2 lata po... - Galeria Biała\nStrona główna » Wystawy » 2003 » 2 lata po…\nJan Gryka\t2 lata po…\nOtwarcie: 14.02.2003, godz.: 18.00\nCzynna do: 07.03.2003, w godz.: pon.-pt. w godz. 11.00-17.00\nJan Gryka urodził się w 1959 roku. Jest absolwentem Instytutu Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie (obecnie Wydział Artystyczny). Od 1983 roku pracuje na macierzystym Wydziale Artystycznym, prowadząc zajęcia z malarstwa i rysunku. Od 1985 roku wspólnie z Anną Nawrot współtworzy program Galerii Białej w Lublinie.\nBieżąca wystawa w Galerii Białej pokrywa się z dwudziestoleciem jego pracy artystycznej i pedagogicznej.\nPoczątki aktywności artystycznej Jana Gryki związane były z wystąpieniami na żywo w instalacyjnym otoczeniu. Dbałość o swoistą „procesualność” jest istotna do dzisiaj w jego obiektach i instalacjach, budowanych na ścianach, podłodze, suficie i w powietrzu. Podstawowy materiał mąka (czasem z wodą, białkiem, farbą, jedwabną nicią) poddawana jest procesom rozpadu, zaniku, zepsucia czy zjedzenia przez tzw. „robaczki sztuki”. Jego instalacje są precyzyjne w formie i wizualnie atrakcyjne. Oczarowują. Koncentrują uwagę. Po wystawie znikają. Ich twórca nazywa je: konsekwencjami, mutacjami, zakamarkami, wątkami, permutacjami, objawieniami, opowiastkami, szczelinami, ukojeniami, nostalgicznymi aurami, pytając przez nie o granice gestu, kruchości, delikatności i rozpoczynając kolejny etap w procesie powstawania następnej artystycznej permutacji.\nObecna wystawa „2 lata po..”. staje się kontynuacją procesu, rozpoczętego w styczniu 2001 roku w Galerii Białej (wystawa pt.”TYP 650″). Wówczas to Jan Gryka zaprosił do udziału w niej kilkadziesiąt osób. W ciągu kilkunastu dni na ścianach galerii powstawały układy kompozycyjne z ciasta na wyznaczonych polach 50x50cm. Mączne obrazy wykonywali własnoręcznie zaproszeni uczestnicy. Cała przestrzeń galerii została osłonięta ciastem, które wysychało i wykruszało się na podłogę. Po zakończeniu wystawy wszystkie drobiny zostały przez Jana skrzętnie pozbierane. Od tamtej pory artysta rozpoczął przeliczanie zebranych drobin, używając ich do kolejnych realizacji.\n– 7192 drobiny ciasta pozostało w starym porcie w Bremie z okazji wystawy „Polnische Kunst der Gegenwart”\n– 1263 drobiny ciasta zostały wrzucone do 200 metrowej sztolni, średniowiecznej kopalni miedzi w Śpanej Dolinie koło Bańskiej Bystrzycy.\n– 32 drobiny ciasta pozostały na parapetach okien Młyna Gospodarczego w Garbowie I\n– 827 drobin ciasta zostało zatopionych w stawie parku przy dworze J. Brandta, obecnie Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku\n– 10 000 drobin ciasta pozostało w oznakowanych woreczkach pod zewnętrzną ścianą Kaplicy św. Trójcy w Lublinie\n– 2365 drobin ciasta pozostało na schodach cerkwi w Nowej Woli\n– 1000 drobin ciasta przechowywanych jest w Małym muzeum drobnych przejawów mąki w Kol. Garbów 121.\nO godz. 19.00 odbędzie się prezentacja filmów video Jana Gryki:\n„Biały kwadrat na białym tle”,\n„W oczekiwaniu na robaczki sztuki”,\n„Gwiaździste niebo nad Kol. Garbów 121 oraz jego związki z pojawieniem się ciem”\nProjekcja składa się z trzech symultanicznie odtwarzanych filmów, które powstały w 2000 roku. Wszystkie dotyczą „mąki” i powstały jako rejestracja VHS, bez użycia montażu.\nFilmy nie posiadają dodatkowych kopii. Pojawiający się niekiedy dźwięk jest przypadkowy. Czas projekcji ok. 120 min.


Bączki - ♡ Brendo.pl\nPoszukujesz bączków dla dziecka? Przejrzyj produkty, które zgromadziliśmy dla Ciebie w tej kategorii. Na pewno znajdziesz coś interesującego. Sprawdź ceny i wszelkie kwestie, które mogą Cię interesować. Jeśli chodzi o liczbę ofert, to znajdziesz ich w naszym katalogu 467 w 17 sklepach. Dostępna gama producentów w tym dziale to 31. W tym dziale internauci zazwyczaj oglądali oferty takich producentów jak: Lena oraz Goki. Użytkownicy najczęściej wybierali sklepy takie jak: MaroolPL, www.cud.pl, a także InBook.pl. Sprawdź też opinie, które dodały osoby, które już wcześniej kupiły daną ofertę. Często wybierane przez odwiedzających produkty to Tęczowy bączek, Bączek SIMBA Kolorowy 104011893, Smily Bączek Leśni Przyjaciele.\nSambro Bączek świecący cars - auta\nŚwiecący bączek Cars - Auta. Rozmiar: 7x19x13.6 cm. Produkt licencyjny, oryginalny. Szczególnie dobra jakość.\nSmily bączek leśni przyjaciele (5905375807757)\nBczek stymuluje wszystkie zmysy dziecka, a także wspiera jego rozwj. Byszczce, ywe kolory, przyjemne dwiki, jak rwnie migajce wiateka zachcaj dziecko do zabawy.Bczek ma stabilna podstawk i wirujc "k" z drzewem i zwierztkami. Krci si dugo po naciniciu korony drzewa. Mwi po polsku, zachcajc do zabawy. Ma 3 funkcyjne przyciski i 3 zwierztka, ktrych poruszenie wywouje reakcj zabawki: wydaj odgosy, migaj wiateka i graj melodyjki. Zabawka ma 2 poziomy gonoci.Stymuluje zmysy:- wzroku: ywe barwy, migajce, kolorowe wiateka.- suchu: rnorodne odgosy i dwiki jak: szum fal, gos krwki, wierkanie ptakw, wesoe melodyjki.- dotyku: obrotowe koa, przyciski, wystajce komponenty, karteczki do odwracania, owadzie cieki.Jaki jest Bczek?- Jest zabawk obrotow - po wciniciu drzewka bczek początkuje si krci.- Uczy pierwszych liter.- Do zabawy zachcaj rwnie migajce przyciski oraz skoczne melodie.- Po wciniciu zwierztka nazywa je oraz wydaje odgos trafny dla danego zwierzcia.Zabawka wymaga baterii: 3xAA 1,5 V (baterie testowe doczone do zestawu).EAN: 5905375807757Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: AN-0726Nr katalogowy: 0726firma: Brakwymagania wiekowe: od 12 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: WielokolorowyZasilanie: Baterie/akumulatory AAPozostałe atrybuty: wymiary opakowania: 19 x 19 x 18 cm\nAbsolutna konwencjonalna zabawka dla dzieci od 1 roku.Zabawka wspomaga rozwój koordynacji ruchowej.Wzór towaru jest wybierany losowo, w zależności od przystępności w magazynie.\nSpiegelburg Świąteczny bączek dla dziecka\nŚwiąteczny bączek kolorowy minimalny bączek, sprawi dużo radości i będzie znakomitą zabawką. Wyprodukowany z metalu, wprawiany w ruch przy pomocy sznureczka, który należy energicznie pociągnąć. Do wyboru są dwa barwy, z tematyką pociągu albo podaruneków. Przy składaniu zamówienia należy zaznaczyć w uwagach który pozostał wybrany. Cena dotyczy 1 szt. Wyśmienity pomysł na podarunek pod choinkę.\nBączek biedronka marki Dumel\nBaczek z kolorowymi kuleczkami. Zabawke nad wyraz latwo wprawic w ruch. Starczy wcisnac przycisk w ksztalcie biedronki, aby uruchomic wirujace pileczki i uslyszec lagodne melodie. Zabawka wplynie na rozwój motoryki, a także percepcji dziecka. Baczek bez dwóch zdań stanie sie towarzyszem kreatywnych...\nLiczący żółw play bączek 3 in 1 - szybka wysyłka - 100% zadowolenia. sprawdź już dziś! marki Smily\nZabawka edukacyjna dla najmłodszych dzieci. Uśmiechnięty żółwik nauczy Twoje dziecko pierwszych cyferek (od 1 do 5). Kolisty otwór w skorupce pozwala wrzucać do środka kolorowe piłeczki. Transparentna skorupka zezwala na dziecku obserwowanie wrzucanych piłeczek. Przy użyciu przycisku w profilu znikomego żółwika, piłeczki można wprawić w ruch w środku skorupki. Niewiele znaczące krystaliczne drzwiczki pozwalają dziecku wydobyć piłeczki z wnętrza, wtedy zabawa zaczyna się od nowa. Kółeczka i załączony sznureczek sprawiają, że żółwik może towarzyszyć dziecku podczas spacerów.Co potrafi żółwik?- Działa w dwóch trybach: trybie melodii i trybie nauki.- Mówi po polsku, nakłaniając dziecko do zabawy.- W trybie nauki żółwik głośno liczy wrzucane piłeczki (od 1 do 5).- podczas zabawy gra wesołe melodyjki.- zaopatrzony jest w kółeczka i sznureczek do ciągnięcia.- Po naciśnięciu drobnego żółwika Liczący Żółw zamienia się w bączek.Co zyskuje Twoje dziecko?podczas zabawy dziecko uczy się chwytać piłeczki i umieszczać je w odpowiednim otworze w skorupce. Znakomicie rozwija więc swoje zdolności motoryczne i koordynację optycznie-ruchową. Z żółwikiem dziecko nauczy się pierwszych cyferek. Twój maluszek bawiąc się stymuluje zmysły:- wzroku: żywe barwy, obracające się piłeczki;- słuchu: żółwik mówi po polsku, gra wesołe melodyjki, uczy liczyć;- dotyku: planowanie i prowadzenie ruchu, wrzucanie piłeczek.Żółwik wytworzony jest z wysokojakościowego plastiku, bezpiecznego dla dzieci.Zabawka wymaga baterii: 2 x AA 1,5 V (dołączone).Indeks handlowy: 0660Kod kreskowy: 5905375807108Wiek albo rocznik: od 1 rokuwymiary: op. 26x22x19 cm\nGoki Bączek kwiatek (4013594629546)\ntradycyjny bączek. Zabawka wspomaga rozwój koordynacji ruchowej.wartość za 1 szt.typ bączku wybierany losowo w zależności od stanów magazynowych.towar dopuszczony do obrotu w UE zgodnie z posiadanym atestem CE, a także zgodnością z normą EN-71.Wiek: 1+\nMetalowy bączek mix kolorów (0019649227891)\nbarwny bączek rozpędzany przy pomocy sznurka. W czasie zabawy wydaje dźwięk gwizdka. Dla dzieci w wieku od 3 lat.\nBączek z barwnymi kuleczkami. Zabawkę z łatwością wprawić w ruch. Wystarczy wcisnąć przycisk w kształcie biedronki, aby uruchomić wirujące piłeczki i usłyszeć łagodne melodie. Zabawka wpłynie na rozwój motoryki oraz percepcji dziecka. Bączek niewątpliwie stanie się towarzyszem kreatywnych zabaw. Wiek: 6m+\nChicco artsana poland Bączek akwarium (8003670668329)\nProducentChicco Artsana Poland\nCHICCO CHI-70074 Bączek akwariumCHICCO BCHI-70074 Bączek akwariumto wspaniała zabawka dla maluszków interesujących świata. Wirujące akwarium z wesołymi morskimi stworkami rozweseli każdego brzdąca. Podświetlany bączek jest nad wyraz barwny i z całą pewnością będzie rewelacyjnym bodźcem rozwijającym zmysły Twojego dzidziusia. Bączek jest edukacyjną zabawką ponieważ umożliwia rozwój wzrokowy i manualny dzieci. Dziecko poprzez zabawę poznaje, a także dowiaduje się niebanalnych rzeczy o życiu morskich istot. Może razem z mamą albo tatą liczyć rybki, nadawać im imiona. Starczy wcisnąć zielony przycisk na górze zabawki, by zaczęła się kręcić.mocne strony:Bączek gwarantuje fantastyczną zabawęgwarantuje rozwój zmysłów dzieckaMoże być inspiracją dla rodziców do interesujących opowiastek o życiu morskich stworzeńkonkretne wykonanieZabawka wydaje dźwięki i świeci kolorowymi światełkamiPiękne dekoracje fal i żywa kolorystyka\nBączek to tradycyjna zabawka, o której marzy każde dziecko. Dodatkowo rekomendowany poprzez nas produkt jest metalowy. Bączek jest przeciętnej wielkości i potrafi prędko się kręcić, co daje niesamowity efekt. Bączki są sprzedawane pojedynczo, wzór wybierany losowo.\nTęczowy bączek marki Chicco\nTĘCZOWY BĄCZEK Z BIEDRONKAMI I MOTYLKAMI CHICCO kolorowy bączek dla najmłodszych dzieci. starczy nacisnąć na kwiatek aby zobaczyć, jak 4 kolorowe motylki i 4 biedroneczki wirują wewnątrz, stwarzając pokaz kolorów dla dziecka. Zabawka pobudza wyobraźnię, rozwija zmysł wzroku i słuchu oraz rozwija zdolności manualne minimalnych rączek i paluszków. komfortowy uchwyt zachęci maluszka do zabawy i odkrywania otaczającego świata. Bączek tworzony z wysokiej jakości plastiku bezpiecznego dla dziecka i nietrudnego do czyszczenia. SUPER POMYSŁ NA upominek! Wiek: + 6 m-cy Zabawka uniwersalna, dla dziewczynki i chłopca. wymiary opakowania: 17,5 x 26 x 17,5 cm wymiary bączka: ok. 25 x 15 x 17 cm Zapraszamy do zakupu.\nWodne koraliki - Zabawka Bączek STRIGO (6930518977881)\nTe niezwykłe koraliki sklejają się ze sobą pod wpływem wody. Specjalne arkusze pozwalają na stworzenie ciekawych wzorów. Możesz jednak wytwarzać z nich dowolne kształty. Układanie wzorów z koralików jest proste i jest to perfekcyjna zabawa! starczy ułożyć figurkę, spryskać wodą i odczekać kilkanaście minut. Jest to unikatowa zabawka dla każdego. Pobudza kreatywność, rozwija wyobraźnię i zdolności poznawcze. Bez klejenia! Bez prasowania!\nBączek Zakręcony Ptaszek\nBączek Zakręcony Ptaszek kolorowy drewniany bączek. Do wprawienia w ruch bączka potrzeba sprytnych paluszków. Stawiamy ptaszka na dziobie i kręcimy trzymając za cienką końcówkę. Zalety zabawki: - rozwija motorykę małą i koordynację oko- ręka - za pomocą prostego systemu napędowego wprawiamy bączek w ruch. Zabawki HABA, mają europejskie dokumenty jakości, a także bezpieczeństwa, malowane są wyłącznie farbami wodnymi bezpiecznymi dla zdrowia dziecka..\nBaczek z kolorowymi kuleczkami. Zabawke wyjątkowo latwo wprawic w ruch. Starczy wcisnac przycisk w ksztalcie biedronki, by uruchomic wirujace pileczki i uslyszec lagodne melodie. Zabawka wplynie na rozwój motoryki oraz percepcji dziecka. Baczek niewątpliwie stanie sie towarzyszem kreatywnych zabaw....\nHABA Bączek Wirbeltrio 301567, HB301567 (4577107)\nBączek Zakręcone Trio barwny drewniany bączek. Chwytamy w miejscu zielonych kropek i kręcimy bączkiem. Dmuchając przy pomocy słomki, bączek będzie kręcił się jeszcze szybciej. Mocne strony zabawki: - rozwija motorykę małą i koordynację oko- ręka - za pomocą prostego systemu napędowego wprawiamy bączek w ruch. Zabawki HABA, mają europejskie dokumenty jakości, a także bezpieczeństwa, malowane są jedynie farbami wodnymi bezpiecznymi dla zdrowia dziecka..\nKolorowy bączek, 1_514135\nBąk to konwencjonalna zabawka wprawiana w ruch obrotowy dookoła swojej osi przez kilkukrotne, prędkie wciśnięcie znajdującego się na górze tłoka. W ofercie różnokolorowe bączki z nóżką, która pozwala zachować jednostajną pozycję zabawki nawet po nakręceniu.rozmiary opakowania: 13,0 x 14,0 x 12,0 cmWzór...\nLena BĄK POCIĄG 19 CM, WMLNAB0UA040126 (5715326)\nliczny bk grajcy z podstawk i rysunkiem pocigu z zabawkami, o rednicy 19 cm. Zabawka podczas krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka w wyjtkowo interesującej odsonie, zaciekawi kade dziecko.EAN: 4006942523047Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: ZL-52304Nr katalogowy: 52304wymagania wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: - Średnica 19 cm.- Opakowanie: 19 x 19 x 19 cm.\nSimba abc bączek kolorowy (4006592418915)\nbarwny, metalowy bczek z nk, ktra pozwala zachowa jednostajn pozycj zabawki nawet po nakrceniu. Bczek krcc si wydaje delikatny dwik. Dedykowany dla dzieci od 18 miesica ycia.wymiar: 21 cmEAN: 4006592418915Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: SI-4011891producent: ABCNr katalogowy: 104011891kryteria wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: 21 cm.\nLena Bąk pszczółka maja 13 cm (4006942829903)\nliczny bk z wizerunkiem pszczki Maji i jej przyjaci o rednicy 13 cm. Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka, w wyjtkowo niebanalnej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Gromadzi podstawk. Zabawka dedykowana dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942829903Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52450Nr katalogowy: 52450marka: Pszczółka Majawymagania wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wielokolorowyrozmiary: Średnica: 13 cm\nLena Bąk zwierzęta z dżungli 13 cm (4006942829309)\nbarwny bczek o rednicy 13 cm z motywami zwierzt z dungli. Zabawka podczas krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka, w przyrodniczej odsonie, zaciekawi kade dziecko.EAN: 4006942829309Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52442Nr katalogowy: 52442producent: Brakwymagania wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: - Średnica: 13 cm- Opakowanie: 33,5 x 25 x 10 cm\nLena Bączek bambi 13 cm (4006942830503)\nliczny bczek grajcy z tematyką Bambi, o rednicy 13 cm. Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka w wyjtkowo niebanalnej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Zabawka dedykowana dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942830503Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52532Nr katalogowy: 52532marka: Bambiwymogi wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Zielonywymiary: 13 x 13 x 13 cm\nBĄK KUBUŚ PUCHATEK 19 cm, 1_507386\nŚliczny bąk z podstawką i wizerunkiem Kubusia Puchatka, o średnicy 19 cm.Ta od pokoleń znana zabawka w bardzo interesującej odsłonie, zaciekawi każde dziecko.wymiary- Średnica: 19 cm.- Opakowanie: 19 x 19 x 19 cm.\nLena Bąk farma 13 cm (4006942829002)\nliczny bk z rysunkiem farmy o rednicy 13 cm. Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka, w wyjtkowo atrakcyjnej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Gromadzi podstawk. Zabawka dedykowana dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942829002Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52412Nr katalogowy: 52412marka: Brakoczekiwania wiekowe: do 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: Średnica: 13 cm\nBączek Pociąg 19 cm, 1_640097\nBączek o średnicy 19 cmBączek z tematyką pociągów ze zwierzatkami. Zabawka przeznaczona dla dzieci w wieku od 18 miesiąca życia.EAN: 4006942842001Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52366Nr katalogowy: 52366firma: Brakkryteria wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: Średnica: 19 cmPozostałe cechy: wymiary opakowania: 19 x 19 x 19 cm\nLena Bąk ocean 13 cm - darmowa dostawa od 199 zł!!! (4006942829408)\nkolorowy bączek o średnicy 13 cm z motywami podwodnego świata. Zabawka podczas kręcenia wyciąga z siebie dźwięki o różnych tonach w zależności od szybkości kręcenia. Ta od pokoleń znana zabawka, w morskiej odsłonie, zaciekawi każde dziecko.rozmiary- Średnica: 13 cm- Display: 33,5 x 25 x 10 cm\nBOLZ Bączek Pszczółka Maja\nliczny bk z wizerunkiem pszczki Maji i jej przyjaci o rednicy 19 cm. Zabawka podczas krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka w wyjtkowo atrakcyjnej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Gromadzi podstawk. Zabawka asygnowana: dla dzieci w wieku od 1,5 roku.EAN: 4006942523306Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: ZL-52330Nr katalogowy: 52330 wymagania wiekowe: od 12 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: Średnica: 19 cm\nLena bączek pociąg 13 cm - lena\nliczny bczek grajcy o rednicy 13 cm.Zabawka w trakcie krcenia wydobywa z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka w wyjtkowo niebanalnej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Zabawka przeznaczona dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942841905Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52583Nr katalogowy: 52583producent: Brakwymagania wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: 13 x 13 x 13 cm\nLena Bączek zwięrzeta leśne 16 cm -\nliczny bczek grajcy z motywem zwierztek lenych, o rednicy 16 cm.Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka w wyjtkowo interesującej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Zabawka dedykowana dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942813100Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52365Nr katalogowy: 52365firma: Brakkryteria wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórwymiary: Średnica: 16 cm\nliczny bk grajcy z karuzel zwierzt o rednicy 13 cm. Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka, w wyjtkowo atrakcyjnej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Mieści podstawk.EAN: 4006942829200Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52440Nr katalogowy: 52440marka: Brakoczekiwania wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wielokolorowywymiary: Średnica: 13 cm\nliczny bk grajcy z rysunkiem maych kaczuszek, o rednicy 13 cm. Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka, w wyjtkowo interesującej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Gromadzi podstawk. Zabawka dedykowana dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942828906Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52410Nr katalogowy: 52410marka: Brakwymogi wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: Średnica: 18 cm\nandlt;pandgt;andlt;strongandgt;andamp;#346;liczny bandamp;#261;k grajandamp;#261;cy karuzela ze zwierzandamp;#261;tkami o andamp;#347;rednicy 19 cm. Andlt;/strongandgt;andlt;br /andgt;Zabawka w trakcie krandamp;#281;cenia wydobywa z siebie dandamp;#378;wiandamp;#281;ki o randamp;#243;andamp;#380;nych tonach w zaleandamp;#380;noandamp;#347;ci od szybkoandamp;#347;ci krandamp;#281;cenia. Ta od pokoleandamp;#324; znana zabawka w wyjandamp;#261;tkowo interesującej odsandamp;#322;onie, zaciekawi kaandamp;#380;de dziecko. Posiada podstawkandamp;#281;.andlt;/pandgt;\nBąk kubuś puchatek 13 cm marki Lena\nliczny bk z wizerunkiem Kubusia Puchatka o rednicy 13 cm. Ta od pokole znana zabawka, w wyjtkowo interesującej odsonie, zaciekawi kade dziecko.EAN: 4006942830206Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52480Nr katalogowy: 52480marka: Kubuś Puchatekwymagania wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wielokolorowywymiary: Średnica: 13 cm\nliczny bczek grajcy z motywem z bajki o Krlu Lwie, o rednicy 13 cm.Zabawka w trakcie krcenia wyciąga z siebie dwiki o rnych tonach w zalenoci od szybkoci krcenia. Ta od pokole znana zabawka w wyjtkowo interesującej odsonie, zaciekawi kade dziecko. Zabawka przeznaczona dla dzieci w wieku od 18 miesica ycia.EAN: 4006942830602Gwarancja: 24 miesiąceKod dostawcy: 52531Nr katalogowy: 52531producent: Król Lewwymogi wiekowe: od 18 miesięcyPłeć: Dziewczynki i chłopcyKolor: Wzórrozmiary: 13 x 13 x 13 cm\nBączek kolorowy marki Pilch\nBączek z podstawką to zabawka, którą można użyć na sporo sposobów. Najmniejsze dzieci pokochają go za to, iż jest barwny i kręci się w kółko. Starsze przy jego pomocy rozwiną zręczność i koncentrację, a także nauczą się wykonywać najprostsze działania matematyczne. Co ważne, nigdy się nim nie znudzą, bo bączek pozwala na wykonywanie najróżniejszych scenariuszy zabawy i stawia przed dzieckiem coraz to świeże wyzwania. Dzięki Bączkowi dziecko: doskonali zręcznośćuczy się koncentracjirozwija się manualnieBączek to zabawka, którą dziecko może się bawić samodzielnie lub z rówieśnikami. UWAGA: wartość dotyczy 1 szt. Kolor wysyłamy losowy. rozmiary: 26 x 41 mm. odcienie mogą nieznacznie różnić się od prezentowanych na zdjęciach. Zabawka stosowna dla dzieci +3 lata. Zabawka zgodna z normami CE\nBączek z podstawką to zabawka, którą można wykorzystać na mnóstwo sposobów. Najmniejsze dzieci pokochają go za to, że jest barwny i kręci się w kółko. Starsze przy jego pomocy rozwiną zręczność i koncentrację oraz nauczą się wykonywać najprostsze działania matematyczne. Co ważne, nigdy się nim nie znudzą, bo bączek zezwala na wykonywanie zróżnicowanych scenariuszy zabawy i stawia przed dzieckiem coraz to świeże wyzwania. Dzięki Bączkowi dziecko: doskonali zręcznośćuczy się koncentracjidoskonali umiejętność liczeniarozwija się manualnieBączek to zabawka, którą dziecko może się bawić samodzielnie lub z rówieśnikami. Kolorowe, oznaczone cyframi zatoczki wycięte w drewnianej planszy otwierają przed dzieckiem coraz to nowe możliwości na interesujące spędzenie czasu.\nJanod® Bączek Farma, mały\nMetalowy bączek francuskiej firmy Janod to genialna zabawa na długie godziny dla każdego niedużego miłośnika zwierząt, mieszkających na farmie. Po wprawieniu w ruch bączek początkuje wirować, wydając dźwięki przyjemne dla ucha. Zabawa nim ćwiczy zmysły i rozwija koordynację ręka-oko, dostarcza wielu wrażeń wzrokowych i słuchowych. Bączek przyozdobiony jest motywami krówek i koników i owoców i warzyw.Zabawki edukacyjne producenta Janod wyróżniają ciekawe rozwiązania, wysoka jakość tworzyw i skrupulatne wykonanie. W trakcie beztroskiej zabawy rozwijają zmysły dziecka, wspomagają rozwój dzięki mnogości funkcji, gwarantują mu kontakt z estetycznymi materiałami i designem. Dzięki przypisaniu do optymalnej kategorii wiekowej, służą ćwiczeniu słusznych na danym etapie umiejętności, jak motoryka dłoni czy kojarzenie kształtów i odcieni.Janod od 1970 roku niezmiennie projektuje zabawki, łączące progresywność z francuskim designem i najwyższą jakością. Specyficzne produkty Janod wytwarzane są z drewna i innych potężnych, trwałych tworzyw, a z zasady – z dziecięcych marzeń! Janod – JUST PLAYkategoria: zabawki edukacyjneindeks: J04125 producent: Janodwiek: 18-36mmateriał: metaldesign: Francjawymiary produktu: 13 x 13 x 14 cmwaga produktu: 0,1 kgwymiary opakowania: 36 x 24 x 12 cmbezpieczeństwo i jakość: EN71-1; EN71-2, EN71-3; REACH\nKolorowy bączek zwierzątka marki Clementoni\nkolorowy bączek - Zwierzątka Wesoły, kolorowy bączek ze zwierzątkami zapewnie wir zabawy! Uruchom bączka, a zwierzęta na karuzeli i piłeczki zaczną kręcić się jak na placu zabaw. perfekcyjna zabawka do rozwijania zdolności manualnych u najmłodszych dzieci i zrozumienia praw przyczyny i skutku. Wiek: od 9 miesięcy\nBączek Baby Charms (4029753904041)\nkonwencjonalny metalowy bączek z kolekcji "Baby Gluck". Stworzony z trwałego lakierowanego metalu, wprawiony w ruch wydaje subtelne dźwięki.\nBączek SIMBA Kolorowy 104011893, 4011893 (4681233)\nWesoły kolorowy metalowy bączek to rewelacyjna zabawa nawet dla najmłodszych dzieci od 24 miesiąca życia. Dzięki nóżce bąk zachowuje stabilną pozycje nawet po zakręceniu. Bączek kręcąc się wydaje finezyjny fascynujący dźwięk. Ma niebanalne wzornictwo - na powierzchni bączka zostały namalowane wesołe cyrkowe zwierzątka: niedźwiadek, słonik lew a także klaun. Atrakcyjne ciepłe barwy zwierzątek zachęcają dziecko do wspólnej zabawy. Wymiar: 14 cm\nGoki Duży bąk tęczowy\npokaźny metalowy bączek do kręcenia to konwencjonalna zabawka, którą niewiele znaczące dzieci uwielbiają. Tutaj w nowej odsłonie. Metalowy bąk został stworzony w tęczowej kolorystyce. Po jego zakręceniu dziecko zobaczy kolorowe tęczowe paski. W odróżnieniu od tradycyjnych bąków ten bączek ma na spodzie podstawkę. Dzięki temu stoi na niej zrównoważenie i się nie przewraca. Wystarczy zacząć naciskać górny drążek, by całość zaczęła wirować i wydawać unikalny dźwięk.Bąk zapakowany w kartonowe pudełko, dzięki temu będzie się pięknie prezentował jako prezent.wymiary: 21 x 20cmWiek: 12mc+Referencja: 53050Deklaracja zgodności CE...\nGoki Metalowy bączek z podstawką, susibelle (4013594538350)\nobfity metalowy bączek do kręcenia to tradycyjna zabawka, którą niepokaźne dzieci uwielbiają. Tutaj w nowej odsłonie Susibelle. Ta seria towarów marki Goki zniewala swoją urodą, kolorami i wesołymi postaciami zwierzątek. Tutaj wynajdziecie cały korowód rozbrykanych zwierząt. Dziecko zobaczy tu: żyrafę, słonia, misia, nosorożca, lwa, osiałka, króliczka i kangura.W odróżnieniu od klasycznych bąków ten bączek ma na spodzie podstawkę. dzięki czemu stoi na niej zrównoważenie i się nie przewraca. Wystarczy zacząć naciskać górny drążek, żeby całość zaczęła wirować i wydawać niepowtarzalny dźwięk.wymiary: 21 x 20cmWiek: 12mc+Referencja: 53835Deklaracja zgodności CE


Czy farbowanie przez mężczyzn włosów na blond uważacie za przejaw homoseksualizmu? Wątek KOLOSalny - Mastyl - 01.04.2002 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nCzy farbowanie przez mężczyzn włosów na blond uważacie za przejaw homoseksualizmu? Wątek KOLOSalny\nTroche relaksu w stylu wątków Kolosa, ale prosze o nietraktowanie mnie jako jego nastepcy... ale wracając do tematu:\nMoże i jestem przewrazliwiony na tym punkcie, ale spotkałem się juz z takimi ocenami, zwlaszcza wsrod osiedlowych kolegow :-) No to jak sądzicie, bo jutro chce isc do fryzjera, a nie chce zeby sobie ktos pomyslal... ?\nMoze nie jako przejaw homoseksualizmu, ale racczej farbowanie POWINNO zostac domena damska. Wedlug mnie:)))\nE tam. Farbowanie wlosow jest spoko ;) Ja kiedys sie w to bawilem i mam paru kolegow co lubia zmieniac image :)\nMogę cię zapewnić, że jeśli jesteś ładny, kolorek se dobrze dobierzesz, to kobiety, lub część z moich znajomych, będą się za tobą oglądały z błyskiem w oku. Nawet może usłyszysz okazjonalne 'hiss, hiss', albo 'rrrrrrr'.\nPowiem tak - jak bylem mlody i glupi to sobie utlenilem wlosy:))))))\nShinigami- no własnie mnie niepokoi ta część twoich znajomych... nie miałeś na mysli męskich znajomych? a fe, brutale :-)\nMastyl -> He, he, he... Obie płcie.. He, he, he... Tylko, że oni, nie one, są bardziej wybredni, ostrzec cię muszę.\n:))) Dwa lata temu miałem niebieskie :))) ale dzieci się dziwnie na mnie patrzyły :)))) i rodzice na wywiadówkach :)))) potem były białe ale w końcu przyszła żona z maszynką i wszystko wyrównała :))) Na bląd to wolę się nie robić :))) bo to jakieś dziwne jest :)))\nWszystko jest sprawa gustu. Jesli podobaja Ci sie blond wloski-farbuj. Jesli robisz to, bo innym moze sie podobac-daj sobie spokoj. W moim odczuciu kolezka z przefarbowanymi wlosami wyglada dziwinie, sztucznie i "niebardzo", ale jak napisalem-sprawa gustu.\nDla sciasłości, ja chce sfarbowac coby powiększyc powodzenie u kobiet, bo jak miałem w 3 klasie liceum wlosy jasne, to moje najlepsze foki mialem na skinienie palca, a jak wrocilem do normalnego, nijakiego kooru, to i wyrywy wrocily do nieckiekawej normy... albo ekipa finskich skoczkow jako ze nordycki blond pod czapkami nosza, tez mają rzesze fanek... wiec chyba zwieksza powodzenie... ale ja sie boje, zeby nie zwiekszyc tez za bardzo swojego powodzenia u wygolonych wrestalerów na polskich ulicach., bo tym jak wpadne w oko, to najwyzej bejsbolem dostac moge. No i właśnie, czy zdarzylo się wam dostać za kolor włosów, albo chociaż byc swiadkami takowej akcji? Bo na moim starym osiedlu (Ochota) bywały takie incydenta :-(\nEeee... farbują się pedały i modele...\nMatyl zapusc jeszcze was i bedziesz slawny jak Adas Maysz a jak do tego sie przefarbujesz to wszystie panny sa twoje ..\nKhem, khem... Z racji mojego siedzenia z pewną małpą, a małpą jestem i ja (bo nie chcę teraz dostać z piąchala), dopuszczę ją do głosu, gdyż to właśnie przedstawicielka histerycznych fanek blond-finów. Oto Ona: 'Małpa...taa...pac! Ja tylko chciałam napisać, że i tak wolę Sven'a^^, ale ,ale nie o tym mowa...Finowie....>rozpływa się<...ten tego...hm...Risto^^ Matti^^ Ville^^ Vellu^^(Veli-Matti) Tami?^^ kiedys Janne>ale to była brecha:)< No i Tomek Pochwała nie zapominajmy o naszej narodowaj przyszłości skoków^^ Nyo ale mi to wogóle odpowiada skandynawski rodzaj urody... W końcu Sven ma fińskie korzenie^^' Au... Chyba mi szczękę przetrąciła, małpa (ja również małpą i to gorszą jestem). To oto była wypowiedź *ocenzurowano* do tego tematu.\nMr. Baggins- na modela jestem za niski, a na pedała w WC na placu Trzech Kryży mnie wziąc nie chcieli ...teza obalona! I co, zażyło :-) ? Morbus- no nawet myslalem o tym, ale skok z balkonu na moich nartach zjazdowkach nie byl rewelacyjny, a strażacki wąsik tez mi coś nie podpasowuje... ale plan zdobycia wszystkich panienek bardzo mi się podoba ;-)\nA ja se w piątek strzeliłem ciemny fiolecik na futerku. Wygląda całkiem cool. Ciekawe co powiedzą jutro w robocie...:-))) .... W razie czego to mam maszynke.....\nzalezy na jaki kolor :) na zolto... pedalskie ja to bym sobie na rozowo przefarbowal (powodzenie mialbys zapewnione) :)))))))))\nAch! O mój Boże! Różowy to dopiero pedalski kolor dla faceta\n!Poprawność polityczna! Homoseksualny (Właśnie mi się po łbie oberwało)\ntymczasowy13296 [ Junior ]\nTo tylko ja...ta głupia małpa Shinigami nie chciał mnie wcześniej do rejestacji dopuścić:P Tak, tak to ja napisałam o Finach^^ Ale nie przejmujcie się to NIE jest mania :PPP Ni rób różowego człowieku!Zabiją cię na ulicy!\nnie sluchaj ich!!! najwieksi gangsterzy farbuja wlosy na rozowo!!!!!!!\na zgadujcie jaki ja mam kolor wlosow...\nJa tam chyba rozjasnie sobie swoje blond (ciemny) wloski... Te na glowce of kors... ;]\nAnni --> To Ty masz wlosy? :P ;>>\ntak ale na zdjęciu widać że na głowie jestem łysy ->\nAnnihilator- widzialem cię ostatniu u wizażystki, wiesz, tej na rogu :-)\nciiiiiiiiiiiiiiiic iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii ciiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiicho......................... :)\nHehehe, na jajach jakbyś farbą pociągnął to już fetyszym+narcyzm :-) Ale na głowie !! No cóż, czarny postarza :-) Stary Wuj, od urodzenia piwny szatyn :-)\nO rany, fetyszyzm miało być, za późno na podniety :-) Stary Wuj\nJeszcze parę lat temu miałem warkoczyki w różnych kolorach. Teraz włos już nie ten. Jestem dość tolerancyjny, ale farbowanie włosów wolę u kobiet. Taki gościu z Ich Troje nie wygląda zbyt normalnie (jego sprawa).\nTlenione włosy i homoseksualizm ??? bzdura kompletna ... Miałem już zielone włosy, niebieskie i zółte oraz oczywiście tlenione ... Ważne jest, aby nie mieć słomkowych, bo to wygląda okropnie. Ja miałem z tym niezłe kłopoty z powodu odporności moich włosów na wszelkiego rodzaju zmiany. Ostatnio spędziłem u fryzjera 2 godziny. Najpierw odbarwianie, potem utlenianie a potem nałożenie jeszcze srebrno szarej farby aby zlikwidować resztki żółci. Ale nie robiłem to dla powodzenia wśród "fok", tylko dla własnej przyjemności oraz chęci poczucia się innym i niestandardowym. AvE\nNo wiesz to zalezy, ale dobrze Ci radzę jeżeli nie siwiejesz to lepiej nie farbuj sobie włosów. Pozdrawiam Asia\nNa moje to farbowanie nie jest złą sprawą. I chyba jesteście przewrażliwieni trochę na punkcie homo-niewiadomo. Przecież to jest taki odsetek, że ciężko ich spotkać. A jeśli chodzi o docinki ze strony inmnych, to takie docinki robią raczej Ci co doczepiają się wszystkiego, więc włosy nic nie zmienią. No chyba, że byś przypadkiem poszedł na gej-party to wtedy rzeczywiście mógłbyś mieć większe powodzenie, ale to sytuacja ekstremnalna :-)\nNie uwazam tego za przejaw homoseksualizmu\nJa se w klasie przefarbowal gosciu wlosy to teraz na niego wolaja sexi blondyna;) Facet od histori pie***** cos o Acze:) A wychowawczyni obiza sprawowanie... ;) Moze lepiej nie farbowac?:)))\nJa mialem wlosy ciemno-blond i przefarbowalem na jasny blond. Niektorzy niezauwazyli a reszta pytala sie czy zrobilem cos z wlosami ,bo jakos inaczej wygladam ,heh. Teraz odrosly i zmieszaly sie kolory .Trzeba isc znowu do fryzjera i teraz jakies sreberko zarzucic ;)\nU mnie w szkole taki jeden gościu pofarbował się na czerwono-rudy. Moim zdaniem wygląda rewelacyjnie^^ A taki inny co sobie blond zrobił...no commend. Ale bo to taki słomkowy był :P\ntolerancja,tolerancja,tolerancja,tolerancja,tolerancja, i jeszcze raz tolerancja, farbuj chlopie jak masz taki kaprys i nie ogladaj sie na innych, a czy to jest meskie czy nie? co za roznica..... z typowo meskich rzeczy zostala juz chyba tylko broda :-))))\nFarbowanie wlosow nie jest tylko sprawa kobiet. To jest twoj fybur jesli tego chcesz to czemu nie.\nOki, lubie się wyróżniac, zaraz pomykam do fryzjera. Ale jak mnie kto po wyjściu bejsbolem potraktuje, zwalam to na forum GO :-)\nw takim razie jestem chyba "inny". bo miałem kiedyś pasemka...\nmastyl--> na blond to nie pedalskie ale rude no to juz nie wiem ;-)) a na powaznie pierdyknij se blond na glowie i zapusc brode zeby ja ufarbowac /z autopsji wiem ze na blond brodke niezle leca, bo kiedys mialem/ a z broda Cie nie wezma za pedala i nie powinienes dostac lomotu btw. mieszkalem kiedys na Jadwisinie wiec znam klimaty Ochoty i rozumiem Twoj problem ;-))\na ja właśnie farbuje na ciemny brąz\nno hyba ze wlosy ;-))))\nMastyl ----> chyba dobrze robisz, pieprzyć system. Ostatnio ludzie są przewrażliwieni, jak cos kupuja to pierwsza mysl: "O Boże, żeby mnie za geja nie wzięli". Ale mieszkamy w Polsce, tolerancja też ciekawa. No cóż.Najważniejsze czuć się dobrze. Ja lubię być oryginalny, a nie lubię szarego tłumu klonów ( dlatego liczę na zrobienie sobie dredów :-)\nBarthez -> zgadzam sie w 100%! trzeba być sobą a nie kopią tak jak wiekszość społeczeństwa\nja w wakacje miałem utlenione włosy i wiekszosc dziewczyn mowiła ze lepiej w nich wygladam niż normalnie mi też się podobało:)\nZalezy gdzie, jezeli ktos pofarbuje sobie wlosy na glowie to jest OK... Ale jezeli ktos zebiera sie za stylowe golenie i farbowanie wlosow nad fallusem ;) to kojezy mi sie dziwnie.\nA problemy zaczynają się przy pasemkach ;P Tak poważnie, wejdźcie może na polskie forum o skoczkach i tam poczytajcie 'finofanki' 'svenofanki' i całą resztę. (Kilka perełek humoru się znajdzie przy okazji). Natkniecie się na zgodną opinię : tlenione włosy? Kobiety kochają. Kolor wiśnia lub burgund? Mdleją całymi zastępami. Flav -> Pokłony dla ciebie za pokazanie wątku ze zdjęciami.\nMastyl ----> ojej daj jakiś znak życia bo obawiam się, że ktoś miał inne poglądy niż ludzi z forum ( przynajmniej większość ) i wykorzystali bejsbola ! Oby to nie prawda :-) Chociaż zapewne masz tyle fanek, że teraz czasu wejść na kompa nie masz :-)\nMożna mieć w głowie, a można mieć na głowie. I przeważnie jedno drugie wyklucza. :-p\nbarthez- jak z fankami jeszcze nie testowałem, z mieszknia nie wychodzę, a to wszystko dlatego, ze pod moim blokiem stoi przy zaparkowanym maluchu kilku panow, i krzyczą "Ciota, ciota" i wymachują pięsciami. Grająca dziewczyno- ja teraz wole sobie odjąc kilka IQ i zostać blondynką... a ty pewnie brunetką jesteś :) ?\nbarthez- jak z fankami jeszcze nie testowałem, z mieszknia nie wychodzę, a to wszystko dlatego, ze pod moim blokiem stoi przy zaparkowanym maluchu kilku panow, i krzyczą "Ciota, ciota" i wymachują pięsciami. Grająca dziewczynao- ja teraz wole sobie odjąc kilka IQ i zostać blondynką... a ty pewnie brunetką jesteś :) ?


Pogoda w UK: nadal będzie śnieżnie!\nZamknięte szkoły, oblodzone i zaśnieżone drogi oraz tysiące odwołanych lotów - taki jest dotychczasowy bilans opadów śniegu, które nawiedziły Wielką Brytanię. Prognozy jednak nie wskazują na poprawę pogody.\nSynoptycy z Met Office nie mają jednak dobrych wiadomości dla mieszkańców Wielkiej Brytanii, ponieważ prognozy wskazują, że może być nawet jeszcze gorzej! Dotyczy to przede wszystkim północnej Anglii, wybrzeża, Szkocji oraz Irlandii Północnej. W stronę kontynentu kieruje się także sztorm Ana, która dosięgnie także okolic Kent, ale przede wszystkim da się we znaki mieszkańcom północnej Francji.\nAidan McGivern, synoptyk z Met Office powiedział, że wschodnia Anglia pozostanie przez kilka najbliższych dni pochmurna, zimna i nadal będzie padał śnieg. "Obecnie śnieg pada na terenie niemalże całej Szkocji, także w górach. W następnych dniach śniegu w postaci opadów mogą spodziewać się mieszkańcy wybrzeży Szkocji, a także Północnej Irlandii i zachodnich części Anglii i Walii" - powiedział McGivern.\nZachmurzenie utrzyma się niemalże nad całą Wielką Brytanią. Tylko mieszkańcy Irlandii Północnej będą mogli cieszyć się niewielkimi przejaśnieniami. Atak zimy w Wielkiej Brytanii jest w tym roku wyjątkowo mocny i intensywny, ponieważ Met Office wydawał już kilkukrotnie alerty pogodowe dla różnych regionów kraju ostrzegające przed zimnym wiatrem i wzmożonymi opadami śniegu, które mogą powodować gołoledź na drogach, co jest szczególnie niebezpieczne dla kierowców.\nZa nagły atak zimy odpowiada zimny front arktyczny, który przesuwa się w tej chwili z północy na południe niosąc ze sobą opady śniegu i marznący wiatr. I choć dzisiaj zima nieco odpuściła, to za sprawą zimnych mas powietrza jutro znów czeka nas pogorszenie pogody.\nNa ponowny atak zimy nie będziemy musieli długo czekać, ponieważ według synoptyków już dzisiejszej nocy temperatura znów spanie do -10, -12 stopni. Na południowym wschodzie możliwe są niewielkie opady deszczu. Synoptycy spodziewają się, że jutro śnieg popada we wschodniej Anglii, Midlands, Szkocji, w Northern Isles, Yorkshire i Humber. Dlatego mieszkańcy tych regionów powinni się szczególnie przygotować w ciągu nadchodzących godzin.


FILCOWA TORBA,PLECAK 2W1 SAKWA WOREK PSYCHO CYBER DISCO HOLOGRAFICZNY POŁYSK - Torebki - DecoBazaar\nCERAMIKA I PORCELANALALKI I ZABAWKILAMPYMEBLEMETALOWE PRZEDMIOTYOBRAZKI I RAMKIPOJEMNIKI I PUZDERKAŚWIECZNIKISZKŁOTEKSTYLIAWIESZAKIZEGARYINNE DecoBazaar > Torebki > Torebki na ramię > FILCOWA TORBA,PLECAK 2W1 SAKWA WOREK PSYCHO CYBER DISCO HOLOGRAFICZNY POŁYSK (nr 5099292)\nFILCOWA TORBA,PLECAK 2W1 SAKWA WOREK PSYCHO CYBER DISCO HOLOGRAFICZNY POŁYSK\nsprytna torebka 2w1. Może być bardzo modną sakwą, workiem na ramię, innym razem przybrać może formę plecaka.\nTorebka Składa się holograficznej opalizującej foilii, czarnego filcu (4 mm, impregnowany) oraz srebrnych linek.\nPolecana na miejskie przeprawy, moze być sakwą lub plecakiem, doskonale współgra z najmodniejszymi w tym sezonie lustrzanymi okularami. TAGI: #plecak, #torba na ramię, #torba na zakupy, #torba z linkami Możesz zwrócić kupiony towar jeśli nie spełni Twoich oczekiwań. Przysługuje Ci prawo do zwrotu towaru bez podania przyczyny, w terminie 14 dni od momentu otrzymania przesyłki z zamówieniem.\nypsilon 380 zł\nFOKS FORM 680 zł


Adam Bielan: Kaczyński na premiera! "Zmiana na fotelu premiera była by wskazana"\nRenata Beger: Czuję się mężczyzną, dlatego nie pobieram emerytury.\nZiemkiewicz o Kaczyńskim: "Obsesyjny starszy pan"\nAdam Bielan: Kaczyński na premiera! “Zmiana na fotelu premiera była by wskazana”\nAdam Bielan, eurodeputowany, były wicemarszałek Sejmu, jeden z liderów Porozumienia Jarosława Gowina w rozmowie z „Super Expressem” zdradził pomysł na zakończenie sporu w Zjednoczonej Prawicy. Polityk oznajmił, że najlepiej by było, aby Jarosław Kaczyński znów został premierem.\nW koalicji rządzącej niespotykany bój. Prawo i Sprawiedliwość zerwało rozmowy z koalicjantami – Porozumieniem i Solidarną Polską. A rzeczniczka partii, a głosów, że koalicji już nie ma pojawia się coraz więcej. Wtórowali jej inni politycy. Marek Suski kazał koalicjantom “pakować biurka”, Ryszard Terlecki, wicemarszałek Sejmu mówił o wcześniejszych wyborach, padły też propozycje rządu mniejszościowego.\nKaczyński kandydatem numer 1\nJak napisał „Super Express” sposobem na zażegnanie konfliktu byłby – zdaniem części polityków – powrót do rządu prezesa PiS, byłego premiera Jarosława Kaczyńskiego. Takie zdanie ma między innymi Adam Bielan, jeden z liderów Porozumienia Jarosława Gowina, były wicemarszałek Senatu, eurodeputowany Zjednoczonej Prawicy.\nPozycja Jarosława Kaczyńskiego w Prawie i Sprawiedliwości jest absolutnie niepodważalna. To prezes jest twórcą tej formacji, charyzmatycznym liderem. Jego pozycja nie wynika z tego, że jest prezesem, tylko z tego, że ma olbrzymią charyzmę. Uważam, że dobrze by było, gdyby prezes Jarosław Kaczyński został jeszcze raz premierem” – mówił Bielan „Super Expressowi”.\nJarosław Kaczyński był już premierem w latach 2006 – 2007. I też najpierw na czele rządu PiS, potem PiS z Samoobroną i Ligą Polskich Rodzin stał Kazimierz Marcinkiewicz. Ale gdy w koalicji pojawiły się kryzysy, stery przejął Jarosław Kaczyński. Czy teraz będzie podobnie? Jak zakończy się ta batalia? W poniedziałek poznamy szczegóły.\nCzytaj także: Ekolog WWF obala kłamstwa PiS ws Czajki: Ścieki w Wiśle to nie ekologiczna bomba, to nawóz dla rzeki!\nbielan, Kaczyński, morawiecki, pis, Premier, Zjednoczona Prawica


Sex anonse Los Angeles | Anonse pań\nSex oferty miasta Los Angeles\nLodzik w Los Angeles\nEbony Woman Orlando\nFinał na piersiach w Los Angeles\nSympatyczna dziewczyna z poczuciem humoru, nieprzeciętną urodą połączoną z intelektem plus uwodzicielską naturą z którą możesz miło spędzić czas... Takie spotkanie moze Ci sie juz nigdy nie przytrafic wiec nie czekaj tylko dzwon i przyjedź do mojego apartamentu.\nZapraszam Cie na niezapomniane przezycia, jestem w tym naprawdę świetna, znam się na rzeczy i wiem jak zadowolić faceta. Piękna i efektowna nierządnica, która ma wspaniałe kształty i atrakcyjny Tyłek.\nPolki szukają seksu Skaryszew\nWzięliśmy pod uwagę loty od piątku do poniedziałku i wszystko, co się mieści pomiędzy tymi dniami. Niektórzy ludzie pragną tajemnicy i intrygi, a darmowy portal randkowy dla singli im ją zapewnia. Rafał "Roofi" Kamiński season 1.


Historia Vita Memoriae :: Zobacz temat - Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu\nHistoria Vita Memoriae Strona Główna » Historia Polski » Różności » Wojsko Polskie » Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Poprzedni temat «» Następny temat\nPią 21 Paź, 2011 09:47\t Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu\nWysłany: Wto 30 Lis, 2004 22:10 Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu\nI. Kanonier z cenzusem\nZgodnie z kartą powołania, rankiem 19 września 1935 roku, stawiłem się w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Miałem lat osiemnaście. Zgłosiłem się ochotniczo, bezpośrednio po maturze, aby odbyć obowiązek wojskowy przed przyszłymi studiami. W grupie poborowych, skierowanych podobnie jak ja do 9 baterii szkolnej, rej wodził kapral podchorąży Janusz Chodakowski, zwolniony ze Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Mimo roku służby i posiadanego stopnia został powołany do Włodzimierza, ponieważ nauka w szkole toruńskiej nie była zaliczana na poczet służby obowiązkowej. Okazał się kolegą mojego brata Józefa, podchorążego tej szkoły, postanowiliśmy więc trzymać się razem. Do tej samej baterii dostał przydział Zdzisław Krzemiński, z którym razem zdawałem maturę w gimnazjum w Kowlu.\nPodoficer zaprowadził grupę rekrutów do koszar baterii w bloku III dywizjonu, po drugiej stronie ogromnego placu ćwiczeń. Dywizjony I i II kwaterowały od frontu, obok bramy i komendy szkoły. Bateria mieściła się na parterze dużego, piętrowego budynku. Zaraz przy wejściu znajdowała się kancelaria, naprzeciw niej umywalnia i ustęp, dalej wchodziło się do ogromnej sali z ławkami, katedrą i na razie tajemniczymi pomocami naukowymi. Była to sala wykładowa. Dalej, oddzielone rzędami szafek, mieściły się działony, każdy po szesnaście łóżek, zestawionych parami. Po prawej stronie kwaterował pierwszy pluton (1, 2, 3 działon), po lewej drugi pluton (4, 5, 6 działon). Za nimi była mała świetlica, magazyny mundurowy i broni oraz izby podoficerskie.\nPrzy wejściu obejrzał nas szef baterii, ogniomistrz Dziadowicz i przydzielił do działonów według zasady: wysocy do 1 i 4, średniacy\ndo 2 i 5, niscy, czyli „konusy", do 3 i 6. Ja oraz Zdzisław trafiliśmy do 2 działonu, Janusz, niestety, do trzeciego. Poradził, by brać łóżka w środku, gdyż zewnętrzne zawsze „podpadają" przy sprawdzaniu słania, a w ostatnich, pod oknem, jest zimno. Zajęliśmy trzecie i czwarte i na specjalnych kartkach wypisaliśmy nasze nazwiska na łóżkach i szafkach. Dalszą czynnością było wypychanie na podwórzu słomą sienników. Były twarde jak kamień i wcale się nie uginały pod ciężarem ciała. Spało się jak na katafalku, ale za to można było łóżko zasłać przepisowo „pod kant". A wiadomo przecież, że w wojsku łóżko służy nie tak do spania, jak do słania.\nJednocześnie trwało fasowanie umundurowania. Działo się to w świetlicy, gdzie kapral Sztyma przytaszczył kupę różnych sortów i wydawał przepisowy zestaw ustawionym w kolejkę rekrutom. Ci przymierzali, przebierali, prosili o wymianę. Kapral złościł się i pokrzykiwał, miał bowiem umundurować w ciągu dnia pięćdziesięciu ludzi, więc naglił do pośpiechu. Gdy czekałem w kolejce, podszedł do mnie Janusz i szepnął:\n— Niech pan bierze, co popadnie. Później sobie wymienimy. Mam plan.\nLicząc na jego wojskowe doświadczenie, brałem sorty tak, jak kapral dawał. Było tego mnóstwo: dwa koce, dwa prześcieradła, poszewka na „zagłówek", czyli słomianą poduszkę, mundur ćwiczebny i wyjściowy, spodnie ze skórzanymi karwaszami i wyjściowe, dwa płaszcze, mundur drelichowy, czapka garnizonowa, polowa i furażerka, dwie pary butów, ostrogi i rzemyki do nich, dwa pasy główne i dwa do spodni, dwie zmiany bielizny, komplet ciepłej na zimę oraz kaftan, czyli sweter, nauszniki i rękawice, dwa ręczniki, dwie pary onuc, menażka, manierka, kubek, niezbędnik, czyli składana łyżka--widelec, tornister, chlebak oraz przeróżne paski, czyli troki, i drobiazgi. Wszystko to składałem na kupę, w koc i zaniosłem na swoje łóżko. Zacząłem się ubierać i układać rzeczy w szafie. Własne ubranie należało odesłać do domu.\nWspólnie z Januszem zdecydowałem, jakie sorty należy wymienić. W tym celu zakradliśmy się do magazynu, który kapral zostawił otwarty, gdyż od czasu do czasu przenosił zeń coś do świetlicy. Nie przyszło mu na myśl, że rekruci mogą gospodarować w jego królestwie. Po chwili wyszliśmy w ładnie dopasowanych mundurach ćwiczebnych, prawie nowych, w wygodnych butach i przerobionych\nprzez poprzedni rocznik płaszczach. Powtórzyliśmy następnie tę operację z mundurami wyjściowymi. Janusz wytłumaczył mi, że dobry, dopasowany mundur decyduje o ładnej postawie żołnierskiej, poza tym przyjemniej nosić rzeczy nowe niż znoszone. Ryzyka nie było, nie dla wszystkich bowiem starczało sortów używanych i kapral tu i ówdzie dawał nowe. Miałem twierdzić, że właśnie takie mi dał. Mój płaszcz ćwiczebny był tak pięknie przerobiony i mało zużyty, że postanowiłem wziąć go na wyjściowy, a nowy obrócić na ćwiczebny. Zmieniłem tylko okrągłe monogramy SPR na kołnierzu na stare.\nKażda rzecz miała swoje określone ściśle miejsce w szafce, więc wszystko się jakoś pomieściło. Posłałem przepisowo łóżko i zacząłem rozglądać się po otoczeniu. Rekruci przedstawiali pocieszny widok, mocując się z sortami, często nie znanego im użytku.\n— Proszę pana, co to jest? — spytał mnie sąsiad, magister praw z cywila, warszawiak z pochodzenia.\n— To jest onuca, proszę kolegi. — Onuca? A do czego to służy?\n— Do owijania nóg, zamiast skarpetek — wyjaśniłem. — Jak mówi regulamin wojskowy, jest to stopień pośredni między nami a cywilami.\n— Bardzo proste. Hierarchia wojskowa zaczyna się od marszałka i generałów. Potem idą kolejne stopnie oficerskie i podoficerskie, potem bombardier, kanonier i rekrut, długo nic i onuca żołnierska, potem znowu nic i wreszcie cywil. Tak nas uczono jeszcze na obozie przysposobienia wojskowego.\n— To jest teoria. A jak w praktyce? Jak się to zakłada?\n— Proszę uprzejmie nóżkę na stołek. — Zacząłem uczyć sąsiada owijania nogi pośród ogólnego zainteresowania.\nInny sąsiad, matematyk, z przystrzyżoną na krótko czupryną, radził się w takiej sprawie:\n— Jak pan myśli? Chyba tak krótkich włosów nie każą mi ściąć?\n— Na pewno każą — odparłem, gładząc swoją ostrzyżoną w domu przed wyjazdem „łysinę". — Wszyscy muszą być „na zero". Niech pan nie czeka, aż przyjdzie podoficer z maszynką, a wali sam do fryzjera. Zakład jest przy bramie.\n— A to jest, proszę panów — rozpocząłem kolejny wykład —\nnajważniejsza część wyposażenia wojskowego, czyli niezbędnik. Jak sama nazwa wskazuje, jest on niezbędny każdemu żołnierzowi, ponieważ służy do jedzenia, a więc do podtrzymywania odporności fizycznej. Ta oto składana łyżka-widelec, wzoru naszych praojców, w odróżnieniu od innych, nie znanych wam jeszcze, rodzajów broni, składa się tylko z dwóch części — tego oto „nabieraka pokarmowego" o podwójnym działaniu.i tego tu „podajnika dogębnego". W dobrze wytrenowanych rękach wzorowego żołnierza potrafi opróżnić menażkę w ciągu trzech minut. Znajduje się w uzbrojeniu wszystkich armii świata, a w związku z tym nie podlega ochronie tajemnicy wojskowej. Macie ją nosić zawsze przy sobie, albowiem nie znacie dnia ani godziny, kiedy się może przytrafić okazja do jej użycia.\nUdawałem doświadczonego żołnierza, co mi szło łatwo, ponieważ wiele szczegółów z życia w podchorążówce znałem z opowiadań brata, który przed dwoma laty skończył tę szkołę. Chętnych słuchaczy nie brakowało. Wszystkich jednakowo dręczyła myśl, jak to będzie w wojsku, czy damy radę. Czeka nas przecież ciężki, choć ciekawy, rok życia.\nNa razie zaś kazano zabrać kubki i maszerować do jadalni na obiad. Na stołach były normalne nakrycia, wazy, półmiski i dzbanki. Tylko kubki nosiliśmy z sobą. Odpadało więc mycie menażek, uciążliwy kłopot żołnierski. Zupa była smaczna, mięso i jarzyny w obfitości, do herbaty po kawałku słodkiego ciasta. Nawet „bogaci” z domu", a było takich wielu, stwierdzili, że wikt im odpowiada. Oby tak dalej. Rzeczywiście, wyżywienie było dobre. Rano biała kawa — chleb fasowało się na cały dzień, wystarczało i na poczęstunek dla konia, a ewentualne „smarowidło" trzeba było mieć własne. O dwunastej było drugie śniadanie: porcja mięsa z kaszą lub grochem czy fasolą i herbata. O szesnastej obiad z trzech dań, wieczorem kolacja mleczna i kawa. Napoje miały dziwny smak, dodawano sodę, ponoć w celu osłabienia popędu płciowego. Przyzwyczailiśmy się szybko do tego smaku, a na popędy na razie nie starczało energii, pochłaniały ją całkowicie ćwiczenia.\nNastępnego dnia, wieczorem, gdy w baterii zebrał się już komplet, czyli stu z Kawałkiem (tak się nazywał jeden z kolegów), szef zarządził ogólną zbiórkę na korytarzu, aby nas ustawić „raz na zawsze". W pierwszym szeregu stał pierwszy pluton, w drugim — drugi... Wyrównanie wzrostu odbyło się według sznurka. Dwaj podoficerowie stali na stołkach i trzymali go ponad głowami. Szef chodził wzdłuż szeregu i upychał ostrzyżone łebki pod naciągnięty sznur. Potem było „kolejno odlicz" i każdy musiał zapamiętać swój numer oraz twarze i nazwiska sąsiadów z lewej i prawej, z tyłu i przodu. Ćwiczyliśmy to kilka razy, zanim zaczęło wychodzić. Wszystkie gęby wydawały się jednakowe, dopiero z biegiem czasu potrafiliśmy je rozróżniać.\nKiedy wreszcie bateria była ustawiona i wyrównana, pasy i furażerki poprawione, postawy jako tako ułożone „na baczność" przez podoficerów, ogniomistrz-szef podał komendę:\n— Baczność! Na prawo patrz!\nWszedł dowódca baterii i trzej oficerowie.\n— Panie kapitanie, melduję posłusznie, dziewiąta bateria na (zbiórce, stan stu, obecni wszyscy.\n— Czołem, bateria!\n— Czołem, panie kapitanie! — ryknęliśmy nie tyle zgodnie, ile głośno i z sercem.\nPrzed nami stał rudawy kapitan, średniego wzrostu, z wydatnym brzuszkiem, za nim wysoki i nieprawdopodobnie chudy kapitan z lekko krzywymi nogami i trzcinką w ręku, przystojny kapitan o pięknej sylwetce oraz porucznik z czarnymi, strzyżonymi wąsami.\n— Jestem kapitan Porębny, wasz dowódca baterii — przedstawił się, salutując, kapitan z brzuszkiem. — To jest pan kapitan Olszew-ski, dowódca I plutonu — wskazał na chudego — to pan kapitan Sa-cha, dowódca II plutonu — wskazał na przystojnego — to pan porucznik Borczyński, oficer baterii. A to są wasi podoficerowie-instruk-torzy: ogniomistrz-szef Dziadowicz, plutonowy Wawrzyniak, plutonowy Płoskotniak i kapral Sztyma — wskazał na ustawionych na prawym skrzydle podoficerów.\n— To są wasi dowódcy, przełożeni i instruktorzy. Macie ich bezwzględnie słuchać i szanować. Dyscyplina to podstawa wojska. Należy pracować, uczyć się pilnie, program wyszkolenia jest duży i trudny. Będą z was w przyszłości oficerowie rezerwy artylerii, najpiękniejszej i najważniejszej broni, dlatego musicie się gorliwie przyłożyć do roboty. Zapomnieć o rodzicach, ja jestem teraz waszym ojcem a szef matką. Zapomnieć o dziewczynkach, dziewczynki będą na urlopie albo na przepustce. Nie filozofować jak w cywilu.\nTu nie uniwersytet, tu trzeba myśleć. Każdy z was jest teraz kano-nierem z cenzusem i tak się macie meldować. W wojsku są trzy formy zwracania się do przełożonych: melduję posłusznie, proszę posłusznie i zapytuję posłusznie. Tak się macie zwracać. Pamiętajcie, że dobry żołnierz to chłop z ikrą, z jajami, a nie jakaś ślamazara. Ja jestem wymagający, a najbardziej nie lubię hochsztaplerów. To sobie zapamiętajcie: nie znoszę hochsztaplerki! Co to znaczy? To znaczy, że jak masz złotówkę, to ci nie wolno wydać złotego i pięć groszy, a tylko dziewięćdziesiąt groszy.\nSłuchaliśmy z uwagą tych pierwszych zasad wojskowych, choć dla wielu z nas nie było zrozumiałe pojęcie hochsztaplerki, z takim naciskiem podkreślane przez dowódcę. Może wyjaśni się to w przyszłości. Na razie zaś kapitan przechodził powoli przed frontem, bacznie nas oglądając.\n— Wszyscy jesteście do siebie podobni, a ja muszę was szybko poznać. Dlatego, gdy będziecie mnie spotykać, a ja spojrzę na którego, ten ma się zaraz meldować: „kanonier z cenzusem taki a taki". A poza tym trzeba będzie coś wykombinować... Jest może wśród was fotograf z dobrym aparatem?\n— Jestem, panie kapitanie — odezwał się ktoś na początku pierwszego szeregu.\n— Nazwisko wasze?\n— Kto? Generał? Biskup? Minister?\n— Kanonier z cenzusem Olańczuk.\n— Teraz rozumiem. Jaki macie aparat?\n— Mam Leikę, panie kapitanie.\n— To świetnie. Sfotografujecie wszystkich kolegów. Ot tak, po szyję, samą główkę, na małym formacie. Szef da wam notes ze spisem alfabetycznym i wkleicie mi każdego na swoim miejscu. Za papier i błony wam zwrócę. Jutro od rana bierzcie się do roboty.\n— I jeszcze jedna, ważna uwaga — zwrócił się znowu do nas — żeby nie było później nieporozumień. Jeżeli ktoś usłyszy na przykład: dupa, kutas, czy też zostanie nazwany jakimś innym narządem męskim lub damskim, nie powinien się z tego powodu obrażać, czy czuć pokrzywdzonym. To jest taka sama część ciała jak ręka, noga czy brzuch, tak samo ważna i potrzebna. W wojsku często usłyszycie różne, na pozór nieprzyzwoite wyrażenia. Ludzie klną, bo się dener-\nwują na patałachów, ale tu nikt nikogo nie chce obrazić czy poniżyć. A genitalia też są częścią ciała ludzkiego i to jedną z zasadniczych. Podkreślam to na początku, byście później nie przychodzili z żalami i skargami. Takie jest wojsko. Kląć też trzeba umieć.\nTak wyglądała pierwsza znajomość z dowódcami. Najbliższe tygodnie pokazały, że są to sympatyczni ludzie, a w porównaniu z innymi dyscyplina w naszej baterii okazała się bodaj najłagodniejsza. Mijał dzień za dniem. Niezgrabne ofermy przemieniały się stopniowo w żołnierzy. Pierwsze kroki stawialiśmy pod ścisłym nadzorem podoficerów, którzy główną uwagę kładli na musztrę pieszą oraz porządki, a więc słanie łóżek, układanie ubrania w „kostki", czyszczenie butów. To ostatnie okazało się niezmiernie uciążliwe na skutek sławnego włodzimierskiego błota. Kilka razy dziennie trzeba było pucować buty, by lśniły. Zaopatrzeni w cały arsenał szczotek, jak ryżowa, druciana, mazak, miękka „do glansu", czyściliśmy je bez końca. Niektórzy dostawali na dłoniach pęcherzy od szczotek.\nDzień był rozplanowany co do minuty. Oprócz ćwiczeń zaczęły się wykłady regulaminów służby wewnętrznej, instrukcji strzelania, topografii, terenoznawstwa, łączności, saperki, gazoznawstwa i innych przedmiotów, z których były zapowiedziane w przyszłości repety ej e i klasówki. Dostaliśmy podręczniki, zwane „regulaminami", oraz zeszyty. Wydano również broń, a więc karabinek, szablę i bagnet. Mieliśmy co czyścić. Bardzo piękne były szable — kozackie, w drewnianych, obciągniętych czarną skórą pochwach, z miedzianymi okuciami.\nNajbardziej jednak pasjonowała jazda konna i niecierpliwie czekaliśmy na jej początek. Po kilku dniach zaprowadzono nas do stajni. W czterech plutonach, czterech częściach stajni, po obu stronach długiego korytarza stały konie, przeważnie karę. Na nasz widok odwracały łby i spoglądały z wyraźną ironią. Nad każdym stanowiskiem wisiała tabliczka z numerem ewidencyjnym, imieniem konia i rocznikiem. Niektóre miały wplecione w grzywy lub ogony czerwone tasiemki. Znaczyło to „gryzie" lub „kopie" albo jedno i drugie, czyli uważaj, rekrucie, byś nie zbierał zębów. W stajni było czyściutko, ściany, słupy i ścieki bielone wapnem, świeża ściółka. Stajenni z szufelkami zbierali skrzętnie „bobki". Pachniało amoniakiem.\nKonie przydzielał dowódca baterii. Staliśmy grupą na korytarzu, modląc się w duchu, by nie dostać gryzącego bądź kopiącego.\nZawsze bezpieczniej. Kapitan szedł wzdłuż stanowisk i dobierał jeźdźców według wzrostu.\n— Trzeba mi dwóch większych. Chodźcie wy obaj — wskazał na mnie i Zdzisława. — Akurat dla was konie. Warn „Azbest" — zwrócił się do Zdzisława — a wam „Murza".\nPrzede mną widniał szeroki koński zad. Ogromny, kary wałach odwrócił łeb i patrzył melancholijno-pobłażliwym spojrzeniem. „No co, chłopczyku? Zaprzyjaźnimy się? Co przyniosłeś dobrego? Mło-dyś, bardzo młody, wielu już takich widziałem".\nRzuciłem okiem na ogon — nie ma czerwonej wstążeczki, na grzywie również nie ma. Odetchnąłem z ulgą. Spojrzałem na tabliczkę: rocznik 1918, znaczy rok młodszy ode mnie, jak na konia wojskowego to staruszek. Grzbiet wgięty w głęboki łęk, nogi grube, koń tęgi, wysoki i mocny, niezbyt zgrabny, raczej do platformy niż pod wierzch. Istotnie był to koń artyleryjski i razem z „Azbestem" stanowił dyszlową, czyli najsilniejszą, parę zaprzęgu działa.\nKiedy wszyscy już stali przed stanowiskami, kapitan rozkazał:\n— Zawołać konia po imieniu. Podejść śmiało z lewej strony, poklepać po karku, poczęstować chlebem i cukrem, porozmawiać, zapoznać się. Tylko śmiało i zdecydowanie, gdyż koń czuje, czy żołnierz się go boi. I jeśli tak jest, zaraz bryka. No, do koni!\nKrzyknąłem: „Murza!" i wszedłem w przegrodę. Koń wyciągnął łeb do ręki, zgarnął przygotowany kawałek chleba i zaczął obwąchiwać kieszenie. „Dawaj resztę, masz przecież więcej. Znam rekrutów, sam nie zje, a koniowi przyniesie". Kiedy oddałem mu wszys-tek'chleb i parę kawałków cukru na dodatek, przestał się mną interesować. Wysłuchał obojętnie pieszczotliwego przemówienia, nie był też specjalnie zachwycony klepaniem i głaskaniem, ale nie przeszkadzał.\nNa rozkaz kapitana zachodziliśmy następnie z prawej strony i z tyłu konia, klepali po brzuchu, podnosili przednie i tylne nogi, co prawda z drżeniem łydek. Ale wszystko przeszło pomyślnie, na pierwszej wizycie w stajni nikt nie został kopnięty ani ugryziony. Konie znały zasady dobrego tonu. Później bywało różnie, tylko mój „Murza" był zawsze jednakowo flegmatyczny. Za to sąsiad z lewej, „Azbest" miewał humory.\nNauka jazdy rozpoczęła się od opisu rzędu oraz siodłania. Wyprowadziliśmy wreszcie konie na ujeżdżalnię, nauczono nas wsiadać\ni zsiadać, po czym nastąpiła jazda. Okazało się, że nie jest to wcale takie proste, jak się wydawało. Ręce nie radziły sobie z wodzami, łydki latały do przodu i tyłu, plecy się garbiły, tyłek odstawał. Kapitan denerwował się, klął i wymyślał. Na razie był tylko stęp i kłus, zatrzymywanie i ruszanie, zmiany kierunku i zwroty. Ten i ów otrzymywał pozwolenie na używanie ostróg i palcata, czyli bambusowej trzcinki.\n„Murza" był doskonałym wierzchowcem, znał wszystkie kemen-dy, nie figlował. Siedziałem na nim jak w kołysce. Niestety, nie cieszyłem się nim długo. Gdy miałem służbę „pocztowego", w związku z czym wyszedłem nawet do miasta, mojego konia wziął świeżo przybyły do baterii mat podchorąży Andrzej Rudnicki, zwolniony ze Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej i skierowany do odbycia służby czynnej. Na następnej lekcji jazdy obaj ruszyliśmy do tego samego konia. Ponieważ on dopiero zaczynał się uczyć, a ja już jako tako jeździłem, porucznik zostawił mu „Murze", mnie zaś kazał osiodłać sobie „Burłaja" z plutonu koni oficerskich. Był to młody, sześcioletni gniadosz, odznaczony wprawdzie dwoma wstążeczkami, ale tego już się nie bałem. Chód miał lekki, płynny, przyjemny.\nPo zrobieniu kilku okrążeń na ujeżdżalni, porucznik zapowiedział wyjazd w teren, o czym marzyliśmy od dawna. Jechaliśmy „rojem", konie ożywiły się, zaczęły pląsać i parskać. Im również znudziła się ujeżdżalnia, chciały przestrzeni i ruchu.\n— Halo! Wy, na „Burłaju", jedźcie na czołowego! — zawołał porucznik.\n„Co to znaczy dobry koń, od razu się wyróżniłem" — pomyślałem z radością, gdyż na czołowego wyznaczano co lepszych jeźdźców. Wyprostowałem się jeszcze bardziej, wypchnąłem pięty w dół, łydki do tyłu i wyjechałem kilka kroków przed zastęp. Porucznik wskazał kierunek na wieś na horyzoncie i kazał ruszyć kłusem. „Burłaj" szedł miękkim, sprężystym krokiem i coraz bardziej przyspieszał chód, tańcząc i podrzucając łbem.\n— Czołowy! Uregulujcie tempo! — krzyknął porucznik.\nŚciągnąłem silniej wodze, wzmagając równocześnie nacisk łydek. W tej samej chwili poczułem, że dzieje się coś niezwykłego. Koń zaczął jakby płynąć skokami w przód, wiatr zaświstał mi w uszach, zachwiałem się w siodle i zacząłem się suwać pomiędzy łękami. Zrozumiałem, że to jest galop.\nZa sobą słyszałem tętent kopyt, parskanie koni i spłoszone okrzyki jeźdźców. Bałem się obejrzeć do tyłu, lecz czułem, że cały zastęp pędzi galopem, jednakże coraz dalej poza mną. A „Burłaj" mknął szybciej i szybciej, zdawało się, że wcale nie dotyka ziemi, tylko płynie w powietrzu. Nogi wypadły mi ze strzemion, straciłem -panowanie nad wodzami, zacząłem przesuwać się na lewą stronę siodła. „Spadnę" — pomyślałem, czując, że siedzisko mam już W połowie prawego uda. Strach mnie ogarnął, zabiję się w takim pędzie. Zrobiłem, gwałtowny rzut ciałem i wróciłem kroczem na siodło. Chwyciłem się oburącz za grzywę.\nPomału przytomniałem, szalony pęd wydawał się nawet przyjemny. Wiatr chłostał twarz, szumiał w uszach, łzawił oczy, a zarazem upajał.\n— Stój! Stój! Stój, cholero! — usłyszałem za sobą.\n„Pewnie porucznik złości się na mnie, dobrze mu wołać, ale jak to wykonać" — pomyślałem, próbując powstrzymać konia. Gdzie tam! Nie ma mowy! „Burłaj" nie reagował na wędzidło, ja zaś zbyt słabo siedziałem w siodle, zgubiwszy strzemiona, aby z nim walczyć. „Czort z nim, niech pędzi, kiedyś wreszcie się zmęczy" — zrezygnowałem.\nObok zjawił się jeździec, nie był to jednak porucznik. Kolegę również poniósł koń. Podobnie jak ja leżał na jego szyi i wrzeszczał rozpaczliwie „stój!", myśląc, że w ten sposób zatrzyma swego „Ary-mana". Ale „Burłaj" miał ambicję sportową — nie dać się wyprzedzić. Zaczęły się zatem wyścigi i wkrótce byłem znowu sam.\nZbliżałem się do wsi. Koń miał widocznie dość i dał się zatrzymać. Przystanął również i „Aryman" ze swoim jeźdźcem. Spojrzałem do tyłu. Daleko za nami galopował po polu rozproszony zastęp, podobny do stada wron. Bliżej ku nam pędziło dwóch jeźdźców, porucznik i jeden z kolegów.\n— No, jak tam? — zawołał porucznik podjechawszy do nas. — Portki pełne? Puste?\n— Byłem pewny, że zlecicie. Ale chwała Bogu!\nZaczęli nadjeżdżać koledzy. Ich ciężkie, artyleryjskie konie nie mogły rozwinąć takiego tempa jak „Burłaj", niemniej galopowały niezgorzej. Wszyscy byli zachwyceni, bądź co bądź pierwszy galop\ni to od razu w terenie. Twarze czerwone z przejęcia, furażerki przekręcone, spodnie wylazły z cholew, postawy raczej żałosne.\n— Widzicie chłopcy, taka jest jazda konna — powiedział porucznik, gdy zebrał się już cały zastęp. — Specjalnie dałem na czołowego tego na „Burłaju", wiedziałem, że koń go poniesie. Chciałem, byście spróbowali galopu w dobrym tempie, żebyście w nim zasmakowali. Ale zanim tak będziecie jeździć, trzeba długo i starannie ćwiczyć na ujeżdżalni. Jeżeli będziecie robić postępy, powtórzymy co jakiś czas taki wyjazd w teren.\nWracaliśmy dwójkami spokojnym kłusem. Upojenie jazdą minęło, kiedy usłyszałem, dlaczego porucznik dał mnie na czołowego. Byłem tylko dodatkiem do dobrego wierzchowca. „Burłaj" zaś szalał, tańczył, skakał, rzucał się na boki, wyrywał do przodu, zatrzymywał się znienacka i nie chciał iść w szyku. W porównaniu ze staruszkiem „Murzą" był istnym szatanem. Toteż gdy później dowiedziałem się, że w sąsiedniej baterii zrzucił jeźdźca i boleśnie skopał, straciłem do niego serce. Brałem do jazdy inne konie, przyzwyczajałem się do różnych ich charakterów.\nMijały dnie i tygodnie, stając się coraz bardziej jednostajne. Każdy „odwalony" dzień skreślało się w kalendarzyku. „Jeden mniej do urlopu! Jeszcze tyle a tyle" — liczyliśmy w wolnych chwilach. Chwil takich, niestety, było niewiele. Czas od pobudki do capstrzyku był skrzętnie wypełniony.\nO godzinie szóstej lub o piątej, jeżeli wypadała służba stajenna, rozlegał się wrzask służbowego:\n— Pobudka, pobudka, wstać!\nWedług regulaminu na pierwsze słowo należało się obudzić, na drugie — usiąść na łóżku, odrzucając koc, na „wstać!" — zeskoczyć z łóżka i ubierać się. Jednakże wstawanie na tempa rzadko było stosowane. Po pobudce zaczynał się niesamowity ruch i hałas, słanie łóżek, sprzątanie. A służbowy już krzyczał:\n— Pierwszy działon do umywalni biegiem marsz!\nZ myciem porannym były trudności. Umywalnia mała, ciasna, z pobliskiego ustępu walił smród, otwarte drzwi i okna powodowały przeciągi. Wody bieżącej nie było, z podłużnej niecki kilkunastoma „cyckami" sączyły się zimne jej strużki. Z ciepłego łóżka, rozebrany do pasa, właź człowieku w smród, przeciąg, pod zimną wodę. Stanowczo, mało zachęcająca perspektywa, zwłaszcza że tak by się jeszcze chciało zdrzemnąć kwadransik... Toteż wkrótce zawiązała się tak zwana „kolonia Niemyje", mieszcząca się pomiędzy specjalnie w tym celu rozsuniętymi szafkami, które oddzielały działony pierwszy i drugi. Na komendę „do umywalni" chwytaliśmy taborety i dalejże za szafki aż do zbiórki. Inicjatorem był wspomniany już były marynarz, który twierdził, że na okręcie nie myli się tygodniami, a prezesem inżynier chemik Porejko. Jako człowiek nauki udowadniał, że narastająca warstwa brudu łączy się z wydzielanym przez skórę tłuszczem i tworzy tkankę ochronną przed bakteriami. Mył tylko ręce i zęby, a raz w tygodniu kąpał się ze wszystkimi w łaźni.\nCzasem jednak dyżurny podoficer wypędzał z kryjówki i gonił do umywalni. Trudno, siła wyższa. Kiedyś zawiesiłem na szyję pasek od spodni i myłem twarz i ręce.\n— Co wy robicie? Dlaczego nie myjecie się jak należy? — krzyknął.\n— Panie plutonowy, melduję posłusznie, że myję się „do pasa" — odparłem, pokazując pasek.\nAle plutonowy nie miał poczucia humoru, dostałem siedem dni robót poza kolejką, czyli noszenia wody.\nPo myciu następowało kolejne zmartwienie -— słanie łóżka. Wymagało to wiele trudu. Kropiło się prześcieradło wodą i prasowało na mokro taboretem. Po wyschnięciu naciągało się ono i wygładzało. Przeważnie jednak zjawiał się „lotnik" i cała praca szła na marne.\n— Działonami zbiórka!\n— Działonami raport!\nWyznaczeni kolejno na dwa tygodnie działonowi meldowali p.o. szefowi (również wyznaczonemu z uczniów) stan obecnych. Ten zaś meldował stan baterii ogniomistrzowi-szefowi.\n— Do modlitwy!\n„Kiedy ranne wstają zorze"...\n— Przygotowanie do śniadania!\n— Bateria zbiórka! Kierunek jadalnia, marsz!\n— Pierwszy pluton na sali wykładowej zbiórka! Drugi pluton przed koszarami zbiórka!\n— Bateria zbiórka!\nI tak przez cały dzień ciągle „zbiórka" i „zbiórka". Ani kroku nie ruszył się nieszczęsny kanonier z cenzusem bez zbiórki. Dopiero wieczorem, w czasie wolnej godziny, mógł pójść samodzielnie do kantyny lub w odwiedziny do kolegi w sąsiedniej baterii, ale i wówczas musiał odmeldować się i zapisać u służbowego.\nGdy wypadał obrządek stajenny, maszerowało się w rannym zmroku do stajni. Tu było cicho, ciepło, przytulnie i sennie. Prowadziło się konie do wodopoju, potem z miarkami w ręku szło się do furażowego po porcję owsa. Stawaliśmy przed stanowiskami i na komendę podchodzili do żłobów, wsypując owies. Konie niecierpliwiły się, odwracały gniewnie łby, tłukły kopytami o posadzkę. „Prędzej, prędzej. Ruszaj się!"\nW czasie jedzenia należało stać przy żłobie i trzymać konia za kantar, by nie rozrzucał owsa. Niektóre jadły spokojnie, inne wydzielały ślinę i dopiero taką mieszankę owsa ze śliną spożywały. Czas końskiego śniadania był najbardziej przyjemny z całego obrządku. Pod miarowy chrzęst zębów można było podrzemać kilkanaście minut lub pomyśleć o domu, o bliskich. Chyba że trafił się koń, który trzymał się zasady „Żryj cudze, swoje zawsze zdążysz" i pakował łeb do żłobu sąsiada. Wtedy już nie było drzemki.\nPo karmieniu następowało czyszczenie. Tarło się szczotką z przyciskiem, „z włosem, pod włos, z włosem i o zgrzebło", lewa strona, prawa strona, brzuch, nogi. Zgrzebło wystukiwało się o posadzkę korytarza, wybijając „kreski". Podoficer stajenny sprawdzał, czy liczba ich jest dostateczna. Jeszcze kilka ruchów szczotką, wygładzenie łba, grzywy, ogona i na razie koniec, do obiadu spokój, wracamy do baterii. Tym razem już się człowiek musiał umyć, ponadto czekało dodatkowe czyszczenie butów, zabłoconych przy przejściu do stajni.\nPo śniadaniu były godziny zajęć według ułożonego na tydzień rozkładu wywieszonego na tablicy. Uczyliśmy się opisu sprzętu; mechanizmy działa nie były trudne do zrozumienia, ale nazewnictwo wojskowe stanowiło nowość zupełną. Różne czopy, gniazdka, sworznie, pokrętła, podkładki, lony, wały, wsporniki... Albo tasiemce:\ngniazdko czopika wspornika podkładki do wkładki zamkowej. Czy też: zawleczka przetyczki skobla ucha wąsa osi wyrzutnika 75 mm armaty polowej wzór 97. Proszę bardzo, zapamiętaj.\nNa działoczynach każda czynność miała specjalny i wyłączny sposób wykonania, wszystkie ruchy zautomatyzowane, celowe i obliczone, proste i szybkie, a przy tym dokładne. Młodym żołnierzom trudno było opanować tę ekonomię ruchów. Podoficerowie cierpliwie powtarzali raz po raz, sprawdzali i poprawiali.\nNa mustrze przerabialiśmy chwyty bronią, które w oddziałach konnych były inne niż w piechocie, a więc: „Na pas broń! Prezentuj broń! Przez plecy broń!" Ćwiczyliśmy krok defiladowy, a także meldowanie się. Podchodząc sprężystym krokiem, stając na baczność i salutując, krzyczałem głośno i dziarsko:\n— Panie plutonowy, kanonier z cenzusem Roman, melduję się posłusznie na rozkaz.\n— W wojsku nie podaje się imion, trzeba wymienić tylko nazwisko — zwrócił mi uwagę nadzorujący zajęcia kapitan Olszewski, dowódca plutonu.\n— Panie kapitanie, melduję posłusznie, że Roman to jest właśnie moje nazwisko — wyjaśniłem.\nPrzerabialiśmy też chwyty szablą. Na komendę „Szable w dłoń" na tempo raz należało chwycić rękojeść i wysunąć szablę lekko z pochwy, na tempo dwa — wyszarpnąć energicznie szablę i podnieść wyprostowaną rękę do góry. „Wszystkie szabelki muszą równiutko błyszczeć w słońcu — powtarzał kapitan. — Ręka wyżej, ręka do tyłu, pióro bardziej w prawo, tak — poprawiał przechodząc wzdłuż frontu. — Bardziej w lewo, tak, dobrze, nie krzywić się, dobrze, wyżej"... A front długi, każdego trzeba poprawić. A ręce marzną, a ręce mdleją, a pan kapitan się nie śpieszy, każdego musi przecież obejrzeć... Wreszcie tempo trzy, opuścić szablę na ramię. Na szczęście nasi oficerowie rzadko mieli „humory", chyba że bateria niechętnie śpiewała.\nNajgorzej było na jeździe konnej. Taką litanię przekleństw trudno sobie wyobrazić. Niektóre fantastyczne, wszystkie niecenzuralne. Kapitan zapowiedział jednak na początku, że nie należy się obrażać. Trzeba więc słuchać cierpliwie, a czasem nawet pośmiać się, zwłaszcza gdy epitet dotyczył sąsiada... „Żebyście byli taki duży, jak jesteście głupi, moglibyście na klęczkach księżyc w dupę pocałować".\n„Siedzicie na tym koniu jak małpa na brzytwie" albo „jak ku*wa na nocniku".\nKiedyś elegancki porucznik, w rogatywce i białych rękawiczkach, bardzo się zdenerwował postawą jeźdźców. Cisnął w błoto czapkę i rękawiczki, złapał się za głowę i jęknął na całą ujeżdżalnię:\n— Psiakrew! Rany boskie! Nie wytrzymam dłużej, zwariuję! Mam narzeczoną, chciałem się żenić, ale jak pomyślę, że mogłaby urodzić mi takich synów, takie ofermy jak wy, kanonierzy z cenzusem, to lepiej niech jej cnota zwiędnie, a ja zostanę kawalerem do końca życia!\nCharakterystyczne, że ci sami oficerowie, przeklinający grubiań-sko w stajni czy na ujeżdżalni, w sali wykładowej wyrażali się normalnie, wręcz elegancko, a jeśli komuś zwracali uwagę, robili to tak grzecznie, że zdumienie brało. Widocznie to atmosfera stajni tak działała, a może w samej rzeczy były z nas takie ofermy?\nGodziny w sali wykładowej były odpoczynkiem. Można wyciągnąć nogi pod ławką, oprzeć się wygodnie plecami, podeprzeć głowę ręką... i drzemać, wykorzystując cudze plecy jako ukrycie. A o „ukryciu", „zasłonie" i „martwym polu" uczyliśmy się zaraz na pierwszych lekcjach instrukcji strzelania. Była teraz okazja wykorzystać praktycznie zdobyte wiadomości.' Wprawdzie nasz dowódca plutonu zacinał się, a nawet jąkał, co utrudniało drzemkę, ale do wszystkiego można się przyzwyczaić. Najbardziej usypiająco działał płynny, spokojny wykład.\nW jednym z regulaminów, które wyfasowałem, mój poprzednik z ubiegłego roku zostawił na pamiątkę i naukę przyszłym rocznikom bardzo praktyczny dekalog. Były tam, między innymi, takie rady:\n„Na wykładach pamiętaj, aby na pięciu śpiących wypadał jeden czuwający. A chcesz się spokojnie wyspać, właź pod ławkę.\nNigdy nie zgłaszaj się na ochotnika ani do odpowiedzi, ani do żadnej roboty. Pamiętaj, że ochotnicy wyginęli w 1920 roku.\nGdy się pytają, kto jest szoferem, nie przyznawaj się, że masz prawo jazdy. Do przeciwlotniczej i tak cię nie przydzielą, a na pewno jest brudna bielizna do noszenia.\nUszu nie myj przez cały rok, nie sprawdzają wcale".\nTa ostatnia rada była spowodowana ustawicznym sprawdzaniem czystości rąk przed posiłkami i na apelach oraz nóg przed spaniem. Uszu istotnie nie oglądano. Co się zaś tyczy spania na wykładach,\nwytworzyła się grupa okupująca ostatnie ławki. Było kilku panów, którym nie zależało na wynikach repetycji, a do służby wojskowej mieli stosunek optyczno-płciowy. Większość żołnierzy traktowała jednak naukę poważnie i przykładała się do pracy. Byli to w zasadzie inżynierowie po ukończonycji studiach bądź też studenci politechniki. Nieliczni absolwenci uczelni humanistycznych wykorzystali różne powiązania rodzinne, żeby się dostać do szkoły włodzimierskiej. Takich jak ja ochotników, bezpośrednio po maturze, było w baterii zaledwie piętnastu.\nW południe odbywał się raport u dowódcy baterii: zmiana służby, prośby, raport karny. Sensację wywołała kiedyś prośba kanonie-ra z cenzusem Olechowskiego, wieloletniego studenta politechniki:\n— Panie kapitanie, proszę posłusznie o pozwolenie noszenia włosów. Mam bardzo słabe i delikatne, przy strzyżeniu maszynką po prostu wyłażą. Boję się, że mogę wyłysieć, a pan kapitan rozumie, jak nieprzyjemnie być łysym.\nW rzeczywistości Olechowski już był łysy. Wierzch głowy porastał mu rzadki puszek jak u pisklęcia. Kapitan, sam łysy, potraktował sprawę ze zrozumieniem, nie pozbawionym poczucia humoru.\n— Dobrze, Olechowski, zrobię dla was wyjątek. Możecie nosić włosy, pod warunkiem, że je będziecie podstrzygać wysoko z tyłu i z boków.\nPo drugim śniadaniu i ewentualnym karmieniu-koni były jeszcze trzy godziny ćwiczeń lub wykładów, potem czyszczenie butów, mycie rąk, obiad i rozkaz dzienny, w czasie którego następowała największa uroczystość dnia: wręczanie listów, paczek i pieniędzy. Tęskne spojrzenia kierowały się ku paczce listów w ręku szefa, z zawiścią spoglądano na otrzymujących. List w wojsku to wielka przyjemność, realny dowód pamięci bliskich. Byli szczęśliwcy, którzy otrzymywali ich wiele. Ja nie prowadziłem rozległej korespondencji, na listy trzeba przecież odpisywać.\nNastępowała teraz godzina obowiązkowej ciszy poobiedniej. Należało położyć się na łóżku, zdejmując tylko buty. Był to dobry odpoczynek, jedyny jego mankament stanowiła konieczność przeżywania po raz drugi w ciągu dnia pobudki, a to jak wiadomo, najbardziej przykra rzecz w wojsku. Jedni spali, inni prowadzili ożywione życie towarzyskie, lecz nie w świetlicy, a w ustępie. Była to bowiem jedyna pora, kiedy można było skorzystać z niego spokojnie, bez\npośpiechu. Na szerokiej desce mieściło się sześć stanowisk, między którymi mogli swobodnie usiąść również czekający kolejki. Trzecia zmiana stawała pod ścianą, niektórzy przynosili taborety. Tu rozwijały się namiętne dyskusje, tu omawiano bieżące wydarzenia bate-ryjne lub słuchano opowiadań znakomitych „bajarzy" w rodzaju wspomnianego już Olechowskiego. W porównaniu z ożywieniem panującym w ubikacji w czasie „ciszy" wieczorna świetlica wydawała się raczej pusta.\nPotem przychodziła kolej na przeróżne apele mundurowe oraz przeglądy broni. Wyjmowało się z szafki wszystkie „manele" i układało na korytarzu bądź na podwórzu do przeglądu. Ciągle przy tym coś komu ginęło, jedyna rada, ściągać natychmiast brakującą rzecz innemu, z sąsiedniego działonu, aby nie podpaść. Najciekawsze, że w czasie generalnych przeglądów nikomu nic nie brakowało. Po prostu poszczególne rzeczy krążyły po ludziach. Ktoś zostawiwszy kubek w umywalni, myśląc, że mu skradziono, brał kubek innemu, ten następnemu, aż wreszcie ktoś, szukając swojego, znajdował ten pozostawiony i łańcuszek się zamykał. Po apelach odbywało się sprzątanie rejonu, czyszczenie broni oraz dział, obrządek stajenny, czasem musztra piesza. Trzeba było zręcznie lawirować, aby umknąć podoficerowi służbowemu i zjawić się dopiero wtedy, gdy wyłapie już dostateczną liczbę ludzi do sprzątania, noszenia wody i innych robót. Słowem, według terminologii wojskowej, „zadekować się".\nPo kolacji było trochę wolnego. W tym czasie pisało się listy, odwiedzało kolegów, szło się na szklankę piwa do kantyny. Przeważnie jednak trzeba było się uczyć, zrobić porządek w szafce, przyszyć guziki czy naprawić coś w umundurowaniu, wyczyścić buty i ostrogi. W baterii wrzało wtedy jak w ulu. Toczono pogawędki, opowiadano lub też „zgrywano wariata" z jakiegoś patałacha.\nInżynier Juraszek doskonale naśladował kapitana Olszewskiego, który w charakterystyczny sposób zacinał się w mowie. Robił kiedyś inspekcję, udając kapitana.\n— Cz-czo to je-est? To n-nie sz-sza-afka, to bu-urdel, pro-oszę Wa-as, bu-urdel, ro-ozu-umie-ecie?\nWszedł właśnie czy też był na sali ogniomistrz-szef. Słysząc głos kapitana, zakomenderował „baczność" i szedł zdać raport. Kapitana nie mógł znaleźć, głos umilkł.\n— Gdzie jest kapitan Olszewski? — zapytał kogoś z brzegu.\n— Pana kapitana nie ma, panie szefie.\n— Słyszałem przecież jego głos?\n— To Juraszek, panie szefie, tak udawał.\nSzef dał więc „spocznij" i poszedł sztorcować Juraszka, lecz wkrótce zaczął się śmiać z innymi z jego „kapitańskiego" głosu. Duża grupa zebrała się koło szafki, przy której Juraszek dawał „opeer" za stwierdzony bałagan. Nikt nie zauważył, że wszedł kapitan i stanął obok. W pewnej chwili rozległ się, tym razem już jego głos:\n— Ju-ura-aszek, dla-acze-ego mnie prze-e-e — chciał powiedzieć „przedrzeźniacie", ale tak się przy tym zaciął, że miast kończyć, parsknął również śmiechem.\n— Szkoda, Juraszek, że nie jesteście trochę chudszy, moglibyście mnie czasem zastąpić na szerszym forum — zażartował.\nRzeczywiście, podobnie chudego człowieka rzadko się spotykało. Na nim potwierdzało się wojskowe powiedzonko, iż uszy służą do tego, aby czapka nie spadała na oczy.\nSłużbowy ogłosił zbiórkę do modlitwy wieczornej. Śpiewamy „Wszystkie nasze dzienne SPRAwy" i zaczynamy układać się do snu. Ścielemy łóżka, myjemy nogi, składamy ubrania w kostkę. Wyciągając się na twardo nabitym słomą sienniku, cieszymy się, że minął jeszcze jeden dzień, że jeden dzień jest bliżej do urlopu. Służbowy woła „capstrzyk!", przekręcając zwykle na „capsztyk", gasi światła i groźnie nakazuje ciszę. Ale właśnie teraz chciałoby się pogadać z sąsiadem, tam ktoś powiedział wspaniały kawał i cały dzia-łon chichocze.\nRaptownie głosy i śmiechy milkną, gdyż słychać jak służbowy melduje „baterię po capstrzyku" oficerowi dyżurnemu. Teraz cala uwaga jest skierowana na kroki inspekcji. Tu i tam postać w koszuli biegnie do umywalni: brudne nogi; ktoś inny poprawia kostkę lub idzie czyścić buty... Wreszcie kroki oddalają się, niebezpieczeństwo mija.\nNie zawsze jednak inspekcja kończy się spokojnie. Oto oficer dyżurny zaszedł niespodzianie w pełni gwaru.\n— Pobudka, pobudka, wstać! W dwuszeregu zbiórka!\n— Po capstrzyku należy zachować absolutną ciszę. Nie chce wam się spać? Dobrze. Możemy się pobawić. Bateria, capstrzyk!\nRozbieramy się, składamy kostki, kładziemy się do łóżek.\n— Bateria, pobudka! W dwuszeregu zbiórka!\nUbieramy się, biegniemy na korytarz, ustawiamy się.\n— Pobudka! Nie ubierać się! W dwuszeregu zbiórka! Stajemy na zbiórkę w koszulach, jako że gatki leżą w kostce.\nBielizny nocnej wojsko nie używa. W koszulach dziennych wyglądamy pociesznie. Zawsze tak wypada, że mały otrzymuje za dużą, a dryblas za krótką. Widnieją genitalia i tyłki oraz obrośnięte nogi, ale nikomu teraz do śmiechu.\n— Capstrzyk! Kładziemy się spać.\n— Pobudka! Biegniemy na zbiórkę.\n— Capstrzyk! Pobudka! Capstrzyk! Pobudka! Capstrzyk! Cisza! Tym razem już rzeczywiście w baterii panuje cisza. Żołnierze śpią, czuwa tylko służbowy przy swoim stoliku u wejścia, czekając z utęsknieniem godziny, kiedy będzie mógł zbudzić zastępcę, a sam chrapnąć przez resztę nocy... „A jutro znów pobudki głos z promiennych snów pod trygonometr wezwie nas" — jak głosiła piosenka. Trygonometr to sygnał topograficzny na placu ćwiczeń, dosyć oddalony, do którego kazano nam biegać za karę. „Wyście som oporne, ja wam zajrzę pod ogonki, pod trygonometr biegiem marsz!" Ale to dopiero jutro, na razie jest noc i twardy krzepiący sen.\nMijały dnie i tygodnie. W dniu święta podchorążych, 29 listopada, zostaliśmy już prawdziwymi żołnierzami. Skończył się okres rekrucki, złożyliśmy przysięgę. Na placu szkolnym odbyła się msza polowa, delegaci bateryjni stanęli obok przystrojonej przy ołtarzu armaty, kładąc palce na jej lufie. Powoli, uroczyście powtarzaliśmy słowa:\n„Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu, w Trójcy Świętej Jedynemu, być wiernym Ojczyźnie mej Rzeczpospolitej Polskiej, chorągwi wojskowych nigdy nie odstąpić, stać na straży Konstytucji i honoru żołnierza polskiego, prawu i prezydentowi Rzeczpospolitej Polskiej być uległym, rozkazy dowódców i przełożonych wiernie wykonywać, tajemnic wojskowych strzec, za sprawę Ojczyzny mej walczyć do ostatniego tchu w piersiach i w ogóle tak postępować, abym mógł żyć i umierać jak prawy żołnierz polski. Tak mi dopomóż Bóg i Święta Syna Jego męka. Amen".\nW przeddzień przysięgi została spalona tradycyjna kukła, symbolizująca rekruta. Mogliśmy teraz wychodzić w niedziele do miasta. Początkowo korzystali z tego wszyscy, później amatorów ubywało. Miasto było małe, błoto takie same jak w koszarach, jedyna porządna restauracja „Pod strzechą" zatłoczona przez oficerów miejscowego garnizonu, „dziewczynki" oblężone, a poza tym każdemu zdrowie miłe. Słowem, wyjście do miasta przestało być atrakcją, do obowiązków zaś przybyła służba wartownicza, pełniona kolejno przez baterie szkolne. Ze strachem szedłem na pierwszą wartę. Karabin naładowany ostrą amunicją, posterunek obok magazynów, oficer inspekcyjny wymagający, głucha noc zimowa, pustkowie. Oczy uparcie wpatrywały się w ciemność, aby w porę spostrzec podchodzącego i krzyknąć regulaminowo: „Stój! Kto idzie?"\nNadeszły upragnione święta Bożego Narodzenia i pierwszy urlop: dziesięć dni w domu, bez pobudek, capstrzyków, alarmów, bez kostek i słania łóżek, bez stajni i placu ćwiczeń, bez zbiórek, bez mycia. A na dwa dni przed wyjazdem prezent od komendanta szkoły dla dobrych uczniów: pierwsza „belka", czyli awans na bombardierów. Naszywaliśmy ją z satysfakcją, początek zrobiony, a naramiennik duży, starczy miejsca i na następne. Poza dźwięcznym tytułem żadnych korzyści awans nie dawał, szeregowi nie salutowali jednej belce, uważając, że podoficer zaczyna się dopiero od kaprala.\nNa urlopie w Kowlu zadawaliśmy fason. W porównaniu z kolegami, odbywającymi służbę w piechocie, wyglądaliśmy zuchowato w płaszczach do kostek, długich butach z ostrogami i przy szablach. Nie to co jakieś tam „zające-skaczybruzdy" w owijaczach, którzy nawet belek nie potrafili się dorobić. Jednak „artyleria piękna broń", jak mówiła piosenka.\nZnajomi oraz rodzice zgodnie stwierdzali, że przez te trzy miesiące zmężniałem i nabrałem postawy. Mnie również podobało się wojsko i zacząłem się zastanawiać nad pozostaniem w służbie zawo-\ndowej. Po urlopie, gdy zapisywano kandydatów do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, zgłosiłem się również. Pociągała perspektywa oficerskiej gwiazdki. Kandydaci mieli być specjalnie obserwowani w celu wystawienia później opinii o przydatności do służby stałej.\nPierwsze dni po urlopie były smętne, musieliśmy wdrażać się znowu w rytm dnia i tryb życia koszarowego. Przygnębiający nastrój pogłębiała inspekcja pułkownika Skokowskiego, specjalisty od alarmów. Każdej nocy czekaliśmy, że wyrwą nas ze snu. Po kolacji troczyliśmy tornistry i sakwy, chowając je w szafkach. Rano trzeba było wszystko układać na miejsce, a sakwy odnosić do stajni.\nNa jeździe konnej zdarzył mi się przykry wypadek. Dzień był pochmurny i mglisty, błoto sięgało połowy łydek. Konie zastały się podczas urlopu i brykały po wyprowadzeniu ze stajni. Mój „Wilk", duże i silne bydle zaprzęgowe, z kosmatym brzuchem i kończynami, rwał się do przodu, naruszając przepisowy odstęp trzech kroków, obowiązujących w szyku „na ogony". Gdy zbliżył się zbytnio do zadu poprzednika, nerwowa młoda klacz wierzgnęła kopytami i zamiast „Wilka" w zęby kopnęła mnie w udo. Na szczęście, jako koń wierzchowy, nie była kuta na tylne nogi, gdyby to był koń zaprzęgowy, rozdarłby mi udo hacelami. Na zimę konie były kute „na ostro". Ale i tak dostałem nieźle. Wreszcie była ujeżdżalnia, zatoczyliśmy koło, padła komenda:\n— Zastęp, stój!\nPrzerzuciłem wodze na lewe przedramię i zacząłem regulaminowo opuszczać strzemiona i podciągać popręg. Gdy majstrowałem przy siodle, „Wilk" wspiął się na tylne nogi. Z trudem ściągnąłem go wodzami na ziemię, konisko było wielkie i ciężkie. Wróciłem do podciągania popręgu i gdy zwolniłem wodze, on znowu zaczął tańczyć na tylnych nogach. Szamotałem się z nim bezskutecznie, w pewnym momencie uderzył mnie przednim kopytem w twarz. Zrobiło mi się ciemno w oczach, runąłem w błoto, koń zaś, uwolniony od jeźdźca, pogalopował po ujeżdżalni.\nGdy się podniosłem, ziemia chwiała mi się pod nogami. Otarłem twarz z błota, ręka umazała się krwią. Splunąłem, poleciały kawałki zębów. Prawy policzek puchł gwałtownie, nie mogłem zewrzeć szczęk, wszystkie zęby się ruszały. Prawe oko zapuchło, z policzka ciekła krew. Koledzy patrzyli ze współczuciem, kapitan zapytał\no przyczynę wypadku, że zaś złapano w tym czasie „Wilka" — rozkazał:\n— Zaprowadźcie konia do stajni, a sami idźcie do ambulansu. W izbie chorych sanitariusz umył mi twarz i zrobił zastrzyk\nprzeciwtężcowy, po czym zaprowadził do gabinetu lekarza.\n— Ale macie szczęście! — powiedział doktor.\n— Raczej przeciwnie, panie kapitanie — wybełkotałem.\n— Oczywiście, że szczęście. Hacel trafił w kość policzkową. Dziurka w gębie szybko się zagoi. A pomyślcie tylko — centymetr wyżej i nie macie oka, trochę w lewo — rozbity nos, trochę w prawo — ucho. Wybił parę zębów, to głupstwo, gdyby uderzył niżej, odbiłby szczękę. A gdyby tak zajechał z góry na dół, zmasakrowałby gębę.\nDoktor uważał, że nie potrzebuję leżenia w izbie chorych. Klnąc konie, wojsko i lekarzy, wróciłem do baterii. Obiadu ani kolacji nie jadłem, gęba się nie „domykała", dziąsła były opuchnięte, zęby się ruszały, prawe oko zaszło krwią. Nazajutrz wybrałem się znowu do izby chorych i tym razem poleżałem tam trzy dni, a potem jeszcze długo przychodziłem na płukanie oka.\nKiedy minął lęk przed końmi, który miałem bezpośrednio po wypadku, osiodłałem znowu „Wilka" i korzystając z pretekstu, że nie chciał iść na przeszkodę, sprałem go trzcinką i porznąłem boki ostrogami. „Odkułem się" za moją krzywdę, choć wątpię, czy to bydle zrozumiało. Do dziś, gdy zamknę oczy, widzę kosmaty brzuch koński i ogromne, obrośnięte kopyta, wzniesione nad moją głową...\nWysłany: Wto 30 Lis, 2004 22:16\nMam nadzieje Panowie ze z chęcią przeczytacie te wspomnienia... Proszę jeśli znajdziecie błędy to prześijcie poprawiony tekst do mnie wtedy wrzucę go na strone.\nWysłany: Pią 11 Mar, 2005 18:07 czyje to wspomnienia?\nPrzejrzalem formum i stwierdzam, ze jest tu wiele ciekawych tresci.\nJedna prosba, dla porzadku warto podawac zrodlo informacji lub tekstu.\nTak jak dla tych wspomnien.\nPozdrawiam i zycze dalej tak wspanialego zapalu\nWysłany: Pią 11 Mar, 2005 19:46\ndziekuję wspomnienia pochodza z książki Władysława Romana - "Oficer do zleceń". polecam, wspaniała publikacja.\nWysłany: Sob 06 Maj, 2006 06:06 belek\nAre you talking about http://www.kskk.info/s-belek.html belek or something else?! Umm. There is a good page for belek perhaps!\nAlso,you can find some other content on it,such as http://www.kskk.info/s-iraq-money.html iraq money or http://www.kskk.info/s-log-books.html log books or http://www.kskk.info/s-antislip.html antislip.\nWysłany: Sob 06 Maj, 2006 09:48\nco to za spam? jak to jest mozliwe ze takie cos wchodzi??\nWysłany: Sob 06 Maj, 2006 11:47\njuz raczej sie to nie pojawi\nHistoria Vita Memoriae Strona Główna » Historia Polski » Różności » Wojsko Polskie » Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu


Błagam o zabranie głosu • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nBłagam o zabranie głosu\nprzez Saraj 09 mar 2013, 21:01\nProśba dotyczy podpowiedzi w wyłonieniu jakiegoś typu, tzn. zależy mi bardzo na tym, byście podsunęli jakąś nazwę neuroleptyku, jakim zastąpić można inny - tj. czym zastąpić chlorprothixen? Żałosny ton nie jest przesadzony, dlatego, że autentycznie czuje się rozgoryczona i rozżalona, zdruzgotana. Próbowałam sobje pomóc, nie zdało się na nic, a skończyło zagubieniem, rozczarowaniem.\nPod wpływem nasilenia objawów, w styczniu tego roku zamieniono mi chlorprothixen, który nie wywoływał szczególnie drażniących skutków ubocznych (w granicach tolerancji) na pernazynę, którą źle znosiłam. Już w trzecim tygodniu podjęłam starania, by minimalizować dawkę i rzucić, mniej więcej w tym samym czasie niezależnie zaobserwowałam, że kolor oczu ściemniał. Wpadłam w panikę i tym prędzej odstawiałam świństwo, w trzy dni zeszłam z leku, powróciłam do chlorprothixenu i odetchnęłam z ulgą, siąpiąc jeszcze łzy po stracie. Ku mojemu przerażeniu, zmiana jeszcze pogłębiła nowy odcień. Zgłupialam i po serii szaleństw (bardzo to przeżyłam, kurczę, oczy są istotną częścią twarzy, trudno przywyknąć do zmiany na gorsze.. do tego zaniżone poczucie własnej wartości i specyfika zaburzeń, mnóstwo, mnóstwo objawów, czułam, że wewnętrzy obraz mnie rozpada się na kawałki, psychiczna dezorganizacja, poczucie winy, że siłą woli nie można było stłumić lęków, strach, że coś przesladuje) skonsternowana pięciokrotnie usiłowałam odstawić chlor. Póki co, bezskutecznie..\nPorównywałam wczoraj budowę chloru i perazyny - struktura jest całkiem podobna jednak nie jednakowa, a wymienione działania niepożądane inne. Jakim cudem zatem chlor kontynuuje efekt uboczny pernazinum.. chyba się nie dowiem. W grę nie wchodzą zmiany, następujące z wiekiem, tu rzecz tak szybko się nie dzieje. Mamy tu więc konflikt interesów - chlor przynosi uspokojenie, ale na dłuższą metę o spokoju nie ma mowy, jeśli tęczówka ma się przebarwiać.\nPożądany profil działania: istotny jest efekt usypiający.\nNajmocniej roszę o pomoc.\nprzez depas 09 mar 2013, 21:08\nMoże Rispolept? Mnie pomógł, efekt usypiający dość mocny, w dawkach 1-2mg nie powodował zbyt uciążliwych skutków ubocznych.\nprzez Lord Cappuccino 09 mar 2013, 21:18\nprzez Saraj 23 mar 2013, 12:59\nWracam ze spóźnieniem, uznałam, że przesiadywanie na forum i przetrzepywanie skutków ubocznych i miganie sobie przed oczami nazwami leków, wiadomo, nie pomoże, wręcz mogłoby zaszkodzić. Najlepiej o objawach nie myśleć - próbowałam po raz kolejny odstawić chlor. Tym razem wytrzymałam , trzy doby - cholernie zmęczona i w lęku znowu wyciągnęłam łapkę po lek. Niestety - zmiana, o której pisałam jeszcze nabrała wyrazu ;]\nProblem jest taki, że teraz, prócz tabsów, potrzebuje pomocy psychologicznej ;/\nczy kwetiapinę można łączyć z mirtazapiną?\nMiałam już przygodę z ketrelem - puls 140, ale może tym razem byłoby lepiej.\nCzy kwetiapina pogłębia sen, jak chlor? Perazyna go znacznie spłyciła w porównaniu z chlorprothixenem, powodowała ranne zmęczenie.\ngdzieś czytałam, że rispolept rozkręca do życia. Nie wiem, czy próbować..\nCzy któś obeznany może polecić coś jeszcze? Jestem otwarta i z ewentualną listą stawie się przed psychiatrą.\nprzez pannaAlicja 30 mar 2013, 22:55\nAle myślę, że kwetiapina byłaby najlepsza.


Promowanie aplikacji webowej. - Forum Pasja Informatyki\nPromowanie aplikacji webowej.\npytanie zadane 20 października 2021 w Offtop przez zerakot Obywatel (1,810 p.)\nnapisałem ciekawą aplikację webową rozwiązującą konkretny problem. Aplikacja ma potencjał. Problem jest taki, że nigdy wcześniej nie wypuszczałem aplikacji i nie mam zielonego pojęcia o tym jak ją wypromować, dotrzeć z nią do jak największej liczby odbiorców. Szukając odpowiedzi na moje pytanie w internecie trafiałem albo na wyniki typu "Promowanie aplikacji mobilnej" albo o SEO, ale ja szukam sposobów na dotarcie do grupy docelowej.\nCzytałem, że dobrym sposobem jest udzielanie się na forach tematycznych i reklamy na FB i YouTube. Zamierzam wykorzystać te możliwości, ale mam do Was pytanie - Jakie Wy polecacie inne sposoby dotarcia do grupy docelowej i aby jak najwięcej osób dowiedziało się o mojej aplikacji?\nkomentarz 20 października 2021 przez tkz Nałogowiec (41,900 p.)\nPodaj jeszcze mniej informacji, to będzie łatwiej.\nkomentarz 20 października 2021 przez JakSky Stary wyjadacz (14,750 p.)\nedycja 21 października 2021 przez JakSky\n@zerakot, inne? Pozostaje inwestycja w reklamę. Najważniejsze to określić grupę docelową. Stworzyć szablony klientów i targetować ten produkt do nich.\nkomentarz 20 października 2021 przez Wiciorny Ekspert (221,970 p.)\njeszcze bym dodał stworzyć coś co będzie budziło zainteresowanie, a nie kolejny chłam czy beznadziejną, czy zbugowaną lub niepotrzebną aplikacje - po to żeby była.\nodpowiedź 20 października 2021 przez Wiciorny Ekspert (221,970 p.)\nDobry produkt/aplikacja obroni się sama- gdyż będzie budzić użyteczność i zainteresowanie.\nJeśli robisz coś, co jest na rynku, co nie wnosi nic nowego, fajnego, ciekawego - co jest po prostu kolejną "aplikacją" jakich setki, to tylko inwestycja w reklamy i promocje ;] cos może dać i tak zwykle bez startupu zysków nie będziesz miał za dużych\nAplikacja ma potencjał.\npo czym to sądzisz, skoro nie trafiła chyba do wielu użytkowników.\n0 odpowiedzi 71 wizyt\nPobranie Urban Dictionary do aplikacji webowej.\npytanie zadane 3 maja 2017 w Java przez diego662 Nowicjusz (120 p.)\nProces twórczy aplikacji webowej\npytanie zadane 5 lutego 2017 w Sieci komputerowe, internet przez Sinnley Stary wyjadacz (12,730 p.)\npytanie zadane 29 czerwca 2018 w HTML i CSS przez Kapux Początkujący (360 p.)