Zdaniem Nathalie: marsylskie.pl - francuska glinka kaolin\nmarsylskie.pl - francuska glinka kaolin\nW dniu dzisiejszym chciałabym Wam przedstawić recenzję francuskiej glinki kaolin. Glinki bardzo często goszczą w pielęgnacji mojej twarzy i nie tylko. Jeżeli jeszcze nie znacie właściwości glinek to warto zaprzyjaźnić się z tematem. Dzisiejszym tematem posta będzie Glinka Biała czyli Kaolin którą dostałam do testów od francuskiej mydlarni http://www.marsylskie.pl\nGlinkę tę możemy zakupić w plastikowym opakowaniu o pojemności 70g za 7,50zł. Biała nakrętka szczelnie chroni produkt przed czynnikami zewnętrznymi, a zabezpieczeniem przed niepożądanym wysypaniem się glinki jest dodatkowe, również plastikowe wieczko. Na opakowaniu znajduje się krótka informacja o właściwościach białej glinki a także termin ważności i sposób stosowania. Sama glinka ma postać białego, zmielonego i bezzapachowego proszku. szczelnie chroni produkt przed czynnikami zewnętrznymi, a zabezpieczeniem przed niepożądanym wysypaniem się glinki jest dodatkowe, również plastikowe, wieczko. Na opakowaniu znajduje się krótka informacja o właściwościach białej glinki, a także termin ważności i sposób stosowania. Sama glinka ma postać białego, bardzo drobno zmielonego i bezzapachowego proszku.Po glinkę sięgałam raz w tygodniu, przeważnie w weekend, kiedy mam więcej wolnego czasu. Przygotowując maseczkę mieszam czubatą łyżeczkę glinki z czubatą łyżeczką wody mineralnej. Całość przygotowuję w szklanej miseczce, ponieważ przeczytałam, że ma to ogromne znaczenie dla właściwości glinki- aby ich nie straciła nie można używać nic metalowego. Biała glinka przeznaczona jest głównie do cery wrażliwej i delikatnej. Standardowo nakładam maseczkę po peelingu na około 15 minut, po czym spłukuję letnią wodą, a na koniec wklepuję krem. Skóra po zmyciu maseczki jest delikatnie rozświetlona i wygląda na wypoczętą. Biała glinka sprawia, że skóra jest również gładka, miękka i lekko napięta, a pory są obkurczone, a co za tym idzie wyraźnie zmniejszone. Przyspiesza gojenie się ran, uspokaja zaczerwienienia oraz dobrze matuję skórę. Po kilku tygodniach regularnego stosowania maseczki z białej glinki odnoszę wrażenie, że moja cera jest jakby czystsza i wydziela znacznie mniej sebum.\nJestem bardzo zadowolona z tego produktu, a czy Wy używacie glinek?\nEtykiety: marsylskie.pl , maseczki , twarz , uroda\nDorothy the Cat 7/06/2015\nJa do tej pory używałam jedynie zielonej glinki, ale byłam bardzo zadowolona:-)\nMartyna Juskiewicz 7/06/2015\nNie używałam tej glinki. Wygląda zachęcająco :))\nKinga Bylina 7/06/2015\nNie widziałam wcześniej tej glinki :)\nUwielbiam glinki i moja cera też:)\nCandymona Blogspot 7/06/2015\nKatarzyna P 7/06/2015\nPierwszy raz widzę tą glinke, może się skuszę :)\nPs. były już wyniki rozdania, czytam bloga na bieżąco i nigdzie nie widziałam, pozdrawiam:)\nNatural Beauty HOMEMADE 7/07/2015\nZ zwycięzcą skontaktowałam się poprzez komentarz na blogu.\nJanusz Bartoszek 7/06/2015\nNawilżanie i poprawa kondycji skóry brzmią przekonywająco :)\ngdzie wynik rozdania?????????????????\nkocham glinki :)\nKocham glinki, tej nie miałam a bardzo kusi ;)\nja jeszcze nie używałam glinek, muszę kiedyś wypróbować :D\nKocham glinki, najlepsze są! :D


Pliki cookies 15:35\nCzujka czadu kolejny raz ratuje ludzkie życie\nW dniu 22 marca br. przed godz. 23:00 uruchomiła się czujka tlenu węgla w jednym z budynku wielorodzinnym w Bolkowie.\nTargowisko śmieszności 14\nMożna uważać, że XIV sesja Rady Miejskiej w Bolkowie była zlotem kosmitów albo spotkaniem gnomów, leśnych elfów lub lokalnej mafii. Dopóki mamy takie wrażenia na swój prywatny użytek, sprawy nie ma.\nKolejni kierowcy zatrzymani do kontroli drogowej przez jaworskich policjantów stracili uprawnienia do kierowania. A wszystko to przez pośpiech za przysłowiowym "kółkiem".\nCo zostało zawieszone? Polemiki z P. Baczmańskim ciąg dalszy 44\nW Internecie ukazał się kolejny artykuł P. Baczmańskiego pełen nieprawd, przeinaczeń, nieścisłości i przejawów ignorancji.\nNajlepiej nic nie widzieć, nic nie słyszeć, nic nie pisać… 35\nTak pewnie życzyłaby sobie obecna władza w Bolkowie. By ludzie byli ślepi i głusi, a wszelkiego rodzaju próby dezawuacji ich poczynań, której podejmują się obywatele, potępiać, tłamsić, a w najlepszym przypadku bezlitośnie negować.\nNie chciał urazić, a obraził 21\nKolejny tekst o twórczej aktywności P. Baczmańskiego, który popełnił był artykulik o znamiennym tytule: „Warczenie Pitbulla. Echa polemiki J. Machyni”.\nDecyzja środowiskowa dotycząca kopalni w Lipie - zawieszona 21\nI stało się to na co czekali z niecierpliwością, ale i z nieustającą nadzieją mieszkańcy sołectwa Lipa. Zawieszono decyzje środowiskową dotyczącą kopalni w tej małej, ale urokliwej miejscowości.\nPożar leśniczówki w Mysłowie 2\nW piątek, 15 stycznia br. po godz. 4:30 doszło do pożaru leśniczówki w miejscowości Mysłów (Gm. Bolków).\nPożar Karczmy u Macieja w Sadach Dolnych 5\nPiętnaście zastępów straży pożarnej zostało zadysponowanych do pożaru drewnianej "Karczmy u Macieja" w Sadach Dolnych (gm. Bolków). Ogień wybuchł w dniu dzisiejszym, przed godziną 7:00. Nikt nie został poszkodowany.\nGrudniowe posiedzenie Rady Miejskiej w Bolkowie 11\n22 grudnia br. odbyła się XIII Sesja Rady Miejskiej w Bolkowie. Podczas sesji został przedstawiony projekt budżetu Gminy Bolków na 2016 rok.\nAleksandra Kawecka wyróżniona\nW trakcie środowej sesji Rady Miejskiej w Bolkowie, uhonorowane przez władze gminy została uprawiająca judo, niezwykle utalentowana mieszkanka Kaczorowa, Aleksandra Kawecka.\nSporo działo się na środowej sesji Rady Miejskiej w Bolkowie. Wyróżnienie dla utalentowanej Aleksandry Kaweckiej, przekazanie nowego samochodu dla policji i podjęcie sześciu uchwał.


Whisky #7: Ballantine's 12 YO 40% - Lubię Whisky!\n2 czerwca 2014\t/ K@mil\nWhisky #7: Ballantine’s 12 YO 40%\nNo to mamy pierwszego blenda na blogu 🙂 Zaczynamy od czegoś dosyć popularnego.Marki Ballantine’s nie trzeba chyba przedstawiać nikomu. Nawet tym, którzy żadnej styczności z whisky nie mają i regały w sklepach z tym trunkiem omijają szerokim łukiem 😉 Marka znana i w Polsce lubiana, a zwłaszcza jej podstawowy wypust Ballantine’s Finest. Którz nie pił jej w drinku z lodem i colką. Na polskim rynku rywalem w tym przedziale cenowym i jakościowym jest oczywiście Johnnie Walker Red Label. Ustępuje on jednak popularnej ‘Balentynie’ pod względem doznań smakowych.\nBallantine’s ma kilka wersji wiekowych w swoim portfolio – 12, 15, 17 i 30-letnia. Dziś bierzemy pod lupę wersję najmłodszą z wymienionych.\nMoje odczucia:OKO: złota\nNOS: nie jest za lotna, tzn. nie chce za bardzo podzielić się z nami swoim aromatem. Jednak jak już zaczniemy coś wyczuwać uderza nas w nos gorzki zapach skórki pomarańczowej, odrobiny rodzynek, czuć lekką pieprzność. Po dodaniu odrobiny wody robi się waniliowo, śmietankowo, tak bardziej przyjemnie.\nJĘZYK: dosyć kremowa, czuć dębową beczkę, przebijają się orzechy, nadal czuć gorzkość z cytrusów.\nFINISZ: nie za długi, pieprzny -> rozgrzewający.\n12-letni Ballantine’s to poprawny blend, bez szaleństw. Za tą cenę (a można go dorwać we wszelakich marketach, w przeróżnych wersjach w metalowym opakowaniu, w kartoniku, jak i bez za naprawdę przyzwoite pieniądze – w okolicach 100zł) otrzymujemy whisky, która nie razi, ale też niczym szczególnym nie zachwyca. Ale na pewno jest warta wydanych na nią pieniędzy. Próbujcie, smakujcie i porównujcie do innych bendów 😉\nPoprzedni Post Blind tasting. Kurde, nie wiem co piję.\nNastępny Post Whisky #8: Clynelish 16 YO 1997 Liquid Library (TWA) 52.6%\nEtykietyballantines blended whisky degustacja\nTak jak Baleyka Finest wygrywa z Czerwonym Wędrowniczkiem, tak 12YO przegrywa z Wędrowniczkiem Czarnym, przy podobnych relacjach cenowych. Z marketu osobiście w wersji oszczędniejszej zabrałbym Bushmillsa Black Busha, w podobnej relacji cenowej postawiłbym na Chivasa, a najchętniej dołożył 30 zł i zamiast blendy wybrał single malta.\nZdecydowanie zgadzam się, że czarny Jaś miażdży tego Ballantines'a – zupełnie wyleciał mi z głowy, a naprawdę daje radę. Co do kupowania SM zamiast blendów w podobnej cenie, to wiadomo, ale spróbować trzeba wszystkiego 😉 Także blendy, rzadko bo rzadko, też są pite. Pozdrawiam


Czy trudno dostać się na studia informatyczne?\nAutor Wątek: Czy trudno dostać się na studia informatyczne? (Przeczytany 4287 razy)\n« dnia: 30.06.2014, 12:25:38 »\nMam pytanie do studentów bądź też absolwentów informatyki. Wiem, że dopiero co się zaczęły Wakacje i nie bierzcie mnie za jakiegoś dziwaka, ale ile Wam zajęło przygotowanie się do matury, na tyle solidne, żeby dostać się na studia informatyczne. Pytam ponieważ na http://zdasz.to będzie dostępne nowe opracowania pod matury, i generalnie polecała nam je nasza matematyczka, że są układane pod matury i że osoby, które mają zaległości powinny wykorzystać ten czas wakacyjny, żeby powtórzyć sobie materiał, bo w trzeciej klasie jest przeładowany program i ciężko będzie się wyrobić ze wszystkim, a do tego powtórzyć. Nie będę się oszukiwał i wiem, że wiciągu roku może mi być ciężko wyrobić się ze wszystkim, dlatego mimo wszystko chcę zacząć robić już powoli małe powtórki, bo znam siebie i później nie wyrobie się ze wszytskim.\nOdp: Czy trudno dostać się na studia informatyczne?\n« Odpowiedź #1 dnia: 07.04.2015, 17:40:19 »\nTo chyba zależy od tego, ile się potrafi i jakie ma się predyspozycje.\n« Odpowiedź #2 dnia: 20.05.2015, 09:50:30 »\nCzy trudno? Pewnie zależy na jakiej uczelni, ale wiem, że na Politechnikach też kierunek jest czasami kierunkiem zamawianym.\n« Odpowiedź #3 dnia: 17.06.2015, 10:53:39 »\nNo tak, każda uczelnia ma swoje indywidualne wymogi.\n« Odpowiedź #4 dnia: 29.06.2015, 08:24:03 »\nSądzę, że większość informatyków powinna bardziej martwić się o to jak zdobyć czy jak odzyskać kobietę niż o to jak dostać się na studia. Szczególnie programiści są rozchwytywani, warto o tym pomyśleć.\n« Odpowiedź #5 dnia: 02.07.2015, 11:09:10 »\nMasz rację. Z relacjami z kobietami różnie u nich bywa\n« Odpowiedź #6 dnia: 02.07.2015, 11:19:22 »\nJak spędzają tyle czasu przed komputerem, to co się dziwić. Mają problemy z nawiązywaniem znajomości.\n« Odpowiedź #7 dnia: 23.07.2015, 14:36:42 »\nNiestety tak już jest. Choć są wyjątki oczywiście.\n« Odpowiedź #8 dnia: 07.08.2015, 10:29:13 »\nA co sądzicie o studiach powiązanych z transportem i logistyką http://fracht.pl/poradnik/wpis/dlaczego-logistyka-transportu-jest-tak-wazna? Słyszałam, że są dosyć przyszłościowe i warto się nimi zainteresować, ale chyba jednak trudno się na nie dostać. W jakich przedmiotach trzeba być dobrym?\n« Odpowiedź #9 dnia: 28.06.2016, 19:06:20 »\nMyślę, że takie studia to dobra myśl. Znajoma je skończyła i nie ma problemów ze znalezieniem pracy.\n« Odpowiedź #10 dnia: 20.12.2016, 13:22:53 »\nDostać się na studia informatyczne to pikuś. Utrzymać się na nich - to już zupełnie inna sprawa.


Bobe Majse: października 2013\nNa pierwszej emporze Synagogi pod Białym Bocianem mieści się wystawa stała “Historia odzyskana. Życie Żydów we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku”.\nJeden jej element zwraca szczególną uwagę. To lustro z naklejką w kształcie żółtej Gwiazdy Dawida z czarnym napisem “Jude” - takiej, jaką naziści naznaczali Żydów w niektórych częściach okupowanej Europy.\nStaję przed lustrem, widzę tę Gwiazdę na swojej piersi i przez jedną straszną minutę jestem poniżaną, prześladowaną Żydówką.\nLekcja pokory i empatii. Kiedyś “Cud purymowy”, dziś Gwiazda i lustro...\nBrawa dla pomysłodawcy. Wielkie brawa!\nAutor: Bobe Majse o wtorek, października 29, 2013 8 komentarzy:\nEtykiety: Holokaust, Wrocław\n“Kiedyś zjawił się u mnie po nocy jakiś rabin i prosił o przechowanie dziesięciu bardzo starych i cennych Tor. Całą noc mi tłumaczył, że kto uratował Torę, to jakby uratował człowieka. I że Tory powinny być przechowywane na stojąco. Co miałem robić. Wziąłem te Tory. Później bałem się rewizji. Biegałem jak głupi z nimi ze strychu do piwnicy i na odwrót. Zawsze oczywiście trzymałem je na stojąco. (...) po wojnie przyjechali do mnie tacy goście z Żydowskiej Komisji Historycznej. I wie pan co zrobili? Wrzucili te Tory na samochód na leżąco i pojechali. A ja się tak cały czas starałem, żeby one stały.”\n/fr. “Magister Tadeusz Pankiewicz. Biografia”, Anna Pióro/\nTory w aron ha-kodesz. Synagoga Chewra Lomdei Misznajot w Oświęcimiu.\nTory w aron ha-kodesz. Synagoga Mała we Wrocławiu.\nAutor: Bobe Majse o wtorek, października 15, 2013 1 komentarz:\nEtykiety: Holokaust, Oświęcim, tradycja żydowska, Wrocław\nMacewa na gdańskim kirkucie. Kamyki, kwiaty, świeca z chrześcijańskim motywem Świętej Rodziny i kwitele - nie-kwitele: “Z prośbą o dobrego męża”.\nKto zostawił te znaki pamięci, nadziei, a może… bezbrzeżnej rozpaczy, która na pomoc wzywa zaświaty? Kto pomieszał te wszystkie symbole i na czyim grobie? Czy ona była Polką, a on wielkim rabinem?\nZanim wykrzywimy usta, parskniemy śmiechem, lub powiemy coś krytycznego, zatrzymajmy się na chwilę. To mogła być także wychowana w polskich realiach Żydówka, chrześcijanka nieświadoma swoich prawdziwych korzeni. Osoba, która nagle odkryła żydowską tożsamość, a wraz z nią inną, wciąż jeszcze nie do końca oswojoną tradycję.\nCzy to ma jakiekolwiek znaczenie, kim była kobieta prosząca o dobrego męża? Ta krótka i ulotna - żyjąca tak długo, jak papier na deszczu i wietrze historia pomieszanych symboli wzrusza. Pewnie dlatego zdecydowałam się ją opowiedzieć, a może… kazały mi to zrobić rosnące na kirkucie, natarczywie szumiące drzewa?\nAutor: Bobe Majse o niedziela, października 13, 2013 2 komentarze:\nEtykiety: ludzie, tradycja żydowska\nNa tym nagrobku lewity dzban się nie zachował, ale misa wciąż jest piękna…\nGdański kirkut. Natarczywy szum potężnych drzew. Zadbane, wypielęgnowane ludzką ręką miejsce. Pewnie i o Strażnikach Pamięci opowiadają drzewa.\nZawsze coś można skleić…\nZawsze coś można poskładać…\nZawsze coś można ocalić.\nAutor: Bobe Majse o sobota, października 12, 2013 Brak komentarzy:\nRadość, wielka radość! Gdy widzę kolejną wyremontowaną synagogę, kolejny zadbany kirkut. Niewygodny temat i nierentowny obiekt dla jednych, powinność i wyzwanie dla innych. Do tych drugich mi bliżej, z tymi innymi mi po drodze.\nZ sentymentu i dla porównania… Nasze stare zdjęcia i nowe, wspaniałe strony www odmienionych jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki miejsc.\nSynagoga w Dąbrowie Tarnowskiej. 2007.\nSynagoga w Dąbrowie Tarnowskiej. Detal. 2007.\nOśrodek Spotkania Kultur i Dąbrowski Dom Kultury\nSynagoga w Zamościu. 2006.\nCentrum “Synagoga” Fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego\nAutor: Bobe Majse o poniedziałek, października 07, 2013 6 komentarzy:


Problem z drukarką? Winna zbiorcza poprawka Windows 10 - Instalki.pl\nInstalki.pl » Aktualności » Software » Problem z drukarką? Winna zbiorcza poprawka Windows 10\nProblem z drukarką? Winna zbiorcza poprawka Windows 10\nWtorek, 01 Październik 2019 10:00, Wpisany przez Maksym Słomski\nOd kilku dni nie było głośno o żadnym nowym błędzie związanym z aktualizacjami systemu Windows 10. Była to tylko cisza przed burzą, bowiem firma Microsoft potwierdziła problemy związane z jedną z najnowszych poprawek zbiorczych. U niektórych użytkowników OSu przestały działać drukarki.\n"Usługa bufora wydruku może mieć sporadyczne problemy z ukończeniem drukowania i powodować anulowanie tego procesu. Niektóre aplikacje mogą się zamykać lub wyświetlać błędy w sytuacji, gdy bufor ulegnie awarii. To z kolei może przekładać się na błąd zdalnego wywołania procedury (błąd RPC) w niektórych narzędziach drukujących", pisze w swoim komunikacie gigant z Redmond.\nPoprawka dla aktualizacji zostanie wydana "w najbliższym czasie". Firma nie podała konkretnej daty jej udostępnienia.


Rogaliki nadziewane - przepis - aga877 - wielkiezarcie.com\nJesteś tutaj: Strona główna / Przepisy / Rogaliki nadziewane\n1 szklanka (lub trochę więcej) ciepłego pełnotłustego mleka\nsłoik dżemu lub kostka bialego sera trzykrotnie mielonego z dodatkiem cukru pudru lub wanilii lub cynamonu,itd.\n1. Mąkę przesiać do miski (żeby ją napowietrzyć, będzie wtedy lżejsza).\n2. Drożdże rozkruszyć do mniejszej miseczki (garnuszka, innego naczynia), dodać 2-3 łyżeczki cukru, zalać trochę ciepłym (nie gorącym!) mlekiem i odstawić na 20 minut, żeby urosły.\n3. Do miski z mąką wlać resztę mleka, dodać podrośnięte drożdże, 5-6 całych jaj, cukier, aromaty, cukier waniliowy.\n4. Wyrabiać ciasto ręcznie, pod koniec jego wyrabiania dodając stopniowo rozpuszczone masło. Proces wyrabiania można uznać za zakończony, gdy ciasto ‘odchodzi’ od ręki.\n5. Przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia (0,5 – 1 godziny).\n6. Zagnieść jeszcze raz – na tym etapie można dosypać namoczone rodzynki lub skórkę pomarańczową.\n7. Rozwałkować ciasto, pokroić na kwadraty lub trójkąty, nałożyć łyżeczką dżemu lub sera i zawijać rogaliki. Gotowe posmarować rozbełtanym jajkiem.\n8. Piec rozgrzać do 190 stopni C. Na wysmarowaną blachę wyłożyć rogaliki.\n9. Przygotować kruszonkę: do miski wsypać mąkę i cukier puder. Wlać roztopione i gorące masło.\nZagnieść wszystko razem, a następnie posypać nią rogaliki. Odstawić jeszcze na pewien czas, aby podrosły (15 minut).\n10. Piec tyle, ile potrzeba (ok. 15 minut). Sprawdzać, czy rogaliki są upieczone.\nAutor: aga877 2008-01-25\nCiasta Ciasta drożdżowe Ciasteczka\nciastka drożdżowe kruszonka marmolada rogaliki więcej tagów\nUla034 (2008-03-06 14:39)\naga877 (2008-03-06 23:43)\nnatka wz (2008-05-01 16:00)\naga877 (2008-05-05 16:39)\nNataliaGdansk (2008-08-20 14:51)\nUla034 (2008-11-13 15:39)\nZnowu dzieci mnie namówiły na te pyszne rogaliki...a tak wyglądają przed upieczeniem.\nZ budyniem i dzemem\nniebieska-różyczka (2008-11-13 15:47)\nUla034 (2008-11-13 15:51)\nUla034 (2008-11-13 17:23)\nkatiuszna (2010-10-24 22:39)\nMniam mniam Pyszniutkie mi wyszly :)\nDzis robilam je drugi raz, nie mialam masla wiec nie dodalam i rowniez wyszly pyszne :)\nCiasteczka krucho-drożdżowe Eli annazuraw


Na czym polega likwidacja masy upadłości? - Zimmerman Sierakowski i Partnerzy\nZgodnie z naczelną zasadą Prawa upadłościowego – zasadą optymalizacji, postępowanie upadłościowe należy prowadzić tak, aby roszczenia wierzycieli mogły zostać zaspokojone w jak najwyższym stopniu. Ponadto, jeśli racjonalne względy na to pozwolą, należy zachować przedsiębiorstwo dłużnika. Skoro zatem głównym celem jest możliwie maksymalne zaspokojenie wierzycieli, to patrząc na sprawę realistycznie rodzi się pytanie, skąd wziąć na to środki? Z majątku upadłego oczywiście. Zasadniczy etap postępowania upadłościowego sprowadza się zatem do tego, że masa upadłości w toku postępowania upadłościowego jest likwidowana, aby w dalszej części procedury dokonać zaspokojenia wierzycieli. Sprawdźmy zatem krok po kroku jak wygląda to w praktyce.\nCo to jest masa upadłości? Co wchodzi w jej skład?\nZ dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości. W skład masy upadłości wchodzą nie tylko rzeczy, ale i prawa. Do masy wchodzi zarówno majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości, jak i ten nabyty przez niego w toku postępowania upadłościowego. Oczywiście, w przepisach są również pewne wyłączenia, które mówią, jakie składniki nie wchodzą do masy upadłości (art. 63-67a prawa upadłościowego), tj. m.in. mienie wyłączone od egzekucji na podstawie przepisów k.p.c.\nW ciągu trzydziestu dni od dnia ogłoszenia upadłości syndyk powinien sporządzić spis inwentarza oraz plan likwidacyjny wraz z preliminarzem wydatków. Dokumenty te pozwalają zobrazować, jaki jest kształt masy upadłości. Może składa się wyłącznie z ruchomości? A może do masy weszły wartościowe nieruchomości? Wyniki pracy syndyka są źródłem wiedzy o zagadnieniu dla wierzycieli najważniejszym – co weszło do masy upadłości, a co za tym idzie, mówiąc kolokwialnie, czy jest z czego zaspokoić roszczenia wierzycieli. Warto wspomnieć, że syndyk jest również zobowiązany do sporządzenia sprawozdania finansowego na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości.\nCzasem jednak zdarza się, że syndyk z obiektywnych przyczyn nie jest w stanie we wspomnianym terminie sporządzić spisu inwentarza czy planu likwidacyjnego. Może to wynikać na przykład ze struktury majątku upadłego (wiele różnego typu składników majątkowych rozsianych po różnych rejonach kraju) czy też utrudnionego kontaktu z upadłym. Wówczas syndyk sporządza jedynie sprawozdanie ogólne o stanie masy upadłości i o możliwości zaspokojenia wierzycieli. Syndyk w tym sprawozdaniu powinien chociaż w sposób ogólny przedstawić stan masy upadłości, przybliżoną wartość poszczególnych składników majątkowych, możliwość ich likwidacji oraz zaspokojenia wierzycieli. Co ważne, nawet jeżeli syndyk sporządził wpierw „obraz ogólny” to nie zwalnia go to ze sporządzenia właściwego planu likwidacyjnego i spisu inwentarza, gdy tylko będzie to możliwe.\nSposoby przeprowadzenia likwidacji\nSyndyk sporządził dokumenty. Co dalej? Zgodnie z art. 308 Prawa upadłościowego, po sporządzeniu spisu inwentarza i sprawozdania finansowego albo po złożeniu pisemnego sprawozdania ogólnego, syndyk przeprowadza likwidację masy upadłości. Wyjątkowo sędzia-komisarz może wstrzymać likwidację masy upadłości do czasu uprawomocnienia się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.\nJak przeprowadzamy likwidację? Co do zasady, po pierwsze, sprzedajemy przedsiębiorstwo upadłego (w całości lub w jego zorganizowanych częściach), nieruchomości, ruchomości, wierzytelności i inne prawa majątkowe wchodzące w skład masy upadłości. Po drugie, ściągamy wierzytelności od dłużników upadłego i wykonujemy inne prawa majątkowe.\nSprzedaży dokonujemy z wolnej ręki lub w drodze przetargu lub aukcji.\nCo do sprzedaży przedsiębiorstwa upadłego to należy wskazać, że powinno się dokonać sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości, chyba że nie jest to możliwe ze względów ekonomicznych lub z innych przyczyn. W takim przypadku, na odstąpienie od sprzedaży w całości potrzebna jest zgoda rady wierzycieli, bądź sędziego–komisarza w przypadku gdy rada wierzycieli nie została ustanowiona. Sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego jako całości spotyka się w praktyce ze znacznymi trudnościami związanymi na przykład z brakiem potencjalnego nabywcy, dlatego pozytywnie należy ocenić możliwości dostosowania sposobu likwidacji do konkretnego stanu faktycznego sprawy.\nJaki są skutki sprzedaży w postępowaniu upadłościowym? Sprzedaż w ramach postępowania upadłościowego wywiera takie skutki jak sprzedaż egzekucyjna. Nabywca składników masy upadłości nie odpowiada również za zobowiązania podatkowe upadłego, także te powstałe po ogłoszeniu upadłości.\nJak długo likwiduje się masę upadłości?\nCo do zasady syndyk powinien podjąć działania, aby ukończyć likwidację masy upadłości w ciągu sześciu miesięcy. W praktyce rzadko się zdarza, aby syndykowi udało się dokonać likwidacji majątku upadłego w tym instrukcyjnym terminie. Nie zawsze jednak należy syndykowi czynić zarzut z przekroczenia wspomnianego terminu. Nie trudno wyobrazić sobie upadłego, którego majątek obejmował kilkanaście nieruchomości oraz znaczną ilość towaru ruchomego. Jeżeli dołożymy do tego na przykład fakt zatrudniania przez upadłego ok. 20 pracowników oraz prowadzenia działalności w różnych rejonach kraju, termin 6 miesięcy nie wydaje się po prostu nierealny do dotrzymania. Znaczny stopień formalizmu cechuje również przeprowadzenie przetargu i aukcji, co również nie pomaga „zmieścić się” we wspomnianym terminie. Należy go zatem traktować jedynie jako dyrektywę mobilizującą Syndyka do sprawnego działania.\nPodejrzane działania syndyka i sędziego-komisarza?\nCzęsto w toku postępowania upadłościowego zdarza się, iż niektórzy wierzyciele nie znając specyfiki postępowania upadłościowego oraz treści poszczególnych przepisów ustawy odnoszą wrażenie, że syndyk i sędzia-komisarz działają wbrew ich interesom.\nPrawo upadłościowe musi jednak zawierać szereg przepisów wręczających syndykowi i sędziemu-komisarzowi szereg kompetencji umożliwiających dostosowanie likwidacji do konkretnego przypadku i przyspieszenie całej procedury. Im szybciej zakończy się postępowanie upadłościowe, tym mniejsze będą jego koszty. A mniejsze koszty postępowania oznaczają wyższe zaspokojenie wierzycieli.\nPrzykładowo zatem, jeśli w masie upadłości brakuje pieniędzy na pokrycie kosztów postępowania to syndyk może bez zgody rady wierzycieli (albo sędziego-komisarza) sprzedać ruchomości z wolnej ręki. Ponadto syndyk może samodzielnie sprzedać ruchomości, które mogą ulec szybkiemu zepsuciu lub które wskutek opóźnienia sprzedaży straciłyby znacznie na wartości, albo których przechowanie pociąga za sobą koszty zbyt wysokie w stosunku do ich wartości.\nDodatkowo, co ciekawe, sędzia-komisarz może wyłączyć określone składniki majątku z masy upadłości, w tym nieruchomość lub jej ułamkową część, jeżeli nie można ich zbyć z zachowaniem przepisów ustawy, a dalsze pozostawanie tych składników majątku w masie upadłości będzie niekorzystne dla wierzycieli z uwagi na obciążenie masy upadłości związanymi z tym kosztami.\nDla przykładu można wskazać również, że jeśli w skład masy upadłości wchodzą ruchomości, których nie można zbyć z zachowaniem przepisów ustawy, wierzyciel może przejąć na własność ruchomości wystawione na sprzedaż albo niektóre z nich w cenie nie niższej od połowy ceny oszacowania. Pierwszeństwo przejęcia ma jednakże wierzyciel, którego wierzytelność jest zabezpieczona zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym na tej ruchomości, a dopiero w dalszej kolejności wierzyciel, który zaoferował najwyższą cenę.\nW uproszczeniu, celem likwidacji masy upadłości jest przekształcenie wszystkich składników majątku upadłego na środki pieniężne, które następnie zostaną podzielone między poszczególnych wierzycieli. Skoro chcemy zaspokoić wierzycieli w jak najwyższym stopniu, to likwidacja musi zostać przeprowadzona maksymalnie efektywnie, szybko i sprawnie. Kolokwialnie mówiąc, ma być szyta na miarę. Dlatego też przepisy nie mogą nazbyt usztywniać ram, w jakich syndyk będzie poruszał się likwidując masę upadłości – jeżeli w majątku upadłego znalazł się składnik trudno zbywalny nawet w warunkach sprzedaży wymuszonej, to nie należy uparcie dążyć do jego sprzedaży, bo wydłuży to postępowanie i spotęguje jego koszty. Dlatego też przepisy ustawy przewidują odpowiednie narzędzia, których zastosowanie usprawnia całą procedurę i pozwala na urzeczywistnienie zasady optymalizacji towarzyszącej postępowaniu upadłościowemu na każdym kroku.


Nowe wytyczne do realizacji recept 2021\nStart: 09.01.2021 godz. 15:30\nSerdecznie zapraszamy na kolejną edycję certyfikowanego webinaru organizowanego przez Naczelną Izbę Aptekarską we współpracy z firmą HURTAP SA.\nWykład pod tytułem „Nowe wytyczne do realizacji recept 2021” poprowadzi Marian Witkowski, Konsultant Farmaceutyczny przy Naczelnej Radzie Aptekarskiej. Za udział w wydarzeniu będzie można otrzymać 2 punkty edukacyjne.\nilość miejsc jest ograniczona. O kolejności włączenia się na spotkanie decyduje czas zalogowania do pokoju wydarzenia.\njakie nowe zasady wprowadza od 1 stycznia 2021 roku Rozporządzenie w sprawie recept


Scrum w projektach informatycznych - Porozmawiajmy o IT\n02 maj 2018 POIT #004: Scrum w projektach informatycznych\nPosted at 07:38h in podcast\tby\tKrzysztof Kempiński 3 komentarze\nWitam w czwartym odcinku podcastu „Porozmawiajmy o IT”, w którym rozmawiam z naszym gościem o metodologii Scrum w projektach informatycznych.\nDziś moim gościem jest Paweł Prociów – CTO w poznańskiej firmie Proxi.cloud działającej w branży beacon networks i IoT. Pracował w wielu firmach związanych z elektroniką takich jak Qualcomm czy Huawei gdzie oprócz zadań technicznych był zaangażowany w zarządzanie ludźmi, procesami i kontakt z klientem. Ma doktorat w dziedzinie inżynierii biomedycznej a sam siebie określa jako problem solver.\nDlaczego jest popularny w projektach informatycznych?\nRole, ceremonie i artefakty\nCzęściowe czy całościowe adoptowanie?\nCzy ten framework wymaga zaadoptowania przez całą firmę?\nStosunek biznesu i klienta do Scrum\nGdzie jest miejsce na bugi, refactoring i budowanie architektury?\nCo stresuje programistów w Scrum?\nCzy Scrum jest dobry do każdego projektu?\nfirma w której Paweł pracuje – Proxi.cloud\nPSM Scrum certificate\nblog Pawła o tematyce IoT – www.prociow.com\nTo jest 4. odcinek podcastu Porozmawiajmy o IT, w którym z moim gościem będę rozmawiał o Scrumie.\nW tej audycji, witają Cię Krzysztof i Jacek. W naszym podcaście, rozmawiamy ze sobą i z naszymi gośćmi o branży informatycznej. Przedstawiamy trendy, zjawiska i opinie. Staram się przybliżyć tę branżę tym, których w niej na co dzień nie ma, jak również zaciekawić stałych bywalców. Pozostań z nami.\nKrzysztof: Dzień dobry. Cześć! Witam Was w kolejnym odcinku i dzisiaj będzie to nieco inna forma, bo będzie to wywiad. Moim i Waszym gościem jest Paweł Prociów. Paweł, bardzo mi miło cię gościć. Dzięki za przyjęcie zaproszenia.\nPaweł: To ja dziękuję za zaproszenie mnie.\nKrzysztof: Super. Bardzo się cieszę. Paweł jest CTO w poznańskiej firmie Proxy Cloud, działającej w branży dicom networks i Internet of things. Pracował w wielu firmach związanych z elektroniką, takich jak Qualcomm czy Huawei, gdzie oprócz zadań typowo technicznych był zaangażowany w zarządzanie ludźmi, procesami, kontakt z klientem. Paweł ma doktorat z bioinżynierii biomedycznej, a sam siebie określa jako problem solver. I dzisiaj z Pawłem porozmawiamy sobie i wymienimy się naszymi doświadczeniami związanymi z metodologią Scrum. Ja może zacznę od kilku słów o tym, czym jest Scrum, dla tych, którzy jeszcze nie mieli do czynienia z tą metodologią. Otóż Srum, to jest framework, to nie jest jakiś gotowy proces czy zestaw metod czy określonych właśnie procedur, to jest framework, do prowadzenia, do rozwoju i budowania nowych produktów, nowych projektów i forma w jakiej obecnie Scrum funkcjonuje została stworzona na początku lat 80. przez Kena Schwabera i Jeffa Sutterlanda. Można powiedzieć, że Scrum, to jest taka właśnie forma działająca w obrębie spintu. Spint jest to okres czasu, dwóch tygodni do przeważnie miesiąca, w ramach którego toczy się budowanie aplikacji, budowanie kolejnych fitcherów czy też rozwój obecnych fitcherów. I na Scrum składają się takie rzeczy, jak: eventy, role, artefakty i zasady, które w ramach tego Scruma funkcjonują i myślę, że o tym powiemy sobie później. Trzeba powiedzieć, że Scrum jest taką dosyć lekką metodologią, dosyć łatwo zrozumieć zasady w niej panujące, ale jest trudny w implementacji, trudny w pełnym takim zaimplementowaniu zgodnie z zasadami. Paweł, chciałem ciebie zapytać, jakie ty masz doświadczenie ze Scrumem? Jakie projekty realizowałeś z wykorzystaniem tej metodologii?\nPaweł: Tak, powiedzmy, że moje doświadczenie ze Scrumem, jest początkowo, bo ja zawsze pracowałem w takich rolach gdzieś pomiędzy biznesem, pomiędzy sprzedażą a developmentem, czyli bardziej byłem tą osobą, która te wymagania klienta gdzieś tam do zespołów Scrumowych dostarczała i jeszcze jako product owner, a potem pracowałem jako stricte menadżer produktu i to było właśnie przez mój krótki czas w Huawei’u, gdzie byłem product ownerem właśnie w takim procesie Scrumowym, który był dopiero co wdrażany, więc jeżeli chodzi o Scrum, to znam go głównie z perspektywy biznesu, w najlepszym razie product ownera niż z perspektywy developera, ale to daje mi taką trochę ciekawą optykę na to jak wykonać tą pracę, w pewnym sensie z zewnątrz, chociaż czasami z wnętrza.\nKrzysztof: Super. To bardzo fajnie, bo ja mam z kolei zupełnie inną perspektywę właśnie od strony developerskiej, także fajnie będzie skonfrontować swoje doświadczenia czy swoje opinie na ten temat. Scrum bardzo często jest używany w projektach informatycznych, można powiedzieć, że te projekty informatyczne, programistyczne zwłaszcza, bardzo się lubują w Scrumie, wydaje mi się, że po części to jest dlatego, że Scrum dosyć dobrze wpasowuje się w podejście agilowe, tak chętnie stosowane przez programistów i odpowiada specyfice właśnie tych projektów informatycznych, aczkolwiek oczywiście należy powiedzieć, że Scrum nie został zaprojektowany czy stworzony tylko i wyłącznie do projektów informatycznych, natomiast w dzisiejszym czasie, to najczęściej spotykanie tego typu przedsięwzięcia.\nPaweł: Trzeba powiedzieć, że Scrum jest też bardzo wygodny dla programistów. Jeżeli chodzi o developerów, to chyba jest to lepsza organizacja dla sposobów w jaki ci ludzie zazwyczaj myślą i myślę, że dlatego też jest bardzo popularny, bo łatwiej jest dla tej specyficznej grupy organizować pracę.\nKrzysztof: Dokładnie. Myślę, że jak najbardziej właśnie tak jest. Ja myślę, że zanim przejdziemy sobie do omawiania jakichś naszych doświadczeń czy opinii związanej ze Scrumem, tytułem jeszcze wstępu opowiem kilka takich faktów z życia Scruma. Może zacznę od tego jakie są role w Scrumie, ponieważ to nam później pokaże jakie są perspektywy powiedzmy różnych osób w Scrumie. Pierwszą rolą, jest product owner, czyli osoba, która ma za zadanie formułowanie wymagań w stosunku do projektu, definiowania, określenia kolejnych fitcherów czy też definiowanie jak fitchery mają się rozwijać. Może to być osoba z wewnątrz firmy, ale w ogólności, może to być również osoba oddelegowana od strony klienta, dla którego dany projekt np. informatyczny realizujemy. Nie jest to osoba, czy też nie musi to być osoba techniczna, natomiast jest to osoba odpowiedzialna w głównej mierze za właśnie ten zbiór wymagań, tzw. product backlog, o którym też za chwilę sobie powiemy. Czyli musi dbać o to, żeby w sposób jasny i klarowny i przejrzysty było napisane, co należy wykonać. Kolejną rolą jest Scrum master i to jest taki można powiedzieć po części coach, czyli osoba, która ma za zadanie rozwiązywanie problemów wewnątrz zespołu projektowego. Jego nadrzędnym zadaniem jest wspieranie tych developrerów jak również product ownera i całej firmy we wdrażaniu Scruma, ale również w rozwiązywaniu takich jakichś personalnych problemów czy problemów w dostępie do materiałów, czyli jest gdzieś musi słuchać, wiedzieć, co w trawie piszczy, musi wiedzieć na jakimś etapie rozwoju projektu, projekt jest, natomiast w ogólności nie musi to być osoba techniczna. Oczywiście, praktyka pokazuje, że bardzo często Scrum masterem jest lead developer czy też osoba, która gdzieś tam się wyróżnia w zespole programistów i wówczas zadaniem takiej osoby jest rozwiązywanie konfliktów czy też wybieranie jakichś określonych rozwiązań, jeżeli zespół nie wie na co się zdecydować, ja osobiście najczęściej właśnie z takim schematem miałem do czynienia. Natomiast wiem, że w większych organizacjach, w większych korporacjach Scrum master to jest po prostu osobna rola, osobna osoba, która sprawuje tą rolę i wówczas to nie musi być osoba techniczna. Tutaj trzeba powiedzieć, że to jest taka rola, która najbardziej jest wymagająca pod względem właśnie takich umiejętności miękkich. I trzecią rolą jest developer. To jest taka zbiorcza nazwa na wszystkie te osoby, które w sposób techniczny realizują projekt i to nie tylko obejmuje developerów czyli programistów, ale również grafików, designerów, nawet testerów. Mamy takie ujednolicone nazewnictwo, jeśli chodzi o te osoby, po prostu określa się jako developer. W ramach scruma, mamy różne eventy, czyli ten cykl życia projektu, jego rozwoju jest właśnie określany po przez taki event, często określa też je się jako ceremonię czy wydarzenia, Wszystko zaczyna się od planowania sprintu, na którym product owner mówi co dobrze by było zrealizować w następnej kolejności. Daje jakiś ton, czy jakiś kierunek, w którym powinniśmy iść z rozwojem, następnie zespół developerów, bazując na swojej wiedzy, czy na tym co może być zrealizowane, albo co uważa, że dobrze byłoby zrealizować. Wybiera zadania do tego sprintu z produkt backloga i definiuje tak naprawdę, co zostanie w tym nowym sprincie. Kiedy rozpoczyna się sprint, mamy codzienne daily scrum, które codziennie gdzieś tam się odbywają, krótkie, w których uczestniczą developerzy i na tych mitingach mówią po prostu, co udało im się wykonać dnia poprzedniego, jakie mają, z czym mają problemy, na co czekają od pozostałych developerów i również wiem, co planują wykonać w dniu dzisiejszym. Po upływie tych dwóch tygodni czy miesiąca, w zależności jaka jest potrzeba w danej firmie, czyli po upływie udanego sprintu, przychodzi czas na sprint review, to jest takie spotkanie, w którym uczestniczą nie tylko developerzy, ale też product owner, stackholderzy, mogą być zaproszeni nawet reprezentanci klienta, na którym robi się demo, pokazuje się, co udało się zrealizować, przy czym tutaj jest taka informacja, że tutaj muszą być funkcjonalności zakończone. Takie, które można z deployować, można wrzucić na tą produkcję. Można też podczas tego spotkania wysłuchać jakie są oczekiwania klienta, stackholderów, co uważają, że dobrze byłoby wdrożyć albo ewentualnie jak zmienia się przemysł, jak zmienia się ten rynek na którym działamy. Później przychodzi na retrospekcje, czyli spotkanie bardziej dla programistów, ale również dla Scrum mastera. Rolą tego spotkania jest umówienie, co poszło dobrze w tym sprincie, co można byłoby ulepszyć, co zmienić, żeby przybliżyć się bardziej do takiego idealnego wrażenia Scruma. To są właśnie eventy, które określają Scrum, tak jak gdzieś tam już wcześniej mówiłem, w Scrumie mamy takie rzeczy jak product backlog czyli zestaw, listę tych zadań, fitcherów, które chcemy zrealizować, to jest ciągle rosnące, nigdy nie zamykająca się lista rzeczy do zrobienia. Jest sprint backlock, czyli lista zadań, lista tasków, które zostały określone do zrealizowania w danym sprincie. To myślę na tyle, jeżeli chodzi o taką suchą teorię związaną ze Scrumem, tak jak wspomniałem na początku Scrum jest bardzo popularny w projektach informatycznych, być może właśnie z uwagi na to, że fajnie wpasowuje się w manifest agilowy, w takie lekkie podejście. Tak zastanawiam się Paweł, co ty myślisz na ten temat? Jak Scrum ma się do agila?\nPaweł: Tak, zdecydowanie jest to dobry framework, w którym można by realizować agile, takie agilowe podejście, czyli zwłaszcza w takim świecie zmieniających się wymagań i często te wymagania nie są jasne, albo bardzo szybko się zmieniają, zwłaszcza na rynku IT, więc to jest jak najbardziej mądre podejście i myślę, że tutaj dużo zależy od właściwego, z braku lepszego słowa, feedowania tych wymagań do zespołu, czyli tutaj myślę, że bardzo ważną jest rolą, jest rola product ownera, który, żeby jasno wytyczał te cele i informował w odpowiedni sposób o zmianach w wymaganiach, czy to klienta, czy wymaganiach biznesowych.\nKrzysztof: Tak, dokładnie. Następny taki temat, który chciałbym z tobą poruszyć, to jak teoria ma się do praktyki, tzn. doskonale wiemy, że w Scrumie nawet bezpośrednio jest napisane, że albo wdrażamy Scruma w całości albo lepiej jest nie wdrażać jego, tylko jego fragmenty. Natomiast praktyka często pokazuje, że nie ma takiego idealnego wdrożenia Scruma, gdzie wszystkie elementy funkcjonowałyby zgodnie z tym jak to jest określone w Scrum gate, raczej często wybiera się tylko te elementy Scrum, które nam pasują albo właśnie odpowiadają zespołowi i zastanawiam się czy według ciebie to jest dobre podejście czy złe, czy powinniśmy ryzykować czy może raczej trzymać się wymagań?\nPaweł: Wiesz co, to jest temat rzeka dla mnie, bo pierwsze nie widziałem dobrze wdrożonego Scruma chyba. Tak po prawdzie nie mogę powiedzieć, żeby w którejkolwiek organizacji pracowałem, ten Scrum był tak idealnie wdrożony, więc nie wiem jak dobry byłby Scrum, gdyby był wdrożony w pełni. Wiem natomiast, że Scrum otwiera drogę do pewnych nadużyć, ale też ma pewne genialne elementy. Może najpierw o tej pozytywnej stronie, więc jeżeli zespół nie do końca wdraża Scruma, czy to ze względu na rozmiar, czy to ze względu, jakiekolwiek faktory, które by decydowały, że akurat Scrum nie jest wdrożony, to warto brać te dobre elementy Scruma, które się sprawdzą nawet nie przy pełnym Scrumie. Na przykład moim osobiście ulubionym elementem Scruma, jest ceremonia daily. Świetny sposób, żeby zespół rozmawiał ze sobą, informował się na wzajem o problemach, żeby ktoś, kto zarządza tym zespołem, wiedział, czym się zajmuje jego zespół, czym będzie się zajmował, jakie są problemy, można pomóc innym kolegom, bo np. słyszą od razu jakie są problemy, nie ma tego problemu „może poprosić o pomoc, może nie”, wszystko jest fajnie tą ceremonią załatwione. Inna sprawa, że nie w pełni wdrożony Scrum, właśnie otwiera taką drogę do takich trochę nadużywań, np. taki mit, który często się słyszy, to jest to, że ponieważ jest agile, ponieważ jest Scrum, to nie trzeba robić dokumentacji, bo ważniejsze jest, żeby działało, niż żeby było udokumentowane i to nie jest zgodne ze Scrumem, a jednak w wielu zespołach tak to trochę funkcjonuje. Tak samo jest rola sprintu często przeceniana, bo jest to wygodne, mianowicie, że jak jest sprint, to niczym go broń Boże nie zakłócamy, ponieważ sprint jest niejako święty i nie dorzucamy zadań w trakcie sprintu i to jest często wykorzystywane do działania wbrew filozofii agile, czyli niedostosowywania procesu do nowych wymagań. Takie są moje spostrzeżenia, jeżeli chodzi o plusy i minusy nie w pełni wdrożonego Scruma.\nKrzysztof: Tak, dokładnie. Ja mam całkiem podobne doświadczenia. Scrum jako taki oczywiście nie może być wdrożony od razu, z dnia na dzień, oczywiście to jest pewien proces, chociażby istnienie takich rzeczy jak retrospekcja jest tutaj informacją do tego, żeby ten Scrum był udoskonalany przez sam zespół, więc siłą rzeczy, to wdrożenie, czy ta adaptacja Scruma, to jest zawsze jakiś proces, natomiast zgodzę się, że nie powinniśmy rezygnować czy nie powinniśmy pomijać Scruma w wyborze metodologii tylko dlatego, że nie jesteśmy w stanie wdrożyć wszystkich jego elementów. Ja osobiście też bardzo cenie sobie te daily stand up’y, natomiast podobnie jak ty wspomniałeś, często wydaje mi się, że cała ta metodologia czy te zasady są taką tarczą stosowaną przez programistów do tego, żeby powiedzieć, że albo coś im się nie chce zrobić, albo na coś nie mają ochoty, albo bo w Scrumie jest napisane tak a tak. To jest wówczas pewne nadużycie i stosowanie tych zasad, czy tych reguł w niewłaściwy sposób. Natomiast patrząc na ten bilans plusów i minusów, to oczywiście uważam, że wdrożenie Scruma nawet częściowo jest lepsze niż nie posiadanie tutaj żadnej metodologii i robienie wszystkiego na tak zwanego czuja.\nPaweł: Ja tutaj mam taką, nie wiem czy to jest dobre miejsce na tą anegdotę, ale obecnie mój zespół w Praxicalt pracuje w czymś, czego nie można nazwać Scrumem, zdecydowanie to jest taki nie w pełni wdrożony Scrum, a wręcz taka metodologia, która wyewoluowała z podejścia Scrum to za dużo, zróbmy coś w rodzaju kanbana, i to jest ciekaw jak ten system, który zaadoptowaliśmy ewoluuje, dodajemy co raz to kolejne elementy, ewoluuje w stronę takiego Scruma. Ja podejrzewam, że być może za rok będziemy w pełni używać Scruma nawet o tym nie wiedząc.\nKrzysztof: Tak, właśnie. Na pewno jest to pewien proces. To się zgadza. Super. Chciałem cię również zapytać, jakie jest twoje zdanie na temat wdrożenia Scruma przez programistów, versus fakt, że to raczej cała firma musi się dostosować czy być świadoma tego, że stosujemy Scruma. Z moich doświadczeń wynika, że niezbędne jest to, żeby nie tylko programiści, ale pozostali take holderzy, czy nawet szef firmy był świadomy, tego, że właśnie ta metodologia jest stosowana. Jest to chociażby niezbędne po to, żeby produkt owner czuł się umocowany na tyle, żeby decydować o produkcie, żeby klienci byli poinformowani w jaki sposób się praca odbywa, czyli nie fokusujemy się tylko z wdrożeniem Scruma na zespole programistów, ale Scrum master ma tutaj taką rolę, żeby ewangelizować, jeżeli chodzi o Scrum, całą firmę. Zastanawiam się jakie ty masz tutaj zdanie na ten temat.\nPaweł: Zdecydowanie cała firma powinna być wdrożona w to, czy może nie powinna być wdrożona, powinna wiedzieć o tym, że stosujemy Scruma i powinna wiedzieć jakie są tego konsekwencje, jakie są plusy, jakie są minusy. Nie użyłbym słowa ewangelizować, bo ja wiem jak np. w sprzedaży jest ciężki Scrum, jak ciężko jest obiecać coś klientowi, albo powiedzieć, że coś będzie gotowe na kiedyś. Wiem, że to jest ciężki kawałek chleba do zgryzienia w działach, które funkcjonują zupełnie inaczej, nie mniej jednak muszą być tego świadome, muszą wiedzieć z czym to się wiąże, więc nawet jeżeli nie będą chwalić tej metodologii przed klientem, to muszą wiedzieć z czym ona się wiąże i w jaki sposób rozmawiać potem z klientem. Jeżeli chodzi o informowanie klientów, to nie jestem przekonany, że jest to takie konieczne, oczywiście można to powiedzieć, ale myślę, że koniec końców klient trochę jest święty i w zasadzie to nie powinno go obchodzić, czy pracujemy w Scrumie, czy pracujemy w waterfallu, czy w jakiejkolwiek innej metodologii, bo dla niego ważny jest efekt i trzeba się tego trzymać.\nKrzysztof: Tak, nie da się ukryć, że to jest najistotniejsza rzecz dla klienta. Paweł na początku wspomniałeś, że programiści w twojej opinii bardzo sobie cenią i lubią takie podejście Scrumowe. Mówiłeś też, że masz takie doświadczenia takie zawodowe związane z biznesem i z relacjami z klientem końcowym. Zastanawiam się właśnie jak do Scruma podchodzi biznes albo klient końcowy. Już wspomniałeś, że być może klienta końcowego nie powinno interesować z jakiej metodologii my korzystamy, ale jestem ciekaw, czy miałeś okazję zaobserwować, jak biznes, stackholderzy odnoszą się do Scruma?\nPaweł: Tak, myślę, że to jest ciężki trochę temat, zwłaszcza dla takich tradycyjnie ustawionych biznesów, z tradycyjnie ustawioną sprzedażą, z tradycyjnymi, może nie produktami, bo w IT ciężko mówić o tradycyjnych produktach, ale jest to ciężki też kawałek chleba, bo tu przede wszystkim bez dobrych znajomości Scruma, a najczęściej na takim froncie przed klientem, nie mamy osoby, która bardzo dobrze zna ten proces, ciężko jest estymować, ciężko jest powiedzieć, kiedy będzie coś dowiezione, kiedy jakiś konkretny fitcher wjedzie na produkcję, a tego powiedzmy potrzebuje klient, albo od tego uzależniona jest sprzedaż, więc nie jest to łatwe funkcjonowanie w Scrumie poza Scrumem, że tak powiem, a siłą rzeczy ciężko, żeby sprzedaż, wsparcie techniczne też w pełni było wdrożone w Scruma, więc jest pewien opór zazwyczaj ze strony biznesu i jeżeli chodzi o mnie, jest on w pewnym sensie zrozumiały, dlatego też nie można przyjmować takiego podejścia, no dobra, ale scrum to jest coś takiego, co działa i to jest najlepsze do zmieniających się wymagań , dlatego zostajemy przy tym i tyle, i po prostu to niech klient się martwi. Bo trzeba po prostu mieć też na uwadze, że klientowi trzeba przedstawić konkretną wizję produktu, konkretną look mapę i konkretne daty często kiedy coś będzie dowiezione.\nKrzysztof: Tak, zgadza się. Klienci jak najbardziej cenią sobie zawsze pewną stałą informację, czy pewną informację. Myślę sobie, ze wymaga to naprawdę świadomego klienta, żeby zgodzić się na takie podejście i ten klient musi sobie zdawać sprawę z pewnych ryzyk związanych ze Scrumem, ale również z pewnych pozytywów z tego wypływających. A z drugiej strony, jeżeli chodzi o biznes, też wymaga to pewnego zaufania do zespołu projektowego, do developerów, że właśnie to co ma być, zostanie dowiezione mnie więcej w oczekiwanym czasie i, że to wszystko nam się po drodze nie rozjedzie. Także wymaga to na pewno zaufania. Paweł, wspomniałeś, że Scrum jest lubiany przez programistów, daje im pewną swobodę, faktem jest, że jest taka swoboda samo stanowienia, jeżeli chodzi o Scrum. Developerzy podejmują decyzję z jakiej technologii korzystają, a nawet jakie fitchery wybierają do sprintu, sami się organizują w zespoły, jeśli jest to potrzebne, mają dużą swobodę w tej materii. Tak jak też mówiłem na początku w tym temacie o rolach w Scrumie, jest jedna tylko rola developera, w sensie Scrum nie rozróżnia na takie tradycyjne jakieś podejście typu lead developer, mit developer, jakiś junior developer, jest po prostu powiedziane, że mamy do czynienia z developerami i zastanawiam się wobec tego, gdzie w takim podejściu jest miejsce czy rola team lidera albo takie lead developera, jak mogą się takie osoby, które wcześniej pracowały na takich stanowiskach odnaleźć w Scrumie, skoro wszyscy są równi?\nPaweł: Wszyscy są równi, jeżeli chodzi o sam proces, ale nie mniej tak jak powiedzieliśmy, nie cała firma pracuje w Scrumie i jeżeli chodzi o moje doświadczenia, to w zespole Scrumowym, w którym pracowałem, w tym najbardziej Scrumowym zespole, gdzie pracowałem w Huawei, to był lead developer, był jak najbardziej częścią zespołu i on był pewnego rodzaju, to była osoba, która była już bardziej doświadczona od zespołu i pełnił taką rolę, nazwałbym ją poza Scrumową, bo on był trochę taką tarczą, która broniła zespół przed takim zewnętrznymi wpływami, że wiadomo, że jeśli ktoś miał problem, że coś jest niedowiezione, że czegoś brakuje, to nie szedł z tym do konkretnego programisty, tylko bardziej to się rozbijało o tego lead developera. On trochę zapewniał ten komfort pracy tego zespołu, więc on był takim menadżerem, ale takim poza Scrumowym. Takim menadżerem w sensie czysto tradycyjnym.\nKrzysztof: Czyli mówisz, że to powiedzmy, że mamy developerów, tylko developerów, którzy gdzieś tam zewnętrznie mogą być właśnie widziani jako taka, brzydko mówiąc ujednolicona masa, to wewnętrznie w danym zespole, w danej firmie i tak istnieją mniej lub bardziej schowane role, które odpowiadają za określone rzeczy. Myślę, że to jak najbardziej ma sens.\nPaweł: Nie mówiąc o tym, że lead developer ma też bardzo ważną rolę, jeżeli chodzi o sprint planning i też moim zdaniem to nie jest tak, że zespół w pełni może sobie dobrze zaplanować i jest potrzebna taka osoba, która jest bardziej, bo z jednej strony mamy product ownera, który reprezentuje bardziej klienta, reprezentuje bardziej wymagania, ale musi być też trochę taka przeciwwaga w postaci kogoś, kto rozumie, co trzeba zrobić, czego nie można zrobić i jak to można zrobić, to najlepiej jak to jest też mimo wszystko lider w jakimś tam sensie, mimo, że nie ma takiej roli przewidzianej w Scrumie.\nKrzysztof: Ale myślisz, że to powinna być taka osoba, która jest tam gdzieś mianowana z góry tym team liderem czy lead developerem? Czy też raczej to jest taka osoba, która sprawuje taką rolę, ponieważ lubi, albo właśnie ma doświadczenie i została jakoś nominowana przez zespół sam w sobie?\nPaweł: Chyba to drugie podejście jest dość dobre, aczkolwiek to znowuż rodzi takie ryzyko, że zespół trochę się będzie zdawał na taką osobę, więc wiadomo, że decyduje o tym Krzysiek, bo on jest najbardziej doświadczony, więc trochę ujmujemy w tym momencie zespołowi tego samostanowienia, a z drugiej strony to jest jeszcze bardziej pogłębione, jeśli kogoś mianujemy lead developerem trochę z góry, więc myślę, że takie role się chyba jednak naturalnie tworzą. Polemizując trochę z tym, co powiedziałem przed chwilą, nie uważam, że istnienie postaci lead developera czy lidera jest konieczne w Scrumie, ale twierdzę, że może się po prostu przydać.\nKrzysztof: Tak, jak najbardziej. Ja mam podobne doświadczenia. Tak jak mówiliśmy w sprincie realizujemy nowe funkcjonalności albo rozszerzamy funkcjonalności, które już istnieją, to jest coś, co najbardziej interesuje biznes, czyli dowożenie kolejnych rzeczy, które są dla niego cenne, ale oczywiście tak jak dobrze wiemy, projekty informatyczne, projekty programistyczne, to nie tylko nowe fitchery, to również shaggy, od czasu do czasu jakiś refaktoring, spłacanie tego zaciągniętego długu technologicznego i zastanawiam się, jak myślisz, czy w Scrumie, a jeśli tak, to gdzie jest miejsce na tego typu rzeczy? Czy może powinna to być normalna praktyka w sprincie, część sprintu jest przeznaczona na tego typu badania czy refaktoring, czy też może od czasu do czasu powinniśmy sobie zrobić osobny sprint przeznaczony tylko na tego typu działalności?\nPaweł: De facto w przeciwieństwie do bugów, dług technologiczny to jest jeszcze coś, co można zaplanować, bo wiemy mniej więcej jaki mamy dług technologiczny, więc możemy zalookować sobie jakieś miejsce i uznać, że jakąś tam część poświęcamy długowi technologicznemu, jednak wiem, że w praktyce w większości wypadków po prostu nie ma na to czasu, więc albo trzeba coś zrobić bardzo szybko, więc ten dług technologiczny rośnie, albo w najlepszym razie się nie zmienia i koniec końców on jest, jeżeli jest spłacany, to jest spłacany w takich wolnych chwilach i wtedy wówczas cały sprint jest poświęcony niejako długowi technologicznemu i to jest też, i jeszcze raz w przeciwieństwie do bagów, dług technologiczny jest często bardzo ciężki do zrozumienia od strony biznesu, bo biznes nie rozumie, co wyście robili przez cały tydzień, przecież nic się nie zmieniło, produkcja działa, to co to znaczy, że refakturowaliście jakąś bibliotekę, która nie długo przestanie być wspierana. To jest rzecz, którą łatwo jest zaplanować, ale ciężko jest sprzedać biznesowi, który mniej lub bardziej płaci za te godziny developerom, a z drugiej strony mamy bugi. Bugi, które bardzo potrzebne są biznesowi, które są często klienci krzyczą, że coś jest nie tak, trzeba coś naprawić na teraz, a tutaj mamy trwający sprint i jest znowuż ciężko zaplanować, ale są mega ważne z punktu widzenia biznesu, więc myślę, że i na jedno i na drugie musi się znaleźć czas w sprincie, tak naprawdę.\nKrzysztof: Tak. Ja myślę, że robienie osobnego sprinta tylko na tego typu rzeczy nie jest dobre. Wręcz Scrum mówi, że się tak nie powinno robić. To są rzeczy, które są tam zdefiniowane jako takie wymagania nie funkcjonalne, czyli ta technologia można powiedzieć, według Scruma, to powinien być element każdego sprintu i z mojej praktyki też wynika, że najlepiej by było, jeśli byśmy właśnie naprawiali bugi czy próbowali coś refaktorować w każdym sprincie, ale myślę, że istotne jest to, żeby nie próbować tego robić gdzieś tam poza sceną, ukrywać tego przed biznesem, bo wówczas dosyć łatwo stracić zaufanie, a nie raz właśnie tak jak wspomniałeś trudno wybrnąć czy uzasadnić, gdzie ten czas został spożytkowany. Myślę, że takie zaufanie jest niezbędne, że to robimy w dobrej wierze i jeżeli jest to transparentne i przejrzyste to się sprawdza.\nPaweł: Otóż to, ale muszę powiedzieć też, że to jest według mnie jedna z wad Scruma, że nie ma jasnej przestrzeni, jasnego procesu jak się obchodzić z bugami, czyli z czymś, co wjeżdża w połowie sprintu i często musi być załatwione na już i tutaj jest, bardzo często rodzą się konflikty, no ale mamy sprint, możemy się dopiero zająć tym pod koniec przy planowaniu następnego sprintu, ale nie, to klient potrzebuje na teraz, trzeba to wcisnąć itd. To jest dużo konfliktów, które nie do końca jest jasne jak rozwiązywać. Nawet w myśl ideologii Scrumowej.\nKrzysztof: Dokładnie. Myślę sobie, że kontynuując ten temat, powiedzieliśmy, że Scrum skupia się na kliencie, na dostarczaniu nowych fitcherów i oprócz tych bagów czy długu technologicznego są też takie istotne rzeczy każdego projektu informatycznego, jak np. planowanie, ustalanie architektury, wprowadzanie pewnych innowacji, coś, co również nie dostarcza bezpośrednio nowej funkcjonalności dla klientów. Zastanawiam się jakie tutaj masz doświadczenia? Gdzie i kiedy to powinno się odbywać?\nPaweł: Jakby naturalnym miejscem sprint planning, ale tak naprawdę musi być też ten, to musi być w jakimś takim szerszym zakresie ustalane i tak jak mówię, tutaj w ramach tych takich tradycyjnych ceremonii Scrumowych, często jest ciężko znaleźć to pole, bo tych take coderów jest trochę w każdym projekcie i moim zdaniem nie ma dobrej odpowiedzi na to pytanie.\nKrzysztof: Dokładnie. Myślę, że to jest właśnie jeden z problemów Scruma, że dosyć prosto stwierdzić, żeby wszystkie tego typu niefunkcjonalne elementy, były elementami sprintu, natomiast w praktyce jest dosyć trudne w realizowaniu, bo o ile faktycznie naprawianie bugów, dosyć dobrze tutaj się wpasowuje, o tyle takie rzeczy jak ustalanie architektury czy później tak dokładnie np. dokumentacja, myślę, że wprowadzanie tego typu rzeczy w Scrumie jest zawsze taką żonglerką, nie ma dobrej odpowiedzi, to zależy od zespołu, od projektu, od klienta pewnie. Właśnie, a jeszcze taki temat związany ze Scrumem, w obecnych czasach mamy certyfikat prawie na wszystko, jeśli chodzi o IT. Nawet są żarty czy różne memy związane z tą certyfikacją. Są oczywiście technologie, gdzie certyfikowanie się ma sens, inne, gdzie to jest taka przysłowiowa wisienka na torcie. Ja osobiście, jeśli chodzi o certyfikacje w Scrumie, mam takie mieszane uczucie. Sam mam certyfikat, ale to jest certyfikat Scrum mastera i to jest według mnie jedyna rola, która ma sens, żeby się certyfikować, ale nie dla samego certyfikatu, nie dla samego papierka, tylko to jest dosyć specyficzna rola. taka trochę miękka, która gdzieś tam ociera się o coaching, o takie ludzkie podejście. Wydaje mi się, że wiedzę, którą ja np. nabyłem ucząc się, przygotowując się do dostania tego certyfikatu, trochę mi otworzyła oczy na pewne relacje. Na takie właśnie rzeczy z którymi, normalnie developerzy na co dzień nie do końca mają do czynienia, także moja opinia jest taka, że jeżeli chodzi o certyfikację w Scrumie, to tak, ale tylko dla Scrum mastera. Nie wiem, czy miałeś okazję w swojej karierze spotkać się z kimś, kto robił certyfikat w Scrumie?\nPaweł: Tak, ja sam się biłem z tą myślą, czy tutaj się nie certyfikować, czy nie pomoże to w jakimś tam sensie, ale zgodzę się z tobą, że jeżeli chodzi o Scrum mastera, to jest jedyna rola, gdzie tak naprawdę widzę, nawet jeżeli nie rozumieją tego certyfikatu, to jest bardzo potrzebna rzetelna wiedza na temat Scruma, żeby go po prostu dobrze wdrożyć, bo to trochę się potem zupdatuje w dół na resztę zespołu. Jeżeli jest dobry Scrum master, to dobrze ustawi tego Scruma, jeżeli nie, to nie. Certyfikacja to jedno, a wiedza to drugie, więc nawet ważne jest, żeby taka osoba była wyszkolona. Ja osobiście nie jestem fanem certyfikacji w ogóle, faktycznie, to dochodzi do absurdów, jeżeli chodzi o certyfikaty i niestety moim zdaniem to jest efekt, trochę zboczę tutaj z tematu, ale to jest efekt rynku rekrutacyjnego, którego trochę mamy, że rekrutują często osoby, które nie są w stanie sprawdzić wiedzy danego kandydata, więc jeżeli kandydat ma certyfikat, to pewnie się zna na tym, jeżeli nie ma, to po co ryzykować, więc tak naprawdę certyfikat nie powinien świadczyć o tym, czy ktoś ma jakąś umiejętność czy nie, ale niestety jest to często potrzebne, żeby przejść jakieś sito rekrutacyjne i tylko i wyłącznie po to.\nKrzysztof: Tak. Zgodzę się z tobą, że faktycznie dochodzi do różnych absurdów, jeżeli chodzi o certyfikację, ale myślę sobie, że zrobienie samemu dla siebie certyfikatu po to, żeby się nauczyć pewnych rzeczy, to jest taka jedyna sensowna według mnie droga. Robienie tego dla papierka, to tak jak ze wszystkim, robienie studiów dla papierka też ma mały sens i jest stratą czasu. Tak samo w przypadku certyfikatów. Chciałbym z tobą poruszyć też taki wątek związany z tym, czym się stresują developerzy w Scrumie, bo mówiliśmy sobie gdzieś tam, że oni, ta odpowiedzialność troszeczkę rozmyta i chowają się za wspólną odpowiedzialnością, ale z drugiej strony product ownerzy często wprowadzają takie mechanizmy jak śledzenie postępu, czy wymagają estymacji, tasków od programistów, jakiegoś raportowania godzin. Niekoniecznie tutaj chodzi o to, żeby robić to w złej wierze, ale po to, żeby zobaczyć jak właśnie ten postęp idzie do przodu i zastanawiam się czy tego typu praktyki mogą być stresujące dla developerów?\nPaweł: Każda forma kontroli myślę, że może być stresująca dla developerów. Dla mnie jest oczywiste, czemu tak jest. Po prostu są naciski często ze strony biznesu, ze strony sprzedaży, ze strony wymagań ze strony klienta często bezpośrednio, które rozbijają się gdzieś tam, są przekazywane do teamu Scrumowego za pośrednictwem product ownera i dokładnie stąd jest ta potrzeba kontroli, potrzeba takiego sprawdzania, że ten postęp jednak i przede wszystkim potrzeba wiedzy, kiedy coś zostanie ukończone, nawet w trakcie sprintu, bo często też jest taka kwestia zaufania, bo jeżeli jakieś fitchery przez parę kolejnych sprintów nie zostały dowiezione, to też jest podejrzenie, że nie będzie dowiezione w tym sprincie, więc to jest też kwestia tego, czy faktycznie biznes czy tam product owner może mieć zaufanie, że jak coś zostało zaplanowane, to faktycznie na koniec sprintu będzie i przez dwa tygodnie nie muszę się tym martwić, bo wiem, że za dwa tygodnie na koniec sprintu dostanę swój fitcher.\nKrzysztof: Też sobie tak myślę, że jeśli jestem programistą, który rzetelnie pracuje, który faktycznie ma za swój cel dowiezienie tych rzeczy do których się zobowiązał, to tak naprawdę nie powinien się tych rzeczy obawiać. To nie powinien być jakiś straszak, bo ja rzetelnie pracuję i chcę ukończyć rzeczy do których się zobowiązałem. W trakcie dzisiejszej rozmowy wspomnieliśmy o tym, że ten Scrum ma różne oblicza. Są różne plusy dodatnie i plusy ujemny Scruma. Czy w związku z tym według ciebie Scrum jest dobry dla każdego projektu informatycznego, programistycznego?\nPaweł: Zdecydowanie nie. To chyba nawet w manifeście, może nie w manifeście, ale w każdym szkoleniu ci powiedzą, że w projektach, gdzie ważne jest bezpieczeństwo czy życie ludzkie nie powinno się stosować Scruma, bo po prostu tam musi być wszystko sprawdzone w odpowiedni sposób i procesy są inne, więc nie. Zdecydowanie nie jest dobry dla każdego projektu. Myślę, że też nie jest dobry, gdy mamy niedoświadczony zespół albo zespół złożony głównie z osób takich jak mówiliśmy junior – młodych, więc uważam, że zespół musi być odpowiedzialny i dojrzały, aby w pełni wdrożyć Scruma, bo inaczej skończymy z takim niepełnym Scrumem, gdzie jest on używany tylko jako tarcza, którą nawzajem używają czy to programiści, czy biznes, żeby coś od siebie wymagać.\nKrzysztof: Dokładnie. Ja myślę podobnie, czyli powinniśmy wybrać metodologię czy technologię do problemu, który mamy a nie odwrotnie. Czyli zawsze wybierać Scruma, ponieważ słyszy się, że on jest fajny, że on się sprawdzi, czyli nie postępować tak w ciemno.\nPaweł: Tak, nie zgadzam się tu ze stwierdzeniem, że Scrum się sprawdza, że już dwóch czy trzech osób można mówić o Scrumie, uważam jednak, że Scrum jednak lepiej zdecydowanie się sprawdza, kiedy jest duży zespół, a przy małych zespołach, to trochę tak jak z każdym procesem, wśród małych tak jak w startupie nie masz procesów z korporacji, bo po prostu się nie sprawdzają a niekoniecznie dlatego, że nie mają sensu, tak samo w małym zespole też Scrum może być po prostu takim za dużym, mieć za duży koszt wejścia.\nKrzysztof: Super. Bardzo ci dziękuję Paweł. Bardzo miło było mi ciebie dzisiaj gościć. Fajnie się rozmawiało, Dzięki, że podzieliłeś się swoimi doświadczeniami i powiedz, gdzie cię można znaleźć w Internecie?\nPaweł: Jak już wspomniałeś, moim głównym zajęciem jest bycie CTO w firmie Proxy Cloud, więc zachęcam w ogóle do kontaktu, do zajrzenia na naszą stronę proxy.cloud i tak samo można do mnie napisać na mail: pawel@proxy.cloud. A jeżeli ktoś się interesuje technologią IOT w szerszym zakresie, to zapraszam na moją stronę www.prociow.com.\nKrzysztof: Super. Dzięki Paweł jeszcze raz. Do usłyszenia. Cześć!\nKrzysztof: I to na tyle z tego, co przygotowałem dla Was na dzisiaj. Bardzo fajnie mi się z Pawłem rozmawiało. Więcej informacji o tym odcinku podcastu możesz znaleźć na stronie PorozmawiajmyoIT.pl/4. Dzięki wielkie i do następnego razu. Dziękuję Ci serdecznie za wysłuchanie kolejnego odcinka podcastu Porozmawiajmy o IT. Chcielibyśmy, aby ten podcast docierał do jak najszerszego grona słuchaczy. Możesz nam w tym pomóc, zostawiając gwiazdki i opinię w katalogu iTunes lub innej aplikacji, z której korzystasz do słuchania podcastów . Będziemy Ci wdzięczni za podzielenie się informacją o tym podcaście w mediach społecznościowych. Jeszcze raz dzięki za bycie z nami i do usłyszenia w kolejnym odcinku. Cześć.\nPOIT #104: Optymalizacja front-endu\nPOIT #109: Kim jest senior developer?


22-latek chciał dać policjantom półtora tysiąca zł łapówki - Dziennik Wschodni\n22-latek chciał dać policjantom półtora tysiąca zł łapówki\nPrawie trzy promile alkoholu w organizmie miał 22-letni Emil B., przyłapany w środę przez lubartowską policję na prowadzeniu auta. Mężczyzna pomyślał, że może się wykręcić od konsekwencji. Chciał dać policjantom "w łapę".\nPijany kierowca wpadł wczoraj, tuz po godzinie 17-tej. Wpadł na rogatkach Lubartowa. Jechał przez Łuckę fordem pumą. Policjanci wyczuli od niego alkohol. Alkomat pokazał blisko 3 promile alkoholu w organizmie.\n- Kierowca, po badaniu alkotestem, zaproponował policjantom tysiąc złotych za puszczenie go wolno i bez konsekwencji - mówi Artur Marczuk, z lubartowskiej policji. - Usłyszał od funkcjonariuszy, że taka propozycja jest przestępstwem.\n22-latek nie zrezygnował. Podwyższał zaproponowaną stawkę. Policjanci powiedzieli mu w końcu, że zatrzymują go za próbę przekupstwa. Wówczas Emil B. stwierdził, że za wolność daje 1,5 tys. złotych.\nMężczyzna trafił do izby zatrzymań. Odpowie nie tylko za jazdę samochodem po pijanemu ale również za próbę przekupstwa policjantów.\nhdg / 28 maja 2009 o 18:57\nA ciebie ...\nmichał 23 / 28 maja 2009 o 18:51\nKto inny weźmie i facio będzie na wolności.\nJaroLKR / 28 maja 2009 o 16:33\nMłody piesek to cie zrobił baranie\nelo / 28 maja 2009 o 14:20\nNo dziwne, 1500zl i nie poskutkowało. Pewnie jakieś świeże pieski.\nrmb / 28 maja 2009 o 12:54\nIle powinno się dawać w takiej sytuacji? Poważnie pytam.


Sztuczna inteligencja i jej wpływ na Google, SEO i nasze życie - widoczni\nBlog Sztuczna inteligencja i jej wpływ na Google, SEO i nasze życie\nRankBrain ma stanowić także motor rozwoju wyszukiwarki Google. Obecnie 15% zapytań wpisywanych w wyszukiwarkę to zapytania nowe, trudne do zidentyfikowania. RankBrain świetnie sobie z nimi radzi. Potrafi odpowiadać na pytania. Jak to wygląda w Google? Znany przykład to wpisywanie w wyszukiwarkę pytań w stylu: „Jak nazywa się żona Georga Clooneya”.


Czy ćwiczenia logopedyczne trzeba wykonywać w domu? - Electric Café\nWiele osób udaje się na pierwsze zajęcia do logopedy z myślą, że specjalista zrobi za nich całą robotę. Zakładają, że terapia będzie miała miejsce raz w tygodniu przez 40 minut i to wystarczy, żeby skorygować wadę wymowy lub inny problem, z którym udali się do logopedy. Nie biorą pod uwagę, że cały proces korekty wady wymowy wymaga zaangażowania, poświęcenia dodatkowego czasu i zmiany utrwalonych nawyków. No dobrze, to jak to wygląda w rzeczywistości?\nĆwiczenia logopedyczne w gabinecie lub online\nPierwszymi zajęciami w gabinecie logopedycznym (lub na spotkaniu z logopedą online) jest diagnoza logopedyczna. To zazwyczaj 60 minut, które logopeda wykorzystuje, aby szczegółowo zapoznać się z problemem pacjenta. Na tej podstawie specjalista przygotowuje plan działania na całą terapię logopedyczną. Następne wizyty trwają zazwyczaj koło 40 minut, gdzie logopeda kontroluje postępy terapii, pokazuje konkretne ćwiczenia logopedyczne, koryguje na miejscu pacjenta oraz daje wskazówki do dalszych ćwiczeń. Po każdej wizycie logopeda daje kolejny komplet ćwiczeń i zadań do wykonywania w domu.\nBez zaangażowania pacjenta w pracę w domu terapia logopedyczna nie ma szans być efektywną. Czas 40 minut w gabinecie jest za krótki, żeby odwrócić nawyki, które były latami utrwalane przez pacjentów. Ćwiczenia logopedyczne należy wykonywać regularnie i systematycznie. Czasami forma ćwiczeń jest taka, że można je wykonywać nawet podczas oglądania telewizji, jadąc samochodem czy stojąc w kolejce sklepowej. Bardziej angażujące ćwiczenia lepiej zaplanować sobie w trakcie dnia. Unikanie wykonywania ćwiczeń niestety znacznie wydłuża terapię logopedyczną, a czasami sprawia, że przeciąga się ona w nieskończoność. Jest to mało komfortowa sytuacja zarówno dla terapeuty, jak i samego klienta.\nZobacz też: Czy logopeda musi umieć pracować z dziećmi?\nPoprzedniCzy logopeda musi umieć pracować z dziećmi?


Alchemia kariery. Bierz życie w swoje ręce! [Opracowanie zbiorowe] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 978-83-937116-4-2 Data wydania: 2011-01-11\nWznawiamy naszą książkę, bo… okazała się 'prorocza': Dziś, gdy na świecie tyle zmian, ważne i poważne instytucje drżą w posadach, trudno liczyć, że korporacja wyręczy Cię w planowaniu i realizacji ścieżki kariery, lub że niewidzialna ręka rynku ochroni Cię, jeśli podejmiesz działalność gospodarczą…\nSpis treściDROGI CZYTELNIKUCzęść ITWOJA KARIERAOTOCZENIEJASTRATEGIE Część IIPODPOWIEDZI DLA POCZĄTKUJĄCYCH I DLA ZAAWANSOWANYCH, JAK WYGRYWAĆ W KORPORACJACHZADBAJ O SIEBIE Część IIIELEMENTY ZARZĄDZANIA SOBĄ: EMOCJE I DZIAŁANIE Z WYCZUCIEMOD KONTROLI GNIEWU DO STRATEGII ROZWOJUGNIEW LUB ZŁOŚĆ…FIRMA RODZINNA I SEKS Część IVNARZĘDZIAKSZTAŁTOWANIE REZULTATÓWKOMUNIKACJA, CZYLI JAK POSŁUGIWAĆ SIĘ JĘZYKIEM PARTNERA PODSUMOWANIEŹRÓDŁAPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nRedaktor wydania Wojciech Staruchowicz Projekt okładki i projekt graficzny wnętrza Albert Salamon Łamanie i przygotowanie do druku Marzenna Łopaciuk CMYK-DTP STUDIO Korekta Halina Zalewska Copyright © for the text by Grzegorz Turniak & Jacek Santorski, 2011 Copyright © for the Polish edition by JS & Co Jarosław Szulski Wydanie drugie poprawione JS & Co Dom Wydawniczy www.szulski.com polecamy księgarnię online: www.jaceksantorski.pl Dystrybucja Platon Sp. z o.o. ul. Sławęcińska 16, Macierzysz, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel.: (022) 329 50 00 fax: (022) 329 50 04 (24) platon@platon.com.pl www.platon.com.pl ISBN 978-83-931806-4-6Skład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\nDROGICZYTELNIKUTo jest nietypowa książka. Może Cię rozczarować. Może zaczarować. Jej celem jest pobudzenie Twojej świadomości. Oderwanie Twoich myśli od utartych ścieżek. Otwarcie głowy i serca. Wsparcie procesu wewnętrznych przemian. W ten sposób chcemy Ci pomóc w karierze,w odkryciu i realizacji Twojej życiowej misji, Twojej „legendy”. Napisaliśmy ją niespełna pięć lat temu. Jednakże rozważając to, co się stało przez te około 1800 dni, zauważyliśmy, że z jednej strony żyjemy w innym świecie niż ten, w którym ta książka powstała, z drugiej natomiast mamy przemożne przeświadczenie, że jest ona dzisiaj jeszcze bardziej potrzebna. Potwierdzeniem może być również fakt, że od ponad roku dostajemy coraz więcej zapytań, gdzie można znaleźć Alchemię kariery, której autorzy piszą, że w dzisiejszych czasach pracodawca niczego nie może ci obiecać, a ty im wcześniej weźmiesz sprawy w swoje ręce, tym szybciej odnajdziesz najlepsze możliwe sposobności i rozwiązania. Bo dzisiaj jedno jest już pewne – że „timing is everything”. Inspiracją do uaktualnienia książki był także tekst w „Harvard Business Review” o książce, która wskazuje, że dobry lider umie najpierw zarządzać sobą, potem siecią, a dopiero w następnej kolejności ludźmi1. Znajdziesz na tych stronach szereg wskazówek, rad, strategii, technik pracy nad sobą – zarówno zaczerpniętych z kilku książek, które uważamy za szczególnie cenne, jak i wynikających z naszego doświadczenia. Przygotowując wydanie Alchemii kariery 2012 wzmocniliśmy te fragmenty, które okazały się szczególnie przydatne i pomocne dla naszych klientów i czytelników. Te – na szczęście nieliczne – które dziś mogą się wydać mniej aktualne, pozostawiamy w pierwszym wydaniu książki. Wszystko, co Ci, Czytelniku, proponujemy będzie pomocne pod warunkiem, że podejdziesz do naszych przemyśleń i doświadczeń twórczo, selektywnie i odważnie, że odkryjesz w sobie determinację do realizacji tych idei, które uznasz za swoje. Mamy nadzieję, że przeczytasz całą naszą książkę. Chociaż z ostatnich badań czytelnictwa wynika, że nawet 20 proc. osób z wyższym wykształceniem nie czyta rocznie więcej niż trzy strony, więc nasze założenie może wydać się naiwne. Mówiąc jednak serio – jeżeli sięgnąłeś po tę książkę, jeśli nie przypadkiem zwróciłeś się do nas jako do autorów, to jesteśmy przekonani, że i ty, i my należymy do grona, które zaprzecza tej smutnej statystyce. Zachęcamy, abyś, przeglądając naszą książkę, zatrzymywał się na interesujących Cię fragmentach, a potem zdecydował, czy tylko na tym poprzestaniesz. Jednym z paradoksów czasu, w którym żyjemy, jest – z jednej strony – potrzeba zgłębiania ważnych myśli, teorii i modeli działania, z drugiej zaś – konieczność wyłapywania z bardzo wielu źródeł istotnych praktycznych elementów. Nasza książka jest przewodnikiem po lekturach i zbiorem doświadczeń bardziej aniżeli prezentacją jednej, w pełni spójnej, eleganckiej teorii i wynikającego z niej modelu postępowania. Z drugiej strony – kilka założeń, którymi się kierujemy, konsekwentnie stanowi DNA naszej książki. To przede wszystkim przeświadczenie, że im bardziej nasz świat jest zmienny, nieprzewidywalny, a nawet, mówiąc słowami prof. Witolda Orłowskiego – „świat oszalał”, to działając uważnie, przytomnie, roztropnie, podejmując odpowiedzialność, „pielęgnując własny ogród”, nie czekając, aż „ktoś przyniesie ci kwiaty”, możesz w świecie otaczających trudności jeszcze skuteczniej wygrywać. Pewnie zastanawiałeś się, dlaczego w tytule naszej książki znalazło się słowo „alchemia”. Być może to właśnie ono przyciągnęło Twoją uwagę. Musimy jednakże ustalić wspólny język. A potem – o co chodzi z tą „moją legendą”? Co to znaczy, że „droga”, „proces” mogą być dla mnie niemniej istotne niż sam cel? Zależy nam na tym, abyś stawiał sobie pytania, ponieważ taki stan umysłu daje przewagę nad samym szukaniem odpowiedzi. Wieloznaczność, nieuchwytność metafory „alchemii kariery” służyć ma pobudzeniu, a także szczególnemu otwarciu Twojego umysłu. Jeśli zadajesz sobie tylko łatwe pytania, to w życiu będzie Ci trudno. Gdy zadajesz trudne pytania – będziesz miał w życiu łatwiej. Zadawanie sobie właściwych pytań i uczciwe odpowiadanie na nie pomoże Ci otrzymać to, co chcesz. W życiu trzeba zadać pytanie na kilka sposobów, zanim odnajdziemy właściwą odpowiedź. Paradoksalnie – najlepsze decyzje podejmujemy intuicyjnie, lecz bazując na solidnym zbieraniu faktów. Twój racjonalizm, pragmatyzm, a zwłaszcza zdolność do logicznego myślenia wystawimy też na inną próbę: zwracając Twoją uwagę na konieczność oderwania się od tradycyjnego, „linearnego”, „hierarchicznego” podejścia do kariery, do drogi osobistego rozwoju, będziemy Cię jednocześnie zachęcali do stawiania celów, robienia planów, ustalania strategii. Bo alchemia kariery to ciągłe stawanie się, a nie długofalowe planowanie kariery. Dzisiejszy model kariery to koncentracja z elementami dywersyfikacji. Doradzając, żebyś – selektywnie – korzystał z najnowszych technologii uczenia się, poszukiwania informacji i samodoskonalenia, będziemy się odwoływali do klasyków psychologii i nauki o zarządzaniu, a nawet do historycznych tradycji i starożytnych źródeł. Może sięgniesz po którąś ze wskazywanych przez nas lektur i pójdziesz w głąb? Lektura naszej książki powinna Cię uczulić na to, że w dzisiejszych czasach wygrywają ci, którzy „tyranię albo” zamieniają na „magię i”. Zatem: i „twarde”, „linearne”, „logiczne”, „strategiczne” podejście do twojego życia, i „proces”, „droga mniej uczęszczana”, „eksperyment”, „przygoda”… Zaczynasz się już zastanawiać, o co tu chodzi?…\nAlchemicy uczą nas, że kiedy staramy się być lepsi, niż jesteśmy, wszystko wokół nas staje się doskonalsze. P. Coelho, Alchemik\nTWOJA KARIERAZatrzymaj się i rozważ: co jest dla ciebie w życiu naprawdę ważne? w jakim świecie przyszło nam żyć? w jaki sposób pojmujesz swoją karierę? w jakiej roli i w jakiej firmie pracujesz lub chcesz pracować (etap rozwoju, kultura, styl przywództwa) albo jaką prowadzisz? Następnie pomyśl o sobie: jakie miejsce zajmujesz w firmie? jak się zmieniasz i na jakim etapie swojego rozwoju jesteś? z jakim nastawieniem kierujesz swoim życiem? Jeżeli już rozejrzałeś się wokół i zastanowiłeś się nad sobą, rozważ ciekawe opcje strategii własnej kariery lub rozwoju własnego biznesu. Skorzystaj z modeli, po które w ostatnich latach sięgają najlepsi…\nOTOCZENIEJeden z naszych ulubionych autorów John Boogle w książce „Enough” („Dosyć”) jeszcze przed ostatnim kryzysem finansowym ostrzegał, że świat finansów, biznesu i sposób życia, zwłaszcza w zachodniej kulturze, zatracają równowagę podstawowych parametrów – na przykład od takich jak wartość wirtualna wobec ich wartości księgowej albo marketing i sprzedaż wobec rzeczywistej wartości produktów. Jeśli nawet kilka lat temu dostrzegali to nieliczni, to dzisiaj doświadczamy tego wszyscy. Żyjemy w świecie przeciążeń, zaskakujących zmian, nieoczekiwanych zagrożeń czy nawet wizji katastrof, a z drugiej strony – równie niewyobrażalnego rozwoju myśli ludzkiej, technologii, począwszy od Facebooka, informatycznych „chmur” po odkrycia genetyki, biologii molekularnej czy fizyki. Dziś musimy „żyć tak, jakby miało się zdarzyć najlepsze, ale być przygotowani na najgorsze”. Przedsiębiorcy i powoływane przez nich organizacje realizują swoje wizje, odwołują się nawet bardziej niż przed kryzysem do swoich misji i wartości, jednocześnie świadomi, że strategie będą wymagały korekt, a budżet, który stanowił realny i symboliczny punkt odniesienia, źródło bezpieczeństwa menedżerów, także tych, którzy zarządzają zasobami ludzkimi, może być modyfikowany z dnia na dzień. To, co za chwilę napiszemy o „alchemii kariery”, nie jest – mamy nadzieję – ucieczką w stronę magicznego myślenia w sytuacji, gdy racjonalny umysł zawodzi, lecz opcją poszerzenia spektrum świadomości, dotarcia do wszystkich naszych intelektualnych i intuicyjnych zasobów, które pomagają nam skutecznie surfować po wzburzonych morzach i oceanach współczesnego świata. Odkryj w sobie alchemika Czy nie jest tak, że w codziennym zabieganiu, niesamowitym nacisku obowiązków i tego, co nas kulturowo ukształtowało, nagle zagubiliśmy siebie? Że pracując ciężko dzień po dniu, ścierając pot z czoła, awansując, napinając się, coraz mniej rozumiemy sens tego wszystkiego? Stajemy się bardzo materialistyczni, zatracając gdzieś aspekt duchowy swojego życia. Zapominamy, że życie zawodowe może być okazją do wewnętrznej przemiany, do wspinania się na coraz wyższe poziomy także na wewnętrznej ścieżce naszego rozwoju. Dlaczego alchemia kariery Lubię pełną metaforycznej zadumy książkę Paulo Coelho Alchemik. Prowadząc wykłady na temat metod poszukiwania pracy i zarządzania karierą, zorientowałem się, że warto skorzystać z tej skarbnicy przemyśleń. Potem natknąłem się na książkę Charlesa Handy’ego Alchemicy, w której porównuje on współczesnych przedsiębiorców i profesjonalistów do poszukiwaczy kamienia filozoficznego. Udaje im się go odnaleźć, ponieważ nauczyli się poszukiwać tajemnicy życia w sobie i traktować poszukiwanie jako ścieżkę rozwoju. Poruszając się po świecie i aktualizując stale jego „mapę”, równocześnie pracują nad „mapą” samego siebie, swoich talentów i możliwości. Współczesna alchemia to w istocie aktualizowanie obu tych „map”. Młodych ludzi, kończących szkołę średnią czy studia, czeka dzisiaj trudne wyzwanie. Stają na progu życia zawodowego, w którym dotychczas liczyła się kariera polegająca na szybkim pięciu się po szczeblach hierarchii. Dzisiaj jednak na jedno życie zawodowe składa się wiele karier. O ile bowiem kiedyś kariera polegała na szukaniu uznania w świecie zewnętrznym, o tyle dzisiaj coraz ważniejsze staje się to, żeby pośród różnych zadań, jakie napotykamy w kolejnych miejscach pracy, urzeczywistniać swój potencjał i podążać za „własną legendą”. To wyzwanie nie tylko dla ludzi młodych, ale również dla tych, którzy mają bogatsze doświadczenia zawodowe i życiowe. Otoczenie naciska, abyśmy robili to, co „sensowne” (czyli przynoszące pieniądze), a nie to, co nas pasjonuje. Łatwo wtedy zejść ze swojej ścieżki, przeoczyć „znaki”. Nie jest zaś proste znalezienie w pędzącym świecie przewodnika, który wesprze, dostrzeże nasz talent. Mimo wszystko, a może właśnie dlatego, warto próbować stawać się „alchemikiem” swojej kariery. Grzegorz Turniak Alchemicy postrzegali świat jako całość, przenikniętą jedną, wspólną dla wszystkich zjawisk materialnych i niematerialnych tajemnicą. Szukając kamienia filozoficznego, wpadali w pułapkę, bo była to substancja niemożliwa do uzyskania. Oczywiście fizycy i inżynierowie wiedzą, że istnieje metoda przekształcania atomu ołowiu w atom złota. Jest to jednak ekonomicznie nieefektywne. Jednocześnie jednakże alchemia to również dążenie do przemiany, podniesienia jednostki na wyższy poziom rozwoju, poszukiwanie światła ukrytego pod korcem schematycznego myślenia, utartych zasad czy „jedynie słusznych” idei. Podobnie bywa z nami. Chcemy się wspinać po szczeblach kariery, które już nie istnieją. Wciąż dźwigamy bagaż i szukamy samorealizacji w ramach modelu, który jest coraz mniej aktualny. Ciągle korzystamy z map otaczającego nas świata sprzed 10, 20, 40 lat. Ale już samo poszukiwanie ma głęboki sens. Trzeba więc dalej szukać „kamienia filozoficznego”, tylko zaopatrzyć się w nowe receptury, nowe mapy. Część osób pojmuje karierę, sukces wyłącznie w aspekcie osiągnięć materialnych, sławy lub władzy. Tymczasem dawni alchemicy czytali, studiowali, byli ciekawi i dociekliwi. Próbowali, choć, jak już powiedzieliśmy, szansę na uzyskanie kamienia filozoficznego mieli zerową. Wskazali nam jednak, jak ważny i wzbogacający jest sam proces poszukiwania. Kariera też jest pewnym procesem. Rezultat jest ważny, ale nie najważniejszy. Istotniejsze może być samo to, jak się starałem, to, że próbowałem. To zaś wiąże się z ogromną pracą wewnętrzną. Stawanie się, przechodzenie ścieżki kariery wymaga pokonania iluś wewnętrznych etapów, iluś inicjacji na poszczególnych poziomach. Nie pamiętają o tym ci, dla których ważny jest tylko rezultat w świecie zewnętrznym. A przecież tak naprawdę nie chodzi o sukces tylko w takim wymiarze. Osiągając sukces, awans, warto pokazać otoczeniu, że jestem człowiekiem, który podąża za „własną legendą”, mam satysfakcję z tego, co robię, oddaję temu serce. Także to, a nie tylko zewnętrzne osiągnięcia, wspiera nasze poczucie własnej wartości, nadaje sens naszemu życiu. Psychologowie społeczni i socjologowie odnotowują w ostatnich kilku latach niesłychany zwrot całych społeczności w stronę zapotrzebowania na magię. Widać to choćby w USA. Z tamtejszych badań wynika, że mimo potęgi przemysłu farmaceutycznego w postępie trygonometrycznym rozwija się przemysł parafarmaceutyków, zdrowej i naturalnej żywności, ziół itp. Ponad połowa Amerykanów woli iść do znachorów, wróżek, zioło – i naturoterapeutów niż do lekarzy i klinik. Coraz częściej ludzie w różnym wieku zwracają się w stronę magii, ezoteryki. Rośnie zapotrzebowanie na wróżki, różne sekty. Oznacza to, że potrzebujemy czegoś więcej niż to, co „pragmatyczne” i „racjonalne”. Z drugiej strony powinniśmy jednak bardzo uważać, aby poszukiwanie „alternatyw” nie sprowadziło nas na manowce. Socjologowie i psychologowie społeczni zwracają także ostatnio uwagę na narastające poczucie zagubienia i zagrożenia, doświadczane przez bardzo wielu ludzi w świecie, który się na nowo definiuje. Jesteśmy rozczarowani zachodnią cywilizacją. Powoduje to w naturalny sposób, iż człowiek, w ramach tzw. regresji, może cofać się do stanów umysłu małego dziecka. A dziecko ma zapotrzebowanie na magię. Zawiedzeni ograniczeniami nauki czy „racjonalnego umysłu”, nie musimy się jednak cofać. Według Kena Wilbera, wychodząc od kartezjańskiego poziomu świadomości, możemy wybrać drogę wstecz (magiczne myślenie) albo do przodu (transcendencja, mistycyzm). Taką perspektywę proponujemy włączyć do twoich poszukiwań. Prawdziwą duchowością nie jest zapełnienie świata cudownymi „kuracjami” ani duchami, dobrymi lub złymi, tylko dostrzeżenie tajemnicy w głębokiej prostocie tego, czym jest na przykład słuchanie drugiego człowieka i bycie słuchanym. I odkrywanie w tym miłości. Także pamiętanie o tym, że jedne działania powinny być zorientowane na cel, a inne tylko na proces. Że wielka moc kryje się w kilku bardzo prostych regułach życia – można ją odkryć, np. czytając Pismo Święte, praktykując zen, próbując zrozumieć drogę i nauczanie Jana Pawła II albo czytając rozmowy z Dalajlamą. Tybetański mnich, słynący z niezwykle czystego serca i głębokiego współczucia, nade wszystko zaś wrażliwy na miłość, prawdę i wewnętrzną wolność ludzi, został z ukrytego gdzieś w górach klasztoru przywieziony do Europy. Wylądował w Paryżu. Rozejrzał się po lotnisku i zaczął szlochać. Nie mógł się uspokoić przez kilkadziesiąt minut. W końcu, dopytywany przez zaintrygowanego przewodnika, wyjaśnił: – Zobaczyłem nagle tłum rozbieganych, zestresowanych, całkowicie zagubionych ludzi. Oni nie znają miłości. Zrobiło mi się ich tak głęboko, głęboko żal… Zwrot „alchemia kariery” dostraja się zatem do stanów ducha i tęsknot współczesnego człowieka, jednakże chodzi w nim także o „chemię”. Chemia i alchemia kariery to poszukiwanie istoty tego, co stanowi spełnienie życiowe i profesjonalizm w dzisiejszej rzeczywistości zawodowej. Kiedyś było wiadomo, że profesjonalista to lekarz czy adwokat. Dzisiaj wchodzimy w taką cywilizację, w której profesjonalistą jest, jak stwierdzają James Champy i Michael Hammer, ktoś, kto według najwyższych standardów robi to, czego się podjął, a nie to, co mu kazano. Z tym wiąże się poszukiwanie sukcesu nie tylko w świecie zewnętrznym, lecz także w świecie wewnętrznym. Na szczęście coraz więcej ludzi, szczególnie młodych, tak właśnie rozumuje. Zmienia się postrzeganie własnej roli w społeczeństwie. Ludzie dostrzegają, że wspinanie się po coraz wyższy status, władzę, pieniądze grozi brakiem szczęścia, życiem w napięciu, nadmiarem stresu, brakiem szacunku i poczucia wnoszenia wkładu i znaczenia. Kiedy idziesz w kierunku jakiegoś celu, bardzo ważne jest, abyś zwracał uwagę na drogę. To właśnie droga najlepiej uczy nas, jak tam dotrzeć, i to droga wzbogaca nas, gdy nią podążamy. To samo tyczy się celów w twoim życiu. Efekt będzie czymś lepszym lub gorszym, w zależności od tego, jaką wybierzesz drogę do jego osiągnięcia. Paulo Coelho, Pielgrzym Sztuką jest tworzyć proces swego życia. Trzeba mieć do tego odwagę i mądrość. Coelho w swoim Alchemiku przestrzega, by nie zostać w sklepie z kryształami, nie zatracić się w odkurzaniu, polerowaniu kryształów, nie zapominać, nie odrzucać marzenia i nadziei, że kiedyś dotrze się do Mekki. Sukces w życiu można osiągnąć poprzez podróż w głąb siebie, poprzez poszukiwanie „własnej legendy”. Potrzebny jest do tego entuzjazm i pewnego rodzaju zdolność do zabawy. Nie osiągniemy tego, jeżeli zdusimy w sobie „dziecko”, jego radość i ciekawość świata. Jednocześnie pamiętaj, że życie nie jest tylko zabawą, że czasem boli, warto zatem i trzeba być dzielnym. Trzeba wiedzieć, kiedy nadchodzi właściwy czas, aby odejść z jednej pracy do innej. Odnalezienie i spełnienie życiowego powołania to duże wyzwanie. Nie oczekuj, że świat będzie wspierał twoje marzenia. A to one są zalążkiem twojego sukcesu i narzędziem do osiągnięcia satysfakcji i spełnienia. Pomagają znieść beznadziejne sytuacje i wskazują ci ścieżkę ucieczki. Dobry posiłek, tak jak wiersz czy życie, posiada swoistą równowagę oraz różnorodność, pewną spójność i odpowiedniość. Gdy ktoś nauczy się radzić sobie w kuchni, nie powiela już całych posiłków, tylko raczej manipuluje składnikami i sposobem ich dobierania. Posiłek improwizowany będzie się różnił od zaplanowanego i z pewnością będzie bardziej ryzykowny, ale za to bardziej prawdopodobne, że będzie pyszną niespodzianką. Improwizacja może być albo ostatnią deską ratunku, albo ustalonym sposobem budzenia kreatywności. Czasem wzór spontaniczny może się stać wzorem wyboru… Mary Catherine Bateson, Composing a Life (Komponowanie życia) Różne koncepcje kariery Znajdujemy się w takim punkcie rozwoju cywilizacji, w którym konsekwentnie wyczerpują się modele wypracowane i stosowane dotychczas w różnych dziedzinach życia społecznego i indywidualnego. Warto więc zmienić diametralnie także sposób myślenia o karierze, sukcesie osobistym, zawodowym. Chcielibyśmy, żeby ta książka pomogła ci oderwać się od koncepcji drogi zawodowej, jaką zapewne przekazali ci rodzice, szkoła, jaką nasiąknąłeś w społeczeństwie. Jest to koncepcja linearna. A chodzi o to, żeby się otworzyć na podejście nielinearne, w którym nie ma już sensu mówić o projektowaniu kariery w dotychczasowym znaczeniu. Tradycyjnie pojęcie kariery jest zarezerwowane dla tych, którzy osiągają satysfakcję dzięki wykonywaniu szanowanego zawodu i uzyskiwaniu coraz wyższych stanowisk. Tak też ten termin jest definiowany w słownikach. Kariera powodzenie w życiu, zdobywanie coraz wyższych stanowisk w pracy zawodowej, naukowej, społecznej itp., osiągnięcie jakiegoś celu zapewniającego dobre widoki na przyszłość; dobra pozycja życiowa: Robić, zrobić wielką, wspaniałą, zawrotną, błyskawiczną, światową karierę. Marzyć o (wielkiej) karierze. Zwichnąć komuś karierę przebieg pracy zawodowej człowieka w ciągu jego życia; zawód, fach, stanowisko: Kariera aktorska, filmowa, wojskowa. Kariera naukowca, nauczyciela Słownik języka polskiego PWN, 1978 Kariera to droga profesjonalnego rozwoju, którą człowiek ma zamiar przejść w swym zawodowym życiu. Rozumienie tego pojęcia jest zawsze bardzo subiektywne, co oczywiście nie jest błędem, gdyż każdy ma prawo do innego spojrzenia na karierę, ponieważ każdy chciałby co innego w swym życiu zawodowym osiągnąć. Aby zaplanować karierę, trzeba wybrać sobie określony cel lub cele, które chciałoby się osiągnąć w życiu zawodowym. Korzyści z indywidualnego planowania kariery: osoba planująca ma poczucie kreowania własnego losu wybiera świadomie własną drogę zawodową znajduje swoje mocne strony i analizuje własne możliwości konkretyzuje, uściśla własne cele, które stają się po tym bardziej osiągalne mobilizuje się do dalszego rozwoju jest zadowolona z tego, co robi. Zwiększa to zadowolenie z wykonywanej pracy. http://pl.wikipedia.org/wiki/Kariera Termin „kariera” jest jednak używany także w odniesieniu do każdej wartościowej społecznie postawy przyjmowanej w życiu. Przykładem interesującej typologii kariery jest propozycja D.T. Halla zawarta w książce Careers In Organizations (cytują ją Peter Makin, Cary Cooper i Charles Cox w książce Organizacje a kontrakt psychologiczny. Zarządzanie ludźmi w pracy). Formułuje on następujące znaczenia tego terminu: Kariera jako posuwanie się naprzód (sekwencja etapów czy awansów w ramach tego samego lub różnych zajęć, przy czym generalnie kolejne stanowisko jest „lepsze” niż poprzednie) Kariera jako zawód (względnie długi okres wykonywania zawodu i zdobywanie w nim niezbędnego doświadczenia) Kariera jako sekwencja prac na przestrzeni życia (seria wykonywanych prac w różnych organizacjach, bez względu na kolejne zawody czy hierarchię organizacyjną) Kariera jako sekwencja doświadczeń związanych z rolą (obejmuje każdą życiową rolę, nie tylko związaną z pracą, dotyczy z jednej strony spraw wewnętrznych uważanych za ważne i cenne, z drugiej – formalnej pozycji, prawnych powiązań i stylu życia). Typy kariery Stan gotowości (człowiek wybiera charakter zajęcia i porusza się w jego ramach w całym życiu zawodowym, ujawniając wysoki poziom zaangażowania, np. adwokat, księgowy). Liniowy (człowiek robi systematyczne postępy w jakimś charakterze pracy, np. kierownik, wspinający się stopniowo po szczeblach w firmowej hierarchii). Spiralny (człowiek przestawia się co kilka lat z jednego zajęcia na drugie, za każdym razem wykorzystując i rozbudowując umiejętności i doświadczenia z poprzednich prac, np. osoba, która przechodzi od zarządzania do nauczania w szkole biznesu, a potem staje się konsultantem ds. zarządzania). Przemianowy (człowiek często zmienia prace, które mogą się bardzo różnić, np. ktoś po szkole wykonuje prostą pracę w fabryce, po roku lub dwóch wstępuje do marynarki handlowej, potem jest magazynierem w domu towarowym i być może wtedy zaczyna się przygotowywać do pracy wymagającej szczególnych kwalifikacji). wg M. Driver, Career Concepts. A New Approach to Career Research, w: R. Katz (red.), Career Issues in Human Resource Management Nowe sposoby myślenia Jednymi z pierwszych, którzy zaproponowali odejście od tradycyjnego rozumienia drogi zawodowej, byli Werner Lanthaler i Johanna Zugmann, autorzy książki Akcja JA. Nowy sposób myślenia o karierze. Jako powód, dla którego należy w nowy sposób spojrzeć na drogę zawodową, wskazali pięć częściowo powiązanych procesów: dehierarchizację struktur przedsiębiorstwa, informatyzację gospodarki, tworzenie nowej wartości przez nowe rynki, urynkowienie rynku pracy, indywidualizację. Poruszanie się w niepewnych i zmiennych warunkach, w których na dodatek oczekuje się od nas coraz więcej odpowiedzialności, wymaga siły ducha i dobrze funkcjonujących stosunków międzyludzkich (rodzina, grono przyjaciół, sieć kontaktów zawodowych). Charles Handy mówi z kolei o nowej koncepcji pracy, nazwanej przez niego „portfelową”. Idea ta pomaga osiągnąć równowagę między pracą i wypoczynkiem, zobowiązaniami a innymi aktywnościami. Podobnie jak w zarządzaniu inwestycjami, portfel to zbiór różnych instrumentów, rozwiązań i możliwości. W skład portfela pracy mogą wchodzić: praca za pensję lub honorarium, będące formami płatnej pracy, prowadzenie domu, wolontariat, nauka przez pracę, praca bez wynagrodzenia. Portfele różnych ludzi będą miały różny, odmienny charakter. Zależnie od wyznawanego systemu wartości, talentów, aktualnych preferencji i możliwości czy etapu życia. Wypełnianie zawartości portfela powinno być procesem sterowanym. Jeśli nie będziemy tego robić świadomie, nasze portfele zadań staną się przepełnione. W sferze pracy, biznesu, nauki, techniki pojawia się – w mniejszym lub większym stopniu – podobny chaos, nielinearność jak w życiu społecznym. Społeczeństwa europejskie i amerykańskie starzeją się. Dzięki postępom medycyny więcej z nas żyje dłużej, a z tego wynikają nowe problemy, ale i nowe możliwości. Choćby w sprzedaży, ponieważ teraz można myśleć o tysiącach usług dla ludzi, którzy niegdyś nie istnieliby już na tym świecie, bo są po siedemdziesiątce czy osiemdziesiątce. Przebojem jednego z banków detalicznych okazał się np. kredyt brany przez emeryta dla wnuka. W ostatnich latach odpowiedzialni politycy i przedsiębiorcy myślą, jak zagospodarować „zasoby ludzkie” w wieku 50+. Powstał już nowy zawód – effectives & wellness coach. Tacy specjaliści mają za zadanie chronić pracowników przed wypaleniem, a także szczególnie troszczyć się o to, aby ludzie, przechodząc przez kolejne dekady życia zawodowego, odświeżali swoją energię i kompetencje. Jako mówca i trener brałem udział w warsztatach dla różnych organizacji, które zajmują się tym, aby osoby w wieku 50+ zaczęły inaczej myśleć o swojej karierze, a młodzi z tzw. generacji Y mogli korzystać z doświadczenia starszych pracowników. W Polsce jesteśmy dopiero na początku tej drogi. Grzegorz Turniak Najlepsze kariery powstają przeważnie tam, gdzie innym nawet nie przemknie to przez myśl. W przyszłości nie będzie prawie wcale „dożywotnich” miejsc pracy. Epoka karier liniowych dobiegła końca. Werner Lanthaler, Johanna Zugmann, Akcja JA Trzeba się też liczyć ze zmieniającymi się wzorami rodziny. Mamy, zwłaszcza w Europie i USA, coraz więcej singli, którzy się w pełni świadomie decydują na budowanie świata intymnego przez grono najbliższych przyjaciół w oparciu o system wartości, a nie więzy krwi lub zakładanie rodziny. Pojawiła się np. we Francji moda na wychowywanie dziecka przez kobietę, która decyduje się (choć czasem z konieczności) na samotność, ale nie jest osamotniona. Ktoś może powiedzieć, że to nienaturalne, przynajmniej z punktu widzenia powszechnego stereotypu rodziny. Ale także w przyrodzie samice wielu zwierząt żyją dłużej niż samce, a tylko niektóre gatunki, jak słonie, mogą być dla nas przykładem wierności. Nawet jeśli nie powinno tak być, to nowe modele rodziny – od samotnych matek lub ojców, po poliandrię i poligamię, związki homoseksualne kobiet i mężczyzn – stają się faktem. Rozważając sprawę różnorodności ścieżek kariery zawodowej warto pamiętać, że w tle mamy podobne zróżnicowanie wzorców, sposobów życia, kochania, tworzenia wspólnoty uczuciowej, społecznej, sąsiedzkiej, przyjacielskiej, rodzicielskiej. To wszystko w tej chwili jest w ruchu. Kiedyś był jeden wzór – mieściłeś się w nim, czyli byłeś zdrowy, nie mieściłeś się we wzorcu, to społeczeństwo cię eliminowało. Ludzie żyli głównie dla weekendów i marzeń o emeryturze, tracąc radości z wykonywania pracy, którą się kocha. Zatem dzisiaj trzeba mówić o zarządzaniu karierą, spełnieniem zawodowym, o kierowaniu swoim sukcesem, realizacją swoich misji. Do niedawna karierę w jakimś sensie „dostawało się gratis”. Ułatwiały ją tradycyjne rodziny i wieloszczeblowe firmy, które naturalnie podciągały ludzi wyżej, fundowały wyjazdy i szkolenia. Tymczasem dziś coraz częściej trzeba za swój rozwój płacić samemu, zainwestować w niego własne pieniądze. Ile wydajesz na narty albo inne rozrywki? A ile wydałeś na rozwój samego siebie, na książki, program komputerowy, szkolenie, spotkanie z fachowcem? Mam przyjaciela w Nowym Jorku. Na początku lat 80. wyjechał do Stanów. Żył jako freelancer – i w życiu osobistym, i zawodowym. Osiągnął pozycję wybitnego specjalisty. I dopiero mając 47 lat, zakochał się i ożenił. Zbudował dom pod Nowym Jorkiem. Żyje bardzo higienicznie: gra w tenisa, uprawia inne sporty, medytuje, dobrze śpi i żyje pulsacją życia. I pewnie stworzy, paradoksalnie, bardzo tradycyjną rodzinę, choć żył przez 46 lat w raczej nietradycyjnym paradygmacie. Jacek Santorski PS. Na początku 2011 roku dostałem od przyjaciela wiadomość, że urodziło im się dziecko.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Alchemia_kariery__Bierz_zycie_w_swoje_rece_-ebookRO/p0203262i020" target="_blank" title="Alchemia kariery. Bierz życie w swoje ręce! [Opracowanie zbiorowe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Alchemia kariery. Bierz życie w swoje ręce! [Opracowanie zbiorowe] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Informacje o cookies | Trening Fitness\nCiasteczka (cookies) to małe pliki tekstowe zapisywane z inicjatywy witryny przez przeglądarkę internetową, na dysku twardym użytkownika. Ciasteczka służą optymalizacji korzystania z witryny. Dzięki nim strona może zapamiętywać preferencje użytkownika i oferować dodatkowe funkcjonalności (jak elementy interaktywne).\nUżytkownik może w każdej chwili wyłączyć akceptowanie ciastek w przeglądarce, w tym celu należy odwiedzić jej opcje konfiguracyjne i wyłączyć obsługę cookies. Po tej operacji niektóre funkcje witryny mogą działać nieprawidłowo. Więcej informacji o ciasteczkach jest dostępne na stronie www.wszystkoociasteczkach.pl


Zioła - Tea Club\nZioła - Poradnik\nYerba Mate na upały?...\nYerba Mate to tradycyjny napój mieszkańców Ameryki Południowej. Degustowana od wieków przez Indian Guarani. Nazywana również herbatą paragwajską, mate, naparem z suszonych liści ostrokrzewu,... Czytaj więcej...\nPokrzywa zwyczajna -...\nChoć większości z nas pokrzywa zwyczajna nie kojarzy się dobrze, ta roślina to nie tylko chwast. Jak można sądzić z podań ludowych, od wielu wieków traktowano ją z szacunkiem ze względu na... Czytaj więcej...\nYERBA BEZ TAJEMNIC\nDLACZEGO WARTO PIĆ...\n4 razy "tak" dla czystka!\nCzystek to rodzaj krzewu, którego obecnie najczęściej można spotkać w Grecji i na Wyspach Kanaryjskich. Jego właściwości lecznicze znane są już od od IV wieku p.n.e., więc warto im się... Czytaj więcej...