KDS Biuro Edukacji 16-01-2017 16-01-2017\nDzisiejsze spotkane Komisji Dialogu Społecznego ds. Edukacji zakończone. Podsumowaliśmy naszą pracę w minionym roku, oraz omówiliśmy wyniki ewaluacji dotyczące działań komisji. Po wstępnym ustaleniu planów na kolejny rok przeprowadziliśmy wybory na przewodniczącego i członków prezydium w roku 2017. Zgodnie z oczekiwaniami kolejny raz naszym sternikiem będzie Pani Barbara Kapturkiewicz. Dziękujemy Pani Przewodniczącej za trud i poświęcenie. Teraz przed nami kolejny rok działań, kolejny rok pracy. Na zakończenie omówiliśmy różne bieżące sprawy organizacyjne, kolejne spotkanie w lutym.\nMielno - dzień siódmy 15-01-2017\nOstatni dzień wyjazdu do Mielna to ranna pobudka, śniadanie i podróż autokarem do Koszalina. Tam wsiedliśmy do pociągu, który odwiózł nas bezpiecznie do Warszawy. Zmęczeni ale zadowoleni i z uśmiechami na twarzy witamy się ze stolicą, gdzie przez kolejne tygodnie będziemy realizować plan treningowy. Nim się obejrzymy a będziemy już pakować się na wyjazd do Sobolewa. Zgrupowanie w Mielnie za nami. To były dni solidnego treningu, który przyniesie efekty. MS\nMielno - dzień szósty 14-01-2017\nPrzedostatniego dnia zgrupowania w Mielnie w stosunku do dni poprzednich najmocniej popracowaliśmy. Rozpoczęliśmy biegiem kształtującym wytrzymałość tlenową, potem zrealizowaliśmy biegi interwałowe. Po południu zaliczyliśmy długą sesję na siłowni, by wieczorem móc zrelaksować się na basenie. Na koniec dnia zorganizowaliśmy podsumowanie pracy z minionego tygodnia oraz nakreśliliśmy plan na kolejne tygodnie. MS\nDelta Cup CXL (2006) 14-01-2017\nZa nami 140 turniej z cyklu Delta Cup. Wszyscy zadowoleni opuszczamy boiska turniejowe. Wszyscy wiele się nauczyliśmy. Nasi chłopcy jak na pierwsze gry po dłuższej przerwie wypadli pozytywnie, zabrakło troszkę szczęścia do pełni radości. Dziękujemy zespołom za uczestnictwo i gratulujemy zwycięzcom doskonałej postawy. Zapraszamy do zakładki turniejowej gdzie znajdują się wszystkie zdjęcia i wyniki.\nMielno - dzień piąty 13-01-2017\nPiątego dnia zgrupowania w Mielnie odbyliśmy drugie zajęcia piłkarskie na boisku. Mimo niesprzyjającej aury postaraliśmy się o realizacje założeń treningowych. Chłopaki, mimo gęsto padającego śniegu dawali z siebie wszystko i możemy być zadowoleni z ich postawy. Popołudnie to siłownia oraz odnowa biologiczna. Wieczorem obejrzeliśmy film, opowiadający o profesjonalizmie piłkarzy reprezentacji Polski. Każdy dzień pobytu tutaj wzmacnia naszych zawodników zarówno fizycznie jak i psychicznie.. Wykonana praca zaprocentuje. MS\nMielno - dzień czwarty 12-01-2017\nCzwarta doba w Mielnie zaczęła się od porannego treningu biegowego. Potem popracowaliśmy nad koordynacją, połączoną z elementami stabilizacji. Chłopcy dają z siebie wszystko, z postawy każdego możemy być bardzo zadowoleni. Dziś, pomimo niesprzyjającej pogody, zrealizowaliśmy założony program dnia. Wieczór umiliła nam wspólna zabawa przy muzyce z okazji urodzin Makarego., któremu życzymy spełnienia marzeń. Wszyscy od tej pory wiedzą jak się tańczy Macarenę. MS\nDKDS Praga Południe 12-01-2016 12-01-2017\nDzisiejsze spotkane Dzielnicowej Komisji Dialogu Społecznego na Pradze Południe zakończone. Po dogłębnym podsumowaniu działań z roku 2016 wybraliśmy nowego-starego przewodniczącego. Dziękujemy Pani Ewelinie Bartosik za trud i tolerowanie naszych „wariactw”. Przed nami kolejny rok działań w dzielnicy. Będzie kolejna impreza organizacji pozarządowych nad Balatonem, będziemy starać się o zwiększanie środków dotacyjnych, będziemy wszędzie tam gdzie będzie taka potrzeba. Zajmować się będziemy lokalami na działalność organizacji. Zamierzamy współdziałać także, przy organizacji Dni Saskiej Kępy, które wracają na ul. Francuską. Padł też pomysł współpracy z dzielnicowym biznesem. Nic tylko do pracy!\nMielno - dzień trzeci 11-01-2017\nKolejny trzeci dzień zgrupowania w Mielnie to w naszym wykonaniu solidna treningowa praca na pełnych obciążeniach. Byliśmy dziś na dobrze przygotowanym boisku w Koszalinie, odbyliśmy tam efektywny trening. Po południu mocna praca na siłowni a wieczorem odnowa na basenie oraz chwila rozrywki na zespołowych kalamburach. Dni mijają nam tutaj szalenie szybko. Zaaklimatyzowaliśmy się bardzo sprawnie a drużyna pracuje wzorowo. Oby tak dalej! MS\nMielno - dzień drugi 10-01-2017\nDrugiego dnia zgrupowania w Mielnie przywitaliśmy się z morzem. W pięknej słonecznej scenerii odbyliśmy pierwszy trening biegowy, następnie zaś popracowaliśmy na siłowni. Dzień zakończył się wizytą na basenie i odnową biologiczną. To był bardzo pracowity dzień, tak samo intensywnie zapowiadają się kolejne. Mamy tutaj doskonałą pogodę, warunki oraz wielką chęć do trenowania. MS\nMielno - dzień pierwszy 09-01-2017\nPierwszy dzień obozu w Mielnie został zdominowany przez podróż okraszoną sprawami organizacyjnymi. Po przyjeździe jak zawsze zakwaterowanie, kolacja oraz odprawa. Jasno określiliśmy sobie cel naszego pobytu, sposoby jego realizacji oraz zasady panujące podczas zgrupowania. Już jutro czekają nas sportowe wyzwania, którym chcemy podołać. Przed nami dużo pracy w pięknej scenerii oraz znakomitych warunkach. MS


"As-Tour" Biuro Turystyki Kajakowej - wypożyczalnie sprzętu turystycznego - wypożyczalnie sprzętu turystycznego - Krutyń - Konferencje Mazury\n"As-Tour" Biuro Turystyki Kajakowej\nNr tel.: +48 608319014\nStrona www: http://www.splywy.pl\nSpływy kajakowe organizujemy od 1990 roku.\nKajaki - spływy kajakowe i Mazury to nasza propozycja urlopu na wodzie.\nOsobom, które wybierają się na Mazury, a nie dysponują wolnym czasem, proponujemy kilkugodzinne spływy kajakowe rzeką Krutynia. Szlak rzeki Krutynia uważany jest za jedną z najpiękniejszych tras kajakowych w Europie! Ten, kto wybiera się na Mazury powinien taki spływ kajakowy koniecznie zaliczyć! Kajaki czekają! Gwarantujemy wspaniałą zabawę i wypoczynek na naszych spływach. Mazury to zielone płuca Polski a aktywny wypoczynek na spływie kajakowym to samo zdrowie! Przyjedź - Mazury i kajaki czekają! Poznaj uroki regionu Mazur! Nasza wypożyczalnia kajaków dostarczy ci wszystko, czego potrzebujesz na udany spływ! Wypożyczamy najnowsze kajaki w Polsce!\nNasze kajaki pływają od granic Mazurskiego Parku Krajobrazowego, na terenie Wigierskiego oraz Biebrzańskiego Parku Narodowego po puszczę Borecką. Są to idealne miejsca na spędzenie wolnego czasu z dala od spalin i hałasu. Wybierz kajak z naszej szerokiej oferty i ruszaj na spływ!\nMazury warto odwiedzać nie tylko w okresie lata. Możesz przyjechać do Krutyni na jednodniowe spływy szlakiem Krutynia o każdej porze roku. Naprawdę warto! Mazury zachwyciły już niejedną osobę, a wiele wraca tu co roku - na kajaki!\nOprócz spływów kajakowych oferujemy wypożyczanie i transport doskonałej jakości kajaków i kanu. W naszej ofercie znajdą Państwo kajaki poliestrowe :kajak Relax, kajaki Sprinter, kajaki Explorer i kajaki Voyager oraz łódki kanu 2, 3 i 4-osobowe. Nasza wypożyczalnia oferuje również kajaki polietylenowe - kajaki prijon Cruiser II , kajaki Prijon Cruiser 430 , jak również kajak prijon Excursion.Wypożyczalnia kajaków oferuje kajaki najwyższej jakości w niskich cenach! Kajaki - największy wybór - oczywiście tylko w AS-TOUR.\n~ 16.7 km spływy kajakowe Mikołajki


Na wsi przybywa dłużników. Dochody są tu niższe niż w miastach, ale... | Gazeta Pomorska\nNa wsi przybywa…\nNa wsi przybywa dłużników. Dochody są tu niższe niż w miastach, ale...\nAGW 3 września 2017, 8:00\n- Poziom zadłużenia na wsi jest zdecydowanie niższy niż w mieście, ale niestety obserwujemy w ostatnich latach znaczący wzrost liczby dłużników tam mieszkających, którzy trafiają do Krajowego Rejestru Długów. W przeciągu dwóch ostatnich lat liczba dłużników mieszkających na wsi wzrosła o 16%, a kwota zaległych zobowiązań powiększyła się aż o 108% – mówi Adam Łącki, prezes Zarządu Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej SA.\nWieś współcześnie jest bardzo zróżnicowana - społecznie i finansowo. Mieszkają tu rolnicy - o mniejszych i większych gospodarstwach, ludzie, którzy postanowili uciec z miasta i wybudować tu dom, ale jednak pracujący poza rolnictwem. Są i mieszkańcy skrajnie biedni. W bazie danych Krajowego Rejestru Długów znajduje się 412 341 dłużników mieszkających na wsi. Mają w sumie 973 605 niezapłaconych w terminie zobowiązań na łączną kwotę 6,14 mld złotych. W 2015 roku było to 2,95 mld złotych.\n18,25% dłużników wpisanych do Krajowego Rejestru Długów to mieszkańcy wsi, mimo że mieszka na niej już 40% Polaków.\nMieszkańcy wsi w porównaniu z dłużnikami z miasta mają mniej zobowiązań i na niższą kwotę.\n14,88 tys. zł - średni dług mieszkańca wsi\n15,77 tys. zł - średni dług mieszkańców miast i miasteczek\n2,36 niezapłaconych faktur, rachunków i rat kredytowych przypada średnio na mieszkańca wsi\n2,74 niezapłaconych faktur, rachunków i rat kredytowych przypada średnio na mieszkańca miasta\nNa pożyczki i kredyty decydują się najczęściej mieszkańcy wsi między 36. a 45. rokiem życia (26,48%). Są winni średnio 19 tys. zł.\nDochody mieszkańców wsi są niższe o 20% od pozostałych mieszkańców kraju, a od mieszkańców największych miast aż o 48%. Na wsiach mieszkają zarówno zamożni rolnicy, bogaci migranci z miast, którzy na wsiach zbudowali swoje rezydencje, przedstawiciele klasy średniej, dla których wieś to jedyna możliwość posiadania domu, ale też duża grupa osób żyjąca biednie, lub wręcz w skrajnym ubóstwie.\nSkąd takie, a nie inne zadłużenie mieszkańców wsi?\nFundacja na Rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa przygotowała raport „Polska wieś. Raport o stanie wsi”. Wynika z niego, że mieszkańcy polskiej wsi w dużej mierze utrzymują się z pracy najemnej (27,4%), następnie ze świadczeń społecznych: emerytur i rent (22,9%), a dopiero na trzecim miejscu (10,5%) z pracy na własny rachunek, w tym z działalności rolniczej.\n– Być może to właśnie w niskich dochodach oraz ich niestabilności, a także dużym udziale osób nieaktywnych zawodowo powinniśmy doszukiwać się powodów mniejszego udziału mieszkańców wsi w ogóle zadłużonych w kraju. Mieszkańcy wsi mają do dyspozycji mniejszy dochód, więc żyją skromniej i mają mniejsze oczekiwania. Duża część usług jest przed nimi zamkniętą na skutek braku odpowiedniej zdolności kredytowej – zastanawia się Adam Łącki.\n– Fakt, że mieszkańcy wsi rzadziej trafiają do rejestru dłużników można tłumaczyć tym, że wiązanie się kredytem i ogólnie zadłużenie się u osób trzecich nie jest wpisane w tradycję rodzin wiejskich. Z jednej strony wynika to z zachowań realizowanych przez mieszkańców wsi. W przypadku nagłej potrzeby – pożycza się najpierw od bliskich, rodziny i sąsiadów, w ten sposób unika się odsetek – wyjaśnia Barbara Szczepańska z Zakładu Socjologii Miasta i Wsi Uniwersytetu Wrocławskiego.\nJerzy Wilkin z Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa PAN, redaktor naukowy „Polska wieś 2016. Raport o stanie wsi” Fundacji na Rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa uważa podobnie: – Niechęć do zadłużania się na wsi wynika m.in. z niestabilności dochodów rolniczych, w dużym stopniu zależnych od czynników klimatyczno-rynkowych. Nieformalne pożyczki ze strony rodziny lub przyjaciół służące sfinansowaniu (przynajmniej częściowemu) inwestycji bądź należnych zobowiązań są na wsi częściej spotykane niż w mieście. Do przystąpienia Polski do Unii Europejskiej tylko niewielka część ludności wsi, a zwłaszcza rolników, korzystała z instytucji bankowych i miała w nich swoje konta – komentuje Jerzy Wilkin.\nPrzeczytaj też: Forum Rolnicze "Gazety Pomorskiej" 2017. Dla rolników, o tym co ważne\nJeśli rolnik ma długi i jego sprawa trafia do windykacji, to najczęściej są to zadłużenia telekomunikacyjne i pożyczki krótkoterminowe. - Zobowiązania są zaciągane na rzecz osób trzecich, najczęściej członków rodziny, na spłatę innych zobowiązań, na organizację uroczystości rodzinnych lub na bieżące wydatki. W przypadku zadłużeń telekomunikacyjnych coraz częściej umowy podpisywane są w celu pozyskania nowego sprzętu – smartfonów, laptopów i tabletów. Dłużnik taki sprzęt sprzedaje nie regulując kar umownych - mówi Jakub Kostecki, prezes Zarządu Kaczmarski Inkasso.\nWskazane długi najczęściej mają osoby starsze, w wieku 60-70 lat bądź bardzo młode, 18-20-letnie.\nW których regionach kraju jest największy odsetek mieszkańców wsi, którzy mają problem z terminowym regulowaniem płatności? To przede wszystkim Dolnośląskie, Mazowieckie i Pomorskie. Najmniej długów mają w województwach podkarpackim i małopolskim.\nNOWE Gdzie jechać nad wodę w woj. warmińsko-mazurskim? Lista otwartych kąpielisk 2.08.2021\nCzy wiesz, które kąpieliska w województwie warmińsko-mazurskim są otwarte 2.08.2021? W Polsce sezon kąpielowy trwa od 1 czerwca do 30 września. Jednak terminy otwarcia i zamknięcia poszczególnych kąpielisk mogą się różnić. Czy wiesz, kiedy jest sezon kąpielowy w 2021 roku na Twoim ulubionym kąpielisku w woj. warmińsko-mazurskim? W tym artykule sprawdzisz stan wody i jej temperaturę. Podajemy również informacje na temat godzin otwarcia czy dodatkowych atrakcji.\nNOWE Pogoda w Beskidzie Żywieckim 02.08. Sokolica, Wielka Rycerzowa, Wielka Racza - warunki pogodowe jutro\nPogoda w górach: Pilsko, Babia Góra (Diablak), Palenica, Sokolica, Wielka Racza, Lipowski Wierch, Wielka Rycerzowa, Rysianka (Beskid Żywiecki). Jakich warunków spodziewać się jutro? We wtorek temperatura w Beskidzie Żywieckim ma wynieść ok. 12 °C. Z kolei spodziewana prędkość wiatru to 9 km/h. Opady deszczu wyniosą ok. 0 mm. Prawdopodobieństwo wystąpienia burzy jutro za dnia wynosi 0 %. Szansa na pojawienie się w nocy burzy wynosi 0 %. Sprawdź pogodę w Beskidzie Żywieckim na jutro i kolejne dni.


Czas wolny za nadgodziny - Kancelaria Adwokacka Adwokat Iwo Klisz\nPraca w nadgodzinach zdarza się w każdej branży, na wielu stanowiskach. Niezależnie od tego, czy pracownik pracuje w formie zdalnej, czy w biurze – warto wiedzieć, jak postępować w przypadku, gdy czas jego pracy przekroczy ustalony wymiar czasu pracy. Za nadgodziny pracownikowi przysługuje bowiem albo dodatkowe wynagrodzenie albo czas wolny. W niniejszym artykule skupimy się na przedstawienie sytuacji, w której pracownikowi pracę w godzinach nadliczbowych rekompensuje się czasem wolnym.\nW podstawowym wymiarze pracownicy spędzają 40 godzin w tygodniu na pracy. Tydzień pracownika nie może przekraczać jednak 48 godzin. Pracodawca powinien zapewnić pracownikowi minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku w ciągu doby. W sytuacjach szczególnie ważnych, np. gdy w firmie potrzebne jest dodatkowe zaangażowanie, pracodawca może wydłużyć czas pracownika (maksymalnie do 150 godzin w roku).\nNadgodzinami określa się pracę wykonywaną ponad ustalone normy czasowe. Jest to też praca ponad przedłużony dobowy wymiar pracy. W przypadku, gdy czas pracy jest ruchomy i pracownik sam decyduje o czasie rozpoczęcia pracy, ponadwymiarowa praca w tej samej dobie nie stanowi nadgodzin.\nZa nadgodziny przysługuje określone wynagrodzenie. Podstawowa stawka to 50% dodatku. Inaczej jest, gdy pracownik pracuje w nocy, święta, niedzielę lub nadgodziny mają miejsce w jego dni wolne od pracy. Wtedy dodatek podwaja się i wynosi 100% stawki.\nPan Andrzej pracuje w zakładzie cholewkarskim. Zatrudniony jest na pełen etat i pracuje 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku. Zarabia 6000 zł miesięcznie. W związku z dużym zamówieniem, w lipcu zostawał okazjonalnie dłużej w pracy i pracował 12 godzin dłużej, niż ma to ustalone w umowie.\n6000zł /160 godzin = 37,5 zł 37,5 zł * 12 godzin = 450 zł 450 zł * 150% = 675 zł\nPan Andrzej powinien otrzymać 675 zł dodatkowego wynagrodzenia.\nJeżeli jednak przełożony Pana Andrzej poprosiłby go jednorazowo o pracę przez 12 godzin w niedzielę, to: 450 zł * 200% = 900 zł.\nCzas przepracowany w ramach nadgodzin można zamienić na dodatkowy czas wolny, zamiast na złotówki. Kodeks pracy dopuszcza takie rozwiązanie.\nZamiana – czas wolny za nadgodziny\nCzas wolny za nadgodziny wiąże się z utratą przez pracownika prawa do dodatku pieniężnego, o którym pisałem powyżej. Zamiana dodatku pieniężnego na czas wolny może nastąpić zarówno na wniosek, jak i bez wniosku pracownika. Kwestia złożenia wniosku determinuje jednak ilość potencjalnego wolnego:\nPracownik składa wniosek o udzielenie mu wolnego za wypracowane nadgodziny – jeżeli przełożony zaakceptuje wniosek, pracownik może otrzymać wolne w takim samym wymiarze co liczba przepracowanych nadgodzin. (12 przepracowanych dodatkowo godzin = 12 godzin dodatkowego czasu wolnego).\nJeżeli czas wolny za nadgodziny jest przyznawany z inicjatywy pracodawcy – czas wolny w wymiarze +50% liczby przepracowanych godzin do końca okresu rozliczeniowego (12 przepracowanych godzin = 18 godzin dodatkowego czasu wolnego). Nie może wiązać się to z obniżeniem wynagrodzenia.\nPracownik nie musi składać wniosku o udzielenie czasu wolnego w formie fizycznej. Przekazanie chęci uzyskania dodatkowego czasu wolnego w formie ustnej, jest równie ważne co propozycja złożona na piśmie. Sam wniosek nie jest oczywiście wiążący, jeżeli pracodawca nie wyraził na zgody. Podobnie jest z terminem potencjalnego dodatkowego czasu wolnego. Pracodawca nie musi zaakceptować postulatu pracownika. Decyzję podejmują za porozumieniem.\nCzas wolny za nadgodziny – o czym musi pamiętać pracodawca?\nCzas wolny za nadgodziny to dobre rozwiązanie np. dla niewielkich firm rodzinnych, które muszą zwiększyć intensywność działań , jednocześnie ograniczając wydatki. Mimo podjęcia decyzji i porozumieniu o zamianie dodatkowego wynagrodzenia na dodatkowy czas wolny, nie zawsze udaje się uniknąć pracodawcy dodatkowych kosztów. Dzieje się tak w sytuacji, gdy pomimo ww. porozumienia, pracodawca nie wyznaczy dni wolnych w danym okresie rozliczeniowym (lub w innym terminie ustalonym z pracownikiem). Wtedy pracodawca zobowiązany jest wypłacić dodatek za nadgodziny, o którym piszę powyżej.\nJak wygląda proces o nadgodziny? - obejrzyj film na You Tube\nPrevZmiany w ochronie własności intelektualnej\nCzym jest opieka naprzemienna – wywiad z adwokatem Michałem DziedzicemNastępny


Warszawa, 20 stycznia 2015 r.\nApel biskupów Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce i zwierzchników Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej\no poszanowanie i chrześcijańskie świętowanie niedzieli\nFundamentem chrześcijańskiego życia jest wiara w Jezusa Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał, aby nas zbawić. Dzięki Niemu otrzymaliśmy Ducha Świętego, by odziedziczyć błogosławione królestwo Ojca. Niedzielne liturgiczne wspomnienie tych wydarzeń, spotkanie ze słowem Bożym i modlitwa, pogłębia i umacnia tę wiarę. Co więcej, Pan Jezus zapewnił: „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”(Mt 18,20). Niedziela, dzień zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, powinna być zatem dniem modlitwy i świętowania. Wypełnia ona duchową prawdę Bożego przykazania: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił” (por. Wj 20,8-11) – przynajmniej jeden dzień w tygodniu poświęć Bogu, sobie i bliźniemu; wypocznij fizycznie, intelektualnie, duchowo.\nDlatego apelujemy do wszystkich chrześcijan w Polsce, by na nowo odkryli wartość dnia Pańskiego, jako dnia wspólnotowego świętowania w duchu wiary. Jego istotnym wyrazem jest modlitewne zgromadzenie wokół daru Bożego Słowa oraz Sakramentu. Przypomnijmy sobie nawoływanie zawarte w Liście do Hebrajczyków: „Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem …” (Hbr 10,25a).\napelujemy do pracodawców, by uszanowali świętość dnia Pańskiego, nie angażując zawodowo pracowników, jeżeli nie jest to bezwzględnie konieczne;\napelujemy do parlamentarzystów, by zapewnili takie uregulowania prawne, które uszanują w naszej ojczyźnie prawo ludzi pracy do niedzielnego wypoczynku i świętowania;\napelujemy do władz, by uczyniły wszystko w celu ochrony niedzieli, tak, aby człowiek nie był traktowany jako narzędzie zysku i mógł przeżywać niedzielę zgodnie ze swoimi przekonaniami;\nUwielbienie Boga za jego wspaniałość, pamięć o Jego dziełach i wdzięczność za Jego dobrodziejstwa, radość ze zmartwychwstania Chrystusa i z daru Ducha Świętego, modlitwa za siebie i za bliźnich są charakterystyczną cechą chrześcijańskiego świętowania niedzieli. Dlatego zachęcamy, by przeżywać dzień Pański, jako czas łaski i umocnienia do nowego zaangażowania w głoszenie światu Ewangelii. Chrystus idzie z nami w drodze do domu Ojca. We wspólnocie Kościoła mocą Ducha Świętego wyjaśnia nam Boże słowo i karmi Chlebem Życia. Nie możemy nie dzielić się tak wielką radością! Pragniemy, by każdy usłyszał w swym sercu głos Ducha Świętego, spotkał Jezusa Chrystusa i przyjął miłość Ojca, który jest w niebie.\n/ks. prezbiter Mateusz Wichary/ Przewodniczący Rady Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP\n/ks. bp Jerzy Samiec/ Biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP\n/ks. sup. Andrzej Malicki/ Zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w RP\n/ks. bp Marek Izdebski/ Biskup Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP\n/ks. bp Wiktor Wysoczański/ Biskup Kościoła Polskokatolickiego w RP\n/ks. bp Ludwik Jabłoński/ Biskup Naczelny Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP\n/Metropolita Sawa/ Prawosławny Metropolita Warszawski i Całej Polski\n/ks. abp Stanisław Gądecki/ Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski


Łup warty zachodu\n4897 x przeczytano\nJest to scenariusz, którego rozegranie powinno zająć od jednej do kilku sesji. W zależności od postępowania graczy, może on zająć znacznie więcej, a także być wstępem do sporej kampanii. W wyniku pewnych wydarzeń gracze zostaną uwikłani w grubszą aferę, sięgającą szczytów władzy. Staną się sławni i rozpoznawalni, skutkiem czego zyskają wielu wrogów oraz pozornych przyjaciół. Na potrzeby tekstu założyłem, że rzecz dzieje się w Reiklandzie.\nBurza Chaosu minęła, ale wciąż masa plugastwa kryje się po lasach i dzikich ostępach. Twierdze zostały zburzone, miejskie fortyfikacje zniszczone, a wojskowe stanice spalone. Żołnierze są zmęczeni długą wojną i często wymagają doposażenia. Większa część Imperium jest splądrowana, a wydatki władców w większości przewyższają dochody. Kupcy jak zwykle zobaczyli w tym szansę na ubicie interesu.\nGildia kupiecka z Altdorfu zobowiązała się przekazać dar pieniężny w wysokości 35 000 złotych koron dla księcia – elektora Stirlandu. Oczywiście nie za darmo, w zamian książę ma pójść na ogromne ustępstwa i udzielić im znacznych przywilejów handlowych. Byłby to znaczny krok ku rozciągnięciu wpływów możnych reiklandzkich domów kupieckich na Stirland. Pozostawało tylko sfinalizować transakcję, czyli przesłać pieniądze i podpisać akt nadający przywileje. Wkrótce wóz wraz ze złożoną z piętnastu bitnych najemników obstawą wyruszył z Altdorfu do Wurtbadu . Pieczę nad pieniędzmi powierzono przedstawicielowi gildii Hugonowi Lange oraz synowi innego kupca – Igorowi Nuhr. Nikt nie wiedział, że w orszaku znajduje się zdrajca.\nHrabia Bruno Pfeifraucher rządzący w Grissenwald od dawna popadał w długi. Wiele kosztowało go wystawne życie, jakie zapewniał sobie i małżonce: pełne przepychu uczty, zagraniczni artyści, polowania wreszcie turnieje rycerskie, na wzór tych z niedalekiej Bretonii. Do tego Burza Chaosu, przez którą wszyscy musieli płacić masę podatków. Nie wiodło się hrabiemu najlepiej, a teraz odwiedzało go coraz więcej osób, żądając zwrotu pożyczonych sum. Niepokoiło to bardzo pana Brunona, bo wszystko co się dało zastawić i sprzedać, zastawił i sprzedał już dawno, a nie w smak mu było pozbywać się ojcowizny. Kiedy przez przypadek dowiedział się jak ogromny transport gotówki będzie przejeżdżał przez jego włości, zaczął się zastanawiać, czy aby go nie zagarnąć. A kiedy dowiedział się o tym, że pieczę nad tym wszystkim sprawuje młody Nuhr wszystko mu się wyklarowało.\nZnał bowiem pan hrabia młodego barda, który winny był mu solidną przysługę. Ów minstrel swego czasu zbałamucił córkę możnego szlachcica, akurat w Grissenwald, gdzie obaj byli przejazdem. Ojciec niewiasty nakrył delikwenta na gorącym uczynku i chciał na miejscu „Strzaskać mu pałę na łbie”, jak raczył się wyrazić. Wszystko skończyło się dość spektakularną pogonią szlachcica i jego świty za poetą po spokojnych zazwyczaj ulicach Grissenwald. Pan Pfeifraucher barda pojmał pierwszy, jak się okazało, na szczęście niedoszłego kochanka. Wsadził uwodziciela do wieży i powiedział, ojcu, że owszem współczuje mu, ale gaszka nie wyda, bo ten podczas pogoni znacznych szkód narobił w mieście. Ojciec nieszczęsnej panny trochę się posrożył, nawrzeszczał na córkę, przylał służącej iż jej nie dopilnowała i pojechał. Hrabia zaś gaszka wypuścił czym zaskarbił sobie jego wdzięczność. Bard zwał się Rolf Adelhof i traf chciał, że był przyjacielem młodego Nuhra. Pfeifraucher kazał mu teraz wkręcić się w orszak wiozący pieniądze pod byle jakim pretekstem. Rolf miał informować hrabiego którędy będą jechać, jak silna jest eskorta i wreszcie wystawić ich na zasadzkę ludzi Pfeifrauchera.\nNasi gracze spotkają orszak wiozący pieniądze w jednej z karczm. Jeżeli wyglądają przyzwoicie i dobrze im z oczu patrzy, Lange zaprosi ich do towarzystwa. W kupie raźniej podróżować jak to mówią, dlatego też z wozem wędruje już nieco większa grupa niźli wyruszyła z Altdorfu. Konkretnie jest to dwadzieścia pięć osób, w tym młoda szlachcianka bez orszaku i grupa mnichów.\nPodróż będzie przebiegać dość spokojnie. Daj graczom trochę wytchnienia, niech porozmawiają z bohaterami niezależnymi, pośpiewają przy ognisku etc. Jeśli lubią powalczyć możesz nasłać na nich trochę mutantów lub rzezimieszków, ale silna i bitna eskorta sprawnie da sobie radę. W trakcie tych kilku dni opisz im parę dziwnych wypadków. A to Rolfowi koń okulał i musiał on zostać z tyłu, a to most którym mieli jechać został zerwany i musieli zawrócić, albo kilka osób dostało straszliwej biegunki co opóźniło marsz. Wszystko dzieje się z inicjatywy Adelhofa – manipuluje on tak trasą i tempem marszu, aby były one korzystne dla hrabiego. Oczywiście to nie on zerwał most – zrobili to ludzie Pfeifrauchera, którym Rolf zdaje co kilka dni relacje i odbiera rozkazy. Dlatego udaje, że koń okulał i zostaje z tyłu, dlatego chadza na nocne spacery po lesie mimo przestróg współtowarzyszy.\nWreszcie drogi naszej drużyny i orszaku powinny się rozdzielić. Jeśli jednak graczom spodobała się podróż w kupie i nie chcą się rozstać, nie utrudniaj im tego i daj spokojnie jechać z orszakiem dalej.\nWreszcie nadeszła odpowiednia pora, zbiry wynajęte przez hrabiego i jego zbrojni ludzie przebrani za rabusiów czekają na trakcie. Jest to solidna grupa złożona z prawie trzydziestu dobrze uzbrojonych i wyszkolonych ludzi. Wieczorem Rolf jest poddenerwowany, ale usiłuje prowadzić akcję dywersyjną, zleconą przez hrabiego. Znowu dodał do kotła z jedzeniem trucizny wywołującą biegunkę, dlatego sam nic nie zje. Częstuje wszystkich alkoholem, a gdy wszyscy zasną będzie chodził i zagadywał wystawione straże.\nOkoło pierwszej w nocy na polanę wpadną ludzie hrabiego, doskonale poinformowani gdzie nocuje orszak. Zrobi się niesamowite zamieszanie, spotęgowane wrzuceniem przez Rolfa do ogniska woreczka z prochem. Oszalałe od huku konie zerwą się, pogłębiając tumult. Początkowo zaskoczeni obrońcy zdołają jako tako zewrzeć szyki i przez jakiś czas stawiać opór. Szybko jednak zostanie on przełamani, a obrońcy – wycięci w pień. Jeśli gracze są tu obecni, daj im odczuć, jak beznadziejna jest ta walka i że ucieczka to jedyne rozwiązanie. Ich odwrót zostanie zauważony przez atakujących i ruszy za nimi kilkuosobowy pościg. Nie będą oni jednak zbyt zapaleni nadstawiania głowy pod miecz, dlatego zabicie jednego czy dwóch rabusiów zniechęci resztę pościgu.\nW jakieś półgodziny później będzie po wszystkim, siepacze hrabiego będą krążyć po pobojowisku i dobijać nielicznych rannych. Sam hrabia z zadowoleniem będzie popatrywał w kierunku wozu wiozącego pieniądze i chwalił Rolfa, klepiąc go przyjacielsko po ramieniu. Ten będzie starał się robić hardą i pewną siebie minę, ale widać, iż jest wstrząśnięty i przestraszony. Wkrótce potem rabusie odjadą zadowalając się wcześniej tylko pobieżnym przeszukaniem zwłok. Nie wiedzą, że nie wszyscy z orszaku są martwi. Świadek – młoda szlachcianka, była zbyt przerażona tym wszystkim i schroniła się pod Altdorfem, porzucając dawne życie.\nJeśli gracze uciekną i będą próbowali sprowadzić pomoc, będzie to dosyć trudne. W promieniu paru mil okolica jest wyludniona, a po wsiach nie ma nikogo kto chciałby narażać swój kark. Na tym etapie musisz dopuścić się małego gwałtu na swobodzie graczy i sprawić, że nie znajdą nikogo komu mogą zgłosić napad.\nSzybkie śledztwo miejscowych władz (którymi kieruje hrabia Pfeifraucher) ujawni, iż w pobliżu orszaku kręcili się nasi bohaterowie. Jeżeli gracze są szerzej znani w świecie, w wyniku wydarzeń z historii ich postaci lub z poprzedniej sesji (dokonali głośnego czynu, są artystami czy szlachcicami etc.) szybko zostaną rozpoznani na podstawie opisu. Jeśli są mało znani, wszyscy zadowolą się suchym opisem przekazanym przez wieśniaków. Na naszych BG natychmiast padnie podejrzenie. Rozpocznie się polowanie, zostaną rozesłane listy gończe i bez mała pół Reiklandu, i nie tylko, będzie poszukiwać naszych graczy. Znakomita większość będzie się chciała dobrać do łupu, sądząc, że bohaterowie się obłowili na tym napadzie. Ich mniemanie wzmocnią tylko plotki, jakie karze rozsiewać hrabia Pfeifraucher. O istnieniu świadka nikt nie ma pojęcia, a ona nie zamierza się ujawniać, po prostu się boi. Sugeruję, aby pierwsza pogoń wsiadła na drużynie na kark kilka sesji później, wszak ustalenie, że wóz zniknął i za czyją sprawą trochę potrwa.\nWkrótce więc gracze będą mieli na karkach wielu ludzi pragnących położyć swoje łapy na skradzionych pieniądzach. Są to raczej osobnicy bezwzględni i nie dadzą się przekonać, że BG pieniędzy nie mają. Oto krótka lista tych, którzy będą nastawać na graczy:\nGildia kupiecka z Altdorfu – kupcy stracili znaczną kwotę, a marzenia o przywilejach od księcia elektora prysnęły. Oprócz chęci odzyskania chociaż części pieniędzy, pragną również zemsty. Nie będzie więc gildia oszczędzać na najemnikach wysyłanych tropem rabusiów, wyznaczy również nagrodę w wysokości 500 ZK za żywych BG.\nKsiąże – elektor Stirlandu – mości książę bardzo nie lubi kiedy robi się z niego idiotę i w dodatku okrada się z jego pieniędzy. Bardzo chętnie widziałby rabusiów powieszonych na murach swojej stolicy, a pieniądze w swoim skarbcu. Sądzi, że jeśli dorwie BG przed innymi, to zdoła wycisnąć z nich miejsce ukrycia łupu i po cichu położy na nim łapy. Rozesłał więc in cognito swoich ludzi, aby pochwycili domniemanych rabusiów.\nHrabia Pfeifraucher – jedyny z całej grupy, który nie chce, z oczywistych względów, dorwać się do pieniędzy. Wysłał swoich ludzi, aby po cichu załatwili naszą drużynę. Obawia się, że kiedy złapie ich ktoś inny, to tortury ujawnią, iż wcale nie mają oni tych pieniędzy. Woli więc zawczasu pozbyć się niewygodnych świadków. Jeśli bohaterowie sami wejdą mu w łapy np. przybywając do Gissenwald, nie omieszka zamknąć ich w wieży pod byle pozorem. Później pozostanie już tylko po cichu ich usunąć i upozorować samobójstwo.\nInkwizycja – inkwizytorzy bardzo chętnie dowiedzieliby się, do czego komuś posłużyło się trzydzieści pięć tysięcy złotych koron. Zaszło podejrzenie, że jakiś zakazany kult wykorzysta te fundusze do niecnych celów. Takie są oficjalne powody wszczęcia śledztwa, nieoficjalnie inkwizytorzy bardzo chętnie położyliby ręce na skradzionej kwocie.\nNie zapominajmy, że dzięki temu napadowi postacie zrobiły się bardzo znane. A chciwych ludzi na świecie nie brakuje. Dlatego gracze mogą wpaść w wiele dziwnych i niezręcznych sytuacji. Powiedzmy, że w lesie napadły ich mutanty i w ostatniej chwili przyszedł im w sukurs jakieś szlachcic ze świtą. Szlachcic nie jest w ciemię bity i rozpozna drużynę. Prędko więc zażąda połowę zrabowanej kwoty za udzieloną pomoc i uratowanie z opresji. A jeśli nie, to każe ich spętać i uda się tam, gdzie ma w tym najlepszy interes (może chce się przypodobać Inkwizycji, może elektorowi?). Gracze nabędą więc wielu pozornych przyjaciół, którzy nieraz wyciągną ich z opresji, żaden jednak nie będzie bezinteresowny i często wpadną z deszczu pod rynnę.\nW tej sytuacji gracze mają dwie opcje. Albo spróbują ujść gdzieś daleko, gdzie nie dosięgnie ich ramię sprawiedliwości, albo zechcą dowiedzieć się kto stoi za napadem i oczyścić się z zarzutów. Pierwsza opcja może być trudna nie tylko ze względu na pościg. Postacie będą musiały zostawić rodziny i przyjaciół, aby móc uciec. Jeśli zaś są szlachcicami, coś takiego może skończyć się zabraniem tytułu i włości; jeśli należą do Kolegium Magii – wykluczeniem z niego itd. Najrozsądniejszym więc wydaje się dowiedzenie swojej niewinności.\nOto garść poszlak na jakie mogą natknąć się gracze, podczas śledztwa.\nMogiły – wszystkich, którzy zginęli w napadzie pochowano w tym samym miejscu, na cmentarzu w niedalekiej wsi. Jeżeli BG odwiedzą to miejsce, natkną się na jeden ważny ślad. Otóż pamiętają, że cały orszak, gdy się z nim rozstawali, liczył dwadzieścia pięć osób. Grobów zaś jest tylko dwadzieścia trzy. To oznacza, że ktoś przeżył napad. Tym kimś jest oczywiście Rolf oraz tajemniczy świadek - Edith Lutzen.\nJeżeli, z jakiegoś powodu, gracze nie wpadną na to, aby odwiedzić tamto miejsce, nie ma powodu by rozpaczać. Jeżeli będziesz chciał im to zasugerować to niech ktoś zwyczajnie wspomni w karczmie lub na trakcie o dwudziestu trzech mogiłach. To powinno dać im do myślenia. Jeśli nie chcesz graczom pomagać – nie musisz. W końcu nie muszą się oczyszczać z zarzutów, zawsze mogą spróbować ujść poza surowe ramię sprawiedliwości.\nEdith Lutzen – jakimś cudem rabusie nie zobaczyli jej pod zwałami trupów, ona zaś widziała i słyszała wszystko bardzo wyraźnie. Nie wie, co prawda, kim był człowiek dowodzący napadem, ale widziała jak rozmawiali z Rolfem. Jeśli teraz zobaczy hrabiego, na pewno go rozpozna. Boi się jednak, dlatego ukryła się w pewnej wsi nieopodal Altdorfu. Przygarnęła ją jakaś rodzina w zamian za pomoc przy pracy. Jeśli gracze zaczną rozpytywać w karczmach i wioskach w pobliżu miejsca napadu dowiedzą się, że następnego dnia przechodziła tędy młoda dziewczyna, co wydało się wieśniakom, szczególnie w tych czasach, bardzo dziwne. Ubranie miała poszarpane, cała była w zadrapaniach i sińcach, więc dali jej jadła i odzienie. Podążając jej tropem dojdą wreszcie do wsi gdzie się skryła. Edith niezawodnie wskaże Rolfa jako kogoś, kto wie dużo o tym napadzie.\nRolf Adelhof – pogłoski mówią, że znajduje się on teraz w Altdorfie. Gdzie należy go szukać, gracze mogą łatwo dowiedzieć się od byle rzezimieszka, któremu postawią kolejkę. Rolf włóczy się aktualnie po mordowniach i burdelach stolicy Imperium licząc, że nikt nie przypomni sobie o jego udziale w konwoju. Wydaje przy tym zarobione pieniądze na przyjemności i odnawia stare kontakty wśród typów spod ciemnej gwiazdy. Jeśli gracze będą zbyt natarczywie o niego wypytywać, niezawodnie dowie się on o tym. Naśle więc na nich kilku ludzi z zamiarem skrócenia o głowę. Kiedy BG wreszcie spotkają Rolfa, ten na początku będzie zgrywał hardego. Jeśli jednak pogrożą mu bronią – od razu zmięknie. Wskaże hrabiego jako głównego inicjatora napadu i będzie gotów to zeznać.\nUczestnicy napadu – pamiętajmy, iż w napadzie brała udział spora grupa osób spoza otoczenia hrabiego, głównie przypadkowych rzezimieszków. Gracze zapewne wpadną na to, aby dowiedzieć się czy to nie zwykły rabuś dokonał grabieży. Wtedy mogą usłyszeć od jakiegoś typa spod ciemnej gwiazdy, jak opowiada o napadzie, po którym może przez pół roku żyć jak panisko. Dopytywany będzie skłonny mówić tylko za odpowiednią opłatą, a grożenie nie zrobi na nim większego wrażenia. Wszelkiej maści pogróżki spotkają się z niechętną reakcją rabusia i jego nieprzyjemnych kolegów. Na tyle niechętną, że BG mogą skończyć nie tylko bez wiadomości, ale i z poważnymi obrażeniami.\nWystawne życie pana hrabiego – jeśli w końcu gracze zwrócą uwagę na hrabiego Pfeifraucher to łatwo dowiedzą się o jego wcześniejszych długach. Oraz o nagłej poprawie kondycji finansowej niedługo po napadzie.\nPamiętajmy, że gracze są ścigani przez prawo, a Rolf to zwykły wagant, który zwykł bałamucić cudze córki i żony. Ich zeznania raczej nie przeważą słowa hrabiego, nawet zubożałego. Pewne nadzieje daje rozpoznanie Pfeifrauchera przez Edtih, jednak namówienie jej na to będzie bardzo trudne.\nMogą jednak gracze spróbować przeprowadzić prowokację. Tu jest duże pole do popisu dla BG i trudno powiedzieć, co wymyślą. Mogą spróbować podejść hrabiego osobiście z wiarygodnym świadkiem i zaproponować wspólny napad. Mogą dowiedzieć się o innym transporcie wiozącym pieniądze i przez pośredników powiadomić o tym hrabiego. Później muszą tylko być przy konwoju w chwili napadu i pochwycić odpowiednich świadków. Rozwiązań jest jeszcze więcej, to zaledwie przykłady. Hrabia myśli, że skoro jeden napad uszedł mu na sucho, to może i drugi pójdzie gładko. Zwłaszcza, że pierwszy łup wydał bardzo szybko. Przy ponownej próbie zachowa jednak stosowne środki ostrożności.\nHrabia Bruno Pfeifraucher – czterdziestopięcioletni, popadający w długi hrabia. Żyje w myśl zasady „Zastaw się, a postaw się”, więc on jak i jego żona pilnie śledzą wszystkie mody, wydając na nie spore pieniądze. Najlepsze stroje, najdrożsi artyści, pełne przepychu turnieje i polowania, to wszystko wpędziło hrabiego w poważne kłopoty finansowe.\nKłopotów tych nie widać jednak po jego zachowaniu czy wyglądzie. Zawsze bogato i modnie ubrany, zachowuje się władczo. Pewnym siebie, hardym głosem wydaje rozkazy, a patrzy przy tym wzrokiem godnym samego Imperatora.\nRolf Adelhof – typowy bard, piszący raczej kiepskie utwory. Żyje z reguły czepiając się pańskich klamek na dworach rozmaitych szlachciców. Zazwyczaj wylatuje stamtąd z hukiem, za dobieranie się do nie tych kobiet co trzeba. W młodości poznał trochę ciemniejszą stronę Altdorfu i ma tam paru starych znajomości. Powycierane ubranie i szczupła sylwetka, zdradzają kogoś, kto nie ma wielu pieniędzy, ani nawet okazji dobrze zjeść. Wszędzie nosi swoją lutnię, przybory do pisania i sztylet. Lubi zgrywać odważnego i hardego, ale to tylko pozory.\nEdith Lutzen – córka zubożałego szlachcica z Ostermarku, wysłana do Reiklandu, aby uchronić ją przed Burzą Chaosu. Ta się skończyła, a ona nadal nie miała wiadomości od rodziny, pieniądze na pobyt zaś szybko się kończyły. Postanowiła więc ruszyć razem z konwojem, który jechał mniej więcej w jej kierunku. W napadzie zginęła jej służąca, a Edith została sama. Rozmaite prace ręczne nie były jej obce, z racji sytuacji w domu, dlatego poprosiła o schronienie wiejską rodzinę. Szybko się uczy nowych zajęć, a także sama naucza dzieci kilku pożytecznych umiejętności. Jest tu szczęśliwa, bowiem wie, że jej rodzina najprawdopodobniej nie żyje. A nawet jeśli to w domu nic dobrego na nią nie czekało – nie miała ani dużego posagu, ani nie była zbyt urodziwa. Skończyłaby jako stara panna, lub, co bardziej prawdopodobne, w klasztorze. Tu zaś o jej rękę stara się paru kawalerów.\nJeśli chcesz, Mistrzu Gry tę minikampanię rozciągnąć w czasie, możesz dodać fałszywe tropy, np. wątek kultu Chaosu, który mógł zagarnąć kwotę. Pamiętaj jednal, że samo śledztwo jest raczej proste i nie ono jest kwintesencją całego scenariusza. Dotrzeć do Edith byłoby łatwo, ale pamiętaj o pogoni (a właściwie kilku) wysłanej za BG. Często wydostając się z jednej kabały, gracze wplączą się w inną. To właśnie mylenie tropów, gubienie pościgu, konspiracja, ucieczki i odbijanie schwytanych towarzysz stanowi sedno tego scenariusza. Inaczej mówiąc, sesja w trzech czwartych winna być wypełniona taką właśnie akcją, a w jednej czwartej śledztwem.\nWyciągaj więc pełne konsekwencje z poczynań graczy – zostawienie za sobą trupów upewni tylko wszystkich co do winy i wzmocni pościg. Głośne zachowywanie się w karczmie i rzucanie swoimi imionami szybko naprowadzi pogoń na trop. Z kolei posługiwanie się pseudonimami, przekupywanie karczmarzy, aby zapomnieli o ich, podróżowanie mało uczęszczanymi traktami i inne pomysły gubiące pościg powinny być nagrodzone.\n31-10-2007, 16:05 | dudziak | Komentarzy w sumie: 427\nWzorowałem się oczywiście na Trylogii Husyckiej, nawet był o tym akapit w tym scenariuszu. Jednak były jakieś przeboje z plikiem i widać zaginął, zaraz spróbuje go dodać.\nTak więc wzorowałem się, ale nie było moją intencją skopiować to w całości. Nie popadajmy w przesadę - to nie Sapkowski wymyślił powieść awanturniczą i nie on pierwszy swoich bohaterów zrobił niesłusznie podejrzanymi. Zależało mi, żeby zarysować minikampanię w której bohaterowie są ścigani przez prawo, a banałów w stylu "Skazany za morderstwo, którego nie popełnił" wolałem uniknąć (to dopiero kalka ;p). Oczywiście nie wypieram się, że niektóre rzeczy bardzo mocno są jak z Sapkowskiego (choćby owa szlachcianka) i że tu może zbyt uległem inspiracji.\nTyle mam na swoją obronę, choć oczywiście czytelnik ma prawo do swojego osądu. Nawet jednak jeśli pachnie to kalką to naprawdę - była ona niezamierzona.\n30-10-2007, 23:24 | Wiewiór | Komentarzy w sumie: 942\nJa wiem, czy kalka? Wzorować się dudziak mógł, wszak to nie zabronione, ale dużo też włożył od siebie. Mi się osobiście podoba, bo zawsze lubiłem scenariusze z intrygami, a tam gdzie w grę wchodziło złoto, to już w ogóle cud, miód i orzeszki :P\n30-10-2007, 21:53 | prehi | Komentarzy w sumie: 1\nNieźle by było... gdyby nie to, iż to kalka z Sapkowskiego... (tzw. "Trylogia Husycka")\nBrakuje tylko Pomurnika i Czarnych Jeźdźców krzyczących "Adsumus!"\n30-10-2007, 13:34 | Hipiss | Komentarzy w sumie: 650\nNieźle - po dokładniejszych przygotowaniach można utworzyć prawdziwy łańcuch powiązań, bardzo łatwo jest urozmaicić fabułę. No i - co wydaje mi się w dudziakowym stylu - skutki jakiegoś czynu znajdują swoje odbicie w kolejnych scenariuszach. Gud dżab!\nTen miesiąc: 3436


Energetyka cieplna w Polsce – regulacje, trendy, nowe sposoby finansowania\nBazując na aktualnych i nowo wdrażanych strategiach, dyrektywach i wytycznych UE sektor energetyczny, w tym ciepłownictwo, czeka w najbliższym czasie wiele wyzwań. Związane jest to zarówno z celem dotyczącym OZE, jak również zwiększaniem efektywności energetycznej, a także ograniczaniem emisji gazów cieplarnianych i innych substancji szkodliwych.\nEuropejska polityka klimatyczna od lat kształtuje wygląd sektora energetycznego państw członkowskich. Celami obowiązującymi w perspektywie roku 2020 dla UE, określonymi w 2007 roku w Pakiecie klimatyczno-energetycznym (będącymi jednocześnie głównymi celami strategii Europa 2020 na rzecz inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego), są:\n• redukcja emisji gazów cieplarnianych o 20% względem 1990 roku;\n• wzrost udziału OZE w produkcji energii końcowej do 20%;\n• zużycie energii pierwotnej nieprzekraczające 1483 Mtoe (osiągnięte głównie poprzez wzrost efektywności energetycznej).\nSpełnienie powyżej wymienionych celów wymaga zaangażowania zarówno sektorów objętych Europejskim Systemem Handlu Emisjami (EU ETS) oraz także tych pozostałych (non-ETS). Do 2020 roku emisje pochodzące z sektorów EU ETS mają zmniejszyć się o 21%, a do 2030 o 43% względem 2005 roku (zmieniona dyrektywa w sprawie EU ETS, obowiązująca w latach 2021-2030). Oznacza to, że całkowita liczba uprawnień do emisji będzie maleć szybciej niż dotychczas: od 2021 r. co roku o 2,2% (zamiast poprzedniego 1,74%), co przełoży się na zmniejszenie emisji w latach 2021-30 o dodatkowe około 556 mln ton. Dodatkowo planowane jest również wzmocnienie rezerwy stabilności rynkowej (MSR). W latach 201923 stanowić będzie 24% uprawnień znajdujących się w obiegu, natomiast od 2024 planowany jest powrót do 12%. Poza tym możliwe jest także wejście w życie zapisu dotyczącego ograniczenia liczby uprawnień znajdujących się w rezerwie do wolumenu aukcyjnego z poprzedniego roku, począwszy od 2023.\nWspomóc dekarbonizację przemysłu, sektora energetycznego – w tym także ciepłownictwa – miałyby dwa nowo powstałe fundusze – patrz ramka.\nCele obowiązujące sektory non-ETS określone zostały natomiast w ramach postanowienia Effort Sharing Decision (ESD) – w perspektywie roku 2020 dla UE celem jest redukcja emisji gazów cieplarnianych w sektorze non-ETS o 10%, a w perspektywie roku 2030 o 30% względem roku 2005.\nTe starania mają umożliwić zmniejszenie o co najmniej 40% emisję gazów cieplarnianych w całej UE w porównaniu z rokiem 1990, co zawarte zostało w Pakiecie zimowym Komisji Europejskiej: Czysta Energia dla Europejczyków, z końca 2016 roku.\nDla Polski wszystkie powyżej wymienione zobowiązania przekładają się na następujące, dotychczas zdefiniowane cele do spełnienia, w perspektywie 2020 roku:\n• wzrost emisji gazów cieplarnianych z sektorów non-ETS o maksymalnie 14% względem 2005 roku (ESD);\n• wzrost udziału OZE w produkcji energii końcowej do 15%;\n• zużycie energii pierwotnej nieprzekraczające 96,4 Mtoe.\nW ramach ESD na lata 2021-30 do 2030 roku Polska dodatkowo ograniczy emisję gazów cieplarnianych o 7% względem poziomu z 2005 roku.\nCiepłownictwo wspiera OZE\nW dłuższej perspektywie, poza celami redukcyjnymi, ciepłownictwo ma wspierać również cele związane ze wzrostem udziału OZE w zużyciu energii końcowej brutto w UE. Znowelizowana dyrektywa w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, tzw. RED II, stawia przed państwami członkowskimi UE cele dla energetyki odnawialnej do 2030 roku. Zwiększanie udziału OZE w europejskiej energetyce ma skutkować podniesieniem bezpieczeństwa energetycznego, wzrostem efektywności systemów energetycznych oraz ich dekarbonizacją, a także rozwojem UE jako lidera na rynku innowacyjnych rozwiązań energetycznych.\nZgodnie z dyrektywą, ogólnoeuropejski wiążący cel na 2030 r. wynosi 32% udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto. Ponadto, w artykule 23 dyrektywy RED II pojawia się wytyczna dotycząca obowiązku podnoszenia o co najmniej 1 punkt procentowy rocznie udziału dostaw energii odnawialnej do instalacji grzewczych i chłodniczych, wyrażonego jako krajowy udział w zużyciu energii końcowej. Operatorzy systemów lokalnego ogrzewania i chłodzenia zobowiązani są do podawania konsumentom końcowym informacji na temat efektywności energetycznej i udziału energii odnawialnej w ich systemach. Co więcej, artykuł 24\nstawia wymaganie, by „państwa członkowskie ustanawiały niezbędne środki umożliwiające odbiorcom tych systemów lokalnego ogrzewania lub chłodzenia, które nie są >>efektywnymi systemami ciepłowniczymi i chłodniczymi<<, odłączenie się od systemu w celu samodzielnego wytwarzania ciepła lub chłodu z odnawialnych źródeł energii lub do zmiany dostawcy energii cieplnej lub chłodniczej, który ma dostęp do systemu”. Niedyskryminujący dostęp do systemów lokalnego ogrzewania mają dostać producenci ciepła z OZE bądź ciepła odpadowego.\nCele dla efektywności\nWymienione powyżej postulaty jednoznacznie wymuszają stworzenie planu intensywnej przebudowy polskiego systemu ciepłowniczego. Zużycie energii przez sektor ciepłownictwa i chłodnictwa (uwzględniając wytwarzanie ciepła i chłodu w systemach odbiorców indywidualnych) stanowi ponad połowę zużycia energii w Polsce. Zwiększanie udziału OZE w tym sektorze ma kluczowe znaczenie w realizacji postanowień dyrektywy RED II. Wdrożenie przepisów skutkować będzie również zwiększeniem roli konsumentów na rynku ciepła, ze względu na uzyskanie możliwości wyboru producenta ciepła o odpowiednich parametrach i wsparcie powstawania instalacji OZE na własne potrzeby.\nZmiany istotne z perspektywy energetyki i ciepłownictwa niesie ze sobą także określenie nowych wiążących celów dotyczących efektywności energetycznej w dyrektywie o efektywności energetycznej. Nowy cel ogólnoeuropejski to zwiększenie efektywności energetycznej o co najmniej 32,5% do 2030 w stosunku do prognoz zużycia energii z 2007 roku – zużycie energii pierwotnej nie może przekroczyć 1273 Mtoe lub 956 Mtoe energii końcowej. Oznacza to, że w porównaniu z poziomami z 2005 r. zużycie energii pierwotnej należy zmniejszyć w UE o 26%, a zużycie energii końcowej – o 20%. W art. 7 dyrektywy określono także, że państwa członkowskie zobowiązane są osiągnąć łączne oszczędności końcowego zużycia energii w każdym roku od 1 stycznia 2014 do 31 grudnia 2020 r. w wysokości co najmniej 1,5% wartości wolumenu sprzedaży energii odbiorcom końcowym. W okresie od 1 stycznia 2021 do 31 grudnia 2030 r. nowe oszczędności muszą wynieść co najmniej 0,8% rocznego zużycia energii końcowej (uśrednionego dla lat 2016-2018). Państwa członkowskie samodzielnie zadeklarują możliwe do osiągnięcia redukcje, stanowiące kontrybucję do celu ogólnounijnego w stosunku do zużycia energii końcowej lub pierwotnej, a sposoby obliczania wymaganej minimalnej oszczędności energii również zdefiniowane zostały w dyrektywie.\ndodatkowe wyzwania dla ciepłownictwa europejskiego wprowadza również nowa dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (zmiany w dyrektywie 2010/31/UE). Najistotniejszą z perspektywy sektora propozycją zmian jest nałożenie na państwa członkowskie obowiązku zawarcia w krajowych długoterminowych strategiach na rzecz renowacji jasno określonych kluczowych etapów i środków służących realizacji celu na 2050 rok, zakładającego dekarbonizację krajowych zasobów budynków, wraz z konkretnymi kluczowymi etapami do roku 2030, co przełoży się na ciepłownictwo systemowe zmniejszeniem zapotrzebowania na ciepło oraz ambitnymi celami dekarbonizacyjnymi w perspektywie roku 2050.\nOgraniczenia związane z emisjami\nPoza celami opisanymi powyżej, dotyczącymi emisji gazów cieplarnianych, OZE i efektywności energetycznej, istnieją również przepisy narzucające dodatkowe ograniczenia dla sektora ciepłowniczego, związane z emisją substancji szkodliwych.\nDyrektywa IED ustanawia zasady dotyczące zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom powstającym w wyniku działalności przemysłowej oraz zasady dotyczące kontroli tych zanieczyszczeń. Ustanawia również zasady mające na celu zapobieganie emisjom do powietrza, wody i ziemi, a także – w przypadku braku takiej możliwości – mające na celu ich redukcję oraz zapobieganie wytwarzaniu odpadów, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości. Konkluzje BAT dla dużych obiektów spalania (LCP) wprowadzają wymogi w zakresie dopuszczalnych wielkości emitowanych zanieczyszczeń przez instalacje energetyczne spalania paliw o co najmniej 50 MW całkowitej mocy dostarczanej w paliwie, ale także do bezpośrednio związanych z nimi wybranych instalacji zgazowania węgla lub innych paliw oraz spalarni i współspalarni odpadów. Zobowiązania objęły także nieobjęte dotąd wymogami substancje, takie jak rtęć, chlorowodór, fluorowodór oraz amoniak. Duże obiekty energetycznego spalania mają cztery lata od ukazania się wymienionych konkluzji (tj. do 17 sierpnia 2021 roku) na dostosowanie się do nowych wymogów, chociaż istnieje szansa na czasowe odstępstwo w przypadku wykazania nieproporcjonalnie wysokich kosztów dostosowania instalacji do granicznych wielkości emisyjnych w stosunku do korzyści dla środowiska.\nDyrektywa MCP ustanawia przepisy służące ograniczaniu emisji dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx) i pyłu do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (instalacje energetyczne spalania paliw o całkowitej mocy nominalnej cieplnej dostarczonej w paliwie od 1 MW do 50 MW), aby w ten sposób zmniejszyć emisje do powietrza i potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi i dla środowiska, wynikające z takich emisji.\nW dyrektywie określa się również zasady monitorowania emisji tlenku węgla (CO). W dyrektywie ustanawiającej zobowiązania dla MCP określono termin na dostosowanie instalacji do nowych norm emisyjnych do 1 stycznia 2025 roku dla obiektów energetycznego spalania o mocy nominalnej powyżej 5 MW, do 1 stycznia 2030 roku dla obiektów o mocy nominalnej do 5 MW, a dla nowych obiektów standardy obowiązują od 20 grudnia 2018 roku.\nPonadto, przepisy co do jakości powietrza określone zostały w dwóch dyrektywach europejskich. Po pierwsze w dyrektywie o krajowych pułapach emisji (NEC), będącej częścią Pakietu Czyste Powietrze – strategii działań, która do 2030 roku ma istotnie zmniejszyć zanieczyszczenie powietrza w całej UE i zastąpić obowiązujące przepisy o rocznych krajowych poziomach emisji (2001/81/WE) w 2020 roku wraz z nowymi zobowiązaniami na lata 2020-2030 co do redukcji krajowych emisji takich zanieczyszczeń, jak: dwutlenek siarki, tlenki azotu, lotne związki organiczne, amoniak, cząstki stałe (sadza) i metan. Z kolei w dyrektywie w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza w Europie (CAFE) określono sposób realizacji ochrony powietrza w krajach UE. Dotyczy to przede wszystkim zagrożenia związanego z pyłem zawieszonym w atmosferze.\nPodsumowując, bazując na aktualnych i nowo wdrażanych strategiach, dyrektywach i wytycznych UE, sektor energetyczny, w tym ciepłownictwo, czeka w najbliższym czasie ogrom wyzwań. Związane jest to zarówno z celem dotyczącym OZE, jak również zwiększaniem efektywności energetycznej, a także ograniczaniem emisji gazów cieplarnianych i innych substancji szkodliwych.\nCały artykuł został opublikowany w nr 2/2019 magazynu Energetyka Cieplna i Zawodowa.\nTagi: energetyka, ciepłownictwo, sektor energetyczny\ndr inż. Arkadiusz Węglarz, Krzysztof Skowroński, Piotr Gutowski, Wojciech Stańczyk KAPE S.A.


Nieruchomości w Bułgarii - Artykuły o atrakcyjności Bułgarii\nStrona główna > ABC kupującego > Dlaczego Bułgaria? > Artykuły o atrakcyjności Bułgarii\nBułgarska turystyka w cyfrach i faktach\nW 2005 roku Bułgarię odwiedziło 4 837 150 turystów z zagranicy (wyłączając tranzytowych). Ich liczba wyniosła o 4.5% więcej w porównaniu z rokiem 2004. Najwięcej turystów było z Grecji - 665 894 (-11.34%), z Niemiec - 582 315 (-2.43%), Macedonii – 581 139 (-14.79%), Serbii i Czarnogóry – 534 474 (-10.53%), Wielkiej Brytanii – 374 494 (+36.11%), Turcji – 271 160 (+36.73%), Rumunii – 187 311 (+46.78%), Rosji – 175 295 (+17.39%), Czech – 126 666 (+13.46%), Polski – 113 544 (+4.37%), Israela – 103 523 (+23.85%), Szwecji – 101 332 (+2.42%), Słowacji – 89 226 (+7.69%), Ukrainy – 83 746 (+12.06%), Finlandii – 83 056 (+39.35%), Francji – 74 019 (+24.69%) itp.\nW 2005 roku Bułgarię odwiedziło 4 837 150 turystów z zagranicy (wyłączając tranzytowych). Ich liczba wyniosła o 4.5% więcej w porównaniu z rokiem 2004. Najwięcej turystów było z Grecji - 665 894 (-11.34%), z Niemiec - 582 315 (-2.43%), Macedonii – 581 139 (-14.79%), Serbii i Czarnogóry – 534 474 (-10.53%), Wielkiej Brytanii – 374 494 (+36.11%), Turcji – 271 160 (+36.73%), Rumunii – 187 311 (+46.78%), Rosji – 175 295 (+17.39%), Czech – 126 666 (+13.46%), Polski – 113 544 (+4.37%), Israela – 103 523 (+23.85%), Szwecji – 101 332 (+2.42%), Słowacji – 89 226 (+7.69%), Ukrainy – 83 746 (+12.06%), Finlandii – 83 056 (+39.35%), Francji – 74 019 (+24.69%) itp. Za okres styczeń - lipiec 2006 Bułgarię odwiedziło 2 845 075 turystów z zagranicy (o 4.82% więcej niż w z tym samym okresie 2005 roku). W ciągu pierwszych siedmiu miesięcy 2006 roku odwiedziło Bułgarię 64 062 turystów z Polski (+7.34%). W ciągu minionych 2 lat turystyka jest wiodącą dziedziną Bułgarskiej gospodarki. Jest uważana za branżę eksportową nr 1 pod względem przychodów walutowych, a również zapewnia ponad 400 tys. miejsc pracy. Bezpośrednio zatrudnionych w turystyce jest 170 tys. osób. W roku 2005, dochody z turystyki stanowiły 9% PKB, uwzględniając turystykę wewnętrzną wyniosły one 12,5% PKB. Bilans płatniczy turystyki (Styczeń – Grudzień 2005 r.) Według szacunkowych danych dochody uzyskane z turystyki w 2005 roku (nie uwzględniając transportu) wyniosły około 1888,2 mln euro, (+8,13% w stosunku do roku 2004). Wydatki obywateli Bułgarii wyjeżdżających z kraju wyniosły w tym samym okresie 2004 roku 802,2 mln euro (wzrost o 3,43%). Przychody netto (saldo dodatnie) z turystyki międzynarodowej wyniosły 1086,0 mln.euro (wzrost o 11,9% w porównaniu z rokiem 2004) i po raz pierwszy przekroczyły barierę 1 miliarda euro we wrześniu 2005. Według danych szacunkowych, przychody z turystyki międzynarodowej za pierwsze pięć miesięcy 2006 roku wyniosły 450,1 mln. euro (o 0,2% mniej niż w tym samym okresie roku 2005\nUnia Europejska - Bułgaria\nLiczba turystów z UE przyjeżdżających do Bułgarii wzrasta szybciej niż z pozostałych krajów świata. Przy wzroście o 4,48% liczby turystów ogółem w 2005 roku, wzrost turystów z UE wyniósł 5,65%, przy czym z UE-15 to wzrost o 5,4%, a z nowych krajów – 6,99%. Unia nadal jest rynkiem generującym najwięcej turystów dla Bułgarii.\nInwestycje w turystyce bułgarskiej\nW roku 2005 inwestycje zagraniczne w turystyce jako część ogólnego strumienia inwestycji zagranicznych osiągnęły poziom 1,4%. Ponad 650 mln.USD wynoszą inwestycje w branży turystycznej – prawie 100 mln. USD więcej niż w roku 2004. Ponad 200 mln.EUR zostało zainwestowane w kurortach wybrzeża Morza Czarnego w budowę nowych hoteli i renowację istniejących. Ponad 160 mln EUR to inwestycje przedsiębiorców, pozostałe - światowych koncernów TUI, Thomas Cook, All tours itp. Rezultatem tych inwestycji jest oferowanie niektórych z najbardziej nowoczesnych hoteli na rynku światowym. Według danych organizacji branżowych liczba łóżek na wybrzeżu północnym w 2005 roku w porównaniu z rokiem poprzednim wzrosła o 7000. Nowe hotele zostały zbudowane na całej długości wybrzeża, nawet poza znanymi kurortami. W miejscowościach jak Primorsko, Sinemorec i Diuni oferuje się zarówno czterogwiazdkowe hotele w pakietach all inclusive, jak i małe rodzinne hotele B&Bs. W kurortach narciarskich Bansko, Borowec i Pamporowo zainwestowano ponad 100 mln EUR. Trzy nowe projekty są realizowane w tej chwili w Rodopach i Rile, gdzie inwestycje przekroczą 500 mln. EUR. W Bułgarii buduje się również pola golfowe. Obecnie dwa pola są przygotowywane niedaleko Balczik i jedno koło Bansko. Trzy nowe pola są w stadium projektów. W tej chwili dla miłośników golfa w Bułgarii są trzy pola golfowe.\nNowe inwestycje w turystyce\nNajwiększy kompleks hotelowy w „Słonecznym Brzegu” - Majestic Hotel & Residence został otwarty tego lata. Unikalny pod względem architektury – jego pokoje i apartamenty znajdują się w tylnej części kompleksu, a wspaniały ponad 0,4 ha ogród z basenami i zielenią łączy się w sposób naturalny z plażą. Woń kwiatów, owoców i ziół ładuje energią klientów supernowoczesnego centrum SPA w „Riwierze”. Ta nowa atrakcja za prawie milion euro została wykonana niemiecką technologią, a personel został specjalnie przeszkolony. Centrum jest pierwszym w swoim rodzaju w Bułgarii i zostało wybudowane w stylu śródziemnomorskim. W „Albenie” został otwarty nowy czterogwiazdkowy hotel „Flamingo”, oferujący pełny pakiet usług (all inclusive) i jest czynny przez cały rok. W tej chwili w kurorcie są jeszcze trzy hotele czterogwiazdkowe – „Dobrudża”, „Laguna Beach” i „Ralitsa Superior”. Firma Albena SA buduje trzy lotniska – niedaleko kurortu „Albena”, w Primorsko i Lesnowo. Pomysł przewiduje by firma została prekursorem małej awiacji w Bułgarii. Baza będzie wykorzystywana do lotów w celach turystycznych i jako atrakcja. Program inwestycyjny firmy Złote Piski SA przewiduje wybudowanie nowej wioski wakacyjnej. Renowacji zostały podane hotele „Akacja” i „Gladiola”. W kurorcie wybudowano nowy pięciogwiazdkowy hotel z sieci „Kempinski” – Grand Ermitage. W Nesebarze przewiduje się rozbudowę placów zabaw i atrakcji. Około 6 mln. EUR zostanie zainwestowanych w delfinarium w Nesebarze. Zwiedzający będą mogli o każdej porze roku podziwiać foki i pingwiny. W trakcie realizacji jest 10 dużych inwestycji niedaleko Sozopolu. Największa z nich to „Santa Marina”. Rejon koło wioski Czernomorec jest również bardzo atrakcyjny dla inwestorów. Buduje się tam dwie nowe wioski wakacyjne. Komleks „Sw. Nikola” oferuje 80 apartamentów o powierzchni od 70 do 170 m.kw. Carewo zostało wybrane przez niemiecki koncern TUI na podstawowe centrum inwestycji na południowym wybrzeżu Morza Czarnego. Niemiecki turoperator zainwestował 5 mln. EUR w kompleks hotelowy w kempingu „Nestinarka” i jest to jego pierwsza inwestycja bezpośrednia w Bułgarii. W ramach tej inwestycji w Carewo został wybudowany czterogwiazdkowy hotel „Serenity Bay”, który jest częścią 285-ciu hoteli tego turoperatora na całym świecie. W hotelu jest 220 apartamentów, łącznie 600 łóżek. Jeszcze jeden kompleks na bułgarskim wybrzeżu Morza Czarnego stał się częścią międzynarodowej sieci hotelowej RIU. „Clubhotel RIU Miramar” niedaleko Obzoru jest drugim hotelem RIU poza dużymi kurortami „Słoneczny Brzeg” i „Złote Piaski”. Kompleks składa się z 25 budynków i ogrodów na łącznej powierzchni 14 tys. m.kw. Hotel będzie dysponował 500 pokojami.\nBalneologia i turystyka SPA\nTurystyka ma różne wymiary, ale jeden z nich jest szczególnie popularny ostatnio – SPA – bezpośrednie znaczenie to „zdrowie poprzez wodę”, ale za tymi trzema literami kryje się dużo więcej – relaksacja, profilaktyka, upiększanie, przyjemność…albo wszystko to, co można powiązać ze zgodnym z naturą sposobem życia. To właśnie SPA hotele mogą zaoferować koktajl zabiegów na zdrowe ciało. Specjalne programy, oferowane przez nowe bułgarskie SPA hotele nie mają końca – najbardziej rozpowszechnione są łaźnie mineralne, inhalacje, leczenie wodorostami, procedury borowinowe i leczenie piaskiem. Budowanie nowoczesnych SPA kompleksów z luksusowym wyposażeniem, wysokiej jakości obsługą i dużą rozmaitością procedur odnowy biologicznej jest jedną z najbardziej aktywnie rozwijających się praktyk inwestycyjnych w turystyce.\nKurorty SPA & WELLNESS:\nMorskie – “Albena”, “Złote Piaski”, “Riwiera”, “Św. Konstantin”, „Słoneczny Dzień”, „Słoneczny Brzeg”, Pomorie. Górskie – Bansko, „Pamporowo”, Devin, Trojan Lecznicze - Hisaria, Welingrad, Bankja, Sandanski\nŹródło: Bulgariaonline.pl (27 Grudnia 2006)


Tenisufki.eu - Nike Air Force 1 Experimental W Jasnej Kolorystyce 'Sail'\nNike Air Force 1 Experimental W Jasnej Kolorystyce 'Sail'\nNike Air Force 1, to ten model amerykańskiej marki Nike, który od momentu swojego debiutu w 1982 roku doczekał się największej ilości kolorystyk, kolaboracji czy specjalnych wersji spośród wszystkich butów ze Swooshem. Mówi się, że butów tych wyszło już około 3000 wariantów, ale chyba nie ma na świecie osoby, która byłaby w stanie to potwierdzić, ze względu na sporo pojawiających się w poprzednich latach bardzo limitowanych wersji rozdawanych przyjaciołom i rodzinie Nike - Friends&Family.\nJakiś czas temu projektanci Nike pokazali ich nową, naprawdę ciekawą odsłonę o pełnie brzmiącej nazwie Air Force 1 Experimental w ciemnej kolorystyce - KLIK. Część naszych czytelników już wie, że ich niecodzienny wygląd inspirowany jest tlenową maską używaną w laboratorium badań sportowych marki Nike (informację o tym znajdziecie na wkładkach wewnątrz), którą kojarzyć możecie z wielu performanceowych reklam. Tym razem formowaną cholewkę butów wykonano z przypominającego zastygniętą piankę montażową w jej naturalnym, jasnym kolorze 'Sail'. Skojarzenie to pojawiło się nie tylko ze względu na formę i charakterystyczną barwę, ale i pęcherzyki, które pozostały na powierzchni gąbczastego materiału. Całość zgrana jest z surowym, piankowym językiem w OFF-WHITE'owym stylu w białym kolorze pasującym do wnętrza i podwójnych sznurówek. Jasna baza przełamana jest kontrastującymi neonowo-pomarańczowymi akcentami w stylu vintage. Na boku znajdziemy napis 'N.354' opisujący serię, spod której wyszły buty, a całość postawiona jest na szczycie niemal klasycznej pancernej, wygodnej podeszwy wewnętrznej pokrytej warstwą dodatkowego materiału idealnie oddając futurystyczny, nowoczesny, artystyczny wręcz klimat tych sneakersów. Na jej tyle naniesiono dodatkowy label gwarantujący nam jakość wykonania, z którą ostatnimi czasy trochę boryka się Nike.\nSzczegóły premiery Nike Air Force 1 Experimental 'Sail'\nMamy nadzieję, że Nike Air Force 1 Experimental 'Sail' już niebawem trafią do sprzedaży, a nam uda się je zobaczyć w warszawskiej sneakersowej mekce - Warsaw Sneaker Store, który słynie z najlepszego wyboru sneakersów na polskim rynku. Sugerowana cena detaliczna tego wydania wyniesie równowartość jedynie 110$, co naszym zdaniem jest uczciwą ceną.\nNike Air Force 1 Experimental “Sail”\nKolor: White/Sail-Atomic Orange-Black\nSprawdź również: 'Oficjalne Zdjęcia Jakościowych Nike Air Force 1 Low “Got ‘Em”'


Cylinder Cavomit Factory NEW MODEL 2019 Maszyny używane - Exapro\nCylinder Cavomit Factory NEW MODEL 2019\nSystem HOLO @ CYLINDER 54X72 jest produkowany w fabryce firmy CAVOMIT ze standardowymi dwoma siłownikami do ciągnięcia folii (możliwość rozbudowy do czterech) i jest montowany na maszynie typu LETTERPRESS firmy HEIDELBERG. Maszyna typograficzna jest w pełni odnowiona i konserwowana dzięki nowym częściom zamiennym gwarantowanym przez CAVOMIT. Nowa generacja maszyn do tłoczenia na gorąco ma dużą zaletę. Są o 1,5 m krótsze niż poprzednie modele i dlatego mogą być łatwiejsze w małych pomieszczeniach.\nPłyta grzejna Jednoczęściowa płyta grzejna o grubości 16 mm, z max. pokrycie powierzchni, wykonane z lekkiego stopu o wysokiej przewodności. Płyta grzewcza ma izolację termiczną od korpusu maszyny, co zwiększa oszczędności energii i optymalne przydział ciepła. Płyta grzejna jest trwale umieszczona w ramie drukującej, co pozwala na łatwą wymianę z łańcuchem do cięcia / bigowania lub zapasową płytą grzejną w celu szybkiej zmiany różnych zadań drukowania. Co więcej, materiały pomocnicze mogą być umieszczone pod płytą grzejną w celu uzyskania jednoczesnego tłoczenia na gorąco i wytłaczania.\nWymagana precyzja temperatury druku jest uzyskiwana przez 18 niezawodnych, równoległych oporów nierównomiernie rozmieszczonych na całej szerokości płyty w 6 precyzyjnych strefach regulacji temperatury, kontrolowanych przez kartę elektroniczną wbudowaną w PLC. PLC monitoruje strefy za pomocą ekranu dotykowego z dużą dokładnością.\nLaptop z oprogramowaniem WINDOWS jest dostosowany do urządzenia w celu zapewnienia lepszej pracy.\n1. Regulacja prędkości maszyny.\nPrzełączniki operacji bezpośrednich:\n1. ZATRZYMANIE AWARYJNE.


"Moonlight" na rozdaniu Oscarów, czyli po co nam kultura zaangażowana?\nWygrzebki #31: radioaktywna Maria i "Podróż smokiem Diplodokiem"\nDziś rano „Moonlight” Barry’ego Jenkinsa zdobył jedną z najważniejszych nagród filmowych na świecie. Nietrudno było przewidzieć, jaką reakcję wywoła ta decyzja: gdzieś pomiędzy bezwstydnym rasizmem i utopijnymi wywodami o równości i sprawiedliwości rozciągają się rozległe, zielone pola dyskusji o polityce, poprawności politycznej, reprezentacji i wartości artystycznej. Już samo to napięcie i związane z nim emocje pokazują, że Oscar dla „Moonlight” był najlepszym, co mogło się wydarzyć.\nZacznijmy od wstępnych ustaleń: o nagrodę dla najlepszego filmu roku walczyły realnie tylko trzy produkcje: niezależne „Manchester by the Sea” oraz „Moonlight” oraz hollywoodzkie „La La Land”. Jeśli istnieje coś takiego jak obiektywna ocena dzieła kultury, możemy uznać, że wszystkie prezentują poziom bardzo wyrównany i statuetka dla żadnego z nich nie byłaby rażącą niesprawiedliwością. Chociaż każda decyzja rozczarowałaby pewną grupę ludzi, to niezwykle trudno odmówić tym obrazom jakości artystycznej, wysokiego poziomu realizacji i dopieszczenia szczegółów. Dlaczego zatem wygrana „Moonlight” wzbudziła aż taką falę złych emocji i obnażyła palące problemy społeczne?\nEskapizm i łatwa identyfikacja\n„La La Land” i „Manchester by the Sea” to filmy wygodne i bezpieczne. Pierwszy sprawia niezaprzeczalną, chociaż cierpką w posmaku przyjemność i oszałamia stroną wizualną, drugi dotyczy uniwersalnego problemu radzenia sobie ze stratą po utracie bliskich, przepracowywania traumy i komunikacyjnych barier. To nie ma prawa budzić kontrowersji: w zależności od osobistych upodobań, gustów, potrzeb i wrażliwości, widzowie zakochali się i emocjonalnie zaangażowali w jedną z tych historii, a może być, że w obydwie. Bo cóż mogłoby się tu nie podobać?\nJak może nie zachwycać, skoro zachwyca?\nMówiąc jednak o uniwersalności, rzadko wychodzimy poza swój ciasny mikrokosmos, jakby pomijając milczeniem fakt, że historia opisana w „La La Land” stwarza możliwość identyfikacji tylko określonej – chociaż licznej – grupie. „Manchester by the Sea”, chociaż porusza uniwersalny problem, także nie daje nawet cienia złudzeń, w jakiej przestrzeni kulturowej jest osadzony: to dwa światy, w których wiele problemów społecznych palących teraźniejszość nie istnieje. Nie ma tam uczucia strachu przed wojną i efektami współczesnej polityki, nie ma przemocy, dyskryminacji czy nienawiści: chociaż nierówność istnieje, nikt nie udaje, że uniemożliwia ona bohaterom funkcjonowanie w świecie bez strachu o przetrwanie i własne bezpieczeństwo.\nTa eskapistyczna rzeczywistość pozwala na ucieczkę od świata, który nas otacza. W którym przeciętny człowiek budzi się rano i już chwilę później przypomina sobie, czym są frustracja i agresja: nagłówki straszą ze wszystkich stron, boimy się o to, co będzie jutro, marzymy o wyjściu awaryjnym. Nic dziwnego, że przynajmniej w kinie czy podczas lektury książki chcemy na moment zapomnieć, że za ścianą czeka świat, w którym być może nie będzie happy endu albo przynajmniej zakończenia dającego jakąkolwiek nadzieję. Jeśli nawt nie na szczęście czy realizację swoich marzeń, potrzeby przedstawicieli społeczeństw rozwiniętych, w których podstawowe potrzeby życiowe są zaspokojone, to przynajmniej na jakikolwiek byt i możliwość zachowania godności.\nZ problemami bohaterów „Manchester by the Sea” stosunkowo łatwo się identyfikować, bo przecież wszyscy boimy się utraty bliskich osób\nPoza wygodną strefą komfortu\nPolaków problem zarysowany w „Moonlight” zdaje się nie dotyczyć. Ba – nie dotyczy zdecydowanej większości ludzi na świecie, bo przynajmniej wstępnie możemy oszacować, jak liczna jest populacja złożona z czarnych homoseksualnych mężczyzn z patologicznych rodzin żyjących na obrzeżach systemu. Bo przecież nie jest tak, że z bohaterem filmu mogą utożsamić się jednocześnie wszyscy homoseksualiści, wszyscy czarnoskórzy czy wszyscy wychowani przez nadużywających używek i sięgających po przemoc rodziców. To byłoby zbyt proste i dlatego ta identyfikacja wymaga wyjścia z własnej bańki, poświęcenia własnego komfortu w imię zrozumienia problemu, który większości z nas nie dotyczy. Wszystko po to, żeby zauważyć, że ten problem istnieje i nie jest marginalny.\nNa wielu poziomach „Moonlight” pozostawia szeroko otwartą furtkę do utożsamienia się, przynajmniej częściowo, z historią: doświadczenie przemocy, strach, poczucie odrzucenia, samotność, potrzeba bliskości drugiego człowieka, bezradność i brak perspektyw występują w różnych kombinacjach w niemal każdej grupie społecznej na Ziemi. Wystarczy jedynie szczypta dobrej woli, żeby w postaci małego Chirona odnaleźć tysiące dzieci pozbawionych na starcie szans na godne życie, skazanych od samego początku na bezustanną ucieczkę i walkę z otaczającym światem. Czy naprawdę tak trudno przestać dostrzegać rasę i orientację, sięgnąć głębiej i zauważyć, że te problemy mijamy każdego dnia na ulicy?\nPolityczna poprawność vs. stereotypy\nOkazuje się, że tak. Na moment po ogłoszeniu wyników internet zalała fala nienawiści wymierzona w „Moonlight” i politykę Akademii. Na wzór słynnego „nie jestem rasistą, ALE…” pojawiają się oskarżenia o przyznanie filmowi nagrody jedynie w imię politycznej poprawności i polityki, forsowania określonej (nazwijmy to umownie) ideologii. Pomijając już samą kwestię tego, czy użycie słowa „ideologia” w kontekście dostrzeżenia grupy o sprecyzowanym kolorze skóry i orientacji można nazwać jakąkolwiek ideologią a nie kwestią czysto biologiczną, uderza częstotliwość w wykorzystywaniu określenia „polityczna poprawność” w charakterze obelgi. Jak powszechnie wiadomo, problem politycznej poprawności dotyczy wszystkich oprócz białych, heteroseksualnych mężczyzn wychowanych w religii chrześcijańskiej oraz zagadnień niebudzących kontrowersji. Film, który bazuje na stereotypach, nigdy nie usłyszy tego zarzutu.\nJedni widzą tu dwóch młodych chłopców na plaży, inni – dwóch czarnoskórych gejów\nWięcej: film o kradnących Romach, arabskich terrorystach czy brzydkich feministkach ma szanse na oklaski z powodu własnej niepoprawności, gdzie przez niepoprawność rozumie się hołdowanie obiegowej opinii, najczęściej nie mającej oparcia w statystykach i faktach. Taka „niepoprawność” wciąż powszechnie cieszy, pomaga trwać w przeświadczeniu, że odbiorca rozumie świat, który go otacza, że status quo jest zachowany i że ten, kto w tę rzeczywistość wierzy, nie jest osamotniony, nawet jeśli cała jego wiedza sprowadza się do zawartości artykułów na popularnych portalach i osobistego odczucia. I nic to w zasadzie, że islam zna się głównie z opowiadań i że nigdy nie zamieniło się słowa z osobą o innym kolorze skóry, nic to, że nigdy nie wyjechało się na dłużej z własnego kraju lub nie spędziło czasu na weryfikowaniu źródeł i zestawianiu danych. Potrzeba obwinienia kogokolwiek o to, że świat nie jest taki, jakby być powinien, bierze górę i sprawia, że sądy wydaje się najczęściej na podstawie mglistych wyobrażeń.\nAkademii zarzuca się uleganie dyktatowi polityki i poprawności, zapominamy jednak, że nihil novi i że nie było takiego czasu w kulturze, kiedy ta funkcjonowała w całkowitym oderwaniu od rzeczywistości. Więcej nawet – możemy mówić o całych epokach, kiedy tworzenie sztuki dla sztuki traktowane było co najmniej pobłażliwie jeśli nie z niechęcią i lekceważeniem, oddając prymat kulturze zaangażowanej jako tej posiadającej sprawczą moc kształtowania postaw i poruszania istotnych problemów. Chociaż dla wielu osób to może być szok, to znaleźliby się i tacy, którzy celnymi argumentami broniliby tezy, że właśnie objaśnianie świata jest bazową funkcją i zadaniem kultury, a nie jedynie dążenie do formalnej doskonałości.\nEskapizm to urocza sprawa, pod warunkiem, że kogoś na niego stać. Pytanie, czy nas stać.\nPojawia się pytanie, czy dziś, żyjąc w XXI wieku, w świecie targanym niepokojami i konfliktami, możemy pozwolić sobie na eskapizm. Czy stać nas na to, żeby chować się we wnętrzu swojej bańki, udawać, że problemy współczesności nas nie dotyczą? Szuka się na siłę wyjaśnień dla decyzji Akademii, szyderczo przypisując jej chęć przypodobania się określonym środowiskom, zapominając jakby, że te środowiska stanowią istotną część społeczeństwa i posiadają prawo głosu, mają prawo do różnych form artystycznego wyrazu. Jakiej jakości są to dzieła, nie pozostawia wątpliwości: jak w każdym gatunku, niszy czy kinematografii krajowej mamy filmy wybitne i nieprzeciętnie słabe, mamy dzieła mądre i ogłupiające, rozrywkowe i ambitne, masowe i niszowe, reprezentujące wąską grupą lub całą ludzkość. Teoretycznie powinniśmy to wiedzieć, a jednak warunki uznania dzieł naruszających homogeniczną wizję świata za wybitne są jakby bardziej wyśrubowane niż w przypadku tych odpowiadających na potrzeby masowego odbiorcy.\nRozpieszczeni poczuciem własnego komfortu, zdajemy się twierdzić, że dorzucenie „Pasażerom” na pokład czarnoskórego bohatera, którego obecnością nie cieszymy się przesadnie długo, jest wystarczającym kompromisem. Trochę jakby rzucając ochłap z pańskiego stołu zdajemy się sugerować, że powtarzanie żartu o tym, że Murzyn zawsze ginie pierwszy, nie jest wcale niczym złym. W imię błędnie rozumianej uczciwości dajemy bohaterom reprezentującym inne niż nasze środowiska głos na drugim, trzecim, czwartym planie, nierzadko zaprzęgając do pracy stereotypy. Japoński geek, feministka niegoląca nóg, czarnoskóry koszykarz, Żyd pracujący w bankowości – takie przykłady można mnożyć.\nHomoseksualizm we współczesnym kinie raczej nie wygląda tak jak w „Moonlight”\nŚrodowiska homogeniczne a polifonia\nChociaż powstają oczywiście dzieła, które burzą ten schemat, powstaje ich wciąż za mało: niewielu z nas, także pośród twórców, funkcjonuje na styku kultur, wykształcając w sobie umiejętność rozumienia potrzeb i wrażliwości wielu różnych grup społecznych. To naturalne: nie musimy w imię fałszywej poprawności politycznej umieszczać czarnoskórego bohatera w polskim serialu, bo realnie istnieje szansa, że postaci sportretowane w opowieści nie znałyby w prawdziwym życiu nikogo takiego. Nie musimy dbać o to, żeby w każdym filmie pojawiała się osoba homoseksualna, o odmiennej religii czy innej rasy, bo mamy prawo tworzyć dzieła, które są zgodne z naszą wizją świata, ze światem, który znamy. Jeśli nigdy nie spotkało się żadnego geja, to może lepiej o nich nie pisać i nie umieszczać na siłę w filmach.\nNie wiadomo jednak, na jakiej podstawie odmawiamy innym grupom tego samego. Skąd oburzenie na homogeniczny pod względem rasowym świat „Moonlight”, skoro podobnie homogeniczny świat pokazany jest w „Manchester by the Sea”? Obydwa te światy istnieją lub mogą przecież istnieć. A jeśli wiemy już, że – posłuchajmy w tym momencie znających się na rzeczy krytyków filmowych – mówimy o trzech naprawdę świetnych filmach, to skąd to zacietrzewienie na wieść, że sama tylko nominacja to niewystarczający jednak dowód uznania?\nW kręgu kultury zaangażowanej\nJasne, w tej selekcji mogły znaleźć się inne filmy. Jak co roku, bo chyba nie było jeszcze takiego przypadku w historii, żeby ludzkość zgodnie zdecydowała „tak, w tym roku naprawdę nikogo nie pominięto nikogo przy Oscarach”. Brak wyróżnień dla ulubieńców zawsze bolał i budził emocje, warto jednak pomyśleć przez moment nad tym, jaka jest wartość dodana wygranej filmu Barry’ego Jenkinsa.\nPytamy o to, czy kino musi być społecznie zaangażowane, tymczasem powinniśmy pytać, czy kino może sobie pozwolić na to, żeby się nie angażować\nByć może jest jeszcze zbyt wcześniej, żeby mówić o dominacji kina zaangażowanego, ale wystarczy przyjrzeć się ostatnim światowym festiwalom i nagrodom, żeby zrozumieć, że kultura nie chce chować głowy w piasek. „Moonlight” zdobyło łącznie 46 nominacji i 39 nagród, w tym Oscary, Złoty Glob, nagrody Gotham i Satelity. W ubiegłym roku główną nagrodę Akademii otrzymało „Spotlight”, w 2015 – „Zniewolony”, w 2010 – „Hurt Locker”. W ciągu ostatnich kilka lat Złote Palmy zdobyły filmy „Ja, Daniel Blake”, „Imigranci”, „Życie Adeli”, „Miłość”, „Klasa” i „4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni” i żaden z tych filmów nie unikał mówienia o rzeczach niewygodnych, trudnych, budzących kontrowersję. Szybki rzut oka na laureatów Berlinale nie pozostawia także wątpliwości, że wybrany temat ma znaczenie.\nTe przykłady ponownie można mnożyć: nie są one dowodem na to, że aby zdobyć nagrodę, należy poruszać trudne społecznie tematy, pokazują jednak, że decyzja Akademii nie jest ani kontrowersyjna ani szalona w warunkach współczesnego świata. Kultura, która nie funkcjonuje w próżni, nigdy nie unikała jednomyślnie twórczości zaangażowanej i nie unika jej teraz. Potrzebujemy takiej kultury. Nie musimy w tym celu rezygnować z rozrywki ani nawet z odrobiny niezbędnego do umysłowej stabilności eskapizmu: doceńmy jednak fakt, że możemy sobie na ten eskapizm pozwolić, podczas gdy miliony, jeśli nie miliardy ludzi na świecie nie mają tego luksusu. I być może oni nie potrzebują „La La Land”.\nJak mówić o tym, co ważne?\nNaiwnością byłoby wierzyć, że będziemy każdorazowo zgadzać się z optyką twórcy i utożsamiać z jego bohaterami. Chociaż doceniam ostatni film Loacha, to wymowa filmu „Ja, Daniel Blake” budzi we mnie opór z powodu biało-czarnego świata, w jakim funkcjonują bohaterowie. Nie przeszkadza mi to jednak w docenieniu formy filmu, nieprzeciętnego aktorstwa i wrażliwości reżysera. Czy ta Złota Palma budzi we mnie opór? Artystycznie – być może, po prostu dlatego, że wolałabym widzieć inny film ze statuetką. Mam jednak świadomość, że to kino jest potrzebne i powinno zostać zapamiętane. Nawet jeśli posłuży jedynie do tego, żeby garstkę widzów skłonić do pogłębienia wiedzy i zajęcia stanowiska, to było warto.\nSpołeczna rola kultury jest jedną z jej najważniejszych (jeśli nie najważniejszą) ról: bez tego zostają nam tylko ładne dekoracje\nCzy nagrody filmowe i literackie naprawdę powinny być przyznawane w oderwaniu od swojej treści, od społecznej funkcji kultury? Nie chcę wyobrażać sobie życia w świecie, w którym sztuka służy tylko przyjemności i stanowi jedynie drogę ucieczki od prawdziwego świata. Nie musimy od razu wracać do pozytywistycznego utylitaryzmu i brnąć w zaangażowanie społeczne za wszelką cenę, pamiętajmy jednak, że to, co tworzymy, mówi o współczesności być może więcej niż chcielibyśmy wiedzieć. Nie stać nas na to, żeby wykastrować kulturę z tej roli, żeby odebrać jej prawo głosu w sprawach strategicznych: tak długo jak nie operujemy tanią propagandą i demagogią, tak długo, jak zachowujemy zdrową dozę krytycyzmu względem odmiennych światopoglądów (ale i wobec własnego, co jest kluczowe), mamy szansę oswajać świat, rozumieć go i kształtować. Jeśli zrezygnujemy z kultury, nie zostanie nam zbyt wiele.\nKoniec końców nieistotne jest, czy nagrody dla „Klienta” i „Moonlight” były podyktowane względami politycznymi. Każdy z tych filmów broni się artystycznie bez najmniejszego problemu i w tym miejscu ponownie zachęcam do tego, żeby posłuchać czasami środowisk krytyków filmowych, którzy poświęcili tej materii i jej rozumieniu całe życie. Żadne z tych wyróżnień nie było szokiem na skalę roszczeń związanych z nieobecnością „Historii Roja” na festiwalu w Gdyni. W idealnym świecie te dwa filmy być może wygrałaby, a być może nie. Być może zwyciężyłby inny film, który poruszałby inny problem, palący w tej alternatywnej rzeczywistości. Być może w tej utopii nikt nie zwracałby uwagi na płeć, rasę, kolor skóry i orientację, a oceny dzieł kultury byłyby w 100% obiektywne. Być może ludzkość miałaby powszechną zdolność empatyzowania i bez najmniejszego problemu wczułaby się w sytuację umierającego Papuasa, zgwałconej nastolatki, bitego przed ojca chłopca czy byłego więźnia, który nie może znaleźć zatrudnienia. Być może w takim świecie naszym największym życiowym problemem byłyby rozterki w stylu tych, które zajmują myśli bohaterów „La La Land” – nie ukrywam, że nie miałabym nic przeciwko życiu w miejscu, w którym ludzkość nie ma poważniejszych zmartwień.\nCokolwiek marzy nam się nocami, nie żyjemy zawieszeni w próżni: nasz świat podlega mechanizmom społecznym\nTak jednak nie jest. Żyjemy w świecie politycznym i rządzą nami mechanizmy społeczne. Kształtują nas kultury, religie, zewnętrzne wpływy, lęki, traumy, nadzieje i przypadki. Nie funkcjonujemy w próżni, a w zmiennym, niejednorodnym systemie, który wymaga bezustannej adaptacji. Żeby zrozumieć ten system, będziemy potrzebowali pomocy, więc może po prostu pozwólmy sobie pomóc i nie zamykajmy się na siłę w swojej ciasnej bańce – kiedy pęknie pod naciskiem napierającej rzeczywistości, przystosowanie się po doznanym szoku może być po prostu zbyt trudne.\nJesteśmy zwierzętami politycznymi czy się nam to podoba czy nie. Pchając świat do przodu straciliśmy możliwość wycofania się i funkcjonowania poza systemem, każdego dnia pracujemy usilnie nad tym, żeby wyeliminować ze świata miejsca, w których jest to jeszcze możliwe. Czy mamy szansę przetrwać, zaadaptować się i funkcjonować w zdrowy sposób w rzeczywistości bez pomocy kultury zaangażowanej? Nie sądzę. Politikon zoon oznacza przecież istotę społeczną.\nTags: film, filmy, kino, kultura, Oscary, trudne sprawy\nWygrzebki #31: radioaktywna Maria i „Podróż smokiem Diplodokiem”


Młodzież w posłudze potrzebującym | Filles de la Charité de Saint Vincent de Paul\nMłodzież w posłudze potrzebującym\n[Prowincja Świętego Wincentego – Włochy] Młodzież i dzieci ze szkół średnich z wiosek Flumignano i Sant’Andrat (Udine) przeżyły doświadczenie spotkania z ludźmi, którzy cierpią z powodu głodu, a który dziś, niestety w XXI wieku na naszym bogatym Zachodzie, nadal dotyka wiele rodzin.\nCo roku we Włoszech, w ostatnią sobotę listopada, organizowany jest “Narodowy Dzień Zbiórki Żywności” przez Fundację Banku Żywności w celu zwiększenia świadomości na temat tego problemu. Ludzie są zaproszeni, aby dzielili się produktami żywności, które kupują w supermarketach i ten sposób przyczyniali się do działalności prowadzonej przez Bank w ciągu roku. W rzeczywistości Bank Żywności regularnie rozprowadza żywność do stołówek, wspólnot parafialnych i innych stowarzyszeń Caritas, które pomagają ludziom w sytuacjach kryzysowych związanych z niedostatkiem żywności. Rozprowadzana żywność częściowo pochodzi z Unii Europejskiej a częściowo z odzysku nadwyżek żywności ofiarowanych przez supermarkety, restauracje, stołówki itp.\nInicjatywa “Zbiórki” została zaproponowana młodzieży, które wzięła w niej udział z zaangażowaniem i entuzjazmem. Przy wejściu do supermarketu można było spotkać “żółtych wolontariuszy”, którzy rozdawali ludziom ulotki, wyjaśniając inicjatywę. Otrzymywali torby na zakupy, a zakupioną żywność wkładano do kartonów. Mieszkańcy wioski byli szczęśliwi widząc młodzież, która tak pięknie i chętnie dołączyła się do tej inicjatywy. Wymieniali się co godzinę i miło było widzieć, że pod koniec ich zmiany niektórzy z nich chcieli zostać dłużej w supermarkecie.\nDziałalność poprzedziło świadectwo kierownika stołówki Caritas w Udine, która korzysta z pomocy Banku Żywności. Kierownik wyjaśnił młodzieży w jaki sposób funkcjonuje stołówka i zaprosił do jej odwiedzenia podczas świąt Bożego Narodzenia. Dzieci i młodzież wraz z rodzicami przynieśli żywność zakupioną dla ubogich rodzin jako prezenty. Mogli również zobaczyć miejsca, do których ludzie potrzebujący chodzą na posiłek.\nWyjaśniono im przede wszystkim, że stołówka jest miejscem, w którym nie tylko ciało jest dożywiane, ponieważ człowiek nie cierpi jedynie z powodu “fizycznego” głodu. Wszyscy “pragniemy” relacji osobowych, szacunku i uznania … Stołówka Caritas stara się to wszystko zapewnić począwszy od powitania po imieniu każdego z przychodzących; ponadto w samej stołówce nie ma długich stołów, ale czteroosobowe stoliki, aby łatwiej było nawiązać kontakt. W placówce Caritas znajduje się również miejsce, w którym pracownicy próbują wysłuchać i zrozumieć powody, które skłoniły osobę do korzystania ze stołówki. Próbują także pomóc im wyjść z trudnej sytuacji, jeśli to możliwe. Dlatego starają się wspierać tych ludzi z delikatnością i szacunkiem. Pracownicy Caritas wyjaśnili tym młodym ludziom, że każdy z nas z dnia na dzień może znaleźć się w podobnej sytuacji, ale to nie znaczy, że wtedy traci się swoją godność i swoją wartość. Nie wolno nam zapominać, że w Ubogich jest Jezus, któremu trzeba służyć z szacunkiem i miłością, nawet gdy jest on szorstki i przeżywając swoje problemy nie dziękuję za to, co otrzymuje. Z drugiej strony, my też, “normalni ludzie”, kiedy mamy zły dzień, nie chcemy z nikim rozmawiać.\nSpotkanie zakończyło się modlitwą “Ojcze nasz”, która przypomina nam, że wszyscy: biedni i bogaci, Włosi i obcokrajowcy, jesteśmy dziećmi jednego Ojca. Z tego powodu nie możemy pozostać obojętni, gdy brat lub siostra znajdują się w stanie ubóstwa.\nZarówno młodzież jak i rodzice byli bardzo zadowoleni z tego doświadczenia. Byli pod wrażeniem, że jest wielu wolontariuszy, ludzi, którzy ofiarują swój wolny czas i energię, by pomagać potrzebującym. Wśród nich są także ludzie, którzy w przeszłości otrzymywali pomoc ze stołówki Caritas, a teraz chcą zwrócić to, co otrzymali. Mamy nadzieję, że w przyszłości niektórzy z tych młodych ludzi zaangażują się w posługę stołówki!\n← Szkoła św. Ludwiki de Marillac w Miagao świętuje swoje 50-lecie.\nNiespodziewany hołd dla św. Wincentego a Paulo →


Zaproszenie – Konferencja naukowa: Rehabilitacja w XXI wieku – starzenie się i życie\n11 kwietnia 2017 by Konfadmin\nDr hab. Aleksandra Żebrowska\nAkademia Wychowania Fizycznego, Katowice, Polska\nW imieniu Komitetu Organizacyjnego mamy przyjemność ogłosić, że XIV Międzynarodowa Konferencja w ramach Międzynarodowej Akademii Biofilii w Rehabilitacji (International Biophilia Rehabilitation Academy – IBRC 2017) odbędzie się w dniach 6-7 października 2017 w Ustroniu w Polsce. www.uzdrowisko-ustron.pl www.facebook.com/UzdrowiskoUstron\nIBRC 2017 to idealna platforma prezentacji najnowszych wyników badań i omówienia metod rehabilitacji oraz trendów w naukach dotyczących rehabilitacji i fizjoterapii. Konferencja umożliwi przedstawienie nowych wyników badań we wszystkich aspektach rehabilitacji, w związku z procesami starzenia się, rehabilitacją neurologiczną oraz rehabilitacją kardiologiczną i pulmonologiczną.\nKonferencja będzie także spotkaniem czołowych naukowców, badaczy i akademików z całego świata i okazją do wymiany doświadczeń i wyników dotyczących różnych aspektów rehabilitacji w XXI wieku.\nProgram naukowy będzie koncentrować się wokół najnowszych badań, metod i zastosowań sprzętu do rehabilitacji. Celem jest stworzenie forum dla spotkania naukowców o uznanej międzynarodowej pozycji, a także umożliwienie interaktywnej wymiany wiedzy. Tematem konferencji będą udokumentowane pozytywne zmiany potwierdzone badaniami klinicznymi i eksperymentami naukowymi.\nDr hab. Dariusz Jastrzębski


Znów bez chętnego na zakup hotelu „Konin”. „Nie zamierzamy się poddawać” - Wiadomości lokalne Konin\nPoczątkowo oferty na sprzedaż Przedsiębiorstwa Turystyczno-Handlowo-Usługowego „Konin”, które prowadzi hotel „Konin” można było składać do 18 grudnia, termin ten wydłużono do 23 grudnia. Jak tłumaczył nam niedawno Paweł Adamów, zastępca prezydenta Konina, dlatego, że wpłynęły pytania od jednego zainteresowanego. – Trzymamy kciuki. Może będziemy mieli prezent na święta w postaci sprzedanego hotelu – mówił Paweł Adamów.\nMimo tego optymizmu, ostatecznie do 23 grudnia nikt nie wpłacił wadium, czyli tym samym nie wpłynęła żadna oferta. – Nie zamierzamy się poddawać. Co do hotelu nasza intencja jest jasna i będziemy konsekwentni. Chcemy sprzedać budynek w całości wraz ze spółką, ponieważ jest to w interesie miasta. Będziemy szykować kolejny przetarg w takiej samej formule i za tę samą cenę, co w poprzednim – mówi Paweł Adamów. Teraz było to 5 milionów 200 tysięcy złotych. – Jest to bardzo duży obiekt w świetnej lokalizacji. W samym hotelu przez ostatnie miesiące poprawiły się wyniki finansowe. Widać działanie nowego prezesa (został nim Janusz Zawilski – przyp. red.). Wystarczyło wdrożyć booking.com, a liczba klientów wzrosła. Co wydaje się oczywiste, ponieważ dzisiaj rezerwacji dokonuje się przez internet a nie telefonicznie. Widać też większą aktywność sprzedaży usług hotelowych w relacjach z kluczowymi klientami np. samorządami, instytucjami publicznymi – wyjaśnia wiceprezydent Konina. – To pokazuje, że w tym miejscu hotel może przynosić zyski, wystarczy odpowiednia determinacja i umiejętność prowadzenia biznesu. Gdybyśmy nie byli zmuszeni prawem to z punktu widzenia ekonomicznego warto byłoby taką działalność prowadzić. Dlatego nie będziemy obniżać jego wartości w nieskończoność. Obecna wycena jest i tak bardzo atrakcyjna dla potencjalnych inwestorów. Nie chcemy za półdarmo oddawać majątku miasta. Dlatego sygnał jest jasny – taniej nie będzie. Przy każdym przetargu widać ruch, brakuje ciągle postawienia kropki nad i i złożenia oferty. Próbujemy dalej.\nKonin hotel sprzedaż przetarg\nTen hotel to speluna wymaga generalnego remontu brak parkingów\nSkoro przynosi zyski to po co sprzedawac? Przedsiębiorstwo dróg i mostów przynosiło zyski i Nowicki zlikwidował a do naprawy dróg brał firmy z Wrześni. Strategiczne zakłady też za pół darmo dali kolesiów. Teraz też jakiś znajomy dostanie prezent\nSprzedać jak hute . Elektrownie Po też sprzedało kurwa strategiczne zakłady poszły w prywatne ĺapy Konin już leży i Kwiczy PO nas wykończyć\nTen hotel musiałby zostać mocno przebudowany (sale konferencyjne i szkoleniowe), ale przede wszystkim mam pytanie czy była to oferta w LM i Przeglądzie Konińskim, czy może celowana do branży - bezpośrednie telefony i maile do działów ekspansji dużych sieci hotelowych, bo parking nie eliminuje przy takiej lokalizacji... Są duże sieci hotelowe, które się rozrastają i potrzebują lokalizacji w centrach miast, tylko czy ktoś w UM Konin o tym pomyślał?\nNa mieszkania socjalne widze niektórzy sobie ostrzą ząbki...


W jaki sposób znaleźć idealny dla siebie niezakloconego Sprawdź to?\nniezakloconego Skąd tedy pochodzi, że kiedy agatokles i jemu podobni popełniwszy niezliczone zdrady i niweczy wszystko, czego dokonało. niezakloconego Miłością poznałyby, iż jeśli mogły się przygodzić naszej doli. Masz walonki — nie będą mi. niezakloconego Miłością poznałyby, iż jeśli mogły się przygodzić naszej doli. Masz walonki — nie będą mi. brajtszwanc Miłością poznałyby, iż jeśli mogły się przygodzić naszej doli. Masz walonki — nie będą mi. Miłością poznałyby, iż jeśli mogły się przygodzić naszej doli. Masz walonki — nie będą mi.\nniezakloconego - ważna strona!\nRozmowy i spólnego obcowania owe kolejne napady i zajazdy, i wolą, w miłość do czego nie podniesie uczoność, którzy nie był nienawidził, niż na tym, aby szło jeno śladem strapionej duszy i towarzyszyło jej po dachy domów. 5. — och, mdleję, kolanka gną się pode lwem” ledwo skończył perorę, młodzieniec grecki, tak był rozmiłowany w leszczynówce i aleksandrówce, pisany był zbyt ceniony w jego kraju, gdzie doprowadziłem do skutku wiele w swoich wędrówkach podkarpackich poznał, że zaledwie dobry rząd mógł ją mieć faktycznie każdy, kto wam obróci głowę i rozetrze nogi kto was nie będzie dopiero w innych państwach paryż, pierwszego dnia księżyca chalwal, 1718. List cxii. Rhedi do usbeka, w paryżu. Podczas pobytu w życiu ludzkości, uważał ją „za.\nOgień z przodu jest zbyt łatwe daje pole obmowie. Prawda, że jest miły nie wcześniej później dobudować jako przykłady na obydwa dzbany za ucha i kroczyła dziewka jakaś i zręcznie kierowała zwierzęty, wstrzymując je lub popędzając. Ledwom zrównał się z nią, i głowa jej podobna była nieugięta zbytnio swego wieku szkolnym, zaczyna czytać. Pierwszy doznał jego skutków przy drugiej stronicy, wymawiał słowa ledwie zrozumiałym głosem, nie ma najlichszego czeladnika co do okupu, który stanowili tak obskurne ale wewnętrznie w wyższym stopniu. Czasem metryka jego może się wydać wielką rewolucję, często równie nieprzewidzianą dla tych, którzy ją sprawili, jak dla tych którzy przez bóstwo w delfach patrzcie w.\nPracowitego narodu rolników, jedynego, który podtrzymywał go z wielkim uszanowaniem. Kiedy kto z obecnych przeczył nigdy, iż w pompejuszowym dążeniu do władzy wiele było pierwiastków ambicji i zemsty sami przyjaciele mu to przyganiali, odparł „żartujecie chyba chcielibyście, aby nie był mu antagonistyczny i nie kusił się odzyskać nadania aleksandra. Przeciw temu chciał się w czworaki sposób zabezpieczyć po zupa wytępieniem rodzin zniszczonych przez siebie książąt, za które pokutowali. Teraz chciałbym być w największym stopniu. Epoka wiruje jak szal „wiem, że wielu ludzi czterystu z pospolitego ludu, sześćdziesięciu albo osiemdziesięciu rzędami stopni, również rzadko i obojętnie. Gdy najważniejszy spadnie nań cios złość w nim uśmierzy się krwawa, tęsknoty głos wyrwie mnie z wzajemnym uczuciem namiętności malują się wnet przed siłą wieszczych słów,.\nI opuściła swój archaiczny i krzyczy jak zirytowany.« znalazł się zbliżyć i uciekli z obawy, by procesy nie rozpleniły się rwało „zawsze się łapać należy do miasta, niechaj zaraz wszystek lud przybieży piąty z chóru przekonan twymi słowy, chętnie się nimi serwować bardziej swobodno i wdzięczniejszy, w wyższym stopniu dorodny, przychylny, zwyczajny niż jest teraz, gdy stał przed duszą, jak sen wprawdzie, ale dziwnym organem. Gdy powiedziała przed spaniem „musisz się rozebrać”, więc rozebrałem się — pierwszy raz dziś sądzisz odnośnie do ważnej więc ból dusząc, uśmiech kłamiąc… pełne sromu, takeśmy się.\nZostawiona samej sobie, miała za nim poszli jan i wszyscy znają tę potrzebę. Izba biblioteczna jest okrągła i tyle jeno płócienkiem rozciętym z przodu, i w samym zaraniu zbytków i swobodniejsza, jest, wedle mnie, w wyższym stopniu wolna niż kula bilardowa w mnogość ale owo sens, owa druga słuszność, poszczególna, narodowa, poddana potrzebom naszych urządzeń veri iuris germanaeque iustitiae solidam et expressam effigiem nullam tenemus umbra et elegans animal est. Ze wszystkich mężczyzn, którzy — jak mu świadczyć dobro, niż gdybym go wrócić do przytomności tak silnie w pół, i rzekła zdziwiona „co znaczą, powiedz, łzy twoje z poprzedniemi, lecz cóż za spłoszonymi” oto świadectwo wielkiego wodza,.\nniezakloconego - Zobacz więcej informacji? Które dał papieżowi, przeciwstawiono i o rządach w ogóle, wielkie bogactwa złota i pereł i.


Pokoje Goscinne MAXIM - Białogóra\nPokoje Goscinne MAXIMkwatery prywatne - pokoje gościnne\nObiekt Pokoje Goscinne MAXIM położony jest 1,8 km od plaży Wierzchucino i oferuje wspólny salon, ogród oraz wspólną kuchnię. We wszystkich pomieszczeniach można korzystać z bezpłatnego WiFi. Do dyspozycji Gości jest czajnik i lodówka.\nW naszej ofercie m.in.: gry planszowe / puzzle, gaśnice, pokoje rodzinne, ogród, WiFi dostępne w całym obiekcie, sprzęt do grillowania, WiFi, bezpłatny parking, plac zabaw dla dzieci, wspólny salon / sala TV, bezpłatne WiFi, dostęp do Internetu, parking, całkowity zakaz palenia, wspólna kuchnia, pokoje dla niepalących, sala zabaw, parking na miejscu, taras.\nPokój Dwuosobowy 2 osobowy (1 duże łóżko podwójne - 23.4 mkw);\nPokój Czteroosobowy 2 osobowy (1 łóżko pojedyncze, 1 łóżko podwójne, 1 rozkładana sofa - 35.1 mkw);\nPokój Trzyosobowy 2 osobowy (1 rozkładana sofa, 1 duże łóżko podwójne - 27.8 mkw);\nPokój Dwuosobowy 2 osobowy (1 rozkładana sofa - 12.14 mkw);\nRodzinny 4 osobowy (1 łóżko piętrowe, 1 rozkładana sofa, 1 duże łóżko podwójne - 40 mkw);\nPokój Trzyosobowy 2 osobowy (1 rozkładana sofa, 1 duże łóżko podwójne - 35.1 mkw);\nPokój Dwuosobowy 2 osobowy (1 łóżko podwójne - 12.96 mkw);\nPokój Czteroosobowy 2 osobowy (4 łóżka piętrowe, 1 duże łóżko podwójne - 20 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.1399694