Ponadczasowy manicure. Przegląd moich lakierów hybrydowych i klasycznych. Semilac, Essie, Rimmel- swatche, dużo zdjęć! | O wszystkim co mnie otacza\nPonadczasowy manicure. Przegląd moich lakierów hybrydowych i klasycznych. Semilac, Essie, Rimmel- swatche, dużo zdjęć!\nJak już pewnie doskonale wiecie nie jestem zwolennikiem magazynowania dużej ilości kosmetyków. W mojej kosmetyczce nie uświadczycie zbyt wielu nowości makijażowych, a w szufladach dużej ilości smaczków pielęgnacyjnych. Sprawa ma się jednak inaczej jeśli chodzi o lakiery do paznokci i produkty do ust. Mnogość wykończeń, odcieni, kolorów sprawiają, że naprawdę dostrzegam różnice. Chociaż na pozór komuś może wydawać się, że oba kolory są takie same, dla mnie zapewne nie będą. Dlatego też dzisiaj chciałabym pokazać Wam ponadczasowe propozycje lakierów do paznokci. Od ponad roku jestem fanką hybryd, jednak kiedyś najczęściej sięgałam po lakiery Essie, dlatego też postanowiłam pokazać Wam zarówno lakiery klasyczne jak i hybrydowe.\nJako, że jestem zwolennikiem prostoty, wybór dla mnie był oczywisty. Uważam, że klasyka zawsze się obroni i w moim przypadku są to wszelkie odcienie czerwieni i szerokopojęty nude. Często sięgam po inne kolory, jednak do tych konkretnych zawsze wracam.\nZaczniemy od 'zwykłych', klasycznych lakierów. Cenie sobie markę Essie za niepowtarzalne i naprawdę oryginalne odcienie, trwałość, łatwość aplikacji, czas wysychania, a także rewelacyjną jakość- niektóre buteleczki mam od ponad 2 lat i nadal się świetnie sprawują!\nAktualnie posiadam dwa odcienie. Vanity Fairest i Muchi Muchi. Oba nie dają pełnego krycia, sprawiając, że końcówka jest widoczna. Lubię ten naturalny i subtelny efekt.\nVanity Fairest jest to bardzo rozbielony, półtransparentny różo-beż, który nawet przy kilku warstwach nie da pełnego krycia. Lubię używać go, kiedy zależy mi na bardzo naturalnym wyglądzie paznokci. Wydawać by się mogło, że podobny efekt jesteśmy w stanie osiągnąć odżywką, jednak przez małe drobinki, paznokcie świetnie wyglądają w słońcu. Nie jest to widoczny brokat, jedynie delikatny pył, który delikatnie połyskuje.\nMuchi Muchi >>KLIK<< zdecydowanie bardziej wpada w róż (początkowo miałam obawy, że nawet za bardzo.) Przy dwóch warstwach uzyskujemy prawie pełne krycie, jednak jeśli się dobrze przyjrzymy, końcówki są trochę widoczne. Ma piękny połysk, wygląda świetnie zarówno na dłoniach jak i stopach.\nTutaj widzicie Spaghetti Strap >>KLIK<< mój pierwszy w życiu zużyty lakier! Jego beżowe tony sprawiały, że idealnie komponował się z moją karnacją. Również nie dawał pełnego krycia, a kolejne warstwy, delikatnie dodawały krycia. Nosiłam go z ogromną przyjemnością i możliwe, że kiedyś jeszcze do niego powrócę.\nDrugim, uwielbianym przeze mnie kolorem jest czerwień. Swojego czasu potrafiłam mieć kilkanaście buteleczek i wszystkich używać regularnie. Wybrałam jednak 3 odcienie, po które sięgam nawet w przerwie pomiędzy hybrydami, a w zależności od pór roku sięgam po inną opcję. Latem lubię korale, pomidorowe czerwienie, a jesienią i zimą sięgam po głębokie odcienie klasycznej czerwieni z domieszką wina, czy bordo.\nNa zdjęciu widoczne: Rimmel, Salon PRO 703 Rock'n Roll, Essie Forever Yummy, Head Mistress >>KLIK<< (to odcień, który aktualnie mam na paznokciach i szczerze go uwielbiam. Jest to ciemna, głęboka, krwista czerwień).\nZaczniemy od Rimmela w odcieniu Rock'n Rollc>>KLIK<<. Swojego czasu nazywałam go czerwienią idealną. Lakier jest genialny i gorąco go polecam! Perfekcyjne krycie przy jednej warstwie, rewelacyjny pędzelek, trwałość i szybkie schnięcie. Niestety produkt przez swoją gęstą formułę, szybko zgęstniał również w butelce.\nMożna powiedzieć, że Forever Yummy jest Essiakowym odpowiednikiem Rimmela. Z tą różnicą, że jest trochę rzadszy, przez co potrzebne są dwie, cienkie warstwy do uzyskania idealnego krycia. Kolor jest piękny. Prawdziwa, głęboka, klasyczna czerwień, która z pewnością przypadnie do gustu każdemu!\nLakiery hybrydowe są dla mnie świetnym rozwiązaniem. Polecam je każdemu, kto chce mieć trwały i lśniący manicure. Chociaż wiem, że nie jest dla każdego (brak możliwości zmiany koloru codziennie), to ja jestem jego zwolenniczką. Zdecydowanie przeważa u mnie Semilac ze względu na jakość, ładne kolory i konsystencję produktu.\nMoje 4 ulubione nudziaki, które są od siebie zupełnie różne, to: 002 Delicate French, 032 Biscuit, 004 Classic Nude, 097 Indian Roses.\nDelicate French, to mój zdecydowany faworyt. Hybrydowy odpowiednik Muchi Muchi. Nudziak z widoczną domieszką różu, półtransapentny. Przy jego użyciu nie osiągniemy pełnego krycia, jednak trzy cienkie warstwy ogromnie mi się podobają. Wygląda bardzo dziewczęco i naturalnie.\nInaczej sprawa ma się z lakierem-legendą, Biscuit. >>KLIK<< Dwie warstwy dają pełne krycie, tzw. przeze mnie efekt kredowych paznokci. Jest to bardzo rozbielony nudziak z domieszką różu. Jego fenomenu nadal nie mogę pojąć, ale trzeba mu oddać to, że jest klasyczny i pasuje do większości karnacji.\nClassic nude >>KLIK<< nie ma już w sobie różowych tonów, tylko te beżowe. Uważam, że dobrze komponuje się z ciepłą karnacją, z której wybija się żółty pigment (np ja :D). W moim odczuciu wygląda bardzo naturalnie i delikatnie.\nIndian Roses >>KLIK<< to najciemniejszy nudziak jakiego posiadam. Ogromnie mi się podoba! Widzę w nim delikatne zapędy karmelowe. Będzie idealny jesienią do wszelkich szali i swetrów. Chociaż uważam, że z turkusem wyglądałby równie pięknie.\nTrzy odcienie wpadające w czerwień, które mogę polecić Wam z czystym sumieniem, to: 069 Dirty Red, 027 Intense Red, 028 Classic Wine (najpiękniejsza na świecie, mocna, ciemna czerwień. Jak dla mnie hybrydowy odpowiednik Head Mistress. Jeśli mi się skończy, z pewnością zakupię ponownie!). Nie potrafiłabym wybrać jednego z nich.\nMoją pierwszą hybrydową czerwienią jest Dirty Red >>KLIK<<. Spodziewałam się zupełnie innego koloru, jednak to co otrzymałam również mnie satysfakcjonuje. Jest to ceglana czerwień, z widoczną (ale subtelną!) domieszką rdzawego brązu. Jest to dla mnie jesienno-zimowa odmiana czerwieni.\nZ pewnością całoroczną, klasyczną i ponadczasową, hybrydową czerwienią idealną jest dla mnie Intense Red. >>KLIK<< Mocna, żywa, głęboka czerwień, w 100% 'moja'. Kolor ten sprawił, że poszukiwania uznałam za zakończone.\nMam nadzieję, że czytanie/oglądanie tej notki sprawiło Wam tyle przyjemności, co mi jej pisanie. Uwielbiam wszelakie kwestie związane z manicure i mogę o tym pisać godzinami. Jeśli jeszcze Was nie zanudziłam, to napiszcie do jakich kolorów Wy zawsze wracacie :)\nA jeżeli jeszcze Wam mało, to odsyłam Was do zakładki MANICURE >>KLIK<< tam jest dosłownie wszystko związane z moim manicurem :)\nPodoba Wam się taki zbiorczy post?\nessie , klasyczny manicure , lakiery hybrydowe , manicure , ponadczasowy manicure , rimmel , semilac


Warszawa 28.11.2020 okiem anonimowego demonstranta | 161 CREW\nDemonstracja startuje ok. godziny 15:00 z Ronda (tfu) Dmowskiego symbolicznie przemianowanego na Rondo Praw Kobiet. Do Warszawy przyjeżdżam niestety nieco spóźniony. Kierując się w stronę owego ronda, już w okolicy Dworca Centralnego mijam oddziały prewencji – to znak, że skoro są już tutaj, to na miejscu będzie ich jeszcze więcej. W międzyczasie staram się doinformować różnymi kanałami czy demonstracja jest jeszcze na rondzie, czy już się gdzieś przemieszcza. Dowiaduje się, że ludzie przemieszczają się ulicą Marszałkowską w kierunku Placu Konstytucji.\nNa rondzie widzę błysk lamp zaparkowanych policyjnych pojazdów, którymi przerzucają siły. Dochodzę do przejścia podziemnego i dla pewności pytam okolicznych gapiów, którędy poszła demonstracja. Przy okazji dostaję informację, że policja stoi tam, którędy właśnie szedłem – miły, niewymuszony, antypolicyjny akt solidarności. W tym samym czasie z przejścia podziemnego wychodzi grupa prawdopodobnie przyjezdnych policjantów, którzy zgubili się w przejściu podziemnym i wyszli po przeciwnej stronie do Marszałkowskiej, po czym zeszli z powrotem szukać właściwego wyjścia. Idę za nimi, bo w zmierzam tym samym kierunku.\nNa Marszałkowskiej widzę już napisy na chodnikach – „J***ć PiS” oraz pioruny. Wokół mnie co raz więcej ludzi, którzy idą chodnikami w kierunku demonstracji, a środkiem jezdni idzie brygada kilkudziesięciu prewencyjnych. Łapię tył demonstracji na wysokości Placu Konstytucji i próbuję przebić się na front, nieustannie słuchając policyjnego nawoływania o zejście z jezdni, bo tutaj już wszyscy zajęli każdą możliwą przestrzeń.\nNastępnie bardzo rozciągnięty marsz przesuwa się w kierunku ulicy Ludwika Waryńskiego, mijając kolejne grupy tarczowników, próbujących spowolnić cały pochód. Ze szczekaczek koordynatorów manifestacji padają komunikaty, by szybciej przechodzić za szpalery pałkarzy, by nie dać się jako część tłumu „pokroić” i odciąć. Presja policji i próba rozbicia manifestacji jest widoczna od samego początku.\nManifestujący wchodzą w ulicę Ludwika Waryńskiego i zatrzymują się na skrzyżowaniu z ulicą Nowowiejską. Podchodzę na samo czoło, by się zorientować, co się dzieje i dostrzegam potężny szpaler policji, który jak się okazuje, odciął część ludzi z czoła marszu. Część osób wchodzi schodami gdzieś między bloki i stamtąd obserwuje – nie mam pojęcia czy tam było jakieś przejście.\nW tym samym czasie z tyłu, z Placu Konstytucji, kolejny szpaler policji zaczął domykać kordon. Ludzie zaczynają napierać na szpaler z przodu, napięcie rośnie, bo nie ma jak się wydostać, a taktyka przedarcia się siłą raczej nie wchodzi w grę, bo w manifestacji idą ludzie bardzo różni i często nieobeznani w takich sytuacjach i tym jakie są ostateczne możliwości, pomijając opuszczenie manifestacji i danie się spisać czy ewentualnie wywieźć na dołek. Poza tym to manifestacja pokojowa i bezprzemocowa, a przynajmniej ze strony demonstrujących. Cóż, szykując się na możliwą konfrontację, na wszelki wypadek wyjmuję z plecaka gogle i zawieszam na szyi. Upewniam się, że wszystko pozapinałem i niczego nie pogubię. Do skarpety w bucie chowam kartkę z zapisanym na niej ołówkiem numerem antyrepresyjnym, na szybko znalezionym w Internecie, a którego wcześniej nie zapisałem na ręku markerem czy długopisem. Jak się tego nie zrobiło. to trzeba kombinować, bo wszelkie błędy niczego nie wybaczają w razie ewentualnego pojmania i zarekwirowania lub pogubienia wszystkiego w zawierusze.\nPo chwili ktoś krzyczy, że jest przejście w bramie między kamienicami. Część ludzi już tam zmierza, dołączam i ja. Idziemy podwórkiem, ale z drugiej strony napotykamy zamkniętą bramę. Przez chwilę wszyscy stoją w miejscu, inni cofają się zobaczyć co się dzieje tam, gdzie przed chwilą byliśmy. Nagle lecą entuzjastyczne okrzyki – ktoś otworzył bramę.\nWysypujemy się z powrotem na Marszałkowską i wchodzimy na Plac Zbawiciela, gdzie stoi kilka zaparkowanych „suk”, którymi przerzucono pałkarzy, którzy odcięli front na Nowowiejskiej. Pojazdy są tylko z kierowcami w środku, bo oczywiście zajrzałem czy przypadkiem nie są wypchane prewencyjnymi, o czym powinni wiedzieć wszyscy gromadzący się wkoło ludzie.\nProtestujący zajmują Plac Zbawiciela i jest chwila na pozbieranie się do kupy przy rytmach warszawskiej Samby, a w środku tłumu odcięte radiowozy zapewniają dyskotekową oprawę wizualną. Z Nowowiejskiej dołącza grupa ludzi. Nie mam pojęcia czy to „odcięte” czoło marszu czy jednak udało się rozmontować szpaler na froncie, czy też policja ustąpiła. W każdym razie manifestacja rusza dalej ulicą Marszałkowską w kierunku Placu Unii Lubelskiej.\nPo kilkuset metrach na wysokości pomostu nad Aleją Armii Ludowej dostrzegam wybiegających zza rogu kulsonów i krzyczę, że będą nas blokować z przodu. W tym samym czasie grupa ludzi reaguje równie błyskawicznie, zbiera się w kupę i fizycznie blokuje policjantów, zanim ci zdołają domknąć kordon do budynku po przeciwnej stronie. Podbiegam bliżej grupy, która zareagowała, jest przepychanka, pomagam napierać i przy okazji krzyczę do reszty nadchodzących ludzi, by szybko przechodzili dalej, na drugą stronę pomostu.\nLudzie, którzy blokują pałkarzy, łapią się pod ręce, kto może i ma, to zakłada gogle na czoło. Policja nie daje rady i zalega, kontrolujemy sytuację, a manifestacja przechodzi dalej. Sytuacji przygląda się bodajże posłanka Joanna Scheuring-Wielgus, która później zostaje z odciętą niewielką grupką ludzi i pojazdem z nagłośnieniem.\nIdziemy dalej Marszałkowską, a obok nas znów przebiega oddział prewencji, który nas przed chwilą blokował. Znów chcą odciąć dojście na Plac Unii Lubelskiej. Zaczynamy biec, by być przed nimi, ale z przodu jakiś inny oddział zaczyna blokować ulicę. Uciekamy szybko w niedużą uliczkę Emila Zoli.\nCzęść policjantów biegnących za nami próbuje blokować, stajemy na drodze i wołamy ludzi, by przechodzili, ale część osób chyba zdołała przejść dalej Marszałkowską na Plac Unii Lubelskiej i tam też kierowała się większa liczba pałkarzy, która za nami biegła (nie jestem pewien). W małym tłumie na Emila Zoli błąka się trzech dowodzących pałkarzami, chyba korzystając z tego, że to protesty pokojowe, bo w warunkach poważnych zrywów cali by z tej uliczki nie wyszli.\nSłyszę ich radiowy komunikat, że na Polną wchodzić nie ma sensu. Ludzie zaczynają się rozchodzić w dwóch kierunkach. Na Polnej jednak zaraz przed Placem Unii doskakuje mały oddział prewencji (część z Marszałkowskiej) i odcina kilka osób idących w stronę placu, otaczając je. Stoimy chwilę, skandujemy „puśćcie ich”, z okien okolicznych budynków lecą okrzyki „Policyjne ky, wyp**lać”.\nPo chwili przychodzi z odsieczą grupa ludzi z czarną flagą, która chwilę wcześniej poszła w drugą stronę, w kierunku Waryńskiego. Liczebnie mocniejsi ponownie skandujemy „puśćcie ich” i „zdejmij mundur, przeproś matkę”. Policjanci wypuszczają zakładników, a sami wyglądają, jakby zostali trochę pozostawieni sami sobie, bo część manifestacji znajduje się już prawdopodobnie gdzieś w okolicy skrzyżowania Waryńskiego i Tadeusza Boya-Żeleńskiego zaraz przy Wydziale Inżynierii Chemicznej i Procesowej Politechniki Warszawskiej. Ludzie odbici, można działać dalej.\nZnów jest chwila, na ogarnięcie co się dzieje. Wchodzę w uliczkę pomiędzy Polną, a Waryńskiego i sprawdzam telefon. Jest info, że ludzie zbierają się na wspomnianym skrzyżowaniu przy politechnice. Część ludzi przecina uliczkami z Polnej, inni idą już wzdłuż Waryńskiego. Szczerze, nie mam bladego pojęcia, na jakich etapach i jak bardzo rozbił się marsz, ale wydaje się, że jest nas trochę mniej. Ci, co się nie pogubili i nie zrezygnowali, spotykają się znów pod politechniką. Jest nas jeszcze całkiem sporo, ale po chwili po obu stronach ulicy rozciągają się podwójne szpalery pałkarzy, jakby wszyscy, z którymi się wcześniej ganialiśmy, skumulowali się właśnie tutaj, by zająć się spisywaniem i ewentualnym aresztowaniem najbardziej wytrwałych demonstrantów.\nBiegnę do wozu z nagłośnieniem, by poinformować, że zauważyłem nadchodzących pałkarzy na tyłach. Gdy kordon się zacieśnia, ludzie zaczynają podejmować decyzję o ewakuacji. Pomagam dwóm kobietom przeskoczyć przez barierkę na środku ulicy. Część ludzi prawdopodobnie zawija z powrotem w kierunku Polnej, inna grupa ludzi, w której się znajduję, przedziurawia ogrodzenie z siatki i przedostaje się na nieduży parking przed politechniką, omijając tym samym szpaler, który stoi jeszcze na ulicy. W efekcie udaje się nam wydostać z kordonu. Inna grupa chyba przekonuje dozorcę politechniki, aby otworzył jedną z bram i umożliwił schowanie się na terenie przed policją – niestety policja chyba odcina tam drogę i część ludzi jest spisywana.\nStoję z grupą ludzi po drugiej stronie politechniki (od strony północnej), już poza kordonem. Po chwili policja orientuje się, że sporo ludzi wymyka się przez ogrodzenie parkingu, po czym policja wkracza tam, odcinając im drogę ucieczki. Jeszcze spora grupa ludzi znajduje się na ulicy i parkingu, stojąc zaraz przy płocie na terenie politechniki.\nKulsony jak to kulsony, nie znają kompletnie prawa na straży, którego rzekomo stoją i postanawiają wbiec na teren uczelni wyższej, by uniemożliwić ludziom ucieczkę przez dwu i pół metrowy płot. Przebiegają na teren przez drugą bramę, obok której stoimy i patrzymy na rozwój wydarzeń.\nKtoś wpada na pomysł, żeby policjantów na terenie zamknąć, skoro już tam weszli. Ktoś zaciąga bramę, z drugiej strony ktoś inny próbuje zatrzasnąć furtkę i wyrywa jakiś przewód czy to od dzwonka, czy elektromagnesu. O ile brama się zatrzasnęła, o tyle furtki niestety nie udaje się zablokować pomimo podjętych jeszcze prób z „trytytkami”, które były za słabe.\nPo chwili policja się wycofuje, przez minutę zastanawiając się jak wyjść i pytając innego dozorcę, by otworzył bramę, którą przed chwilą weszli, a została zatrzaśnięta. W końcu wychodzą furtką, a część zbiegłych z kordonu demonstrantów udaje szczekanie psa i wykrzykuje do nich niemal w twarz „władza minie, wstyd zostanie”. Prawdopodobnie dozorcy uczelni i ludzie w kordonie zdołali wyperswadować pałkarzom, że łamią prawo, wchodząc na teren uczelni, po czym tępy dowódca postanowił wycofać oddział.\nNiedługo później ludzie zaczynają przeskakiwać przez płot na teren politechniki – znaczy sytuacja patowa. Koło nas znalazła się osoba z megafonem, która krzyczy, że z naszej strony jest wyjście, ale ludzie prawdopodobnie nie słyszą. Wraz z jakimś przypadkowym towarzyszem demonstracji biegniemy na teren politechniki poinformować ludzi o drodze ucieczki. Na miejscu pomagam jeszcze zejść ludziom z ogrodzenia i przekazuję komu mogę, by podawał dalej, że na końcu jest otwarta furtka i bezpieczna droga ucieczki.\nPrzez dwu i pół metrowe ogrodzenie przeskakują dziewczyny po 160 cm wzrostu co najmniej jakby miały 180 i służyły w jakichś komandosach, jaki to jest piękny widok w całej tej sytuacji. (Takiej sprawności pozazdrościłby niejeden skrajnie prawicowy przygłup, który chowa się za policją, albo rzyga jakimiś bzdurami zza klawiatury). Jak dowiaduję się później, zatrzymane jest zaledwie 10-15 osób, z czego wszystkie pozostają wypuszczone po akcjach solidarnościowych, poza dwiema, którym nie dało się pomóc przez odmowę wylegitymowania się i brak możliwości zidentyfikowania ich przez policję.\nW artykule:#acab, #antyrepresyjne, #demonstracja, #kordon, #kulson, #politechnika warszawska, #prewencja, #rondo praw kobiet, #solidarność naszą bronią, #strajk kobiet, #szpaler, #warszawa


Planowane spotkanie Andrzeja Dudy z Donaldem Trumpem potwierdzone. Prezydent Polski zagości w Białym Domu 24 czerwca bieżącego roku. Zycie\nPlanowane spotkanie Andrzeja Dudy z Donaldem Trumpem potwierdzone. Prezydent Polski zagości w Białym Domu 24 czerwca bieżącego roku\nBiały Dom wydał oświadczenie dotyczące wizyty Andrzeja Dudy w USA. To będzie pierwszy raz od ogłoszenia stanu pandemicznego na świecie.\nJak podaje "rp.pl", Prezydent Polski Andrzej Duda spotka się w przyszłym tygodniu z prezydentem Stanów Zjednoczonych Donaldem Trumpem w Waszyngtonie. To spotkanie będzie pierwszą wizytą zagranicznego przywódcy w Białym Domu od początku pandemii koronawirusa.\nPierwsza wizyta Andrzeja Dudy w USA od czasu ogłoszenia pandemii\n„Wizyta przychodzi w krytycznym momencie zarówno dla Stanów Zjednoczonych, jak i Polski, ponieważ ponownie otwieramy nasze kraje po miesiącach walki z pandemią koronawirusa” - powiedział w środę Biały Dom.\nTrump powiedział w poniedziałek, że Stany Zjednoczone zmniejszą obecność swoich żołnierzy w Niemczech o 9500 do 25 000. Polski premier Mateusz Morawiecki powiedział, że ma nadzieję, że część żołnierzy amerykańskich zostanie przeniesiona do Polski.\nTrump i Duda „omówią dalszy rozwój naszej współpracy w dziedzinie obronności, a także bezpieczeństwa handlu, energii i telekomunikacji” - powiedział Biały Dom.\nW czerwcu ubiegłego roku Trump zgodził się wysłać 1000 żołnierzy do Polski. Reuters opublikował w zeszłym tygodniu informację, że projekt rozpadał się w wyniku sporów o fundusze i miejsce garnizonu żołnierzy.\nRaport został odrzucony przez niektórych członków polskiego rządu i ambasadora USA w Polsce Georgette Mosbacher.\nRok temu, 12 czerwca, Donald Trump chwalił Polskę za odwagę w walce o wolność i suwerenność. Tych słów nie sposób zapomnieć.\nPochwalam prezydenta Dudę za jego wysiłki na rzecz wzmocnienia i modernizacji polskiej obrony. Chcę również pogratulować Polsce postępów w spełnianiu amerykańskich kryteriów przystąpienia do programu zniesienia wiz. Dzisiaj nasz kraj podpisał umowę o zapobieganiu i zwalczaniu poważnych przestępstw - znaczący i niezbędny krok dla wejścia Polski do programu. Mimo że wciąż mamy wiele do zrobienia, mamy nadzieję wkrótce powitać Polskę w programie zniesienia wiz, a to bardzo ważna sprawa.\nO tym pisaliśmy: Jak poradzić sobie z komarami? Istnieją naturalne sposoby, które są niezwykle skuteczne\nZerknij: Alicja Bachleda-Curuś jakiej nie znaliśmy. Co wyznał Marcin Gortat o życiu ze znaną aktorką\nWysłano: 20.06 13:42


Metalowy Puchar Iris 9366 - Okazjonalne Nagrody Sportowe Warszawa - Pucharowo.pl\n» Metalowy puchar iris 9366 - okazjonalne nagrody sportowe\nMetalowy Puchar Iris 9366 - Okazjonalne Nagrody Sportowe\nKod produktu: 9366C\nMetalowy Puchar Iris 9366 nagroda turniejowa.\nOkazjonalny puchar metalowy to elegancka i stylowa nagroda turniejowa. Puchar jest w kolorze złoto - czarnym, posiada kielich o klasycznym kształcie z ozdobną czarną obwódką i jest osadzony na wydłużonej zdobionej nóżce. Górna część nóżki jest w kolorze czarnym, zaś dolna jest koloru złotego, natomiast w połowie długości nóżki umieszczony jest gustowny, dekoracyjny element. Całość jest przytwierdzona do biało - złotej podstawy. Trofeum jest dostępne w trzech rozmiarach. Puchar niewątpliwie sprawdzi się na turniejach sportowych czy wydarzeniach okolicznościowych. Może być nagrodą indywidualną lub też wspaniale uwieńczy zmagania drużynowe.


Kożuchów: laptopy do nauki zdalnej trafiły do lombardu | Dzień Dobry TVN\nZ powodu epidemii koronawirusa nauka w Polsce odbywa się zdalnie. Aby to umożliwić, wiele szkół wypożyczyło swoim uczniom tysiące laptopów. Niestety, nie wszyscy uczciwie z nich korzystają. Część sprzętu trafiła bowiem do lombardu. Sprawą zajmuje się policja.\nKożuchów: zaginione laptopy\nSzkoła podstawowa w lubuskim Kożuchowie wypożyczyła swoim uczniom ponad 40 laptopów. Podstawówka cieszyła się, że w ten sposób pomaga tym, których rodziców nie stać na zakup sprzętu wymaganego do zdalnego nauczania.\n- W pracy w szkole bywają takie momenty, że człowiek czuje rozczarowanie i bezsilność. Właśnie takie uczucia od wczoraj mi towarzyszą - napisał na Facebooku dyrektor placówki Arkadiusz Sidor.\nNauczyciele zauważyli, że jedna z uczennic nie loguje się do systemu.\n- Wychowawczyni zaczęła drążyć temat. Chcieliśmy odzyskać komputer, ale nie mogliśmy doprosić się zwrotu. Bezskuteczne było też pismo zobowiązujące do zwrotu laptopa - opowiadał dyrektor w rozmowie z TVN24.\nOkazało się, że dwa komputery zostały oddane do lombardu, a trzeci był poszukiwany. Każdy miał numer inwentarzowy, który pozwolił doprecyzować, która rodzina "pozbyła się" wypożyczonego sprzętu. Wtedy postanowiono o sprawie poinformować policję, która prowadzi już dochodzenie.\nNauka zdalna dla uczniów z klas IV-VIII szkół (więcej)\nLaptopy do nauki zdalnej znalezione w lombardzie\nFunkcjonariusze przesłuchali już jedną z matek, która usłyszała zarzuty przywłaszczenia mienia i oszustwa.\n- Kobieta przyznała się do zarzucanych jej czynów. Grozi jej teraz do ośmiu lat pozbawienia wolności. Policjanci odzyskali wszystkie trzy laptopy, a pozostali rodzice będą przesłuchani i także usłyszą zarzuty - powiedziała Justyna Sęczkowska z policji w Nowej Soli.\nSzkoła skontroluje, co dzieje się z pozostałymi wypożyczonymi laptopami. Rodzice będą musieli przyjść do szkoły i okazać sprzęt.\n- W tej sytuacji nie mam innego wyjścia - wyjaśnił dyrektor Arkadiusz Sidor.\nNauka zdalna w Polsce - laptopy dla uczniów\nZ powodu epidemii koronawirusa uczniom w Polsce przekazano już tysiące laptopów. Sprzęt finansowany był przez samorządy, niezależne organizacje lub rząd. Szkoły również wypożyczały uczniom własne komputery. Portal money.pl zapytał Ministerstwo Edukacji i Nauki, czy takie sytuacje zgłaszane są w innych placówkach - na razie jednak resort nie odniósł się do tej sprawy. Rzeczniczka Związku Nauczycielstwa Polskiego przekazała natomiast, że jest zaskoczona sytuacją.\n- Nie dostawaliśmy żadnych informacji o podobnych sytuacjach. Ani od szkół, ani od nauczycieli, ani od samorządów - powiedziała portalowi Magdalena Kaszulanis.\nDzieci nie mają laptopów do nauki zdalnej. Zobacz wideo:


Start Blog Jak wziąć pożyczkę w Banknot.pl Otwórz sobie odnawialną linię pożyczkową\nJak wziąć pożyczkę w Banknot.pl Otwórz sobie odnawialną linię pożyczkową\nPożyczkodawca Banknot założony został przez firmę YES Finance SA, która wpadła na świetny pomysł otwarcia przedsiębiorstwa, które zapewni stały dostęp do pieniędzy, funkcjonując na zasadach tradycyjnej pożyczki chwilówki.\nMarka Banknot wyróżnia się spośród innych firm pożyczkowych ofertą nietypowej pożyczki, która stanowi jednocześnie otwartą linię pożyczkową. Co to oznacza? Pożyczając w Banknot, pożyczkobiorcy sami decydują, jak skorzystają z otrzymanych pieniędzy, a spłata każdej miesięcznej raty zwiększa dostępny limit gotówki. W rezultacie klienci firmy z jednej pożyczki mogą korzystać kilkakrotnie.\nPierwsza pożyczka w Banknot.pl\nBanknot zapewnia możliwość utworzenia linii pożyczkowej, jest to związane jednak z brakiem pożyczki darmowej, która występuję u większości konkurencji. Zamiast tego klient może korzystać z otwartej linii, przyznawanej w kwocie do 5 tysięcy złotych, które muszą zostać spłacone w ciągu 4 miesięcy.\nCały proces przyznawania pożyczki polega na tym, że cała kwota zostaje przelana na konto klienta po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku. Zadaniem pożyczkobiorcy jest miesięczne spłacanie rat w kwocie minimalnej, a gdy będzie robił to systematycznie, zwiększy się jego limit pieniędzy do wykorzystania, dzięki czemu w dowolnej chwili będzie mógł zlecić kolejną wypłatę gotówki.\nTak wygląda miesięczny koszt dla poszczególnych limitów w Banknot:\n3000 zł – 285,88 zł miesięcznie;\n4000 zł – 381,17 zł miesięcznie;\n5000 zł – 476,47 zł miesięcznie\nKto może otrzymać pożyczkę w Banknot?\nZ pożyczki w Banknot mogą skorzystać osoby, które:\n- znajdują się w przedziale wiekowym 18-70 lat;\n- posiadają polskie obywatelstwo;\n- są zameldowanie na terenie Polski;\n- posiadają zdolność kredytową, wystarczającą do spłacenia pożyczki;\n- nie figurują w bazie BiK oraz w innych rejestrach dłużników;\n- posiadają aktywne konto bankowe z dostępnością do bankowości elektronicznej.\nSposób przyznawania pożyczki w Banknot jest taki sam jak w przypadku innych firm, oferujących chwilówki. Zaczynamy więc od rejestracji na stronie pożyczkodawcy oraz złożeniu wniosku, zawierającego dane klienta oraz dane, dotyczące kwoty pożyczki.\nPożyczka zostaje przyznana po weryfikacji tożsamości, która następuje poprzez wykonanie symbolicznego przelewu na numer konta pożyczkodawcy lub za pomocą funkcji Szybka Identyfikacja.\nO decyzji przyznania pożyczki klient dowiaduje się poprzez SMS lub wiadomość e-mail. Cała kwota zostaje przelana na konto błyskawicznie,a dodatkowe wypłaty w trakcie trwania umowy, klient będzie mógł wykonywać, logując się na koncie Banknot.pl.\nSpłata pożyczki w Banknot\nO ile Firma Banknot może być uznawana za oryginalną, jeżeli chodzi o zaciąganie pożyczki, to gdy dochodzi do spłaty, zasady są takie same jak przy chwilówkach. Spłata pożyczki to najmniej przyjemna część całego procesu, jednak jeżeli już decydujemy się na zaciąganie długu, musimy pamiętać, aby spłacić go w terminie.\nBrak spłaty pożyczki w wyznaczonym czasie wiąże się z różnymi konsekwencjami:\n- karne opłaty za opóźnienie w wysokości 14% w skali roku\n- wezwania do zapłaty telefonicznie i mailowo\n- przejęcie długu przez firmę windykacyjną\n- wpis do rejestru dłużników\nJak w każdej firmie pożyczkowej, także w Banknot lepiej oddawać całość w terminie, aby uniknąć wielu nieprzyjemności.\nPożyczka w Banknot – wady i zalety\nWady pożyczania w Banknot:\n- brak darmowej pożyczki;\n- Biuro Obsługi Klienta nieczynne w weekendy;\n- krótka umowa (tylko na 4 miesiące);\n- sprawdzanie klienta w rejestrach dłużników.\nZalety pożyczania w Banknot:\n- jasne warunki pożyczki;\n- otwarcie linii pożyczkowej (możliwość kilkukrotnego korzystania z jednej pożyczki);\n- błyskawiczne przelewy.\nBanknot to marka, która cieszy się sporym zainteresowaniem pożyczkobiorców głównie ze względu na oryginalność. Ogólne opinie o Banknot są jednak średnie, gdyż pomimo możliwości wielokrotnego korzystania z raz przyznanej pożyczki, krótki termin spłaty oraz brak pierwszej pożyczki za darmo, wpływają niekorzystnie na ocenę osób, poszukujących dodatkowych środków finansowych.


07 sty 2014 13:09\nWarszawska Rotunda ma dalej pełnić rolę miejsca spotkań, nawet w deszczowe dni. Nowy projekt przewiduje wykorzystanie szkła i nowoczesnych rozwiązań technologicznych i ekologicznych. Wszystko ma się przyczynić się do powstania symbolu miejskiej cywilizacji pozostającego użytecznym dla ludzi go odwiedzających. Nowa Rotundę zaprojektowało biuro architektoniczne GowinSiuta z Krakowa a inwestorem jest bank PKO BP.\nRotunda ma pełnić rolę hubu dla ludzi i informacji. Zachowany zostanie uniwersalny charakter budynku, który ma wpisywać się w nowoczesność żyjącego miasta z Rotundą jako ikoną i punktem centralnym. Bardzo ważną rolę w całym projekcie odgrywa ekologia oraz eneregia odnawialna. Powierzchnia placu przy Rotundzie ma zostać oświetlona ekologicznymi lampami ładowanymi światłem słonecznym. Także motyw wody odgrywa ważną rolę w całym projekcie. Jego funkcja publiczna polega na zaprojektowaniu systemu fontann zintegrowanych z płytą chodnika. Materiały budulcowe oraz wykończeniowe pochodzą z DuPont. Wszytkie nowe elementy bazują na szkle. Materiały nieprzezroczyste zastosowane w banku są wykonane przez Corian.\nProjekt Rotundy wykonany przez studio GowinSiuta z Krakowa zdobyło pierwszą nagrodę w konkursie miejskim w Warszawie na zagospodarowanie tej przestrzeni publicznej. Ta pracownia zaprojektowała także Warszawskie Łazienki Królewskie, czy Centrum Muzyki w Krakowie, halę sportową w Radomiu, czy ambasadę RP w Berlinie.\nRotunda RSS GowinSiuta RSS DuPont RSS Corian RSS Krzysztof Siuta RSS Bartłomiej Gowin RSS PKO BP RSS Warszawa RSS


Krystyna Lemanowicz kontra Henryk Stokłosa. 'Pani się naprawdę nie boi? Z takim człowiekiem zadzierać?'\nKrystyna Lemanowicz - wieloletnia działaczka organizacji pozarządowych: stowarzyszenia Hospicjum Piła, Ruchu przeciw Bezradności Społecznej, Stowarzyszenia Ekologicznego Przyjaciół Ziemi Nadnoteckiej, Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym w Koszalinie (Fot. Monika Redzisz)\nSpotkałam się z Jerzym Buzkiem, pokazałam nagrania, zdjęcia, obejrzał, zbladł: "To niemożliwe, nie w Polsce!". Bardzo się przejął, dał mi nawet swój numer, ale nigdy nie odebrał ode mnie telefonu.\nKrystyna Lemanowicz jest nominowana do tytułu Superbohaterki "Wysokich Obcasów" 2017.\nKrystyna Lemanowicz – wieloletnia działaczka organizacji pozarządowych: stowarzyszenia Hospicjum Piła, Ruchu przeciw Bezradności Społecznej, Stowarzyszenia Ekologicznego Przyjaciół Ziemi Nadnoteckiej, Stowarzyszenia Osób Represjonowanych w Stanie Wojennym w Koszalinie\nLudzie dużo wiedzą, tylko boją się mówić – Krystyna Lemanowicz opatula się szczelniej kocem. Jest chłodno, siedzimy na ganku. Ma 69 lat i chropawy głos; dużo pali, niewiele je; wygląda na zmęczoną. Prosi, żebym nie zdradzała, gdzie mieszka. Wciąż się boi, choć i tak tutaj czuje się bezpieczniej niż w swoim mieszkaniu w Pile, w którym przeżyli z mężem 25 lat. W lipcu będzie dwa lata, jak stamtąd wyjechali.\n– Od lat jeździłam po okolicznych wsiach do moich chorych – mówi. – Ludzie mi ufali, opowiadali mi różne historie ze swojego życia. Niektóre z nich miały związek z Farmutilem, przedsiębiorstwem, w którym pracowali oni albo ich najbliżsi, a którego właścicielem był Henryk Stokłosa. Znałam oczywiście to nazwisko: senator RP, jeden z najbogatszych Polaków, podobno zatrudniał w swoich zakładach utylizacyjnych w Śmiłowie kilka tysięcy osób z naszego powiatu. Niektóre historie, które słyszałam, były tak wstrząsające, że trudno było mi w nie uwierzyć. Kupiłam kamerę i zaczęłam nagrywać ich opowieści – żeby mieć dowód, że sobie tego nie wymyśliłam. Wejdźmy do środka, pokażę pani.\nWchodzimy, wkłada starą popisaną kasetę wideo do odtwarzacza, na ekranie telewizora pojawia się obraz. Data: 17.03.2005. Wnętrze samochodu jadącego podrzędną drogą. Przez zalane deszczem szyby widać resztki brudnego śniegu na poboczu i brzydkie domy. Dosiada się młody chłopak. Słychać głos:\n– Panie Pawle, proszę nam opowiedzieć, co się panu stało.\nChłopak uśmiecha się z zażenowaniem.\n– No... kolega w 2003 kradł rurki w nieczynnej gorzelni, złapali go ochroniarze od Stokłosy. Powiedział, że ja też z nim chodziłem... Przyjechał do mnie do domu jeden ochroniarz, taki wielki, rudy, ubrany po wojskowemu. Powiedział, że chce ze mną porozmawiać. Pojechaliśmy w stronę Tuczna. Mówił, że wiezie mnie do Stokłosy, żebym odrabiał to, co mu ukradłem. A potem powiedział, że musi się odsikać i zjechał do lasu za Wieleniem. Wyciągnął mnie z samochodu, zza siedzenia wyjął tasak. Trzymał mnie jedną ręką w powietrzu i kopał po nogach. Potem rzucił na ziemię, prawą rękę mi do ziemi przycisnął. „Który palec ci obciąć?” – spytał. „Żadnego” – prosiłem, ale nie słuchał. Obciął wskazujący. Parę razy walił tasakiem, bo to na piasku było i palec nie chciał odpaść. Potem kazał mi się rozebrać, zabrał mi spodnie i buty i odjechał. W samych rajtkach do domu wracałem.\n– Boże, i to się dzieje w środku Europy... – słychać głos Lemanowicz. – Pan nie chciał tego zgłosić na policję?\n– Nie, bo on powiedział, że mieszkanie nam spali, jak powiem. Zresztą, co ja mogę? Ja bym wcale nie mówił, to siostra powiedziała lekarzowi.\n– Panie Pawle, pan pokaże mi ten palec do kamery! – prosi Lemanowicz. Na ekranie widać dłoń chłopaka bez wskazującego palca. Cięcie.\nKolejna data: 28.06.2004. Kobieta opowiada:\n– Kierowcy ciężarówek byli eksploatowani mocno, jeździli na okrągło. Był taki jeden kierowca... Indyki wiózł. Jak jest Mielęcin, jest ostry zakręt. Ale jest też droga prosto, przez wiadukt. I on w tym momencie przysnął chyba za kierownicą, bo pojechał prosto. Samochód przejechał pod wiaduktem, ale przyczepa się nie zmieściła... I on wtenczas się przebudził dopiero. Facet był w szoku, nie wiedział, co robić, odczepił tę przyczepę i sam z samochodem pojechał do bazy. W międzyczasie ludzie rozkradli część towaru. To, co później widziałam, co z tym człowiekiem zrobili, to jest nieprawdopodobne... Wywieźli go na stawy rybne i tam bili, aż zmusili do podpisania, że on te indyki specjalnie wywiózł, żeby je ukraść i sprzedać.\n– Pani go widziała potem? – pyta Lemanowicz.\n– Tak, następnego dnia. Trudno mi to wyrazić słowami... Całe ciało posiniaczone, spuchnięte... To był mężczyzna po czterdziestce, a jak ze mną rozmawiał, to cały czas płakał.\nKrystyna Lemanowicz Fot. Monika Redzisz\n"Nie boi się pani z takim człowiekiem zadzierać?"\n– Takich kaset mam 78, każda z czterema godzinami nagrań – mówi Krystyna Lemanowicz. – Czasem jeździłam sama, czasem z kimś ze stowarzyszenia ekologicznego lub z lokalnym dziennikarzem. W głowie mi się nie mieściło, że takie rzeczy dzieją się w Polsce. Jak można kogoś włożyć do klatki i zanurzać go w wodzie, żeby się do czegoś przyznał? Albo wywieźć człowieka do lasu i kazać mu kopać grób?\nTyle było tych bulwersujących historii... Mieczysław Heck – ochroniarze zastali go na stawach Stokłosy i posądzili o kradzież ryb. Zaczęli strzelać, trafili w nogę. Potem bili leżącego kijami grubości trzonka od wideł. Nogi nie udało się uratować. Sprawa została umorzona z powodu niewykrycia sprawcy.\nMirek, młody chłopak, wyszedł z domu i nie wrócił. Następnego ranka znaleziono na drodze do wsi jego ciało, jeszcze ciepłe. Sprawa umorzona. Policja wymyśliła, że wszedł na słup, żeby ukraść drut, i spadł. Ale słupy były tak daleko, że nie było szans, żeby spadł akurat w tym miejscu. Nie zrobiono sekcji... Pojechałam do jego rodziców. Byli przekonani, że to kara za kradzież ryb w stawach. Kilka miesięcy wcześniej ochroniarze złapali ich syna, rozebrali, głowę pomalowali farbą olejną, przywiązali do samochodu i ciągali dookoła stawów. Przez trzy miesiące chodził o kulach. Powiedziano mu, że jeżeli piśnie choć jedno słowo – zginie. Może się chłopak w końcu wygadał? Tak płakali ci jego rodzice...\nZawadzki, pobity przez ochroniarzy na drodze, cztery żebra złamane, jedno przebiło mu płuco. Był lekko upośledzony. Mówił mi: „Prokurator mi powiedziała: Niech pan wycofa sprawę, a dostanie pan 10 tysięcy złotych. I będzie renta”. Uwierzył w to, biedaczek, i wycofał sprawę. Został bez niczego, na garnuszku opieki społecznej. Zmarł zresztą niedługo potem.\nOchroniarze pracujący w Farmutilu to byli często kryminaliści. Nawet Andrzej Krojec, dyrektor biura senatora, przyznał potem publicznie, że „trafiali do nich ludzie ze środowisk patologicznych”. I dodał jeszcze: „Dlaczego pani użala się nad losem tych ludzi, wszak nie zaprzeczają, że kradli”. Czyli ci, którzy coś ukradli, mogą być okaleczani, bici, kopani, można do nich strzelać z broni palnej jak do kaczek, tak?! Przecież nawet ci, którzy zawinili, nie tracą swojego człowieczeństwa i praw obywatelskich!\nAle ci ludzie, biedni i niewykształceni, byli wobec nich kompletnie bezradni. Większość spraw była umarzana przez prokuraturę w Chodzieży, w Wałczu, w Wągrowcu. Miałam poczucie, że w całym powiecie panuje terror, że wszyscy się boją.\nW sprawie Pawła, któremu obcięto palec, poszłam w końcu do prokuratora w Wałczu i powiedziałam mu wprost: „Czas wyjąć z szafy dokumenty! Wiem, że było rozpoznanie, wiem, kto to zrobił, i pan też to wie! Trzeba ruszyć śledztwo! Nie może być tak, żeby jeden człowiek był sędzią, prokuratorem i katem!”.\nMiałam nadzieję, że w przypadku niektórych spraw można będzie zmienić kwalifikację prawną na usiłowanie zabójstwa, tak jak w przypadku Hecka, któremu odstrzelili nogę; wtedy taka sprawa nie uległaby tak szybko przedawnieniu. O wszystkim informowałam Helsińską Fundację Praw Człowieka i rzecznika praw obywatelskich. W 2001 roku RPO powołał Ruch przeciw Bezradności Społecznej, który miał pomagać takim ludziom; byłam jego pierwszą sygnatariuszką. Ale u nas wciąż nic się nie zmieniało.\nKiedy pokazałam nagrania i dokumenty na komendzie policji w Wałczu, zapadła cisza. Gliniarze zaglądali jeden przez drugiego do pokoju, żeby zobaczyć, która to taka odważna. Gapili się na mnie jak na szaloną. „Pani się naprawdę nie boi? – spytał w końcu jeden z nich. – Nie boi się pani z takim człowiekiem zadzierać?”.\nKadr z nagranego przez Krystynę Lemanowicz filmu o poszkodowanych\nChorzy często prosili mnie, żebym była przy nich do ostatniej chwili\nW dzieciństwie chorowałam na gościec – reumatoidalne zapalenie stawów. Dwa, trzy razy do roku lądowałam w szpitalu. Bez przerwy mnie coś bolało – nogi, ręce, barki. Dzieciństwo miałam w sumie dość smutne. Dużo pracy: pole, krowy, świnie, mama sama nie dawała rady tego oporządzić. Było nas sześcioro, a ja byłam najstarsza. Mama zawsze smutna, zamknięta. Kiedy któreś z nas miało problem, nie chciała słuchać. „Dajcie mi żyć” – mówiła i zasłaniała uszy. Wciąż się czegoś bała. Nigdy nie poszła sama na łąkę czy do lasu, prześladowały ją złe sny. Nie rozumiałam wtedy, skąd się to bierze, ale że coś jest z mamą nie tak – czułam od zawsze. Ojciec był surowy, nie pozwalał mi na zabawy, nieraz od niego lanie dostałam. Jedyną moją odskocznią była babcia, bardzo ją kochałam, a ona mnie. Była sprzątaczką w szpitalu wojskowym w Wałczu. Chodziłam do niej po szkole jej pomagać, a ona dawała mi to, co dostała ze szpitalnej kuchni, czasem nawet jakiś schabowy się trafił, my tego w domu nie mieliśmy. Podpytywałam ją czasem: „Babciu, czemu mama jest taka smutna?”. „Aj, Kindzioniuś – tak mnie nazywała – my tyle przeżyli...” – wzdychała. Zaciągała mocno, pochodziła z Wołynia.\nKiedyś leżałam w szpitalu i w nocy nie mogłam zasnąć. Miałam ze 12 lat. Zastanawiałam się, dlaczego zamknięta jest jedna sala chorych. Poczekałam, aż wszystkie pielęgniarki posną, i po cichutku, na bosaka, żeby nie szurać kapciami, otworzyłam drzwi. Uderzył mnie taki ciężki, specyficzny zaduch. Księżyc oświetlał trzy sylwetki leżące na łóżkach. Podeszłam do pierwszej z nich i zrozumiałam, że ta kobieta umiera. To była sala umierających... Spocona, nerwowo ruszała rękami. Odkryłam jej dłonie i pogłaskałam po czole. Wtedy ona otworzyła oczy i uśmiechnęła się do mnie. Miałam poczucie, że to dobrze, że przy niej jestem, że ona nie chce być sama.\nI to mi się zakodowało.\nMarzyłam potem o szkole pielęgniarskiej, ale rodziców nie stać było na internat.\n30 lat później, w ’94 roku, założyłam pierwsze w Pile hospicjum domowe. Do pomocy zgłosiło się 39 wolontariuszy. Dostaliśmy od miasta budynek w ruinie. Wyremontowaliśmy go własnymi siłami i otworzyliśmy poradnię opieki hospicyjnej. Wielu lekarzy w naszym regionie nie potrafiło wtedy leczyć bólu. Nie wiedzieli, jak wypisać różową receptę na morfinę, prosili często, żebym to ja zrobiła, a oni tylko przystawiali pieczątkę i składali podpis. Czasem szlag mnie trafiał: chory terminalnie, już nie przełyka, a lekarz rodzinny wypisuje mu 15 recept na lekarstwa w tabletkach. „Pani doktor – mówię – czy pani nie widzi, w jakim stanie jest ten człowiek!?”\nChorzy często prosili mnie, żebym była przy nich do ostatniej chwili. W ciągu 14 lat pracy w hospicjum odeszło przy mnie z tego świata ponad sto osób.\nZawsze pytałam: „Czy wszystkie sprawy już załatwione? Czy coś pana jeszcze niepokoi?”, „Czy ma pani jakieś ostatnie marzenie?”. Nieraz zdążyliśmy jeszcze notariusza albo księdza przyprowadzić. Był taki jeden pułkownik. „Pani Krystyno, ja się tak boję umierać – mówił. – Czy pani mogłaby się koło mnie położyć i mnie przytulić?” „Pewnie! – mówię. – Tylko przesunę pana troszkę, bo spadnę z tego łóżka”. A rodzina tłoczyła się w sąsiednim pokoju, żeby tylko tego nie widzieć i nie słyszeć. Co jakiś czas któryś głowę wsadzał. „I co, umarł już?” – pytał. Na nerwy mi działali, bo najgorzej to komuś śmierć przerywać.\nJeden człowiek mówi: „Pani Krystyno, jest taka sprawa. 15 lat temu spaliłem babie zboże w stodole. Z zawiści, że tyle miała. Cała wieś się przez to skłóciła, bo jedni podejrzewali drugich. Do tej pory nie wiedzą, kto to zrobił. Ja mam taką prośbę, żeby pani po moim pogrzebie powiedziała, że to ja zrobiłem i że wszystkich bardzo przepraszam”. Zrobiłam, jak mówił. Jezu, jaki tam był płacz i jakie wzajemne przepraszanie! Ludzie zaczęli się ściskać i całować, nareszcie im ten ciężar z barków zszedł i całe towarzystwo radosne jak z wesela z pogrzebu do domu wracało.\nTaka pani Irena mówi: „Pyta mnie pani o marzenie; wiem, że to niemożliwe, ale ja tak marzę o tym, żeby choć raz w życiu się w wannie wykąpać...”. Więc mój mąż kupił jej wannę, przywiózł i postawił w kuchni. Nagrzaliśmy jej pełno gorącej wody, pianę pachnącą i włożyliśmy ją do wanny. Takie niby nic, a dla niej to było wielkie szczęście.\nInna prosiła: „Pani Krysiu, ja tak leżę i nie mogę patrzeć na taki brudny sufit! Przecież ja przez ten sufit nie przejdę do nieba... Żeby chociaż był troszeczkę biały...”. Pojechałam, kupiłam farbę, przytargałam drabinę i rachu-ciachu z pomocą wolontariuszy ten sufit pomalowaliśmy! „Teraz mogę umierać” – cieszyła się.\nJeszcze inna nic nie mówiła, ale patrzyła wciąż w jeden punkt – na zegar, duży taki, wiszący. Dwa dni przed śmiercią wyszeptała: „Powiem pani, ale to jest tajemnica, nie mogą się o tym dowiedzieć moje dzieci, bo przepiją. W tym zegarze jest zawiniątko, a w nim – złoto. Niech pani to da mojej wnuczce, ona jest mądra, niech ma na naukę...”.\nDwa razy do roku urządzałam bale charytatywne na sto, dwieście osób, żeby zebrać pieniądze na hospicjum. Przygotowywaliśmy fanty, wymyślałam skecze, szyliśmy stroje. Kiedyś uszyłam w tajemnicy 36 strojów dla gości: suknie, kapelusiki, pióra – ale była niespodzianka! Ludzie na to czekali. „Pani Krystyno, kiedy będzie następny bal?” Dużo było z tym roboty, ale lubiłam to. Lubiłam, kiedy się coś działo, byle nie siedzieć w miejscu. „O, jest Kryśka, ona zaraz coś wymyśli” – mówili ludzie.\nKrystyna Lemanowicz w swojej wsi Fot. Monika Redzisz\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Ostatnia lekcja: czego żałują ludzie na łożu śmierci?\nZłościło mnie, że przeciętny obywatel płaci podatki, a senator Stokłosa nie!\nTymczasem w okolicy narastał smród. Im bardziej rozrastały się zakłady utylizacyjne w Śmiłowie, tym bardziej śmierdziało. Kiedy wiał wiatr, czuć było nawet w Pile.\n– Zakłady w Śmiłowie wykorzystywały technologię opracowaną przez prof. Wilczka, ministra gospodarki za komuny, a nie metody stosowane w cywilizowanych krajach, które unieszkodliwiają odory – tłumaczy mąż Krystyny, z zawodu chemik. – Poza tym szczątki szczególnego ryzyka powinny być spalane tam, gdzie są wysokie temperatury. Dawniej robiły to cementownie i elektrownie, ale potem przestały i pojawił się problem. Mówiono, że Stokłosa na jakiś czas zapewnił sobie zbyt do Wietnamu czy Kambodży do hodowli krokodyli, ale z czasem miał chyba ze zbytem duży problem, bo smród był taki, że nie można było wytrzymać.\nW 2004 roku w odruchu protestu przeciwko zasmradzaniu powiatu i nieliczeniu się ludźmi, którzy tu mieszkają, powstaje Stowarzyszenie Ekologiczne Przyjaciół Ziemi Nadnoteckiej. Prezesem zostaje Irena Sienkiewicz, a Krystyna Lemanowicz – członkiem zarządu.\n– Pewnego razu, w sierpniu 2005 roku – opowiada Lemanowicz – dostaliśmy anonimowy telefon, że na polu należącym do Stokłosy wykopany jest olbrzymi dół i ciężarówki zwożą do niego padlinę. Zwołaliśmy kilku lokalnych dziennikarzy i dużą grupą pojechaliśmy. Teren ogrodzony był siatką, ale obok biegła droga gminna, więc można było podjechać tuż obok. Rzeczywiście, widać było po zmienionej strukturze ziemi dół, długi na 164 metry, szeroki na 37. Larwy, ogromne muchy, smród straszny. Zaczęłam filmować. Z dwóch stron nadjechały zaraz samochody ochrony, zablokowały nas. Wezwaliśmy policję, prosiliśmy ich, żeby ogrodzili teren, że to miejsce popełnienia przestępstwa, ale uznali, że nie trzeba, bo teren przecież ogrodzony. Kiedy pojawiliśmy się tam dwa dni potem, teren był już zalany gnojowicą i trawą zasiany.\nPostanowiliśmy więc we trójkę, ja i dwóch kolegów, pilnować terenu do jutra, aż przyjedzie kontrola z WIOŚ. Ukryliśmy się w nocy na ambonie w lesie naprzeciwko. Siedzimy, nasłuchujemy, ciemno jak cholera. W pewnym momencie słyszymy kroki. Zamarłam. Przecież ich ochrona była wyposażona we wszystko, mieli broń, noktowizory! Ale to był chyba dzik, bo nic więcej się nie działo. Rano przyjechał WIOŚ – zrobili odwierty, wzięli próbki. Jak się okazało potem, zakopali tam około 5,6 tys. ton szczątków zwierzęcych... A przecież za każdą tonę utylizacji dostaje się pieniądze. Podobno zarobiono na tym kilka milionów. W tym miejscu pod ziemią jest bardzo duży zbiornik wody podziemnej – to woda pitna dla Piły. Geolodzy twierdzą, że za 40 lat, a może nawet szybciej, resztki zwierzęce przenikną do wody...\nKiedy przyjechaliśmy tam ostatnim razem, w listopadzie, prócz ochroniarzy pojawił się sam Stokłosa. Przyskakiwał wściekły do samochodów, „Kto tu, k..., jest!” – krzyczał. Jednego z naszych kolegów wyciągnął z samochodu.\nBałam się, oczywiście, że się bałam. Byłabym zakłamana, gdybym powiedziała, że nie. Kiedy siedziałam w nocy na ambonie, czułam strach. Gdy Stokłosa na swoim polu zrobił sobie wyrobisko i pobierał stamtąd przez wiele miesięcy żwir do budowy, a ja podkradałam się z kamerą, żeby to sfilmować – czułam strach. Niebezpiecznie było, bo to było daleko w polu i widzieli mnie jak na dłoni. Ale musiałam to nagrać. Przecież powinni to zgłosić do gminy i wnosić niewielką opłatę. Cóż to jest dla takiego człowieka? Tak mnie to złościło, że on ze swoim immunitetem może wszystko, że przeciętny obywatel płaci podatki, a tak bogaty człowiek nie! To nagranie emitowało potem wiele stacji telewizyjnych.\nMieliśmy poczucie, że to, co się u nas dzieje, jakoś nie dociera wyżej... W 2006 roku zdecydowaliśmy się na protest głodowy pod Urzędem Wojewódzkim w Poznaniu. Pojechało nas na głodówkę dziewięć osób. Po trzech dniach przyjął nas wojewoda, obiecał, że się tym zajmie, i na tym się skończyło.\nHenryk Stokłosa Fot. Łukasz Cynalewski\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Latyfundium Henryka Stokłosy\n„Pani Krystyno, z nim jeszcze nikt nie wygrał...”\nNajpierw były telefony: „Ty k..., odczep się, bo zginiesz”. Potem pojawiły się ulotki. Pierwsza w 2005 roku zatytułowana „Poczta Ostrzeżenie”. Na górze zdjęcie Stokłosy i napis: „Henryk Stokłosa funduje”. Niżej zdjęcia moje, Ireny Sienkiewicz i Danusi Szaefer ze stowarzyszenia powieszone na rzeźnickim haku i dopisek „świętej pamięci”. Na dole zdjęcie naszego kolegi w trumnie. I jeszcze: „Lista awanturników bezpodstawnie podważających jego dobre imię”. Przeżyłam szok.\n26 lipca 2005 roku w „Tygodniku Nowym”, lokalnej gazecie należącej do Stokłosy, ukazał się artykuł „Jak szukano haków na Stokłosę”. Na okładce moje zdjęcie, jak wiszę na rzeźnickim haku, a w środku oszczerstwa na podstawie zmanipulowanych nagrań dziennikarzy „Tygodnika”.\nKtoś oblał defoliantem kwiaty w moim ogródku.\nKtoś zaczął za mną jeździć. Jechałam kiedyś do chorego na wieś, droga prowadziła przez las. Nagle drogę zajechał mi samochód Farmutilu. Kierowca odkręcił szybę i pokazał mi gest podrzynania gardła. Serce mi stanęło. Zamknęłam się w samochodzie, ale nie miałam jak uciec. Na szczęście po kilku minutach nadjechał inny samochód i musieli się cofnąć.\nNieznany samochód spychał naszego hospicyjnego „malucha” do rowu. Pod koniec jeździłam już tylko ja. Wolontariusze bali się jeździć, a ludzie przestali tak hojnie jak dotychczas wspierać hospicjum. Z końcem 2007 roku musiałam zawiesić działalność.\nCiągle ktoś mnie z ukrycia fotografował i w internecie pojawiały się moje zdjęcia, filmiki, obelgi. Kiedy dostałyśmy z Ireną Złote Krzyże Zasługi w 2011 roku, „Tygodnik Nowy” opublikował artykuł pod tytułem „Odznaczenia dla ekoterrorystek”. 1530 pracowników Farmutilu podpisało się pod listem protestacyjnym. Jeździli z tym nawet do starosty i wojewody wielkopolskiego, żeby nam krzyż odebrać. Teraz, po latach, można powiedzieć: co tam... Ale wtedy strasznie mnie bolało, że tak na nas pluli.\nMąż mnie wspierał, jak zawsze. Nigdy nie namawiał mnie, żebym przestała. Ileż myśmy się pism napisali do prokuratury, na policję. Ale wciąż ta sama odpowiedź: umorzone z powodu niewykrycia sprawcy, umorzone z powodu niewykrycia sprawcy... Pani prokurator powiedziała mi po cichu: „Pani Krystyno, proszę go zostawić, z nim jeszcze nikt nie wygrał...”.\nJak zeznawałam na procesie Stokłosy, w marcu 2013 roku pojawiła się kolejna ulotka, tym razem skierowana już tylko do mnie. „Krystyna Lemanowicz”, „kończy się święty spokój”, „trup w opuszczonym płonącym domu”, „śmierć na drodze”, „nóż w plecy”, „śmiertelne pobicie”. I na samej górze: „Henryk Stokłosa”. Strasznie wtedy się popłakałam, bo w tyle głowy miałam wciąż te historie: tu człowiek bez nogi, tamten zginął w dziwnych okolicznościach, ten nie ma palca. Polecieliśmy z tym na policję. Wzięli od nas odciski palców, pobrano materiał do badania DNA, żeby się przekonać, czy sami tego nie zrobiliśmy. Sprawę oczywiście umorzono z powodu niewykrycia sprawcy.\nRaz jeden nasze państwo zaproponowało mi wsparcie. W 2007 roku przyjechało do mnie CBŚ.\n– Pani Lemanowicz, chce pani całodobową ochronę? Czterech ludzi byłoby przy pani dzień i noc.\n– Ale to jest droga historia, prawda? – spytałam.\n– To ja dziękuję. Dam sobie radę. Mam męża, on mnie obroni.\nJakoś nie mogłam naciągać Polski na taki wydatek.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Senator Stokłosa i była szefowa hospicjum. On się bogacił, ona walczyła\nHenryk Stokłosa - tutaj w korytarzu sądu - stworzył własną ochronę, która otaczała go m.in. w drodze na rozprawy. Panowie widoczni za byłym senatorem to gwardia pracownicza. Szefem zespołu był Andrzej K., a dzisiejszy sołtys, czyli Romuald Gasperowicz - jego człowiekiem do najtrudniejszych zadań specjalnych TOMASZ KAMIŃSKI\nTrzeba w życiu zachowywać się tak, jak należy\nMęża poznałam na fajfie w domu kultury w Wałczu. Miałam 18 lat i sukienkę w czarno-żółte paski, którą sama sobie uszyłam. Od lat nosiłam ubrania po koleżance, dużo ode mnie większej, więc szybko nauczyłam się szyć, zwężać, fastrygować i podwijać, żeby jakoś po ludzku wyglądać. Siedziałam sobie przy herbacie, kiedy podszedł i zapytał: „Czy mogę koło pani usiąść?”. Ja chodziłam jeszcze do szkoły, on, trzy lata starszy, uczył już wtedy matematyki i chemii. Wszystkie baby wokół oszalały z zazdrości, że podszedł właśnie do mnie, tej kaleki z biednej, wielodzietnej rodziny.\nPobraliśmy się, urodziłam pierwszego syna, potem drugiego, dostaliśmy własne M-3 w Wałczu, w ’75 przeprowadziliśmy się do Piły. Mąż pracował w ośrodku badawczo-rozwojowym jako chemik, ja działałam w harcerstwie, a potem dostałam pracę w WSS Społem – jako socjalna. Przydzielałam wczasy i kartki żywnościowe. Nie podobało mi się to, co tam widziałam. Masarzowi, który przez całą noc robił kiełbasę, nie wolno było jej kupić, a wierchuszce przynosili całe pęta i jeszcze im się kłaniali. Szlag mnie trafiał, jak na to patrzyłam. Wtedy w zakładach zaczęły powstawać pierwsze komitety „Solidarności”. Kolega do mnie przyszedł i mówi: „Krycha, my tu mamy trzy tysiące pracowników, załóżmy i u nas!”. Sporo ludzi przystąpiło do związku. Mnie wybrali na przewodniczącą. Mąż od razu zaczął pomagać, chociaż był wtedy jeszcze zapisany do partii. Zebrania były u nas w mieszkaniu. Zaczęliśmy też wkrótce pisać na naszej starej maszynie do pisania i kopiować za pomocą kalk hektograficznych i wyżymaczki w naszej pralce Frani solidarnościową gazetkę „Lech”. Milicja robiła nam w domu rewizje, szukali tej maszyny do pisania, ale my byliśmy sprytniejsi – zakopywaliśmy ją za każdym razem w worku w lesie, nigdy niczego nie znaleźli. Zajmowaliśmy się też kolportażem. Wciąż jeździli za mną milicjanci, ale nigdy nie udało im się mnie przyłapać. Potrafiłam nawet doklejać sobie wąsy i przebierać się za mężczyznę. Zawsze woziłam w bagażniku skrzynkę wódki. Wódka była na kartki, ale my pędziliśmy bimber w domu, pierwszy, taki przewalony, służył do kopiowania gazetki, a resztę mieliśmy w zapasie.\nKiedyś wiozłam z kolegą z Warszawy drukarnię. Zatrzymali nas żołnierze z karabinami.\n– Wysiadać! Co wieziecie na pace?\n– Panowie – mówię – zimno, mróz taki, może wypijecie sobie po jednym?\n– Dawaj pani. Ale pani z nami pije!\nMusiałam. Kiedy nas puścili, byłam tak pijana, że ledwo do domu weszłam.\nNajbardziej dla mnie bolesną konsekwencją „Solidarności” było rozstanie ze starszym synem. W ’86 miał 17 lat, dojeżdżał do szkoły. Pewnego razu mój mąż zobaczył go wychodzącego z komendy milicji w Pile. „Synku, co ty tu robisz?” – przeraził się. Okazało się, że wypytywali go o nas i że to nie pierwszy raz go męczą. Nie mówił nam, bo nie chciał nas dodatkowo martwić. Strasznie się przestraszyliśmy, że coś mu zrobią, była przecież głośna sprawa Przemyka. Podjęliśmy decyzję, że wyślemy go za granicę i wykupiliśmy mu wycieczkę do Rzymu. Pojechał. Pierwszą noc spędził na dworcu, a następnego dnia trafił do obozu dla uchodźców. Strasznie tęskniłam… Żeby zamienić z nim parę słów, musiałam zamawiać rozmowę międzynarodową na poczcie. Nie mogłam do niego pojechać, bo odmawiali mi paszportu, pisałam do Kiszczaka prośbę za prośbą. Ale przynajmniej był bezpieczny.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Zabójstwo Grzegorza Przemyka: komunistyczna zbrodnia nigdy nieukarana. Historia z PRL-u\nTrzy lata wcześniej, w 1983, przyjechał do Polski papież. Pojechałam do Częstochowy z przyjaciółką, przypięłam sobie do bluzki solidarnościowy znaczek. Msza, modlę się, śpiewam taka szczęśliwa, że jestem w wolnej Polsce. A przyjaciółka mi szepcze: „Obserwują cię!”. A ja: „Coś ty, tutaj? Gdzie by tu ktoś obserwował jakąś Lemanowicz z Piły? Daj spokój, wydaje ci się”. Msza się skończyła, wychodzimy, patrzę, suka jedzie i dwóch nagle mnie pod ręce chwyta. „Pani Lemanowicz?” „Tak”. „Z Piły?” „Tak”. „Idziemy!” Chyba pierwszy raz w życiu tak się bałam. Zawieźli mnie do budynku Urzędu Miejskiego w Częstochowie. „Przywieźliśmy Lemanowicz!” „Wejść!” Weszłam. Milicjant spojrzał na mnie. Potem na mój znaczek. „To nielegalne, zdejmij to!” – krzyknął.\nZaczęłam protestować, ale on zaszedł mnie od tyłu i jak mnie nie walnie w głowę otwartą dłonią, to tylko poczułam, jak ciepła krew leje mi się po uchu i zemdlałam. Nic więcej nie pamiętam.\nOdzyskałam przytomność w nocy. Chwilę potem mnie wypuścili – bez pieniędzy, bez dokumentów, w rękę wcisnęli tylko jakiś papier, grzywnę. Był stan wojenny, godzina policyjna, pusto. Miałam taki straszny szum w głowie, zawroty, zataczałam się. Wyszłam na główną drogę i szłam. Aż zobaczyłam, że jedzie jakiś autobus, zaczęłam machać, okazało się, że to ostatni pielgrzymi z Częstochowy do Poznania.\nMąż: – Ja myślę, że oni ją tam po prostu zabili i reanimowali. Długo miała potężne bóle w mostku. Dostała tak zwanego plaskacza w ucho i policzek – typowe ubeckie bicie. To od tamtego czasu opada jej jedna powieka, minęło też wiele czasu, zanim zaczęła normalnie słyszeć. Krysia przeszła kilka lat wcześniej bardzo poważną operację neurochirurgiczną. Któregoś dnia prowadziła wózek z dzieckiem i nagle siup – zemdlała. To się zaczęło powtarzać. Nie wiedzieliśmy, co się dzieje. Okazało się, że ma dodatkowe dwa żebra szyjne, które wciąż rosną i przy niektórych ruchach głowy uciskają tętnicę szyjną. Lekarka zaopiniowała, że trzeba to natychmiast wyciąć. W lipcu ’78 była operowana. Kiedy odbierałem ją ze szpitala, profesor mi powiedział: „Mam nadzieję, że jest pan dla niej dobry, bo to złota dziewczyna. Proszę o nią dbać. To się będzie wszystko układało przez ładne parę lat. Musi się zachowywać bardzo ostrożnie, żadnych nagłych ruchów”.\nWciąż mam gdzieś tę grzywnę – 6150 zł, straszna dla nas suma, a musieliśmy zapłacić w ciągu trzech dni. Wpadliśmy w długi; byliśmy wtedy bez pracy i bez pieniędzy. Parę miesięcy później, zdesperowany, zdecydowałem się na własny biznes i zacząłem zarabiać.\nCo jeszcze mogę powiedzieć o żonie? Jest takim moim spełnionym marzeniem. Zawsze się o nią bałem, że coś jej się może stać. Ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby jej zabraniać czy namawiać, żeby przestała. Trzeba przecież w życiu zachowywać się tak, jak należy. Pomagam jej we wszystkim, co robi, bo to jest moja żona i muszę ją wspierać.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Kopanie się z koniem, czyli ekssenatorem Stokłosą. "Walczymy tylko o czyste powietrze"\nProces Stokłosy wciąż się toczy. Z 21 zarzutów zostało niewiele\nKrystyna Lemanowicz była świadkiem na pierwszym procesie Stokłosy w Poznaniu, który zaczął się w kwietniu 2009 roku. Miał postawionych 21 zarzutów dotyczących m.in. ochrony środowiska, znęcania się nad pracownikami i korupcji.\n– W chodzieskim sądzie zagadnął mnie w 2011 roku nieznany mi Kamil Ceranowski, dziennikarz z Vectry, lokalnej telewizji z Piły. Mówił, że chciałby zrobić reportaż na temat Stokłosy. Na początku byłam sceptyczna, ale jak zaczął mi opowiadać, że prowadzi portal patriotyczny, to mnie kupił od razu. Patriota, mój człowiek – pomyślałam i zaufałam mu. Przyjeżdżał do nas do domu wielokrotnie, pożyczał i przegrywał moje kasety wideo. Żeby nas nie narażać na koszty, przyniósł nam komputer i komórkę. 11 września 2012 roku wpadł i mówi, że musi wyjechać i chciałby zabrać sprzęt. Okazało się, że to był człowiek nasłany, który zainstalował w komórce podsłuch i nagrywał każdą moją rozmowę. Jeszcze tego samego popołudnia na portalu „Tygodnika Nowego” ukazał się plugawy tekst, w którym ujawnili moje rozmowy z prokuratorem Robertem Kiełkiem. Rzeczywiście rozmawialiśmy wiele razy, informowałam go o bieżącej sytuacji w Pile, nie wiedział przecież, co się dzieje tu u nas, na miejscu. Co z tego, że półtora roku później sąd uznał, że miałam prawo z nim rozmawiać przez telefon, skoro w międzyczasie proces Stokłosy, po którym dostał osiem lat, został uchylony? Zanim zaczął się od nowa z innym prokuratorem, część zarzutów uległa już przedawnieniu. Miesiące opluwania w „Tygodniku Nowym” i na ich portalu to była dla mnie tragedia. Największa podłość, jaka mnie spotkała w życiu.\nProces Stokłosy wciąż się toczy. Z 21 zarzutów zostało niewiele. Kiedyś myślałam, że moje nagrania będą dowodem, ale nie są, bo obrońca Stokłosy twierdzi, że ci ludzie kłamali. Jak udowodnię, że nie kłamali? Zresztą wielu z nich już nie żyje.\nOsobisty ochroniarz zeznawał w sądzie przeciwko niemu – to była sprawa o pobicie pracownika przez samego Stokłosę. Stokłosa zeznawał, że nigdy nie został sam na sam z pracownikiem, tymczasem ochroniarz wygadał się, że w pewnym momencie Stokłosa kazał mu wyjść z pokoju. Ale on też już nie żyje.\nPrzed sądem w Chodzieży stanęło kilku ochroniarzy. Tylko jeden, Gasperowicz, ten, który obciął palec Pawłowi, dostał cztery lata, odsiedział. Zaraz po wyjściu z więzienia został sołtysem i prowadzi teraz gospodarstwo agroturystyczne.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Były ochroniarz Henryka Stokłosy, skazany za wywożenie ludzi do lasu i okaleczenie, wyszedł z więzienia i został sołtysem\nZa to my mamy dużo procesów, Stokłosa ciągle pozywa członków stowarzyszenia. Mnie pierwszy raz oskarżył w 2005 roku za wypowiedź w Telewizji Trwam. Ale kiedy jego adwokaci zobaczyli moje nagrania – odstąpił. Teraz mam proces za wypowiedź w „Gazecie Wyborczej”. Mój mąż miał trzy sprawy. Obrzucali błotem naszą rodzinę w internecie i prasie – że jestem narkomanką i narkotyki wyżarły mi mózg, że syn jest pedałem, a matka męża k... Ile oszczerstw można znieść? Zaczął się bronić, puściły mu nerwy. Na koszty procesu wydaliśmy już 20 tys. Skąd brać pieniądze na tych adwokatów? Irena Sienkiewicz, szefowa stowarzyszenia, była pozywana trzykrotnie. Członkowie zarządu stowarzyszenia byli wielokrotnie oskarżani, ale wszystkie wyroki były dla nich korzystne.\nStokłosa chciałby, żeby stowarzyszenie przestało istnieć, bo jest niewygodne. Jeśli któryś przedsiębiorca nie spełnia wymogów związanych z ochroną środowiska, to my protestujemy i idziemy z tym do władz, a bywa, że i do sądu; jesteśmy stroną w postępowaniach. Stokłosa jest w tej chwili radnym powiatu – działa w starostwie. Starosta Eligiusz Komarowski to podobno jego stary znajomy. To tu zapadają wszystkie decyzje istotne dla biznesu. Niedawno na przykład zmienili przepisy – obniżyli wysokość temperatury, w której trzeba spalać odpady zwierzęce z 900 stopni na 600. Dlaczego? Żeby zużywać mniej energii. A przecież powinno być 900! Być może Stokłosa z tylnego siedzenia rządzi starostwem. Mamy zresztą nagranie – dowód na to, że Stokłosa może wpływać na decyzje starosty. Wkrótce przedstawimy je w sądzie. Ostatnio nasza współpraca ze starostwem jest właściwie niemożliwa. Na sesji rady powiatu, kiedy Irena szykowała się do zabrania głosu, nie udzielono go jej w ogóle! A przecież stowarzyszenie nie zajmuje się Stokłosą jako osobą, jedynie skutkami jego działalności w przemyśle.\nTo jest po prostu zamykanie ust wolnemu człowiekowi! Pracujemy w stowarzyszeniu w imieniu innych, poświęcamy swój czas, swoje pieniądze. Takie organizacje powinny być wspierane przez państwo, hołubione wręcz, to duża wartość dla kraju, dla miasta, dla powiatu.A tymczasem o nim nie wolno mówić, bo jego godność jest targana. A gdzie jest nasza godność? Prawo działa jakby tylko w jedną stronę – człowieka, który ma gruby portfel i stać go na obronę, a ty, biedaku, masz siedzieć cicho. I to jest bardzo przykre.\nCzuję się głęboko rozczarowana państwem polskim. Mam taki żal do tych rzeczników, burmistrzów, prezydentów, to wszystko jest dziadostwo, co patrzy tylko, jak swoją kabzę naładować i nikomu się nie narazić!\nSpotkało mnie w życiu dużo zaszczytów, byłam odznaczona Krzyżem Wolności i Solidarności, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi za budowę państwa prawa. Ale kiedy potrzebuję pomocy prawnika, to muszę się zapożyczyć, bo mnie na niego nie stać z mojej emerytury w wysokości 950 zł miesięcznie! Mówiłam rzecznikowi, że potrzebuję pomocy prawnika, bo ja się na tym nie znam, sama nie dam rady się bronić. A on mnie słucha i mówi: „Wie pani, ja niewiele mogę... Jak pani przegra sprawę, to ja mogę wkroczyć z odwołaniem”. I zostawił mnie samą z tym potentatem, który ma 50 prawników, a jeden lepszy od drugiego. To tak ma być w Polsce? Żeby zamknąć gębę tym nielicznym odważnym? Spotkałam się z Jerzym Buzkiem, pokazałam nagrania, zdjęcia, obejrzał, zbladł: „To niemożliwe, nie w Polsce! Trzeba tym ludziom zadośćuczynić, trzeba się tym zająć!”. Bardzo się przejął, dał mi nawet swój numer, ale nigdy nie odebrał ode mnie telefonu.\nJuż nie chodzę z kamerą po polach, nie nagrywam. Nie mam możliwości, żeby ich monitorować i sprawdzać. Jest powiatowy urząd pracy, jest Państwowa Inspekcja Pracy, jest wojewódzki inspektorat ochrony środowiska – instytucji jest mnóstwo.\nAle większość niewiele robi, bo to jest uciążliwe i niebezpieczne i jeszcze się będzie miało sprawę w sądzie. Jak nasz kolega ze stowarzyszenia przechodził drogą obok Farmutilu, dostał oficjalny pozew, że zakłócił pracę w zakładzie, i dostał 20 tys. zł kary. Można zastraszyć ludzi? Można.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Historia walki ze Stokłosą jak z rosyjskiego "Lewiatana": system wykańcza niewinnego człowieka\nRodzina pochodziła z Wołynia\nDziesięć lat temu opiekowałam się moim ojcem chorym na raka. Sprowadziłam go któregoś dnia do ogródka, opatuliłam kocem, a on tak na mnie patrzy i mówi nagle: „Wiesz, przyszedł chyba czas, żeby powiedzieć tobie, że ja cię bardzo przepraszam. Byłem niedobry dla ciebie. A ty jesteś dobrą córką”. Rozpłakałam się. „Tatuś – mówię – nie mam do ciebie żalu”. Jemu też łzy się lały po policzkach. Pół roku później umarła mama, też przy mnie. Byłam taka zagubiona, mimo tylu lat pracy w hospicjum. O tylu rzeczach zapomniałam – nie zmieniłam jej pampersa w ostatnich chwilach i koszula się jej tak boleśnie odcisnęła, nie mogę sobie tego wybaczyć. Wydawało mi się, że sobie poradzę, ale nie poradziłam. Kiedy przygotowywałam jej ciało do pogrzebu, zauważyłam na jej pośladku wypalony znak Tryzuba. Kto jej to zrobił? – myślałam wstrząśnięta.\nMama nigdy nie opowiadała o tym, co przeżyła w dzieciństwie. Rodzina pochodziła z Wołynia. Wiedziałam, że mojego dziadka w czasie rzezi wołyńskiej zabili Ukraińcy, odcięli mu głowę, a babcia z ocalałymi dziećmi wyjechała na Ziemie Odzyskane. Męczyła mnie ta tajemnica, zaczęłam pytać, szukać dokumentów. Odkryłam, że kiedy babcia wsiadała z dziećmi do pociągu jadącego na ziemie zachodnie, nie było wśród nich mojej mamy, 15-letniej córki. Dołączyła do rodziny rok później i nigdy nie wyjawiła, co się z nią przez ten czas działo. W ten sposób zaczęłam pisać książkę o Wołyniu – relacje tych, którzy tak jak moja rodzina przeżyli i dotarli na ziemie zachodnie. Pięć lat to pisałam – książka jest gotowa, w korekcie.\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Rzeź wołyńska albo wołyńska tragedia. Dlaczego się zabijali?\nWiem, że zbliża się mój kres. Jestem na to przygotowana\nPani sobie nawet nie wyobraża, jak ja się czuję przed każdą rozprawą. Przez całą noc nie śpię. Rano jestem całkowicie wyczerpana, zanim jeszcze wejdę do sądu.\n„Jaka pani blada... Przeżywa pani? – pyta mnie dziewczyna z Helsińskiej Fundacji, która jest obserwatorem procesu. – Nie dziwię się” – mówi ze współczuciem.\nNajbardziej boję się, że będę miała w sądzie atak, to by było takie upokarzające. Ale kiedy słyszę znowu te kłamstwa, denerwuję się strasznie, ściska mnie nagle w gardle i duszę się. Kilka lat temu po operacji tarczycy objawiła się u mnie rzadka choroba, tężyczka. Polega na nagłych skurczach mięśni, czasem tak mocnych, że można się udusić. Mąż mnie wtedy ratuje, raz atak był taki silny, że musiał mnie reanimować.\nWiem, że zbliża się mój kres. Jestem na to przygotowana. Mam grób, mam kupioną sukienkę. Chcę być spalona, to bardziej ekologiczne. Samej śmierci się nie boję, tylko tych chwil przed – czy będzie bolało, czy ktoś weźmie mnie za rękę. Zawsze chciałam, aby mój ślad na tej ziemi był dłuższy i trwalszy niż moje życie. Jeśli coś dobrego zostawiamy po sobie, to znaczy, że nasze życie miało sens i warto było żyć.\nMasz sprawę do interwencji, napisz do autorki: monika.redzisz@agora.pl\nWięcej na ten temat: henryk stokłosa\nHistoria walki ze Stokłosą jak z rosyjskiego "Lewiatana": system wykańcza niewinnego człowieka


Według analityków Gartnera średni czas życia tabletu wzrośnie do trzech lat\nAutor: Giray | źródło: overclockers.ru | 06:08\nPołowa roku jest korzystnym okresem do prognozowania, gdyż znane są wyniki pierwszej połowy roku, co z kolei pozwala wyciągnąć wnioski na pozostałą część roku. Eksperci z agencji Gartner spróbowali opisać trendy na rynku konsumenckich urządzeń elektronicznych, które będą obserwowane w tym roku i dwóch następnych. Zacznijmy od tego, że nie oczekują oni ożywienia na rynku PC w tym roku. Po raz pierwszy od 2010 roku wydatki na nowe komputery wyrażone w dolarach spadły, co jest z kolei skutkiem umocnienia się dolara amerykańskiego wobec innych walut.\nRealnie liczba urządzeń elektronicznych, która zostanie sprzedana na rynku konsumenckim w tym roku wzrośnie o zaledwie 1,5%, w porównaniu z rokiem poprzednim. Co ciekawe trzy miesiące temu eksperci Gartnera byli pewni, że wzrost wyniesie 2,8%. Najbardziej ucierpiały pod tym względem Europa, Rosja i Japonia, gdyż konsumenci nie chcą kupować elektroniki po obecnych cenach.\nW tym roku ma zostać sprzedanych 2.454 mld urządzeń elektronicznych, z czego 1.94 mld stanowić mają telefony komórkowe i smartfony. Rynek PC skurczy się o 4,5% do 300 mln sztuk. Windows 10 nie wpłynie na popyt, zaś możliwość bezpłatnego przejścia do nowego systemu operacyjnego zwiększy czas eksploatacji istniejących urządzeń. W rezultacie wpływ Windows 10 na rynek PC będzie odczuwalny dopiero w 2016 roku. Serwis DigiTimes uważa, że w drugiej połowie tego roku, popyt na laptopy i urządzenia kupowane specjalnie dla Windows 10 będzie rosnąć bardziej niż popyt na smartfony.\nRynek laptopów i tabletów według Gartnera zmniejszy się w tym roku o 5,3% do 214 mln sztuk. W przyszłym roku średni czas życia tabletu wzrośnie do trzech lat, czyli dłużej niż w przypadku smartfonów. Trzeba jednak pamiętać, że postęp w segmencie smartfonów jest szybszy a tablety rozwijają się zauważalnie wolniej. W przyszłym roku co drugie gospodarstwo domowe w krajach rozwiniętych będzie posiadać tablet.\nRynek telefonów komórkowych w tym roku wzrośnie tylko o 3,3%. Chiny pozostaną lokomotywą w tym segmencie, choć w świetle ostatnich wydarzeń w tamtejszej gospodarce może się to nieco zmienić. Średnia cena sprzedaży tych urządzeń spada, co zniechęca niektórych producentów. Ponadto nawet w Chinach ci co chcieli kupić smartfon to już go kupili i obecnie sprzedaż utrzymuje się dzięki osobom zmieniającym ten gadżet na nowszy. Dlatego też uwaga producentów tych urządzeń skierowana jest na Indie, gdyż widzą tam największy potencjał wzrostu.


XXIV niedziela zwykła (12.09.2021r.) – Parafia pw. Trójcy Przenajświętszej i Narodzenia NMP w Trzeszczanach\n12 Wrz 2021 11 Wrz 2021 parafiatrzeszczany\nXXIV niedziela zwykła (12.09.2021r.)\n1. Dziś XXIV niedziela zwykła. Taca na WSD naszej Diecezji. Rozpoczyna się Tydzień Wychowania oraz Kwartalne Dni Modlitw za dzieci, młodzież i wychowawców. Dziś w Warszawie Beatyfikacja Kard. Stefana Wyszyńskiego i Matki Czackiej. Transmisja o godz. 12:00 w TV. Za tydzień w niedzielę (19.09) w Kościele w Polsce przeżywać będziemy 55. Dzień Środków Społecznego i puszka przeznaczona na potrzeby Katolickiego Radia Zamość. Msza święta dziękczynna, za beatyfikacje Kard. Stefana Wyszyńskiego i Matki Czackiej pod przewodnictwem Pasterza diecezji, ks. bp Mariana Rojka, sprawowana będzie w niedzielę (19.09) o godz. 18.00 w Katedrze Zamojskiej. Po Eucharystii nastąpi koncert chóru Ale Cantare. Serdecznie zapraszamy do udziału kapłanów i wszystkich wiernych.\n2. W poniedziałek 13 września kolejne Nabożeństwo Fatimskie o godz. 17:00. Zapraszamy dzieci młodzież i osoby dorosłe do uczestnictwa. Szczególnie klasy III przygotowujące się do I komunii św. i klasy VIII przygotowujące się do bierzmowania. We wtorek 14 września święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Niech będzie to dzień podkreślenia, że Krzyż w naszym życiu zajmuje szczególne miejsce. Otoczmy troską również krzyże przydrożne. W środę 15 września wsp. MB Bolesnej. W czwartek 16 września wsp. św. Męczenników Korneliusza i Cypriana. W piątek 17 września o godzinie 8:00 – wyjazd reprezentacji grup duszpasterskich na pielgrzymkę do Zamościa z ks. Mateuszem. Należy wziąć ze sobą strój sportowy na zmianę. W sobotę 18 września święto św. Stanisława Kostki – patrona Polski oraz dzieci i młodzieży.\n3 Za Tydzień odpust w kościele filialnym w Majdanie Wielkim. Suma odpustowa o godz. 12:00.\n5. Dziękuje za posprzątanie Kościoła osobom z Drogojówki i ofiarę na kwiaty 80 zł. Na sobotę na godz. 9:00 proszę następne osoby z Drogojówki do posprzątania kościoła.\n6. Rok formacyjny: Przyjaciele Oblubieńca – środa godz. 17:00. Ceremoniarze, Lektorzy Ministranci starsi sobota godz. 10:00, monstrancji młodsi – sobota godz. 11:00, KSM – sobota godz. 18:00 i Schola według własnego harmonogramu. Zaproszenie na ww. spotkania jest kierowane do wszystkich dotychczasowych członków jak również sympatyków i zainteresowanych. Zapraszamy chętnych do KSM-u i Liturgicznej Służby Ołtarza.\nPrevious XXIII niedziela zwykła (05.09.2021r.)\nNext XXV niedziela zwykła ( 19.09.2021 r.)


Zapowiedź 1. kolejki - II wielkopolskiej Ligi Futsalu - Piłka w regionie\nOpublikowano 31 października 2019 8 listopada 2019 Piotr Wieczorek\nW najbliższy weekend rusza kolejny sezon II wielkopolskiej Ligi Futsalu. Z roku na rok wzrasta zainteresowanie tą odmianą piłki nożnej. W naszym Regionie do walki staną 3 zespoły : Piast Poniec, Futsal Gostyń oraz beniaminek Petro-Lawa Futsal Rawicz.\nOprócz naszych zespołów, w 8 zespołowej lidze zagrają: Grupa CRB Mrówka Mosina Futsal Team, KKF Automobile Torino Konin, KKS Jurand Koziegłowy, GKS Tarnovia oraz ICEA Futsal Poznań. Do faworytów z pewnością zaliczyć należy ekipę z Mosiny z braćmi Pieczyńskimi i Danielem Lebiedzińskim w składzie , którym w ubiegłym sezonie niewiele zabrakło aby wygrać ligę i awansować do I ligi. Groźne będą doświadczone zespoły z Konina i Poznania. A jakie szanse w tej rywalizacji mają zespoły z naszego Regionu? W sobotę w Rawiczu w oficjalnych rozgrywkach futsalowych zadebiutuje zespół Petro-Lawa Futsal Rawicz. „Nasz pierwszy sezon w II lidze futsalu traktujemy jako lekcje futsalu i zbieranie doświadczeń, które zaowocują w następnych sezonach” – mówi Prezes zespołu z Rawicza Daniel Moeglich. Na początek beniaminka z Rawicza czeka ciężka przeprawa z jednym z faworytów ligi, doświadczonym ICEA Futsal Poznań. „W meczu inauguracyjnym poprzeczka została postawiona wysoko. Każda zdobycz punktowa będzie dla nas sukcesem, ale zawsze gramy o pełną pulę” podkreśla Moeglich. Dla kibiców z Rawicza będzie to pierwsza okazja zobaczyć na żywo futsal w wydaniu ligowym. „Przygotowaliśmy kilka niespodzianek dla kibiców. Mam nadzieję, że hala pomimo świąt będzie wypełniona po brzegi. Zapraszam na godzinę 17:00 w sobotę 2.11.2019r. do hali w Rawiczu przy ul. Przyjemskiego 35 – podsumowuje włodarz zespołu z Rawicza.\nNiezwykle gorąco będzie z pewnością także w Hali Sportowej OSIR w Poniecu przy ul. Szkolnej 8a. Tam w niedzielę o godz. 18:00 w derbach ziemi gostyńskiej Piast Poniec podejmie Futsal Gostyń. W ubiegłym roku pojedynek w Poniecu był niezwykle emocjonujący i nerwowy, zakończony remisem 3:3. W tym roku będzie z pewnością podobnie. W zespole z Ponieca w przerwie letniej doszło do kilku zmian. Najważniejszą jest zmiana na stanowisku trenera. W niedzielę zadebiutuje w tej roli w rozgrywkach ligowych Krzysztof Kaczmarzyk. „Przed trenerem i zawodnikami nie postawiliśmy konkretnego celu. Nie da się jednak ukryć, że chcemy osiągnąć lepsze wyniki, aniżeli w naszym debiutanckim sezonie. Chcemy grać widowiskowo, aby nasza hala wypełniała się kibicami. W drużynie nie może zabraknąć zaangażowania i chęci walki” podkreśla Prezes Piasta Poniec Krystian Juśkiewicz. „Terminarz tak się ułożył, że w pierwszej kolejce mamy derby powiatu gostyńskiego. Chcemy, aby były one gorące, ale na trybunach, oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Z pełną halą, dopingiem dla drużyn. To zawsze dobrze wpływa na zawodników. Oczywiście chcielibyśmy sezon rozpocząć od zwycięstwa nad lokalnym rywalem” podsumowuje Juśkiewicz. Zespół z Ponieca przystapi do meczu z Gostyniem osłabiony brakiem Jakuba Przymusa i Vlada Nazarenko. Pierwszy uległ wypadkowi i wróci do gry po zakończonej rehabilitacji, Vlada natomiast zatrzymały sprawy formalne na Ukrainie. Do dyspozycji trenera Kaczmarzyka powinien jednak być już wkrótce dostępny.\nA co słychać w zespole z Gostynia? „Nasz debiutancki sezon zakończyliśmy na 5 miejscu. Wynik sportowy nie był jednak najważniejszy. Przede wszystkim chcieliśmy zbudować zespól i sprawdzić się na tle doświadczonych drużyn z Wielkopolski. Na bieżący sezon patrzymy już zupełnie inaczej. Choć nadal uczymy się futsalu, to chcemy stawiać sobie coraz bardziej ambitne cele. Takim celem będzie z pewnością podium tegorocznych rozgrywek” zapowiada Prezes Futsal Gostyń Dariusz Łagoda. „Niestety w Poniecu zabraknie Karola Wojciechowskiego, który nabawił się urazu nogi . Niepewny jest też występ Tomka Nojmana, który już od dłuższego czasu zmaga się z kontuzją” podsumowuje Prezes. Na gorące derby w Poniecu zapraszamy w niedzielę na godz. 18:00.\nI kolejka II Wielkopolskiej Ligi Futsalu\nPetro-Lawa Futsal Rawicz – ICEA Futsal Poznań 2.11. godz. 17:00\nGKS Tarnovia – Grupa CRB Mrówka Mosina Futsal Team 3.11. godz. 16:00\nKKS Jurand Koziegłowy – KKF Automobile Torino Konin 3.11. godz. 17:00\nPKS Piast Poniec – Futsal Gostyń 3.11. godz. 18:00\nfutsalFutsal GostyńFutsal Rawiczii liga futsaluPiast Poniec\n⟵3, 2, 1… START!\nWywiad z Krystianem Juśkiewiczem, prezesem PKS Piast Poniec⟶


Uwaga! Dwie ważne zmiany w organizacji ruchu na drogach w Łódzkiem - TuŁódź.pl\nUwaga! Dwie ważne zmiany w organizacji ruchu na drogach w Łódzkiem\nOpublikowano: śr, 4 mar 2020 13:37 2020-03-04T13:37:00.000Z\nNajgorsze ulice i skrzyżowania w Łodzi. W tych miejscach łódzcy kierowcy muszą szczególnie uważać\nRewolucje w Teatrze Nowym! Dyrektor i pracownicy zapowiadają ważne zmiany\nWiadomości Łódź Podczas dzisiejszej konferencji prasowej w łódzkim oddziale Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad poinformowano o najbliższych zmianach w organizacji ruchu na dwóch drogach krajowych w województwie łódzkim.\nW związku z kolejnymi pracami przy łódzkim odcinku autostrady A1 już w najbliższy weekend od godziny 21.00 6 marca do godziny 6.00 9 marca zamknięty zostanie blisko 17 kilometrowy odcinek DK 1 między Kamieńskiem i Radomskiem.\n- Będziemy zamykali przejazd drogą krajową numer 1, która jest przebudowywana do standardu autostrady. Szukamy takiego momentu, żeby zamknąć ruch na drodze, wskazać alternatywę objazdu i dokonać wyburzeń. W tym przypadku mamy do wyburzenia dwa wiadukty. Niestety, są one w odległości około 5 kilometrów jeden od drugiego i dlatego nie da się ich wyburzyć bez konieczności wyłączenia ruchu - powiedział Maciej Zalewski, główny specjalisty ds. Komunikacji GDDKiA oddział w Łodzi\nNa czas prowadzenia robót zostaną wyznaczone objazdy: dla jadących w kierunku południowym: w Kamieńsku z DK 1 zjazd na DW 484 do DK 91. Dalej DK 91 do Radomska skąd Obwodnicą należy dojechać do ul Unii Europejskiej i dalej Łódzką do DK 42, którą dojedziemy do DK 1. Analogicznie dla jadących od strony Katowic w kierunku Łodzi.\nZgodnie z deklaracjami wykonawcy nowe wiadukty mają powstać do końca tego roku. Nowa infrastruktura drogowa w tym miejscu będzie miała nośność odpowiadającą współczesnym wymogom i znacznie większy poziom bezpieczeństwa. Jezdnia zostanie poszerzona, a dodatkowo drogowcy wybudują ścieżkę pieszo-rowerowa, co znacznie poprawi komfort i bezpieczeństwo niechronionych uczestników ruchu.\nNa tym jednak nie koniec dużych zmian na drogach krajowych w regionie łódzkim.\n- Kolejna kwestia to rozpoczęcie od dawien dawna wyczekiwanej rozbudowy drogi krajowej nr 91 w przejściu przez Łęczycę. W sumie, wraz z dojazdami to około 4 kilometrów drogi. Te prace zaczną się w przyszłym tygodniu. Również będzie sporo zmian m.in. nie będzie w tamtym miejscu możliwości przejazdu samochodów ciężarowych - dodał Maciej Zalewski\nPrace na drodze nr 91 zaczną się w środę 11 marca i zgodnie z umową mają potrwać 18 miesięcy. Na czas robót zostanie w tym miejscu wprowadzony ruch wahadłowy kierowany światłami. Każdy etap prac będzie jednocześnie obejmował 400 metrowe odcinki drogi oddalone od siebie o 800 metrów. Prace, co oczywiste, będą wykonywane tzw. „połówkami”. W pierwszej kolejności zajęty będzie pas ruchu w kierunku Gdańska (wschodni). Następnie drogowcy zajmą drugą stronę jezdni i tak etapami realizowane będzie całe przedsięwzięcie.\nKoszt prac drogowych w Łęczycy to 34,9 mln złotych. Co ciekawe, prace będą prowadzone w bezpośrednim sąsiedztwie XIV wiecznego zamku Kazimierza Wielkiego, cennego barokowego kościoła Bernardynów oraz zabytkowego więzienia.


Keep it in my black box - kosmetyczne recenzje: Denko 11-12/2014\nAutor: Neonowa o 20:14\nRudaaa12 29 grudnia 2014 21:09\nŻele z Balei uwielbiam :)\nNeonowa 30 grudnia 2014 00:10\nMnie się już przejadły;)\nFabryczna 29 grudnia 2014 22:17\nMoże nie tyle jest progres jeśli chodzi o ilość zużytych opakowań, co o to, jak bardzo skurczyły się moje zapasy. Jestem ZACHWYCONA. :D\nNeonowa 30 grudnia 2014 00:12\nHehe, no jedno pociąga za sobą drugie :D Tak czy siak, gratuluję:)\nMonidecor 30 grudnia 2014 18:31\nŚwietne denko. Miło się czytało i oglądało :)\nNeonowa 30 grudnia 2014 21:37\nDziękuję;) To najważniejsze :P\nnarja 30 grudnia 2014 19:20\nSpore denko, widzę, że do większości produktów nie planujesz wracać.\nNeonowa 30 grudnia 2014 21:39\nNiestety nie oczarowały mnie...


Mieszkania do wynajęcia - Jozefow - Strona 1 - KRN.pl\nMieszkania na wynajem Józefów, - Strona 1\nMieszkania na wynajem > Mazowieckie > Otwocki > Józefów\nMieszkanie Józefów 85.00m2\n3 pokoje· piętro: 2 z 2 · 85.00 m2 Mieszkanie do wynajęcia Józefów\nMieszkanie Józefów 55.00m2\n2 pokoje· piętro: 2 z 2 · 55.00 m2 Mieszkanie do wynajęcia Józefów\nMieszkania do wynajęcia Józefów.\nW Józefowie dostępnych jest 2 ofert mieszkań do wynajęcia. Pośród wszystkich ofert mieszkań na wynajem, potencjalni wynajmujący znajdą mieszkania, o powierzchni od 55.00 m2 do 85.00 m2, w tym:\nCeny mieszkań do wynajęcia w Józefowie wynoszą od 1925 zł do 2500 zł.\nWynajmujący znajdą najtańsze mieszkania do wynajęcia w Józefowie od 29 zł za m2, z kolei mieszkania luksusuowe do wynajęcia osiągają ceny 35 zł za m2.\nMieszkania na wynajem Świdry Małe\nMieszkania na wynajem Dębinka\nMieszkania na wynajem Michalin\nMieszkania na wynajem Kolonia Błota\nMieszkania na wynajem Rycice\nMieszkania na wynajem Emilianów\nMieszkania na wynajem Żanęcin\nMieszkania na wynajem Kopki\nMieszkania na wynajem Całowanie\nMieszkania na wynajem Osieck\nMieszkania na wynajem Boryszew


Restauracje oraz kawiarenki w obecnych czasach przeżywają w Polsce prawdziwy rozkwit - to niezwykle pozytywna informacja | Moda w najlepszym stylu\nOd upadku socjalizmu upłynęło już trochę czasu. Ludzie zdążyli się rozwijać i utworzyła się w Polsce dość spora klasa średnia, która ma na tyle pieniędzy, aby tracić je na przyjemności.\nKażdy chce raz na jakiś czas wybrać się do kawiarenki lub rekomendowanego przez bliskich bistro.\nPrzyjemnie jest spróbować nieznanych potraw i zobaczyć się z przyjaciółmi.\nChcesz znaleźć zbliżone publikacje na omawiany temat? Ta ważna treść (https://www.homeandliving.pl/) przedstawia właśnie to, czego poszukujesz.\nNawet samotne wyjście może być sympatyczne, gdyż mamy wtedy możliwość poczytać gazetę czy pooglądać życie toczące się przed naszym stolikiem. Spore znaczenie dla sukcesu knajpki ma design.\nAby odszukać porywające zagadnienia w sieci, to na początku kliknij w odnośnik mieszczący się tutaj i przejdź dalej (http://www.archicom.pl/inwestycje-mieszkaniowe/awipolis/) – zapewne nie będziesz żałować.\nLudzie wolą spędzać czas w ciepłych i dobrze umeblowanych wnętrzach, w których bez kłopotów mogą się odprężyć, ale nie wyłącznie sala bywa lustrowana przez klientów – toalety także. Mówi się często, że wygląd toalet jest odbiciem stanu kuchni. Toteż goście machinalnie oraz często podświadomie oceniają całą restaurację poprzez czystość toalety. Z tego powodu nie można zapomnieć o tym, aby regularnie ją sprzątać. Wyposażenie toalet publicznych pozwala nam bez problemów zainstalować wszystko, co potrzebne dla zachowania higieny. Muszą się więc znaleźć w restauracyjnej toalecie dozowniki do mydła, pojemniki na ręczniki, kosze na śmieci.\nOczywiście należy także kupić odświeżacze lub ładne drobiazgi, żeby toaleta była przytulna i nie wyglądała na szpitalną.\nWarto inwestować w najlepszej jakości sprzęt, aby służył nam długo i w niezniszczonym stanie.\nTagskoszt ręczniki sprzęt stoliki\nPrevious PostPrevious Firmy, jakie zajmują się fotowoltaiką – z jakiego względu ich oferty mają dziś wielkie znaczenie