Archiwum Historii Mówionej - Hanna Komierowska-Staszkowska\nHanna Komierowska-Staszkowska „Grażyna”\nCo robiła pani przed 1 września 1939?\nPrzed 1 września to chodziłam do szkoły. Chodziłam do szkoły do trzeciej czy czwartej klasy prywatnego gimnazjum Antoniny Walickiej w Warszawie.\nCzy ta szkoła miała wpływ na pani spojrzenie na świat?\nTo była wspaniała szkoła z ogromnymi tradycjami. Ona istniała od 1911 roku. Powstała tam pierwsza w Warszawie drużyna harcerska. Panna Walicka była przełożoną i z początku właścicielką tej szkoły. Potem ta szkoła się przekształciła w szkołę społeczną, komitet rodzicielski władał już tą szkołą, a pani Walicka była zawsze jako przełożona symboliczna. Ona właśnie wniosła ogromny wkład swoim zachowaniem i swoim nastawieniem, swoją emanacją rozmaitych społecznych akcji w nasze życie szkolne. To była naprawdę wspaniała szkoła.\nCzy dom również panią nastawił patriotycznie?\nMój dom to był, można powiedzieć, wzorcowy dom pod tym względem. Mój ojciec był pułkownikiem, był legionistą puławskim, a potem „dowborczykiem”. Spędził prawie rok w więzieniu w Butyrkach. Potem był cały czas na pierwszej linii, czy to w walkach. Za zdobycie szturmem na bagnety, poprowadził wtedy swój pluton i zdobył Baranowicze, za to otrzymał Krzyż Virtuti Militari w 1919 roku. Miał tych odznaczeń całe mnóstwo, ale nigdy o to nie dbał. Dla niego służba to była najważniejsza. Miałam jeszcze brata, który był tak samo zainteresowany wojskiem. Był wspaniały, były o wiele lepszy ode mnie. Był naprawdę wspaniałym człowiekiem. Był w korpusie Kadetów w Rawiczu i walczył w obronie Lwowa w 1939 roku, potem przedzierał się ze Lwowa do Warszawy. Wstąpił do dywersyjnej grupy Osa - Kosa, oni zostali przez, nie wiem przez co, żeby nie powiedzieć zbyt mocno, ale w każdym bądź razie aresztowani, zdradzeni przez kolegę, przez to, że zostali wezwani na ślub swojego dowódcy, cała grupa.\nZostali rozstrzelani. Czterdziestu młodych ludzi, cała prawie Osa - Kosa została zlikwidowana.\nPrzez Niemców oczywiście, przecież to było w 1942 roku czy 1943 już nie pamiętam.\nDla mnie 1939 rok to były nieustanne naloty. To było słychać tylko gwizd bomb i szum samolotów. Jedna z tych bomb uderzyła w dom, gdzie myśmy byli.\nMieszkaliście państwo na jakiej ulicy?\nByłam wtedy z mamą u wujostwa na Kruczej 44, róg Nowogrodzkiej. Ojciec był dowódcą obrony Cytadeli, gdzie został ciężko ranny i przywieziony do szpitala wojskowego. Mój brat był gdzieś tam w drodze jak było wezwanie, żeby wszyscy młodzi, to grupowali się tam przy wschodniej granicy, a kadeci mieli bronić korpusu. Tam przeżyłam to prawdziwe zetknięcie z wojną. Poczułam je dotkliwie, bo byłam wraz z mamą zasypana i to uczucie duszenia się prześladuje mnie do dziś. Tak, że to było jak kubeł zimnej wody na głowę, z rajskiego życia jakie miałam, bo miałam naprawdę rajskie życie, dorosłam od razu w ciągu paru godzin.<!wrzesień_1939-END-->\nZ konspiracją złączyłam się od samego początku, to znaczy od 1939 roku. Wtedy, gdy wkroczyli Niemcy postanowiłyśmy z drużyny, tej mojej drużyny, to była „Jedynka” tylko wtedy „Jedynka”, drużyna harcerska „Jedynka” warszawska... Drużynową wówczas była Stanisława Grądzka i potem zastąpiła ją Joanna Wadecka. Od początku odtwarzałyśmy naszą drużynę, starałyśmy się docierać do każdej dziewczyny i rozmawiać z nią, tłumaczyć jej sytuację i warunki wstąpienia do konspiracyjnej drużyny. W ten sposób powstała na nowo Pierwsza Warszawska Drużyna Harcerek, Hufiec Wybrzeże Kościuszkowskie. Naprzód to był Hufiec Śródmieścia, a potem Wybrzeże Kościuszkowskie wówczas, gdy z tej jednej „Jedynki” zaczęły się wykluwać dwie następne i w końcu doszło do tego, że była „Jedynka”: „Pomarańczowa”, „Zielona” i „Niebieska”.\nJakiego rodzaju działania były tych oddziałów harcerskich?\nPrzede wszystkim chodziło o ducha tego, który pozwoliłby przetrwać najgorsze nawet sytuacje. Poza tym, przygotować dziewczyny młodsze do najprostszych czynności konspiracyjnych, to znaczy przenoszenie prasy, przenoszenie zaopatrzenia czy szkice map, słowem takie już rzeczywiście konspiracyjne. Jeździłyśmy na przykład kolejką, dopiero dzisiaj to śmiesznie brzmi, ale tak było, jeździłyśmy kolejką do Pyr, oczywiście po dwie, trzy w każdym wagoniku. Tam, lasem szłyśmy na umówione miejsce i przechodziłyśmy ćwiczenia różne, gry w formie zabawy, ale już coś wnoszące, sygnalizacja Morsa, tego typu.\nWybuch Powstania dla mnie nie był zaskoczeniem, ponieważ jako żołnierz Armii Krajowej podlegałam mobilizacji. Chyba to było 27 lipca, 26 albo 27 lipca, zostałam po raz pierwszy zmobilizowana. Pamiętam, że wtedy prowadziłam obóz harcerski pod Warszawą - po tamtej stronie Wisły, chyba to było - w szkole, gdzie dyrektor szkoły był tak uprzejmy, że przyjął naszą grupę około trzydziestu dziewcząt na swoje gospodarstwo szkolne, znaczy udostępnił nam salę gimnastyczną, udostępnił nam boisko, noclegi na siennikach. Miałyśmy pseudo obóz harcerski, namiastkę tego obozu. Tam, któregoś dnia właśnie 27 chyba, przyjechała do mnie moja mama i powiedziała: „Słuchaj masz tutaj być tam i tam, o tej i o tej godzinie, bo jest mobilizacja”.\nMama pełniła rolę łącznika?\nTak jest. Wtedy miałam dylemat czy zwijać cały obóz czy zostawić najmłodsze pod opieką dyrektora szkoły. Jednakże nie odważyłam się na to, żeby zostawić. Myślę, że może rodzice by sobie tego nie życzyli. Czego wielokrotnie żałowałam potem, ale taka decyzja zapadła i partiami wróciłyśmy natychmiast do Warszawy. Mobilizacja - wtedy dostałam przydział zastępczyni komendantki szpitala na ulicy Natolińskiej 4. To był duży szpital polowy zgrupowania „Ruczaj”.\nTo była funkcja wojskowa?\nTo była funkcja wojskowa oczywiście. Miałam przydział wojskowy.\nNie pełniła pani żadnych sanitarnych czynności tylko była pani zarządcą tak?\nNie, jako zastępczyni komendantki szpitala, ona też była lekarzem i ona też jednocześnie pełniła funkcje lekarza, a ja pomagałam. Pomagałam z jednym chłopakiem młodym, młodziutki chłopcem, to się spotkałam jak uciekałam z obozu z transportu, a on się przechowywał u tego pisarza w Podkowie Leśnej. Był bardzo dziecinny jeszcze i ja musiałam trzy czwarte nocy przy nim przesiedzieć, bo on miał przestrzał przez płuco na wylot i ciągle się bał, że umiera. Prosił, żebym ja go trzymała za ręce, żeby on nie umarł.\nWróćmy jeszcze do Godziny „W” jakie pozostały pani wspomnienia?\nTa pierwsza Godzina „W” to trwała dosyć krótko, tośmy noc przespały leżąc na stołach i rano już było odwołane, ale już byłam uczulona na to, że to się zbliża, że to lada moment może być. Wtedy już dostałam właśnie to skierowanie na punkt, chyba to był „Golski”, ale nie skojarzę już dzisiaj tego, tam naprzeciwko prawie kościoła Zbawiciela, trochę bardziej odsunięty. Tam objęłam ten punkt, który niby był przygotowany, ale jak to wiadomo zawsze są różne i, więc a to czajnika nie było, a to wody nie było, a to koców nie było, a to czegoś tam, i bandaży nie było. Wysłałam jedną z moich noszowych, pielęgniarek, żeby to wszystko załatwiała i dostarczyła póki jeszcze nie ma Godziny „W”. Ale niestety ona nie zdążyła, bo Godzina „W” wszędzie tam rozpoczęła się przynajmniej dwadzieścia minut wcześniej.Zresztą ja również nie zdążyłam na swój punkt, bo byłam na odprawie komendantek samodzielnych patroli sanitarnych u Głuchoniemych, którą prowadził doktor Jan - inspektor sanitarny Śródmieścia i z nim wracałam na ten punkt. Nas tam już w przejściu zaskoczyła strzelanina. Nie mogliśmy dotrzeć, jeszcze przejść na drugą stronę Marszałkowskiej było niepodobieństwem, bo był ciągły obstrzał, ciągły ogień. Ledwo żeśmy, ale z przygodami przedostali się na drugą stronę Mokotowskiej. Tam doktor Jan powiedział, że zmienia mi w tej sytuacji przydział i kieruje mnie do porucznika Longa na Koszykową, tam gdzie był szpital zaraz obok pierwotny. Tam była straszna jatka, bo to było poselstwo czeskie i Ukraińcy obsadzali tak, że przywiązywali odbezpieczone granaty do klamek i jak nasi szturmowali to wylatywali w powietrze razem z tymi drzwiami. Nie było co zbierać, dosłownie, strasznie było.\nAle to wie pani z opowiadań?\nJa to widziałam, te kawałki ludzkie, bo ja tam byłam.\nOczywiście, tam na Koszykową dotarłam, bo to było od rogu niedaleko. To były druty kolczaste pozwijane obsadzone wszystko tym , ale nasi na siedzeniach to forsowali i to nie przeszkadzało im. Dopiero te pierwsze granaty, jak się zorientowali w co Niemcy grają, to już było inaczej, ale ci pierwsi to poszli na straszną rzeź. Wtedy to już się tylko ich grzebało. Tak, że tam niestety nie mogliśmy utrzymać dłużej niż cztery dni, cztery doby.\nPotem co się stało?\nA potem musieliśmy ustąpić Niemcom.\nTo był szpital?\nTo był szpital i szpital dostał polecenie, że się tworzą dwa szpitale. Jednym dowodzi pani doktor, zapomniałam jej nazwiska, nie pamiętam, komendantka tego szpitala, a drugą częścią dowodzę ja, jako zastępca komendantki. Ona dostała, zdaję się, na Wspólną, a ja dostałam na Mokotowską przejściowe podwórze na Marszałkowską 40. No i założyłam tam szpital. Obsadę musiałam zwerbować. Pamiętam, że czwartego dnia szukałam lekarza, bo przecież ja nie byłam lekarzem. Trzeba było obejrzeć rannych kilkunastu, którzy tam leżeli, przychodzili nowi, przynoszono nowych rannych. Zobaczyłam na bramie wywieszkę doktór… widzi pani, skleroza mnie gryzie, ugryzła właśnie.\nSpotkała się pani z tym lekarzem?\nWeszłam do niego do domu, starszy człowiek, starszy lekarz, bardzo mnie życzliwie przyjął, ale mówi: „Proszę pani, ja już jestem za stary na to, ale mój syn jest lekarzem. Mój syn jest lekarzem i na pewno chętnie pomoże.” Zamecki, doktór Zamecki. Był taki znany, on w szpitalu kolejowym potem pracował. I doktór Zamecki przejął ode mnie opiekę nad rannymi. Wówczas już mogłam powiedzieć... aha jeszcze w między czasie byłam wezwana jak był szturm na Małą Pastę, to byłam zmobilizowana jako komendantka patrolu sanitarnego. Tam w piwnicach dowództwa na Kruczej czekałam całą noc, bo było to zarządzane, to odwoływane, to zarządzane, to odwoływane. Okazało się potem, że dostałam czerwonki i ciężko przechodziłam tą czerwonkę mając czterdzieści stopni temperatury. Załapały mnie takie bóle, że traciłam przytomność. Jeden taki trafił mi się właśnie tam na Kruczej w piwnicach i ocknęłam się jak ktoś do mnie mówił: „Haniusiu”. Myślę sobie: „Kto to może do mnie mówić Haniusiu?” Patrzę a to sanitariuszka, moja ciotka, jedna z moich ciotek. Otwierała mi łyżką usta i coś wlewała i mówi tak: „Słuchaj, ja tu ci przyniosłam taką małą buteleczkę, to jest opium, to jest skarb, to jest więcej niż złoto. Pilnuj jak będziesz miała atak bardzo silnych bóli, to weź dwie krople.” I to mnie trzymało potem przy życiu. Do szturmu nie doszło, został definitywnie odwołany, a doktór Zamecki przyjął chorych i bardzo się troskliwie nimi opiekował. Wynalazłam również tak zwaną „gospodarczą”, taką Marysię, bardzo poczciwą dziewczynę, już nie najmłodszą, która zajmowała się kuchnią, sprzątaniem.\nOczywiście dla chorych.\nJak było z aprowizacją?\nZ aprowizacją na początku było bardzo dobrze, bo były i zapasy i ludzie przynosili. Potem natomiast nie zanadto dobrze. A później trzeba było szpital przenieść na Marszałkowską do piwnic głębokich, bo tu już się waliło, tu już Niemcy wiedzieli, wymacali, tu już było niebezpiecznie bardzo. Przeżyliśmy tam jeden szokujący dzień, to jest jak zobaczyliśmy nagle - ominęliśmy pierwszą barykadę od strony Placu Zbawiciela – jak zaczynają padać ludzie na barykadzie, przewracają się nie wstają. Więc podczołgaliśmy się do nich, a oni nie żyją, nie wiadomo co się stało. Dopiero jak ustał ogień niemiecki, była jakaś przerwa, okazało się, że napili się alkoholu metylowego, bo był na przeciwko zakład fotograficzny. Poczuli alkohol: „A dla odkażenia trzeba”. A to wystarczał maciupeńki kieliszeczek i koniec. Tak, że musieliśmy kopać doły i ich zakopywać z butelką, a w butelce opis całego zdarzenia, tragicznego, okropnego, niepotrzebnego. No ale i to trzeba było jakoś przetrawić i przeżyć. Potem, to już ludzie coraz mniej przynosili jedzenia, bo sami nie mieli.\nJakie były relacje, jak pani zapamiętała kontakty z ludźmi cywilnymi?\nKompania ,,Bradla’’ miała siedzibę w dzielnicy dawnej niemieckiej, więc tam nie było żadnych polskich rodzin.\nCzyli nie mieliście zaplecza?\nNie mieliśmy żadnego zaplecza. Tam były tylko poniemieckie siostry - zostawiły swoje ciuchy to myśmy je brały, bo przecież w coś trzeba było się ubrać, nie można było dwa miesiące chodzić w jednym. Ale jeśli chodzi o żywność, to jedyna jaką uzyskiwaliśmy to była z plecaków niemieckich. To były puszki ze zrzutów angielskich i amerykańskich. Ale to znajdywaliśmy tylko i wyłącznie w plecakach niemieckich. Myśmy mieli swoje kwatery tuż koło kwater niemieckich, myśmy mieli przez ścianę.\nOni zdawali sobie z tego sprawę?\nTak, oni zdawali sobie sprawę, ale oni się bali przejść i nigdy pierwsi nie przechodzili, dopiero jak przyszły czołgi i rozwaliły ścianę to za czołgami oni szli, ale tak to, to nie. My natomiast, żeśmy robili wycieczki do nich. Wtedy oni uciekali, nie bronili się w ogóle, uciekali i zostawiali plecaki. To była dla nas najcenniejsza zdobycz: to były kalesony, papierosy i puszki. To żeśmy mieli tylko w ten sposób zdobywane. A z przydziału, to z początku, to była kasza, plujki, to wszystko się kończyło, w końcu przynosili nam po miarce w dłonie pszenicy gotowanej.\nGospodarczy, były przecież służby gospodarcze, to przynosiły w miskach pszenicę gotowaną, a w końcu i tej pszenicy nie było. To tam chłopcy chodzili, co prawda, do miasta, tak zwanego i przynosili to kota to psa jakiegoś. Pierwszy pies to był dowódcy naszego - naszej drużyny - porucznika ,,Truka’’, który nie wiedział, że je swojego psa. Prosił, żeby kości zostawić dla jego psa. Myśmy powiedzieli: „Oczywiście naturalnie”. Odkładaliśmy te kostki dla jego psa. No i zjedliśmy, co prawda on był trochę twardy, bo to był dog już dosyć wysłużony, ale zjedliśmy go z apetytem, muszę powiedzieć. Potem chodzili po paniusiach różnych...\nAle zdawaliście sobie państwo sprawę, że to jest pies?\nOczywiście, przecież psa trzeba było naprzód zabić, potem go obciągnąć ze skóry, potem wybebeszyć, to gdzieś było robione. Myśmy tego nie robili, chłopcy to robili, ale myśmy to widziały przecież, to nie było specjalnych pomieszczeń odrębnych. Ale przecież głód był taki, że się wszystko zjadło. Przecież nasz kolega jeden przez to, że nie był odporny na głód to zginął. To chłopak naprawdę bardzo odważy i bardzo zaangażowany. Miał feralną, ale taką sobie wybrał - pseudo „Trzynastka”. Obok były, przed YMCA ogródki działkowe i on tam się wyprawił po ziemniaki, żeby ziemniaki surowe zjeść, takie z pola. Nie był w stanie oderwać się od nich, jak sobie naładował za bluzę, to jeszcze kieszenie, jeszcze tam. W końcu zaczął gryźć je, takie prosto z ziemią gryźć, a to było tuż od pozycji niemieckich. Niemcy usłyszeli jakieś chroboty, puścili dwie serie i on został na miejscu, bo po prostu on już zwariował na punkcie ziemniaków, bo nie był odporny na głód. To był chłopak z bardzo bogatej rodziny. Oni byli właśnie Makowscy, właściciele wielkich wytwórni win w Kruszwicy. Po prostu on nie wyobrażał sobie, że on w życiu kiedyś będzie głodny.\nRozmawiałam kilka lat temu z ,,Bradlem’’, czyli Kazimierzem Leskim, mówił, że wasz oddział należał do jedynego chyba, który powiększał swój stan posiadania, to znaczy, że coraz więcej anektował przestrzeni niemieckiej. Jak to było, proszę powiedzieć.\nTak, myśmy w ostatnim już okresie zdobyli rzecz, dotychczas niemożliwą do zdobycia, to znaczy YMCA. Przecież YMCA była zdobyta we wrześniu i to w połowie gdzieś września, kiedy już się raczej traciło wszystko, a myśmy właśnie ją zdobyli. Znaczy my to znaczy „Miłosz”, bo to nie tylko kompania ,,Bradla’’, ale i ,,Truka’’ i ,,Redy’’ i inne, ale ten batalion „Miłosz” zdobył.\nByła u was drużyna Gruzinów u ,,Bradla’’ , prawda? I Australijczyk?\nAustralijczyk, ja Gruzinów to nie pamiętam przyznam się szczerze, natomiast Australijczyka pamiętam, bo był bardzo wysoki. On chyba się ożenił z Polką, o ile sobie przypominam, tam w czasie działań. Mieliśmy Anglika, który gwałtownie namawiał mnie na to, żebym za niego wyszła za mąż pro forma, bo on wie, że on jest stary, ale on chce mnie uratować, a że oni mają punkt zborny gdzieś tam uzgodniony, to on pro forma tylko, ja będę u jego siostry, on nic ode mnie nie chce, on chce tylko, żebym ja żyła. Powiedziałam, że nie dziękuję, nawet pro forma to mnie też nie odpowiada.Postanowiłam iść do obozu, ale jak zobaczyłam pierwsze domy Ożarowa to powiedziałam sobie: „Nie, ty się nie dasz zamknąć w żadnym pudle” i uciekłam po prostu.\nJeszcze do tego dojdziemy, ale ciągle jesteśmy a czasie Powstania. Proszę jeszcze powiedzieć jak długo się tam utrzymaliście?\nMy do końca.\nTak jak Śródmieście.\nDo samego końca. Z całą resztą Śródmieścia czwórkami szliśmy do obozu.\nMówiła pani o tych Niemcach za ścianą co byli tuż- tuż. Czy w ogóle kontakty były takie, żeby pani widziała ich poczynania? Czy były zdarzenia, których była pani świadkiem ze strony niemieckiej, jakiegoś okrucieństwa? Tylko to, co mówiła pani o tym szpitalu, kiedy te granaty z moździerzami na klamkach.\nTak, a tutaj to mnie mało nie zastrzelił Ukrainiec. Przecież byłam na Frascati 4 mnie się mylą te numery, w każdym bądź razie przez okienko było widać oddziały niemieckie, które nas atakowały i czołgi nadchodzące. Raptem zobaczyłam, że mam lufę pistoletu tu przyłożoną przez okienko i Ukrainiec. Wtedy dowódca plutonu - ,,Truk’’ przestrzelił mu rękę i to mi uratowało życie. Jego wciągnął i ja już potem nie wiem co się działo, bo bomba uderzyła, znaczy pocisk czołg wypuścił niemiecki i dostałam w głowę i straciłam przytomność. Ocknęłam się dopiero jak usłyszałam niemieckie rozkazy, że oni tam przestrzeliwują piwnice czy nie ma jakiś ludzi, to by uciekli od razu. Szczęśliwie natknęłam się na jeszcze jednego naszego chłopaka, który pociągnął mnie na podłogę i zaczęliśmy się czołgać w stronę miejsca, gdzie powinna być dziura. Dziura była, ale zamknęli ją szafą nasi, to była jedyna osłona. Zamknęli ją szafą i stali po drugiej stronie, a tu czekali kto się pojawi, już nie licząc, że my. Już my byliśmy dla nich straceni. Jak myśmy się pokazali, to znaczy ja to byłam półprzytomna, bo miałam kontuzję silną głowy, ale ten kolega mnie tarmosił i ciągnął, to moja koleżanka jak zobaczyła mnie to uklękła i zaczęła się żegnać i mówi: „Czy to ty jesteś żywa czy ty jesteś po śmierci”. Mówię: „Ja jestem żywa”. Potem wiem, że ,,Bradl’’ zrobił awanturę dowódcy drużyny, że wycofał się nie sprawdzając czy wszyscy opuścili pozycję, bo mu donieśli, że był taki incydent, powiedzieli mu. Jeszcze biedak dostał manto za nas.\nJak pani zapamiętała życie codzienne w waszym zespole? Na życie codzienne się składają najnormalniejsze różne sprawy jak żywność, higiena, noclegi, czas wolny, kontakty z innymi, co pani z tego zapamiętała? Jak pani to widzi we wspomnieniach?\nKontakty to były normalne, służbowe, o innych nie było mowy. To znaczy się, myśmy miały taki podział, że jedna Marysia była zawsze na kwaterze i ona opiekowała się tymi co mieli czerwonkę, to te plujki to wszystko ona przecierała, jeszcze, żeby oni mogli mieć najłatwiej do strawienia, bo tylko to przecież było.\nAle akurat na czerwonkę to było chyba najlepsze jedzenie?\nTak to było najlepsze jedzenie. Ona się opiekowała, robiła herbatki, nie herbatki, ze słomy, z czegoś tam, to już była jej sprawa. Natomiast nas pozostało, bo zginęła patrolowa Janka „Niemira” pseudonim, wspaniała dziewczyna, studentka drugiego roku medycyny, jej rodzice mieli aptekę od dziada pradziada róg Ordynackiej i Nowego Światu. Tam była jak pani sobie przypomina apteka.\nTam w dalszym ciągu jakaś apteka jest.\nTo może ta rodzinna ich, bo córka druga też miała objąć aptekę.\nPrzyjaźniła się pani z nią?\nChodzi mi o więzy przyjacielskie?\nPrzyjacielskie więzy, łączyło nas wszystko, bośmy były przecież... nas dużo nie było. Myśmy były trzy albo cztery na kompanię. To przecież mało. Jedna odchodziła, bo była właśnie na tej kwaterze, a trzy były na zmianę. Obsługiwałyśmy telefon polowy, bo na tym przecież też musiałyśmy się znać. Telefon polowy obsługiwałyśmy i obsługiwałyśmy akcje wszystkie, bo w naszym plutonie była tak zwana „wypadówka” to znaczy oddział, jakby dzisiaj powiedzieć, do zadań specjalnych. Jak była akcja zdobywamy to czy tamto to pierwsza szła „wypadówka” dopiero jak prosiła o wsparcie to szło wsparcie. A „wypadówka” składała się z kilku chłopaków najdzielniejszych, najodważniejszych, najsprawniejszych. Przecież oni pierwsi byli w YMCA, przecież taki Wilnianin siedział na dachu i kiwał ręką w naszą stronę, to ja widziałam, bo ja miałam dyżur przy karabinie maszynowym. Mówię do kolegi: „Słuchaj, to jeden z naszych, bo ma opaskę”. „A co on by robił na dachu Imki?” Ja mówię: „No, wlazł tam! Natychmiast idę telefonować do dowództwa”. Dzwonię do dowództwa i mówię: „Nasi są w Imce”. No to wtedy ,,Bradl’’ zarządził szturm na YMCA. ,,Imkę” zdobyli, a tak, to by nikt jej nie zdobył. Ten chłopak przesiedział na tym dachu, tylko zmęczył się leżąc tak, to wziął się tak i tu już nie miał opaski. Więc był taki moment wahania, mówię: „Nikt by do nas z dachu inny nie machał”. Zarządzili ten szturm na YMCA i zdobyli ,,Imkę”.\nMówiła pani, że miała pani dyżur przy karabinie, czy to znaczy, że także obsługiwała pani ten karabin?\nZnaczy trzeba było by były dwie osoby, no to nie zawsze były te dwie osoby. Jedna osoba była, a druga była towarzysząca, więc jakby się tamten dostał ranny czy coś, nie mógł być bez obsługi karabin maszynowy. To jest za cenna rzecz, każdy nabój się liczył. Przecież myśmy mieli w oddziale piata , do którego było tylko 9 czy 11 naboi na całe Powstanie. To trzeba było mieć zgodę na każdy wystrzał. Każdy wystrzał musiał być tak wyceniony, tak obliczony, że nie mógł być pudłem. To nie było, że się wyjmuje i bierze, to teraz piszą bzdury, że nosiła w torbie granaty na pierwszą linię! Bzdury! Taka jest jedna w zgrupowaniu Chrobry II, Żydóweczka taka, to przecież ona w życiu nie była w wojsku, ona miała wtedy miała 12 czy 11 lat, ona była znaleziona w getcie, uratowana, odżywiona, pętała się, chodziła a teraz to wyzyskuje.\nWidocznie nie weryfikowane te opowiadania były.\nNo, dobrze wyreżyserowane.\nCzy podczas Powstania mieliście okazje uczestniczyć w życiu religijnym?\nO tak, bardzo często. Mieliśmy swojego księdza na cały batalion. On odprawiał msze w niedzielę i on udzielał ślubów, on asystował na każdym pogrzebie, mieliśmy bardzo żywe...\nPamięta pani jakiś ślub powstańczy?\nNie wiem, czy to mi się zdaje, czy tak było. W każdym bądź razie uczestniczyłam w zbiorowym rozgrzeszeniu, kiedy ksiądz dawał nam obecnym w tym momencie rozgrzeszenie.\nPrzed akcją jakąś?\nPrzed jakimś szturmem na coś, ale na co to już też nie pamiętam. Tylko wiem, że ksiądz nam dawał to rozgrzeszenie wszystkim i mówił: „Bądźcie spokojni”.\nCzy docierała do was prasa?\nMuszę powiedzieć, że nie zetknęłam się.\n„Biuletyn Informacyjny”, który w dużym nakładzie ukazywał się...\nWiem, ale ja na swoim odcinku to nie pamiętam.\nA wiadomości to tylko jak ktoś doszedł do was? Bo musieliście mieć jakieś informacje?\nMieliśmy informacje, to chyba przynosili z miasta, jak wychodzili na przepustkę to przynosili z miasta. Może nawet jakiś biuletyn czy coś, nie wiem. Tak regularnie tośmy nie dostawali.\nA czy umiałaby pani powiedzieć jakie jest pani najgorsze wspomnienie z Powstania?\nNajgorsze wspomnienie, wie pani to jest bardzo trudne pytanie, bo dla mnie wszystko co jest związane z Powstaniem jest bardzo bliskie, więc nie mogę się w tej chwili zdecydować.\nJakie jest najlepsze wspomnienie z Powstania?\nNajciekawsze to może takie, że miałam tę okoliczność, że prowadziłam, raz jeden jedyny i to było dla mnie przeżycie, porucznika niemieckiego do dowództwa w Alejach Ujazdowskich, jako jeńca wojennego. Tak się złożyło, że szturmowaliśmy wtedy na budynek taki nieduży. Tam się przechodziło kanałem wykopanym przez nas. Niemcy tam nie weszli, bo się bali, ale myśmy wchodzili i wtedy jak się szturmowało. Pamiętam, że właśnie wtedy mieliśmy szturmować, tak, że ja miałam hełm na głowie i porucznik wołał scenicznym szeptem: „Kto tam do jasnej cholery tak ciągle łbem dzwoni?” A to ten hełm był dla mnie za duży, a korytarz był wąski, więc ta głowa latała, podzwaniało coś, to było dla mnie najśmieszniejsze, że on tak do mnie mówił, w tym wypadku do mnie „Kto tam tak cholernie tym łbem ciągle dzwoni”. Tam jak się wycofywaliśmy, ale nie, żeby opuścić tylko, żeby przejąć resztę, zobaczyłam jakieś dziwne kształty na kopcu z koksem. Podeszłam, odkryłam a tam porucznik niemiecki spał. Więc ja go obudziłam, wyciągnęłam swój pistolet, zresztą w niedużej odległości to...\nJaką broń pani miała?\nMiałam sześć trzydzieści pięć, już nie pamiętam. W każdym bądź razie...\nAle wystarczająco duża, żeby go wziąć do niewoli.\nŻeby go zastrzelić z bliska to tak, z daleka to już nie, ale z bliska tak. On był przerażony, że stoi tu jakaś baba w mundurze i grozi mu bronią. Więc ja mu w krótkich słowach wyjaśniałam dodając kopniaka, bo się zaczął rzucać trochę i on się uspokoił momentalnie i ja mówię do niego, że idziemy, że on jest w niewoli i do dowódcy drużyny, że tutaj mam porucznika. I go prowadziłam przez przekopy, on był taki dżentelmen wtedy, że on mnie prosił, żebym ja pierwsza, bo kobieta, mówię: „Jak ci szurnę, to będziesz miał kobietę” Potem pytali się go czy wszystko było w porządku, czy go nic nie spotkało złego, on mówi: „Nie, tylko, że ta która mnie prowadziła to ładna dziewczyna, tylko strasznie nieuprzejma”. Wtedy ,,Bradl’’ z nim rozmawiał mówi: „Co pan chce, przecież jest pan jeńcem, a nie jest pan na balu żadnym. Musi pan sobie uświadomić to”. Taki był zdziwiony, że taka nieuprzejma. To takie miałam przeżycie z moim aresztantem.\nJak wyglądał dzień kapitulacji?\nDzień kapitulacji to był jeden z najsmutniejszych naszych dni. Zdawaliśmy sobie sprawę, że mamy iść do niewoli. Byliśmy przygotowani, bo wiedzieliśmy, że to nastąpić musi, ale był to bardzo trudny dla nas dzień. Był ogólny smutek, z tym, że powiedzieliśmy sobie, że będziemy wychodzili jak żołnierze, że Niemiec nie zobaczy naszej smutnej twarzy, że będziemy wobec nich zachowywali się jak zwycięscy, a nie jak pokonani, że oni nie są w stanie nigdy nas pokonać. I tak wychodziliśmy czwórkami z podniesioną głową, nawet z uśmiechem, żeby pokazać, że to jeszcze nie jest koniec. Byliśmy bardzo już zżyci ze sobą. Bo sześćdziesiąt parę dni w takich warunkach to jest próba przyjaźni czy jest ona prawdziwa czy nie. Większość z nas tę próbę przeszła pozytywnie. Pamiętam, że jak przechodziliśmy przez Plac Narutowicza, tam gdzie był stos taki co rzucało się broń. Nie było ani jednej, broni, która by była zdatna do użytku.\nZniszczyliście swoją broń?\nKażda sztuka była przedtem przejrzana, wyjęte to co najważniejsze, wyrzucone gdzie indziej, a tu nieśli chłopcy już niezdatną do niczego broń i ta broń została rzucona na stos. Ludzie wychodzili, przynosili jedzenie jak była przerwa. Pamiętam pierwszą przerwę przy Dworcu Zachodnim to żeśmy się wszyscy rzucili na te ziemniaki surowe z ziemi i wygrzebywaliśmy je i żeśmy je jedli, ale potem już ludzie przynosili, już tam gdzie były osiedla, to ludzie przynosili nam jedzenie.\nSzliście w kolumnie prowadzonej przez Niemców?\nTak, co tam trzy czy cztery rządki szedł jeden z karabinem Niemiec. Postanowiłam, że będę uciekać, Wandzia Pietkiewicz, która jest na zdjęciu koło mnie, powiedziała: „Tam gdzie ty to i ja”. To było nas dwie, to ja mówię do chłopaków: „Słuchajcie, my jednak się urywamy”. Pierwsze chałupy Ożarowa, tam z lewej strony stoją wagony, my uciekamy. „ Ale zastanówcie się bo jak złapią”. „Jak złapią to złapią, trudno, ja do pudła nie pójdę”. Zobaczyłam koleżankę swoją szkolną, która mieszka w Piastowie. Przyszła piechotą tam z sąsiadami swoimi i przyniosła jedzenie. Jak mnie zobaczyła to zrobiła wielkie oczy, a ja tylko machnęłam lekko na nią i pokazałam na plecak, zdjęłam ten plecak i rzuciłam. Tak się zdawało, że wyrzuciłam. Przyskoczył do mnie Niemiec co ja robię, że ja mam wziąć koniecznie z powrotem. Ja mówię: „Nie wezmę z powrotem, bo ja nie mam siły nieść. Jak mam iść do obozu to idę ale dźwigać to ja nie mogę i ja nie będę”. Chłopcy wtedy zaczęli robić bałagan w czwórkach, ten wychodzi, tamten się rusza, ten krzyczy tamten coś i ten Niemiec poleciał tam do nich i w tym czasie ja z Wandzią, żeśmy się przeniosły na brzeg, to był lekki rów, na brzeg. Następny Niemiec już tego zajścia nie widział, ale widział, że my siedzimy nie tam gdzie trzeba, a ja mu mówię na to, że: „My czekamy na oddziały kobiece, jak przyjdą oddziały kobiece to my się z nimi razem połączymy”. Ten machnął ręką i poszedł. Wtedy myśmy przeskoczyły przez rów, tam było gospodarstwo. Chłopi nas oczywiście nie chcieli do chałupy wpuścić, bo się bali i mieli rację, bo mogły być rewizje. Natomiast stały stogi z sianem i oni porobili tam dziury i nas powtykali w te dziury. Myśmy przetrwały w tych stogach do później nocy. Już transporty odjechały, już Niemcy zlikwidowali posterunki, wszystko to i dopiero nas wypuścili. Moja koleżanka ze swoimi sąsiadami była cały czas i nocą nas przenosili do Piastowa polami, polami, polami. Z tym, że ja na przykład miałam tak uszkodzone stopy, otarte, że ból taki okropny, że nie mogłam iść. No to mnie ci jej sąsiedzi nieśli, dosłownie nieśli. Wandzia była w lepszej formie. Miała stare buty to mogła w nich iść, a ja miałam oficerki niepotrzebnie i tak się urządziłam.Dotarłyśmy do Piastowa i w Piastowie byłyśmy trzy dni, bo buty mi zdjęli razem ze skórą, więc miałam opatrunki robione. Dopiero, jak się troszkę podgoiło, to myśmy z Wandzią powiedziały, że idziemy do Jaktorowa, tam ja miałam ciotki. Wtedy nas wyprowadzili tam gdzie się zaczynały pola i mówi: „Idźcie polami, a nie żadną drogą do Tworek. W Tworkach chodzi kolejka do Grodziska, a z Grodziska już niedaleko”. Myśmy tak zrobiły z tym, że szłyśmy drogą polną i natknęłyśmy się na patrol niemiecki. Zatrzymałyśmy się, bo nas zatrzymali też. Mówią: „Co z Warszawy?” A ja mówię: „Nie do Warszawy, ale nas nie chcą wpuścić”. Jeden się tak spojrzał „Uniform powstańczy, buty też” a ja tutaj takie głupstwa mówię i zaczął po śląsku mówić, nie po nie niemiecku tylko po śląsku: „Ja, ja, my tutaj wiemy, że idziecie z Powstania, ale idźcie ostrożnie, bo my to jesteśmy Ślązacy to my was przepuścimy, ale będą tacy, co mogą was zastrzelić. To ja mówię: „To dziękujemy bardzo.” „Z Bogiem.”„Z Bogiem.” Poszłyśmy. Szczęśliwie doszłyśmy do Tworek, siadłyśmy w kolejkę, tam było masę ludzi, tak, że nikt na nikogo nie patrzył, bo tam obwieszone, a w Grodzisku, myśmy wysiadły. Nie miałyśmy już zupełnie siły, zupełnie. I ja sobie przypomniałam, że będąc kiedyś [...] po tej stronie alei Jerozolimskich w czasie Powstania, byłam parę godzin w budynku PKO i tam siedziałam w tych piwnicach. Tam były worki z pieniędzmi. Myśmy się tak zabawiali, a masz tutaj bilion, a masz tu sto. Mówię: „Tak na pamiątkę to sobie wezmę, przecież to nieważne”. Człowiek myślał, że to już nieważne wszystko co niemieckie. Tak sobie stoję w tym Grodzisku, Wandzia mówi: „Nie wiem co to będzie, bo ja już kroku nie zrobię.” Ja mówię czekaj, coś wymyślimy i wyciągam, miałam dwa takie papierki, podchodzę do dorożkarza i tak pokazuje: „Czy to wystarczy, nas pan dowiezie do Jaktorowa?”. On spojrzał wziął do ręki: „Tak wystarczy”. Mówię: „Świetnie”. No i przydały się. Wandzia mówi: „Jakaś głupia, trzeba było wziąć więcej.” Mówię: „Dobrze, że te dwa wzięłam.” Dowiózł nas do szosy głównej ulicy, wysiadłyśmy i trzymając się płotów żeśmy się czołgały do domu, do mojej ciotki. Doczołgałyśmy się i jak weszłam to ciotka mało nie zemdlała. Za chwilę słyszę, że moja mama idzie, a nie wiedziałam co się z nią dzieje. Mama wchodzi radosnym głosem mówi tak: „Rozmawiałam z Kaziem Lewskim powiedział, że Hanka poszła do obozu”. A tu cisza, ciotka zrobiła wielkie oczy, mama mówi: „Co się stało?” A ona: „Przecież Hanka jest tutaj”. „Jak to tutaj?” No i radość ogromna, no ale żeśmy z Wandzią przeleżały chyba trzy dni. Potem Wandzia zdecydowała, że jedzie do Krakowa, do rodziny, a ja zdecydowałam, że dołączam do partyzantki, bo w Jaktorowie zbierała się grupa niedobitków, tych którzy przedzierali się z Puszczy Kampinoskiej. Tam było przecież to słynne przebicie. Został tam mianowany porucznik Lech, który miał zbierać te wszystkie niedobitki i ukrywających się jeszcze i tych, których Niemcy nie wyłapali i rannych, którzy już się lepiej czują i z nich stworzyć oddział, który przejdzie i dołączy do głównej grupy w Górach Świętokrzyskich. Poszliśmy kawałek do jednego majątku, potem do drugiego majątku, to były poniemieckie. W końcu dotarliśmy gdzieś, już nie wiem gdzie. W każdym bądź razie przystopowano nas, że dalej nigdzie nie ma co iść, bo są już Ruscy. No więc myśmy zostali. A jeszcze chłopcy zrobili kawał, że od jakiejś broni, już nie wiem, maszynowej czy coś, takie pałeczki z nie ze śrutem tylko z...\nPałeczki z zastygłym [prochem] były porozrzucane i oni to przynieśli i mówią tak: „Słuchajcie są Ruscy, ale nie ruszą tego, kto ma taką pałeczkę”. Jeszcze sobie takie robili kawały.\nTo było kiedy?\nTo był 1945 rok, 18 czy 17 stycznia. Potem, na drugi dzień, przyszli do nas na kwaterę ci z NKWD. Mieli z nami rozmowę krótką i twardą. Porucznika wzięli ze sobą, a nam kazali się rozejść. My się pytamy czy jakąś zapomogę dostaniemy czy coś. „Nie, to już wasza sprawa”. Nasza sprawa to nasza, to żeśmy się rozeszli. Każdy poszedł w swoją stronę. To już było po kapitulacji. Ponieważ ja w czasie okupacji pracowałam, niby pracowałam, w wspaniałej instytucji jaką wówczas było „Społem”, więc „Społem”, które, przed samym Powstaniem, każdemu przysłało pakę żywności, po pięknym serwisie z którego oczywiście nic nie wyszło i wydało zarządzenie, że każdy pracownik były warszawski pracownik ma prawo korzystania z deputatów comiesięcznych z najbliższym sklepie „Społem”. Potem przyszło zarządzenie, że byłych pracowników warszawskich, żeby się zgłaszali w Łodzi na ulicy jakiejś tam, na Południowej, żeby się zgłaszali, bo mają pierwszeństwo przy przyjęciu do pracy, że zagwarantowane mają noclegi i wyżywienie. No więc co? Oczywiście się udałam do Łodzi, zgłosiłam się tam. Tam było masę starych znajomych i zostałam. Z tym, że ja byłam w pokoiku takim, jedna trzecia tego, nas było cztery czy sześć na pryczach drewnianych i to było drugie pomieszczenie, a za tym pomieszczeniem już była łazienka i ubikacja. A przed tym pomieszczeniem był większy trochę pokój dla panów i tam stał na środku stół z wielką serwetą do ziemi, jak się wchodziło do panów, to trzeba było stukać i albo pan mówił: „Droga wolna”, albo mówił: „Chwileczkę” I wtedy właził pod stół i pod serwetę, bo jak był powiedzmy nie ubrany. Dopiero jak się przeszło to on wychodził. Do nas trzeba było stukać, myśmy jak nie były gotowe to mówiłyśmy: „Chwilkę”, albo wpuszczaliśmy. Tak żeśmy żyli dwa lata. Wtedy zdawałam na prawo, ale się nie dostałam. W związku z czym zdawałam na SGH, bo to była wtedy uczelnia prywatna Związku Nauczycieli Szkół Wyższych, tak było przed wojną i jeszcze te pierwsze lata powojenne to było utrzymane. Zdawałam na SGH. Ponieważ ze „Społem” było dwóch czy trzech wyższych dyrektorów wywodzących się ze „Społem”, a wykładowcami byli na SGH, oczywiście mnie załatwili, że mnie przyjęli bezszmerowo. Już miałam chociażby te studia zapewnione.\nW Łodzi. Była stołówka, gdzie się nie płaciło tylko się dostawało taloniki i się jadło i tak to przeszło.\nCzy pani przeszłość powstańcza wpłynęła na ewentualne represje później?\nTrudno powiedzieć o represjach, bo w porównaniu z tym co przechodzili ludzie inni to nie było nic. Ale jak pani widzi nie mogłam się na to prawo dostać. Dopiero musiała robić rozmaite uniki i tak dalej. Zawsze wiedziano o mnie wszystko. Zawsze był przedmiot marksizm leninizm i zdawałam go po 20 razy, zawsze z uwagą: „Bo musi pani poznać teorię sobie wrogą” - takie było zawsze zakończenie. Tak, że wszystko było zawsze wiadome, potem w 1952 roku skoczyłam studia, przyjechałam do Warszawy. Zaproponowano mi pracę w Miasto Projekt Stolica Północ na Królewskiej, kierownika urbanistycznego. Bardzo dobre warunki, wszystko świetnie. Tym kierownikiem byłam parę miesięcy. W każdej instytucji był ubol, to było wiadome. U nas tam był taki kałmuk, który mnie się do pasa kłaniał i zawsze: „Dzień dobry pani magister”. Któregoś dnia nie powiedział nic, tylko stanął rozkrzyżował ręce i mówi do mnie: „A ty ‘ka’ akowska dokąd się wybierasz?” Ja mówię: „Co pan zgłupiał? Co pan wyczynia?” A on mówi: „Co ja wyczyniam? Za długo już tu jesteś! Za długo! Teraz to już wstęp wzbroniony, nie pracujesz!” Ja mówię: „Dobrze ale gdzie jakieś wypowiedzenie, czy coś?” On mówi: „ Jak cię kopnę tam i tam, to się znajdziesz na Rakowieckiej i tam ci wydadzą wypowiedzenie”.\nA on był tam...?\nOn był szefem bezpieczeństwa.\nBył personalnym, kimś takim?\nNie, on był ponad personalnym. Nie wpuścił mnie, no to nie poszłam. Dostałam, za to pismo, że sześć miesięcy znaczy pół roku mam się nie starać o żadną pracę, bo żadnej nie dostanę nawet sprzątaczki, więc nie mam się co w ogóle. A po sześciu miesiącach zobaczymy, było napisane.\n1952 najgorszy. Dobrze, tylko to była sytuacja o tyle dla mnie ciężka, że moja mama nigdy w życiu nie pracowała zawodowo, zawsze społecznie. Miała dwie szkoły wyższe skończone, co było rzadkością przed wojną, bo miała szkołę nauk politycznych i szkołę dramatyczną z Zaborowiczem, ale wszystko prowadziła zawsze bezpłatnie w ramach prac społecznych. No więc nie pracowała fizycznie, zresztą w tym, że w Jaktorowie mieszkaliśmy to miała tam dosyć zajęć, wszystkim się zajmowała. Ojciec mój dostał taką zapomogę, że jest w czynnej służbie na bezterminowym, bezpłatnym urlopie, a więc ani pracy, ani żadnej posady, ani żadnego wynagrodzenia, nic, kompletnie nic, umierać z głodu. Teraz jeszcze na dodatek ja nie pracuję pół roku. Ale ja zawsze byłam dosyć energiczna, więc myślę sobie: „Żadnym płaczem czy rozpaczą nic nie zbuduję, a tu trzeba jeść.” Więc byłam w Warszawie, u kuzynów się zatrzymałam i szukałam tylko gdzie kręcą jakiś film. Pierwszy mój film to był: „Przygoda na Mariensztacie.”\nTak, byłam za statystkę, wstawałam o piątej rano, stawałam w kolejce żeby się załapać na tan kwitek, bo kwitek wtedy dawał trzydzieści złotych, to mogłam kupić bochenek chleba, kostkę margaryny, kaszę. Zawoziłam do domu, już było co ugotować. I tak przeszłam kilka filmów, już nie pamiętam dzisiaj jakie to były, ten pierwszy to mi utkwił w głowie, bo to była nowość. Dzięki filmom jakoś żeśmy przeżyli. Po sześciu miesiącach, a jeszcze muszę powiedzieć, że moi znajomi się starali dla mnie o pracę. Mój kuzyn mówi: „Słuchaj, mój przyjaciel jest dyrektorem w takiej firmie, na sprzątaczkę cię weźmie.” Mówię: „Nie weźmie”. „Zobaczysz, że weźmie”. „Jak weźmie to się bardzo ucieszę”. Sprzątaczką byłam półtora dnia! I koniec. W końcu pan dyrektor Jaworski, po zmianie nazwiska, nie wiem jak się przedtem nazywał, był zaprzyjaźniony, był moim kolegą, mówi: „Pani Hania przyjdzie do mnie, ja wiem o takim zarządzeniu, ale u mnie jest taki wysoki szczebel, że to się w ogóle nie chwyta przepisów”. Mówię: „Chwyta, chwyta”. Ale spróbuję, nic nie można z góry wykluczyć. On mnie zaprowadził do pokoju, to był departament budownictwa w urzędzie rady ministrów, no więc bardzo wysoko. Siadłam przy biurku, on mówi: „to będzie pani biurko pani Haniu” „Dobrze, zobaczymy”. Posiedziałam przy tym biurku z pół godziny, telefon, że mam się stawić u szefa personalnego, dyrektora. Więc ja zaglądam do mojego, mówię : „Panie dyrektorze jestem wezwana do personalnego”. „A to pewnie jakieś tam ankiety wypełnić, to drobiazg.” Mówię: „Wątpię, bo to do dyrektora departamentu.” Mówi: „Tak”, ja mówię: „Tak”. No i poszłam. Siedzi dyrektor z wielkim brzuchem, wszędzie [niezrozumiałe] byli wtedy, tylko i wyłącznie nikt inny nie mógł być, coś trzyma, jakąś teczkę. Żurawia zapuszczam, widzę mój charakter pisma, więc wiem, że coś mnie dotyczy. On mówi tak, o tamto pyta, ja odpowiadam, o to. W końcu się zeźliłam, mówię: „Przecież pan doskonale wie, bo pan ma to napisane”. „A skąd pani wie, że tu jest to napisane?” „Bo już znam te akta na pamięć.” Mówi tak: „To powinna pani też wiedzieć i pamiętać, że w tych aktach jest zapisane, że nie może pani podjąć żadnej pracy, żadnej rozumie pani to?” Ja mówię: „Rozumiem, ale myślałam, że jesteście znów takim szczeblem, który w takie sprawy się bawi.” „To nie jest zabawa proszę pani. Niestety nie może pani u nas pracować.” Musiałam te pół roku przetrwać, a potem byłam na tyle ważna, że stworzono dla mnie specjalnie etat.\nPotem już umarł Stalin, już się troszkę zmieniło.\nTroszkę się zmieniło, ale jeszcze powiem jaki etat dla mnie wyszykowali. Ja przecież po studiach wyższych.[...] Stworzono dla mnie etat pomocy młodszego referenta, to się kończyło na młodszym referencie, ale to był dla mnie za wysoki etat, ja mogłam być tylko pomocnikiem młodszego referenta. Tym pomocnikiem młodszego referenta byłam z półtora roku, albo i dłużej.\nDyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych Warszawa Północ, czyli tak zwany DBOR na Niecałej. Dopiero w 1960 roku, czy którymś tam, ja mogłam zamarzyć o lepszym etacie i przenieśli mnie już do innego pionu, do pionu ekonomicznego, już nie gospodarczego.\nByła pani ekonomistą w końcu, licencjonowanym.\nWtedy dopiero mnie przeniesiono tam. To długo nie trwało, ponieważ ja się osiem lat starałam o aplikację adwokacką, osiem lat i zawsze mi odmawiali. Pisałam skargi do ministra i tu i tam, pozostawały bez odpowiedzi oczywiście. Ale w 1960 roku napisałam znów skargę i o dziwo dostałam odpowiedź, że pan minister przychylił się do mojego podania i wyznaczył mi aplikację adwokacką w Izbie Szczecińskiej. A ja dostałam, pracując w Dyrekcji Budowy w Warszawie, miałam mieszkanie pokój z kuchnią, z łazienką. Byłam już mężatką i miałam dziecko. To oni mnie wysyłają do Szczecina, gdzie za pokój musiałam płacić osiemset złotych, a wynagrodzenie aplikanta wynosiło dziewięćset złotych. Byłam tam, ile mogłam, a potem już nie mogłam, bo dziecko wymagało pracy, bo mój mąż był adwokatem i przenosił się do Warszawy i stracił wszystkich klientów przez to. Tak, że nie mieliśmy w ogóle z czego żyć. I to przetrwaliśmy. Jakoś ja żyję, on bardzo dawno nie żyje, był za uczciwy, żeby w tamtych czasach nie umrzeć na serce, więc na zawał umarł. Nie wziął złotówki więcej niż było w taryfikatorze, żeby nie wiem co, to nie wziął, taki był.\nCzy jest może cos takiego, co chciałaby pani jako swoje przemyślenia o Powstaniu przekazać? Jest coś takiego co pani napisała w notatkach osobistych, ale dobrze byłoby szerszemu gronu to udostępnić. Jest jakaś taka pani ocena tego?\nStaram się nie oceniać, ja staram się po prostu oddać to co czuję, a czuję wielki sentyment, wielkie związanie się z całą tą sprawą i z całym Powstaniem. Ja po prostu uważam, że to by było nie uczciwe w stosunku do moich przyjaciół i kolegów, koleżanek, którzy zginęli, żebym ja miała jakąkolwiek wystawiać cenzurkę i ocenę. Dla mnie to jest zbyt drogie wspomnienie, zbyt bolesne, ja nie mogę nie myśleć o nich wszystkich.\nCzyli te 63 dni zaważyły na całej reszcie życia?\nTak. One będą towarzyszyły mi już do końca.\nHanna Komierowska-Staszkowska Pseudonim: „Grażyna” Stopień: strzelec, sanitariuszka Formacja: Batalion „Miłosz” Dzielnica: Śródmieście Południowe Zobacz biogram


Nastolatek został zaatakowany petardą? - PORTAL WPR24\nNastolatek został zaatakowany petardą?\nJeden z internautów rozpowszechnił na facebooku wpis, w którym przedstawia bulwersującą sytuację. Jego syn poszedł wyrzucić śmieci i został zaatakowany petardą przez nieznanego sprawcę. Do sytuacji doszło na ul. Helenowskiej w Pruszkowie. Policjanci potwierdzają, że trafiło do nich zawiadomienie o tym zdarzeniu.\nNiemalże we wszystkich facebookowych grupach, które dotyczą tematyki Pruszkowa udostępniono tą kontrowersyjną informację. Zbulwersowany ojciec opisuje, że 3 stycznia jego syn wyszedł z mieszkania, by wyrzucić śmieci. Przy śmietniku, w pobliżu bloku nr 26 przy ul. Helenowskiej w Pruszkowie nastolatek został zaatakowany petardą. Nieznany sprawca miał rzucić mu nią w twarz, w wyniku czego chłopiec trafił do szpitala.\nSkontaktowaliśmy się z pruszkowskimi policjantami. Okazuje się, że otrzymali zgłoszenie w tej sprawie. – Zawiadomienie zostało złożone 4 stycznia, czyli dobę po zdarzeniu. Prawny opiekun nastolatka, zgłosił, że ktoś zaatakował chłopca petardą, w wyniku czego doznał obrażeń twarzy. Będą prowadzone czynności wyjaśniające. To tyle co mogę przekazać w tej sprawie – informuje nas mł. asp. Marta Słomińska z Komendy Powiatowej Policji w Pruszkowie.\nCały wpis w oryginale zamieszczamy poniżej:\nOsiedle - ćpuny , alkoholicy . zrobne zlodziejaszki rowerów z piwnic , dresiki w porozpinanych bluzeczkach i zalani metanabolem aahahahahaha\nTeż tak uważam, że sam odpalił petardę i wystrzeliła mu w twarz. A co ma ojcu powiedzieć.\nA ja proszę ojca chłopaka, jak już się wszystko wyjaśni niech Pan napiszę jak było naprawdę. Tylko proszę nie zapomnieć. Uchroni Pan inne dzieci.\nTa historia jest dość mocno naciagana i słabo trzyma się kupy. Czy policja sprawdza wątek, że syncio poszedł ze śmieciami i wbrew zakazowi ojca postrzelał sobie pod smietnikiem i przez nieuwagę odpalił sobie petardę w głowę? Ja bym rozpytał jego kolegów z bloków - nie chce mi się wierzyć, żeby ktoś "spejalnie" strzelał z petard do ludzi.\n>ciebie i tobie pisane z wielkiej litery w takim przypadku po tym poznasz mentalną etiopię\nPruszków to patologiczne miasto!\nKontaktowaliście się z policją w celu potwierdzenia? Czy to tylko trol? : )\nTakiemu to tylko petardę wsadzić w 4 litery\nTo ta patologia z osiedla\nNa Prusa non stop dresy strzelaja!\nHelenowska to patologia , ciągle dochodzi tu do pobić, kradzieży , włamań, ataków z nożem . Miasto powinno zainetesować się tym problemem , zwiększyć liczbę patroli , zainstalować monitoring , a przede wszystkim pozamykać wszystkie sklepy "nocne" gdzie dresiarstwo kupuje alkohol\nNa maringe.eu jest wyjaśnienie.


ja sie bronilam w lipcu, co prawda zarzadzanie ale byly dzie - CLAN )) BaSS AttAcK ((\nja sie bronilam w lipcu, co prawda zarzadzanie ale byly dzie\nWysłany: Czw 4:45, 20 Mar 2014 Temat postu: ja sie bronilam w lipcu, co prawda zarzadzanie ale byly dzie\nwiekowo to my chyba jesteĹmy podobne. [link widoczny dla zalogowanych] Za caĹoĹc skasowaĹa mi potworne pieniÄ\nPotem byĹy zabiegi laserowe, ktore niewiele daĹy, myslalam tez o ekspanderze ale jest bardzo drogi i nie wiem jakie bylyby efekty. [link widoczny dla zalogowanych] Ostatnio ÄwiczÄ w ten sposĂłb, Ĺźe rÄce mam luĹşno opuszczone po bokach i w ogĂłle nie trzymam siÄ orbitreka, ani tych jego \_'ramion\_', ani tej rurki na przodzie, tak Ĺźe pracujÄ\nSzukamy mieszkania lub pokoju do wynajÄcia w okolicach Neapolu. Witam, ja za sprawÄ\ntej dyskusji sprĂłbowaĹam lewatywy. ale nie kupujcie od osĂłb niezaufanych. Po 1,5 miesiÄ\nca zrzuciĹam okoĹo 4 kg. DodajÄ\nOczywiscie ze najlepsza dieta jest dieta zbalansowana w ktorej jest wszystko ale to jest dieta PO schudnieciu. na drugi dzien, jak wziÄĹy maĹÄ\nprzyjĹÄ. Znajdziesz dziaĹ dla siebie! witam chciaĹam sie skontaktowac z dziewczynami ktĂłre maj lub miaĹy toxsoplazmoze w ciazy...jestem w 12T ciazy i robilam wyniki A do Ĺźycia potrzebujemy macipinkÄ. :> DziÄkujÄ za jakiekolwiek odpowiedzi :> ciekawa jestem podobnie jak poprzedniczka czy juz jestescie na jakims kursie lub po...


Liga Narodów. Tak zagramy z Rosją! Gwiazda MŚ 2018 odpoczywa - Sport WP SportoweFakty\nLiga Narodów. Tak zagramy z Rosją! Gwiazda MŚ 2018 odpoczywa\nTo będzie prawdziwy mecz na szczycie. Rosja i Polska są na czele tabeli Ligi Narodów po pięciu kolejkach. Vital Heynen zrobił przetasowanie w składzie i po raz szósty zagra zupełnie inaczej.\nDominika Pawlik 05 Czerwca 2021, 10:27\nLiga Narodów. Koncertowy występ reprezentacji Polski. Amerykanie dostali lekcję\nWygrana z reprezentacją USA była bardzo okazała, choć Amerykanie nie prezentują się w Rimini najlepiej. Był to czwarty triumf Biało-Czerwonych. Wcześniej poradzili sobie z Włochami, Serbią oraz Australią. Przegrali tylko ze Słowenią, która jest w Lidze Narodów bardzo dobrze dysponowana.\nW piątek pierwszą porażkę ponieśli Francuzi i przestali być ostatnią niepokonaną drużyną w stawce. Na pozycję lidera tabeli Ligi Narodów wyszli Rosjanie.\nImprezę rozpoczęli od zwycięstw z Holandią i Iranem (po 3:1), a następnie przegrali niespodziewanie z Japonią (2:3). W ostatnich dwóch potkaniach wygrywali z USA (3:1) i Australią (3:0).\nTym razem Vital Heynen postanowił, że odpoczywać będą Bartosz Kurek, Bartosz Bednorz, Jakub Kochanowski i Aleksander Śliwka. W meczowym składzie nie ma też Marcina Janusza.\nLiga Narodów. Zagraniczne media po meczu Polska - USA: Polska oszołomiła USA i dała lekcję\nLiga Narodów. Pojedynki z tym zespołem zawsze elektryzowały kibiców. Przed nami mecz na szczycie!\nLiga Narodów: To on stawia polskich siatkarzy na nogi. "Mamy własne USG, a łazienka zawalona jest pudłami"\nlammergeyer2 05-06 14:43 Zgłoś komentarz\nTak czytam te komentarze "Kurek nie jest gwiazdą", "Kurek jest słaby" itd. Dokładnie to samo czytałem przed MŚ 2018. Ba, nawet podczas mistrzostw prawie wszyscy\nkrytykowali Heynena, że go zabrał. A Heynen mówił: "niech on zagra jeden dobry mecz na poziomie na którym grać potrafi i to mi wystarczy". Po kiepskich meczach grupowych i fatalnym z Argentyną Kurek zagrał trzy takie mecze - trzy ostatnie mecze na MŚ - i zostaliśmy mistrzami świata. Może to był fuks, może nos Heynena - ja w każdym razie nie byłbym taki szybki do wyrzucania siatkarzy na podstawie ich gry w tym - co by nie mówić, drugorzędnym - turnieju.\nSingo13 05-06 14:11 Zgłoś komentarz\nZ całym szacunkiem do osiągnięć Kurka, ale jego gwiazda gaśnie. Takie jest życie\nwilkczak 05-06 12:32 Zgłoś komentarz\nSzkoda obejrzałabym Śliwkę i Kochanowskiego akurat z Rosją.\n528 05-06 12:28 Zgłoś komentarz\nKurek swoje najlepsze dni ma poza sobą, było to na mistrzostwach świata. Do takiej formy on już nie wróci, dlatego może jeszcze brylować w Japonii, a nie na olimpiadzie. Przecież w\ndwóch meczach w których wystąpił był cieniem samego siebie.Zabranie go na olimpiadę , to poważne osłabienie reprezentacji.Jak on jest teraz gwiazdą ,to ja jestem biskupem. Oj pismaki, pismaki czy wy się kiedyś opamiętacie?\nNie zaszczepię się 05-06 12:21 Zgłoś komentarz\nto są zawody podwórkowe, nikt nie traktuje poważnie tego turnieju przed olimpiadą.\nborsuk 3 05-06 11:43 Zgłoś komentarz\nCzy ta gwiazda to karykatura przyjmującego Śliwka.\njotwu 05-06 11:34 Zgłoś komentarz\nBez wielkiej gwiazdy? A kto to ta gwiazda? Leon przecież ma grać w tym spotkaniu.Czyżby mowa o Kurku? To już nie gwiazda,ani nawet gwiazdeczka.Widzieliśmy wczoraj jego formę.\nLiga Narodów Polska Siatkówka Polska Bartosz Kurek Vital Heynen Marcin Janusz Bartosz Bednorz Aleksander Śliwka Jakub Kochanowski


Innsholz Natur- und Vitalhotel Austria w HRS z bezpłatnymi usługami\nUlrichsberg (Górna Austria)\nInnsholz Natur- und Vitalhotel Ulrichsberg\nCentrum miasta 4.27 km Stacja kolejowa 7.10 km Lotnisko 55.23 km\n2 os. od 1464,99 PLN\nHotel Innsholz w pobliżu Ulrichsbergu z rozległą strefą wellness wyposażoną w saunę, Jacuzzi oraz basen, gwarantuje relaksujący wypoczynek. Różnorodne pokoje z drewnianymi wykończeniami zapewniają bezpłatny, bezprzewodowy dostęp do Internetu. W restauracji serwowane są smaczne dania.\nRok wybudowania hotelu 2011, Ilość pięter 3, Łączna ilość pokoi 45, Ilość pokoi jednoosobowych 0, Ilość pokoi dwuosobowych 45, z tego do wykorzystania jako pokoje trzyosobowe 45, z tego do wykorzystania jako pokoje czteroosobowe 45, Pokoje z drzwiami łączącymi 12, Hotel czynny przez cały rok, Recepcja czynna w weekend od 08:00 do 22:00 Recepcja czynna w weekend od 08:00 do 22:00, Recepcja czynna od 08:00 do 22:00 Recepcja czynna od 08:00 do 22:00, Meldowanie najwcześniej 14:00, Wymeldowanie najpóźniej 11:00, Personel mówiący po angielsku w dzień, Hotel, Hotel konferencyjny/kongresowy, Hotel sportowy/rekreacyjny, Hotel wakacyjny, Hotel typu wellness, Hotel prowadzony przez rodzinę, Hotel przyjazny dla dzieci, Hotel rodzinny, Hotel dla turystów pieszych, Hotel dla golfistów, Pokoje dla niepalących 45, Pokoje dla alergików 26, DEHOGA Rating 4 DEHOGA Rating valid until 2020-05-30,\nInnsholz Natur- und Vitalhotel akceptuje następujące karty kredytowe:\nHotel Innsholz położony wśród drzew Szumawy to doskonałe miejsce dla osób potrzebujących relaksu. Zimą jest to wymarzona sceneria dla narciarzy biegowych. Latem gościom poleca się wycieczki rowerowe. Miejscowość Ulrichsberg jest oddalona o 5 kilometrów od hotelu Innsholz.\nNajczęściej zadawane pytania dotyczące hotelu Innsholz Natur- und Vitalhotel\nCzy Innsholz Natur- und Vitalhotel oferuje darmowe Wi-Fi w pokojach?\nInnsholz Natur- und Vitalhotel udostępnia darmowe Wi-Fi we wszystich pokojach\nCzy Innsholz Natur- und Vitalhotel posiada miejsca parkingowe dla gości?\nInnsholz Natur- und Vitalhotel udostępnia następujące możliwości parkowania:\nCzy Innsholz Natur- und Vitalhotel oferuje gościom śniadania?\nTak w Innsholz Natur- und Vitalhotel możesz korzystać z oferty śniadaniowej.\nJakie korzyści oferuje Innsholz Natur- und Vitalhotel gościom HRS?\nRezerwując Innsholz Natur- und Vitalhotel goście HRS otrzymują następujące dodatkowe darmowe usługi:\nCzy Innsholz Natur- und Vitalhotel posiada własną restaurację?\nInnsholz Natur- und Vitalhotel posiada własną restaurację.\nCzy Innsholz Natur- und Vitalhotel posiada udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami?\nInnsholz Natur- und Vitalhotel posiada udogodnienia dla osób z niepełnosprawnościami.\nInnsholz Natur- und Vitalhotel nie dysponuje klimtyzacją w pokojach.\nW hotelu Innsholz Natur- und Vitalhotel recepcja czynna jest w godzinach:\nJakie środki płatnicze akceptuje Innsholz Natur- und Vitalhotel?


Tekst ukazał się w „Filozofuj!” 2020 nr 3 (33), s.61–63. W pełnej wersji graficznej jest dostępny w pliku PDF.\nPo pierwsze, Ingarden był i systematykiem, i analitykiem. Filozofów dzieli się na tych, którzy tworzą systemy lub całościowe wizje rzeczywistości, oraz tych, którzy analizują konkretne problemy. Ingarden robił jedno i drugie. Stworzył wielki system – być może ostatni lub jeden z ostatnich wielkich systemów – obejmujący całość uniwersum wszelkich przedmiotów: możliwych i faktycznych, konkretnych i abstrakcyjnych, ogromnych i drobnych. Z drugiej strony w systemie tym pełno jest znaków zapytania, subtelnych rozróżnień, wyliczania rozmaitych dopuszczalnych rozwiązań, szczegółowych opisów i analiz. Ingarden nie trzymał się jednej zasady porządkującej świat, lecz dostosowywał zasady do badanych zjawisk. Był jak Platon, który wpierw zaproponował śmiałą koncepcję, by potem ją osobiście krytykować i modyfikować.\nPo drugie, Ingarden był i tradycjonalistą, i nowatorem. Tradycjonalistą – w tym sensie, że pracował w ramach określonej tradycji badawczej: fenomenologii Edmunda Husserla. Przyjmował jego założenia, narzędzia i pomysły. Jednak przyjmował je krytycznie, innowacyjnie i na swój sposób. Rezultatem takiej pracy musiało być zakwestionowanie głównych idei Husserla, a zwłaszcza tej, że świat istnieje słabiej niż świadomość i jest jej podporządkowany. Zresztą Ingarden był nowatorski nie tylko względem swego mistrza, lecz także wobec całej tradycji filozofii Zachodu. Opierał swą filozofię nie na autorytecie innych, lecz na tym, co sam dostrzegł lub abstrakcyjnie uchwycił czy skombinował. Umiał przy tym jednak korzystać z każdej intuicji, którą zastał w dziejach filozofii i nauki. Jego dzieła – obfitujące w dyskusje m.in. z Platonem, scholastyką, Leibnizem, Kantem i Bergsonem – można traktować jako kontynuację wielkich motywów europejskiej filozofii.\nPo trzecie, Ingarden był filozofem wielu tematów i dyscyplin. Najbardziej znany jest z teorii dzieł sztuki (estetyki), w której dokonał przełomu. Jego estetyka jednak, choć ważna sama w sobie, była częścią lub poligonem doświadczalnym jego ontologii – wszechstronnej teorii przedmiotów. Z kolei ontologia Ingardena powstała po to (choć daleko wyrosła ponad ten cel), by rozwiązać spór o istnienie świata – spór o relację między światem a świadomością. Nic więc dziwnego, że Ingarden interesował się nie tylko światem (korzystając z wszelkiej wiedzy o nim), lecz także jego poznawaniem (epistemologia, metodologia) i sposobem mówienia o nim (filozofia języka). Co więcej, nie poprzestawał na filozofii teoretycznej. Oprócz opasłych i abstrakcyjnej dzieł zostawił nam też Książeczkę o człowieku – perłę eseju antropologiczno-etycznego.\nPo czwarte, Ingarden był filozofem sugestywnym i dialogicznym. Prof. Antoni B. Stępień do dziś wspomina godziny spędzone z nim na dyskusji jako najważniejsze wydarzenia życia. Z kolei inny jego uczeń, prof. Władysław Stróżewski, opowiadał mi, że Ingarden wykładał, patrząc słuchaczom w oczy i bezpośrednio rozpoznając, czy go rozumieją, czy nie. Nieraz bywało tak, że podchodził do kogoś po wykładzie i dalej naprowadzał go na fenomen, o którym mówił. Tłumaczył tak długo, aż drugi „zobaczył” to samo, co on. Tak powstawała wspólnota osób, które dostrzegają coś, czego nie sposób zwyczajnie dostrzec. Jak wspominał jeszcze inny uczestnik wykładów Ingardena – poeta Adam Zagajewski – miało się wrażenie, że w ich trakcie Mistrz wyczarowuje nowe byty, które zaludniają salę wykładową. Gdy wykład się kończył, byty te nie znikały.\nTu właśnie dochodzimy do piątej – najważniejszej – cechy filozofii Ingardena. Był on filozofem bytowej obfitości. Przeciwstawiał się redukcjonistom, którzy starają się bogactwo świata sprowadzić do prostych i jednolitych elementów. Ingarden chciał oddać sprawiedliwość każdemu zjawisku (fenomenowi) i każdej jego – namacalnej lub abstrakcyjnej – cząsteczce (momentowi). Dlatego w jego obrazie świata (jak mówił w innym kontekście) pełno jest „szczegółów często drobnych i trudno zauważalnych, a jednak mających wielkie znaczenie”.\nWe współczesnej filozofii konkurują dwie metafory, które opisują naturę rzeczywistości: metafora pustyni oraz metafora dżungli. Pierwsza wyraża ontologię redukcjonistyczną: nie należy mnożyć bytów bez potrzeby, a nawet i wtedy, gdy jest potrzeba. Druga wyraża ontologię przepychu: są rzeczy, o których się nie śniło filozofom, a nawet rzeczy, o których prawdą jest, że ich nie ma. Ingarden z pewnością nie lubił pustynnych krajobrazów. Z drugiej jednak strony, choć cenił bogactwo, odrzucał ontologiczny przepych. Dlatego określając metaforę wyrażającą ontologię Ingardena, szukałbym czegoś pośredniego między pustynią a dżunglą. Być może jest to łąka, być może las albo – igrając z nazwiskiem Mistrza – ogród. Przyjrzyjmy się temu ogrodowi z lotu ptaka, na razie bez szczegółów, o których powiedzą kolejne artykułu niniejszego numeru.\nOgród Ingardena – czyli rozpoznane przez niego wszystko – mieni się licznymi odmianami przedmiotów lub istności. Możemy je porządkować według ich materii-jakości, pytając, co, czym lub jakie są. Możemy je także porządkować według ich form – funkcji, które pełnią, lub struktur, które tworzą. Najważniejsza lub najbardziej podstawowa z nich to struktura podmiot–własność, której przykładem jest ta oto róża wraz z przysługującą jej czerwienią. Wszystkie te byty – bez względu na swą materię i formę – układają się niejako w cztery piętra, warstwy lub dziedziny. Dziedziny te są wyznaczone przez sposoby istnienia. Naszym – i naszego otoczenia – sposobem istnienia jest sposób realny. Odznacza się on czasowością, a co za tym idzie – przemijaniem tego, co przez jakiś czas trwa (przedmioty pierwotnie lub pochodnie indywidualne), rozwija się w fazach (procesy) lub momentalnie zachodzi (zdarzenia). Ponad nami jest jednak byt absolutny, który charakteryzuje się pierwotnością i nieszczelinową aktualnością. Znaczy to, że istnieje sam z siebie, aktywnie trwając w jednej nieskończonej i nieprzemijającej teraźniejszości.\nW górnej warstwie ogrodu znajdują się też byty idealne, czyli byty, do których nie stosują się żadne kategorie czasowe i przyczynowe. Ich przykładem są przedmioty matematyczne oraz idee. Te ostatnie odznaczają się swoistą formą: z jednej strony są jakieś, a z drugiej – są o czymś. Co ciekawsze, są nie tyle o tym, co już jest, ile o tym, co w ogóle może być. Idee tworzą więc jakby nad-ogród, który wyznacza wszelkie możliwe ogrody. Jeden z nich to ogród faktyczny – ten, w którym żyjemy. Ingarden twierdził, że nie zrozumiemy naszego ogrodu bez poznania nad-ogrodu. Relacja między nimi jest jednak zagadką.\nOprócz bytu absolutnego, bytów idealnych i bytów realnych istnieją jeszcze byty czysto intencjonalne. Stanowią one najniższą warstwę ogrodu, gdyż istnieją najsłabiej. Nie mogą bowiem funkcjonować bez ludzi, którzy je wymyślają, i bez innych bytów realnych (takich jak zapisany papier lub nośnik elektroniczny), dzięki którym możemy je utrwalić i zbiorowo o nich myśleć. Byty intencjonalne, choć najsłabsze, odgrywają ogromną rolę w naszym życiu. Za ich pomocą poznajemy świat (np. podręczniki, mapy), projektujemy w nim nowe użyteczne obiekty (np. plany techniczne), nadajemy sensy kulturowe już istniejącym obiektom (np. symbole kulturowe) itd. Wśród tych bytów znajdują się też dzieła sztuki. Odznaczają się one różnorodnością odmian oraz subtelnością struktur, które Ingarden drobiazgowo opisał. Znamienne, że większość dzieł sztuki jest – podobnie jak idee – o czymś. Poprzez nie bowiem tworzymy (mniej lub bardziej podobne do naszego) nowe, lecz nierealne i nieidealne, światy-ogrody.\nWarto na koniec uświadomić sobie, kim jesteśmy my – ludzie. Jesteśmy samodzielnymi, aktywnymi i odpowiedzialnymi podmiotami poznania i działania, na które składają się zintegrowane układy (częściowo osłoniętych) systemów biologicznych i duchowych. Jako takie podmioty żyjemy na pograniczu wszystkich wymienionych dziedzin bytowych. Naszym światem jest ogród przemijających bytów realnych, ale poznajemy je, kontemplując nad-ogród pozaczasowych idei. Z kolei tym, co stanowi o naszym człowieczeństwie, jest uprawianie pod-ogrodu delikatnych bytów intencjonalnych. One to właśnie są – paradoksalnie – głównymi nośnikami wartości. O wartościach zaś więcej nie wiemy niż wiemy. A wiodą nas one ku styczności z czymś „większym i doskonalszym, co przewyższa wszelkie idee i najszlachetniejsze ideały człowieka, a także wszelkie doskonałości bytu skończonego w ogóle, to jest z Bogiem”.\nCzyżby?! A nie np. o. JM Bocheński, a prof. W. Tatarkiewicz, a prof. B. Wolniewicz?!


Kotlety Rybne Z Mięsem - Smaker\nPrzepisy na temat: kotlety rybne z mięsem\n...masy dodaj całe jajko oraz tymianek, koper i pietruszkę. 4. Wyrób rękami zwartą masę, uformuj małe kotlety i obtocz w bułce tartej. 5. Na patelni rozgrzej smalec i smaż na nim kotlety na złoty kolor. 6. Następnie przełóż je do rondelka z roztopioną łyżką masła i podduś 3 minuty. 7. Kotlety rybne podawaj udekorowane pietruszką z purée ziemniaczanym lub kaszą.\n...w niej krokiety, mięso (np. kotlety mielone), ugotowane warzywa czy rybę. Po usmażeniu panierka z tartej bułki będzie miała piękny, złoty kolor. Nadziewana To znakomity sposób na zużycie kajzerki...\nArtykuły na temat: kotlety rybne z mięsem\n.... Ryż ugotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu, odcedzić, wymieszać z migdałami i rodzynkami. Rukolę opłukać, osuszyć. 4. Kotlety podawać z ryżem, udekorować rukolą. Zobacz także:\nDo charakterystycznych potraw regionu kaszubskiego należą dania rybne, prażnica, czyli jajecznica oraz ciasta – kuch na młodzach czy baba wielkanocna.\n..., wymieszaj. Ostudzoną rybę, kaszę, cebulę zmiel w maszynce do mięsa. Można też rozdrobnić składniki w blenderze. Dodaj koperek, jajko i wymieszaj. Uformuj cztery kotlety. Obtocz w roztrzepanym jajku...\nWideo na temat: kotlety rybne z mięsem\nsalatki z figa\nsałatka z wędzonym kurczakiem i orzechami nerkowca\njak przygotować sok z granatów\nkrem kawowy z pokruszonymi bezami\nmąka z ciecierzycy jak zrobić\njak peklować boczek\nchrzan z gotowanym żółtkiem\nprzepis na wiśnie w alkoholu\njak zrobic stozek z papieru\nkurczak po tajsku ostry\nkarkowka w czosnku i majeranku\nna zapiekankę ziemniaczaną bez sera\nbułki z ciasta francuskiego z serem\nłopatka w pieczarkach\nmurzynek z powidlami i kremem\nmakaron z serem gruyere\nciasteczka kruche z maka ziemniaczana\njak mrozić knedle


Garnki emaliowane Silesia - czyli najlepsza marka w Polsce! - Słodko Słodka\nSłodko Słodka 2 listopada, 2021\nSłodko Słodka 2 listopada, 2021 10 komentarzy\nCo sprawdzi się w Twojej kuchni? Przyjrzyj się nowoczesnym, bezpiecznym również dla alergików i cudownych z wyglądu garnkom emaliowanym Silesia Rybnik. To naczynia, które zachwycą wyglądem, funkcjonalnością, ale i wyjątkową trwałością. Które z garnków Silesia Rybnik przydadzą się w Twojej kuchni?\nSilesia Rybnik Izydor – nowoczesność łączona z polską tradycją\nLubisz ponadczasowy, prosty, ale elegancki design w swojej kuchni? Korzystasz z nowoczesnej indukcji i szukasz bardziej innowacyjnych rozwiązań, ale jednocześnie dbasz, by w Twojej kuchni przyrządzane były zdrowe i smaczne potrawy? Silesia Rybnik Izydor spełni wszystkie Twoje oczekiwania. To linia estetycznych jednokolorowych garnków ze szklanymi pokrywkami i nienagrzewającymi się uchwytami. Garnki z tej kolekcji posiadają również właściwie grube ścianki i dno, dzięki czemu potrawy nie przywierają podczas gotowania, a naczynie równomiernie i szybko się nagrzewa. Emaliowana powłoka chroni również przed rozwojem niebezpiecznych wirusów i bakterii oraz gwarantuje bezpieczne gotowanie również dla alergików.\nKubki z dzióbkiem i jednym uchem – przydatne akcesoria w każdej kuchni\nSilesia Rybnik to marka, która stawia na nowoczesność w kuchni, ale i funkcjonalność. Dlatego w ofercie tej marki znajdziesz również niezwykle przydatne w każdej kuchni kubki z dzióbkiem o różnej pojemności. Emaliowana powłoka oraz grube dno chroni przed przywieraniem i przypalaniem, dlatego w kubku skutecznie podgrzejesz mleko na kakao, albo przyrządzisz budyń czy kisiel. Wygodny dzióbek ułatwia bezpieczne i estetyczne przelewanie, bez brudzenia blatu czy podłogi. Kubki przydają się też do podgrzania mniejszej ilości sosu czy zupy i bez wątpienia ułatwiają przyrządzanie wielu posiłków. Wykorzystasz je zarówno na indukcję czy na gaz, dzięki czemu sprawdzą się w każdej kuchni. Zobacz teraz garnki emaliowane Silesia w najlepszej cenie.\nOryginalne wzory – wesoły element dekoracyjny Twojej kuchni\nSilesia Rybnik dba nie tylko, by garnki były praktyczne i wytrzymałe, ale również, by w ciekawy sposób zdobiły Twoją kuchnię. Możesz postawić na miłą w odbiorze kolorystykę – zieleń, krem, brąz czy czerwień, albo wybrać coś z optymistycznych wzorów – np. polnych maków, róż, wesołych kurek czy drobnych serduszek. Silesia Rybnik zapewnia też wesołe akcenty, które nawet w ciężki dzień poprawią Ci humor zwłaszcza z serią żartobliwych obrazków z kurkami – idealna kura domowa, Koguciku mój kochany, pomóż szukać naszej mamy itd. Tego typu garnki możesz wybrać także na udany prezent. Nie decyduj się więc tylko na elegancką, ale chłodną stal do swojej kuchni. Nadaj jej też bardziej wesołych akcentów, zwłaszcza jeśli przy okazji zapewniasz sobie precyzyjne naczynia do gotowania, smażenia czy pieczenia.\nEmalia – ciekawy design i zdrowe gotowanie\nEmaliowane garnki spod znaku Silesia to nowoczesna formuła, dzięki której w rozsądnym budżecie możesz optymalnie i profesjonalnie wyposażyć swoją kuchnię. Emaliowana powłoka jest najbezpieczniejszym materiałem, ponieważ nie wchodzi w żadne reakcje z jedzeniem oraz nie wydziela podczas wyższych temperatur żadnych niebezpiecznych związków. To oznacza, że serwujesz swoim domownikom bardzo zdrowe jedzenie. Emalia jest polecana również alergikom. Silesia Rybnik zapewnia szeroką gamę garnków od tradycyjnych po rondelki, garnki do zagotowania słoików czy garnuszki z dzióbkiem. Garnki nadają się zarówno do gotowania na każdym rodzaju kuchenki, a więc także na indukcji, możesz w nich przechowywać żywność w lodówce oraz myć je w zmywarce. Taki wybór, przełoży się więc na pragmatyzm i wygodę w Twojej kuchni.\nZa co pokochasz garnki Silesia Rybnik?\nW kuchni liczy się precyzja, szybkość i wygoda. Bez wątpienia wiedzą to również w fabryce Silesia Rybnik, ponieważ garnki z tej fabryki świetnie sprawdzą się w każdej kuchni. Nienagrzewające się uchwyty, pozwalają łatwo ściągnąć naczynie z kuchenki. Gładkie i nieprzywierające dno ułatwia smażenie czy gotowanie, a grube równomiernie nagrzewające się ścianki, pozwalają w szybszym, bardziej ekonomicznym tempie przyrządzać potrawy. Szklista powłoka ułatwia czyszczenie garnków. Wystarczy, że przetrzesz je gąbką i przemyjesz wodą, by usunąć wszelkie zabrudzenia. Emalia jest trwałym materiałem na długie lata. Jest tylko jeden warunek – nie możesz używać ostrych narzędzi – widelców, metalowych łyżek czy noży. Jeśli bowiem powłoka ulegnie zniszczeniu, garnek nadaje się już tylko do wyrzucenia. W duecie z emalią sprawdzą się lepiej drewniane czy wykonane z tworzywa sztucznego akcesoria. Jeśli takich będziesz używać, garnki z Silesia Rybnik będą służyć Ci z całą pewnością przez długie lata.\nakcesoria kuchennefunkcjonalność w kuchnigarnki emaliowaneidealna kura domowakubki z dzióbkiem i jednym uchemkuchnianowoczesność w kuchninowoczesny designoptymistyczne wzoryoryginalne wzorypolska tradycjapomysł na prezentprzydatne akcesoria kuchenneSilesia RybnikSilesia Rybnik Izydorwesołe akcenty\nJakie fajne! Ten garnek z kurą to prawdziwy sztos!\nŚwietne są te garnki, robią robotę 🙂\nDobry garnek to podstawa 🙂 Ten z kurą wymiata 🙂 Muszę sobie taki sprawić 😉\nMi ostatnio garnki zaczęły się wykruszać, więc pora zainwestować w nowsze wzory 🙂 A kurka faktycznie wymiata 🙂\nNie znam tej marki. Fajne, dziekuje za przedstawienie 🙂\nPolecam, obserwuje od dłuższego czasu, trzeba polecać nasze produkty 🙂\nGarnki emaliowane wracają powoli do łask, chociaż są niepraktyczne 🙂\nTo akurat prawda, garnki emaliowane przyciągają oko fajnymi i nowoczesnymi wzorami 🙂\nMojemu facetowi marzą się nowe garnki.Pokażę mu je. Ciekawe, czy mu się spodobają\nFajnie mieć faceta, któremu marzą się garnki, mój to tylko marzy o nowych narzędziach do warsztatu, garażu 🙂 ha ha


Wrocław: Obchody 83. rocznicy ogłoszenia Prawd Polaków spod Znaku Rodła – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Wrocław: Obchody 83. rocznicy ogłoszenia Prawd Polaków spod Znaku Rodł...\n7 marca 2021 15:38 /w Informacje, Polska\nApelem pamięci, złożeniem kwiatów pod tablicą z Prawdami Polaków spod Znaku Rodła oraz Mszą świętą we wrocławskiej archikatedrze uczczono w niedzielę w stolicy Dolnego Śląska 83. rocznicę ogłoszenia Prawd Polaków spod Znaku Rodła.\nUroczystości rozpoczęły się pod tablicą z Prawdami Polaków spod Znaku Rodła przy kościele św. Marcina na Ostrowie Tumskim. Głos zabrał tam m.in. wicewojewoda dolnośląski Bogusław Szpytma, który odwołał się do pierwszej z Pięciu Prawd – „Jesteśmy Polakami”.\n„Wydawałoby się, że to najprostsze zdanie na świecie, cóż tu rozumieć. Paradoks polega na tym, że dziś nie dla wszystkich jest to jasne, nie dla wszystkich jest to prawda, nie dla wszystkich jest to tożsamość. Jesteśmy Europejczykami, jesteśmy obywatelami świata, jesteśmy w jakiejś grupie społecznej, ale być Polakiem? To nienowoczesne” – mówił.\nW ramach niedzielnych obchodów we Wrocławiu odbył się także apel pamięci z udziałem wojskowej asysty honorowej Garnizonu Wrocław, złożono kwiaty pod tablicą z Prawdami Polaków spod Znaku Rodła i sprawowano Mszę św. we wrocławskiej archikatedrze.\nOrganizatorem obchodów jest Rodzina Rodła Wrocław. Prezes tej organizacji Tadeusz Szczyrbak podkreślił, że Prawdy Polaków spod Znaku Rodła stanowiące „mały dekalog polskości” stały się ogólnonarodowym dobrem, swoistym depozytem i międzypokoleniowym testamentem.\n„Jesteśmy Polakami! Wiara Ojców naszych jest wiarą naszych dzieci! Polak Polakowi bratem! Co dzień Polak Narodowi służy! Polska Matką naszą, nie wolno mówić o Matce źle! – to zdania wciąż aktualne, mądre, uniwersalne, ponadczasowe i bardzo potrzebne dzisiejszym pokoleniom Polaków w Polsce i poza jej granicami” – wskazał\nTagi: 83. rocznica ogłoszenia Prawd Polaków spod Znaku Rodła, Wrocław, Znak Rodła\nArcheolodzy: Odnaleźliśmy najstarszą Pszczynę RCB ostrzega: Oblodzenie dróg oraz śnieg na Warmii i Mazurach


Beta monkey - Drum Werks IX [biblioteka sampli]\nBeta monkey zaprezentował dziewiątą odsłonę kolekcji sampli pod nazwą Drum Werks.\nNa składance znajdziemy głównie pętle akustycznej perkusji rokowej. Drum Werks zawiera ponad 600 pętli oraz sampli w tempie 60 - 90 BPM. Darmowe próbki znajdziesz wyłącznie na stronie producenta:\nCakewalk - Beat Fetish Volume 1\nCakewalk zapowiedział wprowadzenie do sprzedaży kolekcji sampli Martin Atkins' Beat Fetish Volume 1, którą można opisać jaka najcięższa biblioteka :). Beaty nagrane zostały na przestrzeni ostatnich 25 lat, a w nagraniach uczestniczyli najwięksi tego świata.\nWyprodukowana przez Martina Atkinsa kolekcja skupia w sobie brzmienie, które jest trudne do uzyskania. Na płycie znajdziesz materiał pochodzący z sesji nagraniowych takich artystów jak: Pigface, The Damage Manual, Killing Joke ,\nCzytaj więcej: Cakewalk - Beat Fetish Volume 1


Komentarz walutowy z 30.10.2015 - Cinkciarz.pl\n30.10.2015 13:26|Marcin Lipka\n13.30: Kwartalny odczyt kosztów zatrudnienia w USA (szacunki: +0.6% za trzeci kwartał)\n13.30: Inflacja PCE z USA (szacunki: +0.2% r/r; z wyłączeniem paliw i żywności +1.4% r/r)\n14.45: Chicago PMI (szacunki: 49.4 punktu)\n15.00: Finalny odczyt indeksu zaufania konsumentów Uniwersytetu Michigan (szacunki: 92,.5 punktu)\n15.00-17.00 Wystąpienie Johna Williamsa z Rezerwy Federalnej w Brookings Institution. Temat to polityka monetarna więc kwestie stóp procentowych powinny również pojawić się przynajmniej w sesji pytań i odpowiedzi.\nNieco lepiej w strefie euro\nJuż wczorajsze dane o inflacji z Niemiec sugerowały, że dzisiejsze odczyty ze strefy euro mogą wspomagać wspólną walutę. I choć akurat ogólny wzrost cen był zgodny z oczekiwaniami i utrzymał się na niezmienionym poziomie w październiku, to już zmiana cen konsumpcyjnych z wyłączeniem paliw i żywności wzrosła do 1.0% r/r podczas gdy konsensus rynkowy był na poziomie 0.9%.\nTeoretycznie euro może wspierać także niższy odczyt bezrobocia, które spadło do 10.8%, podczas gdy oczekiwano, że utrzyma się ono na poziomie 11.0%. Warto jednak zauważyć, że nawet jeżeli EBC uznałoby, że rzeczywiście ostatnie publikacje nieco zmniejszają ryzyko niewypełnienia celu inflacyjnego, to i tak biorąc pod uwagę ostatnie zapowiedzi Mario Draghiego, europejskie władze monetarne będą pod silną presją by zwiększyć zakres działań związanych z luzowaniem ilościowym. Brak takiego działania prawdopodobnie szybko doprowadziłby do aprecjacji euro, a EBC jest coraz bardziej wrażliwy na kanał walutowy, który mógłby zaburzyć dochodzenie inflacji do celu.\nJeżeli zaś chodzi o wczorajsze publikacje makro z USA to nie powinny one wyraźnie zaburzyć podejścia Fedu do polityki monetarnej. PKB w trzecim kwartale wzrosło praktycznie zgodnie z oczekiwaniami, a 4-tygodniowa średnia nowych zasiłków dla bezrobotnych pozostała na ponad 40- letnich minimach. W rezultacie bieżące odbicie euro i lekkie osłabienie dolara, które powoduje wyjście EUR/USD powyżej 1.10 z dużym prawdopodobieństwem należy uznać za korektę. Zwłaszcza, że gdyby nawet wyraźnie poprawiły się nastroje globalne, to prócz oczekiwanej aprecjacji dolara może także zakładać deprecjację euro związaną z odradzaniem się carry trade. Oba czynniki powinny wywoływać presję spadkową na główną parę walutową.\nDziś, zgodnie z oczekiwaniami większości ekonomistów, bank centralny Japonii (BoJ) pozostawił skup aktywów z rynku na niezmienionym poziomie. Niektórzy przedstawiciele banków komercyjnych jednak spodziewali się, że operacje QE BoJ mogą wzrosnąć z obecnych 80 bilionów jenów rocznie, aż do 100 bilionów JPY. Warto jednak zauważyć, że i tak łagodzenie monetarne w Kraju Kwitnącej Wiśni jest najbardziej agresywne ze wszystkich gospodarek rozwiniętych.\nDodatkowo Haruhiko Kuroda wyraźnie postanowił poczekać na to co zrobi Rezerwa Federalna. Zacieśnienie monetarne w USA prawdopodobnie pozwoliłoby na wzrost pary USD/JPY, czyli osłabienie jena względem dolara. Dodatkowo obniżanie kosztu kredytu przez Chiny, a także lekka stymulacja fiskalna przy utrzymywaniu przez PBOC kursu dolar/juan na niezmienionym poziomie powoduje, że także popyt na japońskie produkty w Chinach powinien rosnąć.\nStąd niewykluczone, że na razie BoJ będzie się wstrzymywać z rozszerzaniem łagodzenia monetarnego. Dodatkowo sytuacja na japońskim rynku pracy wygląda coraz lepiej. Bezrobocie utrzymuje się poniżej 3.5%, a liczba ofert pracy przekracza liczbę kandydatów. To powinno wspierać wzrost wynagrodzeń, a także zwiększać inflację, gdy efekt niższych cen paliw zacznie wygasać. Stąd USD/JPY prawdopodobnie do momentu zacieśnienia monetarnego w USA będzie pozostawać pod lekką presją, a EUR/JPY może nawet slinej spadać z względu na powstrzymanie się od dalszej stymulacji przez BoJ.\nDziś inwestorzy powinni skupić się na publikacjach z USA. Ważny zwłaszcza będzie wzrost kosztów zatrudnienia za ostatni kwartał oraz bazowa inflacja PCE. Warto również zwrócić uwagę na dzisiejsze wystąpienie Johna Williamsa w Brookings Institution. Przedstawiciel Fedu z San Francisco powinien podtrzymać sugestie o podwyżce stóp procentowych ze środowego komunikatu FOMC, co powinno być pozytywne dla dolara i wywoływać presję spadkową na EUR/USD.\nDzisiejsze notowania złotego zostały wsparte przez poranne doniesienia „Polska The Times”, że na stanowisko ministra finansów „przymierzany jest Mateusz Morawiecki, obecny prezes banku BZ WBK”. Gdyby te doniesienia okazały się prawdą to mogłyby wspomóc krajową walutę i spowodować zejście EUR/PLN poniżej 4.25.\nKrótki komentarz na temat złotego opublikował także Goldman Sachs. Magdalena Polan, ekonomistka „GS” napisała, że złoty powinien „odzyskać nieco siły” gdyż PiS prawdopodobnie będzie „ograniczał swoje przedwyborcze obietnice”. Poza kwestiami związanymi z wyborami warto również zwrócić na uwagę na dzisiejszy raport Eurostat na temat bezrobocia w naszym kraju.\nSpadło ono do poziomu 7.1% i tylko przekracza o 0.3 punktu procentowe historyczne minima zanotowane w 2008 roku. Warto również zauważyć, że średnia w całej Unii wynosi 9.3% a w strefie euro 10.8%. Jeżeli więc sytuacja polityczna się ustabilizuje, a poniedziałkowy PMI z polskiego przemysłu wreszcie odbije i osiągnie przynajmniej odczyt bliski szacunkom na poziomie 51.4 punktu to EUR/PLN może już na początku przyszłego tygodnia zejść poniżej 4.25.


Czy warto biegać? - TheD!\nZ jednej strony powiemy to, że bieganie jest formą aktywności fizycznej, w której mamy do czynienia z pozytywnym wpływem na ludzkie zdrowie i ludzki organizm. Jednakże jeśli chodzi o tę formę ruchu, to na pewno również z bieganiem związanych jest wiele niekorzystnych dla ludzkiego organizmu działań. Tym samym jeśli mowa jest o bieganiu, to należy rozważyć czy faktycznie jest to dla nas najlepsza forma aktywności fizycznej, czy też może bardziej właściwe nie będzie postawienie na inną formę ruchu. Bieganie wprawdzie wzmacnia kondycję ogólną, można mówić o poprawie wydolności oddechowej, o poprawie wytrzymałości, o efektywnym spalaniu kalorii.\nBieganie a ryzyko kontuzji\nZ drugiej jednak strony jest to sport, w którym mamy do czynienia z pewnym dosyć sporym obciążeniem stawów, a zwłaszcza mowa jest o stawach kolanowych. Bieganie to sport, do którego należy podejść w sposób rozważny. Jeśli ktoś wybiera tę formę aktywności fizycznej, powinien mieć na uwadze własne możliwości. Jeżeli bowiem będziemy biegać bardziej intensywnie, to może bardzo szybko dojść do wystąpienia różnych przeciążeń. Tym samym może dojść do wystąpienia różnych urazów i kontuzji. Jeśli ktoś jednak lubi biegać, jeśli decyduje się na tę formę ruchu fizycznego, to bezwzględnie powinien zaopatrzyć się w bardzo dobrej jakości obuwie specjalistyczne.\nObciążenie w czasie biegania\nNie tylko pomaga biegać, ale ogranicza występowanie niewłaściwie rozłożonych obciążeń na stopy. Jeśli ktoś decyduje się na wybór biegania jako jego ulubionej formy aktywności fizycznej i zależy mu na tym, aby skutecznie spalić tkankę tłuszczową, to musi pamiętać o jednej zależności. Tak naprawdę skuteczne spalanie tkanki tłuszczowej rozpoczyna się dopiero po około 30 minutach wysiłku. Wcześniej mamy bowiem do czynienia ze spalaniem zapasów glikogenu w mięśniach. Czy zatem warto jest postawić na bieganie jako najlepszą formę aktywności fizycznej? Przy odpowiednim przygotowaniu do owej aktywności fizycznej na pewno jest to bardzo dobry pomysł, aczkolwiek na pewno też nie w każdej sytuacji.\nTagged bieganie, kontuzje, obciążenie w czasie biegania, ruch, sport, zdrowie


Ilustrowana teoria wszystkiego - ZYSK I S-KA - Księgarnia internetowa Tropy.pl\nStrona główna Rozczytane Popularno-naukowe Ilustrowana teoria wszystkiego\nHISTORIA WSZECHŚWIATA W PIGUŁCE Stephen Hawking jest uważany za jeden z najznakomitszych umysłów współczesnego świata: jako znakomity fizyk teoretyk przyczynił się do ustalenia nowego poglądu na budowę wszechświata i materię, która go wypełnia. Ilustrowana teoria wszystkiego składa się z siedmiu wykładów, w których autor wyjaśnia historię znanego nam wszechświata. Wykłady są znakomitym odbiciem nie tylko jego niezwykłej inteligencji, ale również charakterystycznego poczucia humoru. Hawking zaczyna od historii naszych poglądów kosmologicznych, od twierdzenia Arystotelesa, że Ziemia jest kulą, do odkrycia Hubble'a - ponad dwa tysiące lat później - że wszechświat się rozszerza. To stanowi dla niego punkt wyjścia w wyprawie do granic współczesnej fizyki - omawia teorie powstania wszechświata (m.in. teorię wielkiego wybuchu), czarne dziury i naturę czasoprzestrzeni. Na zakończenie rozważa pytania, na które fizycy jeszcze nie znają odpowiedzi - jak połączyć teorie opisujące różne zjawiska w jedną, ogólną "jednolitą teorię wszystkiego". "Jeśli poznamy odpowiedź na to pytanie - twierdzi Stephen Hawking - będzie to największy triumf ludzkiego rozumu."\nTytuł oryginalny The Illustrated Theory of Everything\nNazwa serii HAWKING\nWynalazki ludzkości zbiorowe Opracowanie


Uwaga! Korki na chorwackich drogach!\nLipcowy weekend przynosi utrudnieniach na chorwackich drogach.\nChorwacki HAK wydał informację i ostrzeżenie przed korkami na granicach i chorwackich autostradach. Przed nami szczyt wakacyjnego ruchu, kiedy to zazwyczaj podczas trzech ostatnich weekendów lipca i dwóch pierwszych tygodniach sierpnia autostrady i granice są niezwykle zatłoczone i co roku tworzą się gigantyczne korki.\nNiestety oznacza to utrudnienia na drodze, które spodziewane są już od wczesnych godzin porannych w sobotę 14 lipca. Kierowcy będą musieli uzbroić się w cierpliwość.\nW ten weekend swoje wakacje rozpoczynają mieszkańcy Niemiec (Land Badenia – Wirtembergia oraz Bawaria), oprócz tego letnie wakacje trwają w Austrii, Czechach, na Słowacji.\nZ powodu wypadku drogowego, na autostradzie A1 korek na około 14 kilometrów.\nKierowcy podążający w kierunku wybrzeża, jadący autostradą A1 w kierunku Splitu są skazani na korki. Na 60 km autostrady A1 w okolicy Vukova Gorica, czeka na nich zwężona jezdnia i korek o długości około 14 km.\nChorwacki HAK wydał informację i ostrzeżenie przed korkami na granicach (utrudnienia przewidywane są głównie w sobotę i w niedzielę na przejściach granicznych ze Słowenią – Macelj, Rupa, Kaštel).\nObecnie, ze względu na wzmożony ruch na granicach i autostradach w Chorwacji, kierowców czekają utrudnienia na autostradzie A1 Zagrzeb-Split-Ploče, na przejściu granicznym w Macelj oraz przed bramkami Lučko. Przed bramkami poboru opłat w Lučko są korki na około 4 km.\nNajświeższe informacje z godziny 13:30:\n– korek o długości 11 km na autostradzie A1 między tunelem Bristovac i Maslenica w kierunku Zagrzebia\n– korek o długości 8 km przed bramkami poboru opłat w Lučko i Bosiljevo II\n– korek o długości 9 km w w Lučko (A1) w kierunku Zagrzebia\n– korek o długości 8 km na przejściu granicznym w Kaštel i Plovanija (granice ze Słowenią)\n– korek na moście Krka w kierunku lądu około 4 km i w kierunku wyspy około 500 m\n– w związku z wypadkiem drogowym na 91. kilometrze autostrady A1 między węzłami Ogulin i Brinje w kierunku Dubrownika obowiązuje ograniczenie prędkości do 60 km/h prędkości.\nRównież gwałtowne opady deszcze powodują duże utrudnienia na chorwackich drogach. Trudne warunki pogodowe ograniczają ruch na autostradzie A1 między tunelami Mala Kapela i Sveti Rok, A2 Zagrzeb-Macel, między Zabok i Zaprešić i na A6 Rijeka-Zagreb.\nKierowcom zaleca się dostosowanie prędkości do trudnych warunków drogowych i zachowanie bezpiecznej odległości między pojazdami.\nTagikorki na chorwackich drogachkorki na chorwackiej granicy


Dobra marka GODULA - Dziennikzachodni.pl\nDobra marka GODULA\n14 maja 2010 12:00 14.05.2010 12:00\nPisałem już o opublikowanych przed rokiem badaniach nad tożsamością młodych Ślązaków. Przeprowadzono je na wielką skalę w szkołach ponadpodstawowych; objęły z górą 4.000 uczniów.\nOgólnie rzecz biorąc wyniki były przygnębiające, młode pokolenie wykazywało dramatyczną niewiedzę o własnym regionie. Ale w ogólnym marazmie znalazło się kilka jaśniejszych punktów. Młodzi ludzie nie znali np. wybitnych postaci z historii regionu, ok. 90 proc. badanych nie potrafiło wymienić żadne-go nazwiska. Z pozostałych 10 proc. większość wymieniała Wojciecha Korfantego oraz Karola Godulę - ale na Korfantego wskazywali pojedynczy uczniowie z regionu, za to Godulę gremialnie wymieniali tylko gimnazjaliści z Rudy Śl.\nKto bacznie przyglądał się polityce społecznej prowadzonej od kilkunastu lat przez rudzki samorząd, ten nie był takim wynikiem zaskoczony. Karol Godula jest w tym mieście najlepiej rozumianą marką, swoistym znakiem rozpoznawczym, godłem promocyjnym, czy jak to sobie jeszcze inaczej nazwiemy. Górny Śląsk od lat cierpi na deficyt wybitnych postaci z własnej historii, pielęgnowanych w społecznej świadomości. Dzieje się tak nie dlatego, że takich postaci nie było, ale dlatego, że od czasów przedwojennej autonomii wiele z nich uznano za "niesłuszne", bo albo mówiły po niemiecku, albo były ewangelikami, albo Żydami, albo wszystko naraz.\nKomuniści, którzy pluli na sanację ile wlezie, w kwestii górnośląskiej przejęli dokładnie "politykę historyczną" piłsudczyków - a ta nakazywała spuszczać w niebyt najwybitniejsze osobowości rodzimej historii i zastępować je postaciami nie mającymi ze Śląskiem nic wspólnego, a nieraz wręcz Śląskowi wrogich (w najlepszym przypadku dopuszczano rodzime nazwiska jednoznacznie kojarzone z "działalnością na rzecz wyzwolenia narodowego i społecznego"). Wystarczy przejrzeć listę patronów śląskich szkół i odsiać same Marie Konopnickie ("Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz i dzieci nam germanił") - rachunek będzie zastanawiający.\nNiewiele górnośląskich miast promuje zasłużone nazwiska kojarzone z ich historią. Jest Racibórz, który z drżeniem serca, ale jednak odważnie postawił na Josepha von Eichendorffa, jest Chorzów, który wbrew nacjonalistycznym awanturom, odwołuje się do Friedricha Wilhelma von Redena. I jest Ruda Śląska, która konsekwentnie inwestuje w markę "Karol Godula". W tym mieście doprawdy trudno zrobić krok, by nie otrzeć się o Godulę. Jest zespół szkół średnich im. Goduli, jest historyczna dzielnica Godula, ulica Goduli, fundacja Godula Hope, Towarzystwo im. Goduli, jest nawet Stowarzyszenie Przyjaciół Szkół im. Goduli. Ostatnio przybyła doroczna Nagroda im. Karola Goduli wręczana utalentowanej młodzieży w kilku kategoriach. Nie za dużo? Ależ nie!\nCytowane na wstępie wyniki badań socjologicznych są najlepszym dowodem, jak bardzo taka polityka sprzyja lokalnej tożsamości. Dzięki niej gimnazjaliści z Rudy Śląskiej jako jedyni w całym województwie potrafili cokolwiek powiedzieć o własnej historii - właśnie dlatego, że z każdego zaułka wychyla się nazwisko znamienitego biznesmena sprzed 200 lat.\nMożna powiedzieć, że rudzkim samorządowcom jest łatwiej, bo wprawdzie ich patronowi trudno przypisać jakąś wyrazistą polskość, ale przynajmniej był "człowiekiem z ludu", zatem łatwiej strawialnym dla pogrobowców ideologii pokomunistycznego nacjonalizmu. A w dodatku przygarnął, adoptował i obdarzył gigantycznym spadkiem niejaką Joannę Gryzik. Dziewczę zapewne po polsku nie rozumiało ani słowa, potem zresztą zostało uszlachcone przez pruskiego króla i wżeniło się w klan Schaffgotschów, ale na wszelki wypadek nazwisko panieńskie brzmi swojsko, więc nie budzi alergicznych reakcji Prawdziwych Patriotów.\nSam Karol Godula, nawet jeśli bywa pisany per Karl Godulla też jest do przełknięcia przez stróżów jedynie słusznej wizji Śląska, jako prastarej ziemi piastowskiej, którą pruski but jedynie zdeptał i gnębił przez 200 lat. Inni prezydenci i radni mają trudniej, ich wielcy najczęściej pisali się z "von" przed nazwiskiem, ale i z tym można sobie poradzić. Rajcy z Chorzowa np. swojemu idolowi to "von" wykreślili, dzięki czemu na pomniku "Friedrich Wilhelm hrabia Reden" brzmi ciut lepiej niż "von Reden" i nie razi oczu Prawdziwych. Można pójść trochę dalej i zmienić na "hrabia Redeński". Jak pisał, tak pisał, pomnik stoi. W Chorzowie zresztą także czczą Godulę i niech im będzie za to chwała.\nPamięć o wielkich Górnoślązakach\nMiK (gość) 17.05.10, 15:19:42\nFakt, niech im będzie za to chwała, zarówno w Rudzie Śląskiej jak i Chorzowie. W Katowicach póki co ojców miasta traktuje się niczym zbuki. Ale na uczczenie ich pamięci nadejdzie w końcu pora,...rozwiń całość\nFakt, niech im będzie za to chwała, zarówno w Rudzie Śląskiej jak i Chorzowie. W Katowicach póki co ojców miasta traktuje się niczym zbuki. Ale na uczczenie ich pamięci nadejdzie w końcu pora, tylko w ratuszu muszą znaleźć się ludzie o szerszych horyzontach niż obecnie.zwiń


Kierowcy pojadą nowym wiaduktem na Ozimskiej | Nowa Trybuna Opolska\nKierowcy pojadą nowym wiaduktem na Ozimskiej\narchiwum 7 listopada 2011, 12:45\nBudowa wiaduktu na Ozimskiej. Archiwum\nDziś około godziny 16.00 ruch samochodów będzie poprowadzony nowym wiaduktem na ulicy Ozimskiej w Opolu. Nie oznacza to jednak zakończenia inwestycji.\nZmiana związana jest z kładzeniem nowej nawierzchni na starym wiadukcie, po którym do tej pory odbywał się ruch.\nNowa organizacja ruchu powinna obowiązywać do końca tygodnia. Potem samochody wrócą na starą przeprawę.\nBudowa nowego wiaduktu powinna zakończyć się 30 listopada. To już drugi termin. Pierwotnie zakończenie inwestycji planowano na 15 października.\nMiejski Zarząd Dróg przekonuje, że w tym roku cały obiekt będzie udostępniony kierowcom.


Kominek z wkładem, czy otwarty? Co wybrać? | Płock\nBardzo często decydujemy się na zakup kominka do naszego domu. Wówczas stawiamy sobie pytanie – co wybrać? Opcji jest wiele i wszystko zdecydowanie różnią się od siebie. Co będzie lepsze – kominek z wkładem czy może otwarty? Poniżej postaramy się omówić wady i zalety obydwu rozwiązań.\nZalety i wady kominka otwartego\nKominek otwarty to przede wszystkim klimat, który nadaje takie rozwiązanie. Kominek otwarty wprowadza wyjątkowy nastrój, który jest nieporównywalny z wkładem zamkniętym. W takim przypadku stawiamy głównie na wystrój i aranżację, aniżeli na praktyczność takiego rozwiązania. Kominek otwarty pozwala na uzyskanie wyjątkowego ciepła w pobliżu i wygodne obserwowanie ognia. Idealnie nadaje się do salonu czy innego pomieszczania użytku codziennego. Wadą takiego rozwiązania jest zdecydowanie niska sprawność energetyczna. Większość wytwarzanego ciepła wychodzi przez komin, przez co niewiele ciepła pozostaje w samym pomieszczeniu. Regulowanie poziomu ognia jest praktycznie niemożliwe. W dodatku sama budowa kominka jest dość skomplikowana. Wymaga odpowiednich proporcji i odpowiednio dużo miejsca. Poza tym, kominek otwarty musi być pod stałym nadzorem i kontrolą. Po zgaszeniu ognia kominek pozwala utrzymać ciepło zaledwie przez kilkadziesiąt minut.\nWady i zalety kominka z wkładem\nKominek z wkładem w przeciwieństwie do poprzednika – przede wszystkim znacznie lepiej przekazuje ciepło do pomieszczania i dłużej je utrzymuje. Ma wielokrotnie większą sprawność i jest znacznie bardziej oszczędnym rozwiązaniem, gdyż przy takiej samej ilości drewna uzyskujemy znacznie więcej ciepła poprzez zamknięty system wspierany odpowiednim wkładem.\nDobry kominek z wkładem może stanowić zarówno podstawowe źródło ogrzewania jak i dodatkowe. Decydując się na system DGP jesteśmy w stanie ogrzać cały dom czy mieszkanie, a wybierając wersję z płaszczem wodnym dodatkowo ogrzejemy wodę. Taki kominek jest też znacznie bardziej oszczędny ze względu na zamkniętą budowę.\nDo wad na pewno należy brak możliwości bezpośredniego podziwiania ognia. Nie poczujemy także naturalnych zapachów, ani nie usłyszymy odgłosów palenia drewna. Interesujące są te wkłady kominkowe https://www.komineczki.com.pl/wklady-powietrzne-c5\nWybór zależy tylko i wyłącznie od naszych preferencji. Jeżeli stawiamy na styl i aranżację, jak i chcemy mieć bezpośrednio kontakt z ogniem – wówczas kominek otwarty będzie perfekcyjnym wyborem. Jeżeli jednak chcemy uzyskać jak najlepszą użyteczność i funkcjonalność – raczej decydujemy się na kominek z wkładem. Często o wyborze decydują również możliwości technologiczne w naszym domu czy mieszkaniu. Nie wszędzie będziemy w stanie zamontować kominek otwarty – jak i system ogrzewania wody czy całego domu. Jeżeli chcesz wybrać jak najlepsze rozwiązanie – zdecyduj się na profesjonalne usługi najlepszych specjalistów!


Światowa Organizacja Zdrowia w PolskieRadio.pl (6)\nWHO: nowy bilans ofiar śmiertelnych wirusa Eboli\nW środę Światowa Organizacja Zdrowia poinformowała, że na gorączkę krwotoczną zmarło 1069 mieszkańców Afryki Zachodniej. Zarażonych wirusem jest 1975 osób. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola medycyna Światowa Organizacja Zdrowia zdrowie\nNigeria: nowe przypadki zachorowań na Ebolę\nJak poinformowało nigeryjskie ministerstwo zdrowia, w tym afrykańskim kraju na gorączkę krwotoczną zachorowało już 10 osób, dwie z nich zmarły. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola medycyna Nigeria Światowa Organizacja Zdrowia zdrowie\n- Próby ze szczepionką jednej z angielskich firm farmaceutycznych, prowadzone także na zwierzętach, dały pozytywne wyniki - powiedział dyrektor departamentu szczepionek Światowej Organizacji Zdrowia, Jean-Marie Okwo Bele. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola medycyna Światowa Organizacja Zdrowia zdrowie\nWirus Ebola. Kanadyjczyk odizolowany w szpitalu\nMężczyzna, który niedawno wrócił z Nigerii trafił na obserwację do szpitala pod Toronto. Pacjent został profilaktycznie umieszczony w izolatce i objęty kwarantanną. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola medycyna Światowa Organizacja Zdrowia wirus\nGIS: epidemia Eboli nam nie zagraża\n- A nawet gdyby pojawiły się pojedyncze przypadki zawleczone z Afryki, jesteśmy przygotowani na taką sytuację - zapewnił rzecznik GIS Jan Bondar. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola Światowa Organizacja Zdrowia zdrowie\nEpidemia Eboli. WHO: sytuacja nadzwyczajna na skalę światową\nWirus Ebola w zachodniej Afryce stwarza międzynarodowe zagrożenie - uznała Światowa Organizacja Zdrowia WHO. Zobacz więcej na temat: Afryka medycyna Światowa Organizacja Zdrowia zdrowie\nEpidemia Eboli. WHO rozważa życie eksperymentalnych leków\nŚwiatowa Organizacja Zdrowia poinformowała, że w obliczu bezprecedensowej epidemii wirusa gorączki krwotocznej Ebola w krajach zachodniej Afryki rozważy stosowanie leków, które nie przeszły jeszcze pełnego cyklu testów. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola medycyna Światowa Organizacja Zdrowia zdrowie\nNadzwyczajny szczyt WHO\nZataczająca coraz szersze kręgi epidemia wirusa ebola jest tematem przewodnim nadzwyczajnego szczytu Międzynarodowej Organizacji Zdrowia. Eksperci podczas dwudniowego spotkania w Genewie zastanawiają się, w jakim stopniu choroba zagraża całemu światu. Zobacz więcej na temat: Afryka Ebola Światowa Organizacja Zdrowia


1 Utwory religijne Stanisława Moniuszki | Kościół Szczecińsko-kamieński\nKULTURA 27 października 2019 21:51 wyświetleń: 988\nUtwory religijne Stanisława Moniuszki\nNastrojowe spotkanie z „innym Moniuszką”, które może być okazją do kontemplacji i zadumy, ale także pozwoli lepiej poznać twórczość religijną, jak również osobowość i duchową stronę wybitnego kompozytora. 7 listopada 2019 r., w kościele garnizonowym w Szczecinie, o godz. 19:30, zabrzmią utwory w wykonaniu solistów, chóru i organów.\nRefleksyjny charakter repertuaru pomoże niewątpliwie głębiej doświadczyć bliskości listopadowych świąt, podczas których wspominamy tych, którzy od nas odeszli.\nUtwory religijne Stanisława Moniuszki na solistów, chór i organy Stanisława Moniuszki (1819-1972)\n- Psalm 137 "Do Boga" - na chór a cappella\n- Ojcze nasz - na chór z organami\n- „Pozdrowienie anielskie - na solistów, chór i organy\n- Pieśni żałobne do mszy świętej za dusze zmarłych d-moll - na solistów chór i organy\n- Msza żałobna g-moll - na solistów, chór i organy\nWięcej informacji oraz bilety na stronie Opery na Zamku w Szczecinie\naktualizowano: 2019-12-24 11:45


Wrocław pole namiotowe, pola namiotowe we Wrocławiu, tanie od 40zł - Meteor\nStrona główna noclegi Wrocław pola namiotowe Wrocław\nPola namiotwe Wrocław\nWrocławskie pole namiotowe - lokalizacja\nWybór pola namiotowego to popularna opcja taniego zakwaterowania na terenie Wrocławia w okolicach stadionu lekkoatletycznego AWF i stadionu olimpijskiego. Pole namiotowe oferuje pełne zaplecze sanitarne, w którego skład wchodzą toalety oraz natryski. Obiekt jest czynny sezonowo od maja do października i oferuje atrakcyjne, konkurencyjne ceny. W okolicy znajduje się ponadto Park Szczytnicki, jeden z największych na terenie Wrocławia. Warto odwiedzić zielone alejki, Rosarium oraz Ogród Japoński – całość została wpisana na listę obiektów chronionych. We wnętrzu parku znajdziemy także zabytkowy kościółek św. Jana Nepomucena, Halę Ludową, ogród kwiatowy oraz atrakcje dla dzieci np. plac zabaw.\npola namiotowe Siechnice\npola namiotowe Zębice


Model i metafora. Komunikacja wizualna w humanistyce - Księgarnia Akademicka Kraków\nJakub Woynarowski, Maja Starakiewicz\nWykresy, schematy i diagramy nie są wyłącznie ilustracjami. Jak dowodzi Model i metafora, można je dziś uznać za niezbędne narzędzia ułatwiające tworzenie współczesnej humanistyki. Wykorzystując jednocześnie teksty i obrazy, książka w zwięzły sposób przedstawia szereg zagadnień istotnych dla każdego historyka, socjologa czy badacza literatury. Na Model i metaforę składają się teoretyczne podstawy myślenia obrazem, zarys historycznych relacji słowa i obrazu w humanistyce, a także praktyczne wskazówki dla tych, którzy chcieliby korzystać z obrazów w trakcie planowania i pisania tekstów. Inni czytelnicy mogą traktować tę książkę jak przewodnik, ułatwiający poruszanie się w epoce obrazów. Jak przystało na książkę o komunikacji wizualnej, Model i metafora jest połączeniem obrazu i tekstu na równych prawach – zawiera ponad 150 rysunków wyjaśniających kwestie, które byłyby trudne do omówienia przy pomocy tekstu.