Lata zmian — Google Arts & Culture\n6 maj 1989 – 3 paź 1991\nPamiętnik z czasów zjednoczenia Niemiec\nNiedziela, 7 maja 1989 roku\nDziś rano wybory. To znów było takie irytujące. Powiedziałem tej krowie z SED w komisji wyborczej, że od ośmiu tygodni czekam na hydraulika. Kran w ogrodzie ciągle kapie i nikt z tym nic robi. Zanotowała to sobie. Wieczorem w zachodniej telewizji mówili, że jakieś grupy po samodzielnym przeliczeniu głosów dowiodły, że wybory były sfałszowane. Tym razem chodzi o to, że wielu wyborców podobno skreśliło kandydatów Frontu Narodowego. Ludzie mieli po prostu wziąć udział, a nie robić zamieszanie. Ale to z pewnością zostanie zgłoszone. W takim razie nie ma szans na naprawienie mojego kranu.\nTa urna była używana w ostatnich wyborach powszechnych („Volkswahlen”) w Lipsku\nOstatnie wybory powszechne w oparciu o wspólną listę wyborczą („Einheitsliste”) stworzoną przez SED. Swój głos oddało 98,77% uprawnionych do głosowania, a według komisji wyborczej 98,84% z nich głosowało na kandydatów Frontu Narodowego. Dzięki monitorowaniu liczenia głosów w lokalach wyborczych niezależnym grupom udało się udowodnić, że wyniki wyborów zostały sfałszowane.\nŚroda, 7 czerwca 1989 roku\nNasz kolega z pracy, Stefan Wille, został działaczem na rzecz praw obywatelskich. O piątej po południu poszedł na Alexanderplatz, by zaprotestować przeciwko sfałszowaniu wyborów. Przeczytał o tym w biuletynach środowiskowych (Umweltblätter), które są wywieszone w kościele. Na placu niewiele się działo. Dużo policji i jeszcze więcej Stasi. Stefan szybko zmienił zdanie. Nie jest głupi. Teraz ma tak być siódmego dnia każdego miesiąca.\nPowielacz w Umwelt-Bibliothek\nW kwietniu 1987 r. w nieregularnych odstępach czasu w bibliotece środowiskowej (Umwelt-Bibliothek) w Berlinie zaczęto publikować około 1000 egzemplarzy biuletynów środowiskowych. Uwaga o treści „Nur für den innerkirchlichen Dienstgebrauch” (tylko do oficjalnego użytku w kościele) dawała jakąś ochronę przed organami państwa. Mimo to 25 września 1987 r. funkcjonariusze służby bezpieczeństwa wdarli się do siedziby społeczności żydowskiej, zarekwirowali powielacz i aresztowali wszystkich obecnych. Uroczyste czuwanie przed Zionskirche oraz oburzenie zagranicznych mediów sprawiły, że władze ustąpiły. Od tego czasu biuletyny środowiskowe stały się najbardziej znaną publikacją opozycyjną. Do września 1989 r. ukazały się trzydzieści dwa wydania.\nPocztówki z wakacji na Węgrzech\n2 maja 1989 r. Węgrzy rozpoczęli usuwanie zasieków na granicy z Austrią. Tak powstała dziura w żelaznej kurtynie. Wielu obywateli NRD pojechało na Węgry sprawdzić, czy udałoby się im przekroczyć granicę. Rozbijali namioty wokół ambasady RFN w Budapeszcie. Sytuacja była jeszcze spokojna, ale w powietrzu było już czuć narastający gniew.\nCzwartek, 3 sierpnia 1989 roku\nOkropna pogoda. Wczoraj średnia temperatura wyniosła 11,5°C – to był najzimniejszy sierpniowy dzień od 1893 roku. W nadbałtyckich kurortach ogłoszono czerwony alarm sztormowy, który oznacza też ogólny zakaz kąpieli. Ciocia Hiltrud przysłała pocztówkę z Cypru. Jest na niej starożytna świątynia na tle błękitnego nieba. Nigdy nie zobaczę tych krajów. Może Bułgarię czy Węgry. Moja córka Annabel napisała z Budapesztu, że lato zapowiada się ciekawie. Nie wiem, co ma na myśli.\nSobota, 2 września 1989 roku\nNajnowszy sport dla obywateli NRD – pokonywanie ogrodzenia ambasady. Może kiedyś dostaniemy za to medal olimpijski. W Budapeszcie i Pradze rozpętało się prawdziwe piekło. Tysiące ludzi siedzi w ogrodach ambasady, domagając się pozwolenia na wyjazd. Oby tylko Annabel nie postanowiła wziąć udziału w tych nowych zbiorowych protestach.\nFlagi do machania\n22 sierpnia ambasada RFN w Pradze została zamknięta dla odwiedzających. Coraz więcej obywateli NRD przechodziło przez ogrodzenie Pałacu Lobkowicza. Do czasu otrzymania zgody na wyjazd pod koniec września 1989 r. w ogrodach ambasady obozowało około 6000 osób. Zaledwie trzy dni później w ambasadzie koczowało kolejnych 7600 obywateli NRD.\nSobota, 7 października 1989 roku\nAleż była impreza z okazji 40-lecia. Wiwaty, uściski, śmiechy – jak gdyby nic się nie stało. Byliśmy na kiermaszu na Alexanderplatz. Heidelore stała przez pół godziny w kolejce po niebieskie naczynia z wzorem cebuli. Pozwoliłem sobie na dwa czy trzy piwa. Wieczorem obejrzeliśmy w telewizji demonstrację na Alexanderplatz. Tysiące młodych ludzi ruszyło do Palazzo Prozzo. W tym samym czasie nam udało się przytaszczyć zakupy do domu. Każdy musi nieść swój krzyż.\nNa swoją czterdziestą rocznicę NRD przygotowała bogaty program uroczystości. Podczas gdy dygnitarze świętowali w Pałacu Republiki, demonstranci domagający się demokratycznych reform zgromadzili się o 17:00 przy Zegarze Światowym na Alexanderplatz. Potem pomaszerowali na Pałac Republiki. Po zmroku siły bezpieczeństwa NRD odpowiedziały brutalnym atakiem.\nPoniedziałek, 9 października 1989 roku\nW końcu robi się naprawdę gorąco. Dziesiątki tysięcy ludzi wyszły na ulice Lipska. Byli tacy wściekli na starych pryków z biura politycznego SED. Wcześniej krążyły niedorzeczne pogłoski. W pracy mój kolega Stefan twierdził, że wokół Lipska rozmieszczono czołgi. Ale Gorbaczow oczywiście nie pozwolił ich użyć. Mimo wszystko dobrze, że zostałem w domu. Zamieszki wybuchły też w Berlinie.\nPoniedziałkowe demonstracje w Lipsku 9 października 1989 r.\nLothar König na poniedziałkowych demonstracjach\nPrzez wiele lat w kościele św. Mikołaja w Lipsku w każdy poniedziałek modlono się o pokój. Od marca 1989 r. ci, którzy złożyli podania o pozwolenie na opuszczenie kraju, po modlitwie zbierali się i szli na główny dworzec kolejowy. We wrześniu 1989 r. poniedziałkowa demonstracja stała się wskaźnikiem rosnącego napięcia i kryzysu politycznego. 9 października 1989 r. około 70 000 osób zebrało się i przemaszerowało przez centrum miasta.\nŚroda, 25 października 1989 roku\nAnnabel jest cała podekscytowana od czasu swojej letniej wycieczki do Budapesztu. Zastanawiała się nad przejściem granicy z Węgier do Austrii ze swoim chłopakiem. Ale nie chce uciekać, jeśli może spróbować coś zmienić tutaj na miejscu. Wczoraj poszła do Gethsemanekirche na „modlitwę informacyjną”. Potem wyruszyli przez Berlin do budynku Rady Państwa, by zaprotestować przeciwko wyborowi Egona Krenza na jej przewodniczącego. Na chodniku postawili zapalone świece. Skandowali hasła takie jak: „Egon Krenz – nie popieramy cię”, „Egon, Twój wybór to kłamstwo, naród cię nie wybrał” czy „Wyłącz telewizor, przyłącz się do nas!” Dlaczego akurat takie? Przynajmniej teraz telewizja jest ciekawsza niż kiedykolwiek.\nErich Honecker, sekretarz generalny SED i przewodniczący Rady Państwa (1976-1989)\nDemonstracja przeciwko Egonowi Krenzowi 24 października w Berlinie\nPo zastąpieniu Ericha Honeckera na stanowisku sekretarza generalnego SED Egon Krenz został wybrany na przewodniczącego Rady Państwa. W Gethsemanekirche napisano list protestacyjny oraz zdecydowano o wspólnym dostarczeniu go do Rady Państwa. Około 12 000 demonstrantów spokojnie przemaszerowało przez Berlin.\nPoniedziałek, 6 listopada 1989 roku\nPodczas lunchu Stefan powiedział, że wczoraj w Sophienkirche przy Hamburger Straße utworzono lokalne berlińskie struktury Partii Socjaldemokratycznej. Zaryzykował wstąpienie. Nasz szef wydziału, dr Schmidt, tylko mruknął: „Nie wychylaj się za bardzo. Jeśli sytuacja znów się zmieni, twoja głowa poleci pierwsza”. Stefan powiedział, że jego dziadek był kiedyś w SPD. Chociaż to była lewica przeciwna komunistom. Dziś dokładnie to należy zrobić. Są bardzo dobrze zorganizowani. Natychmiast po przyjęciu nowego członka pobierają pierwszą składkę członkowską – 20 marek. I w ten sposób jest to już koniec DSF (Towarzystwo Przyjaźni Niemiecko-Radzieckiej) i FDGB (Wolne Niemieckie Związki Zawodowe).\nPokwitowanie przyjęcia pierwszej składki członkowskiej w SDP\n5 listopada 1989 r. utworzono lokalne berlińskie struktury Partii Socjaldemokratycznej w NRD (SDP). Partia została założona na plebanii w Schwante 7 października 1989 roku. Stworzono też inne lokalne struktury i wybrano ich przewodniczących.\nPiątek, 10 listopada 1989 roku\nAnnabel poszła ze swoim chłopakiem na imprezę techno w jakiejś piwnicy czy gdzieś tam. Oboje wyglądali przedziwnie. Gdy nie wrócili do domu przed północą, zacząłem się martwić. Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Mój sąsiad Krause stał przed drzwiami do ogrodu z butelką wina musującego. „Mur jest otwarty” – cieszył się. Pandemonium na wszystkich przejściach granicznych, ale wszystko przebiega spokojnie. Krause stwierdził, że czekał na to 28 lat. Mam nadzieję, że dzieciom nic się nie stanie w tym całym chaosie. Pojawili się mniej więcej o świcie. Przez całą noc tańczyli na Kudamm. Annabel powiedziała, że była to najlepsza impreza w historii.\nWłasnoręcznie zrobione stroboskopy z 1986 r.\nBerlińska kultura techno narodziła się wraz z upadkiem muru. Ponowne zjednoczenie miało swoje początki w pustych piwnicach zaraz po 9 listopada 1989 roku. „Gdy mur upadł, rozległ się łomot, który dało się też usłyszeć w tej muzyce” – powiedział jeden z najpopularniejszych berlińskich DJ-ów, Tanith, opisując rolę techno jako ścieżki dźwiękowej do upadku muru berlińskiego.\nNiedziela, 12 listopada 1989 roku\nTo prawdziwa masowa migracja. Dworzec kolejowy Friedrichstraße pęka w szwach. Nikt już nie sprawdza dokumentów tożsamości. Byliśmy stłoczeni jak sardynki w wagonie kolejki S-Bahn. Tłumy ludzi na całym dworcu Zoo. Ruch został całkowicie zatrzymany. Zachodni Berlińczycy byli zaskoczeni liczbą mieszkańców Berlina Wschodniego. Zapytałem, gdzie można dostać 100 RFN-owskich marek „na powitanie”. Powiedziano mi, że w dowolnym banku lub urzędzie pocztowym. Na przedmieściach kolejki były krótsze. Co za różnica? Stanie w kolejce to dla nas żadna nowość. Atmosfera była wspaniała. Pracownik poczty wypłacił nam 100 zachodnich marek na głowę i przyłożył mały datownik na naszych dokumentach tożsamości.\nPonieważ emeryci w NRD nie mieli żadnych pieniędzy w walucie zachodnioniemieckiej, rząd przez długi czas oferował każdemu nowemu gościowi ze Wschodu powitalną kwotę 100 DM. Dzień po upadku muru ten hojny środek socjalny został automatycznie rozszerzony na masy przybywających ludzi.\nKolejka po powitalne pieniądze na Badstrasse w Berlinie Zachodnim, 11 listopada 1989 r. (zdjęcie: Matthias Schubert)\nWinfried Witzel opowiada o pieniądzach na powitanie\nCzwartek, 30 listopada 1989 roku\nNajnowsze szaleństwo to dzielenie muru na kawałeczki. Młodzi ludzie przyjeżdżają nawet ze Szwabii, żeby zdobyć kolorowy kawałek betonu lub drutu kolczastego. Wygrzebałem ze swojej skrzynki narzędziowej młotek i dłuto i wybrałem się tam z Heidelore. Całe to ciosanie i stukanie brzmiało, jakby tysiąc dzięciołów zaatakowało graniczne umocnienia. Niektórzy wynosili gruz całymi torbami. To najlepsze, co można zrobić z murem.\nPiątek, 15 grudnia 1989 roku\nDziś szef wydziału, dr Schmidt, polecił wszystkim pójść do działu personalnego i przynieść do recepcji swoje dane o zatrudnieniu. Stefan dostał szału i stwierdził, że roztropni towarzysze chcą zatrzeć wszystkie ślady swoich wspaniałych i szlachetnych działań. Dr Schmidt uparcie milczał. Ludzie z SED są teraz bardzo przygaszeni.\nAkta pracownika (Kaderakte) były czymś na kształt stale aktualizowanego profilu prowadzonego przez każdą instytucję – od szkoły aż po emeryturę. Osoba, której one dotyczyły, nie miała do nich wglądu. Za to Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego mogło korzystać z tych dokumentów w sposób nieograniczony. W 1989 r. akta zostały udostępnione pracownikom, choć często najpierw poddano je modyfikacjom.\nPiątek, 22 grudnia 1989 roku\nTeraz Brama Brandenburska też jest otwarta. Bariery odsunięto na bok. Ostatni raz przechodziłem tędy latem 1961 roku, kiedy byłem zaledwie małym szkrabem. Prawie uroniłem dzisiaj kilka łez. Zbliża się nowy rok. Co przyniesie? Zjednoczenie Niemiec? Annabel, która zawsze była tak krytyczna wobec NRD, nagle straciła swój entuzjazm. Ledwie ludzie pozbyli się Honeckera i spółki, a już truchtają za tłustym Kohlem. Kiedy ona będzie szczęśliwa?\nRozbiórka barier przy Bramie Brandenburskiej, 21 grudnia 1989 roku\nSylwester przy Bramie Brandenburskiej, 31 grudnia 1989 roku\nChoinka za murem berlińskim, 26 grudnia 1989 roku\nW obecności kanclerza RFN Helmuta Kohla i premiera NRD Hansa Modrowa Brama Brandenburska została ponownie otwarta. Dwaj szefowie rządów przeszli wspólnie przez Bramę. Mimo intensywnych opadów deszczu po obu stronach zgromadziło się ok. 100 000 osób.\nNiedziela, 24 grudnia 1989 roku\nChcieliśmy świętować Boże Narodzenie jak zawsze. Ale nastała nowa era. Kiedy sobie pomyślę, że tak trudno było w zeszłym roku zdobyć kilka czekoladowych Mikołajów czy pomarańczy... Zebraliśmy wszystkie nasze zachodnie pieniądze na czwarty tydzień adwentu i poszliśmy do Neukölln. Co za chaos, jaki stres... Annabel stwierdziła, że nie ulegnie materializmowi kapitalistycznego systemu społecznego. Gdzie to dziecko nauczyło się takich wyrażeń? Kupiliśmy jej Walkmana za 34,20 DM.\nPoniedziałek, 1 stycznia 1990 roku\nPoszedłem na koncert Hasselhoffa przy Bramie Brandenburskiej. Kiedy wszedł na scenę, cały tłum skandował „David! David!”. Heidelore miała łzy w oczach i szepnęła: „On wygląda nawet lepiej niż Frank Schöbel”. Potem zaczął śpiewać „I've been looking for freedom”. Nie rozumiałem słów. Ale wszyscy śpiewali razem z nim uniwersalną pieśń o wolności. To było słowo roku 1989.\nW 1989 r. singiel „Looking for Freedom” sprzedawał się w Niemczech w ponad 70 000 egzemplarzy dziennie. Przez osiem tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu list przebojów. W Sylwestra 1989 r. David Hasselhoff zaśpiewał tę piosenkę dla ponad pół miliona osób przy murze berlińskim.\nSylwester 1989 przy murze berlińskim\nPłyta „Looking for Freedom”\nPiątek, 12 stycznia 1990 roku\nZachodnie pieniądze się skończyły. W sumie nie było ich za wiele. Przynajmniej komunikacja miejska jest bezpłatna dla wschodnich berlińczyków. Dzięki temu można dotrzeć wszędzie. Tylko po co, skoro nie stać cię nawet na filiżankę kawy? Przynajmniej Annabel wciąż cieszy się wolnością. Poszła do Amerykańskiej Biblioteki Pamięci i wypożyczyła dużo do czytania. Mówi, że ludzie zwracają tam książki, których nie mogli oddać po wybudowaniu muru 13 sierpnia 1961 roku. Dzięki Bogu, że biblioteka nie naliczyła żadnych kar.\nWtorek, 16 stycznia 1990 roku\nWczoraj wieczorem w Lichtenbergu były wielkie zamieszki. Bramy centrali Stasi naprawdę powinno się symbolicznie zamurować. Tłum był tak rozzłoszczony, że ludzie wspięli się przez bramy i otworzyli je od wewnątrz. Później wdarli się do budynku i wyrzucali meble przez okna. Policja tylko spokojnie wszystkiemu się przyglądała. Wreszcie pojawił się Modrow wracający prosto z obrad okrągłego stołu – wgramolił się do swojego samochodu i oznajmił przez głośnik, że to wszystko jest własnością publiczną.\nNowe Forum wzywa do publicznych demonstracji\nGrupy obywatelskie zajęły biura Stasi w stolicach wielu landów już 4 grudnia 1989 roku. Nowe Forum wezwało do demonstracji przed siedzibą Stasi wieczorem 15 stycznia 1990 roku. Demonstranci wtargnęli na teren centrali.\nKarta członkowska komitetu obywatelskiego na rzecz rozwiązania Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego, wykorzystywana jako przepustka do budynków na Normannenstraße\nKomitet obywatelski powstał w biurze lidera Stasi Ericha Mielke w nocy 16 stycznia w celu doprowadzenia do rozwiązania Stasi. W tym samym czasie Centralny Okrągły Stół powołał grupę roboczą na rzecz bezpieczeństwa. Likwidacja Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego była w toku.\nCzwartek, 18 stycznia 1990 roku\nStefan w końcu stał się wielkim rewolucjonistą. W centrali Stasi powstał komitet obywatelski. Jego siedziba mieści się w biurze Ericha Mielke, szefa Stasi. W przyszłości budynek ma stać się muzeum. Sam Mielke przebywa w swoim prywatnym więzieniu, skarżąc się na złe warunki. Tereny Stasi monitoruje policja, a członkowie komitetu obywatelskiego mają własne identyfikatory. Stefan pokazał nam swój. Trochę nas zaskoczył.\nZwolnienie z pracy do udziału w Okrągłym Stole, 22 stycznia 1990 roku\nPiątek, 9 lutego 1990 roku\nStefan odwiedził nas w pracy i powiedział o swoich przygodach ze Stasi. Przekazał swoje zwolnienie z komitetu obywatelskiego do działu personalnego. Oczywiście wszyscy natychmiast się zgodzili, nawet dr Schmidt. Podpisał bez sprzeciwu. Ci, którzy lojalnie służyli starej władzy, będą teraz służyć nowej. A ci, którzy wychodzili przed szereg, nadal będą to robić. Obawiam się, że w przyszłości Stefanowi może stać się coś niedobrego.\nPraca w komitetach na rzecz rozwiązania Stasi stała się zajęciem na cały etat. W rezultacie rząd nakazał zwolnienie wszystkich zaangażowanych osób z ich stałych umów o pracę z zachowaniem wynagrodzenia.\nŚroda, 28 lutego 1990 roku\nHeidelore wróciła z wizyty u swojej siostry, Hiltrud, w Düsseldorfie. Strasznie się pokłóciły. Hiltrud powiedziała, że wszyscy ze Wschodu są leniwi i chciwi. Chcą pracować jak za Honeckera i żyć jak za Kohla. Mogą się zdziwić. Heidelore odpowiedziała jej na to, że ludzie z Zachodu myślą tylko o pieniądzach i nie mają żadnych ideałów. Co za wspaniałe perspektywy dla niemieckiej jedności.\n... i związki\nSobota, 3 marca 1990 roku\nWiele się dzieje w szkole. Annabel wkrótce będzie zdawać egzaminy maturalne i ciągle o tym mówi. Nie ma już lekcji w soboty. Dyrektorka została zwolniona. Jej była zastępczyni przejęła stanowisko, choć też była w SED. Niemal wszyscy wystąpili z partii. Po FDJ zostało wspomnienie. Zniesiono WOS. Nauczyciele nie są pewni, czego mają uczyć na historii i niemieckim. Po prostu pozwalają uczniom dyskutować między sobą. Wybrali nawet przedstawiciela uczniów. Można się domyślać, kto nim został...\nNiedziela, 18 marca 1990 roku\nPierwsze wybory, na które idzie się z własnej woli. Oczywiście zagłosowałem na Kohla. Dr Schmidt, nasz były szef wydziału, mówi, że Kohl myśli tylko o pieniądzach. Dlatego głosuje na PDS. Tyle że dzisiaj Wschód najbardziej potrzebuje właśnie pieniędzy. Jeśli Niemcy szybko się nie zjednoczą, zostaniemy sprzedani. Annabel zagłosowała oczywiście na swoich zielonych działaczy na rzecz obrony praw obywatelskich. To mili ludzie, ale wolałbym nie oddawać im kraju we władanie.\nPlakat wyborczy Deutsche Soziale Union (Niemiecka Unia Społeczna) na wybory parlamentarne 18 marca 1990 roku.\nPlakat wyborczy partii PDS, następczyni SED, na wybory parlamentarne 18 marca 1990 roku.\nZ wynikiem 40,6% głosów CDU wyraźnie wygrała wybory do Izby Ludowej, parlamentu NRD. Zmienne stanowisko w sprawie zjednoczenia dużo kosztowało SPD – ta partia dostała jedynie 21,8% głosów. PDS, następczyni SED, osiągnęła przyzwoity wynik 16,3%. Grupy obrony praw obywatelskich, które połączyły się jako Bündnis 90 (Sojusz 90), zostały politycznie zmarginalizowane, uzyskując wynik na poziomie zaledwie 4,8%.\nŚroda, 4 kwietnia 1990 roku\nStefan w końcu odszedł z naszego zespołu. Został oficjalnie oddelegowany do komisji ds. rozwiązania następcy Stasi, Amt für Nationale Sicherheit (Biuro Bezpieczeństwa Narodowego). Teraz przegląda akta Stasi. Podczas lunchu mieliśmy burzliwą dyskusję na ten temat. Dr Schmidt stwierdził oczywiście, że powinniśmy oddzielić przeszłość grubą kreską. Co to teraz za różnica, kto należał do Stasi? A mnie to naprawdę bardzo interesuje, a zwłaszcza Schmidt, ten stary dziad z SED.\n„Składana karta” (oficjalny identyfikator) pracowników Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego\nOd 15 stycznia 1990 r. Centralny Okrągły Stół zaczął korzystać z nieużywanych identyfikatorów Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego jako kart identyfikacyjnych swoich pracowników.\nArchiwa Stasi ujawniły, że czołowi członkowie wszystkich partii byli nieoficjalnymi współpracownikami Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego. Rozpoczęto szeroko zakrojoną debatę o tych, którzy byli informatorami Stasi. Począwszy od Izby Ludowej, osoby sprawujące ważne urzędy powinny podlegać weryfikacji.\nSobota, 5 maja 1990 roku\nDzisiaj kupiliśmy teren, na którym stoi nasz domek. Do tej pory mogliśmy z niego korzystać, ale nie był on naszą własnością. Tego typu rozwiązanie prawne istniało wyłącznie w NRD. Ma to być uporządkowane przed zjednoczeniem Niemiec. Każdy boi się, że nowi właściciele nieruchomości będą wyrzucani z domów, nawet jeśli niektórzy z nich mieszkają tam od dziesięcioleci. Zakup nieruchomości i wpisanie do rejestru gruntów powinny dać trochę pewności prawnej.\nUstawa o sprzedaży z 7 marca pozwala lokalnym władzom sprzedawać należące do państwa grunty właścicielom nieruchomości położonych na tym terenie. Ta możliwość zakupu w niskich cenach była dostępna do 3 października. W 2004 r. Federalny Trybunał Sprawiedliwości potwierdził jej legalność.\nAkt dotyczący prawa użytkowania majątku publicznego\nSobota, 2 czerwca 1990 roku\nBerlin się zmienia. Nie chodzi tylko o wielki mur, który jest szybko uprzątany. Otwierają też przejścia do stacji-widm. Na Alexanderplatz burzą ściany stacji metra i nagle pojawiają się schody, perony, tory. Byliśmy tak odizolowani, że czasami nie dostrzegaliśmy już nawet muru.\nBilety państwowego przedsiębiorstwa Kombinat Berliner Verkehrsbetriebe (BVB)\nSieci berlińskich kolei U-Bahn i S-Bahn zostały podzielone po 13 sierpnia 1961 roku. Kilka linii metra przechodziło przez Berlin Wschodni bez zatrzymywania się na stacjach, które nazywano „Geisterbahnhöfe” (stacje-widma). Wszystkie wyjścia były zablokowane przez władze komunistyczne. Wiele stacji metra, jak Stadtmitte i Alexanderplatz, było całkowicie podzielonych.\nNiedziela, 10 czerwca 1990 roku\nSłyszy się teraz najbardziej niesamowite historie. Krótko przed wymianą waluty Stasi sprzedała pracownikom swoje mienie. Wcześniej dostawali od firmy pieniądze w walizkach. Prawdziwe poruszenie wywołała afera szpiegowska Guillaume'a. Człowiek, który pozbawił władzy Willy'ego Brandta, obecnie mieszka w małym domku w Eggersdorf nad jeziorem Bötzsee. Tak ojczyzna dziękuje swoim bohaterom.\nWycinek z artykułu o umowie z Guillaumem\nGünter Guillaume, osobisty doradca kanclerza RFN Willy'ego Brandta, został zdemaskowany w 1974 r. jako szpieg NRD, aresztowany i ostatecznie wymieniony na zachodnich agentów wywiadu schwytanych przez blok wschodni. Otrzymał dom w Eggersdorf niedaleko Strausbergu. W 1990 r. w podejrzanych okolicznościach wszedł w posiadanie mienia Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego. Nie powiodła się żadna próba uchylenia tego uzgodnienia. Zachował dom aż do śmierci.\nBanknoty z banku państwowego NRD\nDzieci w wieku poniżej 14 lat mogły wymienić kwoty do 2000 marek wschodnioniemieckich po kursie 1:1. Osoby w wieku od 15 do 59 lat mogły wymienić maksymalnie 4000 marek po tym kursie, natomiast te powyżej 59 lat maksymalnie 6000 marek. Kwoty przekraczające te limity, w tym większe aktywa finansowe, przeliczane były wg kursu 2:1. Wymiana była dokonywana za pośrednictwem rachunków bieżących w bankach oszczędnościowych.\nPoniedziałek, 25 czerwca 1990 roku\nWymiana waluty zbliża się wielkimi krokami. Tajemnicze postacie kręcą się w okolicach dworca ZOO, Alexanderplatz i w innych miejscach. Wymieniają marki wschodnie na zachodnie po kursie 5:1. Normalnie trzeba założyć książeczkę oszczędnościową. 1 lipca każdy – w zależności od wieku – wymieni od 2000 do 6000 marek po kursie 1:1, a resztę 2:1. To bardzo dobry kurs. Jednak niektórzy nie chcą, by pieniądze przepłynęły przez ich konta. Boją się pytań o to, skąd je wzięli.\nNiedziela, 1 lipca 1990 roku\nCo za wspaniały dzień – zachodnie pieniądze dla każdego! Wczoraj sklepy wyprzedały wszystko. Każdy chciał wydać swoje ostatnie wschodnie marki. Dziś wczesnym rankiem cały splendor Zachodu zaczął się pojawiać na półkach. Schmidt, który działa teraz w PDS, narzeka, że niewiele osób będzie w stanie pozwolić sobie na te wszystkie przyjemności.\nPo wprowadzeniu marki niemieckiej towary z NRD straciły całą swoją wartość rynkową. Nawet lokalne produkty, takie jak masło i mleko, były bardziej atrakcyjne dla klientów, jeśli miały zachodnie opakowanie. To był początek problemów gospodarczych. Produkty z NRD nie były już w stanie konkurować, firmy bankrutowały, a pracownicy tracili pracę.\nŚroda, 3 października 1990 roku\nSytuacja uratowana! Niemcy są zjednoczone. Przed Reichstagiem odbyła się wielka feta. Fajerwerki były niesamowite. Dr Schmidt mówi, że Wschód stanie się Mezzogiorno Niemiec. Zapytałem go, co to miałoby znaczyć. Wyjaśnił, że to obszar biedy w południowych Włoszech. Pomyślałem sobie, że w takim razie przynajmniej nie będziemy już musieli podróżować.\nFlaga NRD z wyciętym godłem\nTeraz to już tylko kwestia formalności. Po wprowadzeniu unii walutowej i społecznej najważniejsze elementy zostały zrealizowane. Mimo to dzień zjednoczenia uświetniono oficjalnymi uroczystościami przed Reichstagiem. Od tego dnia 3 października jest świętem narodowym nazywanym Dniem Jedności Niemiec.\nNiedziela, 14 października 1990 roku\nSyn mojego sąsiada dostał przepustkę z wojska. Teraz jest oficerem Bundeswehry. Zapytałem go, jak się czuje w mundurze wroga. Co się stało z przysięgą żołnierską? Był trochę obrażony i powiedział, że zawsze czuł się żołnierzem niemieckim. Rozkaz to rozkaz, nic innego go nie obchodziło.\nNarodowa Armia Ludowa (NVA) została przejęta przez Bundeswehrę (niemieckie federalne siły zbrojne). Operacja objęła budynki, infrastrukturę, broń i personel. Jednak większość wyższych oficerów zwolniono ze służby. Tylko niektórym pozwolono służyć w Bundeswehrze.\nKsiążeczka wojskowa i „nieśmiertelnik” NVA\nŚroda, 14 listopada 1990 roku\nNiektórzy młodzi ludzie wydają się mylić wolność z chaosem. Chuligani wszelkiego autoramentu zainstalowali się w opuszczonych domach na Mainzer Straße. Dziś policja po raz pierwszy użyła siły, by usunąć ich z tych budynków, a Annabel była oczywiście w samym środku zamieszania. Nie odważyłem się oglądać telewizji, gdy pokazywano tę akcję. Ludzie ciskali z dachów kamienie i koktajle Mołotowa w opancerzone armatki wodne. W NRD takie rzeczy się nie zdarzały.\nPodpalanie koktajlu Mołotowa\nW pierwszych miesiącach okresu przejściowego w Berlinie Wschodnim było wiele obszarów bezprawia. Dzicy lokatorzy z zachodnich dzielnic przenosili się do opuszczonych domów w Berlinie Wschodnim i próbowali organizować tam alternatywne kultury. Czerwono-zielone władze pod przewodnictwem Mompera odpowiedziały gwałtownymi działaniami policji.\nPoniedziałek, 26 listopada 1990 roku\nZjednoczenie było tego warte. Dziś poczta założyła linię i podłączyli nam telefon. Niektórzy czekali na to dwadzieścia lub więcej lat. To wspaniałe uczucie mieć swój własny telefon. Teraz czekam tylko na pierwszą rozmowę.\nTylko 16% domostw w NRD miało telefon, przy czym w niektórych landach ten wskaźnik wynosił zaledwie 11-12%. Reszta społeczeństwa musiała polegać na budkach telefonicznych, które były wiecznie zepsute. W 1989 r. złożono 1,2 miliona wniosków o podłączenie telefonu. Nawet ci, którzy byli na liście oczekujących od ponad dwudziestu lat, mieli nikłe szanse na przyłączenie przed rokiem 1990.\nOgłoszenie o instalacji linii telefonicznej 26 listopada 1990 roku\nTelefon „Alpha” z państwowego przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego Fernmeldewerk Nordhausen\nNiedziela, 2 grudnia 1990 roku\nDzisiaj uprzejmy młody człowiek zadzwonił do tylnych drzwi. Bardzo schludnie ubrany i zadbany. Nie sądziłem, że coś takiego jeszcze istnieje. W salonie pokazał mi kilka wspaniałych katalogów z czasopismami. Gdybym kupił trzydziestoczęściową kolekcję pisma „Katze im Heim” (Koty i dom), mógłbym otrzymać wymarzone wakacje na plaży w wybranym przeze mnie miejscu. Egipt, Kreta, Algarve... Annabel mówi, że to przekręt. Zresztą nawet nie mamy kota.\nPodpisywanie umowy zakupu\nWtorek, 11 grudnia 1990 roku\nKolega Stefan, nasz szczur z archiwum, gościł dziś na spotkaniu gwiazdkowym grupy roboczej. Powiedział nam, że dostał list z przeprosinami od dyrektora swojej starej uczelni. Osiemnaście lat temu został stamtąd wyrzucony z powodu pewnych sarkastycznych uwag, jakie poczynił w odniesieniu do jedynie słusznej partii. Nie miałem o tym pojęcia. Stefan nigdy nie umiał trzymać języka za zębami.\nList z przeprosinami z Uniwersytetu Humboldta za wydalenie studenta ze względów politycznych, 13 grudnia 1990 roku\nW uzupełnieniu prawnej rehabilitacji osób poddanych prześladowaniom politycznym rozpoczęły się dyskusje dotyczące dyskryminacji zawodowej i wydaleń z instytucji edukacyjnych w NRD. Na wielu uczelniach, w tym na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie, organizowano publiczne debaty.\nZamówienie na samochód, 20 grudnia 1979 roku\nPodręcznik użytkownika samochodu Trabant P 601 S de luxe, „Ich fahre einen Trabant” (Jeżdżę trabantem)\nNiedziela, 20 stycznia 1991 roku\nW NRD krążyło tyle dowcipów. Zawsze zastanawialiśmy się, kto je wymyśla. Prawda jest taka, że źródłem tych najlepszych jest rzeczywistość. Dzisiaj zostaliśmy poinformowani, że możemy odebrać trabanta, którego zamówiliśmy w 1979 roku. Ale się uśmialiśmy! Założę się, że dzisiaj można nawet wybrać kolor.\nSobota, 2 lutego 1991 roku\nDziś zaprezentowało się nowe kierownictwo z Düsseldorfu. Kupili firmę od zarządu powierniczego za 1 markę. Celem strategicznym jest uelastycznienie, które ma zoptymalizować szanse rynkowe. Cóż, to może być zabawne. Schmidt kieruje teraz komisją personalną. Niewątpliwie ma doświadczenie organizacyjne.\nCelem zarządu powierniczego było zarządzanie przedsiębiorstwami państwowymi i przeprowadzenie ich do gospodarki rynkowej. Po przedstawieniu koncepcji finansowania przedsiębiorcy często mogli przejmować firmy ze Wschodu za symboliczną jedną markę. Nierzadko robili to jednak wyłącznie z myślą o terenie. Tuż po przejęciu wiele firm zbankrutowało.\nPoniedziałek, 25 lutego 1991 roku\nMój kolega Lehmann chce wziąć rozwód i jest naprawdę roztrzęsiony. Spotkał się ze swoim adwokatem i następnego dnia wyglądał w pracy na całkiem przybitego. Mam do końca życia płacić mojej starej. To ma być demokracja, przeklinał. Nie po to wyszedłem na ulicę. Naprawdę nie pamiętam, żeby on w ogóle protestował na ulicach jesienią 1989 r.\nKodeks rodzinny w NRD opierał się zarówno na ekonomicznej równości, jak i niezależności poszczególnych partnerów. Prawo do starania się o alimenty od małżonka w separacji było możliwe tylko w przypadku niezdolności do pracy. Co więcej, o separacje było łatwiej i można je było zasądzić szybciej, gdy obie strony były zgodne.\nSpecjalistyczne podręczniki prawa NRD\nSobota, 2 marca 1991 roku\nNie powinniśmy zostawiać naszego nowego Opla na deszczu. Złożyliśmy podanie do organu budowlanego o pozwolenie na budowę garażu. Pracownik wyciągnął przepisy budowlane i wyjaśnił nam procedurę składania wniosku. Plany, kilka kopii itp. Pomyśleć, że kiedyś narzekaliśmy na biurokrację socjalizmu.\nOstateczna wersja „Baukonstruktionen des Wohnungsbaus” (Projekt konstrukcyjny dla budownictwa mieszkaniowego)\nPiątek, 15 marca 1991 roku\nPoprzedni właściciele domu moich sąsiadów skontaktowali się z nimi z Zachodu. Ich dziadek wyjechał tam w 1951 roku i zmarł w 1959. Często jednak opowiadał o swoim małym domku w NRD. Mieli go więc w sercach od dzieciństwa. „Nikt mnie nie wypędzi z mojego domu” – oświadczył mój sąsiad Krause. „Ci z Zachodu to bandyci i rabusie”. Teraz ma zamiar kupić strzelbę myśliwską i zastrzelić każdego, kto będzie się kręcił w pobliżu jego domu. W życiu nie widziałem go tak zdenerwowanego.\nList od burmistrza Lipska w sprawie zwrotu nieruchomości, 7 grudnia 1993 roku\nTraktat zjednoczeniowy był zgodny z zasadą „Rückgabe vor Entschädigung” (restytucja przed rekompensatą pieniężną). Doprowadziło to do fali roszczeń o zwrot nieruchomości. W większości przypadków nowi właściciele nabyli wywłaszczoną własność od państwa w dobrej wierze. Poczuli się niesprawiedliwie potraktowani, zwłaszcza gdy dużo zainwestowali w dom i teren. Doprowadziło to do wielu ciągnących się latami sporów prawnych.\nPoniedziałek, 1 kwietnia 1991 roku\nPlac przed pocztą znów będzie nazywał się Postplatz. Kiedyś nosił nazwę Dorfplatz, Kaiser-Wilhelm-Platz, Friedrich-Ebert-Platz, Adolf-Hitler-Platz, Ernst-Thälmann-Platz. Ciekawe, jak się to wszystko rozwinie.\nZmiana nazw ulic i budynków publicznych była przeprowadzana w różny sposób. W Berlinie powstał komitet ds. zmiany nazw ulic złożony z historyków i innych ekspertów, którzy zgłaszali swoje rekomendacje. Jednak faktyczne decyzje o zmianie nazw pozostawały w gestii gmin miejskich.\nInformacje o mieście i spis ulic, wydanie 4, 1989 r.\nMarx-Engels-Platz (obecnie Schloßplatz)\nŚroda, 8 maja 1991 roku\nStojący przed szkołą radziecki żołnierz z czerwonego granitu od lat nie mógł na nikogo patrzeć. Obrósł chwastami. Teraz CDU domaga się zburzenia tego symbolu komunistycznej tyranii. W PDS są wściekli. Zorganizowali uroczystość na Dzień Zwycięstwa i są nawet gotowi przenieść żołnierza własnymi rękami i postawić go na prywatnym terenie. Teraz CDU im na to nie pozwala. Nie chcą oddać pomnika za darmo i żądają opłaty.\nPomnik Żołnierzy Radzieckich w dzielnicy Treptow w Berlinie\nPomnikami i cmentarzami wojskowymi Armii Czerwonej miała się opiekować strona niemiecka, zgodnie z warunkami paktu o wycofaniu się zawartym z Rosją. Te miejsca pamięci zostały odrestaurowane wielkim kosztem mimo ich stalinowskiej stylistyki. Upamiętniają żołnierzy rosyjskich poległych podczas wyzwalania Niemiec.\nCzwartek, 3 października 1991 roku\nDzisiaj spotkałem się ze Stefanem i dr. Schmidtem w naszym starym lokalnym pubie z okazji Dnia Jedności Niemiec. Firma przetrwała tylko kilka miesięcy po jej wykupieniu. Zwolniono wszystkich pracowników. Przechodzę na wcześniejszą emeryturę. Annabel wyjechała na rok do USA. Stefan i Schmidt znów wzięli się za łby – jak kiedyś. Schmidt warknął, że nie wszystko było złe w NRD. Potem Stefan zaczął wychwalać demokrację. Jest warta samych tylko wspaniałych podróży, które możemy dziś odbywać. Wszystko ma swoje dobre i złe strony.\nPozostaje tylko pytanie – czy szklanka jest do połowy pełna czy pusta?\nCzy szklanka jest do połowy pełna czy pusta?\nO tym pamiętniku\nUwe Neumann tak naprawdę nie istniał. Jego samego i ten pamiętnik wymyśliło DDR Museum – nie jako po prostu dzieło literackie, ale raczej jako przykład typowych doświadczeń z tego okresu. Uwe nie jest bohaterem ani też zagorzałym zwolennikiem SED. Nie jest nikim nadzwyczajnym, tylko człowiekiem twardo stąpającym po ziemi. Idzie z prądem i próbuje jakoś radzić sobie w każdej sytuacji. Człowiek jakich wielu we wszystkich czasach i miejscach. W tym sensie Uwe Neumann rzeczywiście istnieje, a jako typ postaci jest nawet nieśmiertelny.


Jak wygląda jedyna córka Glenn Close? | Planeta Polska\nJak wygląda jedyna córka Glenn Close?\n74-letnia Glenn Close znana jest z wielu ról, aktorka jest powszechnie uważana za rekordzistkę pod względem liczby nominacji do najważniejszych nagród filmowych na świecie, Oscarów. Pragniemy podzielić się zdjęciem jej jedynej córki, Annie Maude Stark.\nAktorka zawsze grała postacie emocjonalne, specyficzne, czasem nie do końca adekwatne. Jedną z najsłynniejszych ról Glenn Close była postać niepokornej Alex Forrest w filmie „Fatalne zauroczenie”. Równie efektowne są jej postacie takie jak ekscentryczna Cruella De Mon w „101 dalmatyńczykach” czy przebiegłej Markizy de Merteuil w „Niebezpiecznych związkach”.\nCórka aktorki również wybrała ten sam zawód, ale nie jest to dla niej łatwe. Widzowie wybrednie porównują nie tylko sukcesy zawodowe Annie Maude Stark i jej słynnej matki, ale także jej umiejętność prezentowania siebie. W końcu Glenn Close słusznie uważana jest za jedną z najbardziej eleganckich gwiazd Hollywood. Mimo tego, że 33-letnia Annie, jak dotąd nie ma wiele ról, jest bardzo podobna do swojej matki, jak zauważają fani w mediach społecznych.\nCo ciekawe, Glenn Close była trzykrotnie zamężna, ale swoje jedyne dziecko urodziła poza związkiem małżeńskim w wieku 42 lat.\nOjcem Annie Maude jest producent i biznesmen John Stark. Rodzice dziewczyny byli razem tylko przez cztery lata.\nWysłano: 22.02 10:27


„Andre Rieu, czyli 70 lat młodości” na ekranie kina Kultura w Starachowicach | Echo Dnia Świętokrzyskie\n„Andre Rieu, czyli…\n„Andre Rieu, czyli 70 lat młodości” na ekranie kina Kultura w Starachowicach\n(sts) 4 marca 2020, 22:12\nStarachowickie Centrum Kultury zaprasza na koncert na dużym ekranie „Andre Rieu, czyli 70 lat młodości”, 6 marca o godzinie 18. To może być wyjątkowy wieczór z okazji Dnia Kobiet. Znany na całym świecie holenderski skrzypek i dyrygent André Rieu zaprasza widzów do kin, aby wspólnie z nimi świętować swój jubileusz i cieszyć się pięknem muzyki.\nMaestro RieuAndré Leon Marie Nicolas Rieu urodził się 1 października 1949 roku. Będąc chłopcem, przypatrywał się swojemu ojcu, który dyrygował zespołem Limburgs Symfonie Orkest. Małego André zafascynowały skrzypce. Maestro skończył właśnie 70 lat i z tej okazji urządził przyjęcie w swoim zamku w Maastricht. Podczas urodzinowego kinowego show André opowie nam o swoim życiu i o miłości do muzyki. Przypomni również fragmenty swoich najwspanialszych koncertów. Ich wybór okazał się trudny. „To zadanie było wręcz niemożliwe do wykonania, ale ja zawsze wybieram te utwory, które w danym momencie poruszają moje serce. Mam nadzieję, że poruszą i Wasze”.\nMuzyczna podróż „André Rieu, czyli 70 lat młodości” zawiera najważniejsze muzyczne momenty wybrane przez samego mistrza z jego dotychczasowej kariery. To będzie muzyczną podróż dookoła świata przez wiedeński Schönbrunn, czy rynek w Maastricht, rodzinnym mieście artysty. Bilety w cenie 25 złotych do nabycia w sekretariacie, kasie Kina Kultura oraz na www.sck.org.pl.\nstarachowice centrum kultury\nNie żyje były znany piłkarz i prezes naszego czwartoligowego klubu piłkarskiego\nGodzina prawdy. Łomża Vive Kielce gra w Płocku mecz o złoto [RELACJA LIVE]\nTomasz Gębala przed pojedynkiem o złoto w Płocku: Żyję dla takich meczów\nNiespodziewane rezultaty w lidze amatorskiej w Skarżysku-Kamiennej. Faworyci tracili\nSiatkarze rywalizowali na piasku w turnieju z cyklu "Życie zaczyna się po 50-tce"\nWe wtorek losowanie par Final4 Ligi Mistrzów. W Kielcach nie mają konkretnych życzeń\nByliście na meczu Górala Górno z Bucovią Bukowa? Szukajcie się na zdjęciach\nUtrudnienia w ruchu 24.05.2022 w woj. świętokrzyskim. Gdzie są dzisiaj prowadzone roboty drogowe?\nNa których drogach w województwie świętokrzyskim prowadzone są dzisiaj (24.05.2022) roboty drogowe? Roboty drogowe: droga 74, Kielce-Opatów (119. km na odc....\nKoronawirus w woj. świętokrzyskim 23.05.2022. Najnowsze dane. Sprawdź, ilu jest chorych w powiatach\nWedług dziennego raportu na temat koronawirusa, w woj. świętokrzyskim stwierdzono 1 nowe zakażenie COVID-19. Przedstawiamy najnowsze dane z 23.05.2022. W...\n24 maja 2022, 1:26


Nie żyje wokalistka Emani. 22-latka zmarła 14 października. Informację o tragicznej śmierci gwiazdy potwierdził jej kolega z branży muzycznej J Maine.\nRodzina, przyjaciele i fani Emani żegnają ją za pomocą social mediów.\nNie żyje 22-letnia Emani\n14 października zmarła znana wokalistka R&B Emani. Gwiazda miała zaledwie 22 lata. Oficjalna przyczyna śmierci artystki nie jest jeszcze znana, ale według doniesień portalu Page Six Emani miała ona zginąć tragicznie w wypadku samochodowym. Informację o odejściu 22-latki potwierdził producent muzyczny J Maine.\nSylwia Wysocka opowiedziała o relacji z byłym partnerem\n- Emani 22 była cudowną osobą, która dosłownie rozjaśniła każdy pokój, w którym się znajdowała — wyznał J Maine w rozmowie z magazynem People.\nWiadomość o śmierci Emani była dla producenta ogromnym zaskoczeniem. W rozmowie z People artysta potwierdził, że razem współpracowali nad nowym muzycznym dziełem. Co więcej, J Maine twierdzi, że rozumieli się doskonale. Mężczyzna podkreślił, że będzie bardzo tęsknić za Emani oraz że nigdy jej nie zapomni. Producent zapewnił także, że zawsze będzie pamiętać o wspaniałych chwilach, jakie spędził razem z wokalistką.\n- Pracowałem z nią nad muzyką i pomogłem złożyć jej ostatni projekt, którym był The Color Red. Sposób, w jaki pracowaliśmy razem, był łatwy, po prostu się rozumieliśmy. Bardzo boli świadomość, że ostatni raz, kiedy ją widziałem, był naprawdę ostatnim razem, gdy się spotkaliśmy. Uważałem ją za młodszą siostrę — powiedział J Maine w rozmowie z People.\nZmarła wokalistka R&B Emani\nEmani żegnają także bliskie jej osoby z branży muzycznej. Na zamieszczenie serii postów, wspominających gwiazdę zdecydował się między innymi raper Bhad Bhabie. 18-latek napisał tam, że traktował wokalistkę jak członka rodziny.\n- Nawet nie wiem, co powiedzieć… To nawet nie wydaje się prawdziwe. Spędzałam z tobą czas prawie codziennie. Nauczyłaś mnie tak wielu rzeczy. Jesteś moją inspiracją w wielu kwestiach (włosów, paznokci, stylizacji itp.), moją starszą siostrą. Będę za Tobą bardzo tęsknić — napisał na swoim profiu Bhad Bhabie\nNie wiemy dużo na temat gwiazdy R&B. 22-latka dopiero trzy lata temu stała się bardziej popularna w środowisku muzycznym i rozpoczęła wówczas prace nad swoją pierwszą EP-ką. Emani wyznała wtedy w trakcie rozmowy z portalem Voyagel, że muzyka od zawsze była jej największą pasją i ogromnym marzeniem.


Skąd czerpać wiadomości turystyczne? | sunvillasfloridadirect.com\nW pierwszej kolejności, powinniśmy zastanowić się nad swoimi indywidualnymi potrzebami odnośnie miejsca noclegowego. Jaki powinien być to standard? Wystarczy nam pensjonat, dom gościnny czy może przynajmniej trzygwiazdkowy hotel? Preferujemy wyżywienie w miejscu nocowania czy też wolimy zmieniać lokal gastronomiczny każdego dnia, aby poznać wszystkie smaki? Odpowiedź na tego rodzaju pytania jest niezwykle istotna.\nCzy prezentowany materiał Cię zainteresował? W takim wypadku zobacz odmienny polecany serwis dom nad jeziorem do wynajęcia, który również ma interesujące informacje.\nJest to początkowy etap w drodze do zorganizowania udanego wypoczynku. Niestety, ale musimy liczyć się z koniecznością włożenia sporej ilości pracy oraz poświęcenia cennego czasu. Nie można jednak ukryć, że warto to zrobić, ponieważ urlop jest czasem, który wspominamy najlepiej przez całe swoje życie. Ponadto, daje on nam energię na pozostałą część roku kalendarzowego. Tak jak wcześniej zostało wspomniane, Internet jest najlepszym narzędziem do poszukiwania informacji związanych z turystyką.


I ktos mógłby powiedzieć, ze nie ma Raju na ziemi...a tu Niebo i my w nim\nDostałam propozycję spedzęnia weekendu w dużym mieście. Powiem tak. Nikt by mnie do tego nie przekonał ani nie przekona. Ja wolny czas spędzam z Sherlockiem i ani myślę to zmieniać.\nSobota upłynęła w zadumie i ciszy po obu naszych stronach. Sherlock delikatnie dał mi do zrozumienia, ze znowu potrzebuje pobyć sam ze sobą. I on mi mówi o huśtawkach. Nie lubię tych jego zjazdów, moze dlatego, że sama je miewam. Jest dla mnie tak ważny, że zwykle martwię się o niego w takich chwilach. Wieczór nie należał do przyjemnych i trudno było się skupić na nauce. Przetrwać noc. Postanowiłam pójść spać z kurami. Jutro będzie lepiej. Z pewnością będzie lepiej.\nDo południa w niedzielę wychodziłam z siebie. W końcu sie odezwał. Słoneczny, ciepły i wietrzny dzień. Rozpoczęło się pierwsze w tym roku miodobranie. Super, on tam między pszczołami, ja tu nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Młody do ojca i znowu sama. Chyba czasem mam dość przebywania sam na sam ze sobą. To jednak prawda, ze człowiek bez człowieka nie zyje w pełni. Raczej nie mogłabym być pustelnikiem. Umarlabym z tesknoty za drugim czlowiekiem. Zdecydowanie na pewno. I co zrobił Sherlock? Zapytał czy mogłabym przyjechać i pomóc. Dobrze wiesz, ze nie tylko mogłabym, chciałam. Madrala:)Wyprawilam młodego, wrzucilam na siebie jakies stare ciuchy i po godzinie byłam na miejscu.\nMoje pierwsze miodobranie. To był dla mnie bardzo emocjonujący moment. Ale jest to tez chyba najprzymniejszy czas w kalendarzu prac pasiecznych, choć wymagajacy bardzo dużego wysilku fizycznego. Pracy było znacznie więcej. W skupieniu słuchałam, co mówi Sherlock o tym,co robić i jak. Krotkie rzeczowe informacje. Wystarczyło.\nIm więcej dajesz od siebie tym więcej jestes w stanie dostać. "Zloty eliksir", pierwszy w tym roku, jeszcze dzis zostanie rozlany do słoików, pachnący i ciepły. Ten moment mogę sobie tylko wyobrazić, ale na samą myśl robi mi się dobrze. Pomimo wiatru pszczoły nie były aż takie złośliwe. Plastrów z miodem nie należy zabierać szybko, tak by jeszcze bardziej nie złościć pszczół. On omiatał je delikatnie z ramek ciężkich od miodu,a ja wkladalam je do pustego i czystego korpusu. Ich praca nadal trwa, pomimo przekwitu rzepaku potrzebowały kilku dni by przetwarzyć nektar w miód. Pachnącym dymem uspokajalam je. Trzeba to robić spokojnie uważając by ramki zbyt mocno nim przesiąknęły, a na plastrach nie osiadła sadza. Ule- Bez słów szedł jeden za drugim. Nie sądziłam, że aż tak można wyłączyć myślenie o wszystkim innym. Nawet nie musieliśmy sie zabawiac rozmowami. Od czasu do czasu trochę żartów. A w przerwie...jak ja za nim tęsknię. Każda nasza wspólna chwila, kiedy pracujemy, siedzimy na łące przyglądając sie sobie śmiejąc i zartując. Całkiem dobrze nam to wychodzi. I mialabym spędzić czas na jakims betonie, czy parku w smogu miasta.\nTu jest raj. Tu nikt nie odwazy się podejść bliżej. Tu nikt więcej nie ma wstępu. Gdzie w takim momencie moze być lepiej. Poznajemy się, swoje możliwości. On swoje zna, moje poznaje. Skończyliśmy po 19. Przyczepa z 300 kg miodu i Sherlockiem obrala kierunek do domu i dalej praca...a ja w staruszka i w drogę powrotną, do nauki. Jesli dam jeszcze radę.\nA w poniedziałek powtórka z rozrywki. Tylko ze ja do pracy. Zostanie mu radzić sobie samemu.\nPo 15 talefon, niemożliwe Sherlock taki silny i samowystrczalny, a jednak mnie potrzebowal. Dobrze. Lekko wkurzony, że umówiłam sie z przyjaciółką na wieczór. To był upalny dzien. A ule stoją w słońcu. W końcu zapytalam, czy chce żebym przyjechała. Oj Sherlocku z jakim trudem przechodzą Ci słowa przez gardło. Tak trudno Ci to było powiedzieć wprost. Ostatecznie nawet nie zjadłam obiadu, po drodze jakaś sucha, zimna pizzeria...no trudno. Raz nie zawsze. Wiedziałam, ze czeka nie tylko na pomoc. Na mnie tez. W końcu jak sam zauważył niezly z nas tandem. Owszem. Masz rację, bardzo zgrany. Poza tym twoje pszczoły chyba jednak mnie lubią a ja lubię je. I podoba mi się tutaj. Szczerze, trochę Ci zazdroszczę tego miejsca i tej pracy. Choćby dlatego że nic nie trzeba mówić, świeże powietrze i przyroda gdzie nie spojrzeć.\nŻadnych papierów, męczących cię ludzi. Tu wymagasz tylko od siebie dla siebie i dla nich. One Cię nie skrytykują, nie osadzą, a jeśli dać im to czego potrzebują są bardzo wdzieczne.\nTak, myślę ze masz rację w swym stwierdzeniu, ze jeśli ludzie potrafią ze sobą pracować to potrafią ze sobą funkcjonować.\nTymczasem pora przewieźć dziewczynki w pobliże akacji.\nSherlock tez poszedł o krok do przodu. O tylu intymnych i osobistych sprawach naszego życia rozmawiamy. A jego pocałunki są takie ciepłe. Lubię kiedy mnie tuli.


Układ równań stopnia I z dwoma niewiadomymi - ppt pobierz\nOpublikowałGabryŝ Klimczyk Został zmieniony 7 lat temu\nPrezentacja na temat: "Układ równań stopnia I z dwoma niewiadomymi"— Zapis prezentacji:\n1 Układ równań stopnia I z dwoma niewiadomymi\nax+by+c=0 Gdzie a,b,c sa dowolnymi liczbami i przynajmniej jedna z liczb a lub b jest różną od 0, a (x,y) – są zmiennymi, nazywamy równaniem pierwszego stopnia z dwiema niewiadomymi. Przykład równań z dwiema niewiadomymi 2x+3y+4=0 x+y=0 (x-2y)\_ =-1\n2 Definicja: Każdą parę liczb (m,n), która spełnia równanie pierwszego stopnia z dwiema niewiadomymi (to znaczy, która podstawiona do równania m za x oraz n za y daje równość prawdziwą) nazywamy rozwiązaniem tego równania. Przykład: Dane jest równanie: x-y+1=0. Jest nieskończenie wiele par liczb, które spełniają to równanie. Są to dla przykładu: (1,2), (3,4), (0,1), (-5, -4) itd.\n3 Interpretacja geometryczna:\nProsta w układzie współrzędnych jest interpretacją geometryczną równania pierwszego stopnia z dwiema niewiadomymi. Jest to dość oczywiste. Wystarczy spojrzeć na postać funkcji liniowej, której wykresem jest prosta. Analizując powyższy przykład równania wszystkie pary liczb, które stanowią jego rozwiązanie układają się w układzie współrzędnych na prostej o równaniu: y=x+1.\n4 Przykład: Rozwiązać równanie: .\nPowyższe równanie można rozwiązać graficznie. Przekształćmy je do postaci funkcji liniowej. Rozwiązaniem danego równania jest zbiór wszystkich par liczb (x,y) stanowiących współrzędne punktów prostej o równaniu:. Wykres równania\n5 UKŁAD NIERÓWNOŚCI PIERWSZEGO STOPNIA\nAnalogicznie do układów równań możemy rozpatrywać układy nierówności. Na przykład: (Podano tutaj przykładowe znaki nierówności.) Jeżeli obie nierówności w układzie nierówności są nierównościami pierwszego stopnia, to układ taki nazywamy układem dwóch nierówności pierwszego stopnia z dwiema niewiadomymi.\n6 Definicja Zbiór wszystkich par liczb (x,y), które spełniają jednocześnie obie nierówności nazywamy rozwiązaniem układu tych nierówności.\n7 Oto przykład układu nierówności:\nPara liczb (3,4) jest jednym z rozwiązań powyższego układu nierówności. Możemy to sprawdzić, podstawiając te liczby do obu nieówności. Rozwiązać układ nierówności to znaczy znaleźć wszystkie rozwiązania tego układu nierówności, albo wykazać, że jest nim zbiór pusty. Zbiór rozwiązań układu nierówności jest iloczynem rozwiązań (częścią wspólną) wszystkich zbiorów rozwiązań poszczególnych nierówności układu.\n8 Układy nierówności najłatwiej rozwiązać graficznie\nUkłady nierówności najłatwiej rozwiązać graficznie. Wystarczy wykreślić wykresy obu nierówności i zakreskować część wspólną obu zbiorów rozwiązań, tak jak to zrobiono dla poniższego przykładu. Rozwiążemy graficznie układ nierówności Wyznaczmy y z obu nierówności: (Wykreślamy w układzie współrzędnych proste o równaniach: y=-x oraz y=x-1 i zaznaczamy obszary rozwiązań obu nierówności (na żółto y>-x i na niebiesko y>x-1). Rozwiązanie układu tych nierówności reprezentuje obszar będący częścią wspólną wcześniej zaznaczonych obszarów (zielonkawy kolor) .)\n9 Podsumowanie: Rozwiązaniami układu równań stopnia I z dwoma niewiadomymi są para liczb prosta lub brak rozwiązania Rozwiązaniami układów nierówności są zbiory liczb spełniające założenia interpretując to graficznie rozwiązaniem może być fragment płaszczyzny\nPobierz ppt "Układ równań stopnia I z dwoma niewiadomymi"


Co to jest Responsive Web Design? - Studio DESIGNIO\nResponsive Web Design (RWD) jest to najprościej mówiąc projektowanie stron internetowych w taki sposób, aby ich wygląd oraz układ treści i obrazów dostosowywał się automatycznie do rozmiaru urządzenia, na którym są one aktualnie wyświetlane, np. smartphone, tablet czy komputer stacjonarny. Tak tworzone strony internetowe są uniwersalne i zapewniają poprawne wyświetlanie zarówno na dużym ekranie monitora, jak i mniejszym np. w smartphone’ie.\nZmiany w algorytmie Google z dnia 21 kwietnia 2015r.\nZgodnie z zapowiedzią, strony responsywne, czyli te wykonane techniką RWD, będą miały pierwszeństwo w wynikach wyszukiwania Google, tyczy się to jednak wyszukiwania informacji za pomocą smartphone’ów. Biorąc jednak pod uwagę, iż coraz więcej osób wyszukuje informacje w sieci przy pomocy urządzeń mobilnych – chcąc być dobrze widocznym w sieci, należy mieć na uwadze fakt posiadania responsywnej strony internetowej.\nZamiana standardowej strony www na Responsive Web Design\nJeżeli strona internetowa ma ponad 3 lata – najwyższy czas ją odświeżyć, gdyż obecne trendy oraz możliwości znacząco różnią się od tych sprzed kilku lat. Co zrobić jednak w sytuacji kiedy strona została zaprojektowana niedawno, a mimo tego nie jest dostosowana do urządzeń mobilnych? Istnieje możliwość dodania responsywności, bez utraty jakichkolwiek danych, które są obecnie na stronie. Wymaga to jednak napisania nowego szablonu strony odpowiadającego za układ treści i podmienienia go w miejsce obecnego.\nTaką operację najłatwiej wykonać w sytuacji, kiedy strona oparta jest o jeden z najpopularniejszych systemów zarządzania treścią jakim jest np. WordPress.


Galina / 47 / Kobietą / Moscow City, Moskva, Rosja | RussianCupid.com\nKobietą / Rozwiedziony / a / Numer użytkownika: 6358744\nHello, my name is Galina! Uwzględniając 2 wyższej edukacji - orzecznictwo i ekonomii. Teraz mieszkam w Nowym Jorku, zanim - w Moskwie. Lubię zawierać znajomości z Amerykanami, jak lubię ich styl życia. Rodziny są bardzo ważne dla mnie - lubię być w domu, co sprawia, że mój dom przytulne i ciepłe. Mo...\nHello, my name is Galina! Uwzględniając 2 wyższej edukacji - orzecznictwo i ekonomii. Teraz mieszkam w Nowym Jorku, zanim - w Moskwie. Lubię zawierać znajomości z Amerykanami, jak lubię ich styl życia. Rodziny są bardzo ważne dla mnie - lubię być w domu, co sprawia, że mój dom przytulne i ciepłe. Moi znajomi uważają mnie za uprzejmym, współczucia, bezpieczny, wierny, wesoły, wyrobionym kobieta posiadająca naturalnego uroku. Interesujące jest komunikowanie się ze mnie, bo czytałem dużo, mają szeroki zakres zainteresowań, jak jeździ. Mam bardzo dobrego humoru. Moje hobby: turystyka, sport, psychologia, orzecznictwo, teatrów, wystaw. Co do książek preferuję czytania pouczająca książek poświęconych psychologii, historii, filozofii. Ja lubię gotowanie. Szanują swój czas zadzwonię lakonicznych informacji z mojej perspektywy, tylko główne punkty. Nie jestem dobry w angielskim, hiszpańskim i rosyjskim. Jestem city-przeciętnego Brytyjczyka. Brałam mieszkających w mieście całe moje życie i nie mogę sobie wyobrazić siebie być poza środowisko miejskie jestem przyzwyczajeni. Na przykład czułem się dość komfortowo w takim wielkim mieście jak Nowy Jork, Moskwa, ponieważ są one w podobny sposób życia. Małżeństwo dla mnie - wzajemnego stworzenia dwóch osób. Przypuszczam, że tylko Mój mąż jest głową naszej rodziny. Jest to wielką przyjemność dla kobiety czuć silny człowiek blisko niej. Ale jeśli potrzebuje pomocy jestem chętna, by zebrać wszystkie moje wysiłki w celu zapewnienia wsparcia.\nChciałbym mieć rodzinę i życzliwych bliskich relacji bycie razem zarówno w radości i w smutku, pokazując sympatii i wzajemnego zrozumienia między sobą. Dla tego ważne jest, aby szanować opinię bliskiej osoby, nawet jeśli opinia różni się. Świat byłby bardzo nudny i nużących, jeśli wszystkie opinie b...\nChciałbym mieć rodzinę i życzliwych bliskich relacji bycie razem zarówno w radości i w smutku, pokazując sympatii i wzajemnego zrozumienia między sobą. Dla tego ważne jest, aby szanować opinię bliskiej osoby, nawet jeśli opinia różni się. Świat byłby bardzo nudny i nużących, jeśli wszystkie opinie były takie same! Chciałabym spotkać wykształconego, miły, wyrobionym man 40-60, powodzenia w życiu, uwzględniając rozświetlić za całokształt i za mnie, szukając jego połowę, aby stworzyć dobrą stabilna rodzina z obopólnych interesów.\nKamping / Natura, Koncerty / Muzyka na żywo, Taniec, Edukacja, Muzyka(oglądanie), Filmy / Kino, Muzea / Galerie, Zwierzęta, Czytanie, Teatr, Podróżowanie


Sławomir Mrożek - Cytaty.info\nZebrane cytaty 70 cytatów 1 419\nZobacz wszystkie książki autora Sławomir Mrożek\n7 kwietnia 2020 roku, godz. 15:41 4,0°C 105\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:45 0,8°C 48\nTylko władza da się stworzyć z niczego. Tylko władza jest, choćby niczego nie było. Oto jestem w górze, nad wami. W dole was widzę, w dole!\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:42 1,2°C 44\nTekst dnia 3 kwietnia 2014 roku\nUpiłem się z trzeźwości. Mądrze się upiłem.\n4 kwietnia 2014 roku, godz. 00:32\nWięc, cóż innego zrobił Artur?\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:39 0,9°C 37\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:38 0,2°C 27\nPrzez kobietę upadły imperia.\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:37 0,8°C 26\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:35 0,5°C 20\nEdek jest dzieckiem szczęścia. Urodził się taki, jakimi my wszyscy powinniśmy zostać. To, co u niego jest darem przyrodzonym, my osiągamy za cenę wysiłku, sztuką. Dlatego on mnie interesuje jako artystę. Cenię go tak, jak pejzażyści cenili krajobraz.\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:33 0,5°C 26\nNauka nie zna wstydu.\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 22:33 0,5°C 28\nW dzisiejszych czasach nic nie wiadomo\n18 kwietnia 2010 roku, godz. 15:15 0,0°C 27\nJestem człowiekiem myślącym głębiej. Jeżeli już mamy dyskutować, to musimy sięgnąć do imponderabiliów.\n1 kwietnia 2010 roku, godz. 2:44 1,3°C 24\nNic nie jest poważne samo w sobie, nie jest w ogóle żadne. Wszystko jest nijakie. Jeżeli sami nie nadamy rzeczom jakiegoś charakteru, utoniemy w tej nijakości. Musimy stworzy jakieś znaczenia, jeżeli ich nie ma w naturze.\n23 lutego 2010 roku, godz. 15:54 93,5°C 25\n21 lutego 2010 roku, godz. 20:22 2,5°C 32\n19 lutego 2010 roku, godz. 18:19 4,5°C 40\nTekst dnia 6 sierpnia 2017 roku\nból człowiek wolność\n11 lutego 2010 roku, godz. 14:46 2,0°C 35\nRadziem dodał(a) na półkę Przeczytane książkę Tango autorstwa Sławomir Mrożek\nRadziem polecił(a) twórczość autora na 5Sławomir Mrożek\nscorpion dodał(a) do zeszytu tekst Większość zachowuje [...] autorstwa Sławomir Mrożek\n• 2020-04-07, godz. 15:42\nLila Róż dodał(a) do zeszytu tekst Większość zachowuje [...] autorstwa Sławomir Mrożek\n• 2019-08-19, godz. 23:21\nCierpkaWoda skomentował(a) tekst Dlaczego wszyscy [...] autorstwa Sławomir Mrożek\n• 2017-04-06, godz. 16:56\nonejka skomentował(a) tekst Dwie osoby pojmują tę [...] autorstwa Sławomir Mrożek\n• 2014-04-04, godz. 0:32\nPoof skomentował(a) tekst Upiłem się z [...] autorstwa Sławomir Mrożek\n• 2014-04-03, godz. 15:15\nawatar skomentował(a) tekst Upiłem się z [...] autorstwa Sławomir Mrożek


Przyjęcie wniosku złożonego po terminie to naruszenie prawa – Fundusze sołeckie\nPrzyjęcie wniosku złożonego po terminie to naruszenie prawa\n19 marca 2012 admin Artykuły, Prawo\nUchwała RIO w Warszawie stwierdza, iż Rada Gminy Kołbiel naruszyła ustawę uwzględniając wniosek o fundusz sołecki złożony po 30 września.\nWniosek o fundusz sołecki musi być złożony w terminie określonym w ustawie o funduszu sołeckim, czyli do 30 września.\nW przypadku jeśli wniosek zostanie złożony po tym terminie, Wójt odrzuca go z przyczyn formalnych. Sołtys zgodnie z ustawą może wniosek podtrzymać, kierując go za pośrednictwem Wójta do Rady Gminy. Jednak jeśli wniosek został złożony po terminie 30 września, Rada Gminy zobowiązana jest taki wniosek odrzucić.\nUchwała RIO w Warszawie z dnia 6 grudnia 2011 r.\nRada Gminy Kołbiel w uchwale podjętej 27 października 2011 r. uzwględniła wniosek o fundusz sołecki złożony 6 października 2011 r. W grudniu 2011 r. Regionalna Izba Obrachunkowa w Warszawie zdecydowała o unieważnieniu w całości uchwały Rady Gminy:\nW przypadku sołectwa Gózd, jak wskazano wyżej, wniosek o przyznanie środków z funduszu sołeckiego na rok 2012 wpłynął do Wójta Gminy Kołbiel po ustawowym terminie, tj. w dniu 6 października 2011 r.\nPo odrzuceniu wniosku przez Wójta Gminy, ze względu na przekroczenie terminu jego przekazania i następnie podtrzymanie go przez Sołtysa i skierowanie do Rady Gminy za pośrednictwem Wójta Gminy (art. 4 ust. 5 ustawy o funduszu sołeckim), Rada Gminy Kołbiel po rozpatrzeniu wniosku uwzględniła go, przez co w sposób istotny naruszyła w/w art. 4 ust. 4 ustawy o funduszu sołeckim.\nOrgan nadzoru nadmienia, że Rada Gminy, jako organ władzy publicznej, zobowiązana jest do przestrzegania zasady praworządności. Dlatego rozpoznając wniosek Sołectwa Gózd nie powinna go uwzględnić, gdyż nie odpowiada on wymogom określonym w przepisach art. 4 ust. 2-4, a konkretnie ust. 4 ustawy o funduszu sołeckim. Niniejszy wniosek zdaniem Kolegium Izby winien być przez Radę Gminy Kołbiel odrzucony.\nUchwała Nr 26.306.2011 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z dnia 6 grudnia 2011 roku w sprawie orzeczenia nieważności w całości uchwały Nr XI/66/2011 Rady Gminy Kołbiel z dnia 27 października 2011 roku w sprawie rozpatrzenia wniosku Sołectwa Gózd o przyznanie środków z funduszu sołeckiego, wyodrębnionego w budżecie Gminy Kołbiel na 2012 rok. dostępna jest tutaj.\nUnieważniona uchwała Rady Gminy Kołbiel z 27 października 2011 r. dostępna jest tutaj.\nLeave a comment\tRIO, SKO, terminy


„Czasem ludzie myślą, że coś tracą, kiedy to coś zostało tylko przeniesione” | Biblia Horroru\n„Szósty zmysł” to jeden z najlepszych filmów grozy wszech czasów.Z tym chyba zgodzi się każdy.Łączy w sobie elementy mrocznego thrillera, chwytającego za serce dramatu i ghost story.\n„- Był sobie Malcolm, który pracował z dziećmi. Bardzo kochał tą pracę, lecz pewnego dnia odkrył, że wobec jednego ze swoich pacjentów popełnił błąd. Nie potrafił mu pomóc.Nie może przestać o tym myśleć.\n„-(…) Widzę nieżywych ludzi(…) Chodzą jak normalni ludzie, nie widzą się nawzajem. Widzą tylko to co chcą widzieć. Nie wiedzą, że umarli.\n„Szósty zmysł” to opowieść o śmierci. O tym co dzieje się z człowiekiem, który odchodzi ze świata żywych do świata umarłych.\nTe dwa światy przenikają się. Żywi i umarli spotykają się już tu na ziemi, nie „na końcu wieczności„.


Szkoła przyjazna dziecku – wyposażenie szkół - Bobonierka\nSzkolne sale, stołówki i świetlice powinny być wyposażone w sposób dostosowany do potrzeb dzieci w różnym wieku. Nauka jest wyzwaniem, które wymaga od najmłodszych aktywnego realizowania zadań związanych z edukacją. Poznawanie i doświadczanie świata to zadanie o tyle fascynujące, co wymagające odpowiednich warunków dla prawidłowego rozwoju. Tym samym miejsce, w którym dziecko spędza istotną część swojego dnia, powinno zapewniać komfort nauki i zabawy, a wyposażenie szkół powinno łączyć w sobie walory kreatywności i bezpieczeństwa.\nJednym z elementów wyposażenia jest odpowiednie umeblowanie. Przestrzeń zaaranżowana z myślą o najmłodszych powinna inspirować żywymi kolorami, rozbudzać ciekawość i wprowadzać przyjazną atmosferę. Tego rodzaju wnętrza umożliwią uczenie się poprzez naturalną chęć zabawy. Starsze dzieci najlepiej będą funkcjonowały w pomieszczeniach urządzonych w sposób uporządkowany. Takie aranżacje poprawią ich koncentrację i nie będą niepotrzebnie rozpraszać uwagi. Świetlica powinna charakteryzować się łatwą dostępnością materiałów edukacyjnych. To motywuje dzieciaki do samodzielnego odkrywania świata i zdobywania wiedzy. Z kolei najważniejszą właściwością sal lekcyjnych powinna być ergonomia. Odpowiednia wysokość ławek i krzeseł to niezbędne warunki zdrowego rozwoju dzieci i prawidłowej postawy ciała. Ważnym aspektem jest również bezpieczeństwo. Praktycznym rozwiązaniem są zaokrąglone rogi stołów i stabilne blaty. Wygodne meble i pufy piankowe uprzyjemnią odpoczynek podczas przerw, a także przed zajęciami pozalekcyjnymi. Rolę wygodnych siedzisk doskonale spełnią kształtki i zestawy piankowe. Wszystkie elementy zestawów wykonane są z wysokiej jakości materiałów. Wypełnienie z pianki o podwyższonej gęstości i pokrycie z ekoskóry to gwarancja komfortowego użytkowania. Wyraziste kolory kształtek zachęcają do aktywności ruchowej, zabaw grupowych i indywidualnych. Tego rodzaju zestawy są również doskonałą propozycją na zajęcia wychowania fizycznego – doskonała sprężystość pianek przyczynia się do znacznej poprawy efektywności wykonywanych ćwiczeń fizycznych.\nWyposażenie szkół to również akcesoria i przyrządy zwiększające funkcjonalność sal gimnastycznych. Wśród podstawowych elementów tego rodzaju należy wymienić materace gimnastyczne i artykuły sportowe. Materace to pomoc dydaktyczna umożliwiająca prowadzenie zajęć z zakresu gimnastyki ogólnej i korekcyjnej. Podwójne i potrójne składane materace to propozycja praktyczna w użyciu i transporcie. Sprzyjają one zachowaniu porządku w miejscu składowania oraz komfortowi wykonywania ćwiczeń. Dodatkowym atutem jest możliwość doszycia specjalnych uchwytów ułatwiających przenoszenie. Materace antypoślizgowe charakteryzują się ponadto specjalną powłoką, która eliminuje możliwość przemieszczania się przyrządu na śliskiej podłodze.\nWśród akcesoriów sportowych największą popularnością cieszą się szarfy i woreczki gimnastyczne, skakanki, pachołki treningowe, koła hula hop, piłki do skakania oraz wszelkiego rodzaju zestawy zręcznościowe. Oprócz tradycyjnych rozwiązań spotykanych w scenariuszach zajęć wychowania fizycznego, takich jak gry drużynowe i gimnastyka ogólna, dzieci uwielbiają wyzwania nietypowe, takie jak ćwiczenia z zakresu fitnessu, sportów tanecznych i sztuk walki. Zamiast klasycznych rozgrywek, warto zorganizować dla dzieci na przykład funkcjonalne tory przeszkód. Wykorzystując dostępny asortyment przeprowadzimy zajęcia wymagające i wartościowe, które będą stanowić jednocześnie odmianę od codziennej rutyny.\nPomieszczenia świetlicowe to miejsca zajęć pozalekcyjnych oraz odpoczynku. Warto zadbać o to, aby tego typu sale urządzone były w sposób ciekawy i zapewniały dzieciom możliwość rozwijania swoich pasji i zainteresowań. Ponadto zgromadzone w świetlicy materiały dydaktyczne powinny umożliwiać organizowanie czasu w pożyteczny i mądry sposób. Żeby jednak uczniowie nie czuli się zbyt przytłoczeni atmosferą nauki, wyposażenie powinno obejmować również zestawy kreatywne, quizy i zabawy.\nElementy wyposażenia szkół mogą Państwo zakupić w naszym sklepie w kategorii: http://bobonierka.com/pl/c/Wyposazenie-szkol/93


Co profilaktyk powinien wiedzieć o ewaluacji programów profilaktycznych – PROFNET\nOdpowiedź na postawione tu pytanie wydaje się prosta, jednak po chwili zastanowienia okazuje się bardzo trudna, a to ze względu na niejasność pewnych pojęć.\nTak jak problemem może być określenie „zawodu profilaktyk„, tak zastanawiać może, kogo będzie dotyczyć szkolenie.\nAUTOR programu profilaktycznego powinien mieć dość szeroką wiedzę nt. ewaluacji, czyli powinien:\numieć ułożyć program zgodny z procesem logicznym\numieć wykorzystać analizę procesu i ocenę wyników\nwiedzieć jak wykorzystać ewaluację do ulepszenia programu\numieć opisać przeprowadzone badania tak, żeby inni mogli to zrozumieć\nJeżeli profilaktyk to tylko realizator programu, powinna wystarczyć mu wiedza, jak przeprowadzić analizę procesu, czy ewaluację procesu.\nNatomiast jeżeli profilaktykiem jest osoba decydująca o finansowaniu lub wyborze programu do realizacji, to powinna ona umieć krytycznie przeanalizować jego podstawy teoretyczne oraz treść, ale też krytycznie ocenić wyniki ewaluacji oraz jej jakość pod względem doboru metodologii.\nCzęścią wspólną dla wszystkich profilaktyków jest oczywiście definicja profilaktyki – wszyscy powinni jednakowo rozumieć to, o czym mówimy. Ja proponuję przekazywać taką wiedzę o ewaluacji, że jest to zbieranie i wykorzystywanie informacji o programie w celu:\nkonstruowania lepszych innych programów,\noceny wartości programu\ni ewentualnie podjęciu decyzji o jego upowszechnianiu.\nKażdy powinien też wiedzieć, że ewaluacja jest elementem całego procesu profilaktycznego, towarzyszy od początku, od oszacowanie potrzeb, przez powstawanie programu, monitoring, ewaluację procesu, ewaluację wyników do poprawek, czyli dopasowania programu, po czym następuje ponowne oszacowanie potrzeb itd. – ten proces może się powtarzać przez dłuższy czas, aż uznamy, że program został dopracowany.\nRównież jeżeli program ma być realizowany w innym miejscu, trzeba się upewnić, czy w nowym środowisku on funkcjonuje równie dobrze, jak w tym, w którym był pierwotnie oceniany.\nKto ma prowadzić ewaluację?\nMówimy o dwóch rodzajach ewaluatorów: ewaluator zewnętrzny i wewnętrzny.\nEwaluator zewnętrzny to osoba, która ma wiedzę i doświadczenie, potrafi obiektywnie podejść do programu i nie jest zaangażowany emocjonalnie.\nEwaluator wewnętrzny to z kolei ktoś, kto doskonale zna program, bardzo dobrze rozumie warunki realizacji programu, ale niekoniecznie potrafi sam przeprowadzić dobrą ewaluację.\nWydaje się, że najlepsze jest rozwiązanie pośrednie, wykorzystujące zalety ewaluacji zewnętrznej i wewnętrznej, przy czym ono wymaga pracy zespołowej.\nProfilaktyk powinien mieć świadomość, że ewaluacja jest zadaniem dla zespołu, lepiej, żeby nie była czyjąś indywidualną aktywnością.\nW opracowaniach amerykańskich opisujących ewaluację partycypacyjną znajdują się uwagi, że najlepiej aby zespół składał się z 8 do 10 osób reprezentujących różne strony programu, czyli autorów, realizatorów, specjalistów od badań ewaluacyjnych oraz osób sprawujących nadzór nad programem, czy funkcjonowaniem instytucji.\nKażdy powinien znać również zasady ETYCZNE\nTagi: Katarzyna Okulicz-Kozaryn


Proroctwo o wybawieniu Syjonu\nDrugi cykl, piętnasty tydzień, piąty dzień: Iz 33:\n33 2 Panie, zmiłuj się nad nami, w Tobie mamy nadzieję! Bądź naszym ramieniem każdego poranka i naszym zbawieniem w czas ucisku. 3 Na głos Twej groźby uciekają ludy, gdy się podniesiesz, pierzchają narody.\n7 Oto wysłani na zwiady wołają z zewnątrz, płaczą gorzko wysłannicy pokoju. 8 Opustoszały drogi, przechodniów zabrakło na ścieżkach. Wróg zerwał układy, odrzucił świadków, nie zważał na nikogo. 9 Kraj ma żałosny wygląd, marnieje; Liban przestał się zielenić, obumiera; Saron — podobny do pustyni, a Baszan i Karmel są ogołocone. 10 Teraz powstanę — mówi Pan — teraz się podniosę, teraz stanę wysoko. 11 Poczniecie siano, zrodzicie słomę, me tchnienie jak ogień was pożre. 12 Staną się ludy wypalonym wapnem, jak ścięte ciernie w ogniu spłoną. 13 Słuchajcie, najdalsi, co uczyniłem, poznajcie, najbliżsi, mą siłę!\n14 Grzesznicy na Syjonie się zlękli, bezbożnych chwyciło drżenie: Kto z nas wytrzyma przy trawiącym ogniu? Kto z nas wytrwa wobec wieczystych płomieni? 15 Ten, kto postępuje sprawiedliwie i kto mówi uczciwie, kto odrzuca zyski bezprawne, kto się wzbrania dłońmi przed wzięciem podarku, kto zatyka uszy, by o krwi nie słuchać, kto zamyka oczy, by na zło nie patrzeć — 16 ten będzie mieszkał na wysokościach, twierdze na skałach będą jego schronieniem; dostarczą mu chleba, wody mu nie zbraknie.\n5 Ponad wszystkim jest Pan, bo mieszka na wysokości! Napełni On Syjon prawem i sprawiedliwością. 6 I zawita trwały pokój w jego czasach. Zasobem sił zbawczych — mądrość i wiedza, jego skarbem jest bojaźń Pańska. 17 Oczy twe ujrzą króla w całej jego krasie, zobaczą krainę bardzo rozległą. 18 Serce twe grozę będzie wspominać: Gdzie ten, co liczył? Gdzie ten, co ważył? Gdzie ten, co spisywał twierdze? 19 Nie ujrzysz już ludu zuchwałego, ludu o niewyraźnej mowie, nie do uchwycenia uchem, o bełkotliwym i niezrozumiałym języku.\n1 Biada ci, łupieżco, tyś sam nie złupiony, i tobie, grabieżco, sameś nie ograbiony! Kiedy skończysz łupić, wtedy ciebie złupią, gdy grabież zakończysz, ograbią też ciebie. 23 Jego liny obwisną, nie utrzymają prosto swego masztu, nie rozwiną żagla. Wtedy rozdzielą łup ogromny, chromi zagrabią zdobycz. 4 Zbierać będą łupy, jak się zbiera szarańczę, rzucać się na nie jak mrowie koników polnych.\n20 Patrz na Syjon, miasto naszych świąt! Twe oczy oglądać będą Jeruzalem, siedzibę bezpieczną, namiot nieprzenośny, którego kołków nie wyrwą nigdy ani się żaden jego powróz nie urwie. 21 Bo właśnie tam mamy Pana potężnego, zamiast rzek o szerokich odnogach. Nie dotrze tam okręt poruszany wiosłami ani się okazalszy statek nie przeprawi: 24 Żaden mieszkaniec nie powie: Jestem chory. Lud, który mieszka w Jeruzalem, dostąpi odpuszczenia swoich nieprawości. 22 Albowiem Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym królem! On nas zbawi!\nPrawdopodobny kontekst historyczny: Asyria postanawia zerwać swoje przymierze polityczne z Judą i więzi króla Manassesa ok. 650 roku prz. Chr. (por 2Krn 33.1-16). Proroctwo o upadku Asyrii jest nieco przedwczesne . sprawdziło się dopiero w 612 r. prz. Chr…


Sieciowy czujnik temperatury AD-RCM JOHNSON CONTROLS - Astra Automatyka\nAstra Automatyka > Produkty > Czujniki i przetworniki > Czujniki temperatury > Sieciowy czujnik temperatury AD-RCM JOHNSON CONTROLS\nSieciowy czujnik temperatury AD-RCM JOHNSON CONTROLS\nKod produktu: AD-RCM\nSieciowy czujnik temperatury AD-RCM JOHNSON CONTROLS stosowany jest z różnorodnymi urządzeniami sterującymi w celu zarządzania instalacjami grzewczo-klimatyzacyjnymi. Jest to wysokiej jakości urządzen...\nSieciowy czujnik temperatury AD-RCM JOHNSON CONTROLS stosowany jest z różnorodnymi urządzeniami sterującymi w celu zarządzania instalacjami grzewczo-klimatyzacyjnymi. Jest to wysokiej jakości urządzenie, odznaczające się solidnym wykonaniem. Czytelny wyświetlacz LCD, pokrętło oraz przycisk wentylacji zamieszczone w przedniej części modułu pozwalają użytkownikowi na wyjątkowo prostą regulację temperatury i prędkości wentylatora.\nProdukty opatrzone znakiem towarowym JOHNSON CONTROLS to rozwiązania technologiczne najwyższej jakości, które szybko dopasowują się do potrzeb każdej instalacji. Sieciowy czujnik temperatury jest elementem, który szybko uzupełni istniejącą lub planowaną instalację, pozwalając na większą swobodę oraz dając użytkownikom szersze pole manewru.\nZakres pomiarowy temperatury: 0-50°C\nSkala zadajnika: +/-\nKomunikacja: LonWorks® FTT-10 lub LonWorks® LPT11 Link Power\nWymiary: 80x80mmJOHNSON CONTROLS – jakość, której można być pewnym\nPrezentowany sieciowy czujnik temperatury AD-RCM, podobnie jak wszystkie urządzenia dostępne w ofercie JOHNSON CONTROLS, opatrzony jest niezbędnymi certyfikatami oraz atestami potwierdzającymi jego jakość. Decydując się na zakup produktów tej marki odbiorcy zyskują pewność, że nabywają rozwiązania, które będą im bezawaryjnie służyły przez długi okres czasu. Czujnik odznacza się wyjątkowo ładnym wyglądem za który został nagrodzony w konkursie Industrial Design Excellence Awards. Będzie eleganckim dodatkiem do każdego wnętrza.\nAD-RCM3205-0 0-50°C +/- LonWorks® FTT-10\nAD-RCM4205-0 komunikacja: LonWorks® LPT11 Link Power\nKarta katalogowa AD-RCM\nSterownik temperatury T601DFH-4 JOHNSON CONTROLS\nSygnalizator pływakowy poziomu cieczy F263 JOHNSON CONTROLS\nOpaskowy czujnik temperatury SF00, SF10 i SF20 HONEYWELL\nTermostaty pomieszczeniowe TC-8900 PM-8900 JOHNSON CONTROLS


✆ 533 013 875 Wyślij zapytanie\nbrama o solidnej konstrukcji, montowana do systemowych słupów stalowych lub murowanych\nskrzydła bramy zawieszone są na zawiasach umożliwiających otwieranie o kąt 90 lub 180 stopni\nwypełnienie stanowią rury, profile stalowe lub panele\nbrama wyposażona jest w zamek oraz rygiel blokujący bierne skrzydło do podłoża\nBramy uchylne są rozwiązaniem dla domu i przemysłu. W zestawie z bramą znajdują się słupy i komplet zawiasowo – zamkowy. Produkt zabezpieczony jest antykorozyjnie przez cynkowanie ogniowe lub zanurzeniowe oraz powłokę malarską. Nasze bramy bardzo dobrze sprawdzają się we wszelkiego rodzaju obszarach działalności prywatnej, publicznej i przemysłowej. Są bowiem montowane przy posesjach prywatnych, ogrodach, szkołach, marketach.\nKonstrukcja bramy zaprojektowana jest z profili o przekroju 40x40 lub 60x40. Wypełnienie skrzydeł bramy może stanowić profil zamknięty 25x25, rura ø32 oraz panel ogrodzeniowy. Słupy bramy stanowią integralną część wyrobu i zostały wyposażone w plastikowe zaślepki. Wykorzystano na nie profile o przekroju 80x80. W skrzydłach bramy zastosowano komplet zawiasowo - zamkowy oraz rygiel blokujący na skrzydło bierne.\nWszystkie elementy ogrodzeń poddawane są metodom ochrony antykorozyjnej w postaci cynkowania i malowania proszkowego. Proces cynkowania stosowany przez GC METAL jest zgodny z europejską normą EN ISO 1461, która gwarantuje optymalną jakość. Powstała w procesie cynkowania powłoka jest odporna na wpływ wysokich i niskich temperatur oraz promieniowanie UV. Właściwości te zapewniają ochronę antykorozyjna powierzchni stalowych na wiele lat.\nAby podkreślić efekt estetyczny, proponujemy naszym Klientom szeroką gamę kolorystyczną dla oferowanych przez nas bram.


Tak korzystają z programu Mieszkanie Plus - Aktualności - LoveKraków.pl\nStrona główna Małopolska Tak korzystają z programu Mieszkanie Plus\nArtykuł partnerski 27.11.2018 19:30 Małopolska Mieszkanie\nRządowy program Mieszkanie Plus jest w fazie rozwoju. Kierowany głównie do osób, które nie mogą sobie pozwolić na kredyty lub nie stać ich na opłatę czynszu na komercyjnych zasadach, może być wybawieniem od braku własnego mieszkania. Dzięki programowi rozwijają się również mniejsze miejscowości. Wraz z dostępnością mieszkań, spaść może potrzeba migracji do dużych miast w poszukiwaniu własnych czterech kątów.\n140 mieszkań w Skawinie\n– Dostępne cenowo mieszkania na wynajem z opcją wykupu są bardzo potrzebne, również w Skawinie i w Małopolsce. Rozpoczynająca się inwestycja jest odpowiedzią na potrzeby przyszłych najemców – mówił w 2017 roku wiceminister infrastruktury i budownictwa Kazimierz Smoliński. Skawina jako drugie miasto w Małopolsce podpisało umowę na budowę rządowych mieszkań. Przy ul. Torowej i Skawińskiej, na 1,5-hektarowej działce powstanie siedem czteropiętrowych bloków, w których znajdzie się 140 mieszkań.\n– Skawina jest przykładem gminy, w której biznes czuje się dobrze, dowodem na to jest obecność dużych firm, które działają na tym terenie. Z kolei pracodawcy to bardzo ważny partner w realizowaniu programu Mieszkanie Plus, ponieważ to oni uwiarygadniają potrzeby mieszkaniowe w danej lokalizacji – zaznaczał na podpisaniu umowy w zeszłym roku Grzegorz Muszyński, członek zarządu BGK Nieruchomości S.A.\nKorzyści z rządowych mieszkań\nWięcej mieszkańców równa się większy wpływ do kasy gminy i zwiększenie przychodów gminnych spółek – tych odpowiedzialnych za utrzymanie czystości oraz za dostarczanie wody. Zdaniem ekspertów, program może też pobudzać przedsiębiorczość i poprawiać wizerunek gmin, bowiem tereny, które leżały odłogiem, mają szansę na spektakularną przemianę i wykorzystanie ich w dobrym celu.\nNajprościej jednak będzie oddać głos komuś, kto z własnego doświadczenia wie, jak program wpływa na gminę, którą zarządza. Zakliczyn to miasto położone w powiecie tarnowskim. Władze miejskie zdecydowały o wejściu w spółkę z BGK Nieruchomości. Powstaną więc tam dwa bloki z 70 mieszkaniami, ich koszt to ok. 9 mln złotych.\n– Decyzję o przystąpieniu do programu podjęliśmy z uwagi na oczekiwania naszych mieszkańców. W mieście i gminie nie ma takich budynków, gdzie byłyby mieszkania na wynajem. Wyszliśmy naprzeciwko, przede wszystkim młodym – mówi burmistrz Zakliczyna, Dawid Chrobak.\nWładze gminy nie robiły niczego na oślep. Najpierw oszacowali potrzeby. – Zaczęliśmy od ankiet na stronie internetowej. Spłynęło ich do nas około 160 – stwierdza Chrobak.\nMieszkańcy będą mieć do dyspozycji dwie lokalizacje: w pierwszym budynku niedaleko centrum miasta znajdzie się 30 mieszkań, w drugim, w Paleśnicy 40. – Program przewidywał budowę tam, gdzie mieszkańcy mają dostęp do szkoły, przedszkola, terenów rekreacyjnych. I właśnie te tereny spełniają dane warunki.\nJeśli chodzi o korzyści płynące dla gminy, to burmistrz uważa, że nie chodzi głównie o to. – Teraz nie ma problemów z logistyką, z dojazdem. Ludzie szukają spokojnych miejsc z czystym powietrzem, odpowiednim poziomem edukacji i to u nas w gminie jest – zaznacza.\nDawid Chrobak musi jednak patrzeć na budżet. – Mniejsze miejscowości nie mają u siebie dużych przedsiębiorstw, dlatego dochody są oparte na lokalnych działalnościach i osobach fizycznych. Im bogatsze jest społeczeństwo, tym bogatsza jest gmina – stwierdza. Rozwiązanie problemów mieszkaniowych może pobudzić ludzi do przedsiębiorczości. Tak jak program 500+ ruszył lokalną gospodarkę. – Po tym roku mogę powiedzieć, że mamy wyższy dochód z PIT-u o milion złotych na plus – mówi Burmistrz.\nJak na razie rządowe mieszkania zostały oddane w Białej Podlaskiej, Jarocinie i Kępnie – w sumie 480 lokali. Na finiszu jest budowa bloków w Gdyni, gdzie na rynku pojawią się 172 nowe mieszkania. Podobnie jest w Wałbrzychu. Tam lokatorzy będą mogli się wprowadzić jeszcze przed świętami. Kolejne mieszkania mają zostać oddane na przełomie lutego i marca. Wałbrzyszanie w ten sposób będą mogli skorzystać z 215 mieszkań. Mieszkanie Plus to jednak nie tylko mniejsze miasta, ale również te duże. W stolicy ma powstać 10 tys. mieszkań, w Krakowie 1,1 tysiąca.


Pressbook - 24 godziny (2002) - Filmweb\n6,9 16 756\n6,9 10 16756\nWideo (1) Zdjęcia (49) Plakaty (10)\nCiekawostki (12) Powiązane (1) Newsy (50) Pressbook (2) Wydania DVD (1)\nJoe i Cheryl Hickey (Kevin Bacon i Courtney Love), oraz kuzyn Joeya, Marvin (Pruit taylor Vince) do perfekcji opanowali metodę wyłudzania pieniędzy od zamożnych rodzin. Ich plan jest zawsze tak doskonały, że zastraszone rodziny nigdy nie informują policji, ciesząc się, że w ogóle uszły z życiem. Działalność przestępczej trójki trwa do czasu, aż na swoje kolejne ofiary wybiorą niewłaściwą rodzinę...\nWill Jennings (Stuart Townsend) jest anestezjologiem, a jego żona Karen (Charlize Theron), projektantką mody. Mieszkają w pięknym domu w Portland, wespół z sześcioletnią córeczką Abby. Któregoś dnia Will wyjeżdża na konferencję medyczną do Seattle. Karen i Abby wracają do domu i ich życie niespodziewanie zmienia się w ułamku sekundy. Abby zostaje porwana, Karen uwięziona, a Will nie potrafi zapanować nad sytuacją. W ciągu 24-godzin Jenningsowie muszą wypłacić okup. Ile będą w stanie poświęcić, by odzyskać córkę?\nTrzy różne miejsca, troje porywaczy i trzy ofiary, dla których zaczyna się 24-godzinny koszmar. Niespodziewanie jednak role się odwracają...\nKiedy Mimi Polk Gitlin i Luis Mandoki założyli własną firmę Mandolin Entertainment, Mandoki rozpoczął poszukiwania scenariusza thrillera, który pozwoliłby przełamać reżyserowi wizerunek specjalisty od melodramatów. To Gitlin znalazła dla swojego partnera scenariusz "Trapped". Mandoki jak sam mówi, jest reżyserem bardzo wybrednym. Myślałem, że odłożę ten tekst po przeczytaniu kilku stron. Tymczasem lektura wciągnęła mnie niesamowicie. Konstrukcja tego tekstu przypominała mi moje dwa ukochane filmy – "Uwolnienie" i "Nędzne psy".\nNastępnego dnia Mandoki rozpoczął pierwsze przygotowania do sfilmowania "Trapped".\nGitlin natrafiła ta tekst Grega Ilesa przypadkiem: Zaskoczyło mnie, że Greg nie tylko napisał świetną powieść, ale potrafił ją jeszcze z takim talentem przerobić na scenariusz. Nie każdy autor to potrafi.\nJednym z atutów scenariusza były wiarygodnie skonstruowane postaci głównych bohaterów. Charlize Theron, grająca główną bohaterkę, mówi: Ludzie dążą do komfortu, do spokoju. Małżeństwo Jenningsów nawet nie spodziewa się, jak drastyczna zmiana ich czeka. Przez te 24 godziny będą mieli możność zastanowić się, co tak naprawdę jest dla nich w życiu istotne.\nKluczowa dla sukcesu filmu okazała się obsada. Jako pierwsi zostali zaangażowani Kevin Bacon i Charlize Theron. Mandoki opowiada, że najbardziej zachwycił go profesjonalizm dwójki aktorów. Grali przecież tak przeciwstawne sobie postaci. Tymczasem na planie zachowywali się wspaniale i choć w filmie byli wrogami, natychmiast prywatnie bardzo się zaprzyjaźnili.\nJedną z prawdziwych rewelacji filmu okazała się Dakota Fanning, grająca 6-letnią Abby, córeczkę Jenningsów. Mandoki i jego ekipa przesłuchiwali wiele dziewczynek. Przypadkowo Mandoki spotkał się z przyjacielem, który znalazł mu dzieci do ról w filmie "Kiedy mężczyzna kocha kobietę". To właśnie Andrew Magarian natychmiast zaproponował kandydaturę małej Dakoty.\nKevin Bacon opowiada: Chylę przed Dakotą czoła. T dziewczynka nie jeden raz zaskakiwała nas wszystkich. Nie miała łatwej roli – musiała na przykład grać strach. Wszystkie zadania wykonywała z ufnością wobec Luisa. Była maskotką całej ekipy. Byliśmy zdumieni, że ta mała, siedmioletnia dziewczynka, zawsze jest na planie przygotowana, doskonale zna tekst i nic nie potrafiło ją zmęczyć.\nCharlize Theron podkreśla jednak, że nie byłoby sukcesu tego filmu, gdyby nie Luis Mandoki. Luis jest bardzo otwarty na aktora – to cecha coraz rzadziej spotykana wśród hollywoodzkich twórców. Na planie "Trapped" Luis wielokrotnie demonstrował nam, jak powinniśmy prowadzić role. Były to propozycje, które zatrzymywały się w pół drogi. Resztę musieliśmy odnajdywać w sobie.\nJednym z kluczowych zadań wybitnego scenografa, Richarda Sylberta, było znalezienie odpowiedniego domu dla pary głównych bohaterów. Taki dom został znaleziony w kanadyjskim Vancouver. Wielki wpływ na pozostałych członków ekipy wywarl znakomity polski operator, Piotr Sobociński. Choć Mandoki miał pewne wątpliwości, Sobociński już na próbnych zdjęciach udowodnił, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych. Reżyser wspomina: Pamiętam, jak pierwszego dnia zdjęciowego Piotr powiedział do mnie, że w tym filmie złamiemy wszelkie zasady.\nZdjęcia do filmu trwały zaledwie tydzień, kiedy na planie wydarzyła się tragedia: Piotr Sobociński niespodziewanie zmarł. Jeden z producentów wykonawczych "Trapped" wspomina: Ekipa techniczna była w większości ta sama, co przy "Oczach anioła". Wszyscy znaliśmy i ceniliśmy Piotra. Jego nagła śmierć była dla wszystkich szokująca. Musiało minąć kilka dni, zanim podjęliśmy próby ratowania filmu.\nPiotra Sobocińskiego zastąpił ostatecznie Frederic Elmes. Przed Elmesem stało trudne zadanie. Sobociński i Mandoki rozmawiali na temat "Trapped" wiele godzin, już na planie "Oczu anioła". Między reżyserem a polskim aktorem zdążyła wytworzyć się nić porozumienia. Elmes podjął decyzję, że podporządkuje się wszystkim założeniom polskiego kolegi. Luis Mandoki: Frederic jest zarówno artystą, jak i doskonałym technikiem. Co ujęło mnie najbardziej, to szacunek, z jakim podszedł do stylu, wypracowanego przez Piotra.


Przedszkolne abecadło - E-szkrab.pl\nStrona domowa > Aktualności > Przedszkolne abecadło\nPierwsze dni w szkole lub przedszkolu bywają bardzo trudne. Dziecku ciężko jest przyzwyczaić się do kilkugodzinnej rozłąki z rodzicami oraz sytuacji, w której opiekuje się nim ktoś inny niż mama lub tata. – Aby oszczędzić maluchowi stresu, przygotowania do szkolnych i przedszkolnych realiów należy rozpocząć znacznie wcześniej – mówi Anna Stokłosa, psycholog – Dobrym rozwiązaniem może być uczestnictwo np. w letnich zajęciach ogólnorozwojowych dla dzieci. Dzięki nim nauczy się obcowania w grupie oraz nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, przyzwyczai się także do obecności nauczyciela.\nZanim maluch zdąży „wyrobić” sobie własne zdanie na temat nauki, warto uświadomić mu (używając zrozumiałych dla niego argumentów), że edukacja spełnia w życiu bardzo ważną rolę. W ten sposób, zrozumie, że szkoła to nie tylko obowiązki i wczesne pobudki, ale również ciekawe miejsce i sympatyczni ludzie. Ta świadomość pozwoli mu szybciej przywyknąć do nowej sytuacji i tworzyć na to, co dotychczas było obce i nieznane.\nCZYTAJ TAKŻE: Pierwsza komunia: przeżycie duchowe i duży wydatek\nDziecko powinno wiedzieć, że przedszkole lub szkoła wymagają od niego wczesnych pobudek. Dobrym rozwiązaniem jest przygotowanie niektórych rzeczy jeszcze wieczorem np. ubrań lub podręczników. Rano warto wstać z lekkim zapasem (tak, by mieć czas na spokojną poranną toaletę oraz zjedzenie śniadania) – pośpiech często wywołuje niepotrzebny stres i zdenerwowanie. To udziela się dzieciom.


UFO I LUDZIE WSZECHOCEANU: Wies’ - żywa skamieniałość Północy\nList do redakcji „Tajn XX wieka” od czytelnika:\n- w dziewiątym numerze „Tajn XX wieka” przeczytałem interesujący artykuł o tym, że uczeni zabierają się za klonowanie mamuta. A tak nawiasem mówiąc, to niektórzy staruszkowie mieszkający na Północy mówią, że mamuty nie wymarły i istnieją także dzisiaj. Ale odkrycie ich jest bardzo trudne, tak jak śnieżnego człowieka.\nInż. K. I. Kamieńskij z Jakucka\nW czasie ostatnich dwóch stuleci z Syberii wywieziono około 50.000 mamutów. Sprzedaje się je za granicę w cenie 100,- USD za kilogram – jak twierdzi Siergiej Kożuszko w swym artykule zamieszczonym w „Tajny XX wieka” nr 11/2011.\nTobolski administrator P. Gorodcow w XIX wieku pisał: Mamut – jest to zwierzę roślinożerne i nie czyniące krzywdy ludziom. Przy spotkaniach z ludźmi mamut zachowuje się przyjaźnie…\nUczeni twierdzą tymczasem, że zgodnie z punktem widzenia współczesnych nauk, mamuty wymarły około 20 – 25 tys. lat temu. Jest to potwierdzone przez wyniki badań ilości radionuklidu 14C zawartych w wielu szczątkach tych zwierząt tego kopalnego zwierzęcia, które znaleziono na Syberii, rosyjskiej Dalekiej Północy i na Alasce.\nW XX wieku uczeni wysunęli kilkanaście hipotez na temat wymarcia mamutów. Najbardziej popularną stała się hipoteza o wybiciu ich przez przodków człowieka. Jednakże w II połowie ub. wieku, pojawiło się przypuszczenie o tym, że wyginięcie mamutów na gigantycznych przestrzeniach kontynentu eurazjatyckiego było spowodowane przez jakąś ogromną, globalną katastrofę. Stronnicy tej teorii sądzą, że te kopalne zwierzęta żyjące w strefach umiarkowanie zimnych, nie były w stanie przystosować się do drastycznej zmiany klimatu z umiarkowanie chłodnego na arktyczny 20.000 lat temu. Część uczonych za bezpośrednia przyczynę wymarcia mamutów uważa gwałtowne obniżenie się dobowej temperatury wskutek spadku jakiegoś ciała niebieskiego, które naruszyło równowagę klimatyczną, albo z powodu gwałtownej zmiany Biegunów naszej planety.\nZagadki historycznych kronik\nJednakże poglądom współczesnych uczonych o całkowitym wymarciu północnych słoni w czasie ostatniego glacjału, przeczy cały szereg historycznych dokumentów i świadectw. Tak więc chiński geograf Sy-ma Ciang żyjący w II w. p.n.e., po swej podróży po środkowej Syberii pisał, że: Co do zwierząt jakie tam żyją, to są to ogromne dziki, północne nosorożce i słonie pokryte sierścią… Z kolei nowogrodzcy i pskowscy kupcy już w XII i XIII wieku podróżujący za Kamienny Pas (Ural) w celach handlowych z tamtejszymi ludami, powracając do domu opowiadali o zagadkowych zwierzętach, w tym wspominali o ogromnych krowach pokrytych długą sierścią, z długim nosem i straszliwymi, długimi na trzy metry kłami. W roku 1238, nowogrodzki książę Aleksander Jarosławicz zapragnął schwytać to osobliwe zwierzę, ale nadejście wojsk Batyja pomieszało mu szyki i popsuło te plany…\nPośrodku XVI wieku ambasador austriacki Zygmunt Gerberstein przybywszy do Księstwa Moskiewskiego za czasów rządów cara Iwana IV Groźnego w swych „Zapiskach z Moskwy” stwierdził, że: na Syberii żyje wielka ilość ptaków i różnych zwierząt, jak np. kuny, sobole, gronostaje, wiewiórki i wies’…\nZ zagadkowym wies’-em (весь - jak syberyjskie narody nazywają włochatego słonia) spotkali się w roku 1581 roku Kozacy atamana Jermaka Timofiejewicza. W tajdze, w miejscu zejścia się rzeki Isiet’ z rzeką Toboł natknęli się oni na gigantycznego słonia pokrytego długą sierścią. Tubylcy opowiadali zdobywcom Syberii o tym, że wies’ rzadko pokazuje się ludziom na oczy. W lecie przychodzą one z „lodowatej ziemi”, zaś w zimie odchodzą tam, „gdzie noc”. Ze słów syberyjskich tubylców wynika, że podobne stworzenie miał u siebie tajbugiński chan Kułuk Sułtan.\nJuż w 1714 roku, chiński wysłannik Tu Li Shen w czasie swej długiej podróży do Petersburga przejechawszy cała Syberię pisał do swego cesarza: A znajduje się w owej zimnej krainie pewien zwierz, który – jak opowiadają – chodzi pod powierzchnią ziemi, a jak słońce czy ciepłe powietrze doń się dostanie, to ono umiera. Jego miano brzmi „mamut”, a po chińsku „hi-shu”.\nObscy Ugrowie czyli syberyjscy Tatarzy, Tunguzi, Ewenkowie, Jakuci i nawet pierwsi rosyjscy osadnicy przekazywali sobie z ust do ust legendy o żywych skamieniałościach Północy. W ich opisach wies’ (wies, wieska, wiesok, itd.) był łagodnym zwierzęciem, które mierzyło w kłębie 3,5 metra, i z ogromnymi ciosami. Zgodnie z wierzeniami wielu syberyjskich narodów, w gęstej sierści tych stworzeń zamieszkują wiewiórki i ptaki.\nEwenkowie, Nieńcy, Jakuci i Ulczowie wierzą, że mamuty mieszkają w wielkich podziemnych norach, w których przemieszczają się na duże odległości. Z tymi opowieściami zgadzają się także chińskie legendy o tien-tu – ogromnym podziemnym szczurze z trąbą i słoniowymi ciosami, którego tłuszcz był cenionym wśród lekarzy Państwa Środka.\nRosyjscy pionierzy przekazują legendy o „cudownym nieznanym”, który jakoby przemieszczał się pod ziemią, opowiadali także o „długonosych krowach wielkości góry”, mieszkającym u tego dziwnego narodu, który żywił się ich pożywnym i sytym mlekiem i ogrzewających w swej długiej sierści ludzkie małe dzieci.\nZ tymi legendami zgadza się fińska legenda mówiąca o przedziwnych stworzeniach w sihirti, które dawno temu ukryły się pod ziemią, gdzie mieszkają do dziś dnia. W sihirti są podziemne renifery, pokryte gęstą sierścią, które nocami wychodzą na powierzchnię ziemi. Ale jeżeli tylko promień słońca padnie na takiego renifera, to on ginie.\nJedna z tunguskich legend opowiada o tym, że dawno temu żył bogatyr o imieniu Kieczin, który posiadał stado takich włochatych bestii. One pasły się na brzegach Jeniseju i wykarmiały mlekiem cały ród bogatyra. Pewnego razu Kieczina ugryzła jadowita żmija. Bohater zmarł, a jego stado spłynęło z wodami burzliwej rzeki, by znaleźć się w ochibuganie – cesarstwie zmarłych, gdzie znajdowała się dusza jego gospodarza…\nJeszcze bardziej niewiarygodnymi są niedawne świadectwa przedstawione przez naocznych świadków, którzy spotkali się z mamutami na przestrzeniach Syberii. I tak mieszkaniec wioski Igrim, położonej na brzegu rzeki Siewiernaja Soswa – Stiepan Gromow w mło0dości słyszał opowiadanie swojego dziadka – myśliwego, który wraz z jeszcze jednym człowiekiem w 1949 roku natknął się na takiego włochatego giganta. Tej jesieni myśliwi ujrzeli w tajdze niezwykle wielkie ślady, których rozstaw wynosił prawie 4 metry. Zdumieni ich wielkością długo szli po śladach, póki nie zobaczyli wielkie szarego koloru cielsko, które majaczyło pomiędzy cedrami. Kiedy podeszli bliżej, to ku swemu zdumieniu ujrzeli… mamuta – i to dokładnie takiego samego, jakiego wyobrażały rysunki w książkach!\nZwierzę nabierało trąbą wodę z niedużego jeziorka i wylewało ją sobie na grzbiet. Naraz mamut odwrócił się i powoli ruszył na myśliwych, nie okazując przy tym jakichkolwiek oznak agresji. Bez względu na ciekawość, obaj myśliwi uznali, że lepiej będzie uciec z miejsca spotkania…\nPodobne zdarzenie miało miejsce z grupą poszukiwaczy złota, którzy płukali złoto w jednym z dopływów rzeki Indigirka, w końcu lat 70. XX wieku. Pewnego ranka, o wczesnej godzinie, kiedy poszukiwacze jeszcze spali rozległ się głuchy tupot, od którego zaczęła się trząść ziemia. Poszukiwacze szybko się obudzili i chwyciwszy za strzelby wysypali się na ulicę. Od strony rzeki dochodził plusk wody. Mężczyźni przekradli się na brzeg i ku swemu zdumieniu ujrzeli jakieś dziesięć mamutów, które stały w wodzie i piły jej chłodną wodę. Po jakiejś pół godziny potężne zwierzęta ugasiwszy pragnienie powoli powróciły do tajgi…\nW czasach współczesnych nam pojawiła się – na pierwszy rzut oka całkiem bezrozumna – idea sklonowania mamuta. I całkiem bliską wydaje się ta chwila, w której każdy, kto tego sobie zażyczy, będzie mógł zobaczyć żywego mamuta, pełnoprawnego gospodarza bezkresnych syberyjskich przestrzeni…\nKiedyś, jeszcze na początku lat 90. ubiegłego wieku rzuciłem na łamach „Nieznanego Świata” propozycję stworzenia gdzieś w Polsce prawdziwego parku zwierząt uznanych za wymarłe w Paleogenie i Neogenie – taki Ice Age Park – Park Epoki Lodowej. Do pomysłu tego wróciłem zresztą w 2009 roku na łamach „Echa Jordanowa” postulując utworzenie takiego parku właśnie u nas – w Jordanowie. Dlaczego właśnie tutaj? Ano dlatego, że nieopodal mamy dwa Parki Dinozaurów – w Zatorze z ruchomymi makietami dinozaurów i w Inwałdzie k./Wadowic z nieruchomymi makietami, ale za to ze zbiorem makiet pierwszych wodnych bezkręgowców i kręgowców. Jordanowski Park byłby zatem uzupełnieniem tych dwóch parków. Oczywiście rzecz rozbiła się o brak pieniędzy i postawę miejscowych władz, które na tą rzecz spojrzały krzywo nie racząc nawet się do niej ustosunkować. No bywa i tak.\nTymczasem chciałbym przypomnieć, że o wyginięciu megafauny w Paleogenie pisał swego czasu polski uczony pracujący i piszący w Rosji – Julian Józef Sękowski (1800-1858) w noweli „Podróż uczona na Wyspę Niedźwiedzia” (wyd. rosyjskie 1833, wyd. polskie 1840) - który jako chyba pierwszy uczony przed Luisem i Walterem Alvarezem stwierdził, że niejednokrotnie Armagedon na Ziemi mogły powodować inne ciała niebieskie: Dnia 10 drugiego miesiąca bieżącego 11.789 roku na północno-wschodniej części nieba ukazał się mały kometa… - pisze on. I rzecz ciekawa – wiąże on spadek komety z zagładą cywilizacji barabińskiej (czytaj: atlantydzkiej). Oczywiście w tym także całej megafauny około 12.000 lat temu. Oczywiście Sękowski był stronnikiem teorii katastrof Georgesa Cuviera (1769-1832), ale jako pierwszy wprost nazwał rzecz po imieniu i stwierdził, że wielkie katastrofy geologiczne mogły wywołać impakty ciał niebieskich…\nCzy zmiana biegunowości mogła wpłynąć w jakiś sposób na zagładę mamutów? Nie sądzę. Zmiany biegunowości występowały tak wiele razy w historii Ziemi, że gdyby dochodziło do jakichś gwałtownych wielkich wymierań, to właściwie człowiek jako gatunek nie miałby minimalnych szans na powstanie i całe życie na Ziemi składałoby się tylko z jednokomórkowców.\nEtykiety: Czwartorzęd, Epoka Lodowcowa, kryptydy, lodowiec, mamuty, Syberia


OSMO Wosk Wewnętrzny BIAŁY KRYJĄCY 7394 0,75L Biały Kryjący \_ 0,75 l | Produkty \_ Do Wewnątrz \_ Meble/ Ściany | Sklep OSMO - autoryzowany dealer firmy OSMO\nOSMO Wosk Wewnętrzny BIAŁY KRYJĄCY 7394 0,75L\nWosk wewnętrzny Osmo został opracowany do zabezpieczania i dekoracyjnego wykańczania drewna we wnętrzach: paneli ściennych i sufitowych, boazerii, stolarki wewnętrznej.\nCena katalogowa167,83 zł\nGratis PĘDZEL 50mm do aplikacji, do aplikacji, do tego produktu polecamy wałek z mikrofazy lub pędzel.\nwykończenie drewna wewnątrz: paneli ściennych i sufitowych, boazerii, mebli i drzwi\nwykończenie drewnianych mebli i zabawek dla dzieci\nrenowacja drewnianych powierzchni wewnętrznych i wyrównywanie ich barwy\npowłoka do naprawianych elementów drewnianych, które zostały fabrycznie wykończone Woskiem Wewnętrznym Osmo (wykończenia przyciętych brzegów, profilowania, dziur po nawiertach, itp.).\nnie wymaga gruntu ani międzyszlifu\nłatwa aplikacja – również w przypadku aplikacji na suficie\nodporny na pot i ślinę wg normy DIN 53160\nbezpieczna powłoka dla zabawek wg normy EN 71.3\nodporny na wodę, zabrudzenia i ścieranie\n*7394 0,75L pędzel 50mm\nDzień dobry. Pomalowałam panele ze sklejki brzozowej woskiem dekoracyjnm intensywnym szarym osmo jednokrotnie. Nie jestem zadowollna z efektu, ponieważ stolarz źle wyszlifował powierzchnię, powstaly brzydkie smugi. Czy mogę na ten wosk położyć wosk wewnętrzny biały kryjacy i czy on pokryje mi moje panele? Czy ewentualnie mogę położyć 2 warstwy oleju kryjacego aby nie bylo prześwitów?\nolej który Pani wybrała pokryje panele i nie ma problemu z drugą warstwą o ile będzie taka konieczność. Efekt powinien być bardzo dobry.


Park (ing) day Poznań - Inicjatywy Radnych - Biuletyn Miejski - poznan.pl\nUbiegłoroczny Park (ing) day Poznań, ul. Za Bramką, fot. M. Malinowski\nTradycją już stało się zejście na finał do miejskich podziemi. W tym roku na poziomie -3 parkingu pod placem Wolności - film i koncerty. Do obejrzenia "Urodzeni mordercy" Olivera Stone'a, na podstawie scenariusza Quentina Tarantino. Do posłuchania wyjątkowe aranżacje Maanamu podczas muzycznego performansu Grzegorza Krzyśko "Plac zabaw" - miłosnej historii opowiedzianej piosenkami Kory. Występ jest jednocześnie hołdem złożonym największej ikonie polskiej muzyki rockowej. Grzegorz Krzyśko tworzy wraz z Pawłem Zimmermanem elektroniczny duet GRETA, którego debiutancki album wybrzmi sobotniej nocy w podziemiach parkingu.\nAkcja odbywa się w ramach organizowanego przez Miasto Poznań Tygodnia Zrównoważonego Transportu. Inicjatorem akcji jest Festiwal Malta. Partnerem wydarzenia jest Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu. Wydarzenie sfinansowano ze środków Miasta Poznania. Patroni medialni: Wyborcza.pl Poznań, portal kulturapoznan.pl, Radio Afera.\nSzczegółowy program i lokalizacje na stronie organizatora