon, tak ich widzę, wyłamują się z podziału na lewicę i prawicę. Populizm nie stanowi spójnej ideologii, lecz pewien styl polityczny. Szukanie kontaktu z milczącą większością, niechęć do lewicowych elit, walka o interes klasy pracującej to właśnie populizm.\nGdy historia powtarza swoje przedstawienie, nie może dobrać takich samych odtwórców głównych ról. Inaczej nie mielibyśmy do czynienia z farsą. Istotne rzeczy muszą więc różnić obu prezydentów. Nastrój polityczny w Stanach przynajmniej pod jednym względem nie jest taki sam, jak przed 50 laty. Wtedy obie partie zgadzały się co do pewnych podstaw. Były zasady, których konflikt nie dotknął. Chodzi o politykę zagraniczną – deeskalację w Wietnamie – i po części politykę wewnętrzną (na przykład powołanie Environmental Protection Agency, agencji zajmującej się ochroną środowiska). Nixon zawarł z Demokratami niepisany układ, że nie będzie ruszał ich politycznych zdobyczy w polityce wewnętrznej, a w zamian będzie miał wolną rękę w polityce zagranicznej. Dzisiaj nie ma warunków na taki układ.\nW polityce zagranicznej za ważne dokonanie Nixona uważa się otwarcie na Chiny. I choć to posunięcie kiedyś oceniano różnie, to nie można odmówić mu rangi. Największą zasługą Trumpa – której przez jazgot medialny nie jesteśmy w stanie należycie docenić – jest zaś uświadomienie światu zachodniemu, że trwa zderzenie cywilizacyjne z Chinami. Widać je na każdym polu: ekonomicznym, handlowym, geopolitycznym i technologicznym. To obecny amerykański prezydent wybudził Zachód z końca historii. Wskazał na mocarstwo, które nie chce pokojowo włączyć się w światowy porządek, ale ułożyć go po swojemu.\nNixon w 1969 r. cieszył się 68-procentowym poparciem społeczeństwa, natomiast Trump w swoich najlepszych chwilach może liczyć na 35 proc. Sytuacja polityczna nie powinna też przesłonić czegoś głębszego – to dwie odmienne postacie.\nDonald Trump w Gabinecie Owalnym w Białym Domu. Rok. 2019. Fot. REUTERS/Leah Millis\nNixon pochodził ze skromnej, niemal ubogiej rodziny, Trump jest spadkobiercą wielkiej fortuny; ten pierwszy był samotnikiem lubiącym długie lektury (podobno w tej pasji dorównywał mu tylko Roosevelt), drugi to showman, który zdobył sławę dzięki programom telewizyjnym. Nixon był człowiekiem wielkiej ciekawości intelektualnej, dlatego otaczał się wizjonerami (wystarczy wymienić Buchanana i Henry’ego Kissingera). Trump wydaje się przedstawiać inny, bardziej ograniczony typ umysłowy. Brakuje mu też ręki do doradców, którą miał prezydent zniszczony wskutek Watergate.\nW czasach Nixona media bez przerwy tworzyły jego portrety psychologiczne. Tandetna psychoanaliza zakładała, że był to nieufny i zagubiony paranoik, nie panujący ani nad sobą, ani nad własną polityką. Pewnego razu ktoś z otoczenia prezydenta przeprowadził analizę jego pisma. Wynik był zaskakujący, bo odbiegał całkowicie od obrazu, jaki budowali dziennikarze. Grafolog stwierdził, że nie jest to ktoś przyziemny, a ktoś, kto widzi wszystko w długiej perspektywie, wyczulony na to, jak zapamiętają go następne pokolenia. Nixon był przywódcą, który chciał odcisnąć piętno w historii.\nI choć Douglas Schoen, strateg ze sztabu Demokratów, napisał w swojej uczciwej książce „Nixon effect”, że był to „najważniejszy polityk doby powojennej”, to nie takie bezstronne głosy utrwalają obraz, jaki przetrwa. Niedawno Woodward i Bernstein z okazji kolejnej rocznicy ujawnienie afery Watergate wykorzystali łamy „Washington Post”, aby podbić swoje oskarżenia i oznajmili, że Nixon był jeszcze gorszym tyranem niż się powszechnie sądzi. Grzechy Nixona nie mogą zostać odpuszczone, nikt nie udzieli mu dyspensy.\nBędzie więc jeszcze długo płacił za to, że ośmielił się wystąpić przeciw lewicowemu establishmentowi, choć ma na swoim koncie wiele osiągnięć. Otworzył Chiny na świat, wycofał amerykańskie wojska z południowego Wietnamu, doprowadził do podpisania układu SALT I o ograniczeniu zbrojeń z Rosją, przeprowadził desegregację w południowych Stanach, to za jego prezydentury amerykańscy astronauci 6 razy wylądowali na Księżycu, to on skończył również z poborem i rozpoczął profesjonalizację armii. To wszystko w trudnym położeniu, gdy w obu izbach większość mieli Demokraci.\nI jeszcze jedno: Nixon odniósł jedno z największych zwycięstw w dziejach amerykańskiej demokracji – wygrał w 49 stanach – choć po całej Ameryce rozlewała się fala zamieszek i rozrób na uniwersytetach.\nTo Nixon otworzył Chiny na świat. Na zdjęciu: bankiet na cześć amerykańskiego prezydenta wydany przez chińskiego premiera Zhou Enlai w Hangzhou. Rok 1972. Fot. Courtesy Nixon Library/Handout via REUTERS\n„Washington Post” pochylił się niedawno nad nastrojami panującymi wśród obecnej opozycji. Stało się to po protestach w Waszyngtonie, gdzie grupa „Extinction Rebellion” łodzią zatarasowała skrzyżowanie, aby zwrócić uwagę na rosnący na świecie poziom wód. Dziennikarka, która weszła w środowisko opozycyjnych aktywistów, stwierdziła, że narasta wśród nich przekonanie, iż zwykłe metody protestu uległy wyczerpaniu. Przytoczyła słowa socjolog Dany Fisher, która mówi, że na lewicy trwa dyskusja, czy pokojowe formy buntu nie przestały być skuteczne. To reguła, twierdzi wykładowczyni, że gdy postulaty nie są słyszane, sięga się po przemoc. Intelektualistka wyraża przy tym zdziwienie, że jeszcze do niej nie doszło.\nAgresywna mniejszość może znów doprowadzić do napięcia, którego nie zniosą zwykli Amerykanie. Strategia Demokratów jest niezmienna od lat 70. Stawiają na wykształcone klasy wyższe, na menedżerów, na studentów i na mniejszości. Dawniej suma tych elektoratów nie dawała przewagi. Dzisiaj milcząca większość może już nie wystarczyć, demografia ma swoje nieubłagane prawa.\nCzy zatem lewica napisze historię Trumpa tak jak napisała historię Nixona? Trump też odważył się iść pod prąd lewicowym dogmatom. A wyznające je elity nie przebaczają heretykom. Gdy imię Trumpa zejdzie z ust, aby trafić do biografii i podręczników, wojna przeciw niemu będzie trwać. Chyba że Trump pokona swoich przeciwników. Tylko czy nie jest już za późno?\nAutor jest absolwentem Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Zajmuje się francuskim monarchizmem i polską rewolucją konserwatywną. W Instytucie Filozofii UW przygotowuje doktorat poświęcony Charles’owi Maurrasowi. Wydał nakładem wydawnictwa Teologia Polityczna książkę „Żuawi nicości” poświęconą zjawisku „nihilizmu reakcyjnego”.\nZdjęcie główne: Nixona, tak jak dziś Trumpa, uznawano za niemal faszystowskiego uzurpatora. Na zdjęciu: przeciwnik Donlada Trumpa z Sacramento. Fot. REUTERS/Stephen Lam


tylko nie wiem czy wtedy miseczki nei bede za duze, niby nic - Pokemon Soul\nWysłany: Pią 23:07, 04 Kwi 2014 Temat postu: tylko nie wiem czy wtedy miseczki nei bede za duze, niby nic\nmadziurkas dam znaÄ jak byĹo. ale dzieki za rade,poszukam w google,pozdrowka\nDla mnie Sardynia to raj na ziemi! [link widoczny dla zalogowanych] Misha, Myla ja to juĹź piwko, winko i nawed maĹÄ\nnerwicÄ. Jaki kolor? ......moj syncio juz wiecej chodzi z kucaka podnosi sie do stania kochany jest ........milego wieczoru ja juz sie klade pozatym wlasnie wrocilam znad morza. Witam. [link widoczny dla zalogowanych]\n.. emajl-kupieME@interia .pl A co z udzmi ktĂłrzy chcÄ\nsobie wydĹuĹźyÄ koĹczyne o 2 cm ? Najpewniej znĂłw problem powrĂłci. Bierz coĹ na obniĹźenie. WĹosy na klacie Chucka Norrisa majÄ\nwĹosy na klacie. Skrzynecka prowadzi taniec z gwiazdami, wiÄc to teĹź maĹo prawdopodobne.\nA kto ci kaze czytac? [link widoczny dla zalogowanych] no wlasnie.\nSama takie mam i to chyba najbardziej naturalna metoda utwardzania i przedĹuĹźania paznokci. A jak sie nie bÄdzie zgadzaĹ to tylko na jego niekorzyĹÄ. PO poĹudniu dnia drugiego zaczynamy robiÄ okĹady z zimnej wody w ktĂłrej rozpuszczamy ALTACET (tez w Ĺźelu jest gorszy bo siÄ wchĹania i nie ma takiego dziaĹania jak ten rozpuszczony, zmoczone gaziki kĹadziemy na opuchliznÄ niemalĹźe non stop, naprawdÄ to pomaga.) W razie bĂłlu bierze siÄ znowu PYRALGINE i serio da rade przeĹźyÄ. MĂłj mail to [link widoczny dla zalogowanych] Witajcie dziewczyny [link widoczny dla zalogowanych]\nWidaÄ nic nie mozna z nimi zrobiÄ a szkoda bo Ĺwietnie by byĹo gdyby znikĹy Zdarza siÄ, kobieta przecieĹź to nie tylko piersi Tak sobie mysle... Ale na miĹy relaks i masaĹźe warto siÄ czasem wybraÄ do jakiegoĹ salonu albo SPA a ja mam taki problem ;/ SkoĹczyĹam brac Gynalgin 2 dni temu, lekarz kazaĹ mi iĹÄ na cytologiÄ po 3 dniach od zakonczenia kuracji a potem do niego na kontrole jak beda wyniki, lecz teraz juĹź powinnam dostaÄ okres i rĂłwnieĹź mam problem, bo boje siÄ Ĺźe globulki nie pomogĹy, nadal coĹ mnie swÄdzi i biaĹa wydzielina sie wydziela (nie wiem moze to jeszcze pozostalosci z tych globulek??) . okropnoĹÄ, tak sie pisze: leos1992 - jeĹli chodzi o tego typu operacje to jest to zawsze ryzykowne. MOgĹy by dziewczyny to przejÄ\nJulii Jak biorÄ ketonal to jest ok, dziaĹam bez zarzutu, a jak przestaje dziaĹaÄ to jest masakra.\nĹźy z bliĹşniakami [link widoczny dla zalogowanych] czuje sie dobrze ale do konca zycia bierze euthyrox.\nAle jednak 1 czÄĹÄ bardziej mi siÄ podobaĹa :] Ja mam praktyki w szpitalu gdzie wszyscy sa mili, lekarze z innym personelem sie lubia i nie kaza wszystko robic, tylko sami robia. Takie glupotki tu piszecie ze musze cos od siebie dodac. Hej Ja teĹź piĹam codziennie przez miesiac litr soku marchwiowego .. Sikam moze troche wiecej bo i wiecej pije ciagle mam pragnienie. [link widoczny dla zalogowanych]\nÄ przy obiedzie ... JakieĹ stresy przeĹźywam. Od wewnÄtrznej strony, od kciuka przez dĹugoĹÄ ok. CzĹowiek zaczyna pokazywaÄ swoje drugie oblicze, niekoniecznie zĹe, ale inne. aha. i jeszcze raz ... Warto wyprĂłbowaÄ lewatywÄ z siemienia lnianego, urynowÄ\nObecnie Dr broma pracuje w Model medzie, to bardzo miĹa lecznica, jest na warszawskim Ĺźoliborzu. No wĹaĹnie,a ja tabsy anty braĹam i to sporo.Po odstawieniu maĹej tez braĹam,ale juz te normalne,a nie dla karmiÄ\nWtedy tak bardzo siÄ przestraszyĹam, Ĺźe postanowiĹam wrĂłciÄ do swojej normalnej wagi (54kg) aby go odzyskaÄ. [link widoczny dla zalogowanych] Dodma, Ĺźe nie mam zadnych objawĂłw podwyĹźszonej prolaktyny mam regularne miesiÄ\n) RzeczywiĹcie recepta lekarki pomogĹa. Meridia zawiera sibutramine, adipex fentermine, ktĂłra jest pochodnÄ\namfetaminy. Moja sÄ\nwiÄksze, jakby po boku byĹo ich wiÄcej. ?? [link widoczny dla zalogowanych]\nMogÄ poleciÄ Studio Paznokci w Solarium Galaxy na BrĂłdnie na ul. Moze uda sie przemycic troche naszej wspanialej, polskiej tradycji, bo tutaj w tym wzgledzie raczej marnie. No ale to szczegĂłĹ. jestes teraz w wojsku status quo JuĹź widzÄ nadziejÄ To moje odchudzanie skoĹczy siÄ sukcesem. szkoda tylko ze w krakowie...a nie w warszawie Pierwsze 2-3 zastrzyki sÄ


Kupując mieszkanie na kredyt, trzeba wziąć pod uwagę czas przyznania kredytu – Polecamy Kredyt\nCzasy szybkiego, niemal od ręki, przyznawania kredytów, to dzisiaj już przeszłość. Jeśli chcecie Państwo w miarę szybko zdobyć środki na swoją inwestycję, to musicie mieć na uwadze fakt, że na rozpatrzenie wniosku kredytowego banki potrzebują coraz więcej czasu. Obecnie wydanie decyzji kredytowej przez bank, trwać może nawet 38 dni, dlatego warto także i ten termin wziąć pod uwagę planując np. zakup mieszkania.\nCzas na wydanie decyzji kredytowej znacząco się wydłużył. W stosunku do zeszłego roku jest on dłuższy o całe siedem dni, a więc jest to istotna zmiana. W związku z tym, wybierając ofertę kredytową banku, warto także zacząć zwracać uwagę na czas, w jakim może zostać wydana decyzja kredytowa. Banki bardzo często potrafią obiecywać, że decyzję klient pozna nawet w przeciągu tygodnia od złożenia wniosku o kredyt, ale jak pokazuje praktyka, kończy się to zazwyczaj na obietnicy. Niestety banki nie przestrzegają tych terminów, ponieważ ze złamania ich nie wynikają dla nich żadne istotne konsekwencje. Jedynie mogą stracić klienta, który skorzysta z konkurencyjnej oferty, wybierając ją, jeśli jest nawet o kilkadziesiąt złotych droższa, a za to informacja z decyzją kredytową dotrze do niego wystarczająco szybko. Dodatkowym utrudnieniem w wydaniu szybkiej decyzji jest to, że banki bardzo często wzywają swoich klientów do dostarczenia dodatkowych dokumentów, potwierdzających ich wypłacalność i inne kwestie, które bank rozpatruje. W takiej sytuacji cały proces decyzyjny nieznacznie się wydłuża, ale w ogólnym przełożeniu może to być nawet okres kilku dni. Na wydłużenie go wpływa również i to, że banki wysyłają swoich rzeczoznawców na budowy lub na oględziny mieszkania. Jest to konieczne, aby bank pozyskał rzetelną wiedzę o tym na jaką inwestycję udziela środków oraz jakie ma szanse odzyskania środków w przypadku jej niepowodzenia. Inna kwestią jest również czas potrzebny na udostępnienie środków pieniężnych, o które wnioskuje klient. Teoretycznie banki przeznaczają na to około 3 dni, ale w praktyce bywa różnie. Wiele z nich czas ten liczy dopiero od momentu, gdy klient złoży pełen komplet dokumentów, w którym będzie również poświadczona notarialnie umowa nabycia mieszkania lub domu. Także kupując nieruchomość na rynku pierwotnym nie ma co liczyć na to, że wypłata kredytowych środków nastąpi od ręki. Zazwyczaj bank tutaj będzie realizował terminy wypłat pieniędzy, jakie narzuci mu deweloper, a nie klient. W związku z tym, uśredniając czas oczekiwania na wypłatę przyznanego kredytu, trzeba wiedzieć, że będzie można na pieniądze czekać nawet to 9 dni od podpisania umowy kredytowej.\nNiestety obecny czas wydania decyzji kredytowej może sięgać nawet 38 dni, a od dnia podpisania umowy kredytowej musi upłynąć przynajmniej 7-9 dni, aby pieniądze z kredytu trafiły na konto klienta. Oczywiście podane terminy nie są regułą i wiele zależy od samych banków. Tutaj istotne jest także to, jak duża ilość wniosków kredytowych została do banku złożona i jakie są możliwości kadrowe danej placówki. Póki co, należy liczyć się z tym, że otrzymanie decyzji kredytowej jest rozłożone w czasie i ten czas należy uwzględnić w sowich planach inwestycyjnych.\nile czeka się na decyzję kredytowąile czeka się na ocenę zdolności kredytowejile czeka się na rozpatrzenie wniosku o kredytjak szybko bank wydaje decyzję o kredytkredyt z szybką decyzją kredytowąw jakim czasie dostaje się kredytzdolność kredytowa


Jak zrobić wrażenie na pierwszej randce? - Randki - Polki.pl\nKażdy sukces wymaga odpowiedniej dawki zaangażowania i sprytu. W przypadku pierwszej randki należy dorzucić do tej magicznej mieszanki odrobinę stanowczości, wyczucia oraz empatyczności. Chcesz sprawić, by mężczyzna był tobą oszołomiony - pamiętaj o kilku ważnych zasadach.\nEwelina Schmidt / 07.07.2016 11:57\nZacznijmy od działania. Idziecie na randkę, a to już pierwszy krok w stronę sukcesu.\nOkreślmy cel - przyjmijmy, że obojgu wam zależy na rozwijaniu waszej znajomości, uczucia i przyjemności przebywania w swoim towarzystwie. Niestety, pierwsza randka owiana jest woalką tajemnicy, poddenerwowania, masy obaw i... "motylków" w brzuchu. Z jednej strony staramy się, aby wypaść jak najlepiej, ale z drugiej nie wiemy czego spodziewać się po naszym partnerze. Wbrew rożnym teoriom, zarówno kobieta jak i mężczyzna traktuje takie spotkanie praktycznie tak samo - stresogennie.\nRandka z punktu widzenia mężczyzny to schemat. Przed spotkaniem przerzuca szafę do góry nogami, analizując jaki wariant będzie najkorzystniejszy, układają włosy i skrapiają się najlepszymi perfumami, aby skutecznie i na długo utkwić ci w pamięci. Do tego dobrze jest jeśli mają plan "działania", by kobieta zapamiętała ten wieczór jako magiczny... i ciekawy, a ponieważ kobieta kobiecie nierówna, sprawa jest skomplikowana. Jak widać, nie mają łatwo. Skoro już wiesz, że nie tylko ty głowisz się "jak to będzie".... uspokój się. Opanowanie i umiarkowana pewność siebie to podstawa.\nTo już odpowiedni moment, aby skupić się na tobie. Oto podstawowe informacje, o których nie powinnaś zapomnieć, a wszystko pójdzie po twojej myśli i z pewnością zakiełkuje kolejną randką.\nNim wyjdziesz z domu...\nUbierz się zgodnie z 3 zasadami:\nSwobodnie, ale i intrygująco. Miej na sobie coś niewinnie kuszącego, chociażby długie kolczyki. Subtelny dodatek przykuje jego uwagę.\nJeśli na co dzień preferujesz konkretny styl nie zakładaj czegoś w czym źle się czujesz. Unikaj nachalności strojem. Zbyt prowokujący ubiór może przekreślić oczekiwany efekt i wysłać mylne sygnały. Nawet jeśli sama jego obecność sprawia, masz ochotę rozebrać go wzorkiem, nie daj tego po sobie poznać. Nie możesz być jak otwarta karta, z której wszystko wyczyta.Tym bardziej, że taka niepewność, dodaje pikanterii.\nDostosuj strój do miejsca, w którym się odbędzie. Jeżeli idziecie do kina załóż wygodne dżinsy i stosowną do tego bluzkę. Musi być to styl między klasyką, a elegancją. Jeżeli z kolei wybieracie się do restauracji sięgnij do szafy po uniwersalną małą czarną, która zawsze zrobi odpowiednie wrażenie na mężczyznach. Dorzucamy do tego odpowiedni makijaż, najlepiej praktycznie niewidocznego z daleka.\nPierwszy gest - przywitanie. Przywitanie jak i pożegnanie może być dość krępujące. Wystarczy " cześć", podanie dłoni (pamiętajmy, że to kobieta pierwsza wyciąga rękę) czy niewinny buziak w policzek? To jest ściśle uzależnione od waszych relacji poza randkowych. Jeśli nie jest to wasze spotkanie, a i nie pierwszy raz ze sobą rozmawiacie, wystarczy, że zaobserwujesz jego reakcję na twój widok. Jeśli przywita cię z "radością" można pokusić się na lekki buziak w policzek. To rozluźni ewentualną krępującą ciszę przy pożegnaniu.\nKoniecznie przeczytaj: Jak skutecznie uwodzić?\nZachowanie - jak dobrze wypaść? Ważna jest oczywiście szczerość i poczucie humoru - pozwala rozładować napięcie i sprawdza się w sytuacji, gdy zapadnie niezręczna cisza. Rozmowa powinna być stymulowana, zarówno ze strony kobiety jak i mężczyzny. Randki na których tylko jedna strona mówi, a druga przytakuje zwykle kończą się szybkim znudzeniem i klęską. W rozmowie, przynajmniej na początku, pierwsze skrzypce powinien grać mężczyzna. Do uniwersalnych i sprawdzonych tematów można zaliczyć oczywiście wspólne hobby, pasje i ciekawe tematy. Nawet jeśli masz mu wiele do powiedzenia, staraj się opanować. Kluczem do sukcesywnego dialogu będzie również twoja postawa. Staraj się utrzymywać kontakt wzrokowy, który uświadomi mu, że to co mówi jest dla ciebie ciekawe i istotne. Unikaj nerwowych gestów lub zerkania na telefon czy wodzenia wzrokiem po sali. To nie grzeczne i świadczy o twoim znudzeniu.\nTematy - o czym nie mówić? Na pierwszej randce nie poruszaj z pewnością tematów dotyczących problemów życiowych, rodzinnych i związkowych. Pamiętaj, że chcesz go zaciekawić, a nie krępująco "rozczulić". Twoja przeszłość związkowa może być wyjątkowo ryzykowna. Pod wpływem emocji (lub co gorsza drinka) można powiedzieć o jedno słowo za dużo. Nie oceniaj i nie krytykuj. Staraj się mimo wszystko zachowywać naturalnie i swobodnie.\nTagi: emocje, stylizacje na randkę, Jak znaleźć faceta, facet, randka, uwodzenie, pierwsza randka, dobre wrażenie, pierwsze wrażenie, Walentynki


Spray do higieny uszu APTEO CARE - ulotka (dawkowanie, zastosowanie, interakcje) - KtoMaLek.pl\nMasz pytania dotyczące dawkowania Spray do higieny uszu APTEO CARE?\nOpis produktu Spray do higieny uszu APTEO CARE\nKiedy stosujemy Spray do higieny uszu APTEO CARE?\n• rozpuszczanie i usuwanie złogów woskowiny usznej,\n• nawilżanie błon śluzowych zewnętrznego przewodu słuchowego,\n• higiena uszu u osób noszących aparaty słuchowe jak również u osób z nadprodukcją woskowiny,\n• eliminacja zalegania wody w kanale ucha podczas kąpieli u osób uprawiających sporty wodne,\n• postać sprayu zapewnia równomierne rozpylanie i precyzyjne dawkowanie.\nSpray do higieny uszu APTEO CARE - działanie\nJaki jest skład Spray do higieny uszu APTEO CARE?\nJakie są przeciwwskazania do stosowania Spray do higieny uszu APTEO CARE?\nSpray do higieny uszu APTEO CARE - stosowanie\nProfilaktycznie (w celu zapobiegania tworzenia się złogów): rozpylić 1-2 dawki do każdego przewodu słuchowego od 1 do 2 razy w tygodniu.


PMT 2035: o skoku generacyjnym zdecydują finanse [KOMENTARZ] - Defence24\n11 października 2019, 18:06\nFot. st. chor. sztab. Tomasz Rybarczyk\nMinister Obrony Narodowej Mariusz Błaszczak podpisał nowy Plan Modernizacji Technicznej, zakładający wydanie na ten cel ponad pół biliona złotych. Realizacja wszystkich zadań ujętych w tym PMT powinna pozwolić na skokowe zwiększenie zdolności Sił Zbrojnych RP. Harmonogram wydatków jest jednak mało realistyczny i nie wiadomo, czy uda się go spełnić, tym bardziej że stosunkowo najwięcej z nich ma być poniesionych w późniejszych latach obowiązywania dokumentu. Doświadczenia z poprzednich lat wskazują, że takie "przesunięcie" i optymistyczne założenia co do samego budżetu i jego struktury są obarczone ryzykiem.\nZatwierdzony przez ministra Błaszczaka, kilka dni przed wyborami parlamentarnymi, Plan Modernizacji Technicznej w perspektywie do 2035 roku to dokument, który wyznacza harmonogram pozyskiwania sprzętu dla wojska. W dokumencie ujęto środki finansowe na kwotę 524 mld zł, co – w założeniu – ma umożliwić przeprowadzenie bardzo szerokiej modernizacji. Perspektywa 2035 roku oznacza bowiem, że zdecydowana większość posiadanego sprzętu posowieckiego, pochodzącego z lat 80. lub starszego, będzie musiała zostać wycofana i albo będzie zastąpiona (co zakłada Plan), albo wojsko utraci zdolności. Z tego punktu widzenia nowy PMT odgrywa szczególną rolę.\nSam Plan jest pochodną dwóch nowelizacji ustawy o przebudowie, modernizacji technicznej i finansowaniu Sił Zbrojnych. Pierwsza z nich uwzględniła plan stopniowego zwiększania funduszy na obronę ponad 2 proc. PKB (2,1 proc. w 2020 roku, stopniowo do 2,5 proc. w roku 2030). Nowy PMT jest więc pierwszym, który w pełni korzysta z tej nowelizacji, bo zaplanowano w nim środki na poziomie 2,5 proc. PKB od 2030 roku. Druga nowelizacja wprowadzała 15-letni okres planistyczny.\nZałożenia finansowe nowego PMT są jednak bardzo optymistyczne. W czasie prezentacji minister Błaszczak mówił, że w 2035 roku na modernizację ma zostać wydanych 50 mld zł. To w przybliżeniu tyle, ile wynosi tegoroczny budżet MON. Jeżeli uwzględnimy prognozy Ministerstwa Finansów z maja 2019 roku, dotyczące dynamiki PKB i inflacji, przeznaczone do przygotowania innych ustaw, zakładające w perspektywie kilkunastu lat powolny spadek dynamiki PKB (np. w 2025: 3 proc., w 2030: 2,7 proc., w 2035: 2,2 proc.) oraz inflację na stałym poziomie 2,5 proc., to zgodnie z tymi założeniami budżet MON na poziomie 2,5 proc. PKB z 2035 roku mógłby wynosić nominalnie nawet 130 mld zł, co oznacza udział wydatków modernizacyjnych zbliżony do 40 proc. Oczywiście to hipotetyczna kwota, ale plan wydania na modernizację ponad 520 mld w ciągu 15 lat, czyli średnio ok. 34 mld zł (lub ponad 32 mld zł uwzględniając rok 2020) musi zakładać dużą dynamikę budżetu obronnego, ale też udziału środków na zakupy sprzętu.\nAby więc prognozy finansowe ujęte w PMT zostały spełnione, potrzebne jest łącznie wypełnienie założeń co do wskaźników gospodarczych, zwiększania udziału nakładów na obronę w PKB oraz udziału wydatków modernizacyjnych w samym budżecie obronnym. To powoduje, że realizacja PMT obarczona jest pod tym względem istotnym ryzykiem, tym bardziej że największe nakłady, rzędu 2,5 proc. PKB, przewidziane są dopiero od 2030 roku. Swoją drogą, również przyjęty w 2012 roku plan na lata 2013-22 zakładał finansowanie zdecydowanej większości zadań w późniejszym okresie (tj. po 2016 roku). Okazało się jednak, że był niedoszacowany, a wydanie na obronę puli zbliżonej do zaplanowanej w budżecie (czy nawet nieco większe) nie musi oznaczać wykonania zadania. Trudno oprzeć się wrażeniu, że założenia nowego PMT obarczone są w pewnym stopniu podobnym ryzykiem, pomimo doświadczeń z poprzednich lat.\nPrzygotowanie nowego PMT, a wcześniej – będących jego bazą Programu Rozwoju Sił Zbrojnych na tą samą perspektywę i szczegółowych kierunków rozwoju Sił Zbrojnych – odbywało się równolegle z pracami analitycznymi, mającymi zapewnić kompleksową ocenę środowiska zagrożeń na nadchodzące lata. Kilka miesięcy temu zainicjowano projekt Nowe Urządzenie Polskie NUP 2x35, który miał pozwolić na przygotowanie możliwie szerokiego spojrzenia na czynniki wpływające na środowisko zagrożeń.\nCzytaj też: 524 mld na modernizację i więcej F-16. Błaszczak podpisał PMT\nJuż w trakcie podpisania PMT Szef SG WP gen. Rajmund Andrzejczak powiedział: „Kompleksowe podejście do kwestii obronnych to także analizowanie procesów oraz zachodzących zmian w perspektywie 2035 roku. Demografia, urbanizacja, nowe technologie oraz sytuacja bezpieczeństwa mają istotne znaczenie w kontekście potrzeb ewolucji SZ RP”. Warto dodać, że jeszcze we wrześniu Sejmowa Komisja Obrony Narodowej opiniowała pozytywnie zarówno szczegółowe kierunki rozwoju, jak i program rozwoju Sił Zbrojnych, a oba dokumenty przyjęto bez głosów sprzeciwu. To wszystko daje podstawy do stwierdzenia, że proces programowania rozwoju Sił Zbrojnych był próbą kompleksowego ujęcia potrzeb Wojska Polskiego i przygotowania ich do realizacji.\nW trakcie ceremonii podpisania MON przedstawił główne zadania ujęte w nowym PMT. I tak, Siły Powietrzne, obok myśliwców F-35 mają też otrzymać dodatkowe F-16, a także systemy bezzałogowe działające jako „lojalny skrzydłowy”, wspierające te myśliwce w projekcie „Harpi Szpon”. Na wyposażenie jednostek rakietowych SP trafią z kolei zestawy przeciwlotnicze Wisła (zapowiedziano kontynuację programu) oraz Narew. Siły Powietrzne będą też zapewne częściowym beneficjentem nowego programu „Obserwator”, zakładającego zakup szerokiego spektrum środków rozpoznawczych: od bezzałogowców różnych klas, przez samoloty, aż po mikrosatelity i satelity, przy czym dane z rozpoznania mają być analizowane w ośrodku rozpoznania obrazowego.\nNa wyposażenie Wojsk Lądowych trafić ma z kolei cała gama nowoczesnych wozów bojowych. Oprócz kontynuacji dostaw Rosomaków, Raków, czy Krabów, zaplanowano wprowadzenie nowego BWP Borsuk, lekkiego przeciwpancernego pocisku kierowanego Pustelnik, czy czołgu Wilk. Potwierdzono, że pułk ppanc. w Suwałkach otrzyma nowe niszczyciele czołgów Ottokar-Brzoza. Nietrudno zauważyć, że projekty te są na różnych etapach, i np. sposób realizacji programu czołgu nowej generacji Wilk nie został jeszcze publicznie określony. Oczywiście do WL trafi również inny sprzęt o którym mówił MON, np. zestawy przeciwlotnicze Narew czy bezzałogowce, a także mosty Daglezja i roboty saperskie Balsa. Kontynuowany ma być również program artylerii rakietowej dalekiego zasięgu Homar. Jeśli chodzi o zakupy śmigłowców, komunikat MON mówi o programie Kruk, więc powinien być traktowany priorytetowo. W PMT ujęto zapewne również inne projekty, ale szczegółów nie podano.\nW Marynarce Wojennej zakłada się realizację programu okrętu podwodnego nowego typu Orka wraz z rozwiązaniem pomostowym, a także zakupy w polskich stoczniach nowych okrętów obrony wybrzeża Miecznik i sześciu lekkich jednostek rakietowych Murena. Wspomniane programy są jak na razie dopiero przygotowywane.\nCzytaj też: Marynarka Wojenna w PMT 2035: Powrót do przeszłości [ANALIZA]\nMON zapowiedział też, że zostaną pozyskane np. systemy amunicji krążącej, czy zasobników z subamunicją automatycznie kierowaną na wykryte obiekty. Kontynuowany ma też być program rozbudowy zdolności w cyberprzestrzeni.\nW czasie swojego wystąpienia szef Sztabu Generalnego gen. Rajmund Andrzejczak położył szczególny nacisk na modernizację systemów łączności i dowodzenia: „W programach przewidujemy całkowitą digitalizację platform bojowych, aby odejść od systemu analogowego. Chcemy zbalansować systemy, które są w obszarach procesu transformacji cyfrowej i cyber, z tymi które są na tą chwile dostępne. Wnioski z przeprowadzonych ćwiczeń, również na bardzo dużych odległościach, i przy bardzo dużej dynamice, dały nam podstawy aby zwiększyć intensywność łączności satelitarnej, która w tych programach została zawarta. Bez tej łączności i bez tych zdolności nie jesteśmy w stanie w sposób efektywny zapewniać systemu dowodzenia.”. Szczególną rolę ma tutaj odegrać polski przemysł, m.in. poprzez dostawy dużej liczby nowoczesnych platform (wozów dowodzenia), z których pierwsze trafiły już do wielonarodowej dywizji NATO w Elblągu (została ona w wozy na bazie KTO Rosomak). Generał Andrzejczak podkreślił też znaczenie programów modernizacji walki elektronicznej Podkowiec i Kaktus.\nOczywiście, to co przekazał resort, to jedynie wybrane, najważniejsze z programów. W czasie prezentacji nie ujęto np. systemów obrony powietrznej bardzo krótkiego zasięgu do bezpośredniej osłony mobilnych Wojsk Lądowych, choć już w poprzednim PMT do 2026 roku program SONA oceniano jako perspektywiczny, prawdopodobnie więc znajduje się on w planie modernizacji.\nWciąż otwartą kwestią jest to, w jakim stopniu z realizacji Planu skorzysta polski przemysł. Programy, które już są realizowane, czy znajdują się w zaawansowanej fazie prac rozwojowych (vide Borsuk) z pewnością trafią do krajowej zbrojeniówki, o czym mówił sam szef MON. Niewiadomą jest jednak, w jaki sposób będą prowadzone te projekty, które są przygotowywane – jak choćby program Pustelnik czy Wilk, czy wspomniany wcześniej projekt SONA. Zaangażowanie w nie krajowego przemysłu może mieć kluczowe znaczenie dla utrzymania i rozwoju kompetencji zbrojeniówki w tych obszarach, a w perspektywie – możliwości samodzielnego wsparcia i rozwoju kolejnych generacji sprzętu.\nW kontekście nowego PMT należy też wspomnieć o ryzyku wiążącym się z realizacją programów modernizacyjnych. Wielokrotnie w historii Sił Zbrojnych RP zdarzało się (i jest tak nadal), że pomimo zdefiniowania programu nie mógł on być wykonany, ze względu na strukturalną niewydolność systemu pozyskiwania sprzętu. To właśnie ona jest powodem tego, że większość programów jest opóźnionych, a do części z nich podchodzi się wielokrotnie i nie zawsze kończy się to powodzeniem (vide Mustang). Nowy PMT zawiera szereg zadań, często będących obecnie na bardzo wczesnym etapie. Aby udało się je sfinalizować, niezbędne będzie więc zapewnienie odpowiednich narzędzi, czyli istotne wzmocnienie i skonsolidowanie systemu pozyskiwania sprzętu. MON zapowiada powołanie Agencji Uzbrojenia, jednak w mijającej kadencji parlamentu tego zadania nie udało się sfinalizować.\nPlan Modernizacji Technicznej w perspektywie do 2035 roku jest próbą całościowego ujęcia potrzeb Sił Zbrojnych i przygotowania podstaw do dokonania generacyjnego skoku. Istnieje jednak ryzyko, że mocno optymistycznych założeń PMT nie uda się spełnić w wypadku osiągnięcia gorszych od oczekiwanych wskaźników gospodarczych czy nawet efektywności samego budżetu MON, w kontekście udziału wydatków modernizacyjnych. Kluczowe dla powodzenia realizacji PMT będzie również wzmocnienie systemu zakupów uzbrojenia.\nśroda, 16 października 2019, 00:33\nNasza generalicja (i politycy) jak zwykle przechodzą przez dawno wyważone drzwi nie zauważając przy tym, że świat poszedł już dalej. Obecnie tworzy się wielozadaniowe wozy bojowe, co w naszym przypadku oznacza wóz uzbrojony (przykładowo) w 2xPiorun, 2xCAMM, 2xSpike i 2xBrimstone. A tworzenie wydzielonej brygady/pułku ppanc to już w ogóle nie ma sensu. Takie wozy powinny znajdować się na szczeblu kompanii, a co najmniej jako odwód batalionu.\nniedziela, 13 października 2019, 00:00\n"PMT 2035: o skoku generacyjnym zdecydują finanse" Nie! Zadecydują decydenci/ludzie, a z tym jest źle!\nponiedziałek, 14 października 2019, 23:21\nNie jest aż tak źle jak kiedyś.\nwtorek, 15 października 2019, 10:25\ntak zle to nie jest jest duzo gorzej\nponiedziałek, 14 października 2019, 21:53\nCałkowicie się z Tobą zgadzam. Budżet jest ważną rzeczą ale ludzie nim dysponujący jeszcze ważniejsi. Jeżeli budżet mon tak jak za Macierewicza będzie wydawany na lokalne drogi, ławeczki, muzea na szkolę w Toruniu itd. a nie na sprzęt to nic to nie da. Ukraińcy chcą, mają mądrych ludzi zarządzającymi fabrykami to i co chwile pokazują co zmodernizowali co opracowali i wdrożyli. My żyjemy w świecie iluzji w obszarze marzeń i bezmyślnych zakupów po parę sztuk jakiegoś uzbrojenia najlepiej z USA.\nwtorek, 15 października 2019, 03:49\nBzdury. Co Ukraina pokazuje?? Nic!! Dostaje lanie wszędzie, choć ma praktycznie ten sam sprzęt\nśroda, 23 października 2019, 19:57\nna czym polega to lanie?? bo jakoś od 3 lat rosja nie zajeła ani metra więcej terytorium Ukrainy ;)))))\nniedziela, 27 października 2019, 15:15\na nie wydaje Ci się, że Rosja zajęła już to co chciała i więcej jej już nie potrzeba ? co jak co ale terytorium to im chyba nie brakuje\nsobota, 12 października 2019, 22:59\nW 2035 to zamiast Programu Modernizacji Technicznej będzie raczej Program Odbudowy Powojennej. albo Program Stabilizacji Strefy Buforowej. Nie wiem w jakiej walucie finansowany ....\nsobota, 12 października 2019, 19:48\nTakie podejście chyba od razu wieści porażkę. tzn. co im więcej mld tym więcej modernizacji? nie w tym modelu przemysłowym. Czy któryś z tych EEEEkspertów kiedykolwiek zrobił analizę przemysłu obronnego innego kraju? Zastanowił się czy przy takich a nie innych nakładach udaje się osiągnąć więcej? Czyli za dajmy X mld i PGZ uruchomi promy orbitalne? To jakiś bezsens, polecam tym ekspertom analizę przetargów nawet w US, i zastanowienie się dlaczego małe i nikomu nieznane firmy są w stanie dostarczać rzeczy, o których wielki narodowy PGZ nie ma zielonego pojęcia. Ale kogo to interesuje? Ważna ze modernizacja f() > a przy okazji może jakiś geniusz z MON/PMT by poczytał prace aktualnego laureata Nobla z ekonomii, chłopisko wyjaśnia skąd się bierze wzrost gospodarczy ...\nsobota, 12 października 2019, 18:00\nNależy wprowadzić obligacje obronne, by racjonalniej rozłożyć w czasie realizację PMT. Oczywiście modernizacja wyjdzie przy tym to nieco drożej, ale spowoduje równomierność obciążania przemysłu i przezbrajania SZ RP. Chodzi o to, by przesunąć część środków z lat 2030-2035 o dziesięć lat celem zminimalizowania ryzyka utraty zdolności obronnych przez wojsko. Uważam, że taki sensowny zakres objęty obligacjami to 75 mld zł, czyli dodatkowe 15 mld zł rocznie na modernizacje w latach 2021-2025. Dzięki temu można by płynnie wprowadzić Borsuka, Kryle, Kruki, systemy amunicji krążącej, czy np. Narew.\nwtorek, 15 października 2019, 12:33\nDo tego jest potrzebny silny rząd z silną większością i rozsądną patriotycznie nastawiona opozycja. Takie warunki aktualnie w Polsce nie występują, dlatego zamiast armii będzie finansowana kiełbasa wyborcza.\nniedziela, 13 października 2019, 04:07\nsobota, 12 października 2019, 10:22\nNowoczesnie to by bylo gdybysmy ten sorzet mieli dzis a nie za 15 lat i w wiekszych ilosciach niż po 2 baterię. Jedna na parady a druga w serwisie aby zbrojeniowka miala robotę.\nBez własnej zbrojeniówki nie będziesz miał sprzętu w WP w odpowiedniej ilości- bo sprzęt będzie b.drogi, a najmniejsza modernizacja będzie pochłaniała ogromne ilości pieniędzy, czasu potrzebnego na długie negocjacje, a później realizację projektu. Na dodatek na końcu i tak będzie trzeba kupować amunicję pod ten system także zagranicznego producenta czyli de facto najdroższy i najbardziej zyskowny składnik tego systemu. Kupowanie większości uzbrojenia za granicą sprowadza nas do roli państwa III Świata. Więc chyba warto mieć własny przemysł, ośrodki naukowo-badawcze, uczelnie techniczne wojskowe i cywilne z bardzo dobrze wyposażonymi laboratoriami. Wtych uczelniach będzie pracowała kadra profesorska o wysokim poziomie wiedzy merytorycznej z której będzie mogła korzystać polska młodzież studiująca na tych uczelniach. Bez własnego przemysłu nie da się tego zrobić. On stymuluje uczelnie do rozwoju- zmusza do wysiłku intelektualnego podczas pracy nad nowymi projektami i w końcu daje prace absolwentom tych uczelni. Więc chyba warto aby własna "zbrojeniowka miala robotę". A reszta to trzy rzeczy: kasa, kasa i kasa.\nniedziela, 13 października 2019, 10:44\n- Pan zechciał pominąć ceny z polskiej zbrojeniówki. Zapewne jako czynnik nieistotny ? A tu ciągle krążą uparte plotki, że MON kupuje po cenach stanowiących krotność cen cywilnych za to samo. Ech, te plotki... Ważne że wojsko mamy świetnie wyposażone, łącznie z odmalowanymi hełmami i perspektywą na nowe namioty, na przechowywanych tak czołgach.\nniedziela, 13 października 2019, 17:20\nSwój przemysł to nie tylko ceny zakupu. Przeczytaj mój komentarz jeszcze raz. Bo nie za bardzo zrozumiałeś. Zresztą sam nie dawno pisałeś coś podobnego o uczelni w Poznaniu, którą rozwaliło PSL. Tak czy może się mylę?! Bez SWOJEGO przemysłu INWESTOWANIE W B.DROGIE UCZELNIE TECHNICZNE NIE MA SENSU, BO SZKOLIMY KADRY DLA INNYCH. TYCH PIENIĘDZY JAKOŚ NIKT NIE LICZY!!!!!!!!!!!!!! TAM TAKŻE IDĄ GRUBE MLD ZŁ!!!!!! Poza tym znasz pojęcie marketingu i mechanizmy jakimi się posługuje. Zakup sprzętu to min 1/3 całkowitych kosztów, a nawet 0 całkowitej kosztów systemu i zarobek dla firmy, która go sprzedała nawet przez 40 lat. Są jeszcze kwestie wywiadowcze np. AFIS dla F-35, czy obcy serwis kręcący się po jednostce. Teraz kapujesz o co tu chodzi. Bo jaśniej ci tego nie wyłożę.\nwtorek, 15 października 2019, 12:03\nZgodność. Tymczasem to, co ministerstwo przedstawia jako aksjomat, to nie jest dokładnie to, o czym pisze Pan. Przykład okrętów podwodnych. W Grecji "pozyskanie przez stocznię kompetencji", choć kosztowało budżet znacznie ponad 4 miliardy Euro i to nie licząc zawansowanego uzbrojenia, skończyło się wraz z poprawieniem tych spartaczonych projektów, przez greckich już inżynierów (nie niemieckich !). Gdyż następnie ci inżynierowie prawie wszyscy wyjechali na świetnie płatne kontrakty zagranicze, a stocznia została... jak była przed budową tych op.\nniedziela, 13 października 2019, 10:34\nOczywiście że warto. Tylko czy na pewno ten przemysł ma być państwowy? Żle zarządzany, zdemotywowany, nieefektywny? W jaki sposób te ośrodki naukowo-badawcze mają być wybitne? Gdzie w wiodących ośrodkach zbrojeniowych masz przykład państwowy? Która z amerykańskich firm jest państwowa? To jest nierealne. W naszym polskim sektorze naukowo-badawczo-przemysłowym (państwowym) 85% prac idzie na półki (czyli do kosza). To zmarnowane pieniądze. W ośrodkach R&D przemysłu USA ponad 80% prac ma zastosowanie w przemyśle zbrojeniowym. Może więc warto zacząć od zdrowej konkurencji sektora prywatnego i państwowego? Tylko że wtedy "Król będzie nagi"\nniedziela, 13 października 2019, 18:30\nTu masz rację co do efektywności i tzw. "półkowników" czyli jak za PRL-u nazywało się projekty, które lądowały na półce.____ Niestety nie jest to do końca wina tych jednostek naukowo badawczych czy uczelni technicznych. Przyczyna tkwi w sposobie redystrybucji pieniędzy na uczelniach oraz w sposobie zarządzania projektem- pozyskaniem broni przez WP czyli Inspektorat Uzbrojenia, który działa bardzo nieefektywne. Przykładem niech będzie ostatni rodzaj wozu KTO Rosomak (potrzeba 18 szt.), który miał być wyprodukowany do 2021 rok, a własnie program został skasowany i rusza od nowa. Ma zakończyć się w 2025r. Kilka lat prac poszło do śmieci bo IU nie dopilnował programu. Zmarnowano czas i grube mln. zł. Wojsko miało zbyt wygórowane wymagania tech. w stosunku do możliwości przemysłowych. Nikt nie sporządził planu ryzyka (brak takich procedur w MON). W programie dla Wisły Ratheon za taki program polskim firmom grube mln USD płaci. Oczywiście nie bronię ośrodków i uczelni, które także idą po najmniejszej linii oporu (ale to akurat norma w przyrodzie), jak nikt od nich nie wymaga więcej to nie robią więcej. Tutaj należy pamiętać iż cała siłą napędową jest WP, jak ono nie stworzy odpowiednich procedur- prawa i instytucji czy zespołu, który będzie miał wielu specjalistów, co także ułatwi, kontrolę nad pracami konkretnych projektów, np. poprzez ciągłe jego nadzorowanie i rozwiązywanie pojawiających się problemów, a nie tracenie czasu na wymianę korespondencji. NP. jak czegoś nie da się wykonać z tych czy innych powodów, to taki człowiek miał by prawo, oczywiście po konsultacjach swojego zespołu, o zmianie wytycznych, zmianie parametrów urządzenia do tego programu. Dziś prowadzi się wymianę papierków, która trwa miesiącami nazywana jest DIALOGIEM TECHNICZNYM, który działa jak płachta na byka na forumowiczów defence24. Sam po swoim doświadczeniu wiem, że czasem się trzeba skonsultować z klientem bo czegoś się nie da zrobić i potrzebna jest decyzja Klienta-zamawiającego, w którym kierunku idziemy. Czy warto dołożyć pieniędzy, czy może kończymy projekt i kupujemy nowe urządzenie bo rosną koszty spowodowane przestojem. Czasem potrzeba decyzji na najwyższym szczebli MON i potrzeba wydać znaczną ilość pieniędzy np. na b. potrzebny system kierowania pociskiem INS/GPS (potrzebny dla rakiet Feniks) ale przydał by się w innych programach rakietowych, czy nawet stworzeniu własnych ppk 3 generacji. Tutaj w takich sie nie myśli nie wychodząc po za sferę programu. Stąd się biorą kłopoty w wielu programach, bo nie myśli się o tym kompleksowo i przyczyna jest po stronie MON, który nie stworzył odpowiedniej instytucji mający większy zespół ludzi i pracujący w inny sposób tak jak to jest w firmach nie tylko prywatnych. Brak jest odpowiedniego nadzoru projektów i perspektywistycznego myślenia w MON-IU czyli nie wydamy np 100 mln zł na zakup (opracowanie) systemu naprowadzania INs/GPS bo kupujemy 820 szt pocisków Feniks za 25 mln zł, a wtym czasie ZM Mesko walczą z ppk Pirat, czy rozbudową rakiety PIORUN/PT-6 gdzie taki system jest potrzebny. Albo program RYŚ (pocisk 125mm APFSDS-T klasy DM-33- 450-500 mm RHA) finansowany przez WITU, który leży na półce od bodajże 2005 roku, gdzie wyprodukowano 1500 szt tych pocisków, a dzisiaj ZM Mesko próbuje go zrobić od początku,. W tym programie powstały wnioski o dalszą możliwość zwiększenia przebicia, poprzez zm. masy sabotu i too połowę (tzw. obniżenie masy pasożytniczej z 3,2kg do około 1,5- 1,6kg). To zwiekszyło by klasę pocisku do co najmniej DM-43 (550-600 mm), a z innymi drobnymi modyfikacjami nawet do DM-43A1 (600- 650 mm) i to do obecnego automatu ładowania jaki jest w T72M/M1. Winny za taki stan jest MON nie uczelnie/instytuty naukowe. To on ma ...urdel u siebie i ten ...urdel nie pozwala efektywnie działać, marnotrawi pieniądze i potencjał intelektualny. Wg mnie jest to celowa robota by ciągle wydawać pieniądze na to samo lub wręcz sabotować programy/zamykać je (przy okazji już zdobyte doświadczenia są wyrzucane do kosza. Niestety intelekt kierujących MON tego nie dostrzega i to jest przykre. Min. M.Błaszczak był na dobrej drodze by ten proceder przerwać, ale wstrzymał prace nad Agencją Uzbrojenia, która także zajęła by się tymi przerwanymi programami jak Ryś, a przynajmniej wykożystala już zdobyte doświadczenia popychając prace w ZM Mesko. _______Konkurencja nic tu nie da, chociażby z tego względu iż złożoność materii jest zbyt duża, a my nie mamy tylu firm z uwzględnieniem firm prywatnych. Tutaj raczej przydała by się współpraca. Na zach. firmy, a nawet państwa współpracują w wielu programach wojskowych F-35, Iris-T, ppk. Brimstone, CAMM, MEADS (TULV), Patriot NG, Europejski MBT IV gen., następca Eurofighter Typhoon klasy Stelth, pocisk JSM, NASAMS i w wielu innych. Współpraca nie konkurencja. Jak produkt powstanie to będzie czym się dzielić przy sprzedaży i obsłudze.\nwtorek, 15 października 2019, 12:10\n@Arek102. Bardzo ciekawa opinia, dzięki !\nAmerykańskie stocznie budujace lotniskowce sa Państwowe. Jak rudy likwidaował nasze stocznie to francuskiprezydent "znacjinalizował" trupa jakim była stocznia w St, Nazaire izałatwił im kontrakt na Mistrale. VW tez był panstwowy ( po ostatniej wymianie akcji z Porsche zrobił sie mischung) . Airbus tez jest państwowy, i Leonardo i Suezi .. To nie kwestia własnosci.Ale jak etyki uczy cos takiego jak czwartek czy piatek.Fakt ze u nas od 1989r na państwowych firmach obsiadły sie gromady swagrow po historii, socjologii, geografii itd. Ludzi po studiach technicznych nie doliczy sie (kiepski waldus to mam nadzieje wypadek przy pracy PW). Zobacz przed II WŚ nasz najlepszy przemysł był państwowy. Ale były zasady moralne i twarde postepowanie. Jak ktos zrobił machlojke albo wykazał sie nieudacznictwem w zarzadzaniu firma ( teraz u nas w zasadzie std) to wylatywał na bruk i mógł szukac soebie roboty u prywatnego. Kapitału u nas tez nie ma a ten co jest powstał w wiekszosci dzieki "prywatyzacji". Nie odbudujemy przemysłu do poziomu sprzed 1989r. Nigdy\nczwartek, 17 października 2019, 15:09\nZ militarnych, dodajmy jeszcze np. Kongsberga. Też państwowy. Na Zachodzie jest całe spektrum form własności. Są spółdzielnie, są firmy należące do samorządów, landów, państw, no i oczywiście typowe firmy prywatne w różnych odmianach. To, że państwowe zawsze gorsze, to zwykły mit (liberalny dogmat). Ciężko znaleźć np. bardziej spektakularny przykład złego zarządzania w motoryzacji, niż koncern GM. Różne formy własności mają różne wady, ale i zalety. Choć w Polsce czy np. w Grecji trudniej o dobre "państwowe" przykłady, niż w krajach nordyckich. Kwestia tradycji i kultury, w tym - politycznej (traktowania przedsiębiorstw jak partyjny łup).\nponiedziałek, 14 października 2019, 23:40\n"Zobacz przed II WŚ nasz najlepszy przemysł był państwowy." - efekty byly takie same polscy zolnierze walczyli na przestarzalym sprzecie ktorego jedyna zaleta bylo to ze byl wykonany w jedynie 100% polskim czyli panstwowym przemysle. Najdobitniejszy przyklad turboodrzutowy dron uderzeniowy XQ-58A Valkyrie Kratos cena 2/3mln w zaleznosci od liczby zamowionych dronow a u nas MON zamówił 40 małych dronów PGZ-19R za 800 mln pln. To nam daje 5,5 mln USD za drona napędzanego silniczkiem tłokowym o wadze 90 kg i udźwigu 20 kg. Gole Groty dwa razy drozsze od HK416. Panstwowy monopol zawsze konczy sie tym samym gorszy i drozszy produkt tak bylo jest i bedzie.\npiątek, 18 października 2019, 20:14\nGrot .223 kosztuje ok 8700, Hk416 w tym samym kalibrze i tym samym sklepie ok. 10k. Dalej więc juz nie sprawdzam tych rewelacji.\nsobota, 12 października 2019, 00:39\nc.d. ...za artykułem , nie widać ani zdolności przemysłu ani wydolności systemu pozyskania uzbrojenia do wchłonienia takich kwot. Nadto nie widzę jakie zakupy miały by to być aby osiagnąć takie kwoty, mnie "na grubo" na PMT wychodzi max 300 mld zł. może ktoś biegły w temacie zrobi takie obliczenia dla wymiany wszystkich istotnych komponentów uzbrojenia oraz zakupów nowych dla naszej armii włączając w to satelity cyberobronę, wierzbę itp..\nsobota, 12 października 2019, 23:35\nDocelowo ma być 5 dywizji ? Wiec sam sprzęt do nich to może być więcej. A lotnicy? O MW nie wspomnę.\nsobota, 12 października 2019, 22:45\nNa wszystkie systemy w WP III RP ma wydać 524 mld zł w ciągu 15 lat (jak dobrze pójdzie- założenia). W tym czasie armia ma się zwiększyć liczebnie. Powstają nowe jednostki jak WOT czy zostaną odbudowane zniszczone stare jak 4 dywizja mająca osłaniać wsch i pn-wsch. część polski także Warszawę. Trzeba będzie wymienić mnóstwo postsowieckiego sprzętu by w jednostkach nie pojawiały się firmy serwisujące z Rosji (wywiad FR). Są to np. samoloty Mig-29, Su-22, helikoptery Mi-8, Mi-17, Mi-14, Mi-24, Mi-2, BWP-1, OPL KUB, haubice Goździk. Są także polskie systemy uzbrojenia lub już zmodernizowane post sowieckie, które będą modernizowane lub wymieniane na nowe jak Sokoły SW-3, OPL OSA, ppzr GROM, ppzr PIORUN, OPL Newa, ZSU-23-4MP Biała, samochody Honker. Modernizowany będzie jeszcze Leopard 2PL, 2A5, PT-91, T-72M/M1, F-16, haubice Dana, ppk Spike LR, wprowadzany obecnie OPL Poprad (Link-16, IFF jak nie ma), ppzr PIORUN (IFF) . Potrzeba zakupić całkowicie nowe systemy OPL Wisła, Narew, Noteć. Trzeba kupić/stworzyć coś na pociski hipersoniczne o zmiennej trajektorii lotu. Trzeba zakupić wóz MBT 4 gen, nowe ciężkie ppk. JAGM/Brimstone dla F-16, F-35, Mi-24 i jego następcy z programu Kruk, pociski przeciw radarowe HARM88-E/-ER (AARGM). Potrzebne są szerokopasmowe, cyfrowe, kodowane systemy przesyłu informacji sytuacji taktycznej- np. LINK-16. Potrzeba zakupić kilka tys. systemów BMS dla wozów wszystkich rodzajów i oddziałów piechoty. To samo tyczy się małych, przenośnych systemów łączności dla pododdziałów piechoty. Potrzeba stworzyć prawie od zera łączność i wywiad satelitarny -potrzebne są satelity telekomunikacyjne i szpiegowskie oraz rozbudowa centrum satelitarnego. Potrzebne są systemy WRE, których praktycznie nie ma w WP. Potrzeba wymienić praktycznie całe wyposażenie Wojsk Inżynieryjnych np. mosty pontonowe (obecnie taki w Warszawie umożliwia przesył ścieków w tymczasowych kolektorach z lewej na prawą str. miasta do oczyszczalni Czajka) bo obecne mają za małą wyporność-tylko do 50 ton co jest zdecydowanie za mało nawet na starego Leo 2A4, nowszym 2A5 i zmodernizowanym 2PL). Potrzeba wymienić lub b.głęboko zmodernizować samochody terenowe Honker, wymienić pojazdy zwiadu- program Kleszcz, wymienić wszystkie karabinki szturmowe AKM 7,62/39 mm i Beryl-e na GOTA 5,56 mm i nowy kaliber 6,8 mm, a nawet wymienić kaliber 7,62/51 mm w UMK-2000 i nowych karabinkach strzelca wyborowego GROT na 6,5 mm Creedmor (CM) i dodać mocniejszy .338 Norma Magnum w UKM-2000. Wymienić kaliber .338 Lapua Magnum na .338 Norma Magnum w karabinkach snajperskich z ZM Tarnów (tak od 2020 będą robić wszystkie jednostki wojska w USA, a my mamy być w 100% interoperacyjni- wg. obecnego min. MON). Potrzeba wymienić podstawowe wyposażenie żołnierza jak: mundury, hełmy z blaszanych na kevlar-owe, nowoczesne, oddychające i wytrzymałe odporne na wodę obuwie a nie skużane trepy, plecaki, śpiwory, oddychającą bieliznę osobistą, przybory toaletowe. Nic obecnie nie robi się w WP w sprawie systemów autonomicznych: BSL dużego i średniego zasięgu, min burtowych, wozów zwiadu, żołnierzy-robotów (tydzień temu pokazano w TVP takie cudo biegające po schodach i wykonujące skoki w tył z 1 saltem skonstruowane własnie na potrzeby wojska i spec. jednostek ratownictwa cywilnego, a stworzonej w firmie z Krzemowej Doliny). Potrzeba dokupić broni krążącej (a WB w teorii zakupiono 100, a tak naprawdę zakupiono 10 kompletów z możliwością opcji zakupu dodatkowych 90), małych, przenośnych radarów pola walki (były takie konstruowane 2-a modele przez polskie placówki naukowe na początku lat 2000- dziś trzeba je tylko przekonstruować w nowocześniejsze rozwiązania elektroniczne- wydajniejsze przy mniejszym poborze mocy jak mikrokontrolery ARM Cortex-A lub układy programowalne z procesorem (-ami) SoC (System on Chip) i elementy mechaniczne wytrzymalsze i lżejsze od drewna np. statywy z włókna szklanego/węglowego), których nie posiadają czołgi czy BWP/KTO ale także dla oddziałów piechoty w jakie się wyposażać będzie na świecie. Potrzeba wybudować dla nowych jednostek infrastrukturę, powiększyć poligony wojskowe. Trzeba zabezpieczyć lotniska, centra dowodzenia, stacje radarowe, systemy łączności i zasilania w energię elektryczną. Potrzeba na to od groma przeróżnych systemów OPL np. z armatą KDA-35mm czy zmodernizować ppzr PIORUN by latał wyżej (do 8,5 km latają helikoptery Mi-8/Mi-17)- potrzebny wydajniejszy silnik, wyposażyć go w system IFF (by nie niszczyć własnych systemów uzbrojenia), potrzeba składanego i przenośnego stojaku w raz systemem obrotu w horyzoncie i elewacji, systemu zdalnego zasilania, systemu zdalnego sterowania za pomocą terminala (laptopa), trzeba stworzyć sieć by mogło działać kilka takich systemów sterowanych z jednego miejsca. Trzeba zakupić skomplikowane systemy średniego zasięgu OPL Wisła- Patriot NG uzupełnić go o pociski mogące niszczyć balistyczne pociski hipersoniczne (lecące szybciej niż Mach 5) i/lub pociski o innej trajektorii lotu niż balistyczna. Stworzyć system OPL Narew, opl Noteć, systemy wielolufowe Getlinga do niszczenia granatów i pocisków armatnich. Potrzeba systemów elektromagnetycznych na małe BSL-e. Trzeba będzie wymienić starszy, zakupiony nie dawno używany samoloty dla VIP Boeing 737 (wielu się to nie spodoba ;-( ). Potrzeba doposażyć wywiad i kontrwywiad wojskowy. I wiele wiele innych rzeczy, które muszą być wymienione lub zmodernizowane, a których tu nie wymieniłem jak zakup okrętów podwodnych z pociskami Tomachawk dla MW, korwet czy wymiany starych niszczycieli_____Ps. O ile uda się zgromadzić sumę tych ponad 520 mld zł, to tak na prawdę modernizować trzeba będzie cały czas bo zawsze będzie coś stare, zużyte czy nie będzie już części-wsparcia producenta (jak helikoptery na polskich 2 niszczycielach klasy Perry na które wypiął się amerykański Bell). Innym problemem jest sposób prowadzenia modernizacji w oparciu oswój przemył, w kooperacji czy całkowicie kupowanego u zagranicznego producenta. Kolejnym problemem jest co pierwsze np. zakup samolotów F-35 czy pełne dozbrojenie F-16 w ppk JAGM/Brimstone, pociski przeciw radarowe AARGM/-ER (HARM88-E/ER) z przebudową częci 2 miejscowych maszyn F-16 D w nowsze systemy elektroniczne. Kolejnym problemem jest np. modernizacje czołgów Leopard 2PL gdzie nie uwzględniono doświadczeń w walkach z ISIS w Syrii i Iraku, Tureckich Leopardów 2A4 i wypożyczonych Kanadyjskich 2A6M (z Bundeshwery). Jedno i drugie zmuszało by do wzmocnienia podwozia ponad poziom czołgu Leoparda 2A7v potrzebne na wzmocnienie podwozia (2,8 t-czołg 2A6M) i zainstalowanie dodatkowych pancerzy ceramicznych/reaktywnych burt, przodu kadłuba i wierzy jak zrobili to Turcy dla swojego Leo 2A4. U nas zwiększono do poziomu czołgo Leo 2A5. (w polskim Leo 2PL w miejscu celownika działonowego pancerz to zaledwie 600 mm RHA, czyli żeby zniszczyć czołg wystarczył by odpowiednik polskiego ppk. Pirat czy ukraińskiego ppk Korsar. Kolejny przykład nie spójności w modernizacji sprzętu WP- czołgów, to w 2-ej wer. prototypu czołgu Leopard 2PL-M1 na którym zainstalowano system IFF, a w tym samym czasie do T-72M/M1 tego nie zrobiono (pomijam inne uwarunkowania jak wzmocnienie celności działa poprzez instalację czujnika ugięcia armaty i instalacją prostego komputera balistycznego to dało by skupienie o 2,3 m lepsze na dystansie 2000 m, instalacji amortyzatorów elastomerowych co wydłużyło by czas pracy nie tylko amortyzatorów ale nowo zainstalowanych celowników (kamer termowizyjnych i w przyszłości cyfrowej łączności i BMS-u) czy wzmocnienie samego zawieszenia do poziomu podwozia Koreańskiego licencyjnego Kraba to zwiększyło by obciążenie podwozia do ok 52t z obecnych 49t. Co dało by możliwość zainstalowania ciężkiego pancerza wierzy i kadłuba oraz wymiany silnika na mocniejszy). Czy nawet przystosowanie armaty Rh-120 i 2S46-1 do strzelania z ppk. (potrzeba przekonstruować mechanizm uderzający w spłonkę pocisku plus ewentualne zastosowanie elektrycznego spustu). Pan Davien twierdzi iż trzeba wymienić armatę czym mnie bardzo rozbawił :-))). Oczywiści trzeba by dokupić takowe ppk. Falerick z Ukrainy/Belgii czy zbudować samemu w oparciu o współpracę tak jak zrobiono w przypadku Pirata opracowanego na bazie Ukraińskiego Korsar-a.). To były tylko PRZYKŁADY jak nie powinna być prowadzona modernizacja. Można znaleźć inne przykłady modernizacji/ zakupu w których patrzono tylko na cenę zakupu/modernizacji, albo realizowano inne kwestie np. polityczne, a może i prywatne. Takie podejście generuje tylko większe koszty utrzymania sprzętu w WP (częstsze przeglądy, naprawy- amortyzatory sprężynowe zamiast elastomerowych, zmniejszenie potencjału modernizacyjnego- za mała wytrzymałość zawieszenia co uniemożliwia dopancerzenie sprzętu lub bardzo go podraża, czy jeden typ uzbrojenia uzbrajano w system Leo 2PLM1, a prowadzona inna (T72M/M1) modernizacja już tego systemu nie otrzymała choć bardziej narażona jest na ostrzał własny przez podobieństwo do systemów potencjalnego wroga- system IFF/ brak systemu IFF. Tutaj, że by nie było takich błędów potrzebna jest większa i bardziej niezależna organizacja należąca do MON od obecnego Inspektoratu Uzbrojenia np. Agencja Uzbrojenia, która by była umocowana za pomocą ustawy, a nie rozporządzeniem min. MON co daje mu praktycznie możliwość ręcznego sterowania i wpływania na przebieg modernizacji technicznej WP. Merytoryka, doświadczenie czy znajomość rzeczy nie ma żadnego znaczenia. Liczy się tylko to co chce min. MON nie tylko obecny, wcześniejsi też to robili. W USA o zakupach dla wojska decyduje samo wojsko, a właściwie instytucja-Pentagon,a nie szef departamentu obrony, nie polityk. Co prawda prezydent USA może obciąć budżet Wojska lub go zwiększyć ale i on nie decyduje co wojsko potrzebuje i gdzie nabędzie potrzebny dla niego sprzęt. W Polsce nadal w sprawy wojska wpieprzają się politycy i to jest główna przyczyna zapóźnień WP- a nie brak/niedobór pieniędzy. To jest 2 punkt. Do polityków należy przyznanie budżetu, zorganizowanie działania tej instytucji od przepisów po nadzór ale nie wybieraniem rodzaju sprzętu (F-35, Himars, Patriot, F-16, Black Hawk , Caracal, Javelin, czy wzięcia za darmo Leopardów 2A4 co rozwaliło bardzo głęboką modernizację T-72M do PT-2001 Gepard wtedy to miało kosztować 4,6 mln USD/czołg czyli 3,5-krotnie więcej niż obecna modernizacja T-72M/M1 bez uwzględnienia inflacji USD) od tego są procedury (których nie ma), specjaliści (których nie ma) nie tylko wojskowi. JAK TO SIĘ NIE ZMIENI, TO NIC SIĘ NIE ZMIENI w WOJSKU POLSKIM. Może przybędzie nowego sprzętu ale potrzeby nadal będą przewyższały możliwości państwa polskiego.\nsobota, 12 października 2019, 00:00\nCzy PMT przewiduje naprawę MON ? Bez niej żadne wielkie pieniądze nie spełnią zadań. A nowe zakupy staną "na kołkach" jak i większość nowoczesnego sprzętu sprzętu obecnie. Autor o tym wspomina ostrożnie. A jest to warunek w ogóle pierwszy dla sukcesu. Przedwstępny.\npiątek, 11 października 2019, 22:34\nKolejne życzniowe PMT ... podpisywane nowe co pół roku ... ostatnie w lutym ... Same sukcesy ... i większość wydatków za granicą ...\npiątek, 11 października 2019, 21:40\nMiecznik i Murena są najmniej potrzebnymi. Wisła, Narew, artyleria, nowe BWP uzbrojone w ppk., nasycenie ppk, drony i jeszcze raz drony. Skuteczna amunicja. To najważniejsze cele modernizwcji.\nponiedziałek, 14 października 2019, 11:21\nsobota, 12 października 2019, 23:58\nNajbardziej potrzebny jest zwiad... satelitarny, lotniczy, lądowy i sprzęt do wskazywania celów dla artylerii rakietowej DALEKIEGO zasięgu. Mamy to? Nie! I mieć nie będziemy jescze długo.\npiątek, 11 października 2019, 20:48\nMały błąd jest w tekście tytułowym. Chyba pół biliona zlotych A nie pół miliarda.\njak beda przepłacac 3x jak w przypadku ładowarek SŁ-34C dostarczonych przez HSW to nic z tego nie bedzie\nsobota, 12 października 2019, 20:50\nTo fakt wojsko przepłaca i to piekielnie duże pieniądze za sprzęt i to nie tylko ten duży ale i ten podstawowy.