Kotlina Kru powraca - Kłodzko24.eu - Kłodzko w Kłodzku\nKotlina Kru powraca\nOpublikowano: pon, 1 lip 2013 07:55 2013-07-01T05:55:15.000Z\nKultura Rap w najlepszym wykonaniu w Kłodzku.\nRap w najlepszym wykonaniu w Kłodzku\n20 lipca w pubie AK\nKotlina Kru organizuje koncert. w pubie AK zagra grupy Heavy Mental, która wykonuje klasyczny rap w najlepszym wykonaniu.\n- Każdy z członków zespołu ma za sobą dziesiątki koncertów i udziałów w różnych projektach, co przekłada się na doświadczenie w studio i na scenie. Jeśli lubisz dopracowany technicznie rap, niosący niebanalne treści, położony na starannie przygotowanych bitach, z dużą dawką gramofonowych manewrów - mamy coś dla Ciebie - zachęcają organizatorzy.\nPoczątek 20 lipca o godz. 21.00. Wejściówki kosztują 10 zł. Po koncercie after party, podczas którego publiczność zagrzewać będzie Grubzee & DJ HWR.


Sebastian Chosiński ‹Zbrodnie w stylu retro: Pierwsze koty za płoty› (recenzja: Roman Orwid-Bulicz „Moja pierwsza sprawa i jego…”, Roman Orwid-Bulicz „Moja pierwsza sprawa i jego…”) – Esensja\n‹Moja pierwsza sprawa i jego…›\nTytuł Moja pierwsza sprawa i jego…\nWydawca Wydawnictwo Powieści Sensacyjnych\nCykl Komisarz Śliwiński\n[Roman Orwid-Bulicz „Moja pierwsza sprawa i jego…”, Roman Orwid-Bulicz „Moja pierwsza sprawa i jego…” - recenzja]\nPod dość dziwnym i mało komercyjnym tytułem „Moja pierwsza sprawa i jego…” kryje się debiutancka powieść – i zarazem pierwsza część kryminalnej trylogii – emigracyjnego pisarza Romana Orwid-Bulicza, której głównym bohaterem jest przedwojenny komisarz Policji Państwowej o nazwisku Śliwiński. Próbuje on znaleźć odpowiedź na pytanie, kto i dlaczego zamordował w Zakopanem szanowanego warszawskiego lekarza Jana Nowaka.\nZarazem „Moja pierwsza sprawa i jego…” to jedyna, jak dotąd, książka Romana Orwid-Bulicza, jaka ukazała się w Polsce. Jej autor opuścił bowiem kraj krótko po zakończeniu drugiej wojny światowej, ponieważ nie potrafił dostosować się do nowej sytuacji społeczno-politycznej, czyli – z jego punktu widzenia – zamiany jednej okupacji (niemieckiej) na drugą (sowiecką). Pierwszych kilka lat spędził w Monachium, następnie przeprowadził się na Wyspy Brytyjskie (początkowo do Londynu). Swoją trylogię kryminalną opublikował jeszcze w stolicy Bawarii, na dodatek za własne pieniądze (w ramach Wydawnictwa Powieści Sensacyjnych). Kiedy ją napisał? Z dużym prawdopodobieństwem – mimo powojennej daty wydania (1947) – jeszcze w czasie okupacji niemieckiej. W każdym razie w ostatniej części opowieści o komisarzu Śliwińskim, o której w „Esensji” już pisałem (chodzi o „Dolary… Dlaczego czyste?”), pojawia się 1945 rok. Trudno więc podejrzewać, aby dwie wcześniejsze książki – to jest „Moja pierwsza sprawa i jego…” oraz „Drugie wydanie powieści” – powstały później.\nDlaczego Orwid-Bulicz zdecydował się zacząć swoją pisarską karierę od historii detektywistycznych? Nie powinno to dziwić, wszak zarówno przed, jak i po wojnie, kryminały – także polskich autorów – cieszyły się olbrzymim zainteresowaniem czytelników. Nawet jeżeli, jak w serii „Co Tydzień Powieść”, nie była to literatura najwyższych lotów. Najistotniejsze, że były to wydawnictwa tanie i zapewniające rozrywkę. Orwid-Bulicz liczył zapewne na to, że ewentualny sukces wydawniczy pozwoli mu na kolejne publikacje. Czy tak się stało? Na to pytanie nie potrafię odpowiedzieć, ale faktem pozostaje, iż po przeprowadzce do Londynu wciąż pisał i dalej wydawał swoje dzieła za własne pieniądze (tak było zarówno z „Europa nie odpowiada ”, jak i dwutomowym „Jeśli jutro wojna…”). Kokosów na pewno nie zarabiał, lecz prawdopodobnie też jakoś specjalnie – w ostatecznym rozrachunku – nie dopłacał.\n„Moja pierwsza sprawa i jego…” to – pośrednio sugeruje to już sam tytuł – swoista książka-poligon, która posłużyła pisarzowi za „rozpoznanie bojem”. W czasie lektury rzuca się bowiem w oczy fakt, jak niewiele jeszcze wtedy Orwid-Bulicz potrafił, zwłaszcza w kontekście konstruowania fabuły i prowadzenia wątku sensacyjnego, ale z drugiej strony nie sposób odmówić mu talentu. Najważniejsze, że z każdą kolejną powieścią radził już sobie dużo lepiej. Siadając do lektury pierwszej odsłony trylogii, nie oczekujcie więc poziomu reprezentowanego przez Antoniego Marczyńskiego, Stanisława Wotowskiego, Marka Romańskiego czy Adama Nasielskiego – na to trzeba pracować latami. Mimo to należy przyznać, że pisarz wymyślił intrygę, która przykuwa uwagę czytelnika, a dodatkowym smaczkiem uczynił – wielce popularną w okresie międzywojennym (sprzyjały jej chociażby pisarki Eliza Orzeszkowa i Maria Rodziewiczówna) – teozofię. Jej wyznawcą jest właśnie warszawski doktor Jan Nowak, który pada ofiarą tajemniczego wypadku.\nWypadku, jaki od samego początku wzbudza poważne wątpliwości. Nowak – „niezmiernie zacny i porządny człowiek” – ginie w czasie urlopu spędzanego w Zakopanem, dokąd udał się w przerwie świąteczno-noworocznej. Zatrzymał się w pensjonacie „Terem”, skąd często wyprawiał się w góry. Z jednej z takich wycieczek już nie wrócił. Jego ciało znaleziono dzień później w okolicach Czarnego Stawu. Nie było bezpośrednich świadków zdarzenia, więc początkowo uznano je za nieszczęśliwe, niezawinione przez osoby trzecie. Dopiero po tym, jak na biurko naczelnika Urzędu Śledczego w Krakowie, komisarza Stefana Szymańskiego, trafia anonim, w którym „życzliwy kolega” (czyżby inny policjant?) stwierdza, iż „zachodzą uzasadnione obawy, że [Nowak] został zamordowany” i radzi „przeprowadzić dodatkowe śledztwo”, policja postanawia przyjrzeć się sprawie dokładniej. Szymański – do spółki ze swoim przyjacielem, krakowskim dziennikarzem Januszem Piotrowskim – rusza incognito do stolicy polskich Tatr i zatrzymuje się w „Teremie” jako zwykły turysta. Tyle że nie ma najmniejszego zamiaru wypoczywać; przede wszystkim chce przyjrzeć się innym mieszkańcom pensjonatu i rozeznać w całej sytuacji.\nSzybko okazuje się, że wśród klientów „Teremu” nie brakuje ciekawych indywiduów. Jak chociażby wykazujący dużą niestabilność umysłową i emocjonalną student Uniwersytetu Warszawskiego Zygmunt Niziński, dobry znajomy doktora Nowaka, który feralnego dnia wyruszył razem z nim w góry (ale potem się posprzeczali o coś i rozdzielili). Jak „profesor nauk hermetycznych” profesor Piotr Wyrobek – teozof i jasnowidz, organizujący w pensjonacie seanse spirytystyczne – i jego sekretarz oraz medium Zdzisław Żegota-Porąbski, który zanim skumał się ze swoim obecnym pracodawcą, był znanym w Warszawie… złodziejem. Do tego dochodzą jeszcze dwie siostrzane pary: emerytowane nauczycielki panie Sypułowskie i dla odmiany młode i piękne siostry Siedleckie. Zainteresowanie komisarza Szymańskiego wzbudza także właściciel „Teremu”, niejaki Józef Pociecha, suspendowany ksiądz, potem badacz Pisma Świętego, wreszcie emigrant w Ameryce Północnej i Południowej, skąd wrócił do ojczyzny, uciekając prawdopodobnie przed wymiarem sprawiedliwości. Czy zatem można się dziwić, że znalazłszy się w tak podejrzanym towarzystwie, Nowak skończył tak, jak skończył?\nSzybko jednak okazuje się, że dochodzenie zatacza coraz szersze kręgi i w konsekwencji dociera aż do Warszawy – w efekcie Szymański musi przekazać pałeczkę swemu stołecznemu koledze po fachu, komisarzowi Śliwińskiemu (uważanemu za wschodzącą gwiazdę polskiej policji). Tajemnicze rzeczy działy się bowiem także w mieszkaniu Nowaka po jego wyjeździe do Zakopanego. Doszło do dziwnego włamania, w wyniku którego z biurka doktora zniknęły wszystkie jego listy i dokumenty oraz… zdjęcie portretowe lekarza; złodziej, zakładając oczywiście, że była to tylko jedna osoba, pozostawił natomiast rzeczy o dużej wartości materialnej. Śliwiński ma więc twardy orzech do zgryzienia. Zwłaszcza kiedy wkrótce zostaje popełnione kolejne morderstwo. Jeśli chodzi o tę stronę opowieści, nie ma się czego czepiać. Nieco gorzej jest jednak z wykonaniem. Irytuje przede wszystkim wprowadzenie autora powieści jako narratora, który dzieli i rządzi, poczynając sobie przy tym, jak scenarzysta filmowy (może Orwid-Bulicz miał wtedy takie ambicje?), który nadużywa didaskaliów.\nCzęste „cięcia” naruszają konstrukcję fabuły; przeskoki bywają nagłe i niekiedy nieuzasadnione. Dziwi też fakt, że przez dłuższy czas Śliwiński, przejąwszy już dochodzenie, prowadzi je, nie wstając zza biurka. Ma prawdzie wiernego giermka, który załatwia za niego wiele spraw – chodzi o nadzwyczaj rezolutnego i przedsiębiorczego starszego przodownika Nowaka (przygotujcie się na wielu bohaterów noszących to popularne w naszym kraju nazwisko) – ale od wybitnego policjanta jako czytelnicy oczekiwalibyśmy większego zaangażowania. Na szczęście przychodzi w końcu taki moment, kiedy komisarz podejmuje konkretniejsze działania. Ktoś w końcu musi złapać przebiegłego mordercę! Zakończenie powieści otwiera furtkę do ciągu dalszego. Ba! ci sami bohaterowie pojawią się także w okupowanej przez nazistów Polsce, chociaż będą nosić już zupełnie inne nazwiska (patrz: „Dolary… Dlaczego czyste?”).


Kalkulator Muru Trumpa\nŁączna ilość betonu\nKoszt umiejscowienia elementu\nŁączny koszt montażu\nCzas życia projektu\nGęstość rozmieszczenia strażników\nŁączny koszt utrzym. strażników\nHow we could use the money instead\nCzysta woda dla\npacjentami z HIV\nCzesne na uniw. w USA\nLudzi ubezpieczonych w USA\n"Wybudowane" łóżka szpitalne (USA)\n"Wybudowane" łóżka szpitalne (Indie)\nMisje "Mars Curiosity"\nKlocki LEGO potrzebne do wybudowania\nCheck out 22 similar kalkulatory po polsku (calculators in polish)\nJak wyglądałby, ile kosztowałby mur Trumpa i jak możnaby lepiej wydać te pieniądze?\nKalkulator Muru Donalda Trumpa to sposób na to jak oszacować koszty projektu nowego prezydenta USA. To wynik 6 tygodni badań i testów przeprowadzonych przez Mateusza Muchę - założyciela Omni Calculator - i Tadeusza Zwolińskiego - inżyniera z Politechniki Warszawskiej.\nTo nie było łatwe zadanie - Donald Trump nie przygotował dokładnego planu budowy muru. Wszystko, co słyszeliśmy to „jak wysoki i jak piękny” ten mur będzie. Wysokość była różna w zależności od wystąpienia - od 35 stóp do nawet 80. Plan Trumpa jest na tyle skomplikowany, że staje się niemal niemożliwy do wykonania. W istocie, takie się okazało i obecnie o budowie muru prezydent USA już się nie wypowiada.\nTo ogromny projekt, a jego koszty są bardzo trudne do oszacowania. Biorąc to pod uwagę, musieliśmy założyć trzy rzeczy:\nkażda część projektu musi być jak najtańsza. Co prawda, ostatecznie nawet taki nieskomplikowany będzie niewyobrażalnie drogi, ale i tak pozwoli zaoszczędzić kilka miliardów dolarów (kosztem piękna, o którym wspominał prezydent Trump). To na przykład oznacza też, że rezygnujemy z monitoringu i drutu kolczastego\nwiele rzeczy trzeba było uprościć. Nie skupiliśmy się np. na wykupie ziemi, budowie dróg czy administracji muru. Skupiliśmy się tylko na samej budowie\nwedług nas realistyczna wysokość muru to 40 stóp, czyli około 12 metrów\nZ powodów technicznych nie da się zrobić muru na miejscu. Jest bowiem za gorąco. Najlepszy i najtańszy sposób to stworzenie betonowych paneli w fabrykach mieszczących się tak blisko granicy, jak to tylko możliwe.\nWyprodukowane w betonowniach panele byłyby wzmocnione stalowymi prętami Zamiast rozbijać koszty wytworzenia na koszty zasobów i produkcji, zbudowaliśmy model, gdzie bazą jest cena jednego metra sześciennego wzmocnionego prefabrykatu betonowego. Najbliższy naszym wyobrażeniom produkt był sprzedawany za 635 dolarów za jard sześcienny. Uznaliśmy, że przy takiej skali budowy muru granicznego, właściwą ceną byłoby 350 dolarów.\nWyprodukowane panele muszą być przetransportowane do granicy. Średni dystans z fabryki do miejsca konstrukcji to 150 mil (według raportu Bernsteina). Wybraliśmy dość skromną kwotę 4 dolarów za każdą milę transportu. Pominęliśmy też potencjalne problemy - zmieszczenie paneli na ciężarówkach czy wpływ dróg o niskiej jakości na koszt transportu.\nZłożenie. Najprościej mówiąc, potrzebujemy koparki do zrobienia dziury, żurawia to zamontowania panelu i buldożera do zakopania go i umocowania w ziemi. Do tego wystarczy kilku robotników, którzy będą ten proces nadzorować.\nStraż. Część kalkulatora jest poświęcona oszacowaniu kosztów strażników, którzy musieliby patrolować okolice muru. Domyślnie liczba strażników jest ustawiona na 0 - niektórzy mogą uznać, że nie warto tego brać pod uwagę. Według tego raportu, roczny całkowity koszt zatrudnienia jednego policjanta to trochę ponad 149 tys. dolarów. Koszt strażników to wielokrotność tej kwoty.\nUtrzymanie. To zawsze największa część kosztów każdego projektu. Zwykle uznaje się, że sama konstrukcja to jedynie od 10% do 20% dużego projektu, który ma się utrzymać przez 25 lat. W tym przypadku wzięliśmy pod uwagę - bo to dość prosta konstrukcja - tę dolną wartość. 80% całości oznacza, że utrzymanie muru to 400% kosztów konstrukcji. A 400/25 (bo tyle lat powinno się to utrzymać) to 16% rocznie. Pójdziemy tutaj Prezydentowi na rękę i ustalimy tę wartość na 15%.\nDodatkowo, postaraliśmy się stworzyć listę rzeczy, które można sfinansować zamiast budowy muru.\nMówiąc krótko: można zdziałać bardzo dużo. Według naszych obliczeń koszt budowy muru wzdłuż granicy z Meksykiem jest taki sam jak 7 mld posiłków dla bezdomnych (co daje trzy posiłki dziennie przez ponad 4 lata dla każdego z 1,56 mln bezdomnych w USA). Można też kupić 78 mln notebooków dla uczniów, co znacząco podnosi poziom nauczania. Można wysłać aż 9 misji Mars Curiosity, które podnoszą stan naszej wiedzy o Układzie Słonecznym.\nGdyby Amerykanie chcieli być bardzo hojni wobec Polaków, mogliby też za te pieniądze sfinansować 163,5 mln wypłat dla rodzin z programu 500+. Można też za tę kwotę posadzić 206 mln drzew na całym świecie.\nPodsumowując, za miliardy dolarów, które Donald Trump wydałby ba mur, można rozwiązać naprawdę wiele problemów, które dotyczą całej ludzkości.


Podsumowanie Akcji Żyj Zdrowo Wyglądaj Szałowo 2019\nBeata Rygielska 2019-03-06 12:04 Artykuły 0 100\nPromocja zdrowia jest jednym z zadań obejmujących całą społeczność szkolną. Dlatego w ramach akcji związanej z hasłem miesiąca: luty - „Żyj zdrowo, wyglądaj szałowo” w naszej szkole zostały przeprowadzone lekcje dotyczące zdrowego stylu życia. Uczniowie mogli zadawać pytania dotyczące prawidłowego odżywiania, wpływu aktywności ruchowej na organizm człowieka.\nW poszczególnych klasach odbyły się także zajęcia praktyczne. Dzieci własnoręcznie wykonały apetyczne i zdrowe kanapki. Atmosfera w czasie pracy była gorąca. Każdy nauczył się czegoś nowego i zdobył kolejne, ważne doświadczenie (niektórzy uczniowie po raz pierwszy w życiu obierali marchewkę). Na koniec odbyła się degustacja przygotowanych potraw.\nSzkoła uczestniczy w programach „Owoce i warzywa w szkole” i „Mleko w szkole”, które zostały przygotowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a także w programie zaproponowanym przez Główny Inspektorat Sanitarny – „Trzymaj formę”.\nDzięki wykonywaniu wyżej wymienionych zadań, uczniowie mogli doskonalić kompetencje kluczowe: osobiste, społeczne i w zakresie umiejętności uczenia się.\nPrzegląd Form Artystycznych 2019\nAutor artykułu: Beata Rygielska\nAutor zdjęć: Michał Lipski


Bać się czy nie? – Kura Pazurem\nAnna 8 czerwca 2020 20 komentarzy\nCodziennie śledzę raport na temat koronawirusa i codziennie się martwię. W sklepach już tylko co któraś osoba ma maseczkę. Rzadko kto dezynfekuje dłonie. Wiele państw otwiera granice, ale nas prawie nikt nie wpuszcza, bo statystyki wcale nie uspokajają. Wciąż jest niewiele testów, więc ciągle nie wiadomo, ilu tak naprawdę jest chorych. Jajo się stresuje, bo nie widać, żeby zbyt szybko samoloty latały za ocean. A jak Jajo się denerwuje, to ja też. I takie koło robimy.\nOstatnio miałam okazję usłyszeć, jak trzy kobiety w sklepie śmiały się z ludzi w maseczkach, bo nie rozumiały, czego się boją. Miałam to (nie)szczęście stać za nimi. Nie wytrzymałam i się odezwałam.\n– Myślę, że to egoistyczne z pań strony – powiedziałam w maseczce na gębie. – Bo ja zakrywam usta i nos, by chronić między innymi panie. Przykro, że panie mają mnie gdzieś. (Miałam dosadniej to określić, ale chciałam wyjść na kulturalną osobę).\n– Ale czego się tu bać? Ci, którzy przeżyją, będą zazdrościć tym, którzy umarli.\n– Może i tak, ale ja nie chciałabym być osobą, która zarazi moją mamę. Skazałabym ją na śmierć. I nie jestem pewna, czy będę jej zazdrościć.\nKobiety wzruszyły ramionami, zabrały swoje sprawunki i poszły, mając oczywiście wszystkie zalecenia w czterech literach.\nInnego dnia miałam okazję wysłuchać mężczyzny, w maseczce co prawda, ale tak brudnej, że szok. No, ale może musiał w niej pracować. Nie wiem. Stwierdził, że nie zna nikogo chorego, więc wirusa nie ma. A ponadto to wszystko jest wymysłem ZUS-u, bo chce się pozbyć emerytów. Wiadomo, nie ma pieniędzy, więc trzeba “starych” wyeliminować.\n– O! – zdziwiłam się. Najpierw myślałam, że facet żartował, ale nie, pełna powaga. – To nasz ZUS, trzeba przyznać, ma niezłą moc rażenia, jeżeli przy okazji wypuścił wirusa w świat. A co pan powie na to, że umierają też młodzi ludzie? (Akurat tego dnia zmarła osiemnastolatka).\n– Dostają rykoszetem – dodał.\nCiekawa jestem, jak u Was. Podobno wg naszego cudnego rządu, radzimy sobie wspaniale, tylko dziwna sprawa, że statystyki jakoś tak słabo wypadają. Udało się nam wypłaszczyć liczbę zachorowań i to by było na tyle. Co dalej? Nikt chyba nie ma pomysłu.\nOpublikowany w refleksje egzystencjalne, zdrowieOtagowane bać się czy nie, koronawirus, loty za granicę, pandemia, statystyki\n20 myśli na “Bać się czy nie?”\n8 czerwca 2020 z 07:34\nO dziękuję za wpis do kawki 🙂 Nie jest dobrze,a może być jeszcze gorzej.Weekend pokazał,że daleko nam do końca wirusa.Ja tylko czekam, aż ruszą samoloty zza oceanu :). Pozdrawiam jajową rodzinkę całą 🙂\n8 czerwca 2020 z 11:44\nTo prawda, nie wygląda to wszystko dobrze.\n8 czerwca 2020 z 08:26\nU nas (Australia) jest niezle.W kraju zmarly 102 osoby.W stanie Victoria w szpitalach jest tylko kilka osob.Restrykcje juz nam poluzowali.Maseczek nie nosilismy ( chyba , ze ktos chcial),ale dzieci uczyly sie online–jutro wraca juz reszta do szkol.Kto moze , nadal pracuje z domu,nadal zachowujemy 1,5 m odleglosci wszedzie ,odkazamy rece i przestrzegamy ilosci osob w pomieszczeniach.Otwarto juz restauracje(do 20 osob w jednej sali), bibioteki,mozemy jezdzic po naszym stanie.Wreszcie , po 3 miesiacach odwiedzilam wnuki mlodsze (9 i 7 lat), bo moglam pojechac te 90 km do nich.Pracuje jako wolontariusz wraz z innymi paniami w polskiej bibliotece–jedynej w Melbourne.No i wczoraj otworzylysmy po ponad 2 miesiacach zamkniecia.Pomieszczenie nie jest bardzo duze , mozemy wewnatrz jednoczesnie miec 5 czytelnikow.Jedna z czytelniczek powiedziala wczoraj, ze to jej najszczesliwszy dzien od 3 miesiecy, bo juz w domu nie ma nawet jednej strony zadrukowanej ,ktorej nie czytala. Ale granice mamy zamkniete i raczej w tym roku bedziemy mogli latac tylko do Nowej Zelandii,ktora jest juz wolna od coronawirusa.Wybieralam sie do Polski ,trudno poczekam ile bedzie trzeba.\n8 czerwca 2020 z 11:45\nPewnie szybko granic nie pootwierają. 🙁\n8 czerwca 2020 z 12:07\nBać się, strach nie jest przyjemny, ale pomaga. Nosze maseczkę, izoluję się. Idiotów staram się omijać, szczególnie tych, którzy szafują MOIM życiem w stylu, “co się pani boisz, najwyżej umrzesz”… Noszszsz…\n8 czerwca 2020 z 14:43\nNo! Też mnie to irytuje. Chce umierać, niech umiera, a innym da spokojnie żyć.\nFilipowa Daria ;) powiedział:\n8 czerwca 2020 z 12:20\nWiększą od pandemii koronawirusa jest pandemia głupoty, czego dowodem są właśnie takie zachowania, jak przytoczone na blogu.\nTeż obserwuję duży spadek ludzi w maseczkach w sklepach i zastanawiam się, czy źle zrozumieli przekaz (można chodzić bez masek na ulicy, ale nie doczytali, że nadal trzeba zasłaniać się w sklepie, urzędzie, przychodni itd.?), czy po prostu mają to w nosie. 🤦♀ W galerii przy wejściu do każdego sklepu stoją środki dezynfekcyjne, ale większość ludzi mija je obojętnie. Czy to zbiorowa ślepota, czy głupota? 🤦♀ Powinien być całkowity zakaz wejścia do sklepu, jeśli jest się bez “zasłonki” i nie zdezynfekuje się rąk przy wejściu i byłoby po problemie.\n8 czerwca 2020 z 19:10\nTeż uważam, że tacy ludzie nie powinni być wpuszczani do sklepów. Zasady to zasady. Dzisiaj mamy największą liczbę zachorowań. W końcu jesteśmy w czymś najlepsi w UE. Ręce opadają.\n8 czerwca 2020 z 12:42\nDla mnie, jest to mocno naciągane. Jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Takie maseczki i takie “odkażanie” prawdziwej epidemi w życiu by nie zatrzymały. Zważywszy, na doniesienia że świata finansjery, gdzie USA i kilka inny krajów domaga się kosmicznych odszkodowań od Chin za straty związane z wirusem, wiedząc, że te same kraje są niebagatelnie zadłużone u Chińczyków… To wszystko zaczyna się klarować coraz bardziej. Tym razem mamy do czynienia z wirusem ekonomicznych zależności – banka ekonomiczna zaczyna pękać i szuka się winnego, kto za to zapłaci… Oczywiście, że narody, ale… niestety w przypadku pojawienia się prawdziwej epidemi, czy pandemia będziemy bezradni. Tym bardziej bezradni, że ludzie zrażeni wciskaniem im bajek i oszustwem na dużą skalę, z którym obecnie mamy do czynienia, nie będą współpracować. Będą zastanawiać się jakie znowu szfindle im się zadaje. Więc kiedy przyjdzie prawdziwa epidemi, a to już szybciej niż później, bo natura zacznie się bronić przed tym co jej robimy, to będziemy bezsilni i bezradni, a obecnie stosowane środki ostrożności będą warte tyle co nic. Teraz są skuteczne… bo nie mają przed czym chronić w wielu przypadkach. Dają złudne poczucie bezpieczeństwa, które też będzie negatywnie procentować na przyszłość w przypadku prawdziwej pandemii.\n8 czerwca 2020 z 14:45\nMam koleżankę lekarkę, która więcej rozumie niż zwykły śmiertelnik i ja jej wierzę. Od początku mówiła o maseczkach i zaopatrzyła w nie swoich przyjaciół.\n8 czerwca 2020 z 13:29\nJa też nie chciałabym zarazić mamy, więc stosuję się do zaleceń. Miałam 3 czerwca termin do specjalisty i dopiero w domu uzmysłowiłam sobie że lekarz przyjmował pacjentów bez maseczki\nTo brak odpowiedzialności.\n8 czerwca 2020 z 14:17\nSiedzę w domu ile mogę i tylko chodze na zaplanowane wizyty bo złapałam porazenie nerwu trójdzielnego twarzy.Tam gdzie chodze to raczej wszyscy w maseczkach czy przyłbicach.20 mam rezonans magnetyczny i okaże sie co było przyczyną.Dostaliśmy spożnione skierowanie do sanatorium i nie wiemy co robić .Troche mam stracha czy jechać.Mój mąż robi zakupy ale tez w maseczkach i nie zważamy na tych co lekceważą sobie chociaż u nas nie ma nowych zachorować.Wolimy dmuchac na zimne .Pozdrawiam serdecznie i zdrówka życze dla całej rodzinki!\n8 czerwca 2020 z 14:46\nDziękujemy, Elu i też zdrowia życzymy.\nNie chodzę w duże skupiska jeśli nie muszę, pracuję w domu jak mogę, myję ręce bardziej niż często i zakładam tę szmatę na twarz w miejscach takich jak sklepy, chociaż w skuteczność nie wierzę. Nie wierzę też w spiskowe teorie, ale jak się zastanowić to cała pandemia wygląda dziwnie i nijak nielogicznie. Nie znam nikogo, kto się zaraził, kto umarł na Covid, albo z niego wyzdrowiał. Żle znoszę ograniczenia, ale znoszę, ze względu na innych. I jak zawsze jestem za zdrowym rozsądkiem, chociaż nigdzie ostatnio nie potrafię go dostrzec.\n8 czerwca 2020 z 14:48\nChyba nie ma logicznych epidemii. Znam jedną osobę chorą, na szczęście miała niewielkie objawy.\n8 czerwca 2020 z 18:04\nJa też nie znam. Jednak córka znajomej już tak. Zdrowy 48-latek, spędził 2 miesiące w szpitalu, wyszedł z tego, ale nie wrócił do dawnej sprawności. Szlag mnie trafia jak czytam negacjonistów i zwolenników teorii spiskowych. Na terenie mojej gminy (10 tys. osób) zmarła tylko jedna osoba, zachorowało 60, a 8 wymagało intensywnej terapii. Wydaje mi się zupełnie logiczne, że mogę ich nie znać, ale to nie znaczy, że wirusa nie ma, albo że nie jest groźny.\n8 czerwca 2020 z 19:03\nOj, mnie też te wszystkie teorie spiskowe wkurzają. Wszyscy mądrzy i specjaliści od wirusów.\n8 czerwca 2020 z 20:03\nDziś we Włoszech 280 nowych przypadków, w Polsce 599.\n9 czerwca 2020 z 13:26\nTak! I to jest przerażające.


Yann M'Vila na Vicente Calderón? - Atleti.pl - Polska strefa fanów Atletico Madryt!\nYann M'Vila na Vicente Calderón?\nMarc18 lutego 20110 Comment0182\nWłodarze Atlético Madryt zabiegajš o pomocnika Rennes, Yanna M’Vilę, którego chętnie widzieliby w drużynie w przyszłym sezonie. 20-latek posiada kongijskie korzenie, ale naturalnie reprezentuje kadrę narodowš Francji.\nW najwyższej klasie rozgrywkowej w swoim kraju, w Ligue 1, robi dobre wrażenie już drugi rok z rzędu, co przycišga zainteresowanie ze strony dużych europejskich klubów. Atlético zalicza się do tych zespołów. Nic dziwnego, skaut obserwował poczynania młodego defensywnego pomocnika w meczu z Niceš. Obok przedstawiciela Los Rojiblancos, na stadionie znaleli się jego koledzy po fachu z innych drużyn, między innymi Bayernu Monachium, Milanu i Liverpoolu, również majšcy chrapkę na wartego około 15 milionów  gracza.\nUmowa Yanna M’Vily wygasa dopiero w czerwcu 2014 roku, ale ze względu na potencjał zawodnika, jego odejcie latem tego roku wydaje się niemal pewne. To naturalny defensywny pomocnik, lecz dobrze czuje piłkę i potrafi płynnie wyprowadzić piłkę. Taki stan rzeczy powoduje, iż jego partnerowi ze rodka pola można ograniczyć grę w destrukcji i wystawić taktykę przypominajšcš diament.\nPo awansie do pierwszej drużyny Rennes oraz utrzymaniu miejsca w podstawowej jedenastce, M’Vila zadebiutował w reprezentacji Tricolores. Niedawno rozegrał kolejne spotkanie w barwach kadry narodowej, kiedy to w drugiej linii przyszło mu walczyć z pomocnikiem Atlético Madryt, Brazyliczykiem Elíasem. W przeszłoci był ważnš postaciš młodzieżowych reprezentacji Francji, konkretnie U-17, U-19 i U-21.\nMimo, że Atlético przedłużyło kontrakt z Paulo Assunçao, wiek byłego gracza Porto (włanie skończył 31 lat) zmusił zarzšd Los Colchoneros do rozpoczęcia poszukiwań jego następcy. Pierwszym wyborem został 20-letni Francuz, Yann M’Vila.\nFrente Atletico ladami "Czerwonych Diabłów" Previous post\nMario Santana za darmo? Next post


FilmPolski.pl - WOJNA DOMOWA\nCzarno-biały, 15 odcinków x ok. 25 - 50 min\nLokacje: Warszawa (ul. Senatorska, Pałac Kultury i Nauki, Muzeum Narodowe przy Alejach Jerozolimskich, place: Teatralny i Konstytucji, Na Rozdrożu, Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa, Centralny Dom Towarowy przy ul. Kruczej 50, okolice kina "Moskwa" przy ul. Puławskiej 19 , dworce kolejowe: Warszawa Główna przy ul. Torowej, tymczasowa Warszawa Centralna przy ul. Emilii Plater, Warszawa Gdańska, Park Łazienkowski, Port lotniczy Okęcie, Krakowskie Przedmieście w okolicach kościoła Świętej Anny), Tatry, Sopot (plaża).\nDom, w którym mieszkają bohaterowie serialu stoi vis a vis kościoła pod wezwaniem św. Antoniego na ul. Senatorskiej.\nPrzekomiczna Irena Kwiatkowska i niezapomniany Kazimierz Rudzki jako rodzice Pawła, Alina Janowska jako pełna werwy, atrakcyjna ciotka i Andrzej Szczepkowski, dystyngowany, o wspaniałym poczuciu humoru wujek Anulki, wreszcie zabawny Jarema Stępowski, który zbierał suchy chleb dla konia - pozostali w pamięci widzów oglądających przed laty "Wojnę domową". Autorka scenariusza, Mira Michałowska - pisarka, dziennikarka, satyryk i tłumaczka literatury anglosaskiej, m.in. Hemingwaya - pod pseudonimem Maria Zientarowa publikowała w latach 50. i 60. na łamach "Przekroju" swoje opowiastki z życia dwóch rodzin. Kolejne rozdziały "prozy w odcinkach" złożyły się na książkę, później powstał scenariusz telewizyjny. Olbrzymie powodzenie pierwszej, 7- odcinkowej serii filmów - Złoty Ekran w kategorii programów rozrywkowych, Złota Maska dla Aliny Janowskiej - skłoniły realizatorów do kontynuowania serialu i nakręcenia następnych 8 odcinków. - "Wojna domowa" jest przede wszystkim komedią - mówiła autorka scenariusza. - Nie chciałam atakować młodzieży ani rodziców, ani tym bardziej szkoły, acz nie twierdzę, że właśnie ta instytucja ma być powszechnie przestrzeganym tabu. Chciałam zabawić trochę telewidzów kosztem drobnych śmiesznostek dnia codziennego. [PAT]\nMaria Zientarowa (pseud.)\nodcinki; 8, 10-15\nodcinki: 8, 10-15\nodcinki: 1-7, 10-12, 15\nAnula Góralczyk, siostrzenica Kamińskich\nKazimierz Jankowski, ojciec Pawła\nPaweł startuje w castingu do spektaklu telewizyjnego. Wracając do domu wstępuje do sąsiadki Ireny mieszkającej piętro niżej. Skarży się na rodziców i opowiada, że powinien już zacząć się golić. Irena pozwala Pawłowi ogolić się maszynką jej męża, Henryka. Paweł po kryjomu wyjmuje z maszynki żyletkę i kilkoma ruchami zdejmuje z twarzy krem. Irena jest pełna podziwu, że tak szybko i bezkrwawo się ogolił. Następnego dnia Paweł wyczekuje na telefon z telewizji. Okazuje się, że został zaproszony do drugiego etapu rekrutacji. Informuje rodziców, że będzie grał w tv. Ojciec absolutnie się na to nie zgadza. Paweł po drugim etapie castingu nie dostaje wymarzonej roli, ale i tak jest obrażony na ojca. Przygnębiony wraca do domu, gdzie demonstruje swoje zagniewanie odmawiając zjedzenia pączków. Mam jest zrozpaczona. Tymczasem ojciec Pawła, nie wiedząc nic o odrzuceniu kandydatury syna, jedzie do telewizji, by prosić reżysera o rezygnację z Pawła. Gdy podczas rozmowy słyszy, że Pawła nie przyjęto, bo kiepsko się porusza, jest oburzony. Staje w obronie syna i namawia reżysera, żeby przyjął go chociaż do roli drugoplanowej. Reżyser obiecuje przemyśleć swoją decyzję. Wieczorem Paweł odzyskuje apetyt.\nklaszczący; nie występuje w napisach\nsąsiadka Jaworska; nie występuje w napisach\nreżyser w tv; nie występuje w napisach\nkonferansjer; nie występuje w napisach\nredaktorka Janeczka w tv; nie występuje w napisach\nzbierający suchy chleb dla konia; nie występuje w napisach\nPaweł dowiaduje się o koncercie Simony Grabczyk, której jest wielkim fanem. Bardzo chce pójść na koncert, ale nie ma pieniędzy. Na dodatek ojciec każe mu pójść do fryzjera. To Pawła przeraża. Chce ojca udobruchać, proponuje mu herbatę. Jednak ojciec, nieprzywykły do uczynności syna, od razu wie, że Paweł chce się wymigać od strzyżenia. Daje mu 10 zł na fryzjera, a za resztę pozwala kupić bilet na koncert. Po czym i tak każe sobie zrobić herbatę. Paweł z rozpaczy "rozchorowuje się". Zmartwiona pani Jankowska opowiada o tym u fryzjera sąsiadce Irenie. Mają jednak utrudnioną komunikację gdyż trzymają glowy w suszarkach. Jankowska ubolewa, że syn przestał słuchać płyt, a na dodatek zastaje go słuchającego Mozarta. Obawia się o jego zdrowie psychiczne. Całą winę za stan zdrowia syna przypisuje swoim błędom wychowawczym, o których wyczytała w zakupionym podręczniku wychowania. Irena odwiedza chorego. Wymieniają się sposobami na podbijanie kresek w termometrze (nacieranie i maczanie w herbacie). Do domu wraca ojciec. Dowiaduje się, że Paweł nie był u fryzjera i postanawia z nim porozmawiać. Proponuje synowi układ: da mu pieniądze na koncert, a Paweł pójdzie do fryzjera, umyje się dokładnie, ze szczególnym uwzględnieniem obu uszu i natychmiast wyzdrowieje. Paweł postanawia się zastanowić nad propozycją taty. Następnego dnia idzie do fryzjera. Czuje się, jakby szedł na ścięcie. Załamany, z obciętymi włosami, wraca do domu. Nie cieszy go nawet bilet na koncert, który dostaje od Ireny.\nchłopak u fryzjera; nie występuje w napisach\nmanikiurzystka; nie występuje w napisach\nWenecja (Międzynarodowy Festiwal Filmów dla Dzieci i Młodzieży)-Nagroda Specjalna Komitetu Filmu Młodzieżowego\nMatka Pawła jest chora i prosi sąsiadkę Irenę, by zastąpiła ją na wywiadówce. Irena przejmuje się tą rolą, przegląda w domu zawartość szafy, wybierając najodpowiedniejszy strój. Za radą Pawła wybiera płaszcz męża i chustkę na głowę, dzięki której wygląda jak "prawdziwa matka". W szkole znajduje właściwą klasę (wie, że przy wejściu wisi plakat z anatomicznym przekrojem budowy żaby) i siada obok mężczyzny. Okazuje się, że to jej kolega z lat młodości Felek Siekierski. Tymczasem wchodzi profesor i informuje rodziców, że ich dzieci zachowują się coraz gorzej. Relacjonuje incydent: uczniowie wyrzucili z drugiego piętra dwie umywalki i nikt się nie przyznał do winy. Dyrekcja nałożyła więc na wszystkich rodziców obowiązek pokrycia szkód. Rodzice po dyskusji powołują komisję umywalkową. Profesor przechodzi do podania ocen w skali całej klasy. Irena nie może się w tym połapać. Felek obiecuje jej to wszystko wyjaśnić po zebraniu, u Fukiera. W domu państwa Jankowskich nerwowa atmosfera. Wreszcie wraca podchmielona Irena. Przekazuje matce Pawła oceny w postaci średniej arytmetycznej, nad czym długo z Felkiem Siekierskim pracowali. Pani Jankowska jest zrozpaczona fatalnymi wynikami. Okazuje się, że indywidualne oceny Pawła nie są takie złe.\nwoźna w szkole; nie występuje w napisach\npani Kowalska, matka Rysia; nie występuje w napisach\nmatka na wywiadówce; nie występuje w napisach\npan Bakolak; nie występuje w napisach\nFelek Siekierski, kolega pani Kamińskiej z Ustronia; nie występuje w napisach\nojciec na wywiadówce zgłaszający wnioski o powołanie komisji umywalkowej i papierosowej; nie występuje w napisach\nPIERWSZY DZIEŃ (4)\nKamińscy przygotowują mieszkanie na przyjęcie 15-letniej siostrzenicy Ireny, Anulki. Pomaga im Paweł. Przyjeżdża Anula. Najpierw zadziwia Irenę i Henryka długą toaletą poranną. Wychodząc do szkoły, prosi ciocię Irenę o pomoc w znalezieniu, przeczytaniu i opracowaniu "Odprawy posłów greckich". Irena pyta o "Odprawę" w spożywczym, ale nie ma. Jest za to świeża serwolatka. Irena zastaje w domu Annę i jej przyjaciółkę łapiące przez okno deszczówkę. Anna wyjaśnia, że to dobre na zmarszczki. Irena przyznaje się, że nie zdobyła książki, ale okazuje się, że Anna znalazła ją na półce w pokoju wuja. Oznajmia Irenie, że idzie do przyjaciółki uczyć się matematyki. Prosi też ciotkę, żeby przeczytała za nią lekturę i streściła jej wieczorem. Do Ireny przychodzi Paweł. Irena daje Pawłowi pieniądze na koktajl mleczny i prosi, by towarzyszył dziewczynkom. Paweł jest szczęśliwy. W tajemnicy przed matką bierze ze sobą gitarę. Wieczorem Irena i Henryk siedzą jak na szpilkach, czekając na Anulę. W końcu oboje wychodzą jej szukać. Na dworze spotykają panią Jankowską czekającą na syna. Wreszcie młodzi pojawiają się na horyzoncie. Paweł ucieka przed matką. Zaś Anula komunikuje wujostwu, że przyprowadziła nową przyjaciółkę na noc. Irena zdobywa się jedynie, by zabronić dziewczynkom noszenia fryzur "a la wodogłowie". Anula prosi ciocię, by na dobranoc opowiedziała im "Odprawę", zwłaszcza że jutro jest klasówka. Irena zapomniała przeczytać dramat, wyraża skruchę.\npani Jadzia, ekspedientka w sklepie spożywczym; nie występuje w napisach\nbohaterowie serialu oglądają w telewizji "Kapitana Sowę" (taki tytuł pada z ust Andrzeja Szczepkowskiego), w rzeczywistości na ekranie telewizora można zobaczyć końcową scenę filmu "Ostatni kurs"\nDWÓJA Z AZYMUTU (5)\nAnula wraca ze szkoły upaćkana błotem. Tłumaczy, że to wszystko przez przysposobienie wojskowe. Anuli ten przedmiot nie idzie, dostała dwóję z azymutu, boi się, że nie zda właśnie przez PW, nie chce jeść. Ania przyznaje się też do dwói z marszu kościuszkowskiego. Wujostwo nie dowierza, że Ania nie potrafi maszerować. Ania wyjaśnia, że dwója z marszu jest wynikiem zagadania się z koleżanką, która "maszerowała w odwrotnym kierunku". Przygnębiona Ania mówi, że gdyby nie zdała, popełniłaby samobójstwo. Opiekunowie namawiają Anię, by się trochę rozerwała i zapomniała o problemach. Ania zgadza się wyjść na imprezę. Imprezą tą jest jam zorganizowany przez Pawła. Podczas nieobecności Ani Irena i Henryk zastanawiają się nad sensem tańca na odległość uprawianego przez młodzież. Zaczynają tańczyć, dołącza się też mama Pawła. Bawiących się na całego (w rytmie modnego tańca "let's kiss", czyli "hop skoka", jak nazywa ten taniec pani Jankowska) dorosłych przyłapuje na gorącym uczynku Ania.\nsąsiad Kamińskich, ojciec Maniusia; nie występuje w napisach\nTRÓJKA KLASOWA (6)\nZdyszana Anula wraca do domu i informuje Irenę, że Pawła aresztowano. Irena martwi się, że Paweł wpadł w towarzystwo "żuli". Anula staje w obronie żuli i dementuje przypuszczenia ciotki. W końcu o aresztowaniu Pawła dowiaduje się pani Jankowska. Wyobraża sobie, że syn napadł na bank i uciekając na skuterze, został schwytany. Paweł wraca do domu cały i zdrowy. Okazało się, że milicjant skonfiskował mu bilety do kina (na film "The Beatles") za to, że przebywał tam w "godzinach urzędowania". Paweł opowiada matce o trójkach klasowych wyłapujących młodzież chodzącą po ulicach bez opieki dorosłego po godzinie 20. Paweł chce się wieczorem spotkać z kolegami i prosi matkę, aby wyszła po niego, ale jednocześnie, aby nie przyznawała się, że jest jego matką. Anula rozmawia z koleżanką przez telefon o rozmnażaniu pantofelka. Irena podsłuchuje rozmowę, jest zszokowana. Paweł przepytuje Anulę z biologii. Przy przerabianiu tasiemca Anula nie może jeść. Paweł informuje Irenę, że Anula będzie mogła jeść dopiero za trzy dni, jak dojdzie do dżdżownicy. Pani Jankowska wybiera się "na miasto" osłaniać syna. Zabiera ze sobą Irenę. Tłumaczy jej, jak powinien zachowywać się rodzic, żeby nie zdemaskować się przed kolegami syna. Pod blokiem spotykają ojca Pawła, który wcześniej wrócił z delegacji. We troje chodzą po MDM-ie, czekając na Pawła. Przygląda im się milicjant. Pani Jankowska czuje się tym zaniepokojona. Pojawia się Paweł z kolegami. Kolejni chłopcy rozchodzą się do domów. Kiedy Paweł zostaje z ostatnim kolegą podchodzi do nich milicjant. Pani Jankowska jest przerażona, że aresztuje kolegę Pawła, postanawia więc zdemaskować się. Tłumaczy milicjantowi, że ten chłopiec też jest pod ich opieką. Krzyki pani Jankowskiej doprowadzają do powstania sporego zbiegowiska. Dopiero po jakimś czasie okazuje się, że milicjant jest ojcem kolegi.\nmilicjant, ojciec kolegi Pawła; nie występuje w napisach\nPOLSKI JOGA (7)\nHenryk ma wyjątkowo zły humor. Zginęły gdzieś jego świeżo zakupione tygodniki. Po długotrwałych poszukiwaniach odnajduje zgubę w paczce makulatury zebranej przez Anulę na szkolną zbiórkę. Henryk jest oburzony znaleziskiem, tym bardziej, że w paczce znajduje również swoje świadectwo maturalne, swoje listy miłosne do Ireny, mały rocznik statystyczny i rachunki za gaz. Irena z Anulą próbują uspokoić wzburzonego wuja, lecz Henryk nie daje się udobruchać. Zubożony zbiór Anula idzie ważyć do Pawła. W szkole wymagają 7 kg makulatury. Anula prosi Pawła, aby za trzy rurki z kremem dołożył jej coś z własnej paczki. Paweł dokłada książkę o jodze. Anulę niezwykle zaciekawia joga, tym bardziej, że okazuje się, iż Paweł zna osobiście autora książki - Korolczyka. Prosi go, by po znajomości przyprowadził jogina do cioci. Nadchodzi dzień wizyty Korolczyka. Irena jest bardzo przejęta odwiedzinami. Pełna troski o niepopełnienie faux pas przygotowuje bardzo urozmaicony poczęstunek wegetariański. Korolczyk przychodzi z naręczem goździków. Jego twarz nieskażona uśmiechem krępuje i onieśmiela Irenę i jej siostrzenicę. Niepewność próbują nadrobić gościnnością. Irena częstuje mistrza wegetariańskimi specjałami. Korolczyk jest zdegustowany prymitywną wiedzą tych kobiet o jodze. Zaczyna więc naukę od przedstawienia własnej interpretacji filozofii jogi. Naczelną zasadą według Korolczyka okazuje się umiar. Irena wysyła Pawła po kiełbasę dla mistrza, częstuje go również kieliszkiem czystej, niezbędnej w utrzymaniu przez jogina właściwego metabolizmu. Na polecenie Korolczyka Ania z ciocią ćwiczą "asanasany". Kończy się wizyta jogina. Korolczyk wystawia Irenie rachunek za lekcję. Irena jest zaskoczona sumą podaną przez mistrza. Do domu wraca Henryk. Zastaje swoje kobiety w pozycji świecy. Na drugi dzień Anula oddaje książkę o jodze na makulaturę.\nDo rodziny Jankowskich przyjeżdża z Ciechanowa w odwiedziny babcia. Pan Kazimierz nie jest zachwycony wizytą swojej matki, najbardziej obawia się jej chrapania w nocy. Starsza pani jest niezwykle energiczną kobietą, prosto z pociągu udaje się na zwiedzanie Warszawy. Ciągnie za sobą rodzinę Jankowskich. Po powrocie do domu Paweł wyjada konfitury, które babcia przywiozła dla Kazia. Zatrwożona pani Zofia uzupełnia słoik konfiturami ze sklepu. Kazimierz jest zachwycony matczynymi specjałami. Babcia podbudowana apetytem syna postanawia zorganizować sztab do smażenia konfitur. W skład sztabu wchodzą: Paweł, Zosia, sąsiadka Irena i Anula. Teściowa zarzuca Zosi niepostępowość, Pawłowi zaś udziela dobrych rad na chrapanie ojca. Wieczorem wszyscy padają z nóg, oczywiście oprócz starszej pani. Paweł wypróbowuje babciny sposób na chrapanie ojca - głośno gwiżdże, gdy ten przeszkadza w nocnym czytaniu. Przez gwizdanie Pawła budzi się Zosia i oskarża Kazimierza o zakłócanie ciszy nocnej. Odgłosami nocnymi nie zraża się tylko babcia - postępowo śpi z zatyczkami w uszach. Paweł zapomniał wziąć do szkoły kapcie. Na chodzeniu w skarpetkach przyłapuje go nauczyciel i wzywa do szkoły rodziców. Na drugi dzień Paweł zamiast do szkoły idzie na wagary do Muzeum Narodowego. Do zwiedzania zachęcił go napis: "Uwaga nowość ! Zwiedzanie bez kapci". Na wagarowaniu przyłapuje go babcia. Paweł zwierza się jej z problemów z kapciami. Starsza pani idzie na rozmowę z nauczycielem, gdzie udowadnia, że noszenie kapci jest niezdrowe i wywołuje platfusa. W domu odchodzi wielkie drylowanie i smażenie. Babcia ma dla wszystkich rady. Dla Zosi - używać nowoczesnych środków na niestrawność. Dla Pawła - dla porządku nosić w szkole kapcie, skorzystać z hypnoterapii - nauki przez sen, abonować pisma naukowe. Dla Kazimierza - więcej czytać, najlepiej pozycje z jej spisu lektur, wyjechać do Afryki, nie starzeć się. Gdy konfitury są zrobione, babcia wraca do Ciechanowa.\nwoźny w Teatrze Wielkim; nie występuje w napisach\nsąsiad; nie występuje w napisach\nAntoni, mężczyzna na poczcie; nie występuje w napisach\nsąsiad Nowak; nie występuje w napisach\nLokacje: m.in. wieżowiec przy ul. Wiejskiej 9.\nDo Jankowskich przychodzi gość, kolega pana Kazimierza z offlagu. Wspomnienia przerywa dzwonek do drzwi. To przychodzi listonosz z pilną depeszą. Pani Zofia wpada w panikę, podejrzewa, że stało się coś strasznego. Depesza zawiadamia o rychłym przylocie młodego kuzyna z Anglii. W domu Jankowskich wszyscy są podnieceni tą wiadomością, rozpoczynają zbiorową debatę na temat angielskich zwyczajów i dziwactw kulturowych. Na lotnisku okazuje się, że Rysio mówi bardzo dobrze po polsku, zachowuje się zupełnie inaczej niż sugerowała pani Irena i w ogóle jest zupełnie normalny. Paweł zabiera go na autokarową wycieczkę po Warszawie. Przewodnik pokazuje m. in. jak działa najnowszy cud techniki - domofon. Zbliża się wigilia. Pani Zofia zabiera od Ireny karpie, które na przyjazd kuzyna usunęła z własnej wanny. Henryk jest szczęśliwy, że nie będzie musiał dłużej myć się w umywalce. Karpie dziwnie się zachowują: pływają po wierzchu z brzuchami do góry. Pani Irena podejrzewa, że do tego stanu przyczyniło się mydło, które wpadło do wanny. Henryk odrzuca jednak te podejrzenia, bułgarskie, lawendowe mydło nie mogło nikomu zaszkodzić. Święta. Jankowscy zostają sami. Paweł z Rysiem jadą na narty do Zakopanego. Pani Zofia ciężko znosi świąteczny spokój, Kazimierz wręcz przeciwnie - korzysta z nieobecności syna i ołowianymi zołnierzykami rozgrywa bitwę pod Waterloo. W Zakopanem Rysio uczy się jeździć na nartach... Ryszard wyjeżdża z Polski z połamanymi ręką i nogą. Mimo tego uważa, że spędził najwspanialsze wakacje w życiu.\npan Wojciech, przyjaciel Jankowskiego\nRysio, kuzyn Jankowskich z Anglii\ngłos Dziubczyńskiej; nie występuje w napisach\ngaździna; nie występuje w napisach\nJan Cybulski, przewodnik wycieczki po Warszawie; nie występuje w napisach\nAnula Góralczyk, siostrzenica Kamińskich; nie występuje w napisach\nZenon Maciejak, kierowca dyplomowany; nie występuje w napisach\nuczestnik wycieczki po Warszawie; nie występuje w napisach\ninstruktor narciarstwa; nie występuje w napisach\nlistonosz z telegramem informującym o przyjeździe Rysia; nie występuje w napisach


Poznań: od soboty zacznie działać hotel dla medyka - Po godzinach\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia • • 03 kwietnia 2020 18:05\nOd soboty pracownicy szpitala zakaźnego w Poznaniu będą mogli korzystać z hotelu przy lotnisku Ławica. Na ich potrzeby przygotowano obiekt ze 120 pokojami. Koszty wyżywienia i noclegu pokryje Polski Holding Hotelowy.\nPrzygotowano obiekt ze 120 pokojami Fot. Archiwum (zdjęcie ilustracyjne)\nSonia Michejda z PHH przekazała w piątek, że Hotel Moxy Poznań Airport przy Porcie Lotniczym Poznań-Ławica został już przygotowany na przyjęcie personelu jednoimiennego szpitala zakaźnego. - Dzięki temu personel medyczny będzie miał zapewnione komfortowe warunki do odpoczynku po ciężkiej i wielogodzinnej pracy oraz zostanie zminimalizowane ryzyko zakażeń dla ich rodzin - podała.\nNa potrzeby personelu medycznego przeznaczony będzie cały liczący 120 pokoi obiekt. - Będzie on do dyspozycji szpitala, tak długo, jak będzie to konieczne. Funkcjonowanie hotelu dla medyka, wraz z kosztami noclegu i śniadań, będzie w całości sfinansowane przez Polski Holding Hotelowy - przekazała Michejda.\nWedług czwartkowych informacji przekazanych przez Wielkopolski Urząd Wojewódzki, dla personelu szpitala zakaźnego miał być początkowo przeznaczony hotel z 40 pokojami mieszczący się w pobliżu placówki medycznej. Ostatecznie wybrano większy obiekt przy lotnisku Ławica.\nDo tej pory na potrzeby personelu medycznego PHH przekazał swoje obiekty w Krakowie i Warszawie. Znajdujący się w centrum Krakowa Hotel Royal został przekształcony w bazę noclegową dla kadry medycznej Szpitala Uniwersyteckiego, a stołeczny Hotel Courtyard by Marriott Warsaw Airport od poniedziałku przyjmuje personel Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie.


Rekomendowana i zaufana firma pogrzebowa – www.karnisze24.pl\nPrzygotowywanie pogrzebu to bardzo ciężka rzecz. Pomijając już bowiem to, że jesteśmy na pewno w żałobie, to do tego wszystkiego dochodzi fakt, że możemy po prostu nie znać się na takich rzeczach, co może sprawić nam dodatkowy problem. Warto jest więc znaleźć rzetelną i zaufaną pomoc, dzięki której to wszystko nie będzie dla nas tak trudne oraz ciężkie.\nDokładna organizacja pogrzebów\nOstatnimi czasy w moim życiu działo się bardzo wiele, jednak zdecydowanie najbardziej bolesną rzeczą była śmierć mojego taty. Wiedziałam, że to musiało w końcu nadejść, bo tata bardzo chorował, ale wiadomość o jego odejściu i tak mocno mną wstrząsnęła. Nie zmieniało to jednak faktu, że zostało mi jeszcze przygotowanie pogrzebu. Pragnęłam, aby tata miał piękne pożegnanie, ale jednocześnie obawiałam się, że nie podołam. Musiałam więc koniecznie poszukać profesjonalnej pomocy. Zaczęłam więc sprawdzać oferty różnych firm, by w pewnym momencie znalazły się dla mnie zakłady pogrzebowe w Sopocie. Mogłam więc nieco odetchnąć z ulgą, zwłaszcza, że okazało się, że w miejscu tym pracują naprawdę kompetentne i znające się na swojej pracy osoby, którym mogłam na pewno zaufać. Zwróciłam się więc do nich o pomoc, a oni zapewnili, że zrobią wszystko co w ich mocy by przygotować dla taty najpiękniejszy pogrzeb, zgodnie ze wszystkimi moimi wskazówkami. Rzeczywiście zrealizowali oni moje prośby, za co byłam im wdzięczna.\nWybór firmy, która pomoże nam zorganizować piękny i poruszający pogrzeb to nie jest łatwa sprawa. Musimy się jednak postarać, aby znaleźć pomoc, ponieważ dzięki niej będziemy nieco odciążeni i będą większe szanse, że wszystko zostanie zrealizowane tak, jak tego chcemy. Dobrze jest więc zwrócić się o pomoc do odpowiednich i doświadczonych osób.\nWizyta w gabinecie ortodontycznym\nSzybkie sprzątanie terenów zewnętrznych\nKorzystamy z liny sizalowej


Każdy może z nas wie, jak ciężko czasem dotransportować zakupy, szczególnie te mocne z punktu I do kolejnego miejsca. Zadanie tylko się komplikuje, gdy bierzemy do tego dużo niewielkich towarów, które rozsypują nam się zaś nie zawierają się w dłoniach. O takich doświadczeniach także o wszystkich, którzy wymagają pomocy w niniejszej potrzebie, zadbała strona internetowa bagproject.pl. Ta okolica jest do zaoferowania niemało rozmaitych materiałów, sprzętów, akcesoriów potrzebnych każdemu z nas. W ich szerokiej ofercie możemy odnaleźć między innymi: WÓZEK MAGAZYNOWY : Asystują nie tylko "zwykłym" ludziom, ale dodatkowo pracownikom składów. Posiadają różną ładowność, wszystko uzależnione z potrzeby. Można nimi nosić na dowód wielkie i nieporęczne pudła.\nWÓZEK ZAKUPOWY Jest wtedy faktycznie zwana "wózek na kółkach", która stała się absolutnym bestsellerem. Można bez wysiłku prosić ją po schodach. Po zakupach już nikt nie będzie wymagał mieć wszystkiego w rękach, ponieważ starczy jedynie włożyć materiały do wózka i wywoływać go po ziemi.\nWALIZKI SPORTOWE Wszyscy gdzieś jeżdżą, a każdemu podróżnikowi wskazana jest przydatna torba, która wszystko pomieści. Bagproject.pl daje dobre jakościowo ponadto przestronne sprzęty.\nWszystkie produkty sprzedawane na niniejszej właściwości są w dostępnej wartości oraz jasne dla wszystkiego. Tak na zasadę nawet nie powinien się wychodzić z domu, wystarczy jedynie kliknąć "zamów", i w niewielkim czasie kurier przyniesie zamówienie nam do domu. Gdy zrealizujemy tam zakupy na kwotę conajmniej dwieście złotych, pokaże się opcja gratisowej dostawy, co z pewnością będzie gwoli nas odpowiednie.\nDobry biznes za 20 tys


Polski Komitet Olimpijski – Polski Komitet Olimpijski\nOd 1948 roku, 23 czerwca obchodzimy na całym świecie Dzień Olimpijski. 206 Narodowych Komitetów Olimpijskich celebruje wartości olimpijskie wśród dzieci i młodzieży, a olimpijczycy jako najznakomitsi wyznawcy olimpizmu stają się bohaterami dnia. … Czytaj dalej\n7 września obchodzimy Światowy Dzień Fair Play ustanowiony (w 2020 roku) przez Międzynarodowy Komitet Fair Play (CIFP). To inicjatywa, mająca na celu promocję fair play i wartości etycznych w sporcie i w życiu. „Ten dzień jest ważny, ponieważ staramy się uczynić świat miejscem lepszym do życia i dorastania poprzez przykład uczciwej gry w sporcie” – powiedział Jeno Kamüti, Prezydent Międzynarodowego Komitetu Fair Play. … Czytaj dalej


13. konferencja. Tym razem pt.: „Inżynieria biomedyczna i kliniczna w otolaryngologii i audiologii” Światowe Centrum Słuchu. Dyrektor: profesor Henryk Skarżyński\n13. konferencja. Tym razem pt.: „Inżynieria biomedyczna i kliniczna w otolaryngologii i audiologii”\nKonferencja z udziałem prof. Krzysztofa Kochanka, sekretarza naukowego IFPS, dr hab. inż. Artura Lorensa, prof. IFPS i dr inż. Anity Obryckiej z Zakładu Implantów i Percepcji Słuchowej.\nWedług Światowej Organizacji Zdrowia inżynieria biomedyczna jest jedną z dziedzin najbardziej przyczyniających się do postępu w medycynie – zaznaczył na wstępie konferencji prof. Krzysztof Kochanek, inżynier i wybitny specjalista w zakresie obiektywnych badań słuchu, sekretarz naukowy IFPS, podkreślając że właśnie do współpracy z inżynierami prof. Henryk Skarżyński przywiązywał ogromną wagę, tworząc zespół nowopowstałego Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu. Dzięki jego wizji i zaangażowaniu wielu specjalistów, w tym współpracy lekarzy z inżynierami, w ciągu 25 lat IFPS zostało opracowanych i wdrożonych wiele innowacyjnych rozwiązań mających zastosowanie w diagnostyce, terapii i rehabilitacji słuchu, m.in. systemy multimedialne Słyszę … Mówię…. Wiedzę…., Kuba mikro, audiometr AS, Platforma Badań Zmysłów, system zdalnego dopasowywania implantu ślimakowego, system do telerehabilitacji, korektor mowy dla jąkających się, elektroda SRA, SZOK – system zintegrowanej obsługi komunikacyjnej, urządzenie do stymulacji percepcji słuchowej metodą Skarżyńskiego, stanowisko do badania kierunkowości słyszenia pacjentów implantowanych, protezka do ucha środkowego Skarżyńskiego, Krajowa Sieć Teleaudiologii, wreszcie ostatnie urządzenie – Kapsuła Badań Zmysłów.\nWejście inżynierii do medycyny nie było łatwe, zaznaczył prof. Krzysztof Kochanek, przypominając, że w otolaryngologii podejmowano niegdyś próby ustawiania parametrów procesora mowy przez lekarzy. Tymczasem jest to wysokospecjalistyczna procedura, która może zostać przeprowadzona jedynie przez inżyniera klinicznego.\nPooperacyjna kontrola funkcjonowania implantów słuchowych\nW tegorocznym opracowaniu WHO na temat rosnącego problemu na świecie, jakim jest niedosłuch, podkreślono, że stosowany w jego leczeniu implant ślimakowy jest najskuteczniejszą ze wszystkich protez neuronalnych, jakie udało się dotychczas skonstruować, zaznaczał na wstępie swojego wystąpienia dr hab. n. o zdr. inż. Artur Lorens, prof. IFPS, kierownik Zakładu Implantów i Percepcji Słuchowej IFPS. W dokumencie tym WHO powołuje się na zamieszczony w IEEE Sensors Journal artykuł inżynierów – pionierów w dziedzinie implantów ślimakowych, którzy opracowywali metodą elektronicznego przetwarzania sygnału dźwięku na impulsy stymulujące nerw słuchowy: prof. Blake Wilsona i prof. Michaela Dormana, od lat współpracujących z IFPS (obydwaj należą do grona Przyjaciół po Wsze Czasy IFPS). Jednocześnie WHO podkreśliło, jak ważna dla postępu w medycynie jest interdyscyplinarna współpraca różnych specjalistów, w tym inżynierów biomedycznych z lekarzami.\n„Zastosowanie implantu ślimakowego jest terapią multidyscyplinarną, której niezbędnym elementem jest zabieg chirurgiczny polegający na wprowadzeniu wiązki elektrod do ślimaka w celu zapewnienie bezpośredniej, elektrycznej stymulacji nerwu słuchowego”, czytamy także w standardach, które na podstawie 30 lat doświadczeń klinicznych w leczeniu głuchoty zostały opracowane przez zespół konsultanta krajowego w dziedzinie otorynolaryngologii i są firmowane przez Towarzystwo Otorynolaryngologów, Foniatrów i Audiologów Polskich i Polskie Towarzystwo Otolaryngologów Dziecięcych. Standardy te są zgodne z międzynarodowymi standardami, w opracowaniu których brał udział zespół Instytutu kierowany przez prof. Henryka Skarżyńskiego. – Obecnie we wszystkich obszarach, w których mamy do czynienia z wysokospecjalistyczną technologią, istnieje konieczność standaryzowania zarówno procedur zarówno medycznych, jak i inżynieryjnych, rehabilitacyjnych czy procedur ocen wyników pacjentów– podkreślał prof. Artur Lorens. – Jedynie przestrzeganie standardów gwarantuje bezpieczeństwo i najlepsze efekty leczenia z zastosowaniem implantu ślimakowego. W ramach tego leczenia po wprowadzeniu do ślimaka wiązki elektrod przez otochirurga konieczne jest zaprogramowanie systemu implantu przez inżyniera klinicznego (dobranie odpowiedniej stymulacji zakończeń nerwowych w uchu wewnętrznym) w taki sposób, aby zapewnić pacjentowi maksimum korzyści słuchowych.\nPrzypomnijmy, ślimak ma budowę tonotopową – tony wysokie powodują pobudzenia jego części podstawnej, natomiast tony niskie – części szczytowej. Kilkanaście kontaktów wszczepionej wiązki elektrod są rozmieszczone w taki sposób, ażeby ten naturalny mechanizm zastąpić. Nie jest to jednak proste. Po pierwsze, naturalny mechanizm odbiory dźwięku oparty jest na działaniu ok. 3,5 tysiąca komórek słuchowych, które u osób niesłyszących są zniszczone. Po drugie – prąd przesyłany z elektrod nie dociera punktowo do neuronów odpowiedzialnych za odbiór poszczególnych częstotliwości, lecz rozpływa się na większej przestrzeni, przez co rozdzielczość słuchu u użytkownika implantu jest dużo mniejsza. Inaczej mówiąc, wiele parametrów dźwięku, potrzebnych do jego identyfikacji nie jest odbieranych, przez co dźwięk dostarczany dzięki elektrycznej stymulacji nie jest kompletny. Na ile jest on zmieniony? 30 lat temu zakładano, że po wszczepieniu implantu pacjent będzie miał poczucie dźwięku, natomiast niemożliwie wydawało się, aby przy tak złej jakości odbieranego dźwięku rozumiał mowę. Uważano, że implant może się przydać jedynie do pomocy przy czytania mowy z ust. Szybko okazało się jednak, że pacjenci implantowani słyszą lepiej niż zakładano. Ten fenomen można wyjaśnić, odwołując się do wiedzy na temat plastyczności mózgu. Nie jest on biernym odbiornikiem informacji dźwiękowych – jeśli przez implant otrzymuje niepełną, czasem nawet bardzo ubogą, informację dźwiękową, potrafi szukać tych szczegółów, które są mu potrzebne do odkodowania sygnału, a nawet modyfikować sieci neuronalne i zmieniać pracę niektórych struktur w taki sposób, ażeby pacjenci mogli rozumieć mowę przez stymulację elektryczną nerwu słuchowego.\nJak podkreślał prof. Artur Lorens, dopasowanie zaczyna się już na etapie doboru przez otochirurga odpowiedniego dla pacjenta implantu ślimakowego (różne typy implantów, różne długości elektrody). Po operacji dopasowanie jest kontynuowane poprzez elektroniczne programowanie procesora mowy, współpracującego z częścią wszczepioną (procesor łączy się z wszczepionymi elektrodami za pomocą cewki/transmitera) po to, aby pacjent po operacji jak najlepiej słyszał dźwięki. Warto przy tym pamiętać, że każdy z takich pacjentów będzie słyszał nieco inaczej (ma inną historię choroby, inny ubytek komórek słuchowych i inną specyfikę pracy mózgu). Dopasowanie inżynieryjne polega więc na dobraniu odpowiedniego ładunku elektrycznego stymulującego ucho wewnętrzne (czyli prądu płynącego przez elektrody w ślimaku). Wielkość potrzebnego ładunku zależy od położenia elektrody względem zakończeń neuronalnych jak również od liczby tych zakończeń . Im odległość od neuronów jest większa, tym ładunek musi być większy.\nZ obserwacji klinicznych wynika, że wyniki terapii zależą nie tylko od dopasowania stymulacji elektrycznej do nerwu słuchowego (peryferyjna części układu nerwowego) lecz także od tego, jak mózg (część centralna układu) radzi sobie z informacją, która dociera do niego dzięki takiej stymulacji. Dlatego też opracowana w Zakładzie Implantów i Percepcji Słuchowej procedura dopasowanie procesora mowy (dobór parametrów stymulacji elektrycznej nerwu słuchowego) ma charakter neurokognitywny, czyli taki w którym uwzględniamy nie tylko mechanizmy neuronalne (wydolność zakończeń nerwowych w uchu wewnętrznym oraz kondycję nerwu słuchowego), lecz także mechanizmy związane z pracą mózgu i specyfiką przetwarzania informacji – na ile sprawne są funkcje poznawcze (funkcje umysłowe) i na ile mózg jest w stanie wykorzystać niepełne informacje napływające przez implant. Celem jest taki sposób stymulacji elektrycznej nerwu słuchowego, aby na skutek odpowiedniego pobudzenia w mózgu dochodziło do pożądanych zmian neuroplastycznych, których efektem będzie poprawa percepcji słuchowej rozumianej jako jedna z funkcji poznawczych czyli umysłowych zwanych również funkcjami kognitywnymi. Według American Speech-Language-Hearing Association (ASHA), największego na świecie towarzystwa audiologicznego, dopasowanie procesora mowy to proces, który rozpoczyna się od pogłębionej diagnostyki elektrycznie stymulowanej drogi słuchowej, a kończy optymalnym dla pacjenta zaprogramowaniem tego procesora. Systemu implantu ślimakowego nie da się zatem ustawić raz a dobrze. Pod wpływem stymulacji układ neuronalny zaczyna się bowiem stopniowo zmieniać. A zmieniając parametry tej stymulacji, można wpływać na te zmiany, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci,. Pod wpływem bodźcowania, treningów słuchowych, dojrzewają struktury neuronalne i kształtują się kolejne funkcje słuchowe takie jak detekcja, dyskryminacja i identyfikacja sygnałów mowy. U dzieci niesłyszących od urodzenia związane jest to z tzw. plastycznością rozwojową. Im wcześniej zatem niesłyszącym dzieciom wszczepi się implant i im wcześniej rozpocznie się stymulacja plastycznego mózgu, tym większe są szanse na to, że mali pacjenci będą rozwijać mowę. Reasumując, dopasowanie neurokognitywne ma na celu maksymalne wykorzystanie plastyczności mózgu i dobraniu takich parametrów stymulacji, ażeby promować w nim odpowiednie zmiany umożliwiające rozumienie mowy.\nW praktyce klinicznej niezbędne jest do tego odpowiednie oprzyrządowanie – inżynier kliniczny podłącza procesor do interfejsu i przy pomocy programu komputerowego dostosowuje poziomy stymulacji na poszczególnych elektrodach implantu w taki sposób, aby wywołać wrażenia słuchowe. I to w pełnym zakresie. Dzięki temu niesłyszący przed wszczepieniem implantu pacjent po operacji może obierać dźwięki prawie jak osoba z prawidłowym słuchem, a więc dźwięki ciche – jako ciche, a głośne – jako głośne.\nObecnie dysponujemy technologią umożliwiającą nie tylko ustawianie parametrów stymulacji elektrycznej, lecz także kontrolę poprawności działania systemu implantu. „Czy system na pewno dobrze działa”, to jedno z pytań często zadawanych przez pacjentów. Odpowiedź na nie daje tzw badanie telemetryczne, którego wynik (skomplikowany wykres ilustrujący pomiary inżynieryjne) z pewnością nie byłby zrozumiały nie tylko dla pacjenta, lecz także lekarza, logopedy, czy pedagoga. Dla ułatwienia komunikacji „przetłumaczyliśmy go” więc, wykorzystując specjalną skalę od 0 do 4, dzięki której w prosty sposób można przekazać pacjentowi informację dot. poprawności działania systemu, przy czym 0 oznacza brak problemu, 1 – mały problem, 2-problem umiarkowany, 3- problem znaczny, a 4 – skrajnie duży problem. Taki sposób oceny wyników badań jest zgodny z Międzynarodową klasyfikacją funkcjonowania, niepełnosprawności i zdrowia (ang. International Classification of Functioning, Disability and Health, ICF).\nZgodnie z przyjętymi standardami na etapie diagnostyki i kontroli słuchu elektrycznego należy opierać się na wielu badaniach, w tym obiektywnych, do przeprowadzenia których nie jest potrzebna współpraca pacjenta. – Przy ocenie słuchu nie można opierać się tylko na testach behawioralnych czy obserwacjach – słuchać tego, co o swoim słyszeniu mówi sam pacjent, który – jak może się wydawać – najlepiej wie, jak słyszy. Z najnowszej wiedzy wynika, że pacjent może być przez swój plastyczny mózg „oszukiwany” – podkreślał prof. Artur Lorens, porównując to zjawisko do sytuacji, w której człowiek przebywający w ciemnym pomieszczeniu adaptuje się do braku światła, a kiedy później wychodzi na zewnątrz, nawet niewielka jego ilość wydaje się zbyt intensywna. Podobnie jest z dźwiękiem. Jeśli pacjent był pogrążony w ciszy przez 20-30 lat, to nawet niewielkie bodźcowanie może być na początku dla jego mózgu szokiem. Jeśli zatem pacjent twierdzi, że słyszy bardzo głośne dźwięki, nie wiadomo, czy faktycznie stymulacja jest zbyt silna, czy też mózg pacjenta daje komunikat wynikający z braku doświadczenia słuchowego. Odpowiedź na to pytanie zawiera wynik pomiarów potencjałów czynnościowych nerwu słuchowego. Podczas tego badania na wybrane elektrody implantu podawany jest impuls elektryczny, a na sąsiednich elektrodach rejestrowany sygnał bioelektryczny, który jest miarą reakcji nerwu słuchowego na bodziec. Taka rejestracja jest możliwa, gdyż w ślimaku wypełnionym płynem (środowisko przewodzące) możliwy jest przepływ ładunków – z elektrody, na którą podajemy impuls elektryczny, do nerwu słuchowego. Pod wpływem tego ładunku potencjał zewnętrzny błony komórkowej neuronów zmienia się z ok. 20 do minus 60 miliwoltów – powstaje wtedy tzw. szpilka, inaczej impuls neuronalny. Aktywowane włókna nerwu same staja się źródłem sygnału bioelektrycznego, który rejestrowany jest na elektrodzie znajdującej się obok elektrody stymulującej (tej, na którą podano bodziec). Dodatkowo oceniana jest morfologia sygnału rejestrowanego (kształt zapisu) oraz narastanie jego amplitudy przy zwiększaniu bodźca. W przypadku prawidłowo działającego nerwu słuchowego zwiększenie intensywności bodźca w określonym zakresie powoduje przyrost amplitudy sygnału bioelektrycznego. Niestety, u niektórych pacjentów, zwłaszcza tych, którzy długo byli odcięci od świata dźwięków, z powodu degeneracji części neuronów prawidłowy wzrost amplitudy sygnału nie występuje. Nieprawidłowe narastanie amplitudy świadczyć może o problemach z przepływem informacji o dźwięku przez nerw słuchowy. Zdiagnozowanie takich problemów pozwala na uniknięcie błędów przy programowaniu procesora, związanych na przykład z niepotrzebnym „podkręcaniem” bodźca poprzez zwiększenie amplitudy impulsów stymulujących. Silniejsze bodźcowanie jest w takich przypadkach bezowocne. Może nawet prowadzić do pogorszenia jakości słyszenia.\nDodatkowo wykonywane jest badanie odruchu mięśnia strzemiączkowego. Odruch ten jest mechanizmem chroniącym ucho wewnętrzne przed urazami akustycznymi. W momencie pojawienia się dźwięku o dużym natężeniu mózg wysyła sygnał powodujący skurcz włókien mięśnia strzemiączkowego i usztywnienie kosteczek słuchowych, a co za tym idzie – błony bębenkowej. Fale dźwiękowe, uderzając w tak usztywnioną błonę, są przez nią w większym stopniu odbijane. Do ucha wewnętrznego dociera zatem dźwięk znacznie osłabiony. Zapobiega to uszkodzeniu struktur ucha wewnętrznego odpowiedzialnych za słyszenie.\nNa początku badania sondę urządzenia pomiarowego umieszcza się w przewodzie słuchowym. Następnie wykonuje się pomiar tympanometryczny, podczas którego mierzone jest odbicie fali dźwiękowej od błony bębenkowej przy zmianie ciśnienia w przewodzie słuchowym. Badanie to pozwala na sprawdzenie podatności błony bębenkowej i stanu ucha środkowego. Następnie inżynier za pomocą transmitera przyłożonego do odbiorczej części implantu ślimakowego podaje impulsy elektrycznie na elektrody odpowiedzialne za stymulacje niskich, średnich oraz wysokich częstotliwości i za pomocą specjalnego oprogramowania w komputerze sprawdza, czy pojawiają się reakcje wskazujące na usztywnianie błony bębenkowej, czyli odruch mięśnia strzemiączkowego.\nU osób z głębokim niedosłuchem odruch ten nie występuje. U pacjentów z implantem ślimakowym w wyniku stymulacji elektrycznej może pojawić się ponownie. Sama obecność odruchu mięśnia strzemiączkowego nie wpływa na słyszenie osoby implantowanej. Świadczy jednak o tym, iż dźwięki docierające przez nerw słuchowy do ośrodkowej części drogi słuchowej są przez nią analizowane i mogą zostać zinterpretowane jako głośne. To oznacza, że mózg dźwięki dostarczane przez implant odbiera w podobny sposób jak te docierające przez prawidłowo działające ucho, a implant w znacznym stopniu zastępuje jego uszkodzone elementy.\nBadanie elektrycznie wywołanego odruchu mięśnia strzemiączkowego wskazuje, jakie poziomy stymulacji muszą być podane na poszczególnych elektrodach, aby wywołać wrażenie głośnego dźwięku. Wartości te u jednej osoby mogą być nawet kilkukrotnie wyższe niż u innej, co potwierdza konieczność dopasowywania parametrów stymulacji indywidualnie do potrzeb każdego pacjenta. Badanie odruchu mięśnia strzemiączkowego jest szczególnie istotne u małych dzieci i osób, które nie są w stanie ocenić, czy dane dźwięki są dla nich ciche czy głośne.\nWyniki badania odruchu mięśnia strzemiączkowego nie zawsze pokrywają się z tym, jak słyszy pacjent. Szczególnie zauważalne jest to u osób z długotrwałym niedosłuchem. Pomiar może wskazywać, iż dźwięki odbierane są przez mózg jako głośne (odruch mięśnia strzemiączkowego jest rejestrowany), jednak sam badany określa je jako średnie lub nawet ciche. Możliwa jest również sytuacja odwrotna. Pacjent sygnalizuje, że słyszane dźwięki są już na poziomie bardzo głośnym, a badanie odruchu mięśnia strzemiączkowego tego nie potwierdza. Dlatego, by uniknąć błędnych wniosków, w każdym przypadku otrzymany wynik należy porównać z rezultatami innych badań.\nJak zaznaczył prof. Artur Lorens, zespół Instytutu od 20 lat prowadzi badania odruchu mięśnia strzemiączkowego u osób z implantem, a wyniki zostały opublikowane w międzynarodowych czasopismach naukowych ORL i Cochlear Implant International.\nPrzyjęte standardy odnoszą się także do harmonogramu kontroli przewidzianych u pacjentów po wszczepieniu implantu. Powinny one odbywać się w regularnych odstępach czasu, by monitorować poprawność działania tego urządzenia, a także postępy pacjenta w zakresie słyszenia, percepcji mowy, również wyników szkolnych i komunikacji. Istnieje wymóg stosowania wystandaryzowanych zestawów takich badań, aby umożliwić porównywanie kolejnych wyników badań takich jak np. audiometria w wolnym polu, której celem jest wyznaczenie progu słyszenia w całym paśmie stymulowanych częstotliwości. W trakcie tego badania pacjent przebywa wewnątrz dźwiękoszczelnej kabiny. Znajduje się w niej głośnik, przez który specjalista podaje z komputera dźwięki (tony) o różnych częstotliwościach. Ilekroć pacjent usłyszy jakikolwiek dźwięk, sygnalizuje go naciśnięciem przycisku.\nInnym z wystandaryzowanych badań jest skalowanie głośności. Podczas tego badania prezentowane są dźwięki o różnych poziomach, a zadaniem pacjenta jest określenie głośności na touchpadzie. Na podstawie odpowiedzi osoby badanej inżynier kliniczny może, odnosząc się do wyników uznawanych za normę, ocenić uzyskany wynik i ocenić poprawność dopasowania systemu implantu. Kolejnym badaniem kontrolnym wykonywanym zwłaszcza u zaimplantowanych dzieci jest test dyskryminacji dźwięków z otocznia, a także testy słowne, wykorzystywane w formie gry komputerowej. Testy te zostały przygotowywane w ramach grantu europejskiego, koordynowanego przez Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu.\nNajnowszym badaniem pozwalającym na sprawdzenie rozwoju słuchowego pacjenta z implantem jest test zdolności lokalizacyjnych, sprawdzający czy i w jakim stopniu pacjent z implantem jest w stanie określić, z jakiego kierunku płynie dźwięk.\nReasumując, zgodnie z przyjętymi standardami w procedurze dopasowania przewidziano: badania diagnostyczne słuchu elektrycznego, programowanie procesora mowy na podstawie wcześniej uzyskanych wyników oraz poradnictwo oparte o ścisłą współpracę z pacjentem. – W Zespole Implantów i Percepcji Słuchowej przywiązujemy do poradnictwa szczególną wagę, bowiem pacjenci poszukujący informacji dotyczących implantów m.in. w internecie, nierzadko spotykają się z fałszywymi informacjami – podkreślał prof. Artur Lorens.\nPrzez 30 lat naszej pracy ustaliliśmy optymalne interwały pomiędzy kolejnymi wizytami kontrolnymi – pierwsze sprawdzenie i korekta ustawień odbywa się 4 miesiące po aktywacji implantu, kolejne – po 8, 14 i 24 miesiącach. Z naszych doświadczeń wynika, że zmiany stymulacji w takich interwałach wspomagają proces dopasowania się mózgu do stymulacji elektrycznej – mówił prof. Artur Lorens, zaznaczając, że od 2007 r. w IFPS możliwe jest zdalne programowanie procesora mowy (telefiting). Od tamtej pory powstała sieć ośrodków współpracujących z Instytutem, w których możliwe jest wykonanie tej procedury – pierwsza w świecie Krajowa i Międzynarodowa Sieć Teleaudiologii.\nWdrożona w Instytucie procedura dopasowania implantu metodą neurokognitywną była walidowana, czyli oceniana poprzez badania wieloośrodkowe, w których uczestniczyły zespoły naukowe z całego świata.\nKonferencja zakończyła się wykładem dr inż. Anity Obryckiej poświęconym rozwojowi słuchowemu dziecka po wszczepieniu implantu ślimakowego.


Zwrot podatku > Rozliczenia roczne\neGospodarka.pl › Porady\t› Podatki\t› Rozliczenia roczne\t› Zwrot podatku\n2018-02-23 18:55 autor: Asiulka443\nrozliczam się wspólnie z mężem on nie pracuje, ma dług w US od środków transportu. Czy US może mi zabrać cały zwrot na poczet męża długu?\nTematy: zwrot podatku, wspólne rozliczenia podatkowe małżonków, osoba bezrobotna, dług, rozliczenia podatkowe, rozliczenia z urzędem skarbowym\nDodano 2018-02-14 21:23 przez kaja_kru\nWitam,jestem zarejestrowana w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Czy mogę rozliczyć się z mężem w PIT-37 i czy będziemy z tego tytułu mieć jakieś dodatkowe pieniądze (słyszałam o kwocie ok. 500 zł)?\nDodano 2017-02-26 18:37 przez Edward13\nWitam,chcę rozliczyć się za rok 2016 wraz z małżonką, żona nie pracowała i nie ma dochodu. Czy jak rozliczę się z żoną to coś zyskam?\nZapłata terminalem a US


Moda na otwartą przestrzeń - drzwi21.pl - portal branżowy\nHome » Aktualności » Moda na otwartą przestrzeń...\nW najnowszych projektach architektonicznych dominują duże przeszklenia i otwarta przestrzeń, dzięki czemu to, co w środku, niemal swobodnie przenika się z tym, co na zewnątrz.\nPrzestronne wnętrza - ciepło, modnie i wygodnie\nJednym z najbardziej popularnych rozwiązań wykorzystywanych przy tworzeniu otwartej przestrzeni jest połączenie salonu z kuchnią. Dzięki temu, brak wytyczonych, ścisłych granic sprawia, że osoba, która w danym momencie zajmuje się gotowaniem, nie traci kontaktu z resztą domowników, przebywających w części wypoczynkowej. Sprawdza się to w sytuacjach, gdy np. podejmujemy gości i nie chcemy wybierać pomiędzy zabawianiem ich rozmową a przygotowywaniem dla nich posiłków. Otwarcie kuchni na salon dobrze pasuje też do mieszkań o małych metrażach - niewielki pokój dzienny powiększony o przestrzeń kuchenną, znacznie zyskuje na przestronności. Tego typu rozwiązanie niesie ze sobą również wady. Należą do nich przede wszystkim rozprzestrzenianie się kuchennych zapachów i dochodzące z części kuchennej dźwięki. O ile zapachy możemy ograniczyć poprzez wykorzystanie dobrej jakości okapu, to z ewentualnym hałasem musimy się pogodzić.\nPożądaną cechą otwartych przestrzeni jest duża ilość naturalnego światła, które doświetla wnętrza, a także korzystnie wpływa na nasz nastrój. Jeśli okna zlokalizowane są od strony południowej lub południowo-zachodniej, dzięki dużym przeszkleniom możemy wykorzystać także naturalną energię, pozyskując ją do darmowego ocieplenia i oświetlenia domu. Nawet bardzo duże okna da się otwierać swobodnie i bez wysiłku - umożliwiają to zastosowane w nich, nowoczesne systemy okuć. Na etapie zakupu stolarki okiennej warto więc zapytać sprzedawcę, jak pod względem komfortu obsługi prezentuje się wyrób, którym jesteśmy zainteresowani.\nWielkopowierzchniowe przeszklenia we współczesnym budownictwie są już praktycznie standardem. Ze względu na ich specyfikę - dużą wagę i rozmiary - przy instalacji tych wyrobów kluczowe jest korzystanie z usług fachowych, wyspecjalizowanych w tego rodzaju inwestycjach ekip montażowych. Nierzadko niezbędne jest bowiem wówczas wykorzystanie specjalistycznego sprzętu oraz odpowiednie przeszkolenie i doświadczenie monterów. Dzięki właściwemu montażowi i umiejętnie dobranym dodatkom, otwarte przestrzenie w naszym domu będą funkcjonalnym miejscem, gdzie toczy się życie rodzinne i towarzyskie. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby te spotkania łatwo przeniosły się również na taras czy do ogrodu - zastosowanie nowoczesnej stolarki okiennej i drzwiowej daje nam przecież wiele możliwości.\nDrzwi tarasowe Roto Patio Alversa PS Air Com:\nDrzwi tarasowe równolegle przesuwne Roto Patio Alversa PS Air Com mogą być wyposażone w wygodną wentylację w pozycji uchylnej. Jest to unikatowe rozwiązanie na rynku. Nowością jest również ich intuicyjna obsługa: przesuwanie drzwi tarasowych odbywa się zawsze w pozycji poziomej klamki. Dzięki temu obsługa jest tak łatwa, jak otwieranie okien rozwierno-uchylnych.\nPonadto okucia do drzwi tarasowych równolegle przesuwnych Alversa PS Air Com mają największe na rynku odstawienie skrzydła od ramy: 130 mm w drzwiach z drewna/PVC i 122 mm z aluminium. To ważny argument z punktu widzenia użytkowników - system można stosować do grubych profili z ciężkimi pakietami szybowymi, dzięki którym więcej ciepła zostaje w domu.\nDrzwi tarasowe przesuwne Roto Patio Inowa: Wyjątkowo szczelne. Okucie Roto Patio Inowa z powodzeniem można stosować we wszystkich budynkach, w których występuje duży napór wiatru (np. na terenach nadmorskich), a także w budynkach, które muszą spełniać wysokie wymagania dotyczące ochrony przed hałasem. Punkty ryglowania na całym obwodzie skrzydła zapewniają dużą siłę docisku. Można umieścić je w dowolnej liczbie oraz w dowolnych miejscach.\nDrzwi są wyposażone w komfortowy niski próg. Można wygodnie je otwierać bez wysiłku za pomocą klamki, bez konieczności ich podnoszenia - także w przypadku ciężkich skrzydeł.\nSystem drzwi podnoszono-przesuwnych DP 180 Yawal:\nPodstawę systemu DP 180 stanowią profile aluminiowe z przekładkami termicznymi. Jego budowa ma wpływ na obniżenie strat energii cieplnej, a co za tym idzie -zmniejszenie kosztów eksploatacji projektowanych obiektów. Zalety systemu to: doskonała izolacyjność cieplna (Uf = od 1,1 W/m2K), możliwość wykonania drzwi o bardzo dużych gabarytach i ciężarze skrzydła nawet do 440 kg, możliwość wykonania połączenia całoszklanego narożnika pod kątem 90˚ oraz drzwi z zatopionym progiem, a także bardzo dobre parametry wodoszczelności i przenikalności powietrza. Rozwiązanie to umożliwia również zamontowania systemu automatycznego do otwierania i zamykania drzwi, zastosowanie okuć z mikrowentylacją, bezszprosowe łączenie szyb, użycie ruchomego słupka oraz łączenie z innymi systemami Yawal.


Gdzie najwięcej wystawców - Puls Biznesu - pb.pl\nGdzie najwięcej wystawców\nPod względem liczby wystawców największe okazały się w 2007 r. Międzynarodowe Targi Budownictwa — BUDMA w Poznaniu. Na imprezie zaprezentowały się 1293 firmy. Drugie miejsce zajęły, również odbywające się w Poznaniu, Targi Regionów i Produktów Turystycznych Tour Salon. Na nich można było spotkać 783 wystawców. Za nimi, z tylko dwoma wystawcami mniej, uplasowała się inna impreza w stolicy Wielkopolski — Międzynarodowe Targi Ekologiczne Poleko. Na czwartej pozycji był Lastpol — 11. Międzynarodowe Targi Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych, które odbyły się w Kielcach. Wystawiało się na nich 748 firm.\nParlamentarzyści murem za Lotosem\nOrco pod rękę z bankiem ING\nKopex pochyli się nad skupem akcji\nWielkie światowe wystawy\nPrzemysł chemiczny / Gdzie najwięcej wystawców


PŚ w kolarstwie: Rafał Wilk drugi w starcie wspólnym – paraSPORTOWCY.PL – Niepełnosprawni, pełnosprawni w sporcie\n· 19 sierpnia 2018\nW sobotę po raz ostatni w kanadyjskim Baie-Comeau zaprezentowali się kolarze ręczni, którzy o punkty zaliczane do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata rywalizowali w wyścigu ze startu wspólnego. Najlepiej z biało-czerwonych spisał się w tej konkurencji 43-letni Rafał Wilk, który do czwartkowego zwycięstwa w czasówce tym razem dołożył drugie miejsce.\nOrganizatorzy dla zawodników z H4 przygotowali liczącą 66,2 km trasę. Swoich sił na tym dystansie spróbowało łącznie ośmiu panów. Zwycięstwo w tej kategorii odniósł Austriak Thomas Fruhwirth, który najlepiej z całej stawki zniósł trudy całego wyścigu. 37-latek dojechał do mety w 1:51:52 godz., a wyrównaną walkę z Austriakiem był w stanie nawiązać jedynie zwycięzca czwartkowej indywidualnej jazdy na czas – Rafał Wilk, który finiszował 25 sekund później. Trzecie miejsce ze stratą 5:12 min zajął Niemiec Bernd Jeffre. Na czwartej pozycji ze stratą 6:11 min do zwycięzcy uplasował się ostatecznie Krystian Giera. Drugi kolarz ostatniej czasówki bój o lokatę tuż za podium zmuszony był stoczyć na ostatnich metrach wyścigu z Duńczykiem Michaelem Jorgensenem.\nRównież czwartą pozycję w zmaganiach grupy H3 zajął Mateusz Witkowski, który w rozgrywanej wcześniej czasówce sklasyfikowany został na siódmym miejscu. Zawodnicy z tej kategorii (łącznie wyruszyło ich na trasę siedemnastu) również rywalizowali o jak najwyższe pozycje na liczącym 66,2 km odcinku. Nasz reprezentant finiszował 2:05 min po zwycięzcy, którym okazał się Austriak Walter Ablinger. Starszy rocznikowo o 5 lat od Witkowskiego Austriak podobnie jak Belg Jean-Francois Deberg pokonał cały dystans w 1:58:12 godz. Na najniższym stopniu podium ze stratą 1:52 min do najlepszych uplasował się doświadczony na międzynarodowej arenie Szwajcar Heinz Frei.\nPonownie piąte miejsce w stawce sześciu panów z H1 zgarnął w sobotnim starcie wspólnym Rafał Mikołajczyk. Kolarze z tej grupy rywalizowali o lokaty na podium na dystansie 28,4 km. Polak był ostatnim klasyfikowanym zawodnikiem, do mety dojechał 12:43 min po zwycięzcy. Z drugiego triumfu w Baie-Comeau cieszy się Szwajcar Benjamin Fruh, który na pokonanie całej trasy potrzebował mniej niż 1:25 godz. (1:24:35 min). 48 sekund po nim finiszował Fin Harri Sopanen, czołową trójkę uzupełnił zaś Czech Patrik Jahoda (+4:12 min).\nSiódmą lokatę w gronie dziesięciu zawodników zajął w kategorii H2 Piotr Kacalski. Zawodnik Startu Szczecin na przejechanie liczącej 37,8 km trasy potrzebował 17:13 min więcej niż zwycięzca. Walka o triumf w tej grupie rozstrzygnęła się na ostatnich metrach wyścigu. Lepszymi umiejętnościami sprinterskimi popisał się Hiszpan Sergio Garrote Munoz, który drugiego na finiszu Amerykanina Wiliama Groulxa pokonał różnicą dwóch sekund. Na najniższy stopień podium wskoczył reprezentujący Niemcy Mariusz Frankowski, który finiszował równo szesnaście minut po Hiszpanie.


Obróbka zdjęć « 聞き亭 “夜風”\n最新の投稿: Obróbka zdjęć RSS\nZdjęcia z wakacji nie zachwycają? My im pomożemy:)\narabix\t2015 年 4 月 13 日 2:20 PM | 0 パーマリンク | 返信\nタグ: edycja zdjęć, Hobby (224), korekta zdjęć, Obróbka zdjęć, poprawianie zdjęć, zdjęcia (175)\nKażdy chce wyglądać na zdjęciach ładnie, dlatego każde zdjęcie jest dokładnie edytowane przez nas. Obróbka zdjęć - w tym jesteśmy ekspertami.Doskonałym pomysłem stał się retusz-fotografii.com, aby Twoje zdjęcia w końcu olśniły. Większość fotografów ślubnych pracuje dodatkowo na etacie, mają swoje rodziny, nie zawsze znajdują czas na dokładną obróbkę zdjęć, dlatego mogą nam zlecić edycje, a my zajmiemy się tym od A do Z, przeprowadzamy globalny retusz zdjęć. Dzięki nam twoi goście będą cieszyć się wspaniałymi zdjęciami z swojego wesela, a Ty będziesz miał czas dla swojej rodziny. Wiemy także jak trudnym tematem jest fotografia reklamowa, wykonanie samych zdjęć nie jest jeszcze tak kłopotliwe jak ich edycja, czasem trzeba wyciąć tło, dorobić lustrzane odbicie, a to już trudniejszy temat. Pracowaliśmy już z takimi zleceniami i wykonaliśmy to bez najmniejszych problemów.\nJednakże nie tylko trudnimy się obróbkązdjęć cyfrowych, można podesłać nam również skan zdjęcia analogowego, a my dokładnie je zretuszujemy.\nZapraszamy na naszą stronę internetową, na której dowiecie się dużo więcej. Złóż zamówienie online bez wychodzenia z domu - to bardzo proste. Oto kilka etapów obróbki wykonywanej przez nas:\n– ustawienie balansu bieli\n– ustawienie krzywej kontrastu przepalenia\n– ustawienieprofilu kolorystycznego\n– ustawienie kolorów\n– ustawienie mieszania światła\n– usunięcie winietowania, beczki, kadrowanie\n– redukcja szumu\n– ujednolicaniekolorów skóry\n– wyrównywanie ekspozycji w poszczególnych planach jak i rozjaśnianie twarzy\n– wygładzanie skóry: twarz\n– usuwanie nie potrzebnych elementów\n–podkładanie faktury skóry (pozwala uzyskać naturalny wygląd retuszowanegoujęcia)\nW prawie każdym domu znajduje się aparat fotograficzny. Ludzie fotografują się wzajemnie, czy to na urodzinach, imieninach czy na wypoczynku. Jednak często te zdjęcia nie zachwycają. W aspekcie takim jak retusz fotografii - możemy pomóc szybko i profesjonalnie.\nTeraz w większości aparaty są cyfrowe, nie trzeba bawić się w zmienianie filmu w aparacie analogowym jak to było kiedyś, wystarczy tylko przekopiować zdjęcie z karty pamięci i już oglądamy swoje zdjęcia na komputerze czy tablecie. Fotografem może być każdy lecz nie każdy ma takie samo spojrzenie na zdjęcie. Jedni utrzymują się z fotografii, a znowu inni traktują to jako pasję lub dorywczą pracę.\nPodsumowując retusz oznaczapolepszeniefotografii, poprzez jej odnowienie,zmianę barwną\nFotografia i jej znaczenie\nmaciek82\t2013 年 6 月 5 日 4:15 PM | 0 パーマリンク | 返信\nタグ: Fotografia (105), Obróbka zdjęć, Robienie zdjęć (31)\nNajlepszym sposobem na zapamiętanie istotnych wydarzeń z naszego życia jest robienie zdjęć. Fotografia potrafi przypomnieć nam najciekawsze wydarzenia z przeszłości. Na dzień dzisiejszy jednak zdjęcia tracą na swej wartości. Nowe technologie pozwalają na robienie nieograniczonej ilości fotografii i umieszczanie ich w komputerze. A przeglądanie komputera to nie to samo co album. Obecnie już nie trzeba odwiedzać fotografa, żeby obejrzeć zdjęcia z wyprawy w góry albo z urodzin. Wystarczy kilka kliknięć i już. Co prawda jest to bardzo wygodne, niemniej jednak ginie gdzieś atmosfera przeglądania albumów. Popularnym aktualnie zjawiskiem jest fotomodeling, czyli pozowanie do zdjęć. W ogromnej liczbie przypadków różnego rodzaju kolorowe magazyny współpracują z modelami i modelkami tworząc okładki i rozkładówki pism. W znaczącej liczbie sytuacji w tym samym celu zamiast modelek zaprasza się znane osoby, które mogą przyciągnąć uwagę czytelników i zwiększyć nakłady pisma. Specjalistyczne zdjęcia przechodzą poprzez długi proces przygotowujący zdjęcia do artykułów. Obróbka zdjęć to skomplikowane zadanie, jedynie dla wyspecjalizowanych webdesign’erów komputerowych, którzy korzystają z zaawansowanych aplikacji.\nRobienie zdjęć popularnym zajęciem\nmaciek82\t2013 年 6 月 1 日 6:43 AM | 0 パーマリンク | 返信\nタグ: Fotomodeling (15), Obróbka zdjęć, Robienie zdjęć (31)\nFotografia to dziedzina sztuki starsza niż film. W zasadzie pierwsze kinematografy powstały na bazie aparatów. Jeszcze w XIX wieku przez ustawienie kilku łatwych aparatów i robienie zdjęć nimi w krótkich odstępach czasu uzyskano coś na miarę pierwszych nagrań wideo. Był to wielki przełom. Kino i fotografia rozwijały się dosyć dynamicznie. Zresztą wiek XIX to wiek wielu wynalazków, wiek postępu technicznego i cywilizacyjnego. Robienie zdjęć stało się popularne, niemniej jednak aparaty mieli nieliczni, a do tego były one duże i nieporęczne. Teraz dzięki lustrzankom cyfrowym zdjęcia mogą być rzeczywiście dobrej jakości. Jednak aparaty cyfrowe zadebiutowały dopiero niedawno i nadal są udoskonalane, choć oferują dobrą jakość i wygodę. Na karcie pamięci możemy zapisać de fakto wiele zdjęć i nawet je tam przechowywać, przenosić, kopiować na wiele komputerów. Dzięki komputerom możliwa jest również obróbka zdjęć. Specjaliści od programów komputerowych do obróbki zdjęć robią wręcz cuda ze zdjęciami. Najlepszym przykładem są okładki znanych magazynów np. dla pań. Niektóre panie zadają sobie pytanie dlaczego ta aktorka tak świetnie wygląda mimo już nie najmłodszego wieku. Odpowiedź jest prosta, po pierwsze korekta komputerowa zdjęć, po drugie adekwatny makijaż, po trzecie kupa kasy wydana na kosmetyczki, Spa itd. Fotomodeling jest bardzo zyskownym zajęciem dla młodych i atrakcyjnych dziewczyn. One z kolei mają wyłącznie lekki makijaż, starannie uczesane, a raczej wykonane fryzury no i oczywiście świetne ciuszki na sobie. Dosłownie, aż miło popatrzeć.\nmaciek82\t2013 年 5 月 11 日 9:36 AM | 0 パーマリンク | 返信\nNajlepszym sposobem na zapamiętanie niebagatelnych wydarzeń z naszego życia jest robienie zdjęć. Fotografia potrafi przypomnieć nam najciekawsze wydarzenia z przeszłości. Aktualnie jednakże zdjęcia tracą na swej wartości. Nowe technologie pozwalają na robienie nieograniczonej ilości zdjęć i umieszczanie ich w komputerze. A przeglądanie notebooka to nie to samo co album. Współcześnie już nie trzeba odwiedzać fotografa, by obejrzeć zdjęcia z wyprawy w góry lub z urodzin. Wystarczy kilka kliknięć i już. Co prawda jest to bardzo komfortowe, niemniej jednak ginie gdzieś atmosfera przeglądania albumów. Popularnym na dzień obecny zjawiskiem jest fotomodeling, czyli pozowanie do zdjęć. W wielu wypadkach różnego typu kolorowe magazyny współpracują z modelami i modelkami tworząc okładki i rozkładówki pism. W wielu przypadkach w tym samym celu zamiast modelek zaprasza się znane osoby, które mogą przyciągnąć uwagę czytelników i zwiększyć nakłady pisma. Profesjonalne zdjęcia przechodzą przez długi proces przygotowujący fotografię do publikacji. Obróbka zdjęć to skomplikowane zadanie, wyłącznie dla wyspecjalizowanych plastyków komputerowych, którzy korzystają z zaawansowanych aplikacji.\nRobienie zdjęć moją pasją\nmaciek82\t2013 年 5 月 11 日 8:56 AM | 1 パーマリンク | 返信\nZdjęcia to moja pasja. Fotografowanie zainteresowało mnie kilka lat temu. Wtedy miałem jeszcze analogową lustrzankę z dobrym obiektywem. Fantastyczny aparat którego w tym momencie nie używam, niemniej jednak jest on na emeryturze w mojej szafie. Robienie zdjęć tym aparatem to była rzeczywiście radość i można było poczuć prawdziwą fotografię przez duże ‘F’. Jednak zamieniłem go na lustrzankę cyfrową najpierw Canona. Współcześnie mam Nikona D300s, który dla moich amatorskich zastosowań jest wręcz sprzętem zbyt dobrym. Jednak lata prób i błędów przydały się na coś. Nauczyłem się fotografowania właśnie w ten sposób. W tej chwili nauka na aparacie cyfrowym jest jeszcze łatwiejsza, ponieważ nie muszę wywoływać zdjęć, żeby zobaczyć efekt. Wystarczy komputer i na ekranie będzie widać wszystkie detale. Zakupiłem sobie do mojego laptopa również wspaniały program do obróbki zdjęć. Nie jest to może najpopularniejszy program, niemniej jednak obróbka zdjęć nim jest bardzo intuicyjna i przyjemna. Nierzadko lubię fotografować dziewczyny. Sprawiam im tym przyjemność, ponieważ chyba zdecydowana większość nastolatek marzyło o byciu modelką. Fotomodeling to zawód, praca, którą niewyobrażalnie ciężko zdobyć. Nawet bardzo ładnym dziewczynom, ale bez znajomości nie udaje się dostać do tej branży.\nRobienie zdjęć to już codzienność\nmaciek82\t2013 年 5 月 5 日 12:23 PM | 0 パーマリンク | 返信\nFotografia towarzyszy nam od lat, niektórym z nas od początku życia, ponieważ robiono nam zdjęcia gdy byliśmy niemowlakami. Inni z kolei, w ogromnej liczbie przypadków osoby starsze nie mają czasem ani jednego zdjęcia z dzieciństwa. W czasach PRL aparat był niemal dobrem luksusowym i dlatego wiele osób nie ma zbyt wielu fotografii z tamtego okresu. Sytuacja zmieniła się już po 1990 roku i zdobycie aparatu było łatwiejszym zadaniem. Robienie zdjęć zaczęło się upowszechniać. Aktualnie nie ma żadnej uroczystości bez zdjęć czy bez kamer. Wszyscy fotografują istotne wydarzenia dla siebie i innych. Na początku XX wieku upowszechniła się fotografia cyfrowa. Zaledwie odrobinę ponad 10 lat w pełni korzystaliśmy z fotografii analogowej, a dokonał się istny przewrót. Masowo zaczęły podbijać rynek aparaty cyfrowe. Komputery i aparaty cyfrowe zaczęły tworzyć zgrany tandem. Przechowywanie fotografii na cyfrowych nośnikach danych stało się faktem. Dyski komputerowe są na dzień dzisiejszy katalogami zdjęć. Dzięki komputerom fotografia stała się łatwiejsza, a obróbka zdjęć jest podstawowym narzędziem artystów grafików komputerowych i zawodowych fotografów. Fotografia jest dobrym sposobem na niezły zarobek. Również inne zawody rozwinęły się dzięki fotografii np. fotomodeling, oznaczający zawód modelki, która pozuje wyłącznie do zdjęć.\nRobienie zdjęć dawniej i teraz\nmaciek82\t2013 年 5 月 5 日 11:41 AM | 0 パーマリンク | 返信\nPamiętam jeszcze czasy, kiedy z całą rodziną siadało się w salonie i przeglądało albumy ze zdjęciami. Było to zajęcie bardzo interesujące i integrowało całą rodzinę. Nadmienię, iż było to na porządku dziennym jeszcze parę lat temu. Na dzień obecny jednak odchodzi się od tego, głównie ze względu na postęp technologii i fotografii cyfrowej. Robienie zdjęć to obecnie proces błyskawiczny. Dawniej trzeba było umówić się z fotografem lub posiadać drogi sprzęt. Na dzień obecny nie trzeba również chodzić do fotografa ażeby wywołać zdjęcia. Wystarczy komputer i drukarka bądź płyta CD i można chwalić się zdjęciami. Rozważając temat jakim jest fotografia, warto wspomnieć o fachowych sesjach zdjęciowych. Aktualnie fotomodeling to element wielkich kampanii promocyjnych , a dodatkowo ważna część magazynów prasowych. Gdyby nie to, nie powstało by sporo pięknych okładek i rozkładówek pism, które potrafią przyciągnąć czytelników. Powinno się jednak pamiętać, że zdjęcia pochodzące z takich sesji nie trafiają prosto na okładkę. W większości przechodzą długi proces, jakim jest obróbka zdjęć. Innowacyjne techniki pozwalają na edycje zdjęć w dowolnym zakresie.\nRobienie zdjęć jako sztuka\nmaciek82\t2013 年 4 月 5 日 6:17 AM | 0 パーマリンク | 返信\nFotografia jest dziedziną przyszłościową. Rozwija się bardzo śpiesznie i zdobywa nowych adeptów. Dzieję się tak, gdyż sprzęt jest coraz tańszy , a oprócz tego powstają odpowiednie szkoły dla przyszłych fotografów. Profesjonalista w tym zawodzie zarabia całkiem nieźle. Robienie zdjęć to poza zajęciem zarobkowym również sztuka. W znaczącej liczbie przypadków słyszy się o konkursach na np. zdjęcie roku i tym podobne. Pojęciem związanym z fotografią jest też fotomodeling. Jest to pozowanie do zdjęć, np. na okładkę magazynu. Wiele osób jest profesjonalnymi modelami i zarabia w ten sposób. W pewnych sytuacjach fotomodelingiem zajmują się gwiazdy. W bardzo wielu przypadkach pozują one dla znanych pism, w celu podniesienia dystrybucji. Warto jednak wiedzieć, że zanim zdjęcie zostanie opublikowane na łamach magazynu musi przejść poprzez cały proces przygotowań. Obróbka zdjęć to wcale nie takie zwykłe zadanie jakby mogło się wydawać. Nierzadko sami samemu przerabiamy zdjęcia, jednak używamy do tego dużo prostszych narzędzi i nie robimy tego na taką skalę jak profesjonalni artyści grafiki. Nie mamy także często takich środków jak specjaliści.\nmaciek82\t2013 年 4 月 4 日 1:09 AM | 0 パーマリンク | 返信\nFotografia to dziedzina sztuki starsza niż film. W zasadzie pierwsze kinematografy powstały na podstawie aparatów. Jeszcze w XIX wieku poprzez ustawienie kilku łatwych aparatów i robienie zdjęć nimi w krótkich odstępach czasu uzyskano coś na miarę pierwszych nagrań wideo. Był to wielki przełom. Kino i fotografia rozwijały się dosyć dynamicznie. Zresztą wiek XIX to wiek wielu wynalazków, wiek postępu technicznego i cywilizacyjnego. Robienie zdjęć stało się popularne, ale aparaty mieli nieliczni, a do tego były one duże i nieporęczne. Teraz dzięki lustrzankom cyfrowym zdjęcia mogą być w rzeczywistości dobrej jakości. Jednakże aparaty cyfrowe zadebiutowały dopiero niedawno i nadal są udoskonalane, choć oferują dobrą jakość i wygodę. Na karcie pamięci możemy zapisać naprawdę wiele fotografii i nawet je tam przechowywać, przenosić, kopiować na mnóstwo komputerów. Dzięki komputerom możliwa jest także obróbka zdjęć. Fachowcy od aplikacji komputerowych do obróbki zdjęć robią wręcz cuda ze zdjęciami. Najlepszym przykładem są okładki znanych magazynów np. dla pań. Niektóre panie zadają sobie pytanie dlaczego ta aktorka tak świetnie wygląda mimo już nie najmłodszego wieku. Odpowiedź jest prosta, po pierwsze korekta komputerowa zdjęć, po drugie adekwatny makijaż, po trzecie kupa kasy wydana na kosmetyczki, Spa itd. Fotomodeling jest bardzo rentownym zajęciem dla młodych i atrakcyjnych dziewczyn. One z kolei mają wyłącznie lekki makijaż, starannie uczesane, a raczej wykonane fryzury no i bez wątpienia świetne ciuszki na sobie. Dosłownie, aż miło popatrzeć.\nObróbka zdjęć - Twoja pasja\nmaciek82\t2013 年 3 月 30 日 10:35 AM | 0 パーマリンク | 返信\nCzym byłby dzisiejszy świat bez zdjęć? Żyjemy wręcz w świecie obrazów. Jesteśmy zasypywani mnóstwem zdjęć w telewizji, w globalnej sieci, na wystawach, a dosłownie u znajomych na kawie. Można by pomyśleć, że dosłownie znajomi posiadają czelność podtykać nam zdjęcia pod oczy, gdy my mamy ich już dosyć. Z pewnością to sporo przesadzone, niemniej jednak rzeczywiście zdjęć wokół nas jest bardzo dużo. Robienie fotografii to na dzień dzisiejszy zupełnie efektowny i efektywny zawód. Mam na myśli zawodowych fotografów, a szczególności jeżeli chodzi o efektowność to paparazzich. Muszą oni wręcz jak wilki czyhać na własną ofiarę i rzucić się na nią z obiektywem. Oczywiście nie dosłownie, ale zdjęcie gwiazdy, osoby znanej może sporo kosztować, tym bardziej jeśli osoba jest na nim w nietypowej sytuacji. Czasem to obróbka zdjęć sprawia, że sytuacja staje się nietypowa. Coś dodać do zdjęcia, coś usunąć, poprawić itd. W dzisiejszych czasach nietrudno. Skrzętnie używa się to, gdy trzeba coś zatuszować, poprawić np. gdy znana osobistość trafia na okładkę pisma. Fotomodeling również wykorzystuje tą technikę. Pomimo iż modelki to chodzące synonimy piękna to da się zawsze coś poprawić na zdjęciu. Natomiast wracając do piękna modelek, to wielu ludzi zarzuca tym dziewczynom, że są po prostu za chude i poprzez to zbyt niewiele kobiece. Jednakże o gustach się nie rozmawia, a w tym wypadku nie pisze.


Awangardowa - Fotografia biznesowa\n„Fotografujemy dla Państwa eventy firmowe, koncerty, występy sceniczne, imprezy, prezentacje, konferencje itp.“\nZ przyjemnością wykonamy dla Państwa fotoreportaż z konferencji, szkolenia, imprezy okolicznościowej lub integracyjnej, oficjalnego bankietu oraz firmowego eventu. Chętnie towarzyszymy z aparatem również artystom podczas koncertów oraz występów scenicznych.\nŚwiadczymy usługi w zakresie fotografii biznesowej. Dysponujemy profesjonalnym atelier fotograficznym znajdującym się w samym centrum Bydgoszczy, wyposażonym w wysokiej klasy oświetlenie studyjne oraz mobilne foto-studio. Naszym klkientom biznesowym oferujemy usługi w zakresie: portret biznesowy, fotografia eventowa, fotografowanie wnętrz i architektury. Usługi fotograficzne wykonujemy z dbałością o szczegóły, ponieważ wiemy, jak ważne jest dla właścicieli firm kreowanie pozytywnego wizerunku ich przedsiębiorstwa i pracujących w nim ludzi. Integralnym elementem wykonywanej przez nas fotografii biznesowej jest postprodukcja oraz retusz zdjęć. Z naszych usług skorzystały już firmy z takich branż jak: przemysł ciężki, metalowy, maszynowy, motoryzacyjny i spożywczy; kreatorzy mody, firmy brokerskie oraz banki; hotele, firmy zajmujące się dekorowaniem wnętrz.owy.\nWykonujemy profesjonalne zdjęcia produktowe, które podkreślą walory oferowanych przez państwa firmę produktów i uczynią waszą ofertę bardziej atrakcyjną. Podążamy za trendami panującymi na rynku. Wykorzystując nasze zdjęcia do tworzenia materiałów marketingowych sprawicie państwo, że Wasza oferta będzie bardziej atrakcyjna i efektowna a efektem tego prawdopodobnie będzie wysoka sprzedaż oferowanych produktów. Współpracujemy z firmami oraz agencjami reklamowymi, a nasze zdjęcia wykorzystywane są do projektowania reklamy w postaci: katalogów, ulotek reklamowych, banerów, stron www itp. Zdjęcia produktów wykonujemy w naszym studio lub w wyznaczonym przez firmę miejscu. Posługujemy się przy tym profesjonalnym sprzętem oświetleniowym, często także namiotem bezcieniowym. Fotografię wykonujemy na białym, czarnym lub szarym tle, ponieważ są to kolory neutralne, które pozostają obojętne na barwy odbijanego światłą. Na Państwa życzenie zaaranżujemy otoczenie stosownie do tematu wykonywanej sesji. Zdjęcia do reklamy, packshoty, fotografia biznesowa\nNasze zdjęcia - publikacje\nZ naszych usług skorzystały już firmy z branży: przemysłu ciężkiego, metalowego, maszynowego, motoryzacyjnego i spożywczego;kreatorzy mody,hotele, firmy dekoratorskie oraz eventowe. Wykonaliśmy wiele sesji zdjęciowych, w wyniku których powstały materiały reklamowe wykorzystane do stworzenia różnego typu materiałów reklamowych i publikacji. Wśród naszych klientów znalazły się: Eventus Design, Bloomi Kwiaty i Dekoracje, Cimat Balancing Machines, Burke Porter Group, Melett Polska, Eventus Odszkodowania, FST Brokers, Event Project, Sala Waniliowa - Restauracja Sowa, Restauracja Kuchnia, Bulwar Bistro, SPX Flow, Dekorowanie Światłem, Sport Project, Miapp - Machanizacja i Automatyzacja Procesów Produkcyjnych, Loreal Polska, Salon Urody Martyna Bryk, Jacek Rybacki Proffessional Hair, GHB, Polish Agro, GS Koronowo, oraz wiele innych.\nNasze rekomendacje to zaufanie, którym obdarzają nas firmy korzystające z naszych usług i stale do nas wracające. Zapraszamy Was do galerii prezentującej w jaki sposób wykorzystywane są nasze zdjecia.