Regulamin rejestracji | NMM - Condition 2015\nRegulamin konferencji Condition.2015:\nOrganizatorem i podmiotem odpowiedzialnym za wydarzenie jest Narodowe Muzeum Morskie z siedzibą w Gdańsku (80-751), ul. Ołowianka 9-13, NIP: 583-12-81-033.\nStrona www konferencji pozwala na zapoznanie się z informacjami na temat konferencji, dokonanie rejestracji na konferencję odbywającą się w dniach 19-22 maja 2015 roku.\nUczestnictwo w konferencji nie jest objęte opłatą konferencyjną; obejmuje uczestnictwo w wykładach, panelach dyskusyjnych organizowanych w czasie czterodniowego wydarzenia (19-22 maja 2015 roku), materiały konferencyjne, a także przerwy kawowe, lunch oraz udział w spotkaniu integracyjnym (19 i 21 maja 2014 roku). Koszty dojazdu, noclegu oraz parkingu pokrywa uczestnik we własnym zakresie.\nLiczba uczestników konferencji jest ograniczona ze względów organizacyjnych.\nW związku z organizacją konferencji w partnerstwie międzynarodowym, część miejsc objęta jest wstępną rezerwacją. W sytuacji, gdy przewidziany limit nie zostanie wykorzystany, miejsca zostaną uwolnione dla zgłoszeń z listy rezerwowej.\nPodstawową metodą tworzenia listy uczestników będzie kolejność zgłoszeń za pośrednictwem formularza rejestracyjnego.\nObowiązuje zasada maksymalnie dwóch uczestników na poszczególne części konferencji (konserwacja, digitalizacja) z danej instytucji. W uzasadnionych przypadkach (np. prelegenci z jednej instytucji lub osoby z istotnym dorobkiem w danej dziedzinie) stosowane będą odstępstwa od tej zasady.\nRejestracja online na stronie konferencji będzie prowadzona w okresie od listopada 2014 roku do wyczerpania miejsc nie później niż do końca marca 2015 roku.\nW przypadku dużej liczby zgłoszeń, organizatorzy będą kontaktowali się z poszczególnymi instytucjami w celu ograniczenia liczby uczestników do jednego z danej instytucji.\nUżytkownik otrzyma w ciągu 7 dni roboczych informacje, czy został przyjęty na listę uczestników lub czy został umieszczony na liście rezerwowej. W przypadku umieszczenia na tej ostatniej, Komitet Organizacyjny będzie kontaktował się z poszczególnymi osobami w celu określenia prawdopodobieństwa uczestnictwa.\nPrzyjęte zasady wynikają z jednego z głównych celów konferencji, czyli zapewnienia możliwości uczestnictwa w obradach jak najszerszego grona specjalistów.\nW przypadku, gdy uczestnik rezygnuje z udziału w konferencji należy powiadomić Organizatora poprzez wiadomość e-mail wysłaną na adres condition.2015@nmm.pl o temacie: ”rezygnacja”, zawierając w niej dane osoby zarejestrowanej.Zwiększy to możliwość udziału przedstawicieli innych instytucji z listy rezerwowej.


zielona.org | Przyroda nie zna monokultur\nZałożeniem rolnictwa ekologicznego jest stosowanie metod produkcji zbliżonych do naturalnych, nie naruszających równowagi przyrodniczej. Gospodarstwo staje się częścią ekosystemu, a rolnik działa zgodnie z wymogami gleby, roślin i zwierząt, co zapewnia żyzność i zdrową, wysokiej jakości żywność.\nGospodarstwo ekologiczne musi być zlokalizowane w odpowiedniej odległości od źródeł zanieczyszczeń: zakładów przemysłowych, intensywnie użytkowanych dróg ( co najmniej 200 m). W okresie przestawiania na ekologiczne metody uprawy ziemi należy dużo uwagi poświęcić zwiększeniu żyzności gleby. Wiąże się to z poprawieniem jej struktury, wzbogaceniem w ważne makro- i mikroelementy, osiągnięciem odpowiedniego odczynu, ograniczeniem rozwoju chwastów i chorób, zwiększeniem zdolności sorpcyjnych, poprawieniem stosunków wodnych i tlenowych.\nStan gleby można sprawdzić prostym sposobem poprzez tzw. próbę szpadlową, czyli uważną obserwację wyciętej bryły ziemi. O dobrej żyzności świadczy duża ilość tuneli dżdżownic, obfitość drobnych organizmów, rozbudowany system korzeniowy przerastający glebę, obecność brodawek korzeniowych, luźna, gruzełkowata struktura. Żyzność gleby związana jest z ilością żyjących w niej organizmów, biorących aktywny udział w przemianach azotu, fosforu, siarki, mineralizacji i humifikacji materii organicznej oraz wiązaniu azotu atmosferycznego. Mikroorganizmy wytwarzają związki biologicznie aktywne: antybiotyki, witaminy, regulatory wzrostu.\nIstotnym elementem jest odpowiednie przygotowanie gleby do uprawy. Powinna być ona odwracana nie głębiej niż 25 cm. Ważne natomiast jest głębokie spulchnienie oraz rozdrobnienie skib. Płytkie odwracanie nie zaburza warunków fizykochemicznych, nie powoduje, że bakterie beztlenowe dostając się na powierzchnię, do obcego sobie środowiska, giną.\nPielęgnacja wiąże się ze stosowaniem właściwego płodozmianu, naturalnych nawozów oraz odpowiednich zabiegów ochronnych. Prawidłowo zaplanowany płodozmian, czyli następstwo roślin na danym polu ma kluczowe znaczenie w rolnictwie biologicznym. Pozwala na zachowanie gleby w dobrej kondycji: po roślinach wyczerpujących glebę sieje się takie, które wzbogacą ją w składniki pokarmowe (np. motylkowate), po roślinach pogarszających stanowisko - rośliny strukturotwórcze itd. Unika się następstwa pokrewnych gatunków, aby zmniejszyć możliwość pojawienia się chorób i szkodników.\nDobry płodozmian to:\nrośliny motylkowate - co najmniej 25-30%\nzboża - 40-60%\ndługa rotacja - 5-7 lat\ngatunki o odmiennych wymaganiach pokarmowych, glebowych itd.\nduży udział międzyplonów\nOdpowiednio dobrane rośliny to efektywniejsze wykorzystanie składników pokarmowych i światła, mniejsze ryzyko pojawienia się chorób, wzrost różnorodności biologicznej, wzajemna ochrona roślin przed wiatrem i przymrozkami. W uprawach ekologicznych gleba powinna być przez cały rok pokryta roślinnością. Zapobiega to wymywaniu azotu, zbytniemu przesuszeniu oraz erozji.\nNawożenie w rolnictwie ekologicznym polega na dostarczaniu "pokarmu" organizmom glebowym, a nie bezpośrednio roślinie uprawnej. Dopiero po przetworzeniu przez mikroorganizmy odpowiednie składniki pobierane są przez korzenie roślin. Niezwykle cennym nawozem naturalnym jest kompost - w wyniku rozkładu odpadów organicznych przez bakterie, grzyby i bezkręgowce powstaje cenna próchnica.\nW gospodarstwie ekologicznym nie może zabraknąć nawozów zielonych, czyli roślin przeznaczonych na przyoranie. Stanowią one bogate źródło substancji organicznej i dodatkowo, w przypadku motylkowatych - azotu wiązanego z powietrza atmosferycznego przez bakterie Rhizobium. Poprawiają strukturę gleby i eliminują zachwaszczenie. Im większa część korzeniowa tym bardziej korzystne oddziaływanie na glebę. Jako nawóz może być stosowana także rozdrobniona słoma, wzbogacająca glebę w potas i mikroelementy. Stymuluje ona również aktywność mikroorganizmów.\nDopuszczalne są nawozy mineralne, ale wyłącznie naturalnego pochodzenia np. dolomit, mączka bazaltowa, wapienie. Należy jednak wprowadzać je do kompostu, a nie bezpośrednio na glebę. Obornik musi być przekompostowany lub wstępnie rozłożony, wprowadzenie do gleby nierozłożonej materii organicznej powoduje szereg zaburzeń, a korzenie roślin unikają jej sąsiedztwa.\nRolnictwo ekologiczne to system zrównoważony pod względem ekologicznym, ekonomicznym i społecznym. W dużej mierze niezależny od nakładów zewnętrznych, nie powoduje degradacji środowiska, umożliwia zachowanie lokalnych społeczności i dziedzictwa kulturowego.\ndo góry 2006-03-21 Rolnictwo


Międzynarodowe spotkanie w Budapeszcie "Shift Towards a Family-friendly Europe" (W kierunku Europy przyjaznej rodzinie), było organizowane przez trzy podmioty: węgierskie Ministerstwo Rodziny i Spraw Młodzieży (Novak Katalin), Instytut Demografii i Rodziny im. Marii Kopp oraz stowarzyszenie Trzech Książąt i Księżniczek.\nKonferencję rozpoczynały wystąpienia Ministrów Węgier (Katalin Novak), Polski (Kazimierz Kuberski) oraz członka Parlamentu Czech (Radka Maxowa). Debaty dotyczyły międzynarodowych i narodowych inicjatyw na rzecz rodzin, samorządów, instytutów badawczych, mediów, przedsiębiorstw przyjaznych rodzinie oraz działalności rodzinnych stowarzyszeń. Podkreślano rolę współpracy w ramach grupy Wyszechradzkiej dla wypracowywania dobrej polityki rodzinnej, która zachęci rodziny w Europie Środkowej do większej dzietności. Pani Minister Katalin Novak podkreślała, że odpowiedzią na kryzys demograficzny powinna być polityka rodzinna, a nie imigracyjna.\nWęgrzy prezentowali nowe rozwiązania korzystne dla rodzin, które wejdą w życie od 1 lipca tego roku - niektóre z tych rozwiązań warto byłoby sprowadzić do Polski:\ndotacja dla młodych małżeństw,\npożyczki na mieszkania finansowane z budżetu Państwa,\nzmniejszanie kredytów hipotecznych wraz z każdym kolejnym dzieckiem w rodzinie,\nfinansowe wsparcie w zakupie samochodu dla dużej rodziny,\nprogram usług żłobkowych,\numożliwienie dziadkom korzystania z płatnego urlopu wychowawczego.\nW kilku panelach specjaliści i praktycy z całej Europy dzielili się swoimi doświadczeniami na temat wspierania rodziców i rodzin w ich codzienności w różnych sferach społecznych: w pracy (work life balance), nauce, mediach, w miastach. Wśród reprezentantek organizacji samorządowych z Włoch, Węgier, Francji oraz Szwecji wystąpiła delegatka ZDR3+ Aleksandra Januszewicz.\nPanel ten był dość wyjątkowy: brało w nim bowiem udział 6 kobiet aktywnych zawodowo i społecznie, które - jak obliczyła moderatorka panelu - wychowują 24 dzieci. Rodzice i rodziny wielodzietne mają bezcenne doświadczenie w łączeniu na co dzień wielu życiowych wyzwań. Warto zadać sobie pytania postawione podczas tego panelu w naszej codzienności: jakie rozwiązania wspierające rodziny praktykuje się na polskim gruncie, w miejscach pracy, zamieszkania, w samorządach?\nUdział w międzynarodowych debatach o tematyce związanej z rodziną jest jedną z form aktywności naszego stowarzyszenia, a konferencje takie jak ta w Budapeszcie potwierdzają konieczność międzynarodowej debaty w celu wypracowania rozwiązań globalnych. Kontynuując będziemy pochylać się nad dobrymi rozwiązaniami europejskimi, które mogą wesprzeć rodzinę w jej zadaniach także w naszym kraju.\nWarto dodać, że wśród prorodzinnych organizacji narodowych ZDR3 Plus jest organizacją cenioną i uważaną za modelową w swoim działaniu.


Jelly Bear Hair - Opinie, Cena, Efekty, Skład. Żelki, które działają na włosy!\nJelly Bear Hair – słodki sposób na mocne włosy!\t5/5\t(1)\n2022 Ozdobą każdej kobiety są piękne i zadbane włosy. Każda z nas chciałaby, aby były gęste, długie, lśniące oraz mocne. Jednym słowem – zdrowe. Wiele z nas widząc rozdwojone końcówki, nie chce ścinać zniszczonych włosów, bo przecież tak długo były zapuszczane. Lecz kiedy nie usuniemy uszkodzonych części włosa, mamy jeszcze większy problem – zniszczenia idą w górę.\nZamów już teraz Jelly Bear Hair\nCzy pielęgnacja wystarczy?\nDlatego uszkodzeniom włosów należy zapobiegać, aby móc cieszyć się piękną fryzurą. Ale jak to zrobić? Oczywiście ważna jest pielęgnacja. Odpowiednie mycie, odżywki i inne preparaty to ważny element dbania o włosy. Jednakże jeśli brakuje nam minerałów oraz witamin, nawet najlepsze kosmetyki jedynie zatuszują problem, lecz nie sprawią, że włosy faktycznie będą zdrowsze. O to należy zadbać od środka.\nKolejnym poważnym problem w przypadku włosów jest ich wypadanie. Co z tego, że włosy będą zadbane i niezniszczone, skoro będzie ich mało. Im dłuższe włosy, tym bardziej rzuca się w oczy ich mała objętość. W sklepach jest wiele produktów, które mają za zadanie optycznie zwiększyć gęstość włosów. Można kupić pudry, lakiery i pianki, lecz one na dłuższą metę obciążają skórę głowy, co prowadzi do nadmiernego przetłuszczania się. W efekcie włosy mogą jeszcze bardziej wypadać. Jest to błędne koło, które należy przerwać.\nBrakuje Ci składników mineralnych!\nStres, mnóstwo pracy, zanieczyszczenia w powietrzu, dieta uboga w składniki mineralne – to przyczyny złej kondycji naszej urody (włosów, skóry i paznokci). Jeśli brakuje nam odżywczych witamin, na pewno będzie to widoczne na naszej cerze czy w gęstości włosów. W dodatku farbowane włosy dużo bardziej narażone są na uszkodzenia i wypadanie. To dlatego tak ważne jest odpowiednie zachowanie składników mineralnych w naszym organizmie. Lecz jak to zrobić, kiedy dieta bywa niekorzystnie skomponowana? Suplementy diety stanowią świetne rozwiązanie w walce z wypadaniem oraz uszkodzeniami włosów, kiedy brakuje nam odpowiednich witamin oraz minerałów.\nJednakże zazwyczaj suplementy pojawiają się w formie tabletek lub kapsułek. Co prawda zawierają wiele skondensowanych wartości odżywczych, jednak spore tabletki mogą sprawiać nam problemy przy zażywaniu. Więc może kapsułki? Witaminy rozpuszczone są w olejach, a one zamknięte są w miękkich kapsułkach łatwych do połykania. Jeśli wydaje się to idealne, to niestety, nie jest tak. Oleje, których używa się przy produkcji kapsułek często uczulają, co kończy się najczęściej bólami brzucha. Czy piękna fryzura jest warta cierpienia? Raczej nie.\nA co, jeśli znalazłby się suplement, w przypadku którego stosowanie to czysta przyjemność? Na przykład w postaci słodyczy? Pewnie teraz zastanawiasz się, jak to możliwe, ponieważ cukierki bardziej szkodzą, niż pomagają. Jesteś jednak w błędzie! Na rynku można dostać suplement diety na piękne włosy w postaci… żelków! Jelly Bear Hair to suplement najnowszej generacji, który łączy w sobie wiele skondensowanych składników mineralnych z przepysznym pomarańczowym smakiem i łatwą postacią do zażywania.\nJelly Bear Hair – nowoczesny suplement diety\nJak zostało wspomniane wcześniej, tradycyjne suplementy diety w postaci tabletek lub kapsułek mogą być niewygodne i trudne w zażywaniu. Natomiast w przypadku Jelly Bear Hair mamy do czynienia z miękkimi, uroczymi żelkami-misiami. Wyglądają jak popularne słodycze, lecz dodatkowo dbają o urodę. Pomarańczowy smak jest bardzo naturalny i na pewno posmakuje każdej fance słodkości.\nTo idealne rozwiązanie, gdzie łączymy przyjemne z pożytecznym. Jednak wiele sceptyczek może nie wierzyć w cudowne działanie Jelly Bear Hair. Jak to słodycze mają suplementować naszą dietę? To możliwe dzięki składnikom zawartym w żelkach.\nCo znajdziemy w Jelly Bear Hair?\nZa sukcesem tych suplementów w postaci żelków kryje się bogaty skład. Skomponowano go w taki sposób, aby dostarczyć nam wszystkich potrzebnych składników odżywczych, które zadbają o doskonałą kondycję włosów.\nNajważniejszym składnikiem jest biotyna, czyli witamina B7 lub H. To bardzo ważny element, którego niedobory mogą skutkować poważnymi konsekwencjami. Jeśli tej witaminy brakuje w naszym organizmie, na pewno ucierpią na tym włosy, skóra oraz paznokcie. Nie będą tak wytrzymałe, jak być powinny. Można powiedzieć, że to jedynie problem natury estetycznej, jednakże nie jest tak. Braki w biotynie powodują również negatywne skutki przy procesie krzepnięcia krwi.\nDlatego Jelly Bear Hair zawiera aż 500% dziennego zapotrzebowania biotyny. Dzięki tak dużej dawce zahamowany zostaje proces wypadania włosów, a ponadto pojawiają się tak zwane baby hair. Dłuższe stosowanie suplementu zawierającego taką ilość biotyny sprawia, że włosy staną się bardziej gęste i mocniejsze.\nCynk oraz selen to minerały, które również pomagają utrzymać piękny wygląd włosów. Cynk wspomaga wchłanianie innych witamin oraz bierze udział w produkcji vudulca włosów – keratyny.\nWitamina E oprócz fantastycznego wpływu na włosy posiada także upiększające właściwości w przypadku skóry oraz paznokci. Dlatego stosując suplement przeznaczony do włosów, dbasz o całe ciało.\nJelly Bear Hair posiada także witaminę A (również wpływającą ogólnie na urodę) oraz niacynę.\nBiorąc pod uwagę ilość minerałów i składników, cena tego suplementu jest jak najbardziej adekwatna do jakości.\nCo użytkowniczki myślą o Jelly Bear Hair?\nDawkowanie Jelly Bear Hair jest niezwykle proste. Wystarczą jedynie dwa żelki dziennie, aby zauważyć efekty. Producent zaleca dokładne rozgryzienie cukierków. Opinie o Jelly Bear Hair mówią naprawdę wiele o jakości produktu. Kobiety chwalą się dłuższymi, piękniejszymi włosami. Są widocznie zdrowsze, lśniące oraz gęste. Nawet gwiazdy sięgają po te żelki! Jeśli i Ty nie jesteś zadowolona za stanu swoich włosów, a próbowałaś wielu innych suplementów, które nie dorównywały działaniu oraz formie Jelly Bear Hair, przetestuj właśnie te żelki na własnej skórze.\nSprawdź też inne produkty na włosy!\nKategorie:\tWłosy\t/ Jedna odpowiedź / przez Ania 13 stycznia, 2022\nTo, że każdego dnia po przespanej nocy znajdujesz na swojej poduszce całą garść włosów, nie jest wcale normalne. Innym...\nZ wypadaniem włosów zmagają się zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Dla obu płci jest to bardzo uciążliwa przypadłość,...\nCoraz większa liczba mężczyzn boryka się z problemem łysienia, szacuje się, że może być to nawet 50% mężczyzn. Większość z...\nNajlepsze preparaty na łysienie – jak poradzić sobie z nadmiernym wypadaniem włosów?\nNadmierne wypadanie włosów to bez wątpienia ogromny problem, zarówno w przypadku kobiet, jak i mężczyzn. Wypadanie włosów...\n2022 Łysienie Ci dokucza? Jedną z najgorszych przypadłości, z jakimi prędzej czy później będzie musiał zmierzyć się każdy...\n1 thought on "Jelly Bear Hair – słodki sposób na mocne włosy!"\n(24 lipca, 2019 - 12:18 pm).\nStosowałam i polecam – dosyć szybko zauważyłam baby hair. Włosy stały się lśniące i po kilku tygodniach stosowania były naprawdę dłuższe! Aktualnie mam włosy do pasa i wciąż stosuję żelki. Są dosyć smaczne, więc polecam 🙂


Koszalin. Śmierć w płomieniach. Kto ponosi winę? – Gazeta Trybunalska\nBy adminPosted on 2019-01-05 2019-12-20\nWczoraj o godzinie 17:00 w trzykondygnacyjnym budynku mieszkalnym przy ul. Piłsudskiego 88 w Koszalinie doszło do tragedii. Pięć nastoletnich dziewcząt zginęło w niewyobrażalnych męczarniach w pożarze, jaki wybuchł w pokoju zagadek (z ang. „escape room”). Oprócz tego poparzony został 26-letni mężczyzna.\nEscape room – czytamy na jednej ze stron internetowych – to fenomenalna gra przeniesiona z popularnej zabawy online do świata rzeczywistego! Jej ewolucja przejdzie wasze najśmielsze wyobrażenia, gdyż gracz sprzed ekranu monitora zostaje osobiście wrzucony w wir wydarzeń i sam musi rozwikłać zagadki, by wydostać się z pokoju. Zagadki to jednak nie wszystko, co może was tam spotkać, gdyż scenarzyści pokoi wpadli jeszcze na pomysł, by dodać gry zręcznościowe oraz określony czas na wydostanie się z tarapatów. I to właśnie nieubłaganie uciekający czas będzie waszym największym wrogiem, przeciwnikiem bez litości.\nNie jest jeszcze znana przyczyna pożaru, jedne źródła podają, że doszło do zaprószenia ognia, bo w trakcie zabawy używane były świeczki. Z kolei inne informują o wybuchu butli z gazem służącej do ogrzewania pomieszczenia.\nW rozmowie z TVN24 minister spraw wewnętrznych i administracji Joachim Brudziński stwierdził, że aby taka działalność mogła być rozpoczęta jej organizatorzy nie potrzebują zgody straży pożarnej, tak jak w przypadku hoteli, szkół i innych miejsc użyteczności publicznej.\nTuż przed godziną 19.00, za pośrednictwem portalu „twitter.com”, Brudziński poinformował, że polecił Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej wszczęcie kontroli przeciwpożarowych we wszystkich obiektach tego typu w kraju.\nPółtorej godziny później prezydent Duda zamieścił w sieci kondolencje pisząc: Druzgocąca tragedia w Koszalinie. Pięć radosnych, wchodzących w życie Dziewcząt zostało z życia wyrwanych. Niech Pan Bóg ma swojej opiece Ich Rodziców i Najbliższych. RiP.\nTrudno, nie znając wyników śledztwa, rozstrzygać o czyjejkolwiek winie i wskazywać osoby, które powinny ponieść konsekwencje, jednak doświadczenie wskazuje, że wielu tragedii można było niknąć, gdyby istniały odpowiednie przepisy, a służby powołane do kontroli wywiązywały się należycie ze swoich obowiązków i reagowały PRZED, a nie PO. I nie dotyczy to jedynie tego konkretnego przypadku, ale całej sfery życia codziennego, gdzie ludzkie życie jest narażone na rozmaite niebezpieczeństwa.\nKolejny raz prawo nie nadąża za technologią, modą, kulturą, które proponują nowe formy spędzania wolnego czasu i rozszerzają zakres działalności gospodarczej.\nZalecenie Brudzińskiego dla PSP, choć zdecydowanie po czasie, należy odebrać, jako próbę przeciwdziałania ewentualnym wypadkom, natomiast wpis Dudy i powoływanie się na Pana Boga w sytuacji, kiedy to ludzie popełnili błąd jest nie tylko obłudne, ale zwyczajnie głupie.\nOd prezydenta należy oczekiwać, przede wszystkim, inicjatyw ustawodawczych chroniących obywateli, a nie grupy wpływów czy polityczne koterie.\nTag: brudzinski dramat duda escaperoom koszalin minister pad pozar prezydent wypadek\nPrevious post: Układ „Europejski”\nNext post: Kompres na zmęczone oczy. Polecamy gorąco\nRazem odwiedzin: 615 938\nRazem odwiedzających: 141 359


Nauka religii, czyli czego? | Przegląd\nAutor: Anna Walczak\t| Wrzesień 7, 2020\nNie wybrzmiał jeszcze pierwszy wrześniowy dzwonek, a w internecie już było słychać rozżalonych rodziców – pojawiły się zdjęcia świeżo otrzymanych planów zajęć, gdzie katecheza jest często w środku dnia, w samym centrum przeładowanego planu. Grzmi niemały już chór niezadowolonych i znów, jak co roku, odgrzewa się hasła o konieczności przeniesienia religii z powrotem do kościoła. W kontrze bardziej konserwatywni pytają, czy ta godzina naprawdę tak przeszkadza, bo przecież chodzi o sprawy nadrzędne: moralność i wychowanie dzieci w duchu wartości chrześcijańskich.\nW tym roku, 30 sierpnia, minęła 30. rocznica powrotu religii do szkolnych ławek. Dobra okazja, by się zatrzymać i przyjrzeć, jak całkowicie zlaicyzowana przez lata Polski Ludowej szkoła zmieniła się w miejsce, gdzie religia jest przedmiotem uwzględnianym przy obliczaniu średniej ocen i gdzie ponad tysiącu placówek edukacyjnych patronuje Jan Paweł II.\nI, co ważniejsze, jakie są skutki tego procesu. Czy Kościół katolicki osiągnął zamierzone cele? Czy młodzież – ta współczesna i ta „starsza” – wychowana przez edukację w duchu katolickim, częściej kieruje się zasadami katolickiej moralności? Czy została skutecznie obroniona przed rzekomymi zagrożeniami płynącymi ze świeckiego lub niekatolickiego Zachodu? Tu wątpliwości nie brakuje nawet w samym Kościele, choć zwykle wyrażane są przez tych jego przedstawicieli, których zalicza się raczej do tzw. Kościoła otwartego. Za przykład niech posłuży opinia abp. Grzegorza Rysia z 2017 r. Ówczesny biskup wprost stwierdził, że religię należy „wyrwać ze szkoły i przenieść z powrotem do środowiska wiary”, czyli do salek parafialnych.\nCofnijmy się jednak o 30 lat. Proces przywrócenia katechezy do szkół zainicjowała już wiosną, 2 maja 1990 r., Konferencja Episkopatu Polski, powołując się m.in. na powszechną wolę młodzieży uczestniczenia w lekcjach katechezy, zapisy w przedwojennej konstytucji, z 1921 r., oraz – co stało się chyba najważniejszym argumentem – konieczność odreagowania i nadrobienia lat systemowej ateizacji. „Powrót katechezy do szkół jest naprawą jednej z krzywd, która spotkała społeczeństwo w czasach systemu totalitarnego” – takie słowa biskupów mogli usłyszeć Polacy uczestniczący w mszach w czerwcu 1990 r.\nW lipcu wspólna podkomisja rządu i Konferencji Episkopatu Polski ustaliła, że religia wraca do szkół jako przedmiot nieobowiązkowy, w wymiarze dwóch godzin tygodniowo (co nie zmieniło się do dziś) i nauczany przez księży nieodpłatnie. Szybka zmiana tego ostatniego postanowienia i obarczenie kosztami katechizacji budżetu państwa stały się wkrótce kością niezgody między przeciwnikami i zwolennikami religii w szkołach.\n30 sierpnia 1990 r. ówczesny minister edukacji, prof. Henryk Samsonowicz, w porozumieniu z premierem Tadeuszem Mazowieckim wydał instrukcję o powrocie religii w szkolne mury. Tak tłumaczył tę decyzję w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” w 2012 r.: „Ja nie przywróciłem religii do szkół, tylko umożliwiłem – zgodnie z wolą większości rodziców i nauczycieli – wprowadzenie religii jako przedmiotu dodatkowego. (…) Przychodząc do rządu Mazowieckiego, mieliśmy za sobą co najmniej 10 lat rozmaitych rozmów, konsultacji, opinii [na temat powrotu religii do szkół – przyp. red.]. Jeden z moich bliskich współpracowników, sekretarz stanu w rządzie Mazowieckiego Wiktor Kulerski, nie był zachwycony wprowadzeniem religii do szkół, ale jednocześnie uważał, że trzeba się liczyć z wolą społeczną”. Samsonowicz podkreślał również, że ludzie byli wówczas „spragnieni wartości zakazanych w okresie poprzednim”.\nChoć ateiści czy w ogóle orędownicy świeckiego państwa opartego na wartościach humanistycznych podnieśli wówczas niemałą wrzawę, przeniesienia religii do szkół nie udało się zablokować. „Jest rzeczą oczywistą, że nasze dzieci, całe nasze środowisko zapłaci wysoką cenę za niefortunną decyzję. Problem jednak jest o wiele szerszy. Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, że wprowadzenie lekcji religii do programu szkolnego najwięcej szkody przyniesie dzieciom katolickim, a więc, o paradoksie, samemu Kościołowi”, przepowiadał na łamach „Gazety Wyborczej” pastor Kościoła ewangelicko-reformowanego Bogdan Tranda w czerwcu 1990 r.\nPrzypomnijmy, że decyzję rządu Mazowieckiego próbowała zablokować ówczesna rzeczniczka praw obywatelskich prof. Ewa Łętowska, lecz Trybunał Konstytucyjny oddalił jej skargę, stwierdzając, że religia w szkołach nie będzie miała wpływu na świeckość państwa ani na jej egzekwowanie.\nŚrodowiska ateistyczne czy lewicowo-liberalne do dziś nie wybaczyły Mazowieckiemu oraz Samsonowiczowi tamtego posunięcia. Przypominają, że nie zostało ono nawet zatwierdzone przez Sejm. Zresztą sam premier Mazowiecki przyznał później, że był tej decyzji przeciwny. Prof. Henryk Samsonowicz we wspomnianym wyżej wywiadzie uznał z kolei, że „nauczanie religii w obecnym kształcie przynosi szkodę i uczniom, i samemu przedmiotowi”, podkreślając, że model ten jest „archaiczny”. Podał też w wątpliwość kompetencje katechetów czy księży co do odpowiedzi na potrzeby współczesnej młodzieży. Przyznał jednak, że na początku lat 90. tego rodzaju trudności nie wydawały się istotne.\nDokumentem, który formalnie uregulował decyzję z 1990 r., była ustawa o systemie oświaty z 1991 r. I ta brzmiała jeszcze zupełnie „niewinnie” – mówiła bowiem o organizacji religii przez publiczne placówki na życzenie rodziców. Rozporządzenie ministra edukacji z 1992 r. przyklepało sprawę obecności religii w planie lekcji, odpowiedzialność szkół za prowadzenie katechezy – a także formalnie potwierdziło możliwość wieszania krzyży w salach szkolnych.\nOstatecznie kwestię finansowania lekcji religii przez państwo oraz wyznaczania katechetów do pracy w szkole przypieczętował konkordat, podpisany w 1993 r.\nWreszcie kropka nad i – zapis, że „religia Kościoła lub innego związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji prawnej może być przedmiotem nauczania w szkole, przy czym nie może być naruszona wolność sumienia i religii innych osób”, znalazł się w konstytucji z 1997 r.\nW 2007 r. decyzją ówczesnego ministra edukacji Romana Giertycha religię zaczęto z kolei wliczać do średniej ocen na świadectwie. Protestowali posłowie koalicji Lewica i Demokraci, jednak znów – bezskutecznie. Trybunał Konstytucyjny nie uznał niezgodności zapisu z konstytucją.\nGłośnym echem w mediach odbiły się też petycje o zdejmowanie krzyży ze ścian klas szkolnych. Prób tych dokonywali m.in. działacze Ruchu Palikota, niezaangażowani politycznie dyrektorzy szkół, nauczyciele, a nawet uczniowie. Ostatnio zaś np. radni Koalicji Obywatelskiej w Szczecinie. Skutki inicjatyw były różne – w 2014 r. nauczycielce z Krapkowic udało się wygrać sprawę o krzyż (w pokoju nauczycielskim) w Sądzie Okręgowym w Opolu. Na mocy wyroku miała otrzymać zadośćuczynienie w wysokości 5 tys. zł za wcześniejszą dyskryminację. Wyrok podtrzymany został przez sąd apelacyjny, skargę kasacyjną oddalił także Sąd Najwyższy.\nW 2015 r. żyliśmy natomiast sprawą projektu obywatelskiego „Świecka szkoła”. Został on zainicjowany m.in. przez Katarzynę Lubnauer, liderkę Nowoczesnej, i Barbarę Nowacką, wtedy z Twojego Ruchu. Podpisało się pod nim ponad 150 tys. osób. Projekt zakładał, że państwo nie będzie finansowało lekcji religii, i trafił do Sejmu pod koniec 2015 r. Tam przeszedł pierwsze czytanie – zgodnie z sejmową zasadą nieodrzucania projektów obywatelskich na tym etapie legislacji. Ostatecznie przepadł, zamrożony w sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży jeszcze podczas VIII kadencji Sejmu. Inicjatorzy akcji podkreślają, że mimo wszystko uznają sukces projektu, ponieważ dzięki temu udało się temat obecności religii w szkole i jej finansowania przywrócić na pierwsze strony gazet.\nW obecnej kadencji Sejmu oficjalnymi orędownikami wyprowadzenia religii ze szkół z powrotem do sal katechetycznych są lewica oraz Partia Zieloni.\nKonferencji Episkopatu Polski nadal nie udało się jednak zrobić kolejnego kroku – matura z religii wciąż nie jest możliwa. Zwolennicy tego rozwiązania argumentują, że ułatwiłoby ono życie uczniom, którzy chcieliby startować na studia teologiczne i teraz muszą przechodzić dodatkową rozmowę kwalifikacyjną z wiedzy o Kościele. Prace nad projektem wprowadzenia religii na listę przedmiotów maturalnych były zapowiadane już przez rząd PiS, LPR i Samoobrony w 2006 r. Zmiany zapowiedział też obecny rząd PiS – w 2016 r., jednak miałoby to się stać dopiero w roku 2021.\nGodzin lekcji polskiego w klasach IV-VIII (dla uproszczenia nie biorę pod uwagę klas I-III, ponieważ na tym etapie polski i matematyka występują w zestawieniach wspólnie w ramach edukacji wczesnoszkolnej) jest zwykle nieco ponad 900. Matematyki jest nieco mniej – ok. 720, podobnie jak lekcji wychowania fizycznego. Czwarty w kolejności jest język obcy – ok. 540 godzin (nie licząc już drugiego języka). Piąte miejsce w polskiej szkole publicznej zajmuje właśnie religia. Uczniowie przez pięć lat „starszego” etapu podstawówki mają jej nieco ponad 360 godzin. Dalsze miejsca zajmują: biologia liczona wspólnie z przyrodą, powiedzmy, że jej kontynuacją – ok. 250 (celowo liczę wspólnie, ponieważ wtedy obejmujemy cały pięcioletni cykl, analogicznie do lekcji religii), historia – ok. 320, informatyka – ok. 180, fizyka i chemia – ok. 140.\nZ danych MEN wynika, że religii w szkole uczy w Polsce ok. 30 tys. katechetów. Niemal równo połowa to nauczyciele świeccy, reszta – księża (ok. 8 tys.) oraz siostry zakonne i zakonnicy.\nPonieważ katecheci zatrudnieni są przez szkołę na podstawie Karty nauczyciela, wydawać by się mogło, że jako ich przełożonego należałoby wskazać dyrektora szkoły. Kłopot w tym, że w kwestiach treści czy sposobu nauczania katecheci podlegają wyłącznie Kościołowi – to postanowienia konkordatu, podpisanego w 1993 r. Formalnie przyklepano wtedy zasadę, że to biskup diecezjalny decyduje o tym, wydając odpowiednie skierowanie. Dyrektor nie ma tu więc żadnego wyboru. Również kwalifikacje katechety potwierdzane są i oceniane przez biskupa – Kościół decyduje zatem o treściach przekazywanych na katechezie i w podręcznikach oraz prowadzi nadzór merytoryczny nad katechetami. Administracji szkoły pozostawia się jedynie kwestię organizacji szkolnego grafiku czy sprawy czysto kadrowe, związane z rozliczaniem wynagrodzeń.\nTo wszystko wydaje się istotne nie tylko z punktu widzenia rodziców, którzy zapisują dzieci na religię, ale i tych, którzy na to się nie zdecydowali. Jak alarmują aktywiści działający w obronie praw dzieci nieposyłanych na religię, szkoły często obsadzają księżmi czy katechetami zastępstwa za nieobecnych nauczycieli. W efekcie opiekę nad dziećmi, również tymi nieuczęszczającymi na katechezę, sprawują osoby, nad których kompetencjami nie czuwa żadna świecka instytucja. Nierzadką praktyką jest też zmuszanie uczniów do biernego udziału w religii i pozostawianie ich w tej samej sali, w której zajęcia się odbywają – szkoły i przedszkola próbują niekiedy forsować takie rozwiązania, tłumacząc się względami organizacyjnymi i brakiem możliwości zapewnienia uczniom opieki.\nUczniowie nie są zresztą jedyną grupą wciąganą „tylnymi drzwiami” w praktyki religijne. Jak informuje Fundacja na rzecz Różnorodności Polistrefa w raporcie „Szkoła to nie miejsce kultu”, problem dotyczy także nauczycieli, kierowanych do opieki nad uczniami podczas rekolekcji. Teoretycznie do 2017 r. chronił ich przepis rozporządzenia z 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach – wprost wskazujący, że podczas rekolekcji uczniami opiekują się katecheci. Został wykreślony na fali reformy edukacji w 2017.\nPod wpływem oporu środowisk lewicowych w 2018 r. zrezygnowano jednak z innego kroku – stworzenia podstawy prawnej do pełnienia funkcji wychowawcy klasy przez nauczyciela religii. Przykłady tego rodzaju decyzji dyrektorów szkół zaczęły się przedostawać do opinii publicznej przez media, a rząd PiS wyraźnie nie chciał tu dopuścić do sytuacji, w której przeciwnicy religii w szkołach mieliby dodatkowy argument w antykatechetycznej narracji. Co chyba jednak ważniejsze – wyżej opisany galimatias z podleganiem katechetów władzom kościelnym, a nie świeckim, byłby trudny do rozwiązania. Obecnie, na mocy porozumienia między Konferencją Episkopatu Polski a MEN z 2019 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych wymaganych od nauczycieli religii, księża są formalnie zobowiązani do tego, aby mieć przygotowanie pedagogiczne do nauczania religii (nie tylko ukończone seminarium duchowne), ale mogłoby budzić wątpliwości społeczeństwa, czy może ono być uznane za ekwiwalent przygotowania pedagogicznego świeckich uczelni.\nTo wszystko odbywa się zaś kosztem 1,5 mld zł rocznie. Dla porównania łączna kwota subwencji oświatowej na rok 2020 wyniosła niecałe 50 mld zł. Ewentualne wycofanie religii ze szkół pozwoliłoby w aż jednej czwartej pokryć żądania 1 tys. zł podwyżki dla każdego nauczyciela w Polsce (koszt spełnienia tego postulatu oszacowano na 6 mld zł).\nKatechizacja nie zatrzymuje laicyzacji\nOdsetek osób wierzących długo utrzymywał się na podobnym poziomie. CBOS wskazuje, że tak było od lat 90. do roku 2005 – nie spadał poniżej 96%. Później jednak Polaków deklarujących się jako wierzący zaczęło powoli ubywać i dziś, w roku 2020, jest ich 91%. Zmniejszyła się też liczba regularnie praktykujących – z 58% w latach 90. do 50% w 2018 r. Z kolei jako niewierzący określa się 8% – i taki poziom utrzymuje się aż od 2011 r., choć w szerszej perspektywie czasowej tu także widoczny jest wzrost – w 2007 r. jako niewierzący deklarowało się tylko 4% badanych.\nJeszcze ostrzejszą zmianę widać w stosunku Polaków do religii w szkołach. W 2009 r. CBOS, oceniając pracę rządu Tadeusza Mazowieckiego z perspektywy 20 lat, zbadał również naszą opinię na temat przeniesienia religii do szkół. Ogólnie pozytywnie oceniło ją 64% badanych, źle zaś 25%. Ten stan rzeczy utrzymywał się potem dość długo – w badaniu z 2013 r. aż 82% respondentów zaznaczyło odpowiedź, że „nie razi” ich religia w szkołach (przeciwników było 15%).\nJednak nowszy sondaż, wykonany w 2019 r. na zlecenie OKO.press (choć pojawiają się głosy kwestionujące rzetelność badań zlecanych przez media wyraźnie opowiadające się po jednej ze stron), pokazał, że za usunięciem religii ze szkół opowiedziało się aż 52% badanych. Za jej pozostawieniem było 43%.\nRok wcześniej temat badała „Gazeta Wyborcza” – wtedy za powrotem katechezy do kościołów opowiedziało się 39% respondentów.\nW przypadku młodzieży odchodzenie od Kościoła jest wyraźniej widoczne. Badanie CBOS dotyczące uczniów szkół ponadgimnazjalnych przeprowadzone w 2019 r. wykazało, że aż 17% deklaruje się jako osoby niewierzące. Dla porównania w 2016 r. było to 13%, w 2013 – 10%, w 1996 r. zaledwie 5%. Szybki przyrost liczebności młodych ateistów obserwowany jest od dekady. Przejawy laicyzacji młodych ludzi opisała m.in. prof. Irena Borowik w pracy „Przemiany religijne w Polsce na tle transformacji w Europie Środkowo-Wschodniej i globalizacji” z 2016 r., zaliczając do nich spadek frekwencji na niedzielnej mszy i przy konfesjonałach (CBOS pokazuje tu jeszcze silniejszy spadek niż w przypadku deklaracji wiary), zmniejszenie liczby powołań oraz – co ciekawe – zrównywanie się wskaźników religijności młodych kobiet i mężczyzn. Co w tym niepokojącego z perspektywy Kościoła? Mówiąc wprost – badacze wiedzą, że to najczęściej matki (i w ogóle kobiety) stoją na straży religijnego wychowania dzieci. To zresztą część szerszej narracji tłumaczącej lęk Kościoła przed wszelkimi zakusami na tradycyjne role społeczne kobiet i mężczyzn.\nBadaczka zwróciła również uwagę na to, że młodzież częściej niż dorośli otwarcie krytykuje Kościół i kler, udziela się w ateistycznych czy humanistycznych inicjatywach i jest negatywnie nastawiona do katechetów.\nW ocenie, czy rzeczywiście mamy „modę na niechodzenie na religię”, znów przyda się CBOS. W ciągu ostatniej dekady (konkretnie od 2010 do 2018 r.) uczestnictwo w szkolnej katechezie zmniejszyło się aż o 23% (z 93% do 70%). Najczęściej rezygnują z religii uczniowie szkół w miastach powyżej 500 tys. mieszkańców – tam na religię chodzi już tylko 44% (głównie uczniów szkół ponadpodstawowych). Na wsi jest to 78%. Widać wyraźnie zasadę, że im większe miasto, tym mniej uczniów na katechezie.\nMasowy wręcz odpływ młodzieży z Kościoła potwierdzają wyniki badania amerykańskiego Pew Research Center z 2018 r. – okazuje się, że w Polsce proces ten postępuje najszybciej na świecie.\nCzy religijny znaczy moralny?\nTrudno ocenić, co w największym stopniu mogłoby być wskaźnikiem, na ile powszechna katechizacja jest skuteczna w krzewieniu pozytywnych postaw moralnych wśród polskiej młodzieży. Czynniki, które na to wpływają, są z pewnością zbyt złożone, by można było wyłuszczyć, na ile religia jest tu w ogóle istotna – decydującą rolę ma z pewnością środowisko rodzinne, miejsce zamieszkania, wreszcie wpływy kulturowe, rosnąca dostępność mediów elektronicznych – i zapewne setki innych. Potwierdza to opinia samych Polaków z 2017 r. (znów CBOS): ponad trzy czwarte z nas uważa, że religia nie musi uzasadniać słusznych nakazów moralnych (ogólnie, nie tylko jeśli chodzi o młodzież), jedynie zaś co ósmy żywi przekonanie, że religia jest niezbędnym filarem moralności.\nSpójrzmy jednak, czy spadek religijności Polaków – szczególnie młodzieży – pociąga za sobą różnice w tym, co można by uznać za „wskaźniki moralności”. Zacznijmy od spraw seksu – czy spadek poziomu katechizacji odpowiada np. za zmianę stosunku do współżycia przedmałżeńskiego? Okazuje się, że tu niewiele się zmienia w miarę upływu lat. Od 1998 do 2013 r. na tym samym poziomie (72-73%) pozostaje poparcie dla tezy, że „to zupełnie normalne, że kochający się ludzie utrzymują ze sobą kontakty seksualne”.\nJeśli chodzi o średni wiek inicjacji seksualnej, eksperci rzeczywiście mówią o jego obniżaniu się – z 19 lat w 2010 r. (badanie GfK) do ok. 17 lat obecnie. Trzeba tu jednak zaznaczyć, że wyższy wiek inicjacyjny obserwuje się np. w Holandii, kraju często wskazywanym przez środowiska konserwatywne jako wręcz „zdemoralizowany” przez edukację seksualną. Tam wynosi on obecnie ok. 18 lat. Ogólnie, patrząc na statystyki europejskie, wiek ten wszędzie jest raczej podobny. Wyraźnie widać natomiast niższy odsetek ciężarnych nastolatek w krajach, gdzie edukacja seksualna stoi na wysokim poziomie – tu znów Holandia (a także Dania, Finlandia czy Luksemburg) stawiana jest za europejski wzór. Polska od lat nie osiąga dobrych wyników.\nW kwestii uzależnień – spada procent młodzieży szkolnej (ostatnie lata szkół ponadpodstawowych) używającej dopalaczy. Spadł też nieco odsetek nieletnich, którzy kiedykolwiek w życiu palili marihuanę, mniejsza jest popularność amfetaminy. Ogólnie – w latach 2008-2018 nie zmienił się specjalnie odsetek uczniów, którzy w ostatnim roku używali środków odurzających. Jeśli chodzi o papierosy – od 2003 r. stały spadek, z 31% regularnie palących uczniów starszych klas szkół ponadpodstawowych do 18%. Co do alkoholu – od niemal dwóch dekad notuje się podobny poziom; ok. 76% w ciągu ostatniego miesiąca piło piwo, ale coraz więcej pije wino. Z wódką jest jeszcze inaczej – od 2013 r. notuje się spadek z 68% do 62% w 2018 r.\nTo wszystko nie oznacza oczywiście, że powyższe problemy (jest ich zresztą o wiele więcej) młodzieży możemy bagatelizować. Wręcz przeciwnie, powinniśmy skupić się na nich jeszcze bardziej – począwszy od statystyk i diagnoz, aż po realizację przygotowanych przez ekspertów kampanii i programów edukacyjnych. Cóż mogą mieć wspólnego z religią? Oby kwota na nie przeznaczona nie była niższa niż obecne koszty publicznie finansowanej katechizacji.\nFot. Sławomir Olzacki/Forum\nTagi:\talkohol, ateizm, dopalacze, dzieci, edukacja seksualna, episkopat, katecheci, Kościół katolicki, lekcje religii, młodzi, młodzież, moralność, narkotyki, nauczyciele, państwo świeckie, papierosy, Polacy, Polska, polski Kościół, reforma edukacji, reformy, religia, religijność, seks, świecka szkoła, świeckość, szkoły, uczniowie, używki, zmiany edukacji\nBez pomysłu na Azję\nWOJCIECH KOWALSKI 7 września, 2020, 06:56\nW latach PRLu chodziłem na lekcje religii do Domu Katolickiego. Wiele z tych lekcji zapamiętałem do dziś. Było o ludzkich charakterach, o emocjach i sensie życia, o dobrym życiu – czyli jakieś elementy psychologii, filozofii i socjologii. Poza tym był przegląd najważniejszych religii światowych , islamu buddyzmu, taoizmu. Omawiano Lutra i Kalwina. Oczywiście było też dużo o pozytywnej działalności kościoła katolickiego na przestrzeni wieków i trochę o niechlubnych dziejach papiestwa.\nNatomiast dziś ksiądz w kółko powtarzał, że Jezus was kocha, a kościół jest ostoją wiary i polskości. Dziecku to się szybko znudziło i poprosiła o wypisanie jej z “religii”. Od tej pory ksiundz zabijał ja wzrokiem, a koledzy zazdrościli, bo ich rodzice nie byli tak wyrozumiali.\nW podsumowaniu stwierdzę, że takimi lekcjami religii kościół strzela sobie w stopę, bo młodzież masowo odchodzi od tej szkodliwej instytucji,\nRadoslaw 7 września, 2020, 11:44\n“Ewentualne wycofanie religii ze szkół pozwoliłoby w aż jednej czwartej pokryć żądania 1 tys. zł podwyżki dla każdego nauczyciela w Polsce”.\nAlbo pozwoliłoby na przywrócenie należytej rangi nauczaniu przedmiotów przyrodniczych i ścisłych – takiej, jaką cieszyły sie w czasach Polski Ludowej. Jeśli polski uczeń w całym cyklu nauczania ma wiecej godzin religii niż fizyki, chemii i biologii razem wzietych – to jest to po prostu groteska. A skutki tego już są widoczne – np. debaty publiczne pozbawione elementarnej logiki, której miejsce zastąpiło jezuickie bredzenie. Wielkie i mniejsze awarie i katastrofy techniczne bedą sie mnożyć (vide “Czajka”), bo partactwo, cwaniactwo i demagogia wyprą rzeczową dyskusje i odpowiednio przygotowane kadry. W zawodach technicznych już mamy do czynienia z gigantyczną dziurą pokoleniową miedzy starymi fachowcami pokolenia 50+ i obecnymi w wieku 20-25 lat. Ci ostatni są w dodatku kształceni napredce i byle jak – m.in. z powodów wymienionych wcześniej.\nSławek 8 września, 2020, 17:55\nTe krzywdy i prześladowania w czasach PRL to trochę taki mit, nie twierdze że ich nie było ale jednak w tym czasie wybudowano 3,5 tys. nowych kościołów. Mój ojciec był milicjantem i jakoś ślub kościelny rodzice wzięli bez problemu, obaj z bratem jesteśmy ochrzczeni. To że sam jestem teraz trochę na bakier z wiarą to nie wina ‘laicyzacji państwa’, lewaków i innych antyklerykałów, lecz samych księży którzy nie rozumieją że wykonują zawód publicznego zaufania i nie są ponad krytyką. Były (na szczęście) proboszcz mojej rodzinnej parafii, to przypadek w który ciężko wierzyć po latach – skrajny megaloman i psychopata. Potrafił w jednym kazaniu chwalić się że buty kupuje za kilka stów i wypominać ludziom, że mają po 2 auta a na kościół nie dają. Powszechnie było wiadomo że za kołnierz nie wylewał, cóż wszystko jest dla ludzi, gorzej że nawet na msze potrafił przyjść wcięty. Przygotowania do bierzmowania to był horror którego nie powtórzyłbym za żadne pieniądze. A że ksiądz w parafii jeden to i nie było żadnej alternatywy. Chody w kurii miał takie że dopiero po 15 latach i zmianie biskupa udało się go wyrzucić.\nTakże na własnym przykładzie stwierdzam, że problemem kleru jest on sam i jego nachalny dyktat wartości nie pokrywający się z praktyką oraz socjopaci wysyłani do szkół.\nAnonim 9 września, 2020, 14:29\nRadoslaw 10 września, 2020, 12:34\nJakieś naprawde poważne prześladowania praktycznie sie skończyły wraz z odwilżą 1956. W okresie późniejszym zdarzały sie owszem rozmaite szykany, ale nikt nikogo nie wysyłał do gułagów, nie wyrzucał z pracy itd. A jeżeli, to były to sytuacje jednostkowe, które rozdeto do wielkich mitów. To dziś ludzie są na masową skale zastraszani w miejscu pracy i boją sie wyrażać niewygodne poglądy.\nCo sie tyczy polskiego kościoła – NIGDY nie było mu tak dobrze, jak za PRL. PRL-owska cenzura NIGDY by nie dopuściła do takich szyderstw z kościoła, jak to ma miejsce obecnie. A kościół, tak długo, jak znał swoje miejsce w szyku – czyli z dala od polityki – było pod ochroną państwa (rzekomo komunistycznego). Dziś sobie państwo podporządkował, ale za to masowo traci autorytet, wiernych i co mądrzejszych funkcjonariuszy. Idzie na dno i bardzo dobrze. Tej podłej, zakłamanej, pazernej sekty nie ma co żałować. Moze na jej trupie odrodzi sie prawdziwe chrzescijanstwo w Polsce?\njanusz1 9 września, 2020, 03:20\nWszystkie te katolickie „wskaźniki moralności” to jakaś kpina. Seks nastolatków czy przedmałżeński przy obopólnej zgodzie nie jest niczym niemoralnym. Stosowanie używek czy uzależnienia to problem psychiczny, i społeczny oczywiście.\nIwona 9 września, 2020, 20:49\nZgadza się, ale mam wrażenie, że autor celowo takie wskaźniki wybrał.\nTomasz 9 września, 2020, 12:35\n>> Później jednak Polaków deklarujących się jako wierzący zaczęło powoli ubywać i dziś, w roku 2020, jest ich 91%.\nWarto wspomnieć, że to odsetek wierzących w ogóle- łącznie z Prawosławiem, Świadkami Jehowy i Protestantami. Ogółem Rzymskich Katolików jest wśród Polaków 86,7%. Mała różnica, ale jednak “9” na początku już nie ma.\nPaweł 9 września, 2020, 22:01\nTe 86,7% to liczba ochrzczonych, a nie liczba wierzących. To zupełnie różne wielkości!\nZawiszaCzarny 13 września, 2020, 22:52\nJa nawet uważam, że ochrzczonych jest więcej ni 86,7%. Ważne jest jaki procent jest praktykujących. Według KAI regularnie we mszy świętej w niedzielę uczestniczy poniżej 40% Polaków. I tu jest cała prawda o polskim katolicyzmie. Można wierzyć w Boga i w ogóle nie praktykować. A hierarchii chodzi przede wszystkim o obecność w kościele. Jak nie ma wiernych praktykujących to religia jest martwa Bardzo ciekawe były by badania dlaczego jest tak mało powołań kapłańskich i zakonnych. Podejrzewam, że powołań jest wciąż tyle samo, ale zawód stał się nieopłacalny, miedzy innymi dlatego, że kościoły pustoszeją.\nIwona 9 września, 2020, 20:47\nFajny artykuł, ale szkoda, że autor nie rozróżnia procentów od punktów procentowych :/\nAnia 13 kwietnia, 2021, 15:49\nW którym miejscu jest w ogole mowa o punktach procentowych? Są podane realne wartości procentowe, nie spadek o ileś p.p.\nZawiszaCzarny 13 września, 2020, 22:56\nCiekawe jakie wyniki by dało badanie na temat drastycznego spadku powołań kapłańskich i zakonnych. Jestem pewny, że wynik by pokazał, że ilość autentycznych powołań jest niezmienna od lat, a spadek powodowany jest tym, że zwód stał się nieopłacalny\nAnonim 15 września, 2020, 23:36\nZarówno konkordat, konstytucja jak i pensje dla katechetów to owoc polityki SLD. Pozdrawiam


Kable energetyczne, przewody energetyczne - Multikable.pl - Multikable.pl\nSprzedawane w naszej hurtowni przewody energetyczne służą do tworzenia trwałych, niezawodnych i w pełni bezpiecznych instalacji. Naszym klientom oferujemy doradztwo i produkty najwyższej jakości w korzystnych cenach. Mamy w ofercie kable energetyczne miedziane i aluminiowe, zróżnicowane pod względem specyfikacji. Czym się różnią? Miedź wyróżnia się większą plastycznością i lepszym przewodnictwem cieplnym w stosunku do aluminium, jednak to aluminium ma przewagę cenową w stosunku do przewodnictwa. Zastanów się, na czym bardziej Ci zależy, i wybierz właściwe przewody energetyczne.\nPrzewody i kable energetyczne a parametry\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie kable i przewody energetyczne zróżnicowane m.in. pod względem napięcia. W naszym asortymencie znajdziesz modele: 0,6/1 kV, 3,6/6kV, 6/6kV, 6/10kV i 12/20kV. Wybierz kable energetyczne 0,6/1 kV, jeśli chcesz wykonać instalacje bądź linie niskiego napięcia. Do profesjonalnych, zawodowych wykonań posłużą Ci przewody energetyczne YAKY aluminiowe. Do innych zastosowań wykorzystaj kable energetyczne YKY miedziane.\nPrzewody energetyczne – domieszki\nPrzewody i kable energetyczne mogą mieć różnorodne domieszki, zbrojenia i oploty, które zwiększają odporność m.in. na przypadkowe uszkodzenie żył (YKYfty), rozprzestrzenienie ognia (YnKY) oraz wiele innych zagrożeń. Serdecznie zapraszamy do skorzystania z naszej oferty, która zawiera niezawodne kable i przewody energetyczne.\nJakie kable energetyczne mamy w ofercie?\nNiniejsza kategoria obejmuje zróżnicowane przewody energetyczne. Wymieniliśmy już kable miedziane i kable aluminiowe, ale to tylko początek. Oferujemy przewody napowietrzne izolowane, przewody napowietrzne gołe oraz kable ekranowe. Dysponujemy modelami opancerzonymi, niepalnymi i bezhalogenowymi. Przewody jednożyłowe występują tuż obok wielożyłowych i okrętkowych. Przejrzyj asortyment i wybierz kable energetyczne, które spełniają Twoje wymagania!


BIP: 26/4/2006 - Rewizyjna\nOrgany » Rada Gminy » Rada Gminy Płośnica IV kadencji » Komisje - Rada IV kadencji » Komisja Rewizyjna » Protokoły » PROTOKÓŁ Nr 26/4/2006\nPROTOKÓŁ Nr 26/4/2006\nodbytego w dniu 14 września 2006 roku w lokalu Urzędu Gminy w Płośnicy\npod przewodnictwem Pana Pawła Rozentalskiego – Przewodniczącego Komisji.\nPosiedzenie rozpoczęło się o godz. 9:00 , a zakończyło o godz. 12:20.\nStan osobowy Komisji – 5 osób.\nObecnych na posiedzeniu w/g załączonej listy obecności – 5 osób.\n1.Pan M.Michał Niedźwiecki – Wójt Gminy Płośnica\n2. Pan Kazimierz Podlasin - Zastępca Wójta Gminy\n3 .Przyjęcie protokołu z poprzedniego posiedzenia komisji.\n4. Analiza działalności Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Płośnicy.\n5. Ocena realizacji Budżetu Gminy za I półrocze 2006 roku.\n6. Rozpatrzenie i zaopiniowanie projektów uchwał proponowanych na najbliższe posiedzenie Sesji Rady Gminy w Płośnicy.\n7. Sprawy bieżące oraz wolne wnioski i zapytania.\nProtokół Nr 25/3/2006 z posiedzenia Komisji Rewizyjnej odbytego w dniu 11 lipca 2006 roku został wyłożony na sali narad na pół godziny przed rozpoczęciem niniejszego posiedzenia w celu umożliwienia członkom Komisji dokładnego zapoznania się z jego treścią.\nPani Beata Garncarz - Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Płośnicy przedstawiła działalność Ośrodka za okres od 01 stycznia 2006 roku , po czym poprosiła o pytania:\nPan Konrad Sobiech - Członek Komisji przedstawił problem jednego z mieszkańców wsi Niechłonin, po czym zapytał, czy nie byłoby możliwości pomóc tej osobie i jego rodzinie. Najbardziej skuteczną pomocą byłoby przeniesienie go do innego lokalu mieszkalnego, gdyż te które zajmuje w każdej chwili grozi zawaleniem lub pożarem.\nW odpowiedzi - Pani Kierownik GOPS wyjaśniła, że ta osoba nie chce opuścić tego pomieszczenia , które zajmuje. Ośrodek nie może go do tego zmusić, może jedynie pomóc w przeprowadzeniu drobnych remontów np. dachu , komina . Osobie tej i jego rodzinie jest cały czas udzielana pomoc i nie jest ona pozostawiana sama sobie.\nPan Włodzimierz Wasiek - Członek Komisji zapytał czy w Gimnazjum Publicznym będzie gorący posiłek dla dzieci objętych dożywianiem .\nPani Kierownik poinformowała , że od dnia 15 września br. będzie wydawana zupa , której koszt będzie wynosił 2,33 zł. Rodzinom , które objęte są dożywianiem wydawane są również produkty żywnościowe takie jak: mleko , ryż, mąka, kasza, makaron, cukier i ser.\nPani Kierownik GOPS poinformowała, że w Ośrodku rolnicy mogą odbierać wnioski o zasiłek celowy w związku z suszą w 2006 roku. Po czym wyjaśniła, jakie muszą być spełnione warunki , aby uzyskać ten zasiłek/.\nCzłonkowie Komisji pisemne sprawozdanie z wykonania budżetu Gminy za I półrocze 2006 roku otrzymali na miesiąc przed terminem niniejszego posiedzenia w celu umożliwienia im dokładnego zapoznania się z jego treścią.\nPan Konrad Sobiech - Członek komisji zwrócił uwagę na to, że zostały zaoszczędzone środki w dziale transportu z wyników przeprowadzonych przetargów na inwestycje dróg.\nPan M.Michał Niedźwiecki - Wójt Gminy wyjaśnił , żę środki te pozostaną nadal w dziale transportu i będą wydatkowane na inne drobne remonty dróg . Dodał również , że zostaną do tego działu wprowadzone również dodatkowe środki w wysokości 40.000 zł. zapewnione od Marszałka Województwa jako dofinansowanie modernizacji drogi w miejscowości Zalesie.\nPan Włodzimierz Wasiek - Członek Komisji zapytał, czy jest możliwość dofinansowania budowy kaplicy przy Kościele Parafialnym w Płośnicy, chociażby w wysokości 2.000 zł. Inne gminy pomagają swoim parafiom.\nW odpowiedzi - Wójt Gminy wyjaśnił, że udzielając takiej pomocy Parafii Płośnica, wpływałyby do nas również wnioski z innych parafii znajdujących się na terenie naszej gminy oraz sąsiadujących gmin, do których należą nasi mieszkańcy. Wnioski te dotyczyłyby wszystkich remontów . Parafia Płośnicka otrzymała już od nas pomoc chociażby w tym, że pracownicy Urzędu należący do niej opłacili koszty notarialne przy przekazaniu działki gminnej na powiększenie cmentarza , przekazaliśmy również nieodpłatnie działkę na parking przy kościele i ponieśliśmy wszystkie koszty związane z ich rozgranieczeniem oraz daliśmy pracowników zatrudnionych u nas na zasadach interwencyjnych do prac związanych z budową kaplicy.\nPan Konrad Sobiech - Członek Komisji zwrócił uwagę na teren starego cmentarza w miejscowości Niechłonin, który wymaga uporządkowania.\nPan M. Michał Niedźwiecki - Wójt Gminy wyjaśnił, że rozmawiał już z Księdzem Proboszczem Niechłonina na ten temat i wspólnie doprowadzimy do uporządkowania terenu tego cmentarza poprzez wykoszenie trawy, oczyszczenie i ogrodzenie jego terenu w przyszłym roku.\nWięcej pytań ani uwag dotyczących sprawozdania z wykonania Budżetu Gminy Płośnica - Komisja nie zgłosiła - jednogłośnie opowiadając się za przedłożeniem go pod obrady Sesji w celu jego przyjęcia przez Radę Gminy.\nPan M. Michał Niedźwiecki - Wójt Gminy Płośnica przedstawił i uzasadnił potrzebę naniesienia zmian do Budżetu Gminy Płośnica oraz zmiany uchwały budżetowej na rok 2006 oraz podjęcia uchwały w sprawie ustalenia wysokości stawek o procentowych opłatach adiacenckich z tytułu wartości w wyniku podziału nieruchomości i z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowaną wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej oraz wyjaśnił, iż przystąpiliśmy do opracowywania wzorów "Loga Gminy Płośnica " i jego regulaminu jego używania. W związku z tym został ogłoszony konkurs w szkołach podstawowych i gimnazjum, których najlepsze prace przedstawił członkom Komisji.\nPan Kazimierz Podlasin - Zastępca Wójta Gminy przedstawił i uzasadnił potrzebę podjęcia na posiedzeniu XXVI Zwyczajnej Sesji uchwały w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych\nSprawy bieżące oraz wolne wnioski i zapytania :\nPan Włodzimierz Wasiek - Członek Komisji zwrócił się z pytaniem którą część działki sąsiadującej z budynkiem po " harcówce" mają prawo użytkować Państwo Kowalczyk .\nPan M.Michał Niedżwiecki - wyjaśnił , że Państwo Kowalczyk będą użytkować część sąsiadującej działki do miejsca, gdzie kończy się fundament po fontannie. Dalsza część jest planowana do zagospodarowania pod parking dla samochodów osobowych. Użytkowaną działkę właściciele zobowiązali się ogrodzić we własnym zakresie.\nPan Konrad Sobiech - Radny wsi Niechłonin zwrócił uwagę :\n- na rów przy drodze pwoiatowej w miejscowości Niechłonin w kierunku Zalesie, który należałoby oczyścić ,\n- na nieprzejezdną drogę w Niechłoninie i w miejscowości Przełęk przy tamie na której stoi woda . Zasuwy tamy są zamknięte i wylała woda .\nPan Kazimierz Podlasin - Zastępca Wójta niezwłocznie w obecności Komisji wykonał telefon do Powiatowego Zarządu Dróg w Działdowie oraz Spółek Wodnych i na bieżąco przedstawił powyższe problemy.\nPan Konrad Sobiech - Członek komisji zapytał jak wygląda sprawa z wnioskowaniem o dofinansowanie budowy kanalizacji w miejscowości Plośnica\nW odpowiedzi Wójt Gminy wyjaśnił, że z chwilą ogłoszenia naboru ponownie będziemy składać wnioski.\nPan Włodzimierz Wasiek - Członek Komisji poinformował , że osoba , która wykosiła trawę na boisku wiejskim znajdującym się przy jego posesji , skoszoną trawę wyrzuciła na jego posesję. W tej chwili zrobił się tam gnojowisko i zażądał uprzątnięcia .\nPan Kazimierz Podlasin - Zastępca Wójta wyjaśnił, że skoszona trawa nie miała być złożona na posesji Pana Waśka , ale na terenie boiska. Jeśli ta osoba zrobiła inaczej , Pan Wasiek powinien sam osobiście zwrócić się z żądaniem do niej o usunięcie skoszonej trawy z jego działki.\nPan Włodzimierz Wasiek - Członek komisji zapytał , czy jest już zrobiony podział mieszkań i wytyczenie działek dla mieszkańców budynku po byłej Lecznicy Zwierząt w miejscowości Płośnica.\nPan M.Michał Niedźwiecki - Wójt Gminy wyjaśnił , że sprawa ta jest już w toku . Zajął się tym już zlecony rzeczoznawca , niewiadomo tylko czy zdoła się uporać z cała procedurą do końca roku, abyśmy przystąpili do sprzedaży tych mieszkań i działek .\nZ uwagi na wyczerpany porządek niniejszych obrad - Przewodniczący Komisji podziękował wszystkim zebranym za udział i na tym zamknął obrad Komisji Rewizyjnej.\nData wprowadzenia: 2006-11-30 09:07:32\nData publikacji: 2006-11-30 09:15:50\nOstatnia zmiana: 2006-11-30 09:15:50


Blur — Substance Only\nTo wciąż dla mnie trochę podejrzane, że tak rzadko wiąże się postać Albarna z dziwnymi zmianami akordów. Dziwnymi jak na percepcję zwykłego przechodnia, ale ileż ten band miał w latach 90. hitów, przecież ci panowie byli gwarancją skutecznie chwytliwych form zwrotka/refren/bridge. W "oficjalnym obiegu" młody Damon bywał chwalony za teksty ironicznie portretujące przywary rodaków, za urodę przystojniaka-łobuziaka, za poczucie humoru, image bossa który ma na wszystko zlewkę, a i tak ogarnia, nawet za fryzurę w której "każdy włos idzie w inną stronę". Tymczasem temat zmysłu harmonicznego TYPIARZA konsekwentnie pomijano. Dopiero z piętnaście lat po fakcie dewianci w rodzaju wspomnianego tu wcześniej Bena Jacobsa zaczęli zauważać, że w tych kawałkach działy się rzeczy, które NIE MUSIAŁY się dziać ("ale ja NIE MUSIAŁEM...!" – Badyński w sławnej rozmowie z Jarosławem Łudzieniem).\nDlaczego? Może dlatego, że Damon komponował na pianinie numery, które potem aranżowano na gitary (pewne progresje akordowe inaczej wychodzą "spod palca" na klawiaturze, a inaczej na wieśle). Jego sukces tkwi jednak w tym, że mało kto to zauważał – czytaj: mało komu to przeszkadzało. Paradoksalne kiedy w latach ZEROWYCH Albarn zdziadział, zardzewiał i zaczął trochę przynudzać, to wtedy prasa ogłosiła go wielkim dojrzałym, świadomym artystą. Tymczasem wystarczyło na etapie "Life trilogy" (zwłaszcza przy Modern Life... i The Great Escape [szczególnie przy The Great Escape]) dostrzec, że zanim dotrzemy do gigantycznego, stadionowego chorusu "pod kiboli", to w zwrotce............................\nLeisure (1991, alt-rock) 6.8\nJeśli jest to ślepa kopia Baggy i Madchesteru, to życzę wszystkim tak udanej nieoryginalnej muzyki, powodzenia ✂ "She's So High", "Slow Down", "There's No Other Way", "Birthday"\nModern Life Is Rubbish (1993, britpop) 7.1\nParadoksalnie wynajdują siebie grzebiąc w wyspiarskiej tradycji ✂ "For Tomorrow", "Star Shaped", "Chemical World", "Oily Water", "Miss America"\nDziś taka oto krótka notka wynikająca z asocjacji dwóch pozornie osobnych zdarzeń jakie przytrafiły mi się w zeszłym tygodniu.\nTegoroczna Miss America nazywa się Lauren Nelson. Ma 20 lat, błękitne oczy, blond włosy i jest studentką University of Oklahoma – stanu, z którego pochodzi. Jej marzeniem jest występowanie na Broadwayu. Ma zresztą predyspozycje w tym kierunku, bo śpiewać zaczęła już w dzieciństwie – w kościelnych i szkolnych chórach – a na koncie posiada już kilka ról w musicalach. Kariera modelki to też nic dla niej nowego, skoro wygrywała już stanowe konkursy na Miss Nastolatek. Jednocześnie panna Nelson z twarzy jest podobna zupełnie do nikogo, niczym mocno wypudrowana koleżanka z klasy, na którą wcześniej nigdy nie zwracało się uwagi. Innymi słowy – zero oryginalności, charyzmy, magnetyzmu czy wyjątkowej urody. Co gorsza, nasza miss z buźki wygląda na dwa razy starszą niż jest w rzeczywistości (nie żartuję, polecam sprawdzić zdjęcia!). Gust amerykańskiego jury tradycyjnie celuje więc w przeciętność i schemat, ale takiego braku młodzieńczej świeżości u zwyciężczyni bym się nie spodziewał!\nWokalne talenta Lauren dość szybko przywodzą na myśl piosenkę Blur z ich drugiej płyty, Modern Life Is Rubbish. Jeśli nic mi nie wyleciało z pamięci, to był to pierwszy w dorobku zespołu utwór o takim nasyceniu refleksją i melancholią, antycypujący w znacznym stopniu 13, w mniejszym nastrój Think Tank i towarzyszący Albarnowi aż do dzisiaj. Na debiucie zespół nawiązywał do madchesterskiej beztroski, a druga płyta to w większości skoczne, Kinksowe, rockowe winietki. "Miss America" odstaje i skalą wrażliwości. Rezygnacja bije od beznamiętnego plumkania akustyka. Lekko pijana gitara dochodząca w pierwszym refrenie dodaje trzy grosze do tej zatraty. Na pochwałę zasługuję pietyzm w zagospodarowaniu drugiego i trzeciego planu brzmieniowego, pełen pogłosów, szumów, syków. W centrum uwagi tkwi wszakże oszczędny ekspresyjnie Damon, cedzący wersy z pogranicza poezji absurdu, dadaizmu i lirycznego smutku. "She's a well wisher and she wishes you well / Wish away, wish away". "I don't mind, I don't mind at all / I love only you / Da do da da do".\nJaki morał z tej opowiastki? Na przykład taki, że Lauren Nelson i Damon Albarn powinni wykonać ów song razem, na głosy, patrząc sobie głeboko w oczy. To nic, że Damon wyglądałby w tym duecie na młodszego.\n*Graham Coxon krzyczący do Mike'a Smitha, dziennikarza muzycznego BBC, tuż przed nagraniem swojej partii w kawałku.\nParklife (1994, britpop) 8.1\nGdyby nie Marr i Morrissey, to pewnie odrobinę inaczej graliby też w połowie lat 90. Albarn i Coxon (polecam sprawdzić takie "Clover Over Dover"). Ale raz jeszcze podkreślę jak ogromny cień rzuca na mnóstwo piosenek Blur z tamtego etap zespół XTC – przykładowo moja ulubiona w zestawie "Tracy Jacks" wpasowałaby się naturalnie na English Settlement. Ludzie mawiają, że przepaść dzieli Leisure i Modern Life Is Rubbish. Cóż, z mojej perspektywy jeszcze większy skok jakościowy kwartet wykonał między Modern Life... i Parklife. Według przeróżnych encyklopedii to ma być jakieś flagowe wydawnictwo brit-popu, ale kolorowe spektrum zainteresowań Parklife nie daje się tak wygodnie zaszufladkować. Każdy track to inna przygoda w dziedzinie kompozycji i aranżu, od przebojowego post-disco "Girls & Boys", przez smyczkową, arystokratyczną balladę "To the End" (z udziałem Laetitii Sadier), po wyskakujący co chwila zza rogu wigor nowofalowy, power-popowy czy zwyczajnie punkowy. Młodzi adepci pop-rocka winni słuchać Parklife raz na miesiąc, żeby dążyć do takiej rozpiętości nastrojów.\nThe Great Escape (1995, britpop) 8.8\nBlur, dla jednych wiodący przedstawiciel britpopu, a dla innych ostatni Wielki Rockowy Zespół Świata (obok Radiohead), dostarczał słuchaczom płyt ważniejszych kulturowo (Parklife), bardziej zgrzytliwych i niepokornych brzmieniowo (Blur), flirtujących z elektroniką (13) i, ocierających się o, nazwijmy to, world music (Think Tank). Ale nic w ich nie katalogu nie może mierzyć się z The Great Escape w konkurencji czystej piosenkowości. Ponoć Albarn nie przepada za The Great Escape – dla niego to "bałaganiarski" materiał. Damon, o co ci chodzi, gościu... Jakie bałaganiarstwo? Przecież to nienaganny pakiet – piętnaście songów, które ścigają się ze sobą, jeden lepszy od drugiego, a bubli brakuje. Tu nic nie dzieje się przypadkowo – wszystko aż kipi od piekielnie komunikatywnej melodyki, inteligentnych zmian akordów i zawsze urozmaiconych aranżacji. Kiedy słucham TGE, to widzę stylistyczny łańcuch prowadzący od Davida Bowiego circa Hunky Dory (quasi-kabaretowy rock "Country House") i circa Lodger ("Yuko and Hiro"), przez wczesne XTC (cięta rytmika "Stereotypes") i Specials (rytmika i dęciaki w chorusie "Fade Away"), aż po równoległe lub późniejsze zjawiska, jak Radiohead (produkcja i nastrój "He Thought of Cars" bliskie przestrzeni longplaya The Bends) czy Supergrass (zwrotka!) i Super Furry Animals (refren!) w "Charmless Man". Mamy tu również zapowiedź przyszłego, ostrzejszego, mocniej alternatywnego wcielenia grupy, do którego ciążył Graham Coxon (wyładowania pod koniec "Mr. Robinson's Quango" czy nowofalowo podminowane "Globe Alone").\nBlur (1997, alt-rock) 7.2\n"Dziewięć osiem siedem sześć pięć cztery / G.R.A.H.A.M. C.O.X.O.N., przejmuję stery" ✂ "Beetlebum", "Song 2", "M.O.R.", "Death of a Party", "Strange News from Another Star".\n13 (1999, art rock) 8.6\nW premierze szóstego albumu Londyńczyków uczestniczyłem aktywnie. EMI postarało się o dość nieszablonowe chwyty promocyjne. Tego dnia w jednym ze stołecznych, śródmiejskich klubów wystawiono namalowane specjalną cyfrową metodą obrazy Grahama Coxona, w tym okładkowy, pomarańczowy "The Apprentice". Stamtąd podjechałem tramwajem do sklepu Planet Music na Plac Zbawiciela. Pierwszą partię nakładu 13 sprzedawano w specjalnej, limitowanej edycji w twardym białym pudełku, z dodatkowym plakatem i zdjęciami... Wróciłem do domu i w skupieniu wysłuchałem płyty, po czym włączyłem telewizor, a tam na VIVIE... retransmisja ekskluzywnego występu Blur. Kwartet miesiąc wcześniej wykonał na żywo obszerne fragmenty świeżutkiego materiału. Przy odrobinie obrotności można było w marcu 1999 poczuć się w Polsce jakby człowiek trzymał rękę na pulsie w kwestii muzycznych wydarzeń z "wielkiego świata". To przy 13 ten zespół zaczął zyskiwać u nas status drugiego Radiohead, przyciągając mnóstwo ludzi spoza brit-popowego idiomu (proces ów zakończył się cztery lata później wraz z Think Tank). Nic dziwnego, skoro ta niezwykle eklektyczna (od zgrzytliwego "Bugman i "punkowego "B.L.U.R.E.M.I.", przez transowo-progresywne "Battle" i "Caramel", po nagą balladę "No Distance Left to Run") i obficie zaaranżowana płyta (William Orbit wyjął z kapelusza pokaźną ilość soundowych wynalazków i hojnym gestem rozsypał je po trackach) niewiele już miała wspólnego ze skocznymi, ironicznymi portretami młodych Anglików z których Blur zasłynął wcześniej. Bo 13 to przejmujący zapis zmagań Albarna z depresją porozstaniową i Coxona z alkoholowym nałogiem, przez który niebawem miał stracić miejsce w składzie. Na osobną wzmiankę zasługują jeszcze te wszystkie drobne przerywniki, interludia, epilogi dźwiękowe – ujawniające dość niespodziewany wymiar wielowątkowej narracji wykraczającej daleko poza optykę piosenkową.\nThink Tank (2003, art rock) 7.5\nTypowy polski konsument muzyki pop w średnim wieku wychodzi z miejskiej restauracji serwującej pospolity junk-food. Spałaszował właśnie podwójną kanapkę z dodatkowym sosem, duże frytki i colę, czyli poszerzony zestaw tygodnia. Nosi trochę za luźne szare jeansy, obcisłą modną kurtkę i brązowe okulary przeciwsłoneczne o prostokątnych szkłach. Pewnym krokiem zbliża się do kilkunastoletniego gruchota znanej niemieckiej marki, w którym czeka na niego rówieśniczka z kolczykiem w nosie, wybielanymi zębami i pasemkową fryzurą. I kiedy już na parkingu zachodzi mu drogę tajemniczy nieznajomy, pytając "z czym kojarzy się panu zespół Blur?", odpowiada prawie automatycznie "Oasis". Dlaczego? Dlaczego się tak dzieje? Przy całej pogardzie dla brytyjskich brukowców nie zapominajmy, że żyjemy w wolnym świecie i każdy odpowiada za swoje stanowisko. Tak zwane "nieświadome podleganie manipulacji" kończy się w momencie usunięcia pierwszych trzech liter.\nBiorąc statystycznie, Blur byli najlepszym zespołem lat dziewięćdziesiątych. Nie ja to odkryłem, so says the preacher man and I just go by what he says. Ale ciężko zaprzeczyć faktom: tylko Fugazi udało się dorównać regularności Blur w dostarczaniu wybornych, jedna po drugiej, płyt, równo od pierwszego do ostatniego roku dekady. Ktoś napisał kiedyś o Fugazi: "Cholera, znowu nagrali zajebistą płytę. Błagam, kochani, nagrajcie choć raz gównianą płytę!". Blur nie spasowali ani razu w dążeniu do ulepszenia, udoskonalenia swojej formuły, serwując niewyobrażalne ilości fantastycznych piosenek na śmiesznie małej przestrzeni. Nie muszę chyba dodawać, że nigdy nie mieli nic wspólnego z Oasis. Dopełniali się jak idealna czwórka. Albarn: popowiec z krwi i kości, jego odwiecznym idolem był Ray Davies z Kinks. Coxon: "to ja, twój niepokorny", zabłąkana dusza, fan niezal-rocka z Pavement i Pixies na czele. James: sympatyk funku, romantyczny chłoptaś z grzywką. Rowntree: zespołowy Ringo, śmieszek, któremu zawdzięczali humorystyczną otoczkę i długie wytrwanie bez rozłamu. Trochę przypomina to szczegółową prezentację członków Westlife.\nNa starcie Blur musieli się wybić, zaistnieć. Jak w każdej epoce, gwarantowała to tylko identyfikacja z jakimś nurtem. Stąd na debiutanckim Leisure sporo nawiązań do wymierającej wtedy fali kolorowych i roztańczonych kapel z Manchesteru. Potwierdza to transowy motyw przewodni "She's So High", będący przecież instrumentalnym refrenem "I Wanna Be Adored" Stone Roses z głośniejszą gitarą w miksie. Reszta albumu zahacza o echa klimatów Charlatans, Happy Mondays i innych podobnych ówczesnych "aktów", choć "Slow Down" czy "Birthday" zdradzały ogromny talent i możliwości. Modern Life Is Rubbish dokumentował uwolnienie się spod ciężaru tych wpływów. Dryfował w stronę pełnej oryginalności, wskrzeszając zarazem wzorce brytyjskiej inwazji. "Star Shaped" był punkowym prototypem "End Of A Century" z następnego krążka. Gęsta atmosfera "Miss America" i wyrafinowanie "Oily Water" zadziwiały w kontekście tak krótkiego stażu. Całość puentował skoczny smutas "Resigned".\nJednak nie było to aż do Parklife, by Blur pokazali całą swoją charyzmę i inteligencję. Jeden z tych perfekcyjnie bawiących i sprawiających aż wstydliwą radochę albumów nie tylko miał nienaganny timing, chwytając chwilę i wprawiając w ruch koło brit-popu, ale także w zdumiewający sposób poszerzał spektrum stylu formacji. Kandydat do tanecznego openera ever "Girls & Boys" był przerażająco-trafionym-w-dziesiątkę disco-rockowym hitem. "Du bist sehr schön / But we have'nt been introduced" – mało kto tak śmiesznie łączył języki w tekstach. "Tracy Jacks" miksowało rasowy riff z uroczą klawiszową plamą. Numer tytułowy: wszyscy znają, co będę pisał. Arystokratyczna kołysanka "To The End", uzupełniona szeptem Laetitii ze Stereolab, to przesprytny duet wokalny, budujący klimat na kontraście między wyfiokowaną Francuzką i wyspiarskim mieszczuchem. Suche bicie strun w "London Loves" przegryza się z komediowym syntezatorem. I tak dalej.\nWyzwanie, jakim niewątpliwie było sfollow-upowanie Parklife, kwartet zjadł na zimno popijając słodkim waniliowym budyniem (Emma Bunton jeszcze wtedy nie była celebrity) i w rok później dostarczył pierwsze ze swoich dwóch arcydzieł. The Great Escape plasowało się wśród najrozkoszniejszych popowych kolekcji dziesięciolecia, kapitalnie podsumowując wcześniejsze próby kapeli. Rozległy wachlarz obecnych tu delicji trudno ogarnąć. Błyskotliwość przebojów w rodzaju "Stereotypes" czy "Country House" to już normalka, ich poziom po prostu. Natomiast na kolana powala na przykład para utworów ze środka: "Mr. Robinsons' Quango" i "He Thought Of Cars". Pierwszy – debeściak jeśli idzie o popowe hooki; drugi – kwintesencja napięcia ukrytej psychodelii. Co można powiedzieć... Ale plastyczna charakterystyka "Charmless Man", synth-popowy chłód "Entertain Me" lub równie nieoczywisty, co wspaniały refren "Fade Away" też przygniatają do ziemi. No i kulminacja liryki, z wersami w stylu "Who's mobile phone gives him the bone / Who very keen on Sharon Stone", uwypuklającej przywary rodaków.\nGłównie za namową Coxona, którego od dawna ciągnęło do garażowo-alternatywnych jazd, oraz pod naciskiem wewnętrznej niechęci wobec popularności w mediach, zespół świadomie uczynił swój kolejny dysk najmniej przyswajalnym. Po raz pierwszy w karierze wkładka nie zawierała tekstów opatrzonych symbolami akordów, co w praktyce oznaczało, że nie mamy tym razem do czynienia z popowym śpiewnikiem, lecz eksperymentem. O sile Blur decydowała wypadkowa między tendencjami Grahama do amerykańskiego lo-fi i Damona do europejskiej spuścizny new wave. (Modelowym przykładem tej fuzji może być "M.O.R.", z zimnym wstępem i brudną resztą.) Wyszła rzecz chaotyczna, nieprzewidywalna, z małymi wahnięciami jakości, ale intrygująca jak diabli. Hołdy były: dla Guided By Voices w postaci "You're So Great", dla Beatlesów "Beetlebum", dla Nirvany "Song 2", dla Bowiego "Strange News From Another Star".\nDokładnie pamiętam kwiecień 1999 i pierwszy tydzień sprzedaży 13. Udałem się do klubu Underground by obejrzeć przygotowaną specjalnie z okazji premiery wystawę obrazów Coxona, malowanych nietypową pixelową techniką. Następnie podążyłem do nieistniejącego już dziś Planet Music i nabyłem limitowany egzemplarz w gładkim białym pudełeczku. Siedem minut później, gdy podłączałem słuchawki, zobaczyłem Blur na żywo w Vivie. Grali niechlujną wersję "Bugman". Off TV, on CD. Inicjalne zetknięcie i wszystko było jasne. Masterpiiis. Od gospelowego "Tender", przez międzyplanetarne "Battle" z kultowym bitem bębnów, po kompozytorski szczyt "Mellow Song", 13 była jednym z najdoskonalszych osiągnięć międzygatunkowych ostatnich lat. Naznaczona kosmicznymi sztuczkami producenta Williama Orbita, inspirowana Pink Floyd, Ok Computer i trip-hopem, przesycona gorzkim wyznaniem Albarna, najdojrzalsza płyta Blur pretenduje do miana klasyka.\nZ trudem pomieściłem w pięciu akapitach telegraficzny skrót z dokonań Blur, pod koniec ledwo dobierałem świeże słowa. Do skomentowania Oasis wystarczyłby język przedszkolaka. Jakkolwiek o nowy rozdział w dyskografii grupy można było się obawiać, skoro na szlaku stały same przeszkody (fatalna w sumie "przygoda" Albarna z Gorillaz, odejście w zeszłym roku Coxona na tle braku porozumienia z kolegami i postępującego alkoholizmu), to w rezultacie te obawy rażą teraz, gdy znamy Think Tank, brakiem lojalności. Owszem, kreatywność Coxona zdecydowała o niesamowitości 13, ale i bez niego niedoceniana ostatnio pozostała trójka wspięła się znów na wyżyny. Ujmę to tak: żyjemy w epoce dobrych "płyt", a nie dobrych "zespołów". Nie znasz dnia ni godziny, gdy ulubiony wykonawca zawiedzie. Ale co do kilku z nich wątpliwości mieć nie można. Osławiona podróż do Maroka poskutkowała, ekspedycja zakończona sukcesem, misja pokojowa wykonana.\nZgodnie z tradycją nagranie otwierające krążek Blur musi być killerem i Think Tank nie zna od tej reguły wyjątku. Podczas gdy zapętlone mechaniczne drumy wybijają razem z głębokimi basami rytm, Albarn śpiewa przeciągle "I ain't got nothing to be scared of", a wtórują mu chóry. "Ambulance" reprezentuje świst przyszłości, z odhumanizowanymi przesterowanymi wiosłami i robotopodobną schematycznością. Mimo to, na odległość czuć melancholię i od razu orientujemy się, że taka właśnie będzie ta płyta. Futurystyczne narzędzia zdominują aranże, ale posłużą do ulepienia czegoś, co i tak pachnie Blur, choćby i zawinąć to w gruby papier śniadaniowy. Miejsce pływającej, impresjonistycznej realizacji Orbita z 13 zajmie równie przestrzenna, ale sucha, syntetyczna oprawa. Nigdy wcześniej prawie każdy fragment nie był osadzony na samplowanym beacie, lecz wcale nie czuć przemiany. I to, przy amputacji jednego z filarów grupy, jest nie lada osiągnięciem.\nNade wszystko kondycja piosenkopisarska Albarna jest porażająca. Główny zabieg w "Out Of Time" wiąże się co prawda z trzecim planem brzmieniowym, ukutym z egzotycznej improwizacji marokańskiej kapeli ludowej. Na nią dopiero nałożono właściwe ścieżki. A jednak sama kompozycja nie jest tylko bonusem. Wręcz odwrotnie. Czarowny, zaparzony bas prowokuje Albarna, by wszedł z mądrością: "Where's the love song / To set us free". Dostojnie prowadzona melodia sięga zenitu przy "And you've been so busy lately / That you haven't found the time". I gdy wydaje się, że wszystko zostało powiedziane, pęknięte solo hiszpańskiego akustyka na ledwie dostrzegalnym reverbie wynosi w niebiosa. W tym momencie naturalne staje się wrażenie, że to jest jedna z tych pieśni. Z tak prostej formy, jaką jest zwrotka / refren, wydobyć taką magię: to gwarant wielkości na wieki. A jednocześnie fantazja "Out Of Time" jest unikatowa, umyka dosłownej kategoryzacji.\nWolniejsze, wyciszone pejzaże decydują o wartości Think Tank. I żaden nie zawodzi. Kontynuując tradycję tytułów zawierających wyraz "song", "Good Song" wyrasta z banalnego loopu gitarowej zagrywki i powoli obudowuje się, jakby rosnąc. Objawia się różnica klas między Blur i innymi "pretendującymi" zespołami z zakusami na uprawianie podobnego poletka. Właśnie w miejscu, gdzie należy uratować piosenkę, bo ta "budzi się ze snu", Albarn wyjmuje z rękawa śliczny motywik i dokłada jak brakującą kostkę domina. Także "Sweet Song" żyje do swego imienia, prowadząc za rączkę niewinne pianino i wróżąc melodię nadziei. "On The Way To The Club" zaprasza w zakurzone wieczorne uliczki i prowadzi nas złamanym wzorem perkusyjnym przez światła miasta, aż do oślepiającej kulminacji analogowych keyboardów, przywołującej zabawy późnego Kraftwerk w dwudziestym drugim stuleciu.\n"Brothers And Sisters" ubiera dwuznaczny tekst o narkotykach w leniwy funk tej strony od Mothership Connection Parliament i żeni go z krautrockowymi blipami klawiszy. A propos narkotyków. Ponoć The Cure potrzebowali za każdym razem nowych dragów, aby zrobić płytę. Jeśli więc Leisure było dla Blur płytą ecstasy, londyńska trylogia amfetaminową, self-titled alkoholową, a 13 kwasową, to Think Tank jest zdecydowanie ich trawiastym, zjaranym albumem. Dzięki temu muzyka z dymem płynie. Zrezygnowany "Caravan" przewozi Albarna do arabskich zaświatów, a towarzyszy mu tylko dęta piszczałka i właśnie kilka skrętów. "Moroccan Peoples Revolutionary Bowls Club" i "Jets" eksploatują pojęcie haszyszowego jamu, trochę niepotrzebnie wydłużając się aż do utraty świadomości. Pierwszy bazuje na przetworzonym wokalu, drugi idzie w hipnozę, z free-jazzowym saksofonem.\nSkądinąd trzy kawałki są bardzo energiczne. Wprawdzie najsłabszy w zestawie "Crazy Beat" wygląda co najwyżej jak zbędne rozładowanie napięcia. Ale już "We've Got A File On You" wyłania się niespodziewanie z obrzędowej marokańskiej harmonii, by zaatakować bezlitosnym punkiem, zgniecionym w rockowym garażu. Tak powstaje odpowiednik "B.L.U.R.E.M.I": zwięzły czad, pozostawiający uczucie niedosytu. I wreszcie perła, "Gene By Gene". Fabryczno-taśmowe cięcie bitu w introdukcji przywodzi na myśl "Cvalda" z SelmaSongs Björk. Potem produkowana jest, krok po kroku, jak w manufakturze, wymiatająca piosenka. Powiewający rześko refren ("Every night and day") należy do strychu jeśli mowa o melodiach Blur, a onomatopeja Albarna w mostku ponownie zerka na aurę 13.\nOstatnia na Think Tank ballada "Battery In Your Leg" po mistrzowsku chwieje się między popadnięciem w beznadziejny patos i wzniesieniem w ekonomiczną wynalazczość rodem z Low Bowiego i Eno. Łzawy dramat Damona ("I've got nothing to rely on / I've broken every bone") udziela się słuchaczowi za sprawą prawdy. Jej podrobić (zwykle) się nie da. Być może grosik dorzucił też Graham i jego porcelanowy gitarowy szloch. Gdy wybrzmiewa ostatni dźwięk pianina, a Albarn wlewa w zaschnięte gardło łyk napoju, jestem pewien, że Blur wykręcili jeszcze jeden rewelacyjny album i wciąż są jednym z dwóch, trzech najważniejszych zespołów na Ziemi. Zmagając się z czteroletnimi przeciwnościami losu dotarli, choć tylko we trzech, do finału. Spoglądając z lotu ptaka, widzę siedem ułożonych chronologicznie dzieł, z tendencją do ciągłej ewolucji i metamorfozy, ale spod przykrywki kolejnych image'ów ukazuje się to, co było tam zawsze: niewymuszone piękno. I w tym kontekście, jeśli ktoś nadal na "Blur" reaguje "Oasis", to niech wyjdzie z tego serwisu, ale już.\nZ mojego punktu widzenia nie mają racji ani piewcy, ani prześmiewcy. Jasne, że to nie jest żadne największe osiągnięcie grupy Blur i ogólnie uznawanie się za fana Blur na podstawie fascynacji tą jedną płytą jest raczej absurdalne, bo to najmniej "blurowa" pozycja w ich dyskografii. Natomiast sądzę, że to rzecz szalenie intrygująca na własnych prawach, w oderwaniu od kulturowego kontekstu "life trilogy" czy nawet radioheadowych eksperymentów 13. Ucieczka do Maroko w poszukiwaniu inspiracji dała Albarnowi naprawdę sporo i jeśli ktoś uważa Think Tank za "Out of Time" z paroma wypełniaczami, to albo sam się oszukuje, albo nie słuchał uważnie.\nW ciągu ostatnich dwóch lat jeśli ktoś pytał mnie o zespół Blur, to odsyłałem do piętnastoakapitowej recenzji Think Tank, bo w niej zawarłem (skrótowo) wszystko, co sądzę o muzyce tego Wielkiego Zespołu. Ale tam była luka, a mianowicie ten singiel z 2000 roku, i dlatego teraz mogę się tu zrehabilitować. Kupiłem cacko w dobie podniety eksperymentatorstwem 13 i spodziewałem się kontynuacji psychodelicznych impresji albumu. W zestawie, obok wersji live dwóch staroci, otrzymałem dwa utwory: utrzymany w epickiej aurze "Tender" czy "Mellow Song", narastający "Black Book" oraz właśnie tytułowy. "Black Book" brzmiał jak pełnoprawny, czarowny odrzut z 13. "Music Is My Radar" nie brzmiał nawet jak cokolwiek Blur. Był bardziej akscesybilny niż zawartość rzeczonego "awangardowego" w ich dorobku krążka, wciąż, niemal nie zawierał cech wspólnych z hitami ery Parklife. WCIĄŻ, ja pierdolę, nie sposób było pomylić jego autorstwa. To charakteryzuje Wielkie Zespoły właśnie. Produkcyjnie, to majstersztyk. Polirytmiczny bicik Rowntree odsyła do afro-disco-inspired-rocka w rodzaju Remain In Light, ale w wersji zredukowanej – bez tysiąca akompaniujących przeszkadzajek. Zamiłowanie do pieszczotliwego funku Jamesa objawia się na 0:41. Coxon krucho scratchuje i wkracza z szorstkim, kontrolowanym distortion "Bugmana". Albarn zawodzi pewnym siebie falsetem, ale przede wszystkim jest takim bossem, że... Dam wam definitywny dowód na bossostwo Damona Albarna: jest on przypuszczalnie jedynym facetem o którym pozwalam fantazjować mojej dziewczynie i nie czuję z tego powodu wyjątkowej zazdrości czy żeny. W końcu od ponad dekady lideruje on Wielkiemu Zespołowi. Jeśli nadal tego nie kumacie, sprawdźcie choćby "Music Is My Radar".\nThe Magic Whip (2015, rock) 🤔\nostatnia ode mnie "historyczna", wspomnieniowa plejka w tym roku – 50 ulubionych nagrań najbardziej wszechstronnego z wielkich bandów lat 90., który potrafił być "i śmieszny, i straszny", raz wesoły, a raz smutny, imponował przebojowymi singlami, jak i eksperymentalnymi stronami b, balansował gdzieś między kontrolowanymi wygłupami, a inteligentnym przekazem, rozwijał muzykę pop w sferze zmian akordów, ale również dziwnych soundów. zresztą sami wiecie najlepiej. a okazję można podciągnąć pod ćwierćwiecze od premiery debiutu.\nmoje obecne top 10:\n2. Music Is My Radar\n4. Mr Robinson's Quango\n5. Tracy Jacks


🔥Sudy Recenzja 2022 — wszystko, co musisz o tym wiedzieć! 🔥\n26 kwi 2021Zaktualizowano:18 maj 2022\nProces rejestracji jest łatwy i wygodny.\nAplikacja jest przyjazna dla użytkownika i łatwa w nawigacji.\nPo zweryfikowaniu konta Sudy będziesz mógł korzystać ze wszystkich funkcji Sudy.\nPłatne członkostwo umożliwia przeglądanie w trybie incognito.\nFunkcja Sugar Talks daje szansę wypróbowania jednodniowej wersji próbnej planów premium.\nBezpłatna siedmiodniowa wersja próbna planu premium dla dzieci z cukrem\nSugar babies wystarczy zweryfikować swoje konto, aby móc korzystać ze wszystkich funkcji Sudy.\nAplikacja jest podatna na awarie i zawieszanie się podczas monitowania użytkownika\nMożesz przeglądać tylko 10 profili w 30 sekund.\nSudy to wiodąca platforma randkowa Sugar Daddy, która oferuje wysokiej jakości członkom możliwość łączenia się i spotykania. Platforma ma ponad 4 miliony użytkowników na całym świecie, szukających korzystnej relacji. Na Sudach jest cztery razy więcej cukrowych tatusiów niż cukrowych dzieci. Większość cukrowych tatusiów pochodzi z biznesu i przedsiębiorczości – szukając swobodnych relacji bez zobowiązań.\nPrzedział wiekowy cukrowych tatusiów wynosi od 40 do 55 lat, podczas gdy dzieci z cukrem mają w większości dwadzieścia kilka lat. Stosunek kobiet do mężczyzn na platformie wynosi od 1 do 4. Witryna otrzymuje codziennie ponad 3000 nowych rejestracji. Sudy ma członków z ponad 100 krajów, w tym z USA, Kanady, Wielkiej Brytanii i Australii. Witryna randkowa twierdzi, że pasowała do ponad 1 miliona dopasowań, odkąd po raz pierwszy została pomyślnie uruchomiona.\nSudy uplasowała się w pierwszej trójce w kategorii aplikacji Sugar Daddy Dating w Google Play w 2015 roku i do dziś pozostaje na tej samej pozycji. Aplikacja została opracowana w Stanach Zjednoczonych, co stanowi większość rejestracji. Aplikacja mobilna Sudy otrzymała ponad 30 000 pozytywnych recenzji od swoich użytkowników. Zespół serwisu randkowego stworzył również inną aplikację dla różnych potrzeb. Na przykład Sudy Cougar stworzono wyłącznie dla starszych kobiet, które potrzebują firmy dla młodych mężczyzn, oraz Sudy Gay i Sudy Les, które zaspokajają potrzeby społeczności LGBT.\nSudy jest skierowana do zamożnych i odnoszących sukcesy mężczyzn, którzy potrzebują towarzystwa i przyjemności od swoich cukrowych dzieci. W zamian cukrowi tatusiowie zapewnią luksusowy styl życia i wesprą finansowo swoje cukrowe dzieci. To wzajemnie korzystna relacja między dwojgiem ludzi.\nW tym artykule dowiesz się więcej o Sudy, takich jak ich funkcje, proces rejestracji, zalety i wady oraz wiele innych.\nKażdy, kto ukończył 18 lat, może bezpłatnie pobrać aplikację i korzystać z niej. Platforma oferuje również 7-dniowy bezpłatny okres próbny dla cukrowych dzieci, dzięki czemu mogą w pełni wykorzystać Sudy.\nSudy działa jak każdy inny serwis randkowy. Możesz przeglądać profile i wybierać członków, z którymi chcesz się komunikować. Możesz użyć funkcji „TapIt” (dostępnej tylko w aplikacji Sudy), aby zobaczyć osobę, którą lubisz. Jeśli kogoś lubisz, przesuń palcem w prawo na jego profilu lub przesuń palcem w lewo, aby przejść.\nKorzystając z platformy po raz pierwszy, Sudy wyświetli listę potencjalnych dopasowań do wyboru w oparciu o wybrane kryteria oraz informacje, które wypełniłeś podczas rejestracji.\nGdy przesuniesz w prawo na czyimś profilu, użytkownik zobaczy, że go polubiłeś. A jeśli cię polubią, to pasuje. Możesz zacząć rozmawiać, aby się lepiej poznać. Jeśli kogoś przekazałeś, na jego profil nie zostanie wysłane żadne powiadomienie. Więc nikt tu nie będzie miał złamanego serca!\nJednak tatusiowie mogą kontaktować się z dziećmi tylko wtedy, gdy są członkami Premium Daddy. Jako członek premium nie musisz czekać, aż cukrowe dzieci polubią Cię, aby wysłać wiadomość. A jeśli chodzi o dzieci, muszą tylko zweryfikować swoje konto, aby korzystać z funkcji premium. Wygląda na to, że Sudy to idealne miejsce, w którym cukrowe dzieci mogą znaleźć cukrowych tatusiów.\nMożesz również zawęzić wyszukiwania, filtrując je do najbliższej lokalizacji. Powiedzmy, że jeśli jesteś z Toronto, możesz edytować filtr lokalizacji wyszukiwania na Toronto. Następnie wyświetli listę tylko osób z Twojej okolicy. Pomaga to zaoszczędzić czas, sprawdzając, czy osoba, z którą jesteś dopasowany, będzie mogła spotkać się z Tobą osobiście.\nPolubienie innych profili w Sudy jest bezpłatne i nieograniczone. Możesz polubić dowolny profil, który Twoim zdaniem pasuje do Twojej idealnej osoby, tak bardzo, jak chcesz.\nRejestracja w Sudy jest bezpłatna i bardzo łatwa. Proces rejestracji w Sudy składa się z trzech różnych części. Zawiera 20 prostych i nieskomplikowanych pytań, na które należy odpowiedzieć podczas rejestracji. Chociaż proces rejestracji może być szybki, radzimy odpowiedzieć na każde pytanie tak szczegółowo, jak to tylko możliwe, aby cukrowe dzieci mogły znaleźć informacje na Twoim profilu i zdecydować się na interakcję z Tobą.\nMożesz śledzić postępy, patrząc na pasek za każdym razem, gdy ukończysz każdą sekcję. Włączenie konta do trybu online zajmie około 10 minut.\nMożesz zarejestrować się zarówno na stronie internetowej, jak iw aplikacji. Pierwsza część będzie wymagać ustawienia danych logowania. Gdy to zrobisz, przejdziesz do drugiej części, w której zapyta Cię, czego szukasz i jak identyfikujesz się seksualnie – możesz wybrać jako tata lub dziecko. W ostatniej części musisz podać swoje dane osobowe, takie jak lokalizacja, status związku i zawód. Po zarejestrowaniu się nie możesz zmienić swoich preferencji dotyczących płci. A jeśli chcesz to zmienić, musisz założyć nowe konto.\nNajlepszą rzeczą w procesie rejestracji w Sudy jest to, że nie wymaga on weryfikacji e-mailowej. W momencie, gdy uzupełnisz wszystkie informacje, możesz od razu korzystać z platformy.\nPierwsze wrażenie, jakie odnosimy, wchodząc na stronę internetową Sudy, jest takie, że tworzy ją doświadczony zespół. Przynajmniej tak Sudy chce, aby widzieli ich członkowie i potencjalni randkowicze – profesjonalni iz klasą. Witryna jest łatwa w nawigacji, a wszystkie funkcjonalne zakładki znajdują się w jednym miejscu na stronie głównej.\nSudy używa czystego i prostego projektu w jasnych, pastelowych kolorach. Nie jest obciążony przepustowością, ponieważ ma minimalne elementy zastosowane w witrynie. Elementy wizualne, takie jak przejścia i ikony, są dobrze zorganizowane i sprzyjają użytkownikowi.\nPlatforma oferuje swoim użytkownikom różnorodne funkcje i opcje podczas korzystania z aplikacji i witryny. Różne funkcje pomagają poprawić ogólne wrażenia oraz spersonalizować wybory i potrzeby.\nBlog Sudy zawiera porady i wskazówki, jak robić rzeczy dobrze jako cukrowy tata i cukrowe dziecko. Jeśli podejmiesz niewłaściwe kroki, aby być jednym z nich, możesz zostać zraniony emocjonalnie. Blog udostępnia artykuły na temat prawdziwych doświadczeń, pomocnych wskazówek i przewodników oraz tego, czego można się spodziewać, będąc cukrowym tatusiem lub cukrowym dzieckiem.\nWeryfikując swoje konto Sudy, będziesz mógł cieszyć się pełnymi korzyściami na platformie. Możesz zobaczyć profile, które zostały zweryfikowane i wiedzieć, że są prawdziwą osobą. Kiedy potwierdzisz swoje konto, ludzie zobaczą, że nie jesteś fałszywą osobą. Więc szanse na spotkanie z cukrowym dzieckiem są większe.\nMożesz wysyłać wirtualne prezenty w postaci cukierków, babeczek lub pocałunków tiramisu cukrowemu dziecku, które Cię interesuje. Prezenty można kupić za monety Sudy. Będzie to liczone jako punkt, który umieszcza Cię w światowym rankingu za każdą wysłaną gratisówkę. Ranking będzie zazwyczaj aktualizowany co tydzień. Najlepsi cukrowi tatusiowie i cukrowe dzieci pojawią się wtedy na tablicach rankingowych. A kiedy to się stanie, Twoje szanse na znalezienie tego, czego szukasz, będą łatwiejsze.\nW aplikacji mobilnej Sudy możesz udostępniać swoje zdjęcia i filmy oraz publikować je w Moments. Ta funkcja działa podobnie do mediów społecznościowych, na przykład Facebooka.\nMożesz wyszukiwać użytkowników na podstawie lokalizacji, stanu, miasta, kodu pocztowego, wieku i płci.\nCukrowi tatusiowie i cukrowe dzieci mogą dzielić się tym, czego potrzebują w związku, odpowiadając na listę pytań w sekcji Sugar Talks. Otrzymasz jednodniowy bezpłatny okres próbny dla planów premium, jeśli odpowiedź zostanie zatwierdzona.\nTo, jak chcesz, aby wyglądał Twój profil, zależy od Ciebie. Nie ma żadnych zasad ani wytycznych, których należy przestrzegać, dotyczących tego, jakie informacje chcesz wyświetlać w swoim profilu i jak chcesz je udostępniać. Możesz dodać film wprowadzający o sobie, opisy tekstowe lub nagrania głosowe. Byle co! Dopóki nie opublikujesz niczego nieprzyzwoitego, takiego jak nagie zdjęcie, ostre i rasistowskie wypowiedzi, wszystko powinno być w porządku.\nZweryfikowany profil ma mnóstwo zalet. Zyskasz lepszą widoczność, a Twój profil będzie wyglądał na godnego zaufania. Będziesz cieszyć się nieograniczonym czasem na publikowanie w Moments, które umieszczą Cię w centrum uwagi. Możesz także zarabiać darmowe monety, udostępniając status weryfikacji na swoich kontach na Facebooku i Twitterze.\nMożesz zweryfikować swoje konto tylko za pośrednictwem aplikacji Sudy. Jeśli więc korzystasz tylko z witryny, musisz pobrać aplikację i poprosić o weryfikację konta z aplikacji. Musisz użyć aparatu w telefonie, aby zrobić zdjęcie i wysłać je do zespołu pomocy technicznej w celu rozpoczęcia procesu weryfikacji. Zweryfikowanie konta zajmie od 24 do 48 godzin.\nAplikacja mobilna Sudy ma taki sam wygląd jak jej strona, ale jest bardziej wytrzymała i kompaktowa. Aplikacja otrzymuje więcej rejestracji i aktywności użytkowników w porównaniu z witryną. Dzieje się tak, ponieważ klienci Sudy to ludzie biznesu i przedsiębiorcy, którzy są zajęci i zawsze w ruchu. Nawet jeśli chodzi o cukrowe dzieci, to młodzi milenialsi w wieku 20 lat, którzy regularnie sprawdzają swój telefon.\nAplikacja posiada unikalne funkcje o nazwie „TapIt”. „TapIt” to funkcja dostępna wyłącznie w aplikacji, która umożliwia przeglądanie profili znajdujących się w pobliżu. Inną zorientowaną na użytkownika cechą aplikacji Sudy jest możliwość bezpośredniego połączenia dyktafonu i aparatu, dzięki czemu można wygodnie aktualizować swój status za pomocą telefonu. Możesz przesłać zdjęcie lub film na „Chwile” i udostępnić je na swoim kanale. Jak widać, aplikacja implementuje aspekty mediów społecznościowych do swojego interfejsu.\nPojawiły się doniesienia o fałszywych profilach na Sudy. Jednak zespół wsparcia Sudy ciężko pracował, aby wyeliminować fałszywe i nieaktywne profile; dlatego wszyscy użytkownicy muszą weryfikować swoje konta, aby udowodnić legalność. Jako elitarny serwis randkowy Sudy rozumie i ceni prywatność wszystkich swoich członków.\nPlatforma podejmuje odpowiednie środki, aby zapobiec niewłaściwemu wykorzystaniu i zmianie informacji, które otrzymała od Ciebie. Będąc jedną z popularnych i uznanych witryn i aplikacji randkowych, Sudy poważnie traktuje bezpieczeństwo. Twoje informacje będą bezpieczne. Aplikacja wykorzystuje wyrafinowany i nowoczesny system bezpieczeństwa, aby nikt nie mógł uratować Twoich danych.\nSudy to elitarna platforma randkowa; stąd zobaczysz, że jest to trochę drogie w porównaniu z innymi witrynami i aplikacjami randkowymi. Ponieważ rynkiem docelowym dla tej platformy są tatusiowie z zaplecza przedsiębiorczego i biznesowego, plany cenowe planu Premium Daddy są znacznie droższe dla tatusiów cukrowych niż dla dzieci z cukrem.\nUżytkownicy Sudy mogą również kupować cukry za pomocą monet. Możesz także zarabiać monety, wykonując określone codzienne zadania, takie jak logowanie na swoje konto lub udostępnianie konta Sudy w mediach społecznościowych, na przykład na Facebooku lub Twitterze.\nKorzyści z planów Premium Daddy i Premium Baby to:\nMożesz dodawać komentarze do momentów innych użytkowników.\nPrzywilej oglądania prywatnych filmów i zdjęć.\nSprawdź informacje kontaktowe.\nZobacz, kto sprawdza Twój profil.\nPozostań w trybie incognito.\nPoniżej znajdują się plany cenowe zarówno dla Premium Daddy, jak i Premium Baby, a także ceny monet.\n1 miesiąc 69,99 $ miesięcznie 69,99 $\n3 miesiące 56,66 $ miesięcznie 169,99 $\n6 miesięcy 41,67 $ miesięcznie 249,99 $\n1 miesiąc 14,99 $ miesięcznie 14,99 $\n3 miesiące 11,66 $ miesięcznie 34,99 $\n6 miesięcy 8,33 $ miesięcznie 49,99 $\n50 monet 0,06 $ za monetę 2,99 $\n700 monet 0,04 $za monetę 27,99 $\n2000 monet 0,03 $ za monetę 69,99 $\n8.000 monet 0,03 $ za monetę 239,99 $\n16.000 monet 0,02 $ za monetę 399,99 $\nJeśli napotykasz problemy techniczne podczas korzystania z Sudy lub chcesz podzielić się swoją opinią i pomysłami, napisz do Sudy na adres support@sudy.com. Zespół wsparcia skontaktuje się z Tobą w ciągu 24 godzin.\nSudy jest bezpieczny w użyciu. Ale konieczne jest zachowanie bezpieczeństwa. Decydując się na spotkanie z kimś osobiście w Sudy, upewnij się, że wiedzą o tym Twoi znajomi i rodzina. Nigdy nie udostępniaj nikomu swoich danych osobowych, takich jak dom, adres miejsca pracy i numer ubezpieczenia społecznego. Jeśli uważasz, że ktoś w Sudy Cię nęka, napisz do zespołu pomocy Sudy, aby zgłosić to.\nTak, witryna z powodzeniem dopasowała się do ponad 1 miliona swoich użytkowników. Ponad 90 procent dopasowań na Sudy zakończyło się prawdziwym „słodkim” związkiem.\nJak używać Sudy?\nKorzystanie z Sudy jest całkiem proste. Po zalogowaniu się na swoje konto otrzymasz dostęp do profilu pięknych dziewczyn. Możesz przesunąć palcem w prawo, jeśli ją lubisz, lub przesunąć w lewo, aby przejść. Pamiętaj, że możesz przesuwać palcem przez 30 sekund, a to około dziesięciu profili. Zobaczysz tylko profile, które pasują do twoich cech i osobowości, których potrzebujesz. Dlatego podczas rejestracji należy poświęcić czas na wypełnienie wszystkich 20 pytań.\nCzy Sudy jest darmowe?\nTak, z Sudy można korzystać bezpłatnie. Możesz jednak uaktualnić swoje członkostwo do Premium Daddy lub Premium Baby, jeśli chcesz cieszyć się większą liczbą funkcji.\nCzy Sudy naprawdę działa?\nTak, platforma działa w celu spotkania się cukrowego tatusia i cukrowych dzieci. Możesz użyć specjalnych funkcji Sudy, aby zwiększyć swoją widoczność i zwiększyć prawdopodobieństwo spotkania się z kimś. Jeśli nie masz nic przeciwko wydaniu trochę moolah, możesz zacząć wysyłać wiadomości do profili, które już Cię polubiły, i zobaczyć, jak to się skończy. Możesz również zweryfikować swoje konto, aby zwiększyć poziom zaufania ze strony dzieci z cukrem. Po zweryfikowaniu w Twoim profilu pojawi się plakietka.\nSudy to idealne miejsce dla cukrowych maluchów, które zamierzają poszukać idealnych partnerów, którzy zechcą je zapewnić. Jest to zdecydowanie najlepszy portal randkowy dla tatusiów, który podbija zamożnych mężczyzn i ładne dziewczyny i łączy ich we wspólnych interesach. Znajdziesz wielu interesujących ludzi, którym zależy na tym, czego potrzebujesz i na swoich pragnieniach. Witryna i aplikacja są łatwe w obsłudze i profesjonalnie stworzone. Ponadto platforma zawiera elementy mediów społecznościowych, dzięki czemu jest przyjemna i intuicyjna.