RelacjeZdrowie i styl życiaPsychoterapiaPracaSpołeczeństwo\nŚwiadomość naszego społeczeństwa rośnie, coraz więcej mówi się o tym, jak ważne jest zdrowie psychiczne i jego utrzymanie, pojawiają się kampanie społeczne, a osoby medialne dzielą się swoimi historiami o kryzysie psychicznym. Mimo zwiększającej się wiedzy na ten temat, stopień stygmatyzacji wobec osób z chorobami psychicznymi w Polsce nie zmienia się, a w przypadku schizofrenii wręcz rośnie. Przyjrzyjmy się temu zjawisku z bliska.\nProces stygmatyzacji jest procesem reakcji społecznej, społecznej identyfikacji i naznaczania. Polega on na zredukowaniu całej osobowości, wszystkich cech człowieka do jednego wymiaru, do jednej głównej cechy, która związana jest z danym stygmatem. Mówi się, iż stygmat oślepia, stając się jedynym punktem wyjścia oczekiwań i stereotypowego obrazu jego nosiciela. Pozostałe cechy stają się nieistotne, są pomijane i ulegają zepchnięciu na dalszy plan.\nNa zjawisko stygmatyzacji składają się współistniejące ze sobą elementy takie jak:\netykietowanie – nadawanie ogólnych etykiet, stanowi ono proces definiowania siebie i świata, pociąga za sobą zniekształcenia myślenia\nstereotypizacja – powiązanie różnic społecznych ze stereotypami,\noddzielenie „nas” od „nich” na podstawie utworzonych stereotypów – zwiększenie dystansu społecznego,\nutrata statusu społecznego i dyskryminacja\nEtykietka chorego psychicznie nie jest po prostu cechą, ale produktem pewnego procesu społecznego. Etykietowanie wiąże się ze zjawiskiem ekonomii percepcyjnej i zjawiskiem atrybucji. Dzięki etykiecie, na podstawie jednej cechy, możemy łatwo wnioskować jaka dana osoba jest, a nasz mózg uwielbia drogi na skróty. Tak dochodzi do podstawowego błędu atrybucji, który rozumiemy jako skłonność do wyjaśniania przyczyn zachowania innych ludzi przez ich cechy charakteru, przy jednoczesnym pomijaniu czynników zewnętrznych. Etykiety przypisywane grupie osób z problemami zdrowia psychicznego różnią się jednak ładunkiem emocjonalnym. Niektóre jak „świr”, „wariat”, „maniak”, „czubek”, „psychol” są nacechowane negatywnie i posiadają obraźliwy wydźwięk. Niektóre podkreślają niższość intelektualną – „upośledzony umysłowo”, „kretyn”, „imbecyl” Przykładem innych etykiet są „chory psychicznie”, „niepoczytalny”, „schizofrenik” czy „pacjent”.\nDrugim elementem procesu społecznego piętnowania jest stereotypizacja, która polega na powiązaniu wyróżnionych kategorii społecznych z negatywnymi stereotypami. Aktywizacja stereotypu w istotny sposób wpływa na naszą percepcję, formułowane oceny oraz zachowanie. Na stereotyp osoby z chorobą psychiczną składają się najczęściej przekonania o ich niebezpieczności, agresywności, mniejszej sprawności intelektualnej i zdolności do świadomego podejmowania decyzji. Budzą lęk, są izolowani i wykluczani.\nOddzielenie „nas” od „nich”, czyli trzeci etap procesu stygmatyzacji. Dochodzi do niego na drodze, gdy negatywny stereotyp dotyczący określonej grupy osób jest powodem do uznania ich za „istoty odmienne”, które różnią się od „normalnego” społeczeństwa. Takie postrzeganie osoby chorej jako odmiennej zawiera przeświadczenie, iż nie jest ona w pełni człowiekiem. W przypadku „swoich” nasze reakcje służą utrzymaniu kontaktu, polepszaniu go, natomiast w przypadku „obcych” reakcje te skutkują ograniczeniem kontaktu osobistego, a nawet wrogością (szczególnie w warunkach, gdy ilość dóbr do podziału jest ograniczona – dam swoim, to inni nie dostaną). Stereotypy mają „moc” usprawiedliwiania złego traktowania osób, których dotykają i to chyba jest najbardziej w nich niebezpieczne. Konsekwencją tego jest odrzucenie, wykluczenie i dyskryminacja.\nJednak nie stygmatyzują tylko osoby, których problem zdrowia psychicznego nie dotyczy bezpośrednio, ale również same osoby chorujące. U osób z zaburzeniami psychicznymi stygmatyzacja i marginalizacja może przebiegać bowiem na dwóch poziomach. Pierwszy z nich jest związany z samym faktem bycia osobą niepełnosprawną i dotyczy piętnowania i marginalizacji osób z chorobami psychicznymi przez społeczeństwo. Poziom drugi wiąże się z faktem zdiagnozowania zaburzenia psychicznego i jest wymiarem samomarginalizacji, której dokonują osoby chore względem samych siebie. Idzie on w parze z niską samooceną, poczuciem niezadowalającej jakości życia, dużej zależności od pomocy osób trzecich, mniejszego zaangażowania w proces leczenia oraz brakiem akceptacji własnej niepełnosprawności. Zjawisko samomarginalizacji powiązane jest z „samospełniającym się proroctwem”. Dochodzi do niego, gdy określone oczekiwanie w stosunku do sytuacji lub zachowania danej osoby wpływa w taki sposób, że finalnie powoduje spełnienie tego oczekiwania. W momencie, gdy oczekujemy od osoby z chorobą psychiczną niezrozumiałych zachowań, sprawiamy, iż w istocie zaczyna ona zachowywać się właśnie w taki sposób. Mechanizm samospełniającego się proroctwa jeszcze bardziej umacnia piętno choroby psychicznej. Proces stygmatyzacji sprawia, iż chorzy na swojej drodze napotykają coraz więcej barier, które uniemożliwiają im pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i spychają ich na margines. Stając się „zbędnymi”, zaczynają żyć w „społecznej próżni”.\nPrzyczyny stygmatyzacji i jej konsekwencje\nWykluczenie i stygmatyzacja niewątpliwie dotykają coraz więcej jednostek i grup społecznych. Jednym z powodów, dlaczego tak się dzieje, jest występująca we współczesnym społeczeństwie tendencja do oddzielania i do podkreślania odrębności dwóch światów – świata niepewności i braku perspektyw oraz świata dostatku i bezpieczeństwa. Społeczeństwo z reguły nie toleruje odstępstw od zinternalizowanych norm, a słabość, bezbronność i nadmierna wrażliwość traktowane są w nim jako wady. Do grup najbardziej zagrożonych wykluczeniem społecznym należą niepełnosprawni psychicznie.\nJednak podstawową przyczyną stygmatyzacji osób z chorobą psychiczną tkwi w niezrozumieniu jej istoty, dlatego tak ważna jest psychoedukacja. Uczucie lęku i niepewności co do tego, jak się zachować i co powiedzieć, podczas kontaktu z osobą z zaburzeniem psychicznym jest czymś „naturalnym” dla osób nieposiadających wiedzy ani doświadczenia w zakresie psychiatrii. Kolejną przyczyną jest brak podstawowej wiedzy na temat tego, jak kształtuje się psychika i wynikająca z tej niewiedzy podatność na stereotypy i uproszczenia. Bardzo często otoczeniu osoby chorującej łatwiej jest poradzić sobie z chorobą somatyczną, nawet bardzo ciężką niż psychiczną.\nStereotyp osoby chorej psychicznie według Petera Haywarda i Jenifer Bright oparty jest na czterech głównych błędnych stwierdzeniach:\nChory psychicznie jest niebezpieczny.\nPonosi on częściową odpowiedzialność za swój stan zdrowia.\nChoroba psychiczna jest chroniczna i trudna do wyleczenia.\nJest on nieprzewidywalny i niezdolny do prawidłowego wypełniania ról społecznych.\nChoroba psychiczna jest jednym z najsilniej wykluczających stygmatów. Wykluczenie to może obejmować prawie wszystkie sfery życia osoby chorej. Do podstawowych wymiarów zaliczamy wykluczenie z:\naktywności zawodowej, co prowadzi do bezrobocia\nspołeczności, skutkiem czego jest izolacja i samotność\nmechanizmów wpływu i władzy, powodując marginalizację kulturową i społeczną\nkonsumpcji, skutkujące ubóstwem i biedą\nJednak nie samo zaburzenie psychiczne jest bezpośrednią przyczyną utraty sprawności na wielu płaszczyznach życia osoby chorującej. Ograniczanie obszarów ich aktywności można wytłumaczyć na przykładzie mechanizmu błędnego koła. Koła, w którym społeczeństwo obawiając się osób chorujących, ogranicza ich pole aktywności. One same zaś bojąc się porównywania i oceniania, aby zminimalizować swoje lęki i uchronić się przed cierpieniem, uciekają od aktywności społeczno-zawodowej. Jak można się domyślać, to jedynie potęguje bierność i bezradność na zasadzie wcześniej już wspomnianego samospełniającego się proroctwa. Choroba psychiczna – utrata pracy – pogorszenie statusu społecznego – wykluczenie ze społeczności – wykluczenie z życia publicznego i kulturalnego – potwierdzenie statusu osoby z chorobą psychiczną\nOsoby z chorobą psychiczną najczęściej próbują sobie poradzić z naznaczeniem społecznym na trzy sposoby:\nzachowanie swojej choroby w tajemnicy\nwycofanie społeczne i ograniczenie kontaktów do wąskiego grona rodzinnego lub do osób z tym samym piętnem choroby\nedukowanie innych, czyli aktywna próba zmiany nieprzychylnych postaw społecznych\nTe sposoby radzenia sobie z etykietowaniem niosą ze sobą oczywiście pewne zagrożenia. Wycofanie przyczynia się do izolacji i obniżenia jakości życia, a edukowanie innych osób wiąże się z ujawnieniem swojej choroby i bezpośrednio naraża na ryzyko odrzucenia. Edukowanie innych jest adaptacyjnym sposobem radzenia sobie z piętnem, jednak dla wielu osób chorujących bardzo trudnym. Trudnym, ale bardzo ważnym, bowiem przyczynia się ono do umacniania, które rozumie się jako odzyskiwanie poczucia kontroli nad własnym życiem oraz leczeniem, za czym idzie wyższa samoocena i poczucie własnej skuteczności. Oba te czynniki wspierają bowiem proces zdrowienia.\nPolacy o chorych\nWedług badania CBOS z 2012 roku dotyczącego stosunku do osób z chorobą psychiczną:\nIstnieje duże społeczne przyzwolenie na przymusowe leczenie osób chorych psychicznie. Jedynie 15% nie zgadza się z takim podejściem.\n73% z osób badanych uważa chorobę psychiczną raczej za wstydliwą, czyli taką którą ukrywa się przed innymi. Od 2005 roku w tej kwestii niewiele się zmieniło, wtedy odsetek wynosił 76%.\nDuży odsetek osób z wykształceniem medycznym potwierdzająca piętno i dyskryminację osób chorujących. Wydawać by się mogło, że osoby z takim wykształceniem mają dużą większą wiedzę na temat zaburzeń, ich leczenia i rokowania, która mogłaby wpłynąć na destygmatyzującą postawę wobec chorych. Tak niestety nie jest, potrzebne są dalsze badania w tym temacie.\nWiększość badanych (58%) jest przekonana, że osoby chorujące mają szanse na wyzdrowienie. 29% uważa zaś, że pozostaną chorzy do końca życia.\n65% deklaruje życzliwy stosunek do chorych, w tym ponad połowa z nich opisała swoje nastawienie jako „raczej życzliwe”. Jedynie 5% odczuwa niechęć, a co czwarta osoba (26%) jest obojętna.\n37% badanych obserwuje w swoim otoczeniu życzliwy stosunek do chorujących, 30% obojętność, a jedynie 21% niechęć.\nJeśli chodzi o stosunek do pełnienia określonych ról przez osoby, które kiedyś chorowały, większość postaw nacechowana jest sprzeciwem. Największy wywołałaby sytuacja, gdy osoba, która chorowała psychicznie, miałaby zajmować się ich dziećmi, być ich opiekunem (79%) lub nauczycielem (71%). Nieco mniej procent, gdy miał być lekarzem, burmistrzem, wójtem, szefem czy proboszczem.\nZdecydowana większość nie miałaby nic przeciwko temu, gdyby osoba kiedyś chorująca była ich sąsiadem (82%), kolegą w klasie lub grupie studenckiej (76%) bądź bliskim współpracownikiem (68%).\nWiększość ankietowanych dostrzega dyskryminację osób chorych psychicznie w takich dziedzinach jak: prawo do pracy, poszanowania godności osobistej, wykształcenia oraz ochrony majątku.\nNajbardziej charakterystyczną cechą choroby w odczuciu społecznym jest jej niezrozumiałość.\nSpośród zaś zaburzeń psychicznych najsilniej naznacza i stygmatyzuje choroba królewska – schizofrenia.\nMedia odgrywają bardzo istotną rolę w kształtowaniu postaw społecznych i mogą przyczyniać się do społecznego napiętnowania osób z chorobą psychiczną poprzez powielanie i wzmacnianie obiegowych negatywnych stereotypów na ich temat. Obraz osób chorujących w mediach jest pod wieloma względami zniekształcony. Są oni często ukazywani jako bardzo odmienni od większości ludzi, niesympatyczni, nieprzewidywalni, niebezpieczni, czasem śmieszni, a niekiedy w przypadku filmów nawet wyglądają inaczej. Skalę zafałszowania ich wizerunku w mediach unaoczniają badania względnej częstości występowania negatywnych i stereotypowych treści. Z niektórych z nich wynikało np., iż osoby z problemami zdrowia psychicznego przedstawiani w programach telewizyjnych w porze szczytowej oglądalności byli agresywni aż w ponad 70% przypadków, czasem niemal dziesięciokrotnie częściej niż osoby bez zaburzeń, co oczywiście znacznie przekracza rzeczywiste wskaźniki. Trzeba przyznać jednak, że część badań, zwłaszcza późniejszych oraz dotyczących innych niż telewizja mediów, daje nie tak jednoznaczny obraz, lecz nadal pozostawia on wiele do życzenia.\nW badaniu, które obejmowało 403 tekstów z kilku polskich dzienników takich jak „Gazeta Wyborcza”, „Fakt” czy „Dziennik Gazeta Prawna”, najczęściej pojawiającym się słowem do opisu osoby z chorobą psychiczną było słowo „wariat” (113 tekstów) oraz „szaleniec” (109 tekstów). Te teksty stanowiły łącznie ponad 50 procent badanego materiału! Te etykiety pojawiały się nie tylko w tekście, lecz również w ich tytułach.\nTreści kryminalne to obszar tekstów najczęściej poruszających problem osób chorujących w próbie badawczej, było ich łącznie 138. Niestety znaczniej mniej artykułów, bo 37, dotyczyło osób znanych, zaś jedynie 27 to te o sytuacji osób z zaburzeniami psychicznymi. Dotykały one kwestii etykietowania, stygmatyzacji, stereotypów oraz trudnej sytuacji pacjentów szpitali psychiatrycznych.\nWśród 403 poddanych analizie artykułów, 204 teksty skupiały się na życiu lub działaniach osób z chorobami psychicznymi. 68 procent z nich prezentowało ich wizerunek w sposób negatywny, 20 procent pozytywny, a w przypadku pozostałych 12 procent nie był on jednoznaczny. W ten sposób prasa jedynie utrwala społeczne uprzedzenia, a najczęściej wyłaniający się obraz osoby z problemami zdrowia psychicznego zawiera w sobie brak racjonalności, nieprzewidywalność i gwałtowność.\nWykluczenie i stygmatyzacja osób z zaburzeniami psychicznymi to poważny problem społeczny. Nie tak łatwo jest zmienić świadomość społeczeństwa, w której nadal obraz osób chorujących poddany jest wpływowi stereotypów, uproszczeń oraz przesądów. „Nie łatwo” nie znaczy, iż jest to niemożliwe, wymaga jedynie czasu i wysiłku. Wiarę w to, iż obraz ten się zmieni, przynosi fakt, że we współczesnym świecie coraz częstsze jest aktywne poszukiwanie tego, co może łączyć, a nie dzielić osoby w pełni sprawne i te nie. Służy temu postęp naukowy, idea humanizmu oraz to, iż jako społeczeństwo jesteśmy gotowi nieść wsparcie osobom potrzebującym. Wolność, bycie razem i podmiotowe traktowanie osób chorujących to klucz do tego, aby proces ich zdrowienia przebiegał łatwiej i efektywniej.\nPotrzebne są też zmiany w leczeniu psychiatrycznym, które powoli ulega reformie. Należy wspierać w nim: partnerstwo, czyli współpracę z pacjentem, jedność i powtarzalność metod leczenia, wielostronność oddziaływań, tak aby korzystne zmiany pojawiły się w różnych obszarach życia – zawodowego, towarzyskiego, rodzinnego itd., stopniowanie trudności, czyli metoda małych kroków oraz włączanie osób chorujących do społeczności. Ważnym jest odchodzenie od leczenia psychiatrycznego na rzecz Centrów Zdrowia Psychicznego, w których pacjenci leczeni są ambulatoryjnie.\nAby stygmatyzacja zmniejszyła się na sile, niezwykle istotna jest edukacja społeczna. Coraz więcej podejmowanych jest działań w tym kierunku, pojawiają się kampanie i akcje mające za cel zmianę wizerunku osób z problemami zdrowia psychicznego. Niestety bardzo często brakuje im opisów czy podsumowań potwierdzających ich efektywność. Zawarcie ich przyczyniłoby się do szerszego rozpowszechnienia metod destygmatyzacji. Szersze zasięgi wpłynęłyby bezpośrednio zaś na zmniejszenie skali zjawiska stygmatyzacji i wykluczenia oraz polepszenia jakości życia osób chorujących i ich rodzin. Akcje społeczne powinny współwystępować z systemowymi działaniami w zakresie polityki zdrowotnej.\nNie bez znaczenia, w kształtowaniu opinii publicznej na temat chorób psychicznych, jest też rola środków masowego przekazu. Aby stygmat się zmniejszył, media powinny edukować społeczeństwo i udzielać rzetelnej informacji na temat zaburzeń psychicznych i osób borykających się z nimi.\nWedług badania EZOP u 25% Polaków w ciągu życia doświadczy co najmniej jednego zaburzenia psychicznego. Doświadczenie własnej choroby lub korzystanie z usług psychiatry, psychoterapeuty lub psychologa jest czynnikiem, który w najbardziej znaczący sposób zmienia postrzeganie osób z chorobami psychicznymi. Im są one regularniejsze, tym bardziej maleje dystans oraz tendencja do stygmatyzacji chorych.\nEdukujmy, akceptujmy, wspierajmy. Kryzys zdrowia psychicznego może dotknąć każdego.\nBabicki, M., Kotowicz, K., Piotrowski, P., Stramecki, F., Kobyłko, A., Rymaszewska, J. (2018). Obszary stygmatyzacji i dyskryminacji osób chorujących psychicznie wśród respondentów internetowych w Polsce. Psychiatria Polska, 52(1), 93-102.\nDyduch, A., Grzywa, A. (2009). Stygmatyzacja i czynniki ją warunkujące na przykładzie stygmatyzacji związanej z chorobą psychiczną. Pol Merk Lek, 26(153), 263–267.\nKantorska-Janiec, M., Kiejna, A., Świątkiewicz, G., Zagdańska, M. (2009). Epidemiologia zaburzeń psychicznych – dotychczasowe doświadczenia. Psychiatria Polska, 43(4), 375-385.\nKiejna, A., Piotrowski, P., Adamowski, T., Moskalewicz, J., Wciórka, J., Stokwiszewski, J., Rabczenko, D., Kessler, R. C. (2015). Rozpowszechnienie wybranych zaburzeń psychicznych w populacji dorosłych Polaków z odniesieniem do płci i struktury wieku – badanie EZOP Polska. Psychiatria Polska, 49(1), 15-27.\nKrawczyński, Ł. (2016). Medialny obraz osób z zaburzeniami psychicznymi na przykładzie wybranych dzienników. Studia Medioznawcze, 4(67), 61-73.\nMaciaszek, J. (2012). Piętno: problem stygmatyzacji i wykluczenia społecznego osób z zaburzeniami psychicznymi. Studia Politicae Universitatis Silesiensis, 9, 299-315.\nMroczek, B., Wróblewska, I., Kędzierska, A., Kurpas, D. Postawy dorosłych Polaków wobec chorych psychicznie. Family Medicine & Primary Care Review, 16(3), 263-265.\nPodogrodzka-Niell, M., Tyszkowska, M. (2014). Stygmatyzacja na drodze zdrowienia w chorobach psychicznych – czynniki związane z funkcjonowaniem społecznym. Psychiatria Polska, 48(6), 1201-1211.\nWciórka B, Wciórka J. (2006). Sondaż opinii publicznej: społeczny obraz chorób psychicznych i osób chorych psychicznie w roku 2005. Post Psych Neurol, 15(4): 255–267.\nCo się stało z moim dzieckiem po okresie pandemii?...\nPsycholożka, specjalność kliniczna. Ukończyła Stosowaną Analizę Zachowania na SWPS. Uczy się w 4-letniej Szkole Psychoterapii w nurcie poznawczo-behawioralnym. Udziela terapii w Centrum Psychoterapii Bez Granic i przez twojpsycholog.pl.


Granatowa gładka bluzka z łezką z tyłu - Bluzki Z długim rękawem sklep eButik.pl\nGranatowa gładka bluzka z łezką z tyłu\nBasicowa granatowa bluzka z małym wycięciem z tyłu. Fason idealny dla każdego typu sylwetki. Dekolt lekko zaokrąglony. Rękaw długi. Z tyłu małe wycięcie typu łezka. Bluzka została wykonana z wysokiej jakości bawełny. Materiał jest miły w dotyku, przewiewny, trwały. Bluzka dobrze się nosi i swobodnie układa na ciele. Taka bluzeczka sprawdzi się podczas wielu sytuacji. Będzie świetną podstawą codziennych stylizacji.\n"Cudowna. Rękawki są trochę węższe, a reszta szersza. Super się prezentuje, polecam :)"\n"Fajna gładka bawełniana bluzeczka, przyjemny materiał, super kolorek, głęboki i nasycony granat; pasuje i do jeansów, i do spódnicy. Jest luźna,ale ma ciaśniejsze rękawy, należy więc brać swój rozmiar, jak najbardziej polecam :)"\nUrszula (2015-11-12 , Myślibórz)


Dwór w Łopusznej 📌 - Polskie Szlaki\nDodano: 2015-05-14 , Zaktualizowano: 2020-02-03\nPiękny, drewniany dwór Tetmajerów w Łopusznej leżącej u stóp Gorców, znajduje się kilkaset metrów od głównej drogi nr 969 z Nowego Targu do Szczawnicy. Jadąc z Nowego Targu należy skręcić w lewo - drogowskaz stoi przy drodze.\nModrzewiowy, typowy dwór polski wybudowany został w 1784 roku. Pierwszymi właścicielami majątku byli Lisiccy, a dokładniej Romuald Lisicki - konfederat barski. Później przejęli go Tetmajerowie, następnie przeszedł w ręce Lgockich. Niezależnie od właścicieli, za każdym razem dwór w Łopusznej był ostoją polskości.


makulatura - Odśmiecownia makulatura\nWłaściwie omal o tym zadaniu nie zapomniałam. Od tak dawna kupuję szary papier toaletowy, że zupełnie nie myślę o nim w kategoriach zero waste. A przecież jest to zero waste. No… nie do końca, bo jednak papier to papier, i wyrzucamy go sporo. Ale używanie szarego, makulaturowego papieru toaletowego jest na pewno mniejszym marnotrawstwem niż… Czytaj dalej Używaj makulaturowego papieru toaletowego czyli zadanie #34\nUmieszczono w kategoriach: Odśmiecownia, Rok Bez Marnotrawstwa Tagi #RokBezMarnotrawstwa, higiena, łazienka, makulatura, papier, papier toaletowy, zero waste\nByło to jakieś trzy lata temu. Wynosiłam śmieci i w altance śmietnikowej zobaczyłam zbieracza, grzebiącego w kontenerach. Chciałam, jak zwykle, udać że go nie widzę. (Nie macie wrażenia, że ludzie tego typu są niewidzialni? Stanowią tabu, podobnie jak śmieci. Grzebanie w śmieciach jest przecież obrzydliwe, brudne, niehigieniczne. Człowiek grzebiący w śmieciach jest jak społeczny wyrzut… Czytaj dalej Zaprzyjaźnij się z dziadkiem śmietnikowym czyli zadanie #23\nUmieszczono w kategoriach: Odśmiecownia, Rok Bez Marnotrawstwa Tagi #RokBezMarnotrawstwa, dziadek śmietnikowy, Koptowie, makulatura, puszki, śmieciarze, surowce wtórne, zabalin\nCiekawa jestem, kto z Was pamięta, jak za pewną ilość makulatury zaniesionej do skupu dostawało się kilka rolek papieru toaletowego? Trzeba przyznać: tamte trudne czasy uczyły ludzi oszczędzania i szanowania wszelkich dóbr. Zresztą, nie tylko czasy komunizmu były trudne. Czasy wojny, czasy przed wojną… Nikt nie słyszał o „zero waste”. Nikt nie słyszał, ale wszyscy stosowali… Czytaj dalej Zbieraj makulaturę czyli zadanie #14\nUmieszczono w kategoriach: Odśmiecownia, Rok Bez Marnotrawstwa Tagi #RokBezMarnotrawstwa, makulatura, papier, surowce wtórne, zero waste


Folder a katalog - czy jest jakaś różnica? - Gry planszowe otogry\nPojęcia z dziedziny informatyki mogą niekiedy dostarczyć pewnych trudności interpretacyjnych. Czym jest folder? A co to takiego katalog? Czy jest to jedno i to samo i można tych dwóch pojęć używać zamiennie, czy jednak będzie to błędem? Na to pytanie można znaleźć odpowiedź w poniższym artykule, który powinien rozwiać wszystkie wątpliwości dotyczące różnic występujących pomiędzy folderem a katalogiem.\nFolder a katalog – czy pomiędzy tymi dwoma pojęciami jest jakaś różnica?\nJeżeli by o to zapytać osoby, która owszem używa komputera na co dzień, jednak nie jest specjalistą w dziedzinie informatyki, to pewnie odpowiedź byłaby taka, że pomiędzy tymi dwoma pojęciami nie ma żadnej różnicy. Jednak informatyk będzie miał w tej kwestii odrębne zdanie. Będzie on w stanie wykazać, że pomiędzy pojęciami folder i katalog jednak różnica występuje, choć ich przeznaczenie jest w zasadzie takie samo, służą one bowiem do organizacji plików.\nJaka jest różnica pomiędzy folderem a katalogiem?\nFolder, to takim system organizacji danych, który do swojego istnienia nie potrzebuje wydzielonej przestrzeni na dysku w komputerze. Może to być zatem twór zupełnie wirtualny, który będzie przechowywany w chmurze. Takie rozwiązanie jest coraz częściej stosowane, zwłaszcza jeżeli zachodzi potrzeba dzielenia się danymi z różnymi osobami. Z kolei mówiąc o katalogu, powinno się mieć na myśli sposób organizacji plików, który jest zapisany na dysku. Różnica pomiędzy tymi dwoma pojęciami jest niezwykle subtelna, jednak zauważalna.\nWoda alkaliczna zjonizowana Wyjątkowa woda, niesamowite właściwości. Czy wiesz czym jest woda alkaliczna zjonizowana? Woda żywa co to jest W kilku słowach wyjaśnienia, płyn zawiera...\n← Gry planszowe i integracyjne. Spędzanie czasu w gronie rodziny. Familijne gry planszowe dla dzieci – Polskie gry integracyjne\nGry liczbowe i loterie →


A=singiel/brak chęci do związków - Forum SEA\nPost autor: Pau » 1 kwie 2013, 23:56\ntak z rozeznania jestem ciekaw, ile tu jest osób,\nktóra chce mieć kogoś i czemu,\na ile która chce być bez nikogo.\nPost autor: Felixis » 2 kwie 2013, 01:50\nJa mam mieszane uczucia w tej kwestii\nOgólnie rzecz biorąc, przez większość czasu jest tak, że nie chcę mieć nikogo. Przemyślałam sprawę wielokrotnie i mam tak od wielu lat. Co prawda, zdarza się, że pojawia się w życiu ktoś, przez kogo zastanawiam się czy może nie spróbować jednak związku... ale te zawsze kończą się fiaskiem No i powracamy do punktu wyjścia, czyli teorii, że lepiej obyć się bez kogokolwiek. Cóż, poleganie na samym sobie jest zawsze pewniejsze, niż ufanie komuś innemu. Poza tym mam obecnie wspaniałego przyjaciela, który zaspokaja praktycznie całkowicie moje potrzeby interakcji z innymi osobami. Razem gramy, razem chodzimy na piwo, gadamy codziennie... Jedna taka osoba mi wystarcza Pewnie gdyby go nie było, byłoby mi trudniej i bardziej ciągnęłoby mnie do sfery związków.\nCo jest w związku fajnego? Bliskość. To, że można się przytulić i takie tam. To jest coś, czego przyjaźń nie może mi dać, ale o czym na co dzień zapominam. Właściwie to wydaje mi się, że wcale tego nie potrzebuje, ale bywają momenty, kiedy przypominam sobie jak to bywało i przez to mi smutno. Z drugiej jednak strony, jedna taka mała rzecz nie jest w stanie przeważyć szali na korzyść związku. Te bowiem ciągną za sobą multum nieznośnych konsekwencji.\nKonkluzja jest taka, że przez jakieś 99,9999999% czasu wolę jednak samotność Jak się do tego przyzwyczai, to później jest z górki.\nPost autor: panna_x » 2 kwie 2013, 11:52\nJa wolę być sama. Ewentualnie w grę wchodziłby luźny związek, niezobowiązujący czyli np. bez wspólnego mieszkania. Albo biały związek- na taki jestem w stanie się zdecydować, jeśli druga strona wyrazi chęć i zgodę.\nW każdym razie na obecnym etapie nie chcę i nie umiałabym się głębiej zaangażować.\nPost autor: Falka » 2 kwie 2013, 11:56\nJa mam podobnie jak Felixis poniekąd. Na dzień dzisiejszy nie czuję potrzeby bycia w związku , rodzina , znajomi i przyjaciele wystarczają. Zastanowię się nad sparowaniem dopiero jak spotkam kogoś wartościowego. Z natury jestem samotniczką , źle się czuję w tłumie muszę mieć dużo swobody i przestrzeni wokół siebie. Lubię spotykać się ze znajomymi , ale nie za często. Co do związków to myślę , że samotnicza natura i umiłowanie wolności mają decydujący wpływ na brak potrzeby stworzenia związku u mnie.\nRejestracja: 13 kwie 2013, 14:46\nPost autor: sjeverni » 18 kwie 2013, 13:13\nMiewam czasami ochotę na związek, ale jak spojrzę na te moje naiwne i infantylne rówieśniczki(22), to wszystkiego mi się odechciewa. Wiele z nich np. jest w związkach, które trwają ledwie rok a już są zaręczone... Po co się tak śpieszyć? Pewnie widzą, że koleżanki się zaręczają i nie chcą być gorsze. A nie długo potem ślub, a potem rozwód.\nPost autor: Libra » 18 kwie 2013, 17:50\nJa nigdy związku nie chciałam, pojmowałam jako katorgę, uwiązanie kontrolę, dodatkowo uznałam iż totalnie się do czegoś takiego nie nadaję i nie tęskniłam za nikim, nie roztrząsałam, nie wzdychałam.\nPotem przytrafił mi sie związek jeden, przed którym broniłam się długo(dziś żałuję, ze jednak mało asertywna sie okazałam i uległam wreszcie ) - po owym związku stwierdziłam, że nigdy więcej i cudnie mi się egzystowało samotnie bez niczyjego krupienia za uszami.\nTeraz mi się przytrafiło raz drugi , cieszę się że związana jestem bo wsparcia mi udziela gdy potrzebuje, ustawi do pionu gdy przesadzam, pomoże, dowartościuje... dobrze sie z nim czuje, bardzo dobrze.\nPost autor: Aenyeweddien » 18 kwie 2013, 20:02\nJa chciałabym być w związku. Ale nie takim byle jakim, z pierwszą lepszą osobą. Szukam kogoś kto będzie mnie wspierał, będzie moim natchnieniem. Ale kiepsko mi idzie, nie umiem nawiązywać kontaktów z ludźmi Nie jest mi źle samej, czasami tylko łapię takiego doła kiedy nie mam się absolutnie do kogo odezwać (jak na złość ostatni tydzień bardzo mi mija pod znakiem takiego doła, chciałabym po prostu powiedzieć komuś wszystko, co czuję, a tu nie ma komu ). Co troszkę smutne to jak tak rozglądam się po świecie to ciężko o kogoś kto by był w stanie dać mi wystarczająco energii, a ja żebym był,a w stanie dawać energię mu. Ale może się tylko nie znam, moja wiedza o ludziach to raczej tylko atlas anatomiczny\nNajpierw chciałabym się nauczyć utrzymywać przyjaźnie. Tak na poważnie. A potem chętnie przygarnę kogoś, kto wykaże odpowiednią ilość zrozumienia dla mojego stosunku do seksu i innych spraw. Życie samej jest łatwiejsze, zdecydowanie, ale chyba nudniejsze.\nPost autor: Szyszka » 19 kwie 2013, 07:55\nJa czasami myślę, że chciałabym być w związku a czasami po prostu uważam, że dobrze mi jest samej i nie chcę tego zmieniać Jednak nie chcę do końca życia być sama i mam nadzieję, że znajdę sobie kogoś ale w grę wchodzi tylko 'biały' związek więc będzie ciężko Zresztą nie tylko z tego względu. Męska część moich znajomych (a obracam się głównie wśród mężczyzn) traktuje mnie raczej jako kumpla aniżeli kobietę. Możliwe, że to moja wina i moje zachowanie sugeruje brak chęci na jakieś bliższe kontakty ze względu na strach przed zmianami.\nPost autor: Libra » 19 kwie 2013, 07:59\nSzyszka pisze: Męska część moich znajomych (a obracam się głównie wśród mężczyzn) traktuje mnie raczej jako kumpla aniżeli kobietę.\nja się ze swoim chłopakiem kumplowałam właśnie I nie zauważyłam totalnie że się coś święci, myślałam, ze takiego fajnego kolegę po prostu mam\nPost autor: Keri » 21 sie 2013, 15:42\nZresztą to moje podpunkty dla których nie warto się ze mną wiązać\n1 Jestem introwertykiem\n2 Cięzżko mi mówić o problemach i wogóle o wszystkim\n3 Nie przepdam gadać choć jak są tematy które lubię to potrafię zanudzić\n4 Nudny w rozmowach ( to co powyżej też ale i to co poniżej)\n5 Rzadko się śmieje i żartuje i cieszę się z życia\n6 Jako jedynak znam tylko świat samotności swój osobisty\n7 Nie ptorafię podjąć decyzję (lecz nie zawsze)\n8 Uparty wtedy podejmę decyzję\n9 Bardzo rzadko mówię przepraszam i przyznaje sie do porazek\n10 Raz powiedziałem w poźnym wieku słowa kochac cię do rodziców i wyszło to dziwne i nieludzko obojętne\n11 Boję się tłumu ludzi\n12 Zapominam i nie przywiązuję się do innych. Mam w d**ie innymi słowy. Nie zależy mi na ludziach.\n13 Wycofuje się z sytuacji gdzie występuję duże rysyko niepowodzeń. Związek to wogóle!\n15 Po depresji\n16 Lubię długo spać do południa późno chodzić spać\n17 Lubię przestrzeń żadnych ograncizeń co mam robić w związku ani żadnych wymagać i oczekiwań wobec 2 osoby\n18 Uzależniony od kompa i to wogóle\n19 Nieśmiały choć to przechodzi\n20 Ludzie mnie męczą a czasami wkurwiają o_O\n21 Nie przepadam za dziećmi! o_O!\n22 Dziś miłość jest fikcją zrodzona przez media i egoizm ludzki przez pragnienia pociąg i pragnienia. Więc przestałem w to wierzyć.\n23 Problemy interersonalne z ludźmi. Ogólna empatia i rozumienie między wierszami. (jak rozumiem to i pożartuje lub sie zirytje)\nAle ważna rzecz to taka że jako jedynak znam tylko jeden świat z którym żyję przez caly czas i nie poznałem innego świata. Samotność. Dlatego mnie irytuje gdy starsze kobiety mi wmawiają że zostanę dopiero sam na starosć a nie przezyli samotnosci takiej jakiej ja mialem przez cale zycie bez rodznstwa i przyjaciol i wogole.\nPrzyzwyczaiłem się do samotności i poprostu mi zasady normy i ograniczenia oraz wymagania A TYM BARDZIEJ WYMAGANIA od innych mnie odstraszają od takich układów. Bo każdy w ten sposób kieruje się zaspokajaniem swojego własnego egoizmu.\nDruga rzecz to po co mi od kogoś Miłość i uczucia. Przy długiej medytacji i rozmyślaniu nad teoriami iluzji i prawdy co jest czym itd. Doszedłem że każdy jest Miłością bo ją produkuje wobec innych, więc po co mu jeszcze dodatkowe uczucie od innych? Co jeszcze bardziej pokazuje egoizm u ludzki.\nDoszedłem też że ludzie uciekając od samotności nie weidzą i nie są świadomi czym jest ta samotność. Przecięż od małego wszystko my doświadczami każde radości porażki i smutki i tylko my to przeżywamy po swojemu w naszej SAMOTNOŚCI. Ktoś kto ucieka w związki nie zdaje sobie sprawy że samotność to nic innego jak u Piotrusia Pana Cień który gonił. Tylko zamiast go przyjąć od niego uciekamy. Od własnej cząstki siebie. Dla mnie samotność i Ja to jedność jesteśmy\nMówienie komukolwiek o naszych uczuciach, zwierzanie się ludziom to tylko wyobrażenia o nas samych co przeżywamy a nie konretne uczucia. Dana osoba będzie widzieć iluzję naszej osoby nigdy prawdziwą osobę. Bo warunki temu nie odpowiadają by dana osoba zamieszkała w naszej głowie i przeżywała to znami tak jak my to przeżywamy.\nKocham samotność czyli siebie i medytacje i na tym to zostanie\nPost autor: chochol » 21 sie 2013, 20:38\nKeri autoprezentacja wyśmienita.\nNiechęć do związku, ba wręcz "niechęć" obcowania z ludźmi może wynikać z tego, że znasz jedynie samotność (nie jestem psycholożka, ani nikim w ten deseń).\nRejestracja: 20 paź 2013, 10:49\nPost autor: Agape » 22 paź 2013, 07:56\nKeri zaawansowana dusza widzę z Ciebie. Nie wiem ile masz lat, ale ja do wielu podobnych wniosków doszłam całkiem niedawno.\nOsobiście chciałabym być w związku, ale tylko z osobą świadomą.\nPost autor: Patryk » 23 paź 2013, 19:57\nMożna ze strachu przed samotnością (w fizycznym aspekcie) lgnąć do związków, można też ze strachu przed ludźmi lgnąć do samotności.Jedno i drugie pozostaje strachem.Myślę, że pytaniem jest nie czy jestem sam czy w związku a co w tym odnajduję i co mną kieruje.Dopóki kierujemy się radością jedno i drugie jest ok, jeśli strachem i związek i samotność jest tylko ucieczką i nigdy nie da spełnienia.\nKeri pisze: Dziś miłość jest fikcją zrodzona przez media i egoizm ludzki przez pragnienia pociąg i pragnienia. Więc przestałem w to wierzyć.\nMiłość jest przeciwieństwem egoizmu.Bardzo często egoizm jest mylony z miłością jednak są to dwa bieguny.Choć co prawda nie trzeba być w żadnym związku żeby móc kochać i również póki co dobrze mi z singielstwem. Wolę "seks" bez zobowiązań.\nPost autor: Keri » 14 lip 2014, 14:23\nchochol pisze: Keri autoprezentacja wyśmienita.\nMoże i tak ale ja od dziecka obserwowałem kolegów i koleżanki jako obserwator i widziałem co robili wobec innych i mnie. Ogólnie duży wpływ był taki że po utworzeniu gimnazjum rozwalił się mój świat znajomych a nowy trwa krótko 3 lata i to z ludźmi z którymi miałem utrapienie. W tym okresie szukałem miejsca wśród znajomych ale oni tylko pilnowali swojego nosa plus dogryzać wysmiewać i być ważnym pod każdym względem nawet jesli chodzi o naukę lub chwalenia się z czegokolwiek.\nLIceum 3 lata znów nowy świat większość nowych ludzi takich samych lub podobnych do poprzednich. Okres depresji zaczęty. Mysli najgorsze i różne. Jedna osoba która była przy mniej - MYŚL w końcu ktoś kto mnie zaakceptuje zrozumie! ... Konkluzja? D**a! Zakochana mająca klapki na oczy grająca w gierki i testy by się nią zainteresował. Totalna manipulacja. Studia zerwana znajomość 4 letnia z tą osobą. Wagonik smutków odczepinoy.\nCzas Studiów medytacji, jogi i poznawania prawdy kim jestem. Odżyłem. Podniosłem się z dna. Odzyskałem nie dawno wzrok z -2 i -1.75 z astygmatyzmem do -0.5. Okulary do jazdy samochodem. Kolejna osoba. Wielka niby chemia. Rzoeznałem się jakie śwodowisko co lubi i pewnie jakie wymagania. Koniec. Odległość też zrobiła swoje.\nIm starszy tym krócej trwa u mnie zauroczenie.\nTeraz? Widze że 30+ zaczyna robic testy wobec mnie. Starsza osoba o 7-8 lat ode mnie. No super, no. Znowu to samo.. Ehh.. Nawet doszło do tego że fochy zaczeła robić i pyta się odziewczynę i o wiek. Super. Opiekunka naszego wydziału na studiach z dziekanatu..\nTo tak w skrócie moja sytuacja jesli chodzi o związki.\nAgape pisze: Keri zaawansowana dusza widzę z Ciebie. Nie wiem ile masz lat, ale ja do wielu podobnych wniosków doszłam całkiem niedawno.\nZastanawiam się czy moja niechęć do związków nie wynika z kolejnych reinkarnacji. Bo jako malutki chłopak na weselu odganiałem dziewczynkę która się brała do całowania. Śmieszne owszem ale może to mieć znaczenie. Ale widzę że dużo wśród młodego pokolenia jest jakby nieświadoma ale również świadoma zmian które zachodza. Efekt singli jest\nA i mam 26 w listopadzie 27\nPost autor: Bllaire » 20 lip 2014, 20:51\npanna_x pisze: Ja wolę być sama. Ewentualnie w grę wchodziłby luźny związek, niezobowiązujący czyli np. bez wspólnego mieszkania. Albo biały związek- na taki jestem w stanie się zdecydować, jeśli druga strona wyrazi chęć i zgodę.\nFalka pisze: Z natury jestem samotniczką , źle się czuję w tłumie muszę mieć dużo swobody i przestrzeni wokół siebie. Lubię spotykać się ze znajomymi , ale nie za często.\nCiężko mi utrzymać przyjaźń, więc myśl o związaniu się z kimś jest dla mnie fikcją. Nigdy nie byłam w związku, nie lubię ograniczać innych ludzi moimi problemami i nie jestem duszą towarzystwa ale zbyt długie osamotnienie też mnie męczy.


Miska Fleur de Lys 600 ml\nStworzy oryginalny komplet z innymi prodktami z tej serii.\nwysokość x średnica:8 x 13,5 cm\nMiska szklana - niezbędne naczynie w Twojej eleganckiej kuchni\nJesteśmy pewni, że zdajesz sobie sprawę z tego, jak istotne znaczenie mają dodatki w Twoim wnętrzu - nie tylko te rzucające się w oczy od razu po wkroczeniu do pomieszczenia, ale również praktyczne przedmioty, z których korzystasz na co dzień. W kuchni tę rolę pełni szkło dekoracyjne, które zarazem jest jej funkcjonalnym wyposażeniem, ale również zdobi ją w niezwykle szykowny sposób. Takim elementem jest między innymi miska szklana, która powinna znaleźć się w każdej kuchni.\nMiska szklana pozwoli Ci w piękny sposób zaserwować pyszne, apetyczne śniadanie, które zjesz w towarzystwie najbliższej osoby. Czy jest piękniejszy sposób na rozpoczęcie dnia niż wspólne, doładowujące optymizmem chwile przy stole? Szkło dekoracyjne sprawi, że każdy posiłek nabierze uroczystego charakteru, a przecież każdy dzień zasługuje na świętowanie! Ozdobna salaterka sprawi, że przygotowując śniadanie, będziesz mogła poczuć się jak w eleganckiej, pełnej klasy restauracji, a wtedy z pewnością nabierzesz apetytu.\nSalaterka - podaj potrawy w szykowny sposób\nSzkło dekoracyjne znakomicie sprawdza się zwłaszcza w czasie rodzinnych spotkań, odwiedzin gości i wyjątkowych chwil spędzonych z bliskimi. Salaterka pozwoli Ci w szykowny sposób podać przygotowane przez Ciebie przekąski, przystawki czy sałatkę. Taka elegancka oprawa na pewno doda wspólnym posiłkom odświętnego charakteru. Miska szklana Fleur de Lys występuje również w mniejszej pojemności - sprawdź, czy taki zestaw przypadnie Ci do gustu. Zaskocz swoich gości atrakcyjnie podanymi daniami i ciesz się przyjemnymi chwilami w ich towarzystwie!\nOceniasz: Miska Fleur de Lys 600 ml


Kuwety samoczyszczące i ich wpływ na najbliższe otoczenie – Psie Trendy\nKuwety samoczyszczące i ich wpływ na najbliższe otoczenie\n2019-02-03 trendzik 0 Comments\nKażdy czworonóg mieszkający w pomieszczeniu powinien nauczyć się korzystać z kuwety. Ale zanim ten proces się zacznie, to właściciel musi wybrać odpowiedni model tego urządzenia, który nie tylko będzie przyjazny dla zwierzaka, ale również wygodny dla właściciela. Te kryteria spełniają kuwety samoczyszczące, które bardzo łatwo się czyści bez niewielkiej ingerencji człowieka w ten proces.\nNa rynku znajdziemy wiele firm i sklepów zoologicznych, które oferują kuwety samoczyszczące różnych marek i z różnymi dodatkowymi funkcjami. Wystarczy odwiedzić najbliższy sklep zoologiczny, żeby przekonać się, że ta oferta jest naprawdę szeroka. Dzięki ich zastosowaniu właściciel zwierzaka zaoszczędzi mnóstwo czasu, które w przypadku klasycznych kuwet poświęcał na ich konserwację i regularne czyszczenie.\nDzięki umieszczeniu kuwety samoczyszczącej w swoim domu żwirek nie będzie się rozprzestrzeniał i kurzył w otoczeniu, a więc w pomieszczeniu nie będą rozprzestrzeniały się nieprzyjemne zapachy i bakterie. Czujnik ruchu, który znajduje się w urządzeniu rozpoznaje ruchy zwierzaka i po jego odejściu następuje automatyczne samooczyszczenie zbiornika kuwety.\nPonadto ten rodzaj kuwety jest opłacalny z ekonomicznego punktu widzenia. Przy jego używaniu używa się zdecydowanie mniej żwirku niż przy stosowaniu standardowych kuwet.\nSamoczyszczące kuwety są doskonałym rozwiązaniem dla domu. W perspektywie długofalowej skutki ich używania wpływają korzystnie na wszystkich, czyli zarówno na zwierzaka jak i domowników.\nCzym bronić psa przed kleszczami?\nJakie zabawki dla psa zakupić?


Węże | Sieć sklepów zoologicznych Kakadu\nWęże wzbudzają w ludziach mieszane uczucia. Niektórzy ich nienawidzą, inni je kochają. Nie da się jednak zaprzeczyć, że należą one do jednych z najbardziej niezwykłych zwierząt na Ziemi, a wiele z nich jest naprawdę pięknych.\nŚrodowisko naturalne węży\nW naturze zamieszkują wszystkie środowiska strefy ciepłej i umiarkowanej. Żyją na pustyniach, stepach, łąkach, w lasach, na terenach górzystych i nizinnych. Pod ziemią, na ziemi i nad ziemią, w koronach drzew. Wiele z nich spędza dużo czasu w wodzie, a niektóre całkowicie przystosowały się do środowiska wodnego (węże morskie).\nCharakterystyczne cechy budowy ciała węży\nWszystkie węże mają bardzo charakterystyczne wydłużone ciało i są pozbawione nóg. Ich kręgosłup składa się z bardzo dużej liczby kręgów, może być ich nawet ponad czterysta! Co ciekawe, poza pierwszymi dwoma kręgami szyjnymi i kręgami ogonowymi, wszystkie kręgi zaopatrzone są w żebra, co wyróżnia węże spośród innych kręgowców.\nWęże nie mają mostka, a ich żebra połączone są z kręgami przy pomocy więzadeł, są więc ruchome. Także kości trzewioczaszki nie są zrośnięte, lecz połączone więzadłami. Taka budowa szkieletu umożliwia połykanie w całości zdobyczy dużo większej od średnicy głowy i ciała.\nZęby mają ostre i skierowane w stronę gardła. Niektóre gatunki posiadają również zęby jadowe, przy pomocy których wstrzykują ofiarom śmiertelną truciznę, produkowaną w specjalnych gruczołach.\nZnaczne wydłużenie ciała węży wiąże się również ze zmianami w budowie narządów wewnętrznych. Przede wszystkim również i one uległy wydłużeniu. Ponadto u większości gatunków lewe płuco zanikło, a lewa nerka, lewy jajnik lub lewe jądro przesunięte są ku tyłowi.\nPonieważ węże nie mają nóg, musiały wypracować inne sposoby poruszania. Pierwszy z nich to wyginanie ciała na boki. Drugi polega na naprzemiennym kurczeniu i rozkurczani kolejnych partii ciała. Poruszanie ułatwiają szerokie tarczki brzuszne, które zaczepiają się o podłoże.\nCiało pokryte jest łuskami. Od czasu do czasu gady zrzucają wierzchnią warstwę skóry. Proces ten nosi nazwę linienia. Podczas linienia zrzucana jest również przezroczysta błona zakrywająca oczy. Nie mają powiek.\nNajlepiej rozwiniętym zmysłem jest węch. Oprócz nozdrzy, węże posiadają także specjalny organ zwany narządem Jacobsona, który również służy do odbierania zapachów. Wzrok mają raczej słaby. Potrafią natomiast bardzo precyzyjnie obierać bodźce cieplne przy pomocy specjalnych dodatkowych narządów. Węże są głuche.\nZachowanie i wymagania węży\nPonieważ nie mają nóg, węże musiały wypracować inne sposoby poruszania. Pierwszy z nich to wyginanie ciała na boki. Drugi polega na naprzemiennym kurczeniu i rozkurczani kolejnych partii ciała. Poruszanie ułatwiają szerokie tarczki brzuszne, które zaczepiają się o podłoże.\nCiało pokryte jest łuskami. Od czasu do czasu gady zrzucają wierzchnią warstwę skóry. Proces ten nosi nazwę linienia. Podczas niego zrzucana jest również przezroczysta błona zakrywająca oczy. Węże nie mają powiek.\nWęże nie należą do bardzo ruchliwych zwierząt. Mają powolną przemianę materii i zjedzony pokarm mogą trawić całymi tygodniami, zwłaszcza że potrafią połknąć zdobycz naprawdę wielkich rozmiarów.\nMogą być agresywne i bardzo spokojne, w zależności od gatunku, niemniej jednak obcując z nimi zawsze należy zachować ostrożność. Szczególnie podczas karmienia, ponieważ głodny gad może pomylić rękę człowieka ze swoją zdobyczą i ugryźć. Węże mogą być przyzwyczajone do obecności człowieka i kontaktów z nim, ale nadal pozostają dzikie. Nie są zwierzętami udomowionymi!\nNie należą do towarzyskich istot. Większość gatunków poza okresem godowym żyje samotnie. Można więc trzymać je pojedynczo.\nGatunki nadrzewne hodujemy w wysokich terrariach, w których znajdą się liczne gałęzie do wspinania. Dla gatunków żyjących na ziemi przeznacza się terraria niskie. Czasami konieczny jest basen z wodą.\nWęże nie wymagają naświetlania promieniami UV. Temperatura i wilgotność powietrza zależy do gatunku.\nPokarmem węży do żywe zwierzęta. Tylko nieliczne z nich udaje się przyzwyczaić do przyjmowania zwierząt martwych. Węże jedzą raz na jakiś czas, czasami nawet raz na kilka tygodni, ponieważ połykają w całości zdobycz dużych rozmiarów, którą długo trawią.\nRozmnożenie w niewoli wielu gatunków jest możliwe, ale wymaga od hodowcy sporo doświadczenia. Większość gatunków jest jajorodna.\nUważa się, że przodkami węży były jaszczurki. Obydwie grupy należą do rzędu łuskonośnych, w obrębie którego węże tworzą osobny podrząd.\nIstnieją sprzeczne poglądy na to, dlaczego w toku ewolucji gady te utraciły kończyny. Niektórzy naukowcy uważają na przykład, że utrata nóg związana jest z przystosowaniem do życia pod ziemią, inni zaś twierdzą, że pierwsze węże żyły w wodzie, a w tym środowisku nogi są całkowicie niepotrzebne.


project- wildlife | Saving wonderful world of wild animals.\nBiwak po afrykańsku\n16 Lu 2014 5 Komentarzy\nby nataliavet in Operacja Dzika Afryka II, Zrealizowane projekty Tagi: Afryka, biwak, Botswana, Delta Okavango, dzikie zwierzęta, namioty, safari\nNa mojej podróżniczej liście marzeń znajduje się cały świat. Są jednak miejsca, którym nadałam priorytet z wykrzyknikiem. Jedno z nich mogę już odkreślić – to Delta Okavango w Botswanie, kraina dzikich zwierząt, afrykańskich wiosek i największe takie rozlewisko świata. Zostawiłam ją sobie na deser, jako ostatnią atrakcję tej podróży. I choć miałam tam chwile zwątpienia, kiedy natychmiast chciałam znaleźć się w domu, to teraz tylko uśmiecham się i odpływam we wspomnieniach na samą myśl o tym niezwykłym zakątku. Tam poczułam, że żyję. Żyję w świecie, który jest niewyobrażalnie piękny.\nDelta Okavango w Botswanie\nOstatnie śniadanie przed wyjazdem musiało być bardzo syte, więc zjadłam tyle, ile mogłam. Wiedziałam, że następne trzy dni będę musiała przetrwać wyłącznie na tym, co mam w plecaku. Zapakowałam jedynie to, co nie zepsuje się przy 40 stopniach i będzie się nadawało do spożycia w stanie surowym lub po podgrzaniu na ognisku. Wzięłam więc suche bułki, ryż, parę ziemniaków, puszki z sosem oraz kilka z owocami i jabłka. Prócz tego 10 litrów wody i przenośna lodówka, która co prawda nie dawała rady temperaturom otoczenia i wcale nie chłodziła, ale przynajmniej chroniła przed przegrzaniem. Jako wyprawkę dostałam również garnek, łyżkę i widelec. Zabrałam też szczoteczkę do zębów, pastę i szczotkę do włosów. Więcej nie zmieściłoby się do mokoro – tradycyjnej, drewnianej łodzi, którą od lat poruszają się mieszkańcy tamtejszych wiosek.\nPrzygoda rozpoczęła się w jednej z niewielkich wiosek na obrzeżach delty. Tam poznaliśmy naszego przewodnika. Jayzee uprzedził nas, że zna angielski tylko na tyle, na ile sam się nauczył, gdyż nigdy nie chodził do szkoły. Nie umiał pisać ani czytać. Ukończył jedynie miesięczny kurs przewodnika. I znał swój busz jak własny dom. Bo to był jego dom. Wioska składała się z kilku chatek ulepionych z gliny na rusztowaniu ze zużytych puszek i butelek. Kiedy Jayzee się pakował, my poznawaliśmy jego rodzinę, a Andrzej dał się wciągnąć w grę w piłkę z jednym z dzieciaków. Widać sprawiło mu to ogromną radość, bo popisywał się przed nami sztuczkami. Gdy nasz przewodnik znów się pojawił, byłam mocno zdziwiona – młody chłopak w podartych jeansach i plastikowych klapeczkach z podartym namiotem w jednej ręce i małą siatką w drugiej. Spojrzałam na mój bądź co bądź wypchany do granic możliwości plecak i zapytałam, czy jest już gotowy. Nie, musimy jeszcze skoczyć na moment do sklepu – odpowiedział. Rozpoczęliśmy wędrówkę przez piach pośród skromnych domostw, którym przyglądałam się z nieskrywaną ciekawością. Szumnie zwany wiejski sklep okazał się być blaszaną budą z dosłownie trzema półkami, na których widniało może z dziesięć artykułów na sprzedaż. Jayzee poprosił o sok i zapałki, po czym oświadczył, że jest już gotowy na wycieczkę i zaprowadził nas do swojej łodzi.\nWioska, w której mieszka Jayzee\nPrzewodnik długim kijem odepchnął się od brzegu i odpłynęliśmy na krystaliczne wody Delty Okavango. Słońce łagodnie koiło i obciążało powieki, które same się zamykały. Zanurzyłam dłonie w chłodnej wodzie, która przynosiła orzeźwienie. Sunęliśmy cicho pomiędzy zaroślami i liliami wodnymi, gdzieniegdzie tylko obsranymi przez hipopotamy. Niektóre ślady były całkiem świeże, ale postanowiłam na razie się tym nie przejmować i zaufać doświadczeniu Jayzee, który prowadził nas na jedną z maleńkich wysepek delty. Tam rozłożyliśmy nasze namioty i rozpaliliśmy ognisko. Byliśmy całkiem sami, z dala od cywilizacji, w świecie, gdzie królują zwierzęta. Wieczorem mieliśmy wyruszyć na pierwszy bush walk, czyli mówiąc po naszemu – na spacer.\nKąpiel w Okavango\nMiałam ze sobą tylko jedną parę spodni i dwie koszulki w kolorach ziemi, gdyż jaskrawe barwy mogłyby zwracać uwagę zwierząt. 18 wieczór, z aparatem w jednej ręce i butelką wody w drugiej wsiadłam do mokoro, którym w parę minut dotarliśmy na drugi brzeg. Najpierw Jayzee pouczył nas o zasadach bezpieczeństwa i reagowania w sytuacji, gdybyśmy na przykład spotkali lamparta. Zdziwiona zapytałam, czy przypadkiem nie zapomniał broni. Otóż nie. Przyzwyczaiłam się już, że w RPA podczas pieszych wycieczek po parku przewodnik zawsze ma ze sobą broń. W razie zagrożenia prędzej będzie strzelał w powietrze próbując odstraszyć zwierzę, ale sam ciężar strzelby na ramieniu dawał ogromne poczucie bezpieczeństwa. W Botswanie było inaczej. To my byliśmy gośćmi i musieliśmy zgodzić się na warunki, jakie dyktowała przyroda, zdani na jej łaskę lub niełaskę. Oraz doświadczenie Jayzee, który wychował się w buszu. Doskonale odnajdywał tropy hien i lwów, wyczuwał zapach padliny i znak krążących nad nami sępów, które zdradzały obecność drapieżników. Wtedy zmienialiśmy kierunek o 180 stopni i szliśmy w inną stronę. Zwierzęta z natury omijają ludzi, więc nie wchodząc im w paradę mieliśmy być bezpieczni. Podobno.\nWidziałam za to brykające zebry przy zachodzącym słońcu, galopujące żyrafy, które bacznie nam się przyglądały, leniwe hipki, wielkie stada gnu i innych antylop oraz wszechobecne słonie. Podczas jednego ze spacerów wycieńczona od 4-godzinnego marszu i uporczywego upału słaniałam się powoli za Jayzee. Kierowaliśmy się już do łodzi, kiedy około pół kilometra przed nami dostrzegliśmy stado słoni, które spokojnie się pasły. Uznałam to za dobrą okazję na krótki odpoczynek i wyjęłam aparat. Ustawiając go do zdjęcia zauważyłam, że mój obiekt fotograficzny zaczyna się powiększać. Spojrzałam przed siebie i zdębiałam. Całe stado ruszyło pełnym galopem prosto na nas! Zerwałam się do ucieczki, ale tylko wbiegłam na przewodnika, który wciąż szedł spokojnym krokiem przed siebie. Kiedy słonie były już niebezpiecznie blisko, w końcu i on przyspieszył lekkim truchtem odbijając w przeciwną stronę. W ten sposób zamiast uciekać, wyminęliśmy się ze słoniami znikając im z pola widzenia. Te zaś zatrzymały się w miejscu, gdzie poprzednio staliśmy i kontynuowały swoje drugie śniadanie. Podobno panikę miałam wymalowaną na twarzy. Uffff…\nTakich pieszych wędrówek odbyliśmy z Jayzee wiele. Każdego ranka i każdego wieczora uczyłam się tropienia zwierząt i podziwiałam je z ukrycia. Przewodnik tylko pytał się, co chciałabym tym razem zobaczyć. – Zebry! A teraz żyrafy! W galopie! – odpowiadałam. Chłopak miał genialny wzrok i intuicję. Wystarczało mu 20 minut, po czym odpowiadał – Patrz, tam są. I faktycznie, gdzieś niemal na horyzoncie pośród drzew dały się dostrzec długoszyje piękności. Kolejną godzinę podchodziliśmy do nich, następne pół robiłam im zdjęcia i patrzyłam z zachwytem. Co teraz chcesz zobaczyć, Madame? – spytał Jayzee, gdy znudzone nami żyrafi odbiegły. Chciałabym igłę jeżozwierza na pamiątkę – odparłam trochę bez przemyślenia. Odpowiedź przewodnika była taka jak zawsze – Okej. Parę minut później odnalazł norę zwierza, a nieopodal w wysokiej trawie biało – czarną igłę. Byłam pod wrażeniem.\nJestem pewna, iż gdybym poprosiła Jayzee, żeby pokazał mi lwa, nie stanowiłoby to dla niego problemu. Zwłaszcza, że pierwszej nocy wyraźnie słyszałam wyjące hieny, a tam gdzie są hieny, na pewno można spotkać i lwy. Upewniłam się o ich obecności, gdy wracaliśmy z jednego z wieczornych spacerów. Byliśmy już blisko łodzi, kiedy przewodnik zatrzymał się i pokazał mi wyraźny ślad odbity w piasku. Wielka łapa, cztery palce. Nawet ja nie miałabym problemu, żeby zidentyfikować trop. Jakiś samiec musiał przechodzić dokładnie tą samą ścieżką, którą szliśmy raptem dwie godziny wcześniej! Było już dawno po zachodzie słońca i zbliżał się czas aktywności drapieżników, więc odetchnęłam z ulgą, gdy tylko znaleźliśmy się w mokoro.\nW ciągu dnia upał był tak męczący, że całymi popołudniami wylegiwaliśmy się w cieniu odpoczywając od nicnierobienia. Czasem poczytało się książkę, popływało w chłodnej rzece (bacząc jednak na hipki i krokodyle), czasem razem z Jayzee zasypywaliśmy się nawzajem pytaniami ciekawi swoich światów. Po wieczornym spacerze rozpalaliśmy ognisko i pichciliśmy kolację. Niebo skrzyło się milionem gwiazd, których było tak dużo, że patrząc przed siebie miałam wrażenie, że widzę okrągłość Ziemi. Wreszcie myliśmy zęby w rzece i rozchodziliśmy się do swoich namiotów. Ja pełna wrażeń szybko zasypiałam, a Jayzee czuwał i doglądał ogniska przez całą noc. Pierwsza, prócz paru hien na sąsiednich wyspach, była bardzo spokojna. Przywykłam do ich wycia już podczas praktyk w Krugerze, więc spałam jak suseł. Drugiej nocy obudziło mnie… bulgotanie. Potem coś przebiegło tuż obok mojego namiotu. Spokojnie – pomyślałam – to pewnie tylko pawiany się wygłupiają. Spróbowałam zasnąć ponownie, ale tym razem usłyszałam spadającą sporych rozmiarów gałąź. Później jakieś szelesty, hałasy i znów cisza. Wtem rozległ się ryk i przeszył mnie dreszcz. Po chwili odpowiedział mu drugi, jeszcze potężniejszy. Skuliłam się ze strachu w swoim namiocie i leżałam nieruchomo, wsłuchując się w odgłosy buszu i próbując ocenić odległość. Zamarłam jak posąg, a w głowie przelatywały mi czarno-białe scenariusze. Naszą jedyną bronią był ogień, nie miałam nawet zasięgu w telefonie. Trwałam tak dobrą godzinę wychwytując wszelkie odgłosy, gdy okazało się, że może być jeszcze gorzej. Zachciało mi się siku. Ciąg dalszy przemilczę…\nNasz przewodnik gotuje pap – typowo afrykański posiłek. Za łyżkę służy ostrugana gałąź. Jedliśmy zaś palcami.\nRano okazało się, że lwy upolowały tamtej nocy osiołka, a ich porykiwania niosły się ze sporej odległości. Przyczyną mojej nieprzespanej nocy były natomiast… słonie! Naliczyliśmy około 10 samców, które odwiedziły nasze obozowisko i zajadały się zaledwie parę metrów od mojego namiotu! To się nazywa nieoczekiwany gość 🙂 Kocham Afrykę!\nZdecydowanie jedno z najpiękniejszych miejsc na ziemi – Okavango!\nMajestatyczny Chobe, czyli w królestwie słoni\nby nataliavet in Operacja Dzika Afryka II, Zrealizowane projekty Tagi: Afryka, Botswana, Chobe, Kasane, wildlife\nSłońce, muzyka, śpiew, a ja w doskonałym humorze gnałam taksówką do granicy z Botswaną. Gdzieś po drodze myśliwi ćwiartowali żyrafę na niedzielny obiad, ktoś inny szedł szosą ze świeżo złowionymi rybami na rynek. Za oknami monotonny obraz spalonego słońcem buszu, z którego im dalej, tym częściej wyłaniały się one – dostojne, nieustraszone, dumne i spokojne olbrzymy. Stada słoni przywitały mnie od pierwszych chwil w magicznej Botswanie i towarzyszyły mi codziennie, dopóki nie opuściłam tego wspaniałego kraju. Podziwiałam je z rana przy śniadaniu na tarasie, gdy szukałam ochłody w basenie, a nawet gdy szłam do sklepu ulicą w centrum miasta. Widziałam ich setki, a wciąż nie mogłam się napatrzeć. Uwierzyłam natomiast, że Botswana to prawdziwe królestwo słoni – w Parku Narodowym Chobe żyje największa ich populacja w Afryce.\nKasane to mała mieścina na obrzeżach parku narodowego, który, w przeciwieństwie do parków w RPA, nie jest ogrodzony, więc jego granice są tylko umowne. To znaczy, że zwierzęta mogą się swobodnie przemieszczać, a guźce, pawiany, niekiedy nawet hieny czy inne drapieżniki błąkające się po miasteczku w poszukiwaniu łatwej zdobyczy nie są niczym dziwnym. Przynajmniej nie dla miejscowych, bo dla mnie z początku były. Pole namiotowe, które wybrałam, prezentowało względną czystość, a na drzewach porozwieszane były tabliczki z napisami „Uwaga krokodyle!” i „Uwaga hipopotamy!”. Mogłam tam bezpłatnie korzystać z basenu należącego do 4-gwiazdkowego hotelu obok oraz z tarasów widokowych, które zwykle emanowały pustkami. Kontemplowałam widoki do woli każdego dnia delektując się jednocześnie tanim, południowoafrykańskim winem (trzeba zaznaczyć, że jest to bardzo smaczne wino). To mi wystarczało, nie musiałam robić nic więcej. Z resztą było za gorąco, żeby choćby kiwnąć palcem. Odnalazłam swój raj i było mi tam tak dobrze, że zasiedziałam się troszkę dłużej, niż pierwotnie planowałam.\nZ safari jeepami w Parku Narodowym Chobe pamiętam szczególnie jeden obrazek. Wczesny świt, czochrający moje włosy chłodny wiatr podnosił poziom ekscytacji. Po prawej stronie ciągnęły się rozlewiska, na których żerowały już hipki, bawoły i antylopy. Za horyzontem wschodziło ogniste słońce, a po zielonej trawie dokładnie w moim kierunku kroczyły dumnie królowe sawanny. Trzy lwice, jedna obok drugiej, z uniesioną głową, równym krokiem podążały do najbliższych drzew, aby ukryć się w cieniu i zniknąć mi z oczu. Pewnie gdy znów nastał zmierzch, wyłoniły się, by zapolować na antylopy impala pasące się nieopodal…\nWieczorem tego samego dnia podpłynął po nas przewodnik małą motorówką. Razem z Andrzejem wskoczyliśmy na sam dziób i odpłynęliśmy w najbardziej niesamowity rejs, jaki mogłam sobie wymarzyć. Nawet nie spodziewałam się zobaczyć takiego bogactwa przyrody w jednym miejscu! Doskonałe oko przewodnika nawet z daleka dostrzegało najdrobniejszy ruch na powierzchni wody lub na naturalnych wysepkach. Słonie kąpały się w rzece i rozkoszowały soczystą zielenią, hipki zaś weszły w bardziej romantyczny nastrój – po raz pierwszy widziałam je kopulujące w naturze ( w zasadzie to mało co widziałam, bo robią to w wodzie, z resztą zbyt długo to nie trwało 😉 ). Za zakochaną parą krokodyl prezentował swoją paszczę, zaś bawoły zażywały błotnego spa z udziałem ptaków bąkojadów, które oczyszczały ich sierść z pasożytów. Na skraju rzeki rybołów wypatrywał zapewne swej przyszłej ofiary, a w oddali z gracją kroczyły żyrafy. Na domiar wszystko to działo się jednej chwili dookoła mnie, a nawet nade mną. Takiej różnorodności przyrody w całej jej okazałości jeszcze nigdy dotąd nie miałam szczęścia oglądać. Jest to niewątpliwa zaleta zwiedzania Botswany porą suchą, gdyż wówczas całe dzikie życie koncentruje się wokół nielicznych zbiorników wody, dzięki czemu tak łatwo się je obserwuje.\nPozycja na hipka 😉 a w tle krokodyl i słonie\nKasane nie chciało mnie łatwo wypuścić. Kiedy już się napatrzyłam na te wszystkie cuda, kiedy nabrałam sił do kontynuowania włóczęgi i postanowiłam ruszyć w dalszą wędrówkę… okazało się, że w lokalnych autobusach nie ma miejsca dla dwóch białych z dużymi plecakami, bo jest święto niepodległości i ludzie jadą do rodzin. Żadna linia lotnicza nie miała miejsca na pokładzie swojego samolotu. Autostopem też nikt nie chciał nas zabrać – zrezygnowaliśmy po godzinie stania upieczeni na skwar. W tym czasie przejechały cztery samochody osobowe i dwie ciężarówki. Zdezorientowani pytaliśmy ludzi o radę, w restauracji, w hotelu, w biurach. Wreszcie okazało się, że ktoś zna kogoś, kto zna człowieka, który nazajutrz jedzie do Maun. Po kilku telefonach udało się namierzyć Pana, który za „drobną” opłatą zgodził się zabrać nas ze sobą. Umówiliśmy się na 4 rano i niepewni, czy facet dotrzyma słowa, cieszyliśmy się jeszcze jednym dniem po wschodniej stronie wspaniałego Parku Chobe.\nMgła, która grzmi\n28 Gru 2013 Dodaj komentarz\nby nataliavet in Operacja Dzika Afryka II, Zrealizowane projekty Tagi: Afryka, podróże, przyroda, Victoria Falls, Wodospad Wiktorii, Zimbabwe\nDavid Livingstone mówił: Widok tak piękny, że muszą się w niego wpatrywać aniołowie w locie. Wodospady Wiktorii, jeden z siedmiu cudów natury, rozciągają się na szerokości 1,7 km. Można się nimi zachwycać od strony Zambii oraz Zimbabwe, gdyż znajdują się dokładnie na granicy tych dwóch państw. I chociaż w porze suchej, w której miałam okazję je podziwiać, spada ledwie niewielki procent wody w porównaniu z porą deszczową, to i tak trudno było mi oderwać wzrok od tej potęgi. Co więcej, razem z Andrzejem, który dołączył do mnie w połowie wyprawy, byliśmy jedynymi turystami w parku! Spodziewałam się tłumów na miarę Machu Picchu, które dziennie odwiedza 5 tysięcy osób i to tylko dlatego, że wprowadzono takie ograniczenie, a tymczasem… spokój, rześkie powietrze, piękne ptaki i kojący, rytmiczny szum. Błogość!\nMgła, która grzmi – tak w lokalnym języku nazywane są Wodospady Wiktorii\nWzdłuż rozpadliny, z której spływa wodospad, wśród egzotycznej roślinności utworzona jest ścieżka prowadząca do kolejnych tarasów. Z nich zaś z rozmaitych perspektyw rozpościera się widok na cud i Zambię po drugiej stronie. Chociaż odległość nie jest tak duża, to jednak drugi brzeg jest ledwo widoczny, a to z powodu kropli wody, które spadając, odbijają się od tafli i unoszą z powrotem do góry na wiele metrów. Stojąc blisko można doświadczyć orzeźwiającego prysznica z rzeki Zambezi, która tam wpada. Zwłaszcza ostatni taras pozwala znacznie zbliżyć się do krawędzi. Spędziłam tam grubo ponad godzinę, kontemplując widok i odprężając się tak, jak można tylko na łonie natury. Wschodzące słońce grzało mnie w plecy, a gdy całkowicie wzeszło, nad wodospadem pojawiła się tęcza. Za nią kolejna. A za nimi pierwsi turyści. Jednak przez dłuższą chwilę miałam cały wielki wodospad tylko dla siebie i bardzo to doceniam.\nPaździernik to najgorętszy miesiąc w Zimbabwe. Jeśli kiedykolwiek narzekałam na upał, to dopiero wtedy przekonałam się, czym jest prawdziwy gorąc. Moja skóra wyschła na wiór i nie pomagały mi żadne kremy. Z resztą kosmetyki, nawet jeśli leżały w cieniu, to były nagrzane tak, że żel do mycia musiałam najpierw chłodzić zimną wodą, bo inaczej parzył moje ciało. W samo południe w namiocie nie dało się wytrzymać, więc wzięłam przykład z hipciów i moczyłam się w basenie popijając słodki cydr (tego hipki mogą jeszcze nie znać). Wieczorem natomiast wybrałam się na rejs rzeką o wdzięcznej nazwie Zambezi, podczas którego wreszcie mogłam nabrać oddechu i cieszyć się tętniącą życiem przyrodą przy zachodzącym słońcu. Pożegnałam się wtedy z Zimbabwe i następnego dnia pojechałam do Botswany, która już od granicy przywitała mnie stadami słoni.\n91 517 gości


Randka Olsztyn | Znajdź go/ją w swoim mieśce! | Portal GBC\nWydaje się, że randkowanie na przestrzeni czasu jest dużo mniej wymagające niż kiedyś. Sprawę bardzo ułatwił nam Internet i różne powszechne strony internetowe i narzędzie internetowe. Dodatkowo, na szczęście nie żyjemy w czasach, kiedy żeby iść na randkę, to potrzebna była przychylność bądź nawet oficjalna aprobata obydwóch rodziców. Dzisiaj relacje są dużo bardziej swobodne i bardzo rzadko się zdarza, że członek rodziny wtrąca się w nasze życie intymne.tradycyjne chodzenie na randki także ma swoje zalety, ale czy aby na pewno Internet ułatwił nam wyzwanie? Ile ludzi, tyle opinii. Co poniektórzy nadal cenią sobie starodawne sposoby ubiegania się o uwagę drugiej osoby. Partnerzy są zadowoleni z takiego obrotu spraw. Z drugiej strony dużo osób jest zadowolonych z możliwości anonimowości, jakie dziś umożliwia nam Internet. Przyjrzyjmy się jednak bliżej obydwóm systemom randkowym.\nZ pewnością system, który funkcjonuje dziś, znacznie różni się od tego, w którym randkowali nasi rodzice czy dziadkowie. Przede wszystkim prawie niemożliwym było zabieganie młodej damy o względy dżentelmena. Bez dwóch zdań, dziewczyna mogła w jakiś sposób odznaczyć swoje zainteresowanie, ale jeśli zapytamy naszej mamy lub babci, czy kiedyś starały się poderwać swojego męża, to raczej z pewnością jedna i druga zaprzeczy. Mocno stereotypowym podejściem był fakt, że to facet ma zrobić pierwszy krok i zaaranżować spotkanie bądź zaprosić na randkę. Taki był zwyczaj i nikt nawet by nie pomyślał, że mogłoby się to zmienić. W Olsztynie również tak było. Można nawet wywnioskować, że dawniej romantyczność była standardem, a nie rzadkością. Jeśli jakiemuś mężczyźnie spodobała się dziewczyna, to musiał ją pierwsze cierpliwie poznać, później wyczuć czy jego wybranka jest nim zainteresowana, a później dopiero zaproponować randkę.\nDawniej nie było telefonów komórkowych, więc nie było mowy o pisaniu smsów, o czatach czy rozmowach na dobranoc. Co więcej, ożenek miał miejsce we wcześniejszym wieku partnerów niż obecnie. Wyprowadzano się z domu dopiero po ślubie, więc poznanie rodziców wybranki serca było wręcz nieuniknione. Rodzice panny mieli bardzo dużo do powiedzenia w temacie doboru partnera dla swojej córki. Z pewnością wiele związków zakończyło się złamanymi sercami, ponieważ rodzice nie okazali aprobaty. Bardzo często też taką młodą pannę obowiązywała godzina, o której musiała stawić się w domu i nie miał znaczenia jej wiek. Zdobycie kobiety czy też przyszłej żony nie było zatem zbyt proste. Z drugiej strony takie podejście miało kilka bardzo znaczących plusów:\npoznanie - partnerzy mieli dużo czasu, aby się dogłębnie poznać. Z racji braku telefonów komórkowych niemożliwy był nierozłączny kontakt, stąd para nie miała innego wyjścia jak spotykanie się na randki, które raczej nie odbywały się każdego dnia;\ndobra komunikacja - kolejny raz z powodu braku telefonów komórkowych, została zachowana komunikacja werbalna, która jest istotnie ważna w tworzeniu trwałego związku. Możemy uczyć się reakcji partnerów na różne bodźce i szybciej dostrzegać wspólne i sprzeczne cechy charakteru;\nromantyczność i prawdziwość - dwa pokolenia wcześniej prezenty i podarunki bez okazji były na porządku dziennym, tak samo jak bukiety kwiatów. Facet musiał włożyć dużo starań, aby zdobyć serce swojej wybranki. Było to o tyle skomplikowane, że nie było wtedy tyle rozrywkowych alternatyw co obecnie.\nAktualne randki - Olsztyn\nJest to temat na pewno znany dzisiaj każdemu mieszkańcowi Olsztyna. Teraźniejsza randka ma totalnie inne znaczenie aniżeli w przeszłości. Wpływa na to ogólnodostępność wszystkiego jak i rozwój technologicznyInternetu. Wspieranie się portalami jak i narzędziami nikogo nie zdziwi. Dzięki Internetowi, mamy do czynienia z randkami na zupełnie innym poziomie. Wpisując w wyszukiwarkę np.: "speed dates Olsztyn", "speed dating Olsztyn", "randki Olsztyn", "czat Olsztyn" lub "szybkie randki Olsztyn" na pewno pojawi się nam cała masa stron i portali, które proponują Ci usługi randkowe w Olsztynie i okolicach. Randki przez Internet mają zarówno wady i zalety. Na pewno jest to idealne rozwiązanie dla osób, które są w pierwszym momencie nieśmiałe. W każdej chwili taka osoba może się wycofać bez konsekwencji i poszukać innego partnera w Olsztynie. Tak naprawdę możliwy jest kontakt na czacie tak długo, aż dwie osoby zdecydują się na realne spotkanie. Zdarza się tak, że jesteśmy w sytuacji, kiedy w otoczeniu nie możemy przez dłuższy czas poznać kogoś nowego lub takiego, co by budził nasze zainteresowanie. W takim przypadku wpisując: "randka Olsztyn" bądź "speed dating Olsztyn", wyszukiwarka na pewno podpowie nam odpowiednie miejsca w celach poznania kogoś nowego w naszych okolicach. Jeśli po jakimś czasie taka osoba wzbudzi nasze zainteresowanie,to w Olsztynie istnieje dużo miejsc i restauracji, gdzie można się z taką osobą spotkać na prawdziwe spotkanie. Centrum handlowe też może się okazać dobrym pomysłem, ponieważ nie jest to tak bardzo intymne miejsce nieśmiałe osoby mogą się czuć lepiej w miejscu, gdzie przebywa więcej ludzi. Wszystko zależy od charakteru, jakim jesteśmy i osoba, z którą mamy zamiar się zapoznać. Na tej podstawie możemy wybrać miejsce, które będzie przyjemne dla dwóch stron.\nJesteś z Olsztyna i szukasz osoby do wspólnego spędzania wolnego czasu?\nMasz szczęście! Nasz internetowy portal to usługi randkowe na bardzo wysokim poziomie i gwarantuje pełną dyskrecję. Koniecznie zapoznaj się z naszą bogatą ofertą, gdzie na pewno znajdziesz coś dla siebie. Zarejestruj się na naszym portalu i korzystaj do woli z możliwości, jakie daje goldbikiniclub.com. Nasi randkowicze to dziesiątki tysięcy zadowolonych użytkowników! Stań się nim i Ty!


Kim jest przeciętny bogacz? Z 2,3 tys. miliarderów tylko 286 to kobiety [WYKRES DNIA]\nNajwięcej miliarderów jest w USA (CC BY-SA 3.0)\nZastanawialiście się kiedyś, kim jest przeciętny bogacz? Welth-X razem z UBS przeprowadzili badania, z których wynika, że większość miliarderów ma ok. 60 lat, ponad 3,1 mld dol. na koncie, a pierwszego miliarda dorobił się dopiero po czterdziestce. Co ciekawe, spośród 2,3 tys. osób posiadających tak wielki majątek tylko 286 to kobiety.\nNajwięcej miliarderów jest w USA - aż 492 - oraz w Chinach - 152. Powyżej 100 bogaczy jest jeszcze tylko w Rosji - 111. Jacy więc są przeciętni posiadacze kilku miliardów dol.? Raport "Billionaires Census" pokazuje, że prawie 90 proc. z nich ma żony/mężów oraz dwójkę dzieci. Poza tym lubią się spotykać z podobnymi sobie - jeżeli w towarzystwie znajdzie się 9 osób, 3 są miliarderami. Aż 87 proc. mężczyzn doszło do fortuny "od pucybuta do milionera". Tym samym może się pochwalić zaledwie 35 proc. kobiet. Reszta zdobyła majątek w drodze dziedziczenia.\nPonadto każdy bogacz posiada przynajmniej 4 nieruchomości. Każda z nich ma wartość ok. 23 mln dol. Dodatkowo 35 proc. osób ma swoje fundacje charytatywne, a 1 na 30 jest właścicielem drużyny sportowej lub konia wyścigowego. Co ciekawe, wykształcenie nie zawsze przyczyniało się do zdobycia pieniędzy. Okazuje się, że 35 proc. miliarderów nie ma nawet tytułu licencjata.\nTylko 6 Polaków może się pochwalić majątkiem powyżej miliarda dol. Są to: Jan Kulczyk(3,5 mld dol.), Zygmunt Solorz-Żak (3,3 mld dol), Leszek Czarnecki (2,2 mld dol.), Michał Sołowow (2,1 mld dol.), German Efromovich (1,1 mld dol.) i Dariusz Miłek (1 mld dol.)\nMiliarderzy mają też swoje ulubione miasta, w których się osiedlają. Aż 103 z nich mieszka w Nowym Jorku, 85 w Moskwie i 82 w Hongkongu.\nJak myślą ci, którzy odnieśli sukces? Co ich łączy? Przeczytaj w książce "Łowcy milionów">>\nOceniono 260 razy 140\nFeministki powinny zażądać wprowadzenia parytetów. Bo przecież jest to jawny seksizm\nOceniono 179 razy 111\nA to wszystko dla tego, że rodzice kupowali Lego Technic synom a nie córkom. I chłopców ubierali w niebieskie ubranka a dziewczynki w różowe.\nOceniono 218 razy 88\n286 to kobiety z czego połowa pewnie "odziedziczyła swój majątek" he he he :)\nOceniono 82 razy 66\nMoskwa na drugim miejscu pod względem liczby miliarderów! Cholera, to musi być stolica jakiegoś niezwykle bogatego, wolnego i wspaniale rządzonego kraju. No bo przecież wszyscy rosyjscy bogacze nie kradną? Chyba.\nOceniono 91 razy 63\nWszystkie swój majątek zbudowały dziedzicząc go :)\n99% całego bogactwa posiada 1% ludzi....99% ludzi posiada resztę....85 najbogatszych ludzi posiada majątek większy niż 3.5 miliarda najbiedniejszych...\nWspółczuję polskim miliarderom. Stale muszą się obracać w tym samym towarzystwie (na 9 osób troje jest ciągle z tej samej szóstki...).\n"Na świecie jest 2,3 tys. miliarderów.'\nTo oficjalnie. A razem z szarą strefą ?\nCzyli jeszcze wszystko przede mną. Ulżyło mi :)\nTradycyjna nawigacja GPS - kiedy się przyda i jaką wybrać?\nObiecują darmowe doładowanie telefonu. Nie daj się nabrać. Ktoś chce zarobić twoim kosztem


UCZELNIA: Kiepska frekwencja na spotkaniach - wZielonej.pl\nHome/Informacje/UCZELNIA:/Kiepska frekwencja na spotkaniach\nKiepska frekwencja na spotkaniach\nJak zdradził nam Marek Herejczak, przewodniczący parlamentu na spotkaniach pojawiło się po kilkadziesiąt osób. – To trochę mało, zważywszy na liczbę wszystkich studiujących – powiedział w rozmowie z reporterami Indexu Wiadomości. – Musimy jeszcze bardziej rozreklamować te spotkania. Mamy też apel do studentów tych wydziałów, na których będą jeszcze spotkania, żeby przychodzili – dodał.\nPodczas takich spotkań samorządowcy opowiadają żakom o swojej działalności. Wyjaśniają z jakimi sprawami można zgłosić się do Parlamentu Studenckiego, mówią też o zbliżających się bachanaliach. Dobra wiadomość jest taka, że ci, którzy pojawiają się na spotkaniach są zainteresowani działalnością studencką. – Studenci zgłaszali problemy, które możemy pomóc rozwiązać – wyjaśnia Herejczak.\nDo tej pory odbyły się dwa takie spotkania. Pierwsze 23 marca na Wydziale Ekonomii i Zarządzania. Drugie natomiast dzień później z muzykami. 13 kwietnia odbędzie się spotkanie przy ulicy Wiśniowej.


(Już 40181 prod.)\nTag: szklarni. Łączne\nKolejne szacunki strat\n~ zetka : 10-08-2017\nWedług najnowszych danych 748 komisji zakończyło już swoje prace. Komisje działały lub działają w 1189 gminach. Fot. Zniszczone tunele foliowe Straty poniosło 31587 gospodarstw rolnych, a powierzchnia upraw dotkniętych klęską wyniosła 185 330,07 ha. Powierzchnia działek, na których szkody wynosiły powyżej 70% wynosi 85 103,24 ha oraz 74 820 m2 tuneli foliowych i szklarni. Łączne straty szacowane są obecnie [więcej...]\nNajnowsze dane dotyczące szacunków strat\n~ zetka : 12-07-2017\nWedług najnowszych danych 332 komisje zakończyły już swoje prace. Komisje działały lub działają w 1007 gminach. Fot. Niekorzystne zjawiska atmosferyczne Straty poniosło 23 555 gospodarstw rolnych, a powierzchnia upraw dotkniętych klęską wyniosła 109 479,67 ha. Powierzchnia działek, na których szkody wynosiły powyżej 70% wynosi 55 479,91 ha oraz 61 405 m2 tuneli foliowych i szklarni. Łączne straty [więcej...]\nKomisje szacujące straty nie przerywają prac\nKomisje pracują w 15 województwach, w 477 gminach (nie ma komisji w woj. śląskim). Fot. Niekorzystne warunki atmosferyczne Tylko 6 komisji zakończyło swoje prace. Straty poniosło 7 399 gospodarstw rolnych, a powierzchnia upraw dotkniętych klęską wynosi 21 151,4 ha. Powierzchnia działek, na których szkody wynosiły powyżej 70% wynosi 3 563,75 ha, w tym 8 400 m2 tuneli foliowych i szklarni. Łączne [więcej...]\nSprzedam olej techniczny\nBezbarwna taśma pakowa, samoprzylepna Eco Solvent 48mm x 132 yd (36szt.)\nKategoria: Opaski kablowe i ślimakowe\ncena: 169.20 BRUTTO


Hyde Park: Ile i jakie konsole padły ci na przestrzeni lat? - PPE.pl\nStrona głównaPublicystykaHyde Park: Ile i jakie konsole padły ci na przestrzeni lat?\nMONIKA: Ostatnio Hans Zimmer we własnej osobie zawitał w Polsce. Pod jego batutą odbyła się seria koncertów min. w Warszawie i Gdańsku. Byłam już na kilku eventach gdzie orkiestra symfoniczna grała jego utwory na żywo, ale zobaczyć mistrza w akcji to dopiero gratka! Gdy tylko się o tym dowiedziałam (czyli jakieś dwa miesiące przed) oczywiście postanowiłam kupić bilet. Witki mi opadły na widok cen. Sensowne miejsca w przystępnej cenie były już wykupione, a reszta wykraczała poza moje możliwości finansowe. Zwłaszcza, że w tym samym czasie moja Chrześniaczka miała Pierwszą Komunię i musiałam szarpnąć się na prezent. Gdy pytałam co znajomi kupowali z tej okazji, moja szczęka zaliczyła glebę. Ludziom to się konkretnie w dupach poprzewracało!\nW moich czasach człowiek cieszył się jak dostał rower, albo zegarek z melodyjką. Teraz bachory mają wszystko! Od smartfonów, przez tablety, laptopy na dronach (!!!) kończąc. Na szczęście moja mała jest wychowywana w staroszkolny sposób, więc mogłam przyjąć etat Kochanej Rozpieszczającej Ciotki. No cóż-zafundowałam jej jedyny słuszny prezent- konsolę. Co prawda matka mojej chrześniaczki nie podziela mojej opinii, ale liczy się radocha Małej-a ta wdała się idealnie we mnie hehe. Na wstęp dostała Minecrafta, Simmsy i Raymana. Ale widząc jej diabelski błysk u oku na widok pada, już wiem, że kupowanie dla niej prezentów będzie casualowo proste ;) Nie mogę się doczekać kiedy będzie wystarczająco duża, żeby podsunąć jej przegody Lary i Nathana! Aż mnie rozpierała duma na widok słodkiego blond aniołka, który zaciskając drobne łapki na kartonie z konsolą, z miną księżniczki oświadczał swojemu młodszemu bratu: „Nawet nie myśl, że będziesz grał jak ja będę w szkole-odłączę kable i wezmę je ze sobą!”. :)\nPytanie tygodnia: Jeśli chodzi o psujące się konsole, to mam wyjątkowe szczęście. Nie zajechałam żadnej, chociaż trzecia plejka, w jedno wyjątkowo gorące lato, była blisko zgonu. Jedyna konsola jaka mi padła to Xbox 360. Oczywiście z powodu słynnego czerwonego ringu śmierci, siejącego pogrom na pierwszych wersjach maszynek Bila. Ale to było pozytywne doświadczenie. Perfekcyjna obsługa na infolinii, kurier przywożący pusty kartonik z naklejką adresową, dwa tygodnie oczekiwania i moje maleństwo wróciło spowrotem. I jeszcze telefon zwrotny z pytaniem „Czy jest Pani zadowolona z obsługi?”:) Reszta konsol (a trochę się ich przewinęło) była sprawna do ostatniego dnia jakie spędziły pod moim dachem. Mało tego-długo jeszcze służyła jeszcze następnym właścicielom.\nPEREZ: Uncharted 4 wjechało na konsolę. Gra się świetnie, grafika robi megarobotę, aczkolwiek nie ukrywam, że na razie jeszcze takiego prawdziwego efektu „wow” nie miałem. Fakt faktem, zaczynam dopiero 11. rozdział, a podobno im dalej, tym więcej się dzieje, tak że wierzę, że jeszcze sporo przede mną. Z której strony jednak nie patrzeć, to zdecydowanie warto zagrać, bo właśnie takich gier oczekuję na konsoli.\nInne tematy rozrywkowe u mnie to wyczekiwanie finału „Banshee”, który już w ten weekend (różne opinie czytam, ale w mojej ocenie 4. sezon naprawdę daje radę), a także katowanie nowej płyty Łony „Nawiasem mówiąc” - polecam każdemu, kto lubi posłuchać ironicznych, czasami sarkastycznych, ale praktycznie zawsze błyskotliwych tekstów Łony ubranych w znakomite bity Webbera.\nNowy numer zamknięty, działo się konkretnie – pliki do drukarni trafiły z wtorku na środę po 2 rano, dobrze że odpowiednio wcześniej dogadaliśmy się z drukarnią w kwestii zapasu godzinowego (zazwyczaj pliki muszą być oddane do północy). Zdecydowanie jednak warto było – dzięki uprzejmości CD Projekt RED, ogarnięciu tematu przez Butchera i tytanicznej robocie Rogera, możemy się pochwalić jedną z pierwszych recenzji Wiedźmin 3: Dziki Gon – Krew i Wino na świecie, co w XXI wieku w dobie Sieci jest sporym wyczynem dla papierowego magazynu (zwłaszcza przy grze takiego kalibru). A na portalu – dużo pracy, dużo pomysłów. Osobiście mam plan, aby ogarnąć temat blogów – po cichu chodzi mi po głowie zorganizowanie wyborów na Blog Roku jako formy całorocznej zabawy (z nagrodami po drodze). Wszelkie sugestie w tym temacie mile widziane.\nPytanie tygodnia: Rambo, kilka Pegasusów, PS2. Ale tak jak sobie myślę, to do elektroniki ogólnie mam szczęście (tfu, tfu, odpukać) – nie pamiętam żadnej awarii telewizora, telefonu czy nawet czajnika, a i PS3, PS Vita czy teraz PS4 służą bezproblemowo :).\nIGOR: Ostatni tydzień pod względem czasu nie był dla mnie łaskawy. Sporo studenckich spraw do załatwiania, praktyki, projekty i inne duperele, przez co nie miałem zbyt dużo czasu na granie w cokolwiek. Na szczęście od czego są wieczory i noce? W ruch poszły dalej Pokemony FireRed, dzięki którym moja miłość do GBA wzrasta coraz szybciej – w porównaniu do dzisiejszych handheldów, to GameBoy żyje na baterii cholernie długo. A poza tym... to kurde, moje życie jest trochę nudnawe nie?\nPytanie tygodnia: Do konsol mam spore szczęście i niech mi się dalej takie utrzymuje. W życiu zepsuło mi się tylko raz PSX, któremu pomogło zwykłe wymienienie lasera na świeższy. A tak to wszystko żyje i ma się dobrze. Jedynie PSP mi rąbnęło o ziemię i muszę uważać na klapkę od UMD-eków, ale to mała wada, pacjent będzie żył.\nWOJTEK: Witajcie! Czujecie to? Nadciąga E3! Jak zawsze małymi krokami w redakcji przygotowujemy się do tego wydarzenia. Ja już zacząłem pisać pierwsze teksty, a niedługo zgłoszę się do kilku czytelników z pytaniami… Mam nadzieję, że odpowiecie i zobaczymy, na jakie tytuły czekają czytelnicy PPE! ;) Tak to jak zawsze spóźniłem się z HP, ale za to mogę napisać kilka słów o Pucharze Niemiec – najnudniejsza rywalizacja Bayernu z Dortmundem od wielu, wielu miesięcy? Po piłkarzach obu zespołów można było zobaczyć ogromne zmęczenie. Jak oni będą grać na tym Euro? Szybka regeneracja, potiony i będziemy walczyć?\nW sumie czerwiec to również wspomniane Euro. Jak wypadnie nasza reprezentacja? Wyjście z grupy to pewnie minimum, ale ja liczę po prostu na dobre mecze. Szkoda, że najciekawsze spotkania będą blokowane przez Polsat, ale mogliśmy się tego spodziewać. W growym świecie strzelam, biegam, rabuję i bawię się w tym całym Uncharted 4. Kampania? Jeszcze nie odpaliłem, przygotowuję materiał z trybu sieciowego i jest… Skromnie. Chociaż to już pewnie wiecie. Mimo wszystko gra się naprawdę przyjemnie, ale w sumie mogliśmy się tego spodziewać.\nPytanie tygodnia: Moja nieszczęśliwa historia konsol to stary dobry GameBoy i Xbox 360. Ten pierwszy odmówił posłuszeństwa po wielu długich sesjach w Pokemony, a sprzęt Microsoftu to soczysty RROD. Mam jednak wrażenie, że wkrótce do tego zacnego grona dołączy aktualna „psczwórka”. Sprzęt chodzi jak traktor na polu, a w dodatku potrafi wypluć płytę w najmniej odpowiednim momencie. Od 3 miesięcy unikam klikania guzików na konsol i wszystko (nawet wysuwanie płyty) robię przez kontroler.\nGOŁĄB: To będzie dobry rok dla shooterów. Dawno nie czułem takiego ładunku adrenaliny jak podczas rozwalania kolejnych piekielnych poczwar w Doomie. O niebo lepiej bawię się bez tych wszystkich nowoczesnych systemów osłon i innych cudów. Wystarczy circle strafe i palec mocno dociśnięty do spustu.\nWybrałem się parę dni temu na pokaz prasowy X-Men: Apocalypse i autentycznie było mi przykro. Po dwóch świetnych filmach najwyraźniej skończyła się dobra passa mutantów. Większość nowo zaprezentowanych postaci jest kompletnie od czapy, bo brakuje im tła fabularnego. Psylocke i Angel kompletnie nie mają powodu, by dołączać do głównego złego. Nie mówiąc o tym, że mają w filmie może ze 3 kwestie. Podobnie zresztą jak Jubilee. Apocalypse jest zmarnowany, choć jego charakter został oddany dosyć nieźle. Zabrakło chyba też kasy na choreografię walk, bo wyglądają one mocno średnio. Szkoda.\nPytanie tygodnia: Chyba mam jakiegoś farta, bo nigdy nie zepsuła mi się konsola.\nNastępna wiadomość: Weekendowy Cosplay: Lady Death jako Azai Nagamasa z Sengoku Basary Miło mi pokazać Wam w tym tygodniu Lady Death. Jest to jedna z nielicznych polskich cosplayerek, o ile nie jedyna, która stworzyła kostium pochodzący...


O konkursie – Plebiscyt Miast\nW czasie Świąt Bożego Narodzenia wiele wysiłku poświęcamy na przystrajanie świetlistymi dekoracjami naszych mieszkań, domów, ulic, parków i placów. Robimy to, by zanurzyć się w atmosferze Świąt i w pełni poczuć magię tych szczególnych dni. W organizowanym przez Grupę Energa plebiscycie od 10. lat wybierane jest najpiękniej świątecznie oświetlone miasto, które zdobywa tytuł „Świetlnej Stolicy Polski”.\nTrwa jubileuszowa X edycja plebiscytu miast „Świeć się z Energą”. Do zabawy włączają się kolejne miejscowości. Wszystkie miasta które awansują do wielkiego finału otrzymają charytatywne nagrody od Energi. W tym roku łączna pula nagród wynosi 200 000 zł.\nKandydatury miast można zgłaszać od 7 grudnia poprzez 16 witryn internetowych największych dzienników regionalnych w Polsce. SMS-owe głosowanie rozpocznie się 14 grudnia. Pierwszy etap zakończy się 7 stycznia 2019 wybraniem mistrzów wojewódzkich. Zmierzą się oni w ogólnopolskim finale, który zakończy się 18 stycznia 2019.\nfot. Przekazanie symbolicznego czeku na Rynku Wielkim w Zamościu\nZwycięzcą 9. edycji został Zamość, który zdobył 74 708 głosów. Na drugim miejscu znalazła się Częstochowa (26 052), a trzecie miejsce przypadło Starachowicom (19 623).\nKonkurs podzielony jest na dwa etapy: regionalny i ogólnopolski. W pierwszym etapie internauci wybiorą 16 najpiękniej oświetlonych miast w każdym województwie. Każdy zwycięzca otrzyma prawo do reprezentowanie swojego województwa w finale oraz energooszczędny sprzęt AGD o wartości 10 000 zł.\nW drugiej rundzie internauci wybiorą spośród szesnastu miast to, które ich zdaniem zasługuje na miano „Świetlnej Stolicy Polski”. Zwycięzca otrzyma dodatkowo sprzęt AGD z przeznaczeniem na dobroczynny cel o wartości 40 000 zł.\nfot. Zwycięskie iluminacje w Zamościu podczas zimy 2017/18\nKliknij aby skorzystać z listy województw, która przekieruje Cię do właściwego serwisu lokalnego.


agart.net.pl - Webtree.com.pl\nTu jesteś Strona Główna Dom i ogród Okna i drzwi\t agart.net.pl\nWysokiej klasy wiatro- i wodoszczelne okna proponuje firma Agart, która funkcjonuje na obszarze Warszawy i okolic. Polecamy wysokiej jakości detale polskiej firmy Drutex, a w ofercie mamy zarówno okna PCV, drewniane, drewniano-aluminiowe i aluminiowe. Poza tym prowadzimy sprzedaż stolarki drzwiowej, parapetów i rolet. Zajmujemy się wszechstronną obsługą, oferując także techniczny montaż i doradztwo. Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółami i zachęcamy do skorzystania z usług.\nOmbrasystems.pl - montaż folii okiennych


5 pokoje, dom na sprzedaż - Świerklaniec, tarnogórski, śląskie - 62981025 • www.otodom.pl\nZabudowa bliźniacza, różne domy do wyboru\n- bliźniaki lub szeregi\nNa sprzedaż dom w zabudowie bliźniaczej o powierzchni użytkowej 163 m2 (powierzchnia mieszkalna 128 m2), znajdujący się w ŚWIERKLAŃCU/NAKLE ŚLĄSKIM w zielonej okolicy, wśród nowej zabudowy na działce o powierzchni ok. 529 m2.\nWszystkie media: prąd, woda, gaz, kanalizacja. Dojazd utwardzony a następnie wybrukowana droga osiedlowa.\nCENA SPRZEDAŻY: 599.000 zł. - dom w zabudowie bliźniaczej, stan surowy zamknięty PLUS\nAgent prowadzący ofertę: Judyta Gwóźdź, tel. 512 151 222\ndrzwi / okna antywłamaniowe, teren zamknięty, rolety antywłamaniowe\n5 pokojów, Domy, tarnogórski\nWięcej ogłoszeń od BRAGSON Nieruchomości


Internetowy pamiętnik Susan: 1 gumka - 3 fryzury\n1 gumka - 3 fryzury\nwiele z was denerwują w szkole rozpuszczone włosy, które wchodzą do oczu, majtają przed twarzą i denerwują na lekcji wychowania fizycznego. Chcecie coś z nimi zrobić, ale macie tylko jedną gumkę do włosów. Zero wsuwek oraz innych gadżetów. Tylko jedna gumka do włosów. Możecie zrobić\nzwykłego kucyka (nudy), albo razem ze mną wyczarować coś ciekawego! Zapraszam do czytania i wykonywania fryzur. Uwaga! Kilka z nich jest moim autorskim pomysłem i kopiowanie ich na swojego bloga czy inny portal społecznościowy bez mojej zgody lub oznaczenia mnie jest zabronione!\nBazą każdej fryzury będą lekko falowane, brązowe włosy o długości lekko za ramiona.\nZbieramy wszystkie włosy na karku, ale nie związujemy ich gumką.\npleść zwykły warkocz. Jeśli ktoś nie wie jak to zrobić, to już tłumaczę. Dzielimy włosy na trzy pasma. Potem zewnętrzne przekładamy do wewnątrz. Następnie zewnętrzne z drugiej strony znów przekładamy na środek. Krok powtarzamy kilka razy. Jeśli dalej nie rozumiesz, wpisz na youtube "Jak zrobić zwykły warkocz?". Wyskoczy ci mnóstwo filmików z instrukcją.\nWarkocz pleciemy do około połowy całych włosów. Im dłuższy będzie warkocz zwykły, tym krótszy będzie kłos.\ndzielimy wiszące pasma na dwie części i pleciemy kłosa. Jak go zrobić? To bardzo proste. Wystarczy podzielić włosy na dwie części, a potem brać\nzewnętrzne sekcje z tych pasm i przekładać do środka. Jeśli dalej nie rozumiecie, również wpiszcie sobie na youtube hasło "kłos".\nWarkocz pleciemy do samego końca i związujemy mocno gumką. Warkocz luzujemy, by uzyskać fajny efekt. Fryzura jest gotowa.\n(fryzura mojego autorstwa)\nZbieramy wszystkie włosy w luźny kucyk na karku i związujemy gumką.\nPrzedzielamy włosy na dwie części, tak jak na zdjęciu.\nKucyk przekładamy górą przez otwór i zaciskamy gumkę.\nKrok powtarzamy, ale nie przeciągamy włosów do końca.\nGotowy zawijaniec powinien prezentować się tak.\nJest to fryzura dość znana na polskich blogach i youtubie, ale postanowiłam ją pokazać. W pierwszej kolejności zbieramy górna partię włosów z tyłu głowy.\nNastępnie zwijamy włosy w rulonik i owijamy wokół siebie. Całość spinamy gumką. Jeśli fryzura Wam się nie trzyma, możecie użyć kilku wsuwek.\nTo już wszystkie fryzury na dziś. Mam w zanadrzu jeszcze z trzy czy cztery. Jeśli chcecie je zobaczyć, piszcie!\nŁajka 9223 października 2015 09:13Z fryzur w tym poście podoba mi się samurajski koczek. Bardzo mi się ona kojarzy z pewną fajną piosenką Cee Lo Greena ,,Kung Fu Fighting" ;POdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...