Komercyjne na sprzedaż: powiat wielicki gmina Niepołomice | Morizon.pl - powierzchnia od 814 do 1358 m2\nOferta nr mzn2034240432 jest już nieaktualna. Zobacz inne komercyjne z tej lokalizacji w m.morizon.pl.\nDo sprzedania działka budowlana w okol. ulicy Portowej w Niepołomicach, ok. 20 km od Krakowa.Działka jest w kształcie prostokąta o powierzchni 9 arów.Media w drodze gminnej asfaltowej, dojazd drogą asfaltową. Działka idealna pod budowę.W otoczeniu domki jednorodzinne, przystanek autobusowy (komunikacja miejska), szkoła podstawowa, sklep spożywczy. Możliwość dokupienia 4 działek sąsiednich.Polecam i zapraszam na prezentację w terenie.\nDo sprzedania ładna działka budowlana położona w atrakcyjnej lokalizacji, przy puszczy a zarazem blisko miasta w okolicy Staniątek.Otoczenie to domy jednorodzinne, tereny niezabudowane oraz puszcza Niepołomicka. Działka jest płaska, prostokątna.Media woda gaz i prąd blisko działki.Dojazd do nieruchomości drogą drogą utwardzoną . Kontakt w sprawie oferty\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 30-10-2019\nBardzo ładna działka budowlana o pow.13 arów, położona w Centrum Niepołomic . W planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczona do zabudowy jednorodzinnej.Wszystkie media;woda,kanalizacja,prąd,gaz w granicy działki.Działka jest ,ogrodzona i przygotowana pod budowę, uroku dodają jej drzewa rosnące z tyłu posesji.Szerokość działki 38 m , pozwala na budowę dowolnego domu, lub bliźniaka.Bardzo dogodne położenie - piękna, spokojna okolica, ok. 700 m od Rynku Niepołomickiego.Otoczenie to zabudowa jednorodzinna i dużo zieleni, dogodny dojazd do Krakowa.Polecam .\nNiepołomice, Podgrabie Podgrabie\nHala produkcyjna o pow. 1000 m2 położona w strefie ekonomicznej w Niepołomicach. Pomieszczenia socjalne 100m2, 3 WC, 3 prysznice; osobne szatnie; trzy pokoje biurowe, korytarz, duży hall.Jest kanalizacja miejska średnica 25 cm. Jest internet, instalacja światłowodowa. Działka płaska, ogrodzona, szeroka brama wjazdowa; wybetonowany plac manewrowy, możliwy dojazd TIR.Wraz z halą sprzedawany jest dom mieszkalny na sąsiedniej działce. Pow. 240 m2, wybudowany w 2000 roku. Niepodpiwniczony, nieotynkowany (cegła, 7cm warstwa powietrza, pustak). Garaż 2-stanowiskowy w bryle budynku. Łącznie 7 pokoi, dwie kuchnie, dwie łazienki; możliwe wykorzystanie jak dom dwupokoleniowy. W łazienkach flizy, terakota; na podłogach parkiet, schody drewniane. Dom do wejścia, w b. dobrym stanie.Centralne ogrzewanie na węgiel - automatyczny podajnik na ekogroszek. Przed domem zadbany ogródek z iglakami, kwiatami.Obiekt idealny na działalność produkcyjną i mieszkanie; dużym atutem jest położenie w strefie ekonomicznej i przemysłowej. POLECAMY!LINK DO OFERTY:Więcej informacji udzielamy telefonicznie lub mailowo . Pośrednik odpowiedzialny: licencja 2103Pozostałe oferty na naszej stronie activnieruchomosci.plOferujemy bezpłatną pomoc przy uzyskaniu kredytu na zakup nieruchomości\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 20-05-2020\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 26-03-2020\nW ofercie sprzedaży działka budowlana o powierzchni 12,55a znajdująca się w miejscowości Niepołomice (Podgrabie). Teren płaski, kształt zbliżony do prostokąta o wymiarach ok 18x68m. Dojazd drogą asfaltową gminną. MEDIA: Kanalizacja, na działce, Woda gaz i Prąd w pasie drogowym. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oznaczona symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Możliwość dokupienia działek sąsiednich o powierzchni 9,79a i 8,13a. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE! Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: jestGaz: jestWoda: jestDojazd: asfaltKanalizacja: takWymiary działki [m]: ok 18x68Ukształtowanie działki: płaskaOgrodzenie działki: częściowo ogrodzonaWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 13-12-2019\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 18-03-2020\nProponujemy działkę budowlaną o powierzchni 10a położoną w miejscowości Zagórze, gm. Niepołomice. Działka lekko nachylona, w kształcie prostokąta o wymiarach około 20mx50m. Dojazd drogą utwardzoną ok 60m. Media: Prąd, Woda, Kanalizacja znajdują się w drodze bezpośrednio przy działce, Gaz 50m. W sąsiedztwie rozpoczęte budowy nowych domów jednorodzinnych. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: w ulicyGaz: w ulicyWoda: w ulicyDojazd: droga utwardzonaKanalizacja: w ulicyKomunikacja publ.: PKP, busOdl. do szkoły [m]: 600Wymiary działki [m]: 20x50Ukształtowanie działki: lekko nachylonaKształt działki: prostokątWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nPOLECAM -NIEPOŁOMICE -REJ.GRABSKIEJ , do sprzedaży ładna działka budowlana objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego . Pow. 932 m2. TYLKO : Cena : 115 000 zł . Działka ładnie położona , obok nowe domy. Do centrum Niepołomic to tylko ok. 3km, a do Rynku Głównego w Krakowie 24 km. Bardzo szybki dojazd do Krakowa . Przeznaczenie: 1 MN / RM Przeznaczenie podstawowe -na pow. ok. 730m2- tereny zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej oraz tereny zabudowy mieszkaniowej - zagrodowej oraz na pow. ok. 200m2 części ZN - tereny zieleni nie urządzonej . Ustala się między innymi maksymalną wysokość zabudowy na 11m, obowiązek realizacji dachu spadzistego, ,maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowanej dla każdej działki: 40% ,minimalny procentowy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla działek nowo zabudowywanych: 40% . Prąd na działce, gaz , woda obok w drodze . WYŁĄCZNOŚĆ-TYLKO W NASZYM BIURZE Of. prowadzi oraz służy swoim ponad 20 -letnim doświadczeniem z zakresu Rynku Nieruchomości : Elżbieta Guzik: +48 ( licencja zawodowa pośrednika nieruchomości nr 1597, ubezpieczenie OC PZU S.A.). CENTRUM DORADCÓW NIERUCHOMOŚCI-KRAKÓW-UL.KRÓLEWSKA 1 . ————————&mda sh;————————P OLECAM Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Elżbieta Guzik (licencja nr: 1597)\nProponujemy działkę budowlaną położoną w miejscowości Zagórze, gm. Niepołomice. Nieruchomość nachylona w kierunku północnym, w kształcie prostokąta o wymiarach 46x23m. Dłuższy bok stanowi front działki. Dojazd odbywa się drogą utwardzoną gminną, następnie przez około 80m wydzieloną drogą wewnętrzną - udziały w drodze (ok 60m - droga utwardzona, kolejne 20m droga polna). Prąd i gaz doprowadzony do działki. Woda i Kanalizacja w odległości ok 80m, w drodze gminnej. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oznaczona symbolem MRJ - tereny zabudowy zagrodowej i mieszkalnictwa jednorodzinnego. Przeznaczenie podstawowe terenów MRJ ustala się jako funkcję mieszkaniową obejmującą istniejącą i nową zabudowę wraz z zabudowaniami gospodarczymi, hodowlanymi i produkcji rolniczej; zabudowa jednorodzinna o niskiej intensywności. Przeznaczenie dopuszczalne umożliwia lokalizację: - obiektów i urządzeń usług komercyjnych - obiektów i urządzeń usług publicznych na wydzielonych działkach - intensywnej zabudowy jednorodzinnej (szeregowej i atrialnej) - obiektów nieuciążliwej produkcji - w obiektach mieszkalnych dopuszcza się możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, przy zachowaniu zasady braku uciążliwości wprowadzonego programu. Działka znajduje się w sąsiedztwie zieleni (duża ilość drzew oraz działki niezabudowane), a zarazem blisko drogi biegnącej z Wieliczki do Bochni (droga nr 94). Uwaga! Istnieje możliwość dokupienia większej powierzchni działki. Max powierzchnia do zakupu to 4500 m2. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI\nSprzedamy działkę o powierzchni ok 48 ar zabudowaną kurnikiem oraz pomieszczeniami biuro administracyjnymi. Działka w planie zagospodarowana ma oznaczenie PU1 o max wskaźniku zabudowy do 70%. Z frontu działka ma szerokość ok 40m, później zwęża się do ok 30m przy jej końcu. budynki są usytuowane w taki sposób na działce, że pozostaje cały front do zaadoptowania pod dodatkowy budynek o powierzchni ok 800m2. Budynki posiadają ogrzewanie centralne zasilane dwoma piecami na ekogroszek o mocy 50 Kw każdy. Ponadto w budynku znajduje się gaz woda oraz kanalizacja i energia elektryczna. Budynki są w dobrym stanie. Nadają się zarówno na działalność produkcyjną jak i magazynową. Wysokość budynku w środku to od 2.2 do ok. 5m. Obok oferowanych pomieszczeń znajdują się także inne zakłady przemysłowe jak i hale magazynowe. Do podanej ceny należy doliczyć 23% VAT Kontakt Stanisław Pietrzko ::DODATKOWE INFORMACJE Dojazd: asfaltOtoczenie: działki zabudowaneOgrzewanie: piecowePołożenie: obrzeża miastaTeren ogrodzony: TAKPlac utwardzany: TAKPowierzchnia placu [m2]: 3000Liczba kondygnacji: 1Liczba msc. park.: 50Wysokość hali od [m]: 2,2000Wysokość hali do [m]: 5Przydział mocy: 20Liczba wrót wejść.: 1Wym. wrót wejściowych [m]: 3x3Materiał konstrukcyjny: murowanyMożliwość wjazdu TIR-a: TAKOpłaty wg liczników: woda, prąd, gazWymiary działki [m]: 30x140Zagosp. działki: zagospodarowanaUkształtowanie działki: płaskaKształt działki: prostokątRok budowy: 1978Przeznaczenie hali: magazynowy::LINK DO STRONY ::KONTAKT\nMagazyn na sprzedaż, dodane: 23-07-2019\nNa sprzedaż działka o powierzchni 10,86 a. za 95 000 zł. Działka w całości budowlana, lekko nachylona, w kształcie prostokąta. Media: prąd i kanalizacja w drodze. W planach budowa instalacji gazowej i wodociągu.Dojazd do działki drogą gminną asfaltową, ostatni fragment drogą prywatną, polną (w cenie współudział w drodze).Z działki bardzo dobry i szybki dojazd do Wieliczki i Krakowa. Bliskie sąsiedztwo z droga nr 94 gwarantuje dobrą komunikację, a mimo tego na działce nie słychać odgłosów samochodów.Okolica bardzo spokojna, cicha, pozwala na ucieczkę od miejskiego zgiełku.Istnieje możliwość dokupienia kolejnych dwóch działek o takiej samej powierzchni, również w cenie 95 000 zł oraz ostatniej, czwartej o powierzchni 12,49 a. w cenie 105 000 zł.Kupujący nie płaci prowizji!Zapraszamy do bezpłatnej prezentacji nieruchomości. * Zamieszczona oferta nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a dane w niej zawarte mają charakter jedynie informacyjny.\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 04-08-2018\nNa sprzedaż piękna, widokowa działka budowlana pod Wieliczką.Działka prostokątna, w całości budowlana, o powierzchni 12,49 a. w cenie 105 000 zł. Na działce prąd, kanalizacja w drodze. W planach budowa instalacji gazowej oraz wodociągu. Dojazd drogą gminną asfaltową, ostatni fragment drogą prywatną polną. W cenie działki współudział w drodze (1/6). Z działki rozpościera się przepiękny widok na okolicę, a małe drzewa i krzewy otaczające działkę pozwalają na poczucie odcięcia się od świata.Świetny dojazd do Krakowa i Wieliczki, mimo bliskiego sąsiedztwa z „czwórką” nie słychać przejeżdżających samochodów.Istnieje możliwość dokupienia sąsiednich trzech działek o powierzchni 10,86 ara w cenie 95 000 zł za każdą.Kupujący nie płaci prowizji!Zapraszamy do bezpłatnej prezentacji nieruchomości. * Zamieszczona oferta nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a dane w niej zawarte mają charakter jedynie informacyjny.\nOFERTA ZAREZERWOWANA !Oferuję na sprzedaż działkę budowlaną wraz z budynkiem letniskowym położona w Zabierzowie Bocheńskim przy wjeździe na kąpielisko `Bobrowe Rozlewisko`. Nieruchomość dolega z dwóch stron do drogi gminnej asfaltowej i posiadam dostęp do wszystkich mediów.Na działce znajduje się budynek rekreacyjny o powierzchni zabudowy 23,7m2 wraz z tarasem o powierzchni 10,8m2.Orientacyjne wymiary działki front 31m boki 44/51m , serdecznie zapraszam do prezentacji oferty.\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 15-05-2018\nDziałka budowlana o pow. 10,42 ara, w spokojnej i malowniczej miejscowości jakim jest Zagórze w gminie Niepołomice. Działka płaska w kształcie kwadratu o wymiarach około 32 x 33m. Dojazd drogą polną ok 300m. Media: Kanalizacja w drodze gminnej ok 30m, Prąd na działce, Woda pitna na działce ze studni głębinowej, Gaz obok w działce, w odległości ok 30m. W okolicy tereny niezabudowane, idealne miejsce dla osób ceniących prywatność, ciszę i spokój. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJE W TERENIE !!! KONTAKT W SPRAWIE OFERTY: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: jestGaz: tak - miejskiWoda: jestKanalizacja: takOdległość do komunikacji publicznej [m]: 1600Odl. do szkoły [m]: 1900Wymiary działki [m]: ok 32 x 33Ukształtowanie działki: płaskaKształt działki: kwadratWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 03-08-2015\nPiękna działka budowlana w bardzo dobrej lokalizacji, blisko centrum Niepołomic w dzielnicy Boryczów. Powierzchnia 950 m2, wymiary 20m X 49m. Działka położona w pierwszej linii zabudowy przy drodze asfaltowej. Bardzo atrakcyjna okolica, 300 m do Puszczy Niepołomickiej, 1km do rynku, otoczenie to nowa zabudowa jednorodzinna. Media ;woda ,kanalizacja,prąd i gaz w drodze . Polecam i zapraszam na prezentację .\nW ofercie sprzedaży nieruchomość położona w mieście Niepołomice dzielnica Jazy. Działka budowlana, o powierzchni 11,86a, oznaczona w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Płaska w kształcie trapezu. Front działki mierzy ok 42m, natomiast głębokość od 20-31m. Dojazd drogą gminną utwardzoną. Nieruchomość znajduje się w pierwszej linii zabudowy. Media: prąd, gaz, woda, kanalizacja. Cicha i spokojna okolica z zabudową jednorodzinną. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE! Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: jestGaz: jestWoda: jestDojazd: droga utwardzonaKanalizacja: takPołożenie: blisko centrumZagosp. działki: niezagospodarowanaUkształtowanie działki: płaskaKształt działki: trapezOgrodzenie działki: brakWarunki zabudowy: MPZPZabudowa działki: niezabudowanaPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 31-01-2018\nDziałka budowlana zlokalizowana w Niepołomicach dzielnica Piaski, bezpośrednio przy drodze gminne asfaltowej (ulica Ples). Serdecznie zapraszam do zapoznania się z ofertą jeżeli macie Państwo pytania chętnie odpowiem pod numerem telefonu . Uwaga podana cena jest ceną brutto (zawiera podatek VAT) dzięki temu notariusz nie pobiera 2% podatku PCC .Orientacyjne wymiary działki 35m na 35m , możliwość dokupienia działki sąsiedniej 1580m2 szerzej opisanej w osobnym ogłoszeniu.\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 26-02-2020\nNa sprzedaż działka budowlana o powierzchni 10,88 ara położona w miejscowości Niepołomice. Działka płaska, w kształcie prostokąta o wymiarach około 30mx38m. MEDIA: Kanalizacja, Woda, Gaz, Prąd w drodze bezpośrednio przy działce. Dojazd drogą utwardzoną ok 130m gminną i 30m prywatną (udział w drodze). W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oznaczona symbolem MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W otoczeniu działki, zabudowa jednorodzinna i działki niezabudowane. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE. Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: jestGaz: jestWoda: jestDojazd: droga utwardzonaKanalizacja: takKomunikacja publ.: bus, miejskaWymiary działki [m]: ok 30x38Ukształtowanie działki: płaskaKształt działki: prostokątWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nW ofercie sprzedaży działka o powierzchni 10a w miejscowości Zagórze, gm Niepołomice. Nieruchomość na wzgórzu w kształcie prostokąta o wymiarach ok 25x40m. Dojazd do działki 100m drogą utwardzoną. Wszystkie media znajdują się w drodze gminnej w odległości ok 40m. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: w ulicyGaz: w ulicyWoda: w ulicyDojazd: droga utwardzonaKanalizacja: w ulicyKomunikacja publ.: PKP, busWymiary działki [m]: ok 25x40Ukształtowanie działki: lekko nachylonaKształt działki: prostokątWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nW ofercie działka o pow. 10,5a położona w Niepołomicach Dzielnica Jazy. Teren płaski, kształt działki zbliżonym do trójkąta prostokątnego. Wymiar 25x60x70m, gdzie najdłuższy bok jest w formie półkola i na odcinku 9m przylega do asfaltu. Woda na działce, Kanalizacja 1m w drodze gminnej, Prąd i Gaz w odległości ok 100m również w drodze gminnej. W tym miejscu są jeszcze dwie inne działki o pow. po ok. 10a i w kształcie prostokąta (26x39m). W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oznaczona symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nieruchomość usytuowana w cichej okolicy. CENA DO NEGOCJACJI!!! POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE! Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Woda: takDojazd: asfaltKanalizacja: takWymiary działki [m]: 32x60x70Ukształtowanie działki: płaskaWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 03-12-2019\nOferuje działkę położną w centrum Niepołomic z prawomocnym pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego składającego się z sześciu lokali oraz czterech garaży. Doskonała lokalizacja 5min spacerem od płyty rynku w otoczeniu nowej zabudowy (jedyna pusta działka) .Parter dwa lokale mieszkalne trzy pokojowe 48,72m2 i 69,48m2 , piętro dwa lokale trzy pokojowe 51,91m2 oraz 73m2 (do mniszego przynależy duży taras nad całym garażem). Poddasze również dwa lokale 46,66m2 i 58,44m2. Wykonano już etap prac ziemnych i fundamenty , pozwolenie jest prawomocne można w każdym momencie rozpocząć dalszy etap prac budowlanych.Cena nieruchomości podlega negocjacji i zawiera oczywiście całą dokumentację.\nOFERTA ZAREZERWOWANA !Oferuję działkę budowlą przy ulicy Ples w Niepołomicach.Nieruchomość położona bezpośrednio przy drodze gminnej asfaltowej , zostanie wydzielona z większego areału po indywidualnych ustaleniach z kupującym.Orientacyjne wymiary działki o powierzchni 820m2 to około 27m front na około31m głębokości.W obecnym momencie bezpośrednio przy działce w drodze dostępna woda , brak innych mediów, natomiast do 2022 roku teren zostanie uzbrojony w pozostałe media ze względu na inwestycje deweloperskie w tej okolicy.\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 31-12-2019\nPOLECAMY działkę budowlano-rolną o powierzchni 11,5a położona w miejscowości Niepołomice (Jazy). Część budowlana to ok 4a. Dojazd drogą utwardzoną około 80m (udział w drodze). Wszystkie media: Woda, Prąd i Kanalizacji bezpośrednio przy granicy, w drodze dojazdowej, Gaz ok 80m. Teren płaski, kształt nieregularny ale zwarty o wymiarach ok 23x50m. POLECAM I ZAPRASZAM NA PREZENTACJĘ NIERUCHOMOŚCI W TERENIE! Kontakt w sprawie oferty: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: jestGaz: jestWoda: jestDojazd: droga utwardzonaKanalizacja: takPołożenie: blisko centrumWymiary działki [m]: ok 23x50Ukształtowanie działki: płaskaWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nHandlowo-usługowy na sprzedaż, dodane: 28-11-2019\nDo sprzedania działka budowlana o powierzchni 9,11a, w Niepołomicach (Jazy). Kształt zbliżony do prostokąta o wymiarach około 23mx40m. Dojazd drogą polną, nie utwardzoną ok 250m. Media: Kanalizacja, Prąd na działce, woda i gaz w odległości ok 30m. POLECAM - Bardzo dobra lokata kapitału. ZAPRASZAM NA PREZENTACJE W TERENIE !! KONTAKT W SPRAWIE OFERTY: Andrzej Łanoszka ::DODATKOWE INFORMACJE Prąd: na działceGaz: jestWoda: jestDojazd: droga polnaKanalizacja: na działceOdległość do komunikacji publicznej [m]: 400Wymiary działki [m]: ok 23x40Ukształtowanie działki: płaskaWarunki zabudowy: MPZPPośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Małgorzata Łanoszka (licencja nr: 1115)\nBudowlany na sprzedaż, dodane: 05-11-2019\nNiepołomice - piękna, płaska i kształtna działka budowlana o powierzchni 1035 m 2 , położona w drugiej linii zabudowy. Bardzo dobry dojazd do działki - praktycznie pod sama posiadłość prowadzi droga asfaltowa. Wszystkie media dostępne na działce! W otoczeniu nowe domy jednorodzinne. Działka ma kształt zbliżony do kwadratu o wymiarach 35x27 m. Do rynku w Niepołomicach około 1,5 km. Tam znajdują się szkoły, sklepy, przedszkole. Blisko kościół. Plan zagospodarowania dopuszcza budownictwo jednorodzinne. Okolica cicha i spokojna, dużo terenów spacerowych a bliskość puszczy czyni to miejsce atrakcyjnym zwłaszcza dla rowerzystów i spacerowiczów.\nwielicki, Niepołomice Brzezinki\nDziałka budowlana w bardzo dobrej lokalizacji .Położona w miejscowości Dąbrowa koło Niepołomic. Powierzchnia 1300 m2, wymiary 20m X 64m. Działka położona w pierwszej linii zabudowy przy drodze gminnej pośród zabudowy jednorodzinnej. Bardzo atrakcyjna okolica, 500 m do Puszczy Niepołomickiej, 200 m do przystanku ,2 km do zjazdu na autostradę w Szarowie, 4km od Niepołomic.Media ;woda ,prąd w odległości 50m ,gaz w odległości 80m.Cena 182 000 Zł Istnieje możliwość dokupienia sąsiedniej działki budowlanej o pow 14 arów w cenie 196 000 zł .Polecam i zapraszam na prezentację . .\nNiepołomice, Jazy Boczna\nBudowlany-wielorodzinny na sprzedaż, dodane: 10-06-2019


Viking klamry ściskając ręce - CelticWebMerchant.com\nJest to replika oryginalnego klamry pasa z grobu Viking z 9.-10 wieku. Jest urządzony w stylu art Borre (825-970). Klamra jest odpowiedni dla pasów o średnicy 1,5 cm. Styl Borre jest typowa dla jego geometrycznych wzorów i kształtów zoomorficznymi: uchwytowa-bestia była motywem nawracające. Ta szczególna klamra wydaje się być kombinacją obu. To pokazuje, geometryczny wzór, który jest odwzorowywany na obu stronach klamry ale również pokazuje charakterystyczne czterech palcach ściskając ręce typowe dla stylu Borre. Również typowe dla stylu Borre jest ëhorror vacuië, dosłownie: strach przed pustką. Każda dostępna przestrzeń tej klamry jest konsekwentnie wypełniony wzór, jest nieobecność tle.\nPomiar: 3,5 x 3,5 cm\nMax. Szerokość paska: 1,9 cm\nPomiar: 3,5 x 3,5 cm / / Materiał: posrebrzane Zamac / / Dostarczane za sztukę / / Max. Szerokość paska: 1,9 cm /


Turniej o Puchar Prezydenta Mielca. Relacja z zawodów [ZDJĘCIA,VIDEO] - Mielec - wiadomości, informacje, wydarzenia\nTurniej o Puchar Prezydenta Mielca. Relacja z zawodów [ZDJĘCIA,VIDEO]\nOpublikowano: ndz, 19 cze 2022 13:40 Ostatnia modyfikacja: ndz, 19 cze 2022 13:40\nSport W niedzielę, 19 czerwca od godziny 10:00 piłkarze z rocznika 2016 rozegrali turniej o Puchar Prezydenta Miasta Mielca. Turniej odbył się na Sportowej przy Biało-niebieskim festynie z okazji Dnia Dziecka.\nBiało-niebieski Dzień DzieckaTurniej o Puchar Prezydenta MielcaAkademia PGE FKS Stal Mielecstal mielec\nPGE FKS Stal Mielec 2\nDrużyny rozegrały pomiędzy sobą mecze 18-minutowe. Mimo że wyniki nie były liczone, bramek było wiele. Rodzice zapewnili swoim pociechom głośny doping. Choć temperatura była wysoka, to młodzi zawodnicy dali radę.


Luty, 2009 | "Dobrze pisać to znaczy czynić myśl widzialną" Ambrose Bierce\nOpublikowano 27 lutego 2009 Autor: Daga\nTracąc przy tym mowę.\nTeraz chodzę całkiem bosa\nPo czyściutkich samogłosach.\nI słowa łapię w siatkę\nBo uciekły mi przypadkiem.\nPrzy rowerze moim nowym\nOderwały się od mowy.\nTylko skrzypię hamulcami,\nKtóre mam tuż pod palcami.\nNic nie powiem i nie krzyknę,\nTeż uciekły słowa brzydkie.\nCałą mowa poszła precz!\nTylko rower jeszcze jest…\n(Członek PF; aktualnie nie posiada strony, na której publikuje)\nPOJEDYNEK: „Science-fiction” – Robert vs Chiyo\nOpublikowano 22 lutego 2009 Autor: Daga\nPoniższy tekst wygrał w pojedynku pt. „Science-fiction”. Jego autorką jest Chiyo, która pojedynkowała się z Robertem. Serdecznie im obojgu gratuluję!\n- Donga?! – Kobiecy głos, w którym wyraźnie było słychać niezrozumienie oraz kpinę, zabrzmiał w jego uszach niczym dwa kawałki metalu zażarcie ocierające się o siebie – hałaśliwie i niemiło. – Czy ty w ogóle wiesz, co to znaczy?!\n- Nie, ale z pewnością mnie zaraz oświecisz – burknął w odpowiedzi domniemany Donga, rozpierając się wygodniej na obrotowym krześle. Kiedy jego towarzyszka milczała, skinął kpiąco głową. – No dalej, Lizzie, oświeć mnie!\n- Skoro się prosisz – prychnęła. – W telugu słowo „donga” znaczy „złodziej”.\n- I co jest złego w tym imieniu?\n- Mogłeś się bardziej postarać!\nMruknął coś niezrozumiale w odpowiedzi, przekręcając się na krześle, by chwycić w dłonie stery swojego statku, Devious 13, i obrał kierunek na planetę Aaru-Tav, gdzie miał dokonać wymiany z jednym z przemytników, Nathuadim Idassemą.\n- Co zatem proponujesz? – spytał, nie obrzucając siostry nawet jednym spojrzeniem. – Może George, które dali mi nasi kochani rodzice, lepiej się dla mnie sprawdzi?\n- A rób co chcesz! – Lizzie skrzyżowała ręce na piersi, odwracając się ostentacyjnie. – Teraz już i tak za późno, skoro przedstawiłeś się temu całemu Nathuadiemu jako Donga, co nie? Mogłeś jednak pomyśleć, zanim się na to zdecydowałeś, przynajmniej sprawdzić, co wybierasz.\n- Tak, tak – odparł automatycznie, puszczając słowa siostry mimo uszu. Nie miał zamiaru się z nią na ten temat kłócić. „Donga” było krótkie, oryginalne i łatwe do zapamiętania, dużo łatwiejsze niż jakieś tam Nathuadi czy inny Dikiliradil. Doceniał fakt, że Lizzie zgodziła się mu towarzyszyć, podziwiał ją, że wie tak wiele na tak zróżnicowane tematy, ta wiedza może mu kiedyś uratować skórę, ale niech daruje sobie wywody językowe, zwłaszcza te dotyczące rzeczy, o których nikt już nie pamięta, że kiedykolwiek istniały!\n- Kapitanie Donga, uprzejmie informuję, iż u celu znajdziemy się za dwie godziny. – Zmysłowy głos komputera pokładowego wyrwał go z rozmyślań. Ech, jak ona pięknie przeciągała sylaby… – Czy życzy pan sobie włączyć autopilota?\n- Tak, dzięki ci, Hon – odpowiedział, wstając z krzesła, celowo ignorując mordercze spojrzenie siostry.\n- Proszę bardzo, kapitanie.\n- Jesteś pewien, że to tu? – Lizzie zmarszczyła czoło na widok niskiej, ponuro wyglądającej budy, którą ktoś dumnie nazwał „Spelunką Gama-yamy”. Taki widok, szczególnie na tle wiecznej, neonowej nocy Zinteme, stolicy Aaru-Tav, miasta, które nigdy nie kładło się spać, był doprawdy nieprzekonujący. – Pewnie nawet okoliczni kieszonkowcy mają w nosie taką zapadłą dziurę – prychnęła, krzyżując ręce na piersiach. To zaczynało wchodzić jej w nawyk.\n- Przestań się boczyć! – warknął podenerwowany Donga, zerkając na siostrę z ukosa. – I weź się czymś przykryj! Jesteś przyzwoitą Amerykanką, jedną z nielicznych, jakie pozostały na świecie! Po cholerę ubrałaś się jak jakaś tania panienka z Dzielnicy Czerwonych Latarni? Nie będę cię pilnować, więc nie zdziw się, jak jakiś brudny burak się na ciebie rzuci!\n- Potrafię o siebie zadbać! – Spojrzała na niego groźnie, pokazując przymocowany do paska mały, laserowy pistolet, model Yamadonga 15. Podnosząc ręce w geście poddania, westchnął krótko, po czym weszli do środka.\nDuszący zapach słodkich perfum przytłoczył ich natychmiast po przekroczeniu progu. Ale tak to już jest, kiedy ponad dwieście lat wcześniej przodkowie przegrywają w dawnym Afganistanie, Iraku i Palestynie – byli muzułmanie dobierają się do władzy i ani się człowiek obejrzy, a ich kultura oraz preferencje zostają narzucone reszcie wszechświata. Łatwo do tego przywyknąć, chociaż niekoniecznie w kwestii zapachu, a szczególnie, kiedy wprost z relatywnie świeżego powietrza wchodzi się w duszne pomieszczenie, pełnego obficie wyperfumowanych, skąpo ubranych kobiet i obficie wyperfumowanych, obrzydliwie grubych mężczyzn. Nos stanowczo wtedy protestuje przez pierwsze trzy minuty.\n- Ja wyglądam jak z Dzielnicy Czerwonych Latarni? – syknęła do niego Lizzie, gdy jakaś hojnie obdarzona przez naturę, półnaga hurysa przeszła przed nimi, kręcąc biodrami ku uciesze męskiej części klienteli.\n- Zamknij się! – Chłopak wypatrzył właśnie ubranego w czerwony płaszcz, o dziwo, chudego mężczyznę z cygarem, Nathuadiego Idassema. Jak na kogoś o tak orientalnie brzmiącym imieniu, wyglądał dziwnie latynosko, jednak nie czas było na dywagacje o drzewie genealogicznym przemytnika.\n- Donga, jak mniemam? – spytał wprost Nathuadi, gdy tylko podeszli do jego stolika. Chociaż mówił relatywnie cicho, oboje doskonale słyszeli każde jego słowo, nawet pomimo dudniącego głośno heavy metalu, który wprawiał podłogę lokalu w drżenie. Wypuścił z ust kłąb dymu, uśmiechając się przy tym ze sztuczną serdecznością. Kiedy Donga potwierdził krótkim skinieniem głowy, wskazał im miejsce na kanapie naprzeciwko siebie. – Siadajcie. Twoja dziewczyna? – dodał, mierząc Lizzie pożądliwym wzrokiem.\n- Wspólniczka – warknęła pogardliwie.\n- Do rzeczy – wtrącił szybko Donga, przeczuwając, że kłótliwy nastrój jego siostry może fatalnie wpłynąć na interesy. – Masz dla mnie pieniądze.\n- A ty dla mnie towar. Bo go masz, tak? – upewnił się szybko.\n- Czterysta tysięcy intergalaktycznych dolarów, a to cacko jest twoje, zgodnie z umową.\n- Czterysta? – Pośród kłębów dymu dostrzegli uniesione brwi ich rozmówcy. – Umawialiśmy się na trzysta.\n- Chcesz dostać swój towar, czy nie? – Donga znacząco poklepał wybrzuszenie na swojej piersi. – Trzysta tysięcy było umową wstępną. Te sto tysięcy różnicy wynika z dodatkowych trudności ze zdobyciem tego cuda.\n- To już nie jest moją winą. – Rozłożył ręce, jednocześnie przywołując biuściastą kelnerkę, aby przyniosła mu szklankę absyntu.\n- Czterysta tysięcy. W przeciwnym razie nie dostaniesz towaru.\n- Naprawdę chcesz się ze mną kłócić, chłopcze?\n- Panie Idassema – wtrąciła się nagle Lizzie, przesiadając się na miejsce obok przemytnika, ku zdziwieniu obu mężczyzn. – Rozumiem, że wydanie dodatkowych stu tysięcy intergalaktycznych dolarów nie jest panu na rękę, ale proszę mieć na uwadze, iż to dalej jest niebywała okazja. To nieoceniony klejnot, liczy sobie prawie pięćset sześćdziesiąt lat. Gdybyśmy chcieli, moglibyśmy sprzedać go komuś innemu, w dodatku za o wiele większe pieniądze, zaś panu, za te ustalone trzysta tysięcy, podrzucić jakąś kiepsko wykonaną kopię. Jednak dobijamy targu z panem, bo, mimo wszystko, jesteśmy uczciwymi ludźmi i nasz amerykański honor zobowiązuje nas, aby zakończyć handel z tym, z kim go zaczęliśmy. Czy te sto tysięcy, które mogą się panu zwrócić szybciej niż pstryknięcie palcami, naprawdę jest aż tak wielkim problemem? – zakończyła, patrząc na niego wielkimi oczyma. Donga dziękował w myślach, że jej uroda niewinnej, uroczej i naiwnej blondyneczki robiła na mężczyznach takie wrażenie – przynajmniej teraz Nathuadi nie zauważał, jak Lizzie pokazuje mu pod stolikiem, że trzyma wszystko pod kontrolą.\n- Skarbie, wiesz, jak załatwiać interesy – odpowiedział wreszcie przemytnik. – Niech wam będzie: czterysta tysięcy, ale ani grosza więcej! Pokażcie mi teraz Regenta.\nChłopak wyjął z kieszeni na piersi mały, aksamitny woreczek, po czym wręczył go siostrze.\n- Pieniądze, panie Idassema – powiedziała rzeczowo dziewczyna, zaciskając palce na przedmiocie handlu. W chwilę potem przeszedł on do rąk przemytnika, wymieniony na wypchany po brzegi, skórzany portfel.\n- To skoro interesy mamy już załatwione – mruknął Idassema, przysuwając się do Lizzie – to może uczcimy ten sukces chwilą przyjemności?\n- Cholera, musiałaś strzelać?! – wrzasnął Donga, kiedy biegli niczym opętani pomiędzy ciemnymi, wąskimi uliczkami Zinteme.\n- Taki mieliśmy plan! – odkrzyknęła, trzymając brata za rękę, a w drugiej ściskając swoją Yamadongę, gotowa użyć jej w każdej chwili.\n- Miałaś go na chwilę OBEZWŁADNIĆ! – ryknął, skręcając gwałtownie w prawo. Obejrzał się przelotnie za siebie i chociaż nie widział już ścigających ich goryli, nie mógł być pewny, dopóki nie wystartują prędko w stronę odległego Rendu, niewielkiej, neutralnej planety, gdzie zawsze mogli liczyć na ochronę.\nDobiegali już do statku, kiedy zaczęli do nich strzelać. Na wielkim, pustym polu, jakim były obrzeża miasta, ich prześladowcy mieli większe szanse na trafienie. Podczas gdy Donga ciągnął ją naprzód, Lizzie strzelała co jakiś czas za siebie, nie patrząc na to, czy trafi ani kogo trafi. Jeżeli tylko zyska dzięki temu choć kilka sekund, to z pewnością będzie warto.\nDevious 13 zdołał wystartować szybciej, niż zazwyczaj to czynił. Jednak oddechy pary przestępców uspokoiły się dopiero, gdy statek obrał wreszcie kurs na Rendu i zdołał wskoczyć na ósmy bieg, osiągając w ten sposób prędkość tysiąca trzystu machów.\n- Obiecaj, że nigdy więcej tego nie zrobisz – powiedział zmęczonym głosem, przecierając spocone czoło, odgarniając z niego mokre pasma ciemnych włosów.\n- Co? – Jej jasne brwi zmarszczyły się w wyrazie niezrozumienia.\n- Do cholery, nie strzelaj więcej facetom prosto w krocze! – wydarł się, czując, jak fala gniewu zalewa go na nowo. Ręce trzęsły mu się tak mocno, jak jeszcze nigdy przedtem; organizm dopiero teraz mógł jakoś się pozbyć nadmiaru adrenaliny. – O mały włos, a zniszczyłabyś cały nasz plan! Mogliśmy przez ciebie zginąć!\n- Uspokój się! – spojrzała na niego krytycznie, jakby właśnie się awanturował o to, że Ziemia jest okrągła. – Nic się nie stało.\n- Ale mogło, czy to do ciebie nie dociera?!\n- No dobra, niech ci będzie! – prychnęła urażona. Jej brat chyba nigdy nie pojmie, jak wielką jest dla niego pomocą, ale jeszcze mu kiedyś pokaże, kim by był bez niej. – Niech ci będzie, obiecuję, że nie będę już strzelać w jaja facetom, których mamy wyrolować.\n- Dziękuję! – Wstał i począł krążyć w tę i z powrotem po kabinie, oddychając głęboko, czując, jak zdenerwowanie stopniowo go opuszcza. – Masz Regenta? – spytał po chwili.\n- Nic się nie bój – odparła z wesołym uśmiechem, po czym wyjęła z kieszeni woreczek. – Diament jest cały czas na miejscu.\n- Dzięki Bogu! Gdybyśmy stracili teraz Regenta, po tym, jak się tyle namęczyliśmy, żeby to cholerne cacko zdobyć, to nie wytrzymałbym.\n- Po coś strzelałam Idassemie w jaja – żeby odzyskać diament.\nLecieli przez jakiś czas w milczeniu. Każde z nich musiało ogarnąć swoje własne myśli, uspokoić się na swój sposób.\n- Co z tym teraz robimy, Donga? – zapytała wreszcie.\n- O! To już jestem Donga? Nie George? – zakpił, chociaż nie mógł ukrywać przed sobą, że cieszył się z tej drobnej oznaki akceptacji, jaką Lizzie właśnie mu okazała. Skinęła głową.\n- Ale tylko pod warunkiem, że uznasz mnie za swoją pełnoetatową wspólniczkę, Laser Lizzie – zastrzegła prędko.\n- Niech ci będzie – zaśmiał się. – „Donga i Laser Lizzie – postrach wszechświata”! Czujesz ten nagłówek w „Sky Galactica”?\n- Nie. Ale czuję, że mamy na głowie ukradziony, warty ogromną fortunę diament i że musimy coś z nim zrobić! – przypomniała stanowczo. – Może Międzygalaktyczne Muzeum Historii Ziemi da nam za to godną uwagi forsę?\n- Em-two-heidge-zed? – Przez chwilę miał wrażenie, że Lizzie żartuje, ale kiedy jej twarz pozostawała poważna, dodał: – Przecież oni są jeszcze bardziej skąpi niż Idassema! Poza tym, jak wyjaśnimy, skąd mamy Regenta?!\n- Skoro niewolnik, który go znalazł w tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym ósmym mógł go ukryć w ranie na nodze i nie być podejrzanym o kradzież, to chyba nam też się może udać, co nie?\n- Taa, tylko ten niewolnik go znalazł w jakiejś kopalni Kompani Wschodnioindyjskiej! Nie leżał sobie ot tak, na piasku! Mamy przecież dwudziesty trzeci wiek, nikt już nie wierzy w takie bajki! Nie, muzeum odpada – uciął krótko, po czym zamyślił się na chwilę.\nNie minęło zbyt wiele czasu, kiedy twarz Dongi rozjaśnił szeroki uśmiech.\n- Wiem już, kto nam da za Regenta najwięcej! Honey! – zawołał do komputera pokładowego.\n- Tak, kapitanie Donga? – uwodzicielski głos rozbrzmiał przyjaźnie z dużych głośników.\n- Wyślij wiadomość do Radży Madhumasama, że Donga i Laser Lizzie chcą mu złożyć bardzo interesującą propozycję. Szykuje się nam wizyta na Desamudru – puścił oczko do siostry, która na samą myśl o ciepłym klimacie planety, uśmiechnęła się błogo.\nKategorie: Artykuły\t| 13 Komentarze\nPOJEDYNEK: „Nowela grozy/horror” – Bujająca w obłokach vs Vagabond\nOpublikowano 21 lutego 2009 Autor: Daga\nPoniższy tekst wygrał w pojedynku pt. „Nowela grozy/horror”. Jego autorką jest Vagabond, która pojedynkowała się z Bujającą w obłokach. Serdecznie gratuluję!\np a p i l o n d e n u i t\nNiewątpliwie: jestem chory. Mój umysł ciągle płonie niedorzeczną gorączką; bezustannie dziwaczna namiętność jadem przeżera serce i duszę. Cierpię w awangardowy sposób, narzucając światu nowe ramy édition de luxe elity: śmieję się ludziom w twarz, krzywdzę ich i samego siebie, ćpam, morduję, gwałcę… Staczam się w brud rynsztoków; niszczę, niszczę, niszczę i grzebię, by fundamenty postawić od nowa podług chwilowego kaprysu. Ach! To wszystko wynika z prostej potrzeby doświadczenia wszystkiego. Tylko poznanie, nic więcej.\nPragnę każdego z grzechów świata. Spróbować, znaczy zrozumieć; zrozumieć to jest odtworzyć.\nOsobliwe to schorzenie wezwany lekarz określił jako Sztukę. Nie wypisał żadnej recepty, odszedł usta zaciskając w kreskę śmiertelnie poważną. Pamiętam dokładnie zdanie, które wyczytałem w pewnej obrazoburczej książce. Do dziś żarzy się jasno, okrutnie wypalone na ostrej powierzchni mojej lewej źrenicy. „Sztuka. – Jest chorobą”. Dodałbym, że nieuleczalną…\nPrzewracam kolejną stronę w klaserze. Przeraża mnie biel własnych dłoni – lęk ten jednak porusza we mnie także struny Rozkoszy. Ambiwalencja jest cudowna. Słodko-gorzka, idealnie wyważona istota harmonii. Nic nie jest czarne albo białe, wszystko bywa i czarne i białe jednocześnie. Sprawia mi przyjemność patrzenie wprost na te pająkowato pokraczne ręce. Zbyt chude (już nawet nie szczupłe!), zbyt kościste, zbyt blade, zbyt delikatne; i palce zbyt długie.\nKonstrukcja moich dłoni jest bardziej krucha od filiżanki z oryginalnej chińskiej porcelany. Pod fakturą skóry jaskrawo odrysowują się ścięgna. Rażąco widoczne stawy potęgują upiorne wrażenie przerysowania. Ich ohyda jest tak fascynująca! Zdecydowałem: jestem turpistą. To wielce rozsądne, szukać Piękna w Brzydocie. Moje ręce, niewątpliwie są dziełem Sztuki. Ach! „L’art”… Ile mocy kryje w sobie to słowo.\nW kartki albumu, odpowiednio zabezpieczone celofanem i słodko pachnącymi, zabójczymi toksynami, dawno temu powbijałem martwe motyle. To okrutne z mojej strony, bezduszność jednak to także jedna z form wrażliwości. Opuszka palca zimnego jak sopel lodu wodzi po wdzięcznych sylwetkach czarnego i czerwonego pazia, perłowo-różanej rusałki, oleistego kaligo, bladego szklarka, szafirowego argus bleu o błyszczących atramentem odnóżach, heliconius ze skazą na pasiastych skrzydełkach, morfo peleides, którego przeźrocza połyskują szlachetnym de la vieille roche, tajemniczym i płochym sphinx tête de mort…\nWszystkie owady są piękne, piękniejsze jeszcze niż za życia.\nZabite, bestialsko zamordowane, martwe – jednak nie pozbawione duszy. Fachowo mogę stwierdzić, iż to właśnie krwawy ich koniec związał fizyczne atomy z niczym nieskalanym psyche, dotąd tylko dotykającym chabrów kwitnących w powietrzu. Tragedia jest tak niezwykle romantyczna: rozbudza zmysły i wszystkie kolory zdają się smakować i wygrywać nieznaną dotąd melodię. Z przetrąconym karkiem, odciętą główką, wyrwanymi wątłymi nóżkami, złamanymi skrzydłami i mesmerycznie lśniącą szpilą wbitą prosto w serce są naprawdę wspaniałe. Nieśmiertelne choć już umarłe.\nNikczemna zbrodnia pełna wyrachowanej, wykalkulowanej podłości tchnęła ducha w ich ciałka. Uczyniła je rzeczywistymi symbolami Piękna. To niepokojące i pasjonujące zarazem, jak wiele urody kryje się we krwi i złamanym życiu. Niszczenie jest tak cudowne! Sprawianie bólu uszlachetnia dręczyciela. Cierpienie posiada właściwości ognia – oczyszcza ofiarę; odrealnia, nadaje rzeczom całkiem przyziemnym naturę efemeryczną. Nigdy nie poczuwam się artystą tak bardzo, jak wtedy gdy z uśmiechem na wąskich ustach poddaję się najwyższej i materialnie obojętnej żądzy plugawienia duszy lub ciała. Wtedy tylko uśmiecham się prawdziwie.\nW złamaniu objawia się wszystko. Nic nie jest ukryte. Zgubione cechy płoną blaskiem tak silnym, jak nigdy wcześniej. Piękno bywa też Prawdą. To łzy i blizny kształtują osobowość. To łzy i blizny są naczyniami estety.\nBył taki czas, na długo zanim poznałem Jego, gdy gustowałem w małych, góra dziesięcioletnich dziewczynkach. Niezwykłą przyjemność sprawiało mi patrzenie na miękkie złociste, miedziane lub kasztanowe loki bezładnie rozsypane na białych poduszkach. Na wpół rozchylone różane usta śpiącego dziecka, krągłe, zdrowo zaróżowione policzki – cały ten splendor jeszcze nierozkwitłej urody.\nPrzypomniałem sobie o tym w momencie, gdy spoglądałem w głąb zaklętego lusterka. Jego czerwona, gładka, fascynująco krwawa tafla, obramowana tylko zwykłym srebrem pokazała mi Alicję. Śliczne imię, dzięki niemu zwróciłem na nią swoją uwagę. Gdyby nie nazywała się jak bohaterka Krainy Czarów, najpewniej w ogóle bym jej nie zauważył, omijając jak miliony dzieci na świecie każdego dnia.\nOsiem lat; ja mam niespełna raz jeszcze tyle. Jest w wieku, w którym dziewczynki są najbardziej urocze: za młode jeszcze by być świadomymi siebie, tak różne od dojrzewających i dorosłych kobiet, a już nie pulchne, niekształtne maleństwa. Przypominała rozwijający się pączek różowej stokrotki, o listkach błyszczących srebrzystymi perłami rosy. Szkoda byłoby aby taka uroda zmarnowała się i przekwitła. Jeśli dorośnie, straci całą tę złowieszczą słodycz niedopowiedzenia.\nOch, uwielbiam ją od paru godzin! Może dlatego, że ma brzoskwiniową skórę, tak różną od moich alabastrów i kości słoniowej; może dlatego że jej włosy są równie krucze jak moje. Puszyste pasma przewiązano jej jedwabiście gładką wstążeczką w barwie soku malinowego, tak cudownie pasującą kolorystycznie do odcienia mojej tęczówki. Grzywkę spięła spinką w kształcie koralowego motylka. Zupełnie niepotrzebnie: sama jest motylem.\nTo naprawdę smutne, jak te piękne owady krótko żyją. Istnieją gatunki, umierające po kilku dniach od przeobrażenia z poczwarki… Mimo to słońce nadal świeci morderczym blaskiem, a jego promienie łamią się i migocą niebezpiecznym złotem, jak bursztynowe nici zastygając w powietrzu. Zimna obojętność każdego ze światów dodaje jeszcze dramatyzmu wszystkim tym nieważnym tragediom. Dzięki niej Sztuka może być sobą, objawiać to co utracone, rekonstruować Prawdę jeszcze wierniejszą od tej rzeczywistej.\nZakradłem się do niej nocą, wędrując tajemnymi ścieżkami znanymi tylko cieniom. Zabrałem ze sobą wysmukłe nożyczki do otwierania bilecików i barwne pudełeczko długich krawieckich szpili, które ukryłem w wewnętrznej kieszeni gustownej marynarki.\n- Ma Chérie – mówię do dziewczynki, siadając na krawędzi łóżka, w którym dotąd spała tak słodko.\nPomieszczenie tonie w brudnym, skażonym empiryzmem mroku, który wcale nie jest czarny, a płowo-szary. To zupełnie pozbawione smaku i gustu. Na tym ciemnopopielatym tle moja sylwetka odcina się głęboką plamą doskonałej czerni. Nieludzka biel skóry zdaje się świecić, nie wygląda to jednak komicznie – jest zupełnie naturalne, choć oczywiście na pewno przerażające w ten fascynujący sposób.\nBudzi się na miękki ton mojego głosu. Oczywiście, boi się, choć zdradza w swojej postawie, że spodziewała się zjawiska podobnego mi. Z jej ust wyrwa się krótki, tłamszony natychmiast pisk. Widziałem zbyt dużo takich reakcji by jakkolwiek zareagować. Doskonale znam dziecięcą naturę, sam przecież jestem jeszcze tylko chłopcem. Dzieci to dziwne stworzenia, natychmiast akceptują to, co irracjonalne i to, co gwałtem łamie wszelkie prawa dorosłej rzeczywistości skażonej potworną logiką.\nObserwuję ją więc z uśmiechem pełnym uprzejmego politowania, ona nie robi na mnie żadnego wrażenia. I rzeczywiście wkrótce, przestaje okrywać się kołdrą aby mnie nie widzieć; lęk musi ustąpić miejsca ciekawości w tych ślicznych, dużych oczach. Gestem ujawnia swoje nagłe ośmielenie, widać – nabrała odwagi. Tęczówki ma granatowe, cieniuteńkie błękitne żyłki rozchodzą się jak promienie od czarnego słońca źrenicy, przydając jej niewinnego wdzięku i blasku. Jest taka cudowna. To byłaby zbrodnia – pozwolić pączkom jej stokrotek zakwitnąć.\n- To ty! – stwierdza triumfalne, w końcu zdobywając się na powiedzenie czegokolwiek.\nCeluje w moją pierś małym różowym palcem wskazującym.\nFałszywy uśmiech wykrzywia moją piękną twarz.\n- Mademoiselle… – Wzdycham. – Jeśli masz na myśli Stracha spod twojego łóżka, muszę cię rozczarować: niestety nie jestem nim. – Zaciskam palce na pościeli w geście bezbrzeżnego bólu, by wyglądać dramatycznie; to pierwszy ruch jaki wykonuję, odkąd tutaj usiadłem. – Bardzo mi przykro.\n- Ach! – Kiwa głową, a przykre rozczarowanie odmalowuje się w kącikach zaciśniętych usteczek, szpecąc ją odrobinę. – Szkoda. Zawsze chciałam zaprosić go na herbatkę. Ale on jest taki nieuprzejmy… Nigdy mnie nie odwiedza, zawsze tylko straszy… Brr… – Drgnęła gwałtownie na jakieś przykre wspomnienie.\n- To bardzo nieuprzejme z jego strony – zgadzam się.\n- Mogę zapalić światło? – pyta. – Chciałabym ci się przyjrzeć. Nie widzę w tych ciemnościach… – szybko dodaje usprawiedliwiająco, zupełnie tak, jakby nie chciała mnie przypadkiem urazić.\n- Bardzo proszę – zezwalam. Kieruje mną wyrozumiałość powodowana ogromnym miłosierdziem: ludzkie oczy są tak niedoskonałym narzędziem!\nPrzełącza pstryczek od lampki stojącej na szafeczce tuż obok łóżka. Łagodne, żółte światło zalewa mały pokoik, wszystkie szare cienie zaganiając do kątów, w których gęstnieją i syczą niezadowolone – nie mają jednak odwagi zbliżyć się do żywego blasku. Elektryczne lśnienie wlewa więcej niepokojącej rouge w moje spojrzenie.\n- Oj – wyrywa jej się jęknięcie, źrenice rozszerzają się w niekłamanym podziwie.\nMuszę być dla niej wyjątkowo piękny, albo wyjątkowo okropny. Nie ma większej różnicy. Tak naprawdę Piękno to tylko nieco inny rodzaj Brzydoty. W każdym bądź razie, widzę to wymalowane na jej drobnej twarzyczce: w eleganckim ubraniu, z krwistym makiem w butonierce jestem zachwycający.\nWstaję z łóżka, trzema krokami przechodzę przez pokój. Zatrzymuję się przed szafą. Spojrzenie dziewczęcych oczu ciągle za mną podąża, zupełnie w taki sposób, jakby chciała wypalić sobie na siatkówkach widok kogoś tak niezwykle nieprzeciętnego jak ja. Dłonią w kredowobiałej rękawiczce dotykam drzwi jej niewielkiej garderoby. Nagłym ruchem pociągam za gałkę.\nWyposażenie w większości jest boleśnie pospolite. Pod moim dotykiem zwykłe ubranka magicznym sposobem zamieniają się w sukienki koronkowe i delikatne; z muślinu wyglądającego jak nici mgły i waty cukrowej; cudownie miękkie i błękitne; różowe i złociste z materiału przypominającego adamaszek. Moje palce dotykają ich wszystkich z rozmysłem i głębokim zastanowieniem.\n- Hm… – mruczę pod nosem, zauważając sukienkę czerwoną, to taki nieodpowiedni dla dziecka kolor, zbyt jest wymowny.\nWzdycham w zamyśleniu, chwytając wykończoną falbanką szkarłatną tkaninę. Przelewam ją między palcami. Sam chętnie założyłbym to urocze dziewczęce ubranko, gdyby nie tak mały rozmiar. Jestem zdecydowanie za wysoki! I zdecydowanie: muszę sprawić sobie suknię podobną.\n- Co robisz? – pyta wreszcie dziewczynka, przerywając krótką, choć na pewno już jej się przykrzącą chwilę milczenia. Ma dźwięczny głosik, rozbrzmiewający trzepotem motylich skrzydełek bezsilnie obijających się o ściankę słoika.\n- Nic takiego. – Sięgam po białą, skromną sukienkę z czarnymi kokardkami wpiętymi w bufiaste rękawki. Ściągam ubranie z wieszaka i wracam z nim na swoje miejsce. – Alicjo! – Uśmiech pełen obłudnego zapewnienia o dobrych intencjach nie znika z mojej twarzy. – Jestem… Ja… Spełniam marzenia dzieci takich, jak ty.\nPrzymykam oczy w taki sposób, że moje długie rzęsy nieomal dotykają kobieco delikatnych policzków. Podaję jej sukienkę.\n- Proszę, ubierz to. – Podnoszę na nią spojrzenie, składając usta w łagodny, miły oku sposób.\nBiała sukienka dodaje jej uroku zjawy. Stoi na środku pokoju, zginając się w parodii ukłonu odpowiedniego dla dobrze wychowanych młodych dam. Czarne loki rozsypują się w powietrzu, zacieśniając swoje grube sploty. Oczy błyszczą prawdziwą uciechą. Ta zabawa w wyrafinowanych pana i panią już zaczęła mnie nużyć.\nZwiązuję jej oczy czerwoną wstążeczką. Cały czas przy tym uśmiech nie znika z jej twarzy: spodziewa się gry w ciuciubabkę. Rozczaruję ją. Wyjmuję z kieszeni smukłe nożyczki, stal błyszczy okrutnie w żółtym świetle lampki. Ciach, ciach… śmieją się do mnie komediancko. Ciach, ciach.\n- Mademoiselle, pragnę uczynić z ciebie Królową Motyli! – wyrokuję. – Ja zostanę Paziem… Wasza Wysokość. – Przyciskam prawą dłoń do piersi, pochylając się elegancko, mimo że już nie może mnie widzieć.\n- To cudowne! – Chichocze perliście.\nZacząłem śmiać się długo i okropnie, kiedy krucze loki spadały na podłogę przy akompaniamencie lodowego szczęku nożyczek. Ciach, ciach. Piękne pasma zginęły, zdeptane moimi podeszwami.\nSiedzę w północnym ogrodzie. O tej porze roku wieczorami błękitne polarne róże rzadkiego gatunku pachną odurzająco. Ich płatki pokrywa lśniący księżycowy szron. Chłodne nocne powietrze uderza mnie w twarz. Cała rzeczywistość zastyga w podziwie dla cudownego tańca barw granatowej i srebrzystej. Eter jest zimny i czysty, zupełnie jak diamentowy klosz okrywający moją oranżerię.\nUwielbiam niebieskie zmierzchy mojego domu. W tym zaczarowanym pałacu mrok zawsze jest swoją krystaliczną esencją. Mieni się idealnymi kolorami, tak różnymi od prymitywnych ziemskich szarości. Bywają wieczory zielone, fioletowe, pomarańczowe, różowe, turkusowe, czerwone i niebieskie właśnie. Te dwa ostatnie należą do moich ulubionych.\nKlaser z motylami spoczywa na moich kolanach. Mimo później pory, nie potrzebuję oświetlenia. Moim wrażliwym oczom wystarczają półprzezroczyste refleksy zastygające w powietrzu jak lodowe smugi.\nWyciągam się wygodniej na zajmowanym fotelu. Alicja… Wyglądała wtedy jak motyl. Tak. Nocny motyl. Papilon de nuit. Ćma. Naga, bez loków, cudownie okaleczona.\nRozkrzyżowane ramiona przypominały szkielety podtrzymujące cieniutkie pergaminy skrzydeł. Rozdarta suknia stanowiła delikatne przeźrocza, na których krwią wymalowałem wzory układające się w kształty serc i wijących się eliptycznie linii. Na szyi w kokardę związałem ową czerwoną wstążkę, która wcześniej zdobiła jej włosy. Gardzę brutalną siłą fizyczną, dlatego wszystko trwało tak długo… zawsze jestem niezwykle delikatny i skrupulatny. Wrodzony perfekcjonizm zmusza do realizowania Wizji w sposób najbardziej zbliżony do doskonałości. Spędziłem długie godziny, starając się najwłaściwiej ułożyć fałdy przesiąkniętej krwią pościeli.\nCałość kunsztownego wykonania psuły tylko te granatowe oczy. Zbyt były zimne, nie pasowały do czerwono-biało-czarny koloryt mojego dzieła. Wyglądały jak nieumiejętne połączenie odcieni umbry i różu indyjskiego. Przez chwilę nie wiedziałem co z tym począć. Sprawa prezentowała się beznadziejnie: niszczyła cały zamierzony efekt!\nZostawiłem ją we śnie, ułożoną na łóżku, z krwawiącymi oczodołami i setką długich igieł wbitą w nierozwinięte, różowe ciałko. Czarną kredką do oczu sporządziłem wykwintny napis pod najbardziej interesującym ze złapanych okazów. „Królowa Motyli”.\nSięgam po filiżankę herbaty, stojącą na stoliku obok kryształowego flakonika. W srebrzystym płynie unoszą się dwie spore białe gałki. Z jednej strony wyrastają z nich jak korzenie przerwane żyłki roniące wielkie czerwone krople, z drugiej biel zdobią granatowe tarczki z obsydianowymi środkami, od których promieniście rozchodzą się błękitne żyłki.\nZbyt kocham piękne przedmioty by wyrzucać je jak niczego niewarte śmieci.\nI NOTKA ROCZNICOWA\nOpublikowano 14 lutego 2009 Autor: Daga\nDziś, moi kochani, mija rok od powstania Stowarzyszenia „Piórem Feniksa”!\n…przyznam się, że cholernie zapominam o datach. Życzenia składam często z tygodniowym opóźnieniem (bądź jednodniowym, ale to żadność), nie potrafię sobie przypomnieć jakiś-tam uroczystości (choć z przyjemnością zapamiętuję historyczne dzieje), słowem: rocznice jako data większego znaczenia dla mnie nie ma. Dlatego, moi kochani, PF powstało w jakże komercyjne święto zwane Walentynki. Widząc róż na świecie, od razu pamiętam, że 14 lutego znaczy jeszcze coś więcej.\nWażna jest dla mnie natomiast rocznica jako rocznica. PF skończyło rok. Rok burzliwy, rok przełomowy – rok pierwszy.\nDziękuję wszystkim i każdemu z osobna, bo gdyby nie Wy, to Stowarzyszenie by nie istniało. Ja tam tylko trochę o formalności dbam, o ogólny wygląd, czuwanie nad wszystkim, ale to Wy tworzycie tą niesamowitą atmosferę.\nDziękuję Wam za Projekt. Dzięki niemu i ja sobie uświadomiłam, jak wiele może zrobić taki, o, szary człowieczek. Choć wiele jeszcze przed nami, wierzę, że nam się uda.\nMoja znajoma czasem lubi mi przypominać o samym początku, pomyśle powstania Projektu. Ot, po prostu, wstałam rano i pomyślałam: „Wydajmy książkę Stowarzyszenia!” – i tak jakoś samo dalej się potoczyło. Pewnie przez to usłyszałam od owej znajomej jako życzenia bożonarodzeniowe: No, i żebyś kiedyś sobie wstała i powiedziała: „Niech wygram milion w Totka!”. Hm, w sumie zawsze mogę sobie napisać na kartce: „Oto Twoja wygrana!”, a pod spodem narysować coś-na-kształt-stu-złotych z pięcioma dopisanymi zerami leżącymi w kangurzej torbie kangurzycy o imieniu Totka, prawda?\nEch, nie jestem dobra w pisaniu rocznicowych notek. Powtórzę więc po raz trzeci: dziękuję. To niesamowite, że tak długo przetrwało PF… ba!, że takie przybrało kształty!\nI pomyśleć, że początkowo miało być zwykłym, blogowym stowarzyszonkiem…\n…a teraz, moi drodzy, zapraszam do kilku „bonusów” przygotowanych na dzień dzisiejszy. Być może dojdzie jeszcze jeden (który z pewnością jakieś emocje wywoła), ale o tym jeszcze ewentualnie poinformuję.\n-> „Carpe diem…!”, część IV\nMyśleliście, że przez ten czas leniuchowałam? Oj, nie. Jak dotąd idzie to wszystko do przodu, raczej powoli, ale – skutki widać. Już teraz.\n-> Konkurs na logo PF\nChoć nieoficjalną maskotką został Feniksiak autorstwa Ivet (który z pewnością jeszcze przez długi, długi czas będzie nam towarzyszył), musimy także pomyśleć o – chyba się już uzależniam od tego słowa – profesjonalnej reklamie. Konkurs obejmuje stworzenie logo oraz buttona i bannera; nie trzeba być Członkiem, by wziąć udział. Zainteresowanych zapraszam.\n-> Historia obrazkowo-informacyjna, rok I\nKrótka historia PF. Tekstu znikoma ilość, same konkrety, ale warto notkę zobaczyć chociażby ze względu na obrazki Ivet. I naszego Feniksiaka!\n-> Wspólne opowiadanie pt. „Spotkanie”\nMimo, że w najbliższej przyszłości osoby związane z PF raczej się nie spotkają, to co w sumie szkodzi na przeszkodzie, by o tym napisać? Stworzyłam więc temat, w którym razem tworzymy wspólne opowiadanie na temat naszego spotkania. Przeczytać to może każdy, pisać – jedynie zarejestrowany.\nForma zapisów została uaktualniona. Dotychczas oceniane blogi były poddane subiektywnej ocenie, teraz została powołana specjalna grupa, do której obecnie należą (kolejność alfabetyczna): Anka, Euterpe, Isilianos, Kay, Psia Gwiazda. Szczegóły w załączniku powyżej.\nOgarnęłam nieco Menu. Każda podstrona została zmieniona, ulepszona, poprawiona (jeszcze muszę poprawić entery i spacje, bo Mozilla głodna zbyt często jest). Jedyne, co mi zostało, to podstrona „Członkowie”. Na razie tylko podzieliłam ją na dwie części (z powodu ograniczeń w jednej notce), do dwóch tygodni powinnam ją całkowicie uaktualnić.\n-> Pojedynek pt. „Baśń o powstaniu «Piórem Feniksa»”\nOsoby pojedynkujące się to Nadiel oraz Monoke. (Aby zobaczyć pojedynek, trzeba się zalogować na forum. Nie polecam osobiście wpisywać w rejestracji poczty z Onetu, bo zdarza się, że linki aktywujące nie dochodzą).\nI, na koniec, trochę statystyki:\n- Stowarzyszenie na dzień 14.02.09r. liczy 112 osób.\n- Najwięcej osób ze Stowarzyszenia jest z województwa mazowieckiego – 18. (Jeśli chcesz zobaczyć wykres przedstawiający liczbę Członków z danego województwa, zapraszam tutaj).\n- W dniu 14.02.09r., o godzinie 22:42, statystyka pokazywała 105936 odwiedzin i 2117 komentarzy, co daje około 289 odwiedzin i 5 komentarzy dziennie.\n- W Projekcie wzięło udział 50 Członków. 23 z nich są licealistami, 20 – gimnazjalistami, 6 uczęszcza na studia, a 1 chodzi do podstawówki.\n- Książki będzie liczyć około 160 stron.\n- Przez cały rok zostało opublikowanych 47 różnorakich tekstów literackich (od poezji, przez poradniki i opowiadania, do felietonów i refleksji).\nNa koniec, kochani, powiem jedno: mam nadzieję, że za rok znów będziemy świętować, tym razem już dwa wspólne lata! ;))\n„Carpe diem…!”, cz. IV\nTrochę się wydarzyło. Nie: dużo, nie: sporo. Trochę. Dużo i sporo jeszcze przed nami.\nFaktem jest, że szkic już istnieje. Liczy sobie 143 strony, a znajduje się w nim 50 tekstów poetyckich i prozatorskich. Trzeba jednak do tego dodać spis treści, wstęp, podziękowania i kilka tego typu rzeczy, więc jeszcze kilka(naście) kartek przybędzie. Liczmy, że ogólnie „Spisane Piórem Feniksa” liczyć będą 160 stron, plus/minus pięć.\nPrzypominam o braku możliwości jakiejkolwiek publikacji utworu przesłanego na Projekt, zgodnie z tym, co zostało uzgodnione (szczegóły tutaj).\nW drukarni, w której pierwotnie miał się odbyć druk książki, za nakład 500 egzemplarzy biorą 6500zł, co wychodzi 13zł./egz. Taka jest więc cena orientacyjna, ale ona ulec może zmianie – nie wiemy przecież, ile uda nam się uzbierać. Może się okazać, że będziemy musieli zmniejszyć nakład.\nPojawiła się jednak możliwość drukowania gdzieś indziej, o wiele taniej. Szczegółów nawet ja nie znam, więc pozostawię to w tajemnicy. Może coś z tego wyjdzie – może nie.\nRozmawiałam z Dyrekcją 1 LO im. Karola Miarki w Żorach. Zgodzili się objąć patronat. I tu chciałabym coś podkreślić – szkoła ta nie jest organizatorem ani pomysłodawcą! Ona nie tworzy Projektu, a jedynie pomaga. Jest gwarantem naszej autentyczności, wspomaga nas w kwestii prawnej i formalnej. Jednak, powtarzając się, nie jest inicjatorem Projektu.\nChciałabym też Was poinformować o tym, iż wysłałam listy do patronów medialnych. Jak dotąd siedem, ale na tym nie poprzestanę. Zasady patronatu są proste – my publikujemy ich logo na stronie oraz w książce, patroni o nas piszą.\nDostaliśmy już odpowiedź od jednej instytucji. Pierwszym patronem medialnym została „Gazeta Żorska”. Tworzy ona gazetę w moim mieście, jak i jest odpowiedzialna za portal Żory24.pl.\nListę partnerów PF można znaleźć tutaj. Jeśli ktoś jest zainteresowany współpracą z nami, niech się ze mną skontaktuje.\nPozostała jeszcze kwestia sponsorów. Jak dotąd, udało mi się stworzyć listę potencjalnych. To jeszcze musi poczekać.\nOdbędzie się też ponownie konkurs na okładkę; szczegóły opublikuję wkrótce.\nDo miesiąca każdy, kto przesłał tekst na Projekt, powinien dostać mail zwrotny z krótką, kilkuzdaniową recenzją.\nZakładana data wydania „Spisane Piórem Feniksa” to 23 kwietnia 2009 (Światowy Dzień Książki), ale jest to termin bardzo optymistyczny. Ostatecznie książka ukaże się jednak do końca br. (o ile nic nie stanie na przeszkodzie).\nForma sprzedawania książki nie jest jeszcze uzgodniona. Jak na razie, prawdopodobnie utworzona zostanie specjalna strona i mail, na który każdy zainteresowany wyśle swój adres. Z góry trzeba będzie uiścić wpłatę na konto bankowe (koszt książki + koszt przesyłki + koszt przelewu).\nJeśli nie sprzeda się nakład 500 egzemplarzy, prawdopodobnie stworzę akcję wolontaryjną w moim mieście; często jakieś akcje robimy, więc nie sądzę, że będzie to jakiś problem.\nDochód ze sprzedaży zostanie przekazany na Hospicjum im. Jana Pawła II; jego stronę można zobaczyć tutaj.\nO wszelakich postępach dotyczących Projektu będziecie, oczywiście, na bieżąco informowani.\n(obrazkowo-informacyjnie, rok I)\n- 14 lutego, początek „Piórem Feniksa”\n- pojawiają się pierwsi Członkowie (pierwszą przyjętą osobą była Chiyo)\n- zostaje opublikowany pierwszy tekst („Spotykając Minotaura” Cereals)\n- coraz większe zainteresowanie Stowarzyszeniem\n- jedyne (!) poradniki, które zostały opublikowane na PF, pojawiły się w tylko w tym miesiącu (nie licząc cyklu curiositas)\n- zostaje zorganizowany pierwszy konkurs literacki „Przeżyłam/-em to tylko raz”\n- pierwsze wzmianki o Projekcie; pojawia się pomysł, ale jest on na niestabilnym gruncie\n- rozwiązanie konkursu literackiego; wygrywa Nawia\n- uzgodnienie tytułu książki na Projekt, tj. „Spisane Piórem Feniksa”\n- pojawienie się jedynie trzech tekstów, gromadzenie się ilości zgłoszeń\n- zastój w PF spowodowany wakacjami\n- powrót z wakacji, a co za tym idzie – do Stowarzyszenia\n- trudne „początki”; ponowne zainteresowanie się Projektem\n- poznanie osób, które chcą nam pomóc w Projekcie\n- początek zbierania danych osobowych od Członków\n- rozpoczęcie wysyłania tekstów do książki\n- zablokowanie PF\n- wyjaśnienie informacji na temat Ochrony Danych Osobowych oraz Praw Autorskich, a także tematu legalizacji\n- powstanie forum PF\n- stworzenie wstępnego szkicu książki\n- powstanie curiositas\n- utworzenie listy ewentualnych patronów oraz sponsorów\nOpublikowano 12 lutego 2009 Autor: Daga\nCoraz głośniej i głośniej słychać stukot,\nTo pociąg zajechał na tory pobliskie.\nNa stacji, gdzie mieszka tylko stary kot,\nZatrzymał się pociąg z przeraźliwym piskiem.\nNikt nie wysiada, przedziały są puste,\nNie żegna się nikt, nikt nie jest wzruszony.\nW szybach pociągu, niczym w wielkim lustrze,\nOdbija się dworzec, stary, opuszczony.\nZa starym wiaduktem słońce już zachodzi,\nSzlabany oba jeszcze są zamknięte.\nI hałas spod kół tutaj nie dochodzi.\nOstatni pociąg znika za zakrętem.\n(Członek PF; obecnie nie posiada bloga).\nPOJEDYNEK: „Noc poślubna” – Chiyo vs Nadia\nOpublikowano 8 lutego 2009 Autor: Daga\nPoniższy tekst wygrał w pojedynku pt. „Noc poślubna”. Jego autorką jest Chiyo, która dzielnie walczyła z Nadią. Obydwie zasługują na pochwałę – z tego miejsca serdecznie im gratuluję!\n(Uwaga! Opowiadanie zawiera wątki erotyczne!).\nWreszcie sami! Po tylu ciągnących się w nieskończoność godzinach, po tylu wlekących się bezustannie minutach, po tylu zniecierpliwionych, szybkich spojrzeniach, które rzucał na tarczkę zegarka jednego z muzyków, miał ją całą tylko dla siebie!\nIch ślub był ziszczeniem wszystkich skrytych pragnień Anny – dołożył wszelkich starań, aby tak było. Spełniał kolejno każde z jej marzeń – ceremonia zaślubin w renesansowym kościele, „Stroll Through the Sky” jako ich pierwszy taniec, ślubne zdjęcia na tle zamku Windsor – aby móc tego dnia cieszyć się jej promiennym uśmiechem, podziwiać blask zielonych oczu i mieć satysfakcję, że to szczęście zawdzięcza coś także i jemu.\nTeraz przyszedł czas, aby to Charles spełnił swoje marzenie, to jedno, jedyne, najgorętsze ze wszystkich: uczynienie Anny naprawdę swoją. Przez tyle lat zmuszał się, aby cierpliwie czekać właśnie na tę chwilę, ten dzień upłynął mu na usilnym powstrzymywaniu zmysłów, które szalały na widok ukochanej w sukni ślubnej, niczym żywcem wziętej z czasów jej imienniczki, Anny Boleyn, zaś teraz ten upragniony przez niego moment był już tak blisko… Już wcześniej wysłał szczegółowe polecenia do hotelu, w którym spędzą swoją noc poślubną, modlił się zatem, aby wszystko poszło zgodnie z planem.\nSypialnię urządzono dokładnie tak, jak tego chciał. Wszelkie zbędne meble zostały wyniesione, a na wielkim łożu z czterema kolumienkami położono satynową pościel. Mrok nocy rozrzedzały jedynie cztery świeczki ustawione przy drzwiach, które natychmiast zgasił, pozwalając, aby to światło księżyca, które wpadało przez wysokie okno, oświetlało sylwetkę jego żony.\nJednak kiedy zdejmował marynarkę, kiedy jego oczy przywykły już do mroku, dostrzegł, że Anna spogląda na to wszystko z nieodgadnionym wyrazem twarzy.\n- Czy coś się stało? – spytał cicho, podchodząc do niej. Pokręciła w odpowiedzi głową, jednak znał ją zbyt długo, aby tak proste sztuczki zdołały go zwieść. – Boisz się? – wyszeptał, starając się za wszelką cenę zachować spokój.\n- Nie! – zaprzeczyła szybko. Zbyt szybko. Pod wpływem jego spojrzenia, dodała cicho: – Może… Sama nie wiem…\nWestchnął cicho. Chociaż tego nie chciał, doskonale wiedział, co powinien teraz zrobić. Zamykając zawiedzone, zdradzone jego obietnicami pragnienia w klatce stalowej woli, powiedział:\n- Jeżeli nie chcesz, zawsze możemy…\nNie pozwoliła mu dokończyć. W mgnieniu oka położyła mu dłoń na ustach, powstrzymując przed wypowiedzeniem czegokolwiek więcej. Jego zdziwiony wzrok napotkał spojrzenie wielkich, zielonych oczu, które wpatrywały się w niego z jeszcze większą intensywnością niż zazwyczaj.\n- Nie – odparła wreszcie, niegłośno, acz stanowczo. – Charles, nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo tego pragnę, jak długo na tę noc czekałam! Ale teraz, kiedy wiem, że wszystko, o czym do tej pory tylko śniłam się spełni, nie potrafię odsunąć od siebie zdenerwowania. Nie pozwolę jednak, aby to nam przeszkodziło, TY na to nie pozwolisz!\nUśmiechając się nieznacznie, ucałował wnętrze jej dłoni, tak przyjemnie ciepłej i delikatnej, po czym zdjął jej rękę ze swoich ust. Powoli zdejmując z jej głowy welon, pochylił się nad nią, by wyszeptać w jej usta:\n- A więc się nie bój. Bo obiecuję ci – rozpuścił jej włosy, zanurzając w nich palce – że będę tak delikatny i tak czuły, jak tylko na to zasługujesz – zakończył, po czym, na dowód swych słów, złożył na jej ustach pocałunek.\nUjęła jego twarz w dłonie, czując, jak niepewność stopniowo ustępuje miejsca błogiej fali ciepła, które już wkrótce miało rozgorzeć z pełną mocą, o jaką sama się nie podejrzewała. Pocałunki Charlesa zawsze sprawiały, że czuła się kobietą w pełnym tego słowa znaczeniu – piękną, adorowaną, pożądaną. Te ostatnie tygodnie przed ślubem wstrząsnęły jej żelazną zasadą dotyczącą nocy poślubnej tak potężnie, że o mały włos, a uległaby podszeptom pokus, które obiecywały, mamiły, czarowały jej zmęczony oczekiwaniem umysł. Jednak żadna z tych pokus nie przyrzekła Annie, że oczekiwanie na rozkosz podsyci jej głód do tego stopnia.\nPrzyciągnął ją mocno do siebie, jednak gdy zamiast pożądanych krągłości poczuł przy sobie sztywność gorsetu, jego ręce natychmiast poczęły błądzić po jej plecach w poszukiwaniu wiązania. Dobry Boże, jakież kiedyś wszystko było cudownie proste – jedno pociągnięcie za tasiemkę wystarczyło, aby dotknąć nagiej, jedwabistej skóry, której tak łaknęły jego palce. Mogąc wreszcie odetchnąć pełną piersią, Anna przerwała na moment pocałunek, by rozpaczliwie zaczerpnąć nieco powietrza w płuca, które gorset, a teraz także i emocje, skutecznie jej odbierały.\n- Oddychaj – wydyszał wprost w jej usta, otulając je ciepłem swojego gorącego oddechu zanim ponownie począł je smakować. Ach, a cóż to był za smak! Słodki, subtelny, pobudzający zmysły, uzależniający intensywniej niż najsilniejszy narkotyk. Nigdy nie miał go dość i nigdy nie przestanie mieć go dość. Przez pięć lat jego związku z Anną fascynacja tym smakiem jedynie rosła, z każdym dniem potęgowana przez coraz to nowsze obietnice przyszłego spełnienia.\nJej wścibskie palce zawędrowały na jego tors, gdzie poczęły z namaszczeniem rozpinać guziki białej koszuli. Sam nie pozostawał jej dłużny, rozsuwając poły gorsetu tak szeroko, jak tylko dał radę, ułatwiając dłoniom dostęp do ciała ukochanej. Chociaż nie protestował, gdy zdołała wreszcie zdjąć z niego koszulę i oczarowana rozpoczęła wędrówkę wzdłuż jego piersi, badając, odkrywając, pieszcząc, to była jego noc, jego marzenie. To on da jej rozkosz, samemu spełniając najgłębsze pragnienia rozszalałych zmysłów, które, podżegane przez lata do wzięcia tego, co zawsze uważał za swoje, teraz rozpalone były do białości, z każdą chwilą stając się jeszcze bardziej gorące.\nLecz nawet jego silna wola, która utrzymywała zmysły na wodzy, aby nie zniszczyły pragnień, nie poganiały go do szybszego sięgnięcia po marzenia, ma swoje ograniczenia i właśnie teraz krzyknęła zażarcie „Dość!”. Przerywając gwałtownie pocałunek, tak szybko, jak tylko zdołał, schylił się, by jednym, zdecydowanym ruchem uwolnić Annę od ciężaru sukni ślubnej i odrzucić to pełne przepychu cudo na bok. Nie pozwolił jednak, aby wzywające go dłonie ukochanej skusiły go do ponownego smakowania jej warg; oczekiwał teraz na skosztowanie dużo słodszej nagrody.\nWestchnęła, gdy objął ustami jej pierś, przytrzymując jednocześnie w pasie. Jeżeli pocałunkiem odbierał jej siły, to teraz tą gorącą pieszczotą wysysał je z niej z taką łatwością, z jaką ptakom przychodzi latanie. Wplatając palce w gęste, ciemne włosy Charlesa, uniosła wzrok ku górze, drżąc nieprzerwanie z rozkoszy, oddychając ciężko, wzdychając raz po raz, kiedy ukochany całował, ssał, przygryzał – drażnił jej szalejące, pozbawione kontroli zmysły.\nGłos Anny, teraz przepełniony pożądaniem, był muzyką dla jego uszu. Dotyk gładkiej, delikatnej skóry jej cudownych piersi – symfonią na cześć męskich pragnień. Jednak pomimo tego, iż żarliwe reakcje Anny na jego pełne oddania pieszczoty wprawiały jego serce w radosny taniec, nie były w stanie zaspokoić żarłocznych pragnień.\nJej umysł był zbytnio zamroczony wszechogarniającą przyjemnością, aby pojąć, skąd Charles bierze tyle siły, aby ją mamić przyjemnością oferowaną teraz drugiej piersi, utrzymywać i jeszcze sugestywnie zdejmować z niej pończochy, gładząc gorącymi palcami wrażliwą skórę wewnętrznej strony jej ud, podczas gdy ona sama, wraz z upływem czasu, rozpływała się coraz bardziej. Jednak w tej chwili nic więcej nie miało znaczenia – tylko wrząca w żyłach lawa oraz pulsujące pomiędzy jej nogami pożądanie, które domagało się zaspokojenia.\nJakby w odpowiedzi na niemą prośbę ukochanej, Charles rozwiązał kokardkę przy bieliźnie, którą kazała zrobić specjalnie na tę okazję. Jednak gdy wreszcie delikatny materiał przestał okrywać jej łono, on jedynie ucałował delikatnie jego płatki, po czym wstał, by ponownie zawładnąć ustami Anny.\nNie zdziwiło go, iż jej głodne doznań dłonie poczęły prędko mocować się z zapięciem jego spodni. Palce prawej ręki, które spoczywały spokojnie na jej smukłej szyi, wyczuwały bijący zaciekle puls, a sposób, w jaki jego żona zaplatała mu ręce na karku, w jaki ocierała się rozpalonymi z pożądania piersiami o jego tors, był niezbitym dowodem na to, jak bardzo pragnie, aby przestał obiecywać rozkosz spełnienia, a ją wreszcie ofiarował.\nBez żadnego wysiłku uniósł ją, po czym położył na łóżku, pospiesznie pozbywając się resztek ubrań, jakie na sobie miał. Dopiero teraz, kiedy blada poświata księżyca padała wprost na nagie, krągłe ciało, mógł ją podziwiać w całej jej krasie. Pełne piersi, nieznacznie zaróżowione od jego pieszczot, unosiły się i opadały w rytm jej przyspieszonego oddechu. Krągłe biodra oraz długie, zgrabne nogi, które już niedługo rozchylą się, dopuszczając go do najcenniejszego ze wszystkich skarbów świata, przyrzekały ofiarować mu się w całości, przysięgały spełnienie, którego tak długo oczekiwał. Zaś kiedy przeniósł wzrok na błyszczące w półmroku, zielone oczy oraz rozsypane po poduszkach włosy, kasztanowe fale muskające delikatnie białe ramiona, wiedział już, jaka musiała być prawdziwa Anna Boleyn, skoro skusiła swą urodą samego króla. Jego Anna być może i nie upolowała dla siebie króla, jednak Charles przysiągł w duchu poświęcić całe życie, aby była ona najprawdziwszą królową – królową jego serca, duszy oraz myśli.\nUniosła się na poduszkach, by raz jeszcze wpić się w jego usta, gdy pochylał się nad nią. Nie potrafiła już myśleć ani panować nad własnym ciałem – pragnęła jedynie, aby pokazał jej wreszcie, dlaczego tak zażarcie musiała ze sobą walczyć, aby jej noc poślubna nie odbyła się wcześniej, aby udowodnił jej, że warto było czekać te długie lata na właściwego kochanka.\nZamarła, kiedy jego dłoń odnalazła źródło jej pożądania, tajemnicę, którą dopiero on pozna. Nie była w stanie powstrzymać jęku rozkoszy, który, choć przytłumiony przez pocałunek, wyrwał się z jej gardła, gdy pewne siebie palce znalazły się wreszcie tam, gdzie nie zabłądziły jeszcze ręce żadnego innego mężczyzny. Instynktownie wygięła się w łuk, dotykając piersiami gorących, twardych mięśni torsu Charlesa.\nByła tak pochłonięta szalejącą w niej burzą, że nie zauważyła, kiedy subtelną perswazją, wyrażoną poprzez erotyczną mowę ciał, rozsunął jej nogi. Palce jednej dłoni oplatały jego włosy, podczas gdy druga zacisnęła się mocno na silnym ramieniu. Dotyk jego męskości tuż przy jej łonie sprawił, że musiała walczyć ze sobą o zachowanie resztek sił, jakie się w niej ostały.\nNie odczuła bólu – jedynie zaskoczenie, że już stali się jednością. Doznanie tak fascynująco nowe i przyjemnie, które zalało ją falą gorąca oraz dreszczem oczekiwania. Jednak przyzwyczajenie się do tego zajęło jej trochę czasu.\nCharles sam najlepiej wiedział, kiedy minęło zdumienie, pozwalając ciału ukochanej rozluźnić się i w pełni cieszyć tańcem pożądania. Przerwał pocałunek, by móc bez przeszkód obserwować jej cudowną twarz, napawać się dźwiękiem płynących z jej ust jęków oraz westchnień. Ocierające się o jego tors piersi potęgowały przyjemność, jaką odczuwał. Drobne dłonie błądziły zapalczywie po jego plecach, ramionach oraz karku, poszukując dla siebie najdogodniejszego miejsca do zaciśnięcia się w tym najważniejszym momencie.\nObjęła jego biodra nogami, wpuszczając go w siebie jeszcze głębiej, podsycając płonący między nimi żar. Instynkt, który, jak mogłoby się wydawać, zatraciła pośród biegu współczesnego życia, prowadził ją teraz poprzez płonącą ścieżkę, podpowiadał, co powinna robić, aby razem z Charlesem dojść do upragnionej przez nich oboje nagrody – spełnienia.\nCzas stracił znaczenie. Płynął wokół nich, bojąc się zbliżyć do pary kochanków, którzy w najprostszy, a jednocześnie najbardziej wymowny sposób wyznawali sobie teraz wieczną miłość, którą przysięgli tak niedawno. Jednak przysięga a połączenie ciał oraz dusz to dwie zupełnie inne sprawy. Nieporównywalnie inne…\nNie usłyszała jego krzyku, kiedy ogarnął go pożar – jej zachrypnięty głos, którym wykrzyczała w tym samym momencie jego imię, skutecznie go zagłuszył. Oddała się fali rozkoszy, pozwoliła jej unieść się wraz z ukochanym aż do gwiazd, porwać, oszołomić, spalić ich oboje żywcem gdzieś w obłokach, podczas gdy ciała będą bezpieczne w swych ramionach daleko na ziemi.\nCiężkie oddechy rozbrzmiewały wyraźnie pośród ciszy nocy. Nie wypuszczając Anny z ramion, pragnąc za wszelką cenę mieć ją przy sobie już na zawsze, tu, przy nim, gdzie będzie mogła się czuć naprawdę bezpieczne, odgarnął z jej spoconego czoła mokre pasma ciemnych włosów, po czym złożył na jej ustach ostatni, delikatny pocałunek. Ostatni tej nocy – małżeństwo sprawiło, że od teraz, aż do końca swoich dni, będzie mógł dostępować zaszczytu pieszczenia jego własnej, prawdziwej królowej.\nAż do końca swoich dni…\nKategorie: Artykuły\t| 22 Komentarze\nOpublikowano 4 lutego 2009 Autor: Daga\nWiersze – w liczbie, jak dotąd, pięciu – pojawiać się będą oddzielnie. Oto trzeci z nich:\nZa oknem deszcz i w duszy deszcz\nczym różnią się te krople wody?\nTo płacze świat i płaczę ja\nzmywamy z siebie wszystkie trwogi\nLecz w końcu przestał padać deszcz\ni już nie stuka w moje okno\nA mimo to, że cisza trwa\nto w mojej duszy ciągle mokro\nPARS IV: Sześć zasad dobrego krytykowania\nOpublikowano 1 lutego 2009 Autor: Daga\nCzy wiesz, drogi Czytelniku, co to w ogóle jest: „krytyka”?\nSięgnijmy do czegoś tak zwykłego jak Słownik PWN – „surowa lub negatywna ocena kogoś lub czegoś”. Wikipedia nieco to uzupełnia: „analiza i ocena dobrych i złych stron z punktu widzenia określonych wartości”.\nCo ona sobie myśli?, zapytasz. Cytuje i już uważa się za mądrą!?\nCóż… chcę podzielić się z Wami kilkoma spostrzeżeniami odnośnie krytyki. I, żeby było jaśniej – krytyki utworów literackich. Jak doskonale wiecie, PF ma na celu między innymi rozwój pisarskich umiejętności. Umieszczane tutaj utwory – co jest rzeczą naturalną – podlegają krytyce. Zanim jednak się do niej zabierzemy, nie możemy zapominać o kilku zasadach.\nKrytykujesz dzieło autora – a nie autora\nNigdy – podkreślam: nigdy! – nie można rzucać słów krytyki w stronę autora, czegokolwiek by nie stworzył! Krytykujemy jedynie to, co napisał; fabułę, opisy, dialogi, bohaterów. Zwracanie uwagi na osobowość autora jest co najmniej bezużyteczne! Pisarz jest jak aktor; choć w to, co robi, przekazuje cząstkę siebie, nigdy jego dzieło nie będzie nim. Nie mówimy, że twoje poglądy są złe, tylko poglądy, które przedstawiłeś w tym utworze poprzez bohaterów, są złe. Nie twierdzimy: jak możesz tak myśleć o-tym-i-o-tym!, tylko: jak mogłeś pozwolić na to, żeby Twój bohater myślał o-tym-i-o-tym! To trochę taka zabawa jak z wierszami – założę się, że większość polonistów wciąż powtarza: „Osobą mówiącą w wierszu jest podmiot liryczny! Nie autor!”. Krytykowanie autora, jego osobowości, charakteru, poglądów, zupełnie mija się z celem.\nKrytyka ma pomagać, nie szkodzić\nPowiedzenie słów: to jest beznadziejne tak naprawdę nie jest niczym złym. Nie jest – o ile się obroni tę myśl. Głupotą jest jednak zostawić to zdanie bez żadnej argumentacji! Musimy pamiętać, że, najprawdopodobniej, przeczyta to autor utworu. Kto wie, może to osoba o słabej psychice? Może stawia pierwsze kroki w pisarstwie? Nie gnoimy – krytyka to nie jest nagonka! Krytyka ma na celu wskazanie błędów, pokazaniu negatywów, swoistemu doradzeniu, co trzeba zrobić.\nKtoś może stwierdzić, że to zależy od charakteru, że niektórzy krytycy mają gdzieś uczucia autora. Fakt, można to tak odczuć, czytając niektóre recenzje, ale… czy pisząc komentarze na PF dotyczące utworów chcemy autora zniszczyć czy sprawić, by zaczął coraz lepiej budować…?\nDobra krytyka to uzasadniona krytyka\nŁatwo można napisać, że coś jest złe, ale o wiele trudniej jest to wytłumaczyć. Nie możemy ograniczać się do krótkiego nie bo nie. To wytłumaczenie godne trzyletniego brzdąca, tak naprawdę. Musimy pamiętać o doborze argumentów i o tym, czy na pewno są sensowne i konkretne. Nie ograniczajmy się do jednego zdania. Im więcej słów wyrzucimy z siebie na temat tego, co o czymś myślimy, tym większa szansa, że inni nas zrozumieją i będą w stanie się z nami zgodzić. I, co ważne – im więcej napiszemy o tym, co myślimy, tym autor lepiej przyswoi krytykę. Czytając coś paradoksalnie wręcz krótkiego, może potraktować to jako kpinę albo wręcz przeciwnie, wziąć za poważnie. Gdy przeczyta długą i porządną krytykę, już w trakcie czytania zaczyna się z nią oswajać i łatwiej mu jest ją przyswoić. O ile, oczywiście, nie jest na podstawie wyssanych z palca argumentów, bo przyniesie to zgoła odwrotny efekt.\nMyśl, zanim napiszesz\nSłowo ma wielką moc, ale te źle użyte może cholernie ranić. Ten sam fakt można przekazać na kilka sposobów, a każdy z nich odbiorca odbierze inaczej.\nKiedyś usłyszałam ciekawą historię. Pewnemu człowiekowi, bodajże Królowi (?), coś-tam się śniło. Następnego dnia, jako osoba, która dużą wagę przywiązuje do snów, udał się do wróżbity, chcąc wiedzieć, co ów sen oznaczał. „Och, panie…” – powiedział zatroskany człowiek, spuszczając wzrok. – „Będziesz świadkiem śmierci wszystkich swoich bliskich, ty zaś sam umrzesz w samotności, ostatni…”. Król rozgniewał się na te słowa i kazał wypędzić wróżbitę z kraju. Zaraz później, gnębiony tą niewątpliwie smutną wiadomością, kazał sobie przyprowadzić drugiego, by zaprzeczył bądź potwierdził te słowa. „Och, panie!” – zaczął nowo przyprowadzony z uśmiechem i klasnął w ręce wesoło. – „Widzę, że będziesz szczycił się wyśmienitym zdrowiem i, choć odejdziesz z tego świata jako ostatni, przeżyjesz tyle niesamowitych podróży, poznasz tak dużo świata!”. Król ucieszył się na te pełne optymizmu słowa; z radości podarował mu w podzięce złoto. Gdy wróżbita opuścił pomieszczenie, Król nagle sobie coś uświadomił. „Ale zaraz, zaraz…” – wyszeptał. – „Przecież oni powiedzieli mi to samo!”.\nKrytyka bywa schematyczna\nI schematyczność w tym wypadku wcale taka zła nie jest. Najlepiej zacząć od bezpośredniego wyrażenia opinii o tekście. W pierwszym zdaniu winno się już znajdować stanowisko krytykującego. (Tekst był zły, beznadziejny? Wprawił w zdumienie, rozdrażnienie, rozbawienie? A może stał się nijaki, bezpłciowy?). W następnych słowach tłumaczysz się z pierwszego zdania. Podajesz argumenty i rady. Na końcu wypisujesz zalety i wyrażasz ufność, że autor będzie dążył do ideału – a jeśli ich, zalet, nie widzisz, dopisujesz jedynie kilka słów otuchy w stylu: „wierzę, że dalej będzie lepiej” czy „trzymam za Ciebie kciuki”.\nAutora czytającego krytykę pierwsze słowo zaintryguje, być może zasmuci. Później dowiaduje się, co jest takiego złego w jego opowiadaniu. A na końcu znajduję iskierkę nadziei, że jednak nie jest aż tak źle i coś można – a nawet trzeba! – z tym zrobić.\nKrytyk nie przeprasza\nIrytują mnie słowa „przepraszam, jeśli Cię uraziłem”. Przepraszasz – za co? Za to, że krytykujesz? Za to, że udzielasz rad, wskazujesz błędy? Za to, że starasz się pomóc!? I co autor ma odpowiedzieć? „E tam, nic się nie stało. Wybaczam Ci to, że pokazałeś mi moje wady”. Nie brzmi to trochę… dziwnie? No właśnie. Przepraszać można, gdy chce się użyć jakiegoś wulgaryzmu na przykład (przykład przykładu: „I wtedy – przepraszam za wyrażenie – on zaczyna rzucać kurwami na prawo i lewo”). Albo gdy jakimś cudem obraża się autora, choć tego robić się nie powinno.\nNie możemy przepraszać za swoje zdanie. Jeśli jest na rozsądnym fundamencie, sensownie zapisane, dlaczego mamy się za niego wstydzić?\n…jestem świadoma, że wszystkie tudzież większość z zasad umieszczonych powyżej są Wam doskonale znane. Ale czasem, gdy coś zostaje spisane, nabiera takiego specyficznego charakteru. Krytyka może niektórym wydawać się łatwa – ot, powypisywać wady – ale w gruncie rzeczy jest swoistą… czy ja wiem? Sztuką?\nHm, chyba coś w tym stylu.\nWszystkich wizyt: 424029


Postępowanie zabezpieczające - Wierzyciel i dłużnik - Windykacja - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Prawo > Windykacja > Wierzyciel i dłużnik > Postępowanie zabezpieczające\nPostępowanie zabezpieczające ma na celu zabezpieczenie interesów powoda przed prawomocnym załatwieniem jego sprawy. Udzielenia zabezpieczenia można żądać w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny.\nJaki cel postępowania zabezpieczającego?\nRozpatrywanie sprawy w sądzie wymaga czasu. W tym czasie działania dłużnika mogą doprowadzić do tego, że wierzyciel pomimo wygranej de facto będzie pozbawiony prawnej możliwości jego egzekucji. Przykładowo w sprawie o zapłatę oznaczonej sumy pieniędzy, zanim zapadnie wyrok, dłużnik może podjąć działania, które uniemożliwią powodowi egzekucję tej należności. Z drugiej strony w sprawie o naruszenie dóbr osobistych, jeżeli sprawa będzie toczyć się odnośnie zakazu określonej publikacji, opublikowanie jej przed wyrokiem sądu w rzeczywistości oznaczać będzie zaistnienie szkód po stronie powoda.\nNa te dylematy ma właśnie odpowiadać postępowanie zabezpieczające, które zgodnie z art. 730 § 1 kodeksu postępowania cywilnego w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Istotą tego postępowanie jest udzielenie natychmiastowej, choć tymczasowej ochrony prawnej, w celu zagwarantowania osiągnięcia celu prowadzonej sprawy sądowej.\nKwestie dopuszczalności zastosowania postępowania zabezpieczającego określa cytowany wyżej art. 730 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z jego brzmieniem postępowanie to jest dozwolone w każdej sprawie cywilnej. Dopuszczalność postępowania zabezpieczającego istnieje niezależnie od trybu, czy rodzaju postępowania właściwego dla danego roszczenia, a nawet tego, czy dane rozstrzygnięcie sądu będzie się nadawać do egzekucji.\nOznaczenie „sprawy cywilne” należy rozumieć zgodnie z treścią art. 1 kodeksu postępowania cywilnego, co daje mu szersze znaczenie. Innymi słowy postępowanie zabezpieczające jest dopuszczalne w sprawach cywilnych, tak jak rozumie to art. 1 kodeksu postępowania cywilnego, przy tym musi być również spełniony warunek dopuszczalności drogi sądowej (art. 2 kodeksu postępowania cywilnego).\nZabezpieczeniu podlegać będą nie tylko roszczenia pieniężne, w tym typowe roszczenia o zapłatę. Zabezpieczeniu może podlegać także roszczenie o ustalenie i o ukształtowanie stosunku prawnego lub prawa.\nPostępowanie zabezpieczające jest inicjowane na wniosek zainteresowanej strony. Wniosek o zabezpieczenie musi jednak uprawdopodobnić roszczenie i wykazać interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia.\npostępowanie zabezpieczające, przedsiębiorca\nPostępowanie zabezpieczające. /Fot. Fotolia\nPostępowanie zabezpieczające w przypadku dłużnika pozostającego w związku małżeńskim


Dwa Karpie w 10 minut\nJesteś tutaj: Strona głównaBlogiwojciechpapalaDwa Karpie w 10 minut\nwojciechpapalapowiadom o nowym wpisie\nZaczyna robić się ciepło więc z kolegą Markiem z naszego Towarzystwa Karpiowego Polonia postanawiamy usiąść na dość trudnej, ale jakże pięknej wodzie o nazwie Kasteelsehof , która znajduje się w holenderskim małym miasteczku Ooij.\nJak zaplanowaliśmy tę zasiadkę to jednogłośnie stwierdziliśmy, że jedyne brania o tej porze roku możemy mieć na płytszej wodzie. Ale to nie takie proste tam usiąść ponieważ są dwa miejsca przygotowane dla karpiarzy, a do tego później się okazało, że woda się tak podniosła, że jedno miejsce zalało. Ku naszemu zdziwieniu druga miejscówka wolna więc siadamy .\nRozbicie namiotu, wywiezienie zestawów łódką zdalnie sterowaną i czekamy oczywiście przy małym "co-nieco". Noc była spokojna, fajnie żeśmy się wyspali i wtedy się zaczęło. Rano o godz. 7:00 piiiiiiiiiiiiiii wyciąga mnie z namiotu. Jest pierwszy u mnie w tym roku, walczy fajnie, odwracam się na chwilę, aby podbierak podnieść. Karp wyczuł delikatne poluźnienie na żyłce i zaparkował w gałęziach drzewa, które rośnie w wodzie.\nNa szczęście na tym zbiorniku jest łódź z której można korzystać w takich sytuacjach. Żyłkę na na szpuli poluźniłem i szybko po łódkę pobiegłem przy okazji budząc kolegę Holendra, który miał namiot w okolicy zwodowanej lodzi. Z ciekawości poszedł popatrzeć co się dzieje. Jak już dopływałem aby zabrać podbierak i wędkę zobaczyłem dziwną sytuację. Otóż ten Holender holował mojego karpia! Zapytałem czy wyszedł z gałęzi - odpowiedział krótko "masz branie na drugiej wędce ", wiec jak sobie ten karp stał w tych gałęziach, to najpierw zajęliśmy się wyciągnięciem tego drugiego. Szybko do worka na przetrzymanie i popłynęliśmy po pierwszego, czekał tam na nas.\nJak się okazało to dwa brania w przeciągu 10 minut i to wszystko już było na resztę weekendu.\nKolega Marek niestety nie poczuł na wędzisku w tym roku jeszcze karpia. Korzystając z tak pięknej pogody postanowiliśmy troszkę pospacerować i podziwiać piękno tej naszej wody.\nZAWODY KARPIOWE W OOIJ, HOLANDIA\nHaki karpiowe Carp Spirit Razor Point – seria na różne sytuacje


Wyświetlanie wyników dla tagów 'zapomnienie' . - Polski Portal Literacki\nWyświetlanie wyników dla tagów 'zapomnienie' .\nFrohnixe dodał utwór → w Haiku\nzapominam już że jestem twoja a ty mój najzwyczajniej\nNa komódce przy oknie obok filiżanek, kałamarza, kaganka, starego zegara porcelanowa dama o włosach miedzianych użala się lichtarzom że już jest zbyt stara. Nie pamięta już dłoni które ją z miłością ze zmartwień tak jak z kurzu co wieczór czyściły ani świec zapalonych, dwóch sióstr samotności, które się nieopodal na dwa głosy tliły. Już nie wzbudza zachwytów, zazdrości niczyjej i nikt skrycie nie marzy, by posiąść ją całą, jak ścieżka - czas się wstęgą jednobarwną wije, porcelanowe piękno jej tylko zostało. Dziś niewielu potrafi kunszt i trud docen\nSłyszę serca cichy szept: "Daj znać o swoim istnieniu", Jednak rozum mądrze rzekł: "Żyj w zapomnieniu." Choć tęsknota ta rozdziera I daje się we znaki, Choć uczucie nie umiera I w sercu kwitną maki, Zbyt długo narcyz we mnie zakwitał, I wiele osób zraniłam,Lecz potem rozum zawitał I rzekł, że to ja zawiniłam. Tak jak z Hadesu Persefona Tak i ja zrywam ten kwiat, "Przepraszam", moje serce woła, Lecz nie usłyszy go świat. Niech zapomni, że zraniłam, Niech zapomni, że istniałam, Niech zapomni, co mówiłam, Niech zapomni, że kochałam.\n.sic pereat totum.\nGlitterAlienn dodał utwór → w Wiersze gotowe\nKażdego można zastąpić Możesz ubrać moje oczy w jej usta Bo ludzie odchodzą, łamią dane słowa Więc nie powinnam być zaskoczona Każdą miłość można wymienić Na nowszą Czystszą Kartę. Ale może o to chodzi by czasami Zmienić sposób zapisu Sic! Omnia in omnibus Zmięta kartka Nigdy nie będzie czysta Zawsze będzie nosić ślad Tragicznego pocałunku.


Teoria Wina : SEYVAL BLANC - SEMINARIUM VIII KONWENTU POLSKICH WINIARZY\nSEYVAL BLANC - SEMINARIUM VIII KONWENTU POLSKICH WINIARZY\nW ramach Konwentu zostało przeprowadzone seminarium i degustacja dedykowana jednemu z najbardziej obiecujących szczepów winorośli w Polsce – Seyval Blanc.\nWykład i degustację przeprowadził Mariusz Kapczyński.\nW seminarium mogłam uczestniczyć dzięki uprzejmości winnicy Artus www.winnica-artus.pl - bardzo dziekuję!!!\nSeyval Blanc - jedna z najważniejszych białych odmian winorośli występujących w winnicach na obszarach tzw. cool climates. Uprawiana, m. in. w Stanach Zjednoczonych, Anglii, Holandii, Szwecji, Danii, Szwajcarii, Litwie. Od ponad dekady sadzona również w Polsce. Nasi winiarze bardzo sobie chwalą jej odporność, trwałość i regularne owocowanie. Typowe wina z seyvala cechują świeżość, przyjemna aromatyczność i budowa. Dominujące w nim smaki to aromaty cytrusowe (brzoskwinia, cytryna, melon), zielonych jabłek, ziół. Wina z tej odmiany świetnie sprawdzają się w kuchni oraz jako aperitif. Ich smak doceniło wielu polskich konsumentów. Czy Seyval Blanc zostanie w Polsce na dobre i na złe? To jest pytanie na następne lata. Szczep ten nie jest czystą Vitis Viniferą w jego drzewie geologicznym odnajdziemy przodków z rodziny V. Lincecumii, V. Rupestris i V. Vinifera. Szczep powstał we Francji 1930 roku. Najlepiej przyjął się w Anglii, obecnie tam ustępuje miejsca bardziej szlachetniejszej odmianie, jakim jest pinot noir. W Anglii z dużym sukcesem powstają wina musujące z niego. Ze względu na skazę czystości gatunkowej, wina, które powstają z seyvala nie mogą być zakwalifikowane do win jakościowych. Anglicy próbują zmienić to i uzyskać prawo do jakościowej klasyfikacji dla tych win. W Polsce obecnie jest 50/60 ha upraw tej winorośli i to stanowi największą część światowej powierzchni. Seyval jest bardzo plenny, uzyskuje swą dojrzałość po 2 – 3 latach wzrostu. Najczęściej winifikację prowadzi się w stalowych kadziach, chociaż w Polsce rozpoczęły się próby z beczką dla tego szczepu. Winiarscy krytycy porównują wina powstały na bazie seyvala do najszlachetniejszych burgundów zbudowanych z chardonnay (materiał źródłowy z seminarium).\nPodczas degustacji spróbowaliśmy 6 win od 5 producentów. Dla mnie była to niepowtarzalna okazja potwierdzenia faktu, że idziemy w dobrym winiarskim kierunku. Pierwszy raz wina polskie próbowałam cztery lata temu. Z tego spotkania pamiętam, że wina miały nuty warzywne zwłaszcza te czerwone a białe były „ nietypologiczne”. Teraz to już inna „bajka” :)\nA oto nasi narodowi bohaterowie:)\nWinnica Solaris Seblanc 2011\nBiałe wytrawne wino powstało na bazie dwóch szczepów: 90% seyval blanc i 10% jutrzenki. Nos aromatyczny, świeży przyjemny, zielone aromaty (trawa, jabłko, ciut pokrzywy) wychodzący poza czasze kieliszka, jest to niewątpliwe zasługa dodatku 10% jutrzenki i zapewne naszego polskiego terroir. Na podniebieniu świeże, orzeźwiające, nie narzucające się, zachowujące swój styl i charakter szczepu. Wino, które zapada w pamięć smakowo - zapachową.\nWinnica Płochockich SeySey 2012\nBiałe półwytrawne wino zbudowane w 100% na bazie szczepu seyval blanc. Nos elegancki stonowany, nie tak aromatyczny jak w przypadku wina od Solaris, trochę wyczuwalne słodkawe owocowe nuty. Na podniebieniu świeże, przyjemne białe wino.\nWinnica Płochockich SeySey 2011\nBiałe półwytrawne wino o jasnej błyszczącej barwie. Nos tajemniczy, stonowany. Na podniebieniu świeże z dobrze zarysowanym posmakiem pestek wiśni w końcówce wina.\nWinnica Nad Dworskim Potokiem – winnica Uniwersytetu Jagiellońskiego\nW przypadku tej winnicy, zostały przedstawione dwa wina, zbudowane na bazie szczepu seyval i przefermentowane przez dwa różne szczepy drożdży. Tutaj mogliśmy się przekonać, że na końcowy zapachowo – smakowy charakter wina ma wpływ bardzo wiele czynników. Przy takim samym surowcu a stosując różne drożdże fermentacyjne otrzymujemy dwa różne wina o odmiennym stylu i charakterze.\nBiałe wpółytrawne wino w kolorze jasnej słomki, na nosie przyjemne, eleganckie. Na podniebieniu świeże, z dość dobrze zaznaczonym posmakiem pestek wiśni w finiszu wina.\nBiałe półwytrawne wino w kolorze jasnej słomki. Nos przyjemny, łagodny. Na podniebieniu apetyczne z dość dobrze zaznaczoną dużą owocową słodyczą wina w finiszu.\nDwór Wilkowice Cuvée Białe (Seyval Blanc 50%, Aurora 20%, inne 30%)\nBiałe wytrawne wino, nos delikatny. Na podniebieniu poprawne, czyste dobrze zrobione wino.\nDom Bliskowice S&12 2012 (Seyval Blanc 50%, Hibernal 30%, Riesling 20%)\nBiałe wytrawne wino o jasnej słomkowej barwie. Winogrona tłoczone były wraz z szypułkami co podniosło i wzbogaciło strukturę aromatyczną i smakową wina. Nos elegancki, wyraźnie cytrusowy, ujmujący swą wielowarstwowością. Na podniebieniu orzeźwiające, apetyczne z długim maślaną końcówką w zakończeniu wina.\nWszystkie przedstawione wina na seminarium, były ujmujące, ciekawe i niepowtarzalne w swojej klasie i indywidualnym stylu dla każdego z nich. Budulcem i bohaterem był szczep seyval blanc to jednak zyskiwały wina, które były kupażowane. Z teorii i doświadczenia winiarskiego wiemy, że jeden szczep nie da tyle różnorodności i wielkowymiarowości w zapachu i smaku trunku jak cuvée. Seyval Blanc to przewodnik dla naszych win polskich jednak wymaga wsparcia, aby pokazać swoje prawdziwe oblicze i w pełni nas zauroczyć.\nAutor: Teoria Wina o sobota, lipca 06, 2013\nEtykiety: POLSKIE WINO, VIII Konwent Polskich Winiarzy\nArchiwum bloga czerwca 2019 (2) maja 2019 (1) kwietnia 2019 (2) marca 2019 (1) grudnia 2018 (1) listopada 2018 (2) października 2018 (1) września 2018 (1) sierpnia 2018 (1) czerwca 2018 (1) maja 2018 (1) kwietnia 2018 (1) marca 2018 (2) lutego 2018 (1) stycznia 2018 (2) listopada 2017 (2) września 2017 (4) sierpnia 2017 (1) lipca 2017 (3) czerwca 2017 (3) maja 2017 (2) kwietnia 2017 (1) marca 2017 (1) lutego 2017 (3) grudnia 2016 (1) listopada 2016 (1) października 2016 (4) września 2016 (4) sierpnia 2016 (3) lipca 2016 (5) czerwca 2016 (3) maja 2016 (2) kwietnia 2016 (6) marca 2016 (4) lutego 2016 (9) stycznia 2016 (6) grudnia 2015 (5) listopada 2015 (10) października 2015 (8) września 2015 (6) sierpnia 2015 (4) lipca 2015 (5) czerwca 2015 (1) stycznia 2015 (1) grudnia 2014 (5) listopada 2014 (7) października 2014 (6) września 2014 (5) sierpnia 2014 (6) lipca 2014 (6) czerwca 2014 (5) maja 2014 (7) kwietnia 2014 (5) marca 2014 (4) lutego 2014 (5) stycznia 2014 (8) grudnia 2013 (4) listopada 2013 (6) października 2013 (10) września 2013 (10) sierpnia 2013 (7) lipca 2013 (9) czerwca 2013 (9) maja 2013 (8) kwietnia 2013 (8)\nWitam Serdecznie, Specjalista ds. Wina z ponad ośmioletnim doświadczenie w międzynarodowej firmie. Posiadam doświadczenie w prowadzeniu szkoleń z zakresu wiedzy o winie , spotkań integracyjnych, kolacji komentowanych połączonych z degustacją wina i łączeniem wina z potrawami. Certyfikaty: Wine Course – Kensington and Chelsea College in London, Galicyjska Szkoła Smaku w Krakowie - Certyfikat Sommelierski, Collegium Vini – Kraków - Kurs wiedzy o winie, Wineria Wine Academy - Dyplom WSET level 2. Prowadząc blog winiarski Teoria Wina.blogspot.com, podejmuję tematykę polskiego i międzynarodowego wina na świecie, oceniam wina, z przyjemnością gotuję z myślą o winie z jakim można połączyć tą potrawę. Moją pasją jest także fotografia, którą mogą Państwo zobaczyć na blogu i mojej stronie fotograficznej: https://bernadetajarosz6.wixsite.com/bernadetaannajarosz. Jeżeli chcieliby Państwo nawiązać ze mną współpracę serdecznie zapraszam do kontaktu, proszę o wiadomości na adres bernadetajarosz6@wp.pl Pozdrawiam, Bernadeta Jarosz\nWinnica na Rozdrożu – Region Sandomierski – Fiore Bivio 2018\nMalownicza i urokliwa Wyżyna Sandomierska, wie jak zadowolić i ugościć winnych turystów. Sandomierski Region Winiarski ma do zaofero...\nWINNICA MODŁA I MŁODY CFAJGELD XVII\nWinnica Modła to kolejna urokliwa winnica na Sandomierski Szlaku Winiarski. W przypadku tej winnicy musimy się troszeczkę oddalić od Sa...\nNowe wina w stałym asortymencie sieci Biedronka\nPonad 100 różnych win jest dostępnych w każdym sklepie Biedronka. Kilka razy w roku pojawiają się nowości w ramach ofert czasowych. T...\nWinnica Nad Jarem – Sandomierski Region Winiarski – Wino Odesa 2018\nWinnica nad Jarem znajduje się w Sandomierskim Regionie Winiarskim w miejscowości Złota, która położona jest niedaleko od Sandomierza. ...


Perla Sun Park Hotel Primorsko Perla Sun Park Hotel Primorsko Français Español Italiano Nederlands Português Svenska Dansk Perla Sun Park Hotel Primorsko Perla Sun Park Hotel Приморсько Magyar Perla Sun Park Hotel Primorsko Ελληνικά 日本語 简体中文 한국어 Perla Sun Park Hotel Приморско עברית Türkçe عربي\nUroczy 4-gwiazdkowy Perla Sun Park Hotel oferuje zakwaterowanie w 150 pokojach gościnnych. 9-piętrowy budynek hotelu wybudowano w 2009 roku i odnowiono w 2011 roku.\nBezproblemowo można dostać się do Water Slide, gdyż znajduje się około 2.8 km stąd. Odległość między centrum Primorsko a obiektem wynosi 1 km.\nHotel szczyci się zaciszną lokalizacją w pobliżu rzeki i roślinności.\nPodczas pobytu w Perla Sun Park Hotel goście mają dostęp do indywidualnej kontroli parametrów klimatycznych, telewizji kablowej, lodówki, prasowalnicy do spodni i systemu nagłośnienia. Pokoje z panoramą na morze. Każda łazienka zaopatrzona w prysznic, suszarkę do włosów i bidet.\nPracownicy hotelu zapraszają do baru Sky na kieliszek dobrego alkoholu. Bistro Grolsch zlokalizowane w 500 metrach od obiektu.\nOkoło 40 km dzieli Perla Sun Park Hotel od lotniska Burgas.\nDla relaksacji gości dostępny solarium i jacuzzi oraz sauna turecka i masaż. Centrum fitness proponuje salę gimnastyczną, wodny aerobik i zajęcia aerobiku.\nOśrodek wypoczynkowy Azure & Spa *****\nHotel Dom Muzyka ***\nHotel Astera & Spa ****\nHotel Smart Selection Bristol ***\nZajazd Parkhotel Carlsbad Inn ****


błąd na paragonie – kasiarz.biz.pl\nTag: błąd na paragonie\nBłąd na paragonie może się przytrafić każdemu przedsiębiorcy – nie ma w tym nic nienaturalnego. Ale też nie zmienia to faktu, że każda taka pomyłka musi zostać odnotowana. Chodzi konkretnie o prowadzenie oddzielnej ewidencji, w której znajdą się niezbędne informacje o każdym błędzie na paragonie. Dokumentacja sporządzana jest w formie notatek i dowolnie przez podatnika przechowywana.\n10 stycznia, 2019 7 lutego, 2019 RedakcjaDla sprzedawców / Drukarki fiskalne / Kasy fiskalne1 Comment\nChoć w codzienności konsumenta dokument, jakim jest paragon, bywa niejednokrotnie bagatelizowany, to jednak nie zmienia faktu, że pozostaje on niezwykle ważny. A zwłaszcza z perspektywy przedsiębiorcy i prowadzonej przez niego ewidencji obrotu. Dlatego gdy na wydruku fiskalnym pojawi się pomyłka, trzeba podjąć odpowiednie działania. Działania, które ze względu na sposób funkcjonowania urządzeń rejestrujących, wcale nie…