Polskie-Forum.pl | Polskie Forum Dyskusyjne | Niezależne Forum Dyskusyjne | Niezależne opionie polityczne | aktywność obywatelska | wolna dyskusja | wybory prezydenckie • Zobacz wątek - Książki historyczne\nTeraz jest 21 sty 2019, 22:44\nStrona główna forum » Historia\n[ Posty: 158 ] Przejdź na stronę 1, 2, 3, 4, 5 ... 11 Następna strona\nNapisane: 08 sie 2009, 16:27\nAutor powyższego artykułu poleca nam następującą książkę:\nWARTO PRZECZYTAĆ... (18)\nPortret użytkownika Żołnierze WyklęciŻołnierze Wyklęci, pt., 07/08/2009 - 21:10\nOficyna Wydawnicza Rytm, 2009, s. 476, oprawa twarda.\nAntoni Heda ps. "Szary" to legenda podziemnego państwa polskiego w Górach Świętokrzyskich. Do dzisiaj śpiewają o nim pieśni. Historia jego życia toczy się we wspomnieniach od września 1939 roku, poprzez brawurowe akcje partyzanckie w latach okupacji do rozbicia więzienia UB w Kielcach w 1945 roku. Zdradzony, zostaje aresztowany i skazany na wielokrotną karę śmierci. Ułaskawiony, wychodzi na wolność w 1956 roku.\nPointa losów „Szarego” w PRL, przewodniczącego „Solidarności” kombatantów, to internowanie w Białołęce na początku stanu wojennego w 1981 roku.\n„Szary” nie jest postacią z podręczników, w życiu podejmuje trudne decyzje i wybory. Jest partyzantem, który chroni ludność cywilną, wspomaga ją materialnie, idzie na odsiecz, kiedy tego wymaga sytuacja. Komendant „Szary” rozdaje chłopom buty, wymierza chłostę volksdeutschom i gorliwym żandarmom, organizuje przemyślane do szczegółu akcje bojowe na więzienia, banki, ciężkozbrojne oddziały Niemców. W ubeckim więzieniu bije się z oprawcami, stawia się Różańskiemu. „Wspomnienia” dokumentują, jak rozwija się jego charakter i osobowość; od zagubionego żołnierza kampanii wrześniowej, ostrożnego konspiratora, po dzielnego dowódcę, często ryzykanta. W 1945 roku jest już bezwzględnym komendantem niepodległościowego podziemia walczącego z wprowadzanym przez NKWD systemem. Ukrywa się, kocha, ma dzieci. Wewnętrzna siła i wiara pozwalają mu przetrwać ciężkie więzienie.\nSiła i dramatyzm losów „Szarego” tworzą historię prawdziwą. Ta historia przez lata była oficjalnie zakazana, ale przecież opowiadana, przekazywana z ust do ust jak w dawnych czasach. Siła tych wspomnień polega na tym, że „Szary” nie daje się oszukać systemowi komunistycznej władzy. Wygrywa – jest postacią zwycięską w wymiarze osobistym i historycznym.\nZostał w pamięci nieujarzmionym.\nSłowo od córki "Szarego" (Teresa Heda-Snopkiewicz) 5\nCzęść pierwsza 13\nMój rodowód - dzieciństwo i młode lata 15\nPraca zawodowa i podchorążówka 19\nRok 1939 24\nBój pod Iłżą 28\nPowrót z wojny 34\nTwierdza w Brześciu 39\nNa Sybir? 44\nStalag 107 47\nDalsza działalność w poobwodzie "Dolina" (Iłża) 52\nKontakt z "Ponurym" 57\nWypiek chleba 60\nLasy starachowickie ("Ponury") 64\nAreszt w Starachowicach 68\nNowy plan 74\nAkvcja na więzienie w Starachowicach 86\nOddział partyzancki 90\nSzkolenie oddziału 113\nKasa po raz pierwszy 117\nDalsze szkolenie 120\nKasa po raz drugi 122\n"Aresztowanie" rodziców 133\nKoncentracja 11 listopada 137\nDramat "Czerkiesa" 141\n"Krzyk" ranny 154\nOpanowanie Starachowic 158\nOpanowanie Sienna 159\nRozbrijenie Forschutzu 160\nNieudany zamach 161\nAkcja aprowizacyjna 166\nAreszt w Końskich 169\nDoktor Muszeg 177\nAkcja Końskie-Stąporków 181\nZdobywanie amunicji 186\nZdobywanie amunicji - ciąg dalszy 195\nCzęść druga 205\nAkcja "Burza" 207\nPrzy ognisku 223\nDekoncentracja 2 DP Legionów 242\nPowrót naszego batalionu w lasy koneckie 244\nBój w lasach przysuskich 245\nLasy chlewiskie i niekłańskie 247\nCzęść trzecia 255\nRok 1945. Jednego mniej 257\nZdobywanie pieniędzy 267\nRozbicie więzienia w Kielcach 274\nW więzieniu i w mieście 277\nZadanie - Mokotów 287\nW szponach UB 308\nW Kielcach 316\nKoniec śledztwa. Proces 321\nW krainie snów i w krainie dzieciństwa 330\nDalszy ciąg procesu 334\nPo wyroku. Cela śmierci 344\nRawicz i Wronki 349\nRok 1956 358\nOstatnie dni - więzienny epilog 363\nPoczątki trudnej wolności 366\nUrządzanie się 369\nPielgrzymka do Częstochowy. Rok 1963 375\nSierpień 1980 - "Solidarność" 377\nRefleksje powięzienne 385\nCzęść czwarta 391\nOstatnia droga "Szarego" 393\nWytrwały i odważny w cierpieniu. Homilia wygłoszona podczas Mszy św.\npogrzebowej gen. bryg. w st. spoczynku Antoniego Hedy-Szarego\nKatedra Polowa Wojska Polskiego, 21 lutego 2008 395\nSpis nazwisk i pseudonimów Partyzanckiego Oddziału "Szarego"\n(późniejszego II bat. 3 pp Leg. AK) 423\nDowódcy placówek współpracujących z oddziałem "Szarego" 434\nLista żołnierzy-partyzantów, którzy wzięli udział w rozbiciu więzienia\nkieleckiego w 1945 r. (tylko w tej akcji) 434\nDokumenty z archiwum MSW 435\nIndeks nazwisk i pseudonimów 463\nKsiążka do nabycia w Oficynie Wydawniczej Rytm lub innych księgarniach internetowych.\nŻołnierze Wyklęci - blog\nTytuł: Książki historyczne\nNapisane: 21 wrz 2009, 17:28\nTu reklamowana jest książka Bogdana Musiała Na Zachód po trupie Polski\nNapisane: 22 mar 2010, 11:16\nPojawiła się nowa książka prof. Jerzego Roberta Nowaka nosząca tytuł: "Historia Polski 1733-1939".\nTytuł: Re: Książki historyczne\nNapisane: 29 sie 2010, 11:54\nWprowadzenie 5% podatku VAT na książki zapewne obniży i tak już rekordowo i kompromitująco niskie czytelnictwo w naszym kraju. No cóż skoro pan z Brukseli każe to warszawski sługa musi i nawet nie próbuje się postawić.\nGdyby tak zupełnie statystycznie potraktować owe 5% to oznaczałoby to, że o tyle dokładnie spadnie sprzedaż książek, ale i o te samo 5% wzrośnie zainteresowanie tubylczej ludności bibliotekami.\nChyba coś w tym jest gdyż złożony w mijającym tygodniu anginą postanowiłem wykorzystać swoją córkę i posłać ją do osiedlowej biblioteki, do której jest zapisana. Poprosiłem ją o coś na temat walki podziemia niepodległościowego z komunistycznym reżimem po 1944 roku.\nPo 30 minutach córka zadzwoniła do mnie i zaczęła wymieniać tytuły polecane przez panią bibliotekarkę. Większość z nich już znałem, a „Łuny w Bieszczadach” uznałem za zwykła pomyłkę owej Pani, która zapewne tej książki nie czytała, jak również nie oglądała nigdy głośnego swego czasu w PRL filmu „Ogniomistrz Kaleń”z Wiesławem Gołasem w roli głównej.\nStanęło w końcu na dwóch pozycjach. „Konspiracyjne Wojsko Polskie 1945-1954” i książka o frapującym tytule „We fraku i w więzieniu”. Pierwszą z nich połknąłem dość szybko gdyż raz, że nie była zbyt opasła, a po drugie mówiła sporo o działalności KWP w okolicach mojej rodzinnej Częstochowy.\nKiedy wziąłem do ręki książkę nr 2 dopiero zwróciłem uwagę na autora. Okazał się nim niejaki Michał Bron. Tak, ten sam Michał Bronstein, pułkownik i oficer polskiego wywiadu Oddziału II Sztabu Generalnego LWP. Były dąbrowszczak, członek KPP, zatwardziały komunista, który służył również z ramienia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w KBW, zwalczającym polskie podziemie niepodległościowe. Ów Michał Bron czmychnął w 1984 roku z Polski do Szwecji, co nie przeszkodziło, aby Łódzka Drukarnia Dziełowa w 1989 roku wypuściła na rynek księgarski pierwsze wydanie tego dzieła.\nCała ta książka to pean na temat takich „polskich patriotów” jak Karol Świerczewski, którego miłość do Polski według Brona „była jakaś osobliwa, gwałtowna i zachłanna”. Nie wiadomo, co miał autor na myśli? Czy jego patriotyczny rajd z armią czerwona na Polskę w 1920 roku czy seryjnie podpisywane wyroki śmierci na polskich patriotów w Kąkolewnicy, rozstrzeliwanych później i grzebanych w Uroczysku Baran.\nInni wielcy „patrioci” wymienieni w tej książce to Henryk Toruńczyk, pierwszy dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Bolesław Mołojec czy dowódca rzezi polskich robotników na wybrzeżu generał Grzegorz Korczyński.\nPo tej czytelniczej przygodzie zaczynam nabierać coraz większej pewności, że straty wynikające z owych 5% VAT i przeniesienie ciężaru czytelnictwa z księgarni do polskich bibliotek będą o wiele większe niż to się na pierwszy rzut oka wydaje.\nNapisane: 05 paź 2010, 14:01\nhttp://wirtualnapolonia.com/2010/10/04/ ... czna-roku/\nPraca Sławomira Cenckiewicza „Anna Solidarność” książką historyczną roku?\nNapisane: 24 paź 2010, 17:08\nhttp://www.geopolityka.org/pl/recenzje/ ... go-wywiadu\nWywiad Polski na ZSRR 1921-1939 - książka opisuje wywiad Polski międzywojennej, który należał do najlepszych na świecie.\nNapisane: 26 paź 2010, 17:12\nhttp://www.nacjonalista.pl/2010/10/26/z ... jnych.html\nKsiążka to podwójny rarytas. Pierwsze “Zeszyty do historii NSZ”, wydawane w latach 60-tych ubiegłego wieku w Kanadzie, nie zostały nigdy wznowione – za wyjątkiem właśnie trzytomowego wydania podziemnego NOP. Tom 2, zawierający zeszyt trzeci ukazał się w podziemnym wydawnictwie Narodowego Odrodzenia Polski – “Jestem Polakiem” – w roku 1988. Jest o więc również perełka bibliofilska. Egzemplarze, chociaż liczą sobie 22 lata, są nowe, pochodzą z zasobów archiwalnych NOP.\n“Zeszyty do historii Narodowych Sił Zbrojnych” t. 2 z III, Wydawnictwo “Jestem Polakiem” 1988, s. 112\nDo nabycia: Archipelag (http://archipelag.org.pl/index.php)\nNapisane: 26 paź 2010, 21:45\nhttp://niepoprawni.pl/blog/2160/cenckie ... man-davies\nAutor artykułu zachwycony jakością książki Cenckiewicza o Annie Walentynowicz.\nNapisane: 30 paź 2010, 15:47\nWydana przez Dom Wydawniczy „Ostoja” książka „Zmierz Izraela” Tadeusza Gluzińskiego (występującego pod pseudonimem Henryk Rolicki) doktora prawa i filozofii, jednego z głównych ideologów Obozu Narodowo Radykalnego (bardziej prawicowego nurtu myśli narodowo radykalnej związanego z czasopismem „ABC”) jest niezwykle cennym źródłem historycznym pozwalającym zrekonstruować stosunek środowisk narodowo radykalnych wobec żydów w II RP.\nTu widać, że Żydzi wciąż są tacy ami:\nNarodowi radykałowie piórem Gluzińskiego zarzucali żydom że: są przewrotni, mieszają w swoich wypowiedziach prawdę z kłamstwem, kłamią bez skrępowania, podszywają się pod chrześcijan.\nNapisane: 04 lis 2010, 13:09\nAutor zaleca książkę o masonerii:\nNorbert Wójtowicz, „Rozmowy o masonerii”.\nNapisane: 20 lis 2010, 11:29\nhttp://marucha.wordpress.com/2010/11/18 ... o-ksiazki-„bez-strachu”-albina-siwaka/\nAlbin Siwak, znany w okresie panowania Ślepowrona pod ksywą Falkonetti swoim niegdysiejszym mocodawcom zrobił chyba psikusa, bo jego wynurzenia zawarte w książce Bez strachu weszły na indeks ksiąg zakazanych w tzw. IIIRP. Nie wiadomo co skłoniło do takich wynurzeń sługusa czerwonych - czy poruszyło go sumienie i pod koniec życia przeszedł ze strony żydokomuny na stronę Polski, czy też towarzysze go zlekceważyli i pominęli po przemianach w 1989. To już wie tylko on i Pan Bóg. Artykuł podaje słowo wstępne napisane przez Siwaka w zakazanej książce.\nSłowo wstępne do książki „Bez Strachu” Albina Siwaka\nPosted by Marucha w dniu 2010-11-18 (czwartek)\nAlbin Siwak ma chyba raz na zawsze przyprawioną gębę betonu partyjnego i w ogóle ciemniaka. Przyprawili mu ją tatusiowie i mamuśki dzisiejszych „młodych, wykształconych, z wielkich miast” oraz ich żydowskich mentorów. Niech poniższy tekst będzie bodaj skromną próbą oddania sprawiedliwości temu człowiekowi. – admin\nWiększość ludzi, otwierając nową książkę, pomija przedmowę. Uważają, że czytanie wstępu to strata czasu, bo i tak z książki dowiedzą się, co autor chciał czytelnikowi przekazać. Myślę jednak, że jeśli idzie o tę właśnie książkę, przedmowa jest w niej najważniejsza i wyjaśnia dlaczego w ogóle została napisana. Pokazuje, jakie argumenty i zdarzenia, jakie decyzje różnych ludzi i formacji politycznych stały się przyczyną napisania tej książki. A jest tych wydarzeń bardzo dużo i szkodą dla ludzi byłoby, szczególnie dla młodych pokoleń, gdyby nie poznali historii, w dodatku niezbyt odległej. Uważny czytelnik powie, że autor nie powinien zajmować się historią, że są od tego ludzie z tytułami: doktorzy nauk, profesorowie, historycy. Teoretycznie tak. Oni właśnie powinni zająć się historią i obiektywnie, bez naginania faktów dla potrzeb jednego czy drugiego ustroju, pisać tę historię i przekazywać młodzieży. Ale tak nie jest. Każda formacja polityczna ma swoich historyków i oni, na potrzeby tej formacji napiszą taką historię, która danym politykom odpowiada. W dodatku ponad tymi formacjami politycznymi są pracujący dla nich ludzie, którzy pilnują, by tak kształtować historię, żeby ich ideologia, racja stanu, bohaterowie i hasła znalazły się na sztandarach.\nW oparciu o moje liczne spotkania z Iudźmi, organizowane przez różne kluby, związki i domy kultury, śmiało mogę powiedzieć: całe pokolenia młodych Polaków nie znają historii swego kraju. I nie dlatego, że nie chcieli się jej nauczyć lub nie posiadają odpowiedniego wykształcenia. Chcieli się uczyć, mają wykształcenie, często tytuły naukowe, ale od zakończenia II wojny światowej do tej pory żadne szkoły, ani uczelnie wyższe nie uczyły i nie uczą prawdziwej, rzetelnej historii.\nZdarza się, że w domach dziadkowie mówią o tej historii i przekazują ją wnukom, ale to rzadkość. To wyjątkowi ludzie, którzy zapamiętali fakty i potrafią je przekazać. Zdarza się, że spotykam ludzi, którzy różnymi sposobami i drogami zdobyli dobrą historyczną literaturę, posiadają prawdziwą wiedzę o ostatnim stuleciu, ale jest ich mało i są za tę wiedzę tępieni.\nMoje życie było bardzo bogate w wydarzenia i decyzje, gdy znajdowałem się na wysokich szczeblach władzy. Znałem wielu ludzi, do których zwykły człowiek nie miał dostępu. Sposób życia i prostolinijność oraz szczerość potrafiły mi ich zjednać. Pozyskiwałem ich zaufanie i mogłem prowadzić z nimi szczere rozmowy. A był to czas, gdy również najwyżsi rangą działacze bali się mówić prawdę. Dziś mógłbym nie pisać o wielu z nich, gdyż moi przeciwnicy zaraz dorobią do tego historię, że była to zdrada, i że przyznawanie się do tych znajomości to hańba, bo to byli nasi najeźdźcy i ciemiężyciele. Ale i oni właśnie, gdy zaufali mi i gdy szczerze rozmawialiśmy, to mówili:\n„Nam, Rosjanom jest przykro, że oceniacie nas tak źle. To nie my nadaliśmy rewolucji te hasła i nie my ustanowiliśmy prawa i represje. Jesteśmy tak jak i wy Słowianami i powinniśmy żyć w zgodzie”.\nAle to nie Słowianie zrobili rewolucję i nie Słowianie milionami mordują Rosjan. W gułagach i na zsyłkach – może niejeden zapytać, to kto? Właśnie – Żydzi nie siedzą. To oni nas wsadzają i wydają wyroki. Gdy im mówiłem, że sam widziałem Rosjan w NKWD i że nie sami Żydzi są odpowiedzialni za te represje, odpowiadali mi:\n„Tak, masz rację. Zawsze znajdą się ludzie, którzy dla kariery zdecydują się na współpracę. Ale czy wy, Polacy, w czasie okupacji hitlerowskiej nie mieliście zdrajców na służbie u Niemców? Było ich wiele tysięcy, bo po wojnie dokładnie ich liczono. A jak carska Rosja wami rządziła i okupowała wasz kraj to nie było wielu tysięcy zdrajców, którzy pracowali dla cara? Nawet wasi biskupi, po odzyskaniu niepodległości, byli sądzeni za zdradę, a nawet wykonywano na nich wyroki śmierci. Sami Żydzi dzielili się na tych co idą na śmierć i tych, co ich dozorowali i bili. Przykładem jest getto łódzkie, gdzie policja była formacją żydowską.\nW każdym narodzie byli zdrajcy i zawsze będą. U nas, Rosjan, też byli w czasie wojny zdrajcy, mimo że w każdej chwili groziła im śmierć z rąk partyzantów. A w czasie, gdy władzę zdobyli Żydzi, to zdrajcy nie tylko że niczego się nie obawiali, ale to oni ferowali wyroki śmierci i żyli jak władcy niezagrożeni, a odwrotnie: – nagradzani”. „Myślisz, że nie chciałbym żyć w kraju, gdzie sami sobą byśmy rządzili?” – mówił mi wiele razy Maszerow.\nPodobne rozmowy prowadziłem z marszałkiem Kulikowem i Piotrem Kostikowem. Trzeba by robić teraz nową, rosyjską rewolucję i obalić rządy Żydów – mówili, ale zaraz dodawali: „To obecnie niemożliwe, czuwają nad tym dobrze, mają we wszystkich strukturach władzy swoich ludzi, za samą taką rozmowę stracisz głowę”. „Przecież – mówił Maszerow – w czasie rewolucji państwa zachodnie, a szczególnie USA, posiadały dobrą wiedzę kto robi u nas rewolucję. Prezydent Woodrow Wilson powiedział w swoim orędziu w 1919 r., że rewolucja w Rosji to czysto żydowska rewolucja. Opanują całą władzę i zemszczą się na cerkwi rosyjskiej oraz inteligencji”. I tak właśnie się stało.\nJa, Albin Siwak, mam ważne powody, żeby nie zabrać do grobu tego, co wiem i co usłyszałem od wielu mądrych ludzi pełniących różne funkcje partyjne i wojskowe. Wiem, że czytelnik może to potraktować, za chwalenie się znajomościami i układami, ale ja nie zabiegałem o te znajomości i układy. Wiem, że moi przeciwnicy wykorzystają to, żeby zrobić ze mnie zdrajcę i osobę zhańbioną takimi znajomościami. Przecież mógłbym o tym nie pisać, nie ściągać na swą głowę słów pogardy, ale uważam, że należy dać świadectwo prawdzie. Jeśli tacy ludzie jak ja nie napiszą, to napiszą to inni, pod dyktando Żydów. Ważne powody, które skłaniają mnie, by o tym napisać, to przede wszystkim fakt, że mało jest ludzi lub nie ma ich wcale, którzy by swą wiedzę posiadali od ludzi wiarygodnych. A przecież ojciec mój nie miał powodów, by kłamać, gdy wiele razy opowiadał mi o różnych ważnych wydarzeniach. Jego dwaj rodzeni bracia też nie. Wierzę im, gdyż potwierdziły to inne źródła.\nOjciec mój służył dwadzieścia jeden lat w carskiej armii. Jego bracia też (jeden dziewiętnaście, drugi szesnaście). Służyli przed, w czasie i po rewolucji. Byli świadkami wielu wydarzeń historycznych, które były i są przekręcane na potrzeby różnej maści polityków i formacji politycznych.\nPonadto życie i moja funkcja pozwoliły mi poznać wielu Polaków, których rodziców car zesłał z Polski na Sybir, a ich dzieci później były rozwożone po całym Związku Radzieckim zgodnie z potrzebami gospodarki i wojska. Ludzie ci przeżyli wiele tragedii i byli świadkami wielu zbrodni, a także ludobójstwa. Obok nich likwidowano tzw. wrogów Związku Radzieckiego, podciągając pod ten zarzut inteligencję rosyjską i każdego, kto miał odwagę mówić prawdę.\nPiszę to jako Polak i patriota. Nie mogę obojętnie patrzeć jak Żydzi przekręcają historię Polski Ludowej, ustroju, który to sami stworzyli i w którym rządzili, sądzili i skazywali na śmierć. Jak z katów robią ofiary, jak również z katów robią zasłużonych i prawych obywateli, kryształowych i uczciwych. A tak nie było, ani w czasie rewolucji październikowej, ani przez cały czas do śmierci Stalina.\nTo nie tysiące Rosjan zostało zesłanych na ciężkie roboty, to miliony jak obecnie szacują Rosjanie. W Polsce też nie chodzi o tysiące. Sama wschodnia Polska, czyli Kresy, to setki tysięcy Polaków wywiezionych w głąb Rosji. Okres Polski Ludowej to również czas zbrodni na polskich patriotach. Nawet samego Gomułkę uwięzili i szykowali mu proces o zdradę. A ilu przyjaciół Gomułki siedziało, ilu miało zasądzone wyroki śmierci. Cóż więc mówić o zwykłym akowcu. Dziś nagłaśnia się to, a polscy działacze partii prawicowych naśladują i pochlebiając żydowskim kolegom nie mówią: „To komuna mordowała naszych ludzi”. Nie! Nie zająkną się, że sędziowie i kaci to byli Żydzi. MSW było całkowicie w ich rękach.\nTeraz odwraca się kota ogonem. Tak samo jest z mordowaniem Żydów czasie wojny. Ileż to artykułów dotyczyło tego, że to Polacy i polskie obozy, i że to właśnie tam ginęli Żydzi. Tomasz Gros opisał w „Sąsiadach”, że to Polacy wymordowali Żydów w Jedwabnem. A jeszcze przecież żyją świadkowie. Cóż będzie, gdy ich zabraknie? Okaże się, że to Polska wywołała II wojnę światową, że Polacy mordowali Żydów.\nNie można patrzeć i milczeć, jak dobrze rozmieszczeni Żydzi znajdujący się w różnych formacjach politycznych i zajmujący odpowiedzialne stanowiska robią wszystko, żeby skłócić polskie społeczeństwo. I to im się dobrze, udaje.\nŻadna formacja polityczna, żadna ekipa rządząca, jakie do tej pory znajdowały się u władzy nawet nie próbowała budować zgody narodowej. Cały ich wysiłek idzie na to, by skłócić polskie społeczeństwo, żeby podzielić i poustawiać Polaków po różnych stronach barykady politycznej. Wiedzą dobrze, że takim skłóconym i podzielonym społeczeństwem łatwo jest rządzić. I ten fakt jest bardzo groźny, bo sytuacja w Polsce wymaga już od bardzo dawna zgody narodowej.\nŻydzi po mistrzowsku doprowadzili do tego, że w społeczeństwie brak jest instynktu samozachowawczego. Całymi latami wtłaczają do głów Polaków takie filmy i wiadomości, żeby otumanić społeczeństwo. Proszę tylko pomyśleć, jak nagłaśnia się i to wiele razy na wszystkich kanałach, parady gejów i lesbijek. Idą w tych pochodach przywódcy partyjni i popierają manifestacje i żądania „kochających inaczej”. Głośno jest na ulicy w sprawie nienarodzonych – a w Sejmie inne ustawy są mniej ważne niż ta o której wyżej.\nNa potwierdzenie tego, co piszę: Polskie Radio Program I, w dniu 5 maja 2007 r. o godzinie 9.00 w wiadomościach nadaje apel do posłów i polityków. „Połączcie swe siły i nie patrzcie na podziały polityczne. Sprawa jest najpilniejsza i najbardziej potrzebna w Polsce”.\n- O co chodzi? Oto do sądu wpłynęło 170 spraw o odzyskanie majątków. Są to spadkobiercy Niemców, którzy do II wojny światowej byli właścicielami tych gospodarstw, ale nie osiedlają się na nich, tylko je sprzedają i to nie Polakom, za duże pieniądze. Przypominam – mówi dziennikarz, że już ponad tysiąc gospodarstw spadkobiercy ci odzyskali i sprzedali na Warmii i Mazurach, ale naszym posłom, jak wielu ludzi mówi, ta sprawa jest obojętna. Mają oni własne, pilniejsze problemy. Problemy sprowadzające się do tego jak unurzać przeciwnika w błocie i skompromitować go w oczach ludzi, jak odebrać emerytury komuchom z MSW. Ale komu je odbiorą, jeśli propozycja ich przejdzie w Sejmie? Odbiorą nielicznym Polakom, którzy zostali w Polsce, bo 90% oprawców bierze wysokie emerytury, siedzi w Izraelu i śmieje się z tych zabiegów. Śmieją się, bo nasi przywódcy nie zrobią krzywdy swym braciom rozrzuconym po Zachodzie. – Odebrać oczywiście należy, ale oprawcom i katom Polaków, a nie nielicznym uczciwym ludziom, bo tacy też tam pracowali.\nWolińska, Michnik oraz cała masa funkcjonariuszy SB wiedzą, że mają w Polsce dobrą obronę, a na państwo Izrael nikt ręki nie podniesie. Prasa w Polsce pisała, że Żydzi zażądali 15% wartości tego, co utracili, a nasi przywódcy oświadczyli, że należy im się nie 15% a 50% wartości utraconych majątków.\nTrybunał w Brukseli 2 i 3 maja 2007 roku nagłaśnia, że upomina rząd polski, który łamie prawa człowieka, bo nie pozwolił manifestować gejom i lesbijkom. Ale o najważniejszej dla Polaków sprawie cicho. Żaden polityk, żadna grupa społeczna nie wyszła na ulicę, żeby wymusić na Sejmie i rządzie uregulowanie własności na tzw. Ziemiach Odzyskanych.\nTelewizja w Polsce pokazała w marcu 2007 r., że tysiąc polskich rodzin na Mazurach zostaje wyrzuconych z gospodarstw rolnych. – Ale, czy tragedia polskich rodzin obchodzi Żydów i ich popleczników? NIC.\nI tu nasuwa się pytanie, czyżby polskie społeczeństwo całkiem już zgłupialo? Idą na ulice w sprawach, w których porządny człowiek spaliłby się ze wstydu, a w sprawach wagi państwowej nie reagują. Tak właśnie prowadzi się barany na rzeź.\nKażdy polski rząd ma obowiązek budować zgodę narodową, a celowo tego nie robi. Taka jest brutalna prawda. I w tym miejscu mam prawo i obowiązek bić na alarm, pisać o tym, że to właśnie Żydzi nie szanują polskiego narodu. Wiedzą, że można nami Polakami manipulować, bo jesteśmy, niestety, naiwnym narodem i robią to po mistrzowsku. Dowodem na to co piszę są fakty:\nPotomkowie Żydów cały czas odzyskują dawne domy, chociaż odbudowali je Polacy. Ile razy będą żądać odszkodowań? A polscy dziennikarze prześcigują się, pisząc jak bardzo pilna to sprawa – trzeba szybko wynagrodzić straty Żydom.\nO Polakach, którzy zostawili swoje mienie i domy za Bugiem nie napiszą ani słowa, że może trzeba by wynagrodzić tę stratę. Tu muszę z podziwem odnieść się do kunsztu i pomysłowości Żydów. Oni to potrafią zrobić doskonale. To jest, jak dobrze rozpisana partytura dla orkiestry. Nikt nie gra dla siebie. Wszyscy w tej samej sprawie, chociaż każdy w innej części świata. Wywołają taką presję, żeby załatwić sprawę po swojej myśli. A niby polscy dziennikarze występują w tej haniebnej sprawie po stronie Żydów. Nie bronią Polaków i ojczyzny. To jest tragiczne [...].\n[...] MOŻE O WOLNOŚCI RELIGIJNEJ?\nPolacy wiedzą, że religia chrześcijańska jest częścią polskiej kultury i to mocno zakorzenionej. Dlatego tak zwalcza się katolicką kulturę, tak kpi się z niej i ośmiesza ją w filmach, sztukach i książkach. Proponuje się rozwiązłość w małżeństwie. W filmach pokazuje się i gloryfikuje modę, że można swobodnie zmieniać partnerów. – Może realizuje się w ten sposób prawo do tożsamości narodowej, o której to nieraz mówił papież? Nie! Przecież to już gołym okiem widać, że na siłę zmierza się do globalizacji… Co to znaczy? Globalizacji państw, a później kontynentów. To znaczy, że wszyscy będziemy obywatelami świata, a nie Polakami czy Żydami – oczywiście pod ich kontrolą.\nChodzi o to, żeby zatracić narodowość i nie kłuć w oczy, że się jest Żydem. Może realizuje się prawo do wolności słowa? To pytam się Polaków, czy ktoś przeczytał w polskiej prasie, że Komisja Europejska zleciła badanie opinii społecznej na świecie: kto i co jest największym zagrożeniem pokoju na świecie? I kto przeczytał wyniki tego badania opinii światowej? Równoległe inna instytucja badała ten sam temat. Zadano to samo pytanie w piętnastu państwach Unii Europejskiej. Z badania opinii światowej, w tym unijnej, wynika, że państwa okrzyknięte zagrożeniem dla świata, czyli tzw. „osi zła” – wcale nie są na czele tej listy. Tak Iran i Korea Północna ze swoimi pociskami atomowymi, jak również Afganistan są na tej liście dalej.\n- Pierwsze miejsce w obu badaniach zajął Izrael. Szczególnie Holendrzy i Austriacy podkreślali, że Izrael zagraża, swoją polityką i sztuczkami, pokojowi na świecie. Oba badania miały zbliżony wynik. W badaniu światowym 68% osób uznało, że Izrael stwarza niebezpieczeństwo, a w europejskim także 63% wskazało Izrael.\nOburzyło to ministra Natona Szarońskiego w Izraelu, który publicznie stwierdził że to czysty antysemityzm. Środowiska żydowskie w USA zareagowały histerycznie na ogłoszone wyniki. Z wielu odpowiedzi prasy światowej jasno wynikało, że Izrael zachowuje się jak rozbestwiony i rozpuszczony bachor, roszczący sobie prawo do chuligaństwa światowego i nie liczący się z konsekwencjami tych czynów, a do tego udający pokrzywdzonego i niewinnego.\nJa uważam, że antysemita to człowiek, który nie lubi Żydów. A tu nagle jest inaczej. Antysemita to ten, kogo Żydzi nie lubią.\nAle nie jest tak, że jeśli jakiś naród zrobił narodowi żydowskiemu wielką krzywdę np. holocaust w czasie którego miliony ginęły, jest obecnie zgodnie z prawdą historyczną potępiony. Nie przypomina się światu że zrobiły to Niemcy hitlerowskie. O tym jak najmniej, bo nie można z Niemców robić sobie wroga. Przecież po wojnie kilka razy Żydzi dostali duże odszkodowania. Nie bije się krowy, która daje tyle dobrego mleka.\nAle o Polsce i Polakach mówić można, że to my jesteśmy odpowiedzialni za tę zagładę. Takie żydowskie odwracanie kota ogonem. A kto spróbuje mieć inne zdanie, ten jest antysemitą. Jeśli Żydzi są tak inteligentni i mądrzy, to dlaczego nie wyciągnęli wniosków ze swej historii? Nikt nie wyrzuca ze swego domu przyjaciół, którzy są pracowici, uczciwi i lojalni wobec gospodarza. Czyżby wszystkie państwa, które usunęły ten naród, myliły się w ocenie Żydów? Działo się to na przestrzeni wieków, a nie znienacka i bez uzasadnienia.\nNapisane: 01 gru 2010, 21:52\nhttp://www.nacjonalista.pl/2010/11/29/p ... -1939.html\nNakładem Wydawnictwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie ukazała się, licząca ponad 600 stron, kolejna cenna monografia poświęcona obozowi narodowemu. W pracy pod redakcją Anny Dawidowicz i Ewy Maj tym razem zwrócono uwagę na tytuły prasowe związane z Narodową Demokracją.\nNapisane: 09 lut 2011, 22:00\nWojna o wszystko\nPodejmując trud zrecenzowania książki „Wojna o wszystko” rozpocząć trzeba od wydawnictwa, którego sumptem ukazała się ta pozycja. Od kilu lat DEMART SA podjął się wydawania książek historycznych i czyni to z rozmachem i powodzeniem. „Legenda Legionów” stanowiła zarówno wyzwanie jak i punkt odniesienia dla kolejnych publikacji wydawnictwa jak i konkurencji. Trzeba przyznać, że „Wojna o wszystko” nie ustępuje niczym poprzedniej pozycji. Także dwie inne ksiązki tego samego wydawnictwa: „Bojowo i Lirycznie” oraz „Niepokonani 1920” stanową kąsek dla miłośników historii zmagań o niepodległość Polski.\nUznanie budzi już lista autorów, którzy opracowywali poszczególne rozdziały. Oprócz tytułów profesorskich cechuje ich także uznany dorobek naukowy w zakresie wojny polsko-bolszewickiej. Dlatego też nie może budzić zdziwienia poziome książki mocno wyrastającej ponad przeciętność.\nPozycja podzielona jest na jedenaście rozdziałów. Wstęp oraz jeden z rozdziałów napisał prof. Janusz Cisek – dyrektor Muzeum Wojska Polskiego. Przedstawił w nim dorobek historiograficzny dotyczący konfliktu ze wschodnim sąsiadem powstały po 1990 roku, a także kierunki badań i obszary, które stanowią jeszcze „białą plamę”. Autorem najobszerniejszego rozdziału, poświęconego opisowi blisko dwuletnich zmagań wojennych, jest Aleksander Smoliński, specjalista od historii kawalerii polskiej i państw ościennych w omawianym okresie. W sposób przejrzysty i dokładny opisuje dzieje zmagań militarnych, dając próbę tego, jak ciekawie można pisać o wydarzeniach będących, w odbiorze znacznej części społeczeństwa, sprawami dla wąskiego grona specjalistów. Łatwiejszemu odbiorowi sprzyjają na pewno liczne mapy obrazujące przebieg walk zarówno na szczeblu frontów jak i bitwy o pojedyncze miejscowości. Strona graficzna jest kolejnym atutem tej książki, ale szerzej o tym poniżej. Drugi rozdział, autorstwa prof. Michała Klimeckiego, dotyczy sojuszu polsko-ukraińskiego w roku 1920. Pomimo konfliktu zbrojnego, który rozpoczął się 1 listopada 1918 r. walkami o Lwów udało się doprowadzić do porozumienia ze znaczną częścią sił dążących do niepodległej Ukrainy i w kwietniu 1920 roku wspólnie rozpocząć walkę o ten cel. Godne podkreślenia jest także to, że wojska ukraińskie walczyły dzielnie także w czasie odwrotu w lipcu i sierpniu 1920 r. nawet już na terenach etnicznie polskich, nie opuszczając polskiego sojusznika w najtrudniejszych chwilach. Trzeci z rozdziałów, napisany przez prof. Waldemara Rezmera, dotyczy konfliktu polsko-litewskiego. Przedstawia on tło sporu i przebieg walk o ziemie, które dla trzech państw stanowiły przedmiot zainteresowania. Bo oprócz Polski i Litwy swe plany wobec Wileńszczyzny miała także bolszewicka Rosja. Autor nie ucieka od przedstawienia kwestii porozumień litewsko-rosyjskich dotyczących spornego terytorium, jak i kwestii traktowania jeńców polskich w Wilnie w lipcu 1920 r. Swe miejsce znajduje tu zarówno powstanie sejneńskie jak i akcja generała Żeligowskiego. Kolejna część dotyczy wojskowych sojuszników Polski z roku 1920. Opisano liczebność i udział w walkach oddziałów gen. Bułak-Bałachowicza, rosyjskich, kozackich, i białoruskich. O ukraińskich traktował odrębnie wcześniejszy rozdział. Autorem tej części jest prof. Zbigniew Karpus. Codzienne życie żołnierza przedstawia Tomasz Grzegorczyk. Dzięki temu dowiedzieć się można o problemach z wyposażeniem w broń, amunicję, sorty mundurowe czy obuwie. Także trudna sytuacja zdrowotna, a niejednokrotnie i słaba odporność psychiczna żołnierza decydowały o ich zachowaniu na polu walki. Ukazano trud wdrożenia ochotników i poborowych do trudnego rzemiosła wojskowego. Autor ukazał też środki, dzięki którym starano się podnieść walczących na duchu, a także dać im szansę na normalne życie po zakończeniu wojny. Profesor Hanna Szczechowicz opisała społeczeństwo polskie w czasie trwania konfliktu. Poczynając od ogólnopaństwowych poprzez miejscowe inicjatywy zmierzające do zachowania niepodległości. Wiele przykładów ofiarności społeczności lokalnych i indywidualnych osób pozwala stwierdzić, że niemal całe społeczeństwo wkładało wysiłek w zwycięstwo nad bolszewikami. Opis ochotniczego zaciągu harcerzy, uczniów, kapłanów, pisarzy, sokołów czy nawet wioślarzy pokazuje jak poważnie traktowano niebezpieczeństwo. Szeroko opisano także postawę chłopów, którzy nie podjęli haseł głoszonych przez agitatorów komunistycznych. Choć akurat w ich przypadku zaciąg ochotniczy nie cieszył się taką popularnością jak służba z poboru. Profesor Janusz Cisek opisał stosunek Stanów Zjednoczonych do kwestii wojny polsko-bolszewickiej. USA, które były jednym z państw stawiających sprawę niepodległości Polski na forum międzynarodowym, w okresie walk z Sowietami nie angażowały się mocno w udzielenie nam wsparcia. Ochotnicza Eskadra Kościuszkowska stanowiła tu chlubny wyjątek. Natomiast oficjalne czynniki pozostające pod wpływem „białych” Rosjan były zdecydowanie bardziej wstrzemięźliwe. O trudnej sytuacji jeńców rosyjskich w roku latach 1920-1921 pisze znawca tematu prof. Zbigniew Karpus. Niewątpliwie przyczyną śmierci znacznej części jeńców były bardzo trudne warunki życiowe w obozach jenieckich. Głównym powodem była trudna sytuacja gospodarcza Polski, która poniosła w czasie sześciu lat walk toczonych na jej terenach olbrzymie straty, zarówno w przemyśle jak i rolnictwie. Autor zwraca także uwagę na brak opracowań dotyczących losów polskich jeńców w Rosji w tym samym okresie i wcale niemałych strat osobowych wśród nich. Profesor Michał Klimecki opisuje działania podejmowane przez Rosję sowiecką zmierzające do utworzenia Polskiej Republiki Sowieckiej i Galicyjskiej Republiki Sowieckiej. Działania te kierowane przez rosyjska partię bolszewicką spaliły na panewce, ciesząc się bardzo znikomym poparciem ludności terenów zajętych przez wojska bolszewickie. Największe poparcie znaleziono wśród ludności żydowskiej i elementów słabo wykształconych czy nawet przestępczych. Dwa ostatnie rozdziały napisał Krzysztof Filipow. Pierwszy z nich opisuje dzieje przywróconego po latach Orderu Wojennego Virtuti Militari, w tym kwestie ustawodawstwa z nim związanego. Drugi ukazuje zmiany w umundurowaniu Wojska Polskiego w okresie lat 1918-1939.\nTo co wyróżnia książki wydawnictwa DEMART SA to szata graficzna. Twarda oprawa, szycie książki, bardzo dobry papier oraz niezliczona liczba zdjęć, rysunków, map, reprodukcje dokumentów z epoki stanowią o dodatkowej wartości omawianej pozycji. Większość z nich wcześniej nie była publikowana, co jest gratką dla miłośników tematu. Włożony trud rekompensowany jest efektem, jaki osiągnięto. Książkę bierze się do ręki z namaszczeniem, a odkłada z niechęcią.\nNa zakończenie jednak kilka kamyczków do ogródka wydawnictwa. Szkoda, że wartość tak cennej książki obniża lista błędów, które wychwyciłem.\nNa str. 12 zdjęcie podpisano „mjr Janusz Gołuchowski”, a chodzi o mjr. Głuchowskiego. Na stronie 34 pod dolnym zdjęciem datę zajęcia Łunińca określono na 10 lipca 1919 r., a dwie strony dalej, w tekście, jest to 7 VII. Na stronie 37 opis zdjęcia mówi o 11. pułku ułanów Legionów, a nie „legionowych”. Podpis zdjęcia na stronie 67 dotyczy zagonu na Koziatyn i datuje go 24-25 VI 19120 r., a powinno być o dwa miesiące wcześniej. Na stronie 112 podano, że w skład 5. Armii gen. Sikorskiego wchodziła 1 DP. Oczywiście z kontekstu wynika, żechodziło o 17 DP. Kolejna rzecz, której nie wychwyciła korekta, to błędna data zajęcia Włodzimierza Wołyńskiego przez Grupę Operacyjną gen. Hallera. Powinno być 14 września, a nie sierpnia (str. 157). Zdziwienie budzi sposób opisu zdjęcia Leona Wasilewskiego na stronie 206. W świetle opisywanych wydarzeń zaznaczenie na pierwszym miejscu, że był ojcem Wandy Wasilewskiej jest co najmniej nie na miejscu. Zdjęcie na stronie 218 przedstawiające Naczelnika Państwa to raczej przegląd kompanii, bądź warty, honorowej a nie „przyjęcie warty honorowej”. Na początku ostatniego akapitu na stronie 230 z gen. Boruszczaka zrobiono Boruszaka, podobnie jak na stronie 255 raz występuje płk Butkiewicz, a raz Budkiewicz. Na stronie 282 jest odwołanie do rozkładu dnia rekruta, który miał znajdować się po dwukropku, a znajduje się jedną stronę wcześniej. W tekście można znaleźć jeszcze kilka innych literówek. Nie zmniejsza to w znaczący sposób wartości publikacji jako całości, ale większa staranność czyniłaby tę pozycję niemal wzorcową.\nJedynym mankamentem, który dotyczy tej książki jest cena. Nie jest to pozycja na każdą kieszeń, choć w każdej biblioteczce domowej znaleźć się powinna. Niemniej jednak warto zainwestować blisko sto złotych, aby ją mieć. Tę książkę wypada posiadać.\nhttp://www.osen.pl/biblioteka-historycz ... ystko.html\nNapisane: 11 lut 2011, 12:23\nTu zaprezentowane zostały książki poszerzające wiedzę o Żołnierzach Wyklętych.\nWARTO PRZECZYTAĆ... (35)\navatar użytkownika Żołnierze WyklęciŻołnierze Wyklęci, czw., 10/02/2011 - 09:07\nKazimierz Krajewski, Tomasz Łabuszewski, Piotr Niwiński\nBrygady "Łupaszki". 5 i 6 Wileńska Brygada AK w fotografii 1943–1952 .\nInstytut Pamięci Narodowej , Oficyna Wydawnicza RYTM,\nWarszawa 2010, 464 s. (seria "Dopalanie Kresów")\nAlbum Brygady "Łupaszki" to historia dziewięcioletnich zmagań oddziałów dowodzonych przez mjr. Zygmunta Szendzielarza "Łupaszkę", walczących z Niemcami, Litwinami, Sowietami i ich komunistycznymi zausznikami na polach Wileńszczyzny, Białostocczyzny, Podlasia, Kaszub, Warmii i Mazur. To prawdziwa epopeja dwóch najbardziej zasłużonych oddziałów polskiego powojennego podziemia niepodległościowego – 5 i 6 Brygady Wileńskiej AK. Oddziałów, które, wbrew przeciwnościom losu i kalkulacjom politycznym, przez wiele lat konsekwentnie prowadziły pod komendą mjr. "Łupaszki" otwartą walkę z wrogami Państwa Polskiego, dając świadectwo głębokiego patriotyzmu i przywiązania do tradycji niepodległościowej. To wreszcie historia wyjątkowej zbiorowości ludzi, w większości bardzo młodych, pochodzących z Wileńszczyzny i Podlasia, związanych wspólnotą ideową i prawdziwym braterstwem broni. Ludzi, którzy za wierność Ojczyźnie gotowi byli zapłacić cenę najwyższą. Album ten jest wyrazem hołdu za ich ofiarę.\nAnna Chmielewska, Jolanta Drozdowska, Justyna Gogolewska\nW godzinie próby. Żołnierze podziemia niepodległościowego w Białostockiem po 1944 roku i ich losy.\nInstytut Pamięci Narodowej , Białystok 2010, 304 s.\nAlbum jest poświęcony żołnierzom podziemia niepodległościowego w Białostockiem po 1944 r. Ta bogato ilustrowana publikacja, zawierająca ponad 500 zdjęć i dokumentów, została przygotowana przede wszystkim w oparciu o materiały archiwalne z zasobu Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w Białymstoku.\nW pierwszej części zamieszczono materiały archiwalne dotyczące żołnierzy walczących w strukturach dwóch głównych konspiracyjnych nurtów, tj. Okręgu AK-WiN Białystok oraz Okręgu NZW Białystok. Czytelnik znajdzie tu fotografie kadry dowódczej Okręgów, oddziałów, szeregowych żołnierzy oddziałów partyzanckich, a także dokumenty wytworzone przez podziemie, np. rozkazy organizacyjne, dzienniki korespondencyjne, wnioski awansowe, wzory pieczęci, przykładową prasę konspiracyjną. Dokumenty te ukazują zakres działalności i stopień zorganizowania białostockich struktur podziemnych oraz uświadamiają legalność konspiracji zbrojnej jako struktury Polskiego Państwa Podziemnego.\nW części drugiej zaprezentowane zostały biografie piętnastu wybranych żołnierzy podziemia niepodległościowego. Ukazują one różnorodność losów i postaw ludzi, którzy w 1944 r. podjęli decyzję o trwaniu w oporze wobec systemu komunistycznego oraz skutki tej deklaracji. Na podstawie raportów funkcjonariuszy UBP/SB oraz dokumentów podziemia można zaobserwować dramatyzm wyborów politycznych, ideowych i moralnych żołnierzy konspiracji zbrojnej. Lektura dokumentów dostarcza wiedzy o tym, jaką cenę płaciło się za wierność ideałom, za sprzeciw wobec nowych, narzuconych władz, za walkę o suwerenność. W tej części można znaleźć biogramy żołnierzy, którzy za działalność niepodległościową zostali skazani na karę śmierci czy wieloletnie więzienie, a po wyjściu na wolność byli nieustannie inwigilowani, nieraz pozbawiani pracy, szantażowani. Przedstawiono tu również osoby, które dokonały swoistej przemiany wartości i otwarcie przeszły na stronę dotychczasowego wroga.\nPrezentowany materiał historyczny odzwierciedla okrucieństwo komunistycznego systemu, stosowane przez organy bezpieczeństwa metody, kombinacje operacyjne, inwigilację, rozpracowywanie oddziałów od środka i ich likwidację, zmuszanie do współpracy.\nDystrybucja: Oddział IPN w Białymstoku\nKonspiracja i opór społeczny w Polsce 1944–1956. Słownik biograficzny, t. IV.\nInstytut Pamięci Narodowej , Kraków–Warszawa–Wrocław 2010, 936 s.\nW serii "Słowniki" publikowane są opracowania o charakterze encyklopedycznym i biograficznym, poświęcone najnowszej historii Polski. Mają na celu przedstawienie żołnierzy i działaczy Polskiego Państwa Podziemnego, uczestników konspiracji, opozycji i oporu społecznego z lat 1939–1989.\nKonspiracja i opór społeczny w Polsce 1944–1956. Słownik biograficzny jest zapisem życiorysów ludzi, którzy nie pogodzili się z powojenną rzeczywistością i w najtrudniejszych czasach prowadzili walkę o niepodległą Polskę. Pozwala zrozumieć ich motywacje i drogi życiowe, a także formy i skalę oporu przeciw komunistycznej władzy w latach czterdziestych i pięćdziesiątych. Autorami biogramów zamieszczonych w prezentowanej publikacji są znawcy powojennej historii Polski, którym udało się dotrzeć do skrywanych w okresie PRL dokumentów i świadectw.\nW przygotowaniu kolejny tom.\nPublikacje wydane przez Instytut Pamięci Narodowej można kupić:\nw księgarni internetowej http://www.ipn.poczytaj.pl\nw Centrali IPN\nul. Towarowa 28, 00-839 Warszawa\ntel. (0-22) 581-88-72\nw Centrum Edukacyjnym IPN\nul. Marszałkowska 21/25, Warszawa\ntel. (0-22) 576-30-06\nOd dnia 15 lutego 2011 publikacje będzie można także kupić:\nw Oddziałach IPN\nJózef Kuraś "Ogień". Partyzant Podhala.\nMuzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, Warszawa 2007, 340 s.\nJózef Kuraś "Ogień" – autentyczna postać, barwna i nietuzinkowa. Góral z krwi i kości. W czasie wojny bohater okupowanej Polski.\nJózef Kuraś "Ogień" (1915-1947) ukazywany był powszechnie jako przywódca organizacji przestępczej lub po prostu zwykłej bandy. Przypisywano mu przy tym najniegodziwsze, wręcz okrutne czyny. Kim był Józef Kuraś, o co i z kim walczył? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdą czytelnicy w tej książce. Jest ona owocem żmudnych poszukiwań, a potem wczytania się w niedostępne dotychczas materiały źródłowe urzędów bezpieczeństwa publicznego.\nKsiążka do nabycia:\nRozbić więzienie UB! Akcje zbrojne AK i WiN 1945-1946 .\nWydawnictwo LTW , 2010, 244 s.\nWznowiona po latach książka Danuty Suchorowskiej Rozbić więzienie UB! przedstawia akcje zbrojne AK i WiN mające na celu uwolnienie więźniów politycznych przebywających w zakładach karnych w Kielcach, Radomiu i Krakowie w latach 1945-1946. Ryszard Terlecki pisał, że jest to "rodzaj filmu dokumentalnego, którego bohaterowie zmuszani są do odtwarzania szczegółów o których znaczeniu oni sami nie byli przekonani. Opisy zyskują przez swoją wielostronność, gdy o odbiciu więzienia opowiadają zarówno członkowie atakującego oddziału jak i czekający na uwolnienie więźniowie".\nKsięgarnia Ludzi Myślących [xlm.pl]>\nNapisane: 13 lut 2011, 11:08\nTo ma być propozycja dla licealistów oraz osób zainteresowanych najnowszą historią Polski – mówi "Rz" rzecznik IPN Andrzej Arseniuk. – Niestety, zgodnie z planami MEN nauka historii zostanie wkrótce ograniczona w szkołach średnich do minimum. A historia najnowsza zniknie z nich niemal zupełnie. Chcieliśmy zaproponować licealistom coś w zamian. Swego rodzaju podręcznik.\n„OD NIEPODLEGŁOŚCI DO NIEPODLEGŁOŚCI.\nHistoria Polski 1918-1989”\nAdam Dziurok, Marek Gałęzowski, Łukasz Kamiński, Filip Musiał\nhttp://ipn.gov.pl/portal.php?serwis=pl& ... 9&id=13581\nA tu autor gorąco nam tą książeczkę poleca.


Serweteki dyspenserowe białe 7200 szt. Tork Counterfold 477512 Cena i opinie | Sklep Świat Sprzątania\n» Serweteki dyspenserowe białe 7200 szt. Tork Counterfold 477512\nSerweteki dyspenserowe białe 7200 szt. Tork Counterfold 477512\nKod produktu: 477512\nEkonomiczne serwetki Tork Counterfold\nTork Counterfold 477512, to serwetki, które znajdą zastosowanie w restauracjach typu self service i fast food, oraz w innych lokalach gdzie ważne są koszty użytkowania. Uniwersalne w rozmiarze pasują do przekąsek i małych posiłków.Dzięki możliwości ułożenia „na zakładkę” ułatwiają dozowanie co pozwala kontrolować zużycie serwetek. Umożliwiają wykonanie spersonalizowanego nadruku, który skutecznie wspomoże promocję.\nDługość po rozwinięciu: 32 cm\nSzerokość po rozwinięciu: 31 cm\nSzerokość po złożeniu 9,4 cm


Star Trek – the saga continues… | Blog Marcina Bojko\nStar Trek – the saga continues…\nZapomniałem dodać – Star Trek The Motion Picture pękło dopiero przy trzecim posiedzeniu. Winę zrzucam na nowe prochy anty-alergiczne, cyklistów, elfy i wozaków 🙂\nDalej było już znacznie lepiej. Choć wciąż śmierdzący latami siedemdziesiątymi i zaawansowaną geriatrią ‚Star Trek: The Wrath Of Khan’ w moje ocenie ustępuje klasycznemu stylowi ’80 zawartemu w ‚Star Trek: The Search For Spock‚.\nLata siedemdziesiąte (które w mojej personalnej opinii powinne zostać wymazane z historii Ziemii 🙂 ) i początek osiemdziesiątych przyniosły załodze nowe uniformy (sooo gay) … i to w zasadzie tyle jeżeli chodzi o drugą część. Ostatkowo plakat filmowy i pokazówka nowych uniformów 😉\nZnacznie, znacznie lepiej było w części trzecie, nakręconej w 1984 roku, reżyserowanej przez … uwaga niespodzianka – Leonarda Nimoya, który udowodnił iż chyba faktycznie pochodzi z Vulcana. Moda co prawda dalej nie została poprawiona (ahhh te uniformy-dzwony), fabuła jednak w odróżnieniu od części I i II zaczynała już mieć jakiś sens. Ujęcia – zamiast pokazywać 15 minutowe sekwencje podróży niebieskimi szlakami – zaczynają zamieniać się klasyczne, znane nam teledyskowe ujęcia filmów ‚akcji’.\nZ dumą dodam że filmy pękły po wieczorze każdy. Bez przerw 😉\n10 Maj, 2009 @ 20:35\nTagged with fun, media, sci-fi, star trek\n« Do 3 razy sztuka\nXBMC – dodawanie źródeł SBM/FTP »\nNajlepszy był serial , a filmów nie zamierzam oglądać Bogowie powinni pozostać nieśmiertelni , piękni i młodzi.\n11 Maj, 2009 at 22:32\nHmmm… a który dokładnie? ‚Klasyka’ z Williamem Shatnerem została zdjęta z ekranu po 3 sezonach. Kapitan Picard przeżył go jakieś trzy razy dłużej 😉\nPoza tym to HD bracie – niewyobrażalne dla serialu 😉\n11 Maj, 2009 at 22:49


Noworoczne postanowienie? Zostań swoim własnym barberem… i nie zapomnij, że nie samą brodą brodacz żyje! | MAKEUP\nModa na zarost trwa! Nie ma jednak nic dziwnego w tym, że trend ten nie traci na popularności, ponieważ dla wielu mężczyzn to sposób na wyrażenie siebie i/lub zabawę wizerunkiem. Panowie coraz chętniej eksperymentują z wyglądem i coraz rozsądniej kompletują zawartość kosmetyczki. Wiedzą, że brody nie należy myć zwykłym żelem do twarzy, a specjalnym szamponem, że klasyczny grzebień nigdy nie dorówna kartaczowi, a olejek do męskich wąsów różni się od olejku do kobiecych włosów. Niestety wielu mężczyzn nadal zapomina, że zadbany zarost to połowa sukcesu. Za drugą połowę odpowiada pielęgnacja skóry. Dlatego na łazienkowej półce swoje miejsce powinien znaleźć dobry krem, który zadba i zabezpieczy skórę – i tę widoczną, i tę skrytą pod brodą. Tak, wystarczy jeden! Kropką nad i męskiej pielęgnacji będzie natomiast balsam do ust. Bez połysku, bez smaku, bez zapachu, a skutecznie regenerujący i nawilżający delikatne wargi.\n« Lista świątecznych prezentów od YOPE\nWyrusz w nieznaną podróż z perfumami Far Away Beyond »


Myjka KARCHER K7 sprzęt do zadań specjalnych | Opinie RTV AGD\nMyjka KARCHER K7 – urządzenie do zadań specjalnych\nOpublikowane: 20 lutego, 2017 2017-02-20T11:54:37+01:00 2018-05-09T09:36:03+02:00\nZalety myjek ciśnieniowych trudno przecenić. Dzięki nim jesteśmy w stanie szybko usunąć zaschnięty brud na samochodzie, rowerze czy motorze. Z jej pomocą równie łatwo pozbędziemy się zacieków z elewacji i mchu z chodnika przed naszym domem. Sprawdźmy, co ma nam do zaoferowania urządzenie wysokociśnieniowe firmy Karcher.\n• KARCHER K7 – najmocniejsza myjka do domowego użytku\n• Wydajność tłoczenia wody\n• Funkcje i wyposażenie myjki KARCHER K7?\nCiśnienie (bar/MPa): 20 – do 160 / 2 – maks. 16\nMaksymalna temperatura doprowadzanej wody (°C): do 60\nCiężar bez wyposażenia (kg): 17,5\nWymiary (dł. x szer. x wys.) (mm): 463 x 330 x 667\nWyposażenie: Zestaw do mycia domu, T-Racer T 450 + środek do czyszczenia kamienia 3 w 1, Pistolet wysokociśnieniowy, Full Control Power Gun, Lanca Vario Power, Dysza rotacyjna, Wąż wysokociśnieniowy 10 m, System podawania środka czyszczącego Plug ‘n’ Clean, Uchwyt teleskopowy, Silnik chłodzony wodą, Wbudowany filtr wody, Złączka 3/4″\nKlasa energetyczna: Nie\nWydajność tłoczenia: pow 450 litrów/h\nDługość węża: od 10 m\nKARCHER K7 – najmocniejsza myjka do domowego użytku\nKiedy czytacie poradniki, dotyczące zakupu myjek ciśnieniowych, to z całą pewnością spotkacie się z wytycznymi na temat jej podstawowych parametrów. Najprostsze myjki, które sprawdzą się w domowych warunkach mają 80 barów. Im większa jest ta wartość, tym szybciej pozbędziemy się wszystkich, uporczywych zabrudzeń. OK, 80 wydaje się całkiem rozsądną liczbą, jednak w przypadku Karchera otrzymuje aż 160 barów. Mocniejsze są już tylko myjki przemysłowe, które wykorzystywane są przede wszystkim na budowach lub w profesjonalnych warsztatach. Na pewno więc ta moc okaże się dla was wystarczająca do usunięcia zabrudzenia z elewacji domu, basenu czy kostki brukowej. Problemu nie będzie też stanowiło błoto na podwoziu samochodu. Możemy więc zapomnieć o wielogodzinnym szorowaniu.\nWydajność tłoczenia wody\nO tym, jak szybko skończymy czyszczenie naszego sprzętu i ogrodu, decyduje również wydajność. Proste, amatorskie modele mogą w ciągu godziny przetłoczyć 300 litrów wody. To już dobry wynik, jeśli nie posiadamy dużego ogrodu i wielu sprzętów, które wymagają czyszczenia. W przypadku myjki Karcher K7 możemy ustawić wydajność nawet 600 litrów. Taka wynik na pewno okaże się dla nas wystarczająca.\nZOBACZ RÓWNIEŻ OPINIĘ O EKSPRESIE DO KAWY SAECO LIRIKA PLUS:\nFunkcje i wyposażenie myjki KARCHER K 7\nW wyposażeniu znajdziemy oczywiście 10 metrowy wąż wysokociśnieniowy wraz z bębnem, na który możemy go wygodnie zwinąć. Klasycznym dodatekim jest również lanca Vario Power i dysza rotacyjna, dzięki którym w prosty sposób wyczyścimy podwozie samochodu, rower czy motocykl.\nBardzo praktyczny wydaje się zestaw do czyszczenia domu i dużych powierzchni płaskich. W jego skład wchodzi specjalna przystawka T – Racer i środek do czyszczenia kamienia. Maksymalna temperatura doprowadzanej wody to 60 stopni Celsjusza, co jest zdecydowanie wystarczającym rozwiązaniem.\nUrządzenie posiada również wygodny system podawania środka czyszczącego. Wkładamy całe opakowanie do specjalnej kieszeni w obudowie myjki. Plug ‘n’ Clean, bo tak firma nazwała swój system jest przede wszystkim prosty w obsłudze i higieniczny.\nMyjka karcher k7 jest również wyposażone w specjalne złącze Quick Connect, dzięki któremu podczas czyszczenia nie wystąpi obniżenie ciśnienia. To także prosty sposób łączenia węza z pistoletem.\nBardzo ciekawym, ale i praktycznym rozwiązaniem jest z całą pewnością silnik chłodzony wodą, dzięki czemu znacznie wydłuża się jego żywotność. Myjka Karcher K7 jest więc produktem premium, który na pewno sprawdzi się w czasie zwykłych, przydomowych porządków, jak i w zadaniach specjalnych.\nKARCHER K7 Full Control Home\nKod producenta: 1.317-002.0\n2.4 / 10 ( 5 votes )\nkarcher 7 specyfikacja\nmyjka karcher specyfikacja\nFunkcjonalna i bezpieczna płyta indukcyjna MIELE KM 6347\nElegancka i komfortowa lodówka SAMSUNG RB31FERNDEF\nSAMSUNG DW60J9960US – ekonomiczna i praktyczna zmywarka do zabudowy


DERMEDIC REGENIST ARS5 Krem na noc - Twarz - PIELĘGNACJA - apteka FIT\nDziałanie antyoksydacyjne, nawilżające, ochronne, regenerujące,\nAqua, Cyclomethicone, Sorbitan Oleate, Polyglyceryl-3 Polyricinoleate, Propylene Glycol, Isopropyl Palmitate, Hialuronian Sodu, Argania Spinosa Kernel Oil, Paraffinum Liquidum, C12-15 Alkyl Benzoate, Cera Microcristallina, Sorbitol, Dihydroxy Methylchromone, Tocopheryl Acetate, Butyrospermum Parkii Butter, Hydrogenated Castor Oil, Sodium Chloride, Lithospermum Officinale Root Extract, Octyldodecyl Myristate, Parfum, Benzyl Alcohol, Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone.\nNaprawczy krem intensywnie regenerujący na noc, Dermedic Regenist ARS 5 Retinol AR\nReaktywuje funkcje życiowe komórek.\nAktywuje procesy naprawcze, zapewniając skórze regenerację na wielu płaszczyznach.\nKosmetyk stymuluje wewnątrzkomórkowy proces dotlenienia.\nKrem chroni naskórek przed wolnymi rodnikami, które są odpowiedzialne za procesy starzenia się skóry.\nSkładniki aktywne: kompleks aktywny ARS 5° Retinol AR. RonaCare Luremin®, olej arganowy, kwas hialuronowy, olej z nawrotu lekarskiego, witamina E, masło shea.\nNocna pielęgnacja skóry z widocznymi oznakami starzenia się, ze zmarszczkami mimicznymi, grawitacyjnymi i strukturalnymi.\nNanieść równomiernie warstwę naprawczego kremu intensywnie regenerującego, Dermedic Regenist ARS 5 Retinol AR na oczyszczoną skórę twarzy, szyi i dekoltu.\nantyoksydacyjne nawilżające ochronne regenerujące


34165 • Strona 264 z 2441 • 1 ... 261, 262, 263, 264, 265, 266, 267 ... 2441\nprzez jakzawsze 16 sty 2008, 23:02\n.... depresja ... A ja nie wiem co mam gdyż u żadnego psychoterapeuty nie byłem, ale za to czuje sie dzisiaj trochę jakby w stanie przed maniakalnym. Jak jutro znowu będzie taki sam dzień jak dzisiaj to na pewno coś zepsuje... cóż powiedzieć jak przechodzą przeze mnie "dreszcze opętania" normalnie wesoło mi ....\nprzez Kaja007 17 sty 2008, 00:05\nNie, nie nie ja nie chce tak żyć. Nie było mnie tu bardzo dawno, głównie dlatego że nie miałam siły, nawet napisać o swoich problemach... Źle się czuję psychicznie... Najgorsze jest to, że pojawiły się u mnie dziwne lęki przed przyszłością przed nieznanym Przecież tyle ludzi stawia czoła problemom, a ja się ch.olernie tego boję Boję się życia, tego że sobie nie poradzę z nauką, że znowu coś zawalę.\nNie wiem już co się ze mną dzieję, cała sie trzęsę i panicznie boję przyszłości. Nie mogę nikomu o tym powiedzieć, a chciałabym pogadać...\nMoże wreszcie ktoś by mnie zrozumiał, wysłuchał...\nWiem, jestem żałosna i głupio piszę, ale musiałam to z siebie wyrzucić...\nprzez Pstryk 17 sty 2008, 20:06\nGod's Top 10 napisał(a): Oby to były tylko "dobrego złe początki" Rolling Eyes\nIm gorzej się zaczyna, tym lepiej się kończy A może porostu nie bierz do siebie opinii mamy tylko bądź konsekwentny w swoich postanowieniach. Jeśli czujesz, że do dojrzałeś na podjęcie leczenia to idź za tym uczuciem, jego się trzymaj a nie wątpliwości, które zasiewa w Tobie mama, która najwyraźniej nie orientuje się w powadze sytuacji. Nie możesz również od niej wymagać, że zrobi za Ciebie to, co możesz zrobić tylko Ty.\npolik:)), depresja to choroba duszy, nie głowy. Powodów może być miliardy. Musisz poszukać swojego. Same leki Ci nie pomogą. Depresję leczy się przede wszystkim psychoterapią.\nKaja007, Twoje lęki nie są mi obce. Lęk przed przyszłością wynika głównie z jej nieznajomości, z braku wiary w siebie, ze zbyt wysokich oczekiwań własnych lub innych wobec Ciebie, z nieznajomości siebie, ponieważ nie potrafimy określić własnych celów, z uprzedzeń, ograniczeń, z braku poczucia bezpieczeństwa... Długo by wymieniać. Lepiej zacząć nad tym pracować. Ot, zająć się sobą, poświęcić sobie więcej czasu w sensie emocjonalnym.\nprzez Kaja007 17 sty 2008, 20:25\nbethi napisał(a): Kaja007, Twoje lęki nie są mi obce. Lęk przed przyszłością wynika głównie z jej nieznajomości, z braku wiary w siebie, ze zbyt wysokich oczekiwań własnych lub innych wobec Ciebie, z nieznajomości siebie, ponieważ nie potrafimy określić własnych celów, z uprzedzeń, ograniczeń, z braku poczucia bezpieczeństwa... Długo by wymieniać. Lepiej zacząć nad tym pracować. Ot, zająć się sobą, poświęcić sobie więcej czasu w sensie emocjonalnym.\nAle czy to depresja, a może narwica. Czy potrzebny jest mi psychiatra, czy sama mogę sobie poradzić. Pytam bo nie chcę się już dłużej bać jutra\nCzuję się z tym okropnie\nprzez Pstryk 17 sty 2008, 20:48\nSłońce, psychoterapia. Pomoże Ci odnaleźć w sobie źródło lęku i go pokonać. Nabierzesz dystansu do siebie i pewnych spraw, które wywołują w Tobie takie reakcje. Dzięki niej zrozumiesz ich mechanizm.\nprzez Gods Top 10 17 sty 2008, 23:20\nRafik, bethi dzięki\nprzez sloncedlaciebie 18 sty 2008, 15:29\nbethi napisał(a): depresja to choroba duszy, nie głowy..\nwiec w jaki sposob pomagaja tabletki?? przeciez nie moga dzialac bezposrednio na dusze :) ( to nie jest pyt zlosliwe, tak po prostu jestem ciekawa )\nprzez Grinderman 19 sty 2008, 02:17\nCo ja robię? Kiedy wreszcie znalazł się ktoś, komu na mnie zależy robię wszystko, żeby to spieprzyć... Tak jakbym nieświadomie chciał spieprzyć swoje życie...\n11 lis 2007, 19:13\nprzez Pstryk 19 sty 2008, 10:21\nsloncedlaciebie, chorobie duszy towarzyszą zaburzenia fizyczne. Poza tym, leki psychotropowe działają na poziom wytwarzanej serotoniny oraz neuroprzekaźniki. W pewnym stopniu możesz zatem dzięki lekom wpłynąć na samopoczucie. Jednak jest to wpływ mechaniczny. Nie rozwiążą one Twoich problemów, do których sedna musisz dotrzeć świadomością.\nGrinderman, tak to się dzieje, gdy się ma depresję czy nerwicę. To nie Ty - to choroba chce spieprzyć Twoje życie. To lęki.\nprzez Grinderman 19 sty 2008, 15:58\nbethi napisał(a): Grinderman, tak to się dzieje, gdy się ma depresję czy nerwicę. To nie Ty - to choroba chce spieprzyć Twoje życie. To lęki.\nNo tak, z odnowieniem zerwanej jakiś czas temu znajomości ta pustka, która wcześniej nie dawała mi odetchnąć zaczęła się wypełniać, ale pojawiła się też bezsensowna i bezpodstawna zazdrość (zazdrość chyba bierze się właśnie z lęków), złość o to, co było dawno, o pewne rzeczy, których nie powinienem nawet wiedzieć... Stałem się drażliwy, opryskliwy, złośliwy, chociaż tak naprawdę chciałem się zbliżyć do niej... Można powiedzieć "Nie czynię dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. ". Teraz znowu wszystko się sypie, chciałbym coś naprawić zanim będzie za późno, ale chyba już jest za późno, bo im bardziej się staram, tym gorzej wychodzi... W tej chwili wszystko byłoby lepsze od niepewności, jeśli skończy się źle to po dniach/tygodniach wszystko wróci do normy, ale z drugiej strony co to za norma A jeśli będzie lepiej, pewnie znów będę 'robił swoje'.\nKolejna chwila załamania\nprzez annap 20 sty 2008, 00:43\nNawet nie mam z kim pogadać, więc piszę tutaj... Już myślałam, że moje samopoczucie się poprawia... a jednak nie. Dziś kolejny raz miałam spięcie z moim facetem w bardzo błachej sprawie. Zawsze się denerowałam a od jakiegoś czasu postanowiłam podchodzić do jego zagrań i tekstów nie krzykiem ale z miłością. I tak źle i tak niedobrze... Wychodzi na to, że dobrocią nic nie wskuram... on i tak musi postawić na swoim nawet w kwestii, że lampka nocna ma być po prawej stronie a nie jak była zawsze po lewej stronie łóżka. Uparł się. Postanowiłam nie krzyczeć a podejść do niego z innej strony... niestety. Przemilczałam to i zaczęłam płakać. Wyszłam do pokoju a on poszedł spać. I tak siedzę zalana łzami, że nie mogę mieć nawet własnego zdania w swoim domu- moim domu.\nprzez mateusz84 20 sty 2008, 22:38\nNie mam za bardzo komuś neutralnemu się wyzalić, może ktoś mi powie co ja mam robić w życiu? Byłem z dziewczyną 4 lata, ja się w niej zakochałem, poszedłem za nią na studia(a miałem wybór), trochę trwało zanim zostaliśmyparą. W końcu razem. Roznie było przez te 4 lata, nie zawsze kolorowo, ale powstało między nami uczucie, jedno bez drugiego nie mogło zyc. Zawsze razem. tyle pieknych momentów, tyle wspomnięn. Mieliśmy tez kryzysy, ale wychodziliśmy z nich. A w grudniu katastrofa. miałem problemy na uczelni, nosiłem się z zamiarem wziecia dziekanki(5rok!) od wrzesnia, ale dopiero w grudniu jej o tym powiedziałem. Sam byłem tym załamany, ale Ona poczuła sie oszukana(no bo to prawda) i miała zal za to ze nie zaufałem jej. 3 tygodnie ciszy miedzy nami. w końcu zerwalismy(własciwie to ona) Że też miałem takiego doła który mnie paralizował. Uwazalem ze na nia nie zasługuje. Myslalem ze moze w Nowym Roku wrocimy do siebie. Ale, niestety ma juz nowego chłopaka. Wie, że podobno jej pomógł kiedy tego potrzebowała, a ja jej nie mogłem pomóc. wiem ze to ona nawiazala kontakt. wiem ze nie mineło 4 tygodnie a byli juz para. razem na sylwestra. Próbowałem walczyc. pisałem dzwoniłem, ale ona ma do mnie zal, za to co zrobilem. Ja tez mam do sibie zal.Wyznalem jej co czuje, ze ja ja nadal kocham, a ona- ze mnie kochała, a teraz nadal cos do mnie czuje,i bede zawsze kims waznym w jej zyciu. No to fajnie. Czyli kmnie juz skreslila. nie odzywa sie. jest juz z tym nowy. Wzialem cała wine na siebie. Napisałem do niej, że bede czekał na nia, nie wiem jak długo, ale bede czekał. Nic nie odpisała. Wiem ze zle zrobilem, ze poinienem jej powiedziec, ale czy ona zachowała sie właściwie. po tylu latach, zapomniała o tym co nasz łączyło. Tak szybko.Jestem na zakręcie. Mam dziekanke, szukam pracy, ale wiekszosc dnia siedze w domu. Sam. W srode ide do psychoterapeuty. Co ja mam robić w zyciu dalej. bez nie j jestem nikim, niczym. Przepraszam za taki dlugi post.\nprzez depresyjny86 20 sty 2008, 23:25\nTo winna byla dziewczyna a nie Ty,bo gdyby naprawde coś do Ciebie czula to starala by sie wybaczyc...\nA tak po paru tygodniach juz chodzila z innym....to jej wina\nprzez mateusz84 20 sty 2008, 23:37\nTylko wiesz ona jest bardzo wrazliwa, i napłakała sie przez to sporo(tak mowiła), a potem te 3 tygodnie ciszy.bardzo ją zraniłem. Zwyczajnie ją oszukałem, nie zaufałem. Nie byłem przy niej kiedy cierpiała. Ale nie zaprzecze, że jak sie dowiedzialem o nowym chlopaku to poczulem sie bardzo zraniony, i nadal tak jest. W końcu to co nas łączyło to, o boże to była miłośc. Każdy kto nas zna mówił że bardzo sie kochamy. Ni i bardzo sie kochalismy. A teraz bo 3 tygodniach ciezkich tygodniach, ona ma nowego. A teraz moze tylko powiedziec ze mnie kochala, a teraz co czuje? Słowo kocham jej nie przeszło przez gardło. dlaczego? Jak tak szybko mogło w niej to umrzec. tak po prostu. Jakby był po drugiej stronie, to bym wybaczył, wszystko btm wybaczył(no moze zdrady nie), a ona nie mogła, i teraz juz jest z kims innym. Napisalem jej ze bede czekał, i walczył z myslami, wlaczył o jak najwiecej czasu. Nie chce tej chwili, w której będe ja nienawidził. Ja ja kocham, jest moim wysnionym marzeniem. APisze jej to, a ona, że jakie to ma pokrycie, ze ona juz jest troche zaangazowana w nowym zwiazku, ze jej juz troche na tym zalezy i nie zrezygnuje z tego.


autor: maks » 07 lut 2018, 18:13\nPo kilku latach przerwy, LOT przywraca bezpośrednie połączenia z Nowego Jorku do Rzeszowa. Oferowane będą one przez cały rok, z portu w Newarku. Z tej okazji w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku miejsce miała gala, podczas której wystąpili Prezes Portu Lotniczego Rzeszów-Jasionka, przedstawiciele PLL LOT, a także regionu podkarpackiego. Galę zorganizował Wydział Promocji Handlu i Inwestycji Konsulatu Generalnego Rp w Nowym Jorku.\nautor: maks » 16 lut 2018, 19:13\nW przyszłym roku Ryanair może otworzyć nowe krajówki m.in. z Gdańska, Rzeszowa i Katowic.\nautor: maks » 20 lut 2018, 17:00\nPrezes lotniska, Marszałek i inni goście w TVP Rzeszów\nhttp://rzeszow.tvp.pl/36088032/przyszlo ... o-lotniska\nautor: maks » 27 lut 2018, 20:45\nW trakcie dzisiejszej sesji sejmiku województwa podkarpackiego radni zgodzili się przeznaczyć 6 mln zł na zakup 60 tys. udziałów w spółce Port Lotniczy Rzeszów-Jasionka, która zarządza podrzeszowskim lotniskiem. Pieniądze mają być przeznaczone na inwestycje.\nhttps://rzeszow.onet.pl/6-mln-zl-na-inw ... ce/zsl4ssq\nvideo z sesji https://www.youtube.com/watch?v=PllSNmAuozc\nautor: maks » 06 mar 2018, 16:21\nOkoło 20 samolotów czarterowych, które przywiozą blisko ponad 2,5 tysiąca pasażerów, spodziewa się lotnisko w podrzeszowskiej Jasionce w związku z wizytą pielgrzymów z Izraela, którzy co roku nawiedzają w Leżajsku grób cadyka Elimelecha Weissbluma.\nhttp://rzeszow-news.pl/zjazd-chasydow-p ... -tel-awiw/\nautor: maks » 07 mar 2018, 16:42\nGość Radia Rzeszów\nhttps://www.radio.rzeszow.pl/wiadomosci ... do-izraela\nautor: maks » 08 mar 2018, 17:32\nPolskie Linie Lotnicze LOT w poniedziałek uruchamiają na lotnisku w Jasionce nowe połączenie Rzeszów - Tel Awiw.\nhttps://www.radio.rzeszow.pl/wiadomosci ... -tel-awiwu\nautor: maks » 12 mar 2018, 21:22\nhttps://www.umwp.podkarpackie.pl/index. ... z-rzeszowa\nautor: maks » 13 mar 2018, 17:24\nhttp://rzeszow.tvp.pl/36363780/wystarto ... -tel-avivu\nautor: maks » 28 mar 2018, 20:26\nhttp://rzeszow-news.pl/jasionki-ruszyly ... y-biletow/\nhttp://rzeszow.tvp.pl/36580766/ateny-i- ... o-lotniska


Kup Windows 8: System operacyjny do pobrania\nMicrosoft Windows 8 łączy w sobie prędkość i niezawodność systemu Windows 7 z zupełnie nowym interfejsem dotykowym. System operacyjny Windows 8 może być zatem optymalnie wykorzystywany na wszystkich urządzeniach z wyświetlaczem dotykowym. Dzięki temu, możecie Państwo korzystać z systemu operacyjnego Windows 8 zarówno na komputerach stacjonarnych, laptopach i tabletach. Kupując Microsoft Windows 8, nabywacie wydajny i niezawodny system operacyjny, który spowoduje, że Wasz komputer sprosta teraz absolutnie wszelkim Waszym wymaganiom. System operacyjny Windows 8 dostępny jest w wariancie Standard i wariancie Windows 8 Pro oraz Enterprise.\nNowy design interfejsu jest chyba najbardziej rzucającą się w oczy, nową funkcją Win 8. Różni się ona w znacznym stopniu od poprzednich wersji. Za sprawą nowego układu, cała nawigacja uległa znacznej przemianie. Microsoft zastosował tu nowy, innowacyjny design Metro, charakteryzujący się strukturą kafelkową. Dotychczasowe menu startu zniknęło a nawigacja odbywa się teraz poprzez system wielu Apps. Dla użytkowników tradycyjnych systemów, design ten może być dużym wyzwaniem, ale w obliczu rozwoju nowych technologii, przestawienie się na ten system, przyniesie z pewnością wiele zaskakujących korzyści.\nZoptymalizowany dla urządzeń dotykowych\nW systemie operacyjnym Windows 8, Microsoft podjął pierwszy raz próbę ujednolicenia interfejsów PC i urządzeń mobilnych. To oznacza, że wszystkie aplikacje przeznaczone są do pracy w urządzeniach z obsługą dotykową i nie ponoszą przy tym straty na jakości działania. Dlatego właśnie oprócz klasycznych aplikacji Windowsa, pojawia sią coraz więcej Apps, które mogą być instalowane na takich urządzeniach. W tym celu Microsoft ma swój własny sklep, w którym znajdziecie Państwo cały wachlarz przydatnych Apps, czekających na pobranie.\nSystem operacyjny Windows 8 otrzymacie Państwo w edycji Win 8 i poprawionej edycji Windows 8.1. W tej drugiej edycji postanowiono dokonać kroku wstecz i powrócić do poprzednich i bardzo popularnych opcji pulpitu i menu startu. W naszym sklepie znajdziecie Państwo wersje Windows 8 Pro i Windows 8.1 Pro. Kupcie teraz Państwo odpowiednią wersję Windows 8 i wykorzystujcie wszystkie jego zalety.\nMicrosoft Windows 8 łączy w sobie prędkość i niezawodność systemu Windows 7 z zupełnie nowym interfejsem dotykowym. System operacyjny Windows 8 może być zatem optymalnie wykorzystywany na... dowiedzieć się więcej »


Nabroiło się. Wojciech Waglewski o synach. I całej reszcie [WYWIAD] - ELLE.pl\nNie otwiera się w trzy sekundy. Nie jest łatwym rozmówcą. Słucha uważnie, rzeczowo odpowiada, ale jest jakby obok. Ponad. To bardziej precyzyjne określenie. Rozmawiając patrzy daleko, poza horyzonty. Jakby poza tym wszystkim, co od razu widoczne, był jeszcze inny świat. Nieliczni to potrafią. Przed Wami Wojciech Waglewski. Rozmawiał Olivier Janiak. Zdjęcia Marta Wojtal.\nKolejna osoba zajrzała do sali, dając do zrozumienia, że najwyższy czas kończyć spotkanie. Godzina minęła niezauważenie. Na finiszu rzuciłem jeszcze pytanie innego kalibru. Pytać mistrza dźwięków, perfekcjonistę słowa o znaczenie mody zakrawało na bluźnierstwo. Bohater bez oporów jednak podjął temat. Po kilku słowach odpowiedzi zrozumiałem, że i w błahej zdawałoby się materii potrafi być znawcą. Moglibyśmy właściwie zacząć kolejny, zupełnie inny wywiad. Choć faceci podobno nie rozmawiają o ciuchach. Kilka akapitów dalej zauważycie, że mogą rozmawiać o wszystkim. Pod warunkiem, że jeden z nich nazywa się Waglewski. Wojciech Waglewski.\nKiedy jest szansa porozmawiać z kimś, kogo cenisz, podziwiasz, znasz jego dokonania i pozycję wypracowaną jakością, doświadczeniem, nie tylko scenicznym, ale i ludzkim, życiowym to nawet jako dziennikarz z praktyką się spalasz. Chcesz być partnerem do rozmowy, starasz się za bardzo i wtedy kontakt z rozmówcą zaczyna być nieprawdziwy, utrudniony.\nWojciech Waglewski też nie ułatwia sprawy. Nie otwiera się w trzy sekundy. Nie jest łatwym rozmówcą. Nie patrzy ci w oczy. Słucha i słyszy, rzeczowo odpowiada, ale jest jakby obok. Ponad. To precyzyjniejsze określenie. Patrzy gdzieś daleko, poza horyzont. Jakby szukał i dostrzegał gdzieś dalej, poza tym wszystkim co widoczne od razu. Może dlatego mówi mądrze jak niewielu dziś potrafi. Zwłaszcza w słowach jego piosenek można to usłyszeć. Gdy ma czas, a podobno dużo czasu mieć musi, by je dopracować, poskracać, pozbawić zbędnych znaczeń, głosek, uprościć do bólu, który później tak mocno przejmuje słuchacza. Nikt tak jak on nie potrafi opowiedzieć historii tak dosadnie, wprost i prosto.\nPracowałem już z mikrofonem wiele lat, zdobyłem się na odwagę i podszedłem z operatorem z prośbą o setkę. Tak w telewizyjnym żargonie mówi się na krótką wypowiedź. By ją uzyskać najpierw trzeba rzecz jasna poprosić, no a potem zadać pytanie. Ta obawa, że nie zainteresujesz nim rozmówcy, zwłaszcza takiego jest paraliżująca. Pierwszy raz rozmawiałem z Waglewskim na jakimś czerwono-dywanowym, nobliwym wydarzeniu. Trzy minuty. By porozmawiać dłużej musiałem jechać do Bielska Białej. Na zadymkę jazzową. Grali tam z Voo Voo. Pojechałem. Ciemna noc. Odczuwalne minus dwadzieścia. Namiot rozstawiony na zewnątrz. Rozpalone ognisko by się ludzie mogli ogrzać. Przygotowaliśmy kamery i czekaliśmy. Stanął obok. Twarz oświetlona płomieniami, jakbym z wodzem indiańskim rozmawiał. Szamanem jakimś. Słowa, też padły magiczne, brzmią mi do dziś. Rozmawialiśmy o partnerstwie i rodzicielstwie pod muzyki pretekstem. Całe dwadzieścia minut. A potem roznieśli ten namiot. Wypełnili potężną energią, mistyczną. Poczułem fenomen ich grania. Koncert przejmujący bardziej niż mróz.\nNie miałbym odwagi by go na łamy Elle MANa zaprosić. Marta Wojtal – fotograf zadzwoniła ze robi sesję z zespołem, dla wydawnictwa i że może byśmy przy okazji chcieli zrobić mu zdjęcia do magazynu. Podesłała numer do managera, konkretny, ale i życzliwy facet brzmiał w słuchawce. Omówiliśmy detale. O styliście nie było mowy. Wojtek ubiera się sam. Ma świadome podejście do ubierania się. Z Berlina przywozi swój styl - usłyszałem. Dzień przed wywiadem poszedłem jeszcze na prezentacje najnowszej płyty „Za niebawem”. By tę muzykę odsłuchać na super sprzęcie, może przełamać towarzyskie lody.\nAleje Ujazdowskie. Mieszkanie na czwartym piętrze przystosowane do słuchania muzyki i spotkań z dziennikarzami. Studio U22 z trudem pomieściło ponad setkę chętnych na spotkanie z Waglewskim. Poznanie produkcji i szczegółów jej tworzenia. Byłem przygotowany. Nie na to jednak, że nazajutrz, na dzień dobry Pan Waglewski zaproponuje przejście na „ty”. Wojtek. I że będę miał dużo czasu na rozmowę. To są zalety prasy. Zapis wywiadu zajął 19 stron. Dużo za dużo do magazynu. Moje pytania wyrzuciłem. By zrobić więcej miejsca dla mistrza. Nie tylko muzyki. Myślenia, oglądu świata, słowa. Czas i przestrzeń dla autorytetu. Wszelkie niszczy się w kraju. Niech wybrzmią tu.\nWojciech Waglewski: O tym, czy ubrania są ważne\nUbrania są bardzo ważne. Jestem obserwatorem i zwracam na to uwagę. Styl w modzie porównałbym do poszukiwania własnego języka w muzyce. Tymczasem zauważam, że w Polsce, ludzie nawet posiadający pieniądze ubierają się bardzo źle. Widać to na wszystkich tak zwanych ściankach. Akceptują to, co „wypada” nosić, bo jest niby modne. Nie lubię ogólnych informacji, że w tym roku modny będzie kolor czerwony, albo że granatowy będzie „nowym czarnym”, że będziemy słuchać Anny Marii Jopek i Dawida Podsiadło. Dlatego wielu celebrytów czuje się w obowiązku zaprezentować z nową torebką Gucciego, żeby pokazać jacy są światowi. Generalnie - słabo. Stosuję zasadę, którą wbiłem sobie do głowy i jest oznaką dobrego smaku a przy tym jest bezpieczna. To zasada trzech kolorów. Staram się żeby jej nie przekraczać. Staram się żeby ubrania były dopasowane do mojej figury. Podstawą ubierania się jest jednak figura. Poza tym, cóż, ikony rocka oprócz manifestów, uosabiały też jakiś estetyczny sposób bycia. Mam ulubionych krawców: Balanciaga, Rick Owens i mam też ulubione sklepy w Berlinie. Odwiedzam je co jakiś czas.\nWojciech Waglewski: O tym, dlaczego pisze piosenki\nJa po prostu jestem w nałogu. Nie dodawałbym do tego żadnej gęby. Robię to, co umiem. Teoretycznie jestem socjologiem, magistrem i tak dalej. Paru rzeczy próbowałem, na przykład pisać bajki dla dzieci. To była totalna porażka. Na szczęście Wojtek Bonowicz, w porę mnie przestrzegł przed upadkiem. Więc jedyne, co umiem robić naprawdę, to grać. Specjalnie nie przepadam za przebojami, choć niektóre piosenki wspominam z czułością, bo nam przypominają młodość. Jest taka piosenka „Child in Time” Deep Purple, o której powiedziałem kiedyś głośno, że to bardzo ładna piosenka, ale znacznie ładniejsza byłaby po włosku, ponieważ ma w sobie operowy patos i wzruszać się przy niej może tylko nastolatek. Ale nie dorosły facet. Dostałem straszne bęcki. Chcę uniknąć takich porównań, więc wybrałem taką formę uprawiania muzyki, która polega przede wszystkim na poszukiwaniu własnego języka. Mówię często, że gramy jak żaden zespół na świecie, ale to nie jest wartościujące. To nie znaczy, że najlepiej, choć niektórzy tak to odbierają, nazywając mnie poniekąd słusznie bufonem. Konsekwentnie szukamy własnego języka. Riffy, które gramy z Mateuszem są nasze. Mamy własny sposób artykułowania, czy sposób pracy z sekcją. Znalezienie własnego języka to klucz do sukcesu. W muzyce, w modzie, w życiu. Wszyscy moi mistrzowie tak postępowali. I Miles, i Tomek Stańko. Jeśli znajdziesz swój język, osiągniesz nieśmiertelność w muzyce. W muzyce mody niszczą oryginalność. To co jest trendy, to zwykle totalna kicha. Odbiera muzyce emocje. Teraz w muzyce popowej kompresja jest tym zabójczym trendem. Powoduje, że przez całe te trzy minuty emisji, od pierwszego do ostatniego dźwięku jest ta sama dynamika. Na kilkudziesięciu płytach, które nagraliśmy, kilka piosenek przetrwało próbę czasu. Młodzi ludzie przychodzą na nasze koncerty i estetyka, w której się poruszamy, pewnego typu niezłomność, do nich trafia. Może będą sami grać, może to rozwiną? Pojmuję uprawianie tego zawodu w kategoriach tradycyjnych. Jest mistrz i uczeń. Sam całe życie miałem mistrzów. Podglądałem Niemena, Stańkę, Hołdysa. Taka postawa pozwoliła z jednej strony na fantastyczne poczucie kontynuacji pewnego języka, posiadanie korzeni, kultury grania, z której się wyrosło, a z drugiej sprowokowała do poszukiwań. Żeby zagrać inaczej niż mistrz. Podoba mi się taka ciągłość i wiem, że mam kontynuatorów.\nWojciech Waglewski: O pozornej prostocie słów\nPraca nad językiem to ogromny wysiłek. Piosenka kieruje się innymi prawami niż poezja. Są oczywiście artyści, którzy fantastycznie interpretują poezję, ale piosenka, zwłaszcza w muzyce rockowej, musi się opierać na prostym przekazie. Najbardziej mozolne w mojej pracy jest upraszczanie tego, co napisałem w pierwszej wersji, wyrzucanie rzeczy niepotrzebnych. Na przykład z myśli o śmierci na płycie „Snopowiązałka”, drugiej płycie w naszej historii, pozostały słowa: „już niedługo nic po nas nie zostanie, pomachamy sobie”. Unikam jak mogę w tekstach publicystyki, bo to ma krótki żywot. Wyjątkiem była piosenka "Nie spać" nagrana przed wyborami, w które się zaangażowałem, żeby SLD nie wróciło do władzy. Zdarza się, że teksty nabierają znaczenia politycznego niezależnie od naszej woli. "Się poruszam" z nowej płyty został napisany w marcu, start singla nastąpił w dniu po zamachu na prezydenta Gdańska, a to tekst o tym, że jesteśmy narodem mocno poróżnionym od czasów rozbiorów i to, co się teraz w sumie dzieje między nami nie jest nowe. I że to napięcie źle się skończy. Kiedy prezydent Gdańska niestety zmarł, natychmiast piosenkę zdjęliśmy z anteny. Tekst nabrał zupełnie innego znaczenia. Utwór o uchodźcach jest napisany z potrzeby obnażenia hipokryzji. Okażemy miłość bliźniego, ale pod warunkiem, że nie będziemy się nim zajmować. Ja nie wierzę, że jesteśmy narodem hipokrytów, bo akcje takie jak "Wielka Orkiestra" dowodzą, że stać nas na wielką mobilizację. Wierzę, że ta papka medialną może spowodować tragedię. Są ludzie, którzy zabijają na tym kasę a przecież niechęć do innych gdzieś tam w nas drzemie.\nWojciech Waglewski: O braku autorytetów\nPodziały między nami są tak głębokie, że przywrócić autorytety nie będzie łatwo. Są ludzie, którzy wierzą w zamach w Smoleńsku, albo wierzą, że Owsiak oszukuje, mimo, że jest najbardziej kontrolowanym człowiekiem na świecie i gdyby władza znalazła przy nim choćby 5 zł. schowane w skarpetce, to by siedział. Przekonanie jednej strony przez drugą chyba nie jest możliwe. Mówisz o sprawach, które wydają ci się oczywiste, racjonalne i do sprawdzenia, a druga osoba mówi, że ty po prostu oglądasz inne media i twój obraz świata jest fałszywy. Doszło już do tego, że bliskie mi osoby, pytają czy dla mnie Wałęsa jest jeszcze bohaterem. A przecież w momencie, gdy Wałęsa trzymał ten swój długopis i podpisywał, to razem płakaliśmy jak bobry. Dziś zaczynają myśleć, mówić jakbyśmy tego nigdy nie przeżyli, razem wspólnie, solidarnie. To jest bardzo głęboki podział i media się do niego przyczyniły. Nigdzie za granicą nie ma aż tylu całodobowych programów informacyjnych, co w Polsce. Dyskusje z politykami polegają na tym, że sześć osób mówi równocześnie, na poziomie takiego chamstwa, że w każdej normalnej sytuacji prowadzący dostałby czerwone światło, kartkę i kopa w tyłek. Mówimy o upadku autorytetów, ale następuje też totalny upadek obyczajów. Jeśli każdy z nas zrobi sobie rachunek sumienia i spojrzy w historię tego, co widział w ostatnim tygodniu, to okaże się, że przynajmniej połowę czasu słuchaliśmy, kto kogo kopnął, czy zaorał. Nie interesuje nas, że Janek Peszek zagrał z Anną Polony w rewelacyjnym spektaklu. Sztuka interesuje nas pod warunkiem, że ma wymiar sportowy. Oscary oglądamy na przykład.\nWojciech Waglewski: O tym, że można jeszcze odbudować mosty\nTo jest strasznie trudne. Jest jednak rada. Odwrócić się. Wyjść jakoś z tej mentalnej niewoli. Walczyć oczywiście o przyzwoitość, o prawdę, kultywować wiedzę o historii, kulturze, ale odpuścić, nie rozdrabniać tego na bijatyki słowne. To nie ma sensu. Już lepiej zapytać o zdrowie, o znajomych, o proste sprawy.\nDruga rada jest poważniejsza: sięgnąć po wiedzę. Uczyć się w domu, w samochodzie, w pociągu, w samolocie, cały czas się uczyć. Mało czytamy. Poziom czytelnictwa jest chyba jednym z najgorszych w Europie, uczestnictwo w kulturze słabe. Dostęp do wiedzy jest utrudniony przez niekontrolowany natłok informacji ze świata dostępnych w internecie, najczęściej pozbawionych jakiegokolwiek komentarza. No i niekoniecznie trzeba wierzyć, że Ziemia jest płaska, choć niby wszystko na to wskazuje. A do tego podobno jeszcze się kręci.\nTrzeci sposób to zanurzyć się w sztuce. Mamy w tej chwili świetny okres w filmie, bardzo dobry okres w muzyce. A teraz zobacz: jak myślimy o historii Polski, to myślimy obrazkami związanymi z książką, muzyką, filmem. Może, a nawet na pewno wielokrotnie były spaczone ideologicznie, ale wiedza o owych wypaczeniach to też nauka. W piosence „Się poruszam” i pomyśle na taniec można się doszukać inspiracji filmem „Salto” Konwickiego i tańcem w wykonaniu Zbyszka Cybulskiego. Dla młodych ludzi historią są Wodecki, Nalepa, polski jazz, wciąż doznają reinkarnacji, wciąż odżywają w pamięci. Nie wiem, czy młodzi zdają sobie sprawę, co to były ZSRR, ZSL, czy wiedzą, że istniał Gomułka. Jakie to ma znaczenie? Sztuka zostaje. Film, muzyka. To jest najważniejsza wartość. Dzisiaj jest dobry czas. Gra Mazolewski, jego „Polkę” Down Beat umieścił wśród pięciu najważniejszych jazzowych płyt świata roku ubiegłego. Gra Maciek Obara, nowy nabytek ECM, najbardziej prestiżowej marki wydającej jazz i klasykę w Europie. Marcin Wasilewski wydał kolejną płytę koncertową w tym samym wydawnictwie. Światowe poczynania Wacka Zimpla, dobra forma naszego popu, świetne pisarstwo, kino kwitnie. Te rzeczy będą żyły znacznie dłużej niż codzienne rewelacje dotyczące kolejnych ściemnień, sprzeniewierzeń, niż licytacje, kto był w tym lepszy. Może krzywdzę kogoś, ale mało który z tych, co teraz zasiadają w Sejmie, robi to z potrzeby czynienia dobra. Przeważają motywacje prywatne, czysto merkantylne: być posłem, mieszkać w Warszawie, urządzić rodzinę, wystartować do europarlamentu. Jedyną misją jest, odnoszę wrażenie, niszczenie przeciwnika. A wydawałoby się, że patriota, człowiek wybrany przez ludzi do tego, żeby poprawiać jakość życia, powinien szukać konsensusu, prowadzić dialog, dyskutować, znajdować kompromisy. Wybierzmy sobie takich. I tylko niech nas więcej o tym decyduje.\nWojciech Waglewski: O tym, co dziedziczymy\nJako socjolog śledziłem spór natywistów i środowiskowców o to, na ile człowiek jest kształtowany przez geny, a na ile przez wpływ środowiska. Moi rodzice mieli inne pomysły na życie niż muzyka. Ale muzyka w moim domu była i jest stale obecna. Żyłem i żyję w jej otoczeniu, i spotykam się nieustannie z artystami: malarzami, poetami, pisarzami, muzykami. Wierzę im i wierzę w nich. Ten kontakt z ludźmi uprawiającymi zawody artystyczne miał, jak myślę, wpływ na wybory moich synów nie mniejszy niż geny.\nWojciech Waglewski: O tym, jak być dobrym ojcem\nNie da się tego ocenić, jakim jestem ojcem. Ni hu, hu. Mnie się wydawało, że średnim, ale głęboko wierzę w to, że jeśli człowiek się zastanawia nad problemami związanymi z wychowaniem, to powinien zacząć od tego, żeby się zastanowić nad sobą, nad relacjami z żoną. Kochać i być kochanym. Straszny banał, ale to jedyna odpowiedź, jaka przychodzi mi do głowy. Nie miałem żadnego planu, sposobu na wychowywanie dzieci. Jestem człowiekiem impulsywnym, czasem upierdliwym, ale i otwartym, reagującym. Raczej nie spekulowałem, mimo jakiejś tam psychologiczno-socjologicznej wiedzy nabytej podczas studiów. Wiedziałem, że wszystkie najważniejsze emocje kształtują się u dziecka do trzeciego roku życia. Wiem, że są rodzice, którym się wydaje, że można zaniedbać rozwój dziecka tak do piątego roku, bo wcześniej ono jeszcze niewiele rozumie. Oni błądzą. Poważnie błądzą. Najwięcej uwagi poświęcić trzeba dziecku, gdy się wydaje, że ono jest jeszcze niekumate. Tego jestem pewny. Podobnie jak z ubieraniem. Im bardziej chcesz wyglądać atrakcyjnie, tym bardziej wyglądasz na przebranego, więc im bardziej chcesz dzieci wychowywać, tym więcej popełniasz błędów. Bardzo mi się podoba historia zasłyszana od Kasi Stolarczyk. Rozmawiała z czteroletnim chyba Michałkiem. Zapytała go: „Michałku, a jak ma Święty Mikołaj na imię?”. A on mówi: „Rysiek”. Dziecka nie oszukasz. Przychodzi moment, że przestają wierzyć w Mikołaja i choćbyś nie wiem, jak się przebierał, to i tak któryś z synów zauważy, że Mikołaj ma na nogach kapcie szwagra. No więc nie wierzę w fortele w wychowywaniu dzieci, że coś tam zagadasz i oszukiwaniem wpakujesz dziecku jedzenie do buzi. Myślę intuicyjnie, że z dziećmi trzeba rozmawiać jak z dorosłymi. Nienawidzę dziamdziania tych wszystkich tiu tiu tiu: a moje dziecko powiedziało „jokomotywa”, upubliczniania tego na FB. Dziecko dorośnie i tego nie pochwali. Człowieka od początku trzeba traktować jak dorosłego. Pamiętam, kiedy dzieci były jeszcze w wieku dziecięcym, wybraliśmy się, dość ryzykownie, do Muzeum Sztuki Współczesnej w Brukseli. Tam jest wszystko. Od Moneta, Pollocka, po jakieś instalacje Beuysa. A oni się w to wkręcili na maksa. Dotarło do mnie, że ich wyobraźnia jest nieograniczona, bo te dzieła wymagają olbrzymiej wyobraźni, że są znacznie bystrzejsi, niż myślałem. Cały okres dojrzewania polega na tym, że my tępimy w dzieciach emocje. Staramy się panować nad ich gniewem, uczymy, jak być grzecznym, jak panować nad emocjami itd. Tępimy tę dziecięcość w człowieku, mówiąc: siedź prosto, nie kop ciotki pod stołem itd., chociaż sami chętnie byśmy jednak kopnęli. Kiedyś syn zadał mi pytanie, po co on ma się uczyć. Odpowiedź na to pytanie wydawała mi się tak oczywista, że aż nie umiałem jej sformułować. Wydukałem coś tam, że krótko się żyje na tym świecie, choć mówić siedmiolatkowi, że się krótko żyje, jest skuchą, w związku z tym najlepiej dowiedzieć się o życiu jak najwięcej. Chyba coś tam dotarło. Rozmawialiśmy, albo przynajmniej staraliśmy się rozmawiać z dziećmi jak z dorosłymi.\nWojciech Waglewski: O wnukach\nTo jest zupełnie inaczej. Przede wszystkim dziadek to kibic i trzyma się z dala. Odpowiedzialni za wychowanie są rodzice. Dziadek jest po to, by go potarmosić za brodę, teraz pozbywając się jej, troszkę chyba straciłem w notowaniach u wnuków. Dziadkowie są po to, żeby bawić. Pozwalają wnukom na odreagowanie domowego reżimu. Jak nas odwiedzają, to jest demolka, jest głośno, jest zabawa. Dziadkowie są właśnie od tego, żeby w niczym nie przeszkadzać i broń Boże nie korygować nachalnie. Choć oczywiście bez przesady, wedle zasady żyj i daj innym żyć. Nie wolno nam się wtrącać w to, co nasze dzieci robią ze swoimi\ndziećmi. Oni są ich mistrzami. Można się temu ewentualnie przyglądać. Fajnie, jak się zasłuży na szacunek wnuków. Dobrze, gdy po prostu lubią przychodzić. Być. Mamy pięcioro wnuków. Emadziak ma bliźnięta, a Fisz ma dwie córki i syna.\nCzłowiek uważny musi sobie uświadomić, sobie też, że dzieciństwo to jest okres momentami bardzo bolesny dla dzieci. Przeżywają historie, w które dziadkowi trudno ingerować, kiedy widzi, że coś je męczy. Mają prawo do tajemnic i do ochrony własnej niezależności i godności. Pamiętam swój okres dzieciństwa jako momentami bardzo mocny emocjonalnie i dość stresujący.\nWojciech Waglewski: O synach\nPamiętam, kiedy żył jeszcze Robert Leszczyński, dziennikarz, krytyk muzyczny, jechał z nami na koncert do Kazimierza i zaczął mnie wypytywać o jakiś młody, fantastyczny – jego zdaniem – zespół, troszkę hip-hopowy, będący nadzieją na naszym rynku, o nazwie Fisz Emade. Ja mówię: „To moi synowie”. Omal nie wypadł z samochodu. Nikt albo tylko bardzo wtajemniczeni wiedzieli, że jesteśmy spowinowaceni. Ja też nie zarejestrowałem faktu nagrania przez nich pierwszej płyty. Wydawało mi się, i nadal tak uważam, że muzyka rockowa czy hip-hopowa powinny być tworzone w opozycji do wzorów estetycznych, pewnych idei, a nawet stosunku do świata reprezentowanego przez generację ich rodziców. Nie wtrącałem się, przyglądałem z daleka, z pewną dozą nieśmiałości. Po latach natomiast hstoria zatoczyła koło, ponieważ zrobiła się, i bardzo dobrze, moda na żywe granie, na dobre granie, na instrumenty z lat siedemdziesiątych, na te brzmienia i akurat wtedy przyszło im do głowy, że mają takiego dinozaura w domu. Że możemy spróbować razem pograć. Nastąpiło to, kiedy nie zdobyłem jeszcze sławy jako rozmówca pani z Koszalina i niektórzy mnie rozpoznawali jako ojca Fisza, więc mogliśmy spróbować zagrać razem, bo każdy znalazł już swoje miejsce w tym zawodzie. We wspólnej pracy z synami jestem tylko jednym z muzyków, tym, który ma najczęściej mniej do gadania niż oni, bo jest tylko jeden, a ich dwóch. No i w dodatku jest niższy. Zaczęło się od tego, że poprosiłem Emada, żeby mi pomógł, w sensie nagrań, ich realizacji i wniósł mi nieco świeżości przy pracy nad moją solową płytą. Poprosiłem też Fisza, żeby zerknął na to od strony przekazu, formy. To najlepszy dowód na to, że uczymy się od dzieci w równym stopniu co one od nas. Fisz coś tam zagrał na basówce, Emadziak na bębnach, mówiąc kolokwialnie, zażarło i założyliśmy zespół. Potem nagraliśmy jeszcze jedną płytę. Grywamy koncerty i myślę sobie, że to taki zespół, który nawet kiedy nie gra, to istnieje i będzie istniał.\nWojciech Waglewski: O tym, że nie wszystek umrę\nKiedyś o śmierci ludzie myśleli częściej. Poeci nie pozwalali zapomnieć. Na przykład Baudelaire. Pamiętam ten jego wiersz „Padlina”. „Przypomnij sobie, co- śmy widzieli, jedyna / W ten letni tak piękny poranek: / U zakrętu leżała plugawa padlina / Na ścieżce żwirem zasianej”... Od kiedy wkręciliśmy się, tak prowincjonalnie, bo to u nas nowinka, w nowe technologie, i z niewolnictwa komunizmu przemieściliśmy się w stronę niewolnictwa mentalnego, odkąd jesteśmy totalnie zmanipulowani przez internet, żyjemy bardziej w świecie wirtualnym niż realnym. Epatowanie śmiercią stało się teraz nagminne. Śmierć spowszedniała i przestała być tematem tabu, ale z drugiej strony myśl o śmierci przestała być filozoficzną refleksją. Jest traktowana jako fakt, który musi nastąpić. Nastąpi albo nie nastąpi, ale my się tym nie przejmujemy, mamy inne rzeczy do zrobienia. A potem, może z wiekiem, przychodzi pytanie: co po sobie zostawisz? Bardzo pocieszającą sytuacją są wnuki, bo one powodują, że czło- wiek sobie uświadamia, że wszystko ma jakąś ciągłość. I że tak naprawdę nie umiera, bo widzi siebie w tych wnukach. Nie mówię o dzieciach, bo dzieci mamy w momencie, kiedy młodzi rodzice jeszcze nie są tego tak świadomi. Ale kiedy widzisz we wnukach część tego, kim sam jesteś i twoja żona, i wasze dzieci, to zaczynasz wierzyć w nieśmiertelność. I to jest kosmos.\nmuzyka wywiad olivier janiak lifestyle dzień ojca rozrywka


Rozszerzenie pliku .PIG - Jak otworzyć plik PIG? File Extension PIG - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem PIG. Jeżeli chcesz otworzyć plik PIG, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku PIG\nCo to jest plik PIG?\nZawiera teksturę używaną w grach z gatunkami 1 i 2. Mogą również zapisywać efekty dźwiękowe i dane modelu dla zejścia 1.\nJak otworzyć plik PIG?\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku PIG jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi PIG z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem PIG którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik PIG\nInne problemy z plikiem PIG\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem PIG nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami PIG:\nplik PIG którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku PIG z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik PIG nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


Catering dietetyczny Poznań – dlaczego warto wybrać? – unspoken.pl\nHomeCiekaweCatering dietetyczny Poznań – dlaczego warto wybrać?\nposted on Kwi. 09, 2018 at 3:52 pm\nZ pewnością każdy z nas pragnie wyglądać doskonale. Jednak coraz częściej zdarza się, że pomimo naszych wysiłków coraz częściej tyjemy. Tym samym wiele osób nie czuje się komfortowo, a nawet ich samoocena jest często bardzo zaniżona. Obecnie w sieci, jak również w czasopismach czy też książkach możemy znaleźć bardzo wiele różnorodnych porad, w jaki sposób szybko zgubić nadmiarowe kilogramy. Zatem w jaki sposób powinniśmy się do tego zabrać?\nCatering dietetyczny Poznań najlepszym wyjściem\nPrzede wszystkim jeżeli chcemy wprowadzić sobie jakąś specjalną dietę, powinniśmy to na samym początku skonsultować z odpowiednim specjalistą. Bardzo dobrym rozwiązaniem w tym przypadku będzie wizyta u dietetyka. Tylko taki specjalista pomoże nam zbilansować posiłki tak, aby nam nie zaszkodziły oraz byśmy mogli czerpać z nich jak najwięcej energii oraz niezbędnych mikroelementów oraz minerałów. Doskonałym rozwiązaniem w tym przypadku jest catering dietetyczny Poznań. Coraz więcej osób decyduje się właśnie na takie cateringi dietetyczne Poznań, ponieważ posiłki są dostarczone do naszego domu i nie musimy martwić się o ich przygotowanie.\nDieta pudełkowa Poznań nie taka droga\nJednak wciąż bardzo wielu klientów, którzy słyszą o diecie pudełkowej Poznań obawia się, że jest to drogie rozwiązanie. Dzieje się tak dlatego, iż wielu ludzi obawia się, że skoro jest to dieta z dostawą, będziemy musieli za nią dużo zapłacić. Nic bardziej mylnego. Rzeczywiście diety z dostawą kosztują więcej, niż w przypadku gdy sami przygotowujemy dania. Jednak taka dieta pudełkowa Poznań zostanie dostarczona do naszego domu lub też pracy. Z tego powodu diety pudełkowe Poznań są tak chętnie wybierane, ponieważ nie zawsze mamy czas aby przestrzegać jadłospisu.\nPosiadanie atrakcyjnej figury to w ostatnim czasie marzenie wielu osób. Jednak wciąż wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, w jaki sposób możemy o to zadbać. Coraz częściej modne są różnego rodzaju diety, które możemy znaleźć między innymi w internecie. Jednak warto pamiętać o tym, że dobieranie takiej diety bez konsultacji z dietetykiem może się dla nas bardzo źle skończyć. Z tego powodu warto zdecydować się na konsultację z odpowiednim specjalistą, który zaproponuje nam odpowiednią dietę, oceniając nasz stan zdrowia. Jeżeli nie mamy zbyt wiele czasu na przygotowanie różnego rodzaju posiłków, powinniśmy zdecydować się na dietę z dostawą. Taka dieta z dostawą wbrew pozorom nie kosztuje zbyt dużo, a to właśnie dzięki niej mamy możliwość zmiany swojego sposobu odżywiania się bardzo szybko. Powinniśmy pamiętać także, iż niewątpliwą zaletą przykładowo takiego cateringu dietetycznego Poznań jest fakt, iż zostanie on dostarczony bezpośrednio do naszego miejsca zamieszkania. Z tego powodu warto się na niego zdecydować.\nDowiedz się więcej o cateringu dietetycznym na srtonie https://masterdieta.pl/miasta/poznan\nTags:catering dietetyczny łódźdieta pudełkowa łódź