Strumień: W szkołach praca wre - Beskidzka24.pl\nAutor: Redakcjaaccess_time 24.07.2017 10:01 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\n– Od kilku lat przeprowadzane są prace remontowe w placówkach oświatowych nie tylko w okresie wakacyjnym. Podejmujemy również działania w ciągu roku szkolnego w ramach potrzeb i konieczności na bieżąco. Część prac remontowych już jest za nami – mówi Anna Grygierek, burmistrz Strumienia.\nA to nie wszystko. Nowe ogrodzenie ogrodu przedszkolnego zyskało Przedszkole Publiczne w Zabłociu, wcześniej wykonano odwodnienie terenu i zakupione zostały nowe urządzenia do zabawy. Wykonany został już też remont części posadzki na parterze Zespołu Szkół w Drogomyślu. Tam, w czasie wakacji zostanie przebudowane wejście do budynku, wymieniona zostanie również latania oświetlająca teren przed Zespołem Szkół. Budynek zyska też nowe pokrycie dachowe. Prace wykonane zostały już w przedszkolu w Pruchnej. – Tam wymienione zostały okna na klatce schodowej. W wakacje remont przejdą łazienki, a do kuchni zostanie zakupione nowe wyposażenie. Dziewięć dodatkowych grzejników zamontowanych będzie w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Bąkowie. Remont przejdzie również przyziemie budynku Szkoły Podstawowej w Strumieniu przy ul. Młyńskiej. Z kolei w przedszkolu w Strumieniu w trakcie wakacji pomieszczenie szatni zmieni się w salę dydaktyczną, tym samym od września przybędzie oddział w tej placówce – mówi burmistrz Strumienia\nPoprzedni post Poprzedni post Wadowice: Protesty nie słabną\nNastępny post Następny post Zaginęła nastolatka


Menedżer wysyłek - przesyłki kurierskie DPD, DHL, InPost, Spring, GLS\nAktualne informacje z firm kurierskich o opóźnieniach i wykluczeniach w wysyłce, związanych z COVID-19. Kliknij TU i sprawdź przed wysyłką paczki.\nWróć do Menedżera wysyłek\nMasz pytania lub problem z obsługą wysyłek?\nNapisz, zadzwoń lub zamów rozmowę\nWysyłaj taniej z Menedżerem\nZapytaj przez czat lub e-mail\no cennik biznesowy dla Twojej firmy\ni ciesz się tanią wysyłką paczek.\nObsługę zapewnia ITL Sp. z o.o. - administrator Menedżera wysyłek eBay\nNowość - DHL WARENPOST\nSzybka, przystępna cenowo i przejrzysta wysyłka małych paczek na terenie Niemiec.\n31 stycznia 2020 r. Wielka Brytania wystąpiła z Unii Europejskiej i w związku z tym z dniem 1 stycznia 2021 r. wprowadzone będą nowe zasady wymiany handlowej UE z Wielką Brytanią. Ich ostateczny kształt będzie zależeć od porozumień wypracowanych pomiędzy Unią Europejską a Wielką Brytanią, które cały czas są negocjowane. Zmiany z całą pewnością dotkną sposobu rozliczania podatku VAT oraz ceł.\nZmiana adresu HUB\nInformujemy, że zmienił się adres HUBa Menedżera Wysyłek.\nDHL DE w ofercie MW\nDla wygody sprzedawców eBay, wdrożyliśmy dwie podstawowe usługi dla e-commerce: - DHL Paket dla przesyłek krajowych na terenie Niemiec. - International dla przesyłek zagranicznych nadawanych z Niemiec do innych państw UE.\nDPD POLSKA - rozszerzenie współpracy z MW\nMiło nam poinformować, że sprzedawcy eBay, zyskali możliwość ręcznego nadawania przesyłek, kurierem DPD POLSKA\nSpring - nowa firma w ofercie\nMiło nam poinformować, że w systemie pojawiła się oferta firmy Spring. Więcej szczegółów poniżej.\nRealizacja i obsługa ITL Sp. z o.o.\nPodaj swój nr telefonu, a my oddzwonimy


Insignia ukazała się w 2008 roku i zrobiła nieco zamieszania w segmencie limuzyn. Auto powstało na nowej platformie, dzięki czemu poprawiła się przestronność a masa została zniwelowana. Jeśli chodzi o najnowsze wcielenie to jest to lift back Grand Sport. Rozstaw osi zwiększył się względem poprzednika aż o 9,2 cm, długość o 5,5 cm a wysokość zmniejszyła się o 2,9 cm. Dzięki Insigni Opel wyszedł z marazmu aut ociężałych i zyskał nieco smukłe linie. Ale i tak auto ważyło za dużo i nie oferowało wewnątrz tyle przestrzeni jak mogła sugerować jego zewnętrzna sylwetka. Najnowsza ods...\nKoła samochodu podczas ruchu nie poruszają się po jednej linii, lecz zależnie od równości nawierzchni i uderzeń dynamicznych, a także wskutek wahań kierownicy, wymagają pasa nawierzchni o pewnej szerokości bn, Szerokość pasa zależy od stanu nawierzchni, szybkości ruchu oraz stanu technicznego samochodu i waha się w granicach od 0,5 do 0,75 m. Szerokość pasa postojowego dla ruchu samochodowego wynosi 2,50 m. Niekiedy projektuje się pasy postojowe szerokości 3,0 m. Pasy postojowe szerokości 2,0 m można stosować tylko w wyjątkowych przypadkach, tj. pod warunkiem, że samochód oponami będz...\nPo zdarzeniu drogowym stajemy często przed problemem szpachlować czy wymieniać. Wielu z nas uznaje wymianę dużych elementów jako niebezpieczną jeśli chodzi o późniejszą eksploatację. Wielu też uznaje za niebezpieczne naciąganie niektórych elementów. Część prawdy na pewno w tym jest ale jeśli zrobi się to profesjonalnie to ryzyko można ograniczyć do minimum. Musi to zrobić prawdziwy fachowiec który dysponuje do tego także specjalnymi narzędziami. Pomyśl że nadwozie też jest spawane i zgrzewane w bardzo dużej liczbie miejsc. Ważne by podczas naprawy zamontować nową część jak naj...\nFiltry te mają na celu chronić nasze środowisko i płuca przed szkodliwymi substancjami jakie są emitowane przez silniki wysokoprężne. Cząstki sadzy z układu wydechowego są przez nie łapane i wypalane. Ale to tylko teoria. Jest przynajmniej kilka patentów które mają za zadanie dopalić te cząstki. Ale filtry te to też k kłopot, szczególnie te z suchym dopalaniem źle znoszą eksploatację w warunkach miejskich. Cząstki wcale nie są dopalane a filtr trzeba często regenerować a nie jest to tanie. Jeśli zacznie się proces dopalania sadzy i zostanie on przerwany np. poprzez skończenie jazdy i ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii serwis audi warszawa :\nhttp://www.spzagorz.pl 751#otomoto impol , #honda vtec civic , #mercedes łódź aleksandrowska , #mercedes sedan , #trajets , #sportowe auta do 20 tyś , #darmowa wycena samochodu online , #wypowiedzenie oc druk , #auto komis binczarowa , #bmw turbo ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - serwis audi warszawa


Księga ziół - Marai Sandor - ebook + książka - Legimi online\nbez abonamentu 28,35 zł\nKsięga ziół ebook\nKsiążkę tę dedykuję Senece, ponieważ uczył, że bez moralności nie ma człowieka. I Epiktetowi, ponieważ uczył o tym, co jest w naszej mocy. I Markowi Aureliuszowi, który nauczył się od Epikteta, czym jest to, co jest w naszej mocy – i był cierpliwy. I Montaigne’owi, ponieważ był pogodnego usposobienia i nie przejmował się tym, co stanie się z jego dziełem po śmierci. I w ogólności stoikom, którzy pocieszali, kiedy nie było pociechy na ziemi, i nauczali, aby nie bać się śmierci ani niewolnictwa, ani biedy, ani choroby. I dwóm–trzem mężczyznom, którzy byli moimi przyjaciółmi i prawdziwymi mężczyznami. I dwóm–trzem kobietom.\nO tym, jaki jest cel tej książki\nCzytelniku, ta książka chciałaby być szczera. Napisał ją człowiek, którego wiedza jest skromna i ograniczona. Ta książka nie chce niczego więcej niż wszystkie niezliczone książki w czasie zaprzeszłym i przeszłym dokonanym, które pragnęły mówić o losie ludzkim na ziemi. Chciałby ów człowiek opowiedzieć, jak należy mieszkać, jeść, pić, spać; jak chorować i jak zachować zdrowie, jak kochać i jak się nudzić, jak sposobić się na śmierć i jak pogodzić się z życiem. To niewiele, bowiem człowiek w ogóle, a autor tej książki w szczególności, mało wie o sobie i świecie. Ale dostatecznie dużo jak na trud wyznaczony człowiekowi. Bo też i niczego więcej nie możemy się w życiu podjąć.\nZatem ta książka, Czytelniku, będzie szczera i nie będzie mówić o ideach i bohaterach, lecz tylko o tym, co ma związek z człowiekiem. Autor, pisząc tę książkę, nie chce pouczać, lecz sam się uczyć. Chce uczyć się z książek, jakie pisali przed nim mędrcy i wtajemniczeni, chce uczyć się z życia ludzi, na tyle, na ile udało mu się obserwować i zrozumieć, chce uczyć się ze znaków życia, a więc z liter, z człowieczego serca, z traw, a jednocześnie ze znaków na niebie. Bowiem wszystko to razem tworzy ludzki los. Nie jest to książka uczona, lecz taka jak książki, które uczą rzeczy elementarnych. Ten, który ją napisał, nie zna absolutnej prawdy i często myli się w szczegółach. Bo jest człowiekiem. Ale szuka bezwzględnej prawdy i nie wstydzi się, kiedy się myli w szczegółach. Bo jest człowiekiem. Więc ta książka będzie taka, jak dawne zielniki, które prostymi przykładami pragnęły odpowiedzieć na pytanie, co trzeba robić, gdy kogoś boli serce albo gdy Bóg go opuścił.\nA kto to wie lepiej, niech lepiej to powie.\nWartość życiu może nadać jedynie służba sprawie człowieka. Brzmi to cokolwiek oschle i ogólnikowo. Ale to jedyna prawda, jaką poznałem, z wszystkimi następstwami. Nikt nie może siedzieć, jak byczek Fernando, na kwitnącej łące i bezkarnie wąchać pięknych kwiatów. Jesteś człowiekiem, musisz więc żyć po ludzku, pośród ludzi.\nŻyjesz po ludzku, jeżeli żyjesz sprawiedliwie. Jeżeli u spodu każdego twojego uczynku i słowa leży ten oto zamiar: nie szkodzić ludziom. Jeżeli usiłujesz – nie zwracając na siebie uwagi i nie popisując się – pomagać ludziom. Czasami tylko w ten sposób, że nie przemilczasz prostych prawd. Czasami, że nie przekazujesz dalej cudzych kłamstw. Czasami jedynie przez to, że nie mówisz „tak”, kiedy wszyscy wołają „Tak, tak!”. Nie godzić się – przez całe życie, konsekwentnie – z kłamstwem większe to bohaterstwo, niż okazyjnie, bijąc się w piersi, głośno przeciwko niemu protestować.\nTylko wtedy spoczniesz w spokoju na łożu śmierci, jeżeli każdego dnia, w pełni tego świadom, służyłeś prawdzie. Czasami prawda jest prosta i skromna. Lecz ty nie przebieraj. Taka jest wartość życia.\nO tym, jak trzeba żyć i pisać\nKażdy mędrzec, którego myśli udało mi się poznać, uczył, że należy tak żyć i pisać, jakbyśmy każdą naszą czynność wykonywali w życiu po raz ostatni, jakby po każdym napisanym przez nas zdaniu śmierć miała postawić kropkę. Jedynie świadomość śmierci pozbawiona czułostkowości, lęku i nierozumnego tchórzostwa nadaje naszemu życiu i pisaniu prawdziwego dostojeństwa. Trzeba żyć i pisać z wiarą w nieodwracalność losu, a więc spokojnie, bardzo uważnie, z jednakową siłą obserwując świat i nas samych, nasz rozum i naszą namiętność, ludzkie zamiary i nasze związki z wszechświatem. Jest to jedyna postawa godna człowieka: sam Bóg więcej nie żąda od nas. I nie ma większego grzechu ni bardziej daremnego trudu, niż chcieć czegoś więcej lub czegoś innego nad to, czego Bóg żąda od nas.\nO ludzkim charakterze\nNajciekawszym zjawiskiem, z jakim spotykamy się w życiu człowieka, jest jego charakter. Nic nie jest tak interesujące, zaskakujące, nieobliczalne, jak proces, w którym człowiek zdradza właściwości swojego charakteru. Cokolwiek przedstawia świat: krajobrazy i cuda natury, nieprzejrzane odmiany ziemskiej fauny i flory, nic nie jest tak swoiste jak charakter jednego czy drugiego człowieka. Kiedy naszą ciekawość, z jaką obserwujemy rzeczy tego świata, przeniesiemy na człowieka, od razu poczujemy, że poznanie ludzkiego charakteru było prawdziwym zadaniem naszego życia. Wszystko inne, co poznaliśmy, jedynie wzbogaciło naszą wiedzę. Lecz nasza dusza wzbogaci się tylko poprzez poznawanie charakterów. Jest to bowiem najbardziej bezpośrednie ludzkie doświadczenie, tak – charakter to człowiek.\nA skoro charakter – to człowiek, daremnie próbujemy go zataić; bo człowiek w równie znikomym stopniu może ukryć swój charakter, jak jakaś czapka niewidka zdolna jest ukryć istotę jego ciała. Do jakiegoś czasu możemy nosić sztuczne brody i chodzić w przebraniu, lecz w jednej chwili spada z nas wszelki kostium i ukazuje się prawda. W końcu jeden gest, jedno słowo, jeden postępek odsłania nasz prawdziwy charakter: bal maskowy może być tylko krótkotrwały. Natomiast spotkanie z prawdziwymi właściwościami charakteru jest największym ludzkim przeżyciem.\nO tym, co jest prawdziwym życiowym doświadczeniem\nZatem prawdziwe ludzkie doświadczenie sprowadza się przede wszystkim do poznania samego siebie. Poznawanie świata jest interesujące, pożyteczne, niepokojące lub pouczające; poznanie nas samych jest najdłuższą podróżą, najbardziej poruszającym odkryciem, najbardziej kształcącym spotkaniem. Podróż do Rzymu czy wyprawa na Biegun Północny nie są tak zajmujące, jak dowiedzenie się czegoś istotnego o naszym charakterze, a więc o prawdziwej naturze naszych skłonności, o naszym stosunku do świata, do dobra i zła, do ludzi, do namiętności. Od czasu, gdy mój umysł dostatecznie dojrzał, szukam w życiu już tylko tego jednego doświadczenia.\nO poznaniu ciała\nRównocześnie z poznawaniem naszego charakteru winniśmy poznawać naturę naszego ciała. Ale tylko tak, jakby to była natura złego i niewiernego sługi. Nasz charakter jest panem, nasz umysł wydaje rozkazy; ciało jest tylko sługą. Tak też należy się z nim obchodzić, rozumnie i godnie, bezstronnie i surowo, jak ze sługą, który w każdej chwili jest skory do niewierności, ucieczki i buntu. Musimy poznać jego naturę, skłonności i, na ile to możliwe, pojednać go ze światem, z perspektywami, z odwiecznym rytmem życia. Sługą jest ciało i jest całkiem dziecinne. Skłonności naszych organów są tak pierwotne, jak żądania małego dziecka. Ciało domaga się wszystkiego, każdej przyjemności, nieprzerwanie żąda wszelkiego rodzaju zaspokojenia. Wtedy trzeba obchodzić się z nim surowo. Materia, z jakiej jest wykonane, zachowuje więzy krwi z ziemią, wodą i gwiazdami; w ciele jest coś odwiecznego, a jednocześnie tak śmiesznie ulega rozkładowi i przemija. W bardzo krótkim czasie, kiedy ów sługa znajduje się pod naszymi rozkazami, musimy poznać jego naturę i jakość, jego tajemnicze potrzeby oraz życzliwie i zdecydowanie dać mu to wszystko, co może być mu niezbędne, by wypełnił swoje zadanie i nie mącił naszego umysłu ani nie wadził naszemu charakterowi. Zaś sam charakter niech nie toleruje żadnego buntu niewolników.\nRozumiem to tak: musimy zachować godność wbrew naszym zmysłom. Jedynie dzięki ostrożności i godności oraz doświadczeniu możemy pozostać panami naszych zmysłów. Kto jest gwałtowny wobec siebie, ponosi klęskę. Wojsko zmysłów to jest dzika horda. Zmysły walczą przeciwko człowiekowi wszystkimi sposobami, niczym zapaśnicy catch-as-catch-can, nie przestrzegają żadnych reguł gry, kopią, szczypią i gryzą. W ich buncie jest coś trwożliwego i zarazem wspaniałego. Człowiek żyje dopóty, dopóki są w nim namiętności. Ale namiętności można wychowywać. Samolubstwo, lubieżność, cielesne głody można zaczarować w coś człowieczego. Zachłanność można przekształcić w pożyteczną człowieczą wolę. Tak jak można oswoić wiatr, ogień i światło, i stosowne siły oddać w pożyteczną służbę człowiekowi – nawet jeżeli są tak potężne, iż biczują morze, podpalają lasy i miasta – człowiek jest silniejszy! – tak samo można poskromić siły i namiętności, które przenikają na wskroś ludzkie ciało, panują nad naszymi sercami i nerwami. Te dzikie siły można wychować tak, by służyły człowiekowi. Ku temu trzeba wiele doświadczenia, wiele smutku, wiele woli i nadludzkiej siły.\nO ludzkim zachowaniu się\nJakakolwiek postawa, która wyraża się chęcią zbudowania własnego ładu życia, porządku dnia poza porządkiem ludzkim, nie jest prawomocna. Sprawy i postępki świata mają dla człowieka sens dopóty, dopóki chcą wpływać na ludzi i współdziałają z ludzkim światem. To współdziałanie może być bezpośrednie i pośrednie. Jednakże nikt nie ma prawa żyć tylko dla siebie, a nawet tylko dla siebie tworzyć.\nO tym, że człowiek jest częścią świata\nCzłowiek, w swojej niezmierzonej pysze i próżności, skłonny jest wierzyć, że może żyć nawet wbrew prawom świata, może je zmieniać i bezkarnie buntować się przeciw nim. To tak, jakby kropla wody powiedziała: „Jestem inna niż morze”. Albo iskra: „Mnie ogień się nie ima”. A przecież człowiek nie jest niczym innym, niż zwyczajną częścią składową świata, jest materią, która psuje się tak samo jak mleko albo mięso z niedźwiedzia, jak wszystko, co w jednej chwili pojawia się na wielkim targowisku świata, by później, w następnej chwili trafić na śmietnik lub do kloacznego dołu. Człowiek w swojej cielesnej istocie nie jest elementem świata wyższego rzędu; raczej tylko sumą materiałów skazanych na nędzny rozkład. Kamień, metal dłużej żyją niż człowiek. Dlatego to wszystko, co znaczymy w świecie dzięki naszemu ciału, jest mało ważne. Jedynie nasza dusza jest silniejsza i trwalsza niż kamień i metal – dlatego nigdy nie wolno patrzeć na siebie inaczej niż przez pryzmat duszy. Ta siła, która się objawia w podlegającej zepsuciu materii ciała, jest nie tylko częścią świata, lecz całym jego sensem. Tą siłą jest dusza człowieka. Wszystko inne, cokolwiek znaczymy w świecie, i jakkolwiek się światu prezentujemy, jest śmieszne i żałosne.\nNie wolno żyć przesądami. Piątek, trzynastkę, rzucanie uroku, wróżbiarskie objaśnianie liczb i znaków przynieśli na nasz świat gnostycy, niezborne, chaotyczne sekty, Syryjczycy i aleksandryjscy kuglarze, zezowaci objaśniacze pisma, obłudni zapaleńcy z pianą na ustach, napływający do wczesnochrześcijańskiego Rzymu. Młode chrześcijaństwo nie miało jeszcze dość siły, aby pobić tych, którzy rzucają urok, na piątek mówią: „zwykły dzień”, na trzynastkę: „liczba jak inne”. Były to czasy zamętu i fermentu. Stoicy już nie rozkazywali w Rzymie, chrześcijanie jeszcze nie panowali. Zagubiony człowiek był przeciwny naturze w ogóle i swojej w szczególności. Bał się, skowyczał, oddawał przesądom i czarom. Jesteś człowiekiem, masz wiarę, wiesz, że za zjawiskami jest porządek, wyższy rozum. Wzgardź zabobonami.\nAle wiedz i to, że dumna świadomość twojego umysłu i wiary nie dyscyplinuje i nie trwoży tajemniczych sił tego świata, które od twojego urodzenia aż do śmierci skradają się i czają wokół ciebie. Wypadek, zgodność liczb, prawo wielkich liczb, ziemia, powietrze, niezrozumiałe zamiary i plany słonecznych promieni, wszystko to nie daje się ogarnąć wzrokiem. Dlatego możesz zachować w sercu odrobinę pokory i drżenia. Świat nie jest tylko ciemny i jasny, o nie; świat jest zmącony. Jest w nim nie tylko słoneczny promień, blask i ciepło; są też demony. (Goethe wierzył w demony). Świat jest nie tylko rozumny i konsekwentny; gdzieś tam w zjawiskach ukrywają się również czary. Nie możesz być przesądny, albowiem to nie przystoi człowiekowi. Ale też nie możesz całkowicie pogardzać przesądami, bo to nadludzka, niestosowna pycha. Już raczej powinieneś się do przesądów odnosić z łagodną ironią, jak ktoś, kto się uśmiecha – ale i trochę boi.\nO systemie, który poznajemy później\nStarszy wiek, mijające lata naprawdę dają coś w zamian za to, że w ciągu życia znosiliśmy mordęgę, upokorzenie i bolesne baty. Dają nie tylko doświadczenie, bowiem doświadczenie samo w sobie nie ma wiele wychowawczej energii, co możemy dostrzec w życiu na każdym kroku: ludzie, którzy posiadają tragiczne doświadczenia, popełniają te same nieszczęsne błędy także wtedy, gdy z góry znają ich następstwa. Nie, starszy wiek ma tę wielką zaletę, że z naszych doświadczeń potrafimy zbudować system, jeśli nie jesteśmy zupełnie głupi i podli i nie zamierzamy być siwymi pajacami wyśmiewanymi i lekceważonymi przez innych ludzi! Jak wędrowiec, który w czasie swych wędrówek poznał skomplikowany system górski i dotarłszy na najwyższy szczyt, przenika spojrzeniem strukturę okolicy, ogarnia wzrokiem geologiczne prawidłowości powiązanego pasma szczytów górskich, tak i my z mijającymi latami widzimy system we wszystkim, co dzieje się w naszym życiu i w życiu innych ludzi. Ta przenikliwość spojrzenia, która przychodzi z upływem lat, jest największym zadośćuczynieniem, jakie możemy zyskać w trakcie poznawania ludzi i spraw tego świata.\nO tym, że codziennie musisz iść dalej\nJako że jesteś wędrowcem, codziennie musisz iść dalej drogą, która jest twoim jedynym celem, a więc prowadzi do poznania twojej duszy i boskiej treści ukrytej w twojej duszy. A to niełatwe. Pomyśl tylko, jak wiele różnych pokus nęci cię, byś zaprzestał drogi, abyś odpoczął, abyś zajął się czymś innym! Na skraju drogi stoi piękna kobieta i powabnym uśmiechem daje ci znak. Twoje ciało i zmysły reagują na to wezwanie, chciałbyś stopić się z tym ciałem, oddać się słodkiemu odurzeniu rozkoszy. Ale powinieneś wiedzieć, że po czczych i rozkosznych chwilach przychodzi pustka i bezradność. Bo twoja dusza chce czegoś innego, i kiedy swoje ciało nakarmisz piekącymi przyprawami innego ciała, dusza pozostanie głodna i spragniona. Po drodze trafią ci się pieniądze, ordery, tytuły, stanowiska: ale co z tym wszystkim poczniesz, skoro względy, fatyga, stracony czas, które są ceną za uznanie świata, odrywają najlepsze siły twojej duszy od trudu boskiego poznawania? Kompani na poboczu drogi coś wykrzykują, wołają cię, zachęcają do złośliwego uczynku: co możesz zyskać na tych wszystkich interesach i zabawach, kiedy tak tkwisz przy biesiadnym stole albo przy stole gry, a twoja dusza pyta cię udręczonym szeptem: „Dlaczego tutaj marnujesz czas? Wszystko to jest dziecinne i żałosne. Musisz iść dalej, przecież masz swoją sprawę”. Podobnie zwraca się do ciebie życie, codziennie, w każdej chwili – namawia cię, abyś odpoczywał, oddawał się rozkoszy, sycił się próżnością i władzą. A przecież nie to jest twoją powinnością! Jesteś wędrowcem i każdego dnia musisz iść dalej. Nie możesz wiedzieć, jak długo będziesz żył i czy w ogóle będzie czas na to, byś dotarł do ostatecznego celu twojej drogi, poznania własnej duszy i tego, co boskie? Dlatego codziennie idź dalej, nawet w biedzie, nawet z okaleczonymi stopami. Bo jesteś wędrowcem.\nO pokusie i doświadczeniu\nNa pytanie, czy doświadczenia życiowe uzbrajają nas przeciwko tanim lub niebezpiecznym, odzywającym się z wielką siłą pokusom, trzeba odpowiedzieć przecząco. Takimi pokusami są: fałszywa ambicja, rozliczne pasje – jak miłość, publiczne występy, światowy sukces, podniety zmysłów, przesadne, szkodliwe dla naszego zdrowia obżarstwo, pijaństwo i środki odurzające, cielesne namiętności i bardziej od nich szkodliwe i niebezpieczne dewiacje ducha i charakteru, jak choćby żądza zemsty, zakłamanie i chciwość. Wszystkie te niebezpieczeństwa i powaby uwodzą człowieka z zawziętą powtarzalnością, w każdym okresie życia. Doświadczenie, które uczy, że wszelka przesada, kłamstwo i nieczysty zamiar prowadzą do oszustwa, obrzydzenia, upokorzenia i choroby, nie daje nam gwarancji, iż nie staniemy się ofiarami pokus. Przed upadkiem może nas ochronić jedynie wierność naszemu charakterowi, a nie nasze doświadczenia. W przyrodzie nie występuje bezwzględne dobro i zło; lecz dla człowieka bezwzględnie złe jest to, czego nie potrafimy bezkarnie pogodzić z naszym charakterem. A więc i w tym przypadku, jak zawsze, gdy musimy się na coś zdecydować, nie badajmy kwestii, czy nadarzająca się pokusa jest sama w sobie dobra lub zła, lecz spytajmy wprost: czy to, co zamierzamy zrobić, jest zgodne z naszym charakterem? Doświadczenie życiowe nie jest tak ważne, jak gruntowna i bezwzględna znajomość naszego charakteru. Są ludzie niedoświadczeni, którzy wszakże pozostają wierni swojemu charakterowi i dlatego nie oblewają egzaminu przed światem, i są też stare, szczwane lisy, które nie potrafią dostosować pragnień do swojego charakteru i dlatego co rusz ponoszą porażkę i haniebnie padają na nos.\nWierzyć w to, że możemy uciec od namiętności, jest takim samym szaleństwem, jakby ktoś wierzył, że można zbudować dom z piasku w środku pustyni, kryjówkę przed samumem.\nNamiętność jest bowiem tak samo sensem naszego życia, jak rozum, umiar i rozważna obrona. Tylko ten może być pełnym człowiekiem, z mądrą uległością respektującym porządek przyrody, kto szczerze i na miarę własnej natury potrafi powierzyć samego siebie porywom swego ciała i charakteru. Ale nie stanie się zwierzęciem, zna bowiem granice, których musi się chwycić zębami i pazurami, gdy – na krawędzi rozumu – atakuje go trąba powietrzna. Nie wypieraj się własnego ciała, ale obchodź się z nim godnie i wyniośle, jak poskramiacz z dziką bestią. Nie wypieraj się żądz, lecz wyznacz im zakres. Nie wypieraj się zmysłów, lecz stań w samym ich centrum, jak kapitan pośród zbuntowanej załogi na statku miotanym przez burzę: surowy i rozumiejący, nieubłagany i bohaterski. Nie możesz zrobić nic innego. To wszystko, co może uczynić człowiek.\nO opieszałości w czynieniu dobra\nPrawdziwą przyczyną większości ludzkich bied, niepowodzeń, beznadziejnych, haniebnych i złowróżbnych sytuacji nie jest zło tkwiące w człowieku, lecz po prostu gnuśność. To swego rodzaju „lenistwo, które wychodzi na dobre”, o czym mówi Biblia. Zabójca jest dość rzadkim ludzkim fenomenem. Do zabójstwa bowiem potrzebna jest siła, indywidualność, wyobraźnia, wielkie pasje. Przed zabójcami można się bronić. Lecz częściej spotyka się człowieka, przed którym nie można się bronić, który milionkrotnie pomnaża ludzkie biedy i tragedie, ten poczciwy i gnuśny osobnik, który odwraca głowę, gdy widzi podłość lub bezprawie, nie zadzwoni, choć wie, że ten telefon mógłby czemuś zapobiec, raczej ostrożnie obejdzie nędzę i bez słowa pójdzie dalej, mimo iż bez specjalnej ofiary, bez wysiłku mógłby przywrócić komuś chęć do życia lub pomóc biedakowi. Człowiek, który staje do walki ze światem w interesie własnej tyranii, nie jest tak niebezpieczny, jak uprzejma, obłudna i przemyślna przeciętność, mrucząca ugodowość i tchórzliwe, a też leniwe samolubstwo. To jest grzech główny. Tego rodzaju człowiek czyni świat takim, jaki jest, i jemu możemy być wdzięczni, gdy mając ów zasób doświadczeń, bez specjalnego żalu żegnamy się, w godzinę śmierci, ze światem.\nCiągły konflikt między przyzywającym mnie, wabiącym światem a obcą moim predyspozycjom, mojej naturze działalnością publiczną spowodował wiele zamętu i powikłań w moim życiu. Bowiem ludzie są istotami towarzyskimi i ta piękna skłonność, jaka w nas tkwi, nie zasługuje na pogardę: dobrze, gdy ludzie poszukują nawzajem swojego towarzystwa, gdy w trakcie inteligentnych rozmów, prowadzonych w przyjacielskiej atmosferze, nawzajem poznają swoje poglądy, i jeśli te spotkania nie dają im nic więcej poza chwilową ucieczką przed samotnością, to już to samo warte było tej odrobiny zmęczenia i niewygody, która jest ceną bycia wśród ludzi. Człowiek jest istotą towarzyską i najczęściej właśnie w towarzystwie rozwija piękne przymioty swego charakteru: ten, kto godnie i cierpliwie rozmawia, kto w przemyślanym i efektownie formułowanym dialogu próbuje poznać poglądy bliźnich o świecie i ludzkich palących kwestiach, kto cierpliwie odpowiada na kontrargumenty, nie wyrokuje przed czasem, dobrze formułuje odpowiedzi i, czy to z grzeczności, czy też dla świętego spokoju, nie jest skłonny odstąpić od tego, co uważał za prawdę – ten w gruncie rzeczy wykonuje najpiękniejsze ludzkie zadanie, kiedy przyłącza się do towarzystwa, poznaje opinie bliźnich i nie przemilcza własnych. Ale raczej chęć ucieczki przed pustką i nudą pcha większość ludzi w krąg bliźnich; bardzo rzadko zdarza się, że po wieczorze spędzonym wśród ludzi nie mamy poczucia winy, jakbyśmy zostali współuczestnikami jakiejś rozpusty lub pijatyki. Bardzo trzeba uważać i w porę unikać zaproszeń do takich domów, których gospodarze oczekują od „towarzystwa” jakichś – towarzyskich czy zawodowych – dowodów uznania. Na takich spotkaniach uważa się gości za rzadki towar, który gospodarze sprzedają na światowym targowisku próżności.\nZawsze unikałem życia towarzyskiego i wszelkich jego wielkoświatowych czy zawodowych odmian. I nie ociągałem się, gdy trzeba było urazić ludzi, którzy w imię próżności lub fałszywie rozumianej ambicji zapraszali mnie do swoich domów. „Zapraszać” – o, tak, to wielka umiejętność, która wymaga wiele duchowej szlachetności, taktu, znajomości ludzi i sytuacji. Przyjąć czy też nie przyjąć zaproszenia: to także jest kwestią charakteru, jak każda ludzka kwestia.\nTYTUŁ ORYGINAŁU: Füves könyv\n© Heirs of Sándor Márai\nCsaba Gaal (Toronto)\n© Copyright for the Polish translation by Beata Netz, 2015, 2018\n© Copyright for the Polish edition by Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, Warszawa 2003, 2018


Kasia Żechowicz | MB\nSą proste, funkcjonalne, mają lekką konstrukcję i materiałowe obicia w ciepłych, pastelowych kolorach. Kanapy z lat 60. są na tyle charakterystyczne, że rozpozna je nie tylko ekspert w dziedzinie dizajnu. Szczupłe nóżki rozstawione są na zewnątrz i czasami sprawiają wrażenie, jakby miały się rozjechać. Nic takiego się jednak nie wydarzy - forma została starannie przemyślana przez mistrzów polskiego wzornictwa lat 60.\nKanapy w stylu lat 60. www.blog.westelm.com / www.pureandmini.com / Kolaż Ładny Dom\nTo w tamtej dekadzie w Polsce nastąpiła delikatna "odwilż" i otwarcie na prywatne inicjatywy oraz rozwój produkcji przedmiotów codziennego użytku. W meblarstwie stosowano już sklejkę oraz tworzywa sztuczne. Wielu Polaków pamięta jeszcze popularne meblościanki, w tym znany System MK zaprojektowany przez Bogusława i Czesławę Kowalskich. Charakterystyczne były również fotele i kanapy - ich formę dyktowały nie tylko wymogi estetyczne, ale przede wszystkim produkcyjne. Meble miały być proste i łatwe w seryjnej produkcji. Często miały drewnianą podstawę, której listwa była widoczna wzdłuż dolnego brzegu siedziska. Góra obita była materiałami w ciepłych i przyjemnych, często pastelowych kolorach. W erze szarego socjalizmu miały one wprowadzać do wnętrz odrobinę radości i fantazji. Obicia były miodowe, pistacjowe, jasnoróżowe albo brązowe.\nKanapy w stylu lat 60. www.vtwonen.nl/ www.apartmenttherapy.com / Kolaż Ładny Dom\nKanapy w stylu lat 60. to dziś wnętrzarski hit. Ustawia się je w salonach w różnych stylach: skandynawskich (bardzo zbliżony styl), nowoczesnych, rustykalnych i innych. Akcent retro równoważy dość bezosobową architekturę współczesnych osiedli i pozwala spersonalizować powtarzalne wnętrze. Kanapa w stylu lat 60. powinna być bohaterem salonu, dlatego nie należy obawiać się wyraźnej kolorystyki. Modną i neutralną szarość i biel wykorzystajmy w elementach "na stałe", tzn. kolorach ścian i trwałej zabudowie.


POLITYKA PRZECIWDZIAŁANIA DYSKRYMINACJI I NĘKANIU - IGOPAK\nPOLITYKA PRZECIWDZIAŁANIA DYSKRYMINACJI I NĘKANIU\nHome > O nas > POLITYKA PRZECIWDZIAŁANIA DYSKRYMINACJI I NĘKANIU\nJesteśmy zdania, że etyka zawodowa oparta na szacunku wspomaga realizację misji firmy IGOPAK SP Z O.O. S.K, zwiększa produktywność, minimalizuje spory i polepsza naszą reputację.\nOczekujemy, że każdy pracownik będzie odnosił się do swoich współpracowników, klientów i sprzedawców z należytym szacunkiem. Nękanie przez współpracowników, przełożonych lub strony trzecie to wykroczenie mające destrukcyjny wpływ na środowisko pracy i naruszające integralność stosunku pracy.\nFirma postawiła sobie za cel stworzenie środowiska pracy wolnego od bezprawnej dyskryminacji, w tym nękania zabronionego przepisami prawa. Nie będziemy tolerować żadnych form dyskryminacji lub nękania naruszających niniejszą politykę.\nIGOPAK SP Z O.O. S.K nie dyskryminuje pracowników ze względu na rasę, kolor skóry, religię, pochodzenie, płeć (również ciążę), wiek, orientację seksualną, tożsamość płciową i wyrażanie płciowości, stan cywilny, obywatelstwo lub jakąkolwiek inną cechę chronioną obowiązującym prawem. Nasza polityka przeciwdziałania dyskryminacji stosuje się do rekrutacji, zatrudniania, wynagradzania, udzielania awansu, przenoszenia, dyscyplinowania, degradacji, rozwiązywania umów, zwalniania, dostępu do świadczeń i szkoleń i innych aspektów zatrudnienia. Pracownicy, którzy mają pytania bądź wątpliwości w zakresie jakiegokolwiek typu dyskryminacji w miejscu pracy powinni zgłaszać te problemy do swojego Kierownika lub Działu Kadr. Pracownicy mogą zgłaszać swoje wątpliwości lub składać sprawozdania bez strachu przed odwetem. Jeżeli pracownik IGOPAK SP Z O.O. S.K złamie jakąkolwiek zasadę przeciwdziałania dyskryminacji, zostanie objęty postępowaniem dyscyplinarnym łącznie z rozwiązaniem umowy o pracę.\nMolestowanie seksualne jest definiowane jako niepożądane propozycje seksualne, próby pozyskiwania usług seksualnych lub inne działania werbalne i fizyczne, w których:\nZgoda na takie zachowanie jest wyraźnym lub dorozumianym warunkiem zatrudnienia.\nZgoda lub odrzucenie takiego zachowania stanowi podstawę decyzji o zatrudnieniu wpływającej na daną osobę.\nTakie zachowanie ma za cel znaczne ograniczenie wydajności danego pracownika lub stworzenie nieprzyjaznego, wrogiego lub obraźliwego środowiska pracy.\nNiniejsza polityka zabrania nękania osób ze względu na tożsamość płciową, niezależnie od tego czy dane zachowanie ma charakter seksualny i czy stanowi naruszenie prawa. Wszelkie niepożądane zachowania ze względu na tożsamość płciową są również zabronione w ramach niniejszej polityki, niezależnie od tego, czy osoba nękająca i osoba nękana są tej samej czy różnej płci. Przykłady nękania ze względu na tożsamość płciową, które są zabronione niniejszą polityką to: (1) obraźliwe komentarze, żarty lub działania drażniące o charakterze seksualnym; (2) powtarzające się niepożądane próby flirtu lub propozycje seksualne; (3) przemoc słowna o charakterze seksualnym; (4) obrazowe lub poniżające komentarze na temat wyglądu lub aktywności seksualnej danej osoby; (5) zachowania obraźliwe, w tym spojrzenia i gesty o charakterze seksualnym, pokazywanie nacechowanych seksualnie przedmiotów, zdjęć, rysunków lub plakatów; (6) niepożądany nacisk związany z aktywnością seksualną; (7) nadmiernie sugestywne lub obsceniczne listy, notki lub zaproszenia; lub (8) niepożądany kontakt fizyczny, np. poklepywanie, chwytanie, ściskanie lub ocieranie się o drugą osobę.\nPracownik, który doświadczył lub zaobserwował jakiekolwiek zachowanie naruszające niniejszą politykę powinien natychmiast zgłosić to przełożonemu, przedstawicielowi działu kadr lub działu relacji z pracownikami lub przez globalną infolinię do spraw etyki. Powyższe osoby są upoważnione w myśl niniejszej polityki do przyjmowania skarg w imieniu Firmy. Niniejsza polityka nie wymaga zgłaszania nękania żadnej osobie, która jest źródłem tego nękania. Skargi można składać ustnie lub pisemnie. Jeżeli skarga zostanie złożona ustnie, podczas śledztwa pracownik może zostać poproszony o złożenie pisemnego oświadczenia. W miarę możliwości, wszystkie skargi powinny zawierać datę, czas, miejsce, szczegółowe informacje na temat zdarzenia, nazwiska osób biorących udział oraz świadków. Wszelkie skargi będą natychmiast przekazywane do Działu Kadr. Każdy kierownik, który posiada informacje o zachowaniu niezgodnym z niniejszą polityką, lub który otrzyma lub dowie się o zgłoszeniu zachowania niezgodnego z niniejszą polityką, musi natychmiast zgłosić takie zachowanie do Działu Kadr.\nWszystkie zgłoszenia opisujące zachowania niezgodne z niniejszą polityką podlegają szybkiemu i dokładnemu rozpatrzeniu. Pracownicy muszą współpracować z osobami prowadzącymi śledztwo. Firma jest zobowiązana do zachowania poufności w najszerszym możliwym zakresie. Firma dołoży wszelkich rozsądnych starań, aby informacje na temat sytuacji były przekazywane innym osobom wyłącznie, jeżeli jest to konieczne.\nNie będziemy tolerować żadnych przypadków nękania lub dyskryminacji naruszających niniejszą politykę. Jeżeli w wyniku śledztwa okaże się, że nastąpiło naruszenie niniejszej polityki lub miało miejsce inne nieodpowiednie zachowanie, wówczas Firma podejmie odpowiednie dla danego przypadku działania korygujące, w tym postępowanie dyscyplinarne łącznie z zakończeniem stosunku pracy, niezależnie od stanowisk osób podejrzanych. Firma może objąć postępowaniem dyscyplinarnym każdego pracownika za niewłaściwe zachowanie wykryte w toku rozpatrywania zgłoszeń dokonanych na mocy niniejszej polityki, niezależnie od tego, czy zachowanie takie stanowi naruszenie prawa. Jeżeli osoba winna zachowania niezgodnego z niniejszą polityką nie jest pracownikiem IGOPAK SP Z O.O. S.K, wówczas podejmiemy wszelkie rozsądne działania, które mają na celu rozwiązanie zaistniałego problemu.\nBranie odwetu na pracowniku za zgłaszanie dyskryminacji, nękania lub innego zabronionego zachowania lub za współpracę w śledztwie dotyczącym nękania jest surowo zabronione. Pracownik, który doświadczył lub zaobserwował jakiekolwiek zachowanie o charakterze odwetu powinien natychmiast zgłosić to przełożonemu, przedstawicielowi działu kadr, do działu relacji z pracownikami lub przez globalną infolinię do spraw etyki.\nPolityka przeciwdziałań dyskryminacji i nękaniu Igopak Sp. z o. o. S.K jest integralną częścią polityki firmy i jest prezentowana pracownikom i współpracownikom firmy oraz publiczne udostępniana wszystkim zainteresowanym.


WebSmarty - PRportal.pl\nCzytaj dalej »Najlepiej sprzedające się aparaty fotograficzne w Internecie\nSklepy internetowe korzystają z coraz bardziej zaawansowanych metod zwiększania sprzedaży swoich produktów. Już nie wystarczy bogaty wybór, tania przesyłka oraz kompleksowa obsługa. Standardem staje się obecność na portalach społecznościowych, personalizacja oferty oraz e-merchandising. Czy takie działania są skuteczne? Najlepiej przekonać się o tym na własnej skórze.\nCzytaj dalej »Jak sklepy internetowe zwiększają sprzedaż?\nInteligentny mailing od WebSmarty\nFirma WebSmarty oferuje pierwszy na polskim rynku, spersonalizowany system mailingowy. Nowe rozwiązanie sprawia, że nadawca będzie mógł wysyłać dokładnie takie wiadomości, jakie chciałby otrzymywać jego odbiorca. Dzięki specjalnym skryptom cały proces odbywa się automatycznie.\nCzytaj dalej »Inteligentny mailing od WebSmarty\nWebSmarty – pierwszy polski system zdalnej webpersonalizacji\nPersonalizacja oferty handlowej i reklamowej może zwiększyć poziom zysków z działalności e-commerce nawet do 35%. Rozwiązanie, od kilku lat stosowane przez takich gigantów, jak Amazon.com czy e-Bay.com, teraz można wdrożyć do każdego serwisu, bez względu na jego wielkość. Taką możliwość stwarzają WebSmarty – pierwszy polski system zdalnej webpersonalizacji. Jeśli przez miesiąc od jego wdrożenia, wyniki witryny nie będą zadowalające, producent zwraca poniesione koszty.Czytaj dalej »WebSmarty – pierwszy polski system zdalnej webpersonalizacji


Sprzedawca - Warszawa Factory Annopol\nSprzedawca w butiku z j. angielskim\nTwoim zdaniem będzie: osiąganie oczekiwanych targetów profesjonalna obsługa klienta doradztwo w zakresie stylizacji przyjmowanie dostaw produktów dbanie o estetyczny wygląd butiku ...\nSprzedawca-Kasjer Lady mięsne - Warszawa\nOpis stanowiska: Osoba zatrudniona na powyższym stanowisku będzie odpowiedzialna za: zapewnienie profesjonalnej obsługi klienta zgodnie ze standardami firmy przy ladzie mięsnej, rozładunek dostaw towarów, dbanie o estetyczny wygląd i właściwy...\nJakie zadania wiążą się z tym stanowiskiem? Obsługa klientów serwisujących samochody na Stacji Obsługi; Doradztwo w zakresie doboru części i usług samochodowych; Tworzenie kosztorysów przyszłych usług serwisowych; Sprzedaż części i akcesoriów...\nHandlowiec - Sprzedawca ds. sprzedaży kamienia\nOpis stanowiska: Osoba, z którą nawiążemy współpracę będzie odpowiedzialna za: organizację pracy i zarządzanie punktem sprzedaży, opracowywanie ofert handlowych, pozyskiwanie klientów i podtrzymywanie relacji z istniejącymi klientami firmy,...\nWarszawa, Mława, Ostrołęka, Siedlce, Podkowa Leśna, Wołomin, Nowy Dwór Mazowiecki, Radzymin


Papierowe Miasta:  Chłopcy. Zguba - Jakub Ćwiek\nTytuł oryginału: Chłopcy. Zguba\nEtykiety: 10/10, Chłopcy, Jakub Ćwiek, książki, Kyou, Wydawnictwo SQN, Zguba\nMała Pisareczka 18 grudnia 2014 23:12\nBasia Łęcka 19 grudnia 2014 13:10\nWszyscy bardzo zachwalają chłopców, jednak sama nie jestem do końca przekonana...\nPoczekam trochę, może gdy będę trochę starsza...\nCzarny Kruk 20 grudnia 2014 13:24\nWprost uwielbiam tego autora. Już niedługo i ja zrecenzuję tą ksiażkę. Już się nie mogę doczekać :)


Pokój dziecięcy - 5 sposobów na kreatywną aranżację wnętrza - DrukarniaObrazow.pl\n26 września 2017, godz. 10:55 / admin / 1402 wyświetleń\nPokój dziecięcy - 5 sposobów na kreatywną aranżację wnętrza\nTo żadna niespodzianka, że dzieci spędzają dużą część życia w swoim pokoju. Tam śpią, bawią się i odrabiają lekcje. Przestrzeń pokoju powinna być odzwierciedleniem ich osobowości i marzeń. Kolorowe, kreatywne, przytulne… Niezależnie od tego jaki styl wybierzesz, jego dopełnieniem będą fotoobrazy.\n1. Ale kosmos!\nTo pokój idealny dla młodego naukowca zafascynowanego niebem i kosmosem. Wystarczą drobne elementy, by nadać takiego klimatu: niebieskie, żółte, granatowe i czarne kolory; poduszki w kształcie chmur, pościel czy ozdoby w postaci ciał niebieskich.\nIdealny fotoobraz do pokoju: z rozgwieżdżonym niebem lub kosmosem.\nTo styl iście skandynawski. Bardzo jasne kolory, minimalizm, drewniane, naturalne zabawki. Bardzo spokojny pokój zarówno dla chłopców, jak i dziewczynek.\nIdealny fotoobraz do pokoju: delikatne motywy roślinne lub drewniane.\n3. Szalenie kolorowo!\nJak stworzyć taki pokój? W bardzo prosty sposób! Im więcej kolorowych elementów, tym lepiej. Ważne: nie przesadzić. Jeżeli stawiamy na kolorowe dodatki, zainwestujmy w białe meble, a ściany pomalujmy na biało.\nIdealny fotoobraz do pokoju: tęczowe motywy.\n4. Dla księżniczki\nWymarzony pokój dla małej dziewczynki, to oczywiście pokój księżniczki! Magiczny, różowy, bajkowy, pastelowy.\nIdealny fotoobraz do pokoju: jednorożce, zamki, bajkowe motywy.\n5. Dla małego podróżnika\nKsiążki Neli małej reporterki to ulubione czytadło Twojego dziecka? Uwielbia podróże: te prawdziwe, jak i te “palcem po mapie”? Pokój z podróżniczymi elementami jak globusy, walizki, albumy, to pokój doskonały dla Twojego podróżnika.\nIdealny fotoobraz do pokoju: zdjęcia z dalekich podróży i egzotycznych krajów, mapy.


speccy.pl - Artykuły: wywiad z Matem [marzec 2012]\n[MSX] [msx] ilu jest userów MSXa na forum? wysłana przez tooloud Dzisiaj o 00:06:26\n[HARDWARE] Emulator AY-3-8912 na AVR wysłana przez Klaud Wczoraj o 23:37:22\n[HARDWARE] ZX Spectrum S-Video wysłana przez Roch Wczoraj o 21:40:28\n[RÓŻNOŚCI] Emulator EPROMów wysłana przez damik Wczoraj o 12:26:08\n[PROGRAMOWANIE] Z80 i IDE na MacOSX wysłana przez Klaud Wczoraj o 11:04:53\n[RÓŻNOŚCI] Greaseweazle wysłana przez damik Wczoraj o 10:06:17\n[RÓŻNOŚCI] The Spectrum Show - video historia gier na Specca wysłana przez Tygrys Wczoraj o 09:46:14\n[RÓŻNOŚCI] Quo vadis speccy.pl ? wysłana przez sajmosia 2020.09.28, 18:04:12\nArtykuły » Wywiady » wywiad z Matem [marzec 2012]\nwywiad z Matem [marzec 2012]\nIntro do dema na Forever 2012 to zdaje się pierwsza praca na ZX Spectrum po wielu latach. Co spowodowało ten powrót?\nSam wiesz, że głównie twoje nalegania ;)\nA serio - programowanie "małych" urządzeń zawsze traktowałem jako hobby i odskocznię od tego, co robię na co dzień. Od dłuższego czasu nosiłem się z pomysłem napisania czegoś - bliżej nie sprecyzowanego - na Spectrum albo Sama Coupe. Pomysł intra do dema na Forever 2012 trafił w moment w którym akurat nie miałem przez chwilę nic pilnego do zrobienia a jak już się tematem zająłem to trzeba było go doprowadzić do końca. Efekt jest - wydaje mi się - całkiem interesujący.\nA kim jest Mat ?\nHmmm... Trudne pytanie ;)\nRocznik 1971. Z wykształcenia elektronik, ale w zawodzie przepracowałem może dwa miesiące i to bardzo dawno temu. Z zawodu "informatyk" (nie lubię tego słowa, ale niestety zakorzeniło się w naszym języku) - od ponad 10 lat administrator w sporej firmie handlowej. Z zamiłowania programista i "dłubacz" komputerowy.\nA jakie były początki ze Spectrumem? Kiedy to było, przy jakiej okazji?\nPoczątki mojej fascynacji komputerami w ogóle to mniej więcej 1984/85 rok. Na początku czytanie wszystkiego co tylko dało się o komputerach przeczytać. Potem we wrześniu '85 pierwszy fizyczny kontakt - jak pewnie spora część spectrumowców w tamtych czasach - na "kółku komputerowym" w domu kultury. Miałem wtedy dużo szczęścia trafić na prowadzącego z bardzo fajnym podejściem - na spotkaniu organizacyjnym pokazał jakieś gry (pamiętam Chuckie Egg) a potem powiedział, że jak ktoś liczy, że sobie tutaj pogra to nie ma po co przychodzić. Tam nauczyłem się w praktyce (bo wcześniej znałem tylko na papierze) BASICa ZX Spectrum a pod koniec zostaliśmy posadzeni przed The Complete Machine Code Tutor. Wtedy jeszcze nie rozumiałem o co chodzi w tym całym assemblerze a słaba w tamtym czasie znajomość angielskiego nie pomagała.\nPo pierwszym "kółku" było drugie potem trzecie aż w końcu na jesieni '86 udało mi się przekonać rodziców, żeby wyłożyli niemałe jak na nasze warunki pieniądze i za 100000 zł kupiłem pierwszego używanego Gumiaka. Wtedy też tak na prawdę dopiero zacząłem grywać w gry - przegrywane od znajomych na prawo i lewo. Pamiętam fascynację Manic Minerem, Jet Set Willy czy Boulder Dashem - została mi do dzisiaj :)\nNa własnym komputerze mogłem też wreszcie nie poganiany przez nikogo zająć się zgłębianiem tajników sprzętu i oprogramowania. Wtedy też zacząłem się w końcu na poważnie uczyć assemblera.\nPamiętasz jak się nazywał klub, w którym zaczynałeś zabawę z ZX?\nPierwszy to Wojewódzki Dom Kultury "Centrum" w Toruniu. Potem był "Elana Klub" - klub zakładowy zakładu w którym pracowali moi rodzice. A potem znowu WDK tylko wtedy już ze znacznie łagodniejszą polityką - pozwalali ludziom grać i nie organizowali kursów. A jeszcze w międzyczasie jakieś kursy w lokalnych ZDZach czy zajęcia w Domu Harcerza. Ogólnie łapałem wszystko co się dało złapać ;)\nJak wiemy, nauka nie poszła na darmo... Jakie programy pisywałeś?\nWtedy? Jakieś wprawki... Próby prostych efektów graficznych itp. Dopiero po roku czy półtorej kupiłem sobie AYgreka i zacząłem oglądać dema. A z tym przyszedł pomysł, żeby może napisać coś takiego samemu. Pierwsze "demo" (na szczęście się nie zachowało ;)) napisałem w wakacje 1989 roku - w programie grała muzyczka z gry Netherworld, leciał sobie jakiś normalny poziomy scroller (znaki chyba 16 pikseli) a do tego w rytm muzyczki podskakiwały kulkowate "cosie" na sprężynowych nóżkach. Z dzisiejszej perspektywy aż mi wstyd, że to komukolwiek pokazywałem, ale wtedy byłem z siebie bardzo dumny.\nPamiętam też, że po tym jak w Komputerze ukazał się artykuł opisujący procedury obsługi magnetofonu napisałem parę różnych procedurek zapisu/odczytu - zmienione prędkości, kolor pasków (albo w ogóle bez pasków). Kulminacją tych zabaw było napisanie na zamówienie kolegi procedury zapisu/odczytu obrazka z edytorem w którym można było zaznaczyć kolejne matryce ekranu które mają być zapisywane (efekt podpatrzony w jakiejś komercyjnej grze) a następnie w swoim programie wrzucić loader i sam obrazek, który wczytywał się w taki "sprytny" sposób.\nSam robiłeś swoje programy/dema ?\nWtedy - tak. Z muzyką nie było problemu - wtedy używało się i tak ripowanej z gier. Grafikę robiło się w miarę umiejętności - podział na koderów, grafików itp. pojawił się u nas chwilę później. Kodowanie jeszcze wtedy było sprawą indywidualną i dość ambicjonalną - każdy robił swoje sam żeby wypaść jak najlepiej.\nPierwsze dema robione "grupowo" zaczęliśmy produkować stosunkowo późno - pamiętam, że pierwsze demo zrobione wspólnie z Ziutkiem (i pierwsze z muzyką z Sound Trackera) to "The Best Of Phil" - tam Ziutek robił grafikę i przede wszystkim muzykę. I zasadniczo tak już zostało - w większości naszych wspólnych produkcji to Ziutek robił grafikę, we wszystkich robił muzykę.\nSwoją drogą z tamtego okresu pamiętam, że zupełnie nie rozumiałem koncepcji pisania programów mieszczących się w ramce... W którymś momencie Kaz wynalazł w jakiejś grze pomysł programowego podwójnego bufora - grafika był generowana nie na ekran tylko do bufora w którym pamięć mogła być zorganizowana w sposób liniowy. Ułatwiało to pisanie efektów, ale miało jedną poważną wadę - bufor trzeba było w którymś momencie skopiować na ekran. A to niestety trwało. Wtedy zupełnie nam to nie przeszkadzało, bo dzięki temu mogliśmy robić różne "fajne" efekty... I zupełnie nie rozumieliśmy o co chodzi Hackerowi Kici jak po obejrzeniu najnowszej produkcji powiedział "ale to strasznie skacze".\nZ moich produkcji używających zbliżonej techniki zachowało się chyba tylko jedno demo - właśnie "The Best Of Phil". Potem już nauczyliśmy się mieścić w ramce i właściwie od The Lyra 2 wszystkie nasze produkcje były robione w ten sposób.\nW jakich okolicznościach poznałeś Ziutka i Kaza? Jak powstało ESI, skąd się wzięła nazwa?\nZ Ziutkiem i Kazem chodziliśmy do tej samej szkoły. Z Ziutkiem nawet przez jakiś czas do tej samej klasy. Ale poza tym poznaliśmy się właściwie przy okazji różnych "kółek" komputerowych, giełd i innych spotkań. Właściwie teraz nie potrafię już przypomnieć sobie kolejności, ale wydaje mi się, że najpierw poznałem Kaza - razem dłubaliśmy w pierwszej FDD 3, którą kupił dom kultury. Ziutka chyba trochę później, ale tu okoliczności zupełnie umykają mojej pamięci - pamiętam tylko, że od początku naszej znajomości Ziutek bawił się grafiką na Spectrumie.\nESI (najpierw jako Ethanol Software) to wynik jednej z mocno zakrapianych imprez przy komputerze. Siedzieliśmy wtedy we trzech - Ziutek, Rackne i ja - spisując na bieżąco głupie teksty, które nam przychodziły do głowy a ja póki jeszcze mogłem kodowałem demo, które potem nazwaliśmy "The Lyra" (Bardzo ważna uwaga - nasze trzy dema z tej serii nigdy nie nazywały się "Lyra" i nazwa ich nigdy nie miała nic wspólnego z instrumentem muzycznym. The Lyra to oczywista - i nie zrozumiała dla osób nie mówiących po polsku - gra słów.). Tam też użyliśmy po raz pierwszy nazwy Ethanol Software.\nJakiś czas później odbyła się "pięciodniówka" (1-5 maja 1991) na której w większym gronie zaczęliśmy pracę nad demem, które ukazało się potem jako "The Lyra II" i tam po raz pierwszy użyliśmy nazwy "Ethanol Soft Inc." oraz skrótu - wtedy jeszcze z kropkami - "E.S.I.". Kropki były powodem sporów - Kaz i Muad'dib chcieli w tekstach używać wersji z kropkami, ja się upierałem przy wersji "amerykańskiej" bez kropek. Przy TL2 zostałem przegłosowany. Potem już na Samie w "Surprise" pojawia się skrót pisany z kropkami ale w zasadzie wszystkie kolejne produkcje na Sama jak i "Shock" (choć tu nie jestem pewien - w grafikach na pewno tak, tekstów nigdy nie chciało mi się czytać) używają wersji ESI.\nPodsumowując - nazwa jak wiele innych nazw wzięła się z potrzeby chwili a po długiej ewolucji została ze mną do dzisiaj - tak nazywa się moja jednoosobowa działalność gospodarcza.\nJakie produkcje są efektem współpracy z Kazem i Ziutkiem oraz pozostałą częścią ESI?\nRzeczy, które pamiętam na 100% - produkcje zrobione razem z Ziutkiem przed ESI - dema "Tim Follin 2" i "The Best Of Phil" i gra "Logo Part 1". Z Kazem robiliśmy wspólnie debugger "Summer Monitor" (część "monitorowa" była moja, Kaz dorobił bardzo fajnie działającą współpracę z interfejsem FDD 3000 - debugger siedział w dodatkowym RAMie inteface'u i stamtąd był ładowany przy wystąpieniu ustawionej wcześniej pułapki).\nSzóste demo Kaza było robione przez niego wspólnie z Ziutkiem.\nPóźniej to już okres "Ethanolu" - Oczywiście obie "The Lyry". Dalej to nasze przejście na Sama a w międzyczasie jeszcze Shock, którego Kaz zrobił (z wyjątkiem mojej - wyjątkowo średniej - części) razem z Ziutkiem. I to właściwiej ostatnia produkcja na Spectrum - Muad'dib przekonał mnie jeszcze do popełnienia jakiegoś "music banku", ale to właściwie pomijalna historia.\nPotem to już okres Sama a tam oczywiście przede wszystkim "ETracker", którego zaprojektował Ziutek, ja zakodowałem a Kaz zrobił do niego kompilator. Przed "ETrackerem" zrobiliśmy jeszcze oczywiście "Surprise" w którym muzyka na 6 kanałów to tak na prawdę dwie trzykanałowe muzyczki z Sound Trackera odgrywane dwoma osobnymi playerami. Po "ETrackerze" właściwie cała reszta moich produkcji była robiona wspólnie z Ziutkiem, który oczywiście odpowiedzialny jest za całą muzykę i sporą część grafiki. Produkcje to "Out of Colour", "The Lyra 3" i "The Bulgulators". Kaz w międzyczasie pracował nad kilkoma różnymi projektami z których światło dzienne ujrzał właściwie wyłącznie "Ice Chicken" - na pewno z muzyką Ziutka, nie jestem jednak pewien czy grafika była Kaza czy Ziutka czy może mieszana.\nOczywiście wsparcia "moralnego" (przy okazji wszelakich imprez wliczając w to przepijanie pieniędzy zarobione na publikacji naszych produkcji w UK) jak i technicznego (np. przy "The Lyra II" - konwersja sample'a i animacji z C64 robiona była przy współpracy z Rackne; przy "The Lyra 3" dane do animacji kulki w drugiej części liczył na swojej Amidze Janco) udzielali pozostali członkowie i osoby stowarzyszone z ESI, ale trzon przez te mniej więcej 2-3 lata stanowili Kaz, Ziutek i ja.\nOpowiedz nam zatem o swoich produkcjach. Czy tym zaginionym pierwszym demem jest Flame 1?\nGdyby było tak łatwe do odnalezienia to nie pisał bym, że się nie zachowało ;)\nNie. Pierwsze "demo" nazywało się o ile pamiętam "Micro Demo" albo jakoś podobnie i prawdopodobieństwo, że przegrałem je komukolwiek jest na prawdę bliskie zera a moje kasety z tamtych czasów dawno temu zostały skasowane.\nFlame zresztą zaraz na początku górnego scrollera podaje datę - marzec 1990. A pierwsze "demo" powstało - jak już pisałem wcześniej - w wakacje '89. Drugie - "dwuefektowe" z dużym vu-metrem na atrybutach i skośnym scrollerem - w październiku '89 (pamiętam, że pierwszą "prezentację" miało w moje osiemnaste urodziny ;)).\nFlame to kolejna produkcja, których zrobiłem kilka i raczej nic z nich się nie zachowało. Pamiętam jakieś demo na święta '89, pamiętam coś co się nazywało "Running Man" i głównym efektem była wyripowana z gry Running Man animacja biegnącej postaci. Pamiętam, że napisałem demko reklamowe dla zaprzyjaźnionego sklepu komputerowego. Napisałem też coś, co się nazywało chyba "Kalkulator Demo" i wyglądało jak rosyjski kalkulator Elektronika BZ-38 (taki malutki kieszonkowy kalkulator naukowy) ze scrollerem na wyświetlaczu i palcem wciskającym klawisze przy zmianie muzyki.\nNa pewno było coś jeszcze, bo chodzą mi po głowie "przebitki" z innych programów, ale nie kojarzę ich z żadnymi konkretnymi tytułami.\n"The Best of Phil" zawiera 3 utwory Phila Collinsa. Kto był jego większym fanem? Jak doszło do złożenia dema?\n"The Best Of Phil" to kolejny koncepcyjny pomysł Ziutka. To on był fanem Collinsa a muzyczki w demie to jego pierwsze muzyczki tworzone przy użyciu Sound Trackera. Grafika to też oczywiście produkt Ziutka - nie jestem pewien, ale nie zdziwiłbym się, gdyby używał do wypikselowania "zdjęcia" Phila Collinsa m.in. papieru milimetrowego. Scroller i reszta animowanej grafiki o ile pamiętam nie mieszczą się w rastrze - wtedy jeszcze tak bardzo mi to nie przeszkadzało.\nCiekawostką samą w sobie są muzyczki użyte w demie a także to dlaczego są tylko trzy. Problem polegał na tym, że Ziutek robił je na wersji demo Sound Trackera, która nie zawierała kompilatora. W związku z tym użyte muzyczki zapisane są w programie w formie "źródłowej" a player został wyciągnięty z samego Sound Trackera. Źródłowa forma modułów była oczywiście znacznie większa niż po kompilacji, ale dzięki temu mogliśmy zrobić jedno z pierwszych (jeśli nie pierwsze nie pochodzące od osób związanych z powstaniem Sound Trackera) dem z własną, w miarę przyzwoitą muzyką.\nGra Logo, część 1 była jak dla mnie rewelacją w tamtych czasach (i nadal jest). Co spowodowało że napisaliście tą grę? Czym było Rainbow Dreams? Co się stało że nie wyszła druga część gry?\nHa... Właśnie dla przypomnienia uruchomiłem grę i sam się zdziwiłem... Intro do niej to jeden z efektów robionych techniką "drugiego ekranu" (co widać wyraźnie po tym jak całość skacze) i jest to jeden z efektów, które pamiętałem, ale nie mogłem sobie przypomnieć do czego został wykorzystany. Podobnie z muzyczką - to jest o ile pamiętam muzyczka z jakiejś japońskiej kreskówki, która mi się wtedy podobała i którą Ziutek zrobił na specjalne zamówienie.\nRainbow Dreams to taki przejściowy twór między zwykłym "Kaz, Mat i Ziutek" a "Ethanol Soft" i późniejszym ESI. Pamiętam, że mieliśmy wtedy plany wydawania czasopisma - o ile pamiętam bardzo ambitne - na papierze ;) Na planach i intrze do Logo się skończyło. A chwilę później (jest na ten temat informacja w scrollerze do "Follina") Rainbow Dreams przestało istnieć.\nJeśli chodzi o samą grę - nie pamiętam czy mieliśmy jakieś konkretne plany dotyczące drugiej części (pewnie tak, ale oczywiście na planach się skończyło). Pamiętam natomiast, że druga część (a właściwie mini gra) podobała mi się zdecydowanie mniej od pierwszej i prawdopodobnie dlatego właśnie ją zrobiliśmy najpierw.\nSama gra faktycznie jak na tamte czasy i nasze umiejętności wyszła nadzwyczaj zgrabnie i właściwie jedyna rzecz, którą mam jej do zarzucenia (i na którą zwracano mi uwagę już po publikacji) to to, że wzory do układania są przypisane do konkretnego miejsca na planszy i jeśli zacznie się w niewłaściwym punkcie to mimo ułożenia poprawnego wzoru gra nie zaliczy ułożenia planszy. Ale poza tym drobiazgiem wyszło na tyle dobrze, że gra pojawiła się na cover-tape'ie 80. numeru Your Sinclair a my za to dostaliśmy czek na 50 funtów (z którego spieniężeniem w tamtych czasach mieliśmy poważne problemy - wymagało dwóch wyjazdów z Torunia do Bydgoszczy ;)) - bardzo dobry powód w tamtych czasach, żeby się napić ;).\nPierwowzór gry powstał na Amidze. Pamiętasz jak się on nazywał? Ile z pierwowzoru zostało zawarte w Logo?\nPierwowzór nazywał się tak samo jak nasza wersja - Logo. Znam wersję na Amigę ale też na C-64 a to oznacza, że nie jest wykluczone, że komercyjna wersja była dostępna też na inne komputery.\nZ oryginału wzięliśmy oczywiście samą mechanikę gry. Cała reszta była zasadniczo nasza - być może powtarzały się niektóre (zwłaszcza te prostsze na początku) plansze, grafika klocków była może trochę podobna ale cały program poza tymi drobiazgami to już nasza robota.\nTeksty w scrollu do The Lyra świadczą, że nieźle się wtedy bawiliście. Pamiętasz kiedy cała impreza się odbyła i z jakiej okazji? Czyim pomysłem był wygląd scrolla oraz vu-meter w postaci obracających się butelek?\nNa prawdę wydaje ci się, że faceci w wieku ~19 lat potrzebują okazji, żeby się napić? ;)\nPiątkowe i/lub sobotnie wieczory zwykle spędzaliśmy na męskich spędach z komputerami i alkoholem. Ten nie różnił się jakoś bardzo od innych może tylko tym, że zapisywaliśmy "strumień świadomości" w zeszycie. Kodowanie przy alkoholu rzadko kiedy wychodziło dobrze - kilkakrotnie zdarzyło mi się spędzić pół nocy debugując coś, co potem na trzeźwo załatwiałem w pięć minut - stąd samo demo zostało dokończone kilka dni później. Całość była prawdopodobnie wspólnym pomysłem - scroller (znowu - o ile pamiętam technika "drugiego ekranu") dobrze pasował do alkoholowej konwencji, vu-metry i "podrasowany" obrazek z Robocopa przygotował Ziutek. Spora część tekstów ze scrollera zwłaszcza w końcowym jego fragmencie faktycznie padła na imprezie.\nDemo ma jeszcze jedną ciekawostkę o której być może nie wszyscy wiedzą - po wciśnięciu CAPS SHIFT+SPACE pojawia się na chwilę duży napis DON'T WORRY, BE HAPPY i muzyka zmienia się właśnie na "Don't Worry, Be Happy" Bobby'ego McFerrin'a - oczywiście "skonwertowana" przez Ziutka.\nNastała, wcześniej już wspomniana, majówka 1991 roku. Gdzie sie spotkaliście, jak wyglądały prace koncepcyjne nad The Lyra 2? Pamiętasz coś szczególnego z tamtych dni, jakieś anegdoty?\nImpreza odbywała się w domu przeznaczonym do rozbiórki do którego klucze miał Kaz - nie pamiętam skąd i o co chodziło, ale miejsce było dość ciekawe - dom z oknami zabitymi deskami (ale z prądem, wodą itp.) na ogrodzonym terenie zarośniętym krzakami i drzewami a po przeciwnej stronie ulicy cmentarz ;)\nImpreza odbywała się w tajemnicy przed rodzicami - raczej nie spodobałaby im się wtedy koncepcja pięciodniowej imprezy. Każdy z nas wymyślił swoją wymówkę - o ile pamiętam były spisane w którymś scrollerze. Szczerze mówiąc nie pamiętam już w tej chwili dokładnie kto był na tej imprezie - na pewno Ziutek, Kaz, Rackne i ja. Mieliśmy na pewno dwa Spectrumy i C-64 a do tego jakiegoś boomboxa i za dużo obrzydliwego jugosłowiańskiego spirytusu do którego mieliśmy zdecydowanie za mało popitki. To ostatnie stanowiło problem ponieważ - w związku z tym, że Toruń to jednak niezbyt duże miasto - nie mogliśmy się pokazywać publicznie i nie bardzo mogliśmy dokupić brakujące zaopatrzenie ;)\nImprezę zaczęliśmy około południa w środę a skończyliśmy w niedzielę rano czyli tak na prawdę trwała cztery a nie pięć dni ;) W tym czasie zajmowaliśmy się głównie truciem się ale także oglądaniem gier, dem itp. na Spectrum i C-64. Dyskusjami o wszystkim i o niczym i słuchaniem muzyki - hitem wtedy była kaseta z nagraniami Ice'a MC, która służyła m.in. do porannego budzenia - pierwszy wstający przekładał taśmę, ustawiał głośność na maxa i odpalał magnetofon wychodząc z pokoju ;)\nOczywiście najważniejszym efektem imprezy była koncepcja megadema oraz jego nazwa. Na samej imprezie powstało też trochę kodu choć był on potem wielokrotnie zmieniany. Pojawiła się też część koncepcji, które potem zostały rozwinięte w finalne części. Całe demo zostało zmontowane - o ile pamiętam - ponad pół roku po imprezie.\nJak powstał Timothy Follin 2?\nFanem Follina i jego muzyczek z gier był głównie Ziutek. Jego zasługą jest przekonanie mnie do zrobienia w czasach Sound Trackera dema z ripowaną z gier muzyką. Demo wpisuje się w estetykę tamtych czasów - o ile scroller wypada całkiem znośnie o tyle bazgroły, które się wyświetlają z dzisiejszej perspektywy nawet nie są specjalnie zabawne.\nW tekście scrollera jest zawarte wyjaśnienie skąd numerek dwa w nazwie - chodzi mianowicie o starsze demko Mikropola z beeperowymi muzyczkami Tima Follina na Spectrum 48. Pod koniec tekstu jest też zapowiedź "The Lyra II" - demko pochodzi z lipca 1991 a prace nad TL2 zaczęliśmy w maju tego roku.\nMusic bank 2 wygląda na 'szybką robotę'. Jak powstało?\nTak. To jest jedna z ostatnich moich rzeczy na Spectrum. Powstał w jedno popołudnie bo Muad'dib potrzebował czegoś do dorzucenia do swojej paczki swapperskiej. Wtedy już tylko on miał Spectrum - szare +2 - i program pisałem o ile pamiętam właśnie u niego w domu. To także powód dla którego multicolor (tak - ten efekt na logo to multicolor i jest to o ile pamiętam jedyny multicolor, który w tamtych czasach zrobiłem) działa poprawnie tylko na maszynie z timingami 128.\nNadeszła jesień 1991 roku. The Lyra II zostaje wydana. Czy w związku z jej wypuszczeniem uczciliście to jakoś? w jaki sposób rozpowszechnialiście swoje dema?\nNie było żadnej fety - skończone demo dostał Muad'dib i to on jako pierwszy posłał je w świat. I to był główny kanał rozpowszechniania naszych produkcji poza wyjazdami na giełdę do Warszawy.\nZ finalizacją TL2 też wiąże się anegdotka - po pierwszej pięciodniówce prace się trochę ślimaczyły i nabrały gwałtownego przyspieszenia kiedy dotarły do nas wiadomości, że konkurencja - oczywiście teraz nie pamiętam kto, ale kojarzy mi się, że The Mad Guys - pracuje nad własnym megademem. Uznaliśmy, że nie może być tak, żebyśmy nie byli pierwsi. Dzięki temu udało nam się w końcu skończyć całość ;)\nDostępne obecnie wersje TL2 to albo rosyjskie wersje dyskietkowe albo TAP z dopiskiem "disked by vision". Na World Of Spectrum jest też wersja w formacie TZX opisana jako "Unidentified copy" - jest to oryginalna wersja dema, którą uważałem za zaginioną ;).\nWersja ta ma specjalny loader, który ładował z taśmy poszczególne części z czarno-żółtymi paskami a jeśli demo uruchamiane było na Spectrum 128 to paski przechodziły przez cały ekran a nie tylko border (efekt możliwy dzięki podwójnemu sprzętowemu ekranowi Spectrum 128).\nStworzyłeś gościnną cześć w do dema Shock. W jaki sposób powstała? Wiesz dlaczego Kaz zrobił demo, skoro przesiedliście się wszyscy na Sam Coupe?\nKaz kupił Sama jako ostatni z nas - stąd Shock. Poza tym część efektów miał już wcześniej przygotowane (niektóre nawet - o ile pamiętam - jeszcze przed TL2) i głupio było ich nie wykorzystać. A poza tym pod sam koniec pracy na Spectrum jak widać doszedł do perfekcji w technicznym "odpicowywaniu" swoich produkcji. Czasem patrząc w to, co tam zrobił zastanawiam się, czy potrafiłbym to odtworzyć i dochodzę do wniosku, że prawdopodobnie tylko niektóre części ;)\nMoja część do Shocka z dzisiejszej perspektywy (ale i na tle całego dema) wypada średnio choć technicznie nie mam jej nic do zarzucenia - nie jestem pewien, czy da się zasymulować poczwórnie buforowany ekran szybciej niż to, co tam zrobiłem. A w związku z tym, że buforowanie zajmowało tyle czasu ile zajmowało w pozostałym kawałku poza muzyczką mógł się jeszcze zmieścić prosty scroller, ale wtedy na dole ekranu pozostało by za dużo pustego miejsca. Dlatego zdecydowałem się na proste wyświetlanie tekstów. Sytuację estetyczną mogłoby pewnie poprawić dodanie jakichś ramek itp. ale wtedy jakoś o tym nie pomyślałem.\nOd strony "merytorycznej" mój efekt to odtworzenie (w uproszczonej wersji) infinite bobs'ów, które zrobiliśmy w pierwszym demie na Sama - Surprise. Tam oczywiście było to dużo prostsze i szybsze dzięki wykorzystaniu sprzętowego przełączania ekranów. Tutaj większość czasu procesora to przerzucanie "ekranów" na ekran fizyczny.\nCześć do Shock pisałeś na Samie?\nOczywiście, że nie. Wtedy Ziutek jeszcze miał Spectruma i o ile pamiętam pisałem to właśnie u niego.\nDema i gry to nie wszystko. Czy masz swój wkład na polu hackerskim?\nMyślę, że pewien wkład tak. W pierwszej kolejności przychodzi mi do głowy nasz monitor - Summer, ale nie wiem czy był używany przez kogoś poza nami więc trudno to nazywać wkładem.\nIstotniejsza chyba jest historia Sound Trackera.\nŻeby nie było wątpliwości - to były zupełnie inne czasy i dzisiaj prawdopodobnie trzy razy bym się zastanowił zanim bym się porwał na coś takiego, ale wtedy człowiek był młodszy nie miał zobowiązań i przepisy były inne.\nAle do rzeczy... Właściwie wszystkie publicznie dostępne kopie Sound Trackera na Spectrum to nasz "release".\nSound Tracker był wcześniej anonsowany, dostępne były wersje demo łącznie z prawie w pełni działającą pozbawioną kompilatora (i chyba jeszcze części funkcjonalności). W dniu kiedy Bajtek zaczął sprzedawać pełną wersję byliśmy akurat na giełdzie na Grzybowskiej. Sound Tracker był sprzedawany po 80000 zł za kopię i tylko za okazaniem dowodu osobistego z którego dane były przez sprzedających spisywane a potem Bromba nagrywał na dyskietkę (i tylko na dyskietkę - pierwsza wersja Sound Trackera w ogóle nie obsługiwała taśmy) kopię programu. Pierwszą kopię kupiłem ja przedstawiając własny dowód, ale za pieniądze Szafrana, który wtedy jeszcze nie miał 18 lat. Obejrzeliśmy program i szybko się okazało, że jest na tyle dobrze zabezpieczony, że nie jesteśmy go w stanie skopiować. Uznałem wtedy, że dobrze by było przyjrzeć się bliżej tematowi wysupłałem więc pieniądze i drugą kopię kupił Ziutek.\nSound Tracker był zabezpieczony jakimś mechanizmem pracującym w stacji FDD 3000 albo w jej interface'ie - nie dało się go uruchomić bez stacji. Wiem też, że później Wise Man rozpracował zabezpieczenie Bromby i skopiował program czysto "software'owo".\nMyśmy zrobili podejście sprzętowe - okazało się, że Bromba najwyraźniej ściągnął z rynku wszystkie popularne "maszynki" przeznaczone do zrzucania kopii programów i umieścił na początku Sound Trackera procedury ich detekcji. Jakakolwiek próba uruchomienia programu z takimi urządzeniami kończyła się resetem. Nie pamiętam już dokładnie czy Sound Tracker był jedynym powodem czy też mieliśmy jeszcze inne sprawy do załatwienia, pamiętam jednak, że następnego dnia pojechaliśmy do Mikropola do Bydgoszczy. Tam zrobiliśmy drugie podejście i po kolejnym niepowodzeniu Mikropol przypomniał sobie, że - jeśli czegoś nie mieszam - Sabe ma do swojego Spectruma maszynkę, która nazywa się POLBASIC (albo jakoś podobnie - głównym przeznaczeniem było spolszczenie komunikatów o błędach i słów kluczowych BASICa), która poza innymi opcjami potrafi zatrzymać program w sprytny sposób - ustawia zmienną RAMTOP na niską wartość i skacze do ROMu do procedury NEW. Co ważniejsze POLBASIC miał jeszcze jedną zaletę - nie był popularny ;)\nPożyczyliśmy więc interface, odpaliliśmy Sound Trackera, który tym razem się nie zresetował... Szybka analiza zawartości pamięci, zrzut danych, kawałek loadera i mieliśmy niezabezpieczoną wersję - jak się okazało zabezpieczenie siedziało tylko w loaderze a potem program nic już więcej nie sprawdzał.\nGdyby jednak chodziło o samo "załamanie" zabezpieczenia w zasadzie nie byłoby się czym chwalić - wszyscy to wtedy robili z lepszym lub gorszym skutkiem. Myśmy jednak postanowili, że dodamy coś od siebie - zdecydowaliśmy się dorobić do Sound Trackera i jego kompilatora obsługę zapisu i odczytu z taśmy. Sound Trackerem zajął się Kaz, kompilator przypadł mnie. Parę dni później oba programy były zrobione - to, co dzisiaj można ściągnąć np. z World Of Spectrum - to właśnie ta wersja. W podpisie użyliśmy "kryptonimu" Crazy Man - Bajtek się jednak mocno odgrażał, że będzie ścigał ewentualnych hackerów i woleliśmy się nie wychylać. Nie wiem jak Kaz, ale ja zostawiłem w kompilatorze "wizytówkę" - przy zapisie na taśmę nagłówka danych w ostatnich dwóch bajtach (długość programu w BASICu - istotna tylko dla programów a nie dla bloków kodu) przerobiony kompilator zapisuje mój ówczesny (podawany we wszystkich kolejnych demach) numer telefonu ;)\nTu właściwie można by historię zakończyć gdyby nie zabawny epilog... Po wypuszczeniu przez nas naszej wersji Sound Trackera, w Bajtku najpierw pojawił się tekst, że oni wiedzą, że mają metody i że będą ścigać. Nic takiego jednak nie nastąpiło natomiast miesiąc czy dwa później pojawił się kolejny tekst z informacją, że już w sprzedaży dostępna jest nowa wersja Sound Trackera tym razem z dodaną obsługą taśmy. I nie było by w tym nic niezwykłego gdyby nie to, że wersja ta według naszych źródeł (bo sam tego nie potwierdziłem i nie widziałem "oryginalnej" wersji) to nic innego jak nasza wersja.\nO Sam Coupe mówiono że to maszynka co najmniej dorównująca 16-bitowcom. Faktycznie tak było? Jakie były początki 'Samowania'?\nMaszynka koncepcyjnie była niezła. Niestety z powodów finansowych projekt wyszedł tak jak wyszedł i niestety zasadniczo nie miał szans powodzenia na rynku na który jako mid-endowe rozwiązanie weszły już Amigi.\nPoczątki były takie jak chyba wszystkich polskich Samowców - hurraoptymistyczne teksty w Bajtku. Komputer przedstawiany był tak jakby faktycznie mógł konkurować z Amigą. W praktyce jak szybko przekonywali się użytkownicy Sam był tak na prawdę Spectrumem na sterydach. Gdyby taki sprzęt wyprodukował Sinclair w czasach Spectrum 128 albo zamiast QLa wtedy losy firmy mogłyby się potoczyć inaczej.\nMyśmy pierwszy raz mieli fizyczny kontakt z Samem u Sabego - on kupił Sama sporo przed nami i zdążył się już zaopatrzyć w programy. Pooglądaliśmy, pomacaliśmy i dogadaliśmy się, że nam pożyczy na parę dni. Z tym pożyczonym Samem siedzieliśmy u Ziutka i kombinowaliśmy co by tu na nim zrobić.\nPierwszym efektem było "Surprise". Dwie części - pierwszą robił Kaz, drugą ja. Poważnym problemem w tym czasie był brak programu, którym można by zrobić muzykę na Sama. Na szczęście okazało się, że ktoś - nie pamiętam w tej chwili kto - dostosował do Sama player do modułów ze spectrumowego Sound Trackera. Nie wszystko grało tak jak na Spectrum, ale Ziutek był w stanie dostosować swoją kompozycję na tyle, że brzmiała przyzwoicie tyle, że używała trzech kanałów. Żeby obejść to ograniczenie użyliśmy dwóch playerów - każdego ze swoim trzykanałowym modułem, każdego grającego na swoim zestawie rejestrów.\nI znowu - Ziutek rozdzielił muzykę na dwa moduły, rozszerzył kompozycję do sześciu kanałów (edytując oczywiście trzy na raz) i efekt finalny to właśnie muzyczka z drugiej części Surprise. Później Ziutek zrobił wersję natywną, która brzmiała znacznie lepiej, ale na początek taka kombinacja też nie była najgorsza a wykorzystywała przynajmniej możliwości generatora dźwięku.\nNie pamiętam dokładnie kolejności w jakiej kupowaliśmy Samy, ale wydaje mi się, że ja byłem pierwszy a zaraz potem Ziutek. Kaz kupił Sama trochę później - w międzyczasie kończył Shocka - i o ile pamiętam kupił go od Sabego.\nETracker był odpowiedzią na brak trackera na Sama. Jak wyglądały prace nad nim?\nPrzede wszystkim Ziutek określił swoje potrzeby. Jako, że wcześniej używał Sound Trackera a i dlatego, że AY z Spectrum i SAA z Sama są do siebie stosunkowo zbliżone jeśli chodzi i ich architekturę koncepcyjnie ETracker jest zbliżony do Sound Trackera. Podstawowa różnica użytkowa samego edytora to brak sterowania strzałką (które w wypadku braku myszy jest mało wygodne). Pozostałe mechanizmy - konstrukcja utworu, instrumentów itp. są właściwie kopię spectrumowego Sound Trackera, który z kolei kopiował właściwie żywcem konstrukcję amigowych trackerów.\nKiedy już zasadniczo wiedzieliśmy czego oczekujemy nie pozostało nic innego jak to zrealizować ;)\nOd samego początku pracy na Samie dysponowałem kopią Technical Manuala w której sposób programowania generatora dźwięków był dobrze opisany. Napisanie pierwszej działającej wersji zajęło około dwóch tygodni - na tej wersji Ziutek zaczął robić próby - na pierwszy ogień o ile pamiętam poszły moduły przepisywane z Sound Trackera - Enola Gay i Axel F. Później w celu ułatwienia przenoszenia kompozycji zrobiłem prosty konwerter, którym Ziutek skonwertował swoje Spectrumowe kompozycje.\nDalszy ciąg to standardowe iteracje - kolejna wersja, kolejne testy i kolejne poprawki - błędów i funkcjonalności. W międzyczasie kiedy już mieliśmy ustabilizowany format modułu Kaz zajął się przygotowaniem kompilatora - i znowu funkcjonalność była właściwie kopią tego, co można było znaleźć w Sound Trackerze.\nUkończony - mniej więcej - produkt miał być początkowo naszym wewnętrznym narzędziem. Kiedy jednak wysłałem do Sam Co. m.in. demo (bez opcji edycji, z załadowanym modułem i możliwością zagrania tego modułu) ETrackera spotkało się ono z takim zainteresowaniem, że uznaliśmy, że głupio byłoby na tym nie skorzystać.\nZatem ETracker był nie dość że udanym programem, to jeszcze odniósł sukces komercyjny. Pamiętasz w ilu kopiach rozszedł?\nNie wiem, czy można to nazwać sukcesem komercyjnym. My w każdym razie nie mieliśmy z tego kokosów.\nETrackera sprzedawał "Fred" (popularny magazyn dyskowy dla Sama) i jedna kopia kosztowała 25 funtów (był to zresztą najdroższy program na Sama). Problem polegał na tym, że w umowie, którą podpisaliśmy nie było jasno napisane ile pieniędzy z każdej kopii przypada nam ani w jaki sposób sprzedaż będzie ewidencjonowana. Z początku na pewno jakieś pieniądze z tego były - dostaliśmy o ile pamiętam 100 funtów a do tego jakiś hardware do Sama (Ziutek stację dyskietek, która mu padła a ja interface do myszy i samą mysz). W sumie było to warte może drugie 100 funtów. Biorąc pod uwagę, że z 25 funtów największy koszt stanowiło prawdopodobnie wydrukowanie instrukcji (całkiem przyzwoita poligrafia) i zapakowanie tego myślę, że zysk "Freda" nie był niższy niż jakieś 15 funtów na sztuce. Nasz zarobek to nie sam ETracker, bo sprzedawała się też nasza gra - "The Bulgulators". Z braku jakichkolwiek informacji na temat rozmiaru sprzedaży trudno mi sprawę oceniać, ale czuliśmy się pod koniec tej "współpracy" trochę nabici w butelkę.\nModuły Enola Gay i Axel F ukazały się w demie "Out Of Colour". Samo demo było reklamą nadchodzącego ETrackera. Jest w demie coś szczególnego?\n"Out of Colour" faktycznie było demonstracją możliwości ETrackera. I właściwie tylko tym - poza tym jest prostym oldschoolowym demkiem ze stosunkowo nieskomplikowanymi efektami pokazującymi co można zrobić na Samie. Demo nie wyciska ze sprzętu maksimum jego możliwości ale i nie to było jego celem - miało być proste i proste było.\nJedyna zabawna rzecz to sama nazwa i to, że całe demo jest zasadniczo monochromatyczne - w czasie, kiedy je robiłem nie miałem kolorowego telewizora czy monitora do Sama a chciałem uniknąć czegoś, co ktoś kiedyś nazwał "syndromem fioletowego strażaka" - użycia kolorów, które na kolorowym telewizorze okazują się być zupełnie inne niż się wydawało przy pisaniu programu (Nazwa "syndromu" pochodzi od gry edukacyjnej, którą popełnił jeden z moich znajomych na C-64 z zielonym monitorem - po podłączeniu do kolorowego telewizora okazało się, że sprite przedstawiający strażaka (program dotyczył bezpieczeństwa przeciwpożarowego) nie jest koloru różowo-cielistego tylko bardzo fioletowego.).\nETracker posiadał jakieś zabezpieczenia?\nSam ETracker nie. To, co wydał Fred - tak. Dostaliśmy nawet jedną kopię ale się jej nie przyglądałem.\nJak się ma sprawa gry "The Bulgulators" ?\nNie pamiętam już skąd przyszedł pomysł, bo choć sam nie jestem fanem PacMana postanowiliśmy zrobić klon tej gry. W ten sposób narodził się projekt "Mr Pac". Gra miała mieć w porównaniu z oryginałem różne plansze, elementy logiczne (klucze, ściany przepuszczające w jedną stronę itp.) a do tego kolorową grafikę i ładną muzykę. Wszystko wychodziło całkiem fajnie (może z wyjątkiem tej kolorowej grafiki - przesadziliśmy z kolorami i w części plansz tło powoduje, że plansza staje się mało czytelna) i w zasadzie mieliśmy skończoną grę. Wtedy też pojawiła się koncepcja, żeby grę sprzedać. Jednak po wysłaniu jej do "Freda" dostaliśmy odpowiedź, że tak - jak najbardziej, ale nie w takiej formie, bo jak się Capcom przyczepi to się do końca świata nie pozbieramy. Faktem jest, że jak na komercyjną i nielicencjonowaną grę podobieństwo do oryginału było zbyt duże - postać gracza to po prostu żółty PacMan, gonią go kolorowe duszki a w tle gra muzyczka będąca bezpośrednim rozwinięciem oryginalnej muzyki z całej serii gier z PacManem.\nSkoro już zdecydowaliśmy się na zrobienie wersji komercyjnej nie pozostało nic innego jak dostosować się do wymagań wydawcy. Najpierw wymyśliliśmy nową nazwę - zupełnie nie pamiętam kto i skąd przyniósł słowo "bulgulator" (a właściwie "bulgulatorzyca" ;)) ale było na tyle głupie, że uznaliśmy, że nada się na nazwę. Żeby było po angielsku zrobiliśmy z tego "The Bulgulators". Do tego nowe logo (brzydsze niż oryginalne bo robione na kolanie) nowa muzyka (całkiem niezła, ale nie tak klimatyczna jak oryginalne kawałki PacManowe) i - przede wszystkim - nowa postać. Zamiast kłapiącego PacMana pojawiła się przebierająca nogami biedronka. Ogólnie po tych przeróbkach gra nadal była klonem PacMana jednak przestała nim być w sposób tak rażący jak na początku. Niestety straciła sporo z lekkości klimatu - zamiast zabawnego rozwinięcia oryginalnej idei, który dobrze by się sprawdził gdyby gra była darmowa dostaliśmy ewidentny rip-off koncepcji zrobiony na pierwszy rzut oka tylko dla kasy. Z perspektywy uważam, że cała komercyjna część naszej działalności byłą zupełnie bez sensu i przyniosła więcej złego niż dobrego, wtedy jednak wydawało nam się, że będzie dobrze.\nJakiś czas temu podzieliłeś się informacją w postaci artykułu, w jaki sposób, od strony technicznej, wyglądała realizacja efektów w The Lyra 3. Kiedy i jak rozpoczęliście prace nad demem?\nBiorąc pod uwagę to, że między stworzeniem pierwszego efektu (skacząca kula z drugiej części) a finalizacją całości upłynęło około pół roku trudno jednoznacznie powiedzieć kiedy. Poszczególne fragmenty na początku nie były tworzone z myślą o zmontowaniu z tego "megadema" jednak po pewnym - stosunkowo krótkim - czasie stało się jasne, że mamy na tyle dużo materiału, że warto pomyśleć o koncepcji czegoś większego. Stąd naturalnym krokiem wydawała nam się kontynuacja linii "The Lyra".\nJeśli chodzi o odpowiedź na pytanie "jak", to jest ona taka sama jak zawsze w podobnych sytuacjach - najpierw pojawiły się pomysły techniczne, które w trakcie realizacji zamieniły się w finalne rozwiązanie. W trakcie tego procesu zachodziły różne zmiany i przetasowania. Na początku na przykład efekty na borderze (scroll i logo) z drugiej części miały być połączone z multiscrollerem z trzeciej części. Kiedy okazało się, że nie da się tego wszystkiego razem zmieścić w jednej ramce (wszystkie części poza "outrem" są synchronizowane z rastrem i mieszczą się w jednej ramce) przetasowaliśmy obie części.\nCałe demo ma oczywiście swoje mankamenty (głównie - ponownie - tragiczna jakość tekstów w scrollerach), ale poza oczywistymi niedostatkami pomysłów (największy problem przy tworzeniu dużych produkcji) większość z nich związana jest z ograniczeniami samej platformy. Na Samie po prostu bardzo ciężko robi się dobrze wyglądające efekty zajmujące duże obszary ekranu. Dlatego tak dobrze wypada druga część - rusza się górna ramka, rusza się większa część ekranu a do tego jest jeszcze kolorowe logo na dolnej ramce.\nZ punktu widzenia technicznego raptem kilka drobiazgów w TL3 było nowatorskich a właściwie nic nie było rewolucyjne. Mimo to wydaje mi się, że jako całość demo wypada całkiem nieźle.\nWspomniałeś o numerach telefonów. Numery oraz adresy były podane w każdym demie. Ktoś się kontaktował i w jakich sprawach? A może coś ciekawego utkwiło Ci w pamięci?\nW czasach Spectrum dostałem list od jednego gościa z Czech. Przez chwilę wymienialiśmy się programami na kasetach ale jakoś szybko to padło.\nPotem w czasach Sama dwa albo trzy razy dzwonił do mnie Alan Miles - szef Sam Co. Pierwszy raz zadzwonił po tym jak dostali ode mnie dyskietkę na której było m.in. demo ETrackera. Rozmawialiśmy dobre pół godziny - wypytywał o różne rzeczy, o to nad czym pracujemy itp. Był bardzo zainteresowany wydaniem naszych produkcji w UK. Przy okazji tej rozmowy przekonałem się też, że moja znajomość angielskiego stoi na wyższym poziomie niż mi się wcześniej wydawało ;)\nI to właściwie tyle - jakoś w tamtych czasach rozmowy międzymiastowe nie cieszyły się wielką popularnością. A do kodera mało kto chciał pisać listy bo i po co? ;) A potem nastały czasy internetu i problem komunikacji na duże odległości rozwiązał się sam.\nJakich narzędzi używałeś przy tworzeniu programów na Spectrum a jakich na Samie?\nHmmm... Na Spectrum to o ile pamiętam do samego końca był Gens. Do tego oczywiście czasem Mons, choć później właściwie wyłącznie nasz własny Summer. Do niezbędnej obróbki grafiki Artstudio. Do całej reszty pisane na szybko własne narzędzia.\nNa Samie najpierw SC_Assembler a później świetny Comet Assembler. Debuggera na Samie nie mieliśmy dlatego napisałem własny disassembler będący rozwinięciem Summera - EMon. Do edycji grafiki "Flash!". I jak wyżej - różne drobne narzędzia pisane w miarę potrzeb.\nCo było po demie The Lyra 3?\nKilka różnych niedokończonych projektów.\nChciałem m.in. zrobić nową wersję ETrackera pracującą w trybie hi-res z obsługą myszki i wyglądającą bardziej jak trackery na Amidze - skończyło się na jakimś obrazku koncepcyjnym i wstępnych próbach.\nNapisałem kod do obsługi tekstów w magazynach dyskowych, który nie miał szans na używanie bo istniejące magazyny dyskowe były głównie miejscem publikowania programów a ilość tekstów była zbyt mała aby uzasadnić takie duże narzędzie.\nMiałem też pomysł napisania "systemu operacyjnego" z obsługą wielozadaniowości, GUI itp. - tu na szczęście nie wyszedłem poza pierwszy szkic głównej pętli systemu i kawałek obsługi grafiki (na szczęście, bo bez żadnego teoretycznego przygotowania mogło się to skończyć tylko totalną katastrofą ;)).\nKatastrofą (a przynajmniej całkowitym niepowodzeniem funkcjonalnym) skończył się też inny projekt - przepisałem ze Spectrum na Sama implementację języka FORTH którego konstrukcja bardzo mi się wtedy podobała. Po zakończeniu portowania kiedy miałem już w pełni działający interpreter wraz z kompletem słów kluczowych i podstawową biblioteką ekranową zacząłem robić testy - głównie wydajnościowe (FORTH według książek o tym języku miał być prawie tak wydajny jak kompilowane programy w C) i okazało się, że albo ja coś robię nie tak albo po prostu implementacja na Spectrum była taka sobie - programy robiące proste obliczenia, pętle itp. chodziły wolniej niż ich odpowiedniki w BASICu. Nie przejmując się tym, że straciłem kilka tygodni skasowałem po prostu cały projekt i zająłem się czym innym ;)\nTrochę później zacząłem pracę w firmie komputerowej (sprzedaż, serwis, składanie pecetów) i krótko potem Sam przestał mnie interesować - kupiłem pierwszego peceta i zacząłem sobie szukać innych zajęć. A Sama używała (aż do jego tragicznego zgonu ;)) moja mama, której kiedyś pokazałem przerobioną do obsługi myszy konwersję spectrumowej gry Tetris 2.\nZ Maciejem "Matem" Wołoszykiem rozmawiał Krystian "Tygrys" Włosek. Wywiad został przeprowadzony w marcu 2012 r.\nprace Ziutka w archiwach speccy.pl\ndemo Flame 1 w archiwach speccy.pl\ndemo Timothy Follin 2 w archiwach speccy.pl\ndemo The Best of Phil w archiwach speccy.pl\ngra Logo 1 w archiwach speccy.pl\ndemo Music Bank 2 w archiwach speccy.pl\ndemo The Lyra 1 w archiwach speccy.pl\ndemo Shock w archiwach speccy.pl\ndemo Surprise w archiwach speccy.pl\ndemo Out of Colour w archiwach speccy.pl\nprogram Sound Tracker Song Compiler w archiwach speccy.pl\nRamos dnia 27.03.2012 13:24:15\nYERZMYEY/HOOY-PROGRAM dnia 28.03.2012 14:54:22\nJako użytkownik SoundTrackera 1.1 od 22 lat (i nie tylko ja, bo Gasman też) mogę śmiało powiedzieć, że z tekstu wynika po prostu, że Bajtek odje*bał fuszerkę, a Wy naprawiliście program i tyle. Gdyby nie sławetny "Tape-Module", nie powstałaby _żadna_ moja muzyczka, zapewne też żadna Gasmanowa, a że każdy następny tracker wywodzi się właśnie z ST1.1 (nawet PT3 do dziś wczytuje oryginalne moduły ST1.1), to nie byłoby nawet VortexTrackera II.\nMielibyśmy za to całkowicie bezużyteczny, zmyślnie zabezpieczony archaiczny SoundTracker dla zapomnianej stacji FDD3000.\nrogerjowett dnia 09.03.2013 21:25:54\nanyone help lcd add bmp2scr with hmpr bit 5&6 clut mods per scan line with mode 3 interlaced please hilfer!\nsnapper discs velesoft site runs zx spectrum stuff at 6mhz with external 1-4mb & masterdos bung it in sim coupeNOW!\n4,393,528 unikalne wizyty


Nietrzeźwa jechała samochodem? Mowa o przewodniczącej Rady Miasta - Ruda Śląska informacje\nNietrzeźwa jechała samochodem? Mowa o przewodniczącej Rady Miasta\nDodano: 2019-11-23 12:00, aktualizacja: 2019-11-25 18:57\nProkuratura Rejonowa Katowice – Północ nadzoruje postępowanie przygotowawcze przeciwko byłej wicemarszałek województwa śląskiego i obecnej przewodniczącej Rady Miasta Ruda Śląska - Aleksandrze S. podejrzanej o prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości.\nAKTUALIZACJA: Przewodnicząca Rady Miasta postanowiła skomentować te doniesienia.\n- Złożyłam wyjaśnienia. Ja przed wyjazdem badałam się alkomatem. Alkomat wykazał 0,0. Okazało się, że alkomat miał ponad rok i nie był kalibrowany - powiedziała przewodnicząca dla Wiadomości Rudzkich.\n- Do zdarzenia doszło 18 października 2019 roku. Na terenie Katowic kobieta została zatrzymana do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji. Przeprowadzone pierwsze badanie na zawartość alkoholu wykazało 0,29 mg/l (0,6 promila) a drugie 0,26 mg/l (0,55 promila) alkoholu w wydychanym powietrzu - czytamy w komunikacie opublikowanym na stronie Prokuratury Rejonowej Katowice – Północ.\nPijany 59-latek wpadł, bo przekroczył prędkość\nMundurowi z rudzkiej komendy zatrzymali mężczyznę, który kierował dostawczym oplem pod wpływem alkoholu.\nTeraz Pani Alexandra sprawdzi jak funkcjonuje komunikacja miejska w Rudzie Śląskiej.\nNo i nic jej nie zrobią i tyle w temacie. A Ty człowieku jadąc rano do pracy masz trzymać ręce na kierownicy. Nie zapomnij o tym bo inaczej mają prawo Cię zastrzelić. Rest.\na ty co znowu wypisujesz!?\nNadzwyczajna kasta ją obroni jesteś w platformie będziemy cię bronić jak niepodległości\nTo prawda że nadzwyczajna kasta PO rządzi nadal w sądach.Gdyby było inaczej, czyli tak jak zapowiadała jedynie słuszna opcja, to w sądach wszyscy by wygrywali. A tak nadal są wygrani i przegrani i to w stosunku 50/50 %Czy to nie dowód?Więc racja jest Twojsza, a nie mojsza.\nTe wyjaśnienia dla policji o nieskalibrowanym alkomacie, to tak jakby tłumaczenia przysłowiowej blondynki. No po prostu ręce i nogi się uginają w ośmiu miejscach.Tylko leżeć na glebie i zwijać się ze śmiechu. Taka osoba na drodze to potencjalny morderca i nie ma tłumaczenia żadnego. Żadnego!\nJakie miasto tacy politycy. Jeden buc kopie w drzwi, druga jeździ nawalona. Dno i metr mułu.\nPowinna dostać tylko mandat i zabrać prawo jazdy, ponieważ PIS-owcy jeżdżą samochodami i mają od 1 promila do nawet 2 promili i nie dostają żadnej kary, nawet prawo jazdy mają do teraz.\nZawsze myślałem że są co najwyżej dobrzy lub źli kierowcy, oraz mądrzy i głupi kierowcy. Ale że kierowcy są POwcy i PiSowcy, tego nie słyszałem. I aż oniemiałem. Trzeba ich oznaczyć plakietkami na szybach.\nTeraz tylko ci badani tym alkomatem w przeciągu ostatniego roku muszą postarać się o uniewinnienie.\nWszystko jest dla ludzi, zle zrobila ze wsiadla za kolko, ale widze ze tu sami idealni abstynenci na tym forum, a w tym miescie za kazdym przystankiem i w kazdym autobusie piwsko sie leje na potege.\nPorównujesz osobę, która ma wpływ na kształt miasta do lokalnych meneli i żuli? Od takiej osoby wymaga się zdecydowanie więcej niż picia piwka.\nWpływ na kształt miasta ma tylko i wyłącznie nijaki pan Mejer i nikt inny . Tak mówimy MY szlachta z UM.\nAdwokat, prezes czy sprzątaczka, każdy powinien odpowiadać tak samo bez kombinacji i zasłaniana się znajomością prawa.\nJeśli opisywana za 4 lata zostanie prezydentem tego miasta większość będzie jej wchodziła do ... tzw. lizusostwo w celu osiągnięcia korzyści (szczególnie na fb, gdzie widać kto pisze), a tak wszyscy ją krytykują. A tak swoją drogą- jeśli teraz większość biega, ciekawe co będą robić za 4 lata ? Pić ?\nJeszcze wyrok nie zapadł, więc nie nam osądzać. Byli też i tacy co coś tam przywieźli, coś sprzedali, wyrok był a służą miastu, więc....\nBoże co ją nie stać taxi zamówić masakra\nDlaczego podejrzanej o prowadzenie pod wpływem alkoholu ? Przecież została złapana na gorącym uczynku więc jest stwierdzony fakt . Pewno gro prawników potwierdzi że wszystko było źle alkomat etc.przypuszam jeśli miało by to miejsce w RŚ. Sprawa była by umożona lub wcale by jej nie było skoro wysocy urzędnicy po kieliszeczku wina czy whisky mogę jechać . Niestety prawo dla śmiertelnika jest inne niż dla wlodarza. Proszę nie pisać komentarzy że się pastwie bo wcale tak nie jest, i każdego szkoda\nTo jest tylko czlowiek popelnila blad i teraz poniesie konsekwencje ale to nie wam to oceniac fajnie jest kogos oceniac jak prawdy sie nie zna\nOk. ale wsiadła po spożyciu alko do samochodu to wystarczy aby ją krytykować.\nJuż u 47 pensjonariuszy DPS Senior potwierdzono zakażenie koronawirusemdodano 1 godz. temu\nStrajk Kobiet: Już we wtorek na placu Jana Pawła II w Nowym Bytomiu zaprotestują rudziankidodano 2 godz. temu\nKakauszale Fest Literacki 2020 już 29 październikadodano 5 godz. temu