Tygodniowy komentarz walutowy z 15 grudnia 2008r. - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "Tygodniowy komentarz walutowy z 15 grudnia 2008r."\n1 Tomasz Szecówka, Michał Wojciechowski Analitycy Rynku Walutowego tel Tygodniowy komentarz walutowy z 15 grudnia 2008r. WYDARZENIA NA ŚWIECIE Rynek zagraniczny. W nadchodzącym tygodniu uwaga inwestorów skupi się na wtorkowej decyzji FED w sprawie kosztów pieniądza. Napływające ostatnio dane i najprawdopodobniej również informacje makroekonomiczne, które poznamy przez następne dni nakreślają obraz gospodarki amerykańskiej coraz bardziej pogrążonej w recesji, za której początek oficjalnie uznano grudzień 2007 rok. Taka sytuacja zmusza władze FED-u do prowadzenia zdecydowanie luźnej polityki monetarnej a takiemu jej charakterowi sprzyja dodatkowo zdecydowany spadek presji inflacyjnej. Wtorkowe odczyty listopadowej inflacji CPI w USA najprawdopodobniej potwierdzą tę tendencję. Podobna sytuacja jest w Europie, gdzie drastycznie ograniczona została dynamika produkcji przemysłowej, problemy przeżywają głównie europejscy producenci samochodów, a podobny do amerykańskiego kryzys w sektorze finansowym doprowadziły do zamrożenia akcji kredytowej a co za tym idzie gwałtownego spadku popytu wewnętrznego na dobra konsumpcyjne. Jest jednak duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, że stopy procentowe w Strefie euro utrzymają się na poziomie wyższym od amerykańskich a to sprzyjać będzie wspólnej walucie na crossie EUR/USD. Jednocześnie inwestorzy ponownie zaczynają zwracać uwagę na takie długoterminowe fundamenty gospodarcze USA jak rosnący w oczach deficyt budżetowy oraz utrzymujący się na bardzo wysokim poziomie okolic 60 mld USD deficyt handlowy. Pogrążająca się w recesji gospodarka również nie powinna sprzyjać amerykańskiej walucie. Jednym z zagrożeń dla powyższego, według nas najbardziej prawdopodobnego scenariusza rozwoju sytuacji na rynku walutowym, jest fakt utrzymywania się mocnego jena, co świadczy może o nadal wysokiej awersji do ryzyka, która jednocześnie w dalszym ciągu może skłaniać inwestorów do zakupu bezpiecznych aktywów denominowanych w amerykańskiej walucie. Rynek polski. Dzisiaj poznamy bardzo ważne dla dalszych losów złotówki informacje z polskiej gospodarki dotyczące między innymi listopadowej dynamiki wynagrodzeń. To na ten czynnik zwracał w zeszłym tygodniu uwagę członek RPP Dariusz Filar, jako argument przeciwko obniżce kosztów pieniądza w Polsce na przyszłotygodniowym posiedzeniu. Ostrzegał on, że możemy być nadal świadkami wysokie płacowej presji inflacyjnej i sugerował, że należałoby z decyzją o kontynuowaniu luźniejszej polityki monetarnej poczekać do stycznia, kiedy obraz gospodarczy naszego kraju wyłaniający się z odczytów figur makroekonomicznych będzie pełniejszy. Spekulacje na temat zdecydowanego cięcia podstawowych stóp procentowych sprzyjały przez ostatni tydzień utrzymywaniu się podwyższonych kursów polskich par walutowych i dzisiejsze informacje dotyczące również inflacji CPI w listopadzie oraz dynamiki zatrudnienia w tym samym miesiącu, mogą doprowadzić do odreagowania ostatniej deprecjacji. Złotówce mogą nie sprzyjać nadal wysoka awersja inwestorów zagranicznych do ryzyka, słabe informacje z polskiego sektora przemysłowego oraz coraz niższe odczyty indeksów inflacyjnych CPI oraz PPI zwiększających szanse na kolejne cięcia kosztów pieniądza.\n2 ANALIZA TECHNICZNA EUR/USD Interwał:D1 EURUSD Notowania eurodolara po trwającym 2 miesiące trendzie bocznym wybiły się górą. Z łatwością pokonane zostało górne ograniczenie trendu horyzontalnego na poziomie 1,3247. Kurs nie zatrzymał sie również w okolicach 1,3323, które ustanowione przez 38,2% rozwinięcia ostatniej fali wzrostowej stanowiły ważny opór. Na podstawie tych przesłanek można jednoznacznie stwierdzić, iż jesteśmy obecnie świadkami zmiany średnioterminowego 9kilkumiesięcznego) trendu na tej najbardziej popularnej parze walutowej świata. Prognozuje się więc nieprzerwane wzrosty aż do poziomu 1,3840, który jest ważnym oporem ustanowionym przez 50% rozwinięcie ostatniej fali wzrostowej.\n3 Interwał: D1 USD/PLN USDPLN Para USD/PLN w ślad za rosnącym eurodolarem odnotowuje spadki. Bez problemu zostało przebite wsparcie na poziomie 2,9331, stanowiące 23,6% zniesienia ostatniej fali wzrostowej. Prognozuje się zakończenie wzrostów na tej parze walutowej. Dynamicznym spadkom może jednak skutecznie zapobiec coraz bardziej gołębie nastawienie Rady Polityki Pieniężnej odnośnie stóp procentowych. Ta para walutowa powinna więc odnotowywać delikatne, ale konsekwentne spadki. Najbliższym wsparciem, który może dać temu kres jest 2,8105.\n4 Interwał :D1 EUR/PLN EURPLN Para EUR/PLN podobnie jak USD/PLN odnotowuje korektę. W krótkim terminie jednak wzrosty na eurodolarze powodują również wzrosty i na tej parze. Dopiero w dłuższym terminie korelacja jest ujemna. Dokładając do tego jeszcze nastawienie RPP, można wykluczyć spektakularne spadki w najbliższym czasie. Kurs jednak powoli, w małym zakresie powinien osuwać się. Najbliższym wsparciem, które jednocześnie może być poziomem na korektę jest 3,8025.\n5 GBP/PLN Interwał :D1 GBPPLN Na parze GBP/PLN powoli zaczyna kreować się jakaś regularność ruchów. Na wykresie wyrysować można kanał zniżkujący, który w ostatnim czasie wyznacza zakres ruchów tej pary. Oznacza to, że w tym momencie będziemy mieli do czynienia ze spadkiem kursu do poziomów ok 4,18 w ciągu najbliższych tygodni. POZIOMY TECHNICZNE EUR/USD EUR/PLN USD/PLN GBP/PLN 1,4202 3,9885 3,1537 4,9542 Opór 1,3840 3,9413 3,0524 4,8588 Obecnie 1,3465 3,9196 2,9095 4,3790 1,2515 3,5951 2,8072 4,3374 Wsparcie 1,2329 3,5551 2,6588 4,0226 Sporządzili: Tomasz Szecówka, Michał Wojciechowski Przedstawione, w raporcie, poglądy, oceny i wnioski sa wyrazem osobistych poglądów autorów i nie maja charakteru rekomendacji autora lub serwisu do nabycia lub zbycia albo powstrzymania sie od dokonania transakcji w odniesieniu do jakichkolwiek walut lub papierów wartościowych. Poglądy te jak i inne treści raportów nie stanowią "rekomendacji" lub "doradztwa" w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. Nr118, poz. 754, z pózn. zm.) Wyłączna odpowiedzialność za decyzje inwestycyjne, podjęte lub zaniechane na podstawie raportu lub z wykorzystaniem wniosków w nim zawartych, ponosi inwestor. Autorzy serwisu sa również właścicielem majątkowych praw autorskich do raportów. W szczególności zabronione jest kopiowanie, przedrukowywanie, udostępnianie osobom trzecim i rozpowszechnianie raportów w całości lub we fragmentach bez zgody autorów serwisu.


Talentobranie 2020 - GŁOSOWANIE. Wybierz najlepsze wykonania - ESKA.pl\nAutor: Talentobranie Talentobranie 2020 - GŁOSOWANIE. Wybierz najlepsze głosy\nTalentobranie 2020 wkracza w decydujący moment. Młode talenty wokalne od kilku tygodni rywalizowały, śpiewając największe hity polskiego i zagranicznego rynku, po to, by znaleźć się właśnie w tym miejscu. W trzecim etapie, który rozpocznie się 10 sierpnia a zakończy 21 sierpnia, na placu boju zostali najlepsi z najlepszych - łącznie 35. uczestników. Głosujcie już teraz i wybierzcie najbardziej elektryzujące głosy, które wkrótce podbiją polską scenę muzyczną! Do czwartego etapu awansuje łącznie 20 rozśpiewanych osób. Do dzieła!\nTalentobranie 2020 - zobacz wszystkie występy w 3. etapie!


RealMadryt.pl w Madrycie: Remis o smaku zwycięstwa – RealMadryt.pl\n2011.04.17, godz. 13:44, Rauer / RealMadryt.pl\nRealMadryt.pl w Madrycie: Remis o smaku zwycięstwa\nSantiago Bernabéu wypełnione do ostatniego miejsca, atmosfera nierównająca się ze zwykłymi meczami ligowymi, przeraźliwe i ogłuszające gwizdy w kierunku przyjezdnych z Barcelony i wielkie oklaski dla Realu Madryt. Tak w skrócie wyglądały wczorajsze Gran Derbi, które już oficjalnie rozpoczęły nam wielki maraton. Zacznijmy jednak od początku. Pod stadionem stawiłem się już o godzinie 8:00, gdyż nie miałem jeszcze biletu i musiałem liczyć na to, że uda mi się go od kogoś odkupić. Na początku stanąłem w dosyć długiej kolejce do kasy, która miała odsprzedawać wejściówki niewykorzystane przez socios posiadających karnety na cały sezon. Okazało się jednak, że bilety te będą odsprzedawane jedynie tak zwanym socios no abonados, czyli członkom klubu nie posiadającym karnetów. Oznaczało to, że wejściówki dla zwykłych kibiców, czyli dla público, odkupić będzie można tylko od koników - reventas.\nW takim wypadku trzeba było się liczyć z tym, że cena biletu diametralnie wzrośnie. Nie musiałem długo szukać, ponieważ reventas sami poszukiwali potencjalnych kupców – stanęło na tym, że bilet na Gran Derbi zakupiłem za 240 euro. Już wtedy wiedziałem, że reszta dnia będzie mi się dłużyć w nieskończoność. Było po 11:00, a spotkanie miało się rozpocząć o 22:00, czyli musiałem się przygotować na jedenaście godzin oczekiwania. Z Santiago Bernabéu na piechotę wróciłem do hotelu, kupiłem dziennik Marca i trochę czasu spędziłem pod fontanną na Puerta del Sol. Samego dnia nie ma sensu opisywać, bo polegał on głównie na włóczeniu się po mieście i regularnym spoglądaniu na zegarek. Niestety godziny upływały bardzo wolno.\nPodekscytowanie rosło coraz bardziej, dlatego zabrawszy ze sobą aparat i kamerę już o godzinie 17:00 postanowiłem wybrać się, znów na piechotę, na Santiago Bernabéu. Pod stadionem od samego początku zgromadzonych było wielu kibiców zarówno Realu Madryt, jak i Barcelony. Jednak to nic w porównaniu z tym, co się będzie działo tuż przed meczem. Chciałbym tutaj po raz kolejny poruszyć kwestię bardzo przyjaznej atmosfery, jaka panowała między fanami obu zespołów. Grupki przyjaciół czy pary zakochanych złożone z kibiców i Królewskich, i Blaugrany nie były rzadkością. Dosłownie żadnego przejawu agresji.. Niestety tego typu sytuacje byłyby nie do pomyślenia w Polsce. W Hiszpanii panuje zupełnie inna mentalność. Oczywiście, że pomiędzy Realem Madryt a Barceloną istnieje duża rywalizacja, ale jest ona czysto sportowa. Kibice z Katalonii robiący sobie zdjęcie z flagą swojego zespołu na tle Bernabéu... Nikogo to nie zaskakiwało, ani nie denerwowało.\nWracając do samych przygotowań do meczu, około godziny 19:00 pod stadionem stawiły się konne jednostki policji. Funkcjonariusze powoli rozpraszali kibiców z głównej ulicy, którą na Bernabéu miały przyjechać autokary obu zespołów. Tłum (KLIK) był coraz gęstszy, dlatego dosyć dużym zaskoczeniem był dla mnie fakt, że nagle wśród zgromadzonych kibiców wypatrzyłem komentatorów Canal+ - Leszka Orłowskiego i Rafała Wolskiego. Obaj bez problemów zgodzili się na wspólne zdjęcie i chwilę rozmowy. Z tego miejsce chciałbym ich serdecznie pozdrowić, bo, jak sami wspomnieli, zaglądają na RealMadrid.pl. Po niespodziewanym spotkaniu udałem się na ulicę Padre Damian, przez którą miały przejechać autokary z piłkarzami. Niestety zespół Realu Madryt wjechał z zupełnie innej strony, dlatego nie widziałem zbyt wiele. Mimo to zgromadzeni kibice nie zamierzali jeszcze wchodzić na stadion, ponieważ chcieli „przywitać” Barcelonę. I po jakimś czasie zza zakrętu wyłonił się zielony autokar, którym na stadion wjeżdżali przyjezdni z Katalonii. Madridistas nie mogli odpuścić takiej okazji i wielkimi gwizdami i buczeniem odprowadzili pojazd aż do samej bramy stadionu.\nGdy piłkarze byli już na Bernabéu o godzinie 21:00 rozpoczął się wielki pościg, który polegał na jak najszybszym wejściu na trybuny. Po szybkim wbiegnięciu na wieżę C moim oczom ukazały się potężne, jeszcze dosyć puste, trybuny. Z małymi problemami, ale znalazłem swoje miejsca i zabrałem się za robienie zdjęć i filmowanie całego stadionu. Godzina do meczu minęła z prędkością światła – w międzyczasie na murawie pojawili się piłkarze obu zespołów, którzy odbyli krótką rozgrzewkę. I w końcu o godzinie 22:00 przy wspaniałym hymnie Realu Madryt i ogłuszającym aplauzie 80 000 kibiców na boisku pojawiły się obie jedenastki. Atmosfera i oprawa na trybunach były naprawdę niesamowite – wielki herb Realu Madryt na jednej z trybun, przy każdym krzesełku wetknięta była biała flaga Królewskich, wszyscy stali, krzyczeli, śpiewali... I te przeraźliwe, dosłownie ogłuszające gwizdy, gdy przy piłce była Barcelona... Wielkie oklaski za każdą akcję Realu Madryt, za każde przecięcie piłki...\nO samym meczu nie będę się rozpisywał, bo zapewne każdy z nas go oglądał. Mogę tylko przedstawić wersję kibiców zgromadzonych na Bernabéu – karny i czerwona kartka dla Raúla Albiola niesłuszne, a karny na Marcelo jak najbardziej słuszny. ;) Ogólnie widać było, że po ostatnim gwizdku sędziego madridistas byli usatysfakcjonowani – niełatwo jest w dziesiątkę wyrównać wynik meczu z Barceloną, a przy tym postawić rywala pod ścianą i walczyć o zwycięską bramkę. Jednak podobnie jak przedwczoraj po zameldowaniu się Królewskich w hotelu, tak wczoraj po meczu również nie miałem dużo czasu na przemyślenia, gdyż jeśli chciałem dojechać do hotelu przed godziną 2:00 w nocy, musiałem pędzić na metro, które było zapchane tysiącami kibiców.\nWięcej odczuć i opisów będę mógł przedstawić dopiero po powrocie do Polski, ponieważ będę mógł się podeprzeć nagraniami z kamery. Już jutro w samo południe wyjazd do Walencji, gdzie w środę kolejne starcie pomiędzy Realem Madryt a Barceloną, ale w ramach finału Copa del Rey. Tym razem na stadion na pewno nie wejdę, ale spróbuję Wam jak najlepiej opisać panującą tam przedmeczową i pomeczową atmosferę.\n2011.04.17, 14:31 - Dobry mecz Muñiza Fernándeza\n2011.04.17, 13:57 - Cristiano i Messi kończą negatywne passy\n2011.04.17, 13:44 - RealMadryt.pl w Madrycie: Remis o smaku zwycięstwa\n2011.04.17, 13:35 - Wysoka trawa na Bernabéu\n2011.04.17, 13:15 - Guardiola: Real to dojrzała drużyna\n2011.05.31, godz. 18:33, adammerlin\nChciałbym podzielić się ze wszystkimi kibicami planującymi wyjazd na mecz Realu Madryt ale też dowolnego zespołu z ligii hiszpańskiej.\nByłem na meczu Gran Derbi w dniu 17 kwietnia 2011 w Madrycie na Santiago, na który już "nie było" biletów.\nKupienie biletów jest - przeciwnie niż wszyscy piszą - bardzo proste.\nPrzez oficjalną stronę "ServiCaixa" nie da się ich kupić używając polskiej karty kredytowej - ani z Polski ani z Hiszpanii.\nU koników nie ma co ryzykować - połowa biletów jest nieuczciwa (informacja z hotelu w którym mieszkałem).\nKupiłem bilet na Gran Derbi w cenie 145e na trybunie głównej Santiago, używając polskiej karty kredytowej, o godzinie 22 w Madrycie korzystając z żółtego terminalu ServiCaixa - czyli na 24h przed meczem :D W momencie gdy kupowałem było jeszcze około 100 biletów w sprzedaży.\nTerminale akceptują również karty debetowe, więc nie ma z nimi problemu.\nTerminale ServiCaixa wyglądają tak:\nZaś wyszukiwarka lokalizacji terminali jest na stronie:\nNależy w parametrach w polu "Código postal" podać kod pocztowy z adresu hotelu w którym mieszkacie, a potem na mapie odnaleźć najbliższy terminal i kupić bilet. To wszystko, powodzenia :D\n2011.04.18, godz. 21:53, pitun2410\na tak jeszcze odnośnie mojej poprzedniej wypowiedzi to marzy mi się w tym roku finał z Schalke i zobaczenie Raúla :)\na na finał będę musiał polecieć jak Real tam się dostanie :)\n2011.04.18, godz. 21:51, pitun2410\nmuszę kiedyś pojechać na dwa mecze Realu :)\nz Atlético i z Barceloną :)\na także na mecz Ligi Mistrzów :) to są moje 3 największe marzenia :)\nto ostatnie marzenie czyli wyjazd na mecz Ligi Mistrzów z udziałem Realu może spełni się już niedługo bo obiecałem sobie że jak Real zagra w tym roku w finale LM to lecę do Londynu na mecz. Mam tam kumpla który jest też kibicem Realu i załatwi bilety (o ile jeszcze będą hehe :)\n2011.04.18, godz. 19:28, pitagoras\nW lidze Barça przeważa nad Realem i taka jest prawda na dzisiaj. Remis uważam za w miarę dobre odzwierciedlenie gry. Sporo błędów po obydwu stronach. Co będzie w pucharze i w LM, zobaczymy. Ciekawy jestem taktyki mou.\n2011.04.18, godz. 17:48, Grajcz\nTak tak pocieszaj się.\nBardziej nieobiektywnej putki nie widziałem, do twojej wiadomości - większość kibiców Realu jest pozytywnie zaskoczona tym meczem więc idź się jarać Barçą na inną stronę.\n2011.04.18, godz. 12:18, VoytecTheDon\nA slyszales moze o reprezentacji Holandii w latach 72-74?\nGeneralnie uwazasz ze Mourihno, ktorego nie trawie, ale uwazam za lepszego trenera i psychologa od Guradiolii, sukcesy w Interze zawdziecza Manciniemu a sukcecy,mimo wszystko Realu obecenie, Pellegriniemu?\nPoza tym, chodzi mi w poscie o to, zeby polscy kibice w koncu zrozumieli ze sa polakami, i nie powinni ziac ogniem na siebie.\nNigdy zaden z nas nie bedzie ani katalonczykiem ani kasylijczykiem. Koniec kropka\n2011.04.18, godz. 11:51, romeoix\ndzidek - to czemu Rijkarda nie ma już w FCB? Bo nie umiał utworzyć drużyny z piłkarzy których miał. R10 przestał grać to Rijkard nie mógł sobie z tym poradzić.\n2011.04.18, godz. 08:16, dzilko\nOrłowski i Wolski, nie znoszę tych Panów... :| a to co sobie wymyślili, że Królewscy mogliby uszkodzić jednego z graczy barcy żeby nie zagrał w kolejnych meczach to był śmiech na sali, jak można wymyślać takie rzeczy?? żal mi ich i tyle, czy canal+ nie ma innych komentatorów, którzy komentowali by mecze bardziej obiektywnie?\n2011.04.18, godz. 05:57, Dzidek\nStyl Guardioli? Ten styl stworzył Rijkaard! Guardiola dostał kompletną drużynę i tylko kontynuuje dzieło Rijkaarda,,,\n2011.04.18, godz. 00:53, VoytecTheDon\n1. Oczywiście, że pomiędzy Realem Madryt a Barceloną istnieje duża rywalizacja, ale jest ona czysto sportowa. Kibice z Katalonii robiący sobie zdjęcie z flagą swojego zespołu na tle Bernabéu... Nikogo to nie zaskakiwało, ani nie denerwowało.\nSzkoda ze wy tego nie rozumiecie. Hiszpanie by mieli niezla polewke z was jak to w polsce debile bardzo sie nie nawidza niz oni sami.\nZENADA NA MAKSA\nGuardiola tym beznadziejnym stylem wygral,uwaga, jako jedyny w historii 6 trofeow, wiec chyba jednak ta gra jest owocna.\nNie lubisz - spoko\nNie podoba ci sie - spoko\nAle nie oceniaj, bo najwidoczniej nie masz o tym zielonego pojecia.\nBez kitu ludzie...\nTa Barcelona przeszla juz do historii, czemu tego nie docenicie...\nPrzyjdzie czas na Real...\n2011.04.17, godz. 23:59, Hodi\nRafał Wolski to kibic Realu. Przynajmniej tak wieść niesie;)\n2011.04.17, godz. 23:13, nesz1\nJa bym tam Leszka dopiero pozdrowił :) Chociaż na 1 mecz wyzwolił bym kibiców Królewskich od jego komentarza :)\n2011.04.17, godz. 21:48, ro1972\n2011.04.17, godz. 17:18, saxxon\nsaxxon ładnie napisane, dodam tylko ze co niektórzy kibice blaugrany odchodzą od zachwytów nad takim stylem gry który jest poprostu nudny i monotonny\n2011.04.17, godz. 21:00, klingu\npopieram twój koment w 100%, sam bym tego lepiej nie ujął\n2011.04.17, godz. 18:55, grzesiekchelm\njedz na nastepny mecz Realu z nimi :D to znowu wygramy hehe :D\na mecz fajny byl i co z tego ze oni mieli tyle pilke jak nic z tego nie wynikalo :P Real bardzo dobrze sie ustawial... obawialem sie przed meczem ale jak sie zaczelo to bylem zadowolony tak samo jestem zawodolony ze nie przegralismy i ladnie dochodzilismy do rywali.\n2011.04.17, godz. 18:32, pavvello\nw koncu real sie przelamam. ja jestem zadowolony z remisu. z Lyonem bylo tak samo az w koncu dostali baty ;d Hala Madrid\n2011.04.17, godz. 18:16, BartekNS\nNiezapomniana oprawa :D\nRafał i Leszek - wasze dni w komentowaniu C+ są policzone tak samo jak nietykalnosc tych kurdupli\npiłka nie polega na 1000 podaniach glownie z obroncami bo to jest nudne\npilak to huraganowe ataki a nie meczaca bezowocna w 99% gra podaniami\ntylko jeden klub na swiecie jest tak glupi by stosowac ta taktyke\ndlatego jesli nie staniecie sie bardziej obiektywni jzu niedlugo ktos was z tych posadek wykopie bo ludzie nie moga jzu zniesc tej waszej sztucznej wazeliny nad najnudniejsza druzyan swiata z kurduplem na czele ktory kopie z 3 metrów w kibicow\n2011.04.17, godz. 16:21, blade827\nRaure dzieki piekne za ta przynajmniej mini fotorelacje fajnie ze mamy tam zawsze kogos kto widzi to na zywo dzieki jeszcze raz\n2011.04.17, godz. 15:13, Marcines\nEch chciałbym tam być :)\nA spotkanie faktycznie nieoczekiwane hehe :)\n2011.04.17, godz. 15:12, antoni123\nJezu jakie ja miałem szczęście, że jedyny mecz, na którym byłem Realu z Barçą to pasillo i 4:1 dla Realu na SB. Szkoda, że to ostatnie ich zwycięstwo a to było tak dawno;/\n2011.04.17, godz. 14:59, Arciomo\nDziękuję Ci za tą relację, świetny artykuł. Chciałbym się kiedyś znaleźć na SB, cudowne zdjęcie z takiej wysokości, zapiera dech w piersiach!!!\n2011.04.17, godz. 14:53, RFan\nŚwietny artykuł. Mam nadzieję, że kiedyś też będę miał okazję na żywo oberzeć mecz galaktycznych.\n2011.04.17, godz. 14:45, Hodi\nCo do mentalności kibiców to rzeczywiście jest to zupełnie inna bajka. Byłem w Madrycie przy okazji meczu z Herculesem. Po ulicach miasta paradowało dużo osób ubranych w koszulki barcy. Żadnych nieprzyjemności, napinek ani nic z tych rzeczy. Wyobrażacie sobie kibica Legii paradującego po Łodzi czy Krakowie w koszulce swojego klubu lub vice versa? Jakbym kogoś takiego zobaczył włóczącego się po jednym z tych miast, uznałbym go za samobójcę:)\n2011.04.17, godz. 14:40, El_Konrad\nzazdroszczę Ci i to cholernie :D\n2011.04.17, godz. 14:37, Presidente\ndokładnie, zgadzam się ze wszystkimi negatywnymi opiniami na temat orłowskiego, nie da się go w ogóle słuchać\nnie, to było mohamodon :D\n2011.04.17, godz. 14:26, CR999999999\nty! old madridista;\nJAKI z ciebie madridista skoro uważasz CR za słąbego(41goli w tym sezonie)\npowiedz mi czy el siete strzelił kiedyś tyle bram w jednym sezonie. Nic oczywiscie nie ujmujac naszemu NA Zawsze blancos Raúlowi:)\n2011.04.17, godz. 14:25, kubdex1\nNie marudzcie tak, pomimo ze czasami brakuje obkietywizmu (no moze czesciej niz czasami) to zawsze jestesmy na bieząco z wszystkimi informacjami oraz bogatą wiedza komentatorów. Nie to co ze szaranowiczem czy szpakowskim...mohamet diarra... ;D(o ile dobrze pamietam :))\n2011.04.17, godz. 14:25, sebastianrobinio\ndo komtatorow z C+ jestescie prymitywni i jednostronni a samo komentowanie jest zalosne dlatego zawsze ogladam mecz bez glosu :)) i podniecajcie sie dalej barca bo juz wam to niedlugo zostalo :PP\n2011.04.17, godz. 14:17, Toldi91\nlechu wiem ze to czytasz - masz łeb jak jakis alien haha [*]\n2011.04.17, godz. 14:09, michaelq\nOrłowski jest żenującym komentatorem. Zero obiektywnego spojrzenia, aż cud że nie spalił się żywcem jak wampir przekraczając próg SB.\n2011.04.17, godz. 14:04, kubap93\nnie lubie tego typa czego by messi nie zrobil to geniusz,a jak komuś innemu coś wyjdzie to mówi ze przypadek.(np podanie Ramosa szczupakiem w polu karnym)\n2011.04.17, godz. 14:02, Uzka\nO, dobrze, że Leszek wchodzi na naszą stronę, może czyta też czasem komenatrze, które głównie składają się na obrażaniu go i pisaniu petycji do C+ o odsunięcie go od komentowania meczów Realu, ma chłopak ubaw :D\nRelacja się podoba, a oprawa robiła gigantyczne wrażenie.\n2011.04.17, godz. 13:56, El Jarek\nKuba, ten po lewej.\n2011.04.17, godz. 13:54, KibicReal\nOglądać El Clásico na żywo na SB. Cóż za wspaniała sprawa :).\n2011.04.17, godz. 13:54, wadix\n2011.04.17, godz. 13:54, michaelq\n''niełatwo jest w dziesiątkę wyrównać wynik meczu z Barceloną, a przy tym postawić rywala pod ścianą i walczyć o zwycięską bramkę.''\n2011.04.17, godz. 13:54, KrolewskiKibic\njeszcze pare wizyt na SB i do Tanca z Gwiazdami Cie zaprosza ;p\n2011.04.17, godz. 13:54, Toldi91\nwitaj mógłbys powiedziec mi gdzie ogladałeś powtórke? bo wczoraj nie byłem w stanie ogladac :c\n2011.04.17, godz. 13:54, sbernabeu\nNie dziwię się że jakś kibic nabił guza p.Orłowskiemu.\n2011.04.17, godz. 13:53, El Jarek\nHahaha, Lechu jaki dresik.\n2011.04.17, godz. 13:52, kubap93\nktory to orłowski?\n2011.04.17, godz. 13:51, oldmadritistas\nobejrzałem ten mecz jeszcze raz przed chwila na chłodno:D i mogę powiedzieć ze pepe był genialny był wszędzie:D HALA PEPE! cr znów nic nie pokazał nie zasługuje na noszenie 7 na plecach!!!!! wracaj el siete


Pukanie, tykanie, szum i "pulsuje mi" przed oczami - Duchy - ZjawiskaParanormalne.pl\nPukanie, tykanie, szum i "pulsuje mi" przed oczami\nRozpoczęty przez RedHandedJill, 25 Luty 2016\nNajpierw streszczenie i opis, potem mam kilka pytań\nOdkąd pamiętam, kiedy się zrelaksuję czy skupię na ciszy, słyszę szum. Czasem cichy, ale czasami jest tak głośny, że po prostu go czuję. Pojęcia nie mam, jak to wyjaśnić. To może mieć związek z parapsychologią czy ma może raczej podłoże jakiś defektów psychicznych? Często przy tych najgłośniejszych szumach (czasem też przy tym delikatnych trzeszczeniach) zaczynam się bać, chociaż nic się nie dzieje.\n....Ale czasem jednak się dzieje\nNiedawno słyszałam wyraźne równomierne tykanie zegara ściennego. Mam 2 zegary w sypialni, ale ŻADEN NIE DZIAŁA OD DAWNA. Jeden od kilku lat i nawet nie ma baterii, drugi ma baterię, ale już dawno wyczerpaną, więc zegar ani drgnie. A tykanie było głośne i nie mogłam zlokalizować źródła (chociaż słyszałam je tylko, gdy się zaczynałam relaksować, tak jak w przypadku szumów i w chwili, jak się na tym tykaniu skupiłam). Tykało dopóki nie zasnęłam, czyli dość długo. Od tamtej nocy już nic nie tyka, to stało się tylko raz :/\nTO COŚ PRZED OCZAMI\nZostawiając zegar, coś nie tak z moimi oczami? Kiedy się skupię, widzę jakieś pulsujące, skaczące...minipunkciki? Częstotliwość jest bardzo różna, czasem miejscowo widzę, że pulsuje szybciej, a zaraz obok - ledwo co. Nasila się to zazwyczaj wraz ze wzrostem głośności szumu. W nocy najlepiej to widzę, bo jest ciemno, a to jest jakby lekko białe i też przezroczyste? Oczywiście jest to delikatne, więc obraz widzę normalnie każdy tak ma? A może to tylko jakieś problemy z oczami? Albo jednak psychika mi siada?\nPUKANIE I ZDJĘCIA\nMiałam wcześniej paranormalne doświadczenia (nie jakieś rodem z horrorów - typowe).\nKilka lat temu (miałam z 15? góra 16 lat? W każdym razie nastolatka) byłam sama w domu i słyszałam donośne trzykrotne zapukanie do moich drzwi. Otworzyłam i nie trzeba się domyślać - nic. To się zdarzyło przez kilka dni pod rząd (pukanie zawsze raz dziennie, zawsze identyczne, zawsze trzykrotne) i..zawsze otwierałam, chociaż nie wiem po co. Po prostu.\nPo otwarciu drzwi zawsze było słychać trzeszczenia, stukania, jakieś coś w stylu delikatnego tarcia, drapania. Pierwszej nocy nie wytrzymałam i jak dziecko poszłam spać do mamusi i tatusia Poza tymi hałasami i wrażeniem, że coś mnie tyka, raz rąbnęło porządnie w mój materac, zaraz obok mnie. Aż delikatnie mnie wybiło. Wtedy nie wytrzymałam i uciekłam.\nDrugiej nocy nie było lepiej, ale już zostałam. Później przyzwyczaiłam się i zaakceptowałam to. I zaraz po tym wszystko ucichło. Znaczy nie do końca, ale nie było już pukania do drzwi i zrobiło się o wiele spokojniej. Aha, zaraz po pierwszym zapukaniu robiłam zdjęcia. Orb, mgieł i "światełek" wszędzie było pełno. Wszystko białe, jedno czy dwa czerwone i jedno szare albo czarne. Jedno zdjęcie złapało białą postać o wyraźnych rysach ludzkich z grymasem (tak, twarz była całkiem nieźle widoczna) lecącą prosto w obiektyw - czyli prosto na mnie. Wtedy łzy stanęły mi w oczach, ale mimo strachu zdjęcia robiłam dalej. Wszystkie zdjęcia wrzuciłam na komputer. Pokazywałam tylko jednej internetowej znajomej. Niestety później zdjęcia zostały wywalone. Prawdopodobnie wtedy, jak zepsuł się komputer. Przy naprawianiu musiały wylecieć,jak z resztą wiele innych zdjęć. Bardzo tego żałuję. Kilka razy już próbowałam znowu coś złapać, ale udało się same Orby, albo bardzo, bardzo delikatniutkie smugi, więc dałam sobie spokój.\nByć może ważne:\nw czasie, gdy to się działo chorowałam na depresję i chciałam popełnić samobójstwo. Nie pamiętam czy było to przed czy już po samookaleczeniu się. Wtedy interesowało mnie tylko to, śmierć, to co jest dalej i czy będą tego jakieś konsekwencję "później". Być może to przypadek, ale może i ma jakiś związek?\nJeśli chodzi o dreszcze (typowe, kiedy nagle spotkamy się z chłodem) i czucie chłodu miejscowo, to to dzieje się non stop i jest to dla mnie juz jak kichnięcie: kichniesz, masz tego świadomość i robisz dalej swoje\n1. Co oznacza ten szum? I czy pulsowanie w oczach to coś innego, niż kłopot z oczami, ew. psychika? A może każdy tak ma?\n2. Co mogło oznaczać to tykanie nibyzegara?\n3. Co oznacza to pukanie, ogólnie te "odwiedziny" tylu...ich... oraz czemu "odeszli", zaraz po tym jak wszystko zaakceptowałam? Czy to było coś na wzór udowodnienia mi, że duchy istnieją? A może ma to związek z moimi myślami samobójczymi? Jakaś odpowiedź od nich?\n4. I jak to możliwe, że najpierw było tego od groma (postaci na zdjęciach, czyli w moim pokoju), a teraz prawie nic? Najwyżej same Orby i to tylko kilka, czasem i wcale? Przyszli stadem, poszkodzili trochę i se poszli? Tak to wygląda\nPrzepraszam za te pytania, ale potrzebuję pomocy w interpretacji :/ Od dawna mnie to męczy.\nPo prostu duchy, szkoda że nie masz zdjęć. a ta twarz miała czerwone oczy?


ystkim podczas wykonywania robót wiążących się z szczególnym stopniem ryzyka, do których zalicza się między innymi prace na w\nDodane: 23-09-2019 06:56\nCodziennie w polskich zakładach pracy dochodzi nawet do kilkudziesięciu tysięcy wypadków, w tym również śmiertelnych. Mają one miejsce przede wszystkim podczas wykonywania robót wiążących się z szczególnym stopniem ryzyka, do których zalicza się między innymi prace na w\nMetody jak dobrze rozwieść sięKawa z ekspresu gastronomicznegoJak zamówić tłumaczenieStyle wnętrz. Rodzaje, typyKursy bhpPoradnik pacjenta - wizyta u stomatologaO lokalnym pozycjonowaniu - to ma sensCzy można zainstalować elektrykę w niedzielę handlową?Dentofobia? Warto ją pokonaćKilka ważnych porad w temacie klimatyzacji9 Pomysłów Aby Zaparzyć Włoską KawęNa jakie ogrzewanie postawić zimą?Kto Jeszcze Chce zorganizować pokaz tańca?Choroba i leczenie stwardnienia rozsianegoProjektowanie stron RybnikSzukasz jak kupić klimatyzację?Stomatologia to rozległy temat Are you already searching for solutions to buy us auto parts? Gdzie wynająć osuszacz?Drzwi - atesty, fakty, jak wybraćSprawdzone metody leczenia bólu i nie tylkoDrukowanie dla każdego7 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci cyklinować parkietZabiegi dla urody - ogólnieO specjalnych jednorazowych artykułach stosowanych w salonach kosmetycznych i gabinetach lekarskichStomatologia zabrzeElewacja, kostka brukowa w ogrodzie i tak dalejKancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Tradycje i zwyczaje pogrzeboweUroda orientu. Jak dbać o cerę i jakie zabiegi wykonywać


Zacznijmy może od sytuacji bieżącej. Jak Pan ocenia zmiany w ministerstwie środowiska?\nProf. Ludwik Tomiałojć: Obecny podział tylko je osłabi. Minister środowiska powinien być wicepremierem, bo przecież to ten resort powinien wyznaczać dalekosiężną i zrównoważoną przyszłości kraju. Minister środowiska powinien być co najmniej równorzędny ministrowi finansów czy gospodarki. Tymczasem zwykle był on wybierany w ostatniej kolejności spośród partii przybocznych, a nie z głównej, więc jego pozycja od razu była bardzo słaba. A teraz to rozbicie jeszcze bardziej osłabia pozycję tego resortu. Na przykład która połówka ma odpowiadać za masowe sadzenie drzew w celu zmniejszenia emisji CO2?\nTutaj nad Jenisejem w Centralno-Sybirskim Zapowiedniku jest aż 10000 km2 bez cięcia drzew. Fot. Archiwum prof. Ludwika Tomiałojcia\nZdaje się, że ministerstwo środowisko częściej rozważa wycinkę niż sadzenie drzew. Choć przecież nie zawsze tak było. Po transformacji politycznej w 1989 r. czynnie uczestniczył Pan w funkcjonowaniu systemu ochrony przyrody. Czy rzeczywiście sytuacja była o wiele lepsza, czy może jest to idealizowanie przeszłości?\nLata 90., mówiąc pokrótce, to były lata, kiedy dominowała ideowa ochrona przyrody. Uosabiała ją najlepiej postać Ministra (wówczas jeszcze) Ochrony Środowiska, profesora Stefana Kozłowskiego, geologa i ekologa. Świetnego fachowca. Na Szczycie Ziemi w 1992 r. Polska brała aktywny udział i to minister Kozłowski osobiście reprezentował nasz kraj. Brał udział w opracowaniu deklaracji ochrony bioróżnorodności w skali planety! Pod jego wpływem Lech Wałęsa powołał Radę Ekologiczną przy Prezydencie RP. Byłem członkiem tej rady. Kozłowski sam napisał kilka książek o ekorozwoju w skali globalnej, jak i podręcznik ekorozwoju dla gmin. Pod jego wpływem została zrealizowana koncepcja systemu parków krajobrazowych i była taka atmosfera, że jeszcze pod koniec lat 90. wojewodowie szczycili się parkami krajobrazowymi. Jeden mówił, że ma dwa parki krajobrazowe, na co drugi odpowiadał, że jego jeden jest większy niż tamte dwa. Tak było! Postęp był naprawdę znaczny, a nadzieje na przyszłość jeszcze większe.\nTakże w kwestii lasów i dialogu z leśnikami?\nTak, przecież wtedy nastąpiło znaczne powiększenie Białowieskiego Parku Narodowego. Z trudem, ale jednak park ten został powiększony. Potem był też Kongres Leśników Polskich w 1997 r. pod szyldem ekologizacji naszego leśnictwa. Więc naprawdę były poważne oznaki zmiany w hierarchii ważności funkcji z tylko ekonomicznej na prośrodowiskową. Odeszły w przeszłość nie tylko zręby zupełne, czy rozległe monokultury.\nByłem wówczas członkiem Komitetu Ochrony Przyrody PAN, w którym zajmowaliśmy się między innymi współpracą z lobby gospodarczymi. Także z leśnikami, choć rzeczywiście z nimi było najtrudniej. Niemniej w roku 1997 obok owego Kongresu, prowadziliśmy dyskusje zmierzające do kompromisów. Doszło do tego, że Komitet Ochrony Przyrody PAN i Komitet Nauk Leśnych PAN wspólnie uchwaliły oświadczenie, że celem dalekosiężnym dla Puszczy Białowieskiej jest objęcie jej w całości parkiem narodowym. Ze względów społecznych i ekonomicznych uznaliśmy, że dobrym rozwiązaniem będzie dochodzenie do tego etapami. Najpierw Puszcza miała być przykładowo do połowy objęta parkiem narodowym, a już przekształcona część gospodarcza miała jeszcze przez jakiś czas być użytkowana. Ale radykałowie po obu stronach sporu tak na nas szczuli, że propozycja ta nie została potem ani rozważona, ani zrealizowana. Nastąpił nawrót do pozycji skrajnych, czasem nawet oburzająco kłamliwych. Twierdzenie wypowiedziane przez byłego ministra środowiska, że Puszcza jest wytworem rąk ludzkich, że znał babcię, która sadziła tę Puszczę, to taki właśnie absurd. Bo kiedy miała ona sadzić Puszczę Białowieską? Mogło to być tylko po 1900 r., kiedy wojska niemieckie wycięły wielkie kawałki lasu i potem trzeba było zasadzić nowy? Przedtem bowiem nikt nie wycinał. Wprawdzie caryca Katarzyna swoim faworytom rozdawała pewne fragmenty, ale na obrzeżach Puszczy, natomiast jądro Puszczy było przez pięć stuleci pod skuteczną ochroną. Tymczasem minister środowiska mówił publicznie (także na spotkaniach za granicą), że Puszcza jest wynikiem opieki leśników. A przecież są dane palinologiczne wykazujące, że już 7,5-8 tys. lat temu był tam las.\nNo właśnie, po tych wiele obiecujących latach, już w 1999 r., alarmował Pan w artykułach, że w Ministerstwie Środowiska nie ma przyrodników i naukowców-ekologów. Pisał Pan, że skończyła się era ekologizacji, a nastąpił czas kontrrewolucji ekologicznej.\nZ jednej strony tak, ale z drugiej były jeszcze widoki na poprawę. Jak choćby powstanie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Wyglądało, że to nowa siła, która wesprze działania w zakresie ochrony środowiska. I niekiedy tak bywało. Ale niestety powstało kolejne lobby urzędników, często bez wykształcenia przyrodniczego, którzy narzucają swoje wizje. Gdyby tam pracowali obok siebie prawnicy, leśnicy wykształceni w zakresie gospodarowania i biolodzy-ekolodzy, to by było idealne rozwiązanie. Najbardziej drastyczny przykład swoistego apartheidu w Polsce, to jest to, że leśnictwo wszędzie wyklucza ze stanowisk biologów. Absolutnie! Tymczasem ja, biolog, byłem na stypendium w Kalifornii na zaproszenie South Pacific Forestry Lab, czyli placówki leśnej. Tak samo w Szwecji byłem na zaproszenie placówki leśnej koło Uppsali. Również w Anglii leśnicy i biolodzy współpracują w tych samych instytucjach. A proszę zwrócić uwagę, że w Polsce ani jeden dyrektor parku narodowego nie jest biologiem czy ekologiem. Byłem w komisji, w której naukowiec, biolog, uzyskał najwyższą punktację, przedstawiając naprawdę imponującą wizję, jakby rozwijał Białowieski Park Narodowy. Minister to jednak zignorował i wybrał trzeciego z kolei kandydata, nie-biologa, który po roku musiał zostać dyscyplinarnie zwolniony. Wobec tego wziął drugiego z listy, który też nie był biologiem. Nigdy biologa! To już jest awersja ideologiczna. A czy inaczej jest ze stanowiskami konserwatorów wojewódzkich? Większość z nich to też nie są biolodzy. Minister Szyszko zwolnił też kilku cenionych dyrektorów parków narodowych, jak na przykład w Słowińskim Parku Narodowym. Byłem tym oburzony, gdyż stało się to bez podania powodów.\nTrzeba tu wskazać, że kiedy funkcję ministra środowiska sprawował ideowy ekolog, prof. Maciej Nowicki, a potem również oddany sprawom ochrony przyrody Andrzej Kraszewski sprawy szły w lepszym kierunku. Niestety, ultraneoliberalne władze z Platformy Obywatelskiej szybko pozbyły się ich obu. Potem już była równia pochyła prowadząca m.in. do osłabiania zapisów w Ustawie o ochronie przyrody.\nPionierskie badania w Puszczy Białowieskiej. Fot. Archiwum prof. Ludwika Tomiałojcia\nAle Szyszko w swojej pierwszej z trzech kadencji zapisał się jako ten, który wpisał wilka na listę gatunków chronionych i rozpoczął proces wdrażania programu Natura 2000.\nMinister Szyszko ewoluował w ciągu swoich trzech kadencji. Pierwsza była rzeczywiście całkiem dobra. Ale potem było coraz gorzej. Uległ towarzystwu zdemoralizowanej nowej elity. Zaczęli jeździć złoconymi karocami i powoływać się w sprawach ochrony przyrody na jeden fragment z Biblii, pomijając milczeniem drugi o wymowie wprost przeciwnej. Śmieszne i żałosne. Niepokojące było to, że nikt nie śmiał się temu otwarcie sprzeciwić. W 2017 r. napisałem artykuł pt. „Uparty dyktat w sprawie Puszczy Białowieskiej”. Porównałem sytuację w Polsce do sytuacji w ZSRR za czasów Łysenki, który uzyskawszy odpowiednio wysoką pozycję polityczną, był poza kontrolą społeczności naukowej i na dziesięciolecia zatrzymał rozwój rosyjskiej genetyki, odrzucając jako „burżuazyjne wymysły” wielkie odkrycia roli chromosomów i genów w dziedziczeniu. Podobnie szkodliwa była działalność ministra Szyszki, który uzyskawszy bezgraniczne poparcie władz, znalazł się poza zasięgiem fachowej oceny naukowej nie dopuszczonej do publicznego głosu w kwestii prawdy w medialnych wystąpieniach władzy. Dzięki takiej pozycji ministerstwo środowiska mogło nie tylko rozpowszechniać fałszywe tezy i działać sprzecznie z dzisiejszą wiedzą, ale też rozmontowywać podstawy polskiej ochrony przyrody, mozolnie tworzone przez kilka pokoleń przyrodników.\nA w kwestiach rzek było lepiej?\nPoczątkowo ze specjalistami od gospodarki wodnej szło łatwiej. Ale do czasu. Profesorowie-hydrotechnicy napisali nawet cenne książki o ekologizacji gospodarowania rzekami zgodnie z zaleceniami dyrektyw unijnych. Niestety, po latach ich uczniowie, którzy zostali dyrektorami Regionalnych Zarządów Gospodarki Wodnej dokonali wolty, odrzucając idee swoich nauczycieli. Obecnie powstał holding Wody Polskie. Jakiś czas temu mieliśmy spotkanie mieszkańców Kotliny Kłodzkiej, którzy zaskoczyli mnie poziomem wiedzy i determinacją w zwalczaniu zamiarów budowania zbyt dużych zbiorników zaporowych. Okazało się wtedy, że Wody Polskie mają plan, żeby zbudować 22 zapory na Odrze, nawet nie pytając strony niemieckiej, choć Odra w połowie płynie po wspólnej granicy. Dlaczego? Sądzę, że ten program jest tylko atrapą. Z czasem okaże się, jak to już bywało, że znaczna część owych planów jest niewykonalna. I tym razem wielka pożyczka z Banku Światowego na kolejne megaprojekty wodne zasili kieszenie projektantów, nie mając jednak żadnej szansy realizacji. Ale to się okaże za jakieś 10 lat i państwo nasze pozostanie z zadłużeniem na kolejne miliardy. Bo skąd wezmą wodę? Coraz mniejsza jest ilość opadów. Odra prowadzi 1/3 wody, jaką ma Ren. A i te zasoby jeszcze maleją, potrzeby zaś rosną – dla celów komunalnych, przemysłowych, rolniczych i ekologicznych.\nMamy zatem złe doświadczenia z mijającego dwudziestolecia z ochroną przyrody. To, co wydawało się, że zostanie zrealizowane rozsądnie, zostało zaniedbane i to zarówno przez PO, jak i PiS. Zamiast postępu mieliśmy wyraźny regres.\nW wywiadzie z 2005 r. dla „Dzikiego Życia” był Pan sceptyczny wobec unijnych rozwiązań związanych z ochroną środowiska. Jak Pan dzisiaj ocenia przystąpienie do Unii Europejskiej z ochroniarskiego punktu widzenia?\nTak, obawiałem się, że ta ochrona przyrody pozostanie u nas na papierze. A dlaczego? Kompromisowe rozwiązanie, jakie zaproponowała Unia w programie Natura 2000, jest całkiem racjonalne. Jednak w polskich warunkach nie ma dwóch mniej więcej równych sił dla prowadzenia skutecznych negocjacji. Jest społeczeństwo wykluczone z decyzji i władza, która o wszystkim sama decyduje. Doprowadziło to do tego, że wszyscy się chwalą, że tutaj mamy obszar Natura 2000, ale często nic się w nim nie robi, bo nie ma kadr wykonawczych, ani środków finansowych. W niektórych obszarach rzeczywiście lepiej, kiedy się nic nie robi, ale Natura 2000 to głównie również czynna ochrona wymagająca nakładów. W tej chwili jest to zapomniane. Unia się o to nie upomina, bo program został formalnie zrealizowany, ale sprawdzianów w terenie nie ma. Niektóre obszary naturowe działają zgodnie z oczekiwaniami i założeniami, ale są również programy martwe, opisywane tylko obszernie w sprawozdaniach, czyli na papierze.\nCo więcej, opracowania unijne były robione bez udziału naukowców z nowych krajów, które dopiero wchodziły do UE. Rezultat jest taki, że Brytyjczycy przeforsowali niektóre gatunki wskaźnikowe, jako zagrożone, choć w naszych krajach są one jeszcze pospolitymi. Na przykład dzierzba gąsiorek czy dzięcioł średni jest takim gatunkiem. W Europie środkowej to pospolite ptaki i ich występowanie nie jest miarą unikatowości danego miejsca. Dlaczego znalazły się na tej liście? Bo w Wielkiej Brytanii wyginęły ich ostatnie pary. Podobnie, jeśli gdzieś w Polsce jedna para trzmielojada czy sóweczki straci miejsce lęgowe, to nie jest tragedia, bo jest ich tysiąc czy dwa tysiące par w kraju. Natomiast są inne gatunki, które są na terenie Polski tylko w kilku miejscach skoncentrowane i presja gospodarcza w tych miejscach jest rzeczywistym zagrożeniem dla nich. Tyle że akurat te gatunki nie są w Europie zachodniej zagrożone i dlatego nie uwzględniono ich na liście unijnej. Lista gatunków zagrożonych jest więc opracowaniem właściwym dla zachodniej Europy, a biurokratycznym spaczeniem dla Europy środkowej.\nWielokrotnie mówił Pan i pisał o błędzie podglądania tylko wzorców zachodnich, podczas gdy idee ochrony przyrody, np. w Rosji, bywają znacznie lepsze. Czy mógłby Pan przybliżyć tę kwestię?\nW tej chwili ukraińscy przyrodnicy, mimo że z Rosją trwa polityczny zatarg, są na tyle światli, że nie odcinają się od rosyjskich osiągnięć ochroniarskich. Na przykład od obszarów ściśle chronionych, tzw. zapowiedników. To są wielkie obszary ściśle chronione. U nas na tej zasadzie były małe rezerwaty ściśle chronione, ale i te polikwidowano. Natomiast zapowiedniki odpowiadają ICUN-owskiej – World Conservation Union – najwyższej pierwszej kategorii „strict scientific reserve”, czyli obszarowi ścisłej ochrony ekosystemowej. Polega to na całkowitym wykluczeniu ingerencji człowieka, dopuszczając jedynie nieinwazyjne badania naukowe. Jedyne ustępstwo w takich zapowiednikach, to kładki turystyczne na skraju obszaru chronionego. Miałem okazję być w pięciu zapowiednikach. Wspaniałych! My naprawdę jesteśmy daleko w tyle, nie mając ani jednego! Berezyński Zapowiednik na Białorusi jest większy od białoruskiej części Puszczy Białowieskiej, która z kolei jest znacznie większa niż obszar Puszczy po polskiej stronie, a jest niemal cała objęta parkiem narodowym. Podczas gdy w Polsce tylko 17% to park narodowy, a tylko 8% jest pod ścisłą ochroną.\nDo niedawna także w białoruskiej części Puszczy rżnięto straszliwie lasy. Tamtejsi ekolodzy się jednak zorganizowali, dotarli do prezydenta Łukaszenki, wykazali, że za tym kryją się przekręty finansowe. Dyrektorzy i wiceministrowie stracili stanowiska i od tego czasu zmieniło się. Poszerzono obszar parku narodowego, około 300 km2 obejmując ścisłą ochroną. U nas ściśle chronionych jest zaledwie 50 km2. Część od północy dołączona w 1996 r. wciąż ma u nas status ochrony czynnej i na jej terenie ciągle interweniują leśnicy, jak drzewa mają rosnąć. To po co przyłączaliśmy ten fragment do parku narodowego? Powinniśmy zostawić go naturalnym procesom i obserwować, jak zacznie się on dopasowywać do sąsiednich obszarów pod ścisłą ochroną. Ale nie, leśnicy muszą ingerować.\nPrace badawcze w Puszczy Białowieskiej, lata 70. Fot. Archiwum prof. Ludwika Tomiałojcia\nWróćmy może jeszcze do idei rosyjskich zapowiedników. Jaka jest ich historia i jak Pan je ocenia, bo przecież miał Pan okazję odwiedzić kilka z nich.\nZapowiedniki to ogromne osiągnięcie wschodniej myśli ochroniarskiej. Jest ich teraz też wiele w tzw. krajach trzeciego świata. Już w XIX wieku pisano, że jest to wyższy stopień ochrony niż amerykańskie parki narodowe, które przecież zawsze służyły turystyce. Dopiero w Kalifornii John Muir wpłynął na prezydentów, by powoływano parki narodowe, w których turystyka byłaby ograniczona, a niektóre obszary byłyby niedostępne dla zwiedzających. Tymczasem w Rosji zapowiedniki przetrwały nawet rewolucję. Przyrodnicy przekonali bolszewików, że to jest idea służąca dobru całego społeczeństwa. I to chwyciło. Za Stalina było aż 200 zapowiedników. Po jego śmierci wszystkie zniesiono i przez pięć lat trwał rabunkowy wyrąb zabytkowych drzew w wielu zapowiednikach, zwłaszcza europejskich. Później jednak siły proprzyrodnicze odzyskały 100 byłych zapowiedników. Obecnie to są naprawdę ogromne obszary. Berezyński zapowiednik na Białorusi ma 850 km2 (85000 ha). Centralny Leśny (Wałdajski), to taki pojezierny krajobraz – pagórki, mszary, to ma 650 km2, z czego 240 ściśle chronionych. Kiedy tam wchodziliśmy z naukowcami okazało się, że jest tylko jedna droga, która ma 5 km długości i dalej nic. Nawet rowerem się dalej nie pojedzie. Żadnym terenowym samochodem. Dyrektor tego zapowiednika wie, że to ogranicza możliwość badań, ale uważa za ważniejsze maksymalne ograniczenie wpływów antropogenicznych. Wobec tego my z plecakami szliśmy 15 km do małej, rozwalającej się chałupinki, którą kiedyś zimą zaciągnęli po rzeczce i tam postawili. I potem kolejne 15 km drugiego dnia szliśmy na drugą stronę zapowiednika. To są kapitalne rzeczy. Nie mówiąc o Syberii. Byłem tam nad Jenisejem, w Centralno-Sybirskim Zapowiedniku. Ten ma 10000 km2! Żadnego cięcia drzew. Leży on po jednej stronie rzeki, a osady są po drugiej, co 50 km. Latem te miejscowości zaopatruje się statkami, a zimą ciężarówki po lodzie dowożą niezbędne produkty. Można tam polować tylko na sobole i zbierać szyszki sosny, tzw. cedru, czyli tak naprawdę limby syberyjskiej, pięcioszpilkowej, mającej jadalne orzeszki. Nie ma żadnych wyrębów.\nPrzykład Rosji i krajów postsowieckich, pokazuje, że tam mają ochronę przyrody na naprawdę wspaniałych obszarach. Ale erozja intelektualna amerykanizmu i mania zwiększania zysku też i tam już dotarła. Rosyjski naukowiec, Feliks Sztilmark, napisał książkę o konieczności zachowania obszarów ściśle chronionych, ponieważ w latach 90. dyrektorzy zapowiedników jeździli do Stanów i „zarazili się” kapitalizmem. Zaczęli wprowadzać poluzowania w ochronie zapowiedników. Wtedy kilku wybitnych badaczy zaproponowało, żeby w Rosji także stworzyć parki narodowe jako obszary ochrony przyrody i zarazem turystyki. Takie odpowiedniki naszych parków krajobrazowych, choć nasze parki narodowe również zostają zdegradowane do funkcji turystycznej. Rosja ma obecnie około sto zapowiedników, tej najwyższej kategorii chronionych według IUCN oraz ponad trzydzieści parków narodowych. Powinniśmy zatem się uczyć nie tylko od zachodu. Co więcej, nasza ochrona ekosystemów bywa czasem gorsza od zachodniej. Niemcy będąc dwa razy gęściej zaludnionym krajem mają 33% powierzchni zalesionej, a my ledwie dociągamy do 30%. Oni pod ścisłą ochroną (parki narodowe i rezerwaty) mają 2,5%, a my tylko 1,5%. Węgrzy mają 5%, podobnie Japonia. Poza tym wielkość naszych parków narodowych pozostawia wiele do życzenia. Nasze wszystkie parki narodowe poza Biebrzańskim nie spełniają wymogów wielkościowych.\nPod kątem obszarów chronionych też nie wyglądamy najlepiej, prawda?\nKostaryka ma bodaj 30% poddanych ochronie! Oczywiście w Polsce zaraz wyciąga się dane o Naturze 2000 i liczy, że łącznie mamy 40% pod ochroną, ale jaka to ochrona? W obrębie Natura 2000 jest przecież głównie zrównoważone gospodarowanie! Mogą być pewne fragmenty ścisłej ochrony, ale ogólnie obszar jest nadal użytkowany. A zatem my mamy nieużytkowane zaledwie 1,5% kraju. Jeśli chodzi o lasy, to to jest jakieś 5% ogółu lasów. Drugi tak kiepsko chroniony przyrodniczo kraj to Francja. Tam rządzi lobby myśliwskie liczące ok. 8 milionów członków! Bywałem po kilka miesięcy w Dijon i na południu, w Montpellier. Np. Burgundia, przy granicy z Niemcami, ma naprawdę piękne lasy. Jest tam pewna miejscowość, tak jak Białowieża otoczona lasami. Dlatego zacząłem z moimi znajomymi francuskimi kolegami deliberować, jakby tu poprawić sytuację. Udaliśmy się do tamtejszych zarządu leśników i mówimy, że jest tu wspaniały obszar leśny, przypominający białowieskie drzewostany grądowe, że gołębie siniaki, sowy włochatki, kuny leśne... Oni słuchali i miny mieli nietęgie, a w końcu zgodzili się, że nie będą w tym miejscu ciąć na 40 ha, ale żeby to się jednak nie nazywało rezerwatem. Bo jeden dąb stamtąd to jest tyle a tyle tysięcy euro, więc oni nie mogą powiedzieć społeczeństwu, że ten dąb skazujemy na zgnicie. Argumentu o wytwarzaniu tlenu i pochłanianiu dwutlenku węgla całkowicie nie słuchali. To dokładnie odwrotna atmosfera niż ta w krajach skandynawskich czy w Wielkiej Brytanii.\nA jak ocenia Pan ruch organizacji ekologicznych?\nTo akurat jest pozytywna zmiana. Część NGO`sów stało się profesjonalnymi organizacjami przyrodniczymi. I tego nie da się ukryć. Komitet Ochrony Przyrody PAN przestał istnieć z wyroku władz PAN, ale Klub Przyrodników z powodzeniem zastępuje część działalności, choć jest to regionalna organizacja, a nie ogólnopolska. Bardzo pozytywnie oceniam ich działalność i ich wiedzę. Dopóki mi zdrowie pozwalało, uczestniczyłem właściwie w co drugim ich zjeździe. Niestety takich organizacji prężnie działających jest niewiele. Warunki ekonomiczne i polityczne coraz mniej sprzyjają takiej działalności.\nCzy dostrzega Pan jakieś błędy organizacji ekologicznych?\nTak, niekiedy zbyt emocjonalne pisanie i mówienie o ochronie przyrody. Przecież odbiorcami są także przeciwnicy. Podsuwa się w ten sposób wzorzec do przeciwnego radykalizmu. Trzeba raczej zastrzegać, że twardo obstajemy przy jakiejś tezie, bo jest ona dobra dla większości społeczeństwa. Lokalnie ktoś może na tym tracić, jak np. w przypadku powstawania parku narodowego, choć w większości krajów ludzie potrafią zyskać na sąsiedztwie parków narodowych. Białowieża jest przecież jedną z najbogatszych wiosek na niżu polskim, ale nikt o tym nie mówi. Kiedy to powiedziałem na komisji w sejmie, to mnie niemal nie zakrakali.\nA czy jest coś, co by Pan zmienił w naszym Miesięczniku?\nNie trafia do mnie mistycyzm. Ale to może jest moja wada. Nie chcę więc tego oceniać. Obawiam się jednak, że to może odstraszać część ludzi. Byłoby dobrze przyciągnąć więcej zawodowych przyrodników, żeby pisali. Gdyby w „Dzikim Życiu” pojawiały się częściej takie artykuły jak prof. Piotra Skubały, to by niewątpliwie wzmacniało przekaz. Choć to może być trudne, bo aktywność badaczy na tym polu jest ograniczana przez obecny system punktowania dorobku. Teraz liczą się prace pisane w innych językach. Kto służy Ojczyźnie, ten jest obecnie karany przez system punktacji lansowany w stolicy.\nW czym upatruje Pan zagrożenie dla ruchów ekologicznych?\nW państwie wyznaniowym. Nad Rospudą po raz pierwszy zaangażowano religię w narrację przeciwko ekologom. Wtedy to było zdumiewające, a teraz mamy to już nagminnie, choćby w przypadku Puszczy Białowieskiej. Zaczyna to przesądzać spory w kwestii ochrony przyrody w jedną stronę, co zaczynają wykorzystywać różni cynicy. Niektórzy wiedzą lepiej od wszystkich autorytetów naukowych, że ludzkość winna w amoku mnożenia się biednych i hiperkonsumpcji bogatych rozdeptać Ziemię, przeżreć wszystko i zamienić na odchody.\nWyciągają kwestie demograficzne, że jak zmniejsza się liczba dzieci, to nie będzie komu utrzymać emerytów. No to wszystkim zmniejszy się pensje i emeryci przeżyją. Jesteśmy społecznością gatunku rozumnego i musimy się wzajemnie wspierać. Nie możemy się ścigać w nieskończoność z nierozsądnie prokreacyjnymi narodami Afryki czy islamu, bo przyspieszamy tylko globalną katastrofę. Tego nie widzi tłum samców w galabijach i sutannach, ogłaszający się autorytetami w sprawach demografii, ciąży i antykoncepcji. W szkołach i mediach nie uczy się tolerancji tylko rywalizacji, choć ten sposób wychowania prowadzi do agresywnych zachowań. W Finlandii, gdzie byłem, w szkołach dyskusje religijne prowadzone są w ten sposób, że nauczyciel wyznacza katolika do bronienia muzułmanów, ateistę do bronienia katolików, itd. Chodzi o to, żeby oderwać się od emocji, żeby zaczął mózg pracować racjonalnie. A w Polsce robi się dokładnie odwrotnie. Ze szkół podobno znika ewolucjonizm, o czym się głośno nie mówi. „Każdy wiek ma swoje średniowiecze” – napisał kiedyś proroczo Stanisław Jerzy Lec.\nMimo że wiele energii poświęcił Pan najpierw na budowanie, a potem interweniowanie w sprawie systemu ochrony przyrody w Polsce, to Pana pierwszą dziedziną akademicką jest ornitologia. Cofnijmy się więc może do początku Pana kariery naukowej. Skąd wybór tej specjalizacji?\nNajpierw miałem być botanikiem. Trzy lata studiowałem w Toruniu, gdzie nie było ornitologii, wobec tego skłaniałem się ku botanice. Miałem już ponad tysiąc gatunków roślin zebranych w moim herbarium. Niespodziewanie rektor toruńskiego uniwersytetu doszedł do wniosku, że skoro nie może ze mnie zrobić anatoma porównawczego, to porozumiał się ze swoim kuzynem, który był wprawdzie kierownikiem anatomii porównawczej na Uniwersytecie Wrocławskim, ale pod tym szyldem zaczynał budować ornitologię. W ten sposób zostałem przeniesiony służbowo.\nW latach 60. robił Pan swoje pierwsze badania ornitologiczne na Dolnym Śląsku, a potem w kolejnych latach powtarzał Pan te badania. Czy są jakieś bardzo wyraźne negatywne lub pozytywne zmiany?\nOczywiście. Z prof. Zbigniewem Głowacińskim opublikowaliśmy podsumowanie zmian awifauny polskiej w niemieckim czasopiśmie „Die Vogelwelt”. Wykazaliśmy, że w ciągu 150 lat idee ochrony przyrody jednak zadziałały. Leśnicy chronią teraz orły i szczycą się obecnością bielików czy bociana czarnego. Tymczasem pod koniec XIX wieku miała miejsce wręcz rzeź dużych ptaków. Dopiero książka niemieckiego arystokraty, Augusta von Berlepscha, który interesował się ptakami, zmieniła sytuację. Wykazał on bowiem, że wiele ptaków de facto nie jest szkodnikami, bo w przyrodzie pełnią bardzo ważne funkcje. Nawet dzierzby były wówczas uważane za szkodniki, podobnie dzięcioły – bo kują drzewa. Berlepsch wykazał, że choć dzięcioły wykuwają dziuple, to jednak równocześnie zjadają ogromne ilości owadzich szkodników, podtrzymując zdrowotność lasu. Ta książka miała ogromny wpływ na postrzeganie ptaków. I już na początku XX wieku zwłaszcza w Niemczech i w Wielkiej Brytanii tendencje się wyrównały, a ostatecznie perspektywa von Berlepscha przeważyła. Dlatego od lat 50., a w niektórych krajach od lat 70., mamy ten sam efekt. Zaczęły wracać gatunki wytępione lokalnie. Na przykład kruk po II Wojnie Światowej występował tylko na Mazurach i na Pomorzu, a teraz jest 15 par nawet w granicach Wrocławia. Gęś gęgawę i łabędzia też obserwowano jedynie na Pomorzu i Mazurach, a teraz są wszędzie. Żuraw tak samo. Duże gatunki, które były łatwe do odstrzału były dawniej wyniszczone, teraz one powracają. Wpłynęła na to także zmiana klimatu, ale nie jest to w wypadku wymienionych gatunków czynnik decydujący. Za to zmiany klimatyczne miały wpływ na pojawienie się na przykład czapli białej, która kiedyś była obserwowana bardzo rzadko. W tej chwili mamy jej spore kolonie lęgowe. Za nią idzie żołna, dzięcioł syryjski, który dotarł do nas przez Ukrainę i nawet tu we Wrocławiu mamy pierwsze pary. Niemniej jeśli chodzi o duże ptaki to wpływ na to miało przede wszystkim osłabienie presji człowieka na te gatunki.\nNa różnorodności, a zwłaszcza liczebności ptaków odbiła się negatywnie intensyfikacja rolnictwa. Znamienny jest tu zanik kuropatw. Na niżu zniknęły niektóre ptaki ugorów, bo i same ugory znikają z powodu eutrofizacji fosforem i azotem z powietrza albo są zagospodarowywane. Jeśli chodzi o okolicę Wrocławia, to mamy opisy sytuacji w lesie sprzed 125 lat i stąd wiemy, jakie gatunki tam występowały, np. skowronek borowy, czyli lerka. Dzisiaj, gdy rosną tam wysokie pokrzywy, to lerka nie może występować. Świergotek drzewny, który był pospolitym ptakiem na obrzeżach lasów, dzisiaj też nie ma racji bytu, bo tam były pastwiska albo koszone łąki z niską trawą, a teraz to wszystko zarasta, bo nie wypasa się już bydła. Na wielu obszarach rozprzestrzeniła się ekspansywna nawłoć kanadyjska i to są całe hektary w dolinie Odry. Także na obszarach ruderalnych w mieście zmieniła się warstwa trawiasta i z nią skład zespołu ptaków.\nJak jeździłem pociągiem z Wrocławia przez Poznań do Warszawy albo przez Poznań do rodziny do Olsztyna, to widywałem na tej trasie liczne stada krów. W tej chwili tylko z rzadka w dolinie Warty. Krów nie widać, bo trzymane są w oborach. Owiec też na niżu się niemal nie spotyka. Konie, nieliczne, trzymane są właściwie tylko do jazdy. Wobec tego, kto ma wyżerać wysoką trawę? Nastąpiło załamanie się nawet populacji wron na tych terenach. Kiedyś wrona była gatunkiem pospolitym na polach. Za orzącym traktorem szły zwykle dwa bociany, pięć wron, dziesięć gawronów i szpaki. Teraz prawie nic. Nasze pola stają się półpustynią. Prawdopodobnie liczba dżdżownic i turkuciów podjadków jest tak niska, że już nie wyżywi wielu gatunków ptaków. Wrona za to weszła do niektórych dużych miast. Także do Wrocławia i to zaraz przed tym załamaniem się populacji na terenach pozamiejskich. Kilka wron uciekło z ogrodu zoologicznego, do nich dołączyły dzikie i tak stopniowo zasiedliły miasto. Teraz Wrocław jest dosłownie opanowany przez wrony. Terroryzują one inne ptaki, mocno spadła ilość kosów, szpaków i innych ptaków. Nawet jak się wrony nie mogą dobrać do dziupli szpaków, to kiedy młode wylatują są atakowane w powietrzu. Dziś we Wrocławiu zagęszczenie w środku miasta wron jest około sto razy wyższe niż na obrzeżach. I to samo się dzieje w innych miastach, np. w Warszawie – tam najwcześniej z dużych polskich miast doszło do zasiedleń przez wrony. Kolejny był Wrocław, później Poznań i Szczecin. W Niemczech jest podobnie. Ale, co ciekawe i nie wiem dlaczego, w Krakowie wron jest znacznie mniej. Niemniej tendencja jest widoczna. Wrona, niegdyś klasyczny ptak krajobrazu rolniczego, zanika na polach. Na jej miejsce pojawia się kruk. Są podejrzenia, że kruki są odpowiedzialne za niszczenie gniazd wron. Pod Legnicą w latach 60. widywałem z jednego pagórka pięć wronich gniazd na bezlistnych jeszcze dębach, a łącznie było ich ponad 60 par. Powtórzone niedawno liczenia pokazały, że jednego roku była w tym samym miejscu tylko jedna para, a w kolejnym dwie. Ale są tam teraz za to 3 pary kruków i gang młodzieżowy 70 kruków przy wytwórni pasztetów w Prochowicach, gdzie są odpadki. To stado grasuje po całym terenie.\nDrastycznie zmniejszyła się też liczba wróbli, ale to chyba nie jest sprawka wron?\nW śródmieściu Wrocławia zrobiliśmy badania w latach 70. w zwartej zabudowie, która była najmniej uszkodzona w czasie wojny. Teraz powtórzyłem te liczenia po 40 latach i wróbli jest w niej o połowę mniej. Wzrosła za to liczba gołębi miejskich. Przybyły też wspomniane wrony, sroki i gołąb grzywacz, który przez te lata wszedł głębiej w miasto. Ale na przykład kosa już nie ma, choć w latach 70. był liczny. Obserwowaliśmy też jak para agresywnych wron, załatwiła kolonijkę 12 gniazd gawronów. Wrony są silnym czynnikiem wpływającym na różnorodność awifauny. Tak jest teraz także w Moskwie i w Mińsku. To wszystko jest ciekawe z punktu widzenia ekologicznego natomiast niedobre z punktu widzenia innych gatunków.\nTrzeba jednak brać pod uwagę również inne czynniki. Zmniejszyła się ilość odpadków i owadów w miastach. Więc czym mają wróble karmić młode, które potrzebują białka zwierzęcego do rośnięcia? I tak się dziwię, jak wróble sobie teraz radzą. Także sikory, bogatka i modraszka, weszły do wnętrza miasta. Gnieżdżą się nawet w szczelinach murów. Niemieckie XIX-wieczne dane nie wymieniały sikor jako ptaków lęgowych w mieście. Pojawiały się one tylko jesienią i zimą. Dopiero jak Wrocław od połowy XIX wieku wzrósł z 50 tysięcy mieszkańców do 450 tysięcy i wchłonął różne zadrzewienia razem z sikorami, to one się zaadaptowały. A do zwartej zabudowy weszły w ciągu ostatnich 40 lat.\nNa terenach pozamiejskich lista ptaków lęgowych też się zmienia. I to w ciągu nawet kilku lat. W 2014-2015 roku na terenie podmiejskim była tylko niska woda w rzeczce. Potem osiadły tam bobry, zrobiły tamę i podniosły wodę o metr w górę zalewając całe trzcinowisko. Teraz osiedliły się tam żurawie, łabędzie, trzy pary dzikich gęsi. I to wszystko ledwie 200 metrów od domów. Łyski się pojawiły. Perkoziki wróciły. Co najmniej siedem gatunków wróciło dzięki bobrom, które bez biurokracji zbudowały tamę i poprawiły sytuację wodnych ptaków.\nAle bóbr też się bardzo rozmnożył i w niektórych miejscach szkodzi, niszcząc np. drzewostany przy rzekach i podminowując wysokie brzegi. Więc odstrzał selekcyjny w odpowiednich miejscach mógłby być dopuszczony, chociaż ja nawet nie wiem, czy ktoś by chciał strzelać bobry. Co z nich za pożytek?\nMinister rolnictwa, Jan Krzysztof Ardanowski, zachęcał do strzelania do bobrów, bo według niego ogon bobra jest bardzo dobrym afrodyzjakiem. Kiedyś z równie „racjonalnych” powodów zjadano też bobry w czasie postu, zaliczając go przez łuskowaty ogon do ryb.\nTo był taki cwany wybieg zakonników. Umieli i wciąż potrafią sobie poradzić z różnymi zakazami. Zresztą to właśnie z tego powodu zakonnicy rozwinęli w Europie hodowle ryb na wielką skalę.\nChciałbym jeszcze na chwilę wrócić do ptaków. Ostatnie badania opinii publicznej wykazały, że 67% pytanych jest za całkowitym zakazem polowań na ptaki, 27% jest przeciwko strzelaniu do gatunków chronionych i zagrożonych, a raptem kilka procent popiera odstrzał wszystkich ptaków.\nMiałbym wielki kłopot z odpowiedzią na pytanie o słuszność odstrzału ptaków, bo jest zbyt ogólnikowe. Nie jestem ani za całkowitym zakazem, ani za masowym strzelaniem. Strzelanie strzelaniu nierówne. Słonek jest naprawdę mało. Lasy wysychają, co przyznają leśnicy, poziom wód gruntowych spada i wobec tego liczba słonek jest coraz mniejsza. Z jarząbkami też jest źle, głuszców i cietrzewi, jak na lekarstwo. Na słonkę nie powinno się już polować, jak na bekasa kszyka. A jeśli chodzi o kaczki, to nie widzę racjonalnych przeciwwskazań dla polowań na krzyżówki. Kaczka się tak rozmnożyła, że jest wszędzie. Nawet tu na budynkach Uniwersytetu się gnieździ. I dobrze, że jest. Problem z polowaniem na kaczki jest jednak taki, że występują w stadach mieszanych, więc mogą wystąpić trudności z rozpoznaniem gatunku. Jest też kwestia terminów polowania na kaczki. Strzela się zdecydowanie za wcześnie, bo czernice i głowienki mają jeszcze młode. Ledwo podlatujące w sierpniu, a 15 sierpnia zaczyna się sezon polowań na te ptaki. Zimą za to można byłoby polować, bo te, które zimują u nas to mała część tych, które spędzają zimę na wybrzeżach Europy.\nKuropatwy wyginęły nie przez myśliwych, ale przez zatrucie środowiska rolniczego. Został bażant. Czy rozdzierać szaty, że ktoś zastrzeli bażanta, często przez siebie wyhodowanego? To można powiedzieć, a jakim prawem ty jesz kurczaki? Moralnie nie jest to zaszczytne. Ale jak na polach prawie nie ma ani zająca, ani kuropatwy, ani przepiórki, ani derkacza... Na żurawie nie pozwolimy polować. Na łabędzie też nie, choć jest ich tak dużo, że analizując na chłodno i racjonalnie, trzeba by przyznać, że właściwie na łabędzie to można by już polować. Nie zaszkodziłoby przerzedzenie populacji, zwłaszcza tych w skupiskach nielęgowych, ale czy to chwalebne strzelać do niepłochliwych prawie udomowionych ptaków? Zamiast generalnego zakazu trzeba raczej wprowadzać zakazy szczegółowe. Jestem zdania, żeby raczej robić kampanię nakierowaną na obronę poszczególnych rzeczywiście od niedawna zagrożonych gatunków, jak kaczki głowienka i czernica.\nA czy w przypadku ptaków wędrownych nie trzeba by brać pod uwagę także polowań w krajach południa, o których donoszą co roku media?\nTo też jest złożona kwestia. Łapanie na włosie czy lep w Kalabrii, najbiedniejszym rejonie Włoch, „naszych ptaków” budzi ostry sprzeciw północnej Europy. Ale to przede wszystkim północni Europejczycy zatruwając pola uprawne, wycinając krzewy lub wygrabiając ściółkę w parkach, przyczyniają się do spadku populacji bardziej niż odłowy w Kalabrii. Bo gatunki, które są tam najbardziej łowione: kosy, drozdy, rudziki, pokrzewki, u nas w Białowieży mają się wyśmienicie. Ich populacje nawet rosną. Jeśli więc na lęgowiskach tych wędrownych ptaków nie ma pogorszenia sytuacji, to znaczy, że odłowy we Włoszech nie mają tak negatywnego wpływu na całą populację.\nNa Syberii też jest inna sytuacja. Tam ludzie zależą od ptaków. Jeśli wioski nie zgromadzą w czasie wiosennej lub jesiennej wędrówki ptaków, zapasów gęsi, kaczek, a także głuszców, to nie bardzo mają mięso na zimę. Obok ryb to jest ich źródło utrzymania.\nKwestie polowań to także pytanie o potrzeby i przyzwyczajenia kulinarne. A znacznie szerzej o konieczność ograniczenia konsumpcji, rezygnacji z komfortu i idei ciągłego wzrostu gospodarczego w kontekście wyczerpujących się surowców, w tym wody oraz w obliczu katastrofy klimatycznej.\nNa ten temat nie będę się już wypowiadał, bo mnie to nie dotyczy. Nie wiadomo czy dożyję wiosny.\nAle w kwestii globalnego ocieplenia pisał Pan artykuły. Także w sprawie rozwoju alternatyw energetycznych dla węgla? Obecnie w samym środowisku organizacji ekologicznych jest podział na zwolenników atomu i przeciwników. Popierający energię jądrową mówią, że samo OZE nie wystarczy, że bez atomu nie damy rady. Co Pan myśli na ten temat?\nProfesor Ludwik Tomiałojć w syberyjskiej dziczy, 2012 r. Fot. Archiwum prof. Ludwika Tomiałojcia\nNie damy rady, bo rząd wciąż rzuca kłody pod nogi energetyki odnawialnej. Sama się nie zbuduje. Brałem udział w trzech międzynarodowych konferencjach energetycznych. W Zakopanem była dla grupy Wyszehradzkiej. Kolejna we Frankfurcie nad Odrą. Zachowanie się polskich ministrów było znamienne. Albo są niedouczeni albo opłacani przez lobby węglowe. We Frankfurcie nad Odrą oglądałem w fabryce ogniw fotowoltaicznych nowe technologie. Produkuje się te ogniwa na miedzianych taśmach, które można przyklejać do okien na przykład. I to wszystko tanieje bardzo szybko. Rocznie o 5%! Całe miasto Tübingen ma energetykę własną, odnawialną. Całe wioski są wyposażone w takie rozwiązania, dające im samowystarczalność. W Japonii jest dom dziesięciopiętrowy, fotowoltaiczny, ale żeby nie zasłaniać okien, ma z boku skrzydła z panelami. Co więcej, dom ten stoi na takim obrotowym trzpieniu i rano kierowany jest na wschód, potem na południe, a wieczorem na zachód i potem wraca. W Indiach w Bangladeszu, w jednym z najbiedniejszych krajów świata, gdzie oczywiście operacje słoneczne są intensywniejsze, jest ściana fotowoltaiczna 5x15 m, która zaspokaja potrzeby wioski – dzieci mogą się uczyć przy świetle elektrycznym, a ojcowie ładują ogromne latarki, odstraszające w nocy słonie od plantacji. Teraz Niemcy mają ok. 40% z OZE, a to tyle, co cała Polska potrzebuje prądu. Energetyka odnawialna jest energetyką demokratyczną, która powinna być budowana oddolnie przez społeczności lokalne i one będą tym zarządzały, a tylko dla wielkich zakładów pracy można stawiać kolosy energetyczne, a nie żeby cały kraj był z tego utrzymywany. Bo zaletą energetyki jądrowej jest tylko jedno – maksymalna koncentracja władzy przez lobby atomowe, które może wywierać nacisk na rządy. Przeciwieństwem tego jest energetyka odnawialna. Więc jeśli dążymy do ustroju totalitarnego, to oczywiście budujmy elektrownie atomowe. Ale jeśli chcemy budować demokratyczne społeczeństwo, to stawiajmy na rozproszone i różnorakie źródła odnawialnej energii. Pewien polski wiceminister na konferencji mówił, że to daleka przyszłość, że teraz to się nie da, z czego niemieccy uczestnicy się tylko śmiali. Bo jak się nie chce czegoś robić, to oczywiście, że się nie da.\nOdbył Pan wiele przyrodniczych podróży. Czy mógłby się Pan podzielić z czytelnikami jakimś szczególnym dla Pana doświadczaniem dzikiego życia?\nZaskoczeniem było dla mnie to, że na kontynencie amerykańskim zwierzęta są znacznie mniej płochliwe niż w Europie. Bo w Europie przez tysiące lat było duże zagęszczenie ludzi. Polowano tu nawet na drobiazg zwierzęcy. W Ameryce z kolei zagęszczenie ludzi było małe, a polowano na wielką zwierzynę. Wobec tego ta drobna zwierzyna nie obawia się tam ludzi. Widziałem czaple żerujące kilka metrów ode mnie. U nas to nie do pomyślenia, prawda? W Ameryce myszołowy siedzą na słupie i nie odlatują, kiedy przechodzi się tuż pod nimi. Przyglądają się ludziom.\nW Stanach Zjednoczonych zafascynowało mnie również gospodarowanie pożarem w lesie. I to nie tylko w lesie sekwojowym, ale w Arizonie widziałem obszary pewnego gatunku sosny. W tych lasach widziałem sosny ścięte w połowie. Zostawiony był stojący pień, a obok leżała rozkładająca się korona. I tak 2-3 sosny na każdym hektarze. Okazało się, że po jakimś pożarze, wyrosły jednowiekowe drzewa, więc żeby to zróżnicować i zwiększyć bioróżnorodność, tworzono sztucznie martwe drzewa. W innym miejscu tłumaczono mi, jak się chłodny pożar wywołuje, żeby zatrzymać groźny pożar. Rozróżniają tam bowiem pożary zimne i gorące. Zimne to te, w których pali się tylko ściółka. Na Florydzie jest sosna (Pinus palustris) o długich szpilach, która ma tak grubą korę, więc niski pożar się jej nie ima. Niemniej wypala konkurentów tworząc drzewostan biologicznie mniej ciekawy. Dzieje się to samorzutnie, więc można to przyśpieszać lub ograniczać, inicjując pożary w zależności od kierunku wiatru. Wydano nawet książkę „Fire Management”, czyli o zarządzaniu pożarem w lesie. Znamienna jest ta niezwykła elastyczność w myśleniu o lasach, wynikająca z tego, że sami leśnicy mają bardzo porządne instytuty badawcze i pismo na światowym poziomie „Wildlife Managment”, które jest tworzone wspólnie przez leśników i biologów. Mają wielkie instytuty i porządny system szkoleń, co pokazuje, niezwykła wiedza nawet szeregowych rangersów, czyli strażników leśnych, którzy szczycą się wydzielonymi na swoim terenie obszarami Wilderness, pozostawionymi dzikim procesom przyrodniczym. U nas jest tylko jeden Instytut Leśnictwa, oraz wydziały leśnictwa na kilku uczelniach, zwykle odizolowane od wydziałów biologicznych.\nW tajdze też widziałem potężne pożary. Trzykilometrowa ściana ognia idąca w naszą stronę! Myśleliśmy, że pochłonie nasze obozowisko, ale był tam mały dopływ, rzeczka Razwiłka, i to ona zatrzymała marsz ognia.\nBrzmi jak apokaliptyczna wizja, ale z happy endem. Może to optymistyczna przepowiednia w czasach katastrofy klimatycznej?\nProf. zw. dr hab. Ludwik Tomiałojć, ur. w 1939 r. pod Oszmianą na Wileńszczyźnie, wyrastał na Mazurach, studiował w Toruniu i Wrocławiu. Biolog, ekolog, publicysta. W latach 1961-2010 pracownik Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Pierwotnie ornitolog, badający awifaunę Polski i Europy, potem także specjalista w zakresie Ochrony Przyrody i Rozwoju Zrównoważonego. Autor/współautor 340 publikacji, w tym 9 książek i ok. 100 rozpraw i artykułów naukowych. Obok autorstwa książek o stanie ptaków krajowych (1970, 1990 i 2003) współautor lub współredaktor europejskich dzieł: „Handbuch der Vögel Mitteleuropas”, „Birds in Europe – their conservation status”, „The Atlas of European Breeding Birds”. Inicjator i uczestnik badań nad ekologią ptaków leśnych w Puszczy Białowieskiej, jednego z czterech wieloletnich (> 40 lat) programów na świecie, obecnie kierowanego przez prof. T. Wesołowskiego. Równolegle badał proces synurbizacji (dostosowywania się do środowiska miejskiego) ptaków i roli w tym osłabionej presji drapieżnictwa (praca doktorska i habilitacyjna), wreszcie ze współautorami przygotował monografię o 200 latach historii ptaków Wrocławia (w druku). Przebywał w ok. 40 krajach, od Kalifornii i Kanady na zachodzie po Nową Zelandię i środkową Syberię (2012) na wschodzie. Brał udział w kształtowaniu programów naukowych kilku konferencji międzynarodowych oraz trzech światowych kongresów ornitologicznych (w Moskwie 1982 r., Ottawie 1986 r. i Nowej Zelandii 1990 r.). Na kierunku „Biologia” miał zajęcia dydaktyczne przez 40 lat. Ponadto przez 16 lat na kierunku „Ochrona Środowiska” wykładał podstawy ochrony przyrody i Zasadę Rozwoju Zrównoważonego. Działał społecznie m.in. przewodnicząc przez 10 lat Komitetowi Ochrony Przyrody PAN, będąc członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Przewodniczył Polskiemu Komitetowi przy Światowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN). Współorganizował interdyscyplinarne konferencje ekologów z hydrotechnikami i leśnikami, redagując trzy książki podsumowujące: „Czynna ochrona zwierząt”, „Ochrona przyrody i środowiska w dolinach nizinnych rzek Polski” i „Środowiskowe aspekty gospodarki wodnej”. Ogłaszał też opinie o skutkach zmiany klimatu, potrzebie energetyki ze źródeł odnawialnych, konsekwencjach upraw roślin genetycznie zmodyfikowanych (GMO), o społecznych aspektach neoliberalnego modelu gospodarki, itp. W latach 70. kierował organizacją wydziałową Związku Nauczycielstwa Polskiego na Wydziale Nauk Przyrodniczych, w 90. był członkiem Rady Ekologicznej przy Prezydencie RP, później zespołu doradczego przy V-ce Ministrze Środowiska, w czesko-niemiecko-polskiej komisji dla ochrony Odry, a także w zespole doradców przy Kancelarii Prezydenta RP oraz w komisji senackiej i sejmowej w sprawie upraw GMO.


Dzień Patrona w Zespole Szkół w Wierzchucinie Królewskim [ZDJĘCIA] | Express Bydgoski\nDzień Patrona w Zespole Szkół w Wierzchucinie Królewskim [ZDJĘCIA]\nKatarzyna Karwat 27.06.2016\nOd czterech lat Szkoła Podstawowa i Gimnazjum w Wierzchucinie Królewskim noszą imię kapitana żeglugi wielkiej, Tadeusza Ziółkowskiego i hucznie obchodzą Dzień Patrona.\nTegoroczne święto szkoły połączono z uroczystością z okazji 130. rocznicy urodzin kapitana Tadeusza Ziółkowskiego. Szkolną akademię zaszczyciło swoją obecnością wielu zacnych gości, wśród nich był wnuk kapitana - Tadeusz Dancewicz. Jak powiedział dyrektor Piotr Bakalarski, przykład, jaki dał swoim życiem i niezłomną postawą kapitan Ziółkowski, jest dla całej społeczności szkolnej zobowiązaniem, aby bohaterskie czyny, odważne poglądy i wielki patriotyzm przekazać młodym pokoleniom.\nW Dniu Patrona Szkoły nastąpiło przekazanie sztandaru. Uczniowie klasy III gimnazjum, przekazali sztandar swoim młodszym kolegom i koleżankom. W skład nowego pocztu sztandarowego weszli: chorąży - Mariusz Sławiński, asysta - Agata Weyna i Agnieszka Dąbrowska. Oficjalną część zakończył przemarsz uczniów za Neptunem na boisko, gdzie nastąpiło pasowanie uczniów klasy III szkoły podstawowej oraz rozstrzygnięto konkurs na najlepszy strój z marynarskim motywem. Delegacja uczniów złożyła kwiaty przy tablicy poświęconej kapitanowi Ziółkowskiemu w Wiskitnie. Nauczyciele zorganizowali rodzinny festyn. Imprezę zakończył mecz piłki siatkowej nauczyciele kontra rodzice i uczniowie, który zakończył się zwycięstwem nauczycieli.\n6 czerwca na zaproszenie prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza oraz Prezydium Rady Kombatantów i Osób Represjonowanych Województwa Pomorskiego, przedstawiciele nauczycieli, rodziców i uczniów przybyli na Targ Rybny w Gdańsku pod pomnik swojego patrona, by wziąć udział w obchodach z okazji jego urodzin. Później uczniowie popłynęli do siedziby Polskiego Klubu Morskiego przy Twierdzy Wisłoujście. Zawitali też na Cmentarz na Zaspie , gdzie przy pomniku kapitana złożyli wieniec i zapalili znicz.\nZobacz galerię: Święto Zespołu Szkół w Wierzchucinie Królewskim


Projektowanie mebli - nowy kierunek studiów w Poznaniu - Portal edukacyjny Perspektywy\nProjektowanie mebli - nowy kierunek studiów w Poznaniu\nW roku akademickim 2013/2014, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu uruchamia nowy kierunek studiów – projektowanie mebli.\nKierunek projektowanie mebli jest uniwersalnym zespoleniem umiejętności kształtowania formy z przygotowaniem zawodowym w zakresie ergonomii, konstrukcji, technologii i procesów produkcji. łączy zrozumienie architektury mebli i przedmiotów wyposażenia wnętrz w zakresie kształtu, inżynierii konstrukcji i wytwarzania oraz natury czynników wizualnych.\nWyuczony warsztat projektowy daje możliwość tworzenia mebli, schodów, stolarki budowlanej i innych przedmiotów wyposażenia wnętrz. Uczy umiejętności współpracy w zespołach o interdyscyplinarnych kompetencjach. Współczesne projektowanie mebli nie jest jedynie owocem pracy pojedynczych architektów i artystów. Na powstanie atrakcyjnego w formie, funkcjonalnego, ergonomicznego i bezpiecznego mebla składa się wkład wielu osób pracujących w interdyscyplinarnych zespołach.\nAbsolwent projektowania mebli będzie posiadał wiedzę w zakresie drzewnictwa i meblarstwa, związaną z projektowaniem, konstruowaniem, przygotowaniem do wdrożenia oraz wytwarzaniem mebli i wyposażenia wnętrz. W trakcie studiów omawiane będą zagadnienia związane z: historią konstrukcji mebli, ich klasyfikacją i charakterystyką w ujęciu najważniejszych cech uwzględnianych podczas projektowania, ich formą, kolorystyką i funkcjonalnością, ergonomicznym ujęciem wymagań antropometrycznych i bezpieczeństwa użytkowania mebli, metodami i błędami projektowania mebli, charakterystyką materiałów, elementów, połączeń i konstrukcji mebli, zasadami dotyczącymi opracowania dokumentacji projektowej, a także problematykę obliczania sztywności oraz wytrzymałości: elementów, połączeń i całych konstrukcji mebli w tym zagadnienia utraty stateczności mebli i wynikających z tego tytułu zagrożeń dla zdrowia i życia użytkownika.\nOd kandydata na I rok studiów oczekuje się:\nzainteresowania w zakresie przedmiotów przyrodniczych, artystycznych oraz inżynierskich metod analitycznych,\nchęci rozwiązywania zagadnień technicznych w zakresie projektowania i wykonawstwa mebli oraz przedmiotów wyposażenia wnętrz,\numiejętności obserwacji i przedstawiania cech geometrycznych, konstrukcyjnych czy strukturalnych obserwowanego zjawiska oraz umiejętności rysowania.


Gdzie jest banan? - Recenzja Hidden Through Time » Pixelophobia\nPublikacja: wrz 02, 2020 8:33 am, Autor: Łukasz\nHidden Through Time to gra, której nie spodziewałem się zobaczyć na konsolach. Na komórce owszem. W gazecie? Jak najbardziej. Na konsolach jednak pomysł umieszczenia gry takiej jak Hidden Through Time jest dość odważny. Czy nie będzie się nudzić? Do kogo jest kierowana ta gra? Czym jest Hidden Through Time od Rogueside?!\nOdwieczne pytanie, które pozostaje bez odpowiedzi od czasów prehistorycznych. Gdzie jest banan?\nHidden Through Time to gra ładna i prosta w założeniu. Polega ona na tym, na czym „Gdzie jest Wally?”, ale nie szukamy tutaj jednej osoby w morzu podobnych osób, a szukamy zadanych przedmiotów na planszy. „Though Time” w tytule bierze się stąd, że gra została dostarczona z kilkoma zestawami tematycznymi, takimi jak pakiet prehistoryczny, średniowieczny, czy z okresu dzikiego zachodu. Dostępne jest jednak już pierwsze rozszerzenie, które dodaje zestaw elementów nordyckich, a planowane są kolejne. Sposób ich przedstawienia, połączony z delikatnymi pastelowymi kolorami, sprawia wrażenie odprężającego. Gra właśnie taka jest, odprężająca, a do tego ładna i prosta do ogarnięcia. Jednocześnie dlatego, że język nie ma wielkiego znaczenia dla tej gry, to jest ona w moim odczuciu idealna dla dzieci w najmłodszym wieku. Gry takie jak Hidden Through Time pozwolą nie tylko na zajęcia dziecka, ale pozwoli rozwijać skupienie i spostrzegawczość. U dorosłych zresztą też. Gra bywa wymagająca, ale wymaga skupienia wzroku, a nie umiejętności manualnych.\nCzy się nie będzie nudzić?\nNiektóre poziomy są trudne, bo przedmioty są dobrze ukryte. Na niektórych poziomach jest natomiast za dużo elementów. Gdzie jest pomarańcza w morzu elementów?\nMoje godziny spędzone w grze wskazują na to, że odpowiedź nie jest twierdząca. Hidden Through Time jest wciągającą grą, która nie pozwala na pozostawienie ukrytych osób, zwierząt i przedmiotów po tylko jednym poziomie. W grze jest sporo poziomów, których poziom rośnie wraz z postępem, ale to nie wszystko. Deweloperzy słusznie postawili na graczy i ich inwencję twórczą. Gra ma rozbudowany, a przynajmniej na tyle rozbudowany, na ile to możliwe, edytor poziomów. We wspólnym repozytorium wszystkich platform można znaleźć poziomy uporządkowane według nazw, popularności i trudności, co pozwala szybko zdobyć osiągnięcie za ukończenie 50 pobranych poziomów poprzez wyszukiwanie „trophy” albo „achievement” i kończąc je w kilka sekund, albo stawić czoło najtrudniejszym poziomem w grze, sortując poziomy po najmniejszym procencie ukończenia. Hidden Through Time pozwala się dobrze bawić godzinami. Ważne jest jednak, żeby nie przesadzić, jak zresztą w przypadku każdej gry.\nKomórka + konsola?\nEdytor pozwala nam tworzyć poziomy za pomocą elementów, które są w naszej kolekcji. Na szczęście dodatki nie są wymagane, żeby grać w pobrane poziomy, które je wykorzystują.\nHidden Through Time to gra, której głównym celem jest zrelaksowanie gracza. Osiąga to przyjemnym wyglądem, interesującą rozgrywką i zerowym progiem umiejętności. Jest to typowa gra, przy której można dać odpocząć mózgowi. Nie dziwi więc, że gra jest też dostępna na komórki i to właśnie na nich Hidden Through Time wydaje się najlepszym doświadczeniem. Konsole są genialne, a ogromny telewizor ułatwia jeszcze bardziej to nietrudne zadanie, ale możliwość odpalenia gry na komórce, gdy czekamy, albo nie mamy co robić, jest genialnym posunięciem. Na mojej komórce Hidden Through Time zajmuje miejsce w górnym rzędzie moich ulubionych gier, zaraz obok Microsoft Sudoku i Gears POP! Hidden Through Time można polecić każdemu, kto chce się zrelaksować, kocha gry w tym stylu, albo musi zająć dziecko na kilka chwil. Gra idealna?\nHidden Through Time:\nAndroid Crazy Monkey Studios Familijne i dla dzieci Hidden Through Time ID@Xbox iOS Łamigłówki i logiczne macOS PlayS Rogueside Switch Windows Xbox One


Zestaw 4 kubków 250 ml z malarstwem Édouarda Maneta w prezentowym pudełku Herbaciarnia.net\n» Zestaw 4 kubków 250 ml z malarstwem Édouarda Maneta w prezentowym pudełku\nKod produktu: 710-2465\nZestaw 4 porcelanowych kubków 250 ml w ozdobnym prezentowym pudełku z malarstwem Édouarda Maneta\nKubki mogą spodobać się osobom lubiącym malarstwo prekursora impresjonizmu Édouarda Maneta. Początki jego działalności nie należały do najłatwiejszych, jego słynny obraz Śniadanie na trawie został w czasie pierwszej wystawy podarty i zniszczony.\nNa każdym kubku widnie inne dzieło tego artysty, m.in. Bar w Folies Bergère, Żeglarstwo.\nKubki mają prosty kształt, spakowane są w eleganckie prezentowe pudełko o wymiarach 23x17x9 cm.


Strona główna Urządzanie Kuchnia i jadalnia Blaty kuchenne z drewna - zaprojektowane przez naturę\npiątek, 03 września 2010 12:07\nPraktyczne ze względu na antyseptyczne właściwości drewna oraz możliwość samodzielnej renowacji. Nadają pomieszczeniu ciepła i przytulności. Doskonale wkomponowują się zarówno w aranżacje rustykalne, jak i w nowoczesnym stylu eko. Drewniane blaty kuchenne to doskonałe rozwiązanie dla amatorów naturalnego piękna.\nProdukuje się je z twardego drewna drzew liściastych (najczęściej z drewna bukowego), które nie zmieniają smaku potraw, ze względu na jego odporność na odkształcenia i wilgoć. Zaimpregnowane olejowaniem lub lakierowaniem klejone paski litego drewna tworzą unikalne kompozycje o rozmaitych wzorach i odcieniach.\nSamodezynfekujący się blat\nNatura obdarzyła drewno nie tylko walorami estetycznymi. Jest materiałem bardzo praktycznym w kuchni, ponieważ ma właściwości antyseptyczne, a więc samoistnie się odkaża, wspomagając użytkowników drewnianego blatu w zachowaniu higieny.\nDrewniane elementy wyposażenia kuchni, szczególnie tak często eksploatowane jak blat roboczy, trzeba poddawać konserwacji. Olejowany blat drewniany należy impregnować mieszanką olejów mineralnych co 3 miesiące. Ponadto, choć odpowiednio zaimpregnowany blat jest wodoodporny, warto dbać o to, by zbyt długo nie zalegała na nim woda – w miejscach ubytku impregnatu drewno może chłonąć wodę i puchnąć. Pamiętać należy także o tym, że drewna nie można czyścić silnymi detergentami, które rozpuszczają impregnat i czynią powierzchnię blatu matową.\nRenowacja drewnianych blatów kuchennych\nDrewno jest materiałem stosunkowo miękkim i podatnym na odbarwienia, dlatego lepiej nie narażać go na zniszczenie, krojąc jego powierzchnię nożem lub ustawiając na nim rozgrzane garnki. Jeśli jednak tak się zdarzy, nie oznacza to bezpowrotnej utraty estetycznego wyglądu. Gdy powierzchnia drewnianego blatu stanie się matowa, można ją samodzielnie odnowić poprzez szlifowanie i powtórne zaimpregnowanie olejem mineralnym lub nietoksycznym lakierem z atestem zezwalającym na jego kontakt z żywnością. Renowacji dokonywać można wielokrotnie, w zależności od grubości blatu, najlepiej co 4 lata.


YSK: Gboard umożliwia kopiowanie i wklejanie wielu elementów - AndroidHow\nPisanie na ekranie dotykowym zawsze miało swoje własne, unikalne wyzwania, więc możliwości kopiowania i wklejania telefonu są ważniejsze niż myślisz. Użytkownicy Gboard powinni wiedzieć o przydatnej funkcji w tej kategorii: rozszerzonej historii schowka.\nStuknij elipsy (…) w górnym rzędzie Gboard. Przeciągnij ikonę „Schowek” do górnego rzędu i ponownie wybierz elipsy. Po wybraniu tej ikony zobaczysz wszystko, co wcześniej wycinałeś lub kopiowałeś. Wybierz wpis, aby wkleić go w polu tekstowym.\nSkopiowany tekst pozostanie w schowku przez godzinę, chyba że go przypniesz, co odbywa się poprzez otwarcie menu schowka Gboard, a następnie długie naciśnięcie wpisu i wybranie ikony pinezki. Aby usunąć lub edytować pozycję schowka, wybierz odpowiednią ikonę z tego samego menu długo naciśniętego.\nZdjęcie na okładce, zrzut ekranu i GIF autorstwa Jon Knight / Android How\nPoprzedni artykułJak naprawić problemy z aktualizacją Call Of Duty Warzone na PC\nNastępny artykułZawsze aktualizowana lista plotek i potwierdzonych funkcji w jednym interfejsie użytkownika 3.0


Muzeum Radia | Polskie Radio Koszalin\nMuzeum Polskiego Radia Koszalin otworzono w 2004 roku. Pomysł jego utworzenia pojawił się rok wcześniej, podczas obchodów 50-lecia naszej rozgłośni.\nBazując na zbiorach prywatnych kolekcjonerów zorganizowano wówczas pierwszą wystawę unikatowych odbiorników radiowych. Wkrótce Polskie Radio Koszalin samo zaczęło zbierać, skupować i restaurować cenne obiekty. Po kilku miesiącach kolekcja liczyła już niemal 200 eksponatów. Znalazły się w niej: radioodbiorniki, gramofony, magnetofony i inne pamiątki związane z radiem.\nJednocześnie rozgłośnia nawiązała współpracę z najbardziej uznanymi w Polsce kolekcjonerami radioodbiorników, którzy udostępnili nam swoje zbiory. W 2004 roku w zabytkowym budynku Polskiego Radia Koszalin przy ul. Piłsudskiego 49 powstała ekspozycja polskich radioodbiorników od lat 20-tych do końca XX wieku. W 2007 roku zbiory przenieśliśmy do nowej siedziby Polskiego Radia Koszalin w budynku przy ul. Piłsudskiego 41, gdzie można je podziwiać do dziś.\nGłówną część ekspozycji stanowią radioodbiorniki (ponad 100 obiektów) wyprodukowane po 1930 roku oraz bogaty zbiór eksponatów z czasów PRL-u. Ponadto na uwagę zasługuje kolekcja gramofonów mechanicznych (tzw. patefonów), magnetofonów reporterskich, mikrofonów i innego sprzętu radiowego. Co roku podczas „Nocy Muzeów” zwiedzający mogą usłyszeć oryginalne zapisy z płyt odtwarzanych na patefonie nakręcanym korbą. Można również posłuchać nagrań z płyt winylowych na kultowym gramofonie „Bambino”, który w oryginalnej wersji zachował się do dziś i jest jednym z ulubionych eksponatów naszej wystawy.


/ Stół Bukowy Marika MST2\nPowrót do poprzedniej strony Stół Bukowy Marika MST2\nSocial OpisKolekcja Marika została zaprojektowana według najlepszych wzorców włoskiego designu. Wprost nawiązują do śródziemnomorskiego klimatu. Proste i lekkie formy mebli wsparte solidną konstrukcją z litego drewna, będą się doskonale komponować w pomieszczeniach nowoczesnego europejczyka.Oferujemy stoły wyróżniające się wykonaniem najwyższej jakości. Stół jest 100% naturalnym i ekologicznym produktem. Wykonana jest z selekcjonowanego litego drewna sosnowego pochodzącego z czystych i ekologicznych terenów. Zastosowany materiał sprawia, że jest bardziej odporne na zarysowania, wgniecenia co zdecydowanie wpływa na czas użytkowania. Elementy maja aż 40 mm grubości.Drewno może być surowe, olejowane.PRODUKT SUROWY - brak sztucznych powłok powoduje, że nasze meble oddychają, wprowadzając optymalny klimat w Państwa domu, co dodatkowo działa antybakteryjnie oraz antystatycznie, zapobiegając nadmiernemu osadzaniu się kurzu.PRODUKT WOSKOWANY - czyli produkt w pełni przygotowany i zabezpieczony naturalnym i ekologicznym woskiem. Ponieważ wosk jest naturalny produktem nadaje się idealnie dla osób z alergią czy uczuleniami na chemię. Lub po prostu dla osób, które cenią bliskość natury i zdrowy produkt.PRODUKT OLEJOWANY - czyli produkt w pełni przygotowany i zabezpieczony naturalnym i ekologicznym specjalnym olejem do drewna. Ponieważ olej jest naturalny produktem nadaje się idealnie dla osób z alergią czy uczuleniami na chemię. Lub po prostu dla osób które cenią bliskość natury i zdrowy produkt.Specyfikacja technicznaProducentSEART furnitureKolekcjaMarika BukowaMateriałDrewno BukoweTermin realizacjiok. 8 tyg.Gwarancja2 lata Zapytaj o produkt


Malmö: konferencja dla polskich firm\nO biznesie na szczycie Turning Torso ...\n„W pogoni za zimnem” - Valerjan Romanowski\nX Festiwal Zorzy Polarnej w Płocku ...\nBornholm: coraz mniej mieszkańców\nDepopulacja wyspy na środku Bałtyku ...\nSkandynawia i Polska w czołówce państw świata ...\nZdrowia i normalności w 2022 ! ...\nFinlandia zaostrza przepisy wjazdowe\nSzczepienia już nie wystarczają ...\nRadosnego Bożego Narodzenia!\nViking Line: odbiór nowego promu M/V\nRejsy Sztokholm – Mariehamn – Turku w marcu 2022 ...\nKalendarz skandynawski na rok 2022\nTrzecia edycja kalendarza magazynu „Zew Północy” ...\nSzwedzkie specjały na Boże Narodzenie\nAmbasada Szwecji: bezpłatny e-book z przepisami ...\nKolizja statków koło Bornholmu\nTragedia załogi frachtowca „Karin Høj” ...\nDania: nowe ograniczenia sanitarne\nNauka zdalna, praca zdalna ...\nX Festiwal Zorzy Polarnej: w Płocku o Grenlandii\nSpotkanie z Adamem Jarniewskim ...\nSzwedzka pomoc energetyczna\nPrąd dla Polski z Karlshamn ...\nŚwięty Mikołaj nie był krasnalem\nKopenhaga wśród najdroższych miast świat\nKolejny raport Economist Intelligence Unit ...\nEko-budynek z miejscem dla 600 aut\nJak podał serwis Parkering Malmö – firmy zajmującej się tworzeniem nowych i obsługą istniejących miejsc parkingowych w Malmö (obecnie PM zarządza ok. 35 tys. miejsc) – do 2025 roku ma zostać zrealizowana budowa pierwszego w południowej Szwecji parkingu z… drewna.\nCo ciekawe, udział betonu w zastosowanych materiałach ma być minimalny, budynek ma liczyć sześć pięter, co pochłonie ponad 5 tys. metrów sześciennych drewna, i pomieścić ok. 600 samochodów.\nMinimalistyczne zapotrzebowanie na beton ma swoje źródło w deklarowanej przez Szwedów chęci zmniejszenia pozyskiwania wapienia (m.in. na Gotlandii), służącego do wyrobu cementu – kluczowego składnika mieszanki betonowej. Według Szwedów, eksploatacja wapieni przyczynia się do degradacji środowiska, choć nie mają problemu z faktem, że w razie ograniczenia produkcji krajowej trzeba będzie go importować.\nEkologiczny parkingowiec – inwestor deklaruje jego tzw. neutralność klimatyczną – stanie w dzielnicy Sege Park, będzie wyposażony w 120 punktów ładowania pojazdów elektrycznych, ogniwa słoneczne, aparaturę służącą do recyklingu wody deszczowej, inteligentne rozwiązania dotyczące optymalizacji przepływu energii i fasady pokryte roślinnością.\nWprawdzie drewniane parkingowce stoją już w Gävle i Skelefteå, jednak ten w Malmö będzie największy.\nŹródło: Parkering Malmö, www.pmalmo.se


Filtrowanie Wody - Woj-Pol\nHomeBez kategoriiFILTROWANIE WODY\nJAK OCZYŚCIĆ WODĘ NIEZDATNĄ DO PICIA?\nWoda jest niezbędnym elementem codziennego funkcjonowania człowieka. Mało kto zastanawia się jak ważna jest w naszym życiu. A to właśnie źródło życia. Świadczy o tym m.in. fakt, że bez jedzenia człowiek jest w stanie przeżyć do dwóch miesięcy, a bez wody tylko kilka dni. Woda stanowi ok. 75% masy ciała człowieka. Aż 70% to masa mózgu i mięśni, a 25% masa kości. Woda, podobnie jak powietrze, potrzebna nam jest do oddychania. W organizmie człowieka transportuje tlen i składniki odżywcze, jak również wspomaga wszystkie procesy życiowe: reguluje ciepłotę ciała, wspomaga wydalanie produktów przemiany materii i procesów trawienia.\nAby pozostać zdrowym, należy zadbać o jej jakość. Nawet krystalicznie czysta woda może zawierać drobnoustroje chorobotwórcze i wywoływać groźne schorzenia. Sprawdzonym sposobem na pozbycie się ich jest gotowanie wody. Jednak przebywając poza domem nie zawsze będzie taka możliwość. W przypadku zabrudzonej wody warto byłoby jeszcze ją dodatkowo oczyścić.\nW sklepach są dostępne różnego rodzaju filtry do zastosowań domowych, przemysłowych czy turystyczno-survivalowych. Woj-Pol też znalazł na to proste rozwiązanie – Tabletki Javel Aqua do uzdatniania wody. Są to rozpuszczalne tabletki chlorowe do dezynfekcji wody pitnej o nieznanym pochodzeniu. Ich zadaniem jest eliminacja mikroorganizmów wywołujących zaburzenia żołądkowo-jelitowe i inne groźne choroby spowodowane spożyciem wody z niesprawdzonego źródła.\nTabletki są dostępne na naszym sklepie pod linkiem:\nTakie rozwiązanie byłoby najłatwiejsze. Jednak nie zawsze zdążymy z zakupem.\nInnym sposobem oczyszczania wody jest wykonanie filtra z bardziej dostępnych materiałów. Tylko jest jeden minus. Tego typy filtr terenowy owszem oczyści wodę z zanieczyszczeń mechanicznych i niektórych biologicznych, ale nie usunie bakterii, pierwotniaków pasożytniczych i wirusów.\nChodzi o terenowy grawitacyjny filtr do wody. Potrzebna jest butelka plastikowa z zakrętką i nóż bądź ostre narzędzie oraz kilka dodatków opisanych poniżej. Instrukcja wykonania takiego filtra jest następująca:\nOdetnij denko butelki, a w nakrętce zrób jeden lub trzy mniejsze otwory.\nNa spód – tuż nad korkiem umieść kilkukrotnie złożony kawałek bawełnianego materiału (zamiennikiem może być filtr do kawy lub rozdrobnione igły sosny).\nWsyp mocno rozdrobniony, ostudzony węgiel drzewny.\nNastępna warstwa to gaza bandaży lub kawałek czystej odzieży.\nKolejna warstwa to piasek. Piasek należy dodatkowo sprażyć nad ogniem w metalowym naczyniu, aby zniszczyć bakterie, które z pewnością zanieczyściłyby wodę.\nW tak przygotowanym filtrze trzeba zostawić minimum 10 cm od góry, aby bez problemu można było uzupełnić wodą. Wodę z pierwszej filtracji należy wylać.\nTak przygotowany filtr powinien wystarczyć na kilka dni.\nGdy jest taka możliwość, wodę po filtracji należałoby dodatkowo przegotować.


Prezydent pogratulował Oldze Tokarczuk | Niezależna\nKULTURA / WIADOMOŚĆ / 10.12.2019, godz. 16:24\nPrezydent Andrzej Duda skierował do Olgi Tokarczuk, w dniu wręczenia jej literackiej Nagrody Nobla, list gratulacyjny. - Chcę wyrazić radość, że Akademia Szwedzka uhonorowała Pani twórczość, w której zagadnienia uniwersalne i polska wrażliwość tak znakomicie się dopełniają - napisał prezydent.\n- Wielce Szanowna Laureatko! Proszę przyjąć słowa uznania i gratulacje z okazji otrzymania Literackiej Nagrody Nobla. W dniu wręczenia lauru chcę wyrazić radość, że Akademia Szwedzka uhonorowała Pani twórczość, w której zagadnienia uniwersalne i polska wrażliwość tak znakomicie się dopełniają. Ciszę się, że pani kunszt pisarski, który doceniają od dawna czytelnicy, krytycy i badacze w kraju i za granicą, znalazł teraz najwyższą ocenę w oczach członków Komitetu Noblowskiego\n- napisał prezydent w liście, który na Twitterze opublikował dyrektor prezydenckiego Biura Prasowego Marcin Kędryna.\n- To też ogromnie istotny znak, jak ważna i niezastąpiona pozostaje sztuka słowa, jego moc i piękno. W czasach nam współczesnych, zdominowanych przez wysoko rozwinięte technologie cyfrowe, gdy porozumiewamy się najczęściej za pomocą obrazów i krótkich urywkowych komunikatów, Pani pisarstwo jest świadectwem żywotności narracji i siły języka, za pomocą których tworzy Pani i przedstawia mniejsze i wielkie historie\n- I może właśnie dlatego skupiają uwagę tak szczególnej wspólnoty czytelniczej, wiernej i głęboko wdzięcznej. Raz jeszcze gratulując nagrody, życzę Pani wielu kolejnych wybitnych dokonań pisarskich, satysfakcji z owoców pracy twórczej i wszelkiej pomyślności. Z wyrazami szacunku i sympatii. Andrzej Duda\n- czytamy w liście gratulacyjnym prezydenta.\nNagroda Nobla - uroczystości\n10 grudnia przypada rocznica śmierci Alfreda Nobla - tradycyjnie właśnie tego dnia odbywa się kulminacja Tygodnia Noblowskiego. Uroczystości rozpoczną się o godzinie 16.00 w sztokholmskiej filharmonii, na widowni której zasiądzie 1560 gości - artystów i polityków, dziennikarzy, naukowców, osoby zaproszone przez noblistów.\nPodczas bankietu tegoroczni laureaci wygłoszą krótkie przemowy - podziękowania. Olga Tokarczuk zabierze głos jako czwarta. Bankiet noblowski zakończy się ok. godziny 23.00.\nAndrzej DudaOlga TokarczukNagroda Nobla