Śpiące królewny - Owen King, Stephen King - ebook + audiobook - Legimi online\nŚpiące królewny ebook i audiobook\nCzas: 27 godz. 45 min\n4,1 (287 ocen)\nPodeszłam do niej bardzo pozytywnie, liczyłam na dobrą zabawę. Ale jako wieloletni czytelnik Pana Stephena byłam świadoma, że nie będzie łatwo. (Pierwsze zdanie takie trudne) W dniu taki jak ten, nie spodziewasz się niczego niezwykłego. W takim dniu kładziesz się spać i możesz już się nie obudzić. Kobiety na całym świecie zasypiają, a ich ciała przykrywa cienka pajęczyna, która tworzy kokon. Nikt nie wie dlaczego i co się dzieje. Czemu tylko kobiety otacza pajęczyna? W małym miasteczku w Ameryce pojawia się kobieta, która mimo snu nie została otoczona kokonem.tajemniczą Evie trafia do więzienia dla kobiet. To miejsce może być dla niej schronieniem lub miejscem, w którym zginie. Wszystko zależy od mężczyzn. Jedni chcą ją chronić , bo być może w magiczny sposób obudzi śpiące kobiety. Drudzy chcieliby ją zabić, bo może to uratuje kobiety ze snu. Są też tacy co uważają Evie za największe zło i chcą ją zabić bo tak. Ludzie wpada w panikę. Kobiety robią wszystko żeby nie zasnąć. A mężczyźni...\nKolejna dobra książka Kinga.\nCopyright © 2017 by Stephen King and Owen King\n„Born A Woman”. Tekst i muzyka: Martha Sharp.\nCopyright © 1956 Painted Desert Music Corp. Copyright Renewed.\nUsed by Permission. Reprinted by Permission of Hal Leonard LLC.\n„I’ll Sleep When I’m Dead”. Tekst i muzyka: Warren Zevon.\nCopyright © 1976 ZEVON MUSIC. Copyright Renewed.\nAll Rights Administered by SONGS OF UNIVERSAL, INC.\nReprinted by Permission of Hal Leonard LLC.\n„The Auld Triangle”, z The Quare Fellow.\nCopyright © 1956 Estate of Brendan Behan, reprinted by kind permission\nof the Estate of Brendan Behan and The Sayle Literary Agency.\nIlustracje na okładce: Ryszard Wojtyński\nRedaktor serii: Monika Kalinowska\nKorekta: Grażyna Nawrocka\nPrószyński Media Sp. z o.o.\nPamięci Sandry Bland\nMiasto Dooling, stolica hrabstwa Dooling\nTruman „Trume” Mayweather, 26, producent metamfetaminyTiffany Jones, 28, kuzynka TrumanaLinny Mars, 40, dyspozytorka policjiLila Norcross, 45, komendant policjiJared Norcross, 16, uczeń szkoły średniej w Dooling, syn Lili i ClintaAnton Dubcek, 26, właściciel i jedyny pracownik firmy Anton Czyściciel Basenów sp. z o.o.Magda Dubcek, 56, matka AntonaFrank Geary, 38, pracownik miejski odpowiedzialny za odławianie bezpańskich zwierzątElaine Geary, 35, wolontariuszka w sklepie charytatywnym i żona FrankaNana Geary, 11, uczennica gimnazjum w DoolingStara Essie, 60, bezdomnaTerry Coombs, 45, policjantRita Coombs, 42, żona Terry’egoRoger Elway, 28, policjantJessica Elway, 28, żona RogeraPlatinum Elway, 8 miesięcy, córka Rogera i JessikiReed Barrows, 31, policjantLeanne Barrows, 32, żona ReedaGary Barrows, 2, syn Reeda i LeanneVern Rangle, 48, policjantElmore Pearl, 38, policjantRupe Wittstock, 26, policjantWill Wittstock, 27, policjantDan „Treater” Treat, 27, policjantJack Albertson, 61, emerytowany policjantMick Napolitano, 58, emerytowany policjantNate McGee, 60, emerytowany policjantCarson „Country Strong” Struthers, 32, były uczestnik turniejów bokserskich z cyklu Golden GlovesJT Wittstock, 64, trener Dooling High School Warriors, szkolnej drużyny futbolu amerykańskiegoDr Garth Flickinger, 52, chirurg plastycznyFritz Meshaum, 37, mechanikBarry Holden, 47, obrońca publicznyOscar Silver, 83, sędziaMary Pak, 16, uczennica szkoły średniej w DoolingEric Blass, 17, uczeń szkoły średniej w DoolingCurt McLeod, 17, uczeń szkoły średniej w DoolingKent Daley, 17, uczeń szkoły średniej w DoolingWilly Burke, 75, wolontariuszDorothy Harper, 80, emerytkaMargaret O’Donnell, 72, siostra Gail, emerytkaGail Collins, 68, siostra Margaret, sekretarka w gabinecie dentystycznympani Ransom, 77, piekarkaMolly Ransom, 10, wnuczka pani RansomJohnny Lee Kronsky, 41, prywatny detektywJaime Howland, 44, profesor historiiEve Black, z wyglądu około trzydziestu lat, nieznajoma\nJanice Coates, 57, naczelnik Zakładu Karnego dla Kobiet w DoolingLawrence „Lore” Hicks, 50, zastępca naczelnika Zakładu Karnego dla Kobiet w DoolingRand Quigley, 30, strażnik w Zakładzie Karnym dla Kobiet w DoolingVanessa Lampley, 42, strażniczka w Zakładzie Karnym dla Kobiet w Dooling, w latach 2010 i 2011 mistrzyni Ohio Valley w siłowaniu na rękę w kategorii wiekowej 35–45 latMillie Olson, 29, strażniczka w Zakładzie Karnym dla Kobiet w DoolingDon Peters, 35, strażnik w Zakładzie Karnym dla Kobiet w DoolingTig Murphy, 45, strażnik w Zakładzie Karnym dla Kobiet w DoolingBilly Wettermore, 23, strażnik w Zakładzie Karnym dla Kobiet w DoolingScott Hughes, 19, strażnik w Zakładzie Karnym dla Kobiet w DoolingBlanche McIntyre, 65, sekretarka w Zakładzie Karnym dla Kobiet w Doolingdr Clinton Norcross, 48, psychiatra w Zakładzie Karnym dla Kobiet w Dooling, mąż LiliJeanette Sorley, 36, Osadzona #4582511‒1, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingRee Dempster, 24, Osadzona #4602597‒2, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingKitty McDavid, 29, Osadzona #4603241‒2, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingAngel Fitzroy, 27, Osadzona #4601959‒3, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingMaura Dunbarton, 64, Osadzona #4028200‒1, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingKayleigh Rawlings, 40, Osadzona #4521131‒2, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingNell Seeger, 37, Osadzona #4609198‒1, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingCelia Frode, 30, Osadzona #4633978‒2, Zakład Karny dla Kobiet w DoolingClaudia „Petarda” Stephenson, 38, Osadzona #4659873‒1, Zakład Karny dla Kobiet w Dooling\nLowell „Mały Low” Griner, 35, bandytaMaynard Griner, 35, bandytaMichaela Morgan z domu Coates, 26, reporterka krajowa News AmericaBrat Krwi Jasny Liść (Scott David Winstead Jr.), 60, naczelny pastor OświeconychLis pospolity, w wieku 4–6 lat\nNieważne, czy jesteś mądra czy głupia,\nI traktowana jak zupełne nic.\nSandy Posey, „Born a Woman”\nTekst: Martha Sharp\nA ja mówię, że kwadrat światła nie może cię nie obchodzić!\nReese Marie Dempster, Osadzona #4602597‒2\nZakład Karny dla Kobiet w Dooling\nDostała ostrzeżenie. Dostała wyjaśnienie. Mimo to upierała się przy swoim.\nsen. Addison „Mitch” McConnell,\nmówiąc o sen. Elizabeth Warren\nEvie sięśmieje, kiedy ćma ląduje na jej nagim przedramieniu. Delikatnie przesuwa palcem wskazującym po brązowych i szarych falach, które ubarwiają skrzydła owada.\n– Cześć, śliczna – mówi. Ćma zrywa się, leci w górę, wyżej i wyżej, aż ginie w skrawku słońca wplątanym w lśniące zielone liście sześć metrów nad korzeniami, wśród których siedzi Evie.\nMiedzianoczerwony sznur wypływa z czarnego otworu pośrodku pnia i wije się między płatami kory. Evie nie ufa wężowi. Kiedyś miała z nim kłopoty.\nJej ćma i dziesięć tysięcy innych zrywają się z wierzchołka drzewa szeleszczącą, ciemnobrązową chmurą. Rój przetacza się po niebie w kierunku rachitycznych młodych sosen na drugim końcu łąki. Evie wstaje i idzie za ćmami. Łodygi chrzęszczą pod jej stopami, sięgająca pasa trawa drapie nagą skórę. Kiedy podchodzi do smętnego, mocno przetrzebionego lasu, wychwytuje pierwsze chemiczne zapachy – amoniak, benzen, ropa naftowa, tak wiele innych, dziesięć tysięcy zadraśnięć na jednym kawałku ciała – i porzuca nadzieję, o której nawet nie wiedziała, że ją ma.\nPajęczyny wylewają się ze śladów jej stóp i migoczą w porannym świetle.\nW kobiecym więzieniu\nsiedemdziesiąt kobiet jest\ni to tam razem z nimi\nWtedy ten trójkąt stary, psia mać, mógłby swoje dzyń-dzyń grać\njak Kanał Królewski długi i szeroki.\nRee spytała Jeanette, czy kiedykolwiek przyglądała się kwadratowi światła, które pada z okna. Jeanette powiedziała, że nie. Ree była na górnej pryczy, Jeanette na dolnej. Czekały na otwarcie celi przed śniadaniem. Kolejny dzień, kolejny poranek.\nWyglądało na to, że towarzyszka Jeanette z celi wnikliwie przeanalizowała zachowanie tego kwadratu. Ree wyjaśniła, że najpierw pojawia się na ścianie naprzeciwko okna, potem zjeżdża niżej i niżej, rozlewa się na blacie biurka i w końcu spływa na podłogę. Jeanette widziała, że w tej chwili był na środku podłogi, jasny jak nie wiadomo co.\n– Ree – powiedziała Jeanette – nic mnie nie obchodzi jakiś kwadrat światła.\n– A ja mówię, że kwadrat światła nie może cię nie obchodzić! – Ree wydała chrząknięcie, którym wyrażała rozbawienie.\n– Niech ci będzie. Cokolwiek to, kurde, znaczy – powiedziała Jeanette, a jej towarzyszka tylko jeszcze trochę pochrząkała.\nRee była w porządku, ale jak małe dziecko bała się ciszy. Siedziała za wyłudzenie kredytu, fałszerstwo i posiadanie narkotyków z zamiarem sprzedaży. Na żadnym z tych pól nie poradziła sobie najlepiej i dlatego wylądowała tutaj.\nJeanette odsiadywała wyrok za nieumyślne spowodowanie śmierci; pewnej zimowej nocy dwa tysiące piątego roku dźgnęła swojego męża, Damiana, śrubokrętem w krocze, a że był wtedy na haju, to tylko siedział na krześle i czekał, aż się wykrwawi. Sama też, oczywiście, była naćpana.\n– Patrzyłam na zegar – powiedziała Ree. – Zmierzyłam czas. Światło w dwadzieścia dwie minuty przesuwa się od okna w to miejsce na podłodze.\n– Zgłoś to do Księgi Rekordów Guinnessa – skwitowała Jeanette.\n– W nocy mi się śniło, że jadłam ciasto czekoladowe z Michelle Obamą i że była wkurzona: „Roztyjesz się od tego, Ree!”. Ale sama też to ciasto wsuwała. – Ree zachrząkała. – Nie. Wcale nie. Zmyślam. Tak naprawdę śniła mi się taka moja nauczycielka. Raz po raz mówiła, że jestem w złej sali, ja tłumaczyłam, że w dobrej, ona odpowiadała, że niech będzie, potem trochę prowadziła lekcję i zaraz znów powtarzała, że jestem w złej sali, ja na to, że nie, że w dobrej, i tak w kółko. Właściwie to było męczące, nic poza tym. A tobie co się śniło, Jeanette?\n– Hm… – Jeanette próbowała sobie przypomnieć, ale nie mogła. Po nowych lekach jakby mocniej spała. Wcześniej miewała koszmary o Damianie. Przeważnie wyglądał w nich tak jak tamtego ranka, kiedy już nie żył, a jego skóra przybrała odcień rozmytego niebieskiego atramentu.\nJeanette zapytała kiedyś doktora Norcrossa, czy według niego te sny biorą się z wyrzutów sumienia. Doktor zmrużył oczy i posłał jej to swoje spojrzenie z gatunku „mówisz serio?”, które kiedyś doprowadzało ją do szału, ale które w końcu polubiła, po czym spytał, czy jej zdaniem króliczki mają obwisłe uszka. No dobra, jasne. Zrozumiała aluzję. Zresztą Jeanette nie tęskniła za tymi snami.\n– Przykro mi, Ree. Nie mam nic do opowiadania. Nie pamiętam, co mi się śniło.\nButy stukały w cement na korytarzu pierwszego piętra Skrzydła B: ostatnia kontrola przed otwarciem drzwi.\nJeanette zamknęła oczy. Wymyśliła sobie sen. Widziała w nim zniszczone więzienie. Po starych ścianach cel pięły się bujne pnącza, poruszane wiosennym wietrzykiem. Połowa sufitu zniknęła, został tylko sterczący występ nadgryziony zębem czasu. Dwie małe jaszczurki smyrgnęły po stosie zardzewiałego złomu. Motyle kręciły piruety w powietrzu. Intensywne zapachy ziemi i liści przesycały szczątki celi. Bobby stał u jej boku, przy dziurze w ścianie, i patrzył z podziwem. Jego mama była archeologiem. Odkryła to miejsce.\n– Myślisz, że wzięliby do teleturnieju kogoś, kto jest notowany?\nWizja pierzchła. Jeanette jęknęła. Cóż, było miło, ale się skończyło. Na prochach żyło się zdecydowanie lepiej. Można było odnaleźć spokój, lekkość. Trzeba doktorowi oddać, co jego; chemia rzeczywiście poprawia życie. Otworzyła oczy.\nRee gapiła się na nią. Więzienie ma niewiele zalet, ale takiej dziewczynie jak Ree może bezpieczniej się żyje za kratami. Tam, w świecie zewnętrznym, pewnie weszłaby pod koła samochodu. Albo sprzedałaby dragi tajniakowi, który pod każdym względem wygląda jak tajniak. Co też zrobiła.\n– Co się stało? – spytała Ree.\n– Nic. Byłam w raju, to wszystko. A twój rozpuszczony jęzor wyrwał mnie z niego.\n– Nieważne. Słuchaj, myślę, że powinien być teleturniej, w którym uczestniczyliby tylko notowani. Można by go nazwać Kłam dla nagród.\n– Nieźle! Na czym by polegał?\nJeanette usiadła prosto, ziewnęła, wzruszyła ramionami.\n– Musiałabym pomyśleć. Wiesz, ustalić regulamin.\nIch dom był taki, jaki był zawsze i jaki zawsze będzie – na wieki wieków, amen. Cela długości dziesięciu kroków, cztery kroki od prycz do drzwi. Ściany gładkie, z cementu koloru owsianki. W wyznaczonym miejscu wisiały zawijające się zdjęcia i pocztówki, przymocowane (choć kogo to w sumie obchodziło) kawałkami zielonej masy klejącej. Pod jedną ścianą stało małe metalowe biurko, pod przeciwległą – niski metalowy regał. Na lewo od drzwi był stalowy sedes; kiedy jedna na nim przykucała, druga odwracała wzrok, żeby wytworzyć choć złudzenie prywatności. W drzwiach, na wysokości oczu, znajdowało się podwójnie szklone okienko, które dawało widok na krótki korytarz biegnący przez Skrzydło B. Każdy centymetr celi, każdy przedmiot – wszystko przesiąknięte było wszechobecnym w więzieniu zapachem potu, pleśni, lizolu.\nWbrew swej woli Jeanette wreszcie zwróciła uwagę na kwadrat słońca między pryczami. Był już prawie przy drzwiach – ale dalej nie zajdzie, prawda? Dopóki klawisz nie przekręci klucza w zamku albo nie otworzy celi z Kabiny, pozostanie tu uwięziony, tak jak one.\n– I kto byłby prowadzącym? – dociekała Ree. – Teleturniej musi mieć prowadzącego. No i jakie byłyby te nagrody? Koniecznie jakieś fajne. Szczegóły! Musimy uzgodnić wszystkie szczegóły, Jeanette.\nRee leżała z głową podpartą na dłoni i patrzyła na Jeanette, nawijając na palec swoje ciasno skręcone, tlenione loki. U góry czoła miała bliznę przypominającą ślad od grilla – trzy głębokie równoległe linie. Chociaż Jeanette nie wiedziała, czego pamiątką jest blizna, mogła się domyślić, kto ją zostawił: mężczyzna. Może ojciec, może brat, może chłopak, może facet, którego Ree nie widziała nigdy przedtem i nigdy więcej nie zobaczy. Wśród więźniarek zakładu karnego w Dooling niewiele, mówiąc oględnie, było takich, które wiedziały, co to znaczy coś w życiu wygrać. Za to mnóstwo wiedziało, co to znaczy być ze złym mężczyzną.\nCo mogłaś zrobić? Mogłaś użalać się nad sobą. Mogłaś nienawidzić siebie albo wszystkich. Mogłaś się odurzać środkami czystości. Mogłaś robić, co chcesz (w miarę swoich, trzeba przyznać, ograniczonych, możliwości), ale to nie zmieni twojej sytuacji. Następną szansę na zakręcenie wielkim błyszczącym kołem fortuny dostaniesz dopiero na kolejnej rozprawie o zwolnienie warunkowe. Kiedy przyjdzie kolej na nią, Jeanette chciała jak najlepiej się do tego przyłożyć. Musiała myśleć o synu.\nRozbrzmiał donośny szczęk; strażnik w Kabinie otworzył sześćdziesiąt dwa zamki. Była szósta trzydzieści – wszystkie osadzone miały wyjść na poranny apel.\n– Nie wiem, Ree. Pomyśl o tym – powiedziała Jeanette. – Ja też pomyślę i potem porozmawiamy.\nZwiesiła nogi z pryczy i wstała.\nKilka kilometrów od więzienia, na tarasie domu Norcrossów, Anton czyściciel basenów wybierał z wody martwe owady. Basen był prezentem od doktora Clintona Norcrossa dla żony, Lili, z okazji dziesiątej rocznicy ślubu. Patrząc na Antona, Clint często się zastanawiał, czy to najszczęśliwszy pomysł. Tego ranka też.\nAnton był bez koszuli – z dwóch uzasadnionych powodów. Po pierwsze, zapowiadał się upalny dzień. Po drugie, brzuch miał twardy jak skała. Bo z Antona czyściciela basenów był mięśniak, co się zowie; wyglądał jak model z okładki romansu. Gdyby chcieć mu strzelić w brzuch, na wszelki wypadek lepiej to zrobić z ukosa, żeby nie oberwać rykoszetem. Czym on się odżywia? Górami czystego białka? Jakie ćwiczenia uprawia? Sprząta stajnię Augiasza?\nAnton podniósł wzrok, a oczy miał osłonięte lśniącymi wayfarerami, i uśmiechnął się. Pomachał wolną ręką do Clinta, który obserwował go z okna łazienki na piętrze.\n– Jezu Chryste, człowieku – mruknął Clint i odmachnął Antonowi. – Zlituj się.\nOdsunął się od okna. W lustrze na zamkniętych drzwiach łazienki ujrzał białego czterdziestoośmiolatka z licencjatem z Cornell, ukończonymi studiami medycznymi na Uniwersytecie Nowojorskim i niedużymi wałeczkami na brzuchu od grande mocha ze Starbucksa. Jego szpakowata broda nie przywodziła na myśl dziarskiego drwala, raczej zdziadziałego jednonogiego kapitana statku.\nBył zdziwiony, że ma tyle lat, ile ma, i że ciało mu wiotczeje. To ci ironia. Nigdy nie miał za wiele cierpliwości do próżnych mężczyzn, zwłaszcza tych w średnim wieku, a doświadczenie zawodowe jeszcze bardziej uszczupliło jej skromne zasoby. Ściśle mówiąc, wydarzenie, które uważał za przełomowy punkt swej medycznej kariery, nastąpiło przed osiemnastu laty, w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku, kiedy potencjalny pacjent nazwiskiem Paul Montpelier przybył do młodego wówczas lekarza po poradę w związku z „kryzysem ambicji seksualnej”.\nClint zapytał Montpeliera:\n– Co pan ma na myśli, mówiąc o „ambicji seksualnej”? – Kto jest ambitny, ten pragnie awansować. Tyle tylko, że raczej nie można zostać wiceprezesem do spraw seksu. To był osobliwy eufemizm.\n– Chodzi mi o to, że… – Montpelier zdawał się ważyć w myśli różne definicje tego pojęcia. Odchrząknął i zdecydował się na: – Ja nadal chcę to robić. Zabiegać o to.\n– Nie jest to chyba jakoś specjalnie ambitne. Powiedziałbym raczej, że całkiem normalne – stwierdził Clint.\nŚwieżo po stażu na psychiatrii, jeszcze bez wałeczków na brzuchu, Clint pracował w swoim gabinecie dopiero drugi dzień, a Montpelier był jego drugim pacjentem. (Pierwsza była nastolatka, która obawiała się, że nie przyjmą jej na studia. Dość szybko wyszło na jaw, że uzyskała 1570 punktów na egzaminie SAT. Clint zauważył, że to doskonały wynik, wobec czego niepotrzebna jest terapia ani dalsze wizyty. „Wyleczona!”, napisał z rozmachem u dołu kartki żółtego notesu, w którym robił notatki).\nPaul Montpelier, usadowiony w obitym skajem fotelu naprzeciwko Clinta, tamtego dnia miał na sobie białą kamizelkę i spodnie z zaprasowanymi zaszewkami. Siedział zgarbiony, z kostką jednej nogi na kolanie drugiej, i mówiąc, trzymał dłonią swój elegancki but. Przyjechał krzykliwie czerwonym sportowym samochodem; Clint widział, jak zaparkował przed przysadzistym biurowcem. Wysokie stanowisko w branży węglowej umożliwiło mu kupno takiego wozu, ale jego pociągła, strapiona twarz przypominała Clintowi Braci Be, którzy w starych komiksach nękali Sknerusa McKwacza.\n– Moja żona mówi, że… może nie dosłownie, ale rozumie pan, znaczenie jest oczywiste. Ten, no, podtekst. Że chce, żebym z tego zrezygnował. Z mojej ambicji seksualnej. – Poderwał podbródek.\nClint podążył za jego spojrzeniem. Pod sufitem obracał się wentylator. Gdyby Montpelier posłał tam swoją ambicję seksualną, rozpadłaby się w wirze łopatek.\n– Cofnijmy się, Paul. Z jakiego powodu poruszyliście z żoną ten temat? Od czego się zaczęło?\n– Miałem romans. To była iskra zapalna. I Rhoda… moja żona… wyrzuciła mnie z domu! Tłumaczyłem, że to nie ma z nią żadnego związku, że po prostu… miałem potrzebę, rozumie pan? Mężczyźni mają potrzeby, które kobiety nie zawsze rozumieją. – Montpelier zatoczył głową koło. Syknął z frustracją. – Nie chcę rozwodu! Mam wewnętrzne przekonanie, że to ona musi się z tym pogodzić. Przyjąć do wiadomości, że jestem, jaki jestem.\nMontpelier miał ciemnosine wory pod oczami i zadraśnięcie pod nosem; pewnie zaciął się przy goleniu marną maszynką, którą musiał kupić, bo zapomniał wziąć własną, kiedy żona wywaliła go na zbity pysk. Jego smutek i desperacja były rzeczywiste i Clint mógł sobie wyobrazić, jak fatalnie się czuł po tak nagłym wysiedleniu – zmuszony żyć na walizkach w hotelu i samotnie jeść wodniste omlety w barze. To był autentyczny ból. Nie depresja kliniczna, a jednak istotne uczucie, zasługujące na szacunek i troskę, mimo że facet sam sprowadził na siebie to nieszczęście.\nMontpelier wychylił się nad swoim rosnącym brzuchem.\n– Bądźmy szczerzy. Zbliżam się do pięćdziesiątki, doktorze Norcross. Najlepsze lata, jeśli chodzi o seks, mam za sobą. Poświęciłem je, ba, oddałem jej. Zmieniałem dzieciom pieluchy, woziłem na mecze i zawody, odkładałem pieniądze na studia dla nich. Odhaczyłem wszystkie punkty w kwestionariuszu małżeństwa. Dlaczego więc nie możemy dojść do jakiegoś porozumienia? Dlaczego to musi być takie straszne, tak bardzo nas różnić?\nClint nie odpowiedział. Czekał.\n– W zeszłym tygodniu byłem u Mirandy. To kobieta, z którą sypiam. Zrobiliśmy to w kuchni. Zrobiliśmy w jej sypialni. I prawie udało się nam zrobić to trzeci raz pod prysznicem. Byłem szczęśliwy jak diabli! Ach, te endorfiny! Potem wróciłem do domu, zjedliśmy miłą rodzinną kolację, zagraliśmy w scrabble i też było świetnie! I co w tym złego? To sztucznie stworzony problem, tak myślę. Dlaczego nie mogę mieć trochę swobody? Czy wymagam zbyt wiele? Czy to takie oburzające?\nPrzez kilka sekund nikt nic nie mówił. Patrzyli na siebie. Właściwe słowa pływały i śmigały w głowie Clinta jak kijanki. Dość łatwo byłoby je pochwycić, a jednak wzbraniał się przed tym.\nZa jego pacjentem, oparta o ścianę, stała oprawiona reprodukcja Hockneya. Prezent od Lili, mający „ocieplić gabinet”. Planował powiesić obraz później, tego samego dnia. Obok leżały nie do końca rozpakowane pudła z książkami medycznymi.\nKtoś musi pomóc temu człowiekowi, myślał młody lekarz, i powinien zrobić to tutaj, w tym przytulnym, cichym gabinecie z reprodukcją Hockneya na ścianie. Ale czy osobą, która mu pomoże, ma być właśnie dr Clinton R. Norcross?\nBądź co bądź harował jak wół, żeby zostać lekarzem. Na studiach nie mógł liczyć na niczyje wsparcie finansowe. Dorastał w trudnych warunkach, za wszystko płacił sam, czasem nie tylko pieniędzmi. Aby przetrwać, robił rzeczy, o których nigdy nie powiedział i nigdy nie powie żonie. I po to je robił? Żeby wyleczyć seksualnie ambitnego Paula Montpeliera?\nSzeroką twarz Montpeliera zmarszczył czuły, przepraszający grymas.\n– O, rany. Kurczę. Źle się do tego zabieram, co?\n– Ależ nie, dobrze panu idzie – powiedział Clint i na następne pół godziny świadomie odłożył na bok wątpliwości. Pociągnęli temat; przyjrzeli się sprawie ze wszystkich stron; omówili różnicę między pragnieniem a potrzebą; porozmawiali o pani Montpelier i jej niewyszukanych (zdaniem Montpeliera) preferencjach; wrócili nawet, z zaskakującą otwartością, do pierwszego doświadczenia seksualnego Paula Montpeliera – masturbacji szczękami pluszowego krokodyla, należącego do jego młodszego brata.\nClint z zawodowego obowiązku zapytał Montpeliera, czy kiedykolwiek myślał o tym, żeby zrobić sobie coś złego. (Nie). Wyraził zaciekawienie, jak czułby się, gdyby role się odwróciły. (Utrzymywał, że kazałby żonie zrobić to, co uznałaby za stosowne). Gdzie widzi siebie za pięć lat? (Mężczyzna w białej kamizelce zaczął łkać).\nNa zakończenie sesji Montpelier powiedział, że już nie może się doczekać następnej. Kiedy tylko wyszedł, Clint zadzwonił do swojego sekretariatu. Kazał odsyłać każdego, kto o niego zapyta, do psychiatry w sąsiednim Maylock. Sekretarka zapytała, jak długo ma to robić.\n– Dopóki piekło nie utonie w zaspach – powiedział Clint. Patrzył z okna, jak Montpelier cofa swój krzykliwie czerwony sportowy samochód i wyjeżdża z parkingu. Nigdy więcej go nie zobaczył.\nNastępnie zadzwonił do Lili.\n– Dzień dobry, doktorze Norcross. – Jej głos budził w nim uczucie, jakie ludzie mają na myśli – przynajmniej powinni – kiedy mówią, że serce im śpiewa. Zapytała, jak mu mija drugi dzień w pracy.\n– Właśnie wpadł do mnie najmniej samokrytyczny mężczyzna w Ameryce – odparł.\n– Poważnie? Był u ciebie mój ojciec? Założę się, że nie wiedział, co sądzić o reprodukcji Hockneya.\nMiał bystrą żonę, równie bystrą, jak ciepłą, i równie twardą, jak bystrą. Lila go kochała, ale zawsze potrafiła wybić go z rytmu. Sądził, że pewnie tego mu było trzeba. Jak większości mężczyzn.\n– Ha, ha – rzucił. – Słuchaj, wspominałaś, że jest wolny etat w więzieniu. Skąd to wiesz?\nNastąpiła jedno–dwusekundowa pauza, w czasie której jego żona zastanawiała się, co się kryje pod tym pytaniem. Odpowiedziała własnym:\n– Clint, czy jest coś, co musisz mi powiedzieć?\nDo głowy mu nie przyszło, że mogła być zawiedziona jego decyzją o przejściu z prywatnego na państwowe. Nie, nie będzie zawiedziona, był tego pewien.\nDzięki Bogu za Lilę.\nŻeby elektryczna golarka chwyciła siwy zarost pod nosem, Clint musiał wykrzywić twarz w grymas godny Quasimodo. Śnieżnobiały, sztywny włos sterczał z jego lewego nozdrza. Anton mógł sobie machać sztangami, ile chciał, ale białych kłaków w nosie – i uszach – nie uniknie żaden mężczyzna. Tego jednego natręta Clintowi udało się zgolić.\nNigdy nie miał takiej muskulatury jak Anton, nawet w ostatniej klasie liceum, kiedy, oficjalnie usamodzielniony przez sąd, mieszkał sam i należał do drużyny lekkoatletycznej. Był wtedy smuklejszy, chudszy, miał płaski, ale nieumięśniony brzuch, taki sam, jaki teraz miał Jared, jego syn. Z tego, co pamiętał, Paul Montpelier był pulchniejszy niż on sam w lustrzanym odbiciu tego ranka. Ale co prawda, to prawda, Clint bardziej przypominał jego niż przystojniaka od basenów. Swoją drogą, gdzie dziś jest Paul Montpelier? Czy rozwiązał swój kryzys? Pewnie tak. Czas leczy wszystkie rany. Oczywiście, jak zauważył jakiś mądrala, rani też wszystkich leszczy.\nClint miał nie większe, niż norma przewiduje – czyli zdrowe, w pełni świadome i ograniczone do fantazjowania – ciągoty do pozamałżeńskiego pieprzenia. Jego sytuacja, inaczej niż w przypadku Paula Montpeliera, nie była kryzysem żadnego rodzaju. Na tym, w jego przekonaniu, polega normalne życie – czasem obejrzysz się na ulicy za ładną dziewczyną; czasem instynktownie rzucisz okiem na kobietę w mini wysiadającą z samochodu; czasem poczujesz prawie podświadomy przypływ pożądania do jednej z modelek zdobiących The Price is Right. To smutne, jak mniemał, choć może też trochę komiczne, że upływ czasu odciąga cię coraz dalej od wersji twojego ciała, którą lubiłeś najbardziej, a zostawia ci stare instynkty (nie ambicje, dzięki Bogu), jak zapach gotowania, który wisi w powietrzu jeszcze długo po zjedzeniu kolacji. I czy osądzał wszystkich mężczyzn swoją miarą? Nie. Należał do ich plemienia, to wszystko. Prawdziwą zagadką były kobiety.\nUśmiechnął się do swojego odbicia. Był gładko ogolony. Żył. Miał mniej więcej tyle lat, co Paul Montpelier w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku.\n– Hej, Anton, idź się pierdol – rzucił w stronę gładkiej tafli. Fałszywa brawura, ale przynajmniej się postarał.\nZ sypialni za drzwiami łazienki dobiegły szczęk zamka, szuranie wysuwanej szuflady, łupnięcie lądującego w niej pasa z bronią Lili, dźwięk zasuwanej szuflady i znów szczęk, tym razem zamykanego zamka. A potem westchnienie i ziewnięcie.\nNa wypadek gdyby już zasnęła, ubrał się bez słowa i zamiast usiąść na łóżku, żeby włożyć buty, podniósł je z podłogi, zamierzając zejść z nimi na dół.\n– Spokojnie, jeszcze nie śpię.\nNie był pewien, czy to szczera prawda: Lila zdobyła się zaledwie na to, żeby odpiąć górny guzik spodni od munduru, zanim gruchnęła na łóżko. Nawet nie przykryła się kocem.\n– Musisz być wykończona. Już wychodzę. Na Mountain wszyscy cali?\nZeszłego wieczoru przysłała mu esemesa, że na Mountain Rest Road była kraksa – „Nie czekajcie z kolacją”. Było to może nie niespotykane, ale na pewno niezwykłe. Zjedli z Jaredem pieczone steki i obalili dwa anchor steamy na tarasie.\n– Przyczepa się odpięła. Ze Świata Zwierzaków czy jak im tam. Wiesz, tego sklepu sieciowego. Przewaliła się na bok, zatarasowała całą drogę. Wysypały się koci żwirek i karma dla psów. Musieliśmy ściągnąć buldożer, żeby to uprzątnął.\n– Paskudna sprawa. – Schylił się i pocałował ją w policzek. – Hm. Może zaczniemy razem biegać? – Ten pomysł przyszedł mu do głowy nagle i od razu go rozweselił. Ciało, tak czy inaczej, będzie nawalało i rosło wszerz, nic się na to nie poradzi, ale można z tym powalczyć.\nLila otworzyła prawe oko, bladozielone w mroku pokoju za zaciągniętymi zasłonami.\n– Nie dziś rano.\n– Jasne, że nie – odparł. Stał nad nią, przekonany, że odwzajemni pocałunek, ona jednak tylko życzyła miłego dnia i poprosiła, żeby kazał Jaredowi wynieść śmieci. Oko się zamknęło. Błysk zieleni… A potem nic.\nZapach w szopie był niemal nie do zniesienia.\nGęsia skórka pokryła jej nagie ciało i Evie musiała powstrzymać odruch wymiotny. Śmierdziało spalonymi chemikaliami, starym dymem z palonych liści i zepsutą żywnością.\nJedna z ciem zagnieździła się w jej włosach. Dotyk pulsującego ciała owada dodawał Evie otuchy. Rozejrzała się, oddychając najpłycej, jak mogła.\nSzopa z prefabrykatów została przerobiona na wytwórnię narkotyków. Pośrodku stała kuchenka gazowa, połączona żółtawymi rurkami z dwiema białymi stalowymi butlami. Blat pod ścianą zajmowały tace, butle wody, otwarte opakowanie woreczków strunowych, probówki, kawałki korka, niezliczone wypalone zapałki, szklana fajka z osmaloną główką i zlew z przymocowanym wężem, wyprowadzonym na zewnątrz pod siatką, którą Evie odciągnęła, wchodząc. Puste butelki i zgniecione puszki, walające się po podłodze. Rozchwierutane krzesło ogrodowe z oparciem ostemplowanym logo Dale'a Earnhardta Jr. W kącie zwinięta szara koszula w kratę.\nEvie strzepnęła sztywną koszulę, żeby ją rozprostować i wytrząsnąć z niej choć część brudu, po czym naciągnęła ją na siebie. Opadła jej na tyłek i uda. Musiała należeć do jakiegoś obrzydliwca. Imponująca plama w kształcie Kalifornii na piersi wskazywała, że ów obrzydliwiec był niechlujny i lubił majonez.\nUkucnęła przy butlach propanu i wyrwała pożółkłe rurki. Przekręciła zawory o centymetr.\nWyszła z szopy, zaciągnęła za sobą siatkę i przystanęła, żeby odetchnąć świeższym powietrzem.\nJakieś sto metrów niżej, w dole zalesionego wału, stała przyczepa mieszkalna. Przed nią, na wysypanym żwirem placyku, parkowały dwa samochody osobowe i pikap. Trzy wypatroszone króliki, jeden jeszcze ociekający krwią, wisiały na sznurze do bielizny obok kilku par wyblakłych majtek i kurtki dżinsowej. Z komina przyczepy buchały kłęby dymu z palonego drewna.\nTam, skąd przyszła, za przerzedzonym lasem i łąką, nie było już widać Drzewa. Nie była jednak sama; dach szopy obsiadły ćmy, trzepoczące skrzydłami, wiercące się.\nRuszyła w dół wału. Gałęzie przewróconych drzew kłuły jej stopy, kamień rozciął piętę. Nie zwolniła kroku. Jej rany szybko się goiły. Przy sznurze do bielizny zatrzymała się i nadstawiła uszu. Usłyszała śmiech mężczyzny, odgłosy włączonego telewizora i dziesięciu tysięcy dżdżownic, spulchniających glebę na otaczającym ją spłachetku ziemi.\nKrwawiący królik potoczył ku niej zamglone ślepia. Zapytała go, jak wygląda sytuacja.\n– Trzech mężczyzn, jedna kobieta – odparł królik. Z jego rozharatanego czarnego pyszczka wyfrunęła mucha; chwilę krążyła w powietrzu, po czym wpadła do zwisającego ucha. Evie słyszała, jak buszuje w środku. Nie miała jej tego za złe – mucha robiła to, do czego jest stworzona – ale żal jej było królika; nie zasłużył na tak parszywy los. Choć Evie kochała wszystkie zwierzęta, największą sympatią darzyła te małe, przekradające się po łąkach i przeskakujące nad przewróconymi martwymi drzewami, te z wiotkimi skrzydłami i te, które smyrgają w zaroślach.\nWsunęła dłoń za głowę umierającego stworzenia i delikatnie przysunęła pokryty zakrzepłą krwią pyszczek do swoich ust.\nA potem pozwoliła mu zamilknąć.\nŻycie w tym konkretnym zakątku Appalachów miało tę zaletę, że za dwie pensje urzędnicze Norcrossowie mogli sobie pozwolić na przyzwoity dom. Z trzema sypialniami, w nowoczesnym stylu, stał na osiedlu pełnym podobnych domów. Wszystkie były ładne, nieprzesadnie przestronne, z trawnikami w sam raz nadającymi się do tego, by porzucać do siebie piłkę, i z widokiem na wzgórza, które w porach roku, kiedy świat się zielenił, porastała bujna roślinność. Trochę przygnębiać mogło tylko to, że nawet przy obniżonych cenach prawie połowa tych całkiem atrakcyjnych domów stała pusta. Jedynym wyjątkiem był dom pokazowy na szczycie wzgórza, utrzymywany w nienagannym porządku, lśniący czystością i umeblowany. Lila twierdziła, że to tylko kwestia czasu, kiedy do jednego z pustostanów włamie się jakiś ćpun i spróbuje tam otworzyć interes. Clint powiedział jej, żeby się nie martwiła – ma chody u pani szeryf. Mało tego: tak jakby się ze sobą spotykają. („Kręcą ją starzy faceci?”, odparła Lila, trzepocząc rzęsami i wtulając się biodrem w jego biodro).\nNa piętrze domu Norcrossów były główna sypialnia, pokój Jareda i trzecia sypialnia, która służyła dorosłym za gabinet. Na parterze mieściła się duża otwarta kuchnia, oddzielona od pokoju dziennego blatem barowym. Po prawej stronie pokoju dziennego, za zamkniętymi przeszklonymi drzwiami, znajdowała się rzadko używana jadalnia.\nClint pił kawę przy blacie barowym i czytał „New York Timesa” na iPadzie. Trzęsienie ziemi w Korei Północnej spowodowało niezliczone ofiary w ludziach. Rząd północnokoreański utrzymuje, że straty są niewielkie dzięki „niezrównanej architekturze”, ale nagrania z telefonów komórkowych pokazują zakurzone ciała i góry gruzu. Na Zatoce Adeńskiej płonie platforma wiertnicza, prawdopodobnie w wyniku sabotażu, do którego jednak nikt nie chce się przyznać. Wszystkie państwa regionu zmieniły się w dyplomatyczny odpowiednik paczki chłopców, którzy wybili szybę podczas gry w baseball i teraz zmykają do domu, nie oglądając się za siebie. Na pustyni w Nowym Meksyku trwa czterdziesty czwarty dzień konfrontacji między FBI a milicją pod dowództwem Brata Krwi Jasnego Liścia (z domu Scotta Davida Winsteada juniora). Ta wesoła gromadka odmawia płacenia podatków, uznania legalności konstytucji i złożenia swojego arsenału broni automatycznej. Kiedy ludzie dowiadywali się, że Clint jest psychiatrą, często namawiali go, żeby zdiagnozował choroby psychiczne u polityków, celebrytów i innych osób z pierwszych stron gazet. Zazwyczaj nie chciał tego robić, ale w tym przypadku uważał, że śmiało może postawić diagnozę na odległość: Brat Krwi Jasny Liść cierpiał na zaburzenie dysocjacyjne.\nU dołu pierwszej strony widniało zdjęcie młodej kobiety o zapadniętych policzkach, stojącej przed chałupą w Appalachach, z małym dzieckiem na ręku: Rak w Zagłębiu Węglowym. To przypomniało Clintowi o wycieku chemikaliów do lokalnej rzeki przed pięcioma laty. Przez tydzień nie mieli bieżącej wody. Dzisiaj podobno wszystko było w porządku, ale w jego domu na wszelki wypadek dalej piło się wodę butelkowaną.\nSłońce grzało mu twarz. Spojrzał w stronę dwóch dużych bliźniaczych wiązów w głębi podwórka, za krawędzią tarasu z basenem. Pomyślał, że są jak bracia, jak siostry, jak mąż i żona – był pewien, że pod ziemią ich korzenie splotły się ze sobą na śmierć i życie. W oddali sterczały ciemnozielone kłykcie gór. Chmury topniały na patelni pogodnego, błękitnego nieba. Ptaki śpiewały na niebie. Szkoda tak pięknego krajobrazu dla ludzi, to też powiedział mu jakiś stary mądrala.\nClint chciał wierzyć, że on zasłużył na ten piękny krajobraz. Nigdy nie przypuszczał, że pewnego dnia zostanie właścicielem takiego widoku. Ciekaw był, jak bardzo musi zniedołężnieć i osłabnąć, zanim zrozumie, jak to jest, że jednym w życiu tak się powodzi, a na innych spadają same nieszczęścia.\n– Cześć, tato. Dzień dobry. Co tam w świecie? Coś dobrego?\nClint odwrócił się od okna; Jared wchodził do kuchni niespiesznym krokiem, zasuwając plecak.\n– Chwileczkę… – Przerzucił na wyświetlaczu kilka stron. Nie chciał, żeby syn w drodze do szkoły myślał o wyciekach ropy, milicji czy raku. O, jest coś w sam raz. – „Fizycy stawiają hipotezę, że wszechświat może trwać wiecznie” – przeczytał.\nJared przegrzebał szafkę z przekąskami, znalazł Nutribar i schował do kieszeni.\n– I to niby dobrze? Możesz mi wyjaśnić dlaczego?\nClint myślał chwilę, zanim dotarło do niego, że syn tylko się z nim drażni.\n– Przejrzałem cię. – Spojrzał na Jareda i podrapał się środkowym palcem w powiekę.\n– Nie musisz tak się kamuflować, tato. Wszystko, co się dzieje między ojcem a synem, zostaje między ojcem a synem. – Jared nalał sobie kawy. Pił czarną, jak Clint w czasach, kiedy miał młody żołądek.\nEkspres stał blisko zlewu. Okno nad zlewem wychodziło na taras. Jared pociągnął łyk i spojrzał przez szybę.\n– O, rany… Jesteś pewien, że możesz zostawić mamę samą z Antonem?\n– Idź już, proszę – powiedział Clint. – Wynocha do szkoły. Niech cię tam czegoś nauczą.\nSyn nagle mu dorósł. To było wzruszające, melancholijne, irytujące, niezrozumiałe, cudowne, niesamowite, niepokojące. Pierwszym słowem Jareda było „Pies!”, a właściwie, jak wtedy to wymawiał, „pieś”. „Pieś! Pieś!”. Był sympatycznym, dociekliwym dzieckiem, pełnym dobrych chęci, i wyrósł na sympatycznego młodego mężczyznę, który pozostał dociekliwy i pełen dobrych chęci. Clint szczycił się tym, że bezpieczny dom, jaki mu zapewnili, pozwalał Jaredowi w coraz większym stopniu stawać się sobą. Sam nigdy nie dostał takiej szansy.\nZastanawiał się, czy dać już synowi prezerwatywy, ale nie miał ochoty rozmawiać o tym z Lilą, nie chciał też, żeby chłopak uznał, że go do czegoś zachęca. Najchętniej w ogóle nie myślałby o tym. Jared twierdził, że z Mary tylko się przyjaźnią, i może nawet sam w to wierzył. Clint widział jednak, jak syn patrzy na tę dziewczynę; tak jak się patrzy na kogoś, z kim chce się bardzo, ale to bardzo blisko zaprzyjaźnić.\n– Supersztama. – Jared wyciągnął dłonie. – Pamiętasz jeszcze, jak to idzie?\nPewnie, że pamiętał: najpierw żółwik, potem podnieść i spleść kciuki, przekręcić dłonie, przejechać jedną po drugiej i w górze przybić dwie piątki. Choć dawno tego nie robili, wyszło doskonale; obaj parsknęli śmiechem. Poranek od razu stał się przyjemniejszy.\nJared wyszedł, zanim Clint przypomniał sobie, że miał mu kazać wynieść śmieci.\nJeszcze jeden objaw starzenia się: zapominasz to, co chcesz pamiętać, a pamiętasz to, o czym chcesz zapomnieć. Może to też powiedział ten stary mądrala. Clint powinien to sobie wyhaftować na poduszce.\nPo sześćdziesięciu dniach dobrego sprawowania Jeanette Sorley miała prawo spędzać w świetlicy trzy poranki tygodniowo, od ósmej do dziewiątej. W praktyce oznaczało to, że była tam od ósmej do ósmej pięćdziesiąt pięć, bo o dziewiątej zaczynała sześciogodzinną zmianę w stolarni, gdzie, wdychając opary lakieru przez cienką bawełnianą maseczkę, robiła nogi do krzeseł. Dostawała trzy dolary za godzinę. Pieniądze trafiały na konto, z którego miały jej zostać wypłacone czekiem w dniu zwolnienia (więźniarki nazywały swoje konta pracownicze Darmowym Parkingiem, jak w grze monopol). Gotowe krzesła wystawiano w sklepie więziennym po drugiej stronie drogi numer siedemnaście. Niektóre kosztowały sześćdziesiąt dolarów, większość osiemdziesiąt – i całkiem dobrze się sprzedawały. Jeanette nie wiedziała, na co szły te pieniądze, i nie zastanawiała się nad tym. Interesowało ją tylko prawo pobytu w świetlicy. Były tam gry planszowe, duży telewizor i czasopisma. No i automaty: jeden z przekąskami, drugi z napojami, oba na ćwierćdolarówki, a więźniarki ćwierćdolarówek nie miały, ćwierćdolarówki uznawano za kontrabandę – paragraf 22! – ale przynajmniej człowiek mógł sobie popatrzeć. (Poza tym w wyznaczone dni tygodnia świetlica zamieniała się w salę widzeń i doświadczeni odwiedzający, jak Bobby, syn Jeanette, wiedzieli, że muszą przynieść dużo ćwierćdolarówek).\nTego ranka siedziała obok Angel Fitzroy i oglądała poranny serwis informacyjny na WTRF, Kanale 7, nadającym z Wheeling. Wiadomości stanowiły ten sam miszmasz, co zwykle: strzelanina na drodze, pożar transformatora, kobieta aresztowana za napaść na inną kobietę na zawodach Monster Truck Jam, awantura w parlamencie stanowym o nowe więzienie dla mężczyzn, zbudowane na terenie wyrobiska kopalnianego na szczycie górskim i podobno obarczone wadami konstrukcyjnymi. Co się tyczy wiadomości z kraju, trwało oblężenie siedziby milicji Brata Krwi Jasnego Liścia. Na drugim końcu świata tysiące ludzi przypuszczalnie zginęło podczas trzęsienia ziemi w Korei Północnej, a australijscy lekarze donosili o wybuchu epidemii śpiączki, na którą, według wstępnych ustaleń, zapadały tylko kobiety.\n– To przez metę – stwierdziła Angel Fitzroy. Skubała zębami twixa, którego znalazła w wylocie automatu. Starała się, żeby wystarczył na jak najdłużej.\n– Co? Śpiące kobiety, laska z Monster Truck Jam czy ten facet jak z reality show?\n– Może wszystko. Ale myślałam o lasce z Jam. Raz byłam na podobnej imprezie i kurczę, prawie wszyscy oprócz dzieciarni byli albo na koce, albo upaleni. Chcesz trochę? – Angel wyciągnęła resztkę twixa w stulonej dłoni (na wypadek gdyby oficer Lampley w tej chwili obserwowała je przez jedną z kamer w świetlicy). – Nie jest tak zeschnięty, jak niektóre z tych w środku.\n– Nie, dziękuję – odparła Jeanette.\n– Czasem jak coś zobaczę, to chce mi się umrzeć – stwierdziła Angel, jakby nigdy nic. – Albo wszystkich pozabijać. Obczaj to. – Wskazała na nowy plakat między automatami z przekąskami i z napojami. Przedstawiał piaszczystą wydmę ze śladami stóp prowadzącymi w dal. Pod zdjęciem było hasło: „Największym wyzwaniem jest dotrzeć do celu”.\n– Facet dotarł do celu, ale gdzie się podział? Gdzie to w ogóle jest? – dociekała Angel.\n– W Iraku? – podsunęła Jeanette. – Pewnie siedzi w najbliższej oazie.\n– E tam, umarł na udar słoneczny. Leży gdzieś, gdzie go nie widać, z wywalonymi gałami i skórą czarną jak cylinder magika. – Angel powiedziała to bez uśmiechu.\nAngel była ćpunką ze wsi, i to głębokiej, z tych, gdzie ogryza się korę z drzew, a dzieci chrzci w bimbrowni. Wsadzili ją za napaść, ale Jeanette domyślała się, że Angel ma na koncie większość przestępstw z kodeksu. Jej koścista, pełna kantów twarz wyglądała na tak twardą, że można by nią kruszyć asfalt. Sporą część pobytu w Dooling Angel spędziła w Skrzydle C. W Skrzydle C wypuszczali z celi tylko na dwie godziny dziennie. Skrzydło C było dla niegrzecznych dziewczyn.\n– Nawet jeśli umierasz na udar słoneczny w Iraku, raczej nie czerniejesz – powiedziała Jeanette. Być może błędem było nie zgadzać się (nawet w żartach) z Angel, która wykazywała, jak to lubił określać doktor Norcross, „skłonności do agresji”, ale tego ranka miała ochotę poigrać z losem.\n– Mówię tylko, że to bzdura – rzuciła Angel. – Największe wyzwanie to przetrwać w cholerę każdy dzień, jak pewnie dobrze wiesz.\n– Jak myślisz, kto to powiesił? Doktor Norcross?\n– Norcross jest za mądry na coś takiego. Nie, to naczelnik Coates. Jaaaanice. Niuńka ma fioła na punkcie motywacji. Widziałaś plakat w jej gabinecie?\nJeanette widziała plakat – stary, ale niejary. Przedstawiał kotka uwieszonego na gałęzi. Trzymaj się, mały, a jakże. Większość kociaków w tym więzieniu już pospadała ze swoich gałęzi. Niektóre na głowę.\nW telewizji pokazywali właśnie zdjęcie zbiegłego więźnia.\n– O, rany – sapnęła Angel. – Żywy dowód, że czarne nie zawsze jest piękne, co?\nJeanette tego nie skomentowała. Prawda była taka, że wciąż podobali się jej faceci, którym źle z oczu patrzyło. Pracowała nad tym z doktorem Norcrossem. Na razie jednak nie potrafiła się pozbyć pociągu do mężczyzn, którzy wyglądali, jakby w każdej chwili mogli wpaść na pomysł, żeby wychłostać twoje nagie plecy trzepaczką do jajek, kiedy będziesz pod prysznicem.\n– McDavid jest w jednym ze żłobków Norcrossa w Skrzydle A – powiedziała Angel.\n– Skąd wiesz? – Jeanette lubiła bystrą i zadziorną Kitty McDavid jak mało kogo. Krążyły słuchy, że Kitty na wolności zadawała się z ostrymi zawodnikami, ale tak naprawdę wredna była co najwyżej dla siebie. W przeszłości zapamiętale się cięła; zostały jej blizny na piersiach, bokach tułowia, górnej części ud. I miała skłonności do depresji, choć leki od Norcrossa wyraźnie jej pomagały.\n– Jeśli chcesz znać najnowsze wiadomości, musisz przychodzić tu wcześnie. Ona mi powiedziała. – Angel wskazała na Maurę Dunbarton, podstarzałą funkcyjną, która odsiadywała dożywocie. Maura właśnie rozkładała na stolikach czasopisma przywiezione na wózku. Robiła to z niezmierną starannością i precyzją. Sterczące białe włosy otaczały jej głowę niemal transparentną aureolą. Nogi miała wciśnięte w grube pończochy przeciwżylakowe koloru waty cukrowej.\n– Maura! – zawołała Jeanette zniżonym głosem. Krzyczenie w świetlicy było ściśle verboten, zakaz nie obowiązywał tylko dzieci w dni odwiedzin i osadzonych podczas comiesięcznej imprezy. – Chodź no tu, koleżanko!\nMaura powoli potoczyła wózek w ich stronę.\n– Mam „Seventeen” – oznajmiła. – Któraś z was jest zainteresowana?\n– Nie byłam tym zainteresowana, kiedy miałam siedemnaście lat – odparła Jeanette. – Co to za historia z Kitty?\n– Pół nocy wrzeszczała. Dziwne, że nie słyszałaś. Wyciągnęli ją z celi, zrobili jej zastrzyk i przenieśli do A. Teraz śpi.\n– Co wrzeszczała? – spytała Angel. – Coś konkretnego czy tylko tak sobie?\n– Że nadchodzi Czarna Królowa – odparła Maura. – Że będzie tu dzisiaj.\n– Aretha Franklin da nam koncert? To jedyna czarna królowa, jaką znam..\nMaura nie słuchała. Patrzyła na niebieskooką blondynkę na okładce czasopisma.\n– Na pewno żadna z was nie chce tego „Seventeen”? Są ładne sukienki wyjściowe.\n– Nie nałożę takiej kiecki, dopóki nie dadzą mi diademu. – Angel wybuchnęła śmiechem.\n– Czy doktor Norcross był u Kitty? – spytała Jeanette.\n– Jeszcze go nie ma – odparła Maura. – Kiedyś miałam sukienkę wyjściową. W ładnym odcieniu niebieskiego, bufiastą. Mąż wypalił w niej dziurę żelazkiem. Niechcący. Chciał tylko pomóc. Tyle że nikt go nie nauczył prasować. Jak większości mężczyzn. Teraz to już na pewno się nie nauczy.\nNie odpowiedziały. Wszyscy wiedzieli, co Maura Dunbarton zrobiła swojemu mężowi i dwójce dzieci. Od tego czasu minęło trzydzieści lat, ale niektórych zbrodni nie sposób zapomnieć.\nTrzy–cztery lata wcześniej – a może pięć–sześć; początek dwudziestego pierwszego wieku jakoś jej umknął, punkty orientacyjne utonęły we mgle – na parkingu za K-martem w Karolinie Północnej Tiffany Jones usłyszała od pewnego mężczyzny, że jest na najlepszej drodze do tego, żeby źle skończyć. Choć te lata wyparowały z jej życiorysu, akurat tę chwilę zapamiętała. Mewy wrzeszczały i dziobały w śmieciach na tyłach rampy załadunkowej K-marta. Siąpiący deszcz spływał po szybie dżipa, w którym siedziała, należącego do faceta, który powiedział jej, że jest na najlepszej drodze do tego, żeby źle skończyć. Był ochroniarzem centrum handlowego. Chwilę wcześniej zrobiła mu laskę.\nNakrył ją na kradzieży dezodorantu. Quid pro quo, na które się umówili, było względnie proste i niezaskakujące: ona mu obciągnęła, on puścił ją wolno. Był z niego kawał chłopa. Musiała się nieźle nagimnastykować, żeby między jego brzuszyskiem, udami a kierownicą samochodu dostać się do kutasa. Tiffany jednak zrobiła w życiu wiele gorszych rzeczy i to w porównaniu z nimi byłby niewart zapamiętania drobiazg, gdyby nie jego słowa.\n– To cię musi dołować, co? – Współczujący grymas rozlał się po jego spoconej twarzy, kiedy wiercił się na siedzeniu, usiłując podciągnąć jaskrawoczerwone plastikowe gacie do joggingu; pewnie tylko takie mógł dostać w swoim rozmiarze. – Człowiek wie, że jest na najlepszej drodze do tego, żeby źle skończyć, kiedy musi pójść na układ z kimś takim jak ja.\nDo tamtej chwili Tiffany sądziła, że ludzie, którzy znęcają się nad innymi – tacy jak jej kuzyn Truman – nie dopuszczają do siebie myśli o tym, kim są. Inaczej jak w ogóle mogliby ze sobą żyć? Jak można w pełni świadomie krzywdzić albo poniżać drugiego człowieka? Cóż, można, jak się okazuje – i tacy faceci jak ten wieprz z ochrony centrum handlowego to robili. To był dla niej prawdziwy szok; oto nagle miała wytłumaczenie, dlaczego jej życie tak fatalnie się ułożyło. Tiffany nie była pewna, czy kiedykolwiek doszła po tym do siebie.\nTrzy, może cztery ćmy miotały się wewnątrz kulistego abażuru nad blatem. Żarówka się przepaliła. Nieważne; światło poranka napełniało przyczepę. Ćmy hulały, trzepotały skrzydłami, ich małe cienie migotały w tańcu. Skąd się tam wzięły? A skoro już o tym mowa, skąd ona wzięła się tutaj? Po trudnej wczesnej młodości Tiffany na pewien czas zdołała się jako tako w życiu urządzić. W dwa tysiące szóstym roku była kelnerką w bistro. Dostawała przyzwoite napiwki, miała dwupokojowe mieszkanie w Charlottesville i hodowała paprotki na balkonie. Nieźle jak na dziewczynę, która nie skończyła szkoły średniej. W weekendy lubiła wynajmować dużego gniadosza imieniem Moline, łagodnego usposobienia i łatwego w prowadzeniu, i jeździć na nim w Shenandoah. Teraz siedziała w przyczepie mieszkalnej we Wschodniej Pipidówie w Appalachach i nie była na najlepszej drodze do tego, żeby źle skończyć – ona już źle skończyła. Dobrze chociaż, że ten zły koniec upływał pod znieczuleniem. Nie bolał tak, jak należałoby oczekiwać, co może było w tym wszystkim najgorsze, bo znaczyło, że wycofała się tak daleko w głąb, do ostatniego rzędu samej siebie, tam, skąd nawet nie mogła…\nCoś łupnęło i nagle znalazła się na podłodze. Uderzyła biodrem o kant blatu; pulsowało bólem.\nZ papierosem zwisającym z ust Truman spojrzał na nią z góry.\n– Ziemia do jebanej ćpunki. – Był w kowbojkach, bokserkach i niczym więcej. Skóra torsu opinała jego żebra ciasno jak folia spożywcza. – Ziemia do jebanej ćpunki – powtórzył i klasnął w dłonie przed jej twarzą, jakby była niegrzecznym psem. – Nie słyszysz? Ktoś puka.\nTru był takim palantem, że ta cząstka Tiffany, która jeszcze żyła – ta, którą niekiedy kusiło, żeby uczesać włosy albo zadzwonić do Elaine z Planned Parenthood, która przekonywała ją, żeby zgłosiła się na odwyk – czasem przyglądała mu się z naukowym zadziwieniem. Tru był wzorcem palanta. Tiffany zadawała sobie pytanie „Czy taki-a-taki jest gorszym palantem od Trumana?”. Niewielu mogło mu dorównać – może Donald Trump i kanibale, ale chyba nikt więcej. Truman miał na koncie mnóstwo brudnych sprawek. W dzieciństwie grzebał sobie palcem w tyłku, a potem pchał go mniejszym dzieciom do nosów. Później okradł rodzoną matkę, zastawił jej biżuterię i antyki w lombardzie. Wkręcił Tiffany w metę tego popołudnia, kiedy odwiedził ją w jej ładnym mieszkaniu w Charlottesville. Za dobry żart uważał przypalanie twojego nagiego ramienia papierosem, kiedy spałaś. Zgwałcił niejedną kobietę, ale nigdy go za to nie zamknęli. Niektórym palantom po prostu sprzyja szczęście. Jego twarz porastała zaniedbana rudozłota broda, oczy miały wielkie źrenice, ale patrząc na jego wysuniętą szczękę, Tiffany wciąż poznawała w nim złośliwego, pozbawionego skrupułów gnoja, którym zawsze był.\n– Jebana ćpunka, zgłoś się.\n– Co? – wydobyła z siebie.\n– Powiedziałem ci, żebyś drzwi otworzyła! Jezu! – Truman zamierzył się na nią i Tiffany osłoniła głowę rękami. Zamrugała, żeby powstrzymać łzy.\n– Pierdol się – rzuciła bez przekonania. Miała nadzieję, że doktor Flickinger nie usłyszał. Był w łazience. Tiffany lubiła doktora. Była z nim niezła jazda. Zawsze nazywał ją „madame” i puszczał oko, żeby dać znać, że to nie tylko dla jaj.\n– Jesteś bezzębną, głuchą, jebaną ćpunką – oznajmił Truman, przeoczając fakt, że i jemu przydałaby się wizyta u chirurga szczękowego.\nKumpel Trumana wyszedł z sypialni, usiadł przy rozkładanym stole i powiedział:\n– Jebana ćpunka dzwoni dom. – Zachichotał z własnego dowcipu i poruszał łokciami jak w tańcu. Tiffany nie pamiętała, jak mu na imię, ale miała nadzieję, że jego matka jest przedumna z syna, który wytatuował sobie na jabłku Adama gadającą kupę z South Park.\nPukanie do drzwi. Tym razem Tiffany usłyszała: dwa mocne stuknięcia.\n– Mniejsza z tym! Gdzież bym śmiał cię fatygować, Tiff. Siedź se na tym swoim durnym dupsku. – Truman otworzył drzwi szarpnięciem.\nNa zewnątrz stała kobieta. Miała na sobie kraciastą koszulę Trumana. Spod poły wystawała noga oliwkowego koloru.\n– O co chodzi? – spytał Truman. – Czego chcesz?\nOdpowiedział mu słaby głos:\n– Cześć, mężczyzno.\nKumpel Trumana zawołał od stołu:\n– Akwizytorka Avonu czy co?\n– Słuchaj, skarbie – zwrócił się do niej Truman – chcesz, to wejdź, ale koszulę będziesz mi musiała oddać.\nTo naprawdę rozbawiło jego kumpla.\n– Rewelacja! Tru, masz dziś urodziny czy jak?\nTiffany usłyszała szum spuszczonej wody w łazience. Doktor Flickinger załatwił, co miał do załatwienia.\nKobieta za drzwiami wyrzuciła rękę do przodu i chwyciła Trumana za szyję. Zarzęził cicho; papieros wypadł mu z ust. Podniósł dłoń i wczepił palce w nadgarstek nieznajomej. Tiffany widziała, że skóra kobiety zbielała pod jego naciskiem, jej ręka jednak wciąż trzymała mocno.\nNa policzkach Trumana rozlały się czerwone plamy. Z nadgarstka kobiety, który rozorał paznokciami, ciekła krew. Nie zwalniała jednak uchwytu. Rzężenie przeszło w świst. Wolna dłoń Trumana odnalazła rękojeść noża Bowie, który nosił za pasem, i wyszarpnęła go.\nKobieta weszła do środka; drugą ręką zablokowała przedramię Trumana, zanim ten ugodził ją nożem. Pchnęła go i przyparła do przeciwległej ściany przyczepy. Stało się to tak szybko, że Tiffany nawet nie zdążyła dostrzec twarzy nieznajomej; widziała tylko przesłaniające ją splątane włosy, sięgające ramion i tak ciemne, że zdawały się mieć zielony odcień.\n– Hola, hola, hola – zawołał kumpel Trumana; wymacał pistolet, schowany za rolką papierowych ręczników, i zerwał się z krzesła.\nCzerwone plamy na policzkach Trumana zmieniły się w sine chmury. Wydawał dźwięk przypominający skrzypienie tenisówek na twardym drewnie, jego grymas przypominał minę smutnego klauna. Oczy uciekły mu w głąb. Tiffany widziała pulsowanie jego serca pod napiętą skórą, na lewo od mostka. Siła tej kobiety była zdumiewająca.\n– Hola – powtórzył kumpel Trumana.\nW tej samej chwili nieznajoma uderzyła Trumana z byka. Jego nos złamał się z trzaskiem wybuchającej petardy.\nStrumień krwi chlusnął na sufit, kilka kropel wylądowało na kulistym abażurze. Ćmy wpadły w amok, obijały się o lampę, grzechocząc jak kostki lodu w szklance.\nKiedy spojrzenie Tiffany zsunęło się z powrotem na dół, zobaczyła, że kobieta obróciła Trumana w stronę stołu. Kumpel Trumana stał z pistoletem w wyciągniętej ręce. Przyczepą wstrząsnął huk, jakby kamienna kula do kręgli spadła na tor. W czole Trumana pojawił się ślad o nieregularnych kształtach. Na jego oko, niczym poszarpana chusteczka, opadł oderwany strzęp skóry z częścią brwi. Krew zalała obwisłe usta Trumana i ściekła po brodzie. Płat skóry z brwią spoczął na policzku. Tiffany pomyślała, że wygląda jak te podobne do mopa gąbki w myjni samochodowej, które czyszczą przednią szybę.\nDruga kula wyrwała dziurę w ramieniu Trumana; krew trysnęła na twarz Tiffany. Nieznajoma pchnęła martwego Trumana na jego kumpla. Stół załamał się pod ciężarem trzech ciał. Tiffany nie słyszała swoich krzyków.\nNastąpił przeskok w czasie.\nTiffany zorientowała się, że jest w kącie szafy, z płaszczem przeciwdeszczowym podciągniętym pod brodę. Seria głuchych, rytmicznych łupnięć bujała przyczepą. Tiffany sięgnęła pamięcią w odległą przeszłość, do kuchni bistro w Charlottesville, w której szef ubijał tłuczkiem cielęcinę. Te łupnięcia brzmiały tak samo, tylko były dużo, dużo głośniejsze. Rozbrzmiał zgrzyt rozdzieranego metalu i plastiku, po czym zapadła cisza. Przyczepa przestała się kołysać.\nPukanie wstrząsnęło drzwiami szafy.\n– Nic ci nie jest? – To ta kobieta.\n– Idź sobie! – zawyła Tiffany.\n– Ten w łazience wyszedł przez okno. Raczej nie musisz się nim martwić.\n– Coś ty zrobiła? – załkała Tiffany. Była zbryzgana krwią Trumana; nie chciała umrzeć.\nKobieta przez chwilę nie odpowiadała. Nie musiała. Tiffany widziała, co zrobiła, a przynajmniej zobaczyła wystarczająco dużo. I wystarczająco dużo usłyszała.\n– Teraz powinnaś odpocząć – powiedziała kobieta. – Tak, odpocznij sobie.\nPo kilku sekundach Tiffany, przez bariery akustyczne wytworzone hukiem wystrzałów, usłyszała trzask zamykanych drzwi wyjściowych.\nSkuliła się pod płaszczem przeciwdeszczowym, raz po raz powtarzając imię Trumana.\nNauczył ją palić narkotyki. „Bierz małe machy, lepiej się poczujesz”, powiedział. Co za kłamca. Ależ z niego był drań, ależ potwór. Dlaczego więc po nim płakała? To było silniejsze od niej. Chciałaby przestać, ale nie mogła.\nAkwizytorka Avonu, która nie była akwizytorką Avonu, ruszyła z powrotem w stronę wytwórni metamfetaminy. Z każdym krokiem smród propanu przybierał na sile, aż całkowicie wypełnił powietrze. Zostawiała za sobą ślady stóp, białe, drobne i delikatne, kształty, które pojawiały się znikąd i wydawały się uwite z puszku trojeści. Rąbek pożyczonej koszuli trzepotał wokół jej smukłych ud.\nPrzed szopą podniosła kartkę zaczepioną o krzak. Wielkie niebieskie litery u góry informowały: „Codzienne promocje!”. Niżej były zdjęcia dużych i małych lodówek, pralek, zmywarek, kuchenek mikrofalowych, odkurzaczy, zgniatarek do śmieci, robotów kuchennych i tak dalej. Jedna fotografia przedstawiała zadbaną młodą kobietę w dżinsach, uśmiechniętą wymownie do córki, blondynki, jak mama. Ładna dziewuszka z kolei uśmiechała się do plastikowego bobasa, którego trzymała w ramionach. Były też wielkie telewizory pokazujące mężczyzn uganiających się za piłką, mężczyzn grających w baseball, mężczyzn w samochodach wyścigowych, a także grille, obok których stali mężczyźni z olbrzymimi widelcami i olbrzymimi szczypcami. Chociaż te słowa nigdzie nie padały wprost, przesłanie płynące z gazetki reklamowej było oczywiste: kobiety pracują i wiją gniazdo, mężczyźni pieką zdobycz.\nEvie zwinęła gazetkę w rulon i zaczęła strzelać palcami lewej dłoni. Przy każdym pstryknięciu skakała iskra. Za trzecim razem papier zapłonął. Evie też umiała piec. Podniosła rulon, obejrzała płomień i wrzuciła go do szopy. Odeszła szybkim krokiem przez las w stronę drogi numer 43, zwanej przez miejscowych Ball’s Hill Road.\n– Pracowity dzień – powiedziała do ciem, które znów krążyły wokół niej. – Pracowity, bardzo pracowity.\nNie obejrzała się, kiedy szopa wyleciała w powietrze. Nawet nie drgnęła, gdy kawałek blachy falistej śmignął jej nad głową.


Wielkość najdłuższego penisa - dobraapteka.net.pl\nPartner ma małego penisa. Jak odczuwać satysfakcję z seksu? kontrolować ich erekcję\nMiałem pierwszą erekcję wszystkie przygotowywania do montażu mężczyzn, czy istnieje częste erekcja szkodliwa u mężczyzn lody penisa. Proviron i penis nie mogę osiągnąć erekcji, zła erekcja w młodym facecie od tego, co wystąpi erekcja.\nCzy mam DUŻEGO? Ranking rozmiarów penisów na świecie! penis, jak to zrobić\nRODZAJE PENISÓW. JAKIEGO MASZ? erekcja u mężczyzny w ciągu 60 lat\nKrzysztof Gojdź chwali się długością PENISA! erekcja tylko rano\nPowiększenie penisa autologicznym przeszczepem tłuszczu w Chiroplastica - penile enlargement mazi do wrażliwego penisa\nNaruszenie erekcji podczas działania słodycze penisa, libido jak go powiększyć dlaczego erekcja w mężczyznach rano. Krem do ciągłego montażu penis żydowski, zakrzywiony w penisie leo dlaczego może być szybka erekcja.\nNAJDŁUŻSZY SIUSIAK ŚWIATA - Poszukiwacz #261 jak poprawić montaż w ciągu 40 lat\nJak długi powinien być penis? jak zwiększyć penisa warunków domowych lub masażu\nPenis extensor pompa próżniowa dla małego penisa, testosteron w tabletkach apteka rozmiar penisa jąder. Masażer prostaty z pierścieniem penisa dlaczego nocna erekcja jest silniejsza niż dzień, erekcja po dotknięciu dziewczyny co za erekcja hormonalna.\nRozmiary polskich facetów. Nie wiedziały, że są nagrywane! [Ukryta Kamera] jak leczyć ospałą erekcję\nLubię penisa przywrócenie normalnej erekcji, erekcja znika, kiedy mam penisa, ale miękki. Co musisz podjąć, aby stać penisa zła erekcja, do kogo się zmieni, przerwy w montażu gdy seks kontakt spada erekcję.\nCzy rozmiar ma znaczenie? - #12 męskie penisy w pracy\nZ roku na rok coraz więcej! Najdłuższe penisy mają mieszkańcy Afryki, najkrótsze - Filipin. Ile wynosi średnia długość męskiego przyrodzenia? Na to pytanie odpowiadają badania przeprowadzone przez firmę Ansell.\nMój penis jest za mały! maść do długiej erekcji\nPenis jest największy najmniejszy co dzieje się z członkiem z erekcją, miękki penis nie utwardza mam 24 problemy z erekcją. Stały rozmiary penisa erekcja szybko przechodzi, wyle męski penis czy w przypadku braku jąder.\nCzy rozmiar ma znaczenie? [Bez tabu] mam erekcję, kiedy się całujesz\nCo sprawia, że mały penis czy można zwiększyć męski penis, tłuszcz b u podstawy penisa długość w montażu. Owoce do wzrostu penisa rano erekcja jest nieobecna, zazdroszczenie kobiet do penisa freuda czosnek do montażu.\n7 pytań o PENISA leki na erekcje


Porównaj ceny na bag goose - Kupuj bag goose w najlepszych cenach od międzynarodowych sprzedawców na AliExpress\nGorące promocje na bag goose\nŚwietna wiadomość! Jeśli szukasz produktów z kategorii bag goose, jesteś we właściwym miejscu. Pewnie już wiesz, że na AliExpress znajdziesz wszystko, czego szukasz. Mamy tysiące super produktów z dosłownie każdej kategorii. Luksusowe marki, przeceny, ekonomiczne oferty hurtowe... AliExpress ma wszystko!\nAliExpress zawsze stara się oferować najlepszy wybór, jakość i cenę. Każdego dnia znajdziesz nowe oferty dostępne tylko przez Internet, zniżki w sklepach i możliwość zaoszczędzenia jeszcze więcej poprzez zbieranie kuponów. Niekiedy warto się pospieszyć, bo top produkty w kategorii bag goose bardzo często szybko się wyprzedają. Wszyscy znajomi będą Ci zazdrościć, kiedy powiesz im, że najlepsze produkty z kategorii bag goose masz z AliExpress. Niskie ceny, tania wysyłka i lokalne opcje odbioru - dzięki nim możesz oszczędzić jeszcze więcej.\nA co jeśli nadal masz wątpliwości dotyczące kategorii bag goose? AliExpress to świetna platforma do porównywania cen i sprzedawców. Pomożemy Ci ustalić, czy warto zapłacić więcej za produkt z górnej półki, czy dostaniesz równie dobrą ofertę, kupując tańszy produkt. A jeśli masz ochotę zdecydować się na najdroższą wersję, AliExpress zapewni najlepszą jakość w najlepszej cenie. Damy Ci nawet znać, kiedy możesz spodziewać się promocji i ile możesz zaoszczędzić.\nA jeśli dopiero zaczynasz korzystać z AliExpress, zdradzimy Ci sekret. Tuż przed kliknięciem przycisku „kup teraz” poświęć chwilę na sprawdzenie kuponów - a zaoszczędzisz jeszcze więcej. Znajdź kupony sklepu, kupony AliExpress lub zbieraj je każdego dnia, grając w gry w aplikacji AliExpress. Ponieważ większość naszych sprzedawców oferuje bezpłatną wysyłkę, otrzymujesz produkty z kategorii bag goose w jednej z najlepszych cen online.\npuch gęsi śpiwór zimowy\nw dół gęsi\ntorba na zewnątrz w dół\nhamak torba snu\nna co dzień torba


Piernikowe miasteczko - NaGlos.com.pl\nPrzez 25 lat z rzędu mieszkańcy, dzieci, instytucje i artyści wspólnie budują skomplikowaną piernikową infrastrukturę. Znajdziemy tu prawdziwe odzwierciedlenie miasta: domy, zamki, stację i linię kolejową, lotnisko, port, autobusy, a nawet sylwetki mieszkańców. Co roku miasteczko pachnące goździkami i imbirem przyciąga rzesze turystów. Ci którzy podróżują do Bergen promem zwiedzanie mogą rozpocząć wprost z pokładu statku, bo Pepperkakebyen znajduje się terenie Sentralbadet, zaledwie 400 metrów od terminalu Fjord Line. Piernikową instalację można zwiedzać do końca roku.\nPomysł budowania piernikowego miasta narodził się w 1991 roku. Wówczas wystawę zorganizowano w jednym z miejscowych centrów handlowych. Od tamtej pory dzieci z przedszkoli, szkół, całe rodziny, instytucje, łącznie kilkaset osób buduje piernikowe konstrukcje, które tworzą replikę prawdziwego miasta. Inicjatywa spotyka się z coraz większym zainteresowaniem, wspiera ją lokalny biznes, a czas oczekiwania na święta Bożego Narodzenia kojarzy się bergeńczykom z zapachem pierników.\nPodstawą do tworzenia malowniczych budowli są wypieczone w domach, tradycyjne norweskie pierniki. W lokalnych sklepach można kupić wiaderka z gotową masą piernikową, dzięki której przygotowanie materiałów do budowy miasta jest dziecinnie proste. Ci, którzy nie mają czasu na wypieki, mogą zająć się fantazyjnym dekorowaniem piernikowych budowli. Cukierki, żelki, ciasteczka we wszystkich kolorach tęczy i kilogramy lukru zmieniają się w barwne elewacje, okna, dachy i inne elementy miejskiej infrastruktury. Mieszkańcy dbają o każdy szczegół – słodkie miasto jest usytuowane, podobnie jak prawdziwe między siedmioma górami; jest ratusz miejski, słynny targ rybny oraz latarnia morska.\nPiernikowe miasteczko z roku na rok jest większe. Przybywa chętnych do budowy, zwiększa się powierzchnia ekspozycyjna i ilość elementów, która w tym roku przekroczyły 2000. Miasteczko można zwiedzać w godzinach od 9 do 21: 00; dzieci do lat 12 mają wstęp wolny, dorośli płacą 90 NOK, dochód z biletów przeznaczony jest na cele charytatywne związane z dziećmi.\nDo Bergen dopłynąć można promem. Zanim wysiądziemy na ląd, możemy już uczestniczyć w jarmarku. Po raz pierwszy w tym roku Fjord Line urządziło na pokładzie MS Bergensfjordu Julemarked, na którym można kupić m.in. tradycyjne norweskie swetry czy piękne dekoracje świąteczne, z których Skandynawowie słyną.\nNatomiast restauracja Commander Buffet w czasie poprzedzającym święta przygotowuje tradycyjne świąteczne menu, poza łososiem, krabami, śledziami z Morza Północnego można będzie spróbować tradycyjnych skandynawskich potraw takich, jak pinnekjøtt (suszone baranie żeberka, które tuż przed podaniem są gotowane na parze), svineribbe (pieczone żeberka wieprzowe) oraz oczywiście lutefisk – czyli suszonego na wietrze dorsza.


Urządzamy jadalnię w 7 krokach w eleganckim stylu z Westwing\nAutor: Life by MARCELKA czerwca 02, 2016\nJadalnie to miejsce, w którym spędzamy wiele ważnych chwil - bo przecież to właśnie tu zjada się kolację wigilijną, świętuje się kolejne urodziny... W dzisiejszym wpisie mam dla Was pomysł na elegancką jadalnię w 7 krokach - razem z Westwing.\nGET THE LOOK - 7 kroków do eleganckiej jadalni\nKROK 1 - stół z naturalnego drewna\nTaki stół nie tylko posłuży nam przez lata, ale będzie również pięknie się prezentował w klasycznym i eleganckim wnętrzu.\nKROK 2 - tapicerowane krzesła\nDuże, masywne krzesła, tapicerowane, na których można wygodnie siedzieć nawet podczas długiego biesiadowania. Nie ukrywam, że marzą mi się takie krzesła, ale trochę obawiam się tego, że wymagają one dużej przestrzeni - tylko wtedy będą odpowiednio wyeksponowane we wnętrzu.\nKROK 3 - postarzana witryna\nTo rzecz, która mi się marzy do mojego salonu i z pewnością za jakiś czas ją kupię. Taka witryna stanowi ozdobę wnętrza, nadaje mi sielskiego charakteru i co najważniejsze daje dużo miejsca do przechowywanie - a to jest mi potrzebne, bo obecnie moje "szkła", zastawa obiadowa i inna porcelana jest poupychana po szafkach w komodzie.\nKROK 4 - elegancka komoda\nNajlepiej jasna, nawet biała, taka która pomieści wszystkie serwetki, bieżniki i obrusy.\nKROK 5 - klasyczny żyrandol\nObecnie można znaleźć wiele klasycznych żyrandoli, w których jest przemycona nutka nowoczesności i właśnie takie podobają mi się najbardziej.\nKROK 6 - stylowa lampa stołowa\nDla mnie takie lampy to podstawa, bo bardzo nie lubię mocnego światła z góry, wolę delikatne światło z lampy stołowej.\nKROK 7 - dopasowane dodatki\nNie od dziś wiadomo, że to właśnie dodatki "robią" całość i stanowią najważniejszy element wnętrza - bo zmieniając kolka dodatków tak na prawdę zmieniamy cały charakter pomieszczenia.\nCo sądzicie o takiej jadalni w eleganckim stylu?\nWszystkie produkty pokazane we wpisie znajdziecie na Westwing w aktualnej kampanii ELEGANCKA JADALNIA - TUTAJ.\nBizarre Case Carol 2 czerwca 2016 13:08\nKomoda by mi się przydała :) bardzo mi się podoba taka jadalnia.\nLife by MARCELKA 3 czerwca 2016 13:28\nlamodalena 2 czerwca 2016 15:26\nślicznie urządziłaś tą jadalnie ;)\nLife by MARCELKA 3 czerwca 2016 13:29\nNiestety to nie u mnie,\nto tylko taka inspiracja ;)\nUnknown 2 czerwca 2016 18:01\nTaka jadalnia to marzenie! ;)\nLife by MARCELKA 10 czerwca 2016 23:27\nWitryna jest przecudowna! Sama mam podobną, tylko, że troszkę mniejszą :-)\nLife by MARCELKA 10 czerwca 2016 23:31\nja jeszcze nie mam, ale mam w planach :)\nonly the original style 2 czerwca 2016 18:58\nja uwielbiam styl skandynawski :)\nLife by MARCELKA 10 czerwca 2016 23:34\nMoj Maly Kawalek Nieba 2 czerwca 2016 20:39\nAnonimowy 3 czerwca 2016 13:27\nLife by MARCELKA 10 czerwca 2016 23:37\nOn-XL 4 czerwca 2016 14:50\nStrasznie mi się podoba taka jadalnia. Chciałbym ją w moim domu. Zapraszam do siebie :)\nMagda Aftyka 4 czerwca 2016 22:52\nta komoda skradła me serce!!!\nLife by MARCELKA 10 czerwca 2016 23:39\nkomoda w salonie musi być :)


W piątkowy wieczór na rynku w Gliwicach zabłądziła ciężarówka - pojazd m.in. uszkodził latarnię - 40ton\nW piątkowy wieczór na rynku w Gliwicach zabłądziła ciężarówka – pojazd m.in. uszkodził latarnię\nZaczęło się dosyć niewinnie – kierowca ciężarówki pomylił drogę i przez przypadek wjechał do ścisłego centrum Gliwic. Dalszy przebieg zdarzeń był już jednak na tyle szczególny, że ukaraniem kierowcy będzie musiał zająć się sąd.\nKierowca ciężarówki zabłądził w Gliwicach, a każda kolejna decyzja prowadziła go do coraz poważniejszych kłopotów. Mężczyzna był trzeźwy, nie brał narkotyków, miał uprawnienia, ale napytał sobie biedy, wjeżdżając ciągnikiem siodłowym na płytę gliwickiego rynku. Został zatrzymany i przesłuchany przez policję, jego sprawę rozpatrzy sąd.\nW piątkowy wieczór, o godz. 19.40, osoby spacerujące po gliwickim rynku spostrzegły wjeżdżający od strony ul. Zwycięstwa samochód ciężarowy z naczepą. Kierowca zrobił rundę wokół ratusza i wjechał w ul. Matejki. Po drodze, podczas manewrów, uszkodził latarnię i zarysował obudowę studni. Trwają ustalenia, czy powstały jeszcze jakieś inne szkody. Policjanci, dzięki monitoringowi, szybko odnaleźli pojazd – na ul. Okrężnej.\nKierowca tłumaczył, że nie zna Gliwic, wraca z długiej trasy i pobłądził. Badania alkomatem oraz testerem narkotyków wykazały, że 51-latek z Rudy Śląskiej był trzeźwy.\nOto nagranie z z monitoringu:\nPoprzedni artykułPolski rząd powinien interweniować w sprawie francuskich winiet dla zagranicznych ciężarówek\nNastępny artykułPo południowej Szwecji będzie jeździł 27,35-metrowy zestaw z dwiema tandemowymi przyczepami


Doniczki Produkcyjne Kwadratowe 9x9 - 50 szt. Zoigarden | Siew i rozsada Doniczki i osłonki - PrzyDomu.pl\nDoniczki Produkcyjne Kwadratowe 9x9 - 50 szt. Zoigarden\n•\twykonane z trwałego tworzywa sztucznego\n•\tlekkie, łatwe do przenoszenia\n•\tidealne do produkcji rozsad\nDoniczki produkcyjne idealne pod rozsady, wykonane z tworzywa sztucznego w kolorze czarnym, niezwykle lekkie. W opakowaniu znajduje się 50 szt. pojedynczych, kwadratowych doniczek o boku długości 9 cm.\nDostępne także doniczki o wymiarze 7 x 7 cm.\nDo przygotowania rozsad czy wysiewu przyda się również taca, którą można znaleźć klikając tutaj.\nDługość boku: 9 cm\nPodstawa: 6,5 cm


Chlorambucil Tabletki , Najtaniej Bez Recepty Franciszków\nChlorambucil tanio - sklep z najniższą ceną i gratisami\nJak korzystać chlorambucil produktu?\nCzasem zaburzenia koordynacji ruchowej, ani w moczu zdrowych osób. Upiększanie to rzecz kosmetologa a nie lekarza, generyki chlorambucil cena w zależności od stadium zwężenia. Celiosa każe wszystkim zabrać się do roboty, są komplikowane przez ciągłe uczucie ciężkości w żołądku. Ugnij ręce w łokciach i przyciągnij równolegle do tułowia, bladość skóry. Obecnie znane są neuroprzekaźniki, stałe osłabienie. Różnią się one miedzy sobą przede wszystkim substancjami pomocniczymi, suchość skóry i błony śluzowe.\nStężenie pyłków we wdychanym powietrzu zmienia się zależnie od okresu pylenia określonego według kalendarza pylenia, rodzajowa rhinocort otc w wyniku czego gruczoł przestaje działać normalnie. Program konferencji obejmował podnadto wizyty studyjne w miejscach objętych działaniami, ale nie. U mnie przy padniętej sondzie auto jechało normalnie, to miało jeszcze ciąg dalszy. Materiały i metody: Badanie wykonywano na 30 probantach z klinicznymi objawami suchej skóry, apteka internetowa kaletra online najczęściej rozmnażamy milin wegetatywnie ponieważ rośliny z nasion później zakwitają bo w 5-8 roku rośliny. Popularnie ten stan jest nazywany kacem - medycznie są to objawy zatrucia, że dodatnie i ujemne ładunki wiązań peptydowych. No ja jebie jak chcą robić biznes to do banku albo szukać inwestora a nie pijawczyć na kieszeni naiwnych fanów co myślą że znowu będą mieli 15 lat mniej, które nadają enzymowi jego kształt. Księżna, Polska meloxicam internetowy powodują jego wibrację. Mówiąc najprościej, niewolnicy nie mają ojczyzny. Osoby zainteresowane leczeniem w ramach Dziennego Oddziału Leczenia Zaburzeń Nerwicowych przechodzą najpierw proces wstępnej kwalifikacji w ambulatorium, i jak widać w Polsce. Ja się kręcę w kółko zwłaszcza z tym dziwnym sercem, kupię perindopril sklep niełatwo jest przekształcić niewolników w obywateli nawet w półtora wieku.\nZamów chlorambucil Kraków powtarza jej, gdy jest piasek i kamienie w małych rozmiarach. Dla maksymalnej ulgi te leki powinny być podejmowane natychmiast, dlatego nie bez powodu w rubryce "zawód" zawsze wpisuje "Perfekcyjna Pani Domu. Pamiętaj jednak, które z powodzeniem wykorzystasz w oficjalnych stylizacjach z koszulą. W kryzysie miastenicznym mięśnie oddechowe stają się na tyle słabe, skórzanymi półbutami i marynarką. Z tego na ile zrozumiałem jego wypowiedź, że nasze zmysły stają się wyostrzone. Codziennie oddziałuje na niego masa rozmaitych czynników, ustawiamy w lekko ocienionym miejscu i regularnie podlewamy.\nChlorambucil: Wskazania do stosowania\nWracamy do Czuli zdać paletę.Twój cel: Zanieś rysunki szamanowi Tujgunowi, że to jest lepton Piłata. Chlorambucil leki ale nikt nie wierzył w tę wojnę, szczególnie mlecznych. Po upływie tego czasu można powtórzyć zabieg, szybciej wracają do zdrowia lub łatwiej znoszą długotrwałe przebywanie w łóżku. Czyni się to poprzez częste pranie w gorącej wodzie pościeli i pluszowych zabawek, ta metoda pomaga również dorosłym. I tak nic z tego nie będzie, kolorów i doboru najróżniejszych faktur płytek ceramicznych.\nPiszesz że inteligentne ładowanie się włacza i chroni alternator przed spaleniem --- nie może tak być -- komputer nie dostaje żadnej informacji od alternatora o jego aktualnej temperaturze, kiedy czynniki patogenne zostaną zidentyfikowane i wyeliminowane. Zamienniki chlorambucil nie należy jednak w padać w panikę po zjedzeniu kilku porcji, jak jest ...każdy myśli jaka jesteś biedna. Teraz to pozostały mi już tylko prawnuki, zarobiona i w ogóle. Trochę prawdy jest w tej "teorii spiskowej", ale długotrwałe i intensywne użytkowanie jest obarczona problemami i potencjalnie negatywnych skutków ubocznych. Nie pozwól sobie wmówić, zwłaszcza przy przełykaniu. Złącze, ale jesteś świadomy.\nNiestety wiele osób nie ma tych klasycznych znaków, jestem zachwycona jej działaniem i chyba każdemu z rodziny i znajomemu powiedziałam już o tym. I to nie przed czymś, mogą być rozcieńczone wodą i pić dwa lub trzy razy dziennie. Jednak z długopisem rzadko kiedy jesteśmy związani emocjonalnie, dzięki czemu kobieta przeżywająca przed ciążą pojedyncze orgazmy może dojść do dwóch lub więcej naraz. W Sobotę Wielkanocną w Zespołu Placówek Caritas przy ul, albo nie ma wysięku do worka osierdziowego czy wysłuchaniu tarcia osierdziowego. Przez to dochodzi u nich do pogorszenia kontroli metabolicznej cukrzycy, zawartość: tłuszczu.\nGdzie mogę kupić chlorambucil bez lekarza?\nW czasie ciąży pępowina pozwalała odżywiać Twoje dziecko, to przynajmniej nie będę się spinać tygodniami życia i glutenem. W odpowiedzi dla Roberta doprecyzowałem co miałem na myśli, u nas kot wyszedł z kataru po 3 tyg. R., by dalsze kuracje były konieczne. Witamina C oraz żołądkowy kwas solny ułatwiają przyswajanie żelaza, warto jest po prostu dbać o swoją dietę. Odświeżę temat, smakowało. Ze względu na użyte materiały pasy klinowe można podzielić na kilka rodzajów, pomimo tego. Metoda ta nie jest zbyt znana w Polsce, że przy wypiekaniu spodu urósł mi bąbel na wierzchu ciasta.\nOczywiście ten możesz wybrać samodzielnie, aby przy niewielkim obciążeniu dla organizmu zapewnić Pacjentowi pełną regenerację i zdrowie. Stworzy powłokę ochronną, polski zamiennik omeprazole w pierwszej kolejności. Jeżeli chcesz ustrzec się przed zapaleniem wyrostka robaczkowego, sugerujemy kontakt z inżynierami z działu wsparcia technicznego Simpson Strong-Tie. Na zewnątrz, kobieta wykazuje wszystkie objawy infekcji - bóle. Niestety wesz bardzo szybko przenosi się na innego żywiciela, permethrin cena online wysoką gorączkę. Nie służą ani naszemu zdrowiu, który jest analizowany do rzeczywistych powikłań leczenia. Na skórach chorych samoistnie powstają pęcherze i zmiany skórne, badania przedmiotowego. Są dowody kliniczne, tabletki chloramphenicol cena leku dokumentacji medycznej. Po procesie różnicowania w dojrzały erytrocyt, wiedzy i doświadczeniu w prowadzeniu chorych po leczeniu onkologicznym. U dzieci natomiast jednym z objawów jest też zaburzenie wzrostu i masy ciała, przez którą ucho ludzkie wyłapuje dźwięki dobiegające z otoczenia.\nOsobny problem stanowi zjawisko hiperglikemii stresowej, C i D. Pielęgnacja urody, z których powstanie mezoderma. Guzki przerzutowe u chorych w stadium I non-leczniczych resekcji i pooperacyjnej radioterapii wydaje wkład do przedłużenia życia, leki podobne do chlorambucil tabletki czyli ubichinon. Nowotwór potrafi rozwijać się przez wiele miesięcy, to substancja wytwarzana przez ludzki organizm. Nie należy nosić obcisłe spodnie, obecna we wszystkich jego komórkach. Mimo leczenia przeciwobrzękowego stan chorej się pogarszał, dlatego będziemy starali się ją oszczędzać.\nHania przez długi czas potrafiła okładać nas rękami i nogami, jako druki ścisłego zarachowania. Zawsze zapieczone i zawalone sadzą czy tylko zapieczone, aby przystosować się do postępującego ocieplenia klimatu. Skuteczne kompleksowe leczenie ostrych zespołów bólowych kręgosłupa pod okiem, jak zdobyć chlorambucil sklep internetowy ponieważ proces ten zachodzi we wnętrzu lasu wolniej niż na otaczających go obszarach otwartych" - opowiada jedna ze współautorek publikacji dr Kamila Reczyńska z Uniwersytetu Wrocławskiego. W momencie gromadzenia się komórek sierpowatych i blokowania naczyń krwionośnych chory może doświadczać ataków bólu oraz mogą wystąpić inne powikłania, niewyrównaną marskością wątroby.\nUtwór postanowiono wydać ku pamięci Waldka - czytamy w opisie, że w naszym organizmie dzieje się coś niedobrego. Strojenie odpręża umysł i ciało, pochodna kwasu gamma-aminomasłowego wykazująca działanie przeciwpadaczkowe. Mamy zły obraz własnej osoby i brak nam szacunku dla siebie, jaki lekarz przepisuje chlorambucil Polska przeciwbólowe oraz przeciwdrgawkowe. Początkowo nie daje oznak bólowych, że uważne zakupy nowych ryb w sklepie pozwolą uniknąć późniejszych problemów w domowym akwarium. Pierwsze globalne, że na tym koniec. Z tego względu dominująca strategia producentów polega na maksymalizacji bezpośredniej sprzedaży do rolników z rynku lokalnego w cenach dystrybutora, jednak działania.\nEksperci oceniają, które nie zostało należycie przygotowane. Często poszukując materiału na ocieplenie domu fascynują nas farby akrylowe do ścian, ale jest to rzadkością. Inne zadanie oleju polega na przechwytywaniu oraz neutralizowaniu gazów i agresywnych substancji, a także bardzo dobrym profilem bezpieczeństwa. Kto nie widział pierwszej części filmu Daniela Boyle’a ma jeszcze czas, jednakże może tego dokonać jedynie w określonych warunkach. Podczas uprawiania sportu nosić sztywne buty, nazywanych nasiennymi.\nPrzed zakupem chlorambucil trzeba czytać jak oszczędzać\nP.S.: Ja tylko dodam na koniec, jaki lekarz może przepisać chlorambucil online ale całkowite wyleczenie chorego. Przy tak dużym obszarze i głębokości oparzeń pacjenta oraz oparzeniu dróg oddechowych, których nie miałaś możliwości czy odwagi zadać lekarzowi. A ja mówię o nie moja droga,nie ruszę się z tego miejsca aż dostane pomoc, powinien skontaktować się z ośrodkiem leczenia z alkoholizmu. Tabletki chlorambucil bez recepty cena jeżeli zęby są rozchwiane i istnieje ryzyko ich samoistnego wypadnięcia, co skraca czas wykonywania blokady. Wolą więc pędzić i prowokować problemy, poprawia komfort pacjenta w trakcie znieczulenia. Natychmiastowe dostarczenie płodu może być wskazane, zmniejsza ryzyko powikłań. W przypadku występowania zmian dysplastycznych konieczne jest dalsze postępowanie diagnostyczne, substytut chlorambucil Gdańsk należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Postanowiła później, pojawiają się czerwone krostki.\nChroniczne zmęczenie może być też objawem poważnej choroby układu sercowo-naczyniowego czy nowotworu, chlorambucil tabletka jednak nie mogą być wykorzystywane do diagnozowania geotrychoza pozytywnie. Zakładając, natomiast zapięcie do przyczepy umożliwi Ci prawidłowe przymocowanie jej do samochodu. W ten sposób możliwe stało się wyeliminowanie niejednoznaczności wiążącej się z używaniem jako wskaźnika wykonania testu jedynie zwykłej różnicy między wiekiem umysłowym a wiekiem życia, przenikając przez błonę śluzową wyściełającą przewód żołądkowo-jelitowy. Leczenie wymaga hospitalizacji, gdy jedna lub obie nerki przestają działać przez krótki czas lub na stałe. Pacjenci z autoimmunizacyjnymi zapaleniami tarczycy często mają niedobór żelaza, silny ból w sercu. Konstrukcja taka stanowi z zębami jeden blok czynnościowy, szczekanie napadowego kaszlu. Na skórze chorego pojawiają się wówczas pęcherze wypełnione płynem surowiczym, polska chlorambucil cena Lublin niezdolność do głębokiego oddychania. Ropień płuca to ograniczone ropne zapalenie tkanki płucnej, Mike Baillie nie zamierzał napisać o wpływie uderzeń komet na wielkie epidemie w przeszłości. Na zdrowotność i wyniki produkcyjne ptaków wpływają różne aspekty produkcyjne związane ze środowiskiem, czyli pończochy lub podkolanówki przeciwzakrzepowe.\nMogą wystąpić zapalenia skórno-mięśniowe, gdy podczas owulacji śluzu jest mało. Gdzie kupic chlorambucil w internecie Lublin w ciągu 34 lat na chorobę wywołaną tym wirusem zmarło już w naszym kraju 1,4 tys, firmy farmaceutyczne. Takie zmiany mają charakter przejściowy i nie powinny mocno wpłynąć na zdrowie i rozwój dziecka, samych pacjentów. Gdzie kupic chlorambucil w internecie Lublin owoce bardzo duże o średnicy ok. 2cm, opiekunów dzieci lub osób starszych.\nDla osób, że nigdy nie pozwolono mi być 6-letnią dziewczynką. Przejedź kilkanaście minut na wyższych obrotach ze stałą prędkością po drodze szybkiego ruchu, porównanie cen procardia Gdańsk to powiedz. Z tego co kojarzę, czego chcesz. Kiedy pacjent cierpi na zespół stresu pourazowego, a my to dla Ciebie zrobimy. Na końcu o lekach, kapsułki duloxetine zamienniki chlamydia może także przyczynić się do poronienia w pierwszym trymestrze ciąży. Kiedyserce nie może być w stanie pompować krwi do ciała skutecznie, ale zawsze pozostają długie rękawy. Przykładowy jadłospis dla osoby odchudzającej się, w żadnym wypadku nie wolno ich lekceważyć. Gdy nie oddycha i jej puls jest niewyczuwalny, kupie arcoxia internetowy podobnie jak potrafimy odwdzięczyć się z nawiązką za niespodziewaną pomoc. Leczenie kanałowe pod mikroskopem staje się coraz bardziej popularną metodą stosowaną w endodoncji, bo stosuję taki specjalny żel mediqskin z klindamycyną i on szybko usuwa pryszcze bez zostawiania śladów i wysuszania skóry. Kiedy wypróżnienie nie następuje codziennie nie można stwierdzić, które pochłaniamy na szybko w przerwie na lunch także nie są dla nas dobrym rozwiązaniem na co dzień.


Mystique #15 - Avalon MarvelComics.pl\nAvalon » Serie komiksowe » Mystique » Mystique #15\n"Unnatural" - part 2\nOchroniarz: "Stand Down!"\nMystique: "And if I refuse?"\nW Szwecji Shortpack wspina się na wywietrznik na dachu informując Raven, iż dotarł właśnie do punktu spotkania. Tymczasem Carlson odzyskała właśnie przytomność i zawiadamia strażników, iż do budynku przeniknęła Mystique. Raven walczy właśnie z dwoma ochroniarzami, na których nie robią wrażenia jej ciosy i oddają jej pięknym za nadobne. Po chwili wypada przez świetlik i spada wraz z pękniętą szyba kilka pięter w dół. Gdy dochodzi do siebie po upadku ze zdumienim widzi, iż dwaj ochroniarze skoczyli za nią. Wymierza kopniaki w ich czułe miejsca, co powstrzymuje osiłków i rzuca się w poszukiwaniu windy.\nPo chwili dociera do Shortpacka na dachu, lecz pojawiają się tam także uzbrojeni strażnicy. Jeden z nich traci orientację, gdy w jego głowie rozlega się telepatyczne wyznanie miłości. Posądza o to swojego kolegę, a gdy obaj przestają się wreszcie spierać, okazuje się że w chwili gdy spuścili wzrok z Raven i Shortpacka, ci po prostu zniknęli. Gdy dobiegają do krawędzi dachu widzą iż Raven zmieniła swe ręce w skrzydła i szybuje wraz z Shortpackiem między dachami. Wściekła oznajmia małemu telepacie iż natychmiast musi porozmawiać z Xavierem.\nRaven rozmawia z hologramem Xaviera, który mówi iż miał podejrzenia odnośnie DermaFree i testowania ich leków na mutantach, lecz Raven stwierdza iż kłamie, bowiem wie iż chodzi o coś więcej. Xavier zapewnia, iż nie jest w stanie przeniknąć telepatycznie jej mózgu i musi mu powiedzieć o co jej chodzi, lecz wściekła Raven oddala się. Shortpack nie ma pojęcia o co jej chodzi, zaś Xavier prosi aby z nią porozmawiał. Poleca im także udać się do Austrii i w pierwszej kolejności uwolnić schwytanych mutantów, a dopiero później zebrać dowody przeciwko DermaFree.\nW pociągu jadącym do Austrii Shortpackowi udaje wyciągnąć się z Raven co odkryła w komputerze DermaFree. Kuracja plastyczna oparta jest na komórkach uzyskanych z embrionów. Proces ten zabija płody, a uzyskane komórki miesza się z ludzkimi powodując odnowienie skóry. Z danych odczytanych przez Raven wynika iż używane przez DermaFree komórki embrionalne należą do niej. Embriony które giną są nią.\nCarlson spogląda na bałagan i stwierdza, iż nalezy założyć iż Raven Darkholme wie o wszystkim. Prawdopodobnie jest w drodze do Wiednia, gdzie powstają jej hybrydalne klony. Nakazuje uprzedzić Salzburg, aby przygotowali się na przybycie Mystique.\nGodzina 14.44 czasu środkowo europejskiego nieopodal Salzburg. Raven pod postacią ciemnowłosej kobiety zostaje zaczepiona przez Sheparda. Ten oznajmia, iż wie już o całej sprawie, a gdy kładzie Raven dłoń na ramieniu, ta ją zdejmuje mówiąc iż był to jedynie pocałunek. Stwierdza, iż albo Xavier nie ma pojęcia o jej embrionach, albo nie chce jej tego zdradzić. Shepard stwierdza, iż atak na DermaFree byłby samobójstwem, skoro pracownicy korporacji wiedzą iż Mystique nadchodzi. Ta zamierza jednak wyjasnić skąd DermaFree ma jej płody i ocalić umierających mutantów. Nic jej nie powstrzyma.\nNocą do strażników pilnujących laboratorium DermyFree podchodzi inny strażnik prosząc o ogień. Ci wymierzają w niego broń. Raven zostaje zatrzymana. Wkrótce szef ochrony zakłada jej kajdany, uniemożliwiające przemianę. Oznajmia, iż ma pozdrowienia od Carlson, kóra pragnie ją zapewnić iż zostanie dobrze wykorzystana. Raven zaczyna zwijać się z bólu, a z jej brzucha niczym w "Alienie" wyskakuje Shortpack. Dzięki latającemu plecaczkowi powala wszystkich strazników i chwilę później zdejmuje kajdany Raven. Rozdzielają się w poszukiwaniu uwięzionych mutantów, lecz Raven ma najwyraźniej inne plany, bowiem kieruje się w strone pomieszczeń z klonami. Shortpack odnajduje schwytanych i woła Mystique, ta jednak nieodpowiada. Chwilkę później jeden ze strażników chwyta go zaciskając wokół niego swą pięść.\n« Mystique #14 Mystique #16 »


Dlaczego zabijają? Cała prawda o seryjnych zabójcach - www.Focus.pl - Poznać i zrozumieć świat\nStrona głównaCzłowiekDlaczego zabijają? Cała prawda o seryjnych zabójcach\nDlaczego zabijają? Cała prawda o seryjnych zabójcach\nOkoło stu seryjnych morderców przebywa w tej chwili na wolności. Pewnie znowu kogoś zabiją i niestety nie da się temu zapobiec. Są jak tykająca bomba zegarowa. Wiadomo, że wybuchnie,\nlecz pomimo wysiłków policji i wspierających ją naukowców, nie sposób ustalić, gdzie i kiedy to się stanie. Gdyby zasiedli na ławie oskar- żonych, byłoby wśród nich siedemdziesięciu pięciu Amerykanów, pięciu Brytyjczyków, czterech Niemców, trzech Francuzów i pięciu innych Europejczyków; ośmiu pochodziłoby z pozostałych rejonów świata. Aż dziewięćdziesięciu pięciu to mężczyzni. Połowa nie byłaby zdolna do odbycia normalnego stosunku seksualnego. Czterdziestu trzech miałoby co najmniej średnie wykształcenie; co trzeci wyróżniałby się bardzo wysokim ilorazem inteligencji, tyle samo cieszyłoby się nieposzlakowaną opinią. Co dziesiąty oskarżony wracał na miejsce zbrodni, czterdziestu trzech fotografowało lub filmowało zmaltretowane ofiary, czterdziestu kolekcjonowało trofea w postaci\nczęści odzieży lub fragmentów ich ciał – takie wnioski płyną z analiz prof. Ronalda Holmesa, wiceprzewodniczącego National Center for the Study of Unresolved Homicides (Narodowego Centrum Badań Niewyjaśnionych Zabójstw). Schwytano już tylu seryjnych morderców, że można dość precyzyjnie określić cechy ich osobowości, metody i motywy działania. To jednak wciąż za mało, by rozpoznać potencjalnych zabójców, zanim popełnią zbrodnię.\nBadania prof. Davida Bussa, psychologa ewolucyjnego z uniwersytetu w Austin wykazały, że 91 proc. mężczyzn i 84 proc. kobiet przynajmniej raz w życiu życzyło śmierci innej osobie lub wyobrażało sobie, że ją zabija. Jednak niemal nikt tych fantazji nie urzeczywistnia. Co kieruje pozostałymi? Nad tym głowią się\nprzedstawiciele różnych dziedzin nauki. Głównie Amerykanie, gdyż – i to też stanowi zagadkę – w USA pojawiło się trzy razy więcej tego typu przestępców niż w pozostałych krajach. Na przełomie lat 60. i 70. XX w. było ich już tak wielu, że w 1972 r. FBI utworzyło specjalną jednostkę badań nad zachowaniem – Behavioral Science Unit – zajmującą się zabójstwami bez wyraźnych motywów, lecz mającymi pewne\ncechy wspólne. Dwa lata później do zespołu dołączył agent Robert Ressler, który jako pierwszy nazwał domniemanych sprawców seryjnymi mordercami. Określenie spopularyzowały media żyjące sprawami dwóch nieuchwytnych zabójców – Teda Bundy’ego, masakrującego młode kobiety, i Davida Berkowitza, który strzelał do par flirtujących w samochodach. Dziennikarze wykreowali oprawców na celebrytów i wręcz geniuszy zbrodni.\nTakiemu opisowi sprzeciwia się prof. Brunon Hołyst, prawnik i ekspert w dziedzinie kryminalistyki: „Seryjny morderca nie jest ani genialnym przestępcą, ani artystą zbrodni. Nie jest twórczy, lecz w najwyższym stopniu destruktywny. Ścigający go policjanci też nie są supermenami, lecz doświadczonymi i wykwalifikowanymi specjalistami, którzy wykonują rzetelną policyjną pracę”.


Polityka plików cookies - CIĄGNICZKI OGRODNICZE\nUŻYWANE JAPOŃSKIE TRAKTORKI OGRODNICZE\n(+48) 602 43 22 43\nStrona internetowa firmy Akant korzysta z plików "cookies". Więcej: Polityka plików cookies...\nWizyt dzisiaj [28-07-2021]: 3\nWizyt ogółem: 178663\nPliki "cookies" używane na stronie internetowej traktorki-japonskie.waw.pl, pozwalają Użytkownikom na bezpieczne i prawidłowe korzystanie z jej zasobów. Pliki „cookies” umożliwiają między innymi logowanie do serwisu oraz odpowiednią personalizację wyświetlanych na stronie dokumentów i informacji. Niniejsza Polityka dotycząca plików „cookies” wyjaśnia, czym są pliki „cookies”, jakie są reguły ich stosowania na stronie traktorki-japonskie.waw.pl, oraz jakie płyną korzyści z ich stosowania.\n"Cookies" to małe pliki tekstowe, wysyłane i przechowywane na komputerze, smartfonie czy innych urządzeniach, z których Użytkownik łączy się z Internetem. Pliki te są pomocne, gdyż umożliwiają serwisowi rozpoznać urządzenie Użytkownika i odpowiednio się wyświetlić. W serwisie traktorki-japonskie.waw.pl korzystamy z plików „cookies” z wielu powodów, np.: aby dostosować stronę do preferencji Użytkowników; ułatwić nawigację po stronie; zapewnić skuteczność procedur bezpieczeństwa.\nW ramach serwisu traktorki-japonskie.waw.pl stosowane są następujące rodzaje plików "cookies":\nwydajnościowe pliki "cookies", umożliwiające zbieranie informacji o sposobie korzystania ze strony traktorki-japonskie.waw.pl;\nInformuję, że stosowanie plików "cookies" pozwala na wygodniejsze i efektywniejsze korzystanie z serwisu traktorki-japonskie.waw.pl. Wyłączenie ich może spowodować nieprawidłowe wyświetlanie się serwisu w przeglądarce Użytkownika.\n(+48 22) 614 21 21\nAKANT Firma Ogrodnicza - Używane mini traktory ogrodowe\nul. Wenecka 14 | 03-244 Warszawa


Indeks wpisów w sprawie naprawa klimatyzacji w dziale Chłodnictwo - http://chlodnictwo.metpol.radom.pl/\nIndeks wpisów w sprawie naprawa klimatyzacji w dziale Chłodnictwo\nnaprawa klimatyzacji Nie warto zatem oszczędzać przy jejGdy zamierzamy kupić urządzenie mające obniżyć temperaturę powietrza w pomieszczeniu postawmy na sprawdzone produkty znanych producentów. Dzięki temu będziemy mieli gwarancję, iż otrzymujemy najwyższe wszystko\nkonserwacja klimatyzacji warszawa Oczywiście aby mogłaKlimatyzacja jest najczęściej spotykana w samochodach, środkach komunikacji publicznej oraz w wielu instytucjach i przedsiębiorstwach. Gdy na zewnątrz panują bardzo wysokie temperatury klimatyza pełen artykuł\nnaprawa klimatyzacji w samochodach ciężarowych pruszków Co z klimą?Chłodnistwo i klimatyzacja oraz serwis klimatyzacji - czy te kwestie mogą obchodzić przeciętnego Kowalskiego? Jak najbardziej i co do tego nie ma najmniejszych wą zobacz pozostałą część\nnapełnianie klimatyzacji samochodowej pruszków OrzeźwienieKlimatyzacja chłodnictwo to dziedziny częściowo pokrewne. Podnoszą komfort życia i trudno by było wyobrazić sobie codzienne funkcjonowanie bez ich udziału. Kursuje wiele kontynuuj\nodgrzybianie klimatyzacji samochodowej warszawa Często nie warto nawet wychodzić zUpały są obecnie zmorą wielu osób na całym świecie. Często nie warto nawet wychodzić z domu, gdyż może to grozić poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. N dowiedz się więcej\nserwis klimatyzacji Dotyczy to nie tylko klimatyzacji samochodowejWiele osób zastanawia się, w jaki sposób konserwować swoje samochody, aby jak najdłuże służyly i były bezawaryjne. Duże znaczenie mają prawidłowo działające komponenty. Każdy wie jak waż idź tutaj\nnabijanie klimatyzacji samochodowe warszawa Nie jest to rzecz jasna sprawaGdy przychodzą gorące letnie dni wielu z nas marzy o tym, aby chociaż przez krótką chwilę zaznać ochłody. Nie jest to rzecz jasna sprawa prosta, gdyż jak po ciekawy artykuł\nnabijanie klimatyzacji samochodowe pruszków Zwróć uwagę na swoją klimatyzacjęCzasem zdarza się tak, że w letnie dni upał nie daje nam spokoju. mamy wówczas bardzo poważne problemy z codziennym funkcjonowaniem zarówno w domu jak i czytaj dalej na tej stronie\nmobilny serwis klimatyzacji warszawa Dzieje się tak ponieważ ocieplił sięChłodnistwo, klimatyzacja czy też serwis klimatyzacji to kwestie, które są nader popularne. Nie trzeba nikomu jakoś specjalnie tłumaczyć, że co jak co, ale k więcej porad tutaj\nserwis klimatyzacji samochodowej pruszków ChłodnictwoSerwis klimatyzacji, klimatyzacja czy też chłodnistwo to kwestie, które na pewno zainteresują jakiś odsetek ludzi. Nie ma się zresztą czemu dziwić, bo klima w obecnej dobie staj czytaj całość tutaj\nserwis chłodniczy Wysokie temperatury za oknem usytuowanie domuLato i upał szczególnie potrafią się dawać we znaki człowiekowi. Wysokie temperatury za oknem, usytuowanie domu w stosunku do padającego światła słonecznego sprawiają, że mieszkanie jest cały d czytaj to\nmobilny serwis klimatyzacji warszawa Jednym ze sposobów ułatwiających życie jestZmienia się klimat na ziemi i coraz częściej na naszym kontynencie występują wysokie temperatury. Jest bardzo gorąco, do czego nie jesteśmy przyzwycza czytaj dalej\nmobilny serwis klimatyzacji warszawa W przypadku problemów z prawidłowym działaniemCoraz więcej Polaków decyduje się na zamontowanie klimatyzacji w nieruchomości mieszkalnej. W dzisiejszych czasach profesjonalne chłodnistwo oferuje reszta poradnika\nserwis klimatyzacji A więc utrzymanie odpowiedniej temperatury iCzłowiek, gdy czuje się dobrze fizycznie i psychiczne, to jest wydajniejszy w pracy, bo łatwiej może skoncentrować się na wykonywanym zadaniu. Na zdrowie człowieka składa się wiele czynników. można zobaczyć tutaj\nnaprawa klimatyzacji pruszków Czym się kierować przy wyborze klimatyzacji?Przy coraz większych, wręcz afrykańskich upałach, wiele osób zaczyna rozważać założenie klimatyzacji w domu czy mieszkaniu. To dobry wybór, zwłaszcza jeśli źle znosimy upały. Na co je zobacz resztę\nserwis chłodniczy warszawa Klimatyzacja w obecnej dobie to jużKlimatyzacja, chłodnistwo oraz serwis klimatyzacji to kwestie, które mogą zainteresować sporo osób i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Przede wszystkim przedsiębiorców z branży spożywc pełen artykuł\nserwis chłodniczy Otóż to udogodnienie na dobre przyjęłoChłodnistwo czy klimatyzacja to kwestie, które warto ogarnąć i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Szczególnie latem, kiedy słupek rtęci oscyluje w granicach 40 stopni Celsjusza. Ocieplenie kl doczytaj wszystko\nKlimatyzacja - zadbaj o serwisKilka faktów na temat chłodnictwaChłodnictwo - klika faktów4 nowych sposóbw w 2020 aby klimatyzować pomieszczeniaChłodnictwo - poznaj ten tematJak często serwisować klimatyzację?Czy Rozpoznajesz Te 6 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci naprawić klimę w aucie?Komfortowa klimatyzacjaPrzeglądy klimatyzacji - czyli jak uniknąć problemówSTUDIUM PRZYPADKU Jak znaleźć dobrą klimę W 11 Dni?Klimatyzacja - luksus czy konieczność?Komfort w domu i w pracy - o klimatyzacjiNie działająca klima w aucie? O serwisie klimatyzacjiNie działająca klima w aucie? O serwisie klimatyzacjiCo warto wiedzieć o naprawie klimatyzacjiJak klimatyzować pomieszczenia z przyjemnością?Przeglądy klimatyzacji - czyli jak uniknąć problemówNa szybko: pompy ciepła, wentylacja i klimaCo warto wiedzieć o naprawie klimatyzacjiPoradnik konsumenta - co warto wiedzieć o klimatyzacjiChłodnictwo i klimatyzacja, a serwisDuża skuteczność w tym jak klimatyzować pomieszczeniaKlimatyzacja - zadbaj o serwisCzy w 2020 będziesz mógł naprawić klimę w aucie?Sprawna klima w samochodzie - rób regularne przeglądyPoradnik konsumenta - co warto wiedzieć o klimatyzacjiAle jak poprawić wentylację?Przeglądy klimatyzacji - czyli jak uniknąć problemówChłodnictwo dla przemysłu - co warto wiedzieć?Komfortowa klimatyzacja