Autor Wątek: Indies - czyli gry niezależne (Przeczytany 137414 razy)\n« Odpowiedź #80 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:21:13 »\nW dupie sie indykom przewraca z tymi cenami. 3-godzinny "ekspirjens" za ponad 60 zł. WTF? A ludzie się dziwią że AAA po 280 zł.\nBedzie w humblu bumblu za pare miesięcy.\n« Odpowiedź #81 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:30:16 »\nZ perspektywy bezrobotnego Polaka-biedaka tak to wygląda. Niestety ceny dostosowują do bogaczy z zachodu, a regionalizacji cen nie ma i pewnie nigdy nie będzie.\nPoza tym od długości gry bardziej powinna liczyć się jej miodność. Co mi po 100 godzinnej grze ktora kosztuje 10$ ale przez 100 godzin robi się to samo? (tak, celowo przerysowuje). Jeżeli 3 godzinna gra zryje mi beret, to może uznam, że była warta tej kasy, a nie bede na sile sie czepiał jak BluePL, że jest krótka, więc z definicji zła (wiem, on sie czepial o meble, ale chodzi o mechanizm).\nTa gra ma chociaż jakąś grafikę, tekstury, ktoś musiał porobić te listy, pocztówki, zdjęcia, etc, etc. To kosztuje. A taki papers please to kosztowal chyba tyle za ile jest sprzedawany Cena za papers please jest w/g mnie bardziej przegieta niż za Gone Home (tak, wiecm, PP ma endless mode, what fun!).\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 18, 2013, 17:42:39 wysłana przez Simplex »\n« Odpowiedź #82 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:35:24 »\nAle ja tu nawet nie porównuje do polskich warunków, tylko do cen gier AAA. 60 $ za gre typu The Last of Us, GTA V czy Battlefield 4 (setki godzin w multi), a 18 $ za 3 godziny łażenia po jakimś domu. Dla mnie to paranoja.\n« Odpowiedź #83 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:40:07 »\nPrzedewszystkim porównujesz jabłka z pomarańczami. Nie można porównywać cen gier aaa z cenami indie - tzn można ale nie ma to sensu. Gry AAA powstają w dużych studiach gdzie programisci zarabiaja dobra kase i maja mniej-wiecej pewnosc zatrudnienia (chyba ze pracuja w firmie ktorą kupiło EA lub Acti, hehe). W dodatku taka gra sprzedaje się w milionach sztuk, czyli zarabia dziesiątki milionów, może kosztować relatywnie "mało" w stosunku do kosztów wytworzenia, bo działa efekt skali.\nA gry indie potrafi robić zespół kilkuosobowy, który nie ma stałej pensji, nie ma milionów na reklame, wiec daje wyższą cenę bo wiadomo, że to nisza więc nie sprzedadzą milionów sztuk. Nie ma magicznego prawa fizyki, że jak zmniejszysz cene 5krotnie to zawsze sprzedaż skoczy ci 10 krotnie. Istnieje ryzyko że jakby takie gone home kosztowalo np 5$, to i tak nie kupiloby go duzo wiecej osób (ale nie mamy maszyny do generowania alternatywnych wszechświatów, więc się nie dowiemy) i twórcy mogliby pójść z torbami.\nZaryzykowali bo dali wysoką cenę, ale gra zebrała bardzo wysokie oceny wiec jest szansa, ze sie dobrze sprzeda mimo tej ceny. No ale mało komu się tak udaje.\nPo prostu nie ma sensu tego tak przeliczać. Nawet wśród gier AAA za 60$ są korytarzówki z 6 godzinną fabułą i są sandboxy gdzie mozna spedzic setki godzin. I co? Korytarzówka AAA powinna być za 6$ a sandbox AAA za 600$? Moze i powinno być jakieś zróżnicowanie, ale trudno o jasne kryteria. Zawsze ktoś bedzie pokrzywdzony i niezadowolony. Najprostsza zasada nadal aktualna - za drogo, to czekaj na promocje\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 18, 2013, 17:44:23 wysłana przez Simplex »\n« Odpowiedź #84 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:44:50 »\nI przy cenie 18 $ ludzie się rzucą i zarobią na tym kokosy? Nie rozumiem tej logiki. Ja mam docenić że ktos samemu zrobił tę grę, i przez to mam mu dać więcej kasy? Nie dzięki, nie interesuje mnie to kto i za ile tę grę zrobił. Interesuje mnie to co ta gra oferuje, i tylko na tej podstawie okreslam jej wartość.\nPodziwiam tych co kupują te popierdółki na premierze.\n« Odpowiedź #85 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:46:10 »\n@ Simpleks - Przeciez tak jest - ile razy widziales na tym forum opinie "Spoko gierka kupie jak bedzie na wyprzedazy/zbucuje/wypozycze"\nA warunki pracy programistow sa dla klienta mniej wiecej tak samo wazne jak grubosc pokrywy lodowej na Grenlandii\n« Odpowiedź #86 dnia: Sierpień 18, 2013, 17:50:30 »\nCytat: Ja Być z Polska w Sierpień 18, 2013, 17:44:50\nJakbyś nie był biedny (relatywnie) to byś mówił inaczej. Inaczej na to patrzysz niż syty bogacz z cygarem w gębie dla którego te 18$ to mniej niz codzienny posiłek w restauracji. To nie diss, tylko tak to moim zdaniem działa. Masz mało kasy, więc musisz wybierać w co zagrasz, a zeby wybrać, musisz przyjąć jakieś "obiektywne" (w sensie łatwo mierzalne) kryteria, takie jak np. czas.\nJa kupilem bo mnie stac, jeszcze zabawniej bedzie, jak zagram za pol roku gdy gra bedzie w bundlu za fistaszki. Ale wydzieliły mi się endorfiny do mózgu jak wsparłem indie deva ktory zrobił fajną grę, a jednoczesnie nie jest tak, że przez wydanie 18$ nie zjem dziś kolacji. M.in dzieki takim rozrzutnym ludziom kręci opłaca robić indie gry. Jakby każdy przeliczał na godziny na kalkulatorku to albo przestałoby się opłacać robić gry indie, albo byłby one sztucznie wydłużane (tzw. padding).\nAaa, ty dałeś 100$ na Wasteland 2, dla mnie szaleństwo, ale też pewnie sie cieszysz że wsparłeś devów i ja to rozumiem\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 18, 2013, 17:54:12 wysłana przez Simplex »\n« Odpowiedź #87 dnia: Sierpień 18, 2013, 18:21:39 »\nAle bede miał za to pudełkową kolekcjonerke i zajebistego erpega na ponad 100 godzin z opcją kilkukrotnego przejścia na kilka sposobów. Dla mnie prosta kalkulacja.\nA wśród odbiorców indie faktycznie dominują bogacze? Tacy co sobie mogą pozwolić wydać codziennie 20 $ na nową gierkę?\n« Odpowiedź #88 dnia: Sierpień 18, 2013, 18:22:57 »\nNo skoro wydac 18$ za 3 godzinna popierdółkę to taka fanaberia, to chyba tylko bogacze i wariaci mogą sobie pozwolić?\n« Odpowiedź #89 dnia: Sierpień 18, 2013, 18:26:34 »\nNie wiem. Tylko ile ich jest, że taka cena się opłaca? Szkoda że nikt nie zrobi testu wypuszczając jakiegoś lepszego/ciekawszego/wyróżniającego się indyka za 5 $ żeby zobaczyć jak się sprzeda.\nZreszztą to samo by mogli z grami AAA zrobić, puścić jakiegoś tasiemca za 30 czy 40 $ i zobaczyć co i jak.\n« Odpowiedź #90 dnia: Sierpień 18, 2013, 18:45:21 »\nNjapierw to bym chcial zobaczyc wyniki badania ile % sprzedaży to cena, a ile reklama (w sensie ogólnym - teksty w portalach, etc). I w jaki sposób kasa wydana na reklame przeklada sie na sprzedaż. Ale to raczej chyba cieżko policzyć.\nJeżeli będzie indyk za grosze o ktorym mało kto słyszał, to i tak sie nie sprzeda. Gone Home raczej nie było za bardzo reklamowane, ja kiedys o tej grze czytalem, potem na śmierć zapomniałem, bo tak było o niej cicho. O premierze dowiedzialem sie przypadkiem kilka dni po tejże premierze, taka np. opiniotwórcza polygamia słowem się o wyjściu gry nie zająknęła, co potwierdza, że to nisza i raczej nastawiaja sie na sprzedanie mniejszej ilości sztuk za wyższą cenę, niż odwrotnie. Aczkolwiek biorąc pod uwagę jakie oceny zbiera ta gra, to ktoś mógłby wyjąć głowę z wiadomej części ciała i coś skrobnąć\nOstatni news o grze na poly jest sprzed ponad roku, może informacja że zrobili to "twórcy bioshocka" (cokolwiek to znaczy) zachęci cię do zakupu\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 18, 2013, 18:47:39 wysłana przez Simplex »\n« Odpowiedź #91 dnia: Sierpień 18, 2013, 19:15:09 »\nPo 40 minutach gry... nie podoba mi się, a ten post piszę bo właśnie dostałem crash do pulpitu\n« Odpowiedź #92 dnia: Sierpień 23, 2013, 11:56:12 »\nDalej ci sie nie podoba? Ja nie mialem zadnych wywalen do pulpitu, gre ukonczylem w 3 godzin, ale chyba jeszcze połażę po domu bo nie wszystko znalazłem. Troche wybija z immersji fakt, że w mieszkaniu nie ma ani jednego lustra.\nZ tego co widze to gra bardzo polaryzująca opinie.\n« Odpowiedź #93 dnia: Sierpień 23, 2013, 12:18:09 »\nCytat: Simplex w Sierpień 18, 2013, 17:30:16\nJeżeli 3 godzinna gra zryje mi beret, to może uznam, że była warta tej kasy, a nie bede na sile sie czepiał jak BluePL, że jest krótka, więc z definicji zła (wiem, on sie czepial o meble, ale chodzi o mechanizm).\nUderz w stół . Następny co mnie nie zrozumiał. Gra ma mało zróżnicowane miejsca w których dużo przebywamy, więc jest nudna wizualnie po jakimś czasie. To nie znaczy, że jest zła jako całość.\nFlame się rozpętał do rozmiarów takich, że sugeruje dużo mocniejsze pogorszenie zdania o grze przez tę pierdołę niż miałem na myśli.\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 23, 2013, 12:20:11 wysłana przez BluePL »\n« Odpowiedź #94 dnia: Sierpień 24, 2013, 14:14:30 »\nTakie indyki to ja rozumiem , a nie jakies pseudoartystyczne platformowki 2d.\n« Ostatnia zmiana: Sierpień 24, 2013, 14:21:25 wysłana przez Michaelius »\n« Odpowiedź #95 dnia: Sierpień 24, 2013, 15:43:58 »\nZagrałem sobie w Don't Starve, przeżyłem całe 3 dni. Wszystko przez odpowiednik LotRowego Enta Człowiek nie może sobie spokojnie drzew wyrąbać siekierą, bo od razu jakiś furiat go goni po całej planszy. Specjalnie zaprowadziłem go do ogniska, nawet zapłonął, ale chyba jakiś zaimpregnowany... Próbowałem go lać pochodnią i siekierą, ale się nie udało.\n« Odpowiedź #96 dnia: Wrzesień 05, 2013, 03:10:30 »\nOutlast, survival horror od nieznanego mi kompletnie studia Red Barrel (nie ma nawet strony na wiki), więc traktuję jako indie - http://www.metacritic.com/game/pc/outlast\nPodobno bardzo przerażająca\n« Odpowiedź #97 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:06:00 »\nPanie, a pad bedzie dzialal, czy sie trzeba nad WSADem krzywic?\n« Odpowiedź #98 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:39:30 »\nW tym outlascie? Gra ma wyjsc na PS4 (ex!!!!), wiec pad powinien dzialac, ale z indykami to nigdy nie wiadomo, trza sprawdzic na forum steama albo na ich stronce.\nDon simon, cholerny leniu patentowany! Posty to ci sie chce wywalac, ale wyszukac informacji to juz nie\nhttp://store.steampowered.com/app/238320/ - tu jest odpowiedz na twoje pytanie.\n« Ostatnia zmiana: Wrzesień 05, 2013, 13:41:43 wysłana przez Simplex »\n« Odpowiedź #99 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:40:57 »\nI tak sie kupi jak bedzie za fajf baks, wiec poczekam az ktos z Was przetestuje .\n« Odpowiedź #100 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:42:18 »\nTak drogo bedziesz placil? Pijany?\n« Odpowiedź #101 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:43:16 »\nCytat: Simplex w Wrzesień 05, 2013, 13:42:18\nPrzybucuje na czterech, to wyjdzie dolar i kłorter na łeb.\n« Odpowiedź #102 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:44:56 »\nJak przybucuje? Na sztimie utrudnione geszefty - tak mnie tam uciskaja!!!!111!\n« Odpowiedź #103 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:46:06 »\nWystawi konto steam z grą na allegro, potem zmieni hasło do konta\n« Odpowiedź #104 dnia: Wrzesień 05, 2013, 13:49:30 »\nNa przykład Humbelbumbel, wersja 'no DRM'\n« Odpowiedź #105 dnia: Wrzesień 07, 2013, 09:39:18 »\nZnowu zombie i survival, znowu pixel art - trochę za dużo już tego, ale bardzo spodobał mi się filmik.\n« Odpowiedź #106 dnia: Wrzesień 09, 2013, 17:11:08 »\nShameless self-promotion below\nNa konferencji WGK 2013, która odbyła się w miniony weekend pokazywaliśmy nasze dziecko - SUPERHOT - FPSa gdzie czas płynie tylko gdy się poruszasz.\nWygraliśmy tam konkurs Developers Showcase (dzięki dla 11bit za ufundowanie głównej nagrody - GF GTX690 ), zebraliśmy tonę feedbacku i propsów od rodzimych gamedevów!\nPLAY IN BROWSER (Unity 3d WebPlayer)\nPierwotnie grę zrobiliśmy na gamejam '7 Day FPS' - tamta wersja była bardzo surowa ale i tak trafiliśmy m.in na główną stronę Rock, Paper, Shotgun, GiantBomb czy też IndieStatik a każdy artykuł był bardzo pozytywny, tak jak komentarze pod nimi. Do tego zebraliśmy dużo pozytywnych opinii na reddicie.\nPóźniej reszta chłopaków posiedziała jeszcze tydzień, grubo wszystko dopimpowała, zrobiła levele od nowa no i poszło\n« Odpowiedź #107 dnia: Wrzesień 09, 2013, 21:35:35 »\nGratulacje co muszę zrobić, jak nic się nie dzieje gdy klikam na stronce?\n« Odpowiedź #108 dnia: Wrzesień 10, 2013, 00:00:15 »\nSpróbuj pobrać ręcznie Unity Webplayer: http://unity3d.com/webplayer\nEwentualnie eksplodował nam serwer ale chyba jeszcze nie\nDzisiaj trafiliśmy na cdaction.pl http://www.cdaction.pl/news-34702/superhot-polacy-stawiaja-gatunek-fps-na-glowie.html\noraz Wykop: http://www.wykop.pl/link/1644271/superhot-polacy-stawiaja-gatunek-fps-na-glowie/\n« Odpowiedź #109 dnia: Wrzesień 10, 2013, 10:11:29 »\nKubazz - a zrobicie kiedys jakas gre dla doroslych? Znaczy fajna fabula, dorosle tematy, realistyczne dialogi i postacie?\n« Odpowiedź #110 dnia: Wrzesień 10, 2013, 19:51:47 »\nZnaczy się taką jak Gone Home albo To The Moon (to najdoroślejsze gry jakie w życiu grałem)? Bardzo chętnie, jeżeli uznamy że jesteśmy na siłach Na razie średnia wieku w naszym teamie to chyba ze 23 lata\nA na froncie SUPERHOTa dzieje się dziś wiele:\n- trafiliśmy na PCGamer http://www.pcgamer.com/2013/09/10/super-hot/ Nasz serwer nie wytrzymał i przerzuciliśmy się na 'infinite power of the cloud'.\n- wspomniał o nas sam Peter Molydeux (to słynne fakeowe konto, 70000 followerów) https://twitter.com/PeterMolydeux/status/377478133798023168\n- w końcu założyliśmy fanpage, zachęcam do śledzenia https://www.facebook.com/superhotgame\n- załapaliśmy sporo mentionów na twitterze, m.in od dziennikarzy i ludzi z Unity Technologies\nA dopiero jutro zaczynamy męczyć batona różnych serwisów i youtuberów wysyłając press-packi\n« Odpowiedź #111 dnia: Wrzesień 11, 2013, 10:09:01 »\nCytat: kubazz w Wrzesień 10, 2013, 19:51:47\nTa jest. Chociaz mlode szczyle jestescie .\n« Odpowiedź #112 dnia: Wrzesień 11, 2013, 10:21:38 »\nCytat: kubazz w Wrzesień 09, 2013, 17:11:08\nGratulacje, świetny pomysł dobre wykonanie, na początku myślałem zaraz zaraz, czas płynie tylko gry coś robię? to będzie proste ale nie, trzeba trochę pokombinować No to teraz szlifujecie materiał i do SCEP z tym i nie słuchajcie starego ramola-moderatora, on zawsze wali te same oklepane teksty w indykach najpiękniejsze są właśnie proste genialne pomysły, ja się ostatnio zagrywałem w Rogue Legacy - polecam rogalik inaczej\n« Odpowiedź #113 dnia: Wrzesień 11, 2013, 10:24:14 »\nO przepraszam. Tylko nie moderatora!\n« Odpowiedź #114 dnia: Wrzesień 11, 2013, 13:09:39 »\nJuż nie męczę dalej batona (młody szczyl wraca robić grę ) ale trafiliśmy na Poly. Dzisiaj pewnie pojawi się jeszcze parę wywiadów z Piotrem na różnych serwisach\n« Odpowiedź #115 dnia: Wrzesień 19, 2013, 19:30:00 »\nGratuluje Kubazz w tydzień przez Greenligtha to ładne osiągnięcie\nPozostaje wam już tylko zrobić więcej leveli i dorzucić jeszcze jakąś niestandardową mechanike i zacząć sprzedawać SUPERHOT.\n« Odpowiedź #116 dnia: Październik 04, 2013, 14:17:11 »\nZnalazłem perełkę dzięki recenzji na gram.pl. Gra nazywa się Card Hunter i jest połączeniem TCG z grą planszową, która udaje granie w papierową grę (incepcja!) RPG ze znajomymi. Taka meta-gra, cos na kształt Knights of Pen & Paper, tylko bez rozpikselowanej grafiki retro. Pograłem troszkę, nie wiem jeszcze jak sejwy działają dokładnie, mam nadzieję, że nie będę musiał zaczynać od nowa. Bardzo przyjemna rozgrywka, karcianka połączona z walką na planszy (czyli jest też taktyka). I w dodatku gra jest za darmo (free to play). Polecam sprawdzić. Jest też multi (nie wiem czy darmowe).\nRecenzja: http://www.gram.pl/artykul/2013/10/02/card-hunter-recenzja.shtml (spoiler: 9/10)\nStrona gry: http://www.cardhunter.com\nSama gra: http://game.cardhunter.com\n« Odpowiedź #117 dnia: Październik 04, 2013, 14:22:20 »\n« Odpowiedź #118 dnia: Październik 04, 2013, 14:40:32 »\nZnalazłeś? Przecież to suchar .\n« Odpowiedź #119 dnia: Październik 04, 2013, 14:45:50 »\nJak suchar? Recenzja z wczoraj (3.10), a gra wystartowała bodajże 12.09, nawet miesiąc od premiery nie minął. Trzeba było wczesniej napisać o tej grze, a nie milczeć, a potem o jakichs sucharach rozmawiać. Byscie się podzielili zanim zeschły, to każdy by się poczęstował.


Zamiłowanie do munduru\nMiejsce na podium nie było najważniejsze. Liczyły się hart ducha i chęć współpracy.\nDrużyna z XI LO zdobyła pierwsze miejsce podczas zawodów\nW XI Liceum Ogólnokształcącym z Oddziałami Integracyjnymi im. Stanisława Staszica w Radomiu odbyły się Międzyszkolne Zawody w Wieloboju Sprawnościowym uczniów klas mundurowych i kadry zawodowej. – Impreza jest cykliczna. Tym razem rywalizowało ze sobą sześć drużyn. Staramy się zintegrować środowisko klas o specyfice mundurowej i mam nadzieję, że nam się to udaje – mówi Jolanta Górska, współorganizator spotkania, pedagog szkolny i prezes radomskiego Stowarzyszenia „Młodzi Kreatywni”, które działa przy XI LO.\nPierwsze miejsce zajęła drużyna gospodarzy przed zespołami z Chwałowic i ZDZ z Białobrzegów. Justyna Zasada z Technikum Logistycznego w Białobrzegach i Mateusz Wójcicki z XI LO byli najlepsi w klasyfikacji indywidualnej. Wśród drużyn zawodowych zwycięstwo przypadło ekipie 2. Batalionu Logistycznego. Pomysł na zorganizowanie klas mundurowych w XI LO powstał 5 lat temu. – Udało się znaleźć grupę uczniów, którzy mają podobne pasje. Interesują się służbami mundurowymi i w przyszłości chcieliby w nich podjąć pracę. Szczególne podziękowania trzeba skierować do mjr. Krzysztofa Koziora, który zajmuje się młodzieżą w naszej szkole i z pasją przekazuje jej swoją wiedzę i doświadczenie – dodaje pani Jolanta.\nAngelika Masiarz jest uczennicą kl. II o profilu mundurowym w XI Liceum Ogólnokształcącym. – Zawsze o takiej szkole marzyłam, fascynował mnie wojskowy mundur i zajęcia sprawnościowe. Bardzo lubię sport i nie wyobrażam sobie dnia bez ćwiczeń. W przyszłości chciałabym pracować w wojsku i myślę, że tam mogłabym się spełniać – mówi Angelika, zawodniczka zwycięskiej drużyny.


DERMEDIC CAPILARTE SERUM WZROST WŁOSÓW 150ML - Drogeria Krokus\nSerum intensywnie odżywia komórki mieszków włosowych, wydłużając anagenową fazę cyklu życia włosa. Chroni i regeneruje komórki mieszka włosowego oraz poprawia ich witalność. Stymuluje mikrokrążenie w skórze głowy, przez co wpływa na dotlenienie macierzy włosa. Pobudza wzrost nowych, prawidłowo zbudowanych łodyg włosowych. Zagęszcza włosy oraz widocznie ogranicza ich wypadanie. Hamuje produkcję dihydrotestosteronu (DHT) – hormonu odpowiedzialnego za skracanie się fazy wzrostu włosów, miniaturyzację mieszków włosowych.\nWskazania: zalecane do wrażliwej skóry głowy dla osób cierpiących na okresowe lub przewlekłe objawy wypadania włosów o różnej etiologii.\nSposób użycia: nanieść niewielką ilość serum na suchą lub wilgotną skórę głowy, bezpośrednio po jej umyciu. Delikatnie i starannie wmasować w skórę i pozostawić do wchłonięcia. Nie spłukiwać. Stosować codziennie przez 3 miesiące.\nGłówne składniki: kompleks PilotantumTM, ProcapilTM, kofeina, sok z brzozy, D-Panthenol, gliceryna.\nKlienci, którzy kupili: DERMEDIC CAPILARTE SERUM WZROST WŁOSÓW 150ML, kupili również:


Fotografia Częstochowa Fotoblast\npokaż telefon +48 691 99 76 26\npokaż www dominiktamiola.pl\nFotografia Fotoblast Częstochowa. Już mi niosą suknię z welonem nieśmiertelny przebój grupy 2+1 doskonale oddaje klimat tego wyjątkowego momentu, jakim jest ślub. Takie wydarzenie wymaga oczywiście odpowiedniej oprawy, a dzięki zdjęciom wszystko to nie popada bezpowrotnie w zapomnienie, lecz pozostaje z nami na zawsze. Zgodzą się Państwo zapewne, że skoro jest to wyjątkowy dzień w życiu, to zdjęcia również powinny być wyjątkowe. Dlatego warto odpowiednio wcześniej odwiedzić profesjonalne studio fotograficzne FOTOBLAST w Częstochowie by omówić szczegóły.\nFotografia okolicznościowa. ślub, wesele, plener, reportaż. Fotografia reklamowa. fotografia mody, zdjęcia reklamowe, katalogowe, do serwisów www. Sesje zdjęciowe. portretowe, dziecięce i rodzinne, studyjne, plenerowe. Zdjęcia reportażowe imprezy okolicznościowe, firmowe, zawody, konkursy.\nfotograf częstochowa, fotografia ślubna częstochowa, fotografia mody częstochowa, zdjęcia reklamowe częstochowa, zdięcia portretowe częstochowa, zdięcia dziecięce i rodzinne częstochowa, zdięcia studyjne i plenerowe częstochowa, fotograf na imprezy okolicznościowe częstochowa, polecany fotograf częstochowa, profesjonalne fotografie częstochowa, fotograf śląsk, fotografi ślubna śląsk, polecany fotograf śląskie, fotografia częstochowa


News: Prostozboku: Jest dobrze, ale mogło być lepiej (19.12.2016)\nProstozboku: Jest dobrze, ale mogło być lepiej\nPorażka w kiepskim stylu na inaugurację, porażka w kiepskim stylu na zakończenie - podsumowuje jesień w wykonaniu Lechii Jakub Borowicz z Prostozboku.pl\nPorażka w kiepskim stylu na inaugurację, porażka w kiepskim stylu na zakończenie. Teoretycznie - bardzo podobnie. W praktyce - za pierwszym razem rezultat, którego można było się spodziewać, za drugim wielki zawód, który pozostawia niesmak na przerwą zimową.\nGdybyśmy zapytali kibica w Gdańsku w połowie lipca czy w ciemno wziąłby Lechię na drugim miejscu w tabeli z 39 zdobytymi punktami przed Nowym Rokiem, to ten z uśmiechem na ustach w ułamku sekundy podjąłby decyzję. Gdybyśmy zapytali tuż po zwycięstwie z Górnikiem Łęczna, czyli 28 listopada, czy trzy zdobyte punkty w trzech kolejnych meczach go zadowalają, to odpowiedź byłaby już jednak zgoła odmienna. Apetyt rósł w miarę jedzenia i dziś, gdy piłkarze rozjechali się już do domów, mimo wszystko czuć lekki niesmak. To trochę jak obiad bez deseru. Niby najedzony, ale coś słodkiego można było jeszcze zjeść.\nPrzed rozpoczęciem rozgrywek – nerwówka i strach przed inauguracją sezonu. Sytuacja paradoksalna, bo taka drużyna jak Lechia powinna ze spokojem przygotowywać się do pierwszego meczu i czekać na kolejne spotkania. Gdy kibice Lechii przed rokiem mieli już wielkie marzenia, bo klub inwestował w coraz to lepszych i droższych piłkarzy, w pierwszych pięciu meczach gdańszczanie zdobyli tylko trzy punkty. Do ostatniej chwili zawodnicy Piotra Nowaka walczyli o to, by móc w końcówce sezonu grać z najlepszymi w mistrzowskiej ósemce. Strach przed tym, co jeszcze tak niedawno miało miejsce był ogormny. Spodziewano się deja vu, które byłoby sporym policzkiem dla biało-zielonego kibica. Fana stęsknionego za dobrym futbolem i wynikami na miarę oczekiwań.\nJedni mówią, że Lechia miała dużo szczęścia, którego brakowało w poprzednich latach. Inni, że gdańszczanie po prostu znakomicie grali jesienią, stąd tak dobre wyniki w pierwszej części sezonu. Moim zdaniem? Trochę szczęścia, ale i wiele zbyt łatwo oddanych punktów swoim rywalom. Zbyt dużo wpadek, które w końcowym rozrachunku mogą mieć spore znaczenie. Zaryzykuję stwierdzeniem, że zamiast 39 punktów, Lechia mogłaby ich mieć teraz dużo więcej. Spójrzmy po kolei na każde spotkanie:\nWisła Płock - Lechia Gdańsk 2:1. O tym meczu już wspominałem. Wielki zawód i jeszcze większa szkoda z powodu straty trzech punktów.\nGórnik Łęczna - Lechia Gdańsk 1:2. Bardzo słaby mecz Lechii, która długo grała w przewadze, a wygrała mecz tak naprawdę dosyć szczęśliwie.\nLechia Gdańsk - Wisła Kraków 3:1. Mecz wygrany na pół gwizdka przeciwko drużynie, która była w tamtym momencie w bardzo słabej dyspozycji.\nŚląsk Wrocław - Lechia Gdańsk 0:0. Mecz bez historii, mecz przyjaźni. Nie tylko na trybunach, ale i na boisku. Może nie zawód, ale lekki niesmak po stracie dwóch punktów.\n(raz / lechia.gda.pl) 19 grudnia 2016, 16:20


Co serce pokocha, rozum nie wymaże.: Jaśniejsza od gwiazd ~ rozdział 24\nJaśniejsza od gwiazd ~ rozdział 24\nZa oknem szalała burza, podczas gdy pewna Gryfonka o kasztanowych włosach leżała w swoim łóżku i beznamiętnym wzrokiem wpatrywała się w zarys czerwonego baldachimu nad głową. Nie próbowała już nawet odpłynąć. Sen, jak widać, przestał być jej sprzymierzeńcem – nie chciał w ogóle nadejść, a jeśli już to robił, męczył ją samymi koszmarami.\nWskazówki zegara stojącego na szafce nocnej, zdawały się przesuwać zbyt szybko – najpierw pierwsza, a za chwilę druga w nocy…\nOna jednak nie czuła tego upływu czasu. Miała wrażenie jakby dopiero co wysiadła z latającego pojazdu, który przywiózł ją z powrotem do Hogwartu. Czasami, gdy zamykała oczy, myślała, że znowu znajduje się w labiryncie – słyszała jęki Marlona, widziała zaniepokojone oczy Dracona, a nawet czuła zapach sadzy. Nie wiedziała czy do reszty jej odbiło. Było jasne, że jest w szoku i na jakimś dziwnym etapie, którego nie mogła nawet określić. Obawiała się, że ten stan nigdy nie minie. Co jeśli już zawsze będzie się jej śnił Marlon, patrzący na nią pokrzepiającym wzrokiem i proszący cicho o śmierć? Miała się pogodzić z jego obrazem w głowie, czy wciąż go od siebie odpychać i wszystkiego żałować? Czy Draco postąpił dobrze, spełniając jego jedyną prośbę? Tego nie wiedziała i nie mogła się dowiedzieć. Nigdzie nie było napisane, kiedy można było pozbawić kogoś życia, a kiedy nie. Nie było ustalonej żadnej reguły do postępowania w takiej sytuacji. A co by było gdyby wstrzymali się z decyzją jeszcze chwilę? Może Zakon Feniksa pomógłby także brunetowi?\nJednego można było być pewnym, Zakon Feniksa uratował jej życie, tak samo jak Malfoy'owi. Z różdżką Greybacka daleko by nie zaszli. Sześciu członków stowarzyszenia walczyło z Nieustraszonymi na śmierć i życie, kiedy przybyła dyrektorka Dashwood i kazała wycofać się swoim ludziom. Wytłumaczyła krótko, że ta dwójka bez pozwolenia przekroczyła granicę i gdyby nie ich głupota, wszystko byłoby dobrze. Nawet ich nie przeprosiła za zaistniałą sytuację, nie przejęła się zwłokami swojego ucznia i po prostu kazała im wszystkim opuścić teren szkoły. Odzyskali swoje różdżki, które na szczęście były całe po tym okropnym zamieszaniu i torebkę z pelerynę niewidką.\nW drodze powrotnej Snape zażądał wyjaśnień od swoich podopiecznych. Malfoy, który był wciąż blady na twarzy, krótko wytłumaczył, że Falcon był akademią wariatów, gdzie przygotowywało się jakąś armię i, że chcąc pomóc koledze, przedostali się na drugą stronę muru. Na koniec dodał, że grono pedagogiczne Hogwartu zapłaci za to, że wysłali ich tam na pewną śmierć. Mówiąc, cały czas trzymał za rękę siedzącą obok Gryfonkę, która tępo patrzyła się przed siebie. Arystokrata udawał, że nie widzi, albo może faktycznie nie widział zdziwionych spojrzeń innych, które były głównie skierowane na ich złączone ręce. Potem Lupin przejął pałeczkę i zaczął opowiadać, jak to Opiekun Slytherinu dostał rozkaz, aby wyciągnąć ich z Falconu razem z eskortą. Nie chcieli jednak wyjawić jak znaleźli się w labiryncie. Hermiona uznała, że ktoś musiał im pomóc.\nKiedy znaleźli się na terenie Hogwartu zostali przywitani przez profesor Umbridge, która z wrednym uśmiechem oznajmiła, że nie należało wcześniej przywozić prefektów przez ich kaprys. Hermionę w tamtej chwili zaniepokoił brak obecności Dumbledore'a. Dowiedziała się jednak o jego zniknięciu, gdy parę chwil później została przywitana przez swoich przyjaciół, którzy mimo późnej godziny, czekali na nią. Ta wiadomość sprawiła, że na długą chwilę straciła oddech, ale wierzyła, że dyrektor ich nie opuścił.\nKolejny dzień spędziła w Pokoju Wspólnym Gryfonów, przepytywana przez profesor McGonagall, która posyłała jej od czasu do czasu spojrzenia pełne współczucia. Oznajmiła jej także, że aurorzy rzekomo przeszukali teren Falconu i niczego podejrzanego nie znaleźli. Zapewniła ją także, że Zakon Feniksa ma tam swoich szpiegów, co bardzo zdumiało dziewczynę. Później Granger musiała udać się na przesłuchanie do Umbridge, odnośnie Gwardii Dumbledore'a. Zaczęło się od ostrych słów naganny dyrektorki i skończyło na licznych karach. Gryfonka jednak przyjęła wszystkie uwagi spokojnie.\nDobrze było oderwać się chociaż na chwilę od nieprzyjemnych wydarzeń i spędzić całą niedzielę w towarzystwie Harry'ego, Rona i Ginny. Wspaniałomyślnie nie dręczyli jej pytaniami, tylko opowiadali co się działo w Hogwarcie podczas jej nieobecności. Tyczyło się to głównie nakrycia Gwardii Dumbledore’a w Pokoju Życzeń. Chłonęła ich słowa na początku z wielką gorliwością, ale potem jej myśli zmieniły kurs. Jej przyjaciele nie widzieli dokładnie, co się wydarzyło. Słyszeli, że stało się coś złego, a Ginny przybliżyła im informacje o klątwie ciążącej na akademii. Nie rozumieli braku zainteresowania Hermiony sprawami, którymi wcześniej zaprzątała sobie głowę. Dziewczyna ze zgrozą zdała sobie sprawę, że jedyną osobą, która cierpiała równie mocno jak ona i która wiedziała o wszystkim był wyłącznie Draco Malfoy. Tylko on mógł ją zrozumieć. Nie widziała go jednak przez cały weekend i bała się go spotkać. Bała się tego, że ta mocniejsza więź, która się między nimi wytworzyła, teraz całkowicie straci znaczenie.\nDraco Malfoy zawsze cenił sobie ciszę i spokój. Często zdarzało się, że przesiadywał w swoim dormitorium cały dzień, kiedy był już do reszty znudzony towarzystwem Ślizgonów. Wykorzystywał wówczas ten czas na ćwiczenia, odpoczynek, a nawet na naukę.\nNigdy jednak nie spędził dwóch dni, leżąc w swoim łóżku i nie odzywając się do nikogo. Gdy przybył do Hogwartu, wymienił jedynie krótkie „Cześć” z Blaisem. Czarnoskóry, który jako jedyny dzielił z nim pokój, wielokrotnie próbował nakłonić blondyna do rozmowy, ale ten milczał jak zaklęty. Po paru godzinach siedzenia razem w zupełnej ciszy, niezadowolony Zabini wyszedł z dormitorium, mocno trzaskając za sobą drzwiami. Sfrustrowanie murzyna było całkiem zrozumiałe – nie dość, że Malfoy zapomniał chyba jak się mówi, to w dodatku z jego twarzy nie dało się kompletnie nic odczytać. Miał na sobie maskę obojętności, pod którą ukrywał doszczętnie wszystkie swoje emocje i jak widać nie miał zamiaru się nimi z nikim dzielić.\nDobrze było przez niecałe dwie doby tylko leżeć i nie zaprzątać sobie głowy żadnymi tajemniczymi sytuacjami, chorymi osobami czy nauką. Choć tym ostatnim prawie nigdy się nie przejmował.\nWolał uciec niż stawić czoło temu, co się stało. Może było to tchórzliwe zachowanie, ale miał to naprawdę głęboko w poważaniu. Nie obchodziło go zdanie Ślizgonów na temat jego zamknięcia się w czterech ścianach, o czym Blaise cały czas mu nawijał.\nDraco wiedział, że i tak źle zinterpretują jego nieobecność. On jeden zdawał sobie sprawę z tego, co uczynił. Jego ręce były splamione krwią. Zabił kogoś. A właściwie to nie kogoś, tylko chłopaka, którego wbrew pozorom nawet polubił. Wprawdzie Adams prosił go o to z tak wielkim bólem. Więc czemu tak bardzo rozmyślał nad tym tematem? Powinien wypowiedzieć zaklęcie od razu, bez mrugnięcia okiem. On jednak myślał tam, w tym labiryncie dużo myślał. Czy czuł teraz wyrzuty sumienia? Może i tak, ale nie chciał\ntego przyznać przed sobą samym. Tą całą żałość i rozdarcie, jakie teraz go ogarnęło było oznaką słabości. Był tak wiele lat uczony, że musi sobie radzić sam, że musi zawsze być lodowaty i bezduszny w stosunku do innych. Czy nie powinien po tych wszystkich lekcjach życia być przygotowany i nic nie czuć? Dlaczego twarz Marlona bezustannie prześladowała go w myślach?\nPrzecież przyszłość Dracona miała opierać się na śmierciożerstwie. Miał zabijać ludzi z zimną krwią. Winnych, niewinnych czy całkiem bezbronnych. Jego ofiary nie będą go prosić o śmierć, tak jak Adams. Będą go prosić o litość. To co zrobił piątkowej nocy było dopiero początkiem, przedsmakiem. Za rok, a może nawet szybciej, będzie miał wypalony na lewym ramieniu Mroczny Znak i będzie się pławił w czarnej magii.\nNagle przed oczami stanęła mu Granger. Przypomniał sobie ich rozmowę w labiryncie i jej pytanie: „Ty też uważasz, że to jest słuszne, widząc tak wielką krzywdę wyrządzoną innym?”\nPamiętał, że dyskutowali o tym, czemu Nieustraszeni są tacy bezwzględni, kiedy nagle Gryfonka uzmysłowiła sobie, że Draco przecież nie jest po jej stronie.\nOczywiście, że nie uważał zabijania i mutowania ludzi za dobre. To było chore, wręcz go obrzydzało. To Śmierciożercy ich złapali i zaprowadzili na polanę. Potem mieli pozbyć się całej trójki. Ludzie, do których miał dołączyć, niemal nie zabili jego i dziewczyny, na której zależało mu bardziej niż na czymkolwiek innym na całym świecie. I co miał teraz myśleć o Czarnym Panie? Nie miał wyboru. Wybór o jego przyszłości podjęli już rodzice, gdy był mały. Służba w szeregach Pana Ciemności była zaszczytem.\nNie mógł już znieść tych myśli, więc wstał leniwie z łóżka i przeszedł do drugiego pokoju, w którym mieściła się toaleta. Wziął szybki prysznic. Ubrał jedną z wielu swoich szarych koszul i czarne spodnie. Przelotnie spojrzał na siebie w lustrze. Jego twarz była bledsza niż zwykle. Tylko ciemne cienie pod oczami wskazywały, że zarwał parę nocy. Przeczesał nerwowo włosy wychodząc z dormitorium.\nLuźnym krokiem wszedł do Pokoju Wspólnego Ślizgonów. Z początku nikt na niego nie zwrócił uwagi. Wszyscy byli zajęci swoimi sprawami.\nZobaczył Blaise'a siedzącego na czarnej kanapie i zaczął iść w jego kierunku.\n– Proszę, proszę… – powiedział męski, zdecydowany głos za jego plecami. – Draco Malfoy zaszczycił nas swoją obecnością! Myśleliśmy, że już nigdy się nie pozbierasz…\nW pomieszczeniu zaległa grobowa cisza. Draco bezgłośnie westchnął. Odwrócił się do niego, zakładając na swoją twarz maskę objętności.\nSpojrzał wyniośle w czarne oczy Theodora Notta. Chyba każdy członek Domu Węża wiedział, że ci dwaj bardzo się nienawidzili i od roku rywalizowali ze sobą. A raczej Nott chciał wcisnąć się przed Dracona w ich ślizgońskiej hierarchii. Kiedyś się przyjaźnili, ale potem ich drogi na zawsze się rozeszły.\n– Masz jakiś problem, Nott? – zapytał Malfoy, siląc się na obojętny ton.\n– Owszem – odpowiedział, skwapliwie kiwając głową. – Jestem bardzo ciekaw jak się czujesz, Draco, bo nie wyglądasz najlepiej. Słyszałem, że Granger także nie prezentuje się dobrze. Może opowiesz nam wszystkim, co między wami się wydarzyło? Przecież byliście zupełnie sami w jakiejś nawiedzonej szkole…\nMówiąc to, trzymał mocno różdżkę w ręce, jakby szykując się do ataku.\n– Nie wiem jakie obrazy tworzy sobie twoja chora wyobraźnia, Nott, ale między mną a Granger nigdy do niczego nie doszło i nie dojdzie, więc przestań się już tak głupkowato uśmiechać – wyrzucił z siebie, a jego szare oczy niebezpiecznie zalśniły.\nTłumek gapiów wstrzymał oddechy. Kto wygra w tej słownej konfrontacji? Malfoy często ośmieszał publicznie Theodora, gdy ten mu się stawiał, jednakże teraz sytuacja prezentowała się nieco inaczej.\nArystokrata był pewien, że wszystkim tutaj obecnym przypomniała się scena z meczu, kiedy to Hermiona powstrzymała go przed bójką z Potterem. Już wtedy niektórzy mieli wątpliwości, co do jego relacji ze szlamą. Natomiast teraz zostali wysłani razem na wymianę i Bóg wie co mogli ze sobą robić. Szatyn umiejętnie wykorzystywał sytuację, żeby odegrać się na swoim wrogu.\n– Zobaczymy czy twoje słowa okażą się prawdą. Wcześniej też tak mówiłeś…\n– Lepiej nie kończ tego zdania…\n– Obsewowałem was od pewnego momentu i nie tyko ja zauważyłem…\nDraco w zadziwiająco szybkim tempie znalazł się tuż przed Theodorem.\n– O co ci kuźwa chodzi, co? – warknął – Po co wcinasz się w cudze sprawy? Twoje życie jest aż takie nudne i żałosne? – dodał spokojniej. – Myślisz, że komuś tutaj zaimponujesz? Już ci kiedyś mówiłem coś na temat Granger, ale do ciebie to najwyraźniej nie dochodzi.\nNott nie cofnął się ani kroku. Mierzył Dracona pogardliwym spojrzeniem.\n– Ja wiem, że…\n– Gówno wiesz – przerwał mu ostro. – Próbujesz tylko robić zamęt. Ostrzegam cię po raz ostatni. Jeśli jeszcze jeden raz będziesz pieprzył takie głupoty, to rozwalę ci tą krzywą buźkę.\nOdwrócił się od niego i rozejrzał po twarzach Ślizgonów, którzy ze strachem unikali jego wzroku. Zabini stał z boku i przyglądał się swojemu przyjacielowi z dumnym uśmiechem.\n– Jestem Draco Malfoy – przemówił stentorowym głosem. Jego słowa zdawały się dochodzić do każdego zakamarka w pokoju. – Czarodziej czystej krwi w porównaniu z innymi, gorszymi wyrzutkami. Mogę robić co mi się żywnie podoba, a wam nic do tego. Granger nie powinna was obchodzić, a nawet jeśli macie jakieś podejrzenia, to wasz problem, bo nie mam zamiaru się nikomu tłumaczyć. Nie zapominajcie jednak, że nie trawię szlam i mugolaków, tak samo jak zbyt pewnych siebie, zarozumiałych śmieciów. - Popatrzył znacząco na Notta.\n– Jesteś śmieszny, Malfoy! Myślisz, że zastraszysz nas swoim nazwiskiem? – wybuchnął szatyn.\nDraco bez żadnego ostrzeżenia zrobił zamach pięścią i z całej siły walnął Notta w twarz.\n– Ja was nie zastraszam, tylko przypominam z kim macie do czynienia – odparł bardzo powoli i wyraźnie.\nMinął skręcającego się z bólu Notta i skierował się do wyjścia. Nie zwrócił uwagi na zlęknione i pełne respektu spojrzenia. Ważne, że Ślizgoni na nowo się go bali. U jego boku od razu pojawił się Blaise z bladym uśmiechem. Zdarzało się, że czarnoskóry karcił swojego kumpla za takowe publiczne kłótnie, które kończyły się krwią i płaczem, ale teraz nie miał nic przeciwko.\n– Dobrze, że wróciłeś, stary. - Wyszczerzył zęby w uśmiechu i poklepał go przyjacielsko po plecach.\n– Też mi cię brakowało, ale jeśli jeszcze raz nazwiesz mnie starym, to rzucę na ciebie klątwę – zagroził Draco poważnym głosem.\nZabini jedynie uśmiechnął się jeszcze bardziej i wyszedł za nim na korytarz.\n– Trochę się tutaj pozmieniało. Chcesz się zabawić i pozbawiać Gryfonów punktów, przy każdej nadarzającej się okazji?\n– Umbidge, jako nasza nowa, kochana dyrektorka, powołała Brygadę Inkwizycyjną – zaczął murzyn z ironią. – Czyli „doborową” grupę uczniów wspierających Ministerstwo Magii, mająca na celu zaprowadzenie porządku wśród uczniów. Ale tak naprawdę to mogą zapisać się tylko Ślizgoni.\n– W końcu mówisz coś sensownego, Diable.\nDraco poczuł, że Blaise skutecznie odciąga jego uwagę od sytuacji zaistniałej w Falconie. Postanowił sobie, że postara się o tym nie myśleć. Wiedział jednak, że postać Marlona będzie prześladować go jeszcze przez bardzo długi czas. Tak samo miało być z pewną, kasztanowłosą Gryfonką. Jak miał teraz traktować Hermionę Granger po tylu ważnych rozmowach, postanowieniach i wspólnie spędzonych nocach?\nPoniedziałek przywitał wszystkich promieniami słońca, niepewnie przebijającymi się przez gęstą warstwę chmur. Ładna pogoda nie mogła jednak poprawić kiepskich humorów uczniów. Niemal nikt nie czuł się swobodnie pod czujnym okiem profesor Umbridge, która wydawała się śledzić krok każdego adepta.\nWszyscy mieli wyznaczony plan dnia, który zakładał, że po lekcjach ma się obowiązek przebywania w pokojach wspólnych, ewentualnie w bibliotece. Cała szkoła była pełna ogłoszeń, informujących o tym, że Wielki Inkwizytor zastąpił Albusa Dumbledore'a. Wyższe stanowisko Umbridge nijak wpłynęło na nauczycieli, którzy odnosili się do niej tak samo jak wcześniej, czyli z lodowatą obojętnością, o ile nie gorzej. Podczas wspólnych posiłków czy przerw, często można było usłyszeć przyciszone szepty uczniów, którzy z przejęciem mówili o tajemniczym zniknięciu dyrektora.\nHarry, Ron i Hermiona szli powolnym krokiem na niższe piętra. Wszelki pośpiech nie miał sensu. Na hogwarckich korytarzach panował wielki chaos; wszyscy uczniowie przedzierali się przez gęsty tłum, próbując dotrzeć do swoich sal. Za parę minut miała rozpocząć się ich lekcja eliksirów.\nGranger zaciskała nerwowo dłonie na swojej torbie, próbując się uspokoić. Gdyby tylko mogła, uciekłaby do swojego dormitorium i zakopała się w łóżku. Chyba jeszcze nigdy w życiu tak bardzo nie chciała spotkać się ze Ślizgonami i Snapem. Niestety mimo wielkiego ruchu na korytarzach, zbliżali się całkiem szybko do lochów. Harry i Ron rozmawiali między sobą o qudditchu. Nie mieli pojęcia czy odegrają się jeszcze jakiekolwiek mecze w tym roku. Byli całkowicie nieświadomi tego, co przeżywała ich przyjaciółka. Brązowowłosy posłał jej jedynie pogodny uśmiech, gdy znaleźli się w zimnych, ciemnych podziemiach.\nSnape'a jeszcze nie było, więc wszyscy uczniowie stali pod salą.\nGryfonka starała się ignorować ciekawskie i wrogie spojrzenia Ślizgonów kierowane w jej stronę. Wiedziała, że po tej całej wymianie, na której była z ich rzekomym przywódcą, jej osoba stanie się tematem wielu kpin i plotek, jeszcze bardziej niż to było wcześniej. Była zła na swoich przyjaciół, że oparli się normalnie o ściany, nadal rozmawiając, zamiast schować się w jakimś ciemnym kącie i czekać na profesora będąc niezauważonym. Dziewczyna nie miała pojęcia, czy chłopcy w ogóle nie zauważają tych wszystkich pogardliwych spojrzeń w ich kierunku, czy tylko udają, że nic nie dostrzegają. Albo może to ona zaczynała wpadać w paranoję? Odkąd przyjechała, wydawało się jej, że każdy ją obserwuje, ale przecież zawsze tak było ze względu na Harry'ego, który zazwyczaj był w centrum uwagi. Teraz jednak czuła, że wiele osób zawiesza na niej swoje oczy, słyszała towarzyszące temu szepty i wcale nie czuła się z tym dobrze. Może chodziło o jej zmianę w wyglądzie? Tak bardzo schudła, jej oczy straciły cały blask, a skóra zdrowy koloryt. Jej zachowanie także odbiegało od normy – już nie zgłaszała się na lekcjach tak jak dawniej i uciekła od większego towarzystwa. Ron, Harry i Ginny, a nawet bliźniacy podczas posiłków czy spędzenia czasu w Wieży Gryffindoru, przypatrywali jej się z wyraźnym zmartwieniem.\nPodniosła głowę, gdy zapanowała dziwna cisza. Do lochów wszedł nikt inny niż Draco Malfoy z Blaise'm Zabinim u boku.\nHermiona zamarła niezdolna do żadnego ruchu. Minęły niecałe trzy dni od ich ostatniego spotkania. Od ich przyjazdu nie doszło między nimi do żadnej konfrontacji, nawet nie popatrzyli sobie w oczy. Unikali się na innych lekcjach, a na korytarzach mijali bez słowa. Teraz jednak Draco zwrócił na nią swoje szare oczy i ich spojrzenia się spotkały. Wydawało się jej jakby czas stanął w miejscu. Chłopak, któremu ostatnimi czasy zaufała i powierzyła na wyjeździe swoje życie, stał przed nią i dzieliły ich wyłącznie metry. W pierwszej chwili miała ochotę do niego podbiec i mocno uściskać. Była tak bardzo szczęśliwa, że wyszedł cało z labiryntu… Patrzeli sobie w oczy nie potrafiąc odnaleźć się w tej sytuacji. Hermiona zdawała sobie sprawę, że jego spojrzenie jest beznamiętne, a usta mocno zaciśnięte. On także nie wyglądał zdrowo – jego skóra miała biały, chorowity odcień, a oczy były mocno podkrążone. Odwrócił się na pięcie zwracając się do reszty swoich przyjaciół. Zaczął rozmawiać z Pansy Parkinson i po chwili śmiał się sztucznie z jakiegoś żartu Goyle'a. To nie był prawdziwy Draco Malfoy, który uśmiechał się wesoło, troszczył się nade wszystko o Granger, bronił ją i przytulał do siebie, kiedy płakała. To nie była ta sama osoba. Ta sama osoba, z którą Gryfonka spędziła tydzień w Falconie, nigdy nie odwróciłaby się do niej plecami, widząc tak niewyobrażalny ból w orzechowych oczach. Czując na sobie wścibskie spojrzenia innych, wlepiła wzrok w posadzkę. Łzy zapiekły ją w oczach, a odrzucenie uderzyło w twarz. Nie sądziła, że blondyn kompletnie ją zignoruje i zaszczyci swoim pustym spojrzeniem przez parę sekund. Musiała się jednak pogodzić, że od teraz tak będzie wyglądać ich relacja… Przecież wielki Draco Malfoy nie zniży się do poziomu szlamy i nie będzie z nią rozmawiał. A te wszystkie słowa, które zostały wypowiedziane przez niego w akademii, straciły znaczenie, gdyż już nie byli sami.\nSnape otworzył salę wtedy, gdy zadzwonił dzwonek.\nGranger przez chwilę rozważała możliwość ucieczki, ale szybko odbiegła od tego pomysłu. Wagary kompletnie nie były w jej stylu. Co więcej miała uciekać przed Malfoy'em, który ją olewał?\nWeszła do klasy z ciężkim sercem i zajęła swoje stałe miejsce w tyle razem ze swoimi przyjaciółmi.\nJak w transie zaczęła sporządzać swój eliksir, całkowicie nie zwracając na nic uwagi. Nie pamiętała potem czy ktoś do niej coś mówił albo czy Ślizgoni wciąż się na nią gapili, uśmiechając się kpiąco. Wszystko przestało się dla niej liczyć. Na koniec ustawiła się w kolejce do oceny mikstury i gdy po chwili wracała powrotem na swoje miejsce, znalazła na swoim stanowisku zwitek papieru. Dopiero wtedy ocknęła się ze swojego otępienia i rozejrzała czujnie po całej klasie, w której zostało tylko paru uczniów stojących w kolejce. Dziewczyna trzęsącymi się dłońmi rozwinęła wiadomość. Jej serce zaczęło bić jak szalone, gdy rozpoznała staranne pismo arystokraty.\nSpotkaj się ze mną o 20 na Wieży Astronomicznej.\nNie wiedział czy postąpił właściwie, zostawiając Granger wiadomość. Ich znajomość, która ostatnimi czasy stała się zbyt bliska i emocjonalna, powinna się jak najszybciej skończyć. Czuł, że ona także nie chce już z nim mieć niczego do czynienia. Gdy spojrzał jej dziś w oczy, poczuł, że coś w nim pęka. Patrzyła na niego zlęknionym wzrokiem i wyczekiwała jego reakcji. On jednak zostawił ją samą z całym ciężarem i bólem. Mógł sobie wyobrazić jej zawód i wściekłość do niego. W Falconie obiecał, że jej nie opuści. Musiało być jej ciężko po tych wszystkich wydarzeniach, on ledwo sobie radził. W każdym razie, nie mógł jej pomóc. Wszystkie uczucia, które do niej żywił musiały pójść w niepamięć. W Hogwarcie nie mogli się zapomnieć. Byli teraz czujnie obserwowani. Najczęściej Ślizgoni posyłali w ich kierunku ukradkowe spojrzenia. Bóg jeden wie o co ich podejrzewali. Nott musiał już zadbać o to, żeby zaczęli wątpić w szczerość Malfoya – tępiciela szlam i mugolaków oraz przyszłego Śmierciożercy. Musiał dbać o reputację, a Granger tylko mu ją psuła. Wychodził na Wieżę Astronomiczną z zamiarem zerwania wszelkiej znajomości z dziewczyną o kasztanowych włosach i dużych, orzechowych oczach.\nZawahał się przed otwarciem wysokich, drewnianych drzwi, które miały zaprowadzić go na zewnątrz. Rozkazał sobie w duchu, wziąć się w garść. Wraz z przekroczeniem progu drzwi, uderzyło go w twarz zimne powietrze. Rozejrzał się dookoła i z chwilą, gdy ją ujrzał, jego cała pewność siebie wyparowała.\nHermiona stała pod zadaszeniem i opierała się o barierkę. Nie odwróciła głowy, kiedy wszedł, tylko patrzyła się w czarne niebo, usiane gwiazdami. Miała na sobie beżowy płaszcz, czarne jeansy i wysokie kozaki.\nZbliżył się do niej cicho i stanął blisko po jej prawej stronie. Wiedział, że powinien rzucić teraz jakąś kąśliwą uwagę albo chamski komentarz, tak jak robił to zawsze. Przyszedł tutaj, żeby zerwać z nią kontakt, więc przystałoby mu zachowywać się niemiło w stosunku do niej. Po chwili poczuł, tak dobrze mu znaną, woń jej fiołkowych perfum. Nie mógł otworzyć ust – zapomniał kompletnie co miał powiedzieć.\nW końcu zwróciła na niego swój wzrok. Miała zaczerwienione oczy i zaciętą minę. Obserwowała go z rezerwą i wyczekiwaniem, tak jakby wiedziała, co miało za chwilę nastąpić.\n– Masz mi coś do powiedzenia, Malfoy?\nPrzerwała ciszę bolesnym szeptem. Draco skrzywił się, słysząc jej głos. Tak bardzo nie chciał, żeby cierpiała…\n– Jak się czujesz? – spytał całkiem poważnie, nie spuszczając z niej wzroku.\nGranger prychnęła głośno.\n– A obchodzi cię to jeszcze? – Jej głos był pełen wyrzutu. – Po tym wszystkim co razem przeszliśmy znalazłeś dla mnie chwilę czasu po trzech dniach! Traktowałeś mnie jak powietrze, jakbym była nikim…\n– Ty robiłaś to samo, Granger. Myślisz, że mi nie jest ciężko? Zabiłem człowieka. – odparł szorstko.\nGryfonka gwałtownie wciągnęła powietrze do ust i spuściła głowę na dół.\n– Gdyby nie ja, nigdy nie musiałbyś tego robić… Marlon…\n– Nie będziemy teraz o tym rozmawiać. Zrobiliśmy to, co było konieczne– przerwał jej prędko. Obawiał się, że dziewczyna zaraz wybuchnie płaczem.\n– Konieczne? – powtórzyła za nim z oburzeniem. – Odkrycie tego wszystkiego nie było konieczne! Przyznaj, że to wszystko jest moją winą, Draco. Swoimi czynami zabiłam biednego Marlona, a teraz ty ponosisz za to odpowiedzialność…\n– Pamiętaj co powiedział Marlon w labiryncie. Nikogo za nic nie winił. Powiedział, że to i tak by się zakończyło…\n– A co miał innego…\n– Dość! – warknął blondyn. – Po prostu o tym zapomnijmy. Zapomnijmy o tym wszystkim, co się tam wydarzyło. Musimy uwolnić się od ciężaru tych wspomnień, bo inaczej do końca życia będziemy się obarczać.\nHermiona utkwiła w nim swoje uważne spojrzenie.\n– Zapomnijmy o tym wszystkim, mówisz? Masz na myśli jeszcze coś więcej niż labirynt i… – Umyślnie nie dokończyła.\nŚlizgon westchnął ciężko i rozejrzał się dookoła. Wieża Astronomiczna zawsze mu się źle kojarzyła. To w tym miejscu, po meczu z Gryfonami, powiedział Granger, że nie mogą już dłużej utrzymywać żadnych kontaktów. Teraz miało być tak samo. Miał jednak zamiar wytrwać w tym do końca.\n– Puśćmy w niepamięć wszystkie nasze rozmowy, zachowania. To nas do niczego nie zaprowadzi. Najlepszym rozwiązaniem będzie teraz zerwanie tego, co nas łączy – odpowiedział Malfoy chłodnym głosem.\nReakcja Hermiony go zaskoczyła – odskoczyła od niego jak oparzona, a w jej oczach zalśniły łzy. Draco zignorował bolesny uścisk w piersi na ten widok.\n– Mogłam się tego spodziewać, Malfoy. Widziałam, że jak dzisiaj tutaj przyjdę, usłyszę z twoich ust takie słowa… – mówiła z goryczą. – Nie byłam pewna czy będziesz na tyle bezczelny, żeby w takiej chwili… Jesteś egoistycznym dupkiem…\n– Słucham? – rozzłościł się. – To co twoim zdaniem miałbym ci teraz powiedzieć? Przecież wiesz, że nie powinniśmy…\n– Oczywiście! Wiem, że wielki Draco Malfoy nie mógłby poświęcić ani trochę uwagi zwykłej szlamie! Twoi Ślizgoni pewnie by ciebie zabili, gdyby zobaczyli nas teraz razem. Przyznaj, że twoje słowa o tym, że mi zawsze pomożesz i przy mnie będziesz były kłamstwem! Wszystko co robisz jest na pokaz! Nawet twoje zachowanie przy twoich przyjaciołach jest nieszczere!\nDraco, ignorując wściekłość i zirytowanie Gryfonki, przybliżył się do niej i zmroził ją swoim wzrokiem.\n– Nie waż się mnie osądzać, Granger! Nic o mnie nie wiesz i ani trochę mnie nie znasz. I po cholerę odgrywasz teraz takie sceny? Czego się spodziewałaś, co? Dobrze wiesz, że byłem gotowy zrobić dla ciebie wszystko, ale teraz jesteśmy w Hogwarcie.\n– Właśnie, Malfoy. Teraz jesteśmy w Hogwarcie i możemy się nienawidzić. Nie chcę cię więcej widzieć! – krzyknęła. Jej oczy piorunowały go wzrokiem.\nOdwróciła się na pięcie i rzuciła w stronę wyjścia. Draco nie wiedział czemu za nią ruszył. Nie tak to sobie wyobrażał. Czyżby dała mu przed chwilą do zrozumienia, że liczyła na coś z jego strony? Dlaczego jego słowa tak bardzo ją wkurzyły? A może miała na myśli tylko to, że zerwał z nią całą znajomość wtedy, kiedy go najbardziej potrzebowała? Wyprzedził ją, stając przed nią i zasłaniając tym samym drzwi.\n– Przepuść mnie, Malfoy, albo zaraz ci coś zrobię! Chcę stąd iść!\nPo jej policzkach płynęły słone łzy, które starała się zasłonić dłonią.\n– Uspokój się, Granger… Ja tylko nie rozumiem…\n– Miałam już dość tego udawania, że nic między nami nie ma… Tak wiele razy wmawiałam sobie, że nic dla mnie nie znaczysz… Chciałam…– Zaczerpnęła powietrze, próbując powstrzymać łzy. – Ale to już nieważne, bo teraz widzę, że ty masz to gdzieś i…\nMówienie przychodziło jej z trudem. Jej wypowiedź była tak bardzo chaotyczna, ale Malfoy od razu pojął co Hermiona chciała mu przekazać.\nCoś za nią przyciągnęło jego uwagę. Podniósł swój wzrok na ciemne niebo i zauważył spadającą gwiazdę, która płonęła czerwonym blaskiem w locie. Mimowolnie przypomniało mu się jak przed świętami był na błoniach z Granger. Rozmawiali szczerze i obserwowali gwiazdy. Jedna spadała, a on pomyślał sobie życzenie, tak jak kazała mu Gryfonka.\n„Chciałbym... spędzić jeszcze choć jedną noc z dziewczyną, na której mi zależy...Chciałbym ją lepiej poznać. Mógłbym słuchać jej śmiechu całymi godzinami. Mógłbym słuchać jej opowiadań bez przerwy. Mógłbym bez końca wpatrywać się w jej bursztynowe oczy. Mógłbym się codziennie przy niej budzić. Chciałbym żyć z myślą, że jest bezpieczna, szczęśliwa.. Chciałbym, choć na chwilę zapomnieć o murze nienawiści, wrogości...Choć przez chwilę być obok niej."\nTo było jego marzenie. Pragnął Hermiony Granger. Całym swoim sercem i duszą. Jego uczucie do niej powinno być pierwszorzędne. Czyż nie powiedziała mu przed chwilą, że też miała dość tego udawania? Podtrzymywania wrogości, której już dawno między nimi nie było? Czy nie mógł być Przywódcą Slytherinu, będąc razem z nią?\n– Malfoy! Błagam cię, daj mi wyjść! Nie wiem o co ci chodzi, ale nie mam ci nic więcej do powiedzenia... – mówiła z rozpaczą, nieświadoma wewnętrznej walki jaką toczył w sobie arystokrata.\n– Nie, czekaj. Musisz mnie posłuchać…\n– Jesteś arogancki, władczy i…\nNie mogąc dłużej znieść słów Hermiony, Draco pokonał w sekundę odległość, która go z nią dzieliła i mocno ją pocałował. Nie było w tym nawet momentu zawahania. Z chwilą, gdy jego twarde usta dotknęły jej, Granger myślała, że przestanie oddychać. Z gardła chłopaka wydobył się dźwięk, ni to warknięcie, ni jęk. Przeszły ich dreszcze przyjemności i paniki, gdy blondyn pogłębił pocałunek, rozdzielając wargi dziewczyny. Przestał myśleć. Przycisnął mocniej do siebie Gryfonkę, a ona zatopiła ręce w jego miękkich włosach. Obydwoje poczuli, że odżyli – mieli wrażenie, że ich serca niedługo eksplodują z nadmiaru uczuć i doznań, które doprowadzały ich do szaleństwa. Malfoy rękoma złapał ją za biodra i uniósł jakby była z powietrza. Ona otoczyła nogami jego talię, a ręce zawiesiła na jego szyi. Ich usta jeszcze długo się dotykały. Zupełnie jakby nie mogli się dostatecznie sobą nacieszyć. Od tylu miesięcy rosło w nich uczucie, które za wszelką cenę próbowali w sobie zabić. Nie udawało się to, a teraz powróciło ono z podwojoną mocą.\nKiedy się od siebie oderwali, mocno dyszeli. Draco nadal trzymał Hermionę w ramionach. Spojrzał na nią i zobaczył, że jej oczy świecą niezwykłym blaskiem. Nie było już śladu po jej bólu i rozpaczy. Wydała mu się być całkiem inną osobą z kręconymi, kasztanowymi włosami, zaróżowionymi, mokrymi policzkami i zdumionymi, pięknymi oczami. Patrzył na Hermionę Granger z uwielbieniem i miłością. Była teraz dla niego jaśniejsza od wszystkich gwiazd razem wziętych. I był pewien, że ona pragnie go równo mocno, co on jej. Zaczął się ich nowy początek.\n„Pocałunek jest jak obietnica, jak milion słów w jednej sekundzie. To jakbyś powiedział: Tak, będę Cię kochać.”\nPrzy wklejaniu tekstu, coś się stało z akapitami i teraz bardzo trudno to naprawić, a edytacja nic nie daje...\nRozdział zbetowała E. (klik) Bardzo jej dziękuję!\nMyślę, że końcowa scena w pełni Was usatysfakcjonowała. Wiele osób wyczekiwało pocałunku. Nie myślicie, że nastąpiło to odrobinę za szybko?\nOd teraz notki będą pojawiały się jeden raz w miesiącu, ewentualnie dwa. Proszę, nie zapomnijcie skomentować! :)\nDark Rebellion 24.08.2015, 19:23\nTy kretynko! Za szybko?! Za szybko?! Czy ty do reszty... (dokończ sama). I raz w miesiącu kolejna notka?! Za co ty nas tak każesz?! Ech, zresztą... Świetny, super, za**bisty rozdział. Nie moge się doczekac kolejnego.\nNelly B 24.08.2015, 19:32\nJeju...Ale mnie przestraszyłaś na początku. Och, jestem przyzwyczajona do tej nienawiści głównych bohaterów, więc wątpliwości zawsze będę mieć. Ale jasno dałaś mi do zrozumienia, że nie mam się o co martwić ;D\nCzęstotliwość dodawania rozdziałów będzie zależeć od nauki.\nDziękuję za komentarz i pozdrawiam!;*\nIva Nerda 07.10.2015, 17:59\nWspaniały blog :) piekny rozdział :) przy okazji zapraszam na mój nowy blog o Dramione :) proszę poleć go innym :) http://kiedyjestesprzymniedramione.blogspot.com/\nV 24.08.2015, 20:06\nI przy okazji zapraszam do mnie na nowy rozdział! :)\nV 30.08.2015, 20:03\nPo pierwsze: przepraszam, że z komentarzem przychodzę tak późno, ale niestety nie miałam czasu na skomentowanie go… Niestety szkoła jest coraz bliżej, co mnie bardzo załamuje, ale przejdźmy do rzeczy.\nJak ja cię kocham! Myślałam, że już się nie doczekam ich pocałunku, a tu proszę! Końcowa scena opisana jest wspaniale, cudownie, zajebiście! Przepraszam za takie słowa, ale naprawdę tak jest! I dlatego ja się pytam: DLACZEGO TAK KRÓTKO? Kurczę, właśnie się rozkręcałam, a ty przerwałaś w takim momencie! Aż zaparło mi dech w piersi i nie wiem co napisać! Piszesz cudownie, cieszę się, że dotarłam na tak cudownego bloga, jakim jest twój. Nie mogę doczekać się ciągu dalszego!\nŻyczę weny i chęci na pisanie!\nNelly B 02.09.2015, 18:53\nBardzo dziękuję, brakowało mi Cię tutaj!;*\nOnnawen. 24.08.2015, 22:22\nPrzeczytałam i z ciekawości wróciłam jeszcze raz do tytułu... jaśniejsza od gwiazd. Wyobrażasz sobie złamaną kobietę, która płacze ni to ze szczęścia ni to ze smutku. TAK TO WŁAŚNIE JA! Po pierwsze jestem zła... za krótko! Jak mogłaś mi coś takiego zrobić, jak?! :C Byłam okropnie ciekawa jak potoczą się ich relację w Hogwarcie. Wiedziałam, że początki będą trudne. Czekałam, aż w końcu zwróci na nią uwagę i proszę... ten liścik. Ucieszyłam się jak głupia, a potem zalałam łzami, gdy zaczęło się spotkanie. Scena pocałunku... przekroczyłaś wszystkie granice, stworzyłaś wspaniały opis, który poruszył mnie jak nic wcześniej. Wiesz, że teraz mam ochotę wsiąść do busa i przyjechać do Ciebie i cię zamordować! Albo przed tym jeszcze wyciągnąć informację o kolejnych rozdziałach! Jak mogłaś mi to zrobić? Jak ja mam teraz zasnąć?! Wrrrr...\nKończę bo wiem, że nie skleję już sensownego zdania! Życzę Ci dużo weny i chcę szybko rozdział! Nie ma, że raz na miesiąc :D jesteś teraz fejmem Nela <3 Muszą być wcześniej, bo ja nie wytrzymam przecież!!\nNelly B 24.08.2015, 22:36\nOnnawen, moja kochana...Czytam już ten komentarz trzeci raz i nadal nie mogę się nacieszyć. Tak, tak Ty płakałaś ze szczęścia czy smutku, a ja szczerzę się jak głupia do ekranu :D. Nie wiem czym sobie zasłużyłam na te pochwały. Aż zaraz sama się popłaczę...Opis pocałunku wydawał mi się strasznie nijaki i banalny, tak jak cały ten rozdział, ale nie będę narzekać. Jestem bardzo zadowolona, że notka Ci się spodobała!;*\nNie ma sprawy, wsiadaj w busa i już za dwie godziny będziesz mogła mnie dorwać!;)\nAnette Malfoy 24.08.2015, 22:46\nNela! Coś ty ze mną zrobiła?! To ostatnie...Zawsze pisałaś, że zakochiwanie się wrogów musi chwilę potrwać. Tyle już było rozdziałów, że coś między nimi się zmieniło, ale nie sądziłam, że się doczekam..pocałunku! Zrobiłaś specjalnie żebyśmy myśleli, że Draco chce zerwać z Mioną kontakt co nie? A wyszło coś całkiem odwrotnego! Ty spryciulo. Wiesz jakie teraz mam myśli o nich. I wracam do opisu tego, tego pocałunku...Wreszcie!;**\nNelly B 26.08.2015, 15:11\nMyślę, że zakochiwanie się Dracona i Hermiony trochę trwało .-.\nWszyscy wyczekiwali tego pocałunku, więc nie chciałam dłużej zwlekać. Zamierzam wkrótce skończyć bloga, więc ich pocałunek musiał wreszcie nastąpić.\nMlikeme 25.08.2015, 01:54\nMoje filsy aaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nNie zrobiłam se popcornu, ale to pewnie dobrze, bo z emocji nie mogłabym jeść.\nCo do rozdziału... Od razu wiedziałam, że bd świetny. Ale kochana! Końcówką rozwaliłaś system!!!! Hihi!!! Draco i Hermiona się całowali!!!!! Rozumiesz ty to???!!!!! Całowali!!!!! Wymieniali śliną i bakteriami!!!! OMFG!!!!\nMój ulubiony rozdział... Albo i nie... Wszystkie kocham!!! Są idealne i każdy z nich zasługuje na miłość!!!\nMarlon... Dobrze, że zginął. Świetnie, że zabił go Draco. I może wychodzę na potwora, ale wielbię wyrzuty sumienia bohaterów (pomińmy fakt, że wielbię to opowiadanie i jego autorkę ... ale o tym chyba już wspominałam)!!!\nTakże ten... Nie jest jakoś koszmarnie krótko (oczywiście zawsze może być dłużej ;) )!!! Szkoda, że rozdziały bd się pojawiać raz w miesiącu, ale dobrze!!! Ucz się!!! Nie wiem, w której klasie i szkole jesteś, ale rozumiem cię w stu procentach. Ja w tym roku też muszę się za sb wziąć...\nWeny jeszcze raz!!!\nNo i czekam z niecierpliwością!!!\nP.S. Uwielbiam tego bloga i autorkę!!! <3\nNelly B 26.08.2015, 15:08\nAch, Milkeme! Jednak wpadłaś!<3\nZaczynam się uzależnić od Twoich zwariowanych i kochanych komentarzy ;')\nWidzę, że przeżyłaś pocałunek, albo ,, wymienianie się śliną i bakteriami " bardzo emocjonalnie ;* Poprawiłaś mi humor tym ciekawym doborem określeń. Idę do liceum ( teraz powinna paść odpowiedź,, dopiero?!'. W większości przypadków tak właśnie się dzieje).\nTobie także życzę powodzenia w szkole i samych wybitnych ocen!\nObliviate 25.08.2015, 03:21\nJejku, cudowny. Na prawdę wspaniały, zresztą jak każdy. Uwielbiam Twojego bloga. Żaden nie wciągnął mnie tak jak ten.. Trochę późno zobaczyłam, że jest kolejny rozdział, ale nie mogłam juz czekać do rana, musiałam go przeczytać. Na każdą kolejną część opowiadania czekam z niecierpliwością, a jak już się pojawi to skaczę z radości, zaczynam czytać i nic nie ma prawa mi przeszkodzić. ;)\nPozdrawiam gorąco i będę wypatrywać kolejnego rozdziału. <3\nNelly B 26.08.2015, 15:01\nDziękuję za komentarz! Bardzo się cieszę, widząc, że skomentowałaś już tyle notek ;D Mam nadzieję, że zostaniesz ze mną do końca. Zabiorę się za rozdział chyba jeszcze w tym tygodniu.\nMrs M. 25.08.2015, 11:56\nRozdział jest naprawdę dobry, kochana. A zresztą, po co to mówię? Myślę, że doskonale to wiesz, zbierasz tyle dobrych opinii, że głowa mała. Nie będzie więc niczym nadzwyczajnym jeśli powiem, że możesz być z siebie dumna, ponieważ odniosłaś ogromny sukces. Poza tym dodałaś tak szybko ten rozdział! Mimo że jest krótszy niż poprzedni, jego długość jest zadowalająca. Skończyłaś w dobrym momencie, przez cały rozdział budowałaś napięcie, aż w końcu doszłaś do momentu kulminacyjnego - i jest to, na co wszyscy czekali. Pocałunek. Jedno słowo, a tak wiele znaczy w opowiadaniu. Nie zawiodłam się, tak podejrzewałam, że zanim do niego dojdzie, Hermiona i Draco będą mieli ostrą wymianę zdań... Jestem tylko ciekawa jak będzie wyglądała ich relacja później, skoro Draco chciał jeszcze tylko jedną noc dla nich... Czyżby chłodna obojętność i przekonywanie siebie, że nic nie miało miejsca? Nie wiem jak to rozegrasz, ale jestem bardzo ciekawa, więc mam nadzieję, że kolejny rozdział pojawi się w miarę szybko. Fajnie także "wplotłaś" wydarzenia z piątego roku do wydarzeń w Twoim opowiadaniu podczas pobytu Hermiony i Malfoya w Falconie. Co jeszcze? Było więcej opisów, więc jestem zadowolona, nie zapominaj o nich. Śmieszy mnie opinia, że opisy nudzą, spotkałam się z taką opinią już kilka razy; najpierw trzeba je umieć pisać - Ty umiesz, więc to wykorzystuj.\nChyba na dzisiaj to koniec komentarza, wybacz, że tak krótko, ale naprawdę straciłam ochotę na... cokolwiek.\nCzekam na kolejny rozdział, trzymaj się,\nNelly B 26.08.2015, 15:15\nTeż nie wiem jak to rozegram. Cieszę się, że mam jeszcze chwilę do kolejnego opublikowania rozdziału ;) Opisy mi nie idą, więc...Bardzo dziękuję, że zawsze zostawisz taki długi komentarz. One zawsze mi pomagają!;)\nAriana Gucci 25.08.2015, 14:10\nOŁ MAJ GASZ! CZYTAĆ, CZYTAĆ, CZYTAĆ!! :DD\nMilena Dudziak 25.08.2015, 17:09\nZdrajca. Zawsze zatajasz informacje o rozdziale żebym była w tyle!\nAriana Gucci 25.08.2015, 17:15\nCicho tam! :* Haha taka ja wredna.\nO BOŻE NELA! ALE MNIE ZASKOCZYŁAŚ?! WIESZ?!! ONI...WRESZCIE...POCAŁUNEK! BĘDĄ RAZEM?! SŁODKIE SŁÓWKA PRYTULASY I WOGÓLE! ROZDZIAŁ JEST NAJLEPSZY. POD WZGLĘDEM UCZUĆ, REFLEKSJI I DLA MNIE MOGLIBY ZAWSZE JEŹDZIC DO FALCONU A POTEM WRACAĆ I TAKIE BUM! JEŚLI NOTT COŚ MI SPRÓBUJE ZEPSUĆ W ICH RELACJI TO GO WYŚLĘ DO MUNGA :DD Hehe <3\nPowodzenia w szkole, Pilna uczennica z cb :/\nNelly B 26.08.2015, 15:16\nWerkaWerciaWeronika 25.08.2015, 15:59\nCzytam twojego bloga tak około z 2 dni i już wszystko przeczytałam nawet nie wiesz jak się ucieszyłam jak zobaczyłam , że jest nowy rozdział :) Mega są twoje rozdziały no i ogólnie blog. Czytam bardzo dużo blogów w tej tematyce i twój jest najlepszy. Większość osób po ok.7 rozdziałach przestaje pisać , ale co do rozdziału pewnie Cię to Cię nie zdziwi , bo chyba każdy tak piszę że to jest to MEGA. Czekam na kolejny rozdział z niecierpliwością\nNelly B 26.08.2015, 15:17\nBardzo dziękuję! Twoje słowa bardzo mi schlebiają ;D\nMam nadzieję, że jeszcze zobaczę Twój komentarz.\nAnonimowy 25.08.2015, 16:01\nMi się chcę płakać. Jak czytałam końcówkę miałam załzawione oczy.\nSpodziewałam się takiego końca, ale pomimo tego...niesamowicie mnie poruszyłaś. Nie wiem do dzisiaj jak ty to robisz. Nie wiem nie wiem nie wiem.... A ty nie wiesz w jakim teraz jestem stanie.\nTo było przepiękne.\nDługo na to czekaliśmy wszyscy. Ale się doczekaliśmy./ Jest cudownie.\nTo tak jak bym sama to przeżywała. Jak bym sama tam stała, pod peleryną niewidką..Ale równocześnie była w sercach Hermiony i Draco.\nPrzestań wreszcie uważać że jesteś amatorką bo nią nie jesteś..\nVerka..<3 Wiesz wszystko, co chciałabym Ci powiedzieć :*\nWeruś Black 25.08.2015, 16:02\nNelly B 26.08.2015, 15:18\nNo Nela dodawaj tak rozdziały co cztery dni i będę zadowolona mega! :D\nAriana Gucci 25.08.2015, 17:16\ni tak trafiłaś później skarbie :))\nMilena Dudziak 25.08.2015, 17:38\nPożeram Twoje słowa jak czytam Nela. Rozdział genialny. Bardzo wczułam się w emocje, uczucia opisane przez Ciebie. Czyli, że po prostu dużo płakałam. :) Bałam się o stan emocjonalny naszego Dracze, dla którego notabene jestem gotowa zrobić wszystko żeby mnie tak podniósł i pocałował!! uwaga to będzie chwila uniesienia i szczęścia :\nŚWIETNY MOMEMNT NA POCAŁUNEK! JESTEŚ GENIALNA! KCKCKC\nOkej, już pełna kontrolka. Mimo, że rozdział jest krótszy i mniej "obładowany" akcją i tak jest piękny. W tym rozdziale uczucia miedzy Draco i Hermioną są tak subtelne, że aż boki rwać. Kocham, kocham! A Theo mnie wkurza. Zawsze myślałam że to cicha woda. ale tacy są najgorsi. Nie lubie go ale będzie się działo, oj będzie! Olej naukę, ucieknij do mnie i będziesz pisaaać! <3\nA TY ARIANA..WRRR. POLICZĘ SIĘ Z TB OSOBIŚCIE.\nNelly B 26.08.2015, 16:43\nChciałabym uciec od szkoły i pisać xD\nRozdział faktycznie był spokojniejszy i cieszę się, że mimo to Ci się spodobał. ;)\nLily Evans 25.08.2015, 17:32\nPo raz kolejny jestem zachwycona rozdziałem. Początek jest spokojniejszy i bardzo uczuciowy, ale takie też się przydają. Z każdym zdaniem miałam wrażenie, że przeżywam to wspólnie z główną bohaterką, a jest to rzecz, która jest ważna kiedy czytam rozdziały, książki etc. Jestem rozczulona. Mimo wszystko skończyło się dobrze, ale nadal jest taka smutna aura. O Marlonie nikt szybko nie zapomni, a przeżycia w Falconie zostawią po sobie ślady. Draco ma Hermionę, a ona jego. To jest najważniejsze. Opis pocałunku był bezkonkurencyjny. Jest w nim smak i to jest najlepsze. Perspektywa Draco była ciekawa. Pokazałaś, że nie jest do szpiku kości zepsuty i także przeżywa śmierć Adamsa. Do nikogo się tak długo nie odzywał. Nie możesz z niego zrobić Śmierciożercy. :( Zmienią się teraz jego poglądy w związku z Hermioną? To raczej nie był jednorazowy pocałunek. Zrozumiał, że mu na niej zależy.\nPozdrawiam i życzę weny (jak zwykle) ;}\nNelly B 26.08.2015, 16:41\nMasz rację, to nie był jednorazowy pocałunek. Draco będzie musiał wybrać Granger albo Czarnego Pana..\nDziękuję za opinię!;**\nAnonimowy 25.08.2015, 17:40\nNawiązanie do rozdziału " Spadająca gwiazda" bardzo mnie ucieszyło. To mój ulubiony. Zawsze musi być ten pierwszy pocałunek :)\nNelly B 26.08.2015, 16:40\nFajnie, że zwróciłaś na to uwagę. Dziękuję za komentarz ;*\nSerena 25.08.2015, 20:19\nMało jest dzisiaj dobrych Dramione dlatego cieszę się, że trafiłam na Twojego bloga. Na początek styl/ Umiesz zaintrygować czytelnika. Piszesz interesująco i wciągająco. Jestem pod wrażeniem dokładności opisów i wspaniałych dialogów. Podobają mi się złożone postacie nie tylko pierwszo ale i drugo planowe. Szczególną uwagę zwróciłam jakżeby inaczej na naszą dwójkę. Zaintrygowało mnie morderstwo popełnione przez Dracona. Niby z historii możnaby wywnioskować inaczej, ale dość trafnie chyba dobrałam zwrot. Wyczuwam w nim wyrzuty sumienia, ale i inne odczucia. Jestem również ciekawa jak zmieni ta sytuacja relacje tej dwójki. Od początku nie są one łatwe i widać również wiele napięcia. Mi również bardzo podobał się pocałunek! AJ takie momenty uwielbiam. Osobiście jestem pod szczerym wrażeniem!\nNelly B 26.08.2015, 16:39\nMiło mi, że wpadłaś. Dziękuję za miłe słowa. Postaram się zajrzeć także do Ciebie.\nCruciatus Euvolo 26.08.2015, 12:24\nPrzeczytałam i jestem cała w skowronkach! Najlepszy moment, to wtedy gdy draco zdaje sobie sprawę, że zależy mu na mionie! Skopiowaoabym zdanie ale pisze z tel. Ale to o podtrzymywaniu nienawiści, której już nie ma od dawna! Piękne zdanie!\nCruciatus Euvolo 26.08.2015, 12:25\nNo i rzecz jasna pocałunek był bardzo zmysłowy!;*\nNelly B 26.08.2015, 16:38\nAnonimowy 26.08.2015, 13:23\nNelly B 26.08.2015, 16:37\nCieszę się, że skomentowałaś ;)\nKatarzyna O.W.K 26.08.2015, 13:39\nWidzę, że wielkie poruszrnie po tym rozdziale. Idę czytać!;33\nKatarzyna O.W.K 27.08.2015, 18:06\nTen fragment podobał mi się niesamowicie.\nSłowa nie oddadzą emocji, które mnie targały od początkowego smutku po końcowe wzruszenie.\nZwłaszcza zachowanie Dracona. Rany, jak on mi się spodobał! Widziałam prawdziwego Malfoya, taki kochany!:*\nNelly B 29.08.2015, 19:27\nCieszę się, że zachowanie Dracona wyszło Twoim zdaniem naturalnie. Dziękuję:)\nExpecto patronum 26.08.2015, 13:42\nKazałaś nam tak długo czekać na ten pocałunek! w pewnych momentach byłam pewna, że ona wyjdzie, że z tego nici i on naprawdę ją zostawi. zaskoczyłaś mnie niesamowicie...\nExpecto patronum 26.08.2015, 13:43\nA cytat na końcu <3\nJakieś komplikacje muszą być zawsze :(. Dziękuję!;*\narya 26.08.2015, 14:37\nZa wcześnie? Czy twoim zdaniem 24 rozdział to wcześnie?! To jest cudowne, zakochałam się w twoim opowiadaniu od pierwszego rozdziału nie mogłam przerwać czytania a teraz jestem w siódmym niebie. Scena pocałunku jest opisana doskonale, tak żywo. Szkoda, że wcześniej ja tak potraktowal ale pocałunkiem sobie nadrobil. Jestem ciekawa jak ich relacja potoczy się dalej. Czy pomimo przeciwności będą razem? Czy Draco zostanie śmierciożercą ponad wszystko, a może zostanie z Hermiona albo tak jak Snape będzie spiegiem dla Zakonu. A Draco nie był zdziwiony, że Lupin się tam pojawił? No wiesz tu mają przybyć z Hogwartu a pojawia się Remus z innymi, bo chyba nie wiedział kto należy do Zakonu?\nNelly B 26.08.2015, 14:59\nDziękuję za komentarz! Twoja ocena jest dla mnie bardzo ważna!;)\nNapisałam chyba, że było sześciu członków Zakonu Feniksa. Nie chciałam już opisywać, co Draco myślał na ten temat. Głównie chodziło mi o to, żeby ukazać niepewność i wyrzuty sumienia nim targające. W każdym razie, myślę, że w moim rozdziale, byłby obojętny i nie rozwodził się tak nad osobami, które go uratowały. Jeju, jesteś bardzo spostrzegawcza. Bardzo się cieszę, że tak uważnie czytasz ;)\narya 28.08.2015, 12:46\nNo i wyrzuty sumienia nim targały, było to widać szczególnie wtedy gdy leżał w swoim dormitorium na łóżku albo wtedy juz nie pamiętam dobrze, ale coś takiego było, że zastanawiał się czy Hermiona może z nim być chwile przed pocałunkiem. No wiesz... Sherlock robi swoje xd a poza tym sama jestem autorką, co prawda nie mam bloga, ale może kiedyś założę coś o tematyce dramione :P no ale już oko trochę wylapuje, a do tego Sherlock i wiesz mózg wyprany 😂 Dużo po przeczytaniu zostaje ;) czekam na następny rozdział 😊\nDobrowolsky 26.08.2015, 18:57\nRozdział świetny! Nie mogłam się oderwać, Draco powinien przestać dbać o swoje ego i nie przejmować się opinią innych! Mam nadzieję, że tak będzie. Jedynie czego nie przetrawię to to, że rozdziały będziesz dodawać raz czy dwa razy na miesiąc :/ Mimo tego czekam z niecierpliwością na kolejny rozdział <3\nNelly B 26.08.2015, 20:04\nTeż jestem ciekawa, co mi wyjdzie z tego Dracona po tym wszystkim ;D\nAmatis PP 27.08.2015, 18:17\nNela przepraszam że dopiero teraz wchodzę! Byłam w pracy i wiesz..Przeczytałam już trochę i masakra co się dzieje.:D\nAnonimowy 29.08.2015, 19:23\nPo prostu urzekający! Jesteś wielka.\nNelly B 29.08.2015, 19:26\nKarmelek 28.08.2015, 00:16\nTak sobie podczytuje to Twoje opowiadanie i powiem Ci, że dawno dla żadnego nie poświęciłam całej nocy i przerwy w pracy by doczytać do końca. Dlatego jeśli można mobilizować to prosiłabym o szybciutkie pisanie rozdziałów. Dlatego rzadko kiedy decyduję się na czytanie opowiadania trwającego, jestem osobą strasznie niecierpliwą.\nRozdział jest intrygujący, szczerze mówiąc ich chwili oczekiwałam wcześniej w wielu momentach ale chyba moment załamania nerwowego był najlepszym jaki mogłaś wybrać na takie wydarzenie, bo faktycznie jest to swego rodzaju obietnica czegoś na przyszłość.\nNelly B 29.08.2015, 19:25\nBardzo dziękuję za komentarz! Naprawdę bardzo się cieszę, że zwróciłaś uwagę akurat na tego bloga. Twoje słowa bardzo mi schlebiają!;)\nKolejny rozdział już piszę. Pojawi się w przyszłym tygodniu.\nLexa Graham 29.08.2015, 21:31\nDam sobie rękę uciąć, że nie widziałam tego rozdziału. Od razu biorę się za czytanie! ;)\nLexa Graham 29.08.2015, 22:54\nCały rozdział był na prawdę dobry. Ładnie przedstawiłaś uczucia bohaterów. Nie wracają od razu do swojego normalnego życia po sprawie z Falconem. Ostatnią sceną tak bardzo mnie rozczuliłaś i zaskoczyłaś, że oblałam się herbatą. Serio, serio!\nNelly B 02.09.2015, 18:52\nKatalog Granger 30.08.2015, 20:37\nAkemi Orihara 07.09.2015, 14:17\nJaram się jaram się jaram się jaram się jaram się jaram się jaram się, nie potrafię nic normalnego napisać więc tylko tak tu tutaj zostawię i pójdę jarać się dalej... ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥\nMari Ichi 25.09.2015, 15:20\nCudowny blog, z powodu ograniczeń czasowych czytałam kilka dni, inaczej pewnie spędziłabym nad nim całą noc.\nHistoria jest na prawdę ciekawa, akcja dobrze prowadzona i sam styl pisania nie ma sobie nic do zarzucenia. Idealnie umiesz opisać uczucia bohaterów a i same opisy są do przeczytania (osobiście ich nie lubię i mam w zwyczaju je pomijać, ale nie Twoje dziewczno!).\nNie rozpisuję się więcej bo obrośniesz w piórka. Powiem jedynie, że z niecierpliwością czekam na kolejną notkę. Obyś wrzuciła ją jak najszybciej. I dużo weny życzę!\nPS. Ja właśnie zaczynam pisać, jakbyś miała ochotę zajrzeć i rzucić okiem na moje bohomazy to zapraszam: http://dramione-czyli-za-jakie-grzechy.blogspot.com/


Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego - nagrodyliterackie.pl\nPrzyznawana od: 2009Liczba laureatów: 9\nNagroda jest formą wyróżnienia i promocji najwartościowszych książek reporterskich, które podejmują ważne problemy współczesności, zmuszają do refleksji, pogłębiają wiedzę o świecie innych kultur. Jej celem jest uhonorowanie mieszkającego przez ponad 60 lat w Warszawie Ryszarda Kapuścińskiego, wybitnego reportera, dziennikarza, publicysty i poety, najczęściej – obok Stanisława Lema – tłumaczonego polskiego autora. Nagroda - przyznawana od 2010 roku - będzie służyć także promocji Warszawy, za której nieformalnego ambasadora uznać można rozpoznawalnego niemal na całym świecie Kapuścińskiego. Ma również stymulować rozwój czytelnictwa wśród mieszkańców Warszawy - wzbudzać zainteresowanie nominowanymi książkami, przypominać dorobek literacki patrona nagrody. Nagrodami co roku będą: dla laureatów - 50 tys. zł brutto dla autora książki reporterskiej i 15 tys. zł brutto dla tłumacza najlepszego przekładu reportażu literackiego roku), a dla finalistów - dyplom i fotografia autorstwa Ryszarda Kapuścińskiego. Werdykt jury zostanie przedstawiony zawsze w maju podczas uroczystości wręczenia nagrody (w pierwszej edycji nagrody miało to miejsce 16 maja 2010 roku).\nWspółorganizatorem nagrody jest stołeczna redakcja "Gazety Wyborczej".\n(Źródło opisu: http://www.kulturalna.warszawa.pl/kapuscinski.html)\n2016 Rana Dasgupta Delhi. Stolica ze złota i snu\n2015 Paweł Piotr Reszka Diabeł i tabliczka czekolady\n2010 Swietłana Aleksijewicz Wojna nie ma w sobie nic z kobiety\n2011 Liao Yiwu Prowadzący umarłych. Opowieści prawdziwie. Chiny z perspektywy nizin społecznych\n2014 Michał Olszewski Najlepsze buty na świecie\n2014 Swietłana Aleksijewicz Czasy secondhand. Koniec czerwonego człowieka\n2009 Jean Hatzfeld Strategia antylop\n2012 Ed Vulliamy Ameksyka. Wojna wzdłuż granicy\n2013 Elisabeth Åsbrink W Lesie Wiedeńskim wciąż szumią drzewa\n1. Martín CAPARRÓS, Głód (El Hambre), z hiszpańskiego przeł. Marta Szafrańska-Brandt, Wydawnictwo Literackie;\n2. Rana DASGUPTA, Delhi. Stolica ze złota i snu (Capital. A Portrait of Delhi in the Twenty-First Century), z angielskiego przeł. Barbara Kopeć-Umiastowska, Czarne;\n3. Cezary ŁAZAREWICZ, Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka, Czarne;\n4. Aneta PRYMAKA-ONISZK, Bieżeństwo 1915. Zapomniani uchodźcy, Czarne;\n5. Ed VULLIAMY, Wojna umarła, niech żyje wojna. Bośniackie rozrachunki (The War is Dead, Long Live The War), z angielskiego przeł. Janusz Ochab, Czarne.\nNagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego - finaliści 2015\n/8 kwietnia 2016/\nNagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego - finaliści 2015 Do drugiego etapu Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego jury zakwalifikowało pięć reportaży (w porządku alfabetycznym wg autorów): Karolina DOMAGALSKA, Nie przeproszę, że urodziłam. Historie rodzin z in vitro, wyd. Czarne; Michał KSIĄŻEK, Droga 816, wyd. Fundacja Sąsiedzi; Jenny NORDBERG, Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie (The Underground Girls of Kabul: In Search of...


Sondaż: jak zmienił się stosunek do władz Kirgistanu w przeciągu kilku miesięcy - Kierunek Kaukaz\nOpublikowane w 05/09/2021 06/09/2021 przez Kacper Ochman\nSondaż: jak zmienił się stosunek do władz Kirgistanu w przeciągu kilku miesięcy\nMiędzynarodowy Instytut Republikański (IRI) opublikował wyniki regularnego sondażu, który zawiera pytania na różne tematy dotyczące sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej w Kirgistanie. Według badania zaufanie Kirgizów do prezydenta Sadyra Żaparowa spadło znacząco od grudnia ubiegłego roku. Jednocześnie wzrosła ocena szefa Państwowego Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego Kaczmybeka Tajszewa.\nPytanie autorów badania brzmiało: Którym politykom lub osobom publicznym ufasz najbardziej? Większość respondentów – 32 proc. – odpowiedziała, że ufa Sadyrowi Żaparowowi. W grudniu 2020 roku, dwa miesiące po wydarzeniach październikowych, 51 proc. populacji ufało Żaparowowi. Zaufanie do Kaczymbeka Tajszewa w tym czasie wzrosło z 13 proc. do 24 proc.\nZmiana notowań Sadyra Żaparowa i Kaczymbeka Tajszewa od grudnia zeszłego roku jest całkiem naturalna. Przed wyborami wyborcy zawsze wiążą duże nadzieje z głównymi kandydatami. Wzrost notowań Kaczymbeka Tajszewa można wytłumaczyć tym, że ludność lubi represje i aresztowania skorumpowanych urzędników.\nStare nierozwiązane problemy\nNa pytanie „Jakie problemy są dziś najpoważniejsze dla kraju?” 65 proc. respondentów odpowiedziało „wysokie ceny”. Zazwyczaj Kirgizi wymieniali przede wszystkim bezrobocie. Na trzecim miejscu jest korupcja. Taka hierarchia odpowiedzi może wkrótce stać się sygnałem dla władz.\nKirgizi wśród najpoważniejszych problemów wymienili wysokie ceny, bezrobocie, korupcję i koronawirusa. Władze powinny zwracać szczególną uwagę na ich rozwiązanie. Oczywiście pojawia się przekaz, że trzeba dać czas, ale rozwiązanie tych problemów powinno być priorytetem. Podejmowane są działania mające na celu wsparcie biznesu lub ograniczenie szarej strefy, ale wyniki badania zdają się wskazywać, że to nie wystarczy.\nBadania zwraca uwagę na inny, równie ważny wskaźnik – rosnącą liczbę osób, które uważają, że sprawy w kraju idą w złym kierunku. Rankingi polityków, którzy przeszli przez rewolucję, z pewnością spadną po dojściu do władzy. Ale pomimo spadku notowań Żaparowa, wzrosły one wobec bliskiego współpracownika Tajszewa. Nigdy wcześniej w krajach dawno ZSRR szef służb specjalnych nie miał tak wysokich notowań. W Kirgistanie jest coraz więcej osób, które uważają, że kraj zmierza w złym kierunku. Osobiste oceny polityków mają znaczenie tylko dla ich osobistej kariery politycznej.\nW ostatnich tygodniach wokół szefa Państwowego Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego doszło do kilku wydarzeń, które wywołały gwałtowną reakcję opinii publicznej. Sieci społecznościowe omawiały jego drogi samochód, miejsce zamieszkania w rezydencji państwowej i ślub jego syna, rzekomo posiadanej w rezydencji państwowej. Sam Tajszew i służba prasowa Państwowego Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego w żaden sposób nie skomentowali tych wydarzeń.\nSadyr Żaparow, który doszedł do władzy po wydarzeniach październikowych 2020 roku, zdobył 79 proc. głosów w styczniowych wyborach prezydenckich. Sekretarz stanu i doradca rządu Kirgistanu Cholponbek Abukajew zaapelował niedawno do Kirgizów za pośrednictwem mediów, aby zaufali władzom i ,,przetrwali” najbliższe dwa lata. Według niego w trzecim roku kraj wejdzie na ścieżkę rozwoju.\n„Ludzie domagają się szybkich zmian, abyśmy dzisiaj mogli stać się krajem rozwiniętym, ale niestety nie wszystko dzieje się tak szybko, jak w bajkach. Zgodnie z wolą Boga silny rozwój gospodarczy rozpocznie się w ciągu pięciu lat. W trzecim roku będzie jasne, że idziemy we właściwym kierunku. Ale dwa lata będą trudne, trzeba o tym otwarcie powiedzieć. Dlatego proszę ludzi o cierpliwość przez te dwa lata. Za 10 lat będziemy wśród 50 najlepszych krajów na świecie. Za 15-20 lat będziemy mogli znaleźć się wśród 10-15 najbardziej rozwiniętych krajów – jestem o tym przekonany.”\nKategorieAzja Centralna, Kirgistan Tagi#Kaczymbek Tajszew, #Kirgistan, #Sadyr Żaparow\nPoprzedni wpisPoprzedni Talibowie i Uzbekistan – Taszkent znów wróci do OUBZ?\nNastępny wpisNastępne Szef MSW Tadżykistanu: kraj nie może przyjąć dużej liczby afgańskich uchodźców


Wypadek w Markowiczach : bilgorajska.pl (zderzenie, Markowicze, prędkość, Księżpol)\nNietrzeźwy kierowca potrącił pieszych. 45-latek nie żyje\nApel do pielęgniarek o powrót do pracy\nSzpitalowi w Biłgoraju grozi paraliż?\n> Start > Aktualności > Wypadek w Markowiczach\n2017.07.24 12:19 | aktualizacja: 2017.07.24 12:26\nWypadek w Markowiczach\nTrwa wyjaśnianie okoliczności wypadku drogowego, do którego doszło wczoraj około godz. 19 w Markowiczach. Jak wynika ze wstępnych ustaleń kierująca lawetą nie dostosowała prędkości do warunków ruchu i zderzyła się z samochodem osobowym.\nPolicjanci wyjaśniają okoliczności wypadku drogowego w Markowiczach. Do zdarzenia pojazdu typu laweta marki Mercedes i osobowej Hondy doszło wczoraj około godz. 19.\nJak wynika ze wstępnych ustaleń w kierunku Biłgoraja jechała kolumna pojazdów, która zwolniła na widok jadącej przed nimi grupy rowerzystów. Jadąca w tej kolumnie lawetą 24-letnia mieszkanka gminy Jarosław, w wyniku niedostosowania prędkości do warunków ruchu, wpadła w poślizg. Następnie zjechała na lewy pas jezdni, doprowadzając do zderzenia z jadącą w przeciwnym kierunku hondą, którą kierowała 63-letnia mieszkanka Jarosławia.\nKierująca hondą i jej 70-letnia pasażerka z gminy Strzyżewice zostały przewiezione karetką pogotowia do szpitala w Biłgoraju. Kierująca lawetą oraz jej pasażer, 23-letni mieszkaniec gminy Olszanica, nie odnieśli obrażeń.\nPoszkodowana w zdarzeniu została 63-latka, która pozostaje w szpitalu. Obie kierujące były trzeźwe. Trwają czynności zmierzające do ustalenia wszelkich okoliczności związanych z tym zdarzeniem.\nWypadek w Markowiczach, 0 out of 5 based on 0 ratings\nJ.K. /Red. dodany 24 lipca 2017\nforum (6) ocena (brak)\nZderzenie trzech pojazdów w Korczowie [AKTUALIZACJA]\nChciał wyprzedzić, doprowadził do zderzenia\nZderzyły się trzy pojazdy\nZderzenie trzech pojazdów na skrzyżowaniu ul. Długiej z ul. Popiełuszki [AKTUALIZACJA]\nZderzenie auta z ciągnikiem. Ursus rozpadł się na części\nWypadek na skrzyżowaniu. 37-latka poważnie ranna\nZderzenie ciężarówek przed rondem [AKTUALIZACJA]\ntagi: zderzenie, prędkość\nWaszym zdaniem (6)\n~ fff Co do kwestii rowerzystów, to może dziennikarze zainteresowali by się jak wygląda sprawa wykonywanego obecnie projektu przebudowy drogi Biłgoraj - Tarnogród? Czy będzie ścieżka rowerowa przy całej trasie? Dla przykładu obecnie wykonywane i planowane drogi jak Wysokie - Piotrków, Piotrków - Lublin, czy Nielisz - Zamość będą miały asfaltową ścieżkę rowerową na całej długości trasy. To super rozwiązanie na tak ruchliwych trasach, bo rowerzyście bezpiecznie jadą, a i kierowcom wygodniej jechać bez rowerów na drodze z tak dużym ruchem.\nCiekawe czy zaplanują taką ścieżkę rowerową jak na innych drogach obecnie budowanych/projektowanych, czy dla Biłgoraja i okolic wersja okrojona czyli tylko wymiana asfaltu. Tu nasze władze miejskie/gminne/powiatowe powinny zabiegać, aby taką trasa rowerowa powstała. Tak samo powinni coś działać, aby połączyć te serwisówki i dołożyć asfalt tam gdzie brakuje, tak, aby z Biłgoraja do Frampola można było rowerem dojechać bez korzystania z głównej trasy.\n~ ja Będzie ścieżka rowerowa Tarnogród Wola Różaniecka i to wszystko!!\n~ Kier do ~ rafi szczał to na polu może strzał a jeśli chodzi kobiety to tez dobrze jeżdżą\n~ popieram do ~ fff świetny pomysł\n~ rafi babie dali lawetę kierować...szczał w stopę\n~ on Szybciej !!!\nWładysław Kosiniak-Kamysz na spotkaniu w Biłgoraju\nNietrzeźwy 28-latek przewoził autem małe dziecko\nŚmiertelny wypadek w Biszczy\nZderzenie motocykla z osobówką [AKTUALIZACJA]\n17-letni motocyklista poważnie ranny w wypadku\nPrzekroczył prędkość, był nietrzeźwy\nCiekawe czy jakby w Ciebie uderzył samochód tez byś mówiła że byłaś w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze?! Porażka... Przez ...\n~ ja 38 sekund temu\nZSL-PSL-owskie rzezimieszki. Wy powinniście do łagrów trafić na 20 lat ,,bez prawa do korespondencji" Wtajemniczeni wiedzą co to znaczy. Po ...\n~ Jan 2 minuty temu\nTo rusz grubą d.... i sam pozbieraj truskawki. Pielęgniarki są zbyt cenne żeby zbierać twoje truskawki.\n~ haha 4 minuty temu\nBardzo współczuje obu rodzinom bo to ogromna tragedia ( dla rodziny kierowcy też).\n~ Iga 5 minut temu\nCo za z*ebany gnojek, mam nadzieje że pójdzie na kilku letnią odsiadkę, a nie dorzucą zawiasy ("bo szkoda żeby się ...\n~ Bilgorajanin 13 minut temu


E&L - Replika ELS-74UN Mod C - seria AK - elektryczne - Repliki ASG - Airsoft Guns - airsoft, militaria, ASG - redberet.pl\nE&L - Replika ELS-74UN Mod C\nOszczędzasz 107.49 PLN\nUnikalność osiągnięto także dzięki indywidualnemu numerowi seryjnemu znajdującemu się na korpusie. Elementy stalowe są oksydowane, co czyni ich wygląd jeszcze bardziej realistycznym, a ponadto z czasem proces ścierania oksydy zapewni o wiele lepszy efekt wizualny niż w replikach malowanych czy lakierowanych. Jedynym elementem zewnętrznym wykonanym z aluminium jest front w standardzie RIS 22mm, dzięki któremu możemy zamontować na replice szeroką gamę dodatkowych akcesoriów.\nDo repliki dołączony jest wykonany z tworzywa magazynek typu mid-cap o pojemności 150 kulek.\nOszczędzasz 99.52 PLN\nOszczędzasz 117.79 PLN\nE&L - Magazynek Mid-Cap na 120 kulek do AK74 - czarny


Dzień z życia serwisanta AutoStore\nSztuka optymalizacji czasu pracy klienta – dzień z życia serwisanta\nSerwisanci odgrywają ważną rolę w Element Logic i są jednym z gwarantów prawidłowego działania systemu AutoStore. Odbyliśmy rozmowę z dwoma z nich, aby dowiedzieć się, w jaki sposób codziennie pomagają klientom w automatyzacji magazynu.\nSebastian Sandberg i Mattias Nordengren są serwisantami w Element Logic Sweden, ale obaj mają nieco inne podejście do swojej pracy. Sebastian, który pracuje w firmie od dwóch lat, jest technikiem objazdowym i obsługuje przedsiębiorstwa na terenie całej Szwecji, a także innych krajów m.in. Finlandii. Ponadto zajmuje się wsparciem działu niemieckiego oraz klientów Element Logic na Litwie i we Francji. Pomagał on również zdalnie brytyjskiemu oddziałowi przy uruchamianiu systemu, zanim dział ten zatrudnił własnego technika, którego Sebastian przeszkolił z podstawowych informacji dotyczących obsługi AutoStore. Obecnie oddział w Wielkiej Brytanii ma własną grupę lokalnych serwisantów.\n– Przeszedłem do Element Logic z branży budowlanej i zostałem poddany wewnętrznemu szkoleniu z obsługi AutoStore. W codziennej pracy w firmie kontrola i odpowiedzialność należą w całości do ciebie, a więc możesz organizować sobie pracę tak, jak tylko chcesz – mówi Sebastian.\n– Zatrudniając wszystkich naszych serwisantów, braliśmy pod uwagę ich osobowość i zainteresowania techniczne. Mamy bardzo zróżnicowane zaplecze techniczne – mówi Mattias, który przez trzy lata był również obwoźnym serwisantem, a obecnie jest technikiem obsługującym Boozt – największego klienta Element Logic i użytkownika najrozleglejszego na świecie systemu AutoStore.\nUważa on, że oba sposoby pracy mają swoje zalety, ale oczywiście większe zaangażowanie i lepsze zrozumienie potrzeb klienta można zdobyć, gdy jest się serwisantem obsługującym daną firmę.\nDostępność systemu ma kluczowe znaczenie\nMattias, który wcześniej był pracownikiem konstrukcji budowlanych, również został gruntownie przeszkolony z zakresu AutoStore. W Boozt pełni funkcję Lidera Zespołu i Menedżera-Rezydenta ds. Inżynierii. Oznacza to, że jest on odpowiedzialny za rozwój usług oraz za kontakt z klientami i dostawcami.\n– Sprawdzam bieżące problemy związane ze wsparciem i to, które kwestie powinny być traktowane jako priorytet. Może to obejmować zarówno naprawy awaryjne, jak i serwis prewencyjny, który odbywa się z antresoli obok systemu, gdzie pracują roboty. Dysponujemy również zdalnym połączeniem, dzięki czemu możemy rozwiązywać problemy na odległość; jeśli coś jest nie tak z jednym z robotów, możemy instruować klienta przez telefon i zamówić technika. AutoStore jest rozwiązaniem wspieranym zdalnie, co upraszcza zarówno obsługę i wsparcie, jak i minimalizuje ryzyko finansowe oraz niebezpieczeństwo odniesienia obrażeń przez pracowników. Oznacza to również, że ograniczamy konieczność fizycznego docierania do klientów w porównaniu ze zwykłymi magazynami ręcznymi. Cała ta praca ma na celu utrzymanie dobrej dostępności AutoStore, w ramach której system powinien być zawsze w ruchu – mówi Sebastian.\nW jaki sposób można wpłynąć na dostępność systemu?\n– Dbamy o to, aby moduły były zawsze serwisowane prewencyjnie, a w razie awarii jak najszybciej naprawiane. W ramach serwisowania prewencyjnego dokonuje się przeglądu kilku elementów, na przykład poprzez czyszczenie gniazd szczotek napędu i wymianę pasków napędowych, a, jako że system jest wyjątkowo czuły, czujniki i pojemniki muszą być zawsze utrzymywane w czystości i wolne od brudu i kurzu. Roboty powinno się na bieżąco aktualizować, aby zawsze były wyposażone w najnowszą technologię i zapewniały obiecany czas pracy. Analizujemy również, co poszło nie tak, a co się sprawdziło. Działanie to może mieć też na celu określenie przyszłych możliwości rozwoju. Często zdarza się również, że klienci stosunkowo szybko zauważają, iż muszą zmodernizować swoją automatykę – mówi Mattias.\nCoraz bardziej rozbudowana rola, ze względu na którą serwisanci zbierają wiele pochwał\nTechnicy Element Logic coraz częściej obsługują również resztę technologii klientów. Wcześniej przeważnie korzystano z rozwiązań firm zewnętrznych, ale ponieważ oferta zmierza w kierunku kompleksowych rozwiązań, serwisanci muszą również znać się na technologii przenośników, technice pakowania i innych rozwiązaniach w zakresie obsługi przepływu materiałów. Technicy cieszą się popularnością wśród klientów Element Logic, co wyraźnie pokazuje coroczna ankieta w której otrzymali wysokie noty.\n– Myślę, że ma to dużo wspólnego z faktem, iż mamy bardzo dobre procedury, a firmie Element Logic udaje się rekrutować kompetentnych pracowników. Jako serwisant naprawdę czujesz się częścią zespołu ze świetną kadrą kierowniczą na czele, która dostrzega nas i sprawia, że dla naszych klientów dajemy z siebie wszystko. Dla wielu jest to coś więcej niż praca i myślę, że widać to podczas spotkań z klientami – podsumowuje Sebastian.\nSkontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji na temat naszych usług posprzedażowych


Całe życie z wariatami: KRÓL KARNAWAŁU 2013\nKRÓL KARNAWAŁU 2013\nZłota kuleczka, trzysta kalorii uczucia, miłość z głębokiego tłuszczu, piegowate od pomarańczowej skórki z marmoladowym sercem w środku. Cokolwiek by nie powiedzieć, to i tak każdemu serce mięknie na widok pączka. Rozpływają się na języku zostawiając na brodzie lukier albo puder na nosie. Ciężko zdecydować czy lepsze jest jedzenie ciasta w oczekiwaniu na kulminację czy sam finał z dżemem w ustach?.\nZanim zacznę subiektywny przewodnik po pączkarniach w Warszawie czytelnikom spoza stolicy polecam przepis fachowca, żeby tego dnia też zjedli coś wyjątkowego:\nW Warszawie w tłusty czwartek liczą się głównie trzy miejsca:\nCukiernia Pawłowicz, która utrzymuje, że nie ma nic wspólnego z posłanką. Pytałem kilkakrotnie sprzedawczynie, ale mi powiedziała, że ona się nie interesuje rodziną szefa, albo się wstydzi. Pączki tutaj są znakomite, najłatwiej w tym miejscu dostać ciepłe a wiadomo, że takie są najlepsze. Wybór smaków aż za duży, można w środku puszystej kulki znaleźć: marmoladę, różę, migdały, adwokat, budyń, wiśnie, jabłka, twaróg, owoce, toffi, chałwę, krówkę, kajmak. Dodatkowo wszystko jeszcze w różnych konfiguracjach. Sami widzicie, że zbieranina jak w Platformie Obywatelskiej, od sasa do lasa. Ale widocznie znajdują się amatorzy na te wynalazki, bo za każdym razem kiedy byłem mają przynajmniej kilka rodzajów do wyboru natychmiast, wszystkie ciepłe. Jest tam jeszcze twór z kapustą i grzybami i niech was ręka boska broni brać to do ust, jak mówi mój warszawski z krwi i kości kolega – obrzydlystwo.\nCukiernia Blikle, wymieniam, bo wszyscy są do tej nazwy przyzwyczajeni. To w Warszawie tradycja, mieli pączki nawet wtedy jak ludzie nie wiedzieli gdzie można kupić jajka. Podobno sprawdzona i niezmieniana receptura. Tym gorzej, dla mnie to lepkie kluchy, które można formować jak glinę. Omijam szerokim łukiem.\nPracownia Cukiernicza Górczewska 15, każdy kto mieszka na Woli widział tę kolejkę przed wejściem i to nie tylko w tłusty czwartek, ale przez okrągły rok. Tego wyjątkowego dnia pączki kupuje się tam w ilościach limitowanych, w linijce stoją całe rodziny. Jak tam mieszkałem dziwiło mnie, co takiego musi być akurat w tych pączkach, że warto codziennie stać po nie tyle czasu?. Widziałem tylko szczęśliwe gęby ludzi wynoszących stamtąd papierowe paczki, finezyjnie zawiązane sznurkiem, tak jak kiedyś pensjonarki nosiły książki. Udało mi się przejeżdżać tamtędy kiedyś rowerem i trafiłem na otwarcie. Nikogo jeszcze nie było, więc wszedłem i kupiłem dwa, zjadłem je stojąc na zewnątrz i wszedłem po jeszcze cztery, z którymi dojechałem tylko do Towarowej, bo zapach, jaki niesie się z tej paczki kazał ludziom obracać za mną głowy. Nie potrafię opisać doznań, jakich doświadcza się jedząc te pączki. To chyba kwintesencja słowa ambrozja, a jest tam tylko jeden rodzaj. Tutaj też tradycja sięga bardzo daleko, ale taką jak najbardziej warto podtrzymywać. Dba już o to czwarte pokolenie i trzymam kciuki, żeby się rozwijali jeszcze długo. Jak nie uda wam się w czwartek zjeść tam pączka to spróbujcie później, zresztą warto stać w tej kolejce choćby pół dnia.\nWiększość ludzi uważa, że najlepsze pączki są domowe. Moja matka upiekła pączki raz w życiu w wieku lat czterdziestu z pomocą naszej sąsiadki, pani Kowalskiej. Talent koleżanki zza ściany i szczere chęci przy antytalencie cukierniczym Zdzisławy nie dały rady. Nawet dwadzieścia lat przerwy nie pozwoliło zapomnieć o tej katastrofie. Były jak kamienie, albo gipsowe granaty. Zdzisława wykorzystywała je do zabawy i sprawdzała z ojcem czy odbijają się od budynku naprzeciwko. Nigdy więcej na szczęście się za to nie wzięła.\nMoja szczecińska babcia gotuje znakomicie. Jest jedyną osobą na świecie, która potrafi zrobić jednakową herbatę wszystkim przy stole i bez względu na to czy ktoś słodzi jedną łyżeczkę czy pięć – wszystkim smakuje. Jest także mistrzynią cukiernictwa. Nigdy w życiu nie widziałem żeby korzystała z jakiegokolwiek przepisu, wszystko pamięta a miarę ma chyba w rękach. Być może, dlatego Zdzisława nigdy nie nauczyła się od niej piec?. Robiła przy mnie ciasta drożdżowe, faworki i pączki.\nJeżeli paczki w domu babci mieszkającej czterysta kilometrów od ciebie można uznać za domowe, to te faktycznie były niezwykłe. Począwszy od kształtu, jakieś takie większe jajko w dziwnym kolorze, nie były złote, tylko rudo – brązowe. Nie wiem jak zachowują się pączki z Woli po czasie, bo nie miałem ich w rękach dłużej niż kilka minut, ale te od mojej babci były miękkie jeszcze trzeciego dnia. Mogliśmy się o tym przekonać tylko dzięki chowaniu ich przez dziadka w barku. Choć sam zjadał połowę, zawsze coś jeszcze dla nas zostawiał. Ja i mój kuzyn Wojtek potrafiliśmy w trakcie wypieku zjadać od ośmiu do dwunastu takich ciepłych kuleczek i gdyby nie rodzice odrywający nas od tego pewnie bylibyśmy znacznie lepsi.\nPodobno jeden pączek ma około trzystu kalorii. Ponoć, żeby oszukać organizm trzeba po zjedzonym pączku zjeść grahamkę, jakoś ta energia się rozkłada i wchłania się to wolniej. Ciekawe, kto zjadłby dwanaście grahamek?.\nŻeby go spalić trzeba (do wyboru):\n- biegać - 20 minut\n- wchodzić po schodach - 25 minut\n- jeździć na łyżwach - 30 minut\n- szybko spacerować - 40 minut\n- namiętne się całować - 45 minut\n- odkurzać - 50 minut\n- tańczyć - 1 godzinę\n- pisać na komputerze - 2 godziny\n- rozmawiać przez telefon - 2,5 godziny\n- oglądać telewizję (bez podjadania!) - 10 godzin.\nNiektóre są zaskakujące, ale tak wyczytałem. Gdyby jednak od oglądania telewizji się chudło to ja byłbym kiedyś jak Kate Moss. Moja matka od gadania przez telefon byłaby chyba niewidoczna. Z drugiej strony po dziesięciu pączkach ponad osiem godzin odkurzania, to chyba bym Zamek Królewski ogarnął.\nPrzypominają mi się jeszcze dwa wyjątkowe tłuste czwartki mojego życia. Na jeden trafiłem przypadkowo, wiedziałem naturalnie jaki jest dzień, bo o tej dacie wiem tak dobrze jak o swoich urodzinach, ale przypadkowo trafiłem tego dnia do mamy Szpary. Stół zastawiony domowymi pączkami i faworkami, które kruszyły się w palcach. Siedziałem z gębą nad blatem upaprany od pudru i było mi wstyd, że tyle jem, ale wiedziałem, że jak odmówię sobie tego, co tam jest to będę strasznie żałował. Postanowiłem zjeść ile dam radę i najwyżej nigdy więcej się tam nie pokazać. Dostałem jeszcze do domu, ale to było za Lublinem, więc wystarczyło mi na drogę do Warszawy. Na szczęście nadal w tym domu mnie podejmują.\nDrugi raz był w trakcie praktyk studenckich w Ministerstwie Obrony Narodowej. Tam nigdy nikt nic nie robił i takie święta jak Tłusty Czwartek dostarczają przynajmniej tematu do rozmów. Wtedy nie znałem jeszcze pączków z Woli i zawiozłem te z Chmielnej. Co chwila do naszego pokoju wchodziły baby z innych departamentów i wymieniały się opiniami, smakując po kilka kulek, zawsze mówiąc „nie powinnam już” i „ostatni”.\nW tym roku nie będę świrował i zjem tylko trzy, cztery. Żeby nie żałować, że zjadłem słabe od razu pojadę na Górczewską.\nNajgorzej jest coś załatwiać tego dnia, bo pączki są wszędzie i niegrzecznie w naszym kraju jest ich odmawiać. Dlatego jeśli się nie odchudzacie permanentnie przez całe życie to wchodźcie do wszystkich sklepów i urzędów. Jeżeli zaś tak jak mnie obowiązuje was ścisła dieta to uważajcie nawet z wychodzeniem na trening. Na mojej poprzedniej siłowni przy pączkach stał napis „Zjedz pączucha, po treningu nie będzie brzucha” – Tuwim chyba im napisał. Jakby to było takie proste. Teraz jak chodzę do takiego klubu, to obawiam się, że na każdej bieżni będzie półmisek z faworkami a w basenie będą pływać pączki w małych łódeczkach. Będę musiał zostać dłużej.\nJutro (6.02) W siedzibie Gazety Wyborczej jest konkurs na najlepsze pączki amatorów. Ja muszę iść do pracy, ale wy się wkręćcie. Ja bym powiedział, że jestem kulinarnym blogerem, albo redaktorem miesięcznika „Słodycz”. Można się nawciągać tego rarytasu za free.\nAutor: mgr Qba Sobucky o 12:07\nIza R 11 lutego 2013 07:29\nPotwierdzam; od gadania przez telefon nie chudnie się wcale, a wcale. Gdyby tak było, byłabym podobnie jak i bliska memu sercu Zdzicha, niewidoczna.\nmgr Qba Sobucky 12 lutego 2013 23:53