Dziś jest wtorek, nasz czwarty dzień w Andaluzji i po dokładnym zapoznaniu sie z Króleskimi Pałacami wyruszamy piękną autostradą do Cordoby. Pierwsze 130 km przejechaliśmy w godzinę i 15 minut, jeszcze kawałek przez miasto jak po sznurku z 8 minut i ostatni kilometr do hotelu około... godzinę!!! GPS kompletnie zglupiał w plątaninie uliczek wokół Mezquity, gdzie jest nasz hotel. Na dodatek złego ulica dojazdowa była w remoncie a pozostałe były jednokierunkowe, czego "cyganka" już nie uwzględniła. Na szczęście Mariola ma świetna orientację i nas jakos wyprowadziła po kilku próbach :-) Nasz samochód zaparkował już pracownik hotelu a my mogliśmy już cieszyć się pięknym otoczeniem i zimnym piweczkiem i tapas.\nMożna by w skrócie powiedzieć (choc to oczywiście wielka przesada i niesprawiedliwość), że Cordoba jest miastem jednego zabytku, ale za to jakiego!!! Mezquita, czyli Wielki Meczet nas powaliła na kolana. Trochę już w życiu wspaniałości widzieliśmy, ale tu przez chwile oniemieliśmy. A jego historia jest niemniej długa i zawiła. Gdy pod koniec III wieku p.n.e. miasto wpadło w ręce Rzymian, w miejscu, gdzie wówczas stała światynia wybudowana przez mieszkające tu wcześniej ludy iberyjskie, powstała światynia ku czci rzymskiego boga Janusa. W VI w.n.e. Cordobę przejęli Wizygoci i wkrótce na ruinach świątyni Janusa rozpoczęli budowę kościoła św. Wincentego. Sto kilkadziesąt lat później Katedra Wizygotów zaczęła przechodzic kolejne przeobrażenia - tym razem na meczet za sprawą Maurów, którzy zajęli Cordobę na początku VIII wieku. Przez następne sto lat muzułmańscy władcy rozbudowywali Wielki Meczet do niewiarygodnych rozmiarów upiększąjąc go na miare kolejnego cudu świata. W 1236 roku Cordoba na powrót wróciła na łono chrześcijaństwa. Przez pierwsze 100 lat Wielki Meczet poza zmianą wezwania - teraz stał się katedrą pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny - nie został poddany żadnym zmianom konstrukcyjnym. Z czasem jednak zwłaszcza gdy na sile przybrała Inkwizycja nad Mezquitą zawisła groźba zburzenia. Wielkim orędownikiem na rzecz jej zachowania była królowa Izabella I, która odważnie przeciwstawiła się Inkwizytorom. Jednak po jej śmierci Karol V, choć nie zburzył Mosquity, to pozostawił na niej największe piętno wystawiając w samym jej środku okazały gotycki kościół. Meczet jest rozległy lecz stosunkowo płaski, natomiast stojąca pośrodku gotycka katedra jest od meczetu trzykrotnie wyższa. Efekt jest taki, że patrząc na Katedrę z Alcazaru lub innego wysokiego punktu, w oko wpada tylko gotycka część świątyni, lecz gdy jest się w środku można przez godzinę chodzić po Wielkim Meczecie nie zauważając rzymsko-katolickiej katedry.\nNieopodal Mezquity jest Real Alcazar - Pałac Królewski, który przez ponad 300 lat był główna kwaterą Wielkiej Inkwizycji. Choć dziś zamek nie robi już tak wielkiego wrażenia, to warto tam pójść z uwagi na przepiękne ogrody z fontannami pośród kolorowych kwiatów i cyprysów. W ogrodach jest pomnik przedstawiający Kolumba wraz z parą królewską Izabellą i Ferdynandem.\nAndaluzja to również ojczyzna flamenco. Nie udało nam się pójść na przedstawienie z tańcami flamenco w Sewilli, więc postanowiliśmy wykorzystać okazję bliskości kilku miejsc w Cordobie. Wybraliśmy dość nietypowy spektakl. Tańczyła tylko jedna kobieta, której nawiasem mówiąc nic nie brakowało a przy tym robiła to świetnie. Dwóch mężczyzn grało na gitarach a trzeci śpiewał. A i zapomniałem dodac, że było to w starych łaźniach arabskich sprzed 1000 lat! Mała salka mieściła z trudem 18 osób...\nW Hiszpanii jest bardzo praktyczny pomysł jedzenia tapas, tak że człowiek zje tyle ile ma ochote próbujac różności i jednocześnie się nie przejadając tylko dlatego aby nie zostało... A ze takich miejsc jest tu mnostwo, wiec latwo jest cos wybrac po drodze. Jedną ze specjalności Andaluzji jest pieczeń z ogona byka. Potrawa okazała się bardzo dobra i niemniej egzotyczna niż zupa z ogona bawoła, którą już kiedyś jedliśmy na Celebesie. Jeśli miałbym wymienić jedną tylko potrawę w Hiszpanii, na która nigdy nie mogliśmy sie doczekac, to lody, które tu są wyjątkowo smaczne, wszechobecne i występujące w wielu rodzajach. Wkrótce stało się to u nas tradycją, że po kolacji szliśmy na spacer i kupowaliśmy sobie po obfitej porcji lodów o różnych smakach. Ach te lody, jeszcze jak dziś pomyślę...\nNa lato od dłuższego czasu zaczęliśmy planować Islandię. Klamka zapadła: kupiliśmy bilety relacji Kraków-Reykjavik i zarezerwowaliśmy samochód i hotele. W międzyczasie wielu Kolumberowiczom specjalistom od Skandynawi zawracałem głowę co i jak. Ciepłe stroje już były spakowane gdy nagle dostałem złowrogą wiadomość od linii lotniczych, że lot powrotny ze stolicy Islandii do Podwawelskiego Grodu jest skasowany... Alternatywy proponowane przez Iceland Express były nie do przyjęcia, musieliśmy odwołac całą podróż. Ale, że czas i ochotę na poznanie Europy mieliśmy, więc zacząłem szybko sprawdzać jakie to inne ciekawe i bezpośrednie połączenia z Europą ma Kraków. Wybór padł na Malagę, wszak to świetna baza wypadowa po Andaluzji szlakiem Maurów, Carmen, Kolumba, Cyrulika Sewilskiego i innych...\nLot do Malagi o świcie miał chociaż te zaletę, że na miejscu byliśmy rano tego samego dnia, więc automatycznie i plany mieliśmy ambitne. Lądujemy więc punktualnie w Maladze i szukamy stanowiska naszej wypożyczalni samochodu, który zarezerwowaliśmy na internecie parę dni wcześniej. O czymś takim nikt nie słyszał. Zaczynamy więc sie przyglądac voucherowi, z którego wynika, ze agent ma na nas czekać za bramką. I rzeczywiście. Podpisujemy kontrakt, płacimy i wychodzimy przed terminal. Zamiast Seata jest Opel diesel, ale co tam... Montujemy nasz GPS i ruszamy w strone Ronda. Wkrótce wyjeżdżamy na autostradę. Staramy się uruchomić klimatyzację, ale z otworów zamiast chłodnego orzeźwiającego powietrza cały czas leci takie jakby było włączone ogrzewanie. Nie mogąc sobie z tym poradzić zjeżdżamy i teraz próbuję na spokojnie, ale nic. Ciepłe powietrze nadal bucha nam w twarz. Dzwonimy do agenta, ktory mówi, że oddzwoni, ale postanawiamy wracać nie czekając. Całe szczęście, że nie odjechaliśmy daleko. Oddajemy im samochód i postanawiamy poszukać czegoś na własną rękę. Za 40 euro więcej mamy nowego Renaulta ze sprawnie działająca klimatyzacją. Co zrobić, wakacje nam się zaczęły 3 godziny później :-)\nDroga do Rondy mija nam szybko, bo trasa wiedzie częściowo przez góry i widoki są całkiem ładne. Szkoda tylko, że nasz samochód nie ma mocniejszego silnika, ale w końcu nie startujemy w wyścigu. W Rondzie zaczynają się jednak nieplanowane problemy nawigacyjne, bo przez godzinę robimy pętlę coś na kształt precelka. Pod wiaduktem w lewo, później pierwszą w prawo, wjeżdżamy znowu na wiadukt, tam pierwszą w lewo, następnie zawracamy znowu pod wiadukt i tak w kółko. W końcu głodni i zmęczeni postanawiamy pojechać do centrum i coś zjeść i zasięgnąć języka. Udaje nam się znaleźć parking i szukamy otwartej o tej nietypowej porze restauracji. Wreszcie coś jest! Ale jesteśmy głodni! Kelnerki nam tłumaczą jak dojechać na miejsce. Z ich słów wynika, że hotel jest kawałek za miastem. O dziwo nasz GPS też jakby potrzebował odpoczynku, bo zaczął nas prowadzić całkiem dobrze. Zrazu nieufni, stwierdziliśmy, że chyba chce się zrehabilitować i posłusznie dajemy się prowadzić do celu.\nHotel prowadzi miłe angielskie małżeństwo. Wreszcie możemy się napić drinka i zjeść deser. Teraz czujemy jak bardzo jesteśmy zmęczeni. Jest już 10 wieczór, ale jest nadal jasno. Postanawiamy zweryfikować nasze ambitne plany zwiedzenia Gibraltaru i Kadyksu. Rano następnego dnia wracamy do Rondy aby nieco po niej pochodzić, bo dzień wcześniej ani nie mieliśmy siły ani czasu. Największą atrakcją miasta jest jego niezwykłe położenie. Przez sam środem Rondy przechodzi głęboki na 120 metrów skalny wąwóz. Na jego obu krawędziach stoją stare kamienice a obie części miasta łączą 3 stare mosty. Największy i najmłodszy Puente Nuevo pochodzi jednak z II połowy XVIII wieku. Inną osobliwością malutkiej choć bardzo starej Rondy jest najstarszy w Hiszpanii ring do walki byków z 1784 roku.\nWczesnym popołudniem wyruszamy do Sewilli. Droga prowadzi przez góry i jest bardzo malownicza. Tak jak Rajastan będzie nam się kojarzył z nieskończonymi polami kwitnących kwiatów musztardy, to Hiszpania z podobnymi polami słoneczników. Widok to na prawdę przepiękny i wrecz egzotyczny. Od czasu do czasu pośród tych słoneczników wyrastał niczym samotny okręt na żółtym morzu stary zamek...\nWjeżdżamy do Sewilli... Aż się boję pomysleć gdzie to nas GPS tym razem wywiezie, a mozliwości ma tu większe niż w malutkiej Rondzie. Jedziemy, jedziemy, uliczki stają się coraz węższe. Na razie wygląda na to że i GPS i my kontrolujemy sytuację aż tu nagle hipnotyzujący głos każe nam skręcić w uliczkę tak wąską, że lusterkami prawie szoruję po murach domów. Raz kozie smierć, wjeżdżamy! Nagle uliczka zakręca 90 stopni w lewo. No, nie wiem, a jak się zaklinujemy na zakręcie... Jakoś nasz samochód chyba na chwilę schódł bo przejechaliśmy. Wjeżdżamy na mały placyk. GPS każe skręcić w lewo, ale przejazd jest zagrodzony wielkim łańcuchem. Trzeba jechać w prawo. No to ładnie! Ale według mapy hotel rzeczywiście powinien być po lewej. Mariola wysiada z samochodu i idzie pieszo aby obadać sytuację. Po chwili wraca z uśmiechem na twarzy - tak, hotel jest za rogiem. Objeżdżamy jeszcze raz cały blok, lecz później skręcamy w jedną uliczkę dalej. GPS po prostu dobrze mówił, tylko ja skręciłem za wcześnie... 10 metrów!!\nNo nie wiem jak Mariola ten hotel znalazła. Hotel kosztuje 80 euro a wyglada za 200! Piękna secesyjna kamienica w samym sercu Sewilli, 300 metrów od katedry... Z samochodem biorę rozbrat na 2 pełne dni. Jemy lunch i idziemy na zasłużony odpoczynek. W Sewilli jest duzo do zobaczenia. Już sam fakt, że mieszkała tu Carmen z opery Bizeta i Figaro, bohater oper Mozarta i Rossiniego stawia to miasto w prawie równym szeregu z miastem Smoka Wawelskiego :-)) Fabryka cygar, gdzie pracowała Carmen jest doprawdy imponująca. Niestety nie znaleźliśmy bliższych informacji gdzie mieszkał Cyrulik Sewilski... Katedra de Santa Maria de la Sede jest według niektórych źródeł największym pod względem kubatury kościołem w Europie. Budowla ze wszech miar niezwykła i zapierająca dech, w każdym calu. Kapiący od złota ołtarz ponoć też jest największy w Europie, a może i na świecie. Na uwagę zasługuje również wspaniały grobowiec Kolumba, który oryginalnie był przewidziany by stanął na Kubie, ale gdy Hiszpania straciła ją w 1905 roku po wojnie z USA, grobowiec stanął w sewilskiej katedrze.\nWspinaczka na Giraldę, dawny minaret później przerobiony na dzwonnicę odbywa się nie po schodach lecz po pochylniach. W dawnych czasach muezzin wyjeżdżał na szczyt minaretu na koniu a konie ponoć za schodami nie przepadają, stąd pochylnie zamiast schodów. Jest jeszcze jedna ciekawostka związana z tym minaretem - symbolem Sewilli. Otóż na przełomie lat 20-tych i 30-tych amerykańscy architekci szukając inspiracji w starej architekturze europejskiej, zauważyli Giraldę. Owocem tej fascynacji stał się nowojorski Empire State Building i inne jemu podobne w całych Stanach. Tymczasem Stalin, władca ówczesnego ZSRR był niemniej zafascynowany amerykańskimi filmami, które potajemnie oglądał na Kremlu i pewnego razu wezwał swych nadwornych architektów i narysował im "swoje" wizje nowego stylu. Wizerunek Giraldy, choć w nieco zmienionej formie tym sposobem dotarł i do ZSRR a stamdąd w nieco smuklejszej formie również i do Warszawy w postaci Pałacu Kultury.\nW Sewilli jest sporo do zobaczenia. Plaza de Espana jest pięknym miejscem zwłaszcza przy promieniach zachodzącego słońca. Miejsce to, choć stylizowane na starsze pochodzi jednak z 1928 roku i było przeznaczone na Światową Wystawę w 1929 roku. Arena do walki byków też robi wrażenie. Ciekawe jest rownież muzeum, które mieści się na jej terenie, bo pokazuje jak ważną częścią hiszpańskiej kultury i tradycji jest corrida. Spacer nad brzegiem rzeki Guadalquivir przywołuje wspomnienia historii Kolumba, który stąd wyruszał na podbój Nowego Świata. Reales Alcazares to zespół pałaców królewskich, które były rozbudowywane przez setki lat. Jego budowę zaczęto w 913 roku gdy Sewilla byla w rękach Maurów, a następnie budowę kontynuowali władcy katoliccy, którzy, co ciekawe, nadal kontynuowali rozbudowę w stylu mauretańskim zatrudniając najznakomitszych rzemieślników z Granady, która do końca XV wieku była w rekach Maurów. Trzy dni w Sewilli to niedużo i niewystarczająco by ogarnąć na spokojnie całe miasto, ale wystarczy by się z nim zapoznać.\nOstatnim punktem naszej podróży szlakiem Maurów po Andaluzji jest Granada, ostatnia arabska twierdza na hiszpańskiej ziemi. To czego nie udało się dokonać siejącym postrach u wrogów i podwładnych wielkim królom, powiodło się zdawałoby się słabej kobiecie - Izabelli I. Jej córka Katarzyna Aragońska została później pierwszą żoną Henryka VIII... Maurów ostatecznie usunięto z Granady w 1492 roku, roku, w którym Kolumb wyruszył na pobój Nowego Świata. Oba te fakty są ściśle ze sobą powiązane, bo to właśnie Izabella sponsorowała podróż Kolumba a jej sfinansowanie ściśle zależało od powodzenia w walce z Maurami.\nCentrum oporu stanowiła Alhambra - zespół pałaców w obwarowanej wysokimi murami twierdzy, położonej na jednym ze wzgórz okalających Granadę. Alhambrę rozsławiły liczne poematy i powieści do tego stopnia, że stała się jednym z niekwestionowanych symboli Andaluzji. Położone na wzgórzu pałace i ogrody dodają jej uroku, przytulności i tajemniczości.\nW drodze do Granady mijamy kilka zamków stojących dumnie na wzgórzach, z których jakby pobłażliwie przyglądały się życiu toczącym się poniżej. jeden z nich, Mota, szczególnie okazały postanawiamy zobaczyć z bliska. Zjeżdżamy więc z autostrady, podjeżdźamy wąskimi serpentynami w górę, zostawiamy samochód na parkingu i idziemy do wrót wielkiego zamczyska. Ale tu ku naszemu głębokiemu zdziwieniu i rozczarowaniu dowiadujemy się, że za 20 minut rozpocznie się sjesta i zamek zostaje na 3 godziny zamknięty... 20 minut nam nic nie da, jak nas informują, bo aby tylko obejść zamek dookoła potrzeba półtorej godziny.\nZwiedzanie Alhambry mamy zamówione jeszcze z Polski na jutro na 13:30, więc dziś czas spędzamy na chodzeniu po Granadzie. Idziemy wąską uliczką ciągnącą sie wzdłuż strumyka. Po lewej stronie mamy Alhambrę. W poszukiwaniu lodów idziemy coraz wyżej na wzgórze leżące naprzeciw Alhambry. Widok jest coraz ładniejszy. W pewnym momencie zapominamy o lodach i zaczynamy się skupiać na widoku Alhambry prąc coraz wyżej by zdążyc na jakiś otwarty punkt widokowy nim zajdzie słońce. Udało sie!!! Dochodzimy na niewielki placyk, ktory jak sie później okazało, jest znanym punktem widokowym położonym obok kościoła św. Mikołaja. N aplacu już trwała zabawa. Pod drzewem siedzi kilku cygańskich gitarzystów, którzy grają i śpiewjąi a jakaś dziewczyna z tłumu tańczy do rytmu ich muzyki flamenco i to całkiem nieźle!! Nasyciwszy się pieknymi widokami przypomnieliśmy sobie o lodach a te, są tuż obok. Możemy więc jeszcze pokontemplować atmosferę i piękne widoki dogadzając sobie jednocześnie pysznymi lodami.\nZaczynamy schodzic w dól wąskimi i krętymi uliczkami. Trzeba się cos napić... Jest mała tawerna. Ludzie siedzą na krzesełkach przy kilku stolikach rozstawionych na pochyłej uliczce a ci, dla ktorych nie ma miejsca, siedzą na chodniku lub schodkach obok. Sangrii nie ma, ale właściciel proponuje cos innego... Dobre! Od tamtej pory to nasz ulubiony napój na gorące dni :-) Niby nic, bo to tylko czerwone wino pół na pół z 7-up'em, do tego świartka limonki i lód, ale jak smakuje... Zwlaszcza wtedy, gdy pod nami rozpościerała się Granada, przed nami Alhambra a nad nami wielki księżyc...\nZwiedzanie Alhambry zajmuje nam około 6 godzin. Około 16 wyruszamy do Malagi. Zarezerwowaliśmy hotel blisko lotniska, bo w sobotę mamy samolot do Krakowa o nieprzyzwoicie wczesnej porze. Na miejsce przybywamy prawie się nie gubiąc :-) Oczywiście wszystkie restauracje sa teraz zamknięte, więc za radą recepcjonisty z hotelu jedziemy kilkanaście kilometrów na drugi koniec miasta do polecanej przez niego restauracji położonej na samej plaży. Zamawiamy tapas z samymi morskimi stworzeniami a wszystkie sa przepyszne. Później jeszcze długi spacer wzdłuż morza, oczywiście w poszukiwaniu heladeri'i... Lody jak zwykle nas nie zawiodły. Wracamy do samochodu i jedziemy do hotelu. Nasza andaluzyjska pętla szlakiem Maurów, Figara, Carmen, Kolumba i przebogatej historii tu się zamyka, a pomysleć, że mieliśmy jechać do Islandii...


krzesło Shell biały -sklep meblowy Strefakrzesel.pl\n- Model Shell to nowoczesne krzesło odznaczające się wygodą oraz niezwykłym wyglądem. Siedzisko wykonane zostało z polipropylenu, w kolorze białym. Krzesło to niebanalne w formie doskonale sprawdzi się w nowoczesnych jadalniach, kuchniach i salonach.\n- Krzesło Shell jest też doskonałą propozycją dla segmentu HoReCa - dla kawiarni, restauracji oraz hoteli. Jego funkcjonalność i ciekawy wygląd świetnie sprawdzą się zarówno we wnętrzach domowych jak i publicznych. Jego osobliwy kształt na pewno przykuje uwagę i sprawi, że wnętrze stanie się ciekawe i niebanalne. Stabilne metalowe nogi oraz wygodne siedzisko zapewnią komfort i wygodę użytkowania.\n- Krzesło posiada osobliwy, designerski wzór. Charakteryzuje się ono bardzo dobrą ergonomią, przyjaznym kształtem oraz stylowym wyglądem. Krzesło jest w pełni stabilne i wytrzymałe. Prezentuje się ono bardzo efektownie. Odmień swoje wnętrze i nadaj mu zupełnie nowego wyglądu z krzesłami Shell.\nPolecenie produktu: krzesło Shell biały\nZnalazłem interesujący produkt krzesło Shell biały w sklepie Strefakrzesel


W świecie mody trwa już odliczanie do kolejnego pokazu Victoria's Secret. 10 listopada odbędzie się jubileuszowe, dwudzieste show znanej marki. Na wybiegu, jak zwykle pojawią się "aniołki", wśród których zobaczymy Alessandrę Ambrosio, Monikę Jagaciak i Lily Aldridge, która zaprezentuje "fantasy bra" warty 2 miliony dolarów.\nPoza "aniołkami" w pokazie weźmie udział blisko 30 modelek. Są wśród nich nazwiska bardzo znane, jak Kendall Jenner czy Gigi Hadid. Niektóre dziewczyny zobaczymy na wybiegu VS po raz kolejny (w tym Magdalenę Frąckowiak), ale wśród wybranek znalazło się też kilka nowych nazwisk z całego świata. Dla każdej z nich udział w prestiżowym show to spełnienie największych marzeń.\nZobacz też: Poznajcie 10 nowych "Aniołków" Victoria's Secret! (DUŻO ZDJĘĆ)\nA ja za rok :)\nA dlaczego Rihanna zrezygnowała z występu na VS? czemu nie napiszecie\nDobierajcie dobre zdjęcia do nazwisk bo widzę, że kulawo z tym u was. Przy Constance Jablonski wklejacie zdjęcie Kate Moss a do Cindy Bruna wrzucacie Joan Smalls...\nIle kosztuje obecnie Knoppers?\nNiech mnie też ktoś tak umaluje, zrobi ślicznie włoski to też będę taka super jak one... :")\nprawdziwe piekne modelki przepadly teraz nastal czas na wstretne pasztury :( marka VS spada na psy :(\nNasza Magda najpiękniejsza!\na Zo Nowak ?\nHadid i Jenner to tylko ze względu na nazwisko i piekniądze bo urody brak zwłaszcza na ten pokaz. Nie dopisaliści jeszcze Adriany Limy, Candice Swanepoel, Lily Aldrige, Behati Prisnslo, Elsy Hosk, Taylo Hill, Katheriny,Moniki Jagaciak, Sary Sampaio i Romee Strijd\nNie wiem skąd macie tę listę a brakuje m.in. Stelli Maxwell\nNr 5 jaka gruba wielka p******a.\nNie maja cycków nawet\nA ja polecam ekstrakt z guarany i wyciag z pieprzu czarnego i każda będzie aniołkiem VS!\nMagdalena Frackowiak juz uczestniczyla w pokazie g***i pudlu :)\nZapomnieliscie o naszej Monice Jagaciak!!!\na gdzie candice, rosie, lily i adriana?? to juz nie te same pokazy co dawniej, zaczelo sie od odejscia mirandy kerr\nIs like totally awesome


Wakacje dla dzieci z Tolko i okolic\nKolejny już raz dzieci i młodzież z Tolko i okolicznych miejscowości miały okazję spędzić wakacje w Gminnym Ośrodku Kultury w Tolko. Tam bowiem zorganizowano dla nich tydzień zabaw i atrakcji.\nŁabędnik: Wakacyjne zajęcia w domu kultury i nie tylko\nDom Kultury w Łabędniku zorganizował dzieciom i młodzieży z okolic wakacyjny, aktywny wypoczynek. Zajęcia odbywały się zarówno w pomieszczeniach placówki jak i poza nimi. Uczestnicy zajęć pojechali m.in. do kina w Olsztynie i zwiedzili arboretum w Kudypach. Zajęcia odbywały się w dniach 1 - 5 lipca.\n"Kulturalne serce". Nowa inicjatywa BDK\nNowe działania, nowe miejsce, nowe formy, zmiana wizerunku. Kulturalni mają łatwiej i przyjemniej. Bartoszycki Dom Kultury pragnie, aby głównym miejscem imprez kulturalnych i rozrywkowych stał się Park Elisabeth. Nie oznacza to zaprzestania organizowania przedsięwzięć kulturalnych np. na "kwadracie".\nBaw się w rytm największych przebojów Disco Polo - 18 lipca 2014r. plac Bohaterów Westerplatte w Bartoszycach Startujemy o godz. 18:00


opublikowano: 2019-05-23 08:45:00\nW Zespole Szkół nr 2 odbyło się podsumowanie V Powiatowego Konkursu Wiedzy o Świecie Komputerów, zorganizowanego przez ZS nr 2\nUczniowie Szkoły Podstawowej nr 3 odnieśli w nim spory sukces. Najlepszy w powiecie okazał się Jakub Dłubakowski z klasy VIIIe (nauczyciel informatyki – Grażyna Rosiak), a trzecie miejsce zajął Dominik Rygiel z klasy VIIc (nauczyciel informatyki – Jadwiga Bzdurska).\nW pierwszej części laureaci i wyróżnieni uczniowie uczestniczyli w warsztatach z wykorzystaniem tabletów graficznych.\nPodczas uroczystego ogłoszenia wyników wręczone im zostały dyplomy, nagrody i podziękowania.\nKomentarze do artykułu: Świat komputerów – nie dla leserów


Poseł Jerzy Wilk: „Elbląg może być miastem transgranicznym"\nOkoło godziny czekała jedna z elblążanek w kolejce do... (12)\nNasz Czytelnik poinformował o kolejkach, które... (10)\nElbląg. Nie zgłosił się żaden wykonawca udogodnień dla\nMiasto ogłosiło przetarg na przebudowę peronów... (3)\naktualności 5 miesięcy temu 29.10.2018\nMarcin Mongiałło komentarzy 12 ocen 0 / 0% A A A\nArtykuł: Poseł Jerzy Wilk: „Elbląg może być miastem transgranicznym"\nW opinii posła Jerzego Wilka kanał żeglugowy na Mierzei Wiślanej jest już – wbrew temu co mówią wątpiący – realizowany. Wierzy, że ta inwestycja rozpocznie się jeszcze w tym roku i nie będzie jedynie sztuką dla sztuki. Nie tylko otworzy Zalew Wiślany na morze, ale przede wszystkim elblążanie będą z niej korzystać, będą się bogacić. Parlamentarzysta Prawa i Sprawiedliwości porównał sytuację, w której znajdzie się wrótce Elbląg do czasów hanzeatyckich oraz zauważył, że nasze miasto może być już niedługo miastem transgranicznym.\nElbląg może być miastem transgranicznym, ale nie chodzi tylko o współpracę z Kaliningradem, ale szerokie widzenie tego tematu. Znajdziemy się dzięki temu kanałowi przez Mierzeję Wiślaną na przecięciu dwóch szlaków: północ – południe, bo kończy się budowa drogi Via Baltica, więc możemy dzięki temu współprcować z szeregiem państw na wschodzie – Białorusią, Ukrainą, państwami nadbałtyckimi, ale także państwami takimi jak: Czechy, Słowacja, Węgry i dalej na południe oraz na trasie wschód – zachód, co jest równie ważne. Zatem Elbląg może być miastem transgranicznym i dzięki temu elblążanie będą się bogacić\n– poinformował parlamentarzysta.\nPoseł powiedział, że często elblążanie pytają, jaką korzyść będą mieli z kanału żeglugowego na Mierzei Wiślanej. Zauważył, że wynika to z ułatwionej wymiany handlowej, współpracy transgranicznej.\nKiedyś byliśmy miastem hanzeatyckim, miastem kupieckim, handlowym, wielonarodowym i się bogaciliśmy. Byliśmy znaczącym portem Rzeczypospolitej i teraz ta historia się powtarza. Dzięki kanałowi przez Mierzeję Wiślaną możemy stać się portem morskim, hanzeatyckim. Dzięki temu to elblążanie będą się bogacić. W różny sposób – jedni zakładając firmy, a drudzy – pracując w tych firmach. Jest szansa na tysiące miejsc pracy. Tak jak powiedziałem: 2,5 tys. miejsc pracy może powstać w Elblągu dzięki tej inwestycji.\nByć może uda się także odblokować – na razie na zasadzie eksperymentu – współpracę Elbląga z Kaliningradem. Rząd zawiesił ruch przygraniczny, ale ja wierzę w to, że możemy powoli zaczynać tę trudną współpracę polsko-rosyjską – na zasadzie tego pogranicza i współpracy z Kaliningradem. Być może na początku będę zabiegał o to, żeby taką współpracę uzyskał Elbląg i Kaliningrad. To będzie pierwszy krok ku temu, żeby odblokować granicę wschodnią. Stąd to moje hasło, że Elbląg może być miastem transgranicznym – we wszystkich kierunkach\nPoseł zauważył, że szczególnie ważna jest współpraca z portami w Niemczech i Holandii, co ma związek z konstrukcjami stalowymi produkowanymi w Elblągu:\nJest szansa, żebyśmy robili tutaj konstrukcje stalowe, śruby okrętowe i inne rzeczy, które wytwarzał dawny Zamech, a później ten popyt się skończył, bo Zamech uległ likwidacji, a brak przepływu przez Cieśninę Bałtijską powodował, że trudności z przewozem tych dużych elementów stalowych spowodowały, że zrezygnowano z portu w Elblągu i ze współpracy z firmami, które pwostały na bazie Zamechu.\n5 miesięcy temu ocena: 100% 12\n5 miesięcy temu 11\nSrutututu, tralalala. Opowiadaj pan takie pierdoły na Kółku spotkań ciemnego ludu, może im się spodoba. Mnie najbardziej interesuje dlaczego głosował pan za opłatą emisyjną. Pan myśli że ja aż tak duzo zarabiam, że mogę prawie 40% pensji wydawać na paliwo? WON KANALIO (babka kiepska wiecznie żywa)\n5 miesięcy temu ocena: 100% 10\nTemu Panu podziękujmy w głosowaniu 4.11. Niech wraca skąd przyszedł.\n5 miesięcy temu ocena: 100% 9\nPanie wilku- przecież to pana sekta zamknęła granice dla małego ruchu przygranicznego. Idż pan głosić te pierdolety na wschodzie.W Elblągu ludzie są normalni, nie ciemny lud.\n5 miesięcy temu ocena: 75% 8\nTen pan mowi takie rzeczy, ze mimo iz nie lubie partii okraglostolowych to ma sie ochote isc glosowac na ptaka\nodpowiedz oceń komentarz 9 3\n5 miesięcy temu ocena: 83% 7\nNikt nie nabierze sie na te sekciarskie pierdoły. Elblag-miasto normalnych ludzi wolnych od pissss\nodpowiedz oceń komentarz 10 2\n5 miesięcy temu ocena: 69% 6\nPanie Wilk, zazdrość pana zje.\n5 miesięcy temu ocena: 76% 5\nA w kosmos panie wilk bedzie można latac z elblaga? Bo wnuczka mnie sie pyta.\nodpowiedz oceń komentarz 13 4\n5 miesięcy temu ocena: 78% 4\nmoże jeszcze obieca port lotniczy........., pojechał do Warszawy na dywanik i wrócił jątrzyć , knuć........\n5 miesięcy temu ocena: 81% 3\nA kto zablokował mały ruch graniczny Panie Wilk? Jak już pleść,- to z sensem.\nodpowiedz oceń komentarz 21 5\n~ dryn dryn\n5 miesięcy temu ocena: 78% 2\nwilk idz ty się przespij najlepiej i przestań pokazywać twarz bo niektórzy obiad dopiero co jedli\n5 miesięcy temu ocena: 82% 1\nO czym wy rozmawiacie z tym pijakiem. Zobaczcie jak prezesował spółdzielni. On nie ma pojęcia o co go pytacie.\nodpowiedz oceń komentarz 18 4


Ofensywa reklamowa TV Puls.\n» Ofensywa reklamowa TV Puls.\n#1 2008-09-12 18:38:42\nTego jeszcze nie było. Była niewielka liczba billboardów Puls Raportu, ale dzisiaj kampania jest naprawdę widoczna. Telewizja Puls wraz z wprowadzeniem nowej ramówki jesiennej rozpoczęła gigantyczną jak na możliwości tej niewielkiej stacji kampanię reklamową. Reklamy Pulsu widać nie tylko na billboardach, ale i w prasie, czy na autobusach krakowskiego MPK!\nCzy przekonuje Was kampania z hasłami typu "Nieważne, co na wspólnej. Ważne, co u Simpsonów!" czy "Męczą Cię jak śpiewają? Zobacz jak się odchudzają!"? Czy programy Pulsu są na tyle atrakcyjne, by konkurować z TVN czy Polsatem? A może powinno sie reklamować inne programy, takie jak "Wydarzenia dnia", czy "Zbrodnie niedoskonałe"? Zapraszam do rozmowy.\ncyrkulator spalin skuter www.thesims3.pun.pl sadka waclaw bateria psp najlepsza www.tgr.pun.pl


Piotr Śnigucki - Nasi absolwenci - Absolwenci - Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu\nPiotr Śnigucki ukończył Wydział Zootechniczny w 1986 r., a od ponad 10 lat jest szefem Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych. Zawodowo zajmuje się zarządzaniem parkami a prywatną jego pasją jest fotografowanie przyrody.\nJak pan Śnigucki dostał dwóję z chemii\n– W moich czasach mówiło się, żartem, że studiuje się na uniwerku, zakuwa się na Politechnice, a u nas się uczy, ale pamiętam, że tej nauki było naprawdę dużo – wspomina pan Śnigucki. Interesował się rybami, ale rybactwo można było studiować tylko w Szczecinie, a jego rodzina mieszkała we Wrocławiu. Zdecydował się więc na zootechnikę i od pierwszego roku studiów działał w kole naukowym ichtiologów u pani prof. Elżbiety Szulkowskiej-Wojaczek, słuchał wykładów prof. Mariana Stangenberga. Pracę pisał w Katedrze Limnologii i Rybactwa z zawartości metali ciężkich w bezkręgowcach. Badał ochotki. – Nie było to łatwe, bo jesienią i zimą musiałem płukać muł i wyciągać po dwa gramy tych ochotków. Uczęszczał też na wszystkie fakultatywne zajęcia. – Wszystko mnie interesowało: pszczoły, futerka, ryby, łowiectwo… – opowiada.\nPamięta, jak dostał pierwszą dwóję, to było z chemii. Przyszedł pierwszy raz na zajęcia w pierwszy dzień, został przepytany i dostał dwóję. – Wyjaśniam, że to pierwszy dzień, a prowadzący odpowiada, że to nie przedszkole, a tematy wisiały od wczoraj, następnym razem będzie Pan wiedział. To mnie natychmiast nauczyło, że studia wymagają samodzielności, że tutaj jest się dorosłym. Ostatecznie z chemii miałem 4+. Dzisiaj, jak zauważa pan Piotr, warunki studiowania są zupełnie inne. W jego, nieodległych przecież czasach, nierzadko w ciągu dnia grupa miała zajęcia w pięciu różnych miejscach Wrocławia i to od rana do wieczora.\nPiotr Śnigucki rozpoczął studia w październiku 1981 r., a w grudniu wybuchł stan wojenny. Dzieci zapamiętały brak Teleranka, a studenci brak pierwszej sesji. Wszystkie egzaminy zostały skumulowane w drugiej, pod koniec roku. W sumie na zootechnice było ich chyba z osiem i to – jak wspomina Śnigucki – całkiem sporych, np. chemia i biochemia. – Książkę prof. Karpiaka znałem na pamięć. Nie wszyscy to udźwignęli, w mojej grupie było z 7 mężczyzn, a po pierwszym roku zostałem tylko ja. Sprawa była o tyle nieprzyjemna, że chłopaków natychmiast przechwytywało wojsko. Wydział Zootechniczny rozpoczynały setki studentów, bardzo był na topie na początku lat osiemdziesiątych, ponieważ na absolwentów czekała praca i nierzadko razem z mieszkaniem. Akurat, kiedy pan Piotr kończył studia, pegeery upadały i skończyła się koniunktura.\nPoza nauką uwielbiał gać na gitarze i tańczyć, a każde wakacje spędzał nad jeziorem Charzykowskim, gdzie Katedra Limnologii i Rybactwa miała stację badawczą. Przez całe studia pracował w Student Service i wraz z kolegami sprzątali szpital na Rytgiera. – Wymagało to samozaparcia, ponieważ praca była po południu i w nocy, a rano szliśmy na zajęcia. Przez tę moją grupę przewinęło się w sumie z 70 osób.\nZaraz po studiach Piotr Śnigucki rozpoczął pracę w Okręgowej Stacji Hodowli Zwierząt we Wrocławiu. Odpowiadał za gromadzenie danych dotyczących oceny krów, była to praca w biurze przy komputerze. Zdecydował się na zmianę, gdy zaoferowano mu pracę w Almaturze, najpierw w charakterze kierownika działu zagranicznego, później zastępcy dyrektora. Gdy Urząd Wojewódzki szukał specjalistów do Wydziału Środowiska, Piotr Śnigucki zatrudnił się jako inspektor ds. rolnictwa i łowiectwa.\n– W 1997 r., kiedy zaczęły być tworzone struktury parku krajobrazowego Dolnego Śląska, wystartowałem w konkursie i zostałem dyrektorem Wrocławskiego Zespołu Parków Krajobrazowych, było to duże wyzwanie – opowiada pan Piotr – ponieważ w tym czasie wojewoda podjął decyzje o przejęciu całego kombinatu Stawy Milickie. Wielka instytucja została podłączona do Ślężańskiego Parku Krajobrazowego, gdzie pracowały jedynie 4 osoby. Ten stan rzeczy trwał do 2000 r., do nowego podziału administracyjnego kraju, gdy powstało województwo dolnośląskie. Wojewoda powołał mnie na szefa Dolnośląskich Parków Krajobrazowych. Jeden z parków był ponadregionalny, to Park Krajobrazowy Dolina Baryczy, należący częściowo do województwa wielkopolskiego, dyrektora tego parku mianuje minister. – Najpierw byliśmy jednostką podległą wojewodzie, obecnie podlegamy sejmikowi województwa, to ok. 206 tys. km2, a wraz z otulinami ok. 280 tys. km2.\nJak masz coś robić, rób dobrze albo wcale\nTak mawiał dziadek Śniguckiego i pan Piotr pamięta o tej zasadzie. Udało mu się, jako dyrektorowi Dolnośląskich Parków Krajobrazowych, przejąć, przy dużym zaufaniu starosty polkowickiego, były poligon poradziecki w bezpośredni zarząd. Wraz z zespołem stworzyli tam użytek ekologiczny – dostali 1800 ha, przemkowskie bagna, teren całkowicie zarośnięty i zaniedbany, postanowili pokazać, że można wprowadzić czynną ochronę przyrody. Był rok 2002, Polska jeszcze nie należała do Unii Europejskiej i o żadne fundusze nie można było się ubiegać. Celem było przywrócenie tym terenom łąk i pastwisk, czyli stanu sprzed II wojny światowej, kiedy to mieszkało tam dużo różnych gatunków ptaków.\n– Najpierw – wspomina pan Śnigucki – teren został wykarczowany. Zdobyliśmy dotację na aktywizację zawodową zamieszkującej tam mniejszości romskiej, gdzie bezrobocie sięgało do 30%. To Romowie wykonali tę najcięższą robotę, a ze Stowarzyszeniem współpracujemy do dziś. Później wpadliśmy na pomysł, jak pozbyć się rosnącej tam trzciny.\nPrzekonali grupę rolników, producentów bydła mięsnego, żeby wypasali swoje stada na tej ziemi. Przywożono ok. 700 sztuk bydła, które żyło na tym terenie od wczesnej wiosny do późnej jesieni, przy okazji doprowadzając go w naturalny sposób do pożądanego stanu. Udało się im też sprowadzić stada owcy wrzosówki. – Gdy weszliśmy do Unii – opowiada pan Piotr – uzyskaliśmy tytuł rolnika i tym samym dopłaty, które przeznaczyliśmy na melioracje i szlaki komunikacyjne, żeby nam już rzeka Kaczawa nie zalewała tych terenów. Prace trwały kilka dobrych lat. Obecnie, dzięki uzyskanym dotacjom, mają swoje maszyny – traktor, wykaszarki, przetrząsarki, wyrabiają biomasę, którą sprzedają, prowadzą programy edukacyjne.\nCzy widać efekty? W 2011 roku Dolnośląski Zespół Parków Krajobrazowych został uhonorowany tytułem „Lidera Polskiej Ekologii” w kategorii przedsiębiorstwo, przyznawanym przez Ministra Środowiska. W lutym tego roku został laureatem XIII Edycji Narodowego Konkursu Ekologicznego „Przyjaźni Środowisku” w kategorii Promotor Ekologii, odbywającego się pod patronatem Prezydenta RP. Najważniejsze jest jednak to, że na tereny przemkowskich bagien, łąk i pastwisk wracają ptaki, których od lat tam nie było.\nŹródło: Głos uczelni nr 208


Złodzieje rowerów z Żyrardowa zatrzymani po policyjnym pościgu | Skierniewice Nasze Miasto\nPorzucone w lesie rowery policjanci odwieźli do właścicieli KMP\nTrzech mieszkańców Żyrardowa przyjeżdżało do Skierniewic kraść rowery. Zrobili to przynajmniej dwa razy\nZłodzieje rowerów z Żyrardowa wpadli w Skierniewicach, gdy po raz kolejny usiłowali ujść z łupem. Tym razem trafiła kosa na kamień, bo ścigał ich pracownik okradzionego sklepu rowerowego.\nTrzynastego maja wczesnym popołudniem skierniewiccy policjanci zostali zawiadomieni o kradzieży dwóch jednośladów sprzed sklepu rowerowego przy wiadukcie. Złodzieje wskoczyli na siodełka i zaczęli pedałować w kierunku skrzyżowania, by zniknąć za zakrętem. Widział ich jednak jeden z pracowników sklepu, wsiadł na rower i zaczął gonić złodziei. Ci pędzili ulicą Widok w kierunku ulicy Łowickiej, a potem przez park. W tym czasie ścigający ich cyklista zadzwonił na policję. Jak potem ustaliliśmy, dzielnie jechał za złodziejami przez około pół godziny, skutecznie naprowadzając na nich policjantów.\n- Twierdził, że cały czas jedzie za złodziejami podając dyżurnemu, gdzie się znajduje. Na miejsce szybko zostały skierowane patrole umundurowane, jak i operacyjne - mówi Artur Bisingier, rzecznik MM Policji.\nTymczasem do uciekających dwóch rowerzystów dołączył trzeci, jak się okazało, do tej pory trzymający się z tyłu pościgu. Już potem okazało się, że nie chciał zgubić kolegów, a rower którym jechał dwie godziny wcześniej, ukradziono z jednej z posesji przy ulicy Mazowieckiej.\nCała trójka, gnając ulicą Zwierzyniecką, dotarła do Kasztanowej i tam na widok policji skręciła w las, licząc na zgubienie pościgu. W zaroślach porzucili rowery i usiłowali schować się między drzewami.\n- Po kilkunastu minutach policjanci wypatrzyli przykucniętych za drzewami dwóch młodych mężczyzn. Zatrzymanymi okazali się dwaj mieszkańcy Żyrardowa w wieku 16 i 18 lat - relacjonuje Artur Bisingier.\nTrzeci z podejrzanych, 18 letni mieszkaniec tego samego miasta, zatrzymany został w swoim domu kilka godzin później. Okazało się, że dwa dni wcześniej również przyjechali do Skierniewic, gdzie spod szkoły i przychodni zdrowia ukradli dwa rowery. Pełnoletnim sprawcom grozi kara więzienia do 5 lat, natomiast nieletni odpowie przed Sądem Rodzinnym.\nW ubiegłym roku w Skierniewicach zginęły 33 rowery, natomiast w tym roku odnotowano już 16 kradzieży. Większość z nich jest skutkiem pewnej niefrasobliwości właścicieli jednośladów. Warto wiedzieć, że nie ma zabezpieczeń nie do sforsowania, najwyżej są takie, które zniechęcą złodzieja do kradzieży, czy ją utrudnią. Ogromną większość stosowanych w Polsce zapięć rowerowych można sforsować w ciągu kilku sekund za pomocą prymitywnych narzędzi.\nNajwiększą pewność dają kłódki typu U-Lock, wyłącznie najbardziej renomowanych firm (Abus, Kryptonite). Są niestety dość drogie, najtańszy U-Lock Kryptonite kosztuje około 60 zł.\nInne sposoby: Jak uchronić rower przed kradzieżą?\nkradzież rowerów Ski...\nzłodzieje rowerów z ...\nrowery policja Skier...\npościg za złodziejam...\nzatrzymał złodziei p...\nzatrzymanie za kradz...\nPolicjanci ze Skierniewic zatrzymali 31-latka podejrzanego o kradzieże kół z pojazdów, do których doszło w czerwcu i lipcu 2019 roku.


Promenda - Centrum Konferencyjne nad Zalewem Zegrzyńskim. - PiK\nStart » Podróże » Hotele i Noclegi » Promenda - Centrum Konferencyjne nad Zalewem Zegrzyńskim.\nPromenada to Centrum Konferencyjne znajdujące się zaledwie 30 kilometrów od Warszawy, tuż nad brzegiem pięknego Zalewu Zegrzyńskiego. To wspaniałe, ciche i spokojne miejsce w samym środku bardzo malowniczej okolicy. To wszystko czyni z Promenady idealne miejsce na konferencje, imprezy integracyjne, szkolenia, a także pełen przygód weekend za Warszawą dla całej rodziny. Nasze Centrum Konferencyjne jest miejscem, które daje ogromne możliwości w kwestii spełniania wolnego czasu.\nWypożyczalnia rowerów, centrum żeglarskie, centrum sportów wodnych - nasze zaplecze sportowe jest niezwykle bogate. Do tego dochodzą innego rodzaju atrakcje, z którymi można się zetknąć w naszym Country Salonie lub Beach Barze. Jak więc widać, Promenada jest wprost stworzona na imprezy integracyjne. To także idealne miejsce na konferencje - posiadamy fantastycznie wyposażone sale konferencyjne i szkoleniowe, które pomieszczą nawet bardzo duże grupy zorganizowane oraz grupy szkoleniowe.


Mała Lunatyczka - Bajki dla nie całkiem dorosłych - Amelia Hoel — Ridero\nBezpłatny fragment - Mała Lunatyczka\nBajki dla nie całkiem dorosłych\nPewnego dnia do pokoju na ostatnim piętrze starego domu, w pewnym dużym mieście, wprowadziła się mała dziewczynka. Mieszkała z mamą, ale często była sama, choć nie samotna, bo miała wielu przyjaciół. Dorośli ich jednak nie widzieli i mówili, że ma po prostu bujną wyobraźnię.\nTo była dziwna dziewczynka. Nikt nigdy nie widział, aby chętnie wstawała do szkoły, za to mówiono, że nocą wymyka się z domu na samotne spacery po mieście, a nawet po starym i pięknym cmentarzu, który był w pobliżu.\nOczywiście, że to nie była prawda, bo małe dziewczynki nie wychodzą same z domu w nocy. Choć… Kto to wie? W nocy wszystkie koty są czarne i nigdy nie wiadomo, kto tam spaceruje po starym cmentarzu.\nTo właściwie była zupełnie zwykła dziewczynka, ale jednak trochę dziwna. Sama siebie nazywała Małą Lunatyczką tak często, że nikt poza jej mamą nie pamiętał, jak właściwie ma na imię. I tak było, aż wreszcie dorosła i wszyscy w końcu zapomnieli, kim była Mała Lunatyczka.\n— Witaj — powiedział Gołąb Pocztowy.\n— Uhm — mruknęła Mała Lunatyczka, z trudem otwierając oczy.\n— Jeszcze śpisz? Już prawie południe — powiedział i cicho zagruchał.\n— Nie wiesz, że jestem lunatyczką? Kiedy ty śpisz, ja chodzę i podglądam świat. Świat w nocy jest zupełnie inny. I o wiele bardziej ciekawy. Ale gołębie wtedy śpią na parapetach.\n— Nic nie wiem o nocnym świecie. No i zgubiłem mój parapet. Ale wiem, że na jest dworze słońce i kto żyw wychodzi z domu. A ty co?\n— A ja nie lubię słońca. Słońce utrudnia myślenie i szczypie w oczy. Spróbuj myśleć, mając oczy pełne słońca!\nGołąb Pocztowy podreptał po parapecie i oparł się główkę o futrynę wypaczonego okna, bo był zmęczony.\n— To dlatego mieszkasz w takim ciemnym pokoiku? I masz Okno Z Widokiem Na mur?\n— To kiedyś było okno z widokiem na inne okno. Jak się pochylałam, to widziałam na wylot przez tamten dom, bo tamto okno też miało okno, które z kolei wychodziło na niebo… Hmm, to trochę skomplikowane, wiem. Fakt jednak, że potem to pierwsze okno zamurowali.\n— Wolnego, które, to pierwsze czy drugie? Twoje jest które, drugie czy pierwsze? — Gołąb Pocztowy podrapał się skrzydłem po głowie.\n— Moje się nie liczy, ptasi móżdżku, zamurowali tamto okno — krzyknęła Mała Lunatyczka i wskazała palcem w stronę muru.\n— Aha. Rozumiem — powiedział Gołąb Pocztowy, trochę obrażony. — A nie wiesz czasami, gdzie mieszkam?\n— Myślałam, że Gołębie Pocztowe zawsze trafiają do swojego domu. I właściwie skąd Ja mam wiedzieć, gdzie Ty mieszkasz? Przecież widzisz, że jestem dość małą dziewczynką. Nawet nazywam się Mała Lunatyczka.\n— Oooo, bardzo mi miło. Nigdy jeszcze nie spotkałem lunatyka żadnego rozmiaru. Możesz nie wiedzieć, ale ja też jestem jeszcze dość młody. Pewnie dlatego zabłądziłem! A właściwie skąd ty wiesz, że na niebie jest księżyc i już trzeba lunatykować? Przecież widzisz tylko mur sąsiedniego domu — zdziwił się Gołąb Pocztowy.\n— Poznaję to po księżycu, który świeci w moim pokoiku co noc — odburknęła Mała Lunatyczka.\n— Phi, nie wierzę! Przecież żaden księżyc nie świeci co noc. No, przecież chmury, nowie i te rzeczy… To chyba nie księżyc tylko jakaś… hmm… bezsenność — powiedział przemądrzale Gołąb Pocztowy i nagle — zupełnie bez pożegnania — odleciał. Nie było widać, w którą stronę — może po prostu spadł z parapetu?\nMała Lunatyczka wlepiła wzrok w mur, na którym słońce wypalało rude plamy. Potem zasłoniła okno czarną kotarą ze wzorem w gwiazdy i z ogromnym srebrnym księżycem.\n— Mój księżyc świeci nawet w dzień! I jest moim najlepszym przyjacielem! — zawołała bez większej nadziei, że Gołąb Pocztowy ją jeszcze usłyszy.\n— Gdzie jesteś, Mała Lunatyczko? — usłyszała na schodach i nagle pomyślała, że taka niewidzialność to może fajna rzecz, ale właściwie strasznie nudna. Może powinna wyjść i pobawić się ze swoimi gośćmi? Już chciała zawołać “tutaj”, gdy drzwi się otworzyły i do jej małego pokoiku wpadła dwójka rozkrzyczanych dzieci.\n— Hej, gdzie jesteś? Przyszliśmy się pobawić z tobą, ciocia powiedziała, że jesteś trochę samotna, bo jesteś trochę dziwna i nikt się nie chce z tobą bawić — wołał jakiś chłopiec pachnący płynem do prasowania koszul. Biegał po pokoju i zaglądał w różne kąty.\n— Hej, wyłaź, to głupio się tak chować, jak przychodzą goście — naburmuszyła się jakaś dziewczynka, której zapach Mała Lunatyczka pamiętała, bo kojarzył się jej z Bólem Brzucha po Przejedzeniu Lodami Waniliowymi.\nNagle pomyślała, że taka niewidzialność wcale nie jest zła, i wcale nie jest nudna. I bardzo chciała, aby ten gapa Księżyc przez pomyłkę nie wydał jej kryjówki. Nakrochmalony i Waniliowa też wyglądali na zadowolonych. On pociągnął ją za warkocz, a ona kopnęła go w kostkę.\nPewnie się kochają — pomyślała Mała Lunatyczka i zaczęła się zastanawiać, czy to wypada podglądać ludzi pałających do siebie tak silnym uczuciem.\n— Ciociu, ciociu, ona mnie kopie! — rozwrzeszczał się Nakrochmalony, zbiegając po schodach. Waniliowa podejrzliwie zerknęła w stronę zasłony, wzruszyła ramionami i pobiegła za nim.\n— Uff, było gorąco — powiedziała do siebie Mała Lunatyczka, wyłażąc zza zasłony.\n— Uff — przytaknął Księżyc, z ulgą w głosie.\n— To ty też tu byłeś? Już się bałam, że mnie wydasz! Straszny z z ciebie głuptas.\n— No wiesz — obruszył się Księżyc. — Przecież wiem, jak się zachować w takiej sytuacji — urażony zadarł nos i wydął srebrne policzki.\nMała Lunatyczka pomyślała nagle, że niepotrzebnie nazwała go głuptasem. Wdrapała się na krzesełko i wyciągnęła do niego ręce:\n— No, chodź, nie bocz się! Tak się cieszę, że tu jesteś! Tak się cieszę, że mam was, i ciebie, i Pustkę, i Anioła…\n— No, przecież po to są Przyjaciele — burknął wzruszony Księżyc, a Pustka, jak to Pustka, przytaknęła w milczeniu, choć właściwie miała dziś ochotę z kimś pogadać.\nA Anioł tylko kaszlnął, bo tego dnia był troszkę przeziębiony i wolał nie nadwyrężać strun głosowych.\nWiersz bez kropek\nPoetka chwilę myślała, czy postawić kropkę na końcu wiersza, ale zrezygnowała, a wtedy litery rozsypały się w bezładzie jak maleńkie czarne koraliki. Pracowicie je wyzbierała poślinionym palcem. Kiedyś babcia Teodora tak zbierała okruchy chleba, i paproszki na dywanie, i białe pyłki na czarnej, żałobnej garsonce — przypomniała sobie Mała Lunatyczka.\nPoetka zsypała wszystkie literki do popielniczki, po czym zaczęła je rozgarniać zapałką, próbując znaleźć jakiś sens tej bezładnej zbieraniny.\n— Mówiłam, mówiłam ci, że wiersz musi mieć znaki przestankowe, bez tego wszystko się rozłazi, rozsypuje — gderała. — Nie dla mnie te nowinki. Niech młodzi piszą wiersze bez kropek i przecinków.\n— Nie, no sama zobacz, z tego już nic się nie ułoży. Kolejny wiersz do wyrzucenia! — gderała.\n— Może by je wysiać — podsunęła Mała Lunatyczka, zaglądając Poetce przez ramię.\n— Te drobiny przypominają ziarenka maku — dodała i spojrzała na Poetkę z nadzieją.\n— Może wyrośnie z nich jakiś poemat? Albo Czarna Elegia? Albo, albo…\n— Prędzej jakaś bezsensowna wyliczanka — burknęła Poetka, ale pomysł jej się spodobał. Wysypała literki na dłoń, wychyliła się z okna pokoju i rozsypała je na wietrze. Przez chwilę unosiły się w powietrzu, a potem zmieniły w ptaki i odleciały.\n— Sama widzisz, że wiersze bez znaków interpunkcyjnych są zupełnie nieodpowiedzialne.\nA Mała Lunatyczka smutno pokiwała głową, bo właśnie uświadomiła sobie, że nawet nie wie, o czym ten wiersz był. Miała jednak niejasne podejrzenie, że może o ptakach.\nMiś Do Recyklingu\n— Wiesz — powiedziała Mała Lunatyczka. — Przysiądę sobie przy tobie.\n— Jasne — powiedział Miś Do Recyklingu, posuwając się nieco. — Miejsca jest dość, nie krępuj się.\nMała Lunatyczka spojrzała na Misia. Był wielki, ogromniasty. Zajmował cały róg kontenera na odpady segregowalne. Przysiadła skromnie w sąsiednim rogu, a wtedy Miś Do Recyklingu przysunął się do niej i uprzejmie zapytał:\n— Czy ty też jesteś do recyklingu?\n— Nie, chyba nie. Zresztą sama nie wiem. Czasami czuję się, jakbym była, a czasem myślę, że chyba jestem niesegregowalna.\nMiś Do Recyklingu spojrzał na nią z politowaniem. Z jego rozprutej misiowej piersi wysypało się trochę złotych puszystych trocin.\n— No, faktycznie, trudno powiedzieć, czy się nadasz do recyklingu — powiedział, spoglądając z troską na dziewczynkę.\n— No właśnie, czuję się w tym kontenerze jakoś nieswojo — zamyśliła się Mała Lunatyczka. — Nie sądzę, żeby ludzi oddawało się do recyklingu.\n— Ja kiedyś też nie wiedziałem, że oddaje się pluszowe misie — westchnął Miś Do Recyklingu.\nMała Lunatyczka pogładziła jego wypłowiałe futerko.\n— Ty to jednak masz dobrze. Masz futerko, trociny, szklane oczka… To wszystko nadaje się do powtórnego użycia. Ale ja?\nMiś Do Recyklingu przyjrzał się jej badawczo i jakby z dezaprobatą.\n— No fakt, poza ubrankiem to chyba niewiele z ciebie można użyć po raz drugi.\nMała Lunatyczka posmutniała, a potem przytuliła się do wielkiej misiowej piersi.\n— Z ludzi w ogóle nie ma zbyt wiele pożytku — westchnął z politowaniem Miś Do Recyklingu i objął ją mocno szeroką włochatą łapą.\nRzeczy gorsze od umierania\n— Ale ty jesteś stara — powiedziała Mała Lunatyczka. To chyba straszne być taką starą i prawie umarłą?\nPoetka nawet nie drgnęła.\n— No, nie żartuj!\nAle Poetka nie żartowała, bo udawała umarłą, a jak się udaje umarłą, to naprawdę trudno żartować, bo umieranie to dość poważna sprawa.\nMała Lunatyczka pochyliła się nad Poetką z zainteresowaniem.\n— Nie wygłupiaj się! Ja nie chcę, żebyś była Umarła! Zwłaszcza teraz, kiedy mamy razem iść na spacer! Ludzie Umarli są do niczego. Nie ma z nich żadnego pożytku! Tylko leżą bez ruchu i patrzą w niebo! — tupnęła nóżką.\n— I nie mówią do nas — dodała, bo zbierało się jej na płacz.\n— I nie biorą za rękę, nie przytulają — wychlipała.\nAle Poetka milczała, bo właściwie spodobało jej się udawanie umarłej. Właściwie sama była ciekawa, jak to jest umrzeć. Wieczne pióro zastygło jej w ręce, a na ostatnich słowach w zeszycie usadowił się tłusty kleks. Wyglądał jak wielka czarna mucha.\nMała Lunatyczka odpędziła go dłonią i przeczytała:\n— Ale ty jesteś stara — powiedziała Mała Lunatyczka.\nPoetka uniosła głowę i roześmiała się promiennie.\n— A ku ku, Mała Lunatyczko! — powiedziała wesoło i wzięła ją za rękę. I poszły…\nAle gdzie poszły już nie było widać, bo właśnie tam znów usadowiła się czarna mucha.\nMała Lunatyczka chciała przeczytać, co było dalej, ale Poetce znudziło się udawanie i powiedziała:\n— A ku ku, Mała Lunatyczko!\nWzięła dziewczynkę za rękę i poszły na spacer.\n— Wiesz, nie rozumiem, po co ty to wszystko piszesz. I po co robisz mi takie psikusy. To takie… niedorosłe. I nie ma z tego żadnego pożytku. Za to robi się jakoś smutno. Zupełnie jakbyś naprawdę umarła.\n— Skąd wiesz, że to musi być smutne? Czy zawsze, kiedy idziesz na cmentarz to jesteś smutna?\n— Ja nie, ale widziałam tam wielu smutnych ludzi. Niektórzy nawet płakali.\n— Smutek wcale nie jest taki zły. Można się wtedy zastanowić na różnymi rzeczami. A poza tym ludzie smucą się z różnych powodów. Czasem naprawdę z tęsknoty, ale też jak zgubią telefon… Albo jak ich brzuch boli…\n— Albo jak dostaną dwójkę… I jak zapomną złożyć życzenia mamie na urodziny — powiedziała z namysłem Mała Lunatyczka, bo to wiedziała z własnego doświadczenia.\n— Jak rozdepczą niechcący dżdżownicę — dodała podstępnie Poetka.\n— Bleee… Czy musiałaś?\n— Sama widzisz, że są rzeczy gorsze od myśli o umieraniu — powiedziała z cichą satysfakcją Poetka.\n— Napisz o mnie wiersz — powiedział Anioł i załkał cicho, wtulając twarz w nie–wiadomo–czemu–mokre–skrzydło.\n— Łkającym Aniołom mówimy stanowcze NIE! — wyrwało się Małej Lunatyczce żartobliwie, ale zaraz pożałowała swoich słów, bo Anioł nie znał się na żartach i zasmucił się jeszcze bardziej. Po chwili jednak otarł oczy szerokim rękawem i spojrzał na Małą Lunatyczkę z wyrzutem.\n— Czemu NIE? Czy nie lubisz Aniołów? A może nie lubisz jak ktoś płacze? Czy może nie lubisz tylko Aniołów, które płaczą? I dlaczego stanowcze, czy uważasz, że jak ktoś jest Aniołem, to już nie ma prawa sobie popłakać?\n— Nie, bo nie — odpowiedziała przekornie Mała Lunatyczka, ale właściwie było jej trochę głupio, a wątpliwości Anioła wydawały się dość uzasadnione.\nAnioł wstał, strzepnął piórko z sukienki, wycisnął rękaw i spojrzał jeszcze raz z żalem.\n— A może jednak napiszesz ten wiersz? Zobacz, ja już nie płaczę.\nFaktycznie, nie płakał. I nawet się uśmiechał, smutno, ale jednak. Małej Lunatyczce było trochę wstyd, ale nie miała zamiaru się do tego przyznać. Odwróciła głowę i powiedziała do Pustki, która stała za nią w milczeniu:\n— Anioły nie powinny płakać. Po co komu smutne anioły?\nUsłyszała ciche kroki. Odchodzi, pomyślała. Coś w głębi serca mówiło jej, że jest jeszcze czas, aby go zatrzymać. Ale przecież miała dziś zły humor. A jak się ma zły humor, to trzeba być niemiłym. Co za beznadziejny Anioł. Nie dość to ludzie mają swoich kłopotów? Jeszcze on nam musi przynosić swoje anielskie smutki?\nSpojrzała w stronę, w którą odszedł Anioł. Dwie pionowe równoległe białe kreski skrzydeł właśnie znikały na horyzoncie.\n— A tak szczerze mówiąc, to ciekawe, czemu płakał — powiedziała do Pustki. Pustka też była zaciekawiona, ale tylko przytaknęła w milczeniu.\nNo cóż, tak się kończą próby nawiązania rozmowy z Pustką.\n— Wiesz — zagadnęła Mała Lunatyczka. — Fajną masz robotę.\nNocny Stróż spojrzał na nią spod starego kapelusza i zgasił dużą, starą latarnię.\n— Tylko właściwie myślałam, że nocni stróże na noc zapalają latarnie, a nie gaszą. To ciekawe, jesteś więc Stróżem, Który Gasi Latarnie.\nStróż, Który Gasi Latarnie wzruszył ramionami i skierował się do następnej latarni. Była mała i świeciła bardzo chybotliwym światłem. Mała Lunatyczka pobiegła za nim.\n— Ale jak pogasisz wszystkie latarnie, to będzie zupełnie ciemno! I nie będzie nic widać. Te latarnie są mi potrzebne! One, one są potrzebne nam wszystkim!\nAle Stróż, Który Gasi Latarnie nie zwrócił na nią uwagi i zgasił kolejną, tym razem zupełnie maleńką latarenkę. Na chwilę zrobiło się całkiem ciemno. Świecił już tylko księżyc. Mała Lunatyczka westchnęła i przysiadła zniechęcona na murku.\n— Pewnie wiesz, co robisz, bo jesteś dorosły — powiedziała. — W sumie nie jest źle. Mnie też się czasem wydaje, że lepiej tego wszystkiego nie oglądać.\nStróż, Który Gasi Latarnie spojrzał na Małą Lunatyczkę z zainteresowaniem i spróbował zgasić Księżyc, ale mu się nie udało, bo ten był tej nocy bardzo chudy i mu się wyśliznął.\n— Czy ty może czekasz na Słońce? — zapytała Mała Lunatyczka. — Czy Słońce też będziesz chciał zgasić? Ty chyba naprawdę nie lubisz, kiedy jest jasno!\nStróż, Który Gasi Latarnie przytaknął. Mała Lunatyczka oparła brodę na pięściach, zamyśliła się, a potem spojrzała na swego towarzysza i powiedziała:\n— Wiesz, chyba cię rozumiem. Po ciemku wszystko jest jakby prostsze i zwyklejsze.\nStróż, Który Gasi Latarnie wyjął gumę do żucia i poczęstował Małą Lunatyczkę. Siedzieli w ciszy do chwili, gdy na horyzoncie zabłysły pierwsze ogniki. Wtedy wstał i wyciągnął do dziewczynki rękę.\nPoszli razem w stronę budzącego się Słońca.\nTego dnia Kolombina wyglądała na słabszą i chudszą niż zwykle.\n— Ach, to ty, moje dziecko — jęknęła z wielką gracją.\nMała Lunatyczka nie czuła się wcale dzieckiem Kolombiny, ale dygnęła grzecznie i powiedziała:\n— Tak, proszę pani, to chyba ja.\n— Wiesz — powiedziała Kolombina. — Wszystko jest teraz inne niż kiedyś. Kiedyś ludzie bardzo mnie lubili…\n— Tak, proszę pani, to się chyba nazywa Popularność — przytaknęła grzecznie Mała Lunatyczka.\n— A potem? Potem to po prostu nosili mnie na rękach, a tłumy Arlekinów zbierały rozrzucane przeze mnie kotyliony!\n— Tak, to się chyba nazywa Sława, proszę pani — przytaknęła Mała Lunatyczka niepewnie, bo przecież nie mogła wiedzieć, co to jest sława.\n— I wiesz co? Wiesz? Nagle wszyscy o mnie zapomnieli! Wszyscy. A kotyliony leżą zakurzone w pudełku, od którego pokrywka dawno się gdzieś zgubiła… — wyszeptała Kolombina, ocierając łezkę koronkową chusteczką z oberwanym rożkiem.\n— Tak, to się chyba nazywa Upływ Czasu — powiedziała Mała Lunatyczka i przyjaźnie pomachała z okna do Stróża, Który Gasi Latarnie, bo Kolombina jak zwykle przynudzała, a na świecie jest tyle ciekawych rzeczy do oglądania.\n— Wiesz — powiedziała Mała Lunatyczka do Poetki — był u mnie Anioł.\nPoetka spojrzała na nią z uwagą, bo Anioły rzadko odwiedzają młodych ludzi bez ważnego powodu.\n— No wiesz, taki biały, z ogromnymi skrzydłami.\n— Ależ moja droga, przecież ja wiem, jak wyglądają Anioły — obruszyła się Poetka. — Tylko nie rozumiem, czego mógł chcieć od takiej małej dziewczynki.\n— I w ogóle był jakiś taki dziwny.\n— Dlaczego dziwny? Miał zieloną sukienkę? Skrzydła w kratkę? Pantofle na wysokich obcasach? — zapytała Poetka.\n— E, nie. Głupstwa opowiadasz. To był zwyczajny, zupełnie zwyczajny biały Anioł z dużymi, ogromniastymi skrzydłami. Tylko się mazał. No wiesz, płakał. I ciągle marudził, żebym napisała o nim wiersz… A ja przecież nie umiem pisać wierszy, prawda?\nPoetka milczała, bo nigdy nie zauważyła, aby pisanie wierszy wabiło do niej jakieś anioły. Pisanie wierszy raczej nie może być ważną przyczyną ich pojawiania, pomyślała. Ale może jest na odwrót i ludzie zaczynają pisać wiersze, gdy widzą anioły?\nMała Lunatyczka wzruszyła ramionami i sama odpowiedziała sobie na pytanie:\n— No pewnie, że nie umiem pisać wierszy. No i co można napisać o Płaczącym Aniole!\nPoetka zastanowiła się chwilę, a potem posadziła sobie Małą Lunatyczkę na kolanach i powiedziała cicho:\n— Może szkoda, że nawet nie spróbowałaś. To może być łatwe, bo łzy aniołów same się układają w słowa. Trzeba je tylko dokładnie wytrzeć ściereczką, a potem wycisnąć na kartkę.\nMała Lunatyczka spojrzała na Poetkę z niedowierzaniem, a ponieważ ta wyglądała tak, jakby mówiła całkiem poważnie, oparła główkę o jej ramię i tak siedziały przytulone na ławeczce, patrząc jak księżyc chowa się za grobem Babci Teodory.\n— Myślisz, że jeszcze kiedyś do mnie przyjdzie? No wiesz, ten Anioł od wierszy…\nPoetka wzruszyła ramionami i westchnęła.\n— Nie wiem. Z aniołami już tak jest, że nigdy nie wiesz, kiedy się pojawią. I czy w ogóle do ciebie przyjdą. Niektórzy nazywają je natchnieniem. Są jednak zupełnie nieobliczalne. Jak, jak… Motyle — powiedziała Poetka i zdmuchnęła z dłoni żółtego cytrynka, który zlizywał atrament z jej palca.\n— Jak Motyle! — powtórzyły razem wesoło, bo to porównanie wydało im się wyjątkowo udane.\n— Trochę mi go żal — powiedziała Mała Lunatyczka.


Lanvin Me | ELNINO PARFUM\nMarki Lanvin Lanvin Me\nO serii Lanvin Me\n
Lanvin Me – kompozycja wykreowana w
 2013 roku z myślą o nowoczesnych kobietach, które przyciągają
 uwagę otoczenia swoją oryginalnością. Jest to niezwykle
 optymistyczny zapach niosący ze sobą przyjemny nastrój i pozytywne
 emocje. Lanvin Me zawiera nuty mandarynki, pomarańczy, jagody,
 lukrecji, tuberozy, róży oraz drzewa sandałowego. To woda
 perfumowana która spaja świat mody ze światem zapachów.

Nuty zapachowe: Nuty głowy:
 mandarynka, pomarańcza, jagodaNuty serca: lukrecja, tuberoza,
 różaNuty podstawy: drzewo sandałowe


Cel: ćwierćfinał. Gospodarz igrzysk olimpijskich mierzy wysoko! - Sport WP SportoweFakty\nW kraju nad Wisłą na hasło "reprezentacja Wielkiej Brytanii w siatkówce mężczyzn" na ustach wielu osób pojawia się uśmiech... niedowierzania, że taka drużyna w ogóle istnieje.\nKinga Popiołek 29 Lipca 2012, 11:32\nChociaż brytyjska federacja siatkówki powstała w roku 1955 roku, to o siatkówce jako takiej na Wyspach Brytyjskich możemy mówić od niedawna, bo od 2007 roku. Wówczas postanowiono stworzyć reprezentacje (tak męską, jak i żeńską), które godnie zaprezentują Zjednoczone Królestwo na igrzyskach olimpijskich.\nZadanie przygotowania siatkarzy do najważniejszej sportowej imprezy czterolecia powierzono Holendrowi, który w Polsce nie jest postacią anonimową - Arie Cornelis "Harry" Brokking prowadził częstochowski AZS. - Pomysł zrodził się, kiedy zapadła decyzja, że igrzyska olimpijskie odbędą się w 2012 roku w Londynie - wspominał Brokking. - Każdy trener chce wziąć udział w olimpijskiej rywalizacji, ja także - dodał.\n- Jeśli przez pięć lat (od 2007 roku - przyp. red.) będę trenował z tymi chłopakami w pełnym zakresie, to wydaje mi się możliwe, żeby podczas igrzysk walczyli z najlepszymi, pokazali się z dobrej strony, a nawet zakwalifikowali do ćwierćfinału - mówił "Harry" po objęciu stanowiska selekcjonera narodowej kadry Wielkiej Brytanii.\nCoś jednak jest na rzeczy w kwestii dobrnięcia do ćwierćfinału, bowiem w rozmowie z portalem SportoweFakty.pl wspomina o tym Mark Plotyczer. - Bardzo chcemy się dostać do ćwierćfinału - nie ukrywał nasz rozmówca. - Zdajemy sobie jednak sprawę z tego, że nie będzie to łatwe zadanie. Gramy w grupie z Polską - pretendentem do złotego medalu, w gronie faworytów turnieju olimpijskiego są też Włosi... Pozostałe trzy zespoły wydają się być w naszym zasięgu, tym bardziej, że my będziemy jednak chcieli wykorzystywać atut własnego boiska - powiedział pochodzący z Brazylii zawodnik.\nPoczątki brytyjskiej reprezentacji nie były łatwe, podstawowym problemem był brak profesjonalnej ligi na Wyspach. Dlatego też przez jakiś czas reprezentacja grała... w lidze holenderskiej jako zespół Martinus Amstelveen. - Gra w lidze holenderskiej pomogła nam w przygotowaniach, mimo że skład zespołu ciągle się zmieniał. Wydaje mi się, że jako zespół i federacja w Holandii nauczyliśmy się naprawdę dużo - przyznał kapitan gospodarzy, Ben Pipes.\nPo jakimś czasie siatkarze z brytyjskimi paszportami zaczęli coraz śmielej stukać do europejskich klubów. Jeden z nich, Andrew Pink, trafił nawet do Polski - reprezentował barwy Ślepska Suwałki w sezonie 2010/2011. Często obieranym kierunkiem przez Brytyjczyków były Francja czy Włochy. Obecnie wciąż kilku kadrowiczów Brokkinga gra w tamtejszych ligach.\nReprezentacja Wielkiej Brytanii nie należy do potentatów światowej siatkówki, zajmując miejsce pod koniec pierwszej setki rankingu FIVB. Igrzyska olimpijskie to przede wszystkim weryfikacja pięcioletnich przygotowań, w trakcie których siatkarze z tego kraju grali m.in. w Lidze Europejskiej czy Memoriale Huberta Jerzego Wagnera. Plotyczer ubolewa, że okres przygotowawczy tuż przed startem olimpijskich zmagań, nie obfitował w towarzyskie spotkania. - Niestety, nie mieliśmy możliwości rozegrania tylu spotkań towarzyskich, ile chcieliśmy, ale uważam, że jesteśmy gotowi. Przygotowania przebiegły dobrze, każdy z nas jest ekstremalnie zmotywowany - podkreśla zawodnik. - Atmosfera w drużynie jest niesamowita! Każdy z nas cieszy się tym olimpijskim duchem najmocniej, jak tylko potrafi i mam nadzieję, że przeniesiemy tę radość na boisko - zakończył nasz rozmówca.\nKadra reprezentacji Wielkiej Brytanii na igrzyska olimpijskie w Londynie\nRozgrywający: Ben Pipes, Kieran O'Malley.\nŚrodkowi: Peter Bakare, Mark McGivern, Christopher Lamont.\nPrzyjmujący: Mark Plotyczer, Andrew Pink, Nathan French, Joel Miller.\nAtakujący: Oluwadamilola Bakare, Jason Haldane.\nLibero: Daniel Hunter.\nLondyn 2012 Siatkówka Reprezentacja Wielkiej Brytanii mężczyzn Arie Brokking Mark Plotyczer Ben Pipes Londyn 2012 - Siatkówka


Czwartek, 5 grudnia 2013, Nr 283 (4822)\nPrezes UKE Magdalena Gaj musiałaby rozpatrywać skargi na samą siebie\nSkargi obudziły UKE\nPrezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej Magdalena Gaj wyznaczyła na 10 grudnia termin rozprawy administracyjnej w sprawie przyznania częstotliwości Telewizji Trwam na pierwszym cyfrowym multipleksie (MUX-1)\nTo na pewno skutek masowej akcji wysyłania skarg obywatelskich na prezes UKE do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. O przeprowadzenie tego postępowania wnioskowała jeszcze na początku września Fundacja Lux Veritatis, właściciel Telewizji Trwam. Chodzi o uzgodnienie spornych kwestii pomiędzy\nNiepokalane Serce uratuje świat\nKRAKÓW. „Efekt Φ” – to...\nNaczelnik, Marszałek, „Dziadek”\nDyskusja już była?\nGaj do prokuratora\nNFZ pozywa ministra\nHomoukłady z importu\nTraktory wracają na ulice\nReklamy dla swoich\nZginęli podczas rozbiórki\nKutz przeprosi za oszczerstwo\nPaski dla ministra\nUroczystości rocznicowe w Bydgoszczy\nNadzieja wskrzeszenia z martwych\nOstrzeżenie przed sodomitami\nCzuwanie przebłagalne w intencji Ojczyzny\nW kontrze do narodu\nKraj rośnie w siłę… a ludzie biednieją\nMarzę o Formule 1\nRajd Polski w kalendarzu\nTwitter i dyplomacja


Mieso wyhodowane kosmosie Aleph Farms\nAleph Farms opracował technologię hodowli mięsa przy użyciu komórek zwierzęcych. Polega ona na odwzorowaniu w kontrolowanych laboratoryjnych warunkach naturalnego procesu regeneracji tkanek mięśniowych zachodzącego w ciele krowy\nIzraelski startup chciał udowodnić, że mięso można wytwarzać w każdych warunkach, w tym tak trudnych jak te panujące na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. W jej rosyjskim segmencie przeprowadzono eksperyment przy użyciu biodrukarki 3D, dzięki której w warunkach mikrograwitacji wyhodowano mięso z niewielkiej ilości wołowej tkanki mięśniowej.\nAleph Farms współpracował przy projekcie z rosyjską firmą 3D Bioprinting Solutions oraz amerykańskimi firmami Meal Source Technologies i Finless Foods.\nIzraelski startup podkreśla, że eksperyment stanowi ważny krok na drodze do jego celu, jakim jest wprowadzenie na naszej planecie bezwarunkowego dostępu do bezpiecznego i pożywnego mięsa przy wykorzystaniu minimalnych zasobów, za pośrednictwem metod ograniczających cierpienie zwierząt, zużycie wody i produkcję dwutlenku węgla.\n- Ten wspólny eksperyment stanowi znaczący pierwszy krok w kierunku realizacji naszej wizji zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego dla przyszłych pokoleń, przy jednoczesnym zachowaniu naszych zasobów naturalnych - stwierdził Didier Toubia, współzałożyciel i CEO Aleph Farms.\nFirma Elona Muska zaczyna w Polsce sprzedaż zestawu do internetu satelitarnego StarlinkNaukowcy chcą odtworzyć mamuty; pierwsze mamuciątko może urodzić się za sześć latRząd chce, żeby niewykorzystane środki z kart prepaid trafiały do państwowego funduszuPolskie dzieci tkwią w szumie informacyjnym. „Jeszcze nie w piekle, ale w piekiełku”Apple zaprezentował iPhone 13. W Polsce ceny od 3599 do 8199 złGiganci technologiczni wydają rocznie niemal 100 mln euro na lobbing w strukturach Unii Europejskiej\nDołącz do dyskusji: Izraelski startup wyhodował mięso w kosmosie (wideo)


September 13, 2015 in Co w trawie piszczy?\nEdited September 13, 2015 by visvamitra\nEdited September 14, 2015 by hanka8636\nDoskonały "oracz codzienny"! Używam od jakiś dwóch miesięcy i bardzo sobie je chwalę. Pancerna budowa, nie przejmuję się nim zbytnio wrzucając je do plecaka. Piszę od momentu przyłożenia stalówki do papieru do upadłego, czyli aż mu się tusz skończy. Wygląd to rzecz gustu - na początku jakoś w ogóle mnie ten model nie interesował, ale później na tyle zaintrygował, że wpisałem sobie na olx jego nazwę i już po paru dniach nabijałem go atramentem\nZ minusów - to nie jest pióro do zatykania końcówki na końcu korpusu (o czym już pisaliście). Pióro ma też wklejoną w sekcję jednostkę (?) ze stalówką i spływakiem. Ostatnio zabrudziłem sobie w jakiś dziwny sposób atrament w butelce i dzięki temu zatkałem spływak w piórze. Byłem zmuszony do zabawy z suszarką i podgrzewaniem sekcji (jest mosiężna, ale przy pisaniu nie jest śliska, pewnie dzięki czarnemu lakierowi). Stalówka wyszła ładnie, za to spływak nieco się odkształcił - trzeba go odpowiednio wysuwać unikając kręcenia... o czym sam się przekonałem po fakcie. I tu małe zaskoczenie - spływak raczej nie jest typowym, pelikanowskim, znanym z modeli "m". To klasyczny spływak do stalówek #5, znany i lubiany z chińskich jinhao i moonmanów, dzięki czemu naprawa była banalna (miałem takowy w zapasie).\nZ innych wad - zauważyłem, że odcinek sekcji przeznaczony do osadzenia naboju/konwertera jest dość płytki, więc ów nabój czy konwerter nie siedzi tam zbyt pewnie. I coś, co na pewno nie będzie regułą - mój egzemplarz ma trefnie wklejoną tuleję z gwintem do wkręcania sekcji (lub ma źle nagwintowany gwint do wkręcenia tej tulei), więc pelikan - z racji kształtu po zamknięciu sekcji - zdobył nowy przydomek: banan. Kupiłem pióro jako używane, za niewielkie pieniądze, więc jakoś szczególnie się tym nie przejmuję.\nOgólnie polecam - za jakieś 70-90zł to na pewno ciekawa alternatywa dla znanych i lubianych Lamy Safari czy Kaweco Sport.\nEdited December 26, 2020 by heyahero\n4 godziny temu, heyahero napisał:\n...Z innych wad - zauważyłem,..... itd...\nPelikan Stola III - niemieckie uderzenie, albo strzał w kolano.\nCoś Niemcy ostatnimi czasy psują skutecznie opinie swoich renomowanych firm, np. branża motoryzacyjna: Mercedes A, afera VolksWagena, pióra Pelikan Jazz, dobre pióro, ale żałośnie nietrwała powłoka chromowa -wada technologiczna. Czyżby to zdobycze ubogacenia kulturowego? Dążenie do wyrównania poziomu technologicznego z krajami przybyszów? 🤢\n34 minuty temu, Klerk napisał:\nNie znam się na motoryzacji na tyle, by swobodnie porównywać obie te branże. Zauważyłem, że dożyliśmy czasów, że jakość należy oceniać produktem, bo sama marka to już za mało (mercedes mercedesowi nierówny i nie chodzi mi tu o półki cenowe).\nWiesz, mnie bardzo cieszy, że czołowi "zachodni" producenci w tej branży nadal wypuszczają całkiem przystępne cenowo, dobre pióra. Te na pewno będą konkurować z tanimi piórami z Chin, które niekiedy są naprawdę przyzwoicie zrobione i niekoniecznie zerżnięte z jakiegoś zachodniego odpowiednika. Co do jakości - nie kupuję przesadnie dużo nowych (sklepowych) piór. Kupiłem żonie Lamy Safari - wygładzałem stalówkę na porcelanowym garnuszku, niewiele, ale jednak; w końcowym rozrachunku kupiłem jej do tej lamy chińską EFkę - śmiga po papierze aż miło! Kupiła sobie musztardowe Kaweco Perkeo - zabawa ze stalówką trwała jakieś 20min. Jedyne co ma od nowości, co nie wymagało nawet przepłukania to Platinum Meteor... z Aliexpresu. Mamy oboje po małym Pilocie Peticie - od pierwszego dnia idą jak burza.\nKupuję zazwyczaj okazyjnie współczesne używane pióra i zależnie od stanu coś tam trzeba dłubać. Nomen-omen żadnego dłubania nie miałem w chińskich wingsungu i moonmanie. "Wintydżowe" lamy, kaweco, gehy czy inne senatory to jest miód na papierze, niezależnie od tego, czy stalówka stalowa, czy złota. Szczególnie moje dawne lamy to przykład dobrej, inżynierskiej roboty - działają znakomicie, a jak coś się z nimi stanie, to rozkręcisz do najmniejszego drobiazgu bez użycia jakichkolwiek narzędzi (trzy pióra - lata 50', 60' i 70-te ubiegłego wieku mają wymienne części - stalówki, spływaki sekcje - te nawet łatwo przystosować z nabojowych na tłokowe - patrz Lamy 25p ).\nAle to wszystko powstawało w nieco innych czasach.\nTen pelikan kosztuje obecnie max. 90zł. Startowało z nieco wyższego poziomu, jednak jakbym miał wydać więcej niż stówkę, to raczej pogrzebałbym na eBayu za jakąś starszą lamką albo artusem\nPS/EDIT: Za te 70-90zł można kupić pióro z dołączonym konwerterem, więc IMHO to całkiem przystępna cena.


Ekwipunek - MILMAG\nHome / Adventure / Ekwipunek\nWojskowe i turystyczne zestawy na wynos Co łączy żyjącego 15 tysięcy lat temu plemiennego myśliwego polującego na mamuty, nauczycielkę francuskiego i amerykańskiego żołnierza na misji…\nŁódzkie przedsiębiorstwo Stronghold Group zajmuje się szkoleniami i doradztwem z zakresu bezpieczeństwa oraz projektowaniem i produkcją oporządzenia. Stąd w ofercie można odnaleźć także nerki taktyczne.…\nNS 3 polskiej GP Knives W życiu człowieka może się zdarzyć sytuacja, że zabraknie dachu nad głową, ubranie przemoknie, jedzenie się skończy –…\nPolski zestaw systemowy na każdą wyprawę Wydawać by się mogło, że kategoria rozwiązań systemowych jest w odwrocie. Zaprzecza temu złożony z 43 elementów zestaw stworzony…\nPoszukiwałam kompaktowej, codziennej, torebkowo-plecakowej latarki, która rozsądną ceną nie nadwyręży mojego dość skromnego budżetu, która wielkością nie zabierze miejsca moim przydasiom, która swą wagą podczas noszenia…\nDobre narzędzie dla żołnierza 23 marca 2016 Inspektorat Uzbrojenia podpisał z Łucznikiem umowę na dostawy 150 powtarzalnych 5,56-mm karabinków reprezentacyjnych (MSBS-5,56R/MSBS R20).…\nNie każdy nóż nadaje się by zabrać go ze sobą w leśną głuszę. Które z nich i dlaczego próbują wyliczyć Tomasz i Jarek. Zapraszamy do kolejnego odcinka Podcastu\nNa półki polskich sklepów trafił najświeższy model znanego, amerykańskiego producenta. Gerber wypuścił folder EDC z ostrzem typu cleaver (ang. tasak). Być może\nTomasz i Jarek wybierają nóż do lasu\nW marcu tego roku, Ka-Bar wypuścił nowy produkt – model 1119. Nóż stylizowany na przekuty z klucza płaskiego z pochwą przeznaczoną do noszenia na szyi, bądź…\nJedzenie w buszu\nNiech światłość będzie z Tobą – Czyli jaka latarka do czego i w ogóle po co mi ona\nNarty trekkingowe w ofercie Crag Sport


Grażyna Torbicka ujawniła, jak dba o urodę i sylwetkę. Nigdy nie była na siłowni! "Nie umiem katować się treningami i dietami"\nJustyna Krakowiak 27.12.2020 08:00\nGrażyna Torbicka pomimo upływu lat nadal może pochwalić się promiennym uśmiechem i nienaganną figurą. Dziennikarka ujawniła ostatnio sekret naturalnego piękna.\nSpoglądając na Grażynę Torbicką, możemy dojść do wniosku, że dla ikony polskiej telewizji czas się zatrzymał. Pomimo upływający lat, dziennikarka może pochwalić się wyjątkową urodą oraz doskonałą figurą. Fani wielokrotnie zastanawiali się, jakie metody stosuje Grażyna Torbicka, aby wciąż wyglądać olśniewająco. Prezenterka postanowiła więc zdradzić sekret swojej urody. Od razu przyznała, że to nie zasługa kosmetyków.\nGrażyna Torbicka odświeżyła fryzurę. Z salonu wyszła z bujnymi falami. "Zachwycająca"\nGrażyna Torbicka o tajnikach na olśniewający wygląd\nGrażyna Torbicka zdradziła, że jej szczupła sylwetka to zasługa genów jej ojca. Przyznała, że nie jest fanką ćwiczeń sportowych ani diet, ponieważ nie sprawia jej to żadnej przyjemności. Dodała, że jedyną preferowaną przez nią aktywnością fizyczną są spacery z pupilem.\nMyślę, że szczupłą sylwetkę odziedziczyłam po tacie. Nie umiem katować się treningami i dietami, żeby schudnąć. Nie jestem przeciwniczką ćwiczeń, ale sama nigdy nie byłam w żadnej siłowni czy fitnessie. Najczęściej ograniczam się do długich spacerów z psem Torysem.\nGrażyna Torbicka prezentuje się w balowej sukni Violi Piekut\nDziennikarka odniosła się też do kwestii stosowanych przez nią kosmetyków. Wyznała, że używa tylko kilku - sprawdzonych od lat. Dodała, że nie jest przekonana, czy drogie kosmetyki mogłyby cokolwiek zmienić.\nNie używam też jakiś wyjątkowych kosmetyków. Od lat stosuję te same. Nie wierzę w cudowne działanie drogich specyfików – przyznała Torbicka w rozmowie z "Na Żywo".\nPrezenterka zwróciła jednak uwagę na ilość spożywanych posiłków.\nZwracam natomiast uwagę na ilość porcji na talerzu. Nie lubię się przejadać. Spożywam na przykład tylko połowę deseru - wyznała.\nZobacz wideo Grażyna Torbicka w kreacji na festiwal w Cannes


Tajemnica Kościoła i sakramentów. Ogólne pojęcie tej tajemnicy. Ks. Maciej Józef Scheeben. Tajemnice chrześcijaństwa.\nPrzez Wcielenie powołał Syn Boży cały rodzaj ludzki do wspólnoty ze swoim ciałem. W swojej osobie przybliżył to wszystko, co było oddalone od Boga i od siebie nawzajem, wszystko to zjednoczył w jednym ciele, tj. w swoim. Na sobie i w sobie założył On wielką wspólnotę i społeczność ludzką, której jest zarazem fundamentem i głową, w której ciągle działa i rządzi i przez którą pragnie zjednoczyć ze sobą i z Ojcem wszystkich ludzi. Społecznością tą jest Kościół.\nRównież Kościół jest wielką i przedziwną tajemnicą. Jest tajemnicą w swojej naturze i budowie, w swojej mocy i w swoim działaniu. Postarajmy się najpierw ustalić perspektywę, w jakiej będziemy rozważać tę tajemnicę.\nKiedy twierdzimy, że Kościół jest tajemnicą, to czy chcemy przez to wykluczyć jego cechę widzialności? Kościół jest widzialny w swych członkach, w swojej zewnętrznej organizacji, jest widzialny w stosunku, jaki zachodzi między poddanymi i władzą, jest zatem nie mniej widzialny niż każda społeczność ludzka. Co więcej, Kościół jest widzialny nie tylko w swoim faktycznym bytowaniu, ale także w swoich Boskich uprawnieniach i w swoim Boskim założeniu.\nCudowny początek i równie cudowne trwanie i rozwój tej społeczności, niezliczone fizyczne i moralne cuda, którymi poprzez wieki i poprzez wszystkie części ziemskiego globu znaczy ona swoją drogę, dowodzą jasno, że nie jest wyłącznie dziełem ludzkim, wskazują, że jest dziełem Boga, który ją ustanowił i którą ciągle uznaje i potwierdza jako swoje dzieło. Kościół jest widzialny w całkiem podobny sposób, jak widzialny był jego historyczny Założyciel i Głowa, jak widzialny był sam Bóg-Człowiek. Chrystus był widzialny jako prawdziwy człowiek, jako człowiek zesłany od Boga i pozostający do Niego w całkiem wyjątkowym stosunku. Kościół jest widzialny jako społeczność ludzka, jako społeczność, którą Bóg ustanowił i zachowuje.\nAle Kościół podobny jest również do Chrystusa w swojej niewidzialności i w swym tajemniczym charakterze. Mimo bowiem widzialności swego człowieczeństwa i swego osobliwego stosunku do Boga, właściwa istota Chrystusa, Jego Bosko-człowieczy charakter, krył się pod widzialną zasłoną w głębinach Bóstwa. Podobnie też najgłębsze wnętrze Kościoła, cudowna więź, obejmująca jego członki i łącząca je ze sobą, przedziwna moc, która w nim mieszka i działa, niebieski cel, do którego zdąża, mimo widzialności ich zewnętrznej strony, są dla przyrodzonego rozumu ludzkiego zupełnie niedostępne i dlatego niepojęte, niezgłębione. Jak bowiem tylko dzięki wierze w Boże objawienie jesteśmy w stanie poznać prawdziwą istotę Boga-Człowieka, prawdziwą istotę Głowy Kościoła, tak również tylko przez wiarę możemy poznać przedziwną wielkość tego, czym jest właściwie w swojej wewnętrznej naturze Kościół dzięki Bosko-człowieczemu charakterowi swojej Głowy.\nWewnętrzna istota Kościoła jest absolutnie nadprzyrodzona, podobnie jak wewnętrzna natura Boga-Człowieka. Tu właśnie tkwi powód, dla którego istota Kościoła jest tak ukryta i tajemnicza i dlaczego Kościół, chociaż zewnętrznie podobny jest do innych ludzkich społeczności, mimo wszystko w swej wewnętrznej naturze różni się od nich istotnie i dlaczego jego jedność, siła i ustrój są czymś tak dalece osobliwym, wzniosłym i niepojętym.\nCzasem można ulec pokusie i pojmować istotę Kościoła zbyt zewnętrznie według analogii do innych ludzkich społeczności, z tą tylko różnicą, że jest on społecznością religijną i ustanowioną przez Boga. I jedno i drugie jest bez wątpienia prawdą, ale to jeszcze nie wystarcza, by Kościół był czymś niesłychanie wzniosłym i dla naszego rozumu niepojętym. Jak bowiem ludzie łączą się dla zrealizowania innych celów, tak samo mogą się łączyć dla praktykowania jakiejś religii – w tym nie byłoby jeszcze niczego nadprzyrodzonego. Owszem, nawet Bóg może pozytywnie wkroczyć i powołać do życia tego rodzaju religijny związek, nadać mu prawa i szczególne przywileje, zobowiązując ludzi, by do niego przynależeli i w nim szukali zaspokojenia swoich religijnych potrzeb, jak to miało miejsce w Starym Zakonie. Bez nadprzyrodzonej interwencji Bożej tego rodzaju religijna społeczność nie mogłaby powstać, ale w swej istocie nie byłaby jeszcze instytucją nadprzyrodzoną i tajemniczą. Cześć oddawana Bogu, choć byłaby unormowana pewnymi przepisami, nie wychodziłaby jednak poza sferę przyrodzoną; gdyby nawet Bóg związał z pewnymi czynnościami kapłańskimi i kierowniczymi tej społeczności jakąś skuteczność, udzielając za ich pośrednictwem odpuszczenia grzechów i innych łask, które by z większą pewnością ułatwiały ludziom praktykę życia religijnego, to byłoby to czymś prawdziwie nadzwyczajnym i stanowiłoby szczególny dowód Bożej Opatrzności, ale nie zawierałoby w sobie jeszcze niczego tajemniczego i nadprzyrodzonego (1). Cała instytucja takiego Kościoła sprowadzałaby się do unormowanego przez Boga wychowania i kierowania ludźmi i do należytego pośrednictwa w ich stosunku do Boga. Ale jedność i działalność członków takiego Kościoła byłyby tylko czymś wyłącznie moralnym na wzór innych ludzkich stowarzyszeń.\nWiara naucza nas, że w Kościele mamy coś nieskończenie więcej. Przy pomocy wiary poznajemy, że Kościół nie jest tylko instytucją, mającą wychowywać człowieka i kierować nim w porządku czysto przyrodzonym; Kościół bowiem użycza człowiekowi nowego bytowania i nowego życia, daje mu całkiem inną nadprzyrodzoną pozycję i przeznaczenie i ma go podtrzymywać, wspierać i pomagać mu w dążeniu do tego przeznaczenia. W oczach wiary Kościół nie jest tylko przez Boga, względnie przez jakiegoś Bożego posłańca założony i uwierzytelniony, ale wznosi się na Bogu-Człowieku, w którego jest wszczepiony, wyniesiony jest na Jego wyżyny i On go napełnia swoją godnością i mocą. Kościół jest Mistycznym Ciałem Boga-Człowieka i wszyscy należący do tego Ciała stają się członkami Chrystusowymi, by związani i zjednoczeni w tym Ciele mogli uczestniczyć w życiu i chwale jego Głowy. Wreszcie według nauki wiary Kościół nie jest tylko sługą Boga względnie Boga-Człowieka, mającym jako narzędzie ułatwić ludziom pewien stosunek z Bogiem, ale będąc Mistycznym Ciałem Chrystusa jest zarazem Jego Oblubienicą, a płodny mocą Bożą ma rodzić Chrystusowi i niebieskiemu Ojcu niebieskich synów, ma ich karmić substancją i światłem swego Boskiego Oblubieńca, i wynosząc ich ponad wszelkie stworzenie, ma ich zaprowadzić aż na łono niebieskiego Ojca.\nJednym słowem Kościół jest najbardziej wewnętrzną i najrealniejszą społecznością ludzi z Bogiem-Człowiekiem, której najwyższym i pełnym wyrazem jest Eucharystia. Skoro Bóg-Człowiek mieszka w tak przedziwny sposób na łonie Kościoła, że tworzy z jego członkami jedno Ciało, to jest chyba rzeczą oczywistą, że ta jedność, do której wszystkich doprowadza, musi być tak dalece wzniosła i tajemnicza, że nie zdoła się jej domyśleć a tym bardziej pojąć żaden rozum ludzki. Jeżeli nadto Chrystus Pan pociąga ku sobie i wszczepia w siebie wszystkie członki Kościoła, by je przepoić swoją mocą i chwałą i złożyć w sobie i razem ze sobą na całopalenie nieskończenie Bogu miłe, to i to stanowi tajemnicę, przekraczającą wszelkie przeczucia i pojęcia ludzkie, oraz zmuszającą nas do wniosku, że istoty i znaczenia Kościoła nie potrafimy nigdy poznać w należyty sposób.\nMaciej Józef Scheeben, Tajemnice chrześcijaństwa. Kraków 1970, ss. 425-427.\n(1) O. Karrer, Das Religiöse in der Menschheit, Freiburg i. Br. 1936, ss. 96-123.


Jak otworzyć własną lodziarnię - Lody Petra - Producent lodów w proszku\nJak otworzyć własną lodziarnię i jakie lody wybrać?\nSpecjalistyczna maszyna i dobór odpowiednich mieszanek lodowych\nMarzysz o założeniu własnej lodziarni? Zastanawiasz się, od czego zacząć? Jeśli chcesz spróbować swoich sił w lodowym biznesie, wypróbuj najpierw sprzedaż lodów z automatu. Nie potrzebujesz do tego dużego lokalu – wystarczy specjalistyczna maszyna, przystosowana do produkcji lodów amerykańskich lub włoskich. Które lepiej wybrać na start? Przeczytaj nasz poradnik!\nLody włoskie i świderki – proszek to nie jedyna różnica!\nMoże wydawać się, że do produkcji lodów z automatu wystarczy jedynie maszyna i odpowiednia mieszanka do lodów amerykańskich lub włoskich. Jednak nie tylko w mieszance tkwi różnica. Lody włoskie powstają inaczej, niż amerykańskie – w wyższych temperaturach i przy mocnym napowietrzeniu. Tych dwóch rodzajów lodów nie da się więc wytwarzać w jednej maszynie. Dlatego już na początku, gdy planujesz swój lodowy biznes, musisz zdecydować, czy Twoja oferta będzie opierać się na lodach włoskich, czy świderkach.\nLody włoskie w proszku – klasyczny i uniwersalny deser\nLody włoskie to deser znany już od lat 30. XX w. Ich polska nazwa wcale nie nawiązuje do pochodzenia tego przysmaku – a do kraju produkcji maszyny do jego wytwarzania. Automaty do lodów tego typu przybyły do Polski właśnie w Włoch. Lody włoskie są znane i lubiane już od wielu lat – i mimo konkurencji ze strony świderków, cieszą się niesłabnącą popularnością.\nDlaczego warto zdecydować się na lody włoskie, otwierając lodziarnię?\nna lody włoskie proszek dostępny jest w wielu wariantach, od wysokowydajnych do Premium, oraz w wielu smakach, od klasycznej śmietanki aż po oryginalne, owocowe kompozycje,\nto popularny i znany deser, budzący zaufanie konsumentów – w odpowiedniej lokalizacji łatwiej pozyskasz klientów,\nsą miękkie, delikatne i nie tak mocno zmrożone, jak świderki – są zdecydowanie przyjaźniejsze najmłodszym.\nWadą biznesu opartego na lodach włoskich w proszku jest większa konkurencja. Możesz jednak wyróżnić się na jej tle, stawiając na mieszanki Petra jakości Premium!\nAmerykańskie lody w proszku – oryginalne, wysokie świderki\nDrugim, popularnym rodzajem lodów z automatu są lody amerykańskie. W przeciwieństwie do lodów włoskich są mocnej zmrożone i bardziej zbite. Dzięki temu można formować z nich charakterystyczne, nawet bardzo wysokie świderki. Jakie są ich zalety?\noryginalny kształt i łatwość przygotowywania dużych porcji,\nproszek do lodów świderków jest dostępny w równie wielu wariantach, co w przypadku lodów włoskich – Twoja oferta smaków lodów nie będzie odbiegać od lodziarni z włoską wersją tych deserów,\nwyróżnienie się na tle konkurencji – jeśli chcesz działać w lokalizacji, zdominowanej przez punkty oferujące lody włoskie, sprzedając lody świderki wyróżnisz się i szybciej pozyskasz klientów.\nPodsumowując – to, czy powinieneś zdecydować się na sprzedaż lodów amerykańskich, czy włoskich, zależy przede wszystkim od lokalizacji i profilu Twoich klientów. Przeanalizuj dokładnie te czynniki – i świadomie wybierz najlepsze rozwiązanie!


E-kurs j. hiszpańskiego - zakończony egzaminem i certyfikatem!, Cała polska, Kursy i szkolenia\n2 13 50 22 dni godz min sek\nSprzedano już 49 sztuk\n- 12 miesięczny e-learningowy kurs języka hiszpańskiego. Kurs zakończony egzaminem i certyfikatem!\n- Wejdź na stronę internetową wybranego kursu\n- Wpisz swój adres e-mail i kod kuponu\n- Otrzymasz e-mail potwierdzający przyznanie dostępu wraz z hasłem\n- Uzyskujesz dostęp do pierwszych 4 poziomów intensywnego, interaktywnego kursu z mnóstwem różnorodnych ćwiczeń\nIntensywny, interaktywny, multimedialny kurs języka hiszpańskiego online pozwoli Ci na szybką i efektywną naukę bez wychodzenia z domu. Kurs został przygotowany w oparciu o innowacyjną i bardzo skuteczną metodę “123” opracowaną przez międzynarodowy zespół specjalistów: doświadczonych metodyków oraz native speakerów.\nPolega ona na kreowaniu sytuacji komunikacyjnych, w których użytkownik uczy się w najbardziej naturalny sposób mówić i myśleć po angielsku. Hiszpański123 oferuje niepowtarzalny, interaktywny moduł sprawdzania wymowy.\nZ kursem hiszpański123:


Jak złożyć wniosek o dopłaty do nawozów? Termin został przedłużony, o pomoc ubiega się ponad 320 tys. rolników | Gazeta Lubuska\nAgata Wodzień-Nowak 23 maja 2022, 9:46\nWniosek o dopłaty do nawozów jest do pobrania na stronie ARiMR. Agata Wodzień-Nowak\nRolnicy dopytują, do kiedy można składać wnioski o dopłaty do nawozów w biurach ARiMR. Po zawirowaniach dotyczących zgody KE od 25 kwietnia dokumenty przyjmuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a sam nabór potrwa dłużej, niż pierwotnie planowano. Jak złożyć wniosek o dopłaty do nawozów? ARiMR wyjaśnia, kto może skorzystać ze wsparcia, jakie terminy zakupu nawozów są uwzględniane w dopłatach. Agencja podpowiada, jak rolnik może przyspieszyć weryfikację wniosku o dopłaty do nawozów. Sprawdzamy również, ilu rolników już dostarczyło formularze.\nDo kiedy można składać wnioski o dopłaty do nawozów? Termin przesunięty\nOd 25 kwietnia trwa nabór wniosków o dopłaty do nawozów. Do kiedy można je składać? Pierwotnie termin zakładał 16 maja jako ostatni dzień, jednak razem z terminem przyjmowania wniosków o dopłaty bezpośrednie wydłużony został także ten nawozowy. Do 9 maja 2022 r. w całej Polsce rolnicy złożyli 108 836 wniosków. Według danych z 20 maja - do biur agencji trafiły 323 tys. wniosków.\nMinisterstwo rolnictwa w piątek (13.05) oficjalnie podało, że do 31 maja został wydłużony terminu naboru wniosków o dofinansowanie zakupu nawozów mineralnych innych niż wapno nawozowe i wapno nawozowe zawierające magnez, które producent rolny nabył w okresie od 1 września 2021 do 15 maja 2022.\nDopłaty do nawozów 2022. Wzór wniosku do pobrania\nFormularz wniosku o dopłaty do nawozów w formacie PDF jest dostępny na stronie ARiMR i można go pobrać ze strony agencji: formularz wniosku.. W tym samym miejscu agencja publikuje instrukcję wypełniania wniosku.\nSposób na przyspieszenie weryfikacji wniosku o dopłaty do nawozów\nARiMR dodaje, że w celu ułatwienia obsługi i przyspieszenia weryfikacji wniosku, producent rolny może za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych (PUE ARiMR) przesłać wykaz zakupionych nawozów mineralnych, czyli wprowadzić i przesłać informacje z dokumentów potwierdzających zakup nawozów mineralnych, których kopie zostały dołączone do wersji papierowej wniosku. Automatycznie zostaną one pobrane do systemu naliczającego rolnikowi pomoc.\nDo 29 kwietnia na wprowadzenie danych z faktur dokumentujących zakup nawozów do systemu elektronicznego zdecydowało się ok. 2,5 tys. rolników.\nIlu rolników złożyło już wnioski o dopłaty do nawozów?\nDane z oddziałów regionalnych ARiMR do 9 maja 2022:\nJak złożyć wniosek o dopłaty do nawozów 2022?\nZasady naboru 21 kwietnia przedstawili premier Mateusz Morawiecki wspólnie z wicepremierem, ministrem rolnictwa i rozwoju wsi Henrykiem Kowalczykiem. Wnioski o dopłaty do nawozów można składać od 25 kwietnia do 16 maja 2022 w ARiMR.\nWypłata pieniędzy ma nastąpić 3-4 tygodnie po złożeniu wniosku, zapowiada Kowalczyk.\nPierwsze i najważniejsze pytanie brzmi - kto może dostać dopłaty do nawozów? Otóż będzie to producent rolny:\nI właśnie ten trzeci punkt wymieniany przed ARiMR może rolników zaskakiwać. Najpierw muszą złożyć wniosek o płatności bezpośrednie, zanim przekażą ARiMR ten w sprawie nawozów.\nDofinansowanie dotyczy zakupu w okresie od 1 września 2021 r. do 15 maja 2022 r. nawozów mineralnych innych niż wapno nawozowe i wapno nawozowe zawierające magnez od podmiotów prowadzących działalność w zakresie obrotu lub sprzedaży nawozów.\nZasady przyznawania dopłat do nawozów\n- Pomoc przyznawana jest w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na wniosek tego producenta złożony na formularzu udostępnionym na stronie internetowej ARIMR - tłumaczy agencja.\nOgólne stawki dopłat do nawozów określają to, ile maksymalnie wsparcia do hektara może dostać rolnik. Ważne są faktury za zakup nawozów mineralnych, które rolnik nabył w okresie od 1 września 2021 r.…\nZa datę złożenia wniosku (najpóźniej 16 maja) uznaje się datę wpływu tego wniosku do biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego. W przypadku złożenia wniosku po 16 maja 2022 r. nie wszczyna się postępowania w sprawie przyznania pomocy.\nLimity wsparcia do nawozów\nJeśli złożone wnioski będą obejmowały pomoc, która przekroczy łącznie kwotę 3,9 mld zł, do obliczenia wysokości pomocy stosuje się współczynnik korygujący.\nHarmonogram PROW 2022. Zmiany terminów naborów, które przeprowadzi ARiMR\nHarmonogram naborów PROW w 2022 roku dobrze jest mieć pod ręką, zwłaszcza że w kwietniu został zaktualizowany. W tym roku będzie jeszcze realizowany w okresie przejściowym Program Rozwoju Obszarów…\nARiMR wyjaśnia również, jakie załączniki trzeba dołączyć:\nZatem, jeśli rolnik nie będzie miał faktury, pomoc będzie wyliczana na podstawie średniej ceny nawozu, która zostanie opublikowana w BIP.\nMateriał oryginalny: Jak złożyć wniosek o dopłaty do nawozów? Termin został przedłużony, o pomoc ubiega się ponad 320 tys. rolników - Strefa Agro


aktualizacja: 04.03.2019 13:33\nŹródło: Najpiękniejsze polskie cheerleaderki. Te dziewczyny olśniewają urodą! [ZDJĘCIA] - śląskie NaszeMiasto.pl\nmiestrzostwa europy ...\neuro siatkówka 2017\neuro siatkówka katow...\nMistrzostwa Europy w siatkówce mężczyzn. Kto zagra w Katowicach?\nKatowice, Gdańsk, Szczecin, Kraków – to polskie miasta, które gościć będą rozgrywki mistrzostw Europy w piłce siatkowej mężczyzn w 2017 roku. W Warszawie odbyła się prezentacja miast-gospodarzy EUROVOLLEY POLAND 2017.


PSYCHOLOGIA KOLORÓW CZ. 3\nCzym jest psychologia kolorów? To dziedzina nauki, która bada wpływ kolorów na człowieka. Kolor jest jednym z najsilniejszych bodźców dla każdego człowieka. Używamy ich by wyrazić swoje uczucia i siebie oraz podkreślić swoje mocne strony.\nKolor czarny jest zdecydowanie najciemniejszym ze wszystkich kolorów. Co prawda pasuje w zasadzie do wszystkiego, jednak ze względu na swoją intensywność jest to bardzo mocna barwa, w nadmiarze może przytłaczać i wywoływać za silne emocje. Wielu osobom kojarzy się on z pechem i nieszczęściem (np. czarny kot przebiegający drogę). Jednak jest to kolor, który na pewno dodaje powagi i szacunku. Czerń, również jak i biel, uznawana jest za kolor uniwersalny, pasujący do wszystkiego.\nKolor różowy powstał w wyniku połączenia kolory białego i czerwonego. Jest on identyfikowany z kobiecością, delikatnością i wdziękiem. Kojarzy się również z niewinnością. Pozytywnie nastraja, wzbudza uczucia sympatii. Pobudza organizm do działania i wzmacnia więzi międzyludzkie, a także pozwala czerpać więcej radości z zabaw.\nJest to kolor, który kojarzy nam się z bogactwem i władzą. Doskonale łączy się z jaskrawymi kolorami, jak żółty czy pomarańczowy, ale pasuje również do turkusu, jasnej zieleni lub jasnoniebieskiego. Fioletowy to kolor, który potrafi złagodzić objawy stresu i pomoże się wyciszyć. Jest zalecany dla ludzi nerwowych oraz dla tych, którzy mają problemy z zasypianiem. Pomaga się również skoncentrować i opanować emocje.\nKolor ten kojarzy nam się pozytywnie, dodaje masę energii, a co ważniejsze nie przytłacza, ponieważ nie oddziałuje na nas silnie. Powstaje z połączenia czerwonego i żółtego. Pięknym wykorzystaniem pomarańczowego jest połączenie go z kolorami o intensywnych barwach jak błękit czy zieleń oraz odcienie żółtego. Jeśli zastosujemy np. biel z kolorem pomarańczowym, złagodzimy barwę, dzięki czemu pokój stanie się naszym azylem. Wnętrze pomalowane jedynie na pomarańczowo, warto przełamać dodatkiem bieli takim jak zasłony, poduszki czy dywan.\nKolor brązowy, ze względu na to, że uspakaja, nadaje się do sypialni jak i salonu. Wywołuje on ciepły nastrój i nadaje przytulności. Ma w sobie również mnóstwo powagi. Kojarzony jest z ziemią, drewnem, naturą. Nie zaleca się łączenia ze sobą zbliżonych odcieni brązu w jednym pomieszczeniu, ponieważ wnętrze stanie się wtedy ,,za ciężkie" i nudne.\nSzary jest kolorem, który działa na nas kojąco, wspomaga koncentrację oraz wycisza. Do wnętrz wprowadza harmonię. Jest kolorem na tyle uniwersalnym, że dopasujemy go praktycznie do każdego wnętrza. Kolor szary pasuje do wielu barw. Najbardziej uniwersalne zestawienie tworzy z bielą, dzięki czemu razem wyglądają elegancko i nowocześnie.\nTagi: dywan dywany kolory koło barw.psychologia oddziaływanie


Szamba ekologiczne a ich wpływ na środowisko | Zkitf\nBiologiczne oczyszczalnie ze złożami aktywnymi\nZ drugiej strony istnieje szansa na to, aby tę wodę ponownie użyć, dzięki czemu biologiczne oczyszczalnie stanowią nieskończone źródło ekologicznego odzyskiwania używanej uprzednio wody. Ważne jest to, że tego rodzaju biologiczne oczyszczalnie mogą mieć wszyscy, ponieważ montaż możliwy jest w różnych warunkach wodno-glebowych.\nSzamba ekologiczne innowacyjnym rozwiązaniem przy oczyszczaniu\nSzamba ekologiczne są znakomitym oraz popularnym w obecnych czasach wyjściem w zakresie odprowadzania oraz różnego typu ekologicznej utylizacji odpadów oraz ścieków, jeśli bierze się pod lupę domowe urządzenia kanalizacyjne. Rozmaite marki mogą zaoferować szamba ekologiczne rozmaite, np. szamba plastikowe, które wykonuje się aktualnie np. z żywic poliestrowych. Tego typu szamba ekologiczne zbrojone bywają najczęściej włóknem szklanym oraz dlatego wciąż pozostają szczelne.\nZnaczącą cechą, jaką wyróżniają się szamba (www.ajpszamba.pl/) ekologiczne jest jednak ich zgodność z ekologicznym sposobem życia. Zbiorniki bio, np. szamba ekologiczne, oferowane przez wielu producentów, najczęściej nie wymagają betonowania. Jest to szczególnie wygodne i miłe dla środowiska.\nJeśli uważasz, że ten artykuł jest interesujący, koniecznie zobacz dodatkowo szczegóły w tekście (https://hondamaszyny.pl/serwis/karczownica-honda/), wtedy na pewno zapamiętasz więcej danych.\nDodatkową zaletą jest ich niewielka waga (więcej o ofercie).\nEkologiczne sprzęty niezbędne w domu i ogrodzie\nPosiadające często drenaż rozsączający przydomowe oczyszczalnie ścieków są kompletnymi sprzętami, wykonanymi na bazie osadników gnilnych produkcji konkretnych marek. Reklamowane w Internecie oraz w tematycznych magazynach przydomowe oczyszczalnie ścieków będą swoistym ułatwieniem podczas oczyszczania ścieków z gospodarstw domowych. Przydatne mogą okazać się również do oczyszczania ścieków z terenów obiektów takich jak hotele czy restauracje.


Ta funkcja to jeden z lepszych pomysłów na Ubuntu 12.10\nMichał Majchrzycki 28 sierpnia 2012\nCenię sobie Dropboksa za automatyczne i proste synchronizowanie danych. W przypadku zdjęć wykonywanych z poziomu smartfona taka funkcja jest niezastąpiona. Gorzej, kiedy trzeba przeszukiwać fotografie przekopiowane do komputera. Dlatego też bardzo podoba mi się Photo Lens - nowa funkcja w Ubuntu 12....\nCenię sobie Dropboksa za automatyczne i proste synchronizowanie danych. W przypadku zdjęć wykonywanych z poziomu smartfona taka funkcja jest niezastąpiona. Gorzej, kiedy trzeba przeszukiwać fotografie przekopiowane do komputera. Dlatego też bardzo podoba mi się Photo Lens - nowa funkcja w Ubuntu 12.10.\nTo cię zainteresuje Będzie nowa wersja kultowej gry Broken SwordTak powstawał Samsung Galaxy S III (wideo)\nCanonical ma czasami bardzo dobre pomysły na rozwój swojej dystrybucji Linuksa. Lubię w tej firmie, że stara się, aby kolejne wydania Ubuntu były nie tylko dopracowane, ale również oryginalne. A to znaczy - wyróżniające się spośród dostępnych na rynku dystrybucji. W Ubuntu 12.10 (premiera w październiku) takich rozwiązań ma być całkiem sporo. Najnowsze z nich - Photo Lens - pozwala na szybkie przeszukiwanie i filtrowanie zdjęć zapisanych w komputerze. I nie tylko w komputerze - także na naszym koncie na Facebooku czy Flickr.com. Wygląda to mniej więcej tak (via OMG Ubuntu)\nFunkcja niby niewielka, ale w przypadku dodawania dużej ilości fotografii może być niezastąpiona. W Ubuntu 12.10 pojawi się również odświeżony podgląd zdjęć (Unity Previews) czy integracja z aplikacjami webowymi. Jest chyba na co czekać.\nNo to wykrakaliście - Android w pralkach i lodówkach MM Michał Majchrzycki\n2 mln dolarów od Google'a za zhakowanie Chrome MM Michał Majchrzycki\nzdjęciafotografiaDropboxUbuntuUnityUbuntu 12.04Ubuntu Unity\nIle ze śledzących cię na Twitterze profili to ludzie? Można to sprawdzić! Konrad Kozłowski