Dj Cam wywiad - popupmusic.pl\nMy już zdążyliśmy ochłonąć po twoim secie w ramach Święta Niemego Kina. Jakie są twoje wrażenia po zagraniu do filmu "Plakat" Jean'a Epstein'a?\nNigdy wcześniej nie grałem takiego setu i jestem zachwycony dzisiejszym koncertem. Była to czysta przyjemność, lecz byłem tak skupiony na filmie, że dopiero teraz powoli wszystko do mnie dociera i zaczynam odczuwać satysfakcję. Wcześniej całą moją uwagę absorbowało granie, skoncentrowanie się na czasie i synchronizacji obrazu z muzyką, ale było naprawdę wspaniale. Bardzo chciałbym wrócić za rok, z nowym filmem i z nową muzyką.\nCzy możesz nam zdradzić, jak przygotowałeś się do pokazu? Czy miałeś wpływ na wybór filmu?\nOglądałem film raz po raz z chronometrem w dłoni, by poznać każdą część filmu i jej nastrój - czy jest to melancholia, radość, czy jakieś nieokreślone, dziwne uczucia. Następnie wybrałem kawałki odpowiednie do każdej z nich. Pomimo tego, dziś wieczorem przygotowania i improwizacji było po połowie. Z jednej strony wolałem znać film i jego emocje dobrze, ale gdy już go poznałem, mogłem pozwolić sobie na swobodne zamienianie moich wrażeń na dźwięki. Dlatego około połowy materiału było spontaniczne. Także z tego względu występ tak bardzo mi się podobał. Film wybrał dla mnie Pedro, organizator festiwalu, myślę, że miał świetnego nosa. "Plakat" był dla mnie idealny, nieco smutny, pełen melancholii, podobnie jak moja muzyka. Czy widzieliście film poprzedzający mój występ?\nTak, niemiecki film "Ludzie w niedzielę".\nWłaśnie, to był bardzo wesoły, momentami nawet głupawy film. Był super, ale kompletnie nie pasowałby do mojej muzyki.\nA jak ci się podobała muzyka mu towarzysząca, grana przez Motion Trio?\nŚwietnie zagrali, idealnie do tego szalonego filmu. Ale to nie byłby dobry film dla mnie. W każdym razie, po raz pierwszy grałem do filmu i bardzo chcę do tego powrócić. Może samemu wybiorę sobie jakiś film i spróbuję opracować do niego ścieżkę bazując na mojej muzyce. No i oczywiście pozostawiając sobie nieco miejsca na improwizację.\nCzyli planujesz coś takiego jak zrobiło Cinematic Orchestra z "Człowiekiem z kamerą" Dzigi Vertova. Czy widziałeś to DVD?\nNiestety nie. A warto?\nZdecydowanie polecam. Awangardowe kino z okresu międzywojennego, dobra muzyka w tle. W każdym razie, widzimy, że czerpiesz dużą frajdę z grania na żywo. Czy potrafisz określić, co sprawia ci większą przyjemność: robienie bitów i praca w studio, czy też występy na żywo?\nUwielbiam każdą pracę nad muzyką. Co do grania na żywo, wiele zależy od miejsca. Jeżeli klub jest fajny i ludzie dobrze nastawieni, mogę grać bez końca, ale gdy atmosfera jest drętwa, wolałbym zostać w domu i pracować nad bitami. Na szczęście zazwyczaj trafiam do dobrych klubów.\nJak wyglądają twoje sety, czy panuje w nich taki nastrój jak na albumach?\nNie, skąd, moje klubowe sety są diametralnie odmienne. Miksuję sporo hip-hopu, ale bez komercji, tylko najlepsze składy jak Gangstarr, Tribe Called Quest, Cypress Hill, do tego breakbeat - DJ Spinna, ? oraz klasyczny funk i soul w stylu Afrika Bambaataa.\nMinęło już trochę czasu od twojej ostatniej płyty. Czy możemy się spodziewać czegoś nowego w przyszłości?\nTak i to już niebawem. Pod koniec kwietnia ukaże się "My Playlist" - będzie to typowy didżejski set DJ Cama - hip-hop, break-beat, funk, jazz.\nW przeszłości, chociażby gdy nagrałeś "Underground Vibes", twoja muzyka była bardziej popularna za granicą niż we Francji. Czy coś się w tej kwestii zmieniło?\nPamiętam, że po wydaniu "Underground Vibes", wysłałem płytę do wszystkich dziennikarzy muzycznych we Francji i nie otrzymałem żadnego odzewu, kompletna cisza. Pamiętam, że był marzec, a we wrześniu i w październiku mój telefon urywał się od dzwoniących dziennikarzy. Pytałem ich: "czemuż to nagle chcecie o mnie pisać" i zazwyczaj słyszałem, że skoro głośno o mnie w Nowym Jorku, Tokio, wszyscy o mnie tam mówią, to warto mi się przyjrzeć i we Francji. To było bardzo dziwne uczucie - spory sukces na przykład w Japonii i brak odzewu w rodzinnym kraju.\nByć może było to związane z początkową popularnością trip-hopu w Anglii i za oceanem.\nByć może, lecz Francuzi są dziwnym narodem. Jeżeli jesteś Francuzem, podchodzą do ciebie z rezerwą, zawsze preferują amerykańską albo angielską muzykę. Dotyczy to szczególnie sceny podziemnej, wiadomo, że Air albo Daft Punk mają we Francji mocną pozycję. Ale z drugiej strony, Daft Punk za miesiąc wydaje nowy album "Human After All", który w prasie francuskiej zbiera złe recenzje. Wydaje mi się, że stoi za tym zazdrość sukcesu. W odniesieniu do sceny podziemnej częściej pojawia się zarzut komercjalizacji.\nCzy sam doświadczyłeś tej zazdrości?\nJasne, swego czasu sprzedałem przecież sporo płyt na całym świecie, a każdy przebój daje kolejny powód do zazdrości - tak było chociażby w przypadku mojego kawałka "Summer in Paris". Choć ciężko w to uwierzyć, praktycznie nie występuję we Francji, gram tam sety raz albo dwa do roku. Nie potrafię określić dlaczego. Gram na całym świecie, ale we Francji jakoś nikt nie chce mnie zaprosić.\nCzy ja wiem, przede wszystkim lubię grać. Uwielbiam Japonię, Anglię, fajne są też letnie festiwale.\nW studio pracujesz nad samplami, ale nagrywasz także z instrumentalistami i z raperami. Co różni te sytuacje od siebie?\nPrzede wszystkim nastrój i klimat. Od mojego samopoczucia zależy, czy wolę bawić się muzyką samemu, czy pracować z raperami.\nCzy potrafisz samemu grać na jakimś instrumencie? Jeżeli tak, czy zdarza ci się dograć sobie samemu partie, jeżeli nie możesz znaleźć sampla pasującego do danej kompozycji?\nTak, gram na fortepianie, basie i perkusji. Ponieważ kocham dźwięk sampli, ten brud i szmer, więc przede wszystkim ich używam, ale rzeczywiście czasami sięgam po instrumenty by dokładnie wyrazić co mam w głowie. Sample są jednak dla mnie punktem wyjścia, ponieważ to od nich zaczynam komponowanie muzyki. Znajduję pewien sampel i od niego stopniowo wyrasta cała kompozycja, początkowo nawet nie mam mglistego pojęcia o efekcie końcowym. Dlatego najważniejsze są dla mnie sample.\nJak według ciebie wygląda relacja między kreatywnością a samplem? Czy ograniczenia związane z prawami autorskimi nie ograniczają artystów?\nWydaje mi się, że granica jest płynna, pełna swoboda w sięganiu po sample niekoniecznie musi być dobra. Jeżeli samplujesz dwu- albo trzysekundowy kawałek, wszystko jest w porządku. Ale niektórzy są takimi głupkami, że samplują po dziesięć, dwadzieścia sekund, co jest po prostu lenistwem. Wydaje im się, że w tak łatwy sposób stworzą swoją własną muzykę.\nJak zdobywasz winyle, czy przekopujesz sklepy przy każdej nadarzającej się okazji czy masz może jakieś tajemne miejsca, gdzie się zaopatrujesz?\nJasne, że ciągle rozglądam się za winylami, w każdym miejscu i każdego tygodnia. Nie mam jednak żadnych ulubionych źródeł. Płyty kupuję podczas podróży, wakacji. Byłem na przykład na wakacjach na południu Francji i w malutkim miasteczku trafiłem na pchli targ, istne eldorado i za marne grosze.\nW jakiej kondycji znajduje się obecnie sampling, abstrakt hip-hop i taka scena we Francji? Czy możesz podać kilku artystów, na których warto zwrócić uwagę?\nCzłowieku, coś takiego nie istnieje! Jeżeli chodzi o taką muzykę, Francja jest czarną dziurą. Wszystkie kluby ogarnął house i ewentualnie electro-clash stylizujące się na lata osiemdziesiąte. Nie ukrywam, że nie darzę tych didżejów i całego zjawiska sympatią. To wszystko jest mocne, mroczne i według mnie nieco pokręcone. Jeżeli już mowa o klimatach mi bliższych, to w klubach nie można usłyszeć prawdziwych hip-hopowych setów, ludzie bawią się przy znacznie prostszej i rytmicznej muzyce. Ci didżeje nawet nie używają winyli, grają z płyt kompaktowych. Nie jestem dogmatycznym przeciwnikiem CD, ale grając z płyt napchanych przebojami radiowymi idziesz na łatwiznę, a rozkręcenie imprezy to żaden problem gdy miksujesz Beyonce z Jay-Z. A przecież nie o to chodzi. Więc zapomnij o francuskich didżejach.\nCzy słuchasz współcześnie ukazujących się płyt?\nJasne, bardzo dużej ilości. Kupuję pełno reggae, funk, soul, hip-hop, każdego dnia sprawdzam jakiś nowy album. Nie potrafię wymyślić, co ostatnio zrobiło na mnie największe wrażenie. Jestem trochę dziwny, bo z jednej strony uwielbiam undergroundową muzykę, a z drugiej podoba mi się też komercja. Chociażby The Game, niektóre kawałki są naprawdę udane, choć oczywiście jest to muzyka przede wszystkim dobrze wyprodukowana i zmiksowana, a nie surowa i dzika. Uwielbiam Erykę Badu.\nTo tak jak i my.\nFajnie, lubię też jazz.\nOstatnie słowo dla polskich fanów.\n[Piotr Lewandowski, Radek Miszczak]\nrecenzje Dj Cam w popupmusic


Medrzec kaźni - Tomasz Kowalski - ebook - Legimi online\nMedrzec kaźni ebook\nMarzec 1939 roku. Paryż. Steven Mulford szedł ulicami miasta, przepełniony radością i podekscytowany myślą o mającym nastąpić spotkaniu. Co jakiś czas przystawał na rogu kolejnej ulicy i uśmiechał się do siebie. Pomimo padającego od kilku dni deszczu nic nie mogło zmącić tego uczucia. Stało się. Jest tu i idzie wykonać zadanie. Torba z notatnikiem, aparat, lampa błyskowa, statyw i, oczywiście, dwie paczki papierosów. Do tego prochowy płaszcz i kapelusz. Wyglądał jak zawodowy nowojorski dziennikarz. I nic w tym dziwnego, był nim. Idąc tak, tłocząc się pomiędzy mieszkańcami tego cudownego miasta, miał poczucie, że wszyscy wiedzą, kim jest, po co przyjechał, i że zazdroszczą mu profesji, którą wykonuje.\nParyż. Zaczarowane miasto. Przepełnione historią, nie tylko Francji, ale i całego świata. To jest właśnie miejsce dla autora świetnego artykułu. Montmartre, Champs-Élysées, Montparnasse, Le Marais. A przed nim kolejna uliczka, kolejna zdobna kamienica, jakiś pomnik, most na Sekwanie, schody, secesyjne drzwi, knajpka, latarnia. Za nim Palais de Justice, Sainte Chapelle, Notre Dame de Paris. Wszystko wyjątkowe, pierwsze, a przede wszystkim – takie rzeczywiste. Nawet najbardziej prozaiczna rzecz, jak pocztowa skrzynka, kratka ściekowa czy rower wsparty o ścianę, wydawały mu się jakieś inne, takie paryskie.\nDo spotkania miał jeszcze pół godziny, ale przecież wyszedł dużo wcześniej. Nie chciał siedzieć w hotelu mimo paskudnej pogody. Mógł też wziąć taksówkę. Pragnął jednak chłonąć atmosferę miejsca, w którym przyjdzie mu przeprowadzić swój pierwszy poważny wywiad. Tak zachowują się profesjonaliści. A on czuł się profesjonalistą. W końcu z jakiegoś powodu szef wysłał aż za ocean właśnie jego… Miał francuskie pochodzenie i znał język. To były argumenty. Ale gdyby nie mieli do niego zaufania jako do dziennikarza, reportera ważnej nowojorskiej gazety, nici z wyjazdu. Był jeszcze młody. W gazecie pracował dopiero cztery lata. Zaczynał jak większość. Najpierw jako goniec, czyli leć, zanieś, wyślij. Potem horoskopy – istne szaleństwo. Po pewnym czasie korekta artykułów starszych kolegów – niezła szkoła pisania. Aż w końcu samodzielne zadania. I nagle szef wzywa go do siebie:\n– Co byś powiedział, gdybyśmy wysłali cię za granicę?\nW głowie Stevena od razu pojawił się obraz Hemingwaya. „Nareszcie! A więc jestem już członkiem tej ekipy” – pomyślał wtedy. Sen się ziścił. Bilet na statek „Il de France” do Havr. A potem Paryż. To miasto i jego pierwszy reportaż mają być początkiem europejskiej przygody. Zgodnie z umową posiedzi tu jakiś czas. Nie ulega wątpliwości, że ten wywiad to tylko pretekst. Każdy zdrowo myślący człowiek o otwartych oczach i uszach, mieszkający nawet tysiące kilometrów stąd, musi czuć, że dzieje się coś niedobrego. Europa rodziła potwory. Hitler, Mussolini. Stawiała mury i budowała machiny oblężnicze. Austria i Czechosłowacja zajęte przez nowe Niemcy. Odgrażający się na kolejnych wiecach Hitler. Krzyczący coś o nowym ładzie, przestrzeni życiowej i Żydach. Obłęd, który na dłuższą metę nie ma racji bytu w cywilizowanym świecie. Chyba nie jest na tyle szalony, żeby wciągnąć swój kraj w nową wojnę? Szczególnie że po tej ostatniej dumne Niemcy padły na kolana i powinny już mieć serdecznie dosyć wojowania ze światem. Ale szef Stevena ma nosa. Wyczuwa drakę przez skórę. Nieważne, czy chodzi o drobne porachunki gangsterów, których podziurawione samochody tak dobrze wyglądają potem na zdjęciach w gazecie, czy o konflikty całych narodów. Wie, że każdy cent wydany na pobyt swojego człowieka w Europie musi przynieść krocie. Poza tym jest weteranem. Ranny w 1918 roku w Soissons we Francji, powrócił do kraju bogatszy o nowe, czasem całkiem przedziwne znajomości oraz doświadczenie, pozwalające na dokładną ocenę tego, co wisiało teraz w europejskim powietrzu. A Steven nie bał się i ufał temu staremu wyjadaczowi. Wiedział, że jest młody. Że to szansa na zrobienie pięknej kariery. Nawet jak się trochę zakotłuje, padnie kilka strzałów, to nikt normalny nie będzie się pchał w jakiś Armagedon. A to wystarczy, żeby wprawny pisarz, dziennikarz, stworzył historię, która amerykańskim czytelnikom postawi włosy na rękach. I o to przecież chodzi.\nAle co tam Hitler. Dzisiaj, poza chmurami wypełnionymi deszczem, Paryż jest dalej miastem miłości, kabaretów, szampana i pięknych kobiet. Ludzie na ulicach skaczą pomiędzy kałużami albo tłoczą się w kawiarniach, uśmiechnięci i pełni optymizmu.\nRue Sainte-Anne. „Jestem na miejscu” – upewnił się. Kamienica nr 43. Schowany w bramie naprzeciwko, zapalił papierosa. „Szesnasta czterdzieści pięć. Cholera! Zaparował” – Steven przecierał szybkę swojego zegarka. Przyłożył do ucha, sprawdził. „Chodzi” – odetchnął z ulgą. Nie chciał się spóźnić. Jego rozmówca to starszy dystyngowany gość. A niektórzy ludzie źle reagują na niepunktualność. Głupie parę minut i trzeba będzie walczyć o zaufanie, jakby mu się wymordowało połowę rodziny. Wzrokiem wodził po oknach kamienicy. Zaczął się zastanawiać: Jaki jest ten jego „człowiek-temat”? Nudziarz z siwą brodą i binoklami na nosie, bredzący o niedojrzałym i rozwydrzonym młodym pokoleniu? Całkiem możliwe. Chociaż… Gdy rozmawiał z nim chwilę przez telefon, zaraz po przybyciu do Paryża, wydawał się konkretny, nawet miły. Upierał się, żeby przynieść aparat i statyw. I jeszcze ten długi wężyk spustowy. Po co mu to wszystko? No cóż. Może po prostu lubi fotografię. „Jeśli tylko dzięki temu będzie się z nim lepiej współpracować, mogę mu cyknąć parę zdjęć – skwitował w myślach. – Pewno staruszek jest podniecony, że odwiedzi go dziennikarz z samych USA. Może jest to już jedyna przygoda w jego życiu emeryta i chce się pochwalić zdjęciami przed niedowidzącymi kumplami w jednej z tutejszych kawiarenek?” Steven poczuł nagle tę sympatyczną litość. Pomyślał o swoim dziadku z Battle Mountain w stanie Nevada, który bez przerwy naprawiał w szopie swoje radio i godzinami opowiadał, co do czego służy i dlaczego świat czeka niechybny koniec.\nTo szef podrzucił mu temat na ten pierwszy raz. Dał adres, numer telefonu. Steven miał pogadać z tym gościem o jego pracy. Napisać ciekawy tekst, wysłać i tyle. Szczerze mówiąc, nie wiązał z tym wielkich nadziei. Fakt, praca jego rozmówcy nie należała do przeciętnych i mogła być inspiracją do dobrego, nawet intrygującego tekstu. Ale to już zależało tylko od niego, reportera z Nowego Świata. Świata pełnego drapaczy chmur, szybkich samochodów i jazzu. Zgasił papierosa w kałuży, otworzył parasol i ruszył na drugą stronę ulicy, na spotkanie ze staruszkiem z innej epoki. Nie o takich przygodach myślał, opuszczając Nowy Jork. To nie to co żywy reportaż z wojny, albo przynajmniej małej rewolty, czy choćby jakiejś ulicznej demonstracji. Można się wtedy wykazać odwagą, przebiegłością, sprawnością fizyczną. Obserwować chłodnym okiem obiektywu ludzkie tragedie, pod gradem kul i takie tam. Ale od czegoś trzeba zacząć. Jeśli Hitler dotrzyma obietnicy, tematów na artykuły starczy na długie lata.\nTymczasem Thierry Jakob stał naprzeciw ściany salonu w swoim mieszkaniu w kamienicy przy ulicy Sainte-Anne 43. Bez ruchu. Pełen elegancji – tak w ubiorze, jak i zastygłym spojrzeniu – wyglądał jak manekin w Galerii Lafayette. Resztki siwych włosów okalających łysinę podkreślały tylko szlachetny kształt czaszki tego siedemdziesięcioletniego mężczyzny. Wydatny orli nos, ciemna oprawa oczu i krzaczaste brwi nadawały mu majestatyczność aktora, który ma zamiar umrzeć na scenie podczas mistrzowskiego wykonania sztuki, monodramu napisanego specjalnie dla niego. Brakowało tylko publiczności – na razie. Ubrany był w czarny garnitur. Zamiast marynarki, odwieszonej z pietyzmem na krześle, ciemnozielona bonżurka z aksamitnym kołnierzem. Thierry był pedantem, esencją staranności i dbałości o detale. Lubił porządek. Dbał o rzeczy głównie z szacunku dla ludzi, którzy potrafili pracą własnych rąk zrobić coś, co cieszyło, sprawiało przyjemność, ułatwiało życie. Co czyniło je bardziej znośnym. W głębi duszy kochał ludzi i wierzył w nich. Skoro potrafili zrobić takie buty, uszyć taką koszulę, a nawet zbudować takie miasto, to znaczy, że są warci miłości i poświęcenia.\nStał teraz twardo i stabilnie jak spiżowy król albo sam cesarz, wpatrując się na przemian to w zegar wiszący na ścianie, to w porcelanowy cyferblat kieszonkowego zegarka, przypiętego dewizką do kamizelki. Kontrolował czas jak dróżnik biorący odpowiedzialność za bezpieczeństwo na torach życia. Jakby wiedział, kiedy jego pociąg w końcu zjedzie na bocznicę.\nCzas – stan, filozoficzne pojęcie, zjawisko, w końcu skala. Tlen i woda dają życie. A czas? Czas to właśnie życie. Od-do. Każde stworzenie, organizm ma swój czas, w którym istnieje. Wymiar, w którym spełnia przydzielone mu przez naturę zadanie. Ale tylko człowiek ma możliwość przebycia tej drogi zupełnie bez sensu. Może przemierzyć ją w pełni niezauważalnie, bezproduktywnie, jakby na przekór potędze natury, która dała mu czas życia. Dobrze wiedział, że nie wszystko zależy od nas samych. Często nasz czas musimy poświęcić sprawom, które nie powinny nas dotyczyć, ale szaleństwo świata ma pierwszeństwo w dysponowaniu życiem przeciętnego człowieka. Tak było w czasie wojny, zwanej teraz wielką lub światową. Brał w niej udział, chociaż ze względu na wiek nie musiał narażać życia bezpośrednio w okopach. Sprzątał na tyłach brudy płonącego świata. Widział rzeczy, od których włos jeżył się na głowie. To, z jaką łatwością panowie w czarnych, błyszczących cylindrach i eleganckich frakach marnowali ludzi, wołało o pomstę do nieba. Wkoło tylko trupy. Pełno. Stosy. Nie ludzi, nie ciał, tylko – mięsa. Tony zepsutego mięsa. Setki tysięcy, miliony ludzi wyrabowanych ze społeczeństwa jak zboże ze spichlerza, puszczonych na zatracenie dla jakiejś polityczno-salonowej draki. – Każdego człowieka można wykorzystać, bo człowiek to wartość – powtarzał. A tam na polach Verdun, Arras i Lens synowie bezimiennych matek stali się zwykłą karmą dla szczurów.\nThierry Jakob nie potrafił robić butów ani szyć koszul. Nie był też budowniczym czy architektem. Czuł, że musi podjąć się czegoś, co przetrwa, co pozwoli mu spłacić dług życia i wykorzystać ten jednorazowy dar czasu. I na nic tu zda się zatrzymanie wahadła zegara. To przecież tylko zmyślne urządzenie, wytwór zdolnych ludzi, którzy znali wartość czasu – swojego i innych. Thierry miał jednak plan. Jak Stwórca wobec swego jedynego Syna.\n– Szesnasta czterdzieści pięć – powiedział sam do siebie. Zamknął kopertę zegarka i schował go do kieszonki. Rozejrzał się po pokoju. Scena była gotowa. Za chwilę podniosą kurtynę. Był przygotowany, a jednak czuł tremę. Nie strach, nie wątpliwości, ale stan pewnego rozedrgania, karmiony pytaniami: Czy się uda? Czy będzie wiarygodny? Czy widz wyjdzie po wszystkim zadowolony, zamyślony, przejęty? I najważniejsze: Czy zrozumie, co autor miał na myśli? Bał się ignorancji, braku otwartości, przeinaczenia myśli i znaczeń, w które wierzył. Lata przygotowań, poszukiwań, poświęcenie życia dla tego jednego występu. I teraz, skutkiem jakiegoś głupiego nieporozumienia, błahej pomyłki w wyborze widza, to wszystko mogłoby zakończyć się katastrofą?\nZdjął bonżurkę, zawiesił na wieszaku i, wkładając ją do szafy, uważał, by nie splamić jej niechlujnością. Założył marynarkę. Machinalnie otrzepał rękawy, które i bez tego były nieskazitelnie czarne.\n„Scena” miała około trzydziestu metrów kwadratowych. Nie był to typowy salon, którego nadrzędnym celem jest goszczenie znajomych. Jakob zresztą nie miał ich zbyt wielu. Pod oknem stało czarne metalowe łóżko. Zasypiając, mógł patrzeć w niebo nad Paryżem. Wprawdzie gospodyni kamienicy, pani Debuschere, namawiała go nieraz do przesunięcia łóżka, twierdząc, że księżyc, i nie tylko on, szkodzi człowiekowi nieświadomemu sił nieczystych, ale Thierry nie był przesądny. Nie wierzył w żadne gusła czy zabobony. Nie wierzył w nic prócz ludzi. Stary skórzany fotel, solidny dębowy stół, dwa krzesła i ogromny kredens, pełny dowodów życia jego właściciela. Na ścianie obraz. Pejzaż gdzieś z południowego wybrzeża. Wszystko komponowało się w całość. Dlatego też wielka czarna płachta grubego płótna okrywająca tajemniczy przedmiot pod ścianą stanowiła widoczny, wręcz nachalny dysonans w tej scenografii. Dominowała nad spokojem zleżałego życia emeryta. Epatowała niepokojem i jakąś mroczną tajemnicą, która zjawiła się w tym mieszkaniu na przekór zdrowemu rozsądkowi. Jakob, sprawdzając stan czystości mebli, przecierając palcem politurę, mimowolnie spoglądał na czarny kształt, uśmiechając się pod nosem jak dziecko przeglądające pakunki schowane pod choinką.\nPrzez chwilę spoglądał przez okno. Patrzył na przeciwległe domy, znajome fasady kamienic, znajomej dzielnicy, znajomego miasta. Obejmował wzrokiem cały, skąpany w wiosennym deszczu, Paryż, aż po horyzont, mimo bariery, jaką stanowiły kamienice. Paryż. Tu się urodził, uczył, o niego walczył, tutaj pracował i w końcu tu zamierzał umrzeć. Wpatrywał się w deszcz i zastanawiał, co sprawia, że rodzimy się tu, a nie gdzie indziej. Nasi rodzice? Dlatego, że się pokochali, poszli do łóżka, by po dziewięciu miesiącach wydać nas na świat w danym momencie i miejscu? Przypadek? Dlaczego jeden rodzi się pod słońcem Florydy, w rodzinie znanego producenta i może korzystać ze wszystkich zbytków świata, a inny ma do dyspozycji jedynie biedę doków Londynu i własny plan na przeżycie kolejnego dnia? Jak Bóg, jeśli w ogóle istnieje, będzie ich potem oceniał? Jak oceni jego, jeśli Stwórca, ten Wielki Inżynier, w ogóle istnieje?\nWpatrywał się w przechodzących ludzi, próbując rozpoznać gościa, na którego czekał. Nigdy wcześniej go nie widział. Wiedział, że jest młody, że jest Amerykaninem. Miał pewne wyobrażenie, jak powinien wyglądać reporter zza oceanu. Trochę bezczelny? Tak. Strzelający pytaniami jak z automatu Ala Capone i mówiący, że czas to pieniądz? Na pewno. A tu chodzi przecież o cierpliwość. Jakob potrzebował słuchacza. Kogoś, kto zrozumie i przekaże ten cały natłok emocji szalejący w jego umyśle pomimo gotowego od lat scenariusza.\nStaromodny dzwonek do drzwi obwieścił głośno i wyraźnie przybycie Stevena Mulforda. Jakob wyrwany z deszczowego letargu ruszył w stronę przedpokoju. Przystanął jeszcze przed drzwiami, jakby wraz z ich otwarciem miał nastąpić zwrot w dziejach całej ludzkości, a on nie był do końca pewien, w którą dokładnie stronę. Westchnął głęboko i już z wyraźną ulgą uchylił drzwi. Niczym żołnierz wyskakujący z okopów po sygnale do ataku. Teraz go zobaczył. Jego długo oczekiwaną publiczność stanowił wysoki mężczyzna, dla niego jeszcze chłopak, w prochowym płaszczu, pomiętym kapeluszu na głowie, walczący z mokrym parasolem.\n– Dzień dobry. Zapraszam do środka, bardzo proszę. Ależ pan zmókł – gospodarz stwierdził z troską w głosie.\nSteven z nieukrywanym zadowoleniem wszedł do suchego i ciepłego pomieszczenia. Zatrzepotał ramionami jak kura po burzy. Mimo wszystkich uroków Paryża miał już dosyć deszczu. Wchodząc do środka, poczuł od razu tę specyficzną woń mieszkań starych ludzi. Czosnek, aloes, pasta do podłóg, stare dywany.\n– Nic takiego – odrzekł. – Dzień dobry. Taką już mam pracę. Jest temat, trzeba lecieć. Czytelnicy czekają.\nStarał się wypaść profesjonalnie, ale bez zbędnej przesady. Pragnął też przy okazji dowartościować staruszka, że niby tak mu zależy na tym wywiadzie i z tego powodu mało sobie nóg nie połamał, pędząc przez pół Paryża na spotkanie z dziadkiem Jakobem i jego historyjką. A przy tym chciał być miły. Zmierzył wzrokiem gospodarza, aby naprędce zweryfikować swoje wcześniejsze wyobrażenia. Stał przed nim człowiek, który mógłby z całą pewnością służyć za wzór mieszczańskiej, europejskiej elegancji. Starzec spoglądał na niego wzrokiem króla wpatrzonego w przestraszonego posła. Nie przypominał mu już jego dziadka wiecznie naprawiającego radio w szopie. W jednej chwili litość ustąpiła miejsca szacunkowi i pokorze. Takie rzeczy wyczuwa się od razu. To był raczej profesor witający się z uczniem, który po raz pierwszy przyszedł na lekcje gry na pianinie.\nV. Grande finale\nCopyright © 2016, Tomasz Kowalski\nSkład i łamanie książki: Zuzanna Malinowska


Elixir: Neverwinter Nights - Horyzont - Nanaki.\n» Klasy Postaci\nŻycie w Neverwinter toczyło się spokojnym rytmem. Oddziały straży pilnowały ulic miasta jak i jego obrzeży. Gildie pilnowały o to by ich interesy były jak najkorzystniejsze, zaś świątynie odprawiały nabożeństwa ku czci swych bogów. Jedynie na targu dostrzec można było jako takie poruszenie. Mieszczanie gęsto przybywali zobaczyć jakież to dobra przywieźli mistrzowie karawan z dalekich krain. Wielu się kłóciło o ceny, lecz ich głosy były zagłuszane przez okrzyki obwoływaczy. Wśród tego całego zgiełku ze zwinnością kocicy przemieszczała się drobna postać. Płomienno-włosa dziewczyna udała się ku straganowi z egzotycznymi owocami. Jej zgrabne ciało tańczyło, omijając przechodnich, zaś krótki płaszcz powiewach na nieznacznym wietrze. Dotarłszy do celu, poprosiła kramarza o kilka owoców. Zapakowała je do swojej, przyozdobionej licznymi wisiorkami, torby i ruszyła w kierunku miejskiego parku. Chciała przez chwilę odpocząć od zgiełku bazaru.\nLuna oświetlała swym blaskiem jego ścieżkę. Na horyzoncie dostrzegał zarysy potężnych obwarowań Neverwinter. Chciał mieć już tą część przeprawy za sobą, gdyż muł stawał się powoli coraz bardziej zuchwały. Często przystawał, jedynie po to by ujrzeć jak krasnolud wścieka się na niego. Mimo gróźb iż zostanie zamieniony na kotlety, stał dalej jak wryty, po czym znudzony ruszał dalej. Ragni był zaintrygowany dziwnym zachowaniem zwierzęcia, ale cóż był to muł. Starał się nie wpadać w histerie, lecz zuchwałość zwierzaka irytowała go coraz mocniej. W końcu, gdy dotarł do podmiejskich wsi, oddał muła w zamian za ciepłą strawę i napitek. Wziąwszy swe torby ruszył dalej. Droga była już krótka. Jeszcze tylko przeprawa przez bramę i będzie w Neverwinter.\nCisza i spokój panujący w parku, sprawił iż nastrój Szarki się znacznie poprawił. Cichy szelest, unoszonych na wietrze, liści wraz ze śpiewem przeróżnych ptaków, natchnął jej duszę. Pozwoliła by podmuch powietrza owiał jej oblicze, rozwiewając włosy oraz płaszcz. W powietrzu dało się wyczuć zapach bzu oraz niezliczonych wręcz kwiatów. Rozejrzała się po okolicy. Siedziała u stóp potężnego dębu. Wokół niej rozpościerała się nieduża polanka, na której środku znajdowała się piękna fontanna. Woda wybijała się w powietrze z wnętrza kryształowej imitacji lilii wodnej. Opadając zaś z znacznej wysokości do basenu w kształcie rozłożystej korony kwiatu, w którym ochłody szukało wiele istot. Zauważyć tam można było leśne elfy, pół-elfy, ludzi czy też niziołki. Siedziała tak przyglądając się jeszcze przez chwile, osobom w basenie, po czym powoli rozpoczęła wykonywać kilka ćwiczeń rozciągających.\nSzerokie brukowane ulice Neverwinter były miłą odmianą po podróży przez niegościnne północne szlaki. Liczne grupy ludzi oraz innych istot przemieszczały się po mieście. Co niektórzy nawet nie zwracali uwagi na przybyłego krasnoluda. Inni zaś przyglądali się jego torbom z wielkim zainteresowaniem. Ten jednak kroczył pewnie stawiając szerokie kroki. Piękne konstrukcje wznosiły się wysoko, zaś wieżyce świątyń wystrzeliwały w niebo niczym tytaniczne włócznie. Obejrzał się raz jeszcze. Kilku typków śledziło go, od momentu wkroczenia do miasta. Uśmiechnął się nieznacznie i przeciągnął kciukiem po ostrzu topora. Skręcił w jedną z bocznych alejek i tam zaczekał na ów jegomości. Z rozbrajającą szczerością obnażył swoje zęby w groteskowych uśmiechu. - A panom żywotu się odechciewa?! – Rzekł gromko do wychodzących zza rogu trzech postaci. Te widząc iż krasnolud na nie czekał, odwróciły się i śpiesznie uciekły w głąb miasta. Uśmiech zagościł na twarzy krasnoluda, który ruszył dalej ku swemu celowi. Przeprawił się przez liczne ulice aż w końcu dotarł do górnej części miasta, zamieszkałej jedynie przez najmożniejszych. Rezydencje arystokracji zostały wzniesione ze znacznym przepychem. Tajemnicze witraże oraz cudowne ornamenty, sprawiły iż krasnolud przez chwile poczuł dreszcz emocji. Dotarł przed oblicze rozległej rezydencji o białych marmurowych ścianach. Mocne dębowe drzwi miały posrebrzane klamki. To samo tyczyło się framug okien. Sprytne – Przeszło przez myśl krasnoludowi. Pozłacane parapety oraz liczne płaskorzeźby nadawały całości ciekawego kontrastu. - Kto idzie?! – Doszło go pytanie. Odwrócił się na piętce i ujrzał swe własne odbicie widziane w wypolerowanym kirysie strażnika. Spojrzał w górę, przymykając powieki. Strażnik był rosłym mężczyzną koło trzydziestki. Jego długa czarna bródka, spięta była w pojedynczy warkocz opadający mu do piersi. - Witaj. Jestem Ragni, syn Gomrunda z Mitrilowych Hal. – Rzekł dumnie. – Przybyłem do waszego pana. Jeśli mnie pamięć nie myli. Lorda Leona Crowleya. – Strażnik skłonił się nisko, wkładając półtora-ręczny miecz do pochwy przewieszonej przez plecy. - Witaj Ragni synu Gomrunda z Mitrilowych Hal. Lord spodziewał się twego przybycia. Proszę udać się za mną. – Rzekł, po czym udał się ku drzwiom. Cicho wymówił inkantację, zaś z drzwi otworzyły się na oścież. - Zaprawdę bardzo sprytnę. Szli korytarzem ku pięknie zdobionemu portalowi. Po jego drugiej stronie widniało rozległe pomieszczenie. Wiele skór było rozrzuconych po posadzce, zaś radosne płomienie witały przybyłych. Nieopodal kominka znajdowała się para foteli, zaś w głębi dostrzec można było wiele regałów jak i szaf. - Witaj w mym domu Ragni synu Gomrunda z Mitrilowych Hal. – Krasnolud obejrzał się i dopiero teraz dostrzegł wysoką zmierzającą ku niemu postać. Jego białe niczym śnieg włosy, były z tyłu spięte w kuc, zaś z przodu lekko przycięte. Odziany w pół-płytową zbroję spoglądał na niego pełnym siły wzrokiem. – Spodziewałem się iż właśnie dzisiaj dane będzie ci przybyć do Neverwinter. – Mówiąc to pogładził się po krótko przystrzyżonej brodzie. – Nadzieje mam iż podróż nie była zbyt męcząca. – Zasiadł na jednym z foteli wskazując na drugi z nich. - Lordzie Crowleyu. – Krasnolud skłonił się nisko, po czym zasiadł naprzeciw zacnego wojownika. – Podróż była w miarę spokojna, choć zaniepokoiła mnie przeprawa przez puszczę Neverwinter. Dane mi było ujrzeć zwłoki wielu niewinnych istot. – Lord spokojnie spoglądał na krasnoluda, przytakując od czasu do czasu głową. – Lecz nie przybyłem tu na pogawędkę. Zgodnie ze złożonym zamówieniem, dostarczam ci lordzie ów przekuty na nowo miecz. – Mówiąc to sięgnął do jednej z toreb i wyciągnął owinięty skórą miecz. – Wykonałem go zgodnie z podanymi instrukcjami, lecz pozwoliłem sobie na wzmocnienie całości odrobiną mithrilu jak i run. – Lord rozwinął skóry, odsłaniając tym samym jego nowy oręż. Miecz miał długie ostrze, przez którego środek przechodził zabarwiony na brąz rowek. Nie posiadał jelca, gdyż zamiast niego posiadał małą nachodzącą na ostrze, kamienną koronę. – Ów korona zacny lordzie wykonana została z fragmentów gwiezdnej skały. Nadałem jej odpowiedni do całości popielaty odcień, dzięki czemu kontrastuje z ostrzem jak i rękojeścią. - Wyśmienicie się spisałeś. – Rzekł z pokorą lord. – Należy ci się zapłata za tak wspaniały miecz. – Mówiąc to podszedł do jednego z regałów, z którego wyciągnął niedużą szkatułkę. Podchodząc podał ją krasnoludowi. Ragni otworzył nieznacznie wieczko. Wewnątrz dostrzegł kilkanaście kamieni łotrzyków.\nPo obfitej uczcie krasnolud został odprowadzony przez strażników lorda, aż po samo wyjście z zamożnej dzielnicy. Tam pożegnawszy się, krasnolud ruszył w swoją stronę. Przeprawił się przez liczne kręte ścieżki aż dotarł do dość znacznej konstrukcji. Przeczytał napis na szyldzie „Tłusta Mary”. Wchodząc do środka pośliznął się na mokrej podłodze i omal nie wyrżnął w stojący obok stół. Obejrzał się po zebranych szukając na ich twarzach choćby uśmiechu. Nikt jednak nie chciał nabijać się z uzbrojonego po zęby krasnoluda. Podszedł pewnie do lady i zawołał właściciela lokalu. Na spotkanie wyszła mu przysadziście gruba kobieta. Na imię miała Mary i była właścicielką owego lokalu. Po wymianie kilku słów, krasnolud wynajął pokój na noc oraz zakupił kufel południowego grogu. Opróżniwszy kufel udał się na górę do swojego pokoju. Ściągnął z siebie uzbrojenie oraz domknął drzwi jak i okna. Legł na łożu zmęczony, czekała go kolejna długa podróż. Tym razem jednak nie aż tak łagodna.\nKomentarze do "Horyzont"\nZadania w NwN...\nKody do NwN I\nPostacie w Nw...\nBronie od Mar...\nAtuty - Barba...\nAtuty - Mnich\nZbroje i Tarc...\nStrona wygenerowana w 0.222176 sek. pg:


| Dorosły z ZANie-Grzeczne Dzieci\nNie istnieje zbyt wiele naukowo potwierdzonych informacji i raportów na temat wchodzenia dzieci z ZA w dorosłość. Dopiero niedawno, przy opracowywaniu wyników wprowadzono rozróżnienie pomiędzy Zespołem Aspergera a autyzmem, ale brano pod uwagę jedynie najcięższe przypadki.\nDostępne dane wskazują, że w porównaniu z innymi formami autyzmu dzieci z ZA maja większe szanse na to, by w dorosłym życiu funkcjonować normalnie jako niezależne jednostki. Dotyczy to wszystkich dziedzin życia: zarówno wykształcenia, zawodu, zatrudnienia, jak i małżeństwa i rodzicielstwa.\nPośrednim źródłem danych w tej materii mogą być informacje nt. tych rodziców i krewnych dzieci z ZA, którzy sami cierpią na to zaburzenie. Ich przykład wskazuje, że zaburzenie to nie niszczy całkowicie potencjalnych możliwości ułożenia sobie normalnego życia.\nDorośli ci zwykle wykonują pracę lub zdobywają zawód związany z ich szczególnymi zainteresowaniami, czasami okazują się w swojej dziedzinie bardzo dobrymi fachowcami. Zetknęliśmy się ze studentami z Zespołem Aspergera, którzy pomyślnie nie tylko ukończyli program studiów medycznych, ale także kursy specjalistyczne.\nTrzeba jednak dodać, że tacy studenci, pomimo iż tak dobrze sobie radzą z nauką, na ogół wciąż mają pewne kłopoty w kontaktach społecznych. Towarzyska i emocjonalna strona tych kontaktów wciąż stanowi dla nich wyzwanie – pomimo to, wielu wstępuje w związki małżeńskie i ma dzieci. Interakcje z innymi ludźmi, zarówno wewnątrz rodziny jak i poza nią, utrudnia sztywny sposób bycia osób z ZA oraz zauważalny egocentryzm. Jest to częstą przyczyną ich stanów depresyjnych i niepokojów. Prawdziwy charakter ich problemów może jednak pozostać niezauważony w zamęcie spowodowanym standardowym leczeniem.\nGillberg ocenia, że 30-50% wszystkich dorosłych z ZA nigdy nie było badanych lub dobrze zdiagnozowanych. Ludzie ci traktowania są przez innych jako odmieńcy czy ekscentrycy lub stwierdza się u nich inne choroby psychiczne. Obydwaj autorzy zetknęli się w swojej karierze z wieloma osobnikami którzy wg nich spełniają kryteria ZA. Wielu z nich, często przy pomocy osób bliskich i kochanych, osiągnęło wysoki poziom przystosowania, zarówno na gruncie osobistym jak i zawodowym. Wielu z naszych najinteligentniejszych i najlepiej funkcjonujących studentów z ZA zyskało szacunek w kręgach akademickich za ich pasję i poświęcenie na rzecz poszerzania naszej wiedzy w wybranej przez siebie dziedzinie.\nReprodukcja za zgodą John Wiley & Sons Ltd. Wszystkie prawa zastrzeżone. Książkę można zamówić na stronie http://wiley.com\nDziękujemy również Gdańskiemu Wydawnictwu Psychologicznemu za udostępnienie praw do tłumaczenia polskiego. Książkę można nabyć na stronie http://gwp.pl


Feng shui w domu - Najnowsze informacje - WP Dom\nAranżacja kuchni w zgodzie z feng shui. Zasady\nZasady aranżacji przestrzeni w mieszkaniu, zgodne z dawną nauką chińską, stosuje się nie tylko w pokojach, ale także w pozostałych pomieszczeniach. Według feng shui powinno się także planować aranżację...\nKolory w domu według feng shui\nBarwy wnętrza, tak samo jak ubioru, oddziałują na nas, wywołują określone emocje, mają znaczenie dla nastroju domowników. Kolory według feng shui mogą mieć nawet wpływ na całe nasze życie. Jak je umiejętnie...


Wyjeżdżał z parkingu i potrącił dziecko. 2-latka nie żyje - M jak Małopolska\nWspólnie dbajmy o bezpieczeństwo Babć i Dziadków!\nKrzyż przy szlaku na Luboń Wielki zniszczony przez wandala\nZderzenie pojazdów w Bukowinie Tatrzańskiej (ZDJĘCIA)\nPiotr Żyła z koronawirusem. Utrudnienia przed IO w Pekinie.\nZakopianka stała, a teraz błoto na drodze!\nMałopolski akcent w Paszportach Polityki 2021!\nDziś 51 lat kończ d-ca 18DZmech!\n„BEZPIECZNE FERIE” w małopolsce!\nZakopane na ferie – co warto zobaczyć?\nWysoki mandat dla nietrzeźwego rowerzysty!\nWyjeżdżał z parkingu i potrącił dziecko. 2-latka nie żyje\nDo tragicznego zdarzenia doszło w niedzielne popołudnie w Jastarni. Wyjeżdżając z parkingu kierowca mercedesa nie zauważył dziecka i doszło do potrącenia. Na skutek poniesionych obrażeń dziewczynka zmarła.\nZdarzenie miało miejsce około godz. 14 przy ul. Mickiewicza w Jastarni. Według ustaleń policji, kierowca wyjeżdżając z parkingu, nie zauważył 2-latki. Niestety dziewczynka zmarła na miejscu.\n„Miejsce zdarzenia zabezpieczyła policja. Obaj mężczyźni byli trzeźwi. W tej chwili na miejsce został skierowany prokurator, który będzie nadzorował dalsze czynności” – poiedział w rozmowie z WP mł. asp. Łukasz Brzeziński z puckiej policji.\nUstaleniem przyczyn i okoliczności tragedii zajmuje się policja.\nZakopane. Turyści pobili się o miejsce parkingowe\nNowy Sącz. Pobili 31-latka. Sprawcy zdarzenia w rękach policji\nMagdalena 21 stycznia, 2022\nM jak Małopolska 20 stycznia, 2022\nKamil Szynal 20 stycznia, 2022\nMagdalena 20 stycznia, 2022


Czyszczenie konserwacja projektora SANYO PDG-DXT10\nWykonujemy okresowe konserwacje i czyszczenie projektorów SANYO PDG-DXT10\nSKU: 4417 Kategoria: Czyszczenie i Konserwacja Projektorów Tagi: czyszczenie, projektor, SANYO PDG-DXT10\nOFERTA okresowe konserwacje i czyszczenie projektorów SANYO PDG-DXT10\nW naszym warsztacie w Katowicach czyścimy filtry powietrza i w razie potrzeby wymieniamy je. Konserwujemy projektory SANYO PDG-DXT10 przy standardowych przeglądach oraz przy każdej wymianie lampy. Na specjalnym stanowisku usuwamy kurz i zabrudzenia z optyki – soczewek, pryzmatów, luster, filtrów polaryzacyjnych. Sprawdzamy i oczyszczamy powierzchnię chipu DLP. Diagnozujemy koła kolorów pod kątem zabrudzeń kolorowych filtrów i zużycia powierzchni ciernej rotora.\nUkład chłodzenia lampy, chipu DLP i elektroniki projektora SANYO PDG-DXT10.\nKażde wyłączenie projektora SANYO PDG-DXT10 bez odpowiedniego schłodzenia niesie ze sobą ryzyko wewnętrznych uszkodzeń. Także praca w trudnych warunkach jak zapylenie, kurz, dym tytoniowy, słabo wentylowane pomieszczenia, praca pod sufitem w gorących salach.\nW trakcie przeglądów rzutników SANYO PDG-DXT10 znajdujemy:\nZwracamy szczególną uwagę na układ chłodzenia rzutnika SANYO PDG-DXT10. Po demontażu przeprowadzamy oględziny zużycia kanałów powietrznych i wentylatorów. Sprawdzamy poziom hałasu i częstotliwość uruchamiania wiatraków.


Labirynt Śniących Książek – Walter Moers ~ Książka przyjacielem - recenzje książek\n18:43 Scathach 3 comments\nGdy kilka lat temu zajrzałam do jednego z najcudowniejszych i najbardziej wartych odwiedzenia fantastycznych światów – Camonii – przepadłam i pokochałam go miłością taką, na jaką stać jedynie mola książkowego, zdolnego pojąć czym Miasto Śniących Książek może być i czym jest – spełnieniem wszystkich marzeń o świecie idealnym.\nRzeczywistość utkana przez Waltera Moersa, obdarzonego nieopisanie plastyczną wyobraźnią, której projekcje przelane na papier, są w stanie oczarować, uwieść i całkowicie opętać czytelnika to uniwersum, o istnieniu którego każdy lubujący się w spijaniu liter z powieści, prędzej czy później zamarzy. Przestrzeń, w której chciałoby się być, namalowana słowami tak misternie, że momentami ma się wrażenie całkowitego zespolenia z bohaterami i stania się jednym z nich – tych zakochanych w księgach bibliofilach, specjalizujących się w czytaniu, pisaniu i sprzedawaniu tego co napisane.\nGdy tylko (z nieukrywanym smutkiem i żałością) opuściłam Miasto Śniących Książek, które spłonęło niemalże na mych oczach, niosąc smród spalenizny i rozrzucając tlące się jeszcze skrawki papieru po całym moim świecie na długo po wydarzeniach opisach w powieści, gdzieś w sercu wciąż tliła się nadzieja, że może jednak coś ocalało, że Moers nie pozwoli swoim bohaterom na tak marny koniec, jasno i precyzyjnie sugerujący zagładę kultury czytania i książek. Nie chciałam i nie mogłam się z tym pogodzić. Podejrzewam, że w swoich pragnieniach nie byłam odosobniona – miliony czytelników na całym świecie chciało znów znaleźć się w Camonii, kolejny raz kroczyć labiryntem jedynym w swoim rodzaju i rozkoszować się trwaniem w objęciach Orma.\nWydawało się jednak, że jest to sprawa przegrana i podczas gdy wszyscy pogrążeni byli w żałobie po tym niezwykłym mieście, niezauważony przez nikogo, Książę Cieni powrócił.\nZapytacie: jak to możliwe? Przecież spłonął! Nikt nie jest w stanie powrócić z zaświatów, nawet on! Dla Moersa jednak nie ma nic niemożliwego.\nTworząc Labirynt Śniących Książek, odpowiedział on na głosy fanów i dokonał niewykonalnego – powrócił do życia utraconych, zdawałoby się, bohaterów i po raz kolejny zaprosił do miasta, w którym najważniejsza jest literatura.\nWraz z Hildegunstem zwabionym do Księgogrodu tajemniczym listem, będziemy kroczyć po dwustu latach od ostatnich wydarzeń odbudowanym i na tyle na ile było to możliwe, odrodzonym miastem, który po doświadczonej tragedii stał się siedliskiem jeszcze większych dziwów i kuriozów, np. książek do kupowania w plasterkach niczym kiełbasę. Chociaż dawna świetność już minęła, jego mieszkańcy nadali mu zupełnie nowego znaczenia, wykorzystując to, co pozostało. Jedną z moich ulubionych postaci jest ”gazeta na nóżkach” – cśś. Więcej nie zdradzę.\nKsiążka ta uświetniona jest arcypięknymi szkicami, pobudzającymi wyobraźnię i prowokującymi wzdychania z tęsknoty za światem marzeń, a przewodnik w postaci nieco styranego już i osławionego Rzeźbiarza Mitów, kręcącego się po znanym, a jednak nieco obcym świecie, potęguje wrażenie zagubienia i ponownego uczenia się tego, co zostało utracone, a tym samym pozwala nam na odnowienie przyjemności z kroczenia niezbadanymi wciąż terenami Księgogrodu.\nTym razem częściej niż do antykwariatów, zaglądać będziemy wraz z narratorem do teatrów, wykorzystujących dość niecodzienne formy przekazu i stymulowania wyobraźni. To one staną się nauczycielami historii i strażnikami przeszłości.\nBy jeszcze bardziej niż po ostatnim zakończeniu podenerwować czytelnika, Moers uciekł się do klasycznego cliffhangera – zawiesił akcję tam, gdzie powinna się dopiero rozpoczynać, każąc w mękach czekać na kontynuację. Pozostaję pod wielkim czarem jego talentu, bałwochwalczo wręcz chwalę go za wyrażenie wszystkiego tego, co siedzi w głowach czytelniczych moli, pragnących wziąć Hildegunsta pod ramię i wraz z nim udać się do Księgogrodu. Autor nie zrezygnował z literackich zagadek, znajdujących się w nazwiskach bohaterów, będących anagramami, tworząc tym samym coś na wzór własnego camońskiego języka. Strona lingwistyczna zdecydowanie wskoczyła na wyższy poziom niż ostatnio – wpadek składniowych rzucających się cieniem na poprzednią część tutaj nie uraczycie.\nAutor bawi się konwencjami, co rusz puszcza do czytelnika oko, licząc na jego oczytanie.\nCzym większą wiedze na temat literatury macie – tym przyjemność płynąca z lektury będzie większa. Jestem ciekawa, czy jest na świecie choć jeden człowiek, który zdołał wychwycić wszystkie intertekstualności i zagadki. Ta książka, to prawdziwy labirynt dopracowany w każdym calu, przemierzanie którego jest gwarancją przedniej zabawy.\nPiękne wydanie to jedynie skrawek cudowności, jakie kryje w sobie ta publikacja – KONIECZNIE sięgajcie! Ja, jak wszystkim co stworzył Moers, jestem urzeczona. Wyborny tekst, łączący gatunki, mieszający style, stymulujący wyobraźnię!\nBrawa – dla narratora, dla tłumacza i dla tłumaczki tłumaczącej tłumacza – wspaniała robota!\nInne książki Moersa:\nCamonia, fantastyka, książka, książki, Księgogród, labirynt, miasto, przygoda, Walter Moers, Wydawnictwo Dolnośląskie, wyobraźnia\nKrucze Gniazdo 2 października 2014 19:22\nPO tak fantastycznej recenzji jestem naprawdę bardzo na tą książke uczulona, ale tak pozytywnie. Na pewno ją kiedyś przeczytam :)\nUnknown 3 października 2014 06:50\nZagadki - zawsze lubię je rozwiązywać ;)\nAgnes 8 października 2014 00:56\nOch, już przeczytałaś! Zazdroszczę, ale nie bardzo, bo i ja mam nadzieję niedługo sięgnąć.


Policja zwiększa patrole w Chicago. Powodem jest masakra w Orlando - wiadomosci.com\nPolicja zwiększa patrole w Chicago. Powodem jest masakra w Orlando\nDepartament policji Chicago wzmocnił patrole w dystrykcie obejmującym dzielnice Lakeview, Lincoln Park i Boystown.\nPowodem jest strzelanina w gejowskim klubie w Orlando, w której zginęło 50 osób a 53 zostały ranne. Podczas odbywających się w niedzielę imprez na terenie Wietrznego Miasta dało się zauważyć większą liczbę policjantów niż zazwyczaj, którzy także uważniej sprawdzali przystanki komunikacji miejskiej CTA.\nNie otrzymaliśmy informacji o zagrożeniu dla społeczności homoseksualnej (LGBT) w Chicago, jednak biorąc pod uwagę, że do masakry w niedzielę nad ranem doszło w klubie gejowskim w Orlando postanowiliśmy zwiększyć patrole w dzielnicach w których znajduje się najwięcej miejsc, gdzie gromadzą się osoby o różnej orientacji seksualnej – powiedział rzecznik miejskiego departamentu policji, Anthony Guglielmi.\nW wydanym oświadczeniu, burmistrz Rahm Emanuel nazwał masakrę w Orlando „okrutnym aktem terroryzmu” i atakiem na wolność Amerykanów.\nChicago 10889 Chicago 1925 patrole 21 policja 1853\nCo robi Joachim Loew, gdy nikt nie patrzy (Video)\nSensacyjna porażka Canarinhos z Peru. Brazylia odpadła po fazie grupowej


Podmiejskie parkingi P+R będą darmowe - Okolice\n30.03.2018 13:00 decyzja urzędu marszałkowskiego\nP+R będą darmowe\nZmiany w funkcjonowaniu parkingów (zdjęcie ilustracyjne)fot. ZTM\nNa dziewięciu parkingach "Parkuj i jedź" w pobliżu stacji kolejowych będzie można pozostawić samochód lub rower za darmo.\nZmiany obejmą parkingi w pobliżu stacji i przystanków kolejowych obsługiwanych przez pociągi Kolei Mazowieckich.\nMowa o Błoniu, Brwinowie, Celestynowie, Mińsku Mazowieckim, Ożarowie Mazowieckim, Radomiu, Siedlcach, Teresinie i Żyrardowie.\n- Chcemy, aby parkingi były w stu procentach wykorzystywane. Tymczasem dla części kierowców nawet niska opłata jest przeszkodą. Chcemy więc tę barierę zlikwidować - podkreśla marszałek województwa Adam Struzik.\nJego dodają urzędnicy, to głównie odpowiedź na głosy mieszkańców i pasażerów Kolei Mazowieckich. Zmiany wejdą w życie 1 kwietnia.\nDo tej pory na parkingach można było zostawiać auto czy rower tylko za okazaniem biletu parkingowego. Teraz nie będzie już takiej konieczności. Dodatkowo miejsca będą ogólnodostępne dla wszystkich mieszkańców, przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Jak zaznacza urząd marszałkowski, będzie można z nich skorzystać na przykład w drodze na zakupy czy do kina.\nParkingi nie będą jednak strzeżone.\nZOBACZ TEŻ MATERIAŁ O PARKINGOWYCH PLANACH STOŁECZNEGO RATUSZA:\nzgłoś naruszenie odpowiedz 31.03.2018 11:32 ~oland\nA co z niedokończonym podziemnym parkingiem w rejonie placu Wilsona? Obok stacji metra wybudowana podziemna hala w czasie kiedy metro było tam budowane, stoi pusta. Podobno wtedy zabrakło miliona zł. na dokończenie.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 31.03.2018 08:41 ~arkashka\nWSZYSTKIE POWINNY BYC GRATIS.\nTak, budowane są też gratis. Sprzątanie też gratis. Zaraz, ale ktoś za to musi zapłacić. Dlaczego podatnicy?\nNie podatnicy, tylko kierowcy płacący haracz drogowy w cenie paliwa.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 20:10 ~wawa\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 19:14 ~PLanktON\nA co z warszawskimi parkingami P+R?\nA co z nimi? Sa darmowe dla tych co maja bilet.\nO ile jest miejsce, bo na Młocinach,to można sobie pomarzyć o zostawieniu samochodu i przesiadce do metra.\nCodziennie na Młocinach parkuje i nie ma problemu. Kwestia godziny. O 7 do wyboru do koloru.\n7:20 konczy sie 2gie pietro. Ale jest jeszcze ostatni poziom.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 18:01 ~kkkk\nA jak interes się rozrusza, szybko wrócą opłaty wyższe od obecnych! Nie z nami te numery, Brunner!\nWarszawiak jak nie pomarudzi to nie wie czy żyje;)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 15:33 ~mieszkaniec\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 15:24 ~Kolo\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 15:13 ~judge\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 14:44 ~hurra\nchwalmy Pana! w końcu zbliżamy się do Europy!!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 30.03.2018 14:36 ~pyt


Potrzebne są narzędzia, ale również odpowiednie miejsce do pracy - mbaldean.com\nPotrzebne są narzędzia, ale również odpowiednie miejsce do pracy\nOczywiście nie należy nikogo przekonywać, że jeżeli pragnie rzetelnie wykonywać własną robotę, to przede wszystkim musi się zaopatrzyć w podstawowe narzędzia, które mu ją umożliwiają. Lecz prawda jest też taka, iż wymagamy właściwego miejsca, na którym będziemy mieli możliwość wypełniać tą swoją pracę, tak aby było nam wygodnie, żebyśmy mieli okazję dotrzeć do każdego miejsca oraz jednocześnie by było całkiem bezpiecznie.\nNależy sobie zdawać sprawę z tego, że im bardziej dane urządzenie jest wielofunkcyjne, tym bez wątpienia prościej będzie nam utrzymać wolną przestrzeń w warsztacie, ale równocześnie także prościej będzie nam wszystko wyszukać, ponieważ całość będzie razem odłożona. Kiedy chcemy takiego urządzenia, które świetnie sprawdzi się przy pracach potrzebujących precyzji oraz zaoferuje nam idealne cięcie to trzeba się zaopatrzyć w Bosch urządzenie wielofunkcyjne GOP 250 CE 601230000 - zajrzyj Bosch Urządzenie wielofunkcyjne. A co jeżeli często musimy przecinać przeróżnego typu rury oraz chcemy posiadać w jednym miejscu ułożone wszelkie noże, które przeważnie wykorzystujemy do tego rodzaju zadań? Wtenczas obowiązkowo musimy zakupić Rems Skrzynka z blachy na 6 cęgów zaciskowych 570295 - wejdź na tą stronę - szczególnie iż skrzynka jest metalowa, więc na pewno bez kłopotu będzie nam służyła sporo lat.\nJeśli pragniemy posiadać wygodne miejsce, w którym będziemy mieli możliwość zrobić własną robotę, a do tego wszystkiego jeszcze, chcemy, by w razie czego prędko można było je przemieścić w inne miejsce, to wspaniały jest Wolfcraft uniwersalny przyrząd do połączeń kołkowych WF3750000. Czyli stół do cięcia, frezowania, który jest przenośny oraz który jednocześnie zezwoli nam na przytrzymywanie danej rzeczy, tak żeby nie przesuwała nam się podczas pracy i aby wszystko wychodziło naprawdę równo i wspaniale.\nCo chwilę w marketach możemy się natknąć na materiały, które powinny nam pomóc w dobrym sprawowaniu naszych prac, ale jest kilka podstawowych produktów, które bezsprzecznie muszą się znaleźć w naszym warsztacie i dlatego należy sprawdzić czy je mamy, a jeśli nie, to trzeba się w nie jak najprędzej zaopatrzyć.


kuchnia w czekoladzie: Pierogi z bobem\nMój dzisiejszy obiad już prawie, prawie na finiszu. Wszystko przygotowane i niedługo mogę wołać chłopaków. U nas dziś krupnik na wędzonym żeberku, a na drugie danie rybka z ziemniakami i sałatką. Swojsko i domowo! Ale nie zawsze tak jest... Czasem najdzie mnie ochota na eksperymenty, ale wtedy wiem, że muszę też pomyśleć o czymś "zapasowym" dla dzieci, bo te nadal wszystkiego jeść nie chcą. Podobnie było z tymi pierogami. Dla mnie całkiem smaczne, Mąż zjadł nie narzekał, ale one kręciły nosami. Nie mam w zwyczaju ich zmuszać, wolę dać czas by "dojrzeli" i sami zdecydowali czy spróbują czy nie. Bo teraz- nie tylko z tymi pierogami oczywiście- jest tak, że oni nawet nie próbują tylko mówią że nie lubią ;)\nCiekawa jestem, jak Wasze dzieci podchodzą do takich "nowości"? Próbują czy omijają z daleka?\nA może i Wy sami boicie się ryzykować i stawiacie na tradycyjne smaki?\nSkładniki dla ok 4-5 osób\nMąkę przesiewamy na stolnicę, dodajemy rozbełtane jajko, sól i powoli wlewamy wodę, siekając nożem, by nie uciekała na boki. Zagniatamy dłońmi elastyczne ciasto i pozostawiamy na podsypanej mąką stolnicy pod szklanym przykryciem na ok 30 minut.\nBób gotujemy w wodzie z dodatkiem łyżeczki cukru. Przecedzamy i lekko przestudzony obieramy ze skórek. Rozgniatamy widelcem lub drobno siekamy i łączymy z ziemniakami przeciśniętymi przez praskę oraz pokrojonym w kostkę i przyrumienionym na patelni boczkiem. Doprawiamy do smaku solą oraz pieprzem.\nCiasto wałkujemy na grubość ok 3-4mm, wykrawamy krążki, nakładamy po małej łyżeczce farszu. Sklejamy. Gotujemy w osolonej wodzie ok minutę od momentu wypłynięcia na wierzch. Podajemy z cebulką przyrumienioną na maśle. Smacznego!\nEtykiety: Obiad, Pierogi, Sezonowe, Z warzywami\nPierwszy w tym roku sernik na zimno już dawno poszedł w zapomnienie, a w lodówce chłodzi się następny. W upalne dni, które ostatnio mieliśmy...\nPizza z białym sosem, mozzarellą, figami i szynką ...\nKoszyczki z panierowanego spaghetti z cukinią i mo...\nMus caprese z paluszkami Grissini\nMini szaszłyki z mozzarellą i sosem bazyliowym\nSpaghetti zapiekane z klopsikami i mozzarellą\nBez pieczenia (47)\nZ warzywami (183)


Mobilne kasyna online – lista mobilnych kasyn\nYou are here: > Mobilne wersje kasyn online\nMobilny Internet systematycznie i stabilnie przyciąga na siebie światowy ruch internetowy. Przenośne gadżety zapewniają użytkownikom możliwość bycia online w dowolnym momencie, niezależnie od lokalizacji. Statystyki pokazujące rosnący udział użytkowników mobilnych wśród rzeczywistych i potencjalnych klientów przyczyniają się do rozwoju mobilnych wersji kasyn online. Wynika to z chęci dotarcia do jak największej liczby odbiorców, co w nowoczesnych warunkach jest niemożliwe bez rozwoju wyspecjalizowanych wersji stron internetowych dla urządzeń mobilnych.\nRodzaje mobilnych wersji kasyn online\nDla wygody użytkowników właściciele i twórcy witryn hazardowych online udostępnili maksimum opcji dostępu do gier. Oprócz wersji przeglądarek na komputery istnieją dwa sposoby grania na smartfonach i tabletach:\nWersje dla przeglądarek mobilnych – uproszczone wersje oficjalnych witryn przeznaczone do szybkiego ładowania interfejsu w przeglądarkach telefonów i tabletów.\nОfficial applications are software developed specifically for Android, iOS and WindowsPhone operating systems, downloaded to the device through the relevant stores or the official websites of the casinos.\nAby otworzyć mobilne kasyno online za pomocą przeglądarki, musisz wprowadzić oficjalny adres strony internetowej w pasku adresu. Kasyno automatycznie przekieruje Cię do specjalnej wersji mobilnej, która jest dostosowana do rozmiaru ekranu i wymaga pobierania mniejszych plików.\nAplikacje należy pobrać i zainstalować, ale są one wygodniejsze w użyciu, ponieważ mają wyższy priorytet dla kasyna niż wersje dla przeglądarek. Aby grać przy pomocy aplikacji, wystarczy otworzyć program, logowanie zostanie wykonane automatycznie.\nGry dostępne w wersjach mobilnych\nWiększość gier hazardowych oferowanych przez kasyna online działa dobrze na urządzeniach mobilnych. Jedynymi wyjątkami są gry flash, w które nie można grać na niektórych gadżetach, ponieważ nie ma w nich możliwości uruchomienia Flash Playera.\nStatystyki pokazują, że większość gier jest dostosowana do wymagań i możliwości urządzeń mobilnych, reszta gier jest stopniowo przenoszona na technologię HTML5, która działa na wszystkich typach smartfonów i tabletów. Oznacza to, że z dużym prawdopodobieństwem będziesz mógł cieszyć się ulubionymi automatami, ruletką lub pokerem, korzystając z mobilnego kasyna online.\nZalety grania za pośrednictwem wersji mobilnej\nRosnące zainteresowanie mobilnymi kasynami online można wyjaśnić kilkoma głównymi czynnikami:\nDostępność – dostosowanie witryn i gier kasynowych do wymagań urządzeń przenośnych pozwala na grę bez konieczności używania komputera stacjonarnego.\nMały rozmiar – wszystkie Twoje ulubione automaty i gry karciane mieszczą się w jednej aplikacji.\nAdaptowalność – wygląd i funkcje mobilnych kasyn online są zaprojektowane specjalnie pod kątem możliwości technicznych smartfonów i tabletów, dzięki czemu skala strony jest automatycznie dostosowywana do wielkości ekranu urządzenia.\nPotrzeba małej ilości wolnego miejsca na urządzeniu – dzięki nielimitowanym pakietom internetowym stopniowo zapominamy o ilości pobieranych danych. Niemniej jednak powszechna opinia na temat dużych plików kasyn online jest mocno przesadzona. Jako przykład możemy wskazać, że jeden spin przeciętnego automatu do gry zużywa tylko 1 KB ruchu internetowego.\nWygodne sposoby doładowania konta i wypłaty wygranych – dostawcy wdrożyli wszystkie dostępne systemy płatności i popularne metody dokonywania transakcji pieniężnych. Najbardziej zaawansowane z nich pozwalają na wykorzystanie kryptowaluty jako środka płatniczego.\nBezpieczeństwo środków pieniężnych i danych osobowych\nTroska o bezpieczeństwo danych osobowych i pieniędzy na koncie kasyna jest aktualnym problemem, który niepokoi większość użytkowników. Jeśli szukasz bezpiecznych stron do gry w kasynach online na urządzeniach mobilnych, najlepszą opcją jest skorzystanie z jednej z opcji oferowanych w tej sekcji naszej witryny. Zawiera ona zaufane zasoby, których niezawodność zapewniają zaawansowane algorytmy szyfrujące, co gwarantuje ochronę przed włamaniem na konto i kradzieżą środków.


Kamil Grosicki z asystą w meczu West Bromwich Albion - Derby County - Championship | Eurosport w TVN24 - Piłka nożna - TVN24\n08 lipca 2020, 21:31\nGrosicki w kadrze grał przeważnie lepiej niż w klubie Foto: Getty Images | Video: tvn24\nKamil Grosicki rozegrał kolejne spotkanie w pierwszym składzie West Bromwich Albion i ponownie spisał się bardzo dobrze. W meczu 42. kolejki Championship z Derby County Polak zaliczył piękną asystę. Jego ekipa wygrała 2:0 i wskoczyła na fotel lidera.\nW pierwszych dwóch meczach po wznowieniu rozgrywek Grosicki nie znalazł się nawet w kadrze meczowej WBA. Jego zespół w tamtych spotkaniach zdobył zaledwie punkt i trener Slaven Bilić zaczął coś zmieniać w składzie.\nGol i dwie asysty\nChorwacki szkoleniowiec najpierw wprowadził Polaka na boisko na 21 minut w spotkaniu z Sheffield Wednesday (3:0), a ten odwdzięczył się asystą. W kolejnej konfrontacji z Hull City (4:2) "Grosik" wybiegł w podstawowej jedenastce i strzelił gola. W środę dynamiczny skrzydłowy zaliczył kolejną asystę, tym razem w konfrontacji z Derby (2:0).\nJak widać z Grosickim w składzie drużyna WBA trzy razy wygrała, a do tego jego zagrania mogły podobać się kibicom. Przeciwko Derby Polak już w 11. minucie popisał się doskonałym otwierającym podaniem. "Grosik" najpierw spokojnie wyczekał na odpowiedni moment, po czym błyskawicznie posłał długie płaskie podanie w kierunku wbiegającego w pole karne Grady'ego Diangany. Anglik dostał piłkę idealnie w tempo i na pełnej szybkości ograł golkipera, po czym trafił z ostrego kąta do pustej bramki. Drugiego gola w meczu strzelił Irlandczyk Dara O'Shea.\nPo tej wygranej ekipa WBA prowadzi w tabeli Championship i zmierza do awansu do Premier League. The Baggies mają dwa punkty przewagi nad drugim w tabeli Leeds (rozegrało jednak o jeden mecz mniej) i pięć nad trzecim w stawce Brentford.\nŹródło: Getty Images Kamil Grosicki imponuje formą


Corine de Farme - Odświeżający nawilżający żel-krem do skóry normalnej i mieszanej | Makeup.pl\nOdświeżający nawilżający żel-krem do skóry normalnej i mieszanej\nKod produktu: 398902\nZobacz więcej: Kosmetyki do nawilżania twarzy, Kosmetyki do odżywiania twarzy, Francuskie kosmetyki, Kremy nawilżające do twarzy, Naturalne kremy do twarzy, Naturalne kosmetyki do twarzy\nOpis Odświeżający nawilżający żel-krem do skóry normalnej i mieszanej\nSkóra normalna i mieszana potrzebuje codziennej dawki odświeżenia oraz nawilżenia. Najszybciej i najskuteczniej dokona tego żel-krem Corine de Farme, którego formuła bazuje na ekstrakcie z płatków chabra bławatka. Roślinne ingrediencje połączone z najnowszymi rozwiązaniami w kosmetologii pozwoliły stworzyć produkt naturalny, przyjazny i bezpieczny dla skóry.\nProdukt posiada hipoalergiczną formułę, którego kluczowym składnikiem jest wyciąg z chabra bławatka. Roślinna jest doskonałym przeciwutleniaczem, zwalcza wolne rodniki odpowiedzialne za proces starzenia się skóry. Esencja łagodzi podrażnienia, zwalcza stany zapalne, a także wzmacnia ściany naczyń krwionośnych i redukuje zaczerwienienia. Krem posiada żelową, gęstą konsystencję, która wnika głęboko i dostarcza cenne składniki odżywcze, nie pozostawiając tłustego filmu na twarzy.\nCodzienne stosowanie odświeżającego żelu-kremu Corine de Farme przynosi znaczącą poprawę w stanie skóry, zapewnia promienny wygląd, ochronę przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi oraz wysuszeniem.\nSposób użycia: Na umytą i osuszoną skórę nanieś niewielką ilość kremu, a następnie wklep puszkami palców. Pozostaw do wchłonięcia.\nOdświeżający nawilżający żel-krem do skóry normalnej i mieszanej - Corine de Farme\n*Darmowa dostawa już od 109 zł! 100% oryginalne produkty! Odświeżający nawilżający żel-krem do skóry normalnej i mieszanej - Corine de Farme


Eko dzieciaki – odcinek III Zdrowe przekąski – czyli jabłko zamiast batonika – Pruszcz.com\nZostaw Komentarz / Wiadomości / 3 października 2016 3 października 2016\nTym razem Eko dzieciaki uczestniczyły w przygotowaniu zdrowych soków i przekąsek. W końcu same dobrze wiedzą, że „warzywa i owoce mają dużo witamin i pomagają rosnąć”!\n„EKO – DZIECIAKI to projekt zrealizowany przez Stowarzyszenie Nasza Droga Do Kina we współpracy z Grupą Eneris Surowce S.A. Efektem jest pięć, kilkuminutowych filmów, na których przedszkolaki wypowiadają się na tematy ekologiczne. Głównymi bohaterami są dzieci z przedszkola „Słoneczna Kraina” w Łęgowie.\nKażdy z tych filmów, był poprzedzony krótką lekcją edukacyjną, podczas której wykwalifikowany pedagog przekazywał dzieciom wiedzę o tym, jak żyć ekologicznie. Następnie, ekipa filmowa ze stowarzyszenia Nasza Droga Do Kina zadawała dzieciom pytania, nawiązujące do lekcji edukacyjnej. Uzyskane odpowiedzi nie były idealne, ale w tym właśnie tkwi urok pracy z dziećmi, które świat widzą w zupełnie inny sposób niż dorośli.\nZapraszamy na lekcję numer trzy, której temat brzmi – .Zdrowe przekąski – czyli jabłko zamiast batonika


wheelsandmore - wszystko na temat wheelsandmore | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : wheelsandmore\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia wheelsandmore. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku wheelsandmore) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem wheelsandmore posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania wheelsandmore jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 1 materiał. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 23.10.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Wtorek 23.10.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania wheelsandmore ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu wheelsandmore.


Jak pozbyć się łupieżu? Sprawdzone i skuteczne sposoby, polecane przez dermatologów! - Blog dla Mężczyzn\nNa Twoich włosach znów pojawiły się białe płatki? Niestety, kolejna „cudowna” kuracja okazała się tym, czym i wszystkie poprzednie – totalnym niewypałem i stratą pieniędzy… Głowa do góry! Na szczęście trafiłeś na nasz artykuł. Poniżej znajdziesz podstawowe informacje na temat łupieżu oraz skuteczne kuracje. Przeczytaj nasz artykuł i śmiało korzystaj z wiedzy, którą z niego zaczerpniesz – Twoje włosy Ci za to podziękują!\nŁupież – najważniejsze informacje\nWtórne przyczyny łupieżu\nPodstawowe rodzaje łupieżu\nCo na łupież? Czyli o leczeniu łupieżu słów kilka\nKuracje specyficzne ze względu na typ łupieżu\nZacznijmy od podstawowych definicji. Łupież (łac. pityriasis capillitii) jest chorobą skóry, polegającą na drobnopłatowym złuszczaniu zrogowaciałej warstwy naskórka (z reguły na głowie, poniżej linii włosów); łuszczenie to może (choć nie musi) łączyć się z nasilonym łojotokiem.\nŁupież występuje u osób w każdym wieku, najczęściej jednak u:\ndzieci pomiędzy 6. i 10. rokiem życia,\nnastolatków i młodych dorosłych (między 20. a 30. rokiem życia, ze szczytem zachorowań około 20 r. życia). W tej grupie najczęstszą przyczyną łupieżu są oczywiście zmiany hormonalne.\nWbrew informacjom, które można znaleźć w starszej literaturze przedmiotu, łupież nie występuje częściej u mężczyzn, niż u kobiet. Prawdziwe są natomiast twierdzenia o sezonowości łupieżu – choroba ta wyraźnie nasila się w okresie zimowym.\nJak powstaje łupież? Główną przyczyną tego schorzenia, wbrew mitom, nie jest źle dobrany szampon lub brak higieny osobistej – ale naturalnie występujący na skórze głowy (oraz w mniejszym stopniu na innych częściach ciała) każdego człowieka grzyb z rodziny drożdżaków, Malassesia globosa (a nie, jak twierdzono wcześniej, Malassezia furfur).\nU osób dotkniętych łupieżem grzyb ten namnaża się dużo szybciej, niż u osób zdrowych, co doprowadza do zaburzenia mikrobiomu skóry.\nDlaczego jednak u niektórych osób dochodzi do nadmiernego rozwoju kolonii M. globosa? Źródłem problemu jest nadmierne przetłuszczenie skóry. Powodujące łupież drożdżaki żywią się trójglicerydami, będącymi naturalnym składnikiem ludzkiego łoju; im tłustszy naskórek, tym więcej więc na nim komórek M. globosa.\nNadmiernie przetłuszczona skóra głowy, na której następnie doskonałe warunki do rozwoju znajdują powodujące łupież drożdżaki, może być wywołana przez wiele różnych czynników. Do najważniejszych należą:\nnadmierne lub niewłaściwie dobrane zabiegi pielęgnacji włosów – wywołują one tzw. łupież kosmetyczny. Przykładami tego typu działań może być:\nprzegrzewanie głowy podczas suszenia włosów,\npozostawiony na skórze głowy wskutek niedokładnego spłukania szampon,\nchoroby współistniejące – np. łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, AZS (atopowe zapalenie skóry),\nprzebywanie w nieodpowiednio ogrzanych pomieszczeniach.\nW każdym przypadku łupieżu występuje nadmierne łuszczenie oraz świąd skóry. Choroba ta ma jednak zróżnicowany przebieg, nieco odmienny u każdego chorego. Na podstawie podobieństw obrazu klinicznego wyróżnia się jednak 4 główne postaci łupieżu:\nłupież zwykły owłosionej skóry głowy (zwany też łupieżem suchym) – podstawowym objawem są pokrywające skórę głowy niewielkie, białe, przypominające puder łuski. Są to drobne fragmenty złuszczonego, chorego naskórka. W szczególnie nasilonych przypadkach formuje on białe strupy. Najczęściej diagnozuje się go u młodzieży;\nłupież tłusty – dla łupieżu tłustego charakterystyczny jest nadmierny łojotok. Pomiędzy włosami powstają żółte strupy, często rozwija się też stan zapalny skóry głowy i uporczywe jej swędzenie. Z łupieżem tłustym nierzadko współwystępuje łysienie (spowodowane przez zwiększone wypadanie włosów) oraz łojotokowe zapalenie skóry;\nłupież pstry – w odróżnieniu od dwóch omówionych wcześniej rodzajów łupieżu, ta postać choroby nie dotyka głowy, lecz tułowia i klatki piersiowej. Na chorobowo zmienionej skórze pojawiają się żółtobrunatne, mocno swędzące, szorstkie w dotyku plamy, które złuszczają się drobnopłatowo. Nieleczone, plamy te mogą przekształcić się w trwałe przebarwienia skóry.\nłupież biały skóry gładkiej – również nie dotyka on głowy, lecz skóry twarzy i kończyn. Tworzą się na nich białe plamy intensywnie łuszczącej się skóry.\nLeczenie łupieżu powinno być bezwględnie prowadzone pod kontrolą specjalisty od chorób skóry. Zalecane przez lekarzy leki na łupież to:\npreparaty, mające właściwości grzybobójcze – przykładami takich substancji mogą być:\npreparaty przeciwłojotokowe – ograniczają one produkcję sebum, regulują pracę gruczołów łojowych i zmniejszaja świąd.\npreparat keratolityczne – wspomagają usuwanie nadmiaru złuszczonej skóry.\nW wypadku łupieżu najlepiej sprawdzą się kuracje miejscowe, stosowane na powierzchni skóry – zamiast tabletek powinno wybrać się polecany przez lekarza szampon lub emulsję do włosów. Typowa kuracja trwa 4 tygodnie (przy czym preparat grzybobójczy należy stosować 2-3 razy w tygodniu). Jeśli objawy łupieżu nie ustępują pomimo przejścia całej kuracji, należy ponownie skonsultować się z lekarzem.\nŁupież zwykły (suchy) – szampon przeciwłupieżowy i 3% kwas salicylowy wymieszany z oliwą.\nŁupież tłusty – płyny i kremy przeciwgrzybicze na skórę głowy, leki cytostatyczne.\nŁupież pstry – maści, kremy, żele i emulsje, wzmacniające płaszcz ochronny skóry, a w stadiach bardziej zaawansowanych doustne leki przeciwgrzybicze.\nŁupież biały – nawilżający krem, oliwa (z 3% kwasem salicylowym) oraz szampon odpowiedni dla wrażliwej skóry głowy.\nChociaż leczenie łupieżu (zwłaszcza nasilonego) należy bezwzględnie oddać w ręce dermatologa, z pewnością nie zaszkodzi połączenie jej z użyciem starych, sprawdzonych przepisów, korzystających z mocy natury i mądrości tradycji. Prezentowane poniżej domowe preparaty na łupież są nie tylko w pełni bezpieczne, ale także skuteczne. Potwierdzają to badania naukowe!\nMasaż ciepłą oliwą z oliwek – dziesięciominutowy masaż dwa razy w tygodniu potrafi znacząco nawilżyć skórę głowy, wspomóc regenerację jej kompleksu lipidowego i zapobiec przetłuszczaniu włosów. Po zakończeniu zabiegu starannie umyj głowę. Najlepiej sprawdzi się delikatny szampon przeciwłupieżowy, przeznaczony do stosowania na wrażliwą skórę głowy.\nOlejowanie włosów – podobnie jak masaż ciepłą oliwą, powinno wykonywać się je 2 razy w tygodniu. Szczególnie polecane do tego zabiegu oleje to olej arganowy i olej kokosowy. Środki te hamują rogowacenie naskórka, nawilżają skórę głowy i odbudowują jej warstwę lipidową. A ponadto nadają włosom piękny wygląd!\nPłukanki ziołowe – wiele ziół ma udokumentowane działanie przeciwłupieżowe. Przykładami mogą być:\nZakończenie kuracji łupieżu nie oznacza końca kłopotów. Ta choroba ma tendencję do nawrotów. Dlatego konieczna jest zapobiegająca im profilaktyka. Jej podstawowe zalecenia to:\nStosuj odpowiednią pielęgnację skóry głowy (m.in. regularne mycie włosów delikatnym szamponem, ograniczenie stylizacji włosów do minimum, częste czesanie delikatną szczotką).\nOdpowiednio się odżywiaj (warto zadbać zwłaszcza o suplementację cynku i witamin z grupy B),\nŁupież to bez wątpienia poważna dolegliwość. Nasz artykuł powinien jednak dostarczyć Ci odpowiedzi na pytanie, jak zwalczyć tę chorobę. Kluczem jest zdrowy tryb życia i odpowiednia pielęgnacja skóry głowy. Duże znaczenie ma zwłaszcza dobrze dobrany szampon przeciwłupieżowy. Nie powinno się jednak ograniczać kuracji jedynie do użycia szamponu przeciwłupieżowego – skuteczna walka z łupieżem i zapobieganie jego nawrotom wymaga wdrożenia leczenia specjalistycznego!\nPost Tags:\t#włosy


NIEPORĘT. Śmierć w garażu. Nie żyje 46-letni mężczyzna »\nNIEPORĘT. Śmierć w garażu. Nie żyje 46-letni mężczyzna\nW czwartek (9.02) kilka minut przed godziną 10:00 w miejscowości Białobrzegi, policjanci znaleźli zwłoki 46-letniego mężczyzny siedzącego w samochodzie z włączonym silnikiem. Na miejscu pojawiała się policja oraz prokurator.\n– Tuż przed godziną 10:00 do policjantów zadzwonił jeden z mieszkańców os. wojskowego, który poinformował że w jednym z garaży od dłuższego czasu stoi samochód z włączonym silnikiem. Na miejsce został wysłany patrol policji. Funkcjonariusze mieli sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Niestety drzwi do garażu okazały się być zamknięte. Poprosiliśmy więc strażaków o pomoc w ich otwarciu. Po wejściu do pomieszczenia okazało się, że w samochodzie znajduje się mężczyzna, który nie daje oznak życia. Lekarz wezwanego na miejsce pogotowia ratunkowego stwierdził jego zgon. – relacjonuje podkom. Emilia Kuligowska, rzecznik prasowa KPP Legionowo.\nW związku ze śmiercią mężczyzny na miejsce przybył prokurator, który najprawdopodobniej zleci sekcję zwłok denata. Powinna ona wyjaśnić bezpośrednią przyczynę jego zgonu. Odnaleziony mężczyzna miał 46 lat.


LA POSADA DE LOS 40 CANONES (Mahahual, Meksyk) - opinie o zajazd oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu La Posada de los 40 Canones\nHotele w pobliżu Doctor Dive Costa Maya\nHotele w pobliżu Mahahual Dive Centre\nHotele w pobliżu Mermaid Caribe\nHotele w pobliżu Michelas Beer House\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: La Posada de los 40 Canones\nAtrakcje w pobliżu obiektu La Posada de los 40 Canones\nLa Posada de los 40 Canones opinie, Mahahual\nPensjonaty/zajazdy w Mahahual\nZobacz wszystkie pensjonaty w lokalizacji Mahahual\nNr 4 wśród 27 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji Mahahual\nMalecon | Calle Huachinango Y Mojarra A Lado De La Escuela Bachilleres, Mahahual 77976, Meksyk\n#4 z 27 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji: Mahahual\nMalecon Calle Huachinango Y Mojarra A Lado De La Escuela Bachilleres, Mahahual 77976 Meksyk\nPort Lotniczy Chetumal71 km\nUżytkownik BODB napisał recenzję sty 2019\nSuper lokalizacja, czysto, przyjemnie, przestronnie\nLokalizacja w centrum, ale obok zgiełku, przy samej plaży. Mieliśmy pokój 23 z balkonem i pięknym widokiem na morze. Ogólnie bardzo czysto, hotel dba o wszelkie szczegóły, bardzo miła i serdeczna obsługa. Hotel dysponuje parkingiem prywatnym i prywatną bardzo zadbaną plażą.\nUżytkownik Ricardo R napisał recenzję sty 2019\nMexico15 przesłanych treści4 podziękowania\nRelaksująca rodzina Nowy Rok!\nSpędziliśmy 5 nocy w 40 Canones na 2018/19 NY i świetnie się bawiliśmy. Hotel jest prosty, ale przytulny; w tym wspaniała plaża z ciemnymi łóżkami plażowymi i doskonała obsługa na jedzenie i napoje! Również ceny są rozsądne, a personel jest wyjątkowo skuteczny i przyjazny.\nUżytkownik Otávio A napisał recenzję paź 2018\nŚwietny pobyt - piękne miejsce\nNasz czas w 40 Canones był niesamowity. Maria Che w frontdesk sprawiła, że nasz pobyt był zdeterminowany. Jest delikatna i zawsze miała uśmiech. Pokoje czyste, klub plażowy ładny, ligths w nocy w restauracji dobre! To miejsce w połączeniu z Mahahual tworzy magię!\nUżytkownik superwurat1971 napisał recenzję paź 2018\nCancún, Meksyk4 przesłane treści1 podziękowanie\nHola! Myśl o dzieleniu się moim doświadczeniem. Miejsce było wspaniałe, położone w samym centrum zabawy; niesamowity produkt hotelowy, a nawet lepszy. . . najcieplejsza obsługa i uwaga. Czy to może być lepsze? SELENE w recepcji ma doskonały uśmiech i niesamowitą postawę. . .…\nUżytkownik Filo S napisał recenzję paź 2018\nZatrzymałem się w tym hotelu przez półtora tygodnia, podczas gdy ja pracowałem przy lokalnej inwestycji w nieruchomości. To jest moja trzecia wizyta w Mahahual i zatrzymałem się w La Osada del los 40 Ca na każdej wizycie, ponieważ uważam, że jest to najlepszy ogólny hotel w…\n85 USD - 206 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)


Zmieniamy nazwe bibliotece, a moze i innym instytucjom - Strona 4 - Forum Online\nPost autor: studentka » 2007-12-21, 18:42:50\nmagnolia pisze: A tak w ogóle to bardzo proszę-napiszcie czego oczekujecie od biblioteki?\nbogatej oferty DLA WSZYSTKICH\nwarunków do korzystania z niej\nPost autor: magnolia » 2007-12-21, 20:00:43\nBiblioteka jest czynna przez 6 dni w tygodniu. Nie ma dni wewnętrznych jak inne biblioteki.\nMoże się do niej zapisac kazdy mieszkaniec-jak do każdej biblioteki publicznej. Ma katalog komputerowy uzupełniany cały czas i adres e-mailowy, na który można napisać i spytać o poszukiwaną książkę. Sama tak często robię i zamawiam to, co jest mi potrzebne.Jakie jeszcze warunki ma spełnić żeby można było z niej korzystać?\nSą książki z literatury pięknej dla różnych grup wiekowych i dla różnych czytelników o różnym przygotowaniu - klasyka, beletrystyka i literatura trudna, awangardowa oraz literatura niebeletrystyczna. Jest dobrze zaopatrzona w pozycje wymagane na pobliskich uczelniach.\nNowości jest bardzo dużo. Właśnie na półki trafiają książki kupione z dotacji z Ministerstwa Kultury-zgodnie z informacją kupione za ponad 20 tys. zł.\nProszę więc sprecyzować\nPost autor: magnolia » 2007-12-21, 20:02:38\nco do kadry to chyba pójdę jutro i bezczelnie wprost zapytam, jakie wykształcenie maja zatrudnieni w bibliotece pracownicy.\nI napiszę to tu, żeby było jasne\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 21:36:48\nTu macie materiały\njak mogą wyglądać prawdziwe biblioteki\nnp tu http://www.ebib.info/2007/88/a.php?matyjaszczyk\nhttp://wbpg.org.pl/index_db.php?akt=fro ... 1398&lang=\ni cos co wywolalo sporo burze jak sie pojawilo\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 21:55:20\nnie pytaj o wykształcenie (bo chyba wszystkie mają wyższe )\ntylko zapytaj kiedy ostatni raz były na jakimś szkoleniu\nTo jest zawód wymagający ciągłego dokształcania,\ntak jak zmienia się rzeczywistość\nale jak kierownictwo to ma w 4 literach,\nto dlaczego pracownicy by sie tym przejmowali\nod roku obowiązuje nowa klasyfikacja UKD\n(te śmieszne cyferki, wg których książki są układane)\ndo końca października tylko jedna osoba miała pojęcie o tych zmianach\no szkoleniu dla całej kadry nie było mowy\nnie wspomnę, ze Słownik Języka Haseł Przedmiotowych\n(pozwala Wam wyszukiwać książki w katalogach komputerowych po tematach i hasłach)\njest dla kilku osób całkiem obcy, mimo że obowiązuje od kilku lat\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 22:02:58\na tu nr poświęcony wizerunkowi\nPost autor: studentka » 2007-12-21, 22:47:14\nmuslim pisze: nie pytaj o wykształcenie (bo chyba wszystkie mają wyższe )\ndokładnie. to prawda.\nmagnolia, co z tego, że kobiecina pokaże Ci dyplom ( choć wątpie, że wszystkie bibliotekarki w naszym miescie takowy posiadają...), jak nie potrafi Ci wskazać, gdzie się znajduje dana książka ---> a taki przypadek mialam w b- ce zamkowej, żeby było jasne.... i to się nazywa b- ka miejska... śmiech... co prawda ostatnio juz tej pozerki nie widywałam, moze ja zwolnili, ale jednak wstyd....\nzresztą....sorry, ale porównanie jednak mam...wiem, że może nie do końca adekwatne, ale jednak, jak patrze na naszą B-kę uniwersytecką UWM, b- ke wojewódzką w Olsztynie, czy pedagogiczną, to poziomu b- tek w Ostródzie nie chce mi się w ogóle komentowac....\npoziom trzyma jedynie pedagogiczna oraz b- ka LO Bażyńskiego, zamek według mnie cienizna, bynajmniej ja rzadko kiedy coś przydatnego tam znajduję... reszta... podlac i podpalić....\nbibliotekarz musi być obcykany w tym, co ma na stanie, musi umiec doradzić, wskazac, pomóc, od tego do cholery jest.\njak ktoś troche po b- kach chodzi, to widzi, jest w stanie odróznić bibliotekarza z kwalifikacjami od pozera,\na ja spotkałam się raptem z kilkoma takimi osobami w naszym mieście...takimi, które chciałyby pomóc, wskazać, zainteresowac się czytelnikiem, że nie wspomnę UMIEĆ mu pomóc.....\na nie tylko ograniczać sie do regułki: karte proszę, jak sie pan/pani nazywa, moze pan/pani korzystać z ksiazki do takiego i takiego dnia, dziękuję, do widzenia, spierd....\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 22:54:37\nstudentka pisze: moze ja zwolnili, ale jednak wstyd....\nod tego roku tylko ja nie pracuje i jestem plci meskiej :p\nChyba, że masz na myśli stażystki (chyba 4 w tym roku)\nstudentka pisze: jest w stanie odróznić bibliotekarza z kwalifikacjami od pozera\na co spowodowało taka zmianę w poglądach od początku tej pyskówki\njeżeli mogę zapytać\nPost autor: studentka » 2007-12-21, 22:56:22\njaką zmianę przepraszam?\nmówię, że ja jestem w stanie odróżnić bibliotekarkę, czy bibliotekarza z kwalifikacjami od pozera\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 22:56:59\nstudentka pisze: i to się nazywa b- ka miejska... śmiech...\nzapominasz, że drugi człon nazwy to publiczna\nPost autor: studentka » 2007-12-21, 23:22:44\nmuslim, jestes po polonistyce?\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 23:40:26\ntak, po gdanskiej\nPost autor: studentka » 2007-12-21, 23:42:06\nPost autor: studentka » 2007-12-21, 23:42:25\nstudentka pisze: eeeee tam\na z czego mgr?\nPost autor: muslim » 2007-12-21, 23:47:05\nz łopatologii pospolitej\njak chcesz pogadac to pisz na PW\nPost autor: toledo » 2007-12-22, 00:11:36\nJadący polonezem dyskutują o locie taksówką kosmiczną. Miłe.....\nPost autor: chochlik55 » 2007-12-22, 10:05:52\nmniej się spierać, więcej czytać - pożyteczniejsze, droga studentko\nPolecam Monteskiusza - wycisza\nPost autor: studentka » 2007-12-22, 13:04:44\nchochlik55 pisze: przedświąteczna uwaga:\nPost autor: muslim » 2008-01-07, 22:07:54\nmagnolia pisze: co do kadry to chyba pójdę jutro i bezczelnie wprost zapytam, jakie wykształcenie maja zatrudnieni w bibliotece pracownicy.\nPrzy okazji możesz się zapytać kiedy emerytowany kierownik w końcu przestanie przeszkadzać w normalnym funkcjonowaniu biblioteki.\nJak chcesz sprawdzić wiek kierownika zapraszam do serwisu http://nasza-klasa.pl/\nRejestracja: 2008-01-10, 09:52:39\nPost autor: mongoz2 » 2008-01-10, 10:25:43\nCzytam sobie, czytam... I muszę i ja w końcu zabrać głos. Kłótnia o wiek pań bibliotekarek szczerze mnie rozbawiła. Nie wyglądają mi one na stetryczałe emerytki, są całkiem przyjemne i kompetentne. Księgozbiór nam rośnie. A o to chyba głównie chodzi tym, którzy czytają. Pracy naukowej w oparciu o zasób naszej biblioteki raczej jednak nie da się napisać. Z prostego powodu- to nie jest specjalistyczna, naukowa biblioteka. Zresztą trudno o taką w małym mieście, to trochę tak, jakby marzył nam się basen olimpijski.\nProblem jednak jest, ale nie wiem czy wina leży po stronie biblioteki. Chodzi o stażystów. Jestem bezrobotną polonistką, mam przy okazji orzeczenie o niepełnosprawności. Biblioteka to dla mnie wymarzone miejsce pracy. Kilka razy natknęłam się na informacje o wakacie dla bibliotekarza. I co? I pstro, bo... nie mam odpowiedniego wykształcenia. I żadne kursy tu nie pomogą, musiałabym skończyć studia bibliotekarskie (na które nie mam kasy). Nie rozumiem więc, co w bibliotece robią stażyści. Znam jedną, która trafiła tam zaraz po szkole średniej. Po co jej ten staż, skoro i tak nie będzie mogła po nim pracować w żadnej wypożyczalni??? Kto na to daje pieniądze? Kiedyś czytałam o jakimś przepisie, według którego nie można przyjmować w nieskończoność ludzi na staż, trzeba też tworzyć normalne miejsca pracy. Czy ten przepis nie obowiązuje w placówkach publicznych? Pozdrawiam. Panie z biblioteki też.\nPost autor: magnolia » 2008-01-11, 18:32:04\nMuslimie-mnie nie obchodzi wiek kierownika. Jakie to ma znaczenie dla czytelnika??\nSkoro pracuje, to znaczy, że nie ma ukończonych 60 lat i pracować może. Proste.\nPost autor: magnolia » 2008-01-11, 18:53:40\nSprawy związane ze stażami reguluje ustawa z 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. 99\nStaż w myśl tej ustawy to nabywanie przez osobę bezrobotną umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy.\nUmowę zawiera up z pracodawcą (zgodnie z ustawą - starosta z pracodawcą). Staż to forma aktywizacji bezrobotnych, ustawa nie stawia żadnych ograniczeń co do ilości stażystów-można szkolić tyle osób, ile up skieruje.\nI nie da się ukryć-nie jest to sytuacja dobra ani dla stażysty, który być może odnalazł właśnie zawód, który mu odpowiada, ani dla zakładu pracy, który musi pożegnać się z przeszkolonym, a rokującym nadzieje pracownikiem.\nNa pewno nie jest to wina pracodawców, szczególnie tych ze sfery budżetowej-oni nie maja wpływu na tworzenie nowych miejsc pracy.\nTo prawda-zgodnie z ustawą o bibliotekach w bibliotece mogą być zatrudniane tylko osoby z kwalifikacjami bibliotekarskimi-w publicznych minimum to średnie bibliotekarskie.\nMyślę, ze można starać sie o inne rozwiązanie-jeśli jest orzeczenie o niepełnosprawności można starać się o stworzenie stanowiska pracy przez PEFRON. Były one tworzone na 3 lata, a to daje czas na zdobycie kwalifikacji. Moja koleżanka dzięki dofinansowaniu miejsca pracy przez PEFRON ma w tej chwili zatrudnienie na czas nieokreślony. Może warto spróbować?\nPost autor: sceptyk » 2008-01-11, 22:28:21\nwiesz Magnolio, jestem obok Toledo jedynym klientem na tym forum, który potrafi cierpliwie słuchać, albo czytać, jak wolisz. Nasuwa mi się takie spostrzeżenie: jesteś emocjonalnie w tą bibliotekę zaangażowana, i nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że usiłujesz grać rolę niezależnego obserwatora. Po co? Broń swoich racji, bo masz do tego prawo. Nie zyskasz nic, usiłując przekonać forum, że jesteś znikąd, tylko obiektywne racje każą Ci walczyć. Droga donikąd, myślę\nPost autor: magnolia » 2008-01-12, 11:42:17\nUważasz Sceptyku, że pozytywna opinia świadczy o braku obiektywizmu???\nObiektywny jest to se ne vrati? Muslim, który jest byłym pracownikiem?\nPiszę o stażach a dowiaduję się, że to przejaw emocjonalnego zaangażowania w bibliotekę.\nAle fakt-jestem emocjonalnie zaangażowana. Lubię naszą bibliotekę, jestem zadowolona z jej usług i uważam,że wypowiedzi to se ne vrati, Studentki i Muslima są krzywdzące.\nA jeśli posiadam na jakiś temat wiedzę i mam wyrobioną opinię, a na dodatek widzę, ze celem wypowiedzi jest tylko i wyłącznie dokopanie komuś, to się angażuję i zabieram głos.\nNie tylko na tym forum. To tyle.\nI wiesz, Sceptyku-czytam cierpliwie wszystko na tym forum. Tak cierpliwie, że nawet już nie zabieram głosu. Miałam w ogóle już go nie zabierać, bo te dyskusje to rzeczywiście "droga donikąd".\nAle czytać i obserwować będę nadal\nPost autor: sceptyk » 2008-01-12, 11:46:54\nbez urazy Magnolio Powiedziałaś to, co powinnaś była powiedzieć, i jest ok. Masz swoje zdanie i dobrze, tym bardziej, że je w dużym stopniu podzielam.pozdrawiam


Dziemiany. 35-latek jechał motocyklem - wydmuchał blisko trzy promile! - Koscierski.info\nponiedziałek, 29 maja 2017 r., 10:17\nKara do dwóch lat pozbawienia wolności grozi 35-letniemu mieszkańcowi powiatu kościerskiego, który kierował motocyklem mimo iż wcześniej spożywał alkohol. Mężczyzna wydmuchał blisko trzy promile alkoholu!\nMotocyklista wpadł w ręce policjantów z Posterunku Policji w Dziemianach w niedzielę.\n- Funkcjonariusze zatrzymali do kontroli motocykl marki Honda, którym kierował 35-letni mieszkaniec powiatu kościerskiego. Mężczyzna poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, wydmuchał blisko trzy promile alkoholu. Dodatkowo od 35-latka pobrano krew do badań - podaje rzecznik kościerskiej policji, asp. Piotr Kwidziński.\nMieszkańcowi powiatu kościerskiego za prowadzenie motocykla w stanie nietrzeźwości grozi kara do dwóch lat pozbawienia wolności oraz sądowy zakaz prowadzenia pojazdów.


Niesytość pragnienia to ambitna i nowoczesna próba uporządkowania wiedzy o kobiecej stronie młodopolskiej poezji. Mateusz Skucha obrysowuje kontury tego intrygującego zjawiska, prezentuje wybitne bądź charakterystyczne poetki przełomu XIX i XX wieku, uważnie przygląda się wybranym utworom. Głównymi bohaterkami książki są Maria Komornick...\nPowieściowy bohater zmagający się z problemem własnej tożsamości jest zjawiskiem na tyle powszechnym we współczesnej polskiej prozie, że kolejne jego reinkarnacje często uznawane są wyłącznie za symptom wyczerpania literackiego motywu. I chociaż punktem wyjścia dla książki U progu eksplozji jest właśnie kryzys tożsamości, autor stawia t...\nUmrę cały. Rozmowy w cieniu śmierci\nKsiążka Grażyny Sztukieckiej Umrę cały? Rozmowy w cieniu śmierci. Senilna poezja Czesława Miłosza, Tadeusza Różewicza, Zbigniewa Herberta i Jarosława Marka Rymkiewicza powstała w oparciu o pracę doktorską autorki, napisaną na Uniwersytecie Wrocławskim pod kierunkiem prof. dra hab. Jacka Petelenz-Łukasiewicza. Sztukiecka widzi literatu...\nW trudnym, napiętnowanym dramatyzmem okresie 1792-1830 w Niemcewiczu widziano kwintesencję polskości i pewien typ jej reprezentatywności. "Piękny starzec", którego wizerunek urabiała opinia publiczna na wzór "sławnych mężów" Plutarcha, wychodził ze swoimi poglądami i postawami oraz twórczością naprzeciw powszechnym w tym czasie dociekan...\nKsiążka podejmuje dialog z Różewiczowską metodą twórczą i jest próbą rekonstrukcji "poetyki oglądu". Dociekania na temat wielorakiego znaczenia obrazu oraz potencjału percepcyjnego ujawnionego w poezji łączą się tu z analizami funkcji pamięci, w tym także postpamięci historycznej oraz oceną zdolności poezji do kształtowania wyobraźni zb...\nNasza mała historia literatury szczecińskiej - przez układ kompozycyjny - zbliża się do słownika. Ale pisaniem o kolejnych książkach staramy się przekroczyć ramy ustanawiane zwykle w hasłach encyklopedycznych, ponieważ po podstawowe dane biograficzne czytelnik może dzisiaj z łatwością sięgnąć do opracowań internetowych. Pragniemy, ab...\nPod potężną władzę pozoru w znacznej mierze oddał nas gest odtrącenia. Odtrąceni przez syty i zadowolony z siebie Zachód znaleźliśmy się w dwudziestowiecznym piekle, którego dno mościły wspólnie totalitaryzm nazistowski i sowiecki. Tej próbie niewielu udało się sprostać. Jedni starali się demonizm totalitaryzmu intelektualnie okiełznać,...\nTR jest książką o podmiocie liryki Tadeusza Różewicza, tworzonym od tomu Niepokój (1947) aż po dzień dzisiejszy. TR to - kreacja osobowa, która ulegała przemianom i przyjmowała różne role, wśród nich: mającego "małą kamienną wyobraźnię" przedstawiciela akowskiego pokolenia; poety, który znalazł się wśród zbuntowanych form, wobec nieludz...\nMieczysław Wojtczak jest autorem kilku obszernych książek dokumentujących dorobek kultury okresu Polski Ludowej - dzieła, ich twórców i działalność organizacji środowiskowych - oraz politykę kulturalną ówczesnej władzy. Książki Wojtczaka odnosiły się dotychczas do obszarów, w których poruszał się autor, należący przez wiele lat do grup...\nW gorączce. Krytyka literacka Maurycego Mochnackiego i Mariana Jose de Larra\nKsiążka poświęcona jest analizie porównawczej pism krytycznoliterackich Maurycego Mochnackiego i Mariana Jose de Larra - romantyków działających w dwóch odległych miejscach Europy, w Polsce i w Hiszpanii, a więc krajach nie należących do przodujących centrów ruchu romantycznego. Nie były one jednak intelektualną prowincją. Badania Justy...\nWartości autoteliczne w kulturze symbolicznej. na przykładzie indyjsko-polskich spotkań literackich\nKsiążka Renaty Czekalskiej ukazuje jak przebiega komunikacja międzykulturowa poprzez literaturę dwóch odległych kultur. Ukazuje, że ludzie są sobie bliscy, gdy czują te same wartości, nawet jeśli sposoby ich realizacji i formy wyrazu są bardzo odmienne. Samuel P. Huntington w swojej książce Zderzenie cywilizacji analizuje, jak wartości ...


UROCZYSTOŚCI W CENTRUM WETERANA - CWDPGP\nUROCZYSTOŚCI W CENTRUM WETERANA\nW związku z obchodami Święta Wojska Polskiego w Centrum Weterana Działań Poza Granicami Państwa odbyła się uroczystość przekazania kasku motocyklowego weterana dla zwycięzcy licytacji. Podczas uroczystości wręczono także akt mianowania na wyższy stopień i medale za zasługi dla obronności kraju dla pracowników Centrum Weterana.\nW związku z obchodami Święta Wojska Polskiego w Centrum Weterana Działań Poza Granicami Państwa odbyła się uroczystość przekazania kasku motocyklowego weterana dla zwycięzcy licytacji. W ramach 2. edycji Rajdu Motocyklowego Weteranów powstała idea stworzenia specjalnego kasku i przekazania go na licytację, z której zgromadzone środki zostaną przeznaczone na rehabilitację weteranów poszkodowanych. Kask został ozdobiony motywami misyjnymi, którego autorem był Marek Szatkowski, a sponsorem Polska Grupa Zbrojeniowa SA Fundacja PGZ. Licytację wygrał jeden z uczestników rajdu, sierżant Krzysztof Ojżanowski, który zadeklarował że kask zostanie przekazany do sali tradycji 15 Giżyckiej Brygady Zmechanizowanej w której służy. Pieniądze z aukcji zostały przekazane na rzecz rehabilitacji weteranów do Stowarzyszenie Rannych i Poszkodowanych w Misjach Poza Granicami Kraju. Do kwoty wylicytowanej swoje cegiełkę dołożyła także inicjatywa STOP The Bleed - Polska, repreznetowana przez p. Marcina Krupę, za co serdecznie dziękujemy.\nPodczas spotkania wręczono także akt mianowania służącego w Centrum Weterana plutonowego Emila Urana na stopień sierżanta, a także medale za zasługi dla obronności kraju dla pracowników naszego Centrum. Całość uroczsytości zakończyło złożenie kwiatów i znicza pod pomnikiem posięconym poległym i zmarłym na misjach i operacjach poza granicami państwa.