Poświątecznie i młodzieżowo w Żorach\nZgodnie z wieloletnią tradycją, we wtorek po świętach Wielkiej Nocy odbył się zjazd młodzieży Diecezji Katowickiej w Żorach. Licznie przybyłą młodzież (ok. 100 osób) bardzo ciepło przywitał miejscowy proboszcz, ks. Tadeusz Makula, który rozpoczął całe spotkanie "po ewangelicku" – od Słowa Bożego i modlitwy. Z młodzieżą przyjechali ich opiekunowie, duszpasterze z kilku parafii. Do Żor przyjechał także zwierzchnik diecezji, bp Tadeusz Szurman, któremu praca z młodzieżą leży bardzo na sercu, a sam przez długie lata pełnił funkcję Diecezjalnego oraz Ogólnopolskiego Duszpasterza Młodzieży.\nZa całokształt programu tegorocznego zjazdu odpowiedzialna była młodzież z Żor i Warszowic, która wraz ze swoim prężnie działającym opiekunem, ks. Sebastianem Koziełem, przygotowała spotkanie pod hasłem: „Przebaczenie”.\nWprowadzeniem do tematu była sonda uliczna, którą przeprowadzono przed świętami. Przechodniów pytano o znaczenie słowa „przebaczenie” oraz o kwestie z nim związane. Okazuje się, że to znane właściwie każdemu człowiekowi pojęcie przysparzało pytanym wiele problemów.\nKolejnym elementem spotkania, krążącym wokół głównego zagadnienia była scenka teatralna, oparta na przypowieści o synu marnotrawnym (o miłosiernym ojcu). Uczestnicy wsłuchiwali się w oryginalny tekst biblijny, oglądając uwspółcześnioną wersję tej przypowieści, którą równolegle do czytanych fragmentów prezentowali „młodzi aktorzy” z żorskiej i warszowickiej parafii. Można by tę wersję nazwać przypowieścią o marnotrawnej córce (o kochających rodzicach).\nInteresujący wykład na temat przebaczenia – jego znaczenia słownikowego, biblijnego i praktycznego w codziennym życiu – przedstawił ks. Marcin Makula, proboszcz parafii w Golasowicach. Zwrócił on uwagę na to, że najlepszy przykład przebaczenia odnajdziemy w krzyżu Chrystusa. Splatające się belki krzyża symbolizują dwa wymiary przebaczenia – pionowy (wertykalny) i poziomy (horyzontalny). Ten pierwszy oznacza przebaczenie na płaszczyźnie Bóg – człowiek. Drugi zaś odnosi się do przebaczenia pomiędzy człowiekiem a człowiekiem. Wzajemnie się splatające belki krzyża uświadamiają, że akt przebaczenia obowiązuje w całym życiu człowieku i w obu wymiarach. Wyraźnym potwierdzeniem tej tezy jest piąta prośba Modlitwy Pańskiej: „i odpuść nam [Boże] nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”.\nNa zakończenie wykładu, ks. Makula przywołał słowa Psalmu 51. W oparciu o ten Psalm pokutny zaprezentował trzy fundamentalne elementy, jakie składają się na akt przebaczenia. Są to:\n1. Szczere przyznanie się do tego, że popełniłem grzech Ps 51,4-5\n2. Pokorna i pełna skruchy prośba o przebaczenie grzechu Ps 51 9-12;14\nOba kroki mieszczą się w wymiarze wertykalnym i horyzontalnym\n3. Wiara, że Bóg rzeczywiście mi przebaczył; nie muszę już dłużej czuć się winny! Ps 32, 1-5\nPo wykładzie przyszedł czas na dyskusję w grupach. Uczestnicy dyskutowali szereg problemów wiążących się z przebaczeniem, m.in.: co bardziej promuje się w mediach (film, książka, muzyka) – przebaczanie czy zemsta?, czy zbrodnie wojenne można przebaczyć?, jakie wymagania stawiamy osobie, której wybaczamy?, jak wybaczyć samemu sobie?, co dzieje się, gdy nie przebaczamy?, czy i jakie są warunki Bożego przebaczenia?, co stałoby się z ludźmi, gdyby Bóg im nie przebaczył (perspektywa doczesna i wieczna).\nTemat przewodni, choć nie był łatwy, na pewno zainspirował uczestników do przemyślenia wielu aspektów związanych z przebaczeniem. Bo przecież od umiejętności przebaczania zależy relacja z bliźnim oraz relacja z Bogiem.\nNa koniec głos zabrał także bp Tadeusz Szurman, który – nawiązując do tematu zjazdu – podkreślił, że w perspektywie ludzkiej przebaczenie związane jest z pewnymi warunkami np. przebaczamy, ale ktoś musi zostać pociągnięty do odpowiedzialności za swoje czyny albo przebaczamy, ale nie potrafimy usunąć popełnionego zła z naszej pamięci. Biskup podkreślił przy tym, że mamy uczyć się przebaczać od Pana Jezusa, który jest dla nas najlepszym wzorem. On bowiem przebacza bezwarunkowo i całkowicie puszcza w niepamięć nasze grzechy, traktując je jako niebyłe.\nO stronę muzyczną zadbał zespół muzyczno-wokalny „Experyment” z Bytomia-Miechowic, pod kierunkiem ks. Alfreda Stańka. Zespół, obok prowadzenia wspólnego śpiewu, dał też półgodzinny koncert, podczas którego zebrani mieli okazję usłyszeć kilka autorskich pieśni o bardzo głębokiej treści, zaczerpniętej z dosłownych cytatów biblijnych. Wykonane utwory wpisywały się w szerokie spektrum wielu gatunków muzycznych – od klasycznych po współczesne.\nZjazd zakończył się wspólną modlitwą prowadzoną przez Diecezjalnego Duszpasterza Młodzieży, ks. Bogdana Wawrzeczko.\nCzęść nieoficjalna miała miejsce w budynku plebanii, gdzie kosztowano różnorodne i smaczne wypieki miejscowej młodzieży oraz prowadzono rozmowy z przyjaciółmi i znajomymi.


Ilumika – Producent Paneli Świetlnych Raje podatkowe RoletyAlu Katowice KosTom - pogotowie komputerowe, usługi informatyczne, serwis laptopów. Aranżacja wnętrz Rolmako producent maszyn rolniczych Marketing zintegrowany Przeprowadzki oraz transport Białystok Pozycjonowanie witryn internetowych Michelson.pl - Gips\nBiuro finansowo-księgoweLink nie działa/spam ?\nbiuro księgowe, finanse i księgowość Warszawa, księgowość Warszawa\nNa finansach i księgowości każda firma stoi - można by rzec. Prawda to oczywista, czego niezbitym dowodem jest fakt, że każda firma potrzebuje obsługi księgowej. Wiadomo - nie można się na wszystkim znać. To wręcz niezdrowo.\nDlatego proponujemy Ci proste i efektywne rozwiązanie, jakim jest zlecenie wszelkich trudnych do ogarnięcia spraw związanych z biznesem firmie zewnętrznej. Której? Nikt tak szybko, fachowo i precyzyjnie nie dokona za Ciebie obliczeń, jak Biuro Finansowo-Księgowe LIBRA. Od tej pory stosy dokumentów zalegające biurowe szafy nie będą Ci straszne. Uporządkuj dokumenty i ułatwiaj sobie pracę!\nwypożyczalnia, sklep internetowy, meble, nieruchomości, transport, meble eventowe, Sklep, profesjonalna, strony www, event, catering, tworzenie stron www, Warszawa, wypożyczenie, pozycjonowanie, Wrocław, pozycjonowanie stron internetowych, windykacja, usługi, mieszkania, kraków, szkolenia, wynajem, meble biurowe, adwokat


APARTAMENT DIUNE D31A • Apartament na Wynajem w Kołobrzegu\n+48 604 102 157 PN-ND: 8:00 - 23:00\nPuby / Tawerny\nBary / Bistra\nKawiarnie, Cukiernie, Lodziarnie\n+48 604 102 157\nPN-ND: 8:00 - 23:00\nAPARTAMENT DIUNE D31A\nWybierz: Opis obiektuApartament w środkuWirtualny spacerCennikDojazdWidok z drona\nNasz prywatny, duży apartament umiejscowiony jest w kompleksie DIUNE Hotel***** & Resort. Podstawową zaletą tego obiektu jest jego lokalizacja. Kompleks położony jest w uzdrowiskowej części miasta, w strefie zamkniętej dla ruchu samochodowego, bezpośrednio w Parku Nadmorskim, w odległości zaledwie 35m od szerokiej, pięknej, piaszczystej plaży. Jeśli lubisz ciszę i spokój, bezpośrednie obcowanie z przyrodą, a jednocześnie nie chcesz rezygnować z codziennego luksusu i wygody – to idealne miejsce dla Ciebie. Są to apartamenty w Kołobrzegu, ale jednocześnie poza zgiełkiem miasta – kurortu. Kompleks DIUNE Hotel***** & Resort znajduje się w pierwszej linii brzegowej, tuż przy promenadzie, którą możemy dojść do amfiteatru, mola i portu oraz przy ścieżce rowerowej, którą możesz pokonywać dziesiątki kilometrów, zarówno na wschód jak i na zachód.\nZobacz inne kwatery w Kołobrzegu\nObiekt i okolica\nNasz największy, prywatny apartament DIUNE D31A znajdujący się w kompleksie DIUNE Hotel***** & Resort na III piętrze. Okna skierowane na stronę zachodnią. Z naszego apartamentu i tarasu roztacza się widok na Park Nadmorski, a w okresach gdy nie ma liści również na morze. Nasi Goście mogą odpłatnie korzystać z restauracji, kawiarni i aquaparku, które znajdują się w hotelu. Odpłatnie dostęp do krytego basenu, brodzika dla najmłodszych, jacuzzi z widokiem na park, sauny, łaźni, tepidarium oraz tężni solankowej, a także bez dodatkowych opłat, z klubu fitness oraz pokoju zabaw dla dzieci znajdujących się w obiekcie. Samochód zaparkujecie Państwo na prywatnym miejscu parkingowym w podziemnym garażu przynależnym do tego apartamentu.\nIlość apartamentów: 1\nPiętro: III piętro (winda)\nOdległość od morza: 35m\nOdległość od centrum miasta: 30 min.\nSalonu, w którym znajdują się duża, rozkładana 2-osobowa sofa (160cmx200cm), wygodny szezląg, TV LED (42″), odtwarzacz Bluray, niski stolik kawowy; w Salonie znajduje się część jadalna ze stołem i 4 krzesłami;\nAneksu kuchennego wyposażonego w ceramiczną płytę grzejną, piekarnik, lodówkę, zmywarkę do naczyń, kuchenkę mikrofalową, toster, ciśnieniowy ekspres do kawy Tchibo (15bar), zastawę stołową, garnki, sztućce itp.;\nSypialni z dużym podwójnym łóżkiem (180cmx200cm) z kompletem profesjonalnej pościeli hotelowej z adamaszku, komodą, dużą szafą na ubrania, biurkiem, telewizorem LCD;\nBalkonu-tarasu, na którym znajdują się stół i 4 wygodne krzesła; wejście z Salonu i Sypialni; z balkonu w zimie (brak liści na drzewach) jest boczny widok na morze;\nPonadto w apartamencie znajduje się sprzęt plażowy (leżaki, parawan), suszarka na pranie, żelazko i deska do prasowania, a także sejf;\nWielką zaletą tego apartamentu jest własne miejsce parkingowe w podziemnym garażu.\nApartament w środku\nWirtualny spacer po apartamencie\nMiesiąc I - III\nMiesiąc IV – V\nMiesiąc VII - VIII\nMiesiąc X - XII\nDIUNE D31A 250 zł 350 zł 450 zł 700 zł 400 zł 250 zł\nDoba hotelowa rozpoczyna się o godz. 15.00 w dniu przyjazdu, a kończy się o godz. 10.00 w dniu wyjazdu\nW okresie Świąt Bożego Narodzenia, Nowego Roku, Świąt Wielkanocnych, Bożego Ciała, Dnia Niepodległości oraz weekendu mogą obowiązywać inne wyższe ceny\nOpłata serwisowa – 175zł za cały pobyt (obligatoryjna)\nOpłata uzdrowiskowa wynosi: 4,80zł za osobę za 1 dzień pobytu\nŁóżeczko turystyczne dla dziecka (bez pościeli) – 5zł/doba\nKrzesełko do karmienia i/lub wanienka – 5zł/doba\nDostawka dla osoby dorosłej (191cm x 99cm x 46cm) – 20zł/doba\nSzlafrok kąpielowy – 20zł/szt./pobyt\nRęcznik kąpielowy (180cm x 90cm) – 10zł/szt./pobyt\nPrzyjmujemy małe zwierzęta (po uzgodnieniu) – 100PLN/pobyt\nSzanowni Państwo, ceny podane na naszej stronie są wyłącznie informacją handlową i nie stanowią oferty w myśl art. 66, § 1. Kodeksu Cywilnego\nAkceptujemy następujące karty płatnicze:\nUmożliwiamy szybkie i bezpieczne płatności online PayU\nTu wyświetli się opis dojazdu do apartamentu – wpisz swój adres w żółte pole poniżej\nSTART PODRÓŻY NASZ APARTAMENT\nWidok obiektu z lotu ptaka\nUżywamy cookies, aby zapewnić, że daje najlepsze doświadczenie na naszej stronie. Jeśli w dalszym ciągu korzystać z tej strony zakładamy, że jesteś z niego zadowolony.\nCOPYRIGHT © 2022 - wszelkie prawa zastrzeżone - kopiowanie zabronione | REALIZACJA:\tBAGELO\nUżywamy cookies, aby zapewnić, że daje najlepsze doświadczenie na naszej stronie. Jeśli w dalszym ciągu korzystać z tej strony zakładamy, że jesteś z niego zadowolony.Ok


Złoty industrial z tytanu - Arif.pl\nHome > Piercing>Sztangi>Złoty industrial z tytanu\nZłoty industrial z tytanu (KI404)\nKupując ten produkt dostajesz 75 pkt. na kolejne zakupy.\nZłoty kolczyk przekłucia typu industrial wykonany z wysokiej jakości niealergicznego tytanu G23. Kolczyki ze stopu tytanu G23 są szczególnie polecane na świeże przekłucie oraz osobom posiadającym uczulenie na nikiel.\nZłoty industrial z tytanu\nKolczyk do języka - Perłowe kulki (PJ571)\nKolczyk do języka -... (PJ517)\nKolczyk do języka - Rasta (PJ513)\nKolczyk do języka - Gwiazdki (PJ557)\nKolczyk do języka - Gwiazda (PJ561)\nKolczyk do języka - Fuck (PJ545)\nKolczyk do języka - Sex (PJ547)\nKolczyk do języka - Ości (PJ551)


Jak Pobrać Książki Ravaged\nRavaged PDF Pobierz Za Darmo\nMęczą w wyszukiwanie online gdzie można Zakup publikacje Ravaged, można znaleźć wszystkie musisz. O kieszonkowy odnaleźć to E-książki Ravaged, i książki szkolenie związane różne generos przez sen a również Detektyw można użyć używać any cenimy Historia. pielęgnacja twój czas i wysiłek,, będziesz czekać uczę się nie trzeba w catalog związane podręczniki. specjaliści nasza automatycznego inwentaryzacja:\nPrzydatne zasoby pozytywne znane nie mają braku pozdrawiam reklama, człowiek może łatwo uczę się indywidualnych książek Ravaged Wkrótce po instalacja, twój e-book Ravaged może być przepisać pl ulubiona de doc, rtf, epub, dokument, fb2, aby zobaczyć mobi format do nauki czytania wszystko w czasie pobytu, wraz z asi cross normalny wakacje.\nmimo jakiś często kolekcja, elektroniczny collection na pewno otwarta na oścież dzień, w każdej chwili!\nByliśmy - gotowe w odniesieniu do poradniki stale aktualizacja. co Tydzień nowy podręczniki, czasopismach, szkolenia, audiobook normalnie włączyć.\nskuteczny y logiczne projektowanie w lista związane poradniki będzie pomoc spadek ją Czas związanych z wyszukiwanie w aktualny pożądane pracy.\nZostań my, uczyć się przeczytać podręcznik Ravaged call home życie niewielkie rdz.\nA kupić Ravaged darmo w fb2, txt, epub, pdf, mobi format wobec android, iphone 4, iPad tablet Apple iPad, iBooks, energii telefon lub, być może, tabletki, wybrać idealnie książka format Su wersji niższy. pożądanie Wyślij w Internecie książka Ravaged watch url niższy.\nTytuł książki : Ravaged\nLife in a Coral Reef (Let's Read & Find Out about Science - Level 2


Home » Porywacza przeglądarki » Jak usunąć Track.wead68.com\n4 gru 2019\tCarine Febre Leave a comment\nOSTRZEŻENIE!Jeśli Twój komputer jest zainfekowany z Track.wead68.com, istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że Twój system jest zainfekowany zagrożeń jeszcze gorzej. Kliknij tutaj, aby pobrać automatyczne narzędzie do usuwania, aby usunąć Track.wead68.com!\nTrack.wead68.com jest uważany za wirusa, jak adware, które mogą zainfekować wszystkie nagle. Wielu użytkowników mogą zostać utracone, gdy uciekają w instalacji porywacza przeglądarki, jak oni nie rozumieją, że oni sami przypadkowo zainstalowany. Pan musi być, ostatnio stwierdziła darmowa aplikacja, tak jak porywacze somolotu zazwyczaj podróżują za pomocą darmowych Belki. Porywacza przeglądarki nie jest postrzegane jako niebezpieczne i w związku z tym nie musi narażać swojego systemu w sposób bezpośredni. Jednak, stale przekierowuje do strony reklam, tak, to dlaczego w ogóle istnieją. Porywacze nie upewnij się, że portale są bezpieczne, tak, że można być kierowane do jednego, że spowoduje złośliwe zakażenie programu. To w żaden sposób nie przyda, więc nie należy pozwolić mu zostać. Należy usunąć Track.wead68.com jeśli chcesz zapisać swojego systemu operacyjnego.\nPewnie nie wiedzieli, że darmowe programy, często pochodzą z dodatkowych ofert. To może być adware, przejmującymi kontrolę nad przeglądarką i różnych nie chciał narzędzia dołączone do niego. Te dodane oferty są ukryte w zaawansowanej lub niestandardowej trybie, dlatego, jeśli zdecydujesz się na tych ustawień, można ustawić wszystkie rodzaje niechcianych niepotrzebnych. Upewnij się, że zaznaczenie wszystkiego, co będzie widać w trybie zaawansowanym. W trybie domyślnym, możesz dać te elementy rozdzielczości wymagają one do automatycznej instalacji. Usuń zaznaczenie kilku pól znacznie szybciej, niż rozwiązać Track.wead68.com, więc uważają, że następnym razem jesteś w pośpiechu przez ustawienia.\nDlaczego należy zaprzestać Track.wead68.com?\nNie być w szoku, aby zobaczyć ustawienia przeglądarki, zmienić momencie, gdy udaje mu się instaluje SYSTEM. Zestaw strona główna, nowe zakładki i wyszukiwarka zostały zainstalowane na stronę продвигаемого www przekierowanie wirusa stronie. To będą zdolne wpływać na wszystkie popularne przeglądarki, takie jak Internet Explorer, Мозилла Firefox i Google Chrome. I jeśli najpierw wyeliminować Track.wead68.com, nie można cofnąć zmiany. Wyszukiwarka pojawi się na nowym miejscu, ale nie zaleca się go używać, bo wyniki reklamy wszczepiają wyniki, aby przekierować cię. Porywacz ma tendencję do tworzenia maksymalny dochód, który jest dlaczego te przekierowania nie stało. Będziesz być rerouted dla wszystkich typów dziwnych stronach internetowych, co sprawia, że przeglądarka porywacze somolotu bardzo irytujące sprawa. Musisz również wiedzieć, że przekierowania też mogą coś uszkodzić. Uważaj, aby uszkodzić przekierowania, ponieważ mogą one spowodować poważne zagrożenie. Jeśli chcesz, aby to się nie stało, usuń Track.wead68.com z KOMPUTERA.\nJak pozbyć się Track.wead68.com\nAby usunąć Track.wead68.com, zaleca się korzystać z programu anty-spyware. Jeśli wybierzesz ręcznie Track.wead68.com zwolnieniu, musisz znaleźć wszystkich podłączonych programów samodzielnie. Tym nie mniej, przewodnik o tym, jak usunąć Track.wead68.com będzie podana poniżej tego artykułu.\nKrok 1. Odinstalować z systemu Track.wead68.com\nUsuń Track.wead68.com z Windows 8\nOdinstalować Track.wead68.com z Windows 7\nUsuń Track.wead68.com z Windows XP\nUsuń Track.wead68.com z Mac OS X\nKrok 2. Usunąć Track.wead68.com z przeglądarki\nUsunąć Track.wead68.com z Internet Explorer\nUsunąć Track.wead68.com z Google Chrome\nUsuń Track.wead68.com z Mozilla Firefox\nUsunąć Track.wead68.com z Safari (Mac OS X)


Nissan Qashqai (2017) - pierwsza jazda - lifting pioniera - WP Moto\nnissannissan qashqainowe samochody\nNissan Qashqai (2017) - pierwsza jazda - lifting pioniera\nNissan Qashqai - pierwsza jazda / fot. Mariusz Zmysłowski\nNa podstawie opinii klientów Nissan poprawił też systemy multimedialne dostępne w modelu Qashqai. W standardzie oferowane jest teraz cyfrowe radio DAB, ulepszono też interfejs nawigacji satelitarnej. Faktycznie, jest ona dosyć prosta w obsłudze – intuicyjne menu nie wymaga wielu poszukiwań nowych funkcji, nawet jeśli nie jest się szczególnie dobrze zaznajomionym z systemem Nissana.\nDo dyspozycji klientów jest też nowa wersja wyposażenia – Tekna+. To teraz flagowy poziom Qashqaia – dostarcza maksymalnie dużo dodatków. To zatem niezłe rozwiązanie dla osób szukających samochodu, który zaspokoi wszelkie potrzeby, ale nie będzie wymagał zapłaty aż tak dużej sterty gotówki, jak u konkurencji w kategorii premium. Nie zmienia to faktu, że Tekna+ na pewno nie będzie tania (na razie nie znamy cen auta). Ma bowiem na pokładzie naprawdę dużo.\nQashqai w wersji Tekna+ dostanie między innymi fotele z miękką skórą nappa. Siedzenie kierowcy wyposażone jest pneumatyczne podparcie odcinka lędźwiowego. Na pokładzie znajdziemy także pamięć ustawień foteli i lusterek, 8-głośnikowy system audio Bose Premium, a także komplet dodatków, które Nissan dotychczas oferował w wersji Tekna.\nNissan nie jest królem przestronności – to mnie zaskoczyło. Po ustawieniu fotela z przodu pod swój wzrost, z tyłu nie miałem ogromu ilości miejsca. Owszem, zmieściłem się, ale nie miałem aż tyle przestrzeni, ile można spodziewać się po tak muskularnym SUV-ie jak Qashqai. Spory jest za to bagażnik. Tutaj bez problemu spakujemy się na wakacje z rodziną.\nŹródło: Mariusz Zmysłowski, WP\nTo, w czym Qashqai był mocny jeszcze przed liftingiem, a w czym teraz jest jeszcze lepszy, to komfort. Nissan zmienił charakterystykę amortyzatorów, wymienił tłumik układu kierowniczego i pogrubił tylne szyby. Zmodyfikowane zostały też drążki kierownicze. Muszę przyznać – wyciszenie wnętrza i tłumienie nierówności są w odświeżonym Qashqaiu na bardzo dobrym poziomie, wyżej niż zadowalającym. Podróżuje się tu naprawdę komfortowo, szczególnie, jeśli przypomnimy sobie, że wciąż nie trzeba za ten samochód zostawiać w salonie przesadnie dużej ilości pieniędzy.\nWiosną 2018 roku Nissan wprowadzi do modelu Qashqai system ProPilot. Zawiera on trzy istotne dla bezpieczeństwa składniki. Na pokładzie dostaniemy Lane Keep Assist, który będzie aktywnie utrzymywał pas ruchu, Traffic Jam Pilot, czyli automat do jazdy w korku oraz Intelligent Cruise Control – zaawansowany tempomat adaptacyjny.\nNowa kierownica wygląda znacznie lepiej niż poprzednia. Mniejszy środek i grubszy wieniec oraz spłaszczenie na dole nadają jej sportowego charakteru.\nSystem multimedialny został poprawiony - nawigacja teraz bardziej przypomina mobilną aplikację.\nZegary nadal są proste - Nissan nie zastosował tu wirtualnego kokpitu, którym już szczyci się konkurencja. Prostota zapewnia jednak wysoką czytelność.\nNissan wprowadzi Qashqaia na polski rynek jeszcze w lipcu. Wersja sprzed liftingu zaczyna się od poziomu 78 200 zł. Trudno w tym momencie szacować jaką politykę cenową przyjmie Nissan. W tej chwili wiadomo jedynie, że w ofercie znajdą się silniki benzynowe 1.2 DIG-T (115 KM), 1.6 DIG-T (163 KM) oraz dwa warianty wysokoprężne: 1.5 dCi (110 KM) i 1.6 dCi (130 KM). Jednostki będą parowane ze skrzyniami 6-biegowymi ręcznymi oraz bezstopniowymi Xtronic. Jedynym wariantem z napędem na cztery koła będzie 1,6-litrowy diesel z ręczną skrzynią.\nZobacz zdjęcia nowego Nissana Qashqaia:


Nienawidzę cię! | Tata na medal\nJak to możliwe, żeby twój ukochany synek lub córka mówili takie rzeczy? Czy to odwaga smarkaczy, którzy próbują przeciwstawić się silnemu ojcu? Co wtedy zrobić, jak zareagować?\nTagi: wychowanie , rozmowa z dzieckiem , nastolatek obraża się , dziecko się obraża , obrażone dziecko , nienawiść dziecka , dziecko się złości\n7 cech mądrego ojca, czyli jak mądrze wychować dziecko Jakim jesteś ojcem?\nPubliczne ogłoszenie, że dziecko cię nienawidzi, to jego własny sposób na to, by pokazać, że jest dość samodzielne i czuje się wystarczająco dorosłe, żeby pokazać jak bardzo jest złe. „Nienawidzę cię!” – mówią dzieciaki kiedy się na nas złoszczą. Dorastając, wymyślają inne teksty: „zawsze mówisz nie!”, „wolę mamę!”, „jesteś niesprawiedliwy”, „jesteś strasznym hipokrytą!”. Warto pamiętać, że dzieci i nastolatki rozwijają się kłócąc i buntując przeciwko nam, próbując pokazywać niezadowolenie i dezaprobatę.\nTrudno ci nie wściekać się w takich momentach, jednak najlepszą receptą na uspokojenie wybuchów złości lub nienawiści ze strony dziecka jest wzięcie kilku głębokich oddechów i niewdawanie się z miejsca w dyskusję. Skup się na uczuciach, nie na słowach i zachowaj spokój. „Wiem, że jesteś na mnie bardzo zły” – powiedz synowi. „Możemy o tym porozmawiać, ale nie teraz. Poczekamy, aż się uspokoisz”.\nWażne, by dziecko wiedziało, że przyjmujesz do wiadomości jego uczucia, a nie zaprzeczasz im, dając złote rady. Jeśli powiesz: „Nie wiesz, co mówisz”, „Wcale mnie nie nienawidzisz”, „Nie jestem niesprawiedliwy” – atakujesz wprost wrażenia i odczucia dziecka. Równocześnie trzeba mu pokazać, że wybuchy złości podczas sporu niczego nie rozwiązują.\nPozwól wylać żale\nMoment, w którym podejmiesz dyskusję, również jest istotny. Nie powinieneś zbyt długo czekać. Spróbuj ocenić, jak długo zajmie twojemu dziecku (i tobie) opanowanie emocji. Jeśli zaczniecie rozmowę, zapomnij o uczuciach i emocjach – pomyśl, że dyskutujecie, by ustalić fakty. Zadaj pytania i słuchaj. Niech dziecko powie, co mu przeszkadza, co je tak zdenerwowało. Musisz się bardzo starać, żeby nie próbować się bronić, kiedy cię oskarża, że niszczysz jego życie, nie pozwalając wyjść do kina, mimo że samo wie, iż nie powinno, bo następnego dnia ma sprawdzian. Kiwaj głową. Z jego perspektywy – to twoja wina. Swój punkt widzenia możesz wytłumaczyć później.\nWkrocz do akcji dopiero, kiedy skończy mówić twoje dziecko. Zapytaj: „Co możemy zrobić, żeby nie pokłócić się o to znowu?”. Pytając dziecko o zdanie i pomysły na rozwiązanie sytuacji, oddajesz mu inicjatywę. Wie, że cenisz jego opinię i równocześnie samo musi wymyślić, co sprawi, że poczuje się lepiej.\nPamiętaj, że zarzuty dzieci czasem mają podstawy. Rodzice obiecują coś, a potem wycofują się, mają nierealistyczne oczekiwania lub obwiniają pociechy o coś, co nie jest ich winą.\nZakończcie rozmowę z miłością\nMożesz dodatkowo uspokoić dziecko mówiąc, że wszyscy czasem bardzo się złościmy i nienawidzimy kogoś, że to naturalne i szybko przechodzi. „Nawet, kiedy bardzo się na ciebie złoszczę, ciągle cię kocham”. Negatywne emocje sprawiają, że jesteśmy wzburzeni i dzieci w każdym wieku muszą wiedzieć, że kiedy sztorm się uspokoi, mogą przybić do bezpiecznego brzegu.\n24 sierpnia 2014 o 09:54\nFajnie wiedzieć jacy jesteśmy w oczach ojców. "Smarkacze"? Naprawdę? Wiesz gościu, że do internetu mają dostęp nie tylko ojcowie?\nHeh, chyba mój to czytał, bo dokładnie to robi, ale nic to nie daje ;) Chyba, że to działa tylko na dzieci, które wychowują się z obojgiem rodziców.\nRobicie z nas nic nie wiedzących gówniarzy, ale sami musicie się wywyższać i nigdy nie chcecie się przyznać do winy! Wykręcacie się, bo to by przecież uraziło Wasz "honor", którego i tak nie macie.\nNo, bo przepraszam bardzo, ale jeżeli mój ojciec ma rację ukrywając przede mną przez 4 lata, że mam siostrę to chyba coś nie teges.\nJak się pozbyć męskich c… koleżanka żony ma na mni… Koniec pieśni, czyli jak… Love me tender Dialog między kobietą a … Rozstanie z kochanką, cz…\nwalczyć o małżeństwo, cz… Poznam panią z dzieckiem… Żona młodsza o 20 lat - … E-papieros a zdrowie: cz… Leki na potencję - przeg… Spalanie tłuszczu - 4 ni…\nJak zwiększyć libido, cz… Dlaczego kobiety odchodz… Zdrada - ona temu winna! Ile wart jest facet po 4… Dlaczego facet unika sek… Jak się skubie faceta\nżycie po rozwodzie Zdrada w związku. Czy je… Seksoholizm - ciemna str… grillowanie tylko dla me… Chciałbym odejść od żony… Zdradziłem żonę - czy ma…\n"Facet po 40", a świat kogo kocha kochanke czy … Męskie stringi Facet po 40. Dziesięć na… FACECI DO PIÓR! Czy romans może przerodz…


Relay Switch - włącznik 2x1,5 kW - Przełączniki Fibaro - sklep EKOCentrum24.pl\n» Shop » Dla domu i biura » Inteligentny budynek » Przełączniki » Relay Switch – włącznik 2×1,5 kW\nFibaro Relay Switch – włącznik 2×1,5 kW\nPodwójny włącznik przekaźnikowy – element systemu FIBARO, pozwalający na zdalne włączanie i wyłączanie podłączonych do jego zacisków dwóch urządzeń o maksymalnej mocy 1,5 kW każde. Współpracuje z przyciskami mono- i bistabilnymi. To najmniejsze urządzenie tego typu na świecie!\nOpis produktu - Relay Switch – włącznik 2×1,5 kW\nFIBARO Relay Switch 2×1,5 kW to zdalnie sterowany włącznik przekaźnikowy, niewielki moduł, który zamontowany w puszce podtynkowej pozwala na zdalne włącznie i wyłączanie dwóch podłączonych do niego urządzeń o mocy każdego z osobna nie przekraczającej 1,5kW. Realy Switch 2×1,5 kW może sterować napięciem innym niż sam jest zasilany\nPrzykładowe zastosowania Fibaro Relay Switch 2×1,5kW\nspecjalnie przygotowane sceny, np. wyjście z domu, pozwalają na wyłączenie wybranych urządzeń i światła jednym przyciskiem! Już nigdy nie zapomnisz zgasić światła w sypialni!\ntechnologia bezprzewodowa Z-Wave (868,4 MHz)\nmaksymalne obciążenie na kanał 6,5 A (rezystancyjne)\nmaksymalne całkowite obciążenie 10 A\nmoc wyjściowa 2x1500W\ntemperatura pracy 0-35° C\ndopasowane do puszek Φ ≥ 50mm, głębokość ≥ 60 mm\nwymiary (D x S x W) 42.5 x 38.25 x 20.3\nInstrukcja obsługi Fibaro Relay Switch 2×1,5 kW – FGS-222 – v1.01\nNapisz pierwszą opinię o “Relay Switch – włącznik 2×1,5 kW” Anuluj pisanie odpowiedzi


Techniki uczenia się i zapamiętywania - Moja Siódemka\nCo kryje się pod tajemniczą nazwą TUZ? Czego uczymy się na zajęciach? Jak są prowadzone?…\nTo żadna tajemnica. TUZ to nic innego jak skrót od „technik uczenia się i zapamiętywana”. Uczniowie podczas tych zajęć poszerzają swoją wiedzę związaną z metodami uczenia się.\nGłównym założeniem programu jest kształcenie umiejętności wykorzystywania metod uczenia się. Rozwijanie ciekawości poznawczej uczniów oraz motywacji do nauki.\nMiejsce: sale edukacji dla klas IV w Szkole Podstawowej nr 7 im. Erazma z Rotterdamu w Poznaniu.\nUczestnicy: uczniowie klas IV.\nFormy pracy: indywidualna, w grupach, w parach.\nPomoce dydaktyczne: kserokopie, rzutnik, książki („Trening intelektu” P. Mechło, J. Grzelka; „Rusz głową” T. Buzan; „Mapa twoich myśli” T. Buzan; „Podręcznik szybkiego czytania” T. Buzan – książki w 13. egzemplarzach).\nMetody nauczania: metody praktyczne, metoda podająca.\nZasady prowadzenia zajęć:\nNa realizację zajęć przewidziana jest jedna dodatkowa godzina w tygodniu przez pół roku szkolnego 2019/2020 dla klas IV. Zajęcia przeznaczone będą na przedstawienie wybranych metod samodzielnego uczenia się, naukę robienia czytelnych notatek, elementy szybkiego czytania oraz ćwiczenia relaksacyjne, zwalczające stres. Lekcja będzie prowadzona w formie warsztatów z dostosowaniem do grupy wiekowej. W celu uatrakcyjnienia, zajęcia będą wspomagane poprzez wykorzystanie tablicy multimedialnej, materiału wyświetlanego przez rzutnik, kart pracy.\nPełny opis programu.\nInnowacja Pedagogiczna 2021/2022


Jak usunąć konto big farm | Centrum Big Farm\njak usunąć konto big farm\nWitam mialam 2 konto znam email ale nie moge sie zalogowac pomóżcie mi poniewaz sporo tam zrobilam. 1.1K Goodgame Big Farm - Społeczność. 756 Przedstaw się!\nGratulacje, Twoje konto zastało założone. Ta zgoda jest konieczna do używania serwisu Centrala Gier. Żeby z niej zrezygnować musisz usunąć konto w serwisie Centrala Gier.\nJak grać w Goodgame Big Farm? Celem tej wieloosobowej gry jest przekształcenie małego gospodarstwa w wielki sukces! Połącz swoje konto na Facebooku. Każdy znajomy, który dołączy do gry, pomoże Ci zarobić złoto, które możesz wykorzystać do zakupu nowych rzeczy na swoją farmę.\nAbout jak usunąć konto big farm


Wiadomości: Tamara Kaliszuk: Myślę, że jest jeszcze o co walczyć\nStrona Główna > Aktualności > Tauron Liga > Tamara Kaliszuk: Myślę, że jest jeszcze o co walczyć\nTamara Kaliszuk: Myślę, że jest jeszcze o co walczyć\n31 grudnia 2013 08:31\nZespół Pałacu Bydgoszcz zajmuje ostatnie miejsce w tabeli ORLEN Ligi. Trzeba znaleźć w sobie dużo pozytywnych emocji. Myślę, że jeszcze jest o co walczyć - mówi Tamara Kaliszuk, atakująca bydgoskiej ekipy.\nDobiega końca 2013 rok. Jak z twojej perspektywy wyglądały jego ostatnie miesiące spędzone w Pałacu Bydgoszcz?\nTamara Kaliszuk: – Pałac to jest dla mnie taka nowa szkoła. Swoje pierwsze kroki siatkarskie stawiałam na innych parkietach, a to jest już poziom ORLEN Ligi i dopiero się wszystkiego uczę. To dla mnie na pewno dobry czas na to, żeby się pokazać, zaprezentować i żeby ludzie wiedzieli, kim jest ta Kaliszuk. Bardzo cenię i szanuję wszystkie te osoby, które mi zaufały, dzięki którym mogłam się tutaj znaleźć i z wami w tym momencie rozmawiać.\nJak ocenisz postawę całego zespołu w dotychczasowych meczach tego sezonu?\n– Wszyscy wiemy, że jesteśmy młodym zespołem i właściwie każda z nas stawia swoje pierwsze kroki w ORLEN Lidze. Nie wygląda to najlepiej, patrząc na tabelę, ale uważam, że jeżeli chodzi o całą drużynę, to wykonujemy swoją pracę bardzo dobrze i można było się spodziewać czegoś innego w trakcie rozgrywek. Ktoś mógłby powiedzieć, że po wynikach tego nie widać, ale nie ma go z nami na treningach i nie widzi, jakie mamy podejście, zaangażowanie. Uważam, że jesteśmy dobrym, zgranym zespołem i potrafimy się zrozumieć zarówno na boisku, jak i w szatni.\nCzego więc można się spodziewać w waszym wykonaniu w dalszej fazie rozgrywek?\n– Na pewno zaangażowania. Do każdego meczu podchodzimy tak samo, tylko zawsze nam czegoś brakuje. Mam nadzieję, że znajdziemy w końcu na to receptę i dobrze wejdziemy w 2014 rok. Oby był on dla nas dużo lepszy niż ten, który się kończy. Trzeba znaleźć w sobie dużo pozytywnych emocji, podejść do tego nie jako zespół przegrany i skazany na granie w play-out, tylko nastawiony na walkę, bo myślę, że jeszcze jest o co walczyć.\nUważasz, że cel, który został postawiony przed zespołem wraz z rozpoczęciem sezonu, jest jeszcze osiągalny?\n– Głęboko wierzę, że tak.\nWspomniałaś, że czegoś wam brakuje, żeby zwyciężać. Co może być tym elementem?\n– Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Gdyby ktoś przychodził na treningi i popatrzył na nas z boku, to zobaczyłby, że mamy naprawdę duży potencjał. Patrząc na te młode dziewczyny, można powiedzieć, że mamy właściwie wszystko, tylko brakuje doświadczenia. Stajemy na boisku naprzeciwko kobiet, które po kilkanaście lat już grają w siatkówkę, może nawet więcej, i to robi swoje. Jeżeli w secie jest wynik 22:22, wtedy już bardziej decyduje doświadczenie niż umiejętności. Ale my za to mamy młodzieńczy polot i to się w pewien sposób wyrównuje.\nOstatnie miejsce w tabeli, spora strata do pozostałych zespołów – ty już miałaś w karierze do czynienia z podobną sytuacją, bo w sezonie 2008/2009 Gedania Żukowo z tobą w składzie była do pewnego momentu outsiderem ligi. Można jakoś porównać obie drużyny i sytuacje?\n– Właśnie niedawno rozmawiałam na ten temat z Yaną Savochkiną, bo to był sezon, w którym razem grałyśmy w Żukowie. Wtedy byłyśmy w tak samo trudnej sytuacji, bo psychicznie jest bardzo ciężko, jeśli się przegrywa każdy kolejny mecz. Doszłyśmy z Yaną do wniosku, że pod względem sportowym byłyśmy w tym samym miejscu. Tam wyglądało to jednak nieco inaczej – tu w Bydgoszczy jest ogromna stabilność, klub jest bardzo profesjonalny. W Żukowie niby było podobnie, ale dużo rzeczy brakowało. Wtedy było też mniej młodych zawodniczek, bo tylko ja i Ola Pasznik, większość była tych starszych, które miały ciągnąć grę. Miałam mniejszy udział w meczach, bardziej dopingowałam koleżanki niż grałam. Byłyśmy bardzo blisko ze sobą w zespole, wspierałyśmy się na dobre i na złe. I w końcu ta praca wykonywana przez nas zaczęła przynosić efekty, w końcu to „zaskoczyło”. Jak wygrałyśmy pierwszy mecz, to uwierzyłyśmy w siebie, bo wiara zawsze podupada po tylu porażkach. Mam głęboką nadzieję, że przyjdzie czas na to, że i my zaczniemy zwyciężać.\nJesteś wyróżniającą się postacią zarówno w naszej drużynie, jak i w całej lidze, bo zajmujesz drugie miejsce w klasyfikacji najlepiej punktujących. Czujesz się podporą zespołu? Odczuwasz jakąś presję na sobie z tego powodu, że wiele zależy od twojej postawy?\n– Nie, żadnej presji nie odczuwam. Wiem, że czasami zawodzę i gdybym lepiej zagrała, więcej piłek skończyła, to mogłoby być zupełnie inaczej. W meczu z Muszyną chyba z osiem ataków „wyrzuciłam” w aut. Wychodząc na boisko, chcę się jak najlepiej zaprezentować i być jak najbardziej przydatna dla zespołu. Mam bardzo dużo możliwości do zdobywania punktów, gra opiera się na mnie i dostaję dużo piłek. I stąd się biorą te punkty, mam po prostu bardzo dużo okazji, żeby kończyć ataki. Cieszę się, że drużyna wraz z trenerem na mnie stawiają. Tak jak wcześniej powiedziałam, jestem wdzięczna, że ludzie, którzy mnie tutaj sprowadzili, zaufali mi. Przyszłam z pierwszej ligi, byłam niedoświadczona, wcześniejszej przygody z ekstraklasą nie liczę, bo miałam wtedy 17 lat i dopiero uczyłam się grać. Cieszę się, że mogę się dalej rozwijać.\nPierwszy mecz w 2014 roku zagracie w Pile. Przygotowujecie się w jakiś szczególny sposób do tego spotkania?\n– Przygotowania trwają, przerwę będziemy miały tylko na Nowy Rok, później wyjedziemy na małe zgrupowanie. Były święta, naładowałyśmy akumulatory i teraz możemy się skupić tylko na meczu z Piłą.\nOd końcówki stycznia do rozgrywek ligowych dołączą mecze w Pucharze Polski. Będziecie je traktować jako rehabilitację za nie najlepszą postawę w lidze?\n– Na pewno będziemy chciały jak najlepiej się pokazać w Pucharze, ale na razie o nim nie rozmawiajmy. Ważniejsza jest liga.\nJest jakiś moment, który szczególnie utkwił ci w pamięci w 2013 roku?\n– Niedawne święta Bożego Narodzenia, ponieważ po bardzo długim czasie zobaczyłam się z bratem i mogliśmy zjeść wspólnie wigilijną kolację. Na co dzień nie widujemy się, bo mieszka za granicą, także to był dla mnie naprawdę szczególny czas. A poza tym zapamiętałam moją przygodę z kadrą B – to był bardzo dobry okres dla mnie, poznałam wielu fajnych ludzi.\nNo właśnie, porozmawiajmy chwilę o kadrze. Jak z perspektywy kilku miesięcy ocenisz swoje występy w reprezentacji? Przełożyły się one na twoją dyspozycję na ligowych parkietach?\n– Myślę, że tak. Różnie mi szło na uniwersjadzie, ale dało mi to trochę pewności siebie, że jednak nie będę tą słabą zawodniczką z pierwszej ligi, tylko może stać mnie na coś więcej. Dodało mi to sporo wiary we własne umiejętności.\nZaskoczyło cię coś w lidze po paru latach nieobecności?\n– Raczej nie ma dla mnie nic zaskakującego. Nie śledziłam za bardzo, co się działo w ORLEN lidze, czasami tylko bywałam na meczach w Łodzi. Na pewno jest wyższy poziom niż był w I lidze. No i grają tutaj gwiazdy polskiej siatkówki. Fajnie jest się zmierzyć z takimi dziewczynami, przybić sobie piątkę i podpatrywać, jak one sobie radzą i dochodzą do tak wysokiej dyspozycji.\nCo sądzisz na temat zamknięcia ORLEN Ligi? To dobry pomysł?\n– Uważam, że tak. To otwiera drogę przed tymi młodymi dziewczynami i przed nami wszystkimi. Tutaj w Pałacu tworzymy bardzo fajny zespół, który ma duże perspektywy na przyszłe granie, ale potrzebujemy więcej czasu. A kiedy mamy dostać ten czas, jeśli po takich wynikach mogłaby mieć miejsce sytuacja, że nie znalazłybyśmy pracy w ORLEN Lidze. Uważam, że to byłoby dobre posunięcie, jakby liga była zamknięta.\nRozmawiacie między sobą na ten temat w drużynie, czy w ogóle o tym nie myślicie?\n– Nie, w ogóle o tym nie rozmawiamy. Skupiamy się na sobie, a nie na tym, co się dzieje dookoła albo w PZPS-ie.\nCzy możesz zaliczyć mijający 2013 rok do udanych?\n– Tak, uważam, że jest to dla mnie bardzo udany rok. W maju zakończyłam sezon w Aleksandrowie Łódzkim, mój zespół co prawda nie awansował do ekstraklasy, ale zajął drugie miejsce w lidze. To był w jakiś sposób sukces, tym bardziej że Chemik Police był głównym faworytem. A tu w Bydgoszczy pomimo tego, że nie ma tych zwycięstw, to uważam, że jest to niezła szkoła dla nas wszystkich. W bólach rodzą się sukcesy. Mam nadzieję, że ten sukces kiedyś przyjdzie.


GłosujeMY! - Bydgoski Budżet Obywatelski\nStart BBO2021 GłosujeMY!\nMiasto Bydgoszcz 05:38 BBO2021\nGłosujeMY! Reviewed by Miasto Bydgoszcz on 05:38 Rating: 5\nJohnny 13 grudnia 2020 21:54\nCzy ktoś zgłaszane pomysły weryfikował? Wyglądają często jak pisane "na kolanie", zawierają różnego rodzaju błędy. Ciężko było przebrnąć przez nie. Dlaczego nie ma opinii Rady Osiedla?


Archiwum Historii Mówionej - Elżbieta Skorupińska\n[Nazywam się] Elżbieta Skorupińska, warszawianka urodzona w 1937 roku. W czasie Powstania Warszawskiego byłam w Warszawie. Wywieziono nas właściwie dopiero w końcówce Powstania, bo byłam na Mokotowie, więc to dzielnica, która przedostatnia upadła. Najbardziej pamiętam pierwszy dzień, moment wybuchu, ze względów osobisto-rodzinnych. Miałam 1 września pójść do szkoły, mimo że już miałam siedem i pół roku. Ponieważ Niemcy przestrzegali bardzo roczników – Ordnung is Ordnung – więc nie mogłam pójść pół roku wcześniej. Już umiałam czytać, liczyć – wszystko wcześniej – tylko nie umiałam pisać, bo po prostu nikt mnie tego nie uczył. To wszystko sama: z jakichś alfabecików na tekturkach układałam słowa i z napisów na sklepach i szyldach się uczyłam przez dopytywanie. Byłam więc [1 sierpnia] na lekcji pisania, bo zdecydowano, że będę przyjęta do drugiej klasy, ale muszę się nauczyć pisać. Byłam na zupełnie innej ulicy, u emerytowanej nauczycielki, która mnie przez lipiec i sierpień miała przygotować do szkoły. Tata jeszcze nie wrócił z pracy, bo coś miał załatwiać. Mieliśmy w ajencji małą kawiarenkę na rogu Racławickiej i Puławskiej. Mama była w tejże kawiarence, a nasze mieszkanie na Dolnej było w tym momencie puste. Jeszcze babcia była z nami, w mieszkanku swoim, dla niej przez tatę kupionym czy wynajętym, nie pamiętam, na Puławskiej. Tak że każdy był gdzie indziej w krytycznej godzinie „W”.\nMyśmy z tą panią usłyszały strzały, więc zdziwienie. Strzały były nierzadką rzeczą w czasie okupacji, wobec tego w pierwszej chwili jeszcze nie, ale coś za dużo było strzałów, więc wybiegłyśmy na balkon. Ludzie biegali bardzo niespokojnie, uciekali z Puławskiej, ponieważ wzdłuż Puławskiej był ostrzał. Odcinek od Szustra, gdzieś na wysokości Narbutta i Madalińskiego [był ostrzeliwany] najbardziej. Zachowane do dziś stare budynki przedwojenne były zasiedlone przez Niemców, jakichś oficerów. Wysiedlono naszą ludność i tam była siedziba Niemców, straży wartowniczej czy coś takiego. W każdym razie stamtąd strzały padały wzdłuż Puławskiej, tak że luzie z ulicy uciekali w bok. Byłam na Wiktorskiej, ulica prostopadła do Puławskiej, dokładnie to pamiętam. Mama już pod kulami, jak tylko tata wrócił, przybiegła do nas, zostawiając wszystko. Byłyśmy parę dni jeszcze u tej pani, aż tata, drogami pewnie znanymi wszystkim z opowiadań, przez ogródki, przez działki, przez wykopy, między murami, podwórkami, okrężną drogą do nas się przedostał z Racławickiej. Przedtem ściągnął babcię na Racławicką, nas też tam przeprowadził. Już rodzina była w komplecie, tyle że nie w domu.\nJednym z ważniejszych momentów było przejście przez Puławską. Racławicka jest vis à vis Dolnej i trzeba było w poprzek Puławskiej przejść, żebyśmy się dostali do naszego mieszkania na Dolnej, a tak jak mówiłam, tam się odbywał już bardziej zorganizowany ostrzał. Było tylko pół barykady wybudowanej, jeszcze niecała. Pamiętam przebieganie właśnie w tym momencie, na wysokości Dolnej. Też tak typowo, że dwie, trzy osoby przebiegały, przerwa, żeby strzały padły, i potem znowu się biegło. Dokładnie to wtedy zrozumiałam i pamiętam. Pamiętam też spotkanie dwóch żołnierzy AK patrolujących Dolną, pustą zupełnie zresztą, którzy szli od dołu, vis à vis nas. Przestraszyłam się, bo jeden był z karabinem, miał panterkę na sobie. Jak to dziecko: nie wiedziałam, kto to jest, bo nie od razu zauważyłam, [że] mieli opaski biało-czerwone na rękach.\nNa początku Dolnej. Dolna prowadzi od Puławskiej w dół i myśmy schodzili z góry, bo mieszkaliśmy na [Dolnej] 15A. Właśnie w górnej części ulicy Dolnej było to spotkanie. Oni legitymowali po prostu i przepuszczali tylko mieszkańców, żeby jakoś uporządkować sytuację.\nDoszliśmy do domu. Jakiś czas był w zasadzie spokój na Mokotowie, bo był cały opanowany przez powstańców. Życie toczyło się różnie: w mieszkaniach, w piwnicach. Były naloty.\nByły pewne zapasy, bo byliśmy przygotowani na dalszy ciąg wojny, takiej czy innej. Były zapasy przede wszystkim sucharów, troszkę puszek, były normalne gospodarskie zapasy: ziemniaki, trochę warzyw i kapusty kiszonej w beczkach; to jest rzecz, która się dobrze przechowuje i jest przydatna w krytycznych sytuacjach. Dłuższy czas chyba była woda, nie umiem tego powiedzieć. Jak długo, to pewnie [jest] w dokumentach. Nasz dom był prawie ostatni na Dolnej w stronę Chełmskiej. Za nami były działki, więc też były źródłem żywności w pierwszym okresie, dopóki nie zostały opustoszone ze wszystkiego. Po jakimś czasie nosiło się pieczywo, powstały widocznie piekarnie. Wiem, że z naszego domu chodziły grupki – dwie, trzy osoby, czasem mama, czasem tata w tych grupkach – na Puławską po pieczywo. Całymi workami się przynosiło, dla całego domu. W ogóle była dosyć duża solidarność międzyludzka wewnątrz domów poszczególnych czy czasem nawet sąsiednich. Wszystko jakoś troszkę się organizowało. Pamiętam to jako wspieranie się wzajemne i zdecydowaną solidarność, tak jak to w naszym kraju jest: w krytycznej sytuacji jesteśmy solidarni.\nChodzenie do piekarni jeszcze z jedną rzeczą miało związek, której potem sama doświadczyłam. Nie umiem podać numeru, nie miałam teraz możliwości, bo chciałam się tam przejechać, popatrzeć na numery, coś sobie bardziej sprecyzować topograficznie. W każdym razie schodząc z góry, z Puławskiej, po lewej, czyli północnej stronie Dolnej – myśmy mieszkali po prawej niżej – był w ogrodzie w głębi chyba zakład dla psychicznie chorych czy coś takiego. Po jakimś czasie, na początku na pewno nie, dostał się w ręce Niemców, tak że wzdłuż Dolnej już nie można było chodzić, chodziło się poza Dolną, za domami, ale były prześwity, które trzeba było przebiegać. Wiem, że zawsze wspominali, że tam czy kogoś raniono, czy coś niebezpiecznego [było]. Potem, już w momencie jak się ewakuowaliśmy z Dolnej, też musieliśmy tam przejść. Pamiętam przebieganie – to już była końcówka września – pod ostrzałem z tego zakładu. Nie umiem go nazwać, ale na pewno to jest do odtworzenia. Wiem, że się mówiło, że to jest dla psychicznie chorych. Atmosfera była, wiadomo, dosyć wojenna. Modlitwy, pieśni w piwnicy.\nTo cały czas trwało?\nTrwało cały czas. Różańce, modlitwy, litanie – to pamiętam. Była kapliczka na naszym podwórku. To zresztą było dosyć powszechne w Warszawie – w czasie okupacji również – kapliczki podwórkowe, przy których odbywały się nabożeństwa majowe, czerwcowe. Po prostu sąsiedzi się zbierali: dzieci, kobiety, nie tylko, mężczyźni też i nabożeństwa sobie organizowali prywatnie. Oczywiście w czasie Powstania to się nadal odbywało, jeśli można było wyjść poza budynek, a dość długo na naszym Mokotowie można było.\nPóźniej sytuacja była coraz groźniejsza. Czekało się oczywiście na wejście armii polsko-radzieckiej i nie mogliśmy się tego doczekać. To pamiętam z rozmów: „No i znowu stoją. I znowu przestali strzelać”. Tak że też rozumiałam, mimo swojego wieku, o co chodzi, że się na nich czeka.\nPani przebywała na Mokotowie z całą swoją rodziną?\nTak, z mamą, tatą (rodzeństwa nie miałam) z babcią i jeszcze pieskiem babci.\nCzy pamięta pani, czy próbowała się jakoś porozumiewać z innymi osobami? Jak wyglądał komunikacja?\nNa ten temat nie mogę nic powiedzieć. Wiem, że musiały być jakoś przekazywane informacje, chociażby o tej piekarni na Puławskiej. To już tak drogą dedukcji.\nW późniejszym etapie zaczęło przybywać do naszego domu, do naszej piwnicy, coraz więcej ludzi, bo po prostu w miarę tracenia przez powstańców Dolnego Mokotowa, Czerniakowa, ludzie się ewakuowali i gęstniało w naszych piwnicach.\nIle mogło być ludzi?\nOj, było bardzo dużo, już pod koniec było wręcz tłoczno. Byli nawet i ranni. Pamiętam chłopca poparzonego bardzo, wyjącego wręcz z bólu. Zapamiętałam to po prostu, bo było to dla mnie emocjonalnie mocne wydarzenie. Pytałam, co się stało, a mama mówiła, że to oparzenie i że to jest największy ból. Doświadczyłem już [tego] pewnie, więc wiedziałam.\nAtmosfera też robiła się coraz bardziej groźna i niebezpieczna. Narastał strach. W naszym mieszkaniu, w końcówce było stanowisko, chyba artyleryjskie, w każdym razie powstańcze, ponieważ nasz dom był, tak jak powiedziałam, ostatni na Dolnej po prawej stronie. Dalej były działki i szosa wilanowska czy późniejsza ulica Piaseczyńska. Mówiło się, że to jest szosa wilanowska, [to] znaczy coś, co prowadzi w stronę Wilanowa, to musi być albo Sobieskiego, albo Piaseczyńska. Nie wiem, czy teraz nadal istnieje pod tą nazwą. Był dość długi okres taki, pamiętam, że nie mogliśmy już być w mieszkaniu i w ogóle na tę stronę domu się nie wychodziło, że za szosą wilanowską stali już Niemcy i stamtąd strzelali. [To było] pierwsze piętro, mieliśmy okno na jedną stronę, balkon na drugą, czyli na samym rogu, akurat wycelowanym w stronę szosy wilanowskiej. […] To było wygodne miejsce dla powstańców. Pamiętam worki z piaskiem na naszych parapetach. Myśmy nie mogli wchodzić już do mieszkania. [To było] na początku widocznie, bo musiałam zobaczyć worki, skoro je pamiętam, i jakiś karabin maszynowy czy coś stał już. To też pamiętam, widziałam. Dzięki temu straciliśmy mieszkanie, ponieważ później trafiono pociskiem w nasz narożnik, były wywalone dwie ściany i wypalone całe mieszkanie.\nJak żeśmy wróciły, było ponad nasze możliwości, żeby to odbudować, odtworzyć i tam zamieszkać. Dlatego dobre mieszkanie (bo jak na warunki ówczesne, było z wygodami, bo i gaz był, i łazienka, wyposażenie pełne właściwie) nie było już do użytku. Tak że do dzisiaj praktycznie moje mieszkanie jest skutkiem tych wydarzeń, bo już nigdy do takiego standardu nie mogłam dojść, dopiero teraz dzięki postępowi, ale za to mam małe mieszkanie.\nCzy w zaawansowanym etapie Powstania przemieszczała się pani w jakiś sposób po mieście?\nTak, właśnie chce powiedzieć. W miarę jak Niemcy zaczęli zagrażać nadejściem od południowej strony, wszyscy starali się pozostać na terenach powstańczych, polskich, wobec tego uciekali od tej linii. Pamiętam przejście z całą olbrzymią gromadą, właśnie wtedy, w górę Dolnej, pod ostrzałem z północnej strony Dolnej, z zakładu, o którym wspominałam. To był dość duży gmach w głębi ogrodu i stamtąd strzelali. Przemieściliśmy się na Puławską. Na rogu Olkuskiej (chyba tak ta ulica się nazywała) następna w stronę południową za Racławicką, był jakiś budynek. Pamiętam betonowe jakby schrony, niedokończone, nieotynkowane jeszcze, ale dość duże. Tam, jako w niby bezpieczniejsze miejsce, zeszło się bardzo dużo ludzi z różnych stron. Jakiś czas tam byliśmy, nie umiem powiedzieć: dzień czy trzy, czy pół, w każdym razie było bardzo tłoczno i bardzo trudno.\nNasze drugie mieszkanie, to w którym babcia mieszkała, było na Puławskiej 58, między Wiktorską a Odolańską, bliżej Szustra, obecna Dąbrowskiego. Do dziś odruchowo mówię ulica Szustra zamiast Dąbrowskiego, bo jako taką ją znałam jeszcze po wojnie. Powiedzmy, [że bliżej] Szustra było mieszkanko babci, to był pokój z kuchnią bez przedpokoju, z ubogimi wygodami. Uciekając dalej, uciekliśmy do piwnicy tego domu. Tylko to była już mała piwnica, mały dom. Jakaś grupa ludzi z naszego starego domu, z Dolnej, razem z nami tam się przemieściła, mając jeszcze jakiś cel, jakąś szansę. Stamtąd już nas Niemcy ewakuowali. Mama mówiła, że to był 27 września. Mnie się to wydawało trochę wątpliwe, ale konfrontowałam to z Kirchmayerem i jest możliwe, że to był 27, może 26 września, dlatego że ostatni szaniec powstańczy na Mokotowie był do 27 września, właśnie troszkę sięgający na południe od ulicy Szustra, na Puławskiej. Tak że możliwe, że nasz dom był właśnie w tym miejscu i że to był już 27 września. Stamtąd do Pruszkowa, oczywiście na piechotę.\nJak pani pamięta Warszawę, kiedy pani już wychodziła?\nŁuna, pamiętam. Sama Warszawa w czasie wychodzenia to było dość dużo zburzonych, wypalonych domów. Niektóre ulice puste, oczywiście w sensie, że niezamieszkałe. Tłum zwarty (bo to już były chyba ostateczne dni ewakuacji) idący wzdłuż z tobołkami, co każdy mógł ze sobą wziąć, niewiele. Pamiętam, że babcia niosła worek z ziołami jako skarb. Tata się denerwował (to była mama taty), że niepotrzebne rzeczy nosi, ale ona to uważała za swoją apteczkę, która może uratować świat i może miała jakąś rację. W każdym razie w tym tłumie [szliśmy] do Pruszkowa. Pamiętam moment spojrzenia na Warszawę i łunę, bo już się dużo paliło.\nWiem, że 1 października to były imieniny taty. Byliśmy już w Pruszkowie, ale przez jeden dzień chyba nie przeszliśmy tego odcinka. Może tak, nie umiem tego powiedzieć. Na wejściu do obozu w Pruszkowie był podział: mężczyźni, kobiety, dorośli, samotni, z dziećmi, starcy i chorzy. Tata został zabrany do obozu koncentracyjnego Neuengamme, gdzie zginął. Według oficjalnego dokumentu zmarł już praktycznie pod koniec wojny. Według dokumentu, który dostałam z Bad Arolsen (w Bad Arolsen jest centrum międzynarodowego PCK, który później udzielał informacji na temat ludzi ewakuowanych czy uwięzionych), to było 13 stycznia 1945 roku. Natomiast od dwóch kolegów taty, którzy wrócili – przywieźli zresztą pasek i papierośnicę tatusia jako pamiątki dla nas – to był 12 stycznia. Podobno był taki zwyczaj w tym obozie – może to jest ciekawostka – że zgonów nie zgłaszano na wieczornym apelu, dzięki czemu jeszcze porcja żywnościowa była na drugi dzień dla zmarłego. Tak że tata umarł 12, ale oficjalnie 13 stycznia 1945 roku.\nA my z mamą, babcią – piesek się gdzieś zagubił wcześniej – byłyśmy parę ładnych dni w Pruszkowie. To były budynki (nie wiem, czy wszyscy tak byli, ale my [tak] trafiłyśmy) remizy, stacji naprawczej wagonów kolejowych, depo to się chyba nazywa. To były wielkie hale z kanałami do naprawy wagonów. Tłok nieprawdopodobny: tłum, brud, gwar. Różne rzeczy tam można było [zobaczyć]. Niektórzy w tych kanałach na dole, niektórzy się lokowali na fragmentach wyższych czy pod ścianami. Wszystko z tobołkami, chorzy, ranni, wymiotujący, z biegunką. Tyfus zaczął panować. Naprawdę straszne tam były warunki. Niemcy, bojąc się zapewne zarazy, intensyfikowali wywożenie ludności. Mama dość długo zwlekała, bo jeszcze miała nadzieję (przez PCK był jakiś kontakt listowny z tatą przez parę dni), że może się jeszcze cud jakiś stanie i się połączymy wszyscy, ale w końcu zgłosiła się ze mną i z babcią do transportu. Wywieziono nas w towarowych wagonach. Pogoda była piękna, ciepło było cały czas.\nStrasznie dużo ludzi w wagonie. Parę scenek pamiętam śmiesznych i dziwnych. Tłok był duży. Ludzie czasami z zewnątrz, kiedy pociąg zwalniał czy stał w pobliżu jakiejś miejscowości, wrzucali żywność, jakieś rzeczy. Dlaczego to zapamiętałam? Bo zapamiętałam pomidor, który uderzył w twarz jakiegoś starszego pana i się tam rozbił. Jako dziecko mnie to rozśmieszyło, tak że wiem, że takie rzeczy były. Pytałam, dlaczego rzucili pomidorem, bo to raczej był zawsze symbol negatywny. Mama mi wyjaśniła, że to przez żywność. Ludzie łapali te różne rzeczy. Pamiętam, przepraszam, siusianie przez dziurkę w podłodze wagonu wydłubaną czy po sęku, bo kilka dni żeśmy jechali, nie wiem czy nie z tydzień. Bardzo to pamiętam, dlatego że bardzo mnie to krępowało i przeżyłam okropnie, mimo że miałam tylko [siedem] lat. Chłopcy mieli łatwiej, kobiety zasłaniały się wzajemnie, ale tak to się niestety odbywało, bo wychodzić nie można było, nawet wtedy, kiedy pociąg stał.\nWywieziono nas do Wolbromia. Bardzo pamiętam przywiezienie do Wolbromia, bo to było zupełnie jak targ niewolników. Już było pod wieczór, zmierzch. Nas na rynku zgromadzono i ludność, mieszkańcy Wolbromia, mieli nas zabrać do domu niemieckim rozkazem. Wyglądaliśmy raczej dramatycznie po Powstaniu, po pędzeniu przez Warszawę, po Pruszkowie i po podróży w wagonie towarowym. Stanowiliśmy raczej obraz nędzy i rozpaczy, i brudu – dramat. Chodzili ludzie, patrzyli po oczach, po twarzach, wybierając jakieś inteligentniejsze twarze (tak przynajmniej pan, do którego trafiliśmy, nam to potem mówił), bojąc się, bo w sumie nie wiedząc, czy jakiegoś złodzieja nie biorą do domu. No i nas z mamą wziął, taki układ rodzinny: dwie kobiety i dziecko, to wzbudziło jego zaufanie. To było małżeństwo z dwojgiem dzieci. Ta pani była w końcówce ciąży, on pracował w ratuszu, [tak] to się nazywało, czyli w zarządzie miejskim. Mama się tam nawet bardzo przydała. Tam jakiś czas byłyśmy, z dziesięć dni, dwa tygodnie może. Ta pani właśnie urodziła w tym czasie, więc mama się zajęła jej domem, gospodarstwem i małymi dziećmi w domu.\nZ moich wspomnień, to bardzo zapamiętałam gorącą kąpiel. Po drugie – dziwne i śmieszne – tapety w pęki czerwonych róż. Nigdy w życiu nie widziałam tapet, nie wiem, nie było to w Warszawie powszechne, przynajmniej ja się z tym nie zetknęłam, więc to było dla mnie dziwne i [zostało] zapamiętane dzięki temu. [Pamiętam] świeżą pościel, pierzynę, z którą się też pierwszy raz zetknęłam, bo kołdry raczej używaliśmy albo koca, a tu była pierzyna i pachnąca pościel, i kąpiel. To był naprawdę prawie że raj, jakieś rozluźnienie wreszcie, bo mimo wszystko, mimo że byłam dzieckiem, to pewnie były chwile lżejszego traktowania sytuacji, ale w zasadzie było się w dużym napięciu.\nW pewnym momencie znów przyszedł rozkaz, że warszawiacy mają się [stawić ponownie] na rynku. Wtedy ten pan – jeszcze ta pani nie wróciła chyba ze szpitala – zaczął biegać, szaleć w ratuszu. Pracując [tam], liczył, że załatwi zwolnienie dla nas. Babcia już wcześniej się zorientowała, że niedaleko ma jakąś dalszą rodzinę i ten pan jakoś ją odtransportował do rodziny, tak że babci już z nami nie było. Nie mieli ewidencji nas wszystkich, bo to było pędzenie w wagonach, ale nie mogli też ci [państwo] nas zatrzymać. To byłoby na równi pewnie z przechowywaniem Żydów w Warszawie. W każdym razie spróbował załatwić, żebyśmy zostały u nich w domu, ale nie udało się, więc musiałyśmy z powrotem na rynek. Wtedy chłopi z okolicznych wsi przyjeżdżali furmankami, na rozkaz niemiecki nas zabierali. Myśmy trafiły do dość bogatych gospodarzy, [wieś] nazywała się Sułoszowa.\nTam już wspomnienia różne, niekoniecznie najlepsze, bo przede wszystkim mama była bardzo wykorzystywana. Mama była krawcową z zawodu. Tam normalnie musiała pracować na równi ze wszystkimi w polu. Taka była zasada: za mieszkanie nasze życie. Trzeba było. Ale jeszcze wieczorami i nocami całą rodzinę tych państwa obszywała, jak się dowiedzieli, że mama szyje, tak że miała tam ciężkie życie. Ja za to miałam szkołę, już zaczęłam o dziwo. Był jakiś nauczyciel z Warszawy, który w ten sposób zarabiał na życie: za jajka, masło, żywność, uczył wiejskie dzieci. Zebrał je w dwie, trzy grupki wiekowe i byłam z tymi dziećmi. Akurat nasi gospodarze – jak mówiłam, byli jednymi z najbogatszych – dali swoją jedną izbę na szkołę. Mama za mnie sprzątała tą izbę, żebym się mogła uczyć. Może za chwilę wrócę jeszcze do tej szkoły.\nZapamiętałam różne wiejskie rzeczy, z którymi się nie zetknęłam, na przykład choinkę wiszącą, u sufitu zawieszoną. U nas się stawiało na podłodze. Tam była wisząca, więc dla mnie dziwna, ale ładna. Była tam córka, pół roku starsza ode mnie, więc razem się uczyłyśmy w jednej grupce. Mocno rywalizowała ze mną, a dla dzieci wiejskich byłam, w cudzysłowie, geniuszem, że tak powiem, bo prawie że zaczynali nauki, a ja, tak jak mówiłam, już liczyłam, czytałam. Ona była bardzo zawistna. Zapamiętałam sytuację, że nauczyciel mi [dał], nie wiem skąd, na Gwiazdkę Mikołaja cukrowego czy czekoladowego, już tego nie pamiętam, ale że to była jakaś słodkość i Mikołaj, to było szalenie, pamiętam, miłe przeżycie dla mnie i cenne, a ona zrobiła o to taką straszną awanturę, że nie dostała, że mama mi kazała oddać jej to. Nie mogłam tego darować mamie. Jak mi mogła kazać oddać? Ale to już takie międzyludzkie…\nJak później potoczyły się losy?\nNie pamiętam zupełnie momentu przejścia frontu. Chyba musiał trochę bokiem i szybko się przemieścić. W każdym razie już zaczynali ludzie jechać do Warszawy.\nJuż 1945. Myśmy późno dosyć wróciły. Mama po prostu nie należała do nadmiernie odważnych osób i bała się tego powrotu – co tu zastanie, jak będzie żyła, nic nie wiedząc przecież o żadnej rodzinie i o tacie. Wróciłyśmy dopiero 10 marca. To też była podróż! Już osobowymi wagonamiwsadzano mnie przez okno, mama się wbijała na siłę. Znów – śmieszne to jest – wspomnienie o siusianiu, bo przez okno się siusiało, nie było mowy się przecisnąć, bo w przedziale było kilkanaście osób, na stojąco jak śledzie. Jechało się niestety z postojami i chyba więcej niż dobę. Pamiętam jeszcze przejście, bo pociągi dojeżdżały tylko do Dworca Zachodniego. To [był] 10 marca, już niektóre ulice były częściowo odkopane z gruzu, ale większość przejść to były jednak po prostu góry i doliny, ścieżki między gruzami przez nierówny bardzo, zagruzowany teren. Na piechotę oczywiście, tak że też wrażenie dosyć duże było dla mnie.\nDom na Dolnej stał w całości, tylko tak jak powiedziałam, nasz narożnik był wywalony. Nawet dozorczyni zabiła deskami nasze mieszkanie, trzymając dla nas, bo tak postępowali sąsiedzi, że zabezpieczali mieszkania dla mieszkańców, ale na razie nie można było tam w ogóle być. Natomiast ocalało mieszkanie babci na Puławskiej, tylko szyby były wybite. Szklarze mieli wtedy raczej dużo roboty. Najpierw [zasłoniliśmy] jakimiś papierami, bo było jeszcze chłodno. Mieszkanie [było] opustoszone, okradzione, mnóstwo papierów, jakieś śmieci. Jakieś żelazne łóżko stało, nie babci, bo babcia miała inne, pamiętam. Może to było dla gości czy dla kogoś, dodatkowe. Z nami wróciła jeszcze pani z tej samej wsi, z bardzo małym dzieckiem – to też właściwie przyczynek do tego, jak się żyło po Powstaniu. Jechała do rodziny, do Koła, ale pośrednio też liczyła, że może kogoś z rodziny dalszej spotka w Warszawie. Przyjechała razem z nami, więc z nami w mieszkaniu na Puławskiej się zatrzymała. Nikogo nie znalazła, nawiązała jakiś kontakt z Kołem, w każdym razie tam potem pojechała. Więc myśmy we cztery, bo to była też dziewczynka mała, w tym mieszkaniu się zatrzymały, licząc, że może tata wróci, że się może Dolną, mieszkanie jakoś odzyska. Tam były, tak jak mówiłam, lepsze warunki. Niestety nie. W pewnym momencie dozorczyni przyszła, że nie może [dłużej blokować tego mieszkania]. Ludzie nie mieli gdzie mieszkać, przychodzili. [Były] zniszczone domy i po kilka rodzin w jednym mieszkaniu, więc trzymać puste to natychmiast znajdowali się tacy, którzy chcieli sobie zamurować ten narożnik, podłogi jakieś, prowizoryczne choćby położyć, bo wszystko było wypalone, i tam zamieszkać. [Powiedziała, że] już dłużej nie może tego trzymać, żeby mama się zdecydowała, ale mama nie czuła się na siłach. [Nie miała] ani środków, ani możliwości technicznych, ani siły, żeby to zrobić sama. Zrezygnowała z naszego mieszkania na Dolnej. Zostałyśmy już na wiele, wiele lat w tym pokoju z kuchnią w amfiladzie, bez wygód, z toaletą dosłownie pod oknem na podwórku. Do sześćdziesiątych lat tam mieszkałam, aż poszerzano Puławską i wtedy, w ramach poszerzania dostałyśmy małe mieszkanko na Grochowie, w którym mieszkam do dziś.\nPotem z nami zamieszkało jeszcze wiele osób. Wróciła jakaś koleżanka z pracy mojego taty, którą mama też znała, miała dom zburzony, więc gdzie mieszkać? No to została. Później wrócił jej mąż, później wrócił ich syn z wojny. Ona rozeszła się w końcu z mężem, bo troszkę pił, gdzieś się wyprowadziła, syn się ożenił. Słowem, kłębiło się w tym mieszkaniu mnóstwo ludzi. Bo tak to było wtedy, że mieszkały po dwie, trzy rodziny w jednym mieszkaniu. Długo tak było.\nJak szybko Warszawa się zorganizowała od nowa?\nWarszawa szybko, jak to warszawiacy. Już wtedy, kiedy wróciłyśmy, to te ulice, które były odkopane, już żyły.\nOd razu poszłam. 10 marca wróciłyśmy, w kwietniu zaczęłam naukę. Zresztą ciekawa sprawa: odwrotnie niż wszyscy, zarobiłam na tej całej wojnie i okupacji, bo miałam siedem i pół roku, miałam we wrześniu iść do drugiej klasy, tymczasem nie poszłam, bo Powstanie wybuchło w sierpniu. Na wsi nauczyciel dał mi tylko karteczkę: „Ukończyła [drugą] klasę z wynikiem bardzo dobrym”. Tak po prostu, pewnie bez większego zastanowienia. Poszłam do szkoły na wstępną ocenę. Mama mnie chciała do drugiej klasy oczywiście, bo to przecież ciągle był ten sam rok szkolny, ale zrobiłam awanturę, że ukończyłam drugą klasę. Pamiętam to dokładnie: „Jak to? Jak ukończyłam, dlaczego mam iść do drugiej?”. Trudno było, żebym siedziała w domu kwiecień, maj, czerwiec, trzy miesiące. Wobec tego nauczycielka mnie przepytała i zadecydowała, żebym poszła do trzeciej klasy, najwyżej nie zdam. Zostanę, powtórzę w przyszłym roku trzecią klasę. To była najgorsza moja cenzura w życiu, ale zdałam. Zawzięłam się i zdałam. Tak że na roku Powstania i wojny, zamiast stracić jak wszyscy, zarobiłam dwa lata. Miałam szesnaście lat w efekcie, jak zdawałam maturę. Ale to już przypadkowa historia. Tak że już w kwietniu poszłam do szkoły, szkoły funkcjonowały.\nJak wyglądało życie codzienne po Powstaniu, jak panie wróciły do miasta?\nJeszcze jakiś czas nie było wody, pamiętam kolejki po wodę, z wiadrami, z pojemnikami. Sklepiki już jakieś były.\nLudzie wcześniej już w Warszawie byli, już w styczniu. Najpierw chyba nie było pracy. Tata był introligatorem z zawodu, pracował w „Społem” na Racławickiej chyba przed Powstaniem. Mama tam po prostu znała kogoś czy zwróciła się do instytucji „Społem” i tam dostała najpierw sezonową pracę przy nasiennictwie, pakowaniu nasion czy coś takiego. Później jeden z braci taty dopomógł mamie w kupieniu, w wymianie właściwie, resztki maszyny, którą tata miał na Puławskiej.\nTo była w ogóle dziwna sprawa, nie wiem, co to było. Tata był introligatorem i w mieszkaniu na Puławskiej, które było dla babci kupione i babcia mieszkała, stały trzy maszyny: do krojenia papieru, do zszywania książek. Tylko szkielety, powymontowywane części. Jakby jakiś warsztat. Mama mówiła, że to tata miał warsztat. Nie mogę sobie wyobrazić, żeby w czasie okupacji Niemcy pozwolili mieć warsztat. Może w ramach „Społem” dostał na to pozwolenie, bo tam pracował w introligatorni, oprawiał książki. Czy tam była jakaś oddzielna działalność, zupełnie nie wiem. Nie pasuje mi też sprawa z babcią. Mama mówiła, że nic takiego nie było, ale niemożliwe, żeby babcia była osobą wtajemniczoną. Troszkę to mało prawdopodobne, bo babcia dosyć dużo lubiła mówić, więc chyba to też niemożliwe, ale na jakiejś zasadzie to musiało funkcjonować. Tak że rozdział ewentualnej działalności taty w tym miejscu stoi pod znakiem zapytania. W każdym razie maszyny tam były. Mama mówiła, że jeszcze była jakaś mniejsza, to oczywiście jej już nie było. Z takiej wielkiej do krojenia papieru były wymontowane noże, części jakieś, które się dały wymontować, został sam szkielet, na złom praktycznie. Jakaś do zszywania jedna była, niekompletna i stryj wymienił ją dla mamy na maszynę do szycia. To wartościowo było nieproporcjonalne, ale dla mamy to było narzędzie pracy, więc bardzo ważna rzecz. Mama zaczęła trochę szyć, po prostu prywatnie i [miała] sezonową pracę w nasiennictwie, przy pakowaniu nasion. W okresach poza sezonami więcej szyła. W zasadzie nie było nawet, jak na tamte warunki, tak źle. Tylko że jak byłam na pierwszym roku studiów, mama miała zakrzep żył centralnych siatkówki, straciła zupełnie jedno oko, zagrożone było drugie, miała wtórną jaskrę. Musiała skończyć ze swoim zawodem, nie wolno jej było żadnych precyzyjnych prac wykonywać, zresztą nie była w stanie.\nTak że zawsze mówię, że Pan Bóg wie, co robi naprzód wiele lat. Człowiek nie jest w stanie tego przewidzieć. Gdybym nie „zarobiła” dwóch lat szkoły, co zawsze uważałam za krzywdę dla mnie, że dzieciństwa nie miałam, bo okupacja, bo wojna, młodości też nie miałam, bo szybko [weszłam] w dorosłe życie, to pewnie bym nie mogła skończyć studiów. Byłoby chyba niemożliwe, ponieważ byłabym wtedy w dziewiątej czy dziesiątej klasie ogólnokształcącego gimnazjum Żmichowskiej, bo takie były ambicje mamy, żebym studia kończyła. Trzeba by było pewnie przejść do jakiejś zawodówki i do pracy albo do wieczorówki. Nawet nie, bo za komuny nie wolno było pracować w tym wieku. Tak że nie wiadomo, jak by się nasze losy potoczyły, a że byłam na studiach, miałam jakieś stypendium. Mama zwykłe, proste prace tylko mogła podejmować, ale jakoś przewegetowałyśmy dalsze lata. Jak gdyby Pan Bóg przewidział wcześniej, że mi te dwa lata się przydadzą. Ale to już moja filozofia, bo w to wierzę po prostu.\nJak pani odebrała nowy ustrój?\nByłam wychowana [patriotycznie tak, że] tata był trochę lewicujący (był działaczem związków zawodowych przed wojną), ale nie tak bardzo i na pewno nie w stronę komunizmu. Miał pięciu braci [w Warszawie], każdy miał inne poglądy, tak że był jeden z przekonaniem komunistycznym zdecydowanym, kapucyn też był, piłsudczyk, pełna gama. Jak się spotkali, to zaczynało się od awantury politycznej na rodzinnych spotkaniach, to pamiętam, dopiero później kieliszek godził braci i dalej można było świętować imieniny czy coś. Tak że różne były poglądy. Taty nie były tak skrajne, ale były trochę lewicujące. Natomiast większość rodziny [była] zdecydowanie powiedzmy: propiłsudczykowska. Najstarszy brat, dominujący w rodzinie, też. Od początku miałam to naświetlane, w czasie okupacji słuchało się radia na nasłuchu i interpretacje na temat komunizmu i bolszewizmu były jednoznaczne. Tak że jak gdyby nasiąkłam już tym, już wiedziałam, ustawiona byłam na takie myślenie.\nPamiętam taką rzecz (nie wiem, na ile może to mieć znaczenie), brat taty po wojnie już mówił, tak że wiadomość jest pewna, już ją z pełną świadomością dorosłości odebrałam. Z tym, że nie znam szczegółów, przybliżone nazwisko pamiętam, ale nie chce nikogo obwiniać i mówić. Tata w ramach związków zawodowych miał jakieś funkcje. Były podobno dwa rejony związków w Polsce, jak mi mama tłumaczyła, północny i południowy. [Tata] nawet był delegatem na jakiś zjazd w Katowicach. Był w pewnym momencie skarbnikiem polskiego okręgu północnego. I tam, jak mi stryj powiedział później, po wielu latach, nakrył jakąś malwersację swojego poprzednika. Później w radio usłyszał, że on jest z Wandą Jakubowską w Moskwie i ma szansę wejść do rządu czy wszedł? I taty zdanie: „No to ja się będę miał z pyszna, jak oni tu wejdą”.\nTak że raczej moje nastawienie było jednoznaczne. Poza tym stanie cały czas wojska radzieckiego po prawej stronie Wisły – dla warszawiaków to było niesamowite i straszne, każdy to interpretował jednoznacznie: że czekają na nasze wykończenie się, wykrwawienie. Jeśli ktoś był w Warszawie w czasie Powstania, to nie mógł mieć chyba innego nastawienia, dlatego że ich stanie tam było jawną demonstracją stosunku do Polski. Poza tym, tak jak mówię, w rodzinie miałam raczej dominujące nastawienie prozachodnie. Czekało się ciągle przecież na Andersa na białym koniu, który miał nas uratować.\nMiałam dosyć wcześnie osobiste doświadczenia, już po wojnie. Przede wszystkim nasza rodzina była rodziną katolicką, mimo że tata różnie. Bywał w kościele, ale: bywał. Ślub mieli oczywiście kościelny, taki był obyczaj, ale różnie było do końca z przekonaniami. Natomiast mama [była] bardzo wierząca i tak mnie wychowała od początku. Tak że miałam nawet dylemat w momencie, jak powstawało ZMP. Byłam już u Żmichowskiej. Mama mi nie pozwoliła pójść do czerwonego harcerstwa, a ja jako dziecko oczywiście chciałam być w jakiejś gromadzie. Byłam jedynaczką, urodziłam się dwa lata przed wojną, rodzice nie planowali w tym okresie dzieci i tak zostałam. Potem już taty nie było. Wobec tego ciągnęło mnie do dzieci, do rówieśników, ale mama mi kategorycznie nie pozwoliła. Niby rozumiałam, chociaż nie do końca. Radabym, żeby było inaczej. Jak u Żmichowskiej ogłoszono, że tworzy się ZMP – [to było] w mojej ósmej klasie – bardzo się zapaliłam. Pamiętam, [że] z koleżanką, która była o rok starsza ode mnie, nie mogłyśmy być przyjęte, bo nie miałyśmy jeszcze czternastu lat. Dwanaście miałam, jak poszłam do Żmichowskiej. Może to było w dziewiątej klasie, nie umiem powiedzieć. Możliwe, bo jeszcze w ósmej była religia, czyli 1949 na 1950 rok. W dziewiątej klasie już nie było i wtedy chyba się ZMP tworzyło. Nie miałyśmy jeszcze czternastu lat, więc nie mogłyśmy być członkami. Strasznie to przeżyłam, że nie mogę, ale nas przyjęto jako honorowych czy warunkowych członków, więc byłam bardzo zadowolona, że jestem przyjęta do gromady. Ale mój zachwyt trwał niecałe dwa lata. Po dziesiątej klasie byłam na obozie dla wyróżniających się zachowaniem, najlepszych uczennic. Nawet zapaliłam się w tym ZMP, piękna działalność prospołeczna, więc mi się to podobało. W Zakopanem z całego gimnazjum, z różnych klas były dziewczyny. To było żeńskie gimnazjum, teraz już chyba [tak] nie bywa. Była taka sytuacja zaraz pierwszej niedzieli. To było spontaniczne w naszym społeczeństwie, że większość była wierzącymi katolikami, praktykującymi. Myśmy poszły zobaczyć, o której jest msza w niedzielę. W Kościelisku konkretnie byłyśmy. Okazało się, że o siódmej rano i o dziewiątej czy dziesiątej. Na apelu wieczornym nam podawano plan działania, plan funkcjonowania obozu na następny dzień. Po śniadaniu miał być czas wolny, czyli akurat mogłyśmy pójść na dziewiątą do kościoła i tak żeśmy sobie zaplanowały. Po co zrywać się na siódmą rano? Pójdziemy na dziewiątą, jest czas wolny. A to było perfidne i celowe. Na apelu porannym nam ogłoszono, że po śniadaniu jest obowiązkowy spacer i czytanie jakiejś lektury. Było po deszczu, mokra trawa, na jakichś zardzewiałych szynach siedziała grupka, która poszła i coś tam czytała, i szybko wróciły. Natomiast jak ogłoszono to, to tylko szumek poszedł i większość olbrzymia poszła, zamiast na obowiązkowy spacer, do kościoła na dziewiątą. To co się działo tej niedzieli w Zakopanem, było dla mnie szokiem. Zostały uruchomione wszystkie władze miejskie, partyjne, ściągnięto różne sekretarki z maszynami do pisania. Byłyśmy rozlokowane w różnych pomieszczeniach, po trzy, cztery, zawsze pilnowane przez kogoś, żeby nie rozmawiać ze sobą i [składałyśmy] normalne zeznania, kto jest prowodyrem, kto zainicjował. Przysięgam, że gdyby mnie na tortury wzięli, to bym musiała zmyślać, bo nie wiem, kto pierwszy powiedział. Po prostu to było spontaniczne, taka była prawda. Byłam dość bezkompromisowa w swoim myśleniu, jak młody człowiek, miałam w tym momencie, po dziesiątej klasie piętnaście [lat], więc w ogóle nie mogłam się z tym pogodzić, a już ta forma pilnowania i dochodzenia… Normalne dochodzenie właściwie, z protokołowaniem na maszynach, kto jest prowodyrem, inicjatorem pójścia do kościoła. To było natychmiast moje rozczarowanie. Sprawa przeszła do Warszawy, w ręce dyrektora, którym została od roku nowa osoba, bardzo mocno partyjna. Ona dalszy ciąg tego robiła w sposób bardzo nieprzyjemny, kuratorium poruszone i w ogóle straszna afera z tego zrobiona.\nElżbieta Skorupińska Stopień: cywil Dzielnica: Mokotów


Coraz bliżej Dni Dąbrowy Tarnowskiej. Od czego się zaczną? - Głos24 Małopolski Portal Informacyjny\nczwartek, 11 lipiec 2019 11:40\nZa nami Dni Radłowa, z bardzo udanym koncertem Andrzeja Piasecznego i Dni Szczucina, przed nami kolejne święta miast w regionie: Dąbrowy Tarnowskiej (15-21.07) i Żabna (2-3.08).\nDąbrowa, Radłów i Żabno organizują swoje imprezy w ścisłym powiązaniu z zadaniem: „Spotkania z kulturą bliską i daleką” w ramach III edycji Budżetu Województwa Małopolskiego. Koncerty: Piasecznego (Radłów), Sławomira (Dąbrowa) i grupy „Bajm” (Żabno) to najmocniejsze punkty tych obchodów. Sponsorem strategicznym XII Spotkania Kultur w Dąbrowie Tarnowskiej z koncertem Sławomira i zarazem współorganizatorem imprezy jest „Invest-Nieruchomości” – właściciel Centrum Handlowego „Dąbrowiak”. Firma jest sponsorem także wszystkich wielkich koncertów finałowych Dni Dąbrowy od 2004 r.\nDąbrowski Dom Kultury współorganizuje imprezy składające się na program tegorocznych Dni Dąbrowy Tarnowskiej. Pierwszym i najwcześniejszym przedsięwzięciem jest VII Plener Malarsko-Rzeźbiarski „Barwy Dąbrowy”, który odbędzie się 15-20 lipca. Współorganizatorami są: Stowarzyszenie Twórców Kultury Powiśla Dąbrowskiego i Centrum Polonii w Brniu a role gospodarzy części dąbrowskiej – swoistych starostów pleneru pełnić będą artyści dąbrowscy: Stanisław Stroński i Edmund Wilk. W plenerze potwierdziło udział łącznie 22 artystów z różnych zakątków Polski, malarzy i twórców płaskorzeźb (15 w części dąbrowskiej). W tym roku plener odbywać się będzie w dwóch miejscach, inspirując twórców do powstania interesujących prac: na ulicach Dąbrowy i w malowniczych zakątkach parku w Brniu. Artyści będą zakwaterowani w schronisku młodzieżowym LO w Dąbrowie i w siedzibie Centrum Polonii. Plener zakończy wernisaż wystawy plonów tego niezwykłego ogólnopolskiego spotkania ludzi sztuki w galerii DDK (sobota 20.07 godz.17:00). Znaczna część prac poplenerowych będzie możliwa do zakupienia w domu kultury i Centrum Polonii.\nPlenerowi w Dąbrowie przez kilka dni towarzyszyć będą warsztaty plastyczne dla dzieci i młodzieży prowadzone przez artystów, udział jest bezpłatny obowiązuje jedynie wcześniejsze zgłoszenie chętnych w DDK.\nDom kultury zapewnia materiały, narzędzia, opiekę i fachowy instruktaż.\nWięcej w tej kategorii: « Taneczne Spotkanie Kultur – Dni Dąbrowy z akcentem międzynarodowym Dąbrowa T.: W sali Kina „Sokół” zamontowano klimatyzację »


Rozmowy – Portal dla kobiet\nTym razem redakcja teBaby.pl zagościła u Marty w Ameryce. Nasza rozmówczyni podzieliła się z nami swoimi spostrzeżeniami na temat amerykańskich obyczajów, kultury świętowania oraz mentalności mieszkańców tegoż... Czytaj więcej\nKilka lat temu Magdalena Osowska przybyła do jednego z krajów Zatoki Perskiej, by tam rozpocząć życie, które sobie wymarzyła. Choć jej droga do upragnionego celu często bywała kręta i wyboista, Magda nie podda... Czytaj więcej\nSPODZIEWAM SIĘ CUDÓW Bogusław Szedny mówi o sobie, że jest Architektem Szczęśliwego Życia. Spotkaliśmy się na porannej kawie na warszawskim Powiślu. Tuż obok parku, w którym mały Boguś biegał z bratem i kolega... Czytaj więcej\nKasia: Iza, byłam na niezwykłym spektaklu Marlena – ostatni koncert. Wcielasz się na scenie w ikonę kina, Marlenę Dietrich. Zarówno w piosenkach, jak i w dialogach byłaś tak prawdziwa, że płynęły mi łzy. Miałam... Czytaj więcej


JAKI OLEJ DO CLIO 1.2 - Wszystko o samochodach i motoryzacji - Moto.pl\njaki olej do clio 1.2\nW tym roku po raz pierwszy w Europie może spaść sprzedaż diesli. Powód? Drogi olej napędowy oraz coraz lepsze silniki benzynowe. By zakup "ropniaka" miał dziś ekonomiczne uzasadnienie, trzeba nim pokonać nawet 200 tys. kilometrów Ecobrandy - moda czy biznes?\nNależy zalać takim, jaki rekomenduje i zaleca producent samochodu. Przy czym marka lub producent oleju nie ma najmniejszego znaczenia, ale parametry techniczne jak lepkość muszą być zgodne ze specyfikacją jaką daje producent. Do Renault Clio z silnikiem 1,2 z katalizatorem należy użyć oleju 15W-40.\nDokładnie tak oraz sprawdzone źródło, nie koniecznie musi byc to elf, może być shell czy też inny byle normy się zgadzały. Re: jaki olej do Renault Clio 1,2 60000 km przebi\nDo twojego Clio odpowiednim olejem będzie ELF EVOLUTION 900 SXR 5W40\nSpecyfikacja oleju wg. zaleceń producenta... w Clio pewnie będzie to ELF :)\nSpecyfikacja producenta zaleca Elfa natomiast spokojnie może być Shell Helix Ultra 5W40 czy Motul. Ważne aby był sprawdzony oryginalny i z go źródła. jaki olej do Renault Clio 1,2 60000 km przebiegu\njaki olej zalać do silnika w Renault Clio 1,2 60000 km przebiegu\ngg 3729095-Rady i porady na temat paznokci\nbardzo prosze o info, co ile tys. km nalezy wymieniac olej w clio 1.2 16V\nrocznik 03. z gory dziekuje za info.\nJakie powinno byc? Silnik 50 tys. uzywany od nowosci, olej elf, clio 1,2. Re: Dacia Sandero - pierwsza jazda\nGeneralnie się zgadzam, że Dacia to solidne i niezawodne samochody. Wiem o czym piszę bo 6 lat jeździłem "dawcą organów" dla Sandero czyli Clio II 1,4 8V i auto nigdy się nie zepsuło a jedyne wymiany to olej i klocki. Natomiast nie rozumiem jak można wywalić 35-40 tys zł na Sandero! To\nRe: Jaki samochod dla zony -)\nOstatnio wymieniłem żonie Clio II 1,2 98r (kupiony jako nowy) na Punto 1,2 02r.\nJest zadowolona szczególnie przypadło jej elektryczne wspomaganie kierownicy.\nna Clio nie moge złego słowa powiedzieć tylko benzyna, olej raz w roku i filtry. Re: już sama nie wiem co :(\nJa bym kupił Clio,bo nawet z silnikiem 1.2 8V 60KM będzie najelastyczniejszy z porównywanych autek.O co z tymi cewkami chodzi? Jak firmy Sagem,to kiedyś padną,ale jak są np. Beru,to ok.;) I nie są drogie.Poza tym olej też trzeba zmieniać,a tego za "dychę" się nie zrobi... Poza tym\nWitam, mam następująy problem - jeżdże Clio II 1.2 8V z 1998r. i zapaliła mi się kontrolka oleju, więc pojechałem na wymiane oleju i filtró, którą i tak po zimie planowalem. Auto mam od października i jeszcze oleju nie wymieniałem, nie wiedziałem jak dac więc zapytałem na stacji i kupiłem Shell\nNiewielkie auto ale jakie?\nMuszę wymienic auto na niekoniecznie nowe. Codziennie 50km do pracy - trasa/miasto pół na pół dla dwóch dorosłych osób. Liczy sie niski koszt eksploatacji - to drugie auto w domu. Powinno mieć klimatyzację. Co poradzicie? Myslałem nad nowym Clio 1,2 albo uzywaną Honda Jazz też 1,2. Obecnie jeżdże\nMam pytanie czy mozna dolac do oleju ELF 5W40 pol litra oleju Lotos 5W40?\nGeneralnie sie nie miesza ale czy mozna mieszac oleje o takich samych oznaczeniach? Pozdrawiam Marek\n1.2 8V 60KM\nGdy miałem Megana (1,6 benz), przeglądy były co 30 tys. km., niezależnie od upływu czasu.\nZnajomy ma Clio (1,2 benz) - przegląd co 20 tys km. lub co dwa lata.\nVolvo S40 (1,6 diesel) - przegląd co 20 tys km. lub co rok.\nJeżdżę niewiele. Robię ok. 15 tys. km. rocznie. Pytałem dziś w serwisie\nNigdy wiecej REnault!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1\nMialem doczynienia z Renault 11 Matizem i Clio 1.2 2003rok prod. (niestety Clio\nma tylko 40kkm ) a bierze olej 0,1litra na 1000 km Bez mozliwosci Reklamacji w\nRenault polska , Nie wspomne juz o awaryjnosci Renault 11.\nMatiz 99 na LPG !!! i nic do tej pory nie robilem ... Świecąca kontrolka wymiany oleju\nRe: Co myślicie o tym samochodzie?\nTo prawda że ten silniczek naprawdę fajnie jeździ i jest bardzo ekonomiczny. Jednak przy tym przebiegu, w przypadku gdy auto tankowane było nie wiadomo jakim olejem napędowym (auto eksploatowane w Polsce) potrafią walnąć wtryski.\nKiedyś jeździłem Thalią 1.2 16v i często przeglądałem forum\nwiecej oleju na gazie?\nzalozylismy gaz do Clio 1,2 16V (sekwencyjny) i niestety zaczal nam ciagnac sporo oleju - myslicie, ze to normalne przy instalacji gazowej? czy moze powinnismy to jakos sprawdzic? Gazownicy twierdza, ze OK?\nRe: Toyata Yaris 1.0 kontra Renault Clio 1.2\nJeżeli 1.2 Clio to D7F, bo tak przypuszczam...To polecam.\nIdzie mi 4 rok, 90 tys, bez większych problemów, przeglądy w miarę regularnie, zalecany olej, rozrząd wymieniony. Jeździ, codzienna normalna eksploatacja. Trasa - gorzej ze względu na przyspiesznie. Dla mnie optymalny byłby chyba ten nowy\nRe: clio 1,2 Mam Clio 1,2 z 98 roku kupione w 2000 roku z przebiegiem 9 tys km. Zrobiłem 50 tys km i jak do tej pory miałem tylko kłopoty z alarmem, wymieniłem kilka razy olej i raz klocki.\nDołożyłbym 2000 zł do silnika 16V.\nzolla78 napisała: > Może zamiast na kolor i "damskość" samochodu zwróć uwagę na silnik. Skoro chces\n> z mały, miejski samochód, to rozejrzałabym się za jakimś silnikiem 1.2 z turbin\n> ą. W mieście mało pali bo silnik w sumie słaby, ale jak wyjedziesz za miasto i > musisz\nma już właściwości smarnych i że nie ma takich olei co wytrzymają 30 tys. bez szkody dla silnika. Czy miał rację?? Silnik benzynowy 1.2 16V. Ile oleju wchodzi do silnika?\nPytanie obnażające moją nieznajomość, ale czy ktos może mi powiedzieć\nile oleju wchodzi do silnika do Clio 1.2 16V? Wybieram sie na pierwszy\nprzeglad - bezplatny - przy 10 tys km i przy okazji chcialbym na wlasne\nzyczenie wymienic olej (choć producent zaleca dopiero przy 30 tys).\nbędzie to zbyt słaba jednostką o pojemności 1 litra. Znacznie lepszy będzie motor o pojemności 1,2 lub 1,4 litra, a do tego sprawi mniej kłopotów. Pod maskę trafiały także nowoczesne diesle, ale ich eksploatacja może pociągnąć za sobą duże koszta, a opłacalność wymaga większych przebiegów.\nRe: coś ekonomicznego za ok. 6 tys.zł\nja mam R Clio 1.2 60KM 130 tys przeiegu calos z przegladmi, olejami i rejestracja mnie kosztowala 6.5 tys, autko ma 5 drzwi, 250 l bagaznika i jest bezwypadkowe, a czarny metalik powoduje ze nadal wyglada niezle - polecam -- hihi\nRe: Czy Renault Clio to dobry samochod??\nGość portalu: Kszef napisał(a): > Czesc sluchaj jestem aktualnie posiadaczem Clio 3d z silnikiem 1.2 8V.\nMam takie same Clio, ale chyba zupełnie inne.\nTen > silnik jest stanowczo za slaby dla tego auta o jakiej kolwiek elastycznosci nie\n> > ma tu mowy.\nMałe autko z całkiem\nRe: TANIE CZESCI NOWE I UZYWANE !!\nCzy ma Pan filtry i po ile:\n------------- do Clio II 1,9D:\nfiltr powietrza -Filtron AP185 (2 szt.)\nfiltr paliwa PE 815/2 (1szt.)\nfiltr oleju OP643/3 (2szt.)\n--------------do Deawoo Nexia 1,5 DOHC:\nfiltr powietrza -Filtron AP 082(1szt.)\n--------------do Fiata Palio 1,2 71KM (2000r)\nRe: Seicento 1.1 MPI\nmechanik powiedzial bratu, ze jak bedzie zmienial\nolej co 12-15 tys. km to silnik 150 tys. musi wytrzymac\nale ja osobiscie nie kupilbym nowego seicento 1.1,\nlepiej kupic uzywane i troche wieksze auto, np. punto :-)\nrzeczywiście hamowaniem i pozatym srednio 3 tys euro mniej kosztuje....\nchyba jak porównasz gołego 60 konnego benzyniaka z jako tako wypasionym 82 konnym dieslem, albo fabię 1.2 htp z 1.4 tdi ale to nie są porównywalne maszyny\na jak porównasz np fiestę 1.6 100 KM z 1.6 TDCi 90 KM i o porównywalnych\nRe: Silniki Renault - przede wszystkim 1.2 60 KM\n> > jazda jest bardzo spokojna i samochod ciagnie na kazdym biegu, silnik cichszy i\n> > bardziej gladko chodzi niz inne z renault. Ja mam clio 1.2, 60 KM, i przez > 80,000km silnik nie wymagal zadnej pracy, nawet nie zuzywal oleju, a wcale nie > oszczedzam silnika!\nJakie filtry wymienić raz w roku i jaki olej?\nChodzi o pięcioletnie Clio III 1.2 z małym przebiegiem (25 000) Ten filtr, który się wymienia przy napełnianiu klimatyzacji mam wymieniony.\ndo Clio (Thalii?), szczegolnie do jazdy po miescie - max moment obrotowy juz przy 2,500 obr., wiec jazda jest bardzo spokojna i samochod ciagnie na kazdym biegu, silnik cichszy i bardziej gladko chodzi niz inne z renault. Ja mam clio 1.2, 60 KM, i przez 80,000km silnik nie wymagal zadnej pracy\nRe: A nie lepiej kupić to co ładne?\nuciazliwe. Miejsca w srodku bylo naprawde sporo (nie porownujmy do limuzyn). Wnetrze troche tandetne ale mozna sie bylo ze tak powiem odnalezc. Aha i skrzypialy fotele pzrednie juz od 10 tys km!!!!!!!!!!!! Spzredajac Uno dolozylem 7 tysiecy i kupilem 3-letnie Clio II 5d 1.2. Trafilem na egzemlar uzywany\nRe: byłem zainteresowany kupnem Yarisa... byłem\ni jakie ma wypoisażenie. Jak sprowadziliśmy ją z francji miała rok. Około 30 tys wyszła z rejestracją, auto ma teraz około 90 tys km nic się nie dzieje ani nie działo, zmieniony został tylko olej i paski płyny. Autem byłem w Belgii niedawno w związku z pracą chodiz jak cukierek. Jeśli ojciec by\nregulacja, mozesz sobie pokrecic jednym pokretlem i ustawic jak Ci sie podoba. Przy czym w moim przypadku (Clio II 1.2) na przyreconym czyli teoretycznie oszczedniejszym wariancie spala wiecej przy jednoczesnej utracie osiagow, w skrocie: normalna dynamika=normalne spalanie, mniejsza dynamika\ndotyczace Clio odpowiedzialbym,\n> ze to bardzo fajny samochodzik i polecilbym jego wybor sposrod\n> innych aut z tego segmentu. > > Jezdze swoim Clio od 1.5 roku. Zrobilem 37 tys km. Mam model\n> z silnikiem 1.2 16V 75 KM. Do 36 tysiecy jedyne powody dla\n> ktorych musialem odwiedzac serwis\nRenault Clio - poczatek klopotow\nDo niedawana na kazde pytanie dotyczace Clio odpowiedzialbym,\nze to bardzo fajny samochodzik i polecilbym jego wybor sposrod\ninnych aut z tego segmentu. Jezdze swoim Clio od 1.5 roku. Zrobilem 37 tys km. Mam model\nz silnikiem 1.2 16V 75 KM. Do 36 tysiecy jedyne\nwystarczą bo startuje na dotyk, po mieście na 5-tym biegu jeździ na obrotach 1500-2500 obr/min i nie muszę redukować żeby przyspieszyć chyba że chcę szybciej się zebrać. Spalanie z włączoną klimatyzacją itd. na poziomie Fabii 1,2 HTP (3 cylindrowej) o ile wierzyć red. Zientarskiemu, który w sobotnim\nŚwiat jednak składa się z debili, ten wirtualny zwłaszcza. Ja swoim Clio 1.2 60 KM zrobiłem kiedyś 1150 na 50 litrach, ale trzeba być ograniczonym żeby porównywać 60 KM do 215 czy 285 KM nawet. Cztery czy pięć razy więcej. Nie ma co porównywać. Tak jak waszych passatów. Re: koszty,koszty i koszty\nhmm, a wersje silnikowe, jeżeli chodzi o koszty utrzymania, moje clio ma dwa lata silnik 1.2 koszty serwisowe, że tak powiem to :\n53 PLN - skradziony znaczek z maski\n220 PLN - nadprogramowa, mój kaprys, nie wynikająca z przebiegu zmiana oleju i filtra tegoż\n380 PLN przegląd (wymiana oleju, filtra\nRe: citroen c-elysse czy renault clio zen Sam sobie w pewnym momencie przeczysz: z jednej strony piszesz o "archaicznym 1,2 16V", a za chwilę "z prostotą konstrukcji byś nie przesadzał". Co masz nowatorskiego lub udziwnionego w tym silniku? Jeszcze niedawno były w Daci dostępne 1,4 8V i 1,6 8V. A to, że teraz zaczęli montować 0,9 TCe\nGość portalu: hocest napisał(a): > zastanawiamy sie wstępnie z żoną nad 1.2 60KM.\n> trzydrzwiowa wersja Authentique.\nZdecydowanie polecam wersje z silnikiem 1.2 16V 75 KM.\nJezdze od poltora roku. Dochodze do 40 tysiecy. Klocki,\n2 x olej, przeglad. Jak na razie to jedyne dodatkowe\ndmuchawcelatawce napisała: > Co do glosnosci to absolutnie sie z tym NIE zgadzam. Nieustannie > jezdze nim 120-125 km na godzine! I uwazam , ze jest to jedno z > najcichszych aut jakie znam.\nSmiem polemizowac... znajomy ma stare Clio 1.2 chyba z 1997r i auto jest i wygodniejsze i\nRe: Ile oleju wchodzi do silnika?\nGość portalu: Krzysiek napisał(a): > Dmuchasz na zimne, nowoczesne silniki nie wymagaja docierania i powinienes > wrzucic na luz z ta wymiana.\n> Jesli jednak sie zdecydujesz, to kup 2 litry, powinno wystarczyc (silnik 1,2)\nNie zgodzę się z przedmówcą (co do sensowności wymiany), ale


Wywiad z architektem Amim Szmelcmanem - Sztuka architektury\nStrona główna Opinie Wywiad z architektem Amim...\nData dodania: 18.11.2014 Czas czytania: ~6 min\nArchitekt, twórca, wizjoner, który projektuje przestrzeń i budynki. „Każdy projekt zaczynam od pustej kartki” pisze Ami Szmelcman, który jest autorem biura Gottesman-Szmelcman. Okazuje się, że dobry projektant ma w sobie coś z artysty, dyplomaty czy marketingowca.\nBohater wywiadu to urodzony w 1963 roku Ami Szmelcman. W 2003 roku założył w Paryżu, wraz z Asafem Gottesmanem, biuro architektoniczne Gottesman-Szmelcman. Jednym z ostatnich projektów architekta był Angel Wawel, nowa inwestycja powstająca w Krakowie u zbiegu ulic Koletek i Sukienniczej. Szmelcman projektuje w naszym kraju już od przeszło dekady, ale z Polską łączą go nie tylko interesy. Jak sam mówi: – Część rodziny ze strony ojca pochodzi z Polski, dlatego projekt Angel Wawel był mi tym bardziej bliski.\nArchitekt = artysta\nMało kto zdaje sobie sprawę z faktu, jak bardzo wymagająca emocjonalnie jest praca architekta. W każdy projekt zaangażowane są uczucia.\n– Architektura nie polega tylko na projektowaniu budynków, zawsze chcemy też coś wyrazić, o wyrażaniu siebie nie wspominając. Tak jak pisarze czy malarze, na papier przelewamy swoje emocje, często nawet frustracje. Każdy projekt to nasze małe dziecko, dla którego chcemy jak najlepiej.\nZ początku architekt działa trochę po omacku. Poznaje styl miasta, bada, co jest dopuszczalne.\n– Na początkowym etapie każdego projektu zawsze kładę przed sobą pustą kartkę – zupełnie jak pisarz czy malarz. Przychodzę z zewnątrz, więc nim zacznę projektować, muszę poznać typologię budynków w danym mieście: jak są zbudowane, z jakich materiałów, jaki styl prezentują. Muszę znać oczekiwania – nie tylko inwestora, ale też mieszkańca. Muszę wejść się w skórę typowego obywatela i zastanowić, co on chciałby zobaczyć w miejscu, które mam do zagospodarowania. A jest to najczęściej po prostu wyrwa w architekturze, którą trzeba zapełnić strukturą korespondującą z otoczeniem, odbiegającym od stylu reprezentowanego przez biuro projektowe.\nArchitekt = wizjoner\nW przypadku krakowskiej inwestycji Angel Wawel, zadanie architekta było następujące: wpasować nowoczesny apartamentowiec w wolną przestrzeń otoczoną najcenniejszą spuścizną miasta, z Zamkiem Królewskim na Wawelu na czele.\n– W trakcie projektowania Angel Wawel najciekawsze było dla mnie zderzenie kilku perspektyw – historycznej, miejskiej i kulturalnej. W końcu Kraków to miasto z niesamowitą przeszłością i tradycją, więc wpasowanie tak dużej i nowoczesnej inwestycji w ten specyficzny krajobraz miejski było dla mnie wielkim wyzwaniem. Tym bardziej, że do zagospodarowania miałem przestrzeń położoną niemal u podnóża Wzgórza Wawelskiego…\n…a to przecież otoczenie niezwykłe, zbudowane historią i tradycją. Projekt Angel Wawel był przez to jeszcze bardziej złożony.\n– Cała praca była w zasadzie bardzo specyficznym dialogiem między nowym i starym, między najnowocześniejszymi rozwiązaniami a zabytkową spuścizną Starego Miasta. Przez wzgląd na sąsiedztwo Zamku Królewskiego na Wawelu musieliśmy działać bardzo delikatnie.\nArchitekt = negocjator\nArchitekt musi też prowadzić dialog z decyzyjnymi ludźmi, którzy często mają całkowicie odmienną wizję tego, jak dane miejsce ma wyglądać. Powinien więc być nie tylko sprawnym kreatorem, ale też mistrzem perswazji. Jego rola polega na przekonaniu drugiej strony do swoich argumentów i znalezieniu złotego środka.\nW przypadku Angel Wawel zadanie Szmelcmana było tym trudniejsze, że wymagało sprawnej współpracy z Głównym Architektem Miasta oraz Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Zdaniem architekta było to bardzo interesujące i satysfakcjonujące wyzwanie, choć często kłopotliwe – projekt był zmieniany kilkukrotnie. – Nie użyłbym w tym przypadku słowa „konflikt”, zdecydowanie lepiej nazwać ten projekt złożonym, skomplikowanym. Końcowy efekt jest więc wynikiem dyskusji między nami, a miastem.\nArchitekt = marketingowiec\nKluczowym elementem układanki Angel Wawel jest Apartament Królewski, zaaranżowany w zabytkowej przestrzeni dawnego klasztoru sióstr koletek. Z kolei punktem centralnym, wartego niebagatelne 21 milionów złotych, apartamentu jest salon urządzony w pięknej, historycznej kaplicy. Szmelcman musiał zadbać o jej image niczym wytrawny marketingowiec.\n– Kaplica już sama w sobie była wyrazistym konceptem, a moim zadaniem było wzmocnienie jej wizerunku. Ciężko było wymyślić coś zupełnie innego, a moja wizja nie była wcale łatwa do dopasowania. Sprawdzałem różne kierunki, nim znalazłem ten jeden, właściwy. W znalezieniu perfekcyjnego balansu pomogli w tym przypadku konserwator zabytków i deweloper.\nApartament Królewski wciąż nie znalazł swojego nabywcy, ale architekt nie odbiera tego w kategoriach problemu.\n– Tak naprawdę nie jest to kwestia pieniędzy, a wyrafinowania. Na pewnym poziomie to nie wartość w złotówkach, ale wartość dodana, w tym przypadku artystyczna, ma największe znaczenie. Istotnie, ściany kaplicy pokryte są oryginalną polichromią Jana Bukowskiego, odpowiedzialnego m.in. za część zdobień w Kościele Mariackim. Im bliżej planowanego na połowę 2015 roku końca inwestycji, tym zainteresowanie luksusowym apartamentem wzrasta.\nArchitekt = trendsetter\nTo nie był pierwszy polski projekt, w którym brało udział biuro Gottesman-Szmelcman. Francuska spółka działa nad Wisłą już przeszło dekadę. To właśnie około dziesięć lat temu nasz rodzimy rynek otworzył się na nowoczesną architekturę.\n– Zmiany potoczyły się u Was w błyskawicznym tempie. Co więcej, Polska wciąż szybko się rozwija, a ludzie są jeszcze bardziej otwarci, niż w momencie, gdy weszliśmy na ten rynek.\nZdaniem Szmelcmana, polski rynek nieruchomości jest bardzo specyficzny.\n– To, co projektujemy w Polsce, nie ma prawie żadnego związku z tym, co powstaje obecnie we Francji czy Stanach Zjednoczonych. Jednocześnie architekt unika wartościowania: – Mówiąc te słowa nie mam wcale na myśli, że w Polsce buduje się gorzej. Na przykład klimat jest inny, co wpływa choćby na wykorzystanie światła słonecznego w trakcie projektowania okien. Mieszkania są mniejsze, a budownictwo, choć nowoczesne w formie pozostaje raczej tradycyjne.\nNie oznacza to, że architekci rezygnują z wprowadzania nowych trendów. Zdaniem Szmelcmana, istotnym wyzwaniem jest dla architekta wkład w rozwój miasta, a rozwój zawsze niesie ze sobą konieczność zmian. W końcu ktoś kiedyś zdecydował, że powstanie muzeum Guggenheim w Bilbao, z kolei pierwszym przykładem nowoczesnego budownictwa w Krakowie było Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha.\n– Obecnie mamy do czynienia z sytuacją, w której wszystkie granice są otwarte. Nic nie stoi więc na przeszkodzie, by coraz bardziej odważny design kontrastował z zabytkową częścią dawnej stolicy Polski.\nArchitekt = uczestnik przemian\nProszony o wymienienie jednej, najważniejszej jego zdaniem roli architekta, Szmelcman odpowiada bez wahania:\n– Tworzymy przestrzeń dla ludzi. Po to, by poprawić warunki ich codziennego życia.\nA zdaniem Szmelcmana, nad Wisłą mieszka się coraz dostatniej. Architekt nie szczędzi przy tej okazji ciepłych słów.\n– Polska ma silną ekonomię i zmniejszające się bezrobocie. Jest krajem rozwijającym się dynamiczniej niż inne państwa. Polacy, których znam, to inteligentni, wykształceni ludzie, którzy mają otwarte głowy na zmiany. To wszystko daje mi szerokie pole manewru przy projektowaniu kolejnych inwestycji.\nPytany na koniec o najtrudniejszy projekt w życiu, po dłuższej chwili namysłu odpowiada:\n– Najbardziej wymagającym projektem w moim życiu był… mój własny dom.


Policjant odpowie za wypadek pod wpływem - TVN24\n11 marca 2011, 22:20\nTVN24Policjanta zwolniono ze służby\nDo kolizji doszło na parkingu przy ul. Piłsudskiego w Biłgoraju. Świadkowie widzieli, jak volkswagen passat wjechał w płot, a następnie cofając uderzył w inny samochód. Poczuli alkohol u kierowcy i wezwali policję.\nKierowcą volkswagena okazał się 32-letni sierżant z II komisariatu policji w Lublinie Robert B., w służbie od sześciu lat. Miał ponad 2 promile alkoholu w organizmie. Noc spędził w policyjnym areszcie. - Za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości grozi mu do dwóch lat więzienia. Komendant miejski policji w Lublinie prowadzi procedurę zmierzającą do zwolnienia policjanta ze służby - powiedział Arkadiusz Arciszewski z zespołu komunikacji społecznej Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie.