O uczniach ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu\nSpecyficzne trudności w czytaniu i pisaniu rozpoznaje się u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Spowodowane one są zaburzeniami niektórych funkcji poznawczych, motorycznych, uwarunkowanych nieprawidłowym funkcjonowaniem centralnego układu nerwowego. Wśród przyczyn ich występowania wymienić należy:\nczynniki dziedziczne (uwarunkowania genetyczne);\nmikrouszkodzenia powstałe w okresie ciąży, okresie okołoporodowym i w pierwszych miesiącach życia;\nwady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego, tzn. opóźnienia w rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych (wzrokowych, słuchowych lub kinestetyczno-ruchowych).\nJedna z definicji dysleksji została opublikowana w przez Towarzystwo Dysleksji im. Ortona, a brzmi ona tak:\n"Dysleksja jest jednym z wielu różnych rodzajów trudności w uczeniu się. Jest specyficznym zaburzeniem o podłożu językowym, uwarunkowanym konstytucjonalnie. Charakteryzuje się trudnościami w dekodowaniu pojedynczych słów, co najczęściej odzwierciedla niewystarczające zdolności przetwarzaniu fonologicznego. Trudności w dekodowaniu pojedynczych słów są najczęściej niewspółmierne do wieku życia oraz innych zdolności poznawczych i umiejętności szkolnych; trudności te nie są wynikiem ogólnego zaburzenia rozwoju ani zaburzeń sensorycznych. Dysleksja manifestuje się różnorodnymi trudnościami w odniesieniu do różnych form komunikacji językowej, często oprócz trudności w czytaniu, dodatkowo pojawiają się trudności w opanowaniu sprawności w zakresie czynności pisania i poprawnej pisowni".\nW literaturze przedmiotu często spotykamy się z terminem "rozwojowa".\nDysleksja rozwojowa - specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci. Jest to syndrom zaburzeń uczenia się czytania (dysleksja), opanowania poprawnej pisowni (dysortografia) i poziomu graficznego pisma (dysgrafia). Przedrostek "dys" oznacza w języku łacińskim i greckim brak czegoś, niemożność, nadaje znaczenie negatywne. Termin "dysleksja" wywodzi się też od czasownika "lego" (z języka greckiego i łacińskiego) - czytam oraz "lexis" - mowa (z języka greckiego). Określenie "rozwojowa" oznacza, że trudności te występują w wieku rozwojowym od początku nauki pisania i czytania, a nasilenie tych zaburzeń maleje wraz z wiekiem.\nDysleksja to specyficzne trudności tylko w czytaniu (jest to dość wąskie ujęcie). Termin ten bywa też używany jako krótsza forma nazwy całego syndromu zaburzeń (np. mówimy o uczniach dyslektycznych - i tutaj nasuwa się drobna uwaga; nie posługujmy się określeniem "dyslektyk", ponieważ wyraz ten jest zabarwiony emocjonalnie ujemnie i kojarzy się np. z wyrazem "alkoholik").\nDysortografia - to specyficzne trudności w opanowaniu poprawnej pisowni. Termin pochodzi od przedrostka "dys" oraz wyrazów "orthos"(z języka greckiego) - prawidłowy i "grapho"(z języka greckiego) - piszę i maluję.\nDysgrafia to z kolei trudności w opanowaniu poprawnej formy graficznej pisma. Termin początkowo używany był w Polsce dla oznaczenia różnych przejawów trudności w pisaniu, także błędów w pisaniu. Od lat 60-tych M. Bogdanowicz wprowadziła - za literaturą czeską i francuską - pojęcie "dysortografia" i rozróżnienie między tak określonymi trudnościami w opanowaniu poprawnej pisowni a dysgrafią - opanowaniem technicznej strony pisma, a więc poziomu graficznego pisma.\nZ doświadczeń nauczyciela - polonisty.\nNauczyciel w pracy pedagogicznej bardzo często spotyka się z uczniami, którzy bazgrzą jak kura pazurem i robią błąd za błędem. Co robić, aby szkolne kariery naszych wychowanków nie zaczynały się od fatalnych ocen i upokorzeń, aby uczniowie nie przestali wierzyć w siebie, a specyficzne trudności w nauce nie stwarzały poczucia lęku i zagrożenia, co w efekcie prowadzić może do różnego rodzaju fobii i do porzucenia szkoły? Żeby - przynajmniej częściowo - poznać skalę zjawiska, z którym nauczyciel spotyka się, na co dzień, należy zapoznać się z badaniami na temat specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu. Tygodnik "Wprost" podaje następujące dane: w Polsce na dysleksję cierpi około 4 mln ludzi. Ocenia się także, że na świecie ciężką postacią zaburzeń w czytaniu i pisaniu dotkniętych jest około 4% (ostatnie badania podają, że nawet 5% ogółu populacji), a 10-15% cierpi na dysleksję o umiarkowanym nasileniu. Trudnościom w czytaniu zwykle towarzyszy brzydkie i niezrozumiałe pismo, a także brak umiejętności bezbłędnego zapisu. W polskiej szkole od dawna istniał swoisty "kult ortografii", kiedyś przecież trzy rażące błędy ortograficzne dyskwalifikowały pracę maturalną. Na szczęście dzisiaj strona językowa pracy, to tylko jedno z kryteriów oceny. Z moich obserwacji wynika, że szkołę średnią uczniowie ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu kończą bez jakichś większych problemów, jednak droga do sukcesu jest okupiona wieloma wyrzeczeniami, czasem nawet upokorzeniami. Mają też tę świadomość, że w chwili obecnej, w dobie powszechnego rozwoju cywilizacyjnego ich problem nie ma aż tak zasadniczego znaczenia w życiu codziennym i chociaż je utrudnia, to można z tym żyć. Często ci młodzi ludzie lepiej radzą sobie z zadaniami, które niesie współczesny świat niż ich koledzy bez tych trudności. I na pewno nie można tutaj zapomnieć o wielkiej roli nauczyciela każdej specjalności, a szczególnie polonisty, który poprzez nagradzanie, chwalenie, życzliwy stosunek do wychowanka może wpływać na jego potrzeby, motywy działania i plany życiowe.\nJak rozpoznać ucznia ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu?\nPrzyjrzyjmy się naszym wychowankom dokładnie, a zauważymy, że taki uczeń często chce pozostać w cieniu, siada w sali pod oknem, na końcu, w ławce siedzi bokiem, nie tak jak wszyscy, zeszyt ma przekrzywiony, nienaturalnie przekręcony, często zdania zaczyna od połowy strony, jakby widział tylko część kartki. Boi się nauczycieli, odnosimy wrażenie, że chciałby się zapaść pod ziemię, głos mu drży. Głowę ma zaprzątniętą rozmyślaniami o tym, że znowu ktoś będzie na niego krzyczał, że nie potrafi, robi źle, czy też nie tak jak powinien. I tutaj widać, jak ważne jest spełnienie podstawowych potrzeb: uznania i akceptacji. Nauczyciel poprzez życzliwy stosunek, nagradzanie, chwalenie może doskonale takiego ucznia motywować do działania, wpływać na jego plany i cele życiowe. Uczniowie, gdy piszą, mają słabą podzielność uwagi. W innych sytuacjach może być ona doskonała, potrafią bowiem jednocześni korzystać z komputera, słuchać muzyki i rozmawiać. Nie odróżniają słowa napisanego poprawnie od napisanego źle. Osoby, które nie mają problemów z ortografią często, w razie wątpliwości, porównują dwa wyrazy, ten napisany dobrze i źle i wybierają właściwy. Nie potrafią tego zrobić osoby, które mają zaburzenia o charakterze dysortograficznym. W ich pracach pisemnych występuje kumulacja błędów i to powoduje, że tekst często jest nieczytelny.\nCzym charakteryzują się prace pisemne uczniów ze specyficznymi trudnościami w pisaniu?\nNajczęściej popełniane błędy przez uczniów dyslektycznych to:\nmylenie i zamiana liter o podobnym kształcie, np. b-p, d-t, u-n, m-w, n-w, s-z, dz-c, sz-s, o-a, ł-l-t, ę-ą;\nopuszczanie drobnych elementów graficznych i znaków interpunkcyjnych, gubienie liter, opuszczanie końcówek i cząstek wyrazów,\nzłe rozplanowanie graficzne wyrazów,\nstrona graficzna budzi spore zastrzeżenia,\npojawiają się błędy typowo ortograficzne,\nzamiana głosek dźwięcznych na bezdźwięczne,\nnieprawidłowe używanie znaków diakrytycznych,\nbrak rozróżniania w pisowni i-j,\nnieodróżnianie samogłosek nosowych od zespołów dźwiękowych,\nupraszczanie słów, zniekształcanie tak, że wyrazy stają się nie do odczytania.\nJeżeli nauczyciel wśród swoich wychowanków zaobserwuje uczniów, którzy popełniają w/w błędy, to pojawia się pytanie, co powinien z tą wiedzą zrobić? Z całą pewnością ważne jest wczesne rozpoznanie (pierwsze lata w szkole) i profilaktyka, odpowiednia terapia. Jednak często bywa tak, że uczniowie z tego typu zaburzeniami potrafią te problemy doskonale ukryć i dopiero bezpośrednio w sytuacjach stresowych (a takimi niewątpliwie są wszystkie egzaminy) stają się one widoczne i bardzo wyraziste.\nJakie są zadania wychowawcy, polonisty, nauczyciela, który powinien pomóc uczniowi ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu?\nJeżeli stwierdzimy, że możemy akurat w tym przypadku mieć do czynienia z uczniem dyslektycznym, dysortograficznym, czy dysgraficznym, to;\nZapoznajmy się z jego teczką osobową oraz zapytajmy rodziców, czy był kiedykolwiek badany w poradni.\nObserwujmy i analizujmy błędy popełniane w różnych pracach pisemnych.\nSkierujmy go na badania do poradni, napiszmy mu opinię (także na wniosek samego ucznia lub jego rodziców).\nOtoczmy ucznia, który otrzymał z poradni opinię o dysleksji, dysortografii szczególną opieką.\nSprawdzajmy co jakiś czas zeszyt ćwiczeń.\nOceniajmy go zgodnie ze wskazówkami zawartymi w opinii z poradni\nStarajmy się wytworzyć atmosferę zrozumienia, pomocy i życzliwości, poznajmy możliwości ucznia, aby zapobiec pogłębianiu się wszelkich trudności i wtórnych zaburzeń nerwicowych.\nPamiętajmy wreszcie o tym, że część wszelkich egzaminów składanych przez uczniów dyslektycznych będzie oceniana za treść i formę, przy czym niedociągnięcia, które wynikają z zaburzeń dyslektycznych nie mogą zdecydować o ocenie niedostatecznej.\nPrzez wiele lat schorzenie to było powszechnie bagatelizowane, w ten sposób podchodzili do niego nie sami dotknięci tymi trudnościami, ale ludzie z ich otoczenia, także rodzice i nauczyciele, a przecież to właśnie oni powinni dzieci zrozumieć i pomóc im, żeby nie pozostały na zawsze naznaczone piętnem dziecka opóźnionego w rozwoju.\nMetody pracy z młodzieżą dyslektyczną do wykorzystania na lekcjach (nie tylko języka polskiego).\n1. W pisaniu z pamięci należy zwrócić uwagę na następujące etapy:\na)\t- analiza wzrokowa tekstu - zwrócenie uwagi na pisownię wyrazów próba zapamiętania;\nb)\t- analiza wzrokowo- słuchowa tekstu - zwrócenie uwagi na brzmienie wyrazów i pisownię- porównanie zgodności brzmienia z pisownią - zapamiętanie treści;\nc) - zapis tekstu z pamięci (po zakryciu wzoru);\nd) - samokontrola - naniesienie ewentualnych błędów;\ne) - analiza zdań pod względem zasad pisowni (praca ze słownikiem ortograficznym).\n2.\tPisanie ze słuchu służy przede wszystkim celom sprawdzającym. W terapii może być wykorzystywane wyłącznie po uprzedniej analizie wzrokowo-słuchowej tekstu, przy czym czas między analizą (przepracowaniem) zdań a napisaniem ich ze słuchu powinien być stopniowo wydłużany i zakończony samokontrolą.\n3.\tRóżne formy eksponowania trudnych wyrazów np. kolorowe tło, zróżnicowana wielkość liter w wyrazie, zróżnicowana czcionka.\n4.\tRebusy i krzyżówki ortograficzne.\n5.\tWyszukiwanie i dobieranie wyrazów pokrewnych z rozsypanek wyrazowych lub wyrazów napisanych.\n6.\tRóżnicowanie słuchowe połączone z zapisem:\na)\tprostych struktur dźwiękowych w sylabach np. sia-sja, zia-zja;\nb)\tsamogłosek ą, ę w wyrazach od zespołów dźwiękowych om, on, en, em;\nc)\twyrazów o podobnym brzmieniu np. trzaska-drzazga, ściera-ździera, proszki-prążki, chrzest-chrzęst.\n7. Segregowanie wyrazów np. z rozsypani wyrazowej, na kolorowym tle według zasad ortografii, przy czym:\na) osobno opracowujemy pisownię wyrazów z "ó";\nb) osobno pisownię wyrazów z "u";\nc) uzupełnienie luk w tekście z komentowaniem, również jako podsumowanie zasad pisowni "ó-u".\n8.W analogiczny sposób opracowujemy pozostałe zasady pisowni (h-ch, ż rz, pisownia łączna i rozdzielna itd.)\n9.Po omówieniu najważniejszych zasad pisowni utrwalamy je poprzez:\na)\tsegregowanie wyrazów pomieszanych z różnych zasad pisowni (ó-u, h-ch, itd.) i ustne uzasadnianie ich poprawności zapisu;\nb) układanie zdań z wyrazami trudnymi do zapamiętania dla ucznia;\nc)\tanalizowanie tekstu (zdań) pod względem zasad;\nd) uzupełnianie juk w tekście mieszanym;\ne) segregowanie wyrazów wg alfabetu;\nf) skreślanie zbędnej litery w wyrazach.\n10.\tUtrwalanie zasad pisowni oraz ćwiczenia w zakresie poprawy stylu:\na)\trozbudowywanie (rozwijanie) zdań;\nb)\ttworzenie zdań poprzez zmianę ich pierwotnej formy np. zmianę trybu;\nc)\tuzupełnianie zdań wyrazami, w których trzeba zmienić np. przypadek;\nd)\twyszukiwanie niepoprawnie użytego wyrazu w zdaniu;\ne)\tukładanie zdań z wyrazów eksponowanych w niewłaściwej kolejności;\nf)\tzmienianie sensu zdania poprzez zmianę szyku wyrazów.\n11.\tKształtowanie umiejętności używania wyrazów zamiennych w sytuacjach, w których uczeń nie może odwołać się do jednoznacznych zasad pisowni.\n12.\tĆwiczenia w posługiwaniu się słownikiem ortograficznym.\nPorady dla rodziców dzieci dyslektycznych.\nNajważniejsze jednak zadania stoją przed rodzicami dzieci, które mają trudności w czytaniu i pisaniu. Szkoła niewiele może zdziałać, jeżeli nie będą oni swoim dzieciom poświęcać bacznej uwagi. Należy więc:\nobserwować dziecko już od najmłodszych lat jego życia, im wcześniej tym lepiej, a fachowej pomocy zawsze szukać w poradni;\nokazać większe zainteresowanie i zrozumienie, cierpliwość i wyrozumiałość, dziecko zawsze powinno wiedzieć, że może się z każdym problemem zwrócić do najbliższych;\nna wszelkie trudności reagować spokojnie, nie można dziecka ciągle krytykować, ale należy je chwalić nawet za drobne sukcesy;\nbyć cierpliwym, życzliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w kłopotach, okazywać mu wiele miłości.\n1.\tM. Bogdanowicz: "O dysleksji, czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu - odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli". Lublin 1994, s.32.\n2.\tM. Bogdanowicz: "Ryzyko dysleksji. Problem i diagnozowanie". Gdańsk 2002.\n3.\tH. Pętlewska, "Eksplozja błędów" w: Wiedza i Człowiek. Dodatek Humanistyczny Wiedza i Życie, nr 9/1995, str.1-5.\n4.\tS. E. Shaywitz: "Dysleksja" w: Świat Nauki, styczeń 1997, str.58-65.\n5.\tE. Górniewicz: "Diagnoza dysleksji i dysortografii" w: Wychowanie na co dzień, str.4-7.\n6.\tR. Makarewicz: "Gdy w klasie jest dyslektyk" w: Polonistyka nr 2, 1998 rok, str.75-78.\n7.\t"Wprost", 22 III 1998 rok.\n8.\tK. Grabałowska, J. Jastrząb, J. Mickiewicz, M. Wojak: "Ćwiczenia w czytaniu i pisaniu. Poradnik metodyczny do terapii dzieci dyslektycznych", Toruń 1994.\n9. H. Spionek: "Zaburzenia rozwoju uczniów a niepowodzenia szkolne", Warszawa 1997.\nonline: 158 gości


Zespół niedoboru testosteronu - PoradnikZdrowie.pl\nZespół niedoboru testosteronu nie tylko obniża libido i powoduje zaburzenia wzwodu, ale również negatywnie wpływa na inne aspekty życia mężczyzny. Kiedy pojawia się zespół niedoboru testosteronu i jak sobie z nim radzić?\nZespół niedoboru testosteronu: dokuczliwa gra hormonów\nZa mało testosteronu - objawy\nZespół niedoboru testosteronu: leczenie tabletkami lub zastrzykiem\nWyłącznie pod kontrolą lekarza\nPoradnik Zdrowie: zaburzenia seksualne\nZespół niedoboru testosteronu (TDS; Testosterone Deficiency Syndrom) to określenie, którego używają lekarze w sytuacji, gdy spadkowi stężenia testosteronu we krwi towarzyszą objawy kliniczne jego niedoboru. Proces starzenia się mężczyzny, czyli stopniowego zmniejszenia się stężenia testosteronu, rozpoczyna się już po 40. roku życia.\nPrzyjmuje się, że po 60. roku życia ok. 20 proc. mężczyzn ma zaburzenia hormonalne, polegające na spadku we krwi stężenia androgenów, głównie testosteronu. Od tego czasu o ok. 1% rocznie spada zdolność rozrodcza mężczyzny. Dlatego zamiast powszechnie znanym określeniem "andropauza" poprawniej jest nazywać ten stan "późnym hipogonadyzmem" lub "zespołem niewydolności hormonalnej".\nObjawami klinicznymi najbardziej dotkliwymi dla mężczyzn są obniżenie libido oraz zaburzenia wzwodu. Występuje jeszcze wiele innych, które mogą być dokuczliwe. Mężczyzna, jeśli je u siebie zaobserwuje, powinien zgłosić się do urologa, androloga lub endokrynologa i wykonać zalecone badania. To one pozwalają dobrać właściwą, spersonalizowaną kurację.\nNiski poziom testosteronu objawia się na wiele sposobów. W zakresie zdrowia fizycznego (objawy swoiste) zwykle pojawia się:\nspadek popędu płciowego, zaburzenia erekcji, zmniejszenie aktywności seksualnej,\nograniczenie porannych i nocnych wzwodów,\npowiększenie i bolesność gruczołów piersiowych (ginekomastia),\nprzerzedzenie się owłosienia, niektórzy panowie rzadziej muszą się golić,\nzmniejszenie masy i siły mięśni oraz gęstości kości (osteoporoza), co prowadzi\ndo częstszych złamań,\npojawienie się nadmiaru tkanki tłuszczowej, zwłaszcza w okolicy brzucha,\nuderzenia gorąca, nagłe poty.\nWśród objawów dotyczących sfery psychiki (objawy nieswoiste) najczęściej wymienia się:\nObjawy niedoboru testosteronu u mężczyzn niewiele się różnią od objawów występujących u kobiet w okresie okołomenopauzalnym. I tak jak u kobiet, również u mężczyzn można zastosować terapię hormonalną, która poprawia jakość życia. Leczenia męskiego "przekwitania" polega na stosowaniu testosteronu w tabletkach (w ciągu doby przyjmuje się 2-3 tabletki, koszt 15-20 zł miesięcznie) lub w zastrzyku domięśniowym (jeden na kilka tygodni). Transdermalne prepapraty testosteronu w postaci plastra przyklejanego do skóry nie są w Polsce dostępne (obecnie żaden preparat w formie plastra nie jest u nas zarejestrowany).\nCzytaj też: Boostery testosteronu dla mężczyzn - skład i działanie. Czy są skuteczne i czy warto je stosować?\nW trakcie terapii powtarza się badania krwi, aby dobrać odpowiednią dawkę hormonu. Zwykle są to dawki, które pozwalają utrzymać stężenie testosteronu w zakresie obowiązujących norm. Terapię taką stosuje się najczęściej przewlekle. Niestety, po odstawieniu leczenia wszystkie przykre objawy niedoboru testosteronu wracają.\nZanim jednak mężczyzna sięgnie po terapię hormonalną, musi wraz ze swoim lekarzem dokonać bilansu korzyści i zagrożeń. Za jej zastosowaniem będzie przemawiała poprawa samopoczucia, pamięci, sprawności seksualnej itp. Przeciwwskazaniami do stosowania testosteronu są: podejrzenie bądź istnienie raka prostaty lub raka piersi, istotna policytemia, nieleczony bezdech senny, ciężka niewydolność krążenia, przeszkoda w odpływie moczu spowodowana gruczolakiem prostaty (do czasu usunięcia przeszkody).\nPanowie, którzy przyjmują hormon, powinni co pół roku robić badania kontrolne u urologa i systematycznie odwiedzać endokrynologa lub androloga.\nZa dużo testosteronu - objawy\nZbyt wysoki poziom testosteronu to:\nzachowanie agresywne (agresja fizyczna, słowna),\nwzmożony popęd płciowy,\nłysienie, tworzą się tzw. zakola nad czołem,\npojawia się bujne owłosienie ciała,\nnieznaczny przyrost masy mięśniowej,\nPoziom testosteronu a aktywność fizyczna [Porada eksperta]\nAnna Jarosz - artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" | Konsultacja: Piotr Dzigowski, specjalista urolog, konsultant ds andrologii w Europejskim Centrum Macierzyństwa INVIMED w Warszawie


Felieton. Kilka słów o sztuce wojny. Z wirusem - plus.gk24.pl\nTrakt „Sztuka wojny” autorstwa Sun Tzu kiedyś był lekturą generałów największych armii, we współczesnym nam świecie ponownie odkryli go autorzy podręczników dla menedżerów. Co jest w nim ponadczasowego?\nPoniżej trzy okoliczności, dzięki którym można, zdaniem gen. Sun Tzu, osiągnąć zwycięstwo:\nZwycięży ten, którego żołnierze zjednoczeni są wolą zwycięstwa\nZwycięży ten, kto jest rozważny\nZwycięży ten, którego generałowie są przygotowani\nPytanie do rządzących: Czy przygotowali siebie i nas, do tej wojny z wirusem? Czy wokół siebie mają najlepszych fachowców, a nie pochlebców i potakiwaczy? Czy działali rozważnie przestrzegając, że wroga nigdy nie wolno lekceważyć, szczególnie wtedy, gdy sprawia pozory odwrotu?\nPrzed laty wpadł mi w ręce artykuł Grzegorza Burtana, który pisał, że sens traktatu Sun Tzu kręci się wokół starannie, krok po kroku, przygotowanej strategii walki - bez niej każdy przywódca jest na straconej pozycji. Bo nie da się realizować planów, których się nie sporządziło.


Zakłady pogdzebowe dla wszystkich!!! - Lobez Arena\nHome » Usługi » Inne Usługi » Zakłady pogdzebowe dla wszystkich!!!\nCzy przeżyłeś właśnie śmierć bliskiej osoby? Jeśli tak, to przyjmij od naszego zespołu szczere wyrazy współczucia. I jeśli nie wiesz jak dobrze zorganizować ostatnie pożegnanie twojego krewnego, koniecznie odwiedź nasz zakład pogrzebowy. Nasza działalność trwa już kilka lat i zajmujemy się przygotowaniem jednych z najsmutniejszych uroczystości w życiu człowieka jakimi są pogrzeby! Poznań to miasto gdzie będziesz mógł znaleźć naszą firmę.\nZakład pogrzebowy w Poznaniu!\nZadbamy o każdy szczegół pogrzebu, także nie będziesz musiał się w ogóle angażować w przygotowania uroczystości. Wszystkie formalności załatwią nasi pracownicy. Zadbają również o odpowiednią organizacje samej uroczystości. Wszystko to wykonamy za ciebie za niewielką opłatę, którą specjalnie dla naszych klientów maksymalnie obniżyliśmy. Wiemy jak ciężkim przeżyciem jest śmierć bliskiej osoby, dlatego przygotowujemy za bardzo niską opłatę wszystkie pogrzeby! Poznań to miasto gdzie będziesz mógł odnaleźć naszą firmę! Znajdź nas już teraz i zaufaj nam!


1. Nefrobonisan Ojca Grzegorza - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > układ moczowy i płciowy > Nefrobonisan Ojca Grzegorza\nNefrobonisan Ojca Grzegorz\nOpis i skład produktu Nefrobonisan Ojca Grzegorza\nNefrobonisan Ojca Grzegorza, mieszanka ziołowa do zaparzania, 4 g, 25 saszetek\nNefrobonisan Ojca Grzegorza to mieszanka ziołowa służąca do zaparzania w saszetkach.\nNefrobonisan Ojca Grzegorza zawiera: Ziele nawłoci 30%, Ziele skrzypu 25%, Ziele rdestu ptasiego 15%, Liść brzozy 15%, Liść borówki brusznicy 15%.\nNefrobonisan Ojca Grzegorza może zawierać śladowe ilości migdałów, orzeszków ziemnych i innych orzechów.\nZiele nawłoci 2,4g,\nZiele skrzypu 2,0g,\nZiele rdestu ptasiego 1,2g,\nLiść brzozy 1,2g,\nLiść borówki brusznicy 1,2g.\nNefrobonisan Ojca Grzegorza zawiera ziele nawłoci, skrzyp i rdest ptasi, liście borówki brusznicy i brzozy ma działanie wspomagające wydalanie moczu i zachowanie w zdrowiu dróg moczowych szczególnie w przypadku infekcji.\nZioła zawarte w Nefrobonisan Ojca Grzegorza pozwalają na usuwanie z dróg moczowych bakterii, związków krystalicznych oraz szkodliwych produktów przemiany materii.\nZalecana dawka: 2 razy dziennie po jednej saszetce w postaci naparu.\nNefrobonisan Ojca Grzegorza opinia\nNefrobonisan Ojca Grzegorza opinie\nNefrobonisan Ojca Grzegorza ulotka\nNefrobonisan Ojca Grzegorza skład\nNefrobonisan Ojca Grzegorza dawkowanie\nNefrobonisan Ojca Grzegorza przeciwwskazania\nNefrobonisan Ojca Grzegorza cena\nNefrobonisan Ojca Grzegorza zioła\nNefrobonisan Ojca Grzegorza zamienniki\nNefrobonisan Ojca Grzegorza zamiennik\nNefrobonisan Ojca Grzegorza odpowiednik\nNefrobonisan Ojca Grzegorza tańszy zamiennik\nNefrobonisan Ojca Grzegorza czy działa\nzioła na drogi moczowe wspomaganie dróg moczowych wydalanie moczu sikanie na sikanie infekcje układu moczowego pęcherz moczowy\nOpinie o Nefrobonisan Ojca Grzegorza\nDodaj opinię o Nefrobonisan Ojca Grzegorza


dorosłość jak początek umierania : września 2014\nmam dwadzieścia lat i w końcu zrozumiałam, że pewne rzeczy dzieją się tylko dlatego, że nie mają prawa się stać. to coś w rodzaju przyciągania - przychodzi wszystko to, czego nie chcesz. na szczęście zostaje poranna kawa, papieros i Ty obok mnie na materacu. to bardzo wąski materac, ucieka z niego powietrze, w nocy przypadkiem prawie nas na nim spaliłam, a później płakałam przez sen. jest granatowy i od teraz ten granat będzie kojarzył mi się z rozmowami nad ranem, z tym, jak zamykasz mnie w dłoni, z tym, że nie trzeba się bać. mówisz: musieliśmy się spotkać. pewne rzeczy dzieją się tylko dlatego, że nie mają prawa się stać - jak Ty i ja.\nkiedyś napisałabym, że żadna z czterech stron świata nie może stać się moim miejscem, że życie we mnie, to jak życie na wygnaniu, że liczę na przypadki, które nigdy nie mają nadejść, że z rozkładówki znika obietnica wieczności i nic tu po mnie nie zostanie nagle - jak Białoszewskiemu po jego pięknej miłości. kiedyś działy się we mnie wybuchy jądrowe, byłam jak ktoś, kto jedną nogą był w Czarnobylu, a drugą już nigdzie, słowo ''koniec'' było synonimem mojego imienia i jeśli bawiłam się w wyliczanki, to przychodził mi do głowy jeden rym ''raz, dwa, trzy - umrzesz Ty''. kiedyś byłam lękiem, brakiem, niespełnieniem, jeśli coś czułam, to przybierało to postać ''fallingforyou'' i drapałam nocą ściany, żeby zagłuszyć złe obrazy. byłam zalanymi błoniami i trzęsieniem losu, myślałam, że życie dzieje się wyłącznie w układzie dwójkowym. kiedyś się myliłam. a dzisiaj umiem pisać tylko o smutku, bo tylko o tym pisać można i naprawdę nie wiem, co powiedzieć, kiedy nie boli mnie już żadne słowo.\nprzychodzi taki czas, kiedy już nie trzeba się cofać. kiedy formy czasowników z przeszłych niedokonanych zmieniają się na teraźniejsze, kiedy nie trzeba bić głową w mur, bo to otwarte na oścież drzwi. już nie gryzę paznokci do krwi, nie próbuję z szaf wyciągać trupów i myśleć o rzeczach, które mogą się nie udać. nie boję się nocy, zasypiania bez trzymania czyjejś dłoni w swojej, a zaimek ''Ty'' zmienił się na ''On'', i nie jest to drzazga w kciuku ani podwinięta rzęsa. nie zatrzymuję się pomiędzy, nie zatrzymuję się tam, gdzie czuć tylko chłód. wypalam papierosa za papierosem, myślę o miejscu, w którym jestem, o miejscu w którym zawsze chciałam być. ''spokój'' jako słowo klucz.


Psychoanaliza na kozetce – Zwierciadlo.pl\nŻaden z uczonych w minionym stuleciu nie budził tylu sporów i namiętności co twórca psychoanalizy, wiedeński psychiatra Zygmunt Freud. Jedni przyrównywali jego rewolucyjną teorię do przewrotu kopernikańskiego, inni głosili, że psychoanaliza to zbiór nonsensów, których nie sposób udowodnić.\nU jej podstaw leży przekonanie, że świadomość jest zaledwie powierzchnią życia psychicznego. Jego istotą jest nieświadomość, w której kłębią się siły determinujące zachowanie. Freud dzieli osobowość na trzy części: id, ego i superego. Id to część nieświadoma, instynktowna, popędowa, która kieruje się zasadą przyjemności. Superego to normy społeczne, nakazy i zakazy wynikające z życia w określonej kulturze. Od dzieciństwa przyswajamy je w procesie socjalizacji i części z nich możemy nie być świadomi. Najbardziej świadome jest ego, które kieruje się zasadą realizmu. Ego jest permanentnie atakowane przez id, które za wszelką cenę domaga się zaspokojenia popędów, oraz przez superego domagające się spełnienia norm. Gdy ego nie potrafi rozwiązać konfliktów wynikających z instynktownych popędów i społecznych norm, pojawia się lęk. Aby go zmniejszyć, ego stosuje mechanizmy obronne. Najważniejszym z nich jest wyparcie spychające zagrażające treści do nieświadomości.\nPsychoanaliza jest nie tylko systemem teoretycznym, lecz przede wszystkim metodą leczenia nerwic. Nerwica to stan, w którym ego nie radzi sobie z wymaganiami id, superego i rzeczywistości. Nieświadome konflikty wywołują lęk, pacjent traci radość życia i coraz gorzej wypełnia role społeczne. Nie rozumie swojego zachowania i emocji. Nerwica rozwija się powoli, a jej początki sięgają dzieciństwa. Zadaniem psychoanalityka jest odkrycie nieświadomych konfliktów (przeniesienie nieświadomego do świadomości) i pomoc w racjonalnym rozwiązaniu ich przez ego pacjenta. To powinno doprowadzić do zniknięcia objawów neurotycznych i znacznej zmiany osobowości. W myśl psychoanalizy samo usuwanie objawów nie ma sensu. Jeśli leżące u ich podłoża konflikty pozostaną nierozwiązane, w miejsce jednych objawów pojawią się inne.\nWszystkie techniki stosowane w psychoanalizie mają zwiększyć poziom świadomości pacjenta, a terapeucie dostarczyć materiału do interpretacji. To ona powinna doprowadzić do osiągnięcia przez pacjenta wglądu w konflikty leżące u podłoża jego zachowań. Nim jednak dojdzie do wglądu, może pojawić się opór. Ego pacjenta broni się przed uświadomieniem sobie treści nieświadomych i mimowolnie przeciwstawia się wysiłkom terapeuty, odrzucając jego interpretacje. Opór sam w sobie też jest przedmiotem interpretacji.\nHanna Samson 23 czerwca 2020\nHanna Samson 11 stycznia 2020\nHanna Samson 14 grudnia 2011\nHanna Samson 10 stycznia 2014\nHanna Samson 9 stycznia 2014\nHanna Samson 31 grudnia 2013\nmarzenia sennepraca z podświadomościąpsychoanalizateorie Freuda


44 proc. Rosjan popiera protesty opozycji\nprot, IAR 28.12.2011 07:05\nDziennik "Wiedomosti" donosi, że Rosjanie " z sympatią" odnieśli się do niedawnych protestów przeciwko fałszerstwom, do których miało dojść w trakcie wyborów parlamentarnych. Tak wynika z badań socjologicznych ośrodka "Lewada-Centrum" przeprowadzonych w połowie grudnia.\nAż 91 procent Rosjan stwierdziło, że ludzie powinni mieć prawo do publicznego wypowiadania swojego niezadowolenia z władz. Jednak tylko 15 procent gotowych jest osobiście uczestniczyć w protestach. W kwestii demonstracji ulicznych organizowanych przeciwko fałszerstwom wyborczym Rosjanie są podzieleni.\n44 procent badanych poparło je, a 41 procent - uznało za niepotrzebne. Co ciekawe aż 46 procent badanych wystąpiło przeciwko ponownemu przeliczaniu głosów w tych lokalach wyborczych, gdzie ujawniono naruszenia ordynacji. 40 procent respondentów jest gotowa poprzeć takie żądania.\nPolitolog Igor Bunin, komentując wyniki badań zwrócił wagę, że "sens demonstracji dotarł nawet do tych ludzi którzy tradycyjnie zachowywali optymizm odnośnie istniejących władz i zadawalali się informacjami rosyjskiej telewizji/". Ekspert zaznacza, że informacja o rządzącej partii "Jednej Rosji" i o tym, że nie wszystko jest tak dobrze, jak przedstawiają to media, dotarła do ludzi jeszcze przed wyborami. W tej sytuacji trudno było zapobiec manifestacjom.


Święci pierwszego kontaktu - ebook - Szymon Hołownia - bookto.pl\nKURS INTENSYWNEJ HAGIOTERAPII – ZAPROSZENIE\nNie spotkałem jeszcze nikogo, kto mając do wyboru: przeczytać podręcznik do dogmatyki albo zbiór życiorysów świętych, zdecydował się na opcję numer jeden. Różnicy w pożywności – zaryzykuję twierdzenie – nie ma żadnej. I wschodni, i zachodni teologowie piszą wszak bowiem od lat, że życie świętego człowieka to „dogmatyka doświadczalna”, polowe ćwiczenia z teologii.\nWszyscy mądrzy: papieże, biskupi na synodach, duchowi kierownicy, mówią, że to nie książki zbawią świat. Gdyby miały go uratować – już by to zrobiły. Żyjemy wszak w dobie, w której znacznie więcej osób pisze książki, niż je czyta. Teraz trzeba nam dokładnie tego, czego potrzebowali chrześcijanie w każdym z pierwszych dwudziestu wieków chrześcijaństwa: ludzi, którzy pokazaliby nam, że to wszystko nie jest żadnym ideologicznym pitu, pitu ani zbiorem historycznych przygód. Że to naprawdę działa.\nNie znam człowieka, który nawrócił się po lekturze książki. Znam paru takich, którzy zmienili swoje życie (zaczynając od priorytetów, przez postawy do decyzji) – czasem stopniowo, czasem za jednym zamachem – po spotkaniu z człowiekiem. Z Chrystusem albo jednym z Jego ziomków. Jeszcze chodzącym po tym świecie albo już nie chodzącym, ale jednak wciąż działającym, żyjącym.\nDlatego taką frajdą jest dla mnie pisanie życiorysów świętych. Mam szczerą nadzieję, że mogąc przejść z nimi potrzebny do opracowania ich historii kawałek drogi – może i ja się zainspiruję, podkradnę jakiś pomysł, a może – co dałby w końcu Pan Bóg – się nawrócę? To już drugi tom moich hagiograficznych zmagań. Pierwszy znalazł kilkadziesiąt tysięcy odbiorców i to naprawdę wielkie szczęście słyszeć teraz przy okazjach różnych spotkań czy rekolekcji, że nawiązana dzięki tamtej książce przyjaźń ze świętym Spirydonem czy Sergiuszem albo Marią Magdaleną sprawdza się, rozwija, działa. W tomie drugim biografii jest ciut mniej, spróbowałem jednak wejść w nie trochę głębiej, nie ograniczać się do krótkiej prezentacji, pozwolić bohaterowi zostać z nami chwilę dłużej, dać się bliżej poznać, więcej o sobie nam poopowiadać.\nWybór postaci jest znów bardzo, bardzo subiektywny. Nazwiska niektórych świętych wynotowywałem podczas różnych lektur, inne „trafiały” do mnie podczas jakiejś podróży, w odwiedzanym kościele, lotniskowej kaplicy, w rozmowie albo z zostawionego przez kogoś w pociągu obrazka. Są tu więc pobożne damy sprzed piętnastu wieków, są polskie królowe, lekarze, zakonnicy bibliofile, rosyjskie księżne, francuskie aktorki, są korespondentki wojenne i kucharki, jest założyciel Kalifornii, szalony wynalazca i matematyczny geniusz oraz ksiądz, który przez dwadzieścia lat tępiony był na wszystkie sposoby przez Święte Oficjum. Są męczennicy z Zachodu i ze Wschodu. Wschodu, tradycyjnie, jak to u mnie, jest znowu sporo. Nic nie poradzę, przepraszam. I Zachód, i Wschód noszę w sobie w sposób niemożliwy do zatarcia. I naprawdę jestem pewien, że w oczach Pana Boga świętość katolicka i prawosławna (a nawet protestancka) wygląda dokładnie tak samo, w niebie nie ma zagród z takim lub z innym krzyżem.\nKilka przypadków to ludzie jeszcze bez oficjalnej aureoli. W trakcie kościelnych procesów albo jeszcze przed nimi. Uznałem, że nie ma na co czekać, warto pokazać ich los, bo przecież oficjalna deklaracja kanonizacyjna papieża nie przeprowadza nikogo do nieba, ona po prostu stwierdza uzyskanie pewności, iż dana jednostka tam jest.\nW Świętych codziennego użytku proponowałem, by wybierać sobie jednego patrona na każdy tydzień roku. Tym razem proponuję hagioterapię bardziej intensywną: zapoznanie się z jednym świętym dziennie na przestrzeni miesiąca. Można to robić po kolei, można iść „tematycznie” zgodnie z rozpoznawanym u siebie w danym momencie problemem – wtedy należy kierować się sugestiami zawartymi na samym początku każdego rozdziału.\nJako pierwszą proponuję odwiedzić izbę przyjęć i dyżurującą na niej dziewczynę, która trafiła w to miejsce, bo przeszła w życiu dokładnie wszystko: nie ma takiego bólu i dolegliwości, których by jej oszczędzono. Może dlatego działa teraz z nieba tak szybko, sprawnie, radykalnie i bezbłędnie (przekonałem się na własnej skórze), kierując do dalszego leczenia.\nNa zakończenie początku warto wytłumaczyć się z rzeczy podstawowej: dlaczego kolejne „żywoty świętych”, skoro półki wszystkich księgarń świata zaraz zawalą się pod ich ciężarem? Myślę, że wszyscy, którzy je piszemy, robimy to dlatego, że każdy z nas tych samych świętych inaczej spotyka. To jak z biografią każdego człowieka: można ją napisać z tysiąca punktów widzenia tysiąca osób, którzy opisywanego znali. Dla mnie święci to nie „cudomaty”, to nie podręcznik, który należy skserować. To znajomi, autorytety, niektórzy z nich – to już sprawdzeni przyjaciele. Głęboko wierzę, że towarzyszą mi teraz na sposoby sobie tylko znane, a kiedyś, w tym najważniejszym momencie, wyjdą po mnie, żebym nawet w chwili najbardziej odzierającej z relacji nie był sam.\nW ubiegłym roku, pokładając się przez czas jakiś w szpitalu, miałem zresztą w tej sprawie pewną bardzo zaskakującą mnie samego wizję. Napisałem o niej na gorąco tekst do polskiej edycji portalu Aleteia. Pozwolę sobie zamieścić go i tu, niech moja nadzieja na spełnienie się relacji z bohaterami tej książki pozostanie na wieki również w jakiejś analogowej bibliotece. Do której za dwieście lat ktoś może zajrzy, przeczyta i pomyśli: „No, już po wszystkim. Ciekawe, czy mu się spełniło?”.\nKTO WYJDZIE PO CIEBIE?\nZawsze bardzo lubiłem wczytywać się w literackie wizje tego, co dziać się będzie z nami tuż po śmierci. Jasne – trzeba brać je wszystkie z przymrużeniem oka. Podobnie zresztą jak liczne pozycje pełne relacji tych, którym dane było ponoć przekroczyć most graniczny na rzece śmierci i wrócić. Tyle że jeśli ktoś mówi: „wróciłem”, zeznaje tak naprawdę, że owego mostu nie przeszedł. Najwyraźniej jednak nie umarł. Gdyby umarł – na pewno by go tu z nami nie było, a jest. I pisze, udziela wywiadów, bryluje.\nTematyce śmierci klinicznej, „życia po życiu” i innych takich poświęciłem zresztą kiedyś książkę (Tabletki z krzyżykiem). Cytowałem w niej jedną z najciekawszych (i najlżejszych) lektur, na jakie przy okazji obczytywania się w zagadnieniu trafiłem, Pierwszy dzień po śmierci João das Nevesa. Z jednym pożyczonym z niej obrazem chodzę po dziś dzień. Das Neves pisze, że po zejściu z tego świata ludzie trafiają na peron, na którym czekają na nich dwa pociągi. Na jednym napisane jest: „Niebo”, a na drugim… „Niebo”. Tyle tylko że jeden z nich jedzie do nieba będącego wyłącznie wyobrażeniem tych, którzy myślą o nim jako o wielkim relaksie, spa, spotkaniu ze znajomymi, pociąg drugi wiezie zaś do niespodzianki, którą przygotował swoim dzieciom Stwórca. Że to dużo fajniejsza opcja – połapią się tylko ci, którzy już jakoś Go znają, rozumieją, że życie wiąże się z kreatywną miłością, nie słodkim bimbaniem.\nKiedy ostatnio leżałem w szpitalu i miałem dużo czasu, zanim mój stan został uregulowany na tyle, bym mógł siegnąć po książki czy komputer, temat wrócił i znów zacząłem snuć eschatologiczne fantazje. Wiem, że dla profesjonalnych teologów to, co teraz napiszę, może zabrzmieć idiotycznie, ale i ja, i oni jesteśmy dokładnie w tej samej sytuacji: wierzymy w imponderabilia (zbawienie, niebo, czyściec, sąd) – techniki i logistyki samego procesu nie jesteśmy jednak przecież w stanie za Chiny przewidzieć.\nNie mogłem się więc jakoś teraz uwolnić od myśli, że moje (nie wiem, może czyjeś jeszcze też) odchodzenie z tego świata będzie miało w sobie coś ze zjawiska augmented reality, czyli rzeczywistości poszerzonej. Z którą (choćby biernie) miał do czynienia każdy, kto widział reportaże o ludziach wyłapujących rozłażące się po świecie dziwne stworki w grze Pokémon Go! Przez kamerę telefonu widzisz normalny świat: drzewa, chodniki, autobusy, a wśród tego wszystkiego nagle pojawia się coś wygenerowanego przez komputer, jakiś Bulbasar albo Charmander. Zorientuję się, że umieram, gdy w najnormalniejszym świecie ze zdumieniem zauważę, że „plącze” się po nim ktoś nie wirtualny, ale jednak z zupełnie innego wymiaru. Nie nastąpi żaden łomot, nie zagrają mi we łbie trąby, a na powiekach nie wyświetli się napis z sejmowej mównicy: „CZAS MINĄŁ”. Nic z tych rzeczy! Oto zwykły pogodny dzień na warszawskim Ursynowie albo normalna droga do pracy na Trasie Siekierkowskiej, lunch w Śródmieściu. I nagle, wśród przechodniów, może między blokami – ktoś, kto wygląda toczka w toczkę jak jeden z moich patronów. Święty Sergiusz z Radoneża? Tutaj?! Idzie w moją stronę! Po paru chwilach – następny! Święty Spirydon? I jeszcze święta Ksenia? Święta Teresa?! To tak wygląda mój Anioł Stróż?! Wszystko dzieje się, jakby była to rzecz najbardziej naturalna z oczywistych. Na lekcjach chemii w podstawówce robiliśmy sztuczki, wpuszczając kroplę jakiejś substancji (nie mam pojęcia jakiej) do szklanki z zieloną wodą i jak zaczarowani (wtedy nie było jeszcze smartfonów i innych rozrywek, a gumy do żucia żuło się tygodniami) patrzyliśmy, jak z chwili na chwilę wszystko staje się idealnie przezroczyste. Od jednej kropli, bez hałasu, celebracji, eventów.\nW tej mojej wizji umierania nie ma więc żadnych szarpnięć akcji, widoków jak na bajkonurskim kosmodromie. Po prostu rzesza niebian gęstnieje i z czasem tamtych robi się więcej niż tych. Przechodzę do innego świata, w zasadzie nigdzie nie przechodząc. Zmieniają się stężenia. Dzięki tym, którzy po mnie wyszli, nagle się orientuję, że nadal idę, ale już na zupełnie innym tle. Że jestem gdzie indziej, bo to oni (i pewnie Chrystus, którego teraz nie widzę, to jeszcze bowiem nie jest moment mojej śmierci) stali się dla mnie bramą. Brama śmierci to nie budynek: łuk triumfalny, dziura w ścianie, rogatka, to moje zwykłe otoczenie wypełnione ludźmi, krzyczącymi do mnie: „Stary, tu jest życie!”.\nTo pewnie nie żadna mistyka. To pewnie leki. Ale chodzi też za mną inny, malutki obraz. Głupie pytanie przyszło mi do głowy: a gdy już będę tam – jak będę się dowiadywał, co z tymi, którzy zostali tu? Czy będę się o nich martwił? Czekał na nich? Jakoś im kibicował? I znowu – jakiś anioł (albo pani Marzena pielęgniarka, która toczy w moje żyły gęste przeciwbólowe mieszaniny) zabiera mnie na dziwną ni to łąkę, ni to chodnik jakiegoś miasta. Idę, chyba z kimś rozmawiam, w każdym razie mam wrażenie, że jestem tak na maksa zajęty istnieniem, iż wciąż nie mogę się nadziwić, że tak można. Nie jestem smutny, nie ciągnę za sobą emocji, nigdzie nie wybiegam. Jestem tu i teraz. Naraz słyszę z tyłu znajomy tupot małych łap. Odwracam się – tak, to biegnie do mnie mój kochany pies! Oczywiście natychmiast padam na kolana, zaczynam się z nim bawić, głaskać, a on jest oczywiście jednym wielkim (no, nie tak wielkim) machającym ogonem szczęściem! Idziemy dalej razem, kontynuujemy nasze zwykłe spacerowe dokazywanki.\nTym razem ktoś dotyka mojego ramienia. Znajomy! Za jakiś czas w tle spraw, które mnie tam zajmują, pojawia się inna znana twarz: koleżanka! Tak właśnie, będąc już po tamtej stronie, dowiaduję się o śmierci bliskich (bo że i nasze ukochane zwierzaki będą z nami również tam – nie mam w swojej wierze żadnych wątpliwości). Nie wyczekuję, nie dociekam okoliczności. O tym, że kogoś nie ma już tam, dowiaduję się, odkrywając (zawsze z radością), że teraz jest tu. Znów jesteśmy razem.\nIle warte są te moje wizyjki? Kiedyś na pewno się dowiem. Na dziś są jakby w sam raz. Przypominają mi, że śmierć – jak pisał Fernando Pessoa – jest zakrętem na drodze. I że za tym zakrętem też są ludzie, jest miłość, jest życie. Wiem, że gdy teraz ktoś odchodzi stąd – płaczę i tęsknię. Lecz gdy ktoś będzie tam przychodził – tym razem to ja (nie pies) będę jedną wielką eksplozją radości, przebierającą nogami z ekscytacji, że zaraz będę mógł podzielić się z nim tym, jak nieprawdopodobnie się tu oddycha!\nI życie, i śmierć, i to, co po śmierci, jest o tym samym: o relacjach. O Bogu, ludziach, stworzeniach. Ktoś kiedyś po nas wyjdzie – tak chyba można by streścić całą tę nadzieję, którą od dwóch tysięcy lat ośmielamy się mieć.\nCzy masz jakiś pomysł, kto wyjdzie po ciebie?\nNauczyłem się już, że jest jedna kategoria ludzi, którym zawsze, gdy tego potrzebują, zdarzają się cuda: inni.\nDlatego wszystkie zamieszczane w religijnych pismach, książkach czy na portalach tak zwane świadectwa o tym, że ktoś został niewytłumaczalnie uzdrowiony, że męcząc się z długami, nagle otrzymał wielki spadek, że nie miał zielonego pojęcia, skąd wziąć pieniądze na zbożny projekt, i oto po jakimś spotkaniu podszedł do niego człowiek, oferując czterysta tysięcy – na mnie nie działają motywująco. Przeciwnie: złoszczą mnie. Ba – popychają w objęcia niewiary.\nNie sądzę bowiem, bym potrzebował tych wszystkich rzeczy w stopniu mniejszym, niż oni ich potrzebują. A jednak z jakichś powodów mnie na liście obdarowanych zabrakło. Nie szkodzi, mówią, naucz się doceniać inne dobra, przecież dostałeś ich mnóstwo. Dostałem, zgoda. Jednak gdy człowieka boli ząb, ulgi nie przynosi mu powtarzanie sobie w duchu, że przecież noga go nie boli.\nKolejny kłopot, jaki mam z tymi świadectwami, to ten, że łatwo mogą one zainspirować odbiorcę do pytania: co robię nie tak? Może nacisnąłem nie ten pstryczek, może gdybym nacisnął go mocniej…? Gdybym zastosował tę samą nowennę, zaatakował werbalnie tego, a nie tamtego świętego, może gdybym wewnętrznie się napiął w ściśle określony sposób, wykonał w duszy jakąś skomplikowaną kombinację deklaracji, nastawień, emocji – uzyskałbym podobny efekt? Przecież w życiu dokładnie tak to działa: jeśli chcesz mieć ciasto, powtórz skrupulatnie czynności tego, kto owo ciasto właśnie zrobił.\nNo więc rzecz właśnie w tym, że to nie on je zrobił. Dostał je od kogoś, kto nie musiał, ale z jakichś znanych sobie powodów mu je dał. Niezależnie więc od tego, czy będziesz czekał z nogami założonymi na głowę czy w kompletnym milczeniu, czy krzycząc, czy śpiąc – decyzja: dać czy nie dać, zależeć będzie wyłącznie od dającego.\nCzy to znaczy, że nie ma sensu modlić się o cuda? Przecież sam Jezus co chwila w Ewangeliach (w samej tylko w Ewangelii Jana, w ostatniej rozmowie z uczniami przed swoją męką – aż siedem razy) zapewnia, że jeśli tylko będziemy z wiarą prosić, dostaniemy wszystko, o cokolwiek poprosimy. Uwaga: nie o to, co będzie „zgodne z wolą Bożą” albo „przydatne”, albo „słuszne”, nie – o to, o co w danym momencie uznamy za stosowne prosić. Skrupulatnie wypełniamy więc instrukcję daną przez Zbawiciela: prosimy. A jednak nie dostajemy. Możliwości są trzy. Albo Bóg nas okłamał. Albo – jak chce w swoim liście święty Jakub – nie otrzymujemy, bo się „źle modlimy”. Albo talon został nam już przyznany, póki co nie doszło jednak jeszcze do jego realizacji.\nOpcja pierwsza nie chce mi się zmieścić w głowie. Jak to już pisałem (zdaje się w książce Holyfood), nawet jeśli nie zawsze rozumiem postępowanie Boga (co zdarza się nie tak wcale rzadko), wolę z Nim przegrać, niż niby-wygrać z kimś innym. Relacja z Nim jest dla mnie jednak ważniejsza niż takie czy inne ułatwienie życia. Wierzę, że wszystko sobie kiedyś wyjaśnimy – innego wyjścia po tym wszystkim, co tutaj przechodzę, zaprawdę powiadam wam: nie widzę. Ale to z Nim będziemy to sobie wyjaśniać. Nie będę teraz latał po duchowych kochankach, tak zwane moje potrzeby nie są dla mnie ważniejsze niż miłość. A jeśli prawdziwa jest opcja druga: co znaczyłoby modlić się o coś „dobrze”?\nNie jestem specjalistą od teologii duchowości, w dziedzinie wypraszania cudów nie mam specjalnie spektakularnych osiągnięć. Jedyne, czym dysponuję, to intuicja, utrwalająca się i krystalizująca z każdym kolejnym rokiem wsiąkania w chrześcijaństwo, w miarę upływu drogi. Podpowiada mi ona, że Bóg to naprawdę nie kolektura Lotto. Karmisz się opowieściami tych, którzy trafili szóstkę, przekonuje cię hasło: „A jeśli dziś to ty miałeś wygrać”? Świetnie. Ja nie mam jednak wrażenia, że skuteczność (lub nieskuteczność) modlitwy o cuda w jakikolwiek sposób związana jest rachunkiem prawdopodobieństwa. Albo systemem, który przyjmiemy, by zbliżyć się do wygranej. Albo inwestycją, jaką wniesiemy, by zwiększyć szansę na wygraną (są przecież i takie gry liczbowe, które na to pozwalają).\nNie mam zielonego pojęcia, dlaczego tamten pan nagle wyzdrowiał, a tamtej pani ktoś ni stąd, ni zowąd nagle podarował milion pięćset. Wiem, że w moim życiu cud może wydarzyć się wtedy, gdy uda mi się nie zaczarować Boga swoją pobożnością czy ascetycznym wysiłkiem, ale gdy – po pierwsze – zrobię Mu wreszcie miejsce. O to chodzi w opcji trzeciej: czasem coś jest gotowe, by mi to dać, musi jednak poczekać, aż ja będę gotowy to wziąć. Spokojnie położę się więc na izbie przyjęć i będę wytrwale czekał. Przecież to oczywiste, że neurotyczne branie w tym momencie witamin, układanie się w pozycjach, o których wyczytało się w smartfonie jako o zdrowotnie pożądanych, recytowanie deklaracji zmiany stylu życia albo obrażanie pielęgniarki nie będzie miało wpływu na skuteczność leczenia.\nNie ma więc naprawdę żadnego znaczenia, czy będziesz modlić się o cud liczącą w sumie pewnie kilkadziesiąt tysięcy słów Nowenną pompejańską czy tą – ciut objętościowo chudszą – do Matki Bożej Rozwiązującej Węzły, bo on może się wydarzyć – jak to było w przypadku wielu bohaterów Ewangelii – po jednym szczerze wypowiedzianym zdaniu. Nie ma znaczenia, czy czytałeś, że święta Róża z Limy ma korzystniejszy współczynnik roszczeń wniesionych do zaspokojonych od, dajmy na to, świętego Ekspedyta. Święci to nie postaci w grze planszowej obdarzone większym albo mniejszym kapitałem „punktów mocy”. Istotne jest tylko i wyłącznie to, z kim będzie ci po drodze, komu – jak sądzisz – będziesz w stanie zaufać na tyle, by wreszcie do bólu szczerze wywalić mu wszystko tak, jak jest, bez dziergania duchowego PR: pragnienia, przemyślenia, tłumaczenia. Zrzucając to z siebie i zdając się na jego pomoc. Jeśli do tego punktu doprowadzi cię litania – świetnie, jeśli jakaś inna specjalna modlitwa, też super. Środki dobierzesz do swojego stanu i wrażliwości sam (Kościół ma je w niepoliczalnej ofercie), ważny jest punkt dojścia.\nModlitwy same z siebie nic mogą, może (wszystko) tylko Bóg. Powtórzmy: trzeba ustąpić Mu miejsca. Wyobraź sobie w duchu taką scenę: oto, być może podtrzymywany przez Maryję, może przez któregoś ze świętych, dajesz się odkleić od stanowiska dowodzenia swoim życiem, od tronu, z którego nim kierowałeś, i powoli, zmęczony dyrygowaniem symfonii, pozwalasz posadzić się na pobliskim stołeczku. Bóg nie chce wpychać się nikomu na kolana, dopiero gdy ty zwolnisz fotel przy konsolecie, stery może zająć Ten, w którego słowniku nie istnieje pojęcie „to niemożliwe”. Co zrobi? Nie mam zielonego pojęcia. Wiem jednak (bo to logiczne), że Pełnia nie jest w stanie przyjść, gdy coś zajmuje jej miejsce. A więc głębokie, jak najgłębsze skonfrontowanie się z niemożnością, a nie prężenie duchowych bicepsów, jest kluczem do cudu.\nGdyby to wszystko było takie proste. Gdyby można było mieć jakąkolwiek gwarancję, sygnał, że może trzeba jeszcze zrobić to czy tamto albo tyle a tyle zaczekać. Każdy by przecież zaczekał. To, niestety, zupełnie tak nie działa. I niezależnie od tego, czy skutkiem cudu miałaby być poprawa komfortu życia kogoś, kto już ma wcale fajnie, czy uratowanie życia ciężko chorego dziecka – nie wymyślono dotąd w tym zakresie nic innego: idź, proś, bądź. Wskazówka druga – z wiarą. A więc: nie tracąc ani na chwilę wiary w to, że wszystkie dobre obietnice (dotyczące doczesności, nie tylko wieczności), jakie Bóg złożył w Biblii (a składał je setki razy), to nie była tylko hebrajska poezja, propagandowy wabik, lecz rzeczywistość. Że jeśli Bóg pozwolił się nazywać ojcem, to znaczy, że nim jest, a każdy ojciec wie przecież doskonale, że fajnie jest dać dziecku czasem nie tylko to, czego potrzebuje, ale też to, czego po prostu chce, o czym sobie w swojej dziecięcej główce przed zaśnięciem marzy. Ty to wiesz. On miałby nie wiedzieć?\nDlaczego więc nadal miliardy w Lotto wygrywają ci, którzy spokojnie daliby radę i bez nich, a odzyskanym zdrowiem cieszą się ludzie, którzy ostatni raz moralnie żyli w przedszkolu? Po raz sto siódmy: nie wiem. I niewiele mi przyjdzie z analiz. Po raz kolejny biorę zatem pod rękę moich świętych i za ich pośrednictwem mówię: nie przeżyję kolejnego dnia, jeśli nie to, to i jeszcze to. Następnego dnia okazuje się jednak, że przeżyłem. A więc zmylił mnie mój osąd: nie było mi to niezbędne do życia. Czy to znaczy, że przestałem tego chcieć? Skądże znowu. Im dłużej nie będzie mi dane, tym dłużej będę w owej izbie przyjęć siedział. Może właśnie kuracja już jedzie, czego ja – przez ściany i parawany – nie widzę? Może nie przyjdzie, przyjdzie za to lekarz, który wyjaśni mi to tak, że zrozumiem i odważę się zmienić pragnienia? Słabo, ale niech będzie i to. Z prawdziwej izby przyjęć z pewnością by człowieka w końcu wyrzucili, ale w swojej duszy może przecież siedzieć ile chce, nikt go stąd nie wypędzi.\nA jak już trzeba odsiedzieć, lepiej chyba spędzić ów czas w celi w miłym towarzystwie. Sprawdźcie sami w tej książce: święci też nie zawsze dostawali cuda, o jakie prosili, cudem było ich życie. Oni Mu jednak, tak czy siak, wierzyli na zabój. I ty bardziej niż swoim oczom wierz Ewangelii, która mówi, że jeżeli jakiś zły człowiek jest w stanie stanąć na głowie dla drugiego człowieka, dlaczego miałby tego nie zrobić dobry Bóg? Nie ze względu na jego pobożne wygibasy, ale dlatego, że proszący naprawdę uwierzył w to, iż jest kochany.\nOK, szczerze. Nie jest tak, żeby w ogóle nic nigdy się w tej dziedzinie w moim życiu nie wydarzyło. Coś tam jednak parę razy było… Wystarczyło, by się nauczyć, że do Boga trafia jeden rodzaj argumentacji. Bo jeśli On już robi cuda, robi je wyłącznie z jednego powodu: z miłości.\nIZBA PRZYJĘĆ: CHIARA CORBELLA PETRILLO\nGDY DZIŚ JEST TAKIE, ŻE NIE PRZEŻYJESZ JUTRA\nPrzez parę lat podczas każdego przelotu przez rzymskie księgarnie mijałem uśmiechniętą twarz pięknej młodej dziewczyny z zaklejonym – pewnie na skutek choroby – okiem. Egzemplarze jej biografii stały dosłownie wszędzie. Od mojej matury z włoskiego minęło jednak zbyt wiele czasu, bym odważył się mierzyć czytelniczo z tekstami dłuższymi niż paruakapitowe artykuły. Przyjmowałem więc do wiadomości, że istnieje ktoś taki jak Chiara Petrillo, że nasi bracia Włosi najwyraźniej mają aktualnie na jej punkcie lekkiego hopla, po czym szedłem dalej.\nDosłownie na tydzień przed wysłaniem tej książki do druku znów byłem w Watykanie. Kolejny szybki wypad do dwóch najlepiej zaopatrzonych w religijną literaturę w różnych językach księgarń (prowadzonych przez paulistów i paulistki na via del Mascherino i via della Concilliazione) – i kolejne zderzenie z ułożonymi w stosy biografiami Chiary. Tym razem jednak również po angielsku. Poczułem, że nie mam wyjścia. To, co się działo w moim życiu w ciągu następnych kilku dni, nie jest możliwe do opisania nawet dla człowieka, który z pisania od dwudziestu z górą lat żyje. Zamiast bezskutecznie „składać świadectwo”, skupię się więc na tym, co może da się jakoś zrobić (choć i tu brak mi pewności): na zarysowaniu biografii.\nChiara Petrillo zmarła w wieku dwudziestu ośmiu lat przed pięcioma laty, w czerwcu 2012 roku. Upłynął więc przewidziany prawem kanonicznym czas, jaki musi minąć od śmierci człowieka do wszczęcia przez kościelne instytucje oficjalnego badania, czy mieliśmy wśród siebie świętego. Przyjaciele Chiary i jej rodzina w porozumieniu z diecezją rzymską niezwłocznie powołali stowarzyszenie, które ma zainicjować jej proces beatyfikacyjny. Mam nadzieję, że tym razem fachowcy od świętych paragrafów nie będą się zbytnio guzdrać i zanim zdążę wpaść w totalną demencję, będę mógł cieszyć się tym, że chodziłem po tych samych ulicach co jedna z najjaśniejszych postaci, z jakimi – choć nigdy się nie spotkaliśmy – przyszło mi dzielić ziemski czas i przestrzeń. Dziewczyna, która przyszła na świat osiem lat po mnie, spędziła na ziemi trzynaście lat mniej niż ja do dziś, a wystarczyło jej to, by zrobić absolutnie wszystko, co należy w życiu zrobić. Czyli – być tak, że po prostu nie można sobie wyobrazić, by można było być pełniej, mocniej i bardziej.\nChiara Corbella urodziła się w 1984 roku w Rzymie. Jej rodzice byli związani z Odnową w Duchu Świętym, ona sama też angażowała się od dzieciństwa w różne pobożne formy aktywności. W 2002 roku podczas pielgrzymki do Medjugorje poznała swojego przyszłego męża Enrica Petrillo, który właśnie rozstał się z dziewczyną i – podobnie jak Chiara – stawiał sobie miliony pytań o przyszłość. Ich wspólne początki nie były łatwe. Chiara była niecierpliwa, chciała, żeby świat, ludzie i sytuacje były idealne, Enrico miał swoje własne kłopoty: kompleksy, zranienia, wycofanie. Oboje podzielali silną intuicję, że są sobie przeznaczeni, zanim jednak wzięli ślub, non stop spierali się, obrażali, rozchodzili, wracali. Mądrze prowadził ich w tym wszystkim wspólny znajomy, który z czasem stał się ich kierownikiem duchowym, młody franciszkanin ojciec Vito D’Amato. To on wytłumaczył im, że najprostszą metodą ułożenia się z osobą inną niż my sami jest odpuszczenie sobie oczekiwania, że będzie taka jak my. Miłość to nie wysoki wynik w kwestionariuszu zgodności charakterów. To decyzja, że chcesz z kimś – uwaga: takim, jaki jest – przejść ziemskie życie. Tych parę lat małżeństwa nauczyło Chiarę i jej męża, że jedyne, do czego wyznana przed ołtarzem miłość daje ci prawo, to troska o to, żeby ten, którego kochasz, osiągnął możliwie największe szczęście – trafił do nieba.\nChiara trafiła do nieba. Dzięki Bogu, dzięki sobie, ale i dzięki Enrico. Który, gdy Chiara po raz pierwszy zaszła w ciążę, a wczesne USG wykazało, że dziewczynka urodzi się z brakiem sklepienia mózgu i części mózgu, a więc pewnie nie przeżyje doby – wbrew obawom Chiary przyjął tę wiadomość tak, że nie można było lepiej: „Ona jest naszą córką. Będziemy jej towarzyszyć tak długo, jak tylko będziemy w stanie”. Chiara opisywała, że czekając, aż będzie mogła powiedzieć mężowi o diagnozie (on sam znajdował się wtedy chyba w innym szpitalu, na jakimś zabiegu), przeżywała katusze. Aż uświadomiła sobie, że zna kogoś, kto przerobił w życiu dość podobną sytuację. Matkę Jezusa, która też z pewnością miała mętlik w głowie, próbując analizować wszystkie możliwe reakcje Józefa na jej słowa, że nieoczekiwanie jest w ciąży. Ze szczególnym dzieckiem, które zanim zmieni losy całego świata, wywróci do góry nogami ich świat prywatny. I które – podobnie jak dziecko Chiary – umrze na oczach własnej matki.\nSimone Troisi i Cristina Paccini, autorzy wspomnianej biografii, najbliżsi przyjaciele małżeństwa Petrillo, wspominają, że decyzja Chiary o odmowie dokonania aborcji (usilnie sugerowanej przez lekarzy) była dla młodych rodziców czymś dużo bardziej naturalnym niż „zabieg”. Logiczną konsekwencją założenia, że ciało człowieka nie jest wyłącznie zbiorem narządów, narzędziem pracy ani centrum rozrywki. Że stworzono je, by wieczność, w której żyje Bóg, mogła objawiać się w doczesności, stawać się widzialna. Że powstaje ono z miłości i jest jej nośnikiem. Mała Maria w łonie Chiary robiła przecież wszystko, co mogła, by żyć. Rosła, uczyła się współistnienia z organizmem mamy, odżywiała się, ruszała. Simone i Cristina cytują słowa Chiary: „Jak mogłabym stanąć jej na drodze? Zdecydowałam, że będę podtrzymywać w tym moją córkę, dopóki tylko będę mogła”. I dalej: „Nie świętowałabym dnia aborcji jako dnia wyzwolenia, to byłby moment, o którym chciałabym jak najszybciej zapomnieć, moment bólu i cierpienia. A dzień narodzin Marii był jednym z najpiękniejszych w moim życiu”.\nChiara, znów wbrew sugestiom lekarzy, zdecydowała się na poród naturalny, który przebiegł bez komplikacji. Personel medyczny rzucił się do wykonywania procedur, mama przerwała jednak ów chocholi taniec współczesnej nauki i wszyscy obecni przez kolejnych czterdzieści minut byli świadkami czegoś, co da się określić chyba wyłącznie tym koszmarnie spranym już przez nadużywanie określeniem: „misterium miłości”. Chiara i Enrico tulili swoją córeczkę, całowali, mówili do niej, ubrali ją w piękne ciuszki, ojciec Vito ją ochrzcił. Robili to, co Bóg – kochali. Człowiek dostaje nie tyle czasu, ile by chciał albo ile by mu wystarczyło do zrobienia wszystkiego, co – jak mu się wydaje – powinien zrobić, ale dokładnie tyle, ile trzeba, by dopełniła się w nim miara miłości. Enrico: „Nie ma ważniejszej rzeczy niż pozwolić człowiekowi urodzić się, tak by mógł być kochany”.\nOczywiście, że nie było wyłącznie różowo. Przyjaciele Chiary relacjonują, jak bardzo ją i jej męża raniło nie tylko boksowanie się z Opatrznością, ze swoim własnym lękiem i zmęczeniem, ale także przede wszystkim mierzenie się z „dobrymi radami” otoczenia. Które uważało (co w przypadkach konfrontacji z niewytłumaczalnym cierpieniem zdarza się bardzo często), że ulgę przyniesie zracjonalizowanie sytuacji, znalezienie odpowiedzi na pytanie: „Dlaczego wy?”. Pojawiły się więc „dobre dusze” snujące przypuszczenia, że Marii pewnie dlatego nie wykształcił się cały mózg, iż Chiara miała w sobie jakieś psychiczne blokady. Albo że może ktoś rzucił na nich urok i trzeba go szybko odczynić. Jeszcze zanim jej rosnący brzuch zaczął być widoczny, Chiara wiedziała, jak skończy się ta historia, nie było jej więc łatwo słuchać nawet życzliwych komentarzy ludzi na ulicy, rzucających: „A który to miesiąc? A chłopczyk czy dziewczynka? Najważniejsze, żeby było zdrowe!”. „A co, jeśli nie będzie zdrowe?” – miała ochotę odpowiadać.\nNa pogrzeb małej Marii przyszła garstka osób. Ludzi w takich sytuacjach paraliżuje lęk, boją się, że nie będą wiedzieli, jak reagować, w rezultacie robią więc rzecz jeszcze gorszą od ewentualnej niezręczności: zostawiają cierpiącego człowieka samego jak palec z całym ciężarem. Choć w tym akurat przypadku trudno powiedzieć, kto był bardziej cierpiący: rodzice zmarłego dziecka czy pozostali żałobnicy. Simone i Cristina wspominają w książce, że – jakkolwiek absurdalnie by to brzmiało – zazdrościli Enrico i Chiarze szczęścia, jakie malowało się na ich twarzach. Zrobili przecież wszystko, co mogli. Mają córkę, która nigdy nie przestanie nią być. Napisali dla niej wspólnie piękny wiersz. Mieli siedzieć i rozdrapywać rany, zmieniać coś, czego nie da się już zmienić, albo układać coś, czego jeszcze nie ma? Ruszyli w dalszą drogę.\nBadania genetyczne wykazały, że choroba Marii to czysty przypadek, nie ma przesłanek do podejrzeń, by kolejne ciąże miały być zagrożone. Następna ciąża Chiary, trzecie z kolei USG i znów – strzał w serce. Syn nie ma nóg. Chiara i Enrico po pierwszym szoku przygotowują się do zostania rodzicami niepełnosprawnego dziecka: Enrico staje się ekspertem od dziecinnych protez, para zaczyna kombinować, jakie ułatwienia trzeba będzie zorganizować w mieszkaniu. Czwarte USG odziera ich nawet z tej nadziei: Davide nie ma nerek, ma zdeformowane płuca, pęcherz, narządy wewnętrzne są w takim stanie, że on też nie ma żadnych szans na przeżycie. Podczas gdy Chiara i Enrico próbują jakoś poukładać sobie w głowie to, co się dzieje, „życzliwi” znów zaczynają swoje lamenty i śpiewki, tym razem atakując z innej strony: „Na pewno za słabo modlicie się o cud!”. Ileż duchowej energii musiało kosztować tych bohaterskich młodych ludzi pogodzenie się z tym, że Jezus zdaje się zapraszać ich do swojego własnego doświadczenia! Czy On, wisząc na krzyżu, zaznał cudownego uzdrowienia? Czy w Palestynie, przez którą przeszedł, uzdrawiając, nie zostało jeszcze wielu chorych? Bóg to nie automat ze słodyczami. Zaufanie, że On wie lepiej – jeśli mamy nie zwariować – musi wyprzedzić nasze starania o cud.\nDavide przyszedł na świat w ciszy. Był pięknym dzieckiem. Chiara tuliła go, powtarzając, że jest jej synkiem, jej największą miłością. Ojciec Vito ochrzcił go, tato pomógł go ubrać, założył mu na szyję franciszkański krzyżyk, a gdy Davide odszedł, zaniósł jego ciało do szpitalnej kostnicy. Kilka godzin po porodzie Chiara została wypisana do domu. Z butelką napoju izotonicznego w garści szła spacerem do domu, dyskutując z mężem o tym, czy to się dzieje naprawdę: czy naprawdę właśnie poznali swojego syna, czy naprawdę był tak ślicznym dzieckiem, jakim go zapamiętali. Chiara zapisała w dzienniku: „Gdyby Davide mógł mówić, powiedziałby pewnie jedno zdanie: »Jestem wspaniały!«”.\nKolejny pogrzeb, znów zamieniony w opowieść o zmartwychwstaniu. Kolejny piękny wiersz taty napisany do syna. Kolejny raz świecące pustkami ławki. Bo co można powiedzieć ludziom, którzy dwukrotnie w ciągu dwóch lat odprowadzają na cmentarz swoje dzieci? Gdyby tylko ci nieobecni wiedzieli, że słowa to zwykle ostatnia rzecz, na jaką czeka wiszący na krzyżu człowiek! Gdyby tylko ci, którzy znów otoczyli Chiarę i Enrico słowami, jakie nie powinny paść („Tyle przeszliście, darujcie sobie marzenia o dziecku, mówimy to dla waszego dobra”, „Nie rozumiem, jak można tak się trzymać po takiej tragedii, musicie poszukać wsparcia u psychologa, to nie jest naturalna reakcja”), wiedzieli, kiedy należy się zamknąć…\nTrzecia ciąża. Nietrudno się domyślić, co przeżywali młodzi rodzice. Enrico, próbując zredukować napięcie, żartował tak, jak w tej sytuacji wolno było żartować tylko jemu: „Córka nie miała głowy, syn nóg, ciekawe, bez czego urodzi się kolejny bobas?”. Na szczęście okazało się, że dziecko jest zupełnie zdrowe. Chłopczyk jeszcze zanim przyszedł na świat, otrzymał imię Francesco. Jeszcze w pierwszym trymestrze Chiara zauważyła jednak na swoim języku aftę, na którą nie działała żadna maść ani leki. Dalsze badania wykazały, że to rak, który zdążył już rozsiać się po głowie i szyi. Lekarze zalecili radykalne usunięcie zmian, ze względu na ciążę musieli jednak podzielić zabieg na dwie części. Pierwszą, wykonaną natychmiast, Chiara opłaciła ogromnym bólem, ze względu na jej stan niemożliwe było bowiem zbyt silne znieczulenie. Drugą odwlekała, jak tylko mogła, chcąc, by jej syn przyszedł na świat, gdy będzie już zdolny do samodzielnej egzystencji. Lekarze, bliscy, prawie wszyscy namawiali ją, by zgodziła się na cesarskie cięcie w trzydziestym drugim tygodniu, ona jednak walczyła jak lwica, by dać synowi choćby parę, paręnaście dni więcej. Liczyła, ile przybiera na wadze każdego dnia, powtarzała, że to właśnie jako matka może dać swojemu dziecku przede wszystkim: życie, nawet kosztem swojego.\nFrancesco urodził się bez komplikacji w trzydziestym siódmym tygodniu. Chiara zaraz trafiła na stół operacyjny, a ból, jaki pojawił się po zabiegu, był nie do opisania. Następny rok jej życia był nieprzerwaną golgotą. Kulminacja nie nastąpiła chyba w momencie śmierci, lecz w chwili wydania wyroku, gdy badanie PET wykazało, że rak jest już w całym organizmie, a stan pacjentki jest terminalny. Chiara zniosła wiadomość lepiej niż Enrico. Oboje, trzymając się za ręce, zeszli do szpitalnej kaplicy, gdzie powtórzyli razem swoją przysięgę małżeńską. Po czym poprosili przyjaciół, by na chwilę zajęli się Franceskiem, a sami – wciąż objęci – po prostu poszli przed siebie bulwarem nad brzegiem Tybru (Simone i Cristina, przeczuwając chyba, jakiego ciężaru spraw są świadkami, zrobili im wtedy zdjęcie, które zamieścili w książce).\nChiara wiedziała, że najlepsze, co może zrobić dla Francesca, to oswoić go z życiem bez niej u boku. Można sobie wyobrazić, jak koszmarnie trudne było to dla młodej mamy, która wreszcie po takich przejściach chciała cieszyć się dzieckiem. Organizm słabł, ból narastał. Ojciec Vito – który, jak sam przyznawał, przy małżeństwie Petrillo uczył się i swojego kapłaństwa, i po prostu chrześcijaństwa – mówił potem w jakiejś homilii: „Udręczone ciało Chiary, podobnie jak umęczony Chrystus, pokazuje, że człowiek wcale nie żyje dlatego, że oddycha, ale dlatego, że kocha”. Zdarzało się, że Chiara okresowo nie mogła mówić. Karmiono ją przez sondę. Zwierzała się przyjaciółce: „Wiesz, przestałam próbować zrozumieć, gdybym nie przestała – zwariowałabym. I teraz jest mi lepiej. Czuję głęboki spokój, przyjmuję, cokolwiek dostaję. On wie, co robi, i jak dotąd nigdy się na Nim nie zawiodłam. Zrozumiem to później. Gdyby to się wydarzyło miesiąc wcześniej – nie dałabym rady. A dziś daję radę. Każdy dzień ma swoją łaskę. Dzień po dniu, ja mam tylko robić jej miejsce”.\nPrzed śmiercią zdążyła jeszcze zorganizować pielgrzymkę do Medjugorje, gdzie zaczęło się jej małżeństwo z Enrico. Na spontaniczne ogłoszenie odpowiedziały tłumy, ostatecznie poleciało prawie dwieście osób. Na miejscu każdy z uczestników pielgrzymki dostał od Chiary i Enrico różaniec i obrazek Maryi (jak ja im zazdroszczę takiej relikwii!). Autorzy książki piszą, co tam do nich dotarło: „Musimy zrobić to, co zrobiła Chiara. Musimy zmierzyć się ze śmiercią i nadzieją i w obliczu strachu powiedzieć »tak« naszemu Ojcu. Wszyscy jesteśmy terminalnie chorzy, to tylko kwestia czasu. Chiara po prostu wyprzedziła nas, jak matka”.\nMożna wylać wszystkie łzy, czytając, jak gasnąca Chiara mimo ogromnego bólu gromadziła wokół siebie ludzi i – zamiast wysysać życie z otoczenia (jak to często się zdarza w przypadku ludzi przeoranych cierpieniem), rozdawała je na prawo i lewo. Ze spotkań z nią ludzie wychodzili zbudowani, nie zdewastowani. Uspokajała bliskich: „OK, pomodliłam się o cud, żebyście nie mówili, że się nie modliłam”. Uspokajała mamę, która na klęczkach ze łzami błagała Boga o uzdrowienie córki. Czekała, aż wszyscy będą gotowi na to, by pozwolić jej odejść. Chwilę przed śmiercią upewniała się tylko, czy na pewno każdemu z obecnych w pokoju powiedziała po kilka razy, jak bardzo go kocha. Enrico rozesłał do znajomych SMS o treści: „Lampy są zapalone, czekamy na Oblubieńca”. Kto tylko mógł, pędził do wiejskiego domu rodziców Chiary, gdzie parę miesięcy przed śmiercią zamieszkała. Ojciec Vito recytował na głos Psalmy od 120 do 134, które odmawiali pobożni Żydzi pielgrzymujący do Jerozolimy, gdy zbliżali się do celu drogi. Enrico do końca trzymał Chiarę za rękę, szepcząc słowa Psalmu 4: „Spokojnie zasypiam, kiedy się położę, bo tylko Ty jeden, Panie, pozwalasz mi spać bezpiecznie” (Ps 9, 4).\nNa cmentarz odprowadzały ją tłumy: mnóstwo księży, kardynał. Pochowano ją w ślubnej sukience, z bukietem lawendy w ręce. Na tym pogrzebie było odwrotnie niż na innych: Enrico na prośbę żony kupił mnóstwo małych roślinek, po mszy każdy z uczestników mógł wziąć jedną ze sobą do domu, by pielęgnować, celebrować życie.\nWyrzucam sobie, że sięgnąłem po opowieści o Chiarze tak późno, że tyle razy miałem okazję odwiedzić jej grób, grób świętej, a z niej nie skorzystałem. Szczęście, że przecież mamy świętych obcowanie, każdego dnia mogę więc prosić Chiarę o to, by wspierała moją modlitwę swoją, pomagała mi, doradzała. Parę lat kościelnego i publicystycznego doświadczenia podpowiada, że wielu moich współbraci będzie teraz próbowało zrobić z Chiary patronkę walki z aborcją: oto matka, która oparła się szturmowi cywilizacji śmierci, dała odpór wojskom aborcyjnej mentalności! Do tych moich kolegów mam prośbę, by w swoich działaniach zawsze pamiętali, że Chiara i Enrico zdecydowali nie zabić swojego ciężko chorego dziecka nie w proteście przeciwko komuś czy czemuś. Oni – jako się wyżej rzekło – po prostu mieli za rzecz oczywistą, że najważniejsza rzecz, jaką człowiek może zrobić w życiu, to dać drugiemu człowiekowi szansę, aby był kochany. Ludzie, którzy decydują się na przerwanie życia swojego ciężko chorego nienarodzonego dziecka, nie robią tego z powodu morderczych instynktów, nie są obywatelami Mordoru. A naszym głównym zadaniem jest (to oczywiście tylko moje zdanie) cierpliwe i spokojne przypominanie, że choć śmierć wygląda czasem na silniejszą od nadziei, nie ma szans w konfrontacji z miłością.\nMam nadzieję, że Kościół pozwoli Chiarze być pierwszą od dawna świętą dokładnie taką jak my. Którzy – nawet jeśli nie będzie się nas namawiać do aborcji, nie stracimy dzieci i nie zachorujemy na raka – jak kania dżdżu potrzebujemy kogoś, kto będzie nam powtarzał, że przeciwieństwem strachu nie jest odwaga, lecz wiara. Że dokładnie każdego dnia, patrząc na wschodzące słońce, trzeba myśleć o tym, że za parę godzin – nieproszone – zamknie kolejny rozdział naszego życia i że w każdej chwili trzeba umieć odpowiedzieć sobie na pytanie: czy jestem gotowy? A co, gdyby to dziś miał być rozdział ostatni? Że żadna euforia nie trwa wiecznie, ale na krzyżu też nie wisi się wiecznie. Że nikt nie ma za mało czasu. Że nie ma takiego nieszczęścia, z którego nie mógłby wyjść czysty kryształ.\nHistoria Chiary to także kopalnia praktycznej wiedzy o życiu z cierpiącym: o ogromnej roli przyjaciół (i konsekwentnego pielęgnowania towarzyskich rytuałów), o tym, jak fundamentalnie ważne jest posiadanie wypróbowanego kierownika duchowego, jak precyzyjnie prowadzi człowieka Słowo Boże.\nSą takie momenty w tej książce, gdzie autorzy (których, swoją drogą, chciałoby się wyściskać za wszystko, co zrobili dla Chiary i Enrico) zdają się dociskać pedał teologicznego patosu do podłogi, używają fraz-wytrychów, próbują zamknąć tajemnicę cierpienia w słojach z napisem: „Wola Boża”, „Słodkie jarzmo”, „Bóg tak chciał” etc. Ja nie wierzę w Boga, który (nawet ze swojej odmiennej, bo uwzględniającej też koniec drogi, perspektywy) mógłby chcieć czyjegoś bólu. Ta myśl nie pomogłaby mi wierzyć, ona pchałaby mnie raczej wprost w ateizm. Wolę patrzeć na Chiarę po prostu: jak na człowieka, który żył i umarł nie z powodu biologii, ale z miłości. Jasne, że w swojej chorobie bywała nie tylko anielska, ale i bardzo trudna, a jej życie z Enrico nie ograniczało się wyłącznie do spijania sobie z dzióbków. Nasze afekty chodzą różnymi drogami, miłość (do małżonka, do dzieci, do Boga) to jednak – co za truizm – nie afekt, lecz postawa. Dawno nie spotkałem kogoś, kto tak dobitnie by mi o tym przypomniał.\nKurczę, to byłoby jednak coś: mieć na ołtarzach chyba pierwszą świętą, w której biografii są nie tylko fotki pełne zadumy, ale również te w kostiumie kąpielowym. O której świętości jej syn zdąży może jeszcze opowiedzieć w szkole. Czytając (w serwisie Aleteia) wywiad z Enrico przeprowadzony w czerwcu tego roku, widzę, że nie jest mu łatwo, ale przecież nie można mieć cienia wątpliwości, że on w tym wszystkim, przez co razem przechodzili, też był święty. Podczas gdy jej czas się zamknął, jego jest jednak nadal otwarty, on wciąż musi podejmować decyzje, pisać kolejne rozdziały życia. Niezależnie od tego, jak sobie to wszystko ogarnie, będę mocno trzymał za niego kciuki i wierzył, że zobaczę ich jeszcze kiedyś na ołtarzach razem. A jeśli nie zdążę tu – spotkam ich kiedyś w niebie (oczywiście, gdy wpuszczą mnie na tam na krajoznawczą wycieczkę organizowaną przez czyśćcowe biuro podróży).\nNa parę tygodni przed śmiercią Chiara zastanawiała się, jaki prezent mogłaby zostawić synkowi na jego pierwsze urodziny. Zostawiła list. W jego trzech ostatnich zdaniach jest wszystko, czego człowiek potrzebuje do życia: nadzieja, prawda i miłość. „On pokaże Ci ścieżkę, a Ty – po prostu zaufaj sobie. To naprawdę jest warte każdego bólu. Kochamy Cię. Mama i tata”.\nTYDZIEŃ 1: TY\nCZCIGODNY SŁUGA BOŻY ALOJZY KOSIBA\nGDY NACHODZI OCHOTA, ŻEBY JEDNAK JUŻ COŚ TAK W ŻYCIU ZMIENIĆ\nGDY CZAS JUŻ ZACZĄĆ SOLIĆ, A WRESZCIE PRZESTAĆ PIEPRZYĆ\nGDY CHCIAŁOBY SIĘ JUŻ ODPUŚCIĆ\nFELIKS Z SIERADZA OP\nGDY CHCIAŁOBY SIĘ ŻYĆ TYM, CO SIĘ CZYTA\nŚWIĘTA AGNIESZKA I ŚWIĘTA EMERENCJANA\n(ZM. PRAWDOPODOBNIE W 304 ROKU)\nGDY PŁONIESZ, ALE NIE CHCESZ SPŁONĄĆ\nŚWIĘTA ELŻBIETA FIODOROWNA\nGDY NIE WIESZ, CZY TWOJE „WSZYSTKO” TO „WSZYSTKO”\nGDY POGADAŁBYŚ MOŻE NAWET Z JAKIMŚ ŚWIĘTYM, ALE CO ON WIE O ŻYCIU?\nOSTRY DYŻUR: ŚWIĘTA MAŁGORZATA CLITHEROW\nGDY NIE MA PEWNOŚCI, CZY LEPIEJ BYĆ SOBĄ CZY KIMŚ, KOGO WYMARZYLI SOBIE INNI\nTYDZIEŃ 2: TY I BÓG\nSŁUŻEBNICA BOŻA CATHERINE DE HUECK DOHERTY\nGDY NAWET CHCIAŁOBY SIĘ ZACZĄĆ, ALE NIE WIADOMO OD CZEGO\nGDY JEDZIE SIĘ DO KRYNICY, SOPOTU LUB DĘBEK\nŚWIĘTY LEOPOLD (BOGDAN) MANDIĆ\nGDY STRACH IŚĆ DO SPOWIEDZI (ALBO: AŻ STRACH, JAK BARDZO NIE CHCE SIĘ DO NIEJ IŚĆ)\nGDY ZMĘCZYŁEŚ SIĘ NIE BOGIEM, ALE KOŚCIOŁEM\nÈVE LAVALLIÈRE, WŁ. EUGENIE FENOGLIO\nGDY WYDAWAŁO CI SIĘ, ŻE W KOŚCIELE CZEKAĆ BĘDĄ NA CIEBIE PŁATKI RÓŻ, A OKAZAŁO SIĘ, ŻE W OFERCIE SĄ KOLCE\nŚWIĘTY JAN Z KRONSZTADU\nGDY SIĘ JUŻ NIE WIERZY, ŻE ŻYCIE Z BOGIEM TO NIE PSYCHOKASTRACJA\nSTARZEC JÓZEF HEZYCHASTA Z GÓRY ATOS\nGDY NIE WIDAĆ CELU\nOSTRY DYŻUR: ŚWIĘTY PANTELEJMON\nGDY POTRZEBNY JEST CUD, A NIE KOLEJNE „ŚWIADECTWO” O TYM, ŻE PRZYTRAFIŁ SIĘ INNYM\nTYDZIEŃ 3: TY I INNI\nŚWIĘTA KSENIA PETERSBURSKA\n(OK. 1731–OK. 1802)\nGDY WSZYSTKO CI MÓWI: DAJ SOBIE SPOKÓJ, ALE JEDNAK CHCIAŁBYŚ (CHCIAŁABYŚ) KOCHAĆ AŻ ZA GRÓB\nGDY KTOŚ ODCHODZI (BY PÓŹNIEJ WRÓCIĆ LUB NIE)\nGDY Z RODZINĄ NAJLEPIEJ WYCHODZI SIĘ NA ZDJĘCIACH\nŚWIĘTY AGATON EGIPSKI\nGDY CHCE SIĘ WALCZYĆ O SWOJE\nGDY KTOŚ CHCE CIĘ ZNISZCZYĆ, A TY NIE CHCESZ DAĆ SIĘ POKONAĆ\nŚWIĘTA GENOWEFA Z PARYŻA\nGDY NIC JUŻ SIĘ NIE MA, ALE JESZCZE MA SIĘ RĘCE\nCZCIGODNA SŁUŻEBNICA BOŻA SATAKO KITAHARA\nGDY CHCIAŁBY SIĘ CZŁOWIEK POŚWIĘCIĆ, ALE NIE CHCIAŁBY BYĆ KAMIKAZE\nOSTRY DYŻUR: SŁUGA BOŻY KSIĄDZ DOLINDO RUOTOLO\nGDY ŻYCIE TO NIE KAWIOR, LECZ KOMPOST\nTYDZIEŃ 4: TY I ŚWIAT\nSŁUGA BOŻY FRIEDRICH JOSEPH HAAS\nGDY JEZUS MÓWI, BY SPRZEDAĆ TO, CO SIĘ MA, A CZŁOWIEK SIĘ ZASTANAWIA, ZA CO WTEDY COŚ SOBIE KUPI\nBŁOGOSŁAWIONY RAJMUND (RAMON) LULL\nGDY SYSTEM SIĘ WIESZA ALBO GDY NIE WIADOMO, JAK POGADAĆ Z KIMŚ, Z KIM NIE DA SIĘ POGADAĆ\nGDY ZAPOMNIAŁO SIĘ PODZIĘKOWAĆ ZA TO, ŻE SIĘ WRÓCIŁO\nŚWIĘCI NOWI MĘCZENNICY Z BUTOWA\nGDY OFIARY – PODOBNO – MUSZĄ BYĆ\nŚWIĘTY JUNÍPERO SERRA\nGDY JESTEŚ JUŻ ZMĘCZONY(A) BYCIEM PAN BOGIEM, ONZ-EM I ZBAWCĄ OJCZYZNY\nBRAT ANTONI MARCZEWSKI\nGDY PIĘKNIE ŚPIEWAJĄ PTAKI, GDY CHCIWCY W OBŁĘDZIE RŻNĄ PUSZCZĘ, GDY CHORUJE PIES, GDY Z KOMINA U SĄSIADA LECI ŚMIERĆ, GDY ZWIERZĘTA JADĄ DO RZEŹNI\nGDY POLITYKA ZABIJA WIARĘ, NADZIEJĘ I MIŁOŚĆ\nOSTRY DYŻUR: ŚWIĘTY JÓZEF\nGDY CZAS JUŻ PRZESTAĆ SIĘ BAĆ\nGabriela Buzek-Garzyńska (ikony ze zbiorów Szymona Hołowni)\nCopyright © by Szymon Hołownia


Pogoda dla Radoszyc na 23 lipca 2021 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Radoszyc na 23 lipca 2021\nCzwartek, 22 lipca (04:26) Aktualizacja: Piątek, 23 lipca (04:24)\nW piątek 23 lipca, w Radoszycach będzie częściowo słonecznie.\nCzeka nas kolejny bardzo ciepły dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny piątej, wyniesie ona 12 stopni Celsjusza. Od tego momentu będzie ona rosła i około godziny siódmej wynosić ona będzie już 15 stopni. Maksymalną temperaturę 22 ºC termometry wskażą o godzinie czternastej, a temperatura odczuwalna będzie wyższa o 3 stopnie. Wieczorem temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą jeszcze 18 stopni Celsjusza.\nPrognozuje się słaby wiatr o prędkości 9 km/h. Rano, przed południem i po południu będzie wiał z kierunku zachodniego, a później z kierunku północnego. Najsilniejsze porywy mogą osiągnąć prędkość do 14 km/h, zwłaszcza między godziną siedemnastą a dziewiętnastą.\nPromieniowanie UV osiągnie 7 w 10-stopniowej skali. Nasze rady: zakładaj ubrania zakrywające szczególnie narażone na działanie promieni słonecznych części ciała, okulary przeciwsłoneczne i nakrycie głowy. Stosuj kremy z filtrem UV.\nWschód słońca będzie miał miejsce o 4:51, a zachód o 20:38. Dzień potrwa 15 godzin i 46 minut i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 46 minut.\nKsiężyc zajdzie o 3:21, a ponownie pojawi się na niebie o 20:48. Dla osób wrażliwych na jego oddziaływanie podajemy, że nasz naturalny satelita będzie widoczny w 99 procentach i zbliży się do pełni, która będzie miała miejsce następnego dnia. Jednocześnie Księżyc był w środę w perygeum, czyli najbliżej Ziemi.\nRadoszyce: prognoza pogody godzina po godzinie\nRadoszyce: prognoza długoterminowa


Tłumaczenia prawnicze, które w obecnym czasie utrzymują się szczególnie prężnie i szczególnie szybko powodują, że jeszcze niewiele kobiet zaczyna interesować się tego stylu energią i coraz częściej tłumacze sięgają po tego modelu zlecenia.\nCzym są tłumaczenia prawnicze, czym się charakteryzują także na czym polega ich specyfika? Warto się nad ostatnim chwilę zastanowić, żeby wiedzieć, jako niezwykle ważny jest toż obszar różnorodnych tłumaczeń.\nCzym są tłumaczenia prawnicze? To swoistego sposobu materiały, umowy, odpisy, akty notarialne i owoce założycielskie spółek. Dotyczą istotnych czynników rzeczywistości prawnej i wszędzie niej się też obracają. Są wysokie znacznie, stąd i ważna stanowi ich złożoność i dokładność odwzorowania tekstu, który stał zapisany, z ostatnim, który bierze żyć dokonywany.\nCzym się charakteryzują takie tłumaczenia? Przede całym ich cechą charakterystyczną jest ich język. To teksty napisane językiem prawniczym. Wyróżnia się on dużym poziomem ogólności, abstrakcyjności, znacznie intensywną fachowością i obecnością słów charakterystycznych ale dla tej dokładnie branży. Jednoczenie, język ten wyróżnia się znacznie szybkim stopniem precyzji, który także należy odwzorować.\nNa czym liczy specyfika takich tłumaczeń? To konteksty, które chcą zachowania nie tylko ich podstawy i zasady, czy znaczenia, lecz i formy, składni i szyku zdania. W takich tekstach, praktycznie wszystko ma znaczenie a wszystko się liczy, nawet najdrobniejszy przecinek, którego też nie można samowolnie przestawić. Z uwagi na tak dużo wymagań, jakie musi spełniać tłumaczenie prawnicze, są one i nieco dużo płatne, nieco lepiej wynagradzane i toż pewnie do nich bardzo kusić.


Piwa za żywa: listopada 2016\nCzyli o wyższości dobrego nad nieznanym.\nNie wiem czy to regres, czy progres z mojej strony, ale trochę przechodzi mi chęć pogoni za nowościami. Kłóci się to z blogiem, bo jest oparty głównie na piwach świeżych i oczywiście one będą się tu pojawiały.\nAutor: Mateusz Miedziński o 23:31 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: heller, kajecik, pinta, stu mostów\nKLASYCZNIE: Brauerei Heller i Aecht Schlenkerla Rauchbier Urbock\nOtwieram nowy i zapewne mocno nieregularny cykl Klasycznie. Będę tu brał na warsztat piwne klasyki zarówno z Polski, jak i zagranicy. Dzisiejszego bohatera próbowałem po raz pierwszy nie tak dawno i napisałem o nim kilka ciepłych słów na moim facebooku, jednak uznałem, że zasługuje na pełnoprawny wpis. Przed recenzją warto jednak krótko przedstawić twórców.\nBrowar Heller to duma Bambergu - niemieckiego miasta położonego w Górnej Frankonii. Jego siedzibą jest gospoda Schlenkerla położona przy Dominikanerstrasse 6. Heller to oficjalna nazwa pochodząca od Johanna Wolfganga Hellera, który przejął miejsce w połowie XVIII wieku, aczkolwiek sam browar częściej jest nazywany po prostu Schlenkerlą i nie stanowi to dla nikogo problemu.\nMożna śmiało nazwać go brewpubem, gdyż jest połączony z restauracją. Znany jest głównie z powodu doskonałych, nagradzanych na całym świecie (ostatnie medale zdobyte w Australii w 2015 roku) piw wędzonych z serii Aecht Schlenkerla Rauchbier, lecz o nich za chwilę.\nAutor: Mateusz Miedziński o 23:29 4 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: heller, klasycznie, rauchbock, recenzje piwek, wędzone, zagraniczne\nAutor: Mateusz Miedziński o 22:02 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWlano go do półlitrowej puszeczki. Generalnie jest tu czarno, a ze złotymi fontami robi to takie żałobne wrażenie. Zakład pogrzebowy Domator. No dopiszcie to sobie nad logiem w wyobraźni, to przyznacie mi rację.\nAutor: Mateusz Miedziński o 18:00 1 komentarz: Linki do tego posta\nWinszuję, winszuję i winszować nie przestanę, póki flaszki nie dostanę. Browar kontraktowy Grzegorza Durtana niedawno skończył roczek i był to w moim odczuciu roczek udany. Zero wpadek, równy poziom piw, ciekawe dodatki i świetny początek współpracy z piwowarami domowymi. Deer Bear w dzisiejszym natłoku premier potrafi się wyróżnić i przykuć uwagę, więc gratulacje należą się jak Clintonowej więzienie.\nJak to u rzemieślników bywa, tu również przygotowano na tę okazję piwo. A nawet trzy. Dwa z nich to Let's Cook - kwaśne APA i Gose z dodatkami. Wisienką na torcie jest Porter Bałtycki w serii Piwowar Domowy, który dyskretnie zaprezentowano na instagramie już... z osiem miesięcy temu? Tak więc szacun za cierpliwość, bo tak należy podchodzić do tego stylu.\nAutor: Mateusz Miedziński o 22:20 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: apa, deer bear, gose, kwaśne, porter bałtycki, recenzje piwek, sour ale\nZawiera: słód jęczmienny, żyto palone, pszenicę paloną, jęczmień palony\nLilith - pierwsza żona biblijnego Adama, feministka, a następnie kochanka Belzebuba i upiorzyca mordująca noworodki. Podobno była też wężem, który przyczynił się do wygnania Adama i Ewy z Raju. Raczej nie kobrą, ale hej - wąż to wąż.\nGolem jak zawsze rzuca na etykiecie hasłem, które prosi się o wygooglanie. Ciekaw jestem, co jeszcze skrywa folklor żydowski, ale ta historia pasuje mi do uczciwego RIS'a. Piwo jeszcze całkiem świeże, obiecujące i zbierające bardzo pozytywne opinie. Nie jestem tym jednak zaskoczony, bo poznański kontraktowiec ma w ofercie bardzo dobre trunki i w miarę możliwości staram się być na bieżąco z nowościami.\nPierwsze piwo Golema w porcji 330 ml. Zdecydowano się na klasycznego bączka. Może z konieczności biorąc pod uwagę, że Lilith uwarzono w Czarnkowie, ale ja lubię te butelki i cieszę się, że rzemieślnikom jeszcze zdarza się z nich korzystać.\nEtykiety: golem, imperial stout, recenzje piwek, winter warmer\n[Nepomucen] Nachmielona Hoptimum - czy to na pewno ma przyszłość?\nSkładniki: woda, chmiel\nCo nieco już o Nachmielonej powiedziano i napisano. Niewtajemniczonych poinformuję krótko, że jest to nowość od browaru Nepomucen ze Szkaradowa. Wyjątkowo nie mamy tu do czynienia z piwem, a pierwszą w Polsce wodą z chmielem. Ponoć przyprawiono to po amerykańsku, ale nie sprecyzowano niestety, jakimi odmianami. Zero kalorii, zero alkoholu, zero konserwantów. Nowatorski pomysł, trzeba to przyznać, ale czy rzeczywiście przyjmie się jako coś więcej, niż ciekawostka? Trudno powiedzieć. Barierę może stanowić cena, bo są to okolice pięciu blaszek. Akurat piwka Jacka Domagalskiego były do tej pory uczciwie wyceniane, więc być może stworzenie wody z chmielem nie jest aż tak tanie, jak mogłoby się wydawać.\nWarto jeszcze wspomnieć, że napój doczeka się innych wariantów, w tym wersji bardziej goryczkowej.\nNa pochwałę zasługuje z pewnością opakowanie. Wiem, zielona butelka nie służy zawartości, ale skutecznie odróżnia Nachmieloną od piw rzemieślniczych.\nEtykiety: bezalkoholowe/niskoalkoholowe, kajecik, napój, nepomucen, osobliwości, recenzje piwek\nSkładniki: woda; słód jęczmienny; chmiel; drożdże\nNajlepiej spożyć przed: 3.10.2015\nRozgrzewamy się. Mam dziś coś (być może) ciekawego, a mianowicie solidnie wyleżakowany Cornelius Porter z browaru Sulimar. Przeterminowany o 13 miechów, natomiast do piwniczki trafił bodajże w maju 2015. Butelka jeszcze półlitrówka, a więc sentymencik, bo od dawna jest w porcjach 400 ml. Zmieniło się chyba jednak coś więcej i na nowej wersji podają większy woltaż. Nawet jeśli, to chyba nikt specjalnie za tym piwem nie tęskni - nie zbierało jakichś szczególnie dobrych opinii, a w każdym razie gorsze, niż ten nowszy. Pewnie charakterystyczna corneliusowa słodycz nie przekonała ludu. Sprawdźmy jednak, jak to piwo się trzyma i co się w nim zmieniło.\nKrótko o opakowaniu. Graficznie jest to przeciętniak bez ambicji, może z wyjątkiem przyjemnej kolorystyki. Jest też parę dziwnych kwiatków: bez konserwantów (jakby wszystkie inne piwa je zawierały), warzone 90 dni (czyli gotowane?) i minimum 6 tygodni leżakowania (nie ma się czym chwalić... i jak to się ma do tych 90 dni?).\nAutor: Mateusz Miedziński o 19:35 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: piwo leżakowane, porter bałtycki, recenzje piwek, sulimar\n[Jan Olbracht Rzemieślniczy] Kuźnia Piwowarów 2016: Milk Stout - Recenzja piwa\nReceptura: Michał Białozór\nSkładniki: woda; słody jęczmienne (Pale Ale, monachijski); płatki owsiane; płatki jęczmienne; laktoza; wiórki kokosowe; słody jęczmienne (Caraaroma, Carafa II, Carafa III, Biscuit, Abbey); jęczmień prażony; kawa espresso; granulat chmielowy (Marynka); drożdże S-04; wanilia\nNajlepiej spożyć przed: 25.04.2016\nŚrednio mi leżą tegoroczne kategorie Kuźni Piwowarów, więc nie rozglądam się specjalnie za tymi piwami. Do tej pory sprawdziłem tylko Fruit Ale'a i był naprawdę udany. Jak większość oczekiwałem jednak najbardziej mlecznego Stoutu, bo trudno nie dostać ślinotoku, kiedy słyszy się jego opis.\nMichał Białozór, autor receptury, oprócz laktozy dodał do swojego konkursowego piwa wanilię, kawę espresso, prażone płatki oraz robiące ponoć fantastyczną robotę wiórki kokosowe. Zostały one odpowiednio przygotowane, aby nie mordować piany, jak w przypadku choćby Triple Twister. Na papierze wygląda to rewelacyjnie, więc mam nadzieję, że Olbracht poradził sobie z tematem.\nEtykieta budzi mieszane uczucia. Z jednej strony nie można jej nic zarzucić pod względem jakości materiału czy zawartości informacji. Zadbano również o podpis zwycięzcy kategorii.\nEtykiety: jan olbracht, milk stout, recenzje piwek\nLeżakowany Tenczynek Imperial Stout na International Stout Day\nWyciągnięcie na dziś z piwniczki De Molena byłoby zbyt proste, prawda? No to niech będzie Tenczynek. Piwo miało swoją (dosyć niespodziewaną zresztą) premierę jakoś w listopadzie ubiegłego roku i jest to pierwszy RIS od polskiego browaru regionalnego. Nie można więc odmówić BRJ braku ambicji, ale wykonanie pozostawiało już sporo do życzenia.\nWłaściwie każdy skarżył się na to samo - wyczuwalny alkohol, akcenty rozpuszczalnikowe, aldehyd octowy... Wychodzi więc na to, że zbyt wcześnie uwolniono je z browaru. Z tego co zauważyłem, ukazały się dwie warki - jedna z datą do marca, druga (moja) do maja bieżącego roku. Swoją drogą, zastanawia mnie taki krótki termin ważności, ale dobra, zostawmy to. Dziś Tenczynek powinien być już ułożony i choć nie należy oczekiwać tu drugiego Samca Alfa, to jest nadzieja, że będzie to udany wieczór.\nEtykiety: brj, imperial stout, piwo leżakowane, recenzje piwek, tenczynek\nDzięki uprzejmości Browaru Spółdzielczego z Pucka trafiło w moje łapy bardzo ciekawe piwo. O nim jednak za chwilę, bo jako iż Wheat Wine nie jest póki co stylem zbyt popularnym w naszym kraju, to warto rozszerzyć nieco ten wpis.\nWheat Wine – co to właściwie jest?\nMożna powiedzieć, że mamy do czynienia z młodszym bratem Barley Wine. Kluczowe znaczenie ma oczywiście nazwa i Wheat Wine powinno charakteryzować się znacznym udziałem słodu pszenicznego w zasypie. Najczęściej podaje się, że stanowi on przynajmniej 50% całości.\nAutor: Mateusz Miedziński o 18:30 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: doctor brew, edukacja, kajecik, recenzje piwek, spółdzielczy, wheat wine, winter warmer


ŚWIĘCI I BŁOGOSŁAWIENI – 26 grudnia – Św. Szczepan\n2020/12/25 Posted in Święci i błogosławieni\nŚWIĘTY SZCZEPAN (PIERWSZY MĘCZENNIK) OPIEKUN: diakonów, żołnierzy uzbrojonych w procę, murarzy, brukarzy i kamieniarzy. Jest przyzywany w migrenach i w modlitwie o dobrą śmierć.\nIMIĘ: pochodzi z greckiego i znaczy „ukoronowany”. Szczepan był jednym z siedmiu diakonów w Jerozolimie. Został oskarżony o wypowiedzenie bluźnierstwa przeciwko Mojżeszowi i Bogu. Dzięki znajomości Pism wykazał, że Żydzi, sprzeciwiając się Duchowi Świętemu, nie chcieli rozpoznać Mesjasza. Wówczas został ukamienowany za miastem. Jego kult rozpowszechnił się w między IV a V wiekiem. Przedstawia się go w szatach młodego diakona, z kamieniami, palmą i księgą.\nTagi: EKLEZJALNOŚĆ, Rok liturgiczny, Święci i Błogosławieni


Wniosek o umorzenie pożyczki – jakie są warunki możliwości umorzenia pożyczki dla mikro przedsiębiorców w kwocie do 5 000 złotych, którą firmy mogły zaciągać w ramach Tarczy Antykryzysowej? Przypomnijmy, że takie świadczenie pomocowe było udzielane małym biznesom, które najbardziej ucierpiały w wyniku pandemii koronawirusa i wdrażanych w związku z nią obostrzeń. Poznaj szczegóły już teraz.\nWarunki umorzenia pożyczki 5000 dla przedsiębiorców\nW związku z nakładanymi restrykcjami, których celem było rozprzestrzenianie się koronawirusa, polski rząd ustanowił szybką pomoc dla mikro przedsiębiorców. Tego rodzaju świadczenie pomocowe wchodziło w skład pakietu tzw. Tarczy Antykryzysowej. Podstawą zaraz obok zwolnienia z obowiązku płacenia składek ZUS oraz innych ulg była pożyczka 5000. Do kiedy można było o nią wnioskować? Ostatnia „tura” tego rodzaju wsparcia odbyła się w czerwcu 2021 roku, na tę chwilę nie jest planowanie jej wznowienie.\nNajważniejszą informacją dla przedsiębiorców była ta, zgodnie z którą każda firma mogła starać się o umorzenie pożyczki z PUP. Dzięki temu środki w wysokości 5000 złotych nie musiały być zwracane. Biznesy, które skorzystały z takiej pomocy, mogły przeznaczyć te pieniądze na wypłaty, spłatę dowolnych zaległości, w tym na spłatę kredytu gotówkowego, czy regulowanie bieżących kosztów, cel był tak naprawdę dowolny.\nSprawdź: ILE KOSZTUJE POŻYCZKA DLA MIKROPRZEDSIĘBIORCÓW I JAK JĄ OTRZYMAĆ?\nWniosek o umorzenie pożyczki w ramach Tarczy antykryzysowej\nAby przedsiębiorcy nie musieli oddawać 5000 złotych, musieli złożyć specjalny wniosek o umorzenie pożyczki z urzędu pracy. Kiedy wniosek o umorzenie pożyczki należało złożyć, aby taka ulga mogła zostać zatwierdzona? W zależności od pakietu pomocowego w ramach Tarczy Antykryzysowej funkcjonowały różne uregulowania. W tej pierwszej wersji przedsiębiorcy musieli składać wniosek o umorzenie pożyczki 5000. Tarcza antykryzysowa nakładała taki obowiązek nie później niż 14 dni po upływie 3 miesięcy od wzięcia pożyczki. W późniejszym etapie, kiedy pożyczka 5000 złotych miała swoje kolejne edycje, właściciele działalności nie musieli już składać dodatkowych dokumentów, pożyczka była umarzana automatycznie.\nTo może Cię zainteresować: JAK DŁUGO TRZEBA CZEKAĆ NA PRZEDAWNIENIE DŁUGU?\nWniosek o umorzenie pożyczki – nowelizacja\nUmorzenie dofinansowania w tej nowej wersji nie musiało być potwierdzone żadnym, dodatkowym wnioskiem. Decyzją Prezydenta z 24 czerwca 2021 roku, pożyczka 5000 wniosek o umorzenie nie jest wymagany.\nCzy trzeba złożyć wniosek o umorzenie pożyczki 5000 złotych?\nWniosek o umorzenie pożyczki 5 tys. rzeczywiście był obowiązujący, ale tylko w tej pierwotnej wersji, podczas pierwszej edycji finansowego wsparcia w ramach Tarczy Antykryzysowej w obliczu pandemii koronawirusa. Jeśli przedsiębiorcy, którzy skorzystali z takiej pomocy, wciąż zastanawiają się, czy trzeba pisać wniosek o umorzenie pożyczki 5000, odpowiadamy, że nie, takiej konieczności nie ma. Wszystkie pożyczki w ramach wsparcia mikro przedsiębiorstw zostały umorzone automatycznie. Oznacza to, że były to pożyczki bezzwrotne.\nKliknij i sprawdź: CZYM JEST KRAJOWY REJESTR DŁUGÓW I JAK GO SPRAWDZIĆ?\nWniosek o umorzenie pożyczki – co jeszcze warto wiedzieć?\nPrzedsiębiorcy, którzy skorzystali z finansowego wsparcia w ramach udzielanych pożyczek do 5000 złotych z tzw. Tarczy Antykryzysowej, rzeczywiście mogli nie wiedzieć, jakie formalności należy spełnić. Przypomnijmy, że pożyczka 5000 złotych miała swoją edycję kilka razy, a za każdym wniosek o umorzenie pożyczki COVID był wymagany w innej formie. W pierwotnej wersji wniosek o umorzenie pożyczki dla mikroprzedsiębiorców rzeczywiście był obowiązujący, w kolejnych umorzenie następowało automatycznie. Czy wszystkie firmy mogły z takiej ulgi skorzystać? Oczywiście nie. Pożyczka 5000 zł przysługiwała tylko tym biznesom, które zostały otwarte jeszcze przed wybuchem pandemii koronawirusa. Co więcej, aby umorzenie takiego świadczenia mogło być obowiązujące, przedsiębiorca musiał utrzymać prowadzenie działalności, firma nie mogła zostać zamknięta ani zawieszona. Warunkiem było utrzymanie również miejsc pracy.\nCzy pożyczka 5 000 złotych była odpowiednim wsparciem dla mikro przedsiębiorstw? Wiele zależało od stałych kosztów, jakie ponosiła firma w czasie nakładania największych restrykcji. W większości przypadków środki o tej wartości były niestety „kroplą w morzu potrzeb”. Co więcej, właściciele firm jednogłośnie potwierdzali, że woleliby prowadzić swoje biznesy na normalnych warunkach, aniżeli liczyć na wsparcie ze strony rządu. Najbardziej poszkodowana w wyniku obostrzeń związanych z pandemią koronawirusa została branża gastronomiczna i hotelarska.


Kozaczek.pl » Edyta Górniak » Edyta Górniak i wybory\nStaramy się nie pisać o polityce, ale czasami trzeba zrobić wyjątek. Bardzo podoba nam się akcja "Zabierz babci dowód".\nPoszukiwania rozpoczęte. Super Express postanowił znaleźć partnera dla Anny Guzik. Aktorka od dłuższego czasu jest sama, a gazeta uważa, że nadszedł czas na nową miłość. Dziennikarze zaproponowali jej Marcina Dorocińskiego .... czytaj więcej


Wielkie Żarcie - Przepis - Placek Japonski z polewa czekoladowa\nWielkie Żarcie / Przepisy / Przepisy użytkownika Eva / Placek Japonski z polewa czekoladowa\nzaloguj\tPrzepis - Placek Japonski z polewa czekoladowa\nskladniki:25 dag margaryny dobrej jakosci6-8 jajek40 dag cukru40 dag maku60 dag startych jablek na duzych oczkach9 lyzek kaszy mannejlyzeczka proszku do pieczeniazapach rumowybakalie ( rodzynki, posiekane orzechy )\nPlacek Japonski z polewa czekoladowa\nZoltka utrzec z polowa cukru (20 dag) i maslem. Mak zmielic uprzednio sparzony. Dodac do masy mak, jablka, kaszy mannej i pozostale skladniki. Piane ubic z bialek z reszta cukru. Dodac do masy i lekko wymieszac. Na forme posmarowana tluszczem i posypana bulka tarta wylac ciasto. Piec w temp.160 C okolo 80 minut. Mozna sprawdzic patyczkiem czy ciasto jest upieczone. Polewa:1/2 kostki margaryny (12 1/2 dag)2 lyzki kakao2 lyzki cukru pudru2 lyzki wodykilka kropel alkocholu Wszystko mieszac nie gotowac, az sie ladnie polaczy. Zimny placek polac polewa i posypac drobno pokrojonymi orzechami.\tPrzepis udostępniony przez\tEva\nładneoczymam (dodano 2009-06-08 09:27:31)\nczy takie ciasto rosnie?\nManciocha (dodano 2009-06-08 09:58:24)\nRobiłam takie ciasto kilkartonie nawet z gotowej masy makowej. Wychodzi zawsze nawet ostatnio przełożyłam je kremem budyniowym. Polecam świetny makowiec.\nEva (dodano 2009-06-08 10:14:26)\ntak, ciasto urosnie\nładneoczymam (dodano 2009-06-08 11:13:41)\ndzieki mialam wątpliwosci bo w jednych przepisach na japońskie ciasto jest proszek a w druguich ni e , a na na 900g masy makowej ile proszku najlepiej daC?\nEva (dodano 2009-06-08 21:06:15)\nwszystko zalezy od ilosci skladnikow- 2 lyzeczki proszku do pieczenia.\nładneoczymam (dodano 2009-06-26 10:27:04)\nprzepis wypróbowany ,ciasto dobre ,bede je co jakis czaS ROBIC SZKODA ,ZE MASA MAKOWA JEST TAKA DROGA Eva (dodano 2009-06-28 23:06:18)\nJa osobiscie nie przepadam za gotowa masa makowa, zawsze kupuje mak i wychodzi to taniej.\nmatani (dodano 2009-12-29 21:24:21)\nJak dla mnie 40 dkg masy makowej to było stanowczo za mało. Dodałam 2 x 40 dkg.Zanim jeszcze ją dodałam (i zwiększyłam ilość proszku) to masa zdążyła się zwarzyć (jabłka!?), tak przynajmniej wyglądała i ciasto nie wyrosło, dokładnie tak jak nie wyrasta ciasto zwarzone.W smaku było fajne wilgotne, ale wolałabym nie mieć świadomości, że mi tak naprawdę nie wyszło (rodzinka nie narzekała)\nagulinia (dodano 2009-12-29 22:09:55)\nPolecam gorąco nie lubię makowców, ale ten jest wyśmienity :)\nOrginalny przepis na pie - Karen\nMasa grysikowa Zosia\nTort orzechowy Jania\nColeslaw po kanadyjsku\nkruszonka kokosowa Ewa