Ulica Prosta - Świadectwo Katie McLead\nŚwiadectwo Katie McLeod\nOpublikowano: piątek, 02, wrzesień 2016 10:50 | Drukuj\t| E-mail\nChciałabym podzielić się z Wami świadectwem mojego nawrócenia...\nNie usłyszałam Ewangelii od jakiegoś ewangelicznego chrześcijanina, nie „wyszłam do przodu” podczas nabożeństwa na wezwanie kaznodziei, nie znałam żadnych chrześcijan i z pewnością nie szukałam Boga, lecz On mnie jakoś znalazł i to w najtrudniejszej dla mnie chwili. Moje narodzenie jako chrześcijanki trwało dłuższy czas i trudno wskazać moment, w którym prawdziwie uwierzyłam i zaczęłam naśladować Jezusa (podążać za Jezusem). Do pełnego zrozumienia dochodziłam na przestrzeni wielu miesięcy, przeżywając wiele pomniejszych objawień, których kulminacją było spotkanie z Panem, o czym później.\nJuż na wczesnym etapie poszukiwania prawdy zdałam sobie sprawę, że trwa jakaś kosmiczna partia szachów, jakaś kampania przeciwko Bogu, Chrystusowi i ludziom wierzącym w Boga (Żydom i chrześcijanom, lecz nie przeciw wyznawcom żadnej z fałszywych religii) – że toczy się walka o nasze dusze. Stąd toczy się kampania oszczerstw w stosunku do chrześcijaństwa w mediach, pop-kulturowa rozrywka szydząca z Chrystusa, Krzyża i z Ewangelii, która jest obrazą dla ludzkości.\nDopiero po jakimś czasie w pełni zrozumiałam Ewangelię i upamiętałam się – można by powiedzieć, że był to poród pośladkowy – zamiast uznania własnego grzechu i aktu wiary nastąpiło coś, co miało odwrotny kierunek. Przez długi czas martwiłam się nawet, że moje nawrócenie nie było prawdziwe (tak naprawdę nie narodziłam się na nowo). Że przyjęłam intelektualnie pewne poglądy o Bogu, lecz On sam jest daleko od mojego serca... brakowało tutaj smutku i skruchy na samym początku.\nZamiast tego, Bóg zabrał mnie na pełną przygód przejażdżkę niczym „górską kolejką”, podczas której doszłam do prawdziwego duchowego przebudzenia, ujrzałam prawdziwy stan tego świata, stan własnego serca i zamysły rządzących elit. Bóg pokazał mi, w jaki sposób szatan zwodzi cały świat, odwodząc od prawdy na temat zrodzenia z Ducha i dziedzictwa, jakie z niego wynika. W ten sposób moje więzy z doczesnością zaczęły słabnąć, a zamiast nich pojawiło się umiłowanie i odczuwanie tego, co w górze, zamiast umiłowania spraw tego świata.\nMoje pasje i pragnienia stopniowo kierowały się coraz bardziej ku Bogu i poszukiwaniu prawdy. Zobaczyłam, w jaki sposób pop-kultura, telewizja i przemysł rozrywkowy (kierowany przez Iluminatów) został zaprojektowany do prania mózgów oraz indoktrynacji mas, niszcząc w społeczeństwie wszelkie poczucie moralności. Teraz przyjęłam biblijny światopogląd i błogosławioną nadzieję, jaką jest Jezus. Dano mi nową parę duchowych oczu, żebym mogła widzieć! Naśladuję mojego Pana - Wcielonego Boga, który za mnie umarł.\nOpowiem o niektórych spośród wielu moich zaskakujących obserwacji, skojarzeń i momentów zwrotnych na drodze do wiary oraz o tym, jak blisko podeszłam do zwiedzenia pod nazwą „new age” – szerokiego ruchu charakteryzującego się alternatywnym podejściem do tradycyjnej kultury Zachodu. Interesowałam się duchowością, wschodnim mistycyzmem, holistycznym podejściem do życia i wieloma innymi prądami zapoczątkowanymi na Zachodzie w latach 60-tych: pokój, miłość, samouwielbienie, jedność, wyższa jaźń, osiąganie wyższych poziomów duchowych, oświecenie ku uświadomieniu własnej boskości – w królestwie szatana to są stare sztuczki!\nWłaśnie w trakcie poszukiwania prawdy, pośród zamętu, dezinformacji, fałszywych nauk, fałszywej duchowości, natrafiłam w internecie na kilka chrześcijańskich świadectw i artykułów cytujących Biblię jako nieomylne Słowo Boże, które w tej strasznej ciemności były dla mnie niczym światło, prowadzące do ratunku przed masowym, zaplanowanym zwiedzeniem.\nKorzeniem moich problemów było to, co u wszystkich jest częstym problemem: Strach. Szukałam uzdrowienia. Od dawna cierpiałam w związku z wypaczonymi wzorcami myślenia, brakiem poczucia bezpieczeństwa, lękiem przed porażką i tak zwanymi samo-spełniającymi się proroctwami. To wszystko towarzyszyło mi od dzieciństwa, a potem zostało pogłębione przez okazjonalne upijanie się i nadużywanie narkotyków w wieku nastoletnim. Efektem strachu był brak poczucia własnej wartości, co miało katastrofalny wpływ na moją karierę zawodową, relacje z otoczeniem i wreszcie rozbicie krótkotrwałego małżeństwa.\nByłam wycieńczona i czasem wybuchałam gniewem skierowanym przeciwko sobie samej, co rozpalało wewnętrzną frustrację. Strach wiedzie prostą drogą ku ciemnej stronie. Wywołuje gniew. Gniew rodzi nienawiść. Nienawiść prowadzi do cierpienia. Byłam rozstrojona i potrafiłam nienawidzić z byle powodu. Miałam wszystko, co „świat” mógł mi zaoferować: Dom, męża i dobrą pracę jako projektantka wnętrz, lecz mimo to czułam się nieszczęśliwa w tym bezsensownym świecie pełnym niesprawiedliwości i problemów. Miałam w sercu dziurę, którą mógł zapełnić tylko Bóg, i nie wiedziałam o tym. Teraz rozumiem zniszczenie poczynione przez grzech i to, jak on nas oddziela nie tylko od świętego Boga, ale i od siebie nawzajem. Widzę, że bez panowania Chrystusa w naszym małżeństwie nie mieliśmy szans w społeczeństwie, gdzie towar lekko zużyty szybko wyrzuca się do kosza.\nW końcu zamieszkałam u Mamy. Załamana emocjonalnie, czując coraz większy wstręt do siebie samej, odrzucona przez grono znajomych próbowałam się ratować narkotykami, alkoholem, szukaniem męskiej akceptacji, imprezowaniem aż do utraty świadomości z przepicia. Coraz bardziej pogrążałam się w smutku, poczuciu wstydu i kolejnych cyklach użalania się nad sobą. Nie byłam w stanie sama siebie naprawić.\nZnów zwróciłam się ku przemysłowi samopomocy, co naturalnie skończyło się wejściem w różne terapie holistyczne. Nie zdawałam sobie sprawy, że właśnie zaczynam się nurzać w duchowym zwiedzeniu, okultyzmie i czarach! Nie miałam jakichś ugruntowanych poglądów na temat życia po śmierci, a już z całą pewnością na temat piekła, ponieważ byłam już zindoktrynowana przez „nauczanie” w telewizyjnych programach o zjawiskach paranormalnych.\nPewna równie nieświadoma znajoma – niepraktykująca irlandzka katoliczka obsesyjnie oddana wróżbiarstwu i stawianiu tarota - zaprosiła mnie na doroczną konferencję w Londynie pod hasłem „Umysł, ciało i duch”, gdzie oferowano cały szereg terapii i warsztatów. Poszłam tam i wzięłam udział w zajęciach pod tytułem „Cienie, które zmieniają” prowadzonych przez Jamiego Catto. Dopiero potem dowiedziałam się (śledząc jego wpisy na facebooku i kojarząc fakty), że on należy do Iluminatów i że założył popularną w latach 90-tych grupę rockową „Faithless”, a jednym z jej przebojów był utwór „Bóg jest DJ-em” promujący bałwochwalstwo.\nNiedługo potem nawiązałam kontakt z dawną znajomą, która kiedyś „rekreacyjnie” brała narkotyki, ale teraz jej życie się zmieniło. Przestała pić, była pełna miłości własnej i samoakceptacji. Zaczęła się inaczej ubierać, miała jakiegoś mentora i opowiadała o szamanizmie i „napoju bogów” lub inaczej „wyzwalaczu świadomości” pod nazwą ayahuasca. Wzięłam udział w jednej z ceremonii inicjacyjnych z użyciem ekstraktu z surowego kakao i czekolady w pewnej sali w Isligton, gdzie wraz z innymi wyznawczyniami „new age” ubranymi w haremowe spodnie i pióra rozprawiałyśmy o powietrzu, ogniu i wodzie. Zastanawiałam się, jak można pląsać w takim stroju przez dwie godziny bez „dopalacza” w postaci alkoholu? Jakoś dałam radę, ale stwierdziłam, że to jednak nie dla mnie.\nPóźniej wybrałam się na miasto z grupką ludzi opowiadających o innych praktykach „new age” jak astrologia, święta geometria żargonem, który był dla mnie kompletnie obcy i jakoś czułam, że chyba jednak jestem „z innej bajki”. Niektórzy coś wspominali o jakichś złych bytach i odwiedzinach UFO, ale wtedy jeszcze nie rozumiałam, o co chodzi. TERAZ już wiem, że oni się szeroko otwierali na wpływ demonów przez okultystyczne praktyki stosowane w ruchu „new age”.\nWprawdzie nie zagłębiałam się w teozofię jako taką i w tym towarzystwie byłam outsiderem (czułam się obco), to jednak myślę, że szukałam w tym wszystkim po prostu pokoju i radości. Idąc za ich radą zainstalowałam sobie na telefon różne aplikacje dotyczące medytacji oraz pomocne w osiąganiu odmiennych stanów świadomości, co poprowadziło mnie do kanałów na youtube propagujących sterowaną medytację transcendentalną. Wcześniej uważałam, że youtube służy wyłącznie do oglądania filmików o słodkich zwierzątkach domowych i kursów gotowania. Stanowczo odradzam odwiedzanie „ciemnej strony internetu”, bo w wyniku tego błędu nastąpił u mnie największy szok, a potem brutalne przebudzenie po dłuższym nurzaniu się we wszelkiej maści zwiedzeniach. W mieszance prawdy i kłamstwa.\nW tym okresie nie pracowałam zawodowo i mogłam sobie pozwolić na spędzenie sześciu bitych tygodni „idąc w głąb króliczej nory” (jak Alicja w Krainie Czarów) przez 18 godzin dziennie, siedząc w internecie przez całe noce oblana zimnym potem i próbując przebudować swój paradygmat. Weszłam w krainę teorii spiskowych czy też ludzi poszukujących prawdy. Badałam tematy Iluminatów, manipulowanych wydarzeń w rodzaju ataku z 11 września, UFO, spotkań z kosmitami, smug kondensacyjnych na niebie, starożytnych cywilizacji, zigguratów, piramid, gigantów, okultyzmu, propagandy, grup typu Monsanto czy Bilderberg, FED, Rotszyldów, elitarnych spotkań w Bohemian Grove, przemysłu farmaceutycznego, szczepionek, tajnych stowarzyszeń, fluoryzacji, operacji „Paperclick”, Agendy 21, projektu bluebeam – „przerobiłam” dosłownie wszystko. I okazało się, że te wątki wszystkie są ze sobą powiązane. Ku memu zdumieniu okazało się, że poza Hollywood i „Kodem DaVinci” Dana Browna rzeczywiście istnieją aniołowie, demony oraz Iluminaci! Że ewolucjonizm jest kłamstwem, że nie ma żadnych „brakujących ogniw” i że te, które zostały odkryte, okazały się sfałszowane.\nPrzez tych sześć tygodni niemal nie wychodziłam z domu, bo tak jest, gdy już zaczniecie budować sobie jakiś obraz, widzieć kolejne elementy układanki, łączyć nici kolejnych wątków i rozumieć to, co się dzieje dookoła, odsiewając prawdy i półprawdy od kłamstw. Ale jak to zrobić bez Słowa Bożego? To niemożliwe. Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałam, więc zaczęłam oglądać wykłady Davida Icke'a (medium kanalizujące „duchowych przewodników”) i znowu wszystko mi się zagmatwało.\nRozpaczliwie pragnęłam poznać prawdę i tylko prawdę, oddając temu poszukiwaniu całe serce, cały umysł i robiąc to z całych sił – jak możecie sobie wyobrazić, doprowadziło mnie do psychicznego wycieńczenia różnymi niepokojącymi objawieniami i tym, że nikt nie chciał mi uwierzyć. Z tego powodu całkowicie odizolowałam się od ludzi.\nZe wszystkich teorii konspiracyjnych najbardziej niepokojąca była ta, która pokazuje stowarzyszenie Iluminatów i jego diaboliczne plany zniewolenia ludzkości – globalny spisek gigantycznych rozmiarów. NOWY PORZĄDEK ŚWIATOWY. Budowanie totalitarnego rządu światowego, wprowadzenie ogólnoświatowej religii i jednolitej waluty. Ta dyktatura ma być gorsza od wszystkiego, co ludzkość widziała do tej pory, o czym później dowiedziałam się z biblijnej Księgi Daniela, mówiącej o piątym i ostatnim królestwie lub imperium. Zaniemówiłam z wrażenia. Czyżby te złowieszcze plany elit były opisane w Biblii?! Mój światopogląd został wywrócony do góry nogami. Nie byłam zdolna do pracy. Wszystko, co dotychczas wiedziałam o świecie było jednym wielkim kłamstwem. Rozpaczałam również nad tym, co diabeł mi wykradł, gdy kiedyś jeszcze wierzyłam w Boga będąc małą dziewczynką chodzącą do kościoła. Bardzo pragnęłam jasności i uzdrowienia. Dostrzegałam rozbieżności wśród różnych ludzi szukających prawdy i uświadomiłam sobie, że elity światowe prowadzą kampanię dezinformacji oraz operacje psychologiczne na tłumach znane również pod nazwą kontrolowanej opozycji.\nCzułam się tak, jakbym brodziła w gęstej mazi albo jak łosoś płynący pod prąd w górę rzeki, ale mimo to z determinacją parłam do przodu niczym pies, który chwycił kość i ani myślał jej wypuszczać. Docierając do wiary w Boga od złej strony youtube'a nie znajdziecie takich nauczycieli jak Bob Mitchell czy Dave Hunt. Będziecie musieli przebrnąć przez półprawdy para-chrześcijańskich sekt, gdzie czeka was śmiertelna trucizna. Nie czytałam jeszcze wtedy Biblii, więc byłam oszukiwana przez ludzi twierdzących, że jeśli nie modlicie się innymi językami, to nie jesteście w ogóle zbawieni. Musiałam się z tym całym bałaganem w umyśle jakoś uporać.\nRównolegle badałam sprawę ayahuaski, czyli wspomnianego „napoju bogów”. Byłam tak smutna i tak bardzo szukałam jakiejkolwiek nadziei, że ubłagałam moją mamę (niechętnie nastawioną wobec tych poszukiwań) o pożyczkę na wyjazd do pewnego szamańskiego centrum w Peru. Byłam aż tak zdesperowana. Przypomniałam sobie rozmowy z wyznawcami „new age” i zbliżenie z podróżnikiem oraz telewizyjnym celebrytą Bruce'm Parrym, którego spotkałam kiedyś na Ibizie kilka lat wcześniej, spędzając z nim popołudnie na niemoralnych zabawach. Oglądałam jego programy podróżnicze „Tribe” i „Amazon” na kanale dokumentalnym BBC, w których pokazywał zwyczaje i rytuały prymitywnych plemion między innymi z użyciem ayahuaski. Poszukałam bieżących informacji na jego temat i oto okazało się, że nadal co roku jeździ odwiedzać tamtejszych szamanów, a wywiady z nim są na bieżąco umieszczane w internecie.\nByłam zdesperowana. Czułam, że utknęłam w miejscu, a poza tym paraliżował mnie strach. Pragnęłam odpowiedzi, oświecenia, pokładając całą nadzieję w tym tak zwanym cudownym uzdrowieniu! Otwarcia trzeciego oka na inne wymiary, na duchowy świat. (Teraz już wiem, że to jest po prostu duchowa inicjacja i przyzywanie demonów). Czytałam i oglądałam jedno świadectwo za drugim, obiecujące zarówno osobiste duchowe doświadczenia jak i zjednoczenie z całym stworzeniem, odczucie boskiej miłości oraz akceptacji stwórcy czy też „świadomości Chrystusowej”, uzdrowienie zranień z przeszłości, emocjonalnej traumy, a także doświadczenia przebywania poza ciałem, wizje i niekontrolowany śmiech (teraz wiem, że to nic innego jak przyjęcie ducha kundalini lub błogosławieństwa z Toronto – jakkolwiek się to nazywa pod różnymi postaciami). Obietnice uzdrawiających przeżyć były tak kuszące, że poświęcałam każdą wolną chwilę, żeby dowiedzieć się o nich więcej – między innymi oglądając słynny dokument pt. „DMT – molekuła duszy”. Wiele świadectw mówiło o spotkaniu twarzą w twarz z demonami, choć szamani tłumaczą, że oni są po to, żeby odpędzać złe duchy i dawać przystęp tylko dobrym. Wiele osób zostało uzdrowionych z nowotworów i depresji, więc uwierzyłam, że mam do czynienia z czymś dobrym. Później dowiedziałam się, że różne (choć nie wszystkie) choroby mogą być wywoływane przez wpływ demonów, a następnie „uzdrawiane” tak, by uwiarygodnić zwiedzenie.\nW ten sposób byłam już mentalnie przygotowana do wyprawy w amazońską dżunglę mimo ryzyka związanego z podróżowaniem samotnej kobiety w takich miejscach, z „odjazdami” po zażyciu środków halucynogennych i upokarzającymi reakcjami organizmu (jak wymioty) w obecności grupy ludzi. Myślałam sobie, że jako weteranka brania różnych narkotyków jakoś dam radę. Według świadectw im gorsze przeżycie, tym lepsza odpłata. Jedynym warunkiem jej otrzymania jest odwaga.\nZarezerwowałam wszystkie bilety na dwa miesiące naprzód i wróciłam do pracy. W ten sposób zaczęło się odliczanie do czegoś, co uważałam za zwieńczenie poszukiwań prawdy.\nKilka tygodni później zaczęło mnie drążyć pytanie czy chrześcijanie powinni zażywać ayahuaskę. Wierzyłam w Chrystusa, lecz w ogóle nie znałam Ewangelii i nie zaczęłam jeszcze wtedy czytać Biblii. Nie spotkałam jeszcze żadnego świadomego chrześcijanina. Wiedziałam o szatańskich planach różnych grup na świecie, ale nie posiadałam zbawczej wiary. W trakcie kolejnych podjętych badań dowiadywałam się coraz więcej na temat ayahuaski. Na przykład na pewnym blogu przeczytałam artykuł pod tytułem „Ayahuasca i moja podróż do piekła”. W innym miejscu dowiedziałam się, że szatan może przybierać postać anioła światłości, że jest mistrzem podróbek i ojcem kłamstwa.\nZ kolejnych świadectw zaczął wyłaniać się pewien całościowy obraz, a sztuka związana z ayahuaską była przesycona tematem spotkania z wężem. I wtedy nagle doznałam olśnienia: Wąż, który zwodzi... wow! Było wcześnie rano. Wzięłam do ręki Biblię posiadaną od dzieciństwa, przycisnęłam ją do piersi i zawołałam do Boga tak głośno, żeby dręczące mnie demony mogły to usłyszeć: „Wierzę! Zostałam oszukana, nie zrobię tego!" Następnie wyznałam moje zamysły jako grzech i pokutowałam z nich przed Panem.\n„I wybuchła walka w niebie: Michał i aniołowie jego stoczyli bój ze smokiem. I walczył smok i aniołowie jego, lecz nie przemógł i nie było już dla nich miejsca w niebie. I zrzucony został ogromny smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały świat; zrzucony został na ziemię, zrzuceni też zostali z nim jego aniołowie” (Obj. 12:7-9).\nBadałam również zjawisko nazywane przez naukowców „porażeniem przysennym” (ang. sleep paralysis), z którym spotykałam się od dzieciństwa i później – szczególnie podczas gruntownego studiowania w celu zrozumienia okultyzmu, UFO i uprowadzeń przez kosmitów. Niekiedy było ono u mnie nieustające, powodując strach i rozpacz, którym towarzyszyło odczucie czyjejś obecności, wybudzając mnie ze snu. Leżałam wtedy sparaliżowana, a przez moje ciało przebiegały jakieś dreszcze, jakby coś próbowało wyrwać we mnie ducha czy duszę... było to coś jak walka na wycieńczenie między mną a kimś innym. Czasem jakiś demon siedział na krawędzi łóżka, co powodowało, że moje ciało staczało się w jego kierunku. Dwukrotnie słyszałam za dnia głos w mojej głowie – coś jak szept, mówiący: „Kaaatie”.\nZjawisko porażenia przysennego zostało opisane wielokrotnie w różnych kulturach na przestrzeni historii. Być może najsłynniejszym jego przykładem w sztuce jest obraz Henry Fusely'ego „Koszmar nocny” z roku 1781, ukazujący klasyczne jego symptomy. Centralna postać kobiety leży na plecach, na jej piersiach siedzi demon, a w tle widać jakieś dziwne istoty. Wielu uważa ten obraz za największe dzieło tego artysty i uważa się powszechnie, że jest ono pierwszym przedstawieniem porażenia przysennego w malarstwie.\nPo obejrzeniu niezliczonych świadectw na youtubie uderzająco podobnych do moich własnych przeżyć i przy braku przekonania, że współczesna religia zwana nauką rzetelnie wyjaśnia ten stan, natrafiłam na świetną stronę internetową www.stopsleepparalysis.org omawiającą istotę zjawiska i podającą sposób na jego przerwanie.\nPorażenie przysenne jest znane pod wieloma nazwami – na przykład na Zachodzie jest zwane „syndromem starej wiedźmy”. Niektórzy utrzymują, że ten stan jest powodowany przez „cienie”, „ludzi w kapeluszach” lub inne byty duchowe jak demony. W niektórych przypadkach „porwań przez kosmitów” połączonych z duchowym gwałtem mamy do czynienia właśnie z porażeniami przysennymi. Chris White w swoich książkach, na stronach internetowych i w filmach wyjaśnia jak zrobić to, co dla większości specjalistów od snu jest niemożliwe: pozbyć się porażeń przysennych na zawsze.\nGdy wezwałam imienia Jezusa podczas jednego z takich ataków, więcej już nie wróciły!\nŚwiadoma tego wszystkiego zrezygnowałam z podróży do Peru (tej halucynogennej) i potraktowałam ją jako okazję do podziwiania natury, którą Bóg stworzył, a nie żadne duchowe oświecenie, na które początkowo miałam nadzieję. Załamana faktem, że zainwestowałam pieniądze w wyjazd do miejsca przesiąkniętego czarnoksięstwem, postanowiłam wyjechać do Jerozolimy i dowiedzieć się czegoś więcej o Chrystusie. Zaplanowałam, że po wylądowaniu na Heathrow (lotnisko w Londynie) będę w ciągu 24 godzin w Izraelu wraz z grupową wycieczką do Ziemi Świętej w sierpniu 2014 roku.\nBędąc jeszcze w Peru próbowałam ostrzegać innych pielgrzymów żądnych przeżyć po zażyciu ayahuaski – między innymi tych, którzy uważali się za chrześcijan. Kilku „chrześcijańskich” wyznawców „new age” pokazało mi znak skrzyżowanych palców i nie chcieli słuchać moich ostrzeżeń. Jak na ironię, to ONI nie chcieli słuchać MNIE.\nPóźniej, gdy po wylądowaniu w Limie w drodze do Machu Picchu jechałam taksówka do hotelu, odczułam jakiś ogromny żal, że przejechałam pół świata i nadal nie znalazłam wymarzonego pokoju, ani nawet nie wykorzystałam szansy, żeby jednak zażyć tę ayahuaskę (choć wtedy już wiedziałam, że to jest zwiedzenie). Kiedy użalając się tak nad sobą w smutku i samotności usłyszałam w samochodzie dobrze znaną piosenkę „All by myself” („Samotna”) w wykonaniu Carmen, jeszcze bardziej mnie to dobiło. I właśnie wtedy, gdy zjechaliśmy z autostrady w krętą drogę wzdłuż wybrzeża, a we mnie wszystko się burzyło, zobaczyłam przez okno ogromny oświetlony krzyż po drugiej stronie zatoki, a w uszach Boży głos: „Nie jesteś sama, a Ja cię nie porzucę ani nie opuszczę”. To była poruszająca chwila i punkt zwrotny w moim życiu. Zamknięcie pewnego etapu. Miałam wielką pokusę, żeby jednak zażyć ayahuaskę, lecz Bóg uwolnił mnie w mgnieniu oka od wpływu zwodniczych duchów i demonicznej opresji na własne życzenie, prawdopodobnie dużo gorszej od porażeń przysennych. Wcześniej pokładałam całą nadzieję na uzdrowienie w szamanach lub znachorach, lecz teraz wiedziałam, że muszę go szukać tylko u Jezusa.\nPozwólcie, że zacytuję Pismo Święte (Biblię):\n„Poświęć ich w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą” (Jan 17:17)\n„Nie bój się, bom Ja z tobą, nie lękaj się, bom Ja Bogiem twoim! Wzmocnię cię, a dam ci pomoc, podeprę cię prawicą sprawiedliwości swojej” (Iz. 41:10)\nPo przybyciu do Machu Picchu wybrałam się na wspaniałą wycieczkę, podziwiając Boże stworzenie za dnia i obserwując Drogę Mleczną w nocy. Poczułam się niezręcznie pozostając dłużej w miejscu turystycznych atrakcji pod auspicjami UNESCO, w którym oddawano chwałę bogu słońca i demonicznym bytom, więc znalazłam sobie inne, ustronne miejsce, żeby przebywać w obecności prawdziwego Stwórcy na łonie natury. Zauważyłam kilku pogan próbujących wchłaniać starożytną „dobrą energię”, lecz wiedziałam już na pewno, że są zwiedzeni i zwróciłam się w duchu do Pana: „Zaczynam już rozumieć. Dzięki Ci, Boże, z całego mojego jeszcze niedawno bezbożnego serca... teraz już nie zawrócę”.\nTak więc uświadomienie sobie, że światowe elity mają własną religię już od dłuższego czasu, a w okultystycznym świecie wszelkie „misteria” pochodzą jeszcze z Babilonu i Sumerii, dosłownie rzuciło mnie na kolana (a wstrząs poznawczy doprowadził mnie niemal do psychicznego załamania). Współczesna nauka jest lucyferiańska czyli mówiąc wprost diabelska. Jeszcze bardziej zdumiewa fakt, że nieświadome niczego masy są od dawna stopniowo zniewalane i zarażane nową religią na gigantyczną skalę. Elity posiadają niemal wszystko i literalnie nas programują według własnych upodobań. Wzniecają wojny i rewolucje w „imię Boga”, a potem każą nam podczas nich walczyć i umierać. Finansują nawet przeciwne strony konfliktów zbrojnych i piszą na nowo historię ludzkości. Są w posiadaniu korporacji, prowadzą kampanie reklamowe i wymyślają plany nauczania w ramach systemów edukacji. Piorą ludziom mózgi wmawiając im, że właściwie jesteśmy ssakami z gatunku naczelnych, tyle że mamy największe mózgi. Słuchałam ich muzyki, czytałam ich książki, oglądałam ich telewizję i filmy od urodzenia. Wyprali mi mózg tak skutecznie, że sama szydziłam ze zwolenników teorii spiskowych i z chrześcijan. Fakt, że sama zostałam chrześcijanką, jest cudem samym w sobie. Mimo, że dochodzenie do prawdy i odkrywanie Nowego Porządku Światowego było dla mnie ekstremalnie bolesnym procesem, przylgnęłam do Krzyża Jezusa, żeby ratować życie i zobaczyłam, jak bardzo realna jest wojna o moją duszę. Jest bardziej realna niż imitacja społeczeństwa wyrzeźbiona przez szatana.\nIluminaci tak skutecznie stosują wsteczną psychologię, że gdy tylko wypowiecie słowa takie jak „spisek” czy „Iluminaci” (w mediach czy przemyśle rozrywkowym), to ludzie są tak zaprogramowani, żeby natychmiast was wyśmiać. Społeczeństwo albo raczej stado (jak się mówi wśród ludzi szukających prawdy) jest tak włączone w system, że ci ludzie raczej będą za niego umierać i chronić go, a nawet dadzą się oznakować „znamieniem bestii” niż dobrowolnie przyjmą dar zbawienia od Jezusa.\nŁuski spadły mi z oczu, zostałam uświęcona i pojednana z Bogiem Ojcem przez Chrystusa. Umiem wykrywać symbolikę, tajne plany wdrażane w mediach i mam Słowo Boże, więc nie będzie mnie tak łatwo znowu zwieść. Poza tym, zdumiewam się Bożym stworzeniem. Żyję w czasie wyjątkowym dla ludzkości, a Jego proroctwa wypełniają się na moich oczach. Dawniej śmiertelnie bałam się Nowego Porządku Światowego (który wziął sobie na celownik Żydów i chrześcijan zanim zwróci się przeciw innym przeciwnikom systemu) lecz teraz jestem „uwolniona” i „narodzona na nowo” z Ducha Świętego ufając Jezusowi i Jego obietnicom dla wszystkich, którzy Go miłują, odwrócili się od swoich grzechów, wezwali Jego imienia i zostali zbawieni. Odkąd pamiętam, nie miałam tak trzeźwego umysłu, bo On jest Lekarzem! Teraz mogę wołać „Abba, Ojcze!” wiedząc, że Bóg istnieje i że mnie słyszy. Moja Skała, mój Pocieszyciel, mój Stwórca!\nGdyż „nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia” (2 Tym. 1:7 BT). „Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości” (2 Tym. 3:16).\nKiedyś wierzgałam, odwracałam się tyłem i buntowałam się przeciw mojemu Panu (Panu panów i Królowi królów). Teraz przychodzę do Niego i uczę się poddawać Mu swoją wolę w posłuszeństwie.\nMam nadzieję, że mogę odważnie nazwać się strażnikiem na murze, trąbiącym na alarm i wskazującym na Jezusa. On jest Drogą, Prawdą i Życiem i nikt nie przychodzi do Ojca, jak tylko przez Niego (Jan 14:6). Stwórca wszechświata zstąpił na ziemię w ciele. Ten, który nie znał grzechu, sam stał się grzechem, aby każdy, kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny. Ale nawet demony wierzą i drżą... my musimy Go uwielbiać w duchu i w prawdzie. Zbawienia nie można znaleźć w ŻADNEJ religii, lecz w Osobie – w Panu Jezusie Chrystusie. Żadna ilość dobrych uczynków nie gwarantuje wejścia do nieba. Potrzebujemy sprawiedliwości w Chrystusie (Rzym. 4:5-6), bo nie możemy Bogu zaoferować własnej (Iz. 64:6). Jedynie na podstawie drogocennej krwi Jezusa Chrystusa można doznać odpuszczenia grzechów i uzyskać wieczne zbawienie. Ono jest darmo dane (Rzym. 5:15), darmo oferowane (Rzym. 10:13) i dobrowolnie przyjmowane (Obj. 22:17). Zbawienie się bierze, a nie daje. Żywot wieczny jest darem Boga (Rzym. 6:23). Słowo Boże wyraźnie mówi w Liście do Rzymian 4:5 - „Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość”. Biblijna Ewangelia wyklucza WSZELKĄ własną sprawiedliwość.\nNiebo nie jest miejscem, gdzie się siedzi na chmurce i gra na harfie, jak to przedstawiają ludzkie obrazy, z których wieje nudą. Jest miastem zbudowanym przez Boga, nie przez człowieka. Otrzymaliśmy obietnicę, że gdy Jezus powróci na ziemię (tym razem jako Król i sędzia, a nie jako cierpiący sługa), będziemy już mieli ciała przemienione na Jego podobieństwo. On obiecał otrzeć wszelką łzę, ukoić wszelki ból i że cierpienie zniknie na zawsze w nowym, chwalebnym wszechświecie. Wszelka słabość, choroba i deformacja zostaną usunięte. Wszelka nieczystość i niesprawiedliwość również. Teraz jesteśmy pielgrzymami, ten świat przemija, nie mamy tutaj trwałego miasta, lecz oczekujemy miasta, które zstąpi z nieba. Chwała Panu!\nPodczas, gdy ludzie są zajęci robieniem planów na przyszłość nie zdając sobie sprawy, że żyjemy w dniach ostatecznych, dla mnie priorytetem jest wierność mojemu Odkupicielowi. Buduję się w świętej wierze, zakładam całą „zbroję Bożą” (Ef. 6) i planuję duchowa walkę podczas prześladowań, nie wykluczając męczeńskiej śmierci. Chcę coraz bardziej poznawać JEGO. Być „sprytna jak wąż i niewinna jak gołębica” (Mat 10:16). Z lampą pełną oliwy chcę oczekiwać rychłego powrotu Chrystusa. Strach o siebie został zastąpiony bojaźnią Bożą... gdyż „bojaźń Boża jest początkiem mądrości” (Przyp Sal 9:10).\nOto fragmenty Biblii, które są mi szczególnie drogie i którymi się zachwycam:\n„Ale w tym wszystkim zwyciężamy przez tego, który nas umiłował. Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 8:37-39).\n„Albowiem mowa o krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, natomiast dla nas, którzy dostępujemy zbawienia, jest mocą Bożą” (1 Kor. 1:18).


Baśnie Braci Grimm - wszystko na temat Baśnie Braci Grimm w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Baśnie Braci Grimm (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Baśnie Braci Grimm. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Baśnie Braci Grimm) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Baśnie Braci Grimm posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Baśnie Braci Grimm jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Baśnie Braci Grimm materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 21.11.2014 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 21.11.2014. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Baśnie Braci Grimm ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Baśnie Braci Grimm.


2012-12-22 Podsumowanie akcji "Zostań Św. Mikołajem"\nOrganizatorzy akcji "Zostań Św. Mikołajem" (Stowarzyszenie "Charzy...") bardzo dziekują wszystkim tym rodzinom,które przygotowały paczki dla rodzin wielodzietnych i osób samotnych w naszej miejscowości. W sumie (...)\n2012-12-20 Życzenia Stowarzyszenia "Charzy..."\n2012-12-13 Zaplanuj NOC SYLWESTROWĄ w plenerze z kijkami!\nPo raz kolejny "Charzy..." zaprasza do udziału w nocnym rajdzie z kijeczkami w czasie wieczoru sylwestrowego! 31 grudnia o godz. 20.00 spotkanie na parkingu koło hotelu Bellevue. Trasa do pokonania tej (...)\n2012-12-10 Turniej Mikołajkowy w Charzykowach!\nW sobotę 8 grudnia w nowej Hali Sportowej w Charzykowach odbył się Turniej Mikołajkowy dla dzieci z sołectwa. Organizatorem tego wydarzenia był trener klubu Charzykowianka pan Ryszard Rutkowski. Przy współudziale Gminnego Ośrodka Kultury, (...)\n2012-12-07 "Charzy..." zaprasza do kolejnej akcji pt. "Zostań Św. Mikołajem"\nWzorem ubiegłego roku robimy paczki dla rodzin i osób samotnych mieszkających w Charzykowach, objętych pomocą GOPS i nie tylko! Każdego kto zechce przyłączyć się do akcji prosimy o kontakt z prezesem stowarzyszenia "Charzy..." - (...)


Nerwowa Norwegia -\nNic ostatnio nas tak nie stresowało jak odliczanie dni do urlopu. Odliczanie poległo na codziennym sprawdzaniu stronu Norweskiego Instytutu Zdrowia Publicznego i upewnianiu się, że Polska podświetla się na zielono. Im jednak bliżej daty wylotu tym większe emocje bo masowo zaczęto nam robić testy na Covid przez co liczba zainfekowanych Polaków co dzień wyższa. Próbujemy jednak zaklinać rzeczywistość i prosić wszystkich znajomych by nie robili sobie testów do momentu, aż znajdziemy się w samolocie. Nawet wizzair nam sprzyja bo przesunął wylot do Oslo na dzień wcześniej. O jedną dobę mniej nerwów. Lądujemy w stolicy Norwegii w czwartek rano, nikt nas nie kontroluje, swobodnie wychodzimy z lotniska i gotowi jestesmy klękać by całować ziemię. Udało się! Prawie po roku przerwy wyruszamy w jak zawsze wymarzoną podróż w nieznane. Bo w planach miejsce, o którym śniłam ale nigdy nie było sposobności. W cudownych latach swobody przemiaszczania lecz ciągle zbyt małej ilości urlopu i rozkoszowania się polskim latem nie składało nam się na tą destynację. W tych dziwnych czasach ta podróż nasunęła się sama przez się. Europa, doba bez zmierzchu i nie żal lata w ogrodzie, gdyż od pół roku zmuszeni jesteśmy spędzać w nim niemalże każdy dzień. Dotarliśmy więc do Oslo, skąd jutro podróż dalej na Północ. Do końca nie czujemy się pewni czy wszystko się uda, bo jak wpiszą dziś Polskę na czerwoną listę to czy w następnym hotelu nie zamkną nas na 10 dni kwarantanny? Jeśli tak to zbankrutujemy upijając się z żalu hiperdrogim alkoholem i wyjdziemy z izolacji prosto na lotnisko bo właśnie wypadnie data biletu powrotnego do domu. Postanawiamy jednak zaryzykować i ruszamy w miasto by odkryć na nowo Oslo bo latem (do tej pory znamy je tylko z zimowych przesiadek gdy podążamy na lub z nart biegowych). Mamy jego obraz jako ciemne, deszczowe i uśpione miasto. Oslo o tej porze roku jest zupenie inne niż w zimie. W końcu słychać jego tętno i to szokująco dla nas często w jezyku polskim. Nie mieliśmy pojęcia, że mieszka tu tylu rodaków o czym świadczą lecące kurwy na rusztowaniach czy taki oto mini mural.\nTego dnia kierownik wyprawy Niedźwiedź poza tradycyjną przechadzką w niewiadomo po co zabójczym tempie i dystansie, przewidział wizyty w muzeach.\nKupujemy Oslo Day Pass by w pierwszym dniu nie wydać połowy budżetu i wyruszamy promem na podbój półwyspu Bygdøy, na którym mieszczą się liczne muzea. Na pierwszy strzał Fram, czyli statek z początku dwudziestego wieku wypraw polarnych. W naszej ocenie fenomenalne miejsce bo tematycznie dla nas istone oraz jego forma. W budynku zamknięty okręt, który oczywiście zwiedza się ale przy efektach specjalnych. Nic więcej nie napiszę by zachęcić zainteresowanych czytelników do przybycia tu.\nPóźniej muzemu łodzi wikingów. Też można się sporo dowiedzieć. Same okręty to niezłe cacka. Jest co oglądać.\nNatomiast w skansenie spędzamy sporo czasu, przenosząc się w czasie oraz norweskiej przestrzeni.\nNieco zmęczeni udajemy się na drzemkę do pokoju gdyż od 4.30 jesteśmy na nogach. Otwieram lewe zaspane oko i widzę zcieszonego Niedźwiedzia. Jest update NIPH. Polska dalej na zielono pomimo wzrostu zachorowań w kraju o kolejną setkę. Francja, Szwajcaria i Czechy na czerwono. Dlaczego nie my? To chyba dzięki wspaniałości Polaków, którzy tu licznie przybywają by remontować ten kraj. Nie piją bo alkohol okrutnie drogi, a język przekleństw kompletnie niezrozumiały. Wieczorem mieszkańcy Oslo cieszą się piekną aurą i dlugim dniem spacerujać i celebrując lato.\nPrzyjaźń nad Jeziorem Bodeńskim


Jezus według Kołakowskiego | Miesięcznik Znak\nAgata Bielik-Robson, ks. Michał Heller, Robert Pawlik, ks. Grzegorz Strzelczyk, Stanisław Obirek Grudzień 2014\nOdpowiedzi, które uzyskaliśmy od filozofów i teologów, koncentrują się dodatkowo wokół następujących, zawartych w tekście Kołakowskiego, zagadnień:\n1. Czy przeżywany w Europie kryzys chrześcijaństwa związany jest z zapomnieniem mesjańskiego wymiaru Jezusa? Czy perspektywa apokalipsy może być warunkiem ocalenia przed samozagładą?\n2. Na ile rozum jest w stanie całkowicie zdemitologizować religię? Czy jedyną rozsądną postawą, jaką wobec figury Jezusa przyjąć może filozof, jest jednocześnie i apologetyka, i sceptycyzm?\n3. W jaki sposób zmieniło się stanowisko Kołakowskiego od publikacji w roku 1965 na łamach „Argumentów” tekstu Jezus Chrystus – prorok i reformator do napisania szkicu Jezus ośmieszony?\nOdpowiedzi zamieszczamy poniżej.\n„Nie wstydzę się Jezusa”, czyli Kołakowski spod podłogi\nWbrew pozorom, ten niedokończony esej Leszka Kołakowskiego o Jezusie wcale nie zaskakuje. Tę samą strategię apologetyczną wobec chrześcijaństwa da się już wyczytać w jego poprzedniej książce poświęconej tematyce religijnej, której polski tytuł brzmiał Jeżeli Boga nie ma. Kołakowski, sam z temperamentu raczej sceptyk i pozytywistyczny racjonalista, broni wiary na sposób bliski Blaise’owi Pascalowi, religii instytucjonalnej natomiast na sposób bliski Josephowi de Maistre’owi. Wiara jest tym, co wyciąga jednostkę ze stanu rozumowych sprzeczności, dając jednoznaczne rozpoznanie dobra i zła. Religia zaś wspiera cywilizację, osadzając ją na mocnych etycznych fundamentach. Wedle Kołakowskiego nienaruszalność tej podstawowej orientacji moralnej, gwarantowana transcendentnym objawieniem, jest największym osiągnięciem myśli chrześcijańskiej, bez którego nie powstałaby kultura Zachodu; dlatego też obrona chrześcijaństwa ma tu głównie charakter kulturalistyczny. Kołakowski obawia się, że tracąc te solidne podwaliny, cywilizacja zachodnia podcina swoje własne korzenie, rozpływając się w nijakości. Na sposób typowy dla swojej formacji, jaką należy nazwać neokonserwatywną, Kołakowski, idąc tropem jej założyciela, Leo Straussa, na głównego „szkodnika”, od którego zaczyna się proces cywilizacyjnej autodestrukcji, desygnuje Nietzschego. Zdekonstruował on bowiem nienaruszalność objawienia, twierdząc, że wszelkie ideały i wartości tworzymy my sami, łącznie z wyobrażeniem boskiej transcendencji: „Nietzsche powiedział wszystko – i tym samym naprawdę położył koncepcyjny fundament pod nową cywilizację; tym fundamentem była otchłań” (s. 55).\nOd kiedy rządzi nami „otchłań”, chrześcijaństwo stało się sprawą zaprzeszłą, anachroniczną, niemodną, a przez to wstydliwą: „w wykształconych lub półwykształconych klasach naszych społeczeństw być chrześcijaninem to wstyd – nawet nie dlatego, że chrześcijaństwo nie cieszy się intelektualnym szacunkiem, lecz dlatego, że jest to moralnie śmieszne” (s. 24). Dlaczego „moralnie śmieszne”? A dlatego, że wbrew łatwemu relatywizmowi czy wręcz indeferyntyzmowi etycznemu, logicznie wypływających wprost z panującej nam „otchłani”, chrześcijaństwo uparcia nastaje na swoje absolutne rozumienie dobra i zła, a także wszystkiego, co zdaniem Kołakowskiego nieuchronnie się z takim stanowiskiem wiąże. Nie sposób bowiem wypreparować z chrześcijaństwa jedynie oświeconej „religii moralnej”, odrzucając jego aspekty mitologiczne. Surowa nauka rozróżniania dobra i zła musi iść w parze z wiarą w osobową nieśmiertelność, zmartwychwstanie ciał i Sąd Ostateczny. Zwłaszcza ten ostatni – apokaliptyczny – element uważa Kołakowski za absolutnie niezbędny składnik chrześcijańskiej wiary. To bowiem w idei sądu, który rozprawi się z całą historią materialnego świata, dając nam ostateczną wycenę wszystkiego, co się wydarzyło, w kategoriach dobra i zła, bez możliwości jakichkolwiek odwołań, apelacji i deliberacji – zasadza się etyczny fundamentalizm chrześcijaństwa. Fundament tkwi więc nie tyle w początku, w akcie założycielskim, jakim jest najpierw dekalog, a potem przykazanie miłości bliźniego – ile w apokaliptycznej wizji kresu, kiedy to sam Bóg nieodwołalnie i obiektywnie rozsądzi, co było dobre, a co złe z perspektywy końca historii. Gdy ten sąd nad doczesnością przestaje nad nami wisieć, wszystko naraz staje się dozwolone; kulturę przenika duch etycznego permisywizmu, zezwalając na dowolną interpretację norm moralnych. Kołakowski pisze: „Chrześcijaństwo traci cały swój sens historyczny, moralny i religijny w momencie, gdy zapomni się o tej najważniejszej idei: że wszystkie wartości doczesne są tyko względne i drugorzędne. Znamy oczywiście w naszej epoce ludzi, którzy usiłują nas przekonać, że rdzeniem przesłania Jezusa jest taki czy inny system polityczny, egalitaryzm, rewolucja, upaństwowienie fabryk, zniesienie własności prywatnej” (s. 22). Tym ostatnim nie należy jednak wierzyć, ponieważ są to ludzie, którzy zbyt swobodnie czerpią z dziedzictwa chrześcijaństwa, sądząc, że doczesność to jedyny wymiar ludzkiej egzystencji, a końca świata nigdy nie będzie.\nJeśli więc Kołakowski broni mitologicznego aspektu chrześcijaństwa, a w tym zwłaszcza Janowej wizji apokalipsy, to przede wszystkim ze względu na lęk przed sekularyzacją objawienia: przed nadmiernym przecenieniem świata doczesnego, które już Karl Löwith w Historii powszechnej i historii zbawienia diagnozuje jako największy błąd zachodniej nowoczesności. Löwith nazywa ten błąd „immanentyzacją eschatonu”, czyli ściągnięciem na ziemię mesjańskich oczekiwań, co zaowocowało szeregiem rewolucji i totalitarnych projektów, mających stworzyć tu i teraz ziemski raj, a Kołakowski w istocie tylko powtarza tę diagnozę. Cała analiza zmierza ku temu, by pokazać, że chrześcijaństwo nie poddaje się oświeconym zabiegom demitologizacji – i że albo bierzemy cały pakiet, łącznie z „apokaliptycznymi gusłami”, albo zgoła nic. Zajmuje więc stronę Karla Jaspersa w sporze z Rudolfem Bultmannem, twierdząc, że nieuniknionym efektem odmitycznienia chrześcijańskiej kerygmy jest immanentyzacja, czyli redukcja do doczesności – a to oznacza całkowitą rezygnację z podstawowej idei tej wiary.\nAle czy na pewno? Moje największe wątpliwości dotyczą tego właśnie rozpoznania, które pokutuje we współczesnej filozofii religii od czasów Löwitha i jego „tezy o sekularyzacji”. Czy rzeczywiście w przesłaniu chrześcijańskim nie chodzi o doczesność? W końcu sam Kołakowski, meandrując między Scyllą „immanentyzacji eschatonu” a Charybdą manichejskiego odrzucenia bytu tout court, opowiada się za celowością stworzenia materii z całym jej zmysłowym bogactwem i bałaganem; mówi jedynie, że w tym immanentnym chaosie potrzebujemy wyraźnej linii orientacyjnej, jaką dać może tylko objawienie dobra i zła. W konkluzji zaś powiada, że w chrześcijaństwie objawieniem tym staje się przykazanie miłości, która wznosi się ponad starotestamentowe prawo: „Korzeniem tej przemiany – świat chrześcijański zawsze był zgodny w tym punkcie – jest miłość. Nie przez ideę miłości, ale przez doktrynę: miłość jako fakt, jako rzeczywista energia, którą On przelał w świat i której odbiciem jest ta odrobina, jaką ludzie noszą w sobie – odbiciem słabym, niedoskonałym, zmieszanym ze złem, ale zawsze żywym. Kazanie na Górze nie było interpretacją Pisma ani jego korektą, ani też systemem etycznym: był to akt, poprzez który miłość została zasiana i zakorzenia się w świecie. Miłości bezwarunkowej, do której jesteśmy wezwani, miłości, która jest istotą bytu boskiego i która sprawia, że prawo staje się niepotrzebne – która może nawet być w konflikcie z prawem i je znosić – nie da się wydedukować z samego Starego Testamentu, nawet z ksiąg prorockich” (s. 106).\nKołakowski stawia tu sprawę niemal po Marcjońsku: wzorem Marcjona, chrześcijańskiego heretyckiego gnostyka z II w., nastaje na wyraziste odróżnienie przesłania religii hebrajskiej i Ewangelii. W ten sposób ucina wszelką dyskusję na temat żydowskości Jezusa i zakorzenienia „dobrej nowiny” w hebrajskim mesjanizmie, którego celem była istotnie rewolucyjna przemiana naszej kondycji doczesnej: ziemia obiecana tu i teraz, mlekiem i miodem płynąca (o immanentnym charakterze żydowskiego mesjanizmu, w przeciwieństwie do czysto duchowego wymiaru zbawienia w chrześcijaństwie, pisał wyczerpująco Gershom Scholem, ale także Ernst Bloch, Walter Benjamin i Jacob Taubes). Broni tym samym tego, co Scholem krytycznie nazywa „chemicznie czystą duchowością” mesjanizmu w wydaniu chrześcijańskim, po raz kolejny podkreślając, że w zbawieniu nie chodzi o „taki czy inny system polityczny, egalitaryzm, rewolucję, upaństwowienie fabryk, zniesienie własności prywatnej” (s. 22) i inne możliwe przejawy mesjańskiej woli naprawy bytu doczesnego.\nTyle że jeśli nie o to chodzi, to o co właściwie? W czym ma się ta objawiona miłość realizować, jak nie w takich właśnie aktach naprawy świata, w którym, choć stworzony został przez dobrego Boga, nie brakuje cierpienia, wyzysku, okrucieństwa, lęku i śmierci? Wedle Pawła miłość, prawdziwie chrześcijańska miłość, się „nie unosi”: nie ulatuje stąd do wieczności, w nieruchome zaświaty, ale ma spełniać się w aktach agape, w codziennej miłości bliźniego. Ma być horyzontalna, nie wertykalna: ma odnosić się do tego, co tutaj i teraz. Wedle Pawła zatem (przyznaję, czytanego głównie przez myślicieli żydowskich, w tym zwłaszcza Franza Rosenzweiga i Hannah Arendt) miłość jest doskonałym afektem do niedoskonałego świata, usiłującym dopiero podnieść go do doskonałości. Prawdziwie kochać więc można tylko to, co skończone i doczesne – bo tylko to potrzebuje miłości, w przeciwieństwie do bytów wiecznych i nieskończonych.\nJeśli jednak tak się rzecz ma z tą miłością, to po co nam cały chrześcijański mit, z apokalipsą włącznie?\nCzy to właśnie nie miłość, o której Kołakowski tak ładnie pisze, jest tą Bultmannowską kerygmą, przesłaniem, samą iskrą Ewangelii, ubraną jedynie w historyczny kostium mitu, potrafiącą ostać się wobec każdego kolejnego demitologizującego ataku? Nie wydaje mi się, by Kołakowski przedstawił Bultmanna dostatecznie uczciwie, ponieważ prześlepia on jego najważniejszą propozycję: ideę „alternatywnego oświecenia”, które nie idzie drogą wszystko odczarowującej, sceptycznej racjonalnej kalkulacji, lecz wyłącznie drogą demitologizacji, która nie tylko nie niszczy objawienia religijnego, ale wręcz wydobywa na jaw jego ukrytą istotę. Bultmann byłby w tym sensie spadkobiercą żydowskiej haskali Mojżesza Mendelssohna, której lekcję przyswoił sobie Lessing w Natanie mędrcu. Lekcję tę można wyrazić prostym skrótem: objawienie to pierwsze oświecenie, historyczne oświecenie zaś to kontynuacja objawienia. W tej linii, ciągnącej się już od Barucha Spinozy, nie chodzi o to, by ośmieszać chrześcijańskich prostaczków wierzących w cuda, ale wyłącznie o to, by wykazać, że cuda są religii niepotrzebne, czyli że – słowami samego Spinozy – „cud urąga Bogu”, sprowadzając go do poziomu cyrkowego maga-kuglarza. Tu nie chodzi zatem o rozróżnienie na „rozumną elitę” i „głupi motłoch”, ale o różnicę między tymi, którzy pojęli, że jedyną treścią religii jest przesłanie „nieziemskiej” miłości, a tymi, którzy wciąż jeszcze domagają się wielkości i chwały i dla których sacrum kojarzy się nieodmiennie z magiczną potęgą i majestatem (jak ów Janowy baranek, który na kartach Apokalipsy zamienia się w ferującego wyroki potężnego suwerena). Dla tych pierwszych, „oświeconych” wyznawców chrześcijaństwa, Jezus jest prorokiem miłości, stroniącym od władzy i zaszczytów – dla tych drugich będzie on zawsze tylko Chrystusem Królem, kolosem w złotej koronie, któremu kłaniają się ziemscy królowie.\nKołakowskiego, rzecz jasna, nie sposób posądzić o to, że „nie wstydzi się Jezusa” na modłę świebodzińskich radnych-katolików, którzy postanowili wystawić Jezusowi największy posąg świata, by pokazać wszystkim, kto tu naprawdę rządzi. Choć jednocześnie jego przywiązanie do wątku apokaliptycznego sądu może wydać się cokolwiek zaskakujące wobec kończącego esej „hymnu o miłości”. Portret Jezusa, jaki się tu wyłania, jest dziwnie ambiwalentny: Jezus to zarazem surowy sędzia, który przyjdzie sądzić żywych i umarłych – i mesjasz miłości, która wszystko znosi i wszystko wybacza. Scholem powiedział kiedyś, że w naszej epoce tron sądu i tron miłosierdzia oddzieliły się od siebie tak bardzo, iż już nie możemy sobie wyobrazić, by szafarzem jednego i drugiego miał być ten sam Bóg. Nie mówiąc tego wprost, Scholem o ten rozdział wini chrześcijaństwo, które jego zdaniem – ale także zdaniem wszystkich żydowskich, także tych najżyczliwszych chrześcijaństwu, komentatorów – przesadziło z miłością, zupełnie odrywając ją od prawa. „Kochaj i rób, co chcesz,” ta Augustyńska zasada, na jaką powołuje się także Kołakowski, wyrasta z nader optymistycznego antropologicznie przekonania, że czyn powodowany miłością nie może być zły ani do zła prowadzić; nie potrzebuje więc żadnego wsparcia ani protezy w formie prawa, bo kroczy dumnie opromieniony wieczną łaską. Mam wrażenie, że mit apokalipsy, w którym Jezus zrzuca maskę pokornego baranka i staje się surowym i gniewnym sędzią, to nic innego, jak tylko Freudowski powrót wypartego. Pierwotne wyparcie dyscyplinującego żydowskiego prawa na rzecz spontanicznej miłości sprawia, że prawo to powraca w spotęgowanej i spotworniałej postaci jako wizja ostatecznego sądu, w którym wszystkie nadużycia wolności, jakich dopuścił się człowiek, zostaną hurtem osądzone i surowo ukarane.\nCzy samo chrześcijaństwo jednak nie stanowi pokusy tego rodzaju nadużyć? Przecież równie dobrze można spojrzeć na naszą cywilizację jako dzieło miłości bliźniego, na dobre i na złe – gdzie dobre jest bez wątpienia egalitarne prawo i umożliwione przezeń demokratyczne instytucje, złe natomiast porywy niekontrolowanej miłości, która wciąż szarpie więzy prawa, nawet tego liberalnego. Czy nasza cywilizacja jest pozbawiona miłości, jakby to sugerował Kołakowski? Wprost przeciwnie, kipi od miłości, całkowicie przejęta przez Augustyńską regułę, że co z miłości zrodzone, złe być nie może. To piekło wybrukowane miłosnymi intencjami; tu z miłości robi się rewolucje i zabija, tu z miłości robi się kontrrewolucje i też zabija; tu „bezlitosna miłość” (jak to niedawno określił Slavoj Žižek) i przemoc są ze sobą związane gorącym węzłem. Nie sądzę jednak, by wobec tego zagrożenia należało nas straszyć Sądem Ostatecznym. Wystarczyłoby raczej przemyśleć relację między miłością a prawem po to, by tę augustyńską miłość nieco ograniczyć dla jej własnego dobra – dokładnie tak, jak to sobie wyobrażał Mendelssohn w swoim wspaniałym Jeruzalem, kreśląc wizję pojednania religii żydowskiej i chrześcijańskiej.\nNależałoby także zrewidować obawy Kołakowskiego, jakoby „ludzie wykształceni bądź pół-wykształceni” faktycznie wstydzili się Jezusa. Z pewnością do tej grupy nie należę. Choć nie jestem chrześcijanką, głęboko z tą religią sympatyzuję, uważając Jezusa, za Spinozą, za największego proroka, jaki chodził po ziemi, głoszącego najbardziej radykalną miłość bliźniego – co jednocześnie uznaję za najwartościowszy wspólny rdzeń obu objawień: Staroi Nowotestamentowego. Są jednak różne sposoby „niewstydzenia się Jezusa”; z wieloma z nich nie chciałabym mieć nic wspólnego, podobnie zresztą jak sam Leszek Kołakowski, choć w swoim eseju nic akurat nie wspomina o możliwych zagrożeniach religii, powracającej pod egidą „zemsty Boga” (chyba że za akces do tego mściwego aspektu należy uznać jego entuzjazm dla apokalipsy).\nA na koniec: czytając esej, wciąż zastanawiałam się, dlaczego autor nie ogłosił tego tekstu za życia i dlaczego tak często uderza on w resentymentalne tony, zupełnie jakby pisany był przez uciśnionego i ośmieszonego „człowieka spod podłogi”. Czyżby jednak trochę wstydził się Jezusa?\nKołakowski – sceptyczny, ale apologetyczny\nNie jest to jedyny tekst Leszka Kołakowskiego, obok którego trudno przejść obojętnie. Kiedyś, przed laty ogromne wrażenie wywarła na mnie jego Obecność mitu. Niewielka książeczka, którą obecnie mam przed sobą, jest jakby dalszym ciągiem tamtej. Rzecz także dotyczy „obecności mitu” z tym, że tam chodziło o wiele „niezbywalnych” mitów, a tu chodzi o jeden, ale sprawa została za to doprowadzona do ostateczności. Czy to przypadek, że książka pozostała niedokończona?\nKołakowski przestrzega, iż myśląc o micie, nie należy zakładać, że mit „oznacza historię nieprawdziwą, fikcję, wytwór wyobraźni” (s. 9). Mityczność nie ma wiele wspólnego z historią – ani jej nie zakłada, ani jej nie przeczy. Jeżeli mamy prezentować coś, czego zwykłymi środkami wyrazu wyartykułować się nie da, to uciekamy się do mitu. W tym sensie Jezus jest postacią mityczną.\nW pewnym stopniu dotyczy to nie tylko Jezusa. Na drugi dzień po śmierci każdego człowieka zaczyna się tworzyć jego mit. Mit Jezusa ma jednak charakter wyjątkowy, bo nie tylko przekazuje się go w rozmaitych narracjach, ale jest obecny w naszej kulturze, i to nie gdzieś na jej obrzeżach, lecz w samym jej jądrze, w tym, czym ona jest. Właśnie ta obecność mitu stanowi przedmiot troski Kołakowskiego, który sam jako filozof jest tak silnie wrośnięty w kulturę, że jej problemy są jego osobistymi problemami.\nChciałbym zwrócić uwagę tylko na dwa powody, dla których zdaniem Kołakowskiego mit Jezusa jest niezbędny naszej kulturze. Pierwszy powód to eschatologiczne przesłanie Jezusa. „W przesłaniu Jezusa jest przynajmniej jedna rzecz, która nie wzbudza wątpliwości i nie jest kontrowersyjna: to, że całe Jego życie i całe nauczanie toczy się w cieniu dnia ostatecznego, dnia nieuchronnego Sądu” (s. 12). Mogłoby się wydawać, że ten aspekt mitu Jezusa przestał już dziś być aktualny. Jednakże to, iż – istotnie – staramy się go wypchnąć z naszej świadomości, nie świadczy o jego zneutralizowaniu. Apokalipsa jest obecnie bardziej realna niż kiedykolwiek. Dysponujemy już dziś technicznymi środkami, by sami ją sobie zafundować. Kołakowski stawia więc diagnozę: „Przyswojenie sobie apokaliptycznego sposobu patrzenia na świat jest prawdopodobnie warunkiem, aby rasa ludzka mogła przeżyć i uniknąć apokalipsy samozagłady, wielkiego Końca, który sama sobie przygotowuje” (s. 20). Czy świadomość tej apokalipsy nadal jest nam potrzebna? Kołakowski nie ma wątpliwości, że „bardziej niż kiedykolwiek” (s. 20).\nDrugim powodem jest zapotrzebowanie na „prawo naturalne”, poprzez które Kołakowski rozumie nie tylko istnienie, w jakimś sensie obiektywnej, różnicy między dobrem a złem, lecz również pewien zestaw podstawowych norm etycznych, jak np. poszanowanie życia czy przestrzeganie fundamentalnych praw społecznych. Z nostalgią wspomina czasy, kiedy pojęcie natury, dobrze ugruntowane w fizyce Arystotelesa, było zawarte w przesłankach, z których można było wydedukować zarówno istnienie prawa naturalnego (wynikającego „z natury rzeczy”), jak i jego najważniejsze treści. Jednakże fizyka Arystotelesa już dawno przestała obowiązywać, a pojęcie natury rozmyło się w wielorakich znaczeniach, jakie mu nadawali różni myśliciele i rozmaite kierunki filozoficzne. Nie wystarczy więc samo abstrakcyjne rozróżnienie między dobrem i złem. Trzeba „przyjąć, że istnieje prawo naturalne, którego oczywiście nie da się nigdy odkryć jako faktu empirycznego; ta wiedza jest mało pożyteczna, jeśli nie jesteśmy zdolni do odczuwania dobra i zła w nas samych” (s. 31). Jest to wszakże wiedza mistyczna, której należy szukać u źródeł: „Prawdziwe korzenie naszej cywilizacji to narracja ewangeliczna i osoba Jezusa, Jego nauczanie jako słowo pochodzące od Niego, a nie wiedza abstrakcyjna, przedestylowana lub skodyfikowana w formie teologii moralnej” (s. 31).\nKołakowski zauważa, że wzrost sekularyzmu bardzo długo „nie naruszał idei prawa naturalnego”, a tym bardziej przekonania o obiektywnej różnicy między dobrem i złem. Stopniowo jednak i to przekonanie ulegało erozji. Ostatnie słowo wypowiedział Nietzsche: „Nie ma żadnego prawa naturalnego, to my sami musimy wyrokować o dobru i złu” (s. 55). Jest to wedle Kołakowskiego punkt zwrotny: „Nietzsche powiedział wszystko – i tym samym naprawdę położył koncepcyjny fundament pod nową cywilizację; tym fundamentem była otchłań” (s. 55). Jaka jest alternatywa? „Według przesłania Jezusa Królestwo istnieje, i to jedyny powód, dla którego życie nie jest z konieczności porażką. Jeśli Królestwo nie istnieje, to życie jest przegraną – zawsze i w każdym wypadku” (s. 55).\nAle nastąpiło stopniowe „demitologizowanie” naszej cywilizacji, czyli uwalnianie od mitu Jezusa. Problem demitologizacji, zarówno opowiadań ewangelicznych, jak i postaci Jezusa, ma długą historię w teologii. Głównym jej protagonistą jest Rudolf Bultmann, który w imię uprzystępnienia Jezusa współczesnemu człowiekowi próbował Jego mit odrzeć ze wszystkiego, czemu sprzeciwia się nasze poczucie racjonalności i zastąpić to doświadczeniem egzystencjalnego kontaktu z Nim samym. Kołakowski prowadzi z Bultmannem długi spór, wykazując, że jego strategia jest nieskuteczna. „Po wiekach rozkwitu oświecenia obudziliśmy się nagle pośród kulturowego i umysłowego zamętu, przerażeni, wobec świata, który – jak się wydaje – traci swoje religijne dziedzictwo. Nasz strach jest całkowicie uzasadniony. Utracone mity zastępowane są nie przez oświeconą racjonalność, ale przez przerażające świeckie karykatury mitów” (s. 100).\nDemitologizację chrześcijaństwa, o jakiej mówi Kołakowski, należy wyraźnie odróżnić od „spekulacji teologicznej”, czyli od wysiłku teologów i egzegetów, by poprzez powierzchnię przekazu dotrzeć do historycznych wydarzeń. To zadanie trudne dla każdego historyka, a szczególnie trudne dla historyka początków chrześcijaństwa. Już dla pierwszych pokoleń chrześcijan Jezus był bardziej przedmiotem kultu niż postacią z niedawnej przeszłości. I może dlatego, że była to przeszłość niedawna, nie starali się jej demitologizować. Jest rzeczą oczywistą, że w przekazach z tamtych czasów, włączając w to teksty Nowego Testamentu, jest wiele elementów niepochodzących z historii, lecz z ówczesnego widzenia historii, a także z ówczesnego stylu („rodzajów literackich”) jej opowiadania. To nie ulega wątpliwości, ale zawsze wydawało mi się, że wiwisekcja tych narracji, jaką prowadzili Bultmann i jego kontynuatorzy, nie ma większego sensu. Wystarczy porównać ze sobą kilka tego rodzaju zabiegów, by dostrzec, że prawie każdy z nich stosuje inne kryteria i prawie każdy „zdemitologizowany obraz” jest różny od wszystkich pozostałych. Kołakowski ma rację: lepiej myśleć w kategoriach Mitu, ale mieć świadomość jego mityczności, niż tworzyć samemu dowolne mity.\nAutor Jezusa… wyznaje, że im bardziej usiłuje poznać historię pierwotnego chrześcijaństwa, tym mniej ją rozumie. „Reformator religijny z małego, ciemnego plemienia, pogardzanego przez wielkich i uczonych, żyjącego na peryferiach cesarstwa rzymskiego, stał się symbolem duchowym par excellence najpotężniejszej i najbardziej twórczej (niekoniecznie najbardziej cnotliwej) cywilizacji świata i jest ciągle, po dwóch tysiącach lat, światłem tej cywilizacji oraz, przynajmniej moralnie, jej znakiem rozpoznawczym – nikt mnie nie przekonał, że da się to prosto wytłumaczyć, chociaż znam proponowane tłumaczenia” (s. 105).\nAż dziwne, że esej nie kończy się stwierdzeniem: Galilaee vicisti. Ale esej nie ma zakończenia…\nObecność mitu Jezusa, czyli sceptyczna obrona apokaliptyki\nKomentowanie niewydanego za życia fragmentu szkicu autorstwa Leszka Kołakowskiego obarczone jest pewną dozą ryzyka. Jeśli jednak Jezusa ośmieszonego przyjąć za dobrą monetę, to jego novum zasadza się głównie na filozoficznej apologii apokaliptyki.\nKołakowski w swoim szkicu od razu zaznacza, że nie interesuje go Chrystus wiary, postać z listów św. Pawła, przedmiot sporów chrystologicznych i rozważań teologów – zajmuje go Jezus taki, jakim przekazuje go tradycja, włącznie z niezliczonymi „obrazami, figurami w kościołach, kazaniami, a nawet kolędami” (s. 8). „Prawdziwa obecność” Jezusa to niekwestionowane miejsce, jakie zajmuje On w dziejach kultury zachodniej. Innymi słowy, chodzi o obecność mitu Jezusa, którą autor uznaje za konstytutywną dla naszej cywilizacji. Stawia wręcz pytanie: „czy nasza kultura przeżyje, jeśli zapomni Jezusa?” (s. 11).\nCzego jednak ów mit dotyczy? Spośród rozmaitych wersji Kołakowski wybiera tę, „która nie jest kontrowersyjna” (s. 12), a która wskazuje, że nauczanie Jezusa stało pod znakiem oczekiwań Końca i nadchodzącego Sądu. Innymi słowy, wybiera obraz Jezusa jako żydowskiego apokaliptyka. Tu należy uczynić zastrzeżenie – nie licząc pierwotnego chrześcijaństwa oraz tradycji monastycznej, obraz Jezusa apokaliptyka nie należał do głównego nurtu ortodoksji. Przeciwnie, dzieje chrześcijańskiej apokaliptyki to raczej historia jej wypierania. Powracała ona jedynie na obrzeżach chrześcijaństwa, w spekulacjach millenarystów i chiliastów, u Joachima z Fiore, spirytuałów, Thomasa Müntzera czy anabaptystów. Do szerokiej świadomości trafiła dopiero za sprawą badań egzegetów biblijnych, historyków i teologów: Hermanna Samuela Reimarusa, Johannesa Weissa i Franza Overbecka. To oni odkryli, że historyczny Jezus nie próbował zakładać nowej religii, ale był kontynuatorem apokaliptyki żydowskiej.\nKołakowski żałuje, że wraz z niespełnionymi nadziejami na nadejście Królestwa i tryumfalny powrót Jezusa chrześcijanie odsunęli apokalipsę w przyszłość tak nieokreśloną, że straciła ona „wszelkie uchwytne znaczenie” (s. 17), a byłaby dzisiaj potrzebna bardziej niż kiedykolwiek.\nŚwiadomość apokaliptyczna to przekonanie, że w obliczu nieuniknionego końca wszelkie dobra i rzeczy stają się względne i „nigdy nie powinny uchodzić za dobra same w sobie, a tym bardziej za wartości absolutne” (s. 21). Apokaliptyka nie polega zatem na odrzuceniu świata, ale zmianie naszego stosunku do rzeczy, sprowadzeniu ich na właściwe miejsce, jest remedium na postępujące przechodzenie sacrum na sprawy doczesne (s. 37), antidotum na współczesną idolatrię, oddawanie najwyższej czci temu, co „nietrwałe, bez znaczenie, pozbawione wagi” (s. 21). Interesujące, że w rozumieniu Kołakowskiego transfer sakralności dotyczył także polityki, a XX-wieczne totalitaryzmy pojmuje on jako „przeniesienie tego, co absolutne, na rzeczywistość profanum” (s. 38).\nOpisywany apokaliptyzm Jezusa to nie tylko zapowiedź Kresu, ale i Sądu. W tym wyobrażeniu, będącym figurą wyostrzenia świadomości grzechu i potrzeby metanoi, Kołakowski widzi odwrotność panującej obecnie filozofii całkowitej niewinności jednostki. W ostatecznym rachunku filozofia taka nie tylko prowadzi do odrzucenia pojęcia osobowej odpowiedzialności, ale kwestionuje główne źródło godności człowieka, jakim jest wolność. Świadomość apokaliptyczna, przywrócone poczucie dobra i zła, oznacza zabezpieczenie ludzkiej godności.\nNależy podkreślić, że u Kołakowskiego apokaliptyczny horyzont (mitu) Jezusa nie polega na „przynaglaniu końca”, na pokładaniu nadziei w zniszczeniu świata pogrążonego w złu, jako jedynej drogi do wyłonienia się czegoś prawdziwie nowego. Apokaliptyzm jako odabsolutyzowanie świata to u Kołakowskiego środek na jego zachowanie, a dokładnie: na odroczenie katastrofy, którą sobie gotujemy, rywalizując ze sobą o to, co błahe, i działając z coraz mniejszym poczuciem odpowiedzialności. „Przyswojenie sobie apokaliptycznego sposobu patrzenia na świat jest prawdopodobnie warunkiem, aby rasa ludzka mogła przeżyć”, uniknąć „apokalipsy samozagłady” (s. 20). Tkwi tu paradoks apokaliptyki oddalającej apokalipsę.\nWażnym tematem eseju są tytułowe szyderstwa z (mitu) Jezusa, które rozpoczęły się od racjonalizmu scjentystycznego, od XVII w., gdy powtarzano, że cuda, jako sprzeczne z prawami natury, są niemożliwe. O racjonalizmie tym Kołakowski ma do powiedzenia tyle, że nie jest żadnym głosem nauki, lecz swoistą teologią, która „usiłuje usunąć z naszego życia wszystko, co jest poza nauką” (s. 94). Ponadto dzisiejsza probabilistyczna nauka wydaje się mniej skłonna do ferowania apodyktycznych wyroków na temat tego, co jest, a co nie jest możliwe.\nPoczesne miejsce w walce z mitem Jezusa przypada teologom. Ich reprezentantem jest u Kołakowskiego Rudolf Bultmann ze swoim projektem „demitologizacji chrześcijaństwa”. Ta nieudana próba „uratowania niemitologicznego minimum chrześcijaństwa” (s. 86) wypływała z chęci schlebiania racjonalizmowi scjentystycznemu. Zresztą dzisiejsze wydziały teologiczne to bodaj ostatnie bastiony oświeceniowego racjonalizmu (s. 24–25), które zamiast mówieniem o Bogu zajmują się destrukcją wiary. Do szyderców z Jezusa Kołakowski zalicza wreszcie, sprzeniewierzający się nauce o Końcu i Królestwie, Kościół instytucjonalny, który zapomina o „zawsze i nieuchronnie względnym charakterze rzeczy ziemskich (s. 22 i 34) i wziął na sztandary cele doczesne. Zamiast być znakiem sprzeciwu, stał się środkiem legitymizacji pewnych zadań doczesnych.\nOmawiany fragment powstał w połowie lat 80. W tym samym czasie Jacob Taubes na uniwersytecie w Berlinie prowadził swoje seminaria o listach św. Pawła. W roku 1987 w Heidelbergu wypowiedział głośne wezwanie: „Zacznijcie na nowo interpretować myśl Pawła!”. W odpowiedzi pojawiły się prace: Alaina Badiou, Girogio Agambena, Slavoja Žižka (by wymienić te najlepiej znane), przywracające apokaliptykę i mesjanizm do głównego nurtu debaty filozoficznej. Przy wszystkich różnicach, dzielących nowy apokaliptyczny ton w filozofii Leszka Kołakowskiego od filozoficznego „renesansu Pawła”, łączy je przekonanie, że odpowiedzi na współczesne wyzwania trzeba szukać nie tylko w obszarze ekonomicznej bazy, lecz także w dziedzinie religijnej nadbudowy.\nKrólestwo, które już się przybliżyło\nTrudno się nie zgodzić z Leszkiem Kołakowskim, że jednym ze skutków przyjęcia perspektywy Jezusa jest relatywizacja wszystkiego, co doczesne. Oczywiście przedmiotem sporu może być (i pewnie pozostanie) to, czy jest to głównie efekt silnie apokaliptycznego zabarwienia Jego stylu bycia i nauczania czy też może zawartego w nich obrazu Boga Ojca, a zatem także konfiguracji relacji Bóg–człowiek, która jest tego obrazu konsekwencją. Uczeń Jezusa nie jest w stanie definiować siebie inaczej, jak przez odniesienie do Kogoś (Ojca) i / lub czegoś (Królestwa Bożego), co jest „nie z tego świata”. Z pewną dozą podejrzliwości i dystansu spogląda on zatem na każdy na tym świecie ustanowiony porządek – czy to społeczny, ekonomiczny, polityczny czy wreszcie moralny. Niemniej jego postawa to nie czysta, radykalna apokaliptyka, której konsekwencją bywa albo nieangażujące się zupełnie w doczesność oczekiwanie na koniec, albo – przeciwnie – usiłowanie sprowadzenia końca poprzez realizację eschatologicznej utopii (choćby w ramach wybranej, nielicznej „reszty”). Chrześcijaństwo narażone jest na obie pokusy, jednak w głównym nurcie trzyma się paradoksalnego przekonania, że Królestwo nie jest wyłącznie sprawą eschatologicznej przyszłości. Ono się „przybliżyło” w Jezusie i już jest obecne wszędzie tam, gdzie ludzie próbują żyć wyzwaniami Ewangelii.\nDochodzimy tu do wymiaru moralnego, któremu Kołakowski poświęca niemało miejsca. Bliskie jest mi myślenie, że płynącego od Jezusa wyzwania nie da się przełożyć na żaden racjonalnie zrównoważony „kodeks” moralny. Jak bowiem uczynić to z propozycją oddania życia za drugiego człowieka, nawet jeśli jest on „grzesznikiem”? A czyż nie to ostatecznie jest istotą naśladowania Nazarejczyka? Królestwo Boże zaczyna się w Jezusie i poszerza tam, gdzie człowiek na Jego wzór zaczyna się mierzyć z niemożliwym – tzn. próbuje uczynić z siebie dar całkowicie bezinteresowny. Co więcej, nie przestaje tego czynić nawet przy świadomości, że ostatecznie najprawdopodobniej nie jest do tego zdolny. Ten paradoks staje się zrozumiały dopiero w obliczu dobrej nowiny o przebaczeniu grzechów i pierwszeństwie łaski. „Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdyśmy byli bezsilni” – powie Paweł (Rz 5, 6), ujmując w ten sposób jedno z fundamentalnych dla chrześcijaństwa przekonań. Nad każdą ludzką porażką rozciąga się – już uprzednio – horyzont przebaczenia. Tylko w odniesieniu do tej perspektywy zrozumieć można postawienie przed ludźmi wyzwania, któremu – zwłaszcza na pierwszy rzut oka – konsekwentnie podołać nie sposób. Na tym horyzoncie jaśnieje już jednak światło Zmartwychwstałego: wydanie życia drugim aż po jego faktyczną utratę jest w istocie drogą do nowego życia w Chrystusie. Ewangelia nie waha się wyrazić tego, uwydatniając tkwiący tu paradoks: „kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je” (Mk 8, 35).\nDoświadczenie przebaczenia grzechów, które jest fundamentalną częścią chrześcijańskiego doświadczenia, pozwala na mierzenie się z osobistą odpowiedzialnością za zło bez popadania w fatalizm bezradności. Chrześcijaństwo zdolne jest – jakkolwiek w historycznych realizacjach udaje mu się to z różnym powodzeniem – do zachowania delikatnej równowagi pomiędzy trzeźwym dostrzeganiem grzeszności, słabości i nikczemności człowieka a przekonaniem o jego niezbywalnej, potwierdzonej przez wcielenie Syna Bożego, godności i wielkości. „Wszyscy zgrzeszyli” (Rz 5, 23), ale to nie jest ani ostatnie, ani najważniejsze słowo o człowieku. W tej perspektywie kształtuje się chrześcijańska praktyka pokutna: grzesznik wezwany jest do uznania swojej odpowiedzialności za zło, zmiany myślenia (metanoia) i naprawy tego, co tylko się da z konsekwencji zła, które wniósł na świat. W ten sposób dochodzi, dzięki Bożemu przebaczeniu (czy to w chrzcie, czy to w sakramencie pokuty), do pojednania i nowego początku.\nNie jestem w stanie ocenić, na ile ten właśnie proces mierzenia się z odpowiedzialnością za własne zło stanowi jeden z fundamentów czy wręcz warunków możliwości ukształtowania się tego, co nazywamy umownie „zachodnią cywilizacją”. Umożliwia on – a właściwie jest to jego skutek uboczny – zarówno jednostkom, jak i złożonych z nich społecznościom korygowanie błędów, wychodzenie ze ślepych zaułków i dziejowych traum. I tu trudno się nie zgodzić z Kołakowskim: wyśmianie Jezusa – zarówno na poziomie etycznym (utopijnego w istocie ideału moralnego, którego celem jest wydanie życia za drugiego), jak i religijnym (idea zbawienia, które przychodzi do nas jako niezasłużony dar miłującego Ojca), może prowadzić do próby budowania cywilizacji, w której ludzie, czy to wypierając kwestię zła (odrzucając sensowność opisu rzeczywistości w kategoriach dobra i zła moralnego), czy też wypierając kwestię osobistej winy (czyli odpowiedzialności za to zło, które dzieje się materialnie za ich przyczyną), usiłują budować dom na piasku.\nDla mnie tekst Kołakowskiego jest też wezwaniem do rachunku sumienia. Trzeba się zmierzyć z pytaniem: na ile sami chrześcijanie przyczynili się do tego procesu, stępiając ostrze ewangelicznych wyzwań do postaci skodyfikowanej, minimalistycznie „racjonalnej” moralności i de facto przedkładając mieszczańską stabilność nad szaleństwo nadchodzącego w Jezusie Królestwa Bożego?\nCywilizacja zachodnia nie była, nie jest i nie będzie tym Królestwem. Jednakże wyśmiewając Króla, może przestać być sobą.\nOdkrywanie zamiast ośmieszania\nChoć esej ten jest poświęcony Jezusowi, to więcej mówi o Leszku Kołakowskim niż o samym Mistrzu z Nazaretu. Podobnie zresztą było z artykułem napisanym 20 lat wcześniej: Jezus Chrystus – prorok i reformator. Wprawdzie autor posłowia do Jezusa ośmieszonego, o. Jan A. Kłoczowski OP, napomknął o tym wcześniejszym tekście, ale uczynił to jakby mimochodem – tylko po to, by wskazać na ciągłość myślenia filozofa, a dokładnie: na niezmienne przeświadczenia Kołakowskiego o wadze obecności Jezusa Chrystusa w cywilizacji zachodniej. Rzecz wydaje mi się znacznie bardziej złożona, a to za sprawą radykalnie zmienionego kontekstu, w jakimi oba teksty były pisane. Dotyczy to przede wszystkim sytuacji życiowej autora.\nJezusa Chrystusa – proroka i reformatora pisał marksista nie bez słuszności podejrzewany o rewizjonistyczne skłonności przez swoich partyjnych zwierzchników, zaś portret Jezusa ośmieszonego kreślił wyrzucony z partii dysydent i autor monumentalnej monografii o kompromitacji zarówno filozofii marksistowskiej, jak i opartego na jej jednostronnym odczytaniu systemu komunistycznego. Poza tym Kołakowski nie bez racji był i jest uznawany za jednego z najbardziej wnikliwych analityków fenomenu religii. Najpierw jako jej zdecydowany krytyk, a później jako zaciekawiony, nawet zafascynowany badacz. Zawsze jednak jako obserwator z zewnątrz.\nTekst z 1965 r. czytałem jako nastolatek w latach 70. z wypiekami na twarzy. To było prawdziwie inicjacyjne doświadczenie – olśnienie. Trwało jednak krótko, zgasło wraz z lekturą tekstu. Zdałem sobie sprawę, że włączenie rewolucyjnego przesłania tekstu w praktykę polskiego katolicyzmu lat 70. było utopią. O tekście tym „zapomniałem”. Odnaleziony i spolszczony, aczkolwiek niedokończony esej z połowy lat 80. „przypomniał” mi jednak tamto doświadczenie. Nowy esej czytałem z zaciekawieniem, ale już bez młodzieńczego zapału. Gdy zaczynał mnie naprawdę fascynować, to Kołakowski swoje dywagacje urwał, jakby w połowie zdania…\nKołakowskiego z lat 60. fascynuje w Jezusie rewolucyjny i prorocki potencjał Jego ziemskiego nauczania. Spisując, a wcześniej wygłaszając swoje przemyślenia w publicznym wykładzie przed społecznością warszawską, kierował je również do katolików. Wielu z nich było onieśmielonych, a właściwie zastraszonych ówczesną sytuacją polityczną. Choć nie brakowało i takich, którzy próbowali dialogu. Widział w nich sojuszników wspólnej sprawy – rewolucyjnej przemiany rzeczywistości. Uważnie wsłuchując się w napływające od 1962 r. wieści z Watykanu (to czas soborowych debat), de facto oczekiwał wzajemności. Był przekonany, że katolicy, odczytując Nowy Testament w Polsce komunistycznej, mogą i powinni rozpoznać w marksizmie z ludzką twarzą partnera wspólnej sprawy. Wprawdzie kard. Wyszyński przyjął Kołakowskiego na audiencję, ale trudno ten gest nazwać podjęciem dialogu. Publikując swój esej w organie polskiego Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli „Argumenty”, Kołakowski apelował do swych czytelników i współbojowników o oświecenie narodu, by sięgali do pomijanych zwykle źródeł rewolucyjnego myślenia, a więc do nauki Jezusa z Nazaretu. Uzmysławiał im, jak ważna dla niego, filozofa i działacza partyjnego, jest ta źle interpretowana zazwyczaj postać. Historia odczytań tego tekstu (w istocie szeroko komentowanego zarówno przez katolików, jak i przez komunistów) zasługuje na przypomnienie może bardziej niż sam esej Kołakowskiego. Jest bowiem przykładem, że mimo radykalnych różnic można ze sobą rozmawiać i wzajemnie się od siebie uczyć.\nPrzypadek Jezusa ośmieszonego jest inny. Zagubiony w przepastnym i dopiero teraz porządkowanym archiwum domowym (ciekawe swoją drogą, ile jeszcze takich niespodzianek ono skrywa), ujrzał światło dzienne. Choć pisany po francusku, a więc nie dla polskiego odbiorcy, przemawia do nas po polsku prawie 30 lat później. W języku, w którym czytaliśmy nie tylko Jezusa Chrystusa – proroka i reformatora, ale równie słynny esej Kapłan i błazen, opublikowany wcześniej, bo już w 1959 r. w „Twórczości”, a również szereg innych fundamentalnych książek filozofa. Porównania narzucają się same i lektura dzisiejsza wpisuje się w historię recepcji całościowej myśli Kołakowskiego. O tym trzeba pamiętać, mając świadomość tych pozatekstowych skojarzeń. Sądzę, że jeszcze za wcześnie na stwierdzenie, czy dobrze się stało, że ten tekst został opublikowany. Na pewno jego apokaliptyczny, a chwilami katastroficzny ton wiele mówi o ówczesnym stanie ducha autora. Nikt nie wiedział, czy komunizm naprawdę się wówczas skończy, więc oczekiwanie zmian przy udziale boskich niemal sił wydaje się zrozumiałe. Trudno je jednak dziś podzielać, gdy wiemy już, że są one dziełem przede wszystkim ludzi.\nW moim przekonaniu to właśnie ten pozatekstowy wymiar stanowi o wartości tekstu Jezusa ośmieszonego. Bez niego jest, owszem, świetnie napisanym, ale jedynie kolejnym przykładem „narzekania” na upadek cywilizacji zachodniej. Rozczarowanie Kołakowskiego stanem kultury zachodniej było zresztą podzielane przez Czesława Miłosza i wielu innych. Podczas gdy ten ostatni rozglądał się za „heretyckimi” źródłami żywotności kultury, Kołakowski, nie podzielając jego wiary, wyraźnie sympatyzował z ortodoksją. Powiem wprost: nie podzielam diagnozy filozofa. W czasach gdy trapił go upadek ortodoksyjnej myśli, ja się od niej uwalniałem. Uświadamiałem sobie, jak bardzo niepoddana krytycznej analizie myśl religijna dryfuje w kierunku fundamentalizmu, który zbyt łatwo ulega pokusie zamknięcia i arogancji. Jednocześnie na własnej skórze przeżywałem uwalniającą siłę katolicyzmu odkrywającego własną moc w przyjaznym dialogu z innymi wyznaniami, religiami, a nawet ze światem niewiary. Jezus Chrystus był w tym nowym kontekście nie tylko Nauczycielem dialogu, ale i krytyczną instancją wobec przeszłości.\nLeszek Kołakowski lat 80. to niekwestionowany autorytet polskiej opozycji demokratycznej. Przez Zachód został przyjęty z entuzjazmem jako prorok i niezłomny poszukiwacz prawdy. Dla wielu uosabiał triumf myślenia racjonalnego i liberalnej demokracji nad totalitarnymi i irracjonalnymi pokusami. Nie brakowało też takich, jak chociażby Jürgen Habermas, którzy chcieli widzieć w Kołakowskim sojusznika w walce ze skompromitowanym kapitalizmem. Polski filozof nie odnajdywał się w wyznaczonych mu rolach. Chadzał zawsze własnymi drogami. Pewnie dlatego napisał Jezusa ośmieszonego. Może zrobił to tylko dla siebie jako zabieg terapeutyczny, by uciec od rozpaczy? Może chciał jeszcze raz przyjrzeć się w lustrze Ewangelii odczytanej w sposób skrajnie dogmatyczny, tak jak Kościół katolicki podaje ją do wierzenia swoim wiernym? Tego nie wiemy, a autor już nam na te pytania nie odpowie. Problem w tym, że i chrześcijaństwo, i jego teologia poszły w innym kierunku. Dzisiaj, w poważnej teologii, kwestionowanie tradycji i odczytywanie doktryny jako kulturowej formy podległej zmianom jest formą wierności nauce Jezusa Chrystusa.\nBadania nad historią Jezusa i Jego miejsca w historii to jeden z najbardziej twórczych wymiarów teologii chrześcijańskiej i żydowskiej ostatnich dziesięcioleci. Jednak one nie interesują autora Jezusa ośmieszonego. Oczywiście ma do tego prawo. Jednak ceną, jaką płaci za ten gest, jest rozminięcie się z tym najbardziej twórczym i obiecującym nurtem teologii. Nie wykluczam, że sporo w tym autentycznej troski o jakość humanistycznej refleksji i równie autentycznego niepokoju wobec interpretacyjnych nadużyć beztroskich popularyzatorów.\nA może niedokończenie i „zapomnienie” o rękopisie należy odczytać jako oczekiwania na lepsze książki o Jezusie? Jedną z nich jest niewątpliwie opublikowana w 2012 r. książka żydowskiego antropologa Daniela Boyarina The Jewish Gospels: The Story of the Jewish Christ (,,Żydowskie Ewangelie. Historia żydowskiego Chrystusa”), a drugą wydana rok później przez islamskiego socjologa religii Rezę Aslana Zealot: The Life and Times of Jesus of Nazareth (,,Gorliwiec: życie i czasy Jezusa z Nazaretu”). Ich zestawienie z niedokończonym esejem polskiego filozofa prowadzi do ciekawych wniosków. Pozwala np. stwierdzić, że zainteresowanie historią i odczytanie Jezusa z Nazaretu w jego żydowskim kontekście nie tylko nie fałszuje Jego przesłania, ale je dodatkowo wzmacnia i uwalnia od późniejszych manipulacji, a również wskazuje na kulturową płodność tej postaci w kontekście islamskim. Poza tym nowość chrześcijaństwa, tak opiewana przez Kołakowskiego, również wydaje się wysoce problematyczna wobec intuicji żydowskich, z których Jezus czerpał. Tak więc Jezus dzisiaj jest nie tyle ośmieszany, ile na nowo odkrywany.


Zegarek Zeppelin LZ129 Hindenburg 7037-3 Quarz - Zegarmistrzowska\nStrona główna / DAMSKIE / Zeppelin / LZ129 Hindenburg / Zegarek Zeppelin LZ129 Hindenburg 7037-3 Quarz\nZegarek Zeppelin LZ129 Hindenburg 7037-3 Quarz\nSeria: LZ 129 Hindenburg Moonphase\nMechanizm: Ronda 706B\nFunkcje specjalne: datownik z dniami tygodnia, fazy księżyca\nilość Zegarek Zeppelin LZ129 Hindenburg 7037-3 Quarz\nSKU: 7037-3 Kategorie: DAMSKIE, Kwarcowy, LZ129 Hindenburg, Wg TYPU MECHANIZMU, Zeppelin\nZeppelin LZ129 Hindenburg 7037-3 to funkcjonalny zegarek damski na skórzanym pasku. Wyposażony jest w niezawodny mechanizm kwarcowy (Ronda 706B) zasilany wytrzymałą baterią. Okrągła koperta została odlana z odpornej na korozję, hipoalergicznej stali szlachetnej. Granatową tarczę chroni szkło hesalitowe, które można polerować. Czasomierz posiada również komplikację kalendarza dni tygodnia, miesiąca oraz faz księżyca. Wodoszczelność na poziomie 3 atmosfer.\nNapisz pierwszą opinię o „Zegarek Zeppelin LZ129 Hindenburg 7037-3 Quarz” Anuluj pisanie odpowiedzi


III Miesiąc Nowenny przed Peregrynacją Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej\n1 lutego rozpoczęliśmy III Miesiąc Nowenny przed Peregrynacją, która stanowi nasze duchowe przygotowanie się do tak wielkiego wydarzenia w naszej diecezji.\nTemat III Miesiąca Nowenny (luty 2013):\nW INTENCJI CHORYCH, CIERPIĄCYCH I OSAMOTNIONYCH\nMódlmy się przez wstawiennictwo Matki Bolesnej za wszystkich chorych, cierpiących i osamotnionych, aby dzięki modlitwie i pomocy bliźnich odczuli, że Bóg ich szczególnie kocha i im błogosławi. Ciebie prosimy.\nJasnogórska Matko Bolesna wstawiaj się za chorymi, cierpiącymi i osamotnionymi braćmi i siostrami, wypraszaj dla nich Boże miłosierdzie. Proś Syna, aby przemienił naszą obawę w radosne dziękczynienie. Matko, Uzdrowienie chorych, otocz opieką wszystkich cierpiących, aby odzyskali zdrowie i mogli uczestniczyć w życiu świętego Kościoła. Razem z Tobą Maryjo, wołamy do Pana Jezusa w IV tajemnicy bolesnej Różańca św. Dźwiganie Krzyża. (dziesiątek Różańca św.)\nROZWAŻANIE NA III MIESIĄC NOWENNY (materiał opracował ks. Przemysław Zamojski)\nChorzy, cierpiący i samotni znajdują się często poza głównym nurtem życia. Doświadczają nierzadko poczucia, że nie tylko ludzie, ale nawet Bóg o nich zapomniał. Największym cierpieniem jest bycie niezauważonym, pominiętym. Aby zostać zauważonym niektórzy decydują się na desperackie kroki podejmowane przez sfrustrowanych ludzi. Strach przed anonimowością bywa często źródłem grzechu.\nChorzy, zwłaszcza nieuleczalnie, postrzegani są jako „balast", „problem", który próbuje się „rozwiązać" proponując eutanazję. Tymczasem pacjent nie chce być jedynie kolejnym przypadkiem, numerem statystycznym. Poszukując odpowiedzi na sytuację ludzkiej samotności i cierpienia, warto za o. Augustynem Pelanowskim przypomnieć, jak wobec ludzi chorych postępował Jezus Chrystus. On przede wszystkim zauważał człowieka, wyławiał go z tłumu, pokazywał, jak bardzo jest ważny. W ten sposób uzdrowił życie celnika Lewiego, dostrzegł, że uboga wdowa wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie, nie pozostawał obojętny na głód wielotysięcznej rzeszy ludzi, którzy Go słuchali.\nTej relacji wobec bliźniego uczy nas także Maryja. Świadczy o tym chociażby Jej wizyta u krewnej Elżbiety, cud na weselu w Kanie Galilejskiej, a przede wszystkim Jej milcząca obecność pod krzyżem Syna oraz w Wieczerniku, kiedy Apostołowie trwali na modlitwie, oczekując na zesłanie Ducha Świętego.\nWrażliwość Jezusa i Maryi na los konkretnego człowieka pozwala wierzyć, że także nasza indywidualna sytuacja, cierpienie i codzienny trud – nie pozostają anonimowe, bez znaczenia. Nawet wtedy, gdy nie zdajemy sobie z tego sprawy.\nPan Bóg działa nie tylko poprzez swoich świętych, posługuje się przede wszystkim zwykłymi ludźmi w każdym miejscu i czasie. Oczekuje, że ci, przed którymi staje osoba chora, cierpiąca i samotna, nie pozostaną obojętni na jej potrzeby, czasem bardzo banalne, proste.\nKiedy innych dotyka cierpienie, jesteśmy skłonni teoretyzować, próbujemy współczuć, jednak świat takich osób jest dla nas niedostępny. Gdy sami cierpimy wtedy, jak gdyby otrzymujemy „paszport" do tego pełnego tajemnicy świata. Mierzymy się z dylematami i szukamy odpowiedzi na pytania, z których wcześniej nie zdawaliśmy sobie sprawy. Jednym z takich pytań jest pytanie o sens życia, pracy, choroby... Wiemy, że sens to nie jest rzecz, którą można pozyskać, odgadnąć. Sens jest wyborem znaczenia, jest próbą zrozumienia i nadania kierunku danej sytuacji.\nCzłowiek chory, czy samotny, który nadał sens swojemu życiu i sytuacji, w której się znalazł może stać się tym, który innych inspiruje do poszukiwania odpowiedzi na ważne życiowe pytania. Ojciec Święty Jan Paweł II stwierdził w jednym ze swoich przemówień: „Wy słabi fizycznie, poddani cierpieniom, jesteście równocześnie – w każdym razie możecie być źródłem mocy dla innych, dla zdrowych, czasem dla tych, którzy soje życie źle wykorzystują, którzy obrażają Boga, posługując się swoim zdrowiem i siłami. Wy, chorzy, cierpiący jesteście dla nich wyrzutem, ale także i nawróceniem. Nawrócenie grzeszników idzie poprzez wasze cierpienie".\nRefleksja na temat cierpienia i przeżywania samotności jest zaproszeniem do nieustannego pokonywania samego siebie oraz dojrzewania do pełni człowieczeństwa, ujawniającej się w mądrości i wrażliwości na drugiego człowieka. Za kilka miesięcy odwiedzi nas Maryja w kopii Jasnogórskiego Wizerunku. Przybędzie do nas, jak przyszła do świętej Elżbiety, by zauważyć także nasze problemy. Warto już teraz uświadomić je sobie, by móc poddać się uzdrawiającemu spojrzeniu Jezusa.\nBoże, Twój Syn dźwigał nasze boleści i objawił nam tajemniczą wartość cierpienia, wysłuchaj nasze prośby, za przyczyną Jasnogórskiej Pani, za wszystkich chorych, cierpiących i osamotnionych, spraw, aby pamiętali, że należą do tych, którym Ewangelia obiecuje pociechę i czuli się zjednoczeni z Chrystusem cierpiącym za zbawienie świata.\n• K: Matko, przyprowadź chorych do źródła łaski – Chrystusa i umocnij w cierpieniu.\n• L: Błagamy Cię, Jasnogórska Pani.\n• K: Wyjednaj chorym uzdrowienie duchowe i fizyczne.\n• K: Naucz nas dźwigać krzyż cierpień i udręk.\n• K: Matko pocieszenia, broń cierpiących przed smutkiem i rozpaczą.\n• K: Prosimy, by chorzy, cierpiący i osamotnieni doznali opieki w troskliwych sercach rodziny i otoczenia.\n• K: Niech chorzy swym cierpieniem upraszają światu błogosławieństwo.\n• K: Przyjmij wszystkie nasze prośby, które Tobie przedstawiamy.\nModlitwa kończąca: Śluby Jasnogórskie Narodu Polskiego (fragment). Chcemy pamiętać o tym, ze Ty jesteś Matką naszej Drogi, Prawdy i Życia, że w Twoim Obliczu Macierzyńskim najpewniej rozpoznajemy Twojego Syna, ku któremu nas wiedziesz niezawodną dłonią. Przyjmij nasze przyrzeczenia, umocnij je w sercach naszych i złóż przed oblicze Boga w Trójcy Jedynego. W Twoje dłonie składamy naszą przeszłość i przyszłość, całe nasze życie narodowe i społeczne, Kościół Syna Twojego i wszystko, co miłujemy w Bogu. Prowadź nas poprzez poddaną Tobie ziemię polską do bram Ojczyzny Niebieskiej. A na progu nowego życia sama okaż nam Jezusa, błogosławiony Owoc żywota Twojego. Amen.\n• Pieśń przed błogosławieństwem\n• Błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem


Regulacja ilości powietrza w centrali wentylacyjnej Daikin | OWK czyli HVAC po polsku\nPodejście producenta jest tutaj dość specyficzne, ale moim zdaniem praktyczne i uzasadnione – dlatego tak lubię centrale VAM Daikin 🙂\nOtóż dla przeciętnego użytkownika, wentylacja tak naprawdę działa w dwóch zakresach.\nNormalnym – czyli tak jak ma działać cały czas kiedy przebywamy w domu\nOgraniczonym – czyli na zmniejszonej wydajności, np. pod naszą nieobecność.\nI dokładnie w ten scenariusz wpisują się centrale VAM firmy Daikin\nMożna oczywiście uzasadniać sobie pośrednie biegi. Są centrale z 3 biegami, 5 czy 8, ale to trochę tak, jak z 20-oma programami w zmywarce do naczyń.\nUważam, że nie tyle istotna jest kwestia biegów, ile możliwość dopasowania ilości powietrza dokładnie do potrzeb użytkownika.\nCentrala VAM, którą opisywałem już wczesnej na blogu, posiada 3 biegi.\nNiski, wysoki i ultra wysoki, z których dla użytkownika dostępne są dwa, określone serwisowo.\nZawsze dostępny jest niski bieg oraz jeden z biegów wysokich.\nCentrale VAM serii FB posiadają bardzo nowoczesne, energooszczędne silniki wentylatorów, które sterowane są inverterowo.\nDla każdego z tych biegów możemy ustawić 15 krzywych prędkości, tak by dopasować się idealnie do potrzeb naszej instalacji.\nA taka potrzeba jest i wynika ona nie tylko z tego co mamy w projekcie, ale i z naszej instalacji.\nCzęść nawiewna z zasady jest dłuższa, bardziej rozbudowana i ma większe opory, bo nawiewamy powietrze do szeregu tzw. pomieszczeń czystych czyli pokoi.\nCzęść wywiewna jest krótsza i ma znacznie mniejsze opory, bo wyciągamy powietrze z tzw. pomieszczeń brudnych, czyli najcześciej z jednej czy dwóch łazienek, kuchni, ewentualnie holu.\nPrzy tak samo ustawionych silnikach wentylatorów, na wywiewie mamy zazwyczaj więcej powietrza niż na nawiewie, a więc mamy w domu lekkie podciśnienie. Przy eksploatacji np. kominka jest to niedopuszczalne, bo może prowadzić do cofania się ciągu kominowego.\nNiezależny balans powietrza nawiewanego i wywiewanego jest więc bardzo istotny dla pracy instalacji wentylacji.\nProducent rozwiązał to na dwa sposoby.\nPierwszy z nich to tryb fresh-up, w którym wentylator nawiewny zwiększa ilość powietrza nawiewanego o ok. 15% i tym samym w budynku robi nam się lekkie nadciśnienie.\nLekkie nadciśnienie w budynku jest korzystne nie tylko z uwagi na kominek, ale i na kurz, który przy podciśnieniu (jakie mamy też przy wentylacji grawitacyjnej) pojawia się na uszczelkach i ramach okien.\nDrugi sposób to indywidualne dopasowanie prędkości i ilości powietrza, oddzielnie na każdym z wentylatorów.\nPoniżej wykres krzywych prędkości dla najbardziej popularnej centrali VAM350.\nOpory typowej instalacji w domu jednorodzinnym mieszczą się w granicach 80-120Pa, rzadko dochodzą do 150Pa.\nJeśli popatrzymy na bieg wysoki, to widzimy, że np. przy 100Pa jesteśmy w stanie ustawić na nim bardzo dużą rozpiętość wydatku powietrza, w przedziale od 150 do ponad 350 m3/h.\nPrzy 80Pa jest to nawet ponad 400m3/h, a dla biegu ultrawysokiego ilość powietrza sięga nawet 500m3/h.\nI ten wydatek można oddzielnie ustawić dla wentylatora nawiewnego jak i wywiewnego.\nNaprawdę nie wielu producentów central daje możliwość niezależnego ustawienia balansu pomiędzy powietrzem nawiewany, a wywiewanym.\nJesteśmy więc w stanie dokładnie dopasować się do każdej instalacji i życzeń klienta.\nOczywiście nie należy przesadzać i dobierać zaniżonej centrali, by pracowała tylko na największych krzywych prędkości, bo wpływa to na głośność.\nJeszcze dla przypomnienia.\nOprócz wyboru biegów i funkcji fresh-up, centrala posiada bypas, który może działać w trybie automatycznym lub ręcznym.\nZa pomocą karty komunikacji RTD możemy sterować centralą zdalnie za pomocą rezystancji, napięć 0-10V lub poprzez protokół ModBus RTU-485.\nMożemy też wykorzystać oferowany przez nas moduł HVAC Net Controller.\nJest jeszcze szereg elementów konfiguracji takich jak, nocne chłodzenie do określonej temperatury (free cooling), współpraca z jednostkami SkyAir i VRV (jeden wspólny sterownik dla obu urządzeń), współpraca z czujnikiem CO2, możliwe dodatkowe filtry.\n← Pompa ciepła Daikin SkyAir w starej kamienicy Gdzie zamontować agregat pompy ciepła →


Faculty announcements - Institute of English Studies of the Jagiellonian University\nWyjazdy służbowe pracowników, doktorantów i studentów IFA UJ\nPracownik, doktorant, student IFA planujący wyjazd za granicę na konferencję, wykład(y), kwerendę, szkolenie, staż, kurs, itp.\nzobowiązany jest do złożenia wypełnionego, kompletnego wniosku wyjazdowego do podpisu przez dyrektora IFA w terminie 14 dni przed datą planowanego wyjazdu. Formularz jest zamieszczony w zakładce Pracownicy/Dokumenty oraz na stronie www UJ (Patrz: Nauka/Wymiana Międzynarodowa/Procedury wyjazdowe).\nZłożenie wniosku wyjazdowego jest obowiązkowe niezależnie od tego, czy wyjeżdżający ubiega się o zwrot kosztów wyjazdu.\nOsoby, które nie złożą wniosku wyjazdowego w terminie, nie są ubezpieczone na czas pobytu za granicą, co może niekiedy skutkować poważnymi konsekwencjami.\nOsoby ubiegające się zwrot kosztów wyjazdu (podróż, diety, inne opłaty), które nie złożą wniosku wyjazdowego w terminie, nie będą miały rozliczonych kosztów i ich wyjazd nie będzie pokrywany ze środków IFA lub Wydziału.\nDo wniosku należy obowiązkowo dołączyć:\na. zaproszenie (list, fax, e-mail) określający zakres świadczeń zapewnianych przez stronę przyjmującą, lub\nb. program konferencji/kongresu wraz z tytułem zgłoszonego regeratu/plakatu lub\nc. krótki opis realizowanych badań ( w przypadku badań terenowych, kwerendy bibliotecznej, badań w ramach międzynarodowych projektów badawcz\nOsoby wyjeżdżające w ramach wymiany bezpośredniej, umów międzyrządowych oraz programu Erasmus są zwolnione z obowiązku składania zaproszeń.\nWyjazdy w ramach wymiany bezpośredniej realizowane są na podstawie wcześniejszej kwalifikacji.\nFinansowanie wyjazdu ze środków funduszu na działalność statutową jednostki wymaga wcześniejszej zgody kierownika zespołu badawczego, którego członkiem jest dany pracownik.\nPrzed złożeniem wniosku do podpisu przez Dyrektora IFA, należy złożyć wniosek u p. mgr M. Antos w celu sprawdzenia dostępności środków.\nDo wniosku wyjazdowego należy dołączyć wypełniony formularz polecenia wyjazdu służbowego (Patrz: Pracownicy/Dokumenty).\nO ile pracownik składający wniosek wyjazdowy nie wyznacza zastępstwa, zobowiązany jest do odrobienia wszystkich zajęć zaplanowanych w dniach, w których jest nieobecny w pracy w związku z wyjazdem służbowym za granicę.\nInstrukcje dotyczące dokumentów związanych z wyjazdem oraz jego rozliczeniem po powrocie znajdują się na stronie www UJ (Patrz: Nauka/Wymiana Międzynarodowa/Procedury wyjazdowe).\nPracownik IFA planujący wyjazd na konferencję krajową zobowiązany jest pobrać druk polecenia wyjazdu służbowego (tzw. delegacji) w sekretariacie, u p. mgr M. Antos.\nZwrot kosztów delegacji może nastąpić jedynie po uzyskaniu wcześniejszej zgody kierownika zespołu badawczego, którego członkiem jest dany pracownik, na sfinansowanie poszczególnych świadczeń (podróży, diet hotelowych, opłaty konferencyjnej itp.) ze środków zespołu.\nWyjazd na konferencję krajową, podobnie jak wyjazd zagraniczny, wymaga odrobienia zajęć dydaktycznych, które zgodnie z kalendarzem akademickim, zaplanowane są w dniu lub dniach nieobecności pracownika. W przypadku wyjazdu, pracownik zobowiązany jest do zapewnienia zastępstwa lub do odrobienia wszystkich zajęć dydaktycznych. Złożenie formularza delegacji do podpisu przez Dyrektora IFA uważa się za zobowiązanie do odrobienia zajęć przypadających w trakcie wyjazdu.\nWyjazdy o charakterze dydaktycznym (warsztat, szkolenie, udział w szkole letniej) może być dofinansowany z tzw. rezerwy dydaktycznej dyrektora IFA, w miarę dostępności środków. Osoby zainteresowane proszone są o złożenie podania zawierającego cel wyjazdu oraz wnioskowaną kwotę dofinansowania. Podanie musi być złożone co najmniej 14 dni przed planowanym wyjazdem.


Izabela – Strona 19 – ZESPÓŁ SZKOLNO-PRZEDSZKOLNY W RUDZIE\nOpublikowano 29 września, 2019 Autor Izabela\n🐝🐝🍯Wycieczka do Bałtowa – warsztaty pszczelarskie „O pszczołach i pożytkach z ich istnienia płynących. Warsztaty pszczelarskie składały się kilku części – etap lekcyjny, podczas którego zapoznao uczniów z podstawowymi pojęciami i zagadnieniami związanymi z pszczołami, etap praktyczny – gdzie można dotknąć, sprawdzić, zobaczyć narzędzia, którymi posługuje się pszczelarz, przymierzyć strój ochronny, wykonać świece z wosku… Czytaj dalej Wycieczka do Bałtowa\nPamiętamy o akcji Sprzątanie świata – międzynarodowej kampani odbywającej się na całym świecie w trzeci weekend września. Polega ona na zbiorowym sprzątaniu śmieci zalegających poza miejscami przeznaczonymi do ich składowania. Jej celem jest wzrost świadomości ekologicznej społeczeństwa.\nOpublikowano 15 września, 2019 Autor Izabela\n📖📚Nasza szkoła dołączyła do akcji Narodowego Czytania. Inicjatywa powstała w 2012 roku i organizowana była już po raz ósmy. Uczniowie klas V i VI wspólnie przeczytali fragmenty „Katarynki ” B. Prusa.\nOpublikowano 10 września, 2019 Autor Izabela\nGminne Rozpoczęcie Roku Szkolnego w Naszej Szkole\nOpublikowano 2 września, 2019 Autor Izabela\nNowy rok szkolny 2019/2020 rozpoczęty. Dzieci przygotowały akademię z elementami patriotycznymi. W tym roku, nowością było wspólne śpiewanie piosenki „Niebo nad Brodami” autorstwa Sylwestra Bernaciaka – absolwenta szkoły w Rudzie. Podziękowano także nauczycielkom odchodzącym na emeryturę: Mirosławie Budzyń, Zofii Mące i Hannie Zawłockiej. Były przemówienia Marzeny Bernat – Wójta Gminy Brody, Janusza Adamusa – Przewodniczącego… Czytaj dalej Gminne Rozpoczęcie Roku Szkolnego w Naszej Szkole