Luty 2017 – Biblioteka Młodego Człowieka\n„Nic // drobniejsze / od wszechświata. Od // amarantu”, czyli do czego może doprowadzić zachłanność\n22 lutego 2017 nasirwizz\nInspiracją dla powstania Nie, najnowszego tomu Konrada Góry była katastrofa budowlana w Szabharze, nieopodal stolicy Bangladeszu. W ciągu 45 sekund zginęło tam przeszło tysiąc osób, które pracowały w fabrykach odzieży. Głównymi przyczynami zawalenia się ogromnego budynku było wykorzystywanie go niezgodnie z pierwotnym przeznaczeniem i nielegalne dobudowanie trzech pięter. Dlatego Nie składa się z około takiej samej ilości dystychów, ile ofiar liczyła ta tragedia, a każdemu z nich towarzyszy cierpliwie powtarzana liczba 1. Wszystko po to, aby każdemu, kto tam zginął, oddać z osobna hołd i dać tym samym nam – żyjącym i mogącym coś zmienić – wiele do myślenia. Wartym odnotowania zamysłem jest także to, że tytuł niniejszej książki nie ma (tylko?) charakteru negacji, lecz jest po prostu zaimkiem, stąd autor uznaje za dopuszczalną jego odmianę jako Je, One, [w] Nich.\nCałą tę książkę spowija aura utraty totalnej, która za pośrednictwem swych poszczególnych przejawów buduje apokaliptyczno-psychodeliczne wizje. Metafory związane z konstruowaniem budynków są w Nie aż nadreprezentowane, jakby ich celem było wykazanie, że upadek cywilizacji zrodził się z wszelkiego rodzaju pyłów i zanieczyszczeń, jakie powstają na drodze rozwoju, a które tak naprawdę wnikają niepostrzeżenie w nasze tkanki, zniewalają i skazują na podzielenie losu tego, co dookoła. W ten sposób praktykowany jest w Nie negatywizm, który polega na mówieniu o najciemniejszej i nieprzeniknionej stronie świata, aby na zasadzie odwrotności, antagonizmów i dążenia do trudnego do utrzymania stanu homeostazy wykazać, jak rozprzestrzenia się degradacja i jak wiele dobra w świecie zostało stłumione już w zalążku, w formach najbardziej pierwotnych. Realność jest tutaj utożsamiona z ciałem, a znamionująca nowoczesność antropocentryzacja odwraca się przeciwko samej sobie, staje się swoim własnym wrogiem, gdyż wykazuje cechy przeistaczania się imperatywu postępu w obłęd, martwicę duszy, uwiąd i bezmyślność, czy nawet sen na jawie. Wykazywane jest to dzięki zaakcentowaniu XXI-wiecznego zawężania perspektywy. Ktokolwiek, kto się w Nie pojawia i nie jest ofiarą, ale obserwatorem staje się w mgnieniu oka egoistą, a być może nawet jest nim od zawsze, jakby wewnętrzny głos bez ustanku przypominał mu o tym, że jego przeznaczeniem jest urzeczywistnienie końca świata a wszystko, co pozytywne, może przypaść w udziale tylko innym. Jakiekolwiek błogosławieństwo jest tutaj pozorne i prędzej czy później okazuje się przekleństwem. Podobnie rzecz się ma ze śmiechem, który zawsze przecież musi się skończyć, a jego miejsce najczęściej zajmuje cierpienie lub po prostu nicość, zapełniana przy byle okazji zmartwieniami chwili obecnej, dręczącymi i ukierunkowującymi percepcję człowieka na bezcelową walkę o byt. Według Nie urodzenie się w każdym miejscu na ziemi determinuje konkretny los, a więc przypisuje daną jednostkę do konkretnego scenariusza, który musi z zapałem odegrać. W ten sposób rzeczywistość staje się tu śmietnikiem zwierząt. / Centrum zwątpienia, w którym relatywizuje się nadrzędne wartości, z życiem na czele. Człowiek jest w Nie więc zrównany ze zwierzęciem, a być może nawet usytuowany aksjologicznie pod nim, gdyż obok instynktu przetrwania został wyposażony w cogito, z którego – jak wykazuje Nie – nie potrafi korzystać lub najzwyczajniej tego nie chce, widząc w tym niepotrzebny hamulec dla swoich pragnień i fantazji. W tym świetle pytania, jakie zwykliśmy kierować do świata, w sposób szczególny traktujące o pryncypiach, są już z samej swej natury bezprzedmiotowe, gdyż ewentualne odpowiedzi na nie zwykle nie znajdują żadnego zastosowania w naszych narracjach i codzienności.\nMyślę, że dużo o naturze Nie może nam powiedzieć wywołane w tym tomie (być może nieświadomie) jedno z kluczowych pojęć Derridy (Zapomniana różnia). Otóż wydaje się, jakby Góra dążył właśnie do uchwycenia problemu niemożności zbliżenia się słowem do tego, co powinno być (choć nigdy się tak nie stanie) jego rzeczywistym desygnatem, a mianowicie do złożoności i skali cierpień, jakie generuje konsumpcjonizm i brak szacunku do tego, co rudymentarne. Pozostaje mu tylko opisowość, która i tak jest niewspółmierna do tego, czego dotyczy. Dlatego, prawie jak na rycinie Goi, gdy rozum zasypia, w Nie natychmiast budzą się spierzchłe i odparte demony, które uniemożliwiają usłyszenie pieśni żałobnej świata lub wręcz przeciwnie, konstytuują losowe powtórzenia, potęgują elegijny ton, aby w konsekwencji był aż tak ogłuszający, że nikt nie będzie w stanie wyodrębnić z niego konkretnych głosów. To wypaczenie, degrengolada i trwoga maskują przyszłość i upływający czas, który nie odsuwa w tym uniwersum koszmarów w otchłań niepamięci, ale wręcz przeciwnie -oferuje Rażące / ultimatum, arkadyjskość à rebours. To ostatnie charakteryzowane jest tu, jak sądzę, w tej parze apokaliptycznych dystychów: Sąd. Rewizje obrazów, / cieni, rytuał / mamienia, jasność, / widmo siebie. Wskazuje to na to, że w Nie eskalacja zła jest każdorazowo powiązana z niemożnością uśmierzenia bólu, wybiciem ludzi z rytmu egzystencji i brakiem inicjatywy, czy zaangażowania się w naoczne śledztwo, które może przynieść tylko rezultaty już z góry znane. Poeta stara się tak dociec, czy istnieje korelacja pomiędzy zdeprawowanymi jednostkami, czerpiącymi rozkosz z Posmaku rytuału / w zbrodni z wmawianym sobie przez wielu nieumyślnym przeoczeniem ludzi potrzebujących pomocy, którym nie pomogło się tak naprawdę z czystej niechęci i braku dobrej woli. Zgodnie z tezą, jaka się z tego wyłania, kontakt ze światem (po)nowoczesnym opiera się na bezpodstawnych konfliktach aksjologicznych, rozdarciem pomiędzy powinnościami i tym, co naprawdę się czyni. Kwintesencją tego jest więc oszczercza // łaska, adoracja / podeptaniem, które w Nie – jak się wydaje – przybierają postać utraty wiary w moc wrażliwości i chęć zakamuflowania swej prawdziwej natury\nW świecie opisywanym na kartach tej książki intelektualizm jest zawsze nieudolny, oślepły i połowicznie chwytający sensy. Nikt ani nic nie jest tu instancją na tyle zaufaną, by móc rozważyć, czy jakakolwiek idea może odciągnąć w czasie kolejne napady destruktywnych sił. Dlatego, choć scjentyzm ma tu wiele do powiedzenia ze swym Logarytmem wyznaczenia i Kryteriami odchowu, wszystko się tutaj kotłuje w jednej, homogenicznej matni, przelewa się z próżnego w próżne, by tylko na moment i wbrew swej naturze wychynąć z tej nieokreślonej masy i zostać ujęte w poemacie. Powstałe w ten sposób poetyckie obrazy, nierzadko ujęte w hiperbolizujący cudzysłów i prezentowane w sposób co najmniej fragmentaryczny, zdają się istnieć w Nie tylko po to, aby zostać zderzone z innymi, wobec siebie sąsiednimi. Tak ten „nieludzki” poemat, to studium znieczulicy uwydatnia absurdalność systemu językowego, którym się posługujemy. Polega ona między innymi na tym, że mogą w jego ramach istnieć takie oksymoroniczne frazy jak kultura śmierci, które są tutaj pojmowane jako satyra na ludzkość i dowód na lubowanie się świata w czarnym humorze.\nNie to studium świata, w którym wszystko zostało pozbawione przynależnych sobie właściwości i przeniesione na zupełnie obce dla siebie tory. Prowadzić ma to do wniosku, że nie prawo powinno sankcjonować pewne zachowania, lecz sumienie, czy – zgodnie z myślą Kanta – imperatyw kategoryczny. W tym nieporządku, o jakim możemy tu przeczytać, niewygodny jest ten, kto mówi prawdę i przypomina o wadze jednoznaczności. Dlatego miejsce płaszczyzn porozumienia (loci communes) i fraz wprost odsyłających do z góry wytyczonych kręgów semantyczno-logicznych zajął bełkot. Mimo to możemy odnaleźć w Nie analogie z niektórymi ważnymi motywami współczesności, jak wówczas, gdy poeta pisze o gałęzi: Bracie, ona jest gorąca / z chwilą obłamania, / siostro, wieszamy na / niej mokre tobą / obłożenie, które nam / obmierzło i pójdzie w ogień. Choć najpewniej to nadinterpretacja, to pamięć przywodzi mi na myśl Złotą gałąź Frazera, w której prymitywny stosunek ludzi pierwotnych do religii rozpatrywany jest w kontekście tego, jak dziś podchodzi się do wiary. To być może służy poecie za kontekst dla jego głównych linii tematycznych: dezorientacji prowadzącej do pozorów oraz uznania pieniędzy w tym postapokaliptycznym krajobrazie za jedyny możliwy punkt odniesienia. Dzieje się to tak po to, aby wyłonić spod idyllicznych wizji, które są ferowane przez kulturę, coś na kształt infernalnej prawdy o tym, że unifikacja nie prowadzi do niczego pozytywnego: Uje- / dnolicony zasób / płci i czucia. Zaga- / rnięcie i przedłużenie / o pasję nieposiadanego / poznania. Martwota znaczeń, jaka piętnowana jest w tej książce, sprawia, że przemawia tutaj tylko to, co niskie, fasadowe i upadłe, czy wreszcie jednoczące fobię z jawą. Wywołuje to wybuchowe reakcje łańcuchowe pomiędzy humanizmem a metafizyką zaanektowaną przez zło. Ma to z kolei zainicjować anamnezę, powrót przedpamięci. Ów konflikt przybiera tu również formę niemożności pogodzenia znaczenia, a więc czegoś wychodzącego na zewnątrz, otwartego i zarazem inkluzyjnego, z odznaczeniem, czyli wyróżnikiem, którego nie sposób odseparować od przedmiotu.\nPoezja zaprezentowana w tej książce nie ocala, ale wprost przeciwnie – uzmysławia ogrom nieodwracalnej degrengolady. Nawet sam tekst jest ekwiwalentem tego, do czego się odnosi i o czym traktuje. Sposób, w jaki zorganizowane są poszczególne sekwencje, ciągi zdarzeń i jak to wszystko wciąż na nowo się rozpada, by za chwilę się scalić, w przedziwny sposób współgra z tym, o czym Nie jest, co zawiera się chociażby w tych wersach: Otwarta tu kom- / pulsywna, dziecięca / nienawiść. Zadrukowanie, / ścisk. Żadnej / wolności. Zasadnicze znaczenie w Nie mają, jak sądzę, Idee, platońskie pierwowzory, które współczesność zmultiplikowała do granic możliwości. Masowość doprowadziła zatem metaforycznie i dosłownie do tego, że nie sposób odróżnić kopii od oryginału, dobroci od oszustwa, przyjęcia daru od podpisania cyrografu. Wszystko jest tutaj puste, a świat przypomina organizm, na którym permanentnie pasożytujemy, wycieńczając go przy tym tak, jak rak. Tym samym w Nie wygnanie z Edenu i zaufanie wężowi nie są metaforami, ale pełnoprawnymi i traktowanymi z powagą faktami. Podobnie jak z tym rzecz się ma z dziedzictwem Prometeusza, któremu – jak pokazuje Nie – nikt nie potrafi sprostać.\nKonrad Góra „Nie”, Biuro Literackie, Stronie Śląskie 2016, s. 140\n„Niech tratuje!”, czyli tylko jeden krok od zaangażowania w codzienność do intymności\n17 lutego 2017 nasirwizz\nCo szepczą latakianki\nw wyciszonej Latakii?\nOd wschodu, od zachodu\nw bezszelestnej obstawie.\nW swym najnowszym tomie Słomczyński zwraca się w stronę różnych form rytualności i przywiązania do symboli, które nawet w nowoczesności zdają się organizować ludzką egzystencję. Poddaje w ten sposób krytyce tradycję literacką, która swej ostoi poszukiwała w natchnieniu, metaforze jako wieży z kości słoniowej i nade wszystko niemożliwej do definitywnego rozsupłania wiązance figur retorycznych. Latakia to tym samym dość kontrowersyjne, bo obracające ostrze krytyki wobec samej siebie, wezwanie do debaty nad tym, czy owe ideały można wskrzesić i to najlepiej bez tego całego negatywnego naddatku, o którym tu mowa. Dlatego czytelników znających dwa poprzednie tomy Słomczyńskiego ton z Latakii może bardzo zaskoczyć. Trudno jednak stwierdzić, w jaki konkretnie sposób – pozytywny czy negatywny. Niemniej zmiana dykcji jest tutaj znacząca i niekiedy stoi w afroncie do tego, co wcześniejsze i już wyartykułowane. Równie dużo miejsca poświęca przy tym Słomczyński refleksji nad ekshibicjonizmem i jego możliwym uzasadnieniom, jak chociażby przedkładanie prawdy sztuki nad swoje prywatne dobro. Prowadzi to do radykalnych pytań, dotyczących wulgarności i sprowadzania literatury do tematów uznawanych przez wielu za niskie. W Latakii życie i tworzenie tożsame są z wojną, konfliktem o pryncypia, dlatego na próżno tutaj szukać kompromisów i pokojowych rozwiązań. Stąd dominantą jest tutaj dialog z tym, co Inne lub nieprzedstawialne. Biologia zderza się z wojną, lot kontrastuje z brutalnym przygwożdżeniem do ziemi. Z kolei podmiot tych wierszy jest przekonany, że nie sposób ukryć prawdy o tym, co się w istocie dzieje. Dlatego tak bardzo dziwi go rozdźwięk pomiędzy tym, co przez niego doświadczane, a narracjami o nim, jakie pojawiają się w przeróżnych, niezależnych od siebie miejscach. W ten sposób Słomczyński zdaje się artykułować swoje niezrozumienie wobec faktu, że świat i rządzący nim ludzie, choć z zapamiętaniem apelują o precyzyjność sądów, transparentność i prawa człowieka, w swych działaniach nierzadko zapominają o jakoby wyznawanych przez siebie ideałach XXI wieku. Tym właśnie, w jego przekonaniu, powinna zajmować się poezja, a mianowicie demaskacją, odkłamywaniem i postulowaniem autentyzmu. W przeciwnym razie, gdy uznamy, że to wszystko nas nie dotyczy i cierpienia innych nie są naszym problemem, wówczas okaże się, że wprost proporcjonalnie do skali naszej niechęci odwróci się przeciwko nam nasz marazm i zadufanie.\nZ tych wątków wyłania się prawdopodobnie najgłówniejszy, czyli problem wolności i imperatyw odnoszenia sukcesów. Chodzi tutaj bowiem o to, czy artystyczno-intelektualne osiągnięcia są zdeterminowane i z góry określone przez konkretne, uniwersalne czynniki, jak na przykład uwarunkowania społeczne, etyczne, polityczne i gospodarcze, czy może wszystko rządzi się nieprzeniknionymi dla człowieka prawami i w istocie liczy się tylko intuicja, usposobienie i talent. Słomczyński zastanawia się zatem, czy bazujący na przypadkach artysta powinien odpowiadać na zapotrzebowanie swych potencjalnych odbiorców, czy raczej jego przeznaczeniem jest przezwyciężanie swoich ograniczeń i permanentny rozwój warsztatu. Konsekwencją tego jest wniosek, że każdy człowiek powinien sam o sobie decydować, gdyż i tak, wbrew teoretycznym postulatom, nie wpłynie w żaden sposób na naturę wszechrzeczy i prędzej czy później doświadczy czyhającego na niego zapomnienia. Dlatego najważniejsza jest autoreferencyjność, traktowanie siebie samego jako niezbywalnego punktu odniesienia i słuchanie głosu swojego serca. Dostrzegalnym przez poetę wyjątkiem od tego są rozbieżności pomiędzy narracjami Wschodu i Zachodu, odmiennymi ujęciami życia, dobrobytu i płci, pomiędzy którymi – jak się wydaje – nie sposób wypracować porozumienia. Latakia mówi nam więc o miejscach wspólnych, o tym, co przenika przez granice i burzy mury. Czymś takim jest na przykład miłość – chęć utożsamienia i scalenia się z kimś drugim, ukochaną osobą.\nLatakią Słomczyński pyta o przyczynę utraty przez naszą cywilizację naturalnej ciekawości świata, której pośrednimi etapami było zamknięcie się w sobie i wmówienie nam, że trzeba pozbyć się natychmiast wszystkiego, co wymyka się intuicyjnemu, niezaangażowanemu poznaniu. Proponowanym i praktykowanym tu panaceum na te problemy jest wyzbycie się ignorancji i otwarcie się na złożoność zjawisk, które są obce naszemu systemowi poznawczemu. Jednak zwodzący nas poeta nie poprzestaje na tym. Kreuje sytuacje liryczne, w których podmioty odrzucają swe przekonania o świecie i czynią ze swej świadomości pustą, niezapisaną stronicę. Efektem tego jest zawsze zaskoczenie. Najlepsze są tutaj bowiem niezaplanowane wzruszenia, akty iluminacji. Rzeczywistość się nie narzuca, jest jednorodnym tworem i nie jest intencjonalna, a więc istnieje sama dla siebie. Dopiero na kanwie tego nadbudowywane jest to, co (nie)ludzkie, ze szczególnym uwzględnieniem konsumpcjonizmu i braku szacunku dla samych siebie. By to zwizualizować i przy okazji w zawoalowany, subwersywny sposób skrytykować, Słomczyński z tkanki rzeczywistości wyrabia wieloaspektowe i chwytliwe metafory, które nigdy nie są ostatecznie ukierunkowane i w ogóle nie są przysposobione do argumentowania za konkretnymi konkluzjami. Zdaje się w ten sposób polemizować z głosami sprzeciwiającymi się poezji hermetycznej, „wysokiej” i zarazem niemającej rzeczywistych adresatów. W Latakii z jednej strony pokazuje zatem, że tworzywem wiersza może być wszystko, co w odmiennych kontekstach i na przestrzeni jednego tomu potrafi zaakcentować konieczność demontażu pewnych zastanych i niepotrzebnych formuł oraz wykazać, iż niektóre z nich, dzięki swej możliwości dostosowania się do zmiennych warunków kulturowo-socjologicznych, mogą nam powiedzieć znacznie więcej niż ich pozornie nowe zamienniki. Latakia pozostaje więc w ścisłym miejscu rozdziału pomiędzy tym, co niedokładnie zasłyszane lub wynikające z celowo przewrotnego zrozumienia jakiejś istotnej w danej kulturze narracji i tym, co wyraźne, bo wprost skierowane do podmiotu, choć i tak nie do końca dla niego samego możliwe do zrozumienia. Dlatego, gdyby ktokolwiek odczuwał potrzebę wykazywania innym sprzeczności i błędów logicznych, w Latakii można wyznaczyć wiele antagonistycznych głosów, spośród których rzadko kiedy wyłania się coś nadrzędnego, totalitarnie uznanego za najprawdziwsze i najstosowniejsze.\nPrzeważająca większość wierszy z Latakii jest koncentryczna, skupiona wokół jakiejś pretekstowej impresji, doznanej najczęściej mimochodem, jakby na marginesie życia, która służy poecie za bazę do czegoś znacznie bardziej skomplikowanego, a co – zupełnie inaczej niż w poprzednich tomach jego autorstwa – wymyka się jemu samemu i zostaje w pełni powierzone czytelnikowi. To wrażenie doklejania sensów, dopisywania ich i tworzenia z nich czegoś pomiędzy konsekwentnym opisem a surrealno-oniryczną grą sprawia, że Latakia pobudza wrażenie obcowania z dekadenckim raportem ze świata, który albo się kończy, co wywołuje w podmiocie gest radykalnego eskapizmu i fragmentarycznego dopuszczania do siebie zewnętrzności, albo ulega tak gwałtownej transformacji, że owe „ja” nie potrafi odnaleźć się w sytuacjach dla niego bez wyjścia. Rzeczywistość jest tutaj zatem nierealna, zbudowana z prefabrykatów i rozsypująca się ledwo, gdy się jej dotknie. Dlatego podmiot Latakii lawiruje pomiędzy ośmieszeniem jej baśniowo-magicznym repertuarem poznawczych „chwytów” a jej zakłamywaniem, wmawianiem jej czegoś, czego w niej nie ma, aby z hipotetycznego rozeźlenia świata na te niecne praktyki uzyskać prawdziwą wiedzę, a może coś jeszcze lepszego – przyznanie się do oszustwa.\nTak Słomczyński pokazuje Latakią, że efekt motyla nie jest fanaberią i wszystko w świecie jest ze sobą powiązane, a wszystko to, co negatywne będzie miało swe daleko idące reperkusje i w niewytłumaczalny sposób prędzej czy później na każdym odbije się czyjaś samotność, cierpienie czy po prostu zmierzanie świata do zagłady. Dziś jakakolwiek decyzja nie jest wyłącznie kwestią konsumpcyjnego wyboru, ale niepostrzeżenie przeradza się w dylemat moralny, a więc mający niewątpliwy wpływ na status człowieczeństwa. Problem tkwi jednak w tym, że tendencje dominujące w ówczesnym świecie nie pozwalają o tym otwarcie mówić, zalecając zamiast tego wstydliwość i zarzucając wsteczny charakter tego rodzaju głosów. Dziś – jak głosi Latakia – nie można być niewinnym i zwracać uwagę na problemy niecierpiące zwłoki, które giną w gąszczu narracji o niczym. Prywatny dobrobyt zdaniem Słomczyńskiego oślepia, zaciemnia jaskrawość problemów globalnych. Współbrzmiącym z tą krytyką aspektem jest to, że człowiek niczego nie nauczył się przez wieki od Natury, której rzekomo jest jedną z części i przez swój egocentryzm zapomniał o konieczności dbania o inne elementy tej „układanki”. Latakia unaocznia, że nie potrafimy wykorzystać naszej przebiegłości i racjonalizmu do pozytywnych celów i wyprzedzić destrukcję swą zapobiegliwością. Płacimy więc za to ogromną cenę, a każda jednostka jest przecież niepowtarzalna, niemożliwa do zreprodukowania, co rezonuje w jednej z najbardziej wymownych stron tej książki: Nie udawaj malarza. / Malowane nie działa. / O słońcu się milczy przy / uczulonych na światło.\nSzymon Słomczyński „Latakia”, Biuro Literackie, Stronie Śląskie 2016, s. 56\n„męczy się człowiek Miron męczy”, bo „Słońce świeci / nie siulpeci”, a on nie wie „którędy wyjść ze słowa?” Czyli „Święty Miron” w sennej jawie\n12 lutego 2017 nasirwizz\nTo nie jest jeszcze taka pra-\nwda do końca. Ale ostate-\ncznie to, że się umrze, to\nteż nie jest taka prawda\ndo końca, dopóki się nie\nprzeżyje śmierci. A podobno\nnikt jej nie przeżył.\nNiniejszy tom zbiera cztery pierwsze tomy poetyckie Mirona Białoszewskiego: Obroty rzeczy, Rachunek zaściankowy, Mylne wzruszenia oraz Było i było, które powstały na przestrzeni niespełna dekady. W każdym z nich autor praktykuje swe awangardowe reporterstwo, pokazując przy tym, że nic nie jest tutaj kostiumem. Dla niego całe życie było literaturą i odwrotnie: literatura stanowiła zapis egzystencji. Nie ma w tej materii u niego żadnych dysproporcji, choć z drugiej strony nie brak tutaj niespójności. To, że cokolwiek z tego, o czym u niego przeczytamy, może nosić znamiona kreacji i „przekombinowania”, wynika wyłącznie z tego, że dotychczas wszystkie sfery „peryferyjne”, jakie u Białoszewskiego zyskują pierwiastek świętości, były najzwyczajniej przez literaturę pomijane. Jego fraza jest mówiona, sprozaizowana, a tym samym odwołująca się do ludyczności, folkloru i przede wszystkim mistycyzmu (czy – być może bardziej – całej tradycji gnostycyzmu). W ten sposób – trudno powiedzieć, czy zamierzenie – Białoszewski stał się nowym „prorokiem” drugiej połowy ubiegłego wieku. Kimś, kto pokazał, że poezja po II wojnie światowej może zostać wskrzeszona i znów w jej struktury można wtopić przeróżne siatki znaczeń, które wzbudzają zachwyt, zdumienie i zastanowienie.\nBiałoszewski jest poetą, który stworzył swoją własną legendę i prywatną mitologię. Jego prywatność stanowi osnowę i fundament dla tej rewolucyjnej twórczości, która skierowała współczesną polską poezję w stronę rzeczy samej w sobie. Już w swoich pierwszych czterech tomach, pokazał, że nic nie jest niemożliwe dla poety niebojącego się odważnych rozwiązań formalnych – odejścia od interpunkcji, składni i zaproponowania zamiast nich swojego prywatnego, absurdalnie niepodrabialnego języka poetyckiego. To właśnie on jest jego największym wyróżnikiem i gwarantem rozpoznawalności. Łączy w nim pozorowaną niedbałość, język pozarozumowy, w jakiś przedziwny sposób pierwotny z językami, którymi władają zarówno dzieci, jak i dorośli i osoby starsze. Korzysta ze wszystkiego, co jest mu dostępne, by stać się swego rodzaju budowniczym alternatywnego uniwersum i siłą naturalnego rozpędu jego despotycznym władcą. Dlatego znajduje u niego miejsce to, co zasłyszane, wyobrażone, czy nade wszystko będące dziełem przypadku, jak to ma miejsce w niezliczonych zabiegach fonetycznych, oddających przejęzyczenia, „zasłyszenia” i nurtujące podobieństwa dźwiękowe. Jego postulat jest bardzo precyzyjny: Co najwyżej / krzyczmy małpim językiem. / naszym starym narzeczem, / o rzeczach najnowszych. Obcując z tymi tekstami nie możemy wysnuć wniosku, że nie jest tak, jak on pisze. Nawet nieprawda i fantazja stają się u niego tak prawdziwe, że aż na wyciągnięcie ręki. To wszystko wpisuje w formę wiersza, która najczęściej także na pierwszy rzut oka wydaje się zupełnie nieprzemyślana, pokawałkowana i przypadkowo rozstrzelona na przestrzeni strony, by już po chwili ujawnić swą „schodkową” strukturę, pełną współzależności i ukrytych mechanizmów. Każdy element, za sprawą swojego położenia, sugeruje swą ważność w danym wyznaniu, naświetla to, co go otacza i intensywnie współoddziałuje z tym, co bezpośrednio się z nim styka.\nBiałoszewski zawsze zwraca się do rzeczywistości za pośrednictwem apostrofy, jakby tymi swoimi quasi-modlitwami chciał dotrzeć do jej prawdziwego i niezafałszowanego przez narracje innych obrazu. Podróżując po Polsce i po swoim własnym, wyimaginowanym światoobrazie daje nam tutaj świadectwo magii, jaka ukryta jest w świecie na wyciągnięcie ręki. Mimo to trudno po lekturze jego wierszy ostatecznie stwierdzić, czy on – na drodze lirycznych uzewnętrznień – zaprasza nas do swojego świata, czy może bardziej odpowiada mu, abyśmy przyglądali się mu z boku, co prawda z zaangażowaniem, ale bez współuczestnictwa. W swej liryce jest bardzo zachłanny i bezkompromisowy – czerpie ze świata całymi garściami, jakby chciał oddać chwilę w jej polimorficzności, rozszczepialności na kolejne momenty-całości i wykazać tym samym przynależność konkretnego układu elementów do „ja”. Czytając go, czujemy się jakbyśmy w niespodziewanej chwili trafili do neoawangardowego teatru, w którym wszystko imploduje feerią zjawisk, a sami aktorzy-uczestnicy nie za bardzo orientują się w tym, co się tak naprawdę wokół nich (i w nich samych) tak naprawdę dzieje. Najbardziej znamienny jest zatem tutaj zachwyt nad światem i euforyczne podejście do niego, które nierzadko przeradza się w ekstatyczną afirmację. Białoszewskiemu chodzi o to, by ze znanych nam rozwiązań artystycznych, przeradzających się bardzo szybko w przejrzałe konwencje, wykrzesać ogień inwencji. Dlatego mamy u niego do czynienia z organizującymi się formami, czyli strukturami pozornie wymykającymi się autorowi, których przeznaczeniem jest oddawanie antyarchetypiczności otaczających nas przestrzeni. Ma się tu wrażenie, że tekst jest niezależny od człowieka i staje się sam z siebie, dzięki czemu nic się tutaj nie powtarza i wszystko jest żywiołowe, zaczarowane, poddane działaniu dylu-dylu / dyluwium / peryferyjnego.\nBiałoszewski jest niekwestionowanym mistrzem transpozycji i ekfraz. W swojej praktyce przekładania świata na słowa nie waha się przed niczym, począwszy od opisania religijnego obrazu, skończywszy na oddaniu konstrukcji kamienicy i ruchu miejskiego. Wszystko może być dla niego szarą eminencją zachwytu. Wydaje się, że w jego przekonaniu poezja klasycyzująca zbyt bardzo uciekła od życia w stronę transcendencji, zupełnie się w tym eskapizmie zgubiła i zbyt głęboko pogrążyła się w trywializacji, która – być może – okazała się bardzo kojąca swym zawężeniem spektrum tematycznego do abstraktów. Okazuje się bowiem, że piec kaflowy i nieprzecedzona w bogactwie, / łyżka durszlakowa mogą powiedzieć o wiele więcej o nas samych, niż jakiekolwiek uniwersalia wprowadzone do poezji. W Obrotach rzeczy słusznie pyta: A kto wymyślił, / że gwiazdy głupsze / krążą dokoła mądrzejszych? Dlatego to wszystko, co wymyka się zmysłom i ma nieprzeniknioną naturę, znajduje w jego liryce miejsce naczelne. Każdemu, kto mógłby wysunąć kontratak wobec takiej estetyki codzienności, zarzucając jej na przykład, że to niepoważne i uwłaczające etosowi poety, wprost rzuca wyzwanie i pokazuje zasadność swych racji: Spróbuj schwycić / ciało niebieskie / któreś z tych / zwanych „pod ręką”… Dla niego im bardziej się coś narzuca i im więcej miejsca zajmuje w codzienności, tym więcej tajemnic kryje i tym bardziej zasługuje na wnikliwą interpretację. Także jakiekolwiek traktaty metafizyczne, w jego przekonaniu, nie miałyby żadnego odzwierciedlenia bez wsparcia przedmiotów i miejsc, dlatego pisze wiersz Podłogo, błogosław! i stwarza alternatywną wersję Genesis, w której wszechbytem jest stół – punkt wyjścia i dojścia całej rzeczywistości. Świat nie jest u niego zgodny z powszechnie przyjętymi narracjami. Jest po prostu jego światem, rzeczywistością nieustaloną, kubistyczną i płynną zarazem. Bardzo blisko jest mu do uznania, że to on przynależy do świata, nie odwrotnie, dlatego w nim, a nie w sobie szuka prawd. Nie chce powiedzieć wszystkiego, co pomyśli głowa, gdyż jego celem jest odnowienie znaczeń i wydobycie języka z zastanych formuł, które są wynikiem kompromisu na płaszczyźnie konfliktu o przyległość słowa do rzeczy.\nGdybyśmy chcieli scalić te cztery odrębne tomy w jeden i zsyntetyzować jego treść, to nieuniknienie dotarlibyśmy do obrazu poety, który chwieje tym wszystkim / niby żuraw, scala rzeczywistość, która rozpada się pod jego nieobecność i raz na jakiś czas, dla zaczerpnięcia oddechu, wychodzi ze swojej stajenki, by skontrapunktować swój mikroświat w mieszkaniu makroprzestrzenią. Istnieje dlatego, że czuje w sobie siły oddzielające jego świadomość od powłoki cielesnej i zespalające go z miejscami, w jakich przebywa, a które ironicznie i w niewytłumaczalny sposób są nim samym. Jego ostoją są przedmioty-zwierciadła, w których dostrzega samego siebie i wartość naddaną, czyli dowody na to, że rzeczywistość nie jest raz na zawsze istniejąca, ale wciąż dokonują się w niej metamorficzne ewolucje. Chodzi Białoszewskiemu o to, by pokazać, że liczy się tylko to, czego człowiek może zaznać. To, że coś przez nas poznawane przed interakcją z nami miało swoją historię i po naszym przeminięciu nadal będzie egzystować w jakiejś formie, nie ma dla niego najmniejszego znaczenia. Dlatego związki przyczynowo-skutkowe są tutaj odsunięte na daleki plan, by wyeksponować harmonię „ja” z przedmiotem jego namysłu, gwałtowność dzikości świata i zawirowań wewnątrz form, w jakie wciela się przepoczwarzająca siła, która inicjuje mnożenia / wszystkiego przez wszystko. Wówczas, gdy nie jest to pozytywna przemiana, ale redukcja i uproszczenie, podmiot, zamiast wchłaniać realność, uzewnętrznia się w jej ramach i dokonuje się przez to z natury dekadenckie podważenie istnienia. Jego romans z konkretem i miłość tragiczna do krzesła sprawiają w ten sposób, że teksty wychodzące spod jego pióra oddają literalnie to, co jest ich tematem lub wprost przeciwnie – dążą do eliminowania, jakby chciały się zemścić na świecie za oszukiwanie w wielkiej grze życia, jak ma to miejsce w wierszu Krajobraz jako oko, gdzie tworzy / oglądane / oglądającego.\nJest to jednak dość kurtuazyjna konstatacja, gdyż o wiele częściej Białoszewski po prostu łapie nas za słowa. Ujawnia skalę nasycenia naszych wypowiedzi, odwraca zawarte w nich sensy, demontuje ich strukturę, wkomponowuje w zadziwiające układy i unaocznia, że często, krzywdząc język i ignorując gramatykę, czynimy dla niego wiele dobrego, poszerzając jego oddziaływanie na sfery dotąd przez niego niezaanektowane. Złączenie ze sobą potoczystości mowy codziennej i tego wszystkiego, co potoczne umożliwia zatem pokazanie Białoszewskiemu samego siebie jako kogoś, kto funkcjonuje symultanicznie z rzeczywistością i w pewien sposób jest jej odzwierciedleniem. Jemu także zdarzają się pomyłki, mylne wzruszenia, pomieszanie surrealizmu z realizmem, trwanie w pozycji horyzontalnej i traktowanie słyszenia z niedosłyszeniem na równych prawach. Wyróżnia go jednak to, że jego przestrzeń jest niesterroryzowana i nieupchana. Jego żywiołem jest wolność i swoboda. Te niesamowite wiersze mają więc najczęściej formę monologizowania ze światem, a więc wchodzenia z nim w taki dialog, którym włada on autorytarnie, dopuszczając do głosu tylko osoby sobie zaufane. Słowa Białoszewskiego są fantomowe – coś z nich jest wycinane, aby wprowadzić w nie nowy składnik, potęgujący niejednoznaczność i pokazujący w konsekwencji, że w kontempsiumplaniu jedynym ograniczeniem jest wyobraźnia. Podobnie dzieje się ze związkami frazeologicznymi, które są kontaminowane, rozbijane i łączone w przeróżne warianty. Bierze Białoszewski w ten sposób całą rzeczywistość i samego siebie w wielki, ironiczny i hiperbolizujący cudzysłów, w którym znajdzie się miejsce także i dla nas.\nMiron Białoszewski „Obroty rzeczy. Rachunek zaściankowy. Mylne wzruszenia. Było i było”, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2016, s. 430\n„Wyłączany telewizor / w kineskopu czarny lej / wsysa całą rzeczywistość, / aby nam się spało lżej”, czyli gdy poeta szuka „smaku / i / znaku / świata”, odnajduje „Wszystko znane, nienazwane”\n10 lutego 2017 nasirwizz\nszumi, Bo niemiarowo nie umi”\nPowiedzieć o Stanisławie Barańczaku, że był niezwykle wybitny to tak, jakby nic nie powiedzieć. Jego maksymalistyczne tłumaczenia, które wprowadziły do polskiej kultury wiele bezcennych tekstów. Jego działalność opozycyjna, którą bardzo przyczynił się do zmian ustrojowych w Polsce. Jego działalność naukowa i erudycyjne analizy dzieł chociażby Białoszewskiego, Herberta i Miłosza. I wreszcie jego poezja – przewrotna, lingwistycznie niepokorna, wyróżniająca się umiejętnością godzenia chaosu z porządkiem, intymności ze społecznym zaangażowaniem, formalnej wolności z kongenialnością w operowaniu formami klasycznymi, poezji niepoważnej z barokowo-metafizyczną. We wszystkim tym, bez wyjątku i co najmniej na równi mistrzowsko, był niezrównany i niepowtarzalny.\nZaczyna od krystalicznie czystego liryzmu w swym książkowym debiucie – Korekcie twarzy. Z tych wierszy wyłania się portret człowieka, który choć w pełni jest przekonany, że nigdy nie uda mu się tego spełnić, to ironicznie wciąż marzy o tym, aby stać się wolnym od najczęściej bardzo gwałtownych, emocjonalnych zawirowań i konfliktów z samym sobą. Zestawione jest to z pragnieniami odnalezienia prawdziwej miłości, takiego wzajemnego uzupełniania się i zespolenia z drugim człowiekiem, by punkt połączenia pomiędzy nimi był zupełnie niemożliwy do rozpoznania. Tak podmiot Korekty twarzy szuka wspólnoty ze wszystkim, co żywe i nieożywione w naturze, jakby chciał perspektywę swoich indywidualnych doznań skonsolidować z witalistycznym nurtem impresji, który ogarnia wszystko i wszystkich, pozwalając każdemu, kto tylko zechce, wcielać się w cokolwiek, co tylko umożliwi mu poszerzenie swoich mniemań o naturze świata. Znaczące jest tutaj również podejmowanie prób odpowiedzenia sobie na pytanie, czym w istocie jest bycie Polakiem i jakie wyzwania stawia to przed kimś, kto upewni się o swojej przynależności do tego narodu. W ten sposób, walcząc z wszechogarniającym przekonaniem o niemożności osiągnięcia czegokolwiek i pogodzeniem tego z imperatywem działania, Barańczak zdaje się rozpoznawać, czym jest jego talent i jakie są jego powinności wobec tradycji, światopoglądów potencjalnych czytelników i przede wszystkim nieustalonych i nieuchwytnych idei, jakie krążą w rzeczywistości – jątrząc niezgodę lub kojąc niepokoje. Dąży do tego poprzez pseudonimowanie. Już na samym początku swej drogi jest mistrzem w konstruowaniu obrazów, które są wieloznacznymi skrótami myślowymi. Udowadniają one potęgę jego wyobraźni symbolicznej, przeistaczającej wiersz w arenę zmagań jego własnego głosu z tendencjami preferowanymi przez poprzedników, jak na przykład surrealizm i ekspresjonizm. Prowadzi go to do koncepcji własnego języka poetyckiego, który ma nazywać na nowo to, co dla niego nieskalanie pełne i piękne, a dla innych już zużyte i przejrzałe. Na tym etapie jego namysł metapoetycki oscyluje wokół trzech kategorii: przeczuć, zaprzeczeń i pewności. Żadna z nich nie jest własna, każdą więc darzy się tutaj nieufnością. Korekta twarzy mówi więc jasno – literatura nie znosi kompromisów i połowicznych rozwiązań, trzeba mówić tylko o sobie i wyłącznie prawdę, a im większa introspekcja i niezgoda na zło, tym większa szansa na to, że słowo zbliży się do rzeczy.\nW Jednym tchem Barańczak o wiele więcej pozwala sobie w kwestii formy. Natomiast w sferze poetyckich postulatów staje się jeszcze bardziej konkretny – poezja musi przywrzeć do rzeczywistości do końca swoich sił, jej niezbywalnym przeznaczeniem jest mówienie o człowieczeństwie, demaskowanie go i wskrzeszanie idealności tego wszystkiego, co przez nasze działanie zaczyna się degradować. Świat jest zatem możliwością i zależy tylko od nas to, w jaką stronę zostaną skierowane jego siły, czy w afirmującą czy w negującą. Podmiot wszędzie dopatruje się tutaj dowodów na to, że świat podszyty jest śmiechem, a my – urzeczywistniające karnawalizację modele homo ludens – w swej bezradności poszukujemy w nim zasad, które sami uznajemy za relatywne i w konsekwencji nieprzydatne. Sąsiaduje to z kolejnymi wcieleniami wanitatywnych motywów, które najczęściej sprowadzają się do wniosku, że współczesność odpycha od siebie pamięć o zmarłych poprzez jej zrytualizowanie i wyzbycie z metafizycznego kontekstu. Dzięki temu w Jednym tchem świat staje się skondensowany. To, z czym tu obcujemy ekstrapoluje wszystkie ewentualności i odmienności, choć równocześnie nie upraszcza i znacząco akcentuje wagę poszczególności. Barańczak podejmuje problem językowej perspektywy, która od zawsze była bardzo skostniała przez powszechną antropocentryzację. Opisywane tu mówienie o świecie, jakie jest na co dzień przez nas praktykowane, zakłada obligatoryjne pomijanie wielu zjawisk i roszczenie sobie praw do wszechwładzy, gdy tak naprawdę takie nadzieje są płonne i człowiek niewiele może poradzić na to, co się w rzeczywistości rozgrywa. Efektem tego rodzaju językowych manipulacji jest atmosfera szczelności i wzajemne zrośnięcie się z sobą / mózgów i ust, a więc nowomowa, dehumanizacja i sprowadzenie egzystencji do niewiele wnoszących, ustandaryzowanych komunikatów. Barańczak, zaangażowany w walkę z komunistycznym systemem, unaocznia, że przed nadprodukcją bezsensu i relatywizacją życia można było wówczas znaleźć schronienie tylko w metaforze, która z jednej strony dokumentowała, a z drugiej zaś eksponowała cienką granicę pomiędzy życiem i śmiercią, ukryciem i demaskacją, działaniem w ukryciu i byciem ofiarą.\nW Sztucznym oddychaniu z 1974 roku odżywa cały repertuar rekwizytów z PRL-owskiej codzienności i powiązanych z nią pytań, do których zadawania Barańczak stwarza personę liryczną nazwaną N. N., jako swego rodzaju odpowiednika Herbertowskiego Pana Cogito. Jest postacią, która w swej zwykłości, powtarzalności wydaje się niezwykła, gdyż – pomimo wyłonienia się ze społeczności dotkniętej atrofią moralno-intelektualną i powielania wielu ówczesnych zachowań – jest w stanie zdobyć się na autorefleksję i dążyć na miarę swych możliwości do samoświadomości. Świat percypowany przez N. N. został pozbawiony metafizycznego fundamentu, wszystko opiera się tu na przekłamaniach, podległości szarego obywatela wobec systemu i powolnemu, choć sukcesywnemu demontowaniu tak pieczołowicie dotąd konstruowanej utopijności socjalizmu. To, co pozytywne i być może prowadzące do prawdy uznawane jest tutaj za naiwne, zgodnie z dominującą wówczas retoryką, a pozornie trywializowane życie N. N. staje się metaforą bezradności wobec wyroków losu i utajonego oporu przed stłamszeniem człowieczeństwa w trybach totalitaryzmu. Nieskuteczność jednostki wobec całego aparatu represji prowadzi Barańczaka do wykazania, że bez względu na jakiekolwiek rojenia despotów i tak świat wciąż będzie rządził się swoimi, niezmiennymi od wieków, prawami, które prędzej czy później oczyszczą rzeczywistość z tego, co złe. Pacyfistyczną antycypacją tego jest ciągle powracający tu obraz wznoszenia ze słów murów, które co prawda są bardzo łatwe do zniszczenia, lecz ich potencjał tkwi w perswazyjności, odsłanianiu prawdy, odsuwaniu zapowiedzi szaleństwa i weryfikowaniu języka. Dlatego w społecznym zaangażowaniu Barańczaka największą rolę odgrywa namysł nad tym, jak poeta powinien reagować na narracje o tym, że innej prawdy nie ma i bezprzykładny zbiorowy entuzjazm, oczarowanie ludzi jakąś myślą, stojącą skądinąd w wyrazistej sprzeczności ze swoimi wyznawcami. Koresponduje to z wyrażanym tu lękiem przed tym, że to, co dla poety najważniejsze, a więc język i powiązany z nim sposób obrazowania, zostaną wykorzystane do niecnych celów, pielęgnowania służalczości i wmawiania ludziom, że określona epoka wymaga określonych ofiar, a tam, gdzie drwa rąbią, tam w wióry wsiąka nasza krew.\nPoezja Barańczaka to permanentne pytanie siebie i świata, kim się jest. Bardzo dużo miejsca poeta poświęca cielesności i za jej pośrednictwem próbuje wytyczyć granice obcości. Pozostawiając często komunistyczne realia w domyśle, między wersami, zastanawia się nad tym, czy Kartezjusz rzeczywiście miał rację, gdy w swej słynnej frazie po cogito dodawał ergo sum. Człowiek współczesny nie może bowiem myśleć wszystkiego, wciąż ktoś coś mu wmawia i nieustannie spadają na niego ograniczenia, o wiele intensywniej uniemożliwia się mu cokolwiek, niż poszerza zakres jego wolności, co pogłębione jest na dodatek manipulowaniem jego sumieniem i hierarchią wartości. W ten sposób liryzm Barańczaka dąży do uniwersalności. Nawet wówczas, gdy PRL-owska codzienność wysuwa się na pierwszy plan, to w ogóle nie determinuje to spadku zasadności zawartych w jego wierszach idei lub ich niewątpliwej siły demaskacyjnej, wyodrębniającej z różnych epok te same pierwiastki, dążące do stłamszenia godności człowieka i wykorzystania go do swoich celów. Wspaniale obrazuje to Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu z 1980 roku. Dokonuje w nim Barańczak mistrzowskiego, można nawet rzec: antropologicznego portretu egzystencji tamtych lat. Mowa w nich o jamach w betonie, uwłaczających mieszkaniach, w których nic nie zostało wykonane tak, jak należy, a więc stają się dla poety osobliwymi symbolami indolencji tamtego systemu, pokazującemu w ten prozaiczny i „podprogowy” sposób obywatelowi, jaki jest szacunek dla niego ze strony rządzących. Właściwe jest poecie w tym tomie zdystansowanie w komentowaniu faktów, które przywoływane są w formie czystej i ironicznej po to, by podkreślić zło epoki i ludzką bezradność wobec jej marazmu. Kulminuje to w Wierszach nabywczych, w których Barańczak – wykorzystując ówczesną retorykę przeciwko niej samej – opisuje stanie w PRL-owskich kolejkach, które w jego optyce stają się dowodem na to, jak nieludzkie jest sondowanie wytrzymałości człowieka i uzależnianie jego przetrwania od wiary w coś tak naprawdę bezsensownego.\nPo tym wszystkim następuje Atlantyda, która jest świadectwem rozdarcia Barańczaka pomiędzy intelektualnym przywiązaniem do Polski, opuszczonej z powodu emigracji a Nowym Światem – amerykańską rzeczywistością, w zupełności wolną od komunistycznego zamordyzmu i stawiającą poecie nowe wyzwania w postaci kapitalizmu. Choć z pewnością w życiu Barańczaka wiele się zmieniło, gdy zaczął uczyć na Harvardzie, to w jego twórczości można zaobserwować mimo wszystko pewną stałą. Wciąż czuje się obcy, nieprzystosowany i teraz jeszcze bardziej niezrozumiany przez znalezienie się w zupełnie odmiennej kulturze. W Ameryce wiele rzeczy robi już naprawdę. Gdy zawiązuje na ulicy sznurowadło to po prostu dlatego, że mu się rozwiązało, a nie po to, by sprawdzić, czy czasem ktoś za nim nie idzie. Niemniej udawanie dalej jest częścią jego życia, szczególnie w kontaktach międzyludzkich, gdy musi praktykować small talk lub mówić to, co umie, nie to, co by pragnął. Wszystko to potęguje wrażenie, że dla Barańczaka epifanie codzienności są kluczem do metafizyki. Ostentacyjność, kurtuazja, czy niezręczność, z jaką rzeczywistość wchodzi z nim w interakcje, pozwala mu za pośrednictwem języka poezji mówić o swoich tęsknotach i wygnaniu, które jest, jak sądzę, odkryciem siebie na nowo w perspektywie literatury światowej i nowoczesności w ogóle.\nDowodem na wezbranie tych wątków jest tom Widokówka z tego świata, którym Barańczak, chociażby już nawet w samym tytule, sugeruje zintensyfikowanie poszukiwań swojego podmiotu w kwestii jakiegoś transcendentalnego kontrapunktu dla tego, co realne bądź zreifikowane. Można uznać, że jego „ja” liryczne – wchodząc w drogę odpryskom świata – jest tutaj zarazem zakładnikiem perspektywizmu i solipsyzmu. Wie tylko o tym, co na pewnym etapie przedarło się do jego horyzontu poznawczego i zwróciło jego uwagę. Poza tym, wbrew usilnym działaniom, nadal nie wie, czy to wszystko dookoła istnieje tylko dlatego, że on to poznaje, czy może znaczenie rzeczy i zjawisk jest niezbywalne, przypisane im bez względu na jakąkolwiek podmiotowość. Takie sugestywne, bezpośrednio deklarowane przeorientowanie się na opozycję sacrum–profanum wskazuje być może także na to, że sam poeta stanął przed wyzwaniem oswojenia się z diagnozą swojego stanu zdrowia i nieuniknionym odchodzeniem. Wiele wierszy powstałych od tej pory mówi o byciu „tu”, ale z trudno wytłumaczalnym wychyleniem w nieokreślone topograficznie „tam”, gdzie wszelkie ziemskie dychotomie nie mają już żadnego znaczenia i gdzie wreszcie zazna się ukojenia, pozostawiając przy tym w realności subtelne ślady siebie, które co prawda będą miały swoje reperkusje przez lata, lecz kiedyś, nieuchronnie i raz na zawsze, zanikną. Często myśli się w Widokówce o Bogu, o kimś, kogo tu nie ma, ale kogo działania na wszystko mają wpływ i do kogo człowiek przynależy. Podmiot zdaje się optować za tym, że jest teraz po jednej stronie świata, gdzie ma tylko jedną szansę na bycie współobserwatorem.\nPrzedostatnim tomem Barańczaka jest Podróż zimowa – zbiór dwudziestu czterech wierszy napisanych do Winterreise, dzieła Franza Schuberta z 1827 roku. Powoływany tutaj do istnienia podmiot-bohater jest symbolem skali doświadczeń, jakie czyhają na współczesnego człowieka. Dręczy go brak miłości, niemożność znalezienia jakiejkolwiek bratniej duszy i rozpacz, jaka go ogarnia w kontakcie z lodowcowymi strefami. Świat jest tutaj tymczasowy, zanieczyszczony intelektualnie i fizycznie, istniejący dzięki kłamstwom i wyjałowieniu obiecanego lądu. Wszystko to ma zaświadczać za tym, że ci, którzy ustanowili naszą cywilizację, najzwyczajniej się pogubili. Nie dostrzegli w porę, że dążenie do wygody i poprzestawanie na partykularnych interesach zubaża podłoże dla jakiegokolwiek samokrytycyzmu i paraliżuje intelekt, uniemożliwia mu wypracowywanie rozwiązań dla dylematów dręczących ludzkość od wieków. Rzeczywistość w Podróży zimowej jest aż tak absurdalna i przenicowana, że destruują ją nawet ci, którzy wciąż ubolewają nad jej upadkiem. Choć – rzecz jasna – etyczna wymowa tego wszystkiego zależy od każdego czytelnika z osobna, to jednak wydaje się, że z tego krajobrazu cywilizacji jako pustego cmentarzyska idei, do których mało kto się przyznaje, wyłania się obraz jednostki odnajdującej źródło prawdy w samej sobie, a być może także źródło do wszystkiego innego.\nCałą tę liryczną przygodę, walkę o myślenie i prawdę, oscylowanie między literaturą i życiem, łączenie wersyfikacyjnego mistrzostwa z humorem, zamyka Chirurgiczna precyzja, tom z 1998 roku. Tutaj akcentuje się wagę piękna, jako nieśmiertelnego komponentu świata, który kontrastuje z autodestrukcyjnością ludzkich działań. Tu wciąż na pierwszy plan wysuwa się język i dziejące się w nim rewolucje, które dokonują przewartościowań niemożliwych do zaakceptowania przez poetę. Poniekąd można uznać, że Barańczak stwarza tutaj swój etos artysty – kogoś, kto pod względem aparycji jest zupełnie niepozorny, jednak swoimi umiejętnościami i talentem potrafi zachwycić i dokonać niemożliwego. Uważa, że ludzie takiego autoramentu mogą pomóc innym w odnalezieniu sensu, odwagi w podejmowaniu ze światem dialogu i drzemiącej w nich nieufności do przejawów odchodzenia znanego im świata w nicość. Emanuje z tego tomu bowiem przekonanie, że nieuchronnie zbliża się chwila, w której nić swojego życia trzeba będzie z chirurgiczną precyzją odciąć od nici innych, równolegle biegnących, ale niestety dłuższych. W jednym z zebranych tu wierszy Barańczak wyznaje żonie, że nigdy nie udało się jej mu znudzić, w przeciwieństwie na przykład do chińskich pierożków i powieści Nabokova. Myślę, że on sam nie opanował nigdy umiejętności znudzenia się nam, którzy wciąż w tych wierszach możemy się z nim spotkać. Kiedykolwiek tylko zechcemy.\nStanisław Barańczak „Wiersze zebrane”, Wydawnictwo a5, Kraków 2006


Legalne narkotyki | Gazeta Lubuska\nDorota Nyk 09.12.2008\nW nowym sklepie są między innymi tego typu urządzenia służące do wdychania różnych pobudzających substancji (fot. Dorota Nyk)\nW Głogowie kwitnie nowy biznes. Powstał sklep z dopalaczami, czyli substancjami działającymi podobnie do narkotyków. Są już pierwsi klienci.\nTego typu sklepy wzbudzają kontrowersje w całym kraju. A właśnie powstaje ich sieć. Firma ma siedzibę w angielskim Menchesterze i zapowiada, że w Polsce otworzy sto swoich punktów.\nCzym są dopalacze? Lekarze i psychologowie nie mają wątpliwości, że działają jak narkotyki. Ale ich sprzedaż jest legalna, bo żaden z ich składników nie jest zabroniony polskim prawem. Są to substancje projektowane komputerowo. Walka z nimi przypomina walkę z wiatrakami.\nMożna zakazać handlować jedną substancją, ale producenci szybko zmodyfikują cząstki w niej zawarte i sprzedawać zaczną ją pod nową nazwa, legalnie. Dotychczas wszelkie zabiegi państwa w kwestii zabronienia sprzedaży dopalaczy się nie udały.\nMinisterstwo... nic nie zrobi\nWiększość z nich zawiera substancję zwaną benzylopiperazyną, która działa podobnie do amfetaminy. We wrześniu "Wprost" podało, że ministerstwo zdrowia zapowiedziało, iż w ciągu półtora miesiąca zakaże sprzedaży tej substancji.\n- Przedstawiliśmy projekt ustawy, który wycofuje z legalnego obrotu tę substancję. Nic więcej nie zrobimy - zapowiedział nam dziś w rozmowie rzecznik prasowy ministerstwa zdrowia Jacek Gołąb. Powiedział też, że ten projekt ustawy jest obecnie w Sejmie.- Ale za to ministerstwo sprawiedliwości powołało zespół, który pracuje nad tym, jak wyeliminować dopalacze. Powstaje nowela do prawa karnego dodał.\nAle tam ciemno!\nNa razie firma rodem z Wielkiej Brytanii co jakiś czas otwiera nowy sklep. Kilka dni temu w Głogowie, na Starym Mieście przy ul. Balwierskiej. Byliśmy tam. Wnętrze jest pomalowane na czarno, tylko lekko oświetlone. Panuje więc w nim półmrok, atmosfera tajemnicy i pewnego rodzaju spisku. Pod ścianami stoją szklane witryny z towarami oferowanymi do sprzedaży. Trzeba mieć gruby portfel, bo najtańsze kosztują 70 - 80 zł. To na przykład kilka sztuk pastylek, na opakowaniach widnieje ostrzeżenie, że nie nadają się do spożycia przez ludzi. Są także różnego rodzaju fifki, fajki i inne gadżety.\n- A do czego to służy? - pytam sprzedawcy wskazując na atrapę trupiej czaszki z rurką i fifką do wdychania. Na początku chce mi wytłumaczyć, jak tego używać, ale potem rezygnuje: - Nie, nie wiem - odpowiada tajemniczo.\nSą już pierwsi klienci. Sama spotkałam grupkę chłopaków, którzy przyszli zobaczyć, co jest w tym sklepie. Jeden z nich kupił jakieś tabletki i zapłacił prawie 80 zł. Sklep jest otwarty od godz. 14.00 do 22.00. Trochę osób tu zagląda wracając lub idąc na imprezę...\nPolicja już była\n- My możemy to miejsce tylko monitorować. Tak też robimy. Policjanci już się tam rozejrzeli - mówi oficer prasowy głogowskiej komendy Bogdan Kaleta. - Czekamy na nowe rozwiązania prawne. W tej chwili wszystkie sprzedawane tam środki nie są objęte zakazem. Przestrzegamy jedynie, że te substancje mogą być niebezpieczne, mogą uzależniać, ich działanie może być nieobliczalne w skutkach.\n- Byliśmy w szoku, kiedy dowiedzieliśmy się, że w naszym mieście powstał taki sklep - mówi Martyna Rybka ze stowarzyszenia dla młodzieży "Szansa". - Co możemy powiedzieć? Co możemy zrobić? Trzeba zrobić wszystko, żeby uchronić młodzież, bo to są środki niby legalne, lecz działają tak jak narkotyki. My jako "Szansa" możemy jedynie apelować, rozgłaszać, uczulać rodziców, żeby pilnowali na co dzieciom dają pieniądze.


Nowoczesne aluminium i celtyckie skarby w nowej realizacji Aluprof - fasady21.pl - portal branżowy\nHome » Aktualności » Nowoczesne aluminium i celtyck...\nAby osiągnąć najwyższy możliwy poziom bezpieczeństwa, inżynierowie zastosowali system przeciwpożarowy MB-78EI.\nCsillaghegyi Árpád Forrásfürdő, znajdujące się na obrzeżach węgierskiego Budapesztu jest położone wśród lasów, na polach tarasowych, których uprawą zajmowali się starożytni Rzymianie. Nazwa kurortu pochodzi zaś od legendarnego wodza węgierskiego - Árpáda, który na początku X wieku miał, według legend, zostać pochowany w okolicy. Historia term sięga XIX w. Już wtedy Węgrzy wykorzystywali wodę, która wypływała ze źródła na wzgórzu. Gromadzili ją w wysokim, ceglanym basenie i zasilali nią młyn. Pierwsza wersja kąpieliska pochodzi z lat dwudziestych ubiegłego wieku - sto lat temu na gości czekały dwa baseny rekreacyjne i długi, 50-metrowy basen pływacki. Obiekt, który w ówczesnych czasach był jednym z najnowocześniejszych kompleksów tego typu (posiadał m.in. pierwszy na Węgrzech basen z falami), był w stanie ugościć nawet 6 tys. osób i bez kompleksów konkurował z najlepszymi europejskimi strefami wodnej rekreacji.\nAby osiągnąć najwyższy możliwy poziom bezpieczeństwa, inżynierowie zdecydowali o zastosowaniu systemu przeciwpożarowego MB-78EI. System ścianek bezszprosowych pozwala na swobodne projektowanie i budowę dużych wewnętrznych ścian działowych. Dzięki przezroczystemu modułowi konstrukcje wykonane z elementów systemowych optycznie powiększają wnętrze budynku. Jednocześnie system zapewnia bezpieczeństwo, spełniając wymagania dotyczące ewakuacji, ponieważ umożliwia tworzenie ochronnych stref przeciwpożarowych. Jedną z najbardziej fascynujących części budynku jest panoramiczny taras z widokiem na saunę, usytuowany na piątym piętrze. Nie tylko ze względu na zapierający dech w piersiach widok, ale także dlatego, że znajduje się tu wiszący basen typu „infinity pool". Lewa strona tarasu zakończona jest imponującym wiatrołapem, którego realizacja była możliwa także dzięki innowacyjnym produktom firmy Aluprof. System ścian osłonowych MB-SR50N charakteryzuje się wąskim profilem i lekką konstrukcją, a jego specjalny kształt pozwala na wykonanie ozdobnych elewacji z wąskimi, ledwie widocznymi liniami podziału, zapewniając jednocześnie trwałość i wytrzymałość konstrukcji.\nKąpielisko w Csillaghegy to dziś jedno z najnowocześniejszych, a zarazem widowiskowych term w Budapeszcie. Niewątpliwym plusem miejsca jest to, że nie jest aż tak zatłoczone, jak inne najpopularniejsze termy w Budapeszcie. Łaźnie Gellérta, czy Széchenyi są oblegane przez cały rok, szczególnie w sezonie letnim. Na kąpielisku Árpáda znajdziemy też... więcej ochłody. Wody w basenach i strefach rekreacyjnych pochodzą z głębokich źródeł i mają temperaturę około 22°C, która tylko nieznacznie wzrasta podczas lata.


Immobel w Polsce: projekty nieruchomości na miarę oczekiwań klientów\nNasza obecność w Polsce\nProjekty na rynku nieruchomości na miarę oczekiwań klientów\nZobacz nasze projekty w Polska\nNasza działalność w Polsce w liczbach\nprojektów w trakcie realizacji\nW Polsce Immobel działa w największych miastach w kraju, dążąc do rewitalizacji strategicznie położonych budynków w centrach dużych miast. Zgodnie z oczekiwaniami użytkowników końcowych realizujemy wielofunkcyjne projekty na rynku nieruchomości, w których życie prywatne, praca i wypoczynek przeplatają się ze sobą.\nWspółpracujemy z władzami miast, aby nasze ambitne projekty wpisywały się w rozwój przestrzenny miasta, a także aby poprawić mobilność i aspekty zrównoważonego rozwoju naszych projektów na rynku nieruchomości.\nDowiedz się więcej o naszym profesjonalizmie\nGranary Island, Gdansk\nNasze projekty na rynku nieruchomości w Polska 2\nWszyscy pracownicy Immobel są ludźmi pełnymi pasji i podzielają te same wysokie standardy i wizję. Ich cel: wcielanie ambitnych projektów w życie.\nNowa zabudowa Wyspy Spichrzów, doskonały przykład profesjonalizmu Immobel w zakresie rewitalizacji centrów miast, zdobyła nagrodę MIPIM w kategorii Najlepszy Projekt Miejski w 2020 roku. Zespół jest dumny z tej prestiżowej nagrody, również dlatego, że projekt został wybrany ze względu na jego wkład w oferowanie lepszych warunków życia, poprawę integracji społecznej, zwiększenie wzrostu gospodarczego i kreowanie miasta przyszłości, w którym ludzie będą w centrum.\nOlivier Thiel dyrektor zarządzający Immobel Poland\nSkontaktuj się z Immobel Poland\nDoskonała lokalizacja w sercu Warszawa, w pobliżu głównych dróg dojazdowych do miasta.\nKeyloop otworzy swoje pierwsze biuro w Central Point\nKeyloop, międzynarodowa firma specjalizująca się w dostarczaniu nowoczesnych rozwiązań w zakresie oprogramowania dla branży motoryzacyjnej, otworzy swoje pierwsze biuro w Polsce w wieżowcu Central Point należącym do Immobel. Biurowiec zlokalizowany jest w samym centrum Warszawy przy skrzyżowaniu ulic Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej. Keyloop wynajęło 1687 mkw. nowoczesnej powierzchni biurowej i zajmie najwyższe piętra w budynku.\nDołącz do Immobel\nCodzienne zaangażowanie i ambicje naszych pracowników to źródło naszego sukcesu. To dzięki tym 200 utalentowanym osobom jesteśmy na dobrej drodze do spełnienia naszych marzeń.\nPoznaj kulturę Immobel\nImmobel zajmuje się całym procesem deweloperskim, od poszukiwań do akwizycji, w tym opracowaniem, marketingiem i sprzedażą projektu. Nasze zespoły tworzą wyjątkowi profesjonaliści. Jesteś gotów na wyzwania i chcesz, aby to co robisz, miało znaczenie? Oferujemy wiele możliwości w ciekawym i stymulującym otoczeniu.\nImmobel regularnie prowadzi rekrutacje utalentowanych osób, aby poszerzyć swój zespół i zapewnić wsparcie swoim projektom.


40 lecie zespołu BAJM w Częstochowie\n30 września w Częstochowie świętować będziemy urodziny zespołu Bajm. Na jubileuszowy koncert zapraszamy o godzinie 18:00.\nBajm to ikona polskiego pop-rocka. Został założony w marcu 1978 r., a już pół roku później podbił cały kraj piosenką "Piechotą do lata". Debiutancki album grupy ukazał się dopiero w 1983 r. i przyniósł takie hity, jak: "Nie ma wody na pustyni", "Co mi Panie dasz", "W drodze do jej serca" i "Józek, nie daruję Ci tej nocy".\nZespół ma na swoim koncie 15 nagranych albumów, trzy miliony sprzedanych płyt, dziesiątki wygranych konkursów i nagród oraz ponad pięć tys. występów.\n23.02 , godzina: 20:00\n05.03 , godzina: 14:00\n09.03 , godzina: 13:00\nTeatr Baniek Mydlanych „Dziwactwa Mistrza Bulbulasa” w Akademickim Centrum Kultury i Sportu w Częstochowie\n23 luty 2019, g: 20:00\n05 marzec 2019, g: 14:00\n09 marzec 2019, g: 13:00\n10 marzec 2019, g: 18:00\nXXXIV Balonowe Mistrzostwa Polski w Złotym Potoku - dzień I\nXXXIV Balonowe Mistrzostwa Polski w Złotym Potoku - dzień II\nStand-up Profanum przedstawia: Błażej Krajewski i Mateusz Socha


Forum Mleczarskie: Hochland Polska: Innowacyjność to warunek bycia liderem na rynku\n– Dzisiaj szukamy produktów smacznych, naturalnych, odżywczych, w wygodnych opakowaniach. Zaczynamy dostrzegać coraz wyraźniejszy związek między sposobem odżywiania, a jakością i długością życia. Szukamy coraz bardziej wyrafinowanych smaków, które dają nam przyjemność doznań sensorycznych. Nabiał zawsze był i będzie odbierany pozytywnie, jako zdrowy i niezbędny element codziennej diety, która powinna być bogata w całą serię suplementów znajdujących się w produktach mlecznych, takich, jak wapń, białko, witaminy – dodaje Jacek Wyrzykiewicz.\n– Konsumenci w Polsce nieustannie uczą się odmian i gatunków sera. Z jednej strony ze względu na fakt, że jesteśmy ciągle w biegu i cierpimy na permanentny niedoczas potrzebujemy wygodnych i szybkich rozwiązań. Z drugiej strony oczekujemy, aby to, co jemy było naturalne, zdrowe, prawie jak z ogródka i jednocześnie smaczne. Pogodzenie tych rzeczy jest wielkim wyzwaniem.\nMamy sery topione, które są wygodne, smaczne i bez konserwantów. Kluczem do rozwoju kategorii jest wprowadzenie nowych rozwiązań w zakresie opakowań, smaku, składników. To miejsca na prawdziwe innowacje, która powiększą grupę konsumentów oraz wprowadzą nowe okazje do konsumpcji. Kategorie, które mają szanse osiągnąć duży sukces na rynku powinny wpisywać się w masowe trendy – wskazuje nasz rozmówca.\n– Jesteśmy cały czas zaangażowani w rozwój prowadzonych na rynku kategorii, wykorzystujemy ich wysoki potencjał. Nie tylko jesteśmy otwarci na innowacje, ale stanowią one dla nas warunek konieczny utrzymania pozycji lidera na półce sklepowej i w umysłach konsumentów. Najnowsze dane pokazują, że przeciętny Polak zjada rocznie około 16 kg sera a Francuz aż 26,7 kg. To daje Polsce dużą perspektywę na rozwój. Polscy konsumenci coraz większą wagę przykładają do zdrowia i bezpieczeństwa produktów, a także środowiskowych i etycznych uwarunkowań procesu produkcji – podsumowuje Jacek Wyrzykiewicz, PR & Marketing Services Manager w Hochland Polska.


Oferta nr: 82720, dodano 14.10.2019\nTwoje dziecko poczuje się jak prawdziwa gwiazda! Świetna muzyczna zabawa!\n56,70 zł zamiast 79,90 zł za mikrofon ledowy ze statywem\nKażdy rodzic chce rozwijać talent swojego dziecka! Z nami możesz tego dokonać. Mikrofon ledowy ze statywem to doskonały produkt na rozwijanie umiejętności wokalnych najmłodszych. W zestawie: zdejmowany mikrofon, statyw, który posiada możliwość regulacji wysokości, podstawa, która jest głośnikiem z migającymi na czerwono i niebiesko światełkami oraz kabel do podpięcia MP3. Radość dziecka i wspaniała zabawa gwarantowana!\nOkazja: Mikrofon ledowy ze statywem\nNumer oferty: 82720


mapi 19.07.2012 11:07\nPonad 600 tys. propozycji wycieczek oferuje nowy projekt właściciela sieci Empik. Choć czas na start serwisu nie jest najlepszy, spółka EM&F widzi w turystyce duży potencjał. - W całej Europie turystyka jest jedną z najdynamiczniej rozwijających się kategorii rynku e-commerce - mówi Michał Grom, dyrektor ds. e-commerce Grupy EM&F.\nPrace nad stworzeniem nowego portalu zaczęły się w lutym, serwis oficjalnie ruszył pod koniec czerwca. Jak czytamy w informacji prasowej, " Empiktravel.pl to multiproduktowy portal turystyczny, który udostępnia bogatą ofertę (ponad 600 tysięcy) wycieczek turystycznych w całej Europie i na świecie". Są też egzotyczne kierunki: serwis proponuje wycieczki na Bliski i Daleki Wschód, do Afryki, a także krajów Ameryki Środkowej i Południowej.\nEmpik, wchodząc na grząski grunt turystyki, nie zdecydował się na samodzielne organizowanie wycieczek - serwis jedynie pośredniczy w sprzedaży ofert swoich partnerów, wśród których są najbardziej renomowane polskie biura podróży, takie jak Neckermann, Itaka, TUI czy Rainbow Tours. W gruncie rzeczy jest to duży agregator ofert czołowych biur podróży zgrupowany w jednym miejscu - po wpisaniu w wyszukiwarce interesujących nas kryteriów wyjazdu możemy porównywać oferty różnych biur.\nW przyszłości klienci Empik Travel będą mogli w serwisie kupić bilety lotnicze, zarezerwować nocleg lub wynająć samochód. Jednocześnie Empik ostrożnie patrzy na możliwość samodzielnego organizowania wycieczek. - W tej chwili ciężko nam mówić o takich planach czy możliwościach. Z pewnością naszą wielką siłą jest zaufanie, jakim klienci obdarzają markę Empik. Dążymy do tego, aby klienci Empiktravel.pl zyskali gwarancję zawsze udanych i bezpiecznych wakacji - mówi Michał Grom, prezes spółki E-commerce Services, dyrektor ds. e-commerce Grupy Empik Media & Fashion. I od razu podkreśla, że choć serwis nie jest jeszcze mocno promowany, już pozyskał wielu klientów. Ich preferencje nie różnią się jednak od statystycznego polskiego turysty wyjeżdżającego na wczasy z biurem podróży: w ciągu pierwszych trzech tygodni działania w serwisie najchętniej kupowano wycieczki do Bułgarii, Grecji, Turcji, Tunezji, Cypru, a także Gruzji.\nWłaścicielem Empik Travel jest należąca do EM&F spółka E-commerce Services, która zarządza również sklepami internetowymi Empik.com, Smyk.com oraz Empikfoto.pl. Przedstawiciele spółki nie chcą jednak mówić, ile kosztowało uruchomienie serwisu, jakie i kiedy zyski chcą osiągnąć, a także ilu docelowo klientów chcieliby obsłużyć. - W chwili obecnej nie możemy udzielić informacji na temat estymowanej liczby klientów. Wierzymy, że uruchomienie serwisu Empiktravel.pl spotka się z dużym zainteresowaniem wśród klientów, którzy docenią naszą profesjonalną obsługę i bogatą ofertę - mówi Grom.\nEmpik uruchomił serwis w nie najlepszym momencie - na początku lipca upadłość ogłosiło duże biuro podróży Sky Club, kilka dni później działalność zawiesiły biura podróży Alba Tour oraz Africano Travel, pozostawiając na lodzie kilkaset osób przebywających na wykupionych w tych biurach wycieczkach. Klimat dla branży nie jest więc najlepszy, ale Grom się z tym nie zgadza. - W całej Europie kategoria turystyka jest jedną z najdynamiczniej rozwijających się kategorii rynku e-commerce. Obserwując ten rozwój, odpowiadamy na rosnące potrzeby rynku - mówi Michał Grom. - Jesteśmy przekonani, że Empiktravel.pl szybko znajdzie się w czołówce polskich serwisów turystycznych - dodaje.\nEmpik Travel zapewnia też gwarancje dla klientów w przypadku problemów wysyłającego klientów biura podróży. Jeśli organizator imprezy ogłosi upadłość, a płatność zostanie dokonana kartą kredytową, Empik gwarantuje zwrot pełnej wartości wycieczki.\nCzy Empikowi uda się przyciągnąć klientów Co o tym sądzisz?


Środa 16.12.2015 05:20\n9 grudnia 1980 roku o 17.30 na wiertni Maszewo 1 wybuchł pożar. Na szczęście nie było ofiar. Ta katastrofa została uznana za jedną z poważniejszych w świecie. Pożar szybu pod Karlinem podziałał ożywczo, bo obywatele nabrali nadziei na wielką ropę. Kraj obiegła wieść, że może jej było nawet tyle co w Kuwejcie. Po 19 dniach próbnej eksploatacji szyb zamknięto. Nadzieje na drugi Kuwejt zgasły tak szybko, jak się pojawiły.\nSuper Series w Kuwejcie\nPodczas turnieju tenisa stołowego w Kuwejcie ponad 230 zawodników i zawodniczek z 33 krajów. Do faworytów należą reprezentujący Chiny Fan Zhendong wśród mężczyzn i Liu Shiwen wśród kobiet.\nPolonia Warszawa - Amator Maszewo\nAmator Maszewo - MKS Polonia Warszawa


Wyb�r Feedera - Forum W�dkarskie Sp�awik\nW�dkarstwo > Grunt > Feeder i Picker > Wyb�r Feedera\nnie, 31 maj 2009 - 19:53\nMam zamair zakupic nowy feeder w niskiej cenie: wybra�em 2 modele a mamnadzieje �e Wy mi pomo�ecie wybra� ten lepszy:1)http://www.allegro.pl/item639438674_mikado...atis_od_ss.html2)http://www.allegro.pl/item641587011_konger...lka_gratis.htmlAcha b�de �owi� na rzece Wis�a. W pobli�u g��wek(tam), na kanale ciep�ym po�aniec....\nnie, 31 maj 2009 - 21:21\nNr u�ytkownika: 22,185\nMysle . ze obydwa kije beda dobre do polowu ryb:D Ale na twoim miejscu wybra� bym Mikado...Jest to dobra i szanowana firma.Pozdro!!!\npon, 01 cze 2009 - 16:37\nDo��czy�: wto, 29 sty 08\nNr u�ytkownika: 7,573\nJa te� mam MIKADO tylko inny model, spisuje si� bardzo dobrze.\npon, 01 cze 2009 - 17:09\nNr u�ytkownika: 24,537\nKt�ry by� nie wybra� to b�dzie dobrze! Sam mam feedera firmy Konger, z kt�rego jestem bardzo zadowolony i osobi�cie sk�ania�bym si� do wyboru tej marki.\nwto, 02 cze 2009 - 14:08\nTe� mam feedera marki Konger i spisuje si� wy�mienicie.\nwto, 02 cze 2009 - 14:55\nDo��czy�: wto, 19 maj 09\nNr u�ytkownika: 24,140\nCYTAT(zdzisiek17 @ nie, 31 maj 2009 - 18:53) Mam zamair zakupic nowy feeder w niskiej cenie: wybra�em 2 modele a mamnadzieje �e Wy mi pomo�ecie wybra� ten lepszy:1)http://www.allegro.pl/item639438674_mikado...atis_od_ss.html2)http://www.allegro.pl/item641587011_konger...lka_gratis.htmlAcha b�de �owi� na rzece Wis�a. W pobli�u g��wek(tam), na kanale ciep�ym po�aniec....Witam! Posiadam obydwa wspomniane feederki-r�nice s� przede wszystkim w wykonaniu-Mikado jest ci�szy, ale lepiej wywa�ony i ma dwustopkowe przelotki, natomiast Kongerek-l�ejszy, przelotki jednostopkowe i do�� mocno odsuni�te (no i ta r�koje�� p� pianki ,p� korka z wyra�nym ��czeniem). Powiem tak-Kongerem lepiej mi si� zarzuca(jest nieco mocniejszy+wi�kszy c.w.), a Mikado lepiej holuje. Uwa�am, �e obydwa kije znakomicie spe�niaj� swoje zadanie pomimo r�nic mimo, ja po testach wybra� bym Mikado (cena i trzy szczyt�wki i d�ugo��), ale wyb�r nale�y jednak do ciebie. Pozdrawiam.\nTrudno jest z�owi� du�� ryb�, jeszcze trudniej j� wypu�ci�, ale najtrudniej si� tym nie pochwali�... zdzisiek17\nwto, 02 cze 2009 - 15:12\nCYTAT(cywil @ wto, 02 cze 2009 - 15:55) Witam! Posiadam obydwa wspomniane feederki-r�nice s� przede wszystkim w wykonaniu-Mikado jest ci�szy, ale lepiej wywa�ony i ma dwustopkowe przelotki, natomiast Kongerek-l�ejszy, przelotki jednostopkowe i do�� mocno odsuni�te (no i ta r�koje�� p� pianki ,p� korka z wyra�nym ��czeniem). Powiem tak-Kongerem lepiej mi si� zarzuca(jest nieco mocniejszy+wi�kszy c.w.), a Mikado lepiej holuje. Uwa�am, �e obydwa kije znakomicie spe�niaj� swoje zadanie pomimo r�nic mimo, ja po testach wybra� bym Mikado (cena i trzy szczyt�wki i d�ugo��), ale wyb�r nale�y jednak do ciebie. Pozdrawiam.dzieki wielkie .. Taak�e wybra�em Mikado juz zam�wiony w weekend go wytestuje ... dzi�ki za rady\nReklama W�dkarstwo > Grunt > Feeder i Picker > Wyb�r Feedera\nAktualny czas: pi�tek, 31 lipiec 2015 - 22:24


28 900 zł 4 378,79 zł/m2\nDo sprzedania miejsce postojowe w garażu podziemnym.Największa zaletą jest cena, która na rynku wrocławskim jest naprawdę bardzo niska. Znajduje się w bardzo atrakcyjnej lokalizacji przy ulicy Budziszyńskiej 25a. Blok oddany do użytku w 2010 co gwarantuje jakość wykonania i bezproblemowość. Dos...\n30 500 zł 4 621,21 zł/m2\nDo sprzedania miejsce postojowe w garażu podziemnym. Znajduje się w bardzo atrakcyjnej lokalizacji przy ulicy Budziszyńska 25a. w dzielnicy Nowy Dwór (praktycznie Centrum Miasta). Blok oddany do użytku w 2010 co gwarantuje jakość wykonania i bezproblemowość. Dostępny od zaraz. Miejsce jest duż...\n25 000 zł 1 785,71 zł/m2\nPolecam miejsce postojowe w garażu podziemnym w budynku przy ul. Zwycięskiej. Brama wjazdowa na pilota. Czynsz ok. 36 zł./m-c Polecam. Kontakt Ewa Kaus Nieruchomości tel. 608 29 38 38 Zamieszczone na naszych stronach oferty nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a dane w nich zawa...\nGaraż Wrocław, Stare Miasto, Słubicka\nDo wynajmu garaż o pow 15 m2, na ul. Słubickiej, w garażu prąd....\nGaraż Wrocław, Krzyki, Gaj, WANDY RUTKIEWICZ\n40 000 zł 2 539,68 zł/m2\nDo sprzedania zamykany garażu w garażu podziemnym. Powierzchnia 15,75 mkw. Szerokość garażu na wjeździe pomiędzy słupkami 2,37m, szerokość wewnątrz 2,84 m. Długość 5,40 m. Z jednej strony garażu jest ściana murowana, z drugiej strony jest siatka z blachą. Brama zamykana na klucz. Wygodny wjazd, g...\n| Bajana Garaż na sprzedaż Polecam do sprzedaży miejsce postojowe w garażu podziemnym na osiedlu LOKUM DAVINCI, księga wieczysta. Koszty utrzymania ok 200 zł miesięcznie. POLECAM!!! Pośrednik odpowiedzialny za ofertę l. 6285 joanna brechun tel. 668384207 ::KONTAKT DO AGE...\nGaraż Wrocław, Krzyki, GAJ - ZAMYKANY GARAŻ\n30 000 zł 2 142,86 zł/m2\nWrocław, Krzyki, GAJ - ZAMYKANY GARAŻ\nDo sprzedania zamykany garaż w garażu podziemnym. Powierzchnia około 14 mkw. Szerokość garażu na wjeździe pomiędzy słupkami 2,30m, szerokość wewnątrz 2,56 cena 30 000 zł --- Pośrednik odpowiedzialny Krystyna Krzesaj licencja państwowa nr 4483, kontakt 501 246 463 Telefon do biura 71 78 088 30 Wię...\nGaraż Wrocław, Fabryczna, Średzka\n11 000 zł 647,06 zł/m2\nSprzedam miejsce postojowe w podziemnym garażu wielostanowiskowym. Garaż znajduje się w Lesnicy przy ulicy Średzkiej. Dobry wjazd, szeroka brama. POLECAM !!! Zapraszam na prezentację! Anna Kruk tel. 693 444 000, e-mail : annakruk@kruk.net.pl Kruk Nieruchomości Licencja nr 1007 ...\nGaraże Lwówek Śląski\nGaraże Wandy Rutkiewicz\nul wandy rutkiewicz wrocław


Zderzenie motocykla z ciężarówką. Droga krajowa nr 8 pod Wrocławiem jest zablokowana | Gazeta Wrocławska\nZderzenie motocykla z ciężarówką. Droga krajowa nr 8 pod Wrocławiem jest zablokowana\nNadia Szagdaj 23 września 2021, 12:01\nKierujący motor został przetransportowany śmigłowcem LPR do szpitala. Na miejscu wypadku był przytomny. Obaj uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi. Piotr Krzyżanowski\nDo wypadku doszło w czwartek (23 września) około godz. 11. Z niewyjaśnionych dotąd przyczyn jadący w stronę Wrocławia motocyklista, wyjeżdżając z zakrętu, zjechał na przeciwległy pas i uderzył w ciężarówkę.\nKierujący motocyklem został przetransportowany śmigłowcem LPR do szpitala. Na miejscu wypadku był przytomny. Obaj uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi.\nDroga krajowa nr 8 między Jaszowicami a Kobierzycami jest zablokowana. Policja kieruje na objazdy na wysokości Kobierzyc i w drugą stronę - Pustkowa Wilczkowskiego. Korek ma około 7 kilometrów.\nzderzenie motocykla z ciężarówką kobierzyce\ncat brand 24.09.2021 00:18:01\n23 września, 13:52, Lookas:\nWygląda na nieodpowiednie złożenie w zakręcie z pomocą przeciwskrętu i wyniosło go tzw balonem na drugi pas.\nTaaa... i zbyt wolno jechał przez co motocykl był niestabilny... A cięzarówka jechała 180 i to była na pewno jej wina...\nGość 23.09.2021 16:18:48\nLookas 23.09.2021 13:52:32\nGość 23.09.2021 13:21:07\nStałem w tym koreczku, przejechała policja i 2 strażaków a za nimi kilku motocyklistów. A powód? Zapewne zbyt duża prędkość, nie położył motocykla i na zapaćkanym ziemią z pól asfalcie sprawdził się z tirem.\nWroclawianka 23.09.2021 12:27:28\nChciał być lepszy od tego co się ostatnio zapalił ale mu się nie udało.\nlekarz 23.09.2021 12:26:36\n23 września, 12:20, Jan Czop:\nPewnie na szosie był piseczek i wyniosło kierującego jednosladem.\npoczytaj o skutkach scypinek, a potem sie odzywaj\nlekarz 23.09.2021 12:25:02\n23 września, 12:22, Gość:\nByć może prędkość i jakaś substancja ropopochodna.\nraczej niegroźne i zyciodajne zakrzepiki po szczeRNA = eliksirze (experientia wroclaw)\nKleryk 23.09.2021 12:23:52\nZ kond ona była? Tu ciekawostka bo Tirem kierowała prawdopodobnie młoda dziewczyna.\nGość 23.09.2021 12:22:10\nGość 23.09.2021 12:21:05\nJan Czop 23.09.2021 12:20:26


Naukowcy zajmą się zapaleniem gruczołu mlekowego u krów - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nNaukowcy zajmą się zapaleniem gruczołu mlekowego u krów\nJak sprawić, by krowy mleczne nie zapadały na jedną z najpoważniejszych w hodowlach chorób, zapalenie gruczołu mlekowego? Dzięki środkom z programu LIDER NCBR naukowcy z Wydziału Nauk o Zwierzętach SGGW sprawią, by infekcje u zwierząt stały się rzadsze, a ich nawroty – mniej kłopotliwe.\n"Przyczyną zapalenia gruczołu mlekowego – mastitis – są drobnoustroje. Mogą to być bakterie lub grzyby, które przenoszą się między zwierzętami w stadzie. Gdy dojdzie do zakażenia i rozwinie się stan zapalny, powstaje bolesny obrzęk, który powoduje cierpienie zwierzęcia i straty w produkcji mleka" – wyjaśnia kierownik projektu dr Marcin Gołębiewski z Katedry Szczegółowej Hodowli Zwierząt.\nAby nie dopuścić do wnikania drobnoustrojów do kanałów mlecznych, obsługa hodowli myje wymiona krów przed dojeniem i po dojeniu. Do oczyszczania wymion stosuje się obecnie mieszaninę wody i środków dezynfekujących.\n"Mogą to być jod oraz chlorki sodu, które podrażniają skórę lub obojętne dla skóry, ale selektywnie oddziałujące na drobnoustroje czwartorzędowe związki amoniowe czy kwas dodecylobenzenosulfonianowy" – wylicza dr Gołębiewski.\nW ramach trzyletniego grantu Narodowego Centrum Badań i Rozwoju naukowcy z Wydziału Nauk o Zwierzętach proponują też nowatorskie urządzenie, pozwalające zanurzać strzyki wymion w płynie odkażającym.\n„Przed dojeniem będą one dokładnie oczyszczone, a po dojeniu ujścia strzyków zostaną zablokowane i w ten sposób zabezpieczone przed drobnoustrojami. Nadmiar płynu będzie ściekał z powrotem do dozownika, co zapobiegnie przedostawaniu się go do środowiska” – opisuje dr Gołębiewski.\nPoprzedni artykułGdzie najdrożej, gdzie najtaniej za ziemię?\nNastępny artykułJesienna ochrona i regulacja rzepaku – porady eksperta\nFord wbił się w ciągnik z przyczepą


Jethon o finansach koduj24.pl - Do Rzeczy\nKrajJethon o finansach koduj24.pl. "Do puszek trafiały jakieś pieniądze na KOD, ale..."\nKraj: Jethon o finansach koduj24.pl. "Do puszek trafiały jakieś pieniądze na KOD, ale..."\nJethon o finansach koduj24.pl. "Do puszek trafiały jakieś pieniądze na KOD, ale..."\nByła szefowa radiowej Trójki, współtwórczynią serwisu koduj24.pl. Magdalena Jethon / Źródło: PAP / fot. Stach Leszczyński\nDodano 4 marca 2017, 11:14 26\nOd wczoraj w mediach głośno jest o wywiadzie z byłą szefowa radiowej Trójki i współtwórczynią serwisu koduj24.pl. Magdalena Jethon mówiła nie tylko o łamaniu bliżej nieokreślonych swobód obywatelskich, ale także o problemach finansowych swojego nowego serwisu.\nW wywiadzie dla "Dziennika Gazety Prawnej" Magda Jethon została m.in. zapytana o powiązania pomiędzy Komitetem Obrony Demokracji i serwisem koduj24.pl. Przypomnijmy, że powstanie serwisu zapowiedział sam lider KOD Mateusz Kijowski.\n– No tak, to było drobne nieporozumienie czy raczej niezręczność – tłumaczy Jethon i dodaje, że kiedy opowiedziała Mateuszowi Kijowskiemu, że chce stworzyć serwis, ten "trochę się pospieszył" i ogłosił to na konferencji prasowej.\n– Ciągle się borykamy z problemami finansowymi. Ja wiem, że do puszek trafiały jakieś pieniądze na KOD, ale ja z nich nie korzystałam. Do dziś za swoją pracę nie wzięłam ani złotówki – skarżyła się Jethon w rozmowie z Robertem Mazurkiem.\nWydatki Komitetu Obrony Demokracji\nTymczasem jak podawało "Do Rzeczy" jeszcze w lutym, w finansowaniu KOD-u dochodziło do wielu zaniedbań i nieprawidłowości, a część funduszy była przeznaczona właśnie na serwis koduj24.pl.\nJak czytamy w artykule Marcina Makowskiego, z danych za okres od 1 kwietnia do 30 listopada 2015 roku, jedną z pozycji w wydatkach jest właśnie serwis gdzie autorką jest Magdalena Jethon. Jak przytoczono w tekście (za raportem ciała doradczego Komitetu Obrony Demokracji) koszty strony Koduj24.pl w tym okresie to "licencje – 10 127, 10 zł, honoraria – 49 144, 20 zł.\nWięcej o finansowaniu KOD-u w artykule Marcina Makowskiego "Miliony KOD bez rozliczeń".\n/ Źródło: Gazeta Prawna / Do Rzeczy\nkraj magdalena jethon kod finanse kosuj24.pl\nASSAM IP 5 marca 2017, 19:05\nŁoł, pani Dżeton myśli. dobry żart.\nObserwator IP 5 marca 2017, 11:27\nTypowi pospolici złodzieje, oszuści i malwersanci !!!! Jednym słowem typowe szKODniki czyli trucizna POpapranców !!!\ncogito-ergo-sum IP 5 marca 2017, 10:38\n-- RED. MAZUREK NIE DO POBICIA -- POLECAM (tutaj u konkurencji):\nBRAWO RED. MAZUREK! PIĘTNUJCIE PRODUKTY DZIENNIKARSKO-PODOBNE „SALONU III RP” I „TOTALNEJ OPOZYCJI”, POKAZUJCIE JAK SIĘ RODZI „NOWOCZESNY” LIBERALNO-LEWACKI FASZYZM, ŻE DE FACTO TO „SALON III RP” JEST DZISIAJ „CIEMNOGRODEM” ZARZĄDZANYM PRZEZ IGNORANTÓW I STANOWIĄCYM PRZYKRYWKĘ DLA RÓŻNEJ MAŚCI KAST -- Z KASTĄ SĄDOWNICZĄ TZW. „SAMOOCZYSZCZONYCH” NA CZELE -- tutaj całość:\nŁodzianin IP 5 marca 2017, 10:33\nK....a jak taka osoba kierowała PR 3?\nPrzecież jej nie można powierzyć warzywniaka\npisduś IP 5 marca 2017, 08:07\nSeans nienawiści trwa.Mechanizm rodem z głębokiego PRL-u, ale na ciemny lud wystarczy.\nDziwy IP 5 marca 2017, 05:23\nTo jest kobieta czy mężczyzna? wygląda jak chłop w przebraniu.\nFidelis IP 4 marca 2017, 20:51\nTakie cuś szefowalo trzeciemu programowi Polskiego Radia. ... Zgroza!\nBartek IP 4 marca 2017, 19:09\nBabochłop nie kobieta-jest bystra jak woda w klopie...\nmaciejzzaupia IP 4 marca 2017, 19:06\nlepiej rozliczcie Rydzyka, wraz z odsetkami. Będzie na 500 na parę lat...\nKazak IP 4 marca 2017, 18:32\nNo i takie to, co to nie potrafi się wypowiedzieć i jej podobni chcieliby zastąpić PIS. Nie daj Boże.\nSzlagon IP 4 marca 2017, 16:27\nJak takie coś mogło szefować PR, mało, że strasznie brzydka (mogłaby by być feministką) - to jeszcze taka inteligentna inaczej.\nrealista IP 4 marca 2017, 14:57\nkobieta ma racje bo pis lamie prawa obywatleskie i zniewala poleczenstwo i niszczy polske i atlresztuje o szustej rano niewinych ludzi! PO tyle dobrego dla polski robilo i bylismy kims w uni a teraz wszyscy nas nie lubiom pszez pis i gupie kaczki! A od kodu to wara bo jedyna ostoja prawa to jest i nasz pan dobroczynca Kijowski nasz bochater i wielki polak obok pana Jaruzelskiego i Tuska i Walensy!\nZWidy IP 4 marca 2017, 14:40\nJa też gdy wezmę wypłatę na drugi dzień nie pamiętam czy były jakieś pieniądze czy to tylko sen\n22paragrafy22 IP 4 marca 2017, 14:31\nA co porabiają urzędnicy skarbówki. Czyżby nie docierały do nich informacje o wątpliwościach związanych ze spełnieniem kryteriów zbiórki publicznej? Czy prokuratura nie dostrzega możliwości sprzeniewierzenia mienia KOD, lub oszustwa, w związku z przeznaczeniem zebranych środków na inne cele od tych, na które frajerzy je KOD-owcom dawali?\n'areq IP 4 marca 2017, 14:16\nEch Warszawa :) ... na Prowincji nie mamy takich geniuszy,życie płynie normalnie.\n„Nie wycierajcie sobie gęby Janem Pawłem II bo macie krew na rękach, a nie jego naukę w głowie” – atakuje partie rządzącą wiceszef Ruchu Narodowego Krzysztof...\nWykryto wadę serca u czołowego piłkarza Legii\nU zawodnika Legii Warszawa Jarosława Niezgody stwierdzony został zespół Wolfa-Parkinsona-White’a (WPW), który jest wrodzoną wadą obejmującą obecność...\n22 cze 201814:26


El. Turów: Nowy blok z jednofazową technologią ABB - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\nABB dostarczy pięć sztuk transformatorów, w tym trzy jednostki jednofazowe, które prześlą moc z generatora w elektrowni w Turowie do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Pomoże to w zaspokojeniu zapotrzebowania na energię elektryczną setek tysięcy gospodarstw domowych.\nZaproponowane przez ABB jednofazowe jednostki to rozwiązanie zarezerwowane dla nowoczesnej energetyki, która coraz częściej inwestuje w bloki energetyczne o dużych mocach, czasem przekraczających 1000 MW. W takich obiektach niemożliwe jest zainstalowanie trójfazowego transformatora, którego gabaryty i ciężar uniemożliwiają transport.\nKlientem ABB jest spółka celowa Budimex Tecnicas Reunidas – Turów, jeden z wykonawców nowego bloku, powstającego w Turowie. Zgodnie z umową, ABB zaprojektuje oraz dostarczy na miejsce budowy trzy transformatory jednofazowe o mocach 210 MVA na napięcie 400 kV oraz dwa transformatory trójfazowe o mocach 90 MVA: odczepowy na napięcie 21 kV oraz rezerwowy na napięcie 110 kV. Dostawy potrwają do stycznia 2018 roku, a montaż zajmie trzy miesiące. Za produkcję urządzeń odpowiada łódzki Zakład Transformatorów Mocy ABB.\nPowstający dla PGE GiEK nowy blok w Turowie zaspokoi zapotrzebowanie na energię elektryczną blisko miliona gospodarstw domowych. Inwestycja zakończy się w II kwartale 2020 roku.\nPGE rozwija program inwestycyjny\nNowy blok w Turowie to kolejny etap projektów z programu inwestycyjnego PGE, którego łączna wartość opiewa na 50 mld zł. W ramach założonych działań, m.in. budowane są nowe bloki energetyczne, a istniejące podlegają modernizacji, wcześniej ABB dostarczała już jednofazowe transformatory do Elektrowni Kozienice. Dostawy transformatorów jednofazowych do Elektrowni Opole są obecnie realizowane.\n– W przypadku Elektrowni Turów moc nowego bloku wyniesie 603 MVA z uwagi na ulokowanie oraz pojemność złóż węgla brunatnego, których eksploatację szacuje się na 30 lat do ich wyczerpania. Specyficzna lokalizacja na krańcu Polski powoduje jednak, że dostawa ładunku staje się dużym wyzwaniem – powiedział Robert Szejn, starszy kierownik obszaru sprzedaży w Lokalnej Jednostce Biznesu Transformatorów ABB.\nWyprodukowane przez ABB jednostki o największych mocach będą odpowiedzialne za odbiór i przesył energii elektrycznej wygenerowanej w nowo powstającym bloku energetycznym. Urządzenia spełniają dyrektywy unijne, dotyczące strat jałowych i obciążeniowych. Transformator odczepowy posłuży do zasilenia urządzeń działających w elektrowni, ciągłość ich pracy oraz bezpieczeństwo energetyczne zagwarantuje transformator rezerwowy.


Formalności podczas kupna domu – o czym należy pamiętać? - Biuro Nieruchomości Metro-Domy\nFormalności podczas kupna domu – o czym należy pamiętać?\ngru 14, 2020 | Blog\nZakup domu to z całą pewnością jedna z bardziej emocjonujących inwestycji w życiu. O pięknym, dużym domu z ogródkiem marzy chyba większość z nas. Własny dom daje poczucie stabilizacji, bezpieczeństwa oraz niezależności. Jednak zostając właścicielem domu jesteś także odpowiedzialny za wszelkie kwestie prawne czy sprawy administracyjne. W zamian zyskujesz możliwość samodzielnego decydowania o swojej własności.\nKupno domu – na własną rękę czy z pomocą agenta nieruchomości?\nWiększość osób, które decydują się na kupno domu korzystają z usług profesjonalistów, doskonale wiedzą, że pośrednicy poprzez wieloletnie doświadczenie świetnie znają rynek nieruchomości i są w stanie wybrać dla nas najkorzystniejsze oferty. Dlaczego biura nieruchomości cieszą się sporym zainteresowaniem wśród kupujących domy?\nGłównym czynnikiem decydującym o zawarciu współpracy między klientem a agentem nieruchomości jest oszczędność czasu. Agent, z którymi zawieramy umowę ma za zadanie znaleźć dla nas najatrakcyjniejsze propozycje, w oparciu o wcześniejszy wywiad z klientem. Na podstawie dokładnie przeprowadzonej rozmowy pośrednik szuka ciekawych ofert, które najbardziej odpowiadają naszym gustom.\nDo głównych obowiązków pośrednika należy prawidłowy przebieg transakcji. Nim biuro odezwie się do Ciebie z propozycją świetnej oferty, musi sprawdzić stan prawny nieruchomości.\nCo właściwie rozumiemy przez stan prawny nieruchomości?\nStan wynikający z treści wpisów – praw i roszczeń ujawnionych w księdze wieczystej – o księdze wieczystej dowiesz się więcej w późniejszej części wpisu – prowadzonej dla danej nieruchomości. Oznacza to, że za rzeczywisty stan prawny nieruchomości należy rozumieć stan zgodny z prawem materialnym, tj. zgodny z rzeczywistością. Agent nieruchomości ma większą wiedzę na temat obrotu nieruchomościami, potrafi się negocjować, a także jest pomocny w wyborze odpowiedniego kredytu dla Ciebie.\nFormalności związane z kupnem domu\nPriorytetem, od którego należy zacząć jest sprawdzenie, wspomnianej wcześniej, księgi wieczystej.\nKsięga wieczysta to podstawowy dokument określający stan prawny nieruchomości. Zaś stan prawny określają w księdze wpisy, które ze względu na skutki mogą stanowić wpisy ostateczne i tymczasowe. Kupujący ma możliwość przeglądać księgę wieczystą danej nieruchomości poprzez stronę internetową https://ekw.ms.gov.pl.\nTen dokument stanowi potwierdzenie, że sprzedający jest właścicielem sprzedawanego domu. Obowiązkowe jest także zaświadczenie z urzędu skarbowego, świadczące o braku zadłużeń związanych z domem.\nDo starostwa powiatowego należy udać się celem uzyskania wypisu z rejestru gruntów. Zdarzają się też sytuacje, które wymagają od nas posiadania wyrysu z rejestru gruntów. Dzieje się tak w momencie, gdy wielkość działki w wypisie z rejestru gruntów i w wypisie księgi wieczystej jest różna.\nZaświadczenie z urzędu miasta lub gminy o braku osób zameldowanych w domu\nJeśli decydujemy się na zakup domu z rynku wtórnego, czyli z tak zwanej „drugiej ręki”, należy udać się do urzędu miasta lub gminy po specjalne zaświadczenie mówiące o tym, że w danym miejscu zamieszkania nie ma osób zameldowanych.\nWydział architektury (urbanistyki) urzędu gminy\nZapoznaj się z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Możesz tam znaleźć informacje dotyczące przeznaczenia okolicznych terenów. Warto też sprawdzić, czy w pobliżu nie planuje się budowy trasy szybkiego ruchu czy oczyszczalni ścieków.\nJakie dokumenty powinen przekazać właściciel domu podczas sprzedaży nieruchomości?\nprojekt architektoniczno-budowlany domu;\npotwierdzenie zgłoszenia zakończenia budowy;\nprotokoły odbiorów instalacji gazowej i elektrycznej, przewodów spalinowych, wentylacyjnych i przyłączy;\ncertyfikat energetyczny budynku (nieobowiązkowy);\natesty i certyfikaty zastosowanych materiałów budowlanych i karty gwarancyjne zamontowanego sprzętu;\nprotokoły z obowiązkowych kontroli stanu technicznego instalacji gazowych i przewodów kominowych.\nFinalizacja procesu kupna domu\nNotariusz ma obowiązek zażądać od Ciebie dokumentów potwierdzających tożsamość sprzedającego. Na podstawie dokumentów, o których wspomniano w artykule, notariusz sporządza akt notarialny sprzedaży domu oraz prosi o podpisanie się obu stron transakcji. Od tego momentu własność nieruchomości przechodzi na nowego właściciela. Formalności związanych z kupnem mieszkania, jak zdążyłeś pewnie zauważyć, jest sporo, dlatego bezpieczniej będzie je wykonać z agencją nieruchomości. Jednak trzeba pamiętać, że każdy z wymienionych wyżej dokumentów jest bardzo ważny podczas transakcji. Dom to inwestycja na lata, o ile nie na całe życie. Warto zadbać o każdy szczegół, byś w pełni mógł cieszyć się swoim wymarzonym, własnym kątem.


demografia - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nPrzedmiotem demografii jest populacja, tj. cała ludność zamieszkująca określoną jednostkę terytorialną.\nMimo dużych różnic w definiowaniu demografii, wynikających z odmienności zakresu uwzględnianych zjawisk ludnościowych, łączy je przedmiot badań: stan i zmiany w liczbie ludności (świata, państwa, regionu lub jakiejkolwiek jednostki administracyjnej czy geograficznego podziału terytorium), struktura ludnościowa według płci, wieku i niektórych cech społecznych (np. stanu cywilnego) oraz ruch naturalny (małżeństwa, rozwody, urodzenia i zgony) i ruch wędrówkowy (emigracja, imigracja, migracje wahadłowe). Niekiedy te zjawiska grupuje się, a nawet dąży do ich łącznego rozpatrywania; mówi się wówczas o badaniu reprodukcji ludności.\nSzczególną cechą zjawisk ludnościowych w ujęciu demografii jest ich swoisty biologiczno-społeczny charakter i uwarunkowanie. Podstawowe z punktu widzenia reprodukcji ludności zdarzenia — urodzenia i zgony — są zdarzeniami biologicznymi, a mechanizm biologiczny jest istotą 2 zasadniczych cech strukturalnych populacji — płci i wieku; płeć i wiek charakteryzują skład demograficzny populacji, wywierają też istotny wpływ na przebieg prawie wszystkich zjawisk ludnościowych. Ostatecznie jednak zjawiska ludnościowe wynikają z zachowań ludzi; te zachowania z kolei (np. rozwody, planowanie rodziny, prokreacja, zachowania związane ze zdrowotnością, wędrówki), nazywane zachowaniami demograficznymi, podlegają splotowi uwarunkowań społecznych; bezpośrednim przejawem tego odziaływania jest wyraźne zróżnicowanie zjawisk ludnościowych ze względu na cechy społeczne populacji, np. stan cywilny, charakter miejsca zamieszkania (np. miasto albo wieś), poziom wykształcenia, wyznanie, aktywność zawodowa i zawód, zamożność; bardziej kompleksowe uwarunkowania społeczne wyrażają się w odmienności zachowań demograficznych członków określonej populacji należących do różnych kohort, np. urodzonych i żyjących w warunkach społecznych charakterystycznych dla określonego przedziału czasu (tzn. członków określonej generacji). Dwoisty, biologiczno-społeczny charakter zjawisk ludnościowych sprawia, iż badania demograficzne są często uprawiane na pograniczu różnych dyscyplin nauki.\nDemografia zmierza do ustalenia prawidłowości zjawisk ludnościowych w określonych warunkach historycznych; posługuje się w tym celu metodą, której ważnymi elementami są: syntetyczne charakterystyki liczbowe, właściwe badaniom zjawisk masowych (wywodzące się ze statystyki), modele ilościowe, a także charakterystyczne dla demografii źródła danych (spisy ludności, badania reprezentacyjne, ewidencja ruchu naturalnego i wędrówkowego, powszechny rejestr ludności oraz inne źródła); właściwość tej metody, polegająca na dążeniu do wykrycia prawidłowości zjawisk ludnościowych o charakterze masowym i abstrahowaniu od towarzyszącej tym zjawiskom przypadkowości, stwarza pewne ograniczenia co do wielkości badanych populacji; w związku z tym demografia nie zajmuje się małymi populacjami ani zdarzeniami występującymi rzadko.\nChociaż prace poświęcone zagadnieniom obecnie wchodzącym w zakres demografii ogłaszano co najmniej od XVII w., nazwy „demografia” użył po raz pierwszy 1855 A. Guillard (w znaczeniu wiedzy o naturalnej i społecznej historii populacji ludzkich). Początki demografii jako odrębnej, rozumianej we współczesnym sensie dyscypliny, trudno ustalić; uczestnicy międzynarodowego kongresu higieny społecznej (1882) uznawali już demografię za dyscyplinę w pełni autonomiczną; z pewnością na przełomie XIX i XX w. liczne grono osób w różnych krajach uprawiało badania demograficzne w sposób systematyczny.\nZa ojca demografii jest uważany J. Graunt; jego praca Natural and Political Observations… (1662) jest pierwszym przykładem systematycznej analizy demograficznej. E. Halley 1693 zarysował idee 2 z podstawowych dziś instrumentów analitycznych demografii (modelu ludności zastojowej oraz hipotetycznej tablicy trwania życia), jednak metoda i techniki badań demograficznych były tworzone w zasadzie w XVIII i XIX w., a najważniejszy wkład w tę dziedzinę wnieśli ówcześni statystycy i matematycy, prowadzący badania demograficzne incydentalnie (m.in. C. Achenwall, D. Bernoulli, L. Euler, W. Farr, J. Fourier, P. Laplace, A. Quetelet i S. Vauban). Na przełomie XIX i XX w. instrumentarium demografii było w zasadzie ukształtowane, m.in. dzięki pracom W. Bortkiewicza, R. Bockha, W. Lexisa i G. Sundbärga. Do rozwoju technik demografii przed II wojną światową przyczynili się szczególnie: C. Gini, L. Hersch, R. Kuczyński, G. Knibbs, A. Lotka i V. Volterra, a w okresie po II wojnie m.in.: J. Bourgeois-Pichat, A. Coale, D. Courgeau, L. Henry, N. Keyfitz, P. Leslie, A. Rogers i M. Sheps.\nRefleksje teoretyczne, które wywarły decydujący wpływ na wytyczenie kierunków badań demograficznych, można odnaleźć w pracach filozofów, ekonomistów oraz myślicieli politycznych i społecznych, począwszy od XVI-wiecznego prekursora katastroficznych wizji wzrostu zaludnienia (antypopulacjonizmu) G. Botera, przez populacjonistyczne koncepcje merkantylistów i socjalistów utopijnych, a na prekursorach doktryny ludności optymalnej: H. Sidgwicku (1883) i E. Cannanie (1888) skończywszy. Ważny wkład w tę dziedzinę wnieśli: J. Bertillon, M. Condorcet, A. Dumont, J.S. Mill, G. Ortes, W. Petty, H. Spencer, R. Wallace i in. Szczególną rolę odegrało opublikowane 1741 dzieło J. Süssmilcha Die Göttliche Ordnung…, uznawane za pierwszą pracę w pełni demograficzną, o aspiracjach ogólnoteoretycznych.\nNajwiększy wpływ na rozwój myśli teoretycznej w demografii aż do połowy XX w. miała rozprawa T. Malthusa An Essay on the Principle of Population… (1798, następnie istotnie zmodyfikowana), która w skróconej wersji polskiej Prawo ludności, ukazała się 1925. Teoria Malthusa była kwintesencją poglądów antypopulacjonistycznych w demografii i źródłem 2 popularnych doktryn społecznych maltuzjanizmu i neomaltuzjanizmu.\nW okresie międzywojennym rozszerzył się zakres refleksjii teoretycznej w demografii przez uwzględnienie kompleksu biologicznych i społecznych uwarunkowań i konsekwencji zjawisk ludnościowych, w czym inspirującą rolę odegrały: działalność powołanej 1928 Międzynarodowej Unii Badań Ludnościowych (IUSSP) oraz inicjatywy Ligi Narodów (zwłaszcza promocja na jej forum idei ludności optymalnej). Rozwinięto wówczas studia nad optymalizacją procesów i struktur demograficznych (K. Wicksell, J. Wolf i in.), biologicznymi uwarunkowaniami płodności (R. Fisher, C. Gini, R. Pearl i in.) oraz zmianami ludnościowymi w związku z uprzemysłowieniem (A. Landry, W. Thompson i in.).\nPowstanie 1945 w Paryżu Krajowego Instytutu Badań Demograficznych (INED) i podjęcie badań w ośrodkach akademickich w wielu krajach przyczyniły się do postępu badań demograficznych, zwłaszcza teoretycznych. Szczególne znaczenie ma sformułowanie 1945 przez F. Notesteina teorii demograficznego przejścia, która w krótkim czasie przyćmiła inne koncepcje, w tym teorię Malthusa, i stała się swoistym paradygmatem demografii. Duży wkład w konsolidację i ewolucję tej teorii wnieśli: D. Kirk, K. Davis, A. Coale, J.C. Chesnais i in. Do najważniejszych kierunków badawczych w tym okresie należały ponadto studia nad uwarunkowaniami płodności (płodności teorie; m.in. G. Becker, J. Caldwell, R. Easterlin, H. Leibenstein) i umieralności (G. Caselli, H. Mosley, S. Preston i in.), mobilnością przestrzenną (E. Lee, D.S. Masséy, W. Zelinsky i in.) oraz starzeniem się populacji (E. Rosset, A. Sauvy i in.). Wielki postęp w rozwoju demografii dokonał się w tym okresie m.in. w wyniku systematycznych badań historycznych (rekonstrukcji) zjawisk ludnościowych (L. Henry, M. Livi-Baci, A. Wrigley i in.).\nDla rozwoju demografii w 2. połowie XX w. duże znaczenie miał fakt, że problematyka ludnościowa urosła do rangi podstawowych problemów globalnych i stała się jedną z centralnych dziedzin aktywności ONZ oraz innych instytucji międzynarodowych, jak również rządów niektórych krajów (prognozy demograficzne, politykaludnościowa). Zaczęły regularnie ukazywać się krajowe roczniki demograficzne, a od 1948 ONZ wydaje rocznik zbiorczy. Także Międzynarodowa Unia Demograficzna, zajmująca się m.in. koordynacją prac badawczych, nasiliła promocję, koordynację i popularyzację problematyki demograficznej; zostały utworzone międzynarodowe organizacje o zasięgu regionalnym (np. Europejskie Towarzystwo Badań Ludnościowych) oraz fundacje i fundusze, systematycznie wspierające badania demograficzne; rozpoczęto systematyczne kształcenie demografów, powstało wiele podręczników akademickich. Obecnie ukazuje się kilkadziesiąt czasopism naukowych poświęconych badaniom demograficznym w tym kilkanaście o zasięgu międzynarodowym. W Polsce są publikowane „Studia Demograficzne”, a od 1968 Główny Urząd Statystyczny (GUS) regularnie wydaje „Rocznik Demograficzny”. Corocznie odbywają się liczne seminaria, a co kilka lat światowe kongresy. W Polsce systematyczne uprawianie badań demograficznych rozpoczęto w okresie międzywojennym (Rosset, E. Szturm de Sztrem, S. Szulc i in.), w dużym stopniu dzięki rozwojowi państwowej statystyki ludności; demografia jest wykładana na wielu wyższych uczelniach. W PAN od 1962 działa Komitet Nauk Demograficznych. Powstanie Komitetu stworzylo przesłanki dla konsolidacji i nasilenia badań w różnych obszarach demografii. Polscy demografowie ponadto uczestniczą (od 1974) w pracach Rządowej Rady Ludnościowej i (od 1981) Polskiego Towarzystwa Demograficznego.\nDemografia. Metody analizy i prognozowania, red. M. Cieślak, Warszawa 1992;\nJ.Z. HOLZER Demografia, Warszawa 1994.


Strona głównaProdukty otagowane „pościel dla chłopca”\nKomplet pościeli dla chłopca – mały książę z napisem: tutaj rządzi mały książę z turkusową koroną.\nKolorowa, wykonana z najwyższej jakości bawełny pościel dla dzieci zawiera poszewkę na kołderkę w rozmiarze 100×160 cm i jedną poszewkę na poduszkę w rozmiarze 40×60 cm. Pościel została wykonana z najwyższej jakości tkaniny bawełnianej. Pościel mięciutka, podwójnie wygładzana, doskonała dla wrażliwej, skłonnej do podrażnień skóry dziecka.\nJedna strona z wizerunkiem małego księcia na planecie, druga strona gładki szary. Poduszka z turkusową koroną i napisem mały książę, kolorystyka pięknie podkreślona gwiazdkami na turkusie (tkaniną pasującą do kompletu), tył szary. Poszewka na kołdrę i poduszkę zapinana na bezpieczny zamek.\nPościel marki Dots Pillow wykonana jest w stonowanej stylistyce, jest idealna jako pościel do łóżeczka, pościel dla przedszkolaka oraz jako komplet pościeli dla starszych dzieci.\nProdukt polski – polskiej firmy i uszyty w Polsce. Zapewniamy sprawną wysyłkę naszych pościeli!\nKomplet pościeli chłopięcej mały książę z napisem: tutaj rządzi mały książe i chłopcem na planecie.\nposzewka na kołderkę 100 x 160 cm,\nposzewka na poduszkę 60 x 40 cm.\nPościel MAŁY KSIĄŻĘ została wykonana z najwyższej jakości tkaniny bawełnianej. Pościel jest mięciutka i przyjemna w dotyku, nie uczula i nie podrażnia skóry dziecka.\nDzięki pięknym i niebanalnym wzorom nasza pościel stanowi bardzo dekoracyjny element, który wnosi do pokoju dziecka wiele radości i pozytywnej energii.