Fototapeta - jak dopasować fototapetę do wnętrza - Blog Emako\nW dobie indywidualizacji każdego aspektu życia współczesnego człowieka, mieszkanie i dom często są płaszczyznami, gdzie chcemy pokazać naszą odrębność, oryginalność a przy tym czuć się po prostu dobrze. Coraz nowocześniejsze wzory mebli, wykonywanie elementów wyposażenia na specjalne zamówienie są środkami, dzięki którym chcemy wyrazić samych siebie. To wszystko osadzane jest w odpowiednio dobranych pomieszczeniach. Ale co, gdy nie chcemy znów przemalowywać pokoju na konkretny kolor i szukamy innego rozwiązania? Interesującym a zarazem prostym rozwiązaniem może być zastosowanie fototapety.\nPozostaje jednak pytanie, jak dopasować odpowiedni wzór fototapety do pomieszczenia? Skąd mamy mieć pewność, że pięknie prezentująca się na wizualizacji fototapeta będzie wyglądała równie imponująco w naszym domu? Zastanówmy się przede wszystkim nad tym jakie istnieją rodzaje fototapet.\nRóżne wzory fototapet\nJak wspomnieliśmy na początku artykułu – oferty rynkowe wszelkiego rodzaju dóbr są przeogromne. Nie inaczej sprawa się ma z ofertą fototapet. Krótko mówiąc, fototapeta przedstawi wszystko co tylko chcesz! Popularne są wszelkiego rodzaju kolaże, motywy roślinne, florystyczne, pejzaże z pięknych egzotycznych miejsc. Jak jednak dopasować fototapetę do konkretnego pomieszczenia? Wbrew pozorom jest na to prosty sposób – wystarczy spojrzeć na charakter danego pomieszczenia!\nJak dopasować fototapetę?\nSypialnia jest naszą „ostoją w ostoi” miejscem w domu, gdzie mamy czuć się najswobodniej, zrelaksowani i gdzie mamy najbardziej efektywnie odpocząć. Warto tutaj zastanowić się nad fototapetą z motywem roślinnym, delikatnym pejzażem albo innym zdjęciem przedstawiającym naturę. Najlepiej w tym pomieszczeniu sprawdzi się fototapeta w stonowanym kolorze. Wszelkie rzucające się w oczy, inwazyjne kolory odniosą odwrotny do zamierzonego skutek.\nWykończenie pokoju to bardzo droga inwestycja, prawda? Dzięki fototapecie imitującej panele lub płytki będziemy mogli w prosty, szybki a przede wszystkim budżetowy sposób ozdobić pomieszczenie. Wyobraźcie sobie tylko pokój, w którym jest zastosowana fototapeta w motyw ceglany lub drewno! Oczywiście są także rozwiązania mniej tradycyjne, jak na przykład fototapeta street art! Praca Banksyego we własnym domu? Cudnie!\nDzieci dorastają bardzo szybko, a ich zainteresowania zmieniają się z biegiem czasu. Postacie z bajek zostają zastąpione np. zwierzętami, one z kolei są wypierane przez nowe zainteresowania dorastającego młodego człowieka. Przed rodzicami stoi wyzwanie dostosowania pokoju by odpowiadał dziecku. Prosty sposób? Zastosowanie fototapety! Wszelkie zainteresowania dziecka mogą pojawić się na jego ścianie, a dzięki łatwemu i szybkiemu montażowi – z czasem możemy je zmienić na nowe. Zamiana wspinającego się po budynku Spider-Mana w tor wyścigów Formuły 1 nigdy nie była tak prosta!\nNajczęściej, kiedy interesujemy się fototapetami, myślimy o nich w kontekście montowania ich na ścianie w pomieszczeniu. Warto pamiętać, że fototapeta na drzwi może być doskonałym rozwiązaniem do zastosowania jako ozdoba drzwi!\nDrzwi w naszych domach poza funkcją użytkową, pełnią także formę uzupełnienia tego co znajduje się w pokoju – coraz uważniej je dobieramy, bardzo często są zlecane zamówienia na wykonanie konkretnych drzwi. Drzwi nie pasujące do wystroju wnętrza, takie o których wygląd nie zadbano znacząco wpływają na jakość całego wykończenia. Dobrym rozwiązaniem jest zastosowanie fototapety, która uzupełni wygląd drzwi, a także może się doskonale wkomponować w pomieszczenie. Ponadto, fototapeta zastosowana na drzwiach może być świetnym uzupełnieniem fototapety zastosowanej na ścianach w danym pomieszczeniu.\nDlaczego fototapeta to dobre rozwiązanie? Ponieważ po remoncie i renowacjach, domowe fundusze z pewnością są uszczuplone – wszyscy przez to przechodziliśmy. Fototapeta w porównaniu do innych rozwiązań, a nawet w kontekście całego remontu jest wydatkiem stosunkowo niewielkim, efektem zastosowania możemy się cieszyć w zasadzie od razu. A najważniejsze – w prosty sposób można ją zamontować samodzielnie!\nSpośród fototapet stosowanych na ściany największa popularnością cieszą się te zawierający motywy florystyczne, czy też elementy infrastruktury miast. Same fototapety są zalaminowane folią co sprawia, że wydłuża się ich żywotność.\nTagi: #drzwi,#fototapeta,#fototapety,#stylowe wnętrze,inspiracje\nPoprzedni wpis Przekąski do wina vs. przekąski "barowe" - co i jak podać?\nNastępny wpis Kamienie i akcesoria do pizzy - bądź jak włoski szef kuchni!


Wieszak ścienny Saga Kids Concept Studio Barw: świat dziecka online\n» Wieszak ścienny Saga Kids Concept\nKod produktu: 1000627\nW pokoju dziecięcym brakuje miejsca na zawieszenia ubranek, toreb lub zabawek? Użyj stylowego wieszaka z serii SAGA z pięcioma wygodnymi hakami. Wykonany z drewna jest doskonałą ozdobą i praktycznym elementem każdego pomieszczenia. Do stworzenia wieszaka wykorzystano jasne drewno bukowe z certyfikatem FSC, co gwarantuje, że pozyskane zostało bez negatywnego wpływu na środowisko naturalne zachowując żywotność lasów.\nSolidne i staranne wykonanie zapewnia wysoką jakość oraz to, że będzie służyć przez lata. Wieszak ścienny idealnie wkomponuje się w każdy wystrój dziecięcego pokoju, przedpokoju lub dowolnym pomieszczeniu Waszego domu. Pozwoli zaprowadzić w nich porządek i harmonię, a także pomoże dziecku nauczyć się odkładania rzeczy na swoje miejsce. Zamontuj go tylko na odpowiedniej wysokości, aby dzieci mogły same powiesić ubranie.\nWieszak ścienny zaprojektowany został w Szwecji, a stworzony w rodzinnej stolarni w Bośni. Jest idealnym dopełnieniem kolekcji SAGA. Poznaj mebelki z serii SAGA: krzesełko, sofę dziecięcą, stolik oraz stojący wieszak na ubrania.\n- z wysokiej jakości drewna bukowego z certyfikatem FSC\n- możliwość stworzenia zestawu z kolekcji SAGA\nSofa drewniana Saga Kids Concept


Wielofunkcyjne urządzenia drukujące - do biura i nie tylko\nFormy zatrudnienia w XXI wieku są dużo bardziej zróżnicowane, niż jeszcze kilka dekad temu. W związku z tym zaawansowane technologicznie urządzenia biurowe często przydają się także w prywatnych biurach stworzonych na potrzeby np. prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Jakimi kierować się zasadami wybierając wielofunkcyjne urządzenie drukujące?\nTanie, kompaktowe małe drukarki\nZakup drukarki do domowego użytku wcale nie musi wiązać się z wysokimi kosztami. Obecnie na rynku obok supernowoczesnych egzemplarzy łączących w sobie kilka dodatkowych funkcji, takich, jak skanowanie, fax czy wi-fi dostępne są również kompaktowe, tańsze drukarki. Na co zwracać uwagę przy zakupie takiego minimalistycznego sprzętu i czy faktycznie jest on opłacalny?\nDrukarka laserowa a jej wpływ na zdrowie\nUrządzenia do drukowania są nieodłącznym elementem przestrzeni biurowej, również w systemie home-office. Sprzęt taki stanowi również pomoc naukową dla uczniów oraz studentów. Kupując drukarkę bierzemy pod uwagę głównie stosunek ceny do jakości, wydajność oraz związane z nią koszty użytkowania, jak i dostępność akcesoriów, tonerów czy tuszy oraz ich zamienników. Co jednak z aspektem zdrowotnym? Czy regularne korzystanie z drukarek jest bezpieczne?\nUlotki? Profesjonalnie i prosto!\nWłaściwy marketing to współcześnie jeden z elementów decydujących o sukcesie konkretnej marki. Niezależnie od tego, czy prowadzimy firmę od dawna, czy też jesteśmy nowym graczem na rynku biznesowym - warto zastanowić się zarówno nad treścią, jak i formą reklamy. Mimo dominacji digitalnych źródeł, w szczególności mediów społecznościowych, wciąż popularnością cieszą się bardziej tradycyjne sposoby promocji. Zaliczają się do nich między innymi prosp\nTrudno wyobrazić sobie funkcjonowanie niewielkiego biura czy przedsiębiorstwa bez zaplecza IT. Współczesny model aktywności zawodowej sprawia również, że każdy pracownik powinien również we własnym zakresie dbać o dostęp do sprzętu komputerowego. Nieodłącznym elementem zaliczającym się do środowiska peryferyjnego pozostają również skanery i drukarki. Szybkość przesyłu dokumentów oraz uwierzytelniania ich kopii podpisem elektronicznym jest wymagan\nJeszcze kilkanaście lat temu wydarzeniem dla uczniów było przekroczenie progu sali komputerowej w szkole. Posiadanie własnego PC dla dzieci i młodzieży często zaliczało się do sfery marzeń. Z czasem technologia spopularyzowała się na tyle, że dzisiaj prawie każde dziecko ma nie tylko komputer osobisty, laptop, ale i smartphone, tablet, kindle. Urządzenia te są traktowane nie tylko jako drogie zabawki, ale również narzędzia edukacyjne.\nDrukarki laserowe - kiedyś i obecnie\nDrukarki laserowe są stałym elementem wyposażenia biur, mają też licznych zwolenników wśród indywidualnych użytkowników sprzętu IT. Dziś mało kto zdaje sobie jednak sprawę, jaka jest geneza powstania tych urządzeń oraz faktu, że pierwsze prototypy powstawały już w końcu lat 70 ubiegłego wieku.\nSposoby na niskie koszty drukowania\nW sytuacji, gdy drukujemy często i w znacznych ilościach koszty eksploatacji tuszy czy tonerów zaczynają być istotne. Niezależnie od tego, czy prowadzimy firmę, czy też zajmujemy się biznesem w domowym zaciszu warto wiedzieć, jakie są sposoby na obniżenie kosztów drukowania. Poniżej przestawiamy dwa warianty - prewencyjny - a więc następujący przed zakupem sprzętu drukującego oraz doraźny - w momencie, gdy zainwestowaliśmy już w zaplecze technicz\nCzy profesjonalny, dobrze sprawdzający się w pracy biurowej sprzęt komputerowy musi być drogi?\nOkazuje się, ze niekoniecznie. Pod warunkiem, ze zainteresujesz się sprzętem poleasingowym.\nNowoczesne urządzenia wielofunkcyjne firmy HP.\nPrzedsiębiorstwo Hewlett - Packard Company znane obecnie jako HP to jedna z największych firm oferujących różnego rodzaju towary i usługi informatyczne. Produkowane przez amerykańską markę komputery osobiste oraz inne urządzenia cieszą się popularnością w skali globalnej. Również w Polsce drukarki, skanery czy nowoczesne urządzenia wielofunkcyjne firmy HP mają szerokie grono zwolenników. Powodów, dla których tego typu akcesoria potocznie zwane "b


Bluza dziecięca z kapturem dla dziewczynki - musztardowa - Qba Kids | Dziewczynki \_ Bluzy Dziewczynki \_ Jesień/Zima | mini-elegancja.eu\nBluza dziecięca z kapturem dla dziewczynki - musztardowa - Qba Kids\nŚliczna bluza musztardowa z uszami .Bluza w kolorze musztardowym, kroju oversize. Bluza z kapturem z uszami myszki. Bluza szersza, luźniejsza, wygodna. Zarówno do spodni, jak i legginsów. Bluza z przodu posiada naszytą kieszonkę.\nŚliczna wyjątkowa Bluza musztardowa z uszami\nBluza w kolorze musztardowym, kroju oversize. Bluza z kapturem z uszami myszki. Bluza szersza, luźniejsza, wygodna. Zarówno do spodni, jak i legginsów. Bluza z przodu posiada naszytą kieszonkę.


szyć w drogę i odpocząć w ciepłym kraju, np. na plaży ze złocistym piaskiem oraz krystalicznie czystą wodą. J\nDodane: 01-09-2019 23:34\nDruk reklamowy dla każdegoNa jakie ogrzewanie postawić zimą?Prawdziwa sauna w ogrodzie. Czy jest tak pięknie jak brzmi?O energii słonecznej - czy to się opłaca?Coś o weterynarzachDekorowanie i uzdatnianie wnętrz na różne sposoby i styleCo wiemy o biorezonansie?Fotowoltaika dla laikaSprzęt, kilka faktów i opinii - o wspinaczceJak wykończyć stylowe wnętrze?Kwestia przewozu grupy osóbProblem z insektami!Namioty eventowe w praktyce. Kilka faktów i informacjiDecorative idea for your homeJak w 2020 skuteczniej wynająć krzesła?Best oil solution to keep engine your car in the good shapeKrótko o oznaczeniu firmy i gadżetach reklamowychO wodzieKilka faktów i i formacji o dentystach Can you choose a chauffeur? Water issues - You need a plumberAbout engine in carRadzimy jak kupić panele fotowoltaiczne szybciejWizyta u kosmetyczki - co warto wiedzieć?Oto 3 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak Znaleźć Dobrego PrawnikaCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Wymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićInwestycja w SEO - czy to się zwróciCzy warto inwestować w prawnika dla firmy?Myjnie bezdotykowe - to warto wiedzieć


Czy chodziki są dobre dla dzieci ? - pytanie oraz odpowiedzi • zdrowybobas.babyonline.pl\nCzy chodziki są dobre dla dzieci ?\nPyta: Konto usunięte | Dodane: 18 listopada 2010 | Ilość odpowiedzi: 19\nUżyacie bądz używałysćie chodzików?\nuwazam ze dziecko samo powinno uczyc sie swoim tepmem a zadne przyspieszacze nie sa mu do nauki potrzebne\n4 | Link do tej odpowiedzi\n18 listopada 2010 gabik24 napisała:\nDokładnie.Ja spotkałam się z opinią,że chodziki nawet opóźniają naukę chodzenia,bo dziecko nie musi się starać,żeby się przemieszczać,tylko się odpycha przez co nie trenuje ani mięśni,ani równowagi\n18 listopada 2010 basia2101 napisała:\nJa również się zgadzam!\n19 listopada 2010 MAXIU1904 napisała:\nNie są dobre. Obciążają mały kręgosłupek. Ja nie używałam!\nMała chodziła w 11 miesiącu.\nUważam też,że dziecko powinno samo zacząć robić wszystko w odpowiednim czasie - czyli jak będzie gotowe.\n20 listopada 2010 Asia _ napisała:\nMyślimy podobnie :))\nja nie uzywam i nie mam i nawet nie chcę kupić ,chodziki żle wpływają na kręgosłup\nJa nie używałam bo nie jestem zwolenniczką.Moja córka uwielbiała bawić się na kocyku na podłodze ,przez to doskonale dziecko ćwiczy mięśnie.Bardzo szybko zaczęła pełzać siadać raczkować no i w końcu chodzić.\nNie!Uważam,że chodziki nie są dobre dla dziecka,co potwierdzają pediatrzy.Poza tym,uważam,że to tylko wygoda dla rodziców i tyle...\nchodziki nie są dobre dla dzieci\nNie używałam gdyż mój ortopeda - zresztą super facet - powiedział mi , że dla chodzików nie - nie - nie. I dokładnie wytłumaczył dlaczego. M in, dziecko nie opiera się całą stopą tylko odbija, jest dodatkowo obciążony kręgosłup. Moja córcia zaczęła późno chodzić, ale nie martwiłam się. synkowi teraz też nie będę proponowała chodzika - wolę stolik na kółeczkach, który może go prowadzić, albo jakiś inny "pchacz".\nWiadomo, że w nadmiarze wszystko szkodzi, ale jak używany jest z dozą rozsądku to na pewno nie zaszkodzi dziecku. My nie mieliśmy chodzika, ale u moich barci w sumie czworo dzieci miało chodzik i nic złego im się stało.\nniby mowia ze chodziki dobre nie sa. nasz maly dostal w prezencie. wsadzam go 2-3 razy dziennie w chodzik ale nie dłużej niż 10 minut.\nmojego męża chrześniaka od 5 msc wsadzali w chodzik.czasami latal w nim kilka dobrych godz dziennie bo wtedy mama miala czas na ogladanie seriali :) pamietam ze obkladali go poduszkami itp chlopiec jest zdrowych i nie widac narazie zeby cos mu dokuczało. ale kto wie , moze nie dzis, nie za 10 ale za 30 lat wyjda tego skutki...\n18 listopada 2010 Konto usunięte napisała:\nrózne są opinie na ten temat ale czasem warto posłuchac ekspertów :)\nale ja jestem zdania ze chodziki sa przydatne ale w okreslonych ilosciach tak jak mira58287 napisała klilka razy dziennie na minuty nie na godziny :)\nnie używałam, bo jestem ich przeciwniczką.\nPo pierwsze przyczyniają się do skrzywienia kręgosłupa, a po drugie niszczą stawy biodrowe. To niewątpliwie tylko i wyłącznie wygoda dla rodziców, a dziecko samo powinno (zgodnie z możliwościami swoich mięśni a nie na siłę) zacząć chodzić. Takie pionizowanie na siłę przynosi więcej szkody niż pożytku. Etap rozwoju powinien być taki: siedzenie, raczkowanie, chodzenie, a często po użyciu chodzika tego środkowego etapu nie ma, a każdy etap jest ważny dla rozwoju poszczególnych partii mięśni odpowiedzialnych później za chodzenie\n18 listopada 2010 danutka85 napisała:\n18 listopada 2010 MAXIU1904 napisała:\nteż tAk uwAżam i lekArka nam odrAdzAła\nna pewno są wygodne dla rodziców i opiekunów, ale myślę że dziecko powinno samo uczyć się chodzić (metodą prób i błędów). W ten sposób dziecko lepiej się rozwija, a efekty tego napewno będą widoczne w przyszłości. W telewizji był niedawno program na ten temat no i raczej chodzików nie polecają. Ja nie mam zamiaru korzystać z chodzika, ale to kwestia przekonań każdej z nas.\nszczerze mówiac moj syn najstarszy ma juz ponad 3 lata i tez uzywal chodzika i nie widze zeby mial przez to jakis problem z biodrami czy z czyms innym biega , biega i biega :)\nja sama też w chodziku ćwiczyłam naukę chodzenia i nie wiem czy to od tego czy wpłynął na to jakiś inny czynnik, ale dziś mam "wygięty" dolny odcinek kręgosłupa, co co jakiś czas przejawia się ostrymi bólami i zastrzykami i jak wspomniałam każda z nas ma inne zdanie i doświadczenia. Cieszę się że Twój synek jest zdrowy i sprawny i życzę dalszego zdrówka.\nE tam, ja małą cały czas wkładam, w mojej rodzinie wszystkie dzieci wychowały sie na chodzikach i zaczęły chodzi same przed rokiem, lekarze dużo mówią a moja ciotka która jest pielęgniarką i pracuje w przychodni rodzinnej wkładała swoje dzieci do chodzika, oprócz chodzika też prowadzam małą za rączki i śmiga w łóżeczku, no ale każy ma swoje zasady\nMój lekarz pediatra powiedział, że broń Boże chodzik, to jest najbardziej niekorzystna d na stawy biodrowe dziecka zabawka. Chodzik sprawia, że dziecko uczy się w nieprawidłowy sposób stawiać stopy i chodzi na palcach.\nja słyszAłAm że nie sA zdrowe dla dziecka.lepiej jAk sie dziecko nauczy chodzic bez pomocy chodzikA.są złe dla kregosłupA i dziecko nie cwiczy tak dobrze równowagi.nie wiem........\nnAm pediatra odradzAłA.dziecko ma cwiczyc równowAge A w chodziku tego nie mA\nchodziki są na pewno dobre ale dla rodziców, bo dziecko się na chwilę zajmie. Nieraz wkładałam synka do chodzika ale tylko wtedy gdy był naprawdę nieznośny, chodź wiem że nie powinnam tego robić\nw zupełności popieram tą osobę\nniektórzy idą se na wygodę i wkładają dzieci do chodzika teraz nie ma problemów z nogami ani kręgosłupem ale za kilka lat pewnie się zdziwią ... wystarczy poczytać forum na temat chodzików\nUżywałam, teraz lezy na strychu bo już sama biega. Mówią, że chdoziki są złe, ale jakoś nie zauważyłam po mojej córce żeby jakoś gorzej się rozwijała, że używała chodzików ;]\nLekarze oraz pedagodzy i psychologowie trąbią o szkodliwości chodzików.\nLekarze, bo chodzik utrzymuje kręgosłup w nieprawidłowej pozycji, wyrabia nienaturalne i niefizjologiczne ułożenie nóg.\nZ punktu widzenia wychowania, chodzik kształtuje nawyk "ułatwiania" sobie życia i lenistwo (w przełożeniu na język potoczny).\nJa nie używałam chodzika z żadnym z dzieci z którymi pracowałam, a już tym bardziej z moim synem.\nOdpowiada: Magda ......\nNie...moja zaczęła raczkować sama to i sama zacznie chodzić..\n5 | Link do tej odpowiedzi\nnam pediAtra też odrAdzAła .dziecko ma cwiczyc równowage A w chodziku tego nie ma\nczy humana to dobre mleko??\nPyta: andzikp90\t20 odp.\njadłospis waszych dzieci?\nPyta: MamaNaEtacie\t4 odp.\nKaranie za nie szczepienie dzieci obowiązkowymi szczepionkami!?\nPyta: nietypowa\t10 odp.


onz - WP Wiadomości\nPolskaŚwiatSpołeczeństwoPrzestępczośćPolitykaCiekawostkiNaukaTylko w WPDzieje się na żywoWiadomościSportFinanseKobietaGwiazdyZdrowieDzieckoMotoTechOpinieTurystykaInneInformacjePogodaHistoriaProgram TVWP.tvSportEkstraklasaFantasy LigaKolarstwoKoszykówkaLekkoatletykaMotoPiłka nożnaPiłka ręcznaSiatkówkaSkoki narciarskieSporty walkiWP SportowyBarWP SportoweFaktyZimoweŻużelFinanseBankiBizTokDoradztwo finansoweFinanseFundusze inwestycyjneGiełdaPIT 2016PodatkiPorównywarka finansowaPracaWalutyUbezpieczenia Rozrywka i stylDomFacetFilmGwiazdyGryOnlineKafeteriaKobietaKsiążkiKuchniaMotoTechTeleshowCzatyZdrowie i dzieckoDla dzieciDla rodzicówCiąża i poródParentingRanking lekarzyRozwój dzieckaTreningZdrowieZdrowe odżywianieFitnessTurystykaTurystykaNartyWakacjeNocowanieZakupy i inneBiore.toCeneoDomodiHostingIrlandiaKody rabatoweMoje StypendiumMultikursOgłoszeniaSaloon gierwpFotoonzZobacz wszystkie tematy\nPolskaŚwiatSpołeczeństwoPrzestępczośćPolitykaCiekawostkiNaukaTylko w WPDzieje się na żywooprac. Marek GrabskiZnaleziono ciała dwóch porwanych przedstawicieli ONZPierwsze, głodujące dzieci otrzymały pomoc z Polski. Śmierć grozi milionomDla PiS nie ma niemożliwego. Sikorski i Zandberg kpią z wpadki premier SzydłoNorwegowie są najszczęśliwsi na świecie. Polacy dopiero na 46 miejscuONZ bije na alarm: chemiczne zagrożenie w DonbasieONZ: 20 milionom ludzi grozi śmierć głodowaRB ONZ potępiła próby rakietowe Korei PółnocnejUkraina kontra Rosja w Hadze. Kreml odpowiada na zarzutyNiemcy: "Strefy no-go" dla czarnoskórychDo sierpnia umrzeć może kilkaset tysięcy ludzi. Niewiele trzeba, żeby ich uratować© 1995-2017 Grupa WPReklamaO nasPrywatnośćRegulamin


Dla tych, jacy nie szacują się z Urzędem Skarbowym za pośrednictwem kasy fiskalnej, książeczka serwisowa nie będzie osiągać silniejszego znaczenia. A ci, którzy zdecydują się zostać vatowcami, lub te sprzedawać towary oraz oferować usługi, odnotowując je za pomocą kasy fiskalnej jako nievatowiec, będą nosić taką książeczkę w wyznaczonym miejscu. Trzeba bowiem myśleć o tym, że zgubienie książeczki serwisowej kasy fiskalnej może tworzyć dotkliwe konsekwencje dla inwestora. Szczególnie oraz będą one zamierzać miejsce to, gdy biznesmen będzie starał się zataić taką formę zarówno przed firmą serwisową, jak a przed Urzędem Skarbowym.\nKsiążeczka serwisowa jest potrzebna, ponieważ w niej wykonywa się zapisu każdego typu przeglądów i restauracji. To dzisiaj na zasadzie dawanych w niej wpisach z serwisu przedstawiciel Urzędu Skarbowego może przesądzić o tym, czy biznesmen prawidłowo prowadził ewidencję, lub i nie. Jeśli to trafi do zgubienia, czy zniszczenia książeczki serwisowej, nie należy zwlekać z powiadomieniem urzędu o tym incydencie. Wyróżnia się nie tylko zgłosić sam fakt, że książeczka się zgubiła, ale i podać jak do tego uzyskało. Jednak na tymże się nie kończą powinności, o jakich powinien pamiętać przedsiębiorca w takiej formy.\nWażne jest bowiem oraz to, by już po zgłoszeniu zgubienia do urzędu, odezwać się do firmy kasy fiskalne nowy sącz, która prowadzi serwis i przegląd kasy. Jej człowiek da nam duplikat. Jak o zauważyć taka instytucja ma cel wydać kopię zapasową książeczki. Natomiast jeżeli na powierzchni lat ma się z usług nowych firm serwisowych, trzeba się mieć spośród obecnym, że duplikat książeczki może wynosić braki. Tak czyli tak przechowywać ten rejestr, by zawsze spotykał się w przytulnym miejscu, nie nie można go zabrać, czy te gdzie nie wszystek ma do niego dostęp.\nW razie bowiem gdy przedstawiciel Urzędu Skarbowego stwierdzi, iż w duplikacie są jakieś nieprawidłowości, że toż sprawiać chociażby koniecznością zwrotu ulgi przyznanej na zakup kasy fiskalnej. Ponadto jeśli przedsiębiorca sam zdecydował się rozliczać z urzędem jako płatnik VAT, po takim incydencie pewno się tak zdarzyć, iż będzie potrzebował odejść z takiego zabiegu prowadzenia ewidencji.


Wojciech Kurpiewski nie żyje wicemistrz olimpijski w kajakrastwie - Wiadomości\nZmarł wicemistrz olimpijski z Barcelony Wojciech Kurpiewski Zmarł wicemistrz olimpijski z Barcelony Wojciech Kurpiewski Redakcja Radia ZET\n10.10.2016 12:20 fot. PAP/EPA\nWojciech Kurpiewski, srebrny medalistka olimpijski z Barcelony w 1992 roku w kajakarskiej dwójce, zmarł 8 października w stolicy stanu Rhode Island Providence. Miał 50 lat - poinformował w poniedziałek Polski Związek Kajakowy. Chcesz być na bieżąco? Śledź Radio ZET - SPORT na Facebooku\nJeden z najwybitniejszych polskich kajakarzy w historii, urodzony 16 lutego 1966 roku w Nowym Dworze Mazowieckim, był wychowankiem trenera Olgierda Światowiaka w miejscowym Świcie.\nW latach 1988-89 reprezentował Gwardię Opole, trenując u Bogdana Jędrzejewskiego. Odbywał wówczas zastępczą służbę wojskową.\nPopularny w kajakarskim światku "Kurp" dwa razy startował w igrzyskach olimpijskich. W Seulu w 1988 roku dwukrotnie zaprezentował się w wyścigu finałowym. W czwórce z Maciejem Freimutem, Grzegorzem Krawcowem i Kazimierzem Krzyżańskim był czwarty, natomiast w dwójce z Freimutem szósty.\nZ kolejnych w Barcelonie w 1992 r. przywiózł z Freimutem srebrny medal w konkurencji K2 na 500 m. Na dystansie dwa razy dłuższym startując z Freimutem, Grzegorzem Kaletą i Krawcowem był piąty w stawce dziewięciu finalistów.\nDo 1993 roku nad przebiegiem jego kariery w Admirze Gorzów Wielkopolski czuwał Jerzy Krajewski.\nKurpiewski miał w kolekcji pięć medali mistrzostw świata, trzy srebrne i dwa brązowe.\nW kadrach olimpijskich wielokrotnym mistrzem Polski opiekowali się Jerzy Dziadkowiec (Seul) oraz Michał Brzuchalski (Barcelona).


L. Czarnecki szuka partnera, który dokapitalizuje jego banki\nDodano: 17 grudnia 2018, 09:10 56\nLeszek Czarnecki / Źródło: PAP / Szymon Łaszewski\nWłaściciel Getin Noble Banku oraz Idea Banku zobowiązał się do dokapitalizowania obydwu spółek i rozgląda się za inwestorem – pisze "Dziennik Gazeta Prawna".\nJak informuje "DGP", władze banków należących do Leszka Czarneckiego uznały, że jego wsparcie finansowe może nie wystarczyć i poinformowały w swoich raportach o "rozpoczęciu działań mających na celu pozyskanie inwestora".\nWedług ustaleń dziennika w grę wchodzi scenariusz dokapitalizowania obu firm z osobna, jak i dorzucenie pieniędzy do jednej instytucji, ponieważ Getin Noble Bank (GNB) i Idea Bank rozmawiają od kilku miesięcy o fuzji.\nCytowany w "DGP" rzecznik GNB Wojciech Skury powiedział, że zapowiedź dokapitalizowania przez inwestora jest efektem tego, że do banku "docierają sygnały zainteresowania ze strony rynku" i że zapadła decyzja o "aktywnym rozpoznaniu możliwości w tym zakresie".\nNa razie nie wiadomo, jakie kwoty wchodzą w grę. Jak czytamy w dzienniku, sam Leszek Czarnecki deklarował, że do końca przyszłego roku "dorzuci" do Getin Noble Banku ok. miliard złotych, ale do tej pory włożył niecałe 400 milionów.\nGazeta cytuje Dariusza Górskiego, analityka sektora bankowego w BM Santander Bank Polska. Jego zdaniem zapowiedź poszukiwania inwestora finansowego może świadczyć o tym, że niedobór kapitału w GNB i Idea Banku może być większy, niż dotąd szacowano. Czarnecki ma w Getin Noble Banku 61 proc. akcji, a w Idea Banku – poprzez spółkę Getin Holding – ok. 80 proc.\nO biznesmenie zrobiło się głośno po ujawnieniu przez "Gazetę Wyborczą" taśmy dokumentującej rozmowę Czarneckiego z byłym szefem Komisji Nadzoru Finansowego Markiem Chrzanowskim.


Policjant zatrzymał złodzieja nie będąc na służbie - Odrowąż24.pl\nPolicjant zatrzymał złodzieja nie będąc na służbie\nPolicjant z Wydziału Kryminalnego skarżyskiej komendy w czasie wolnym od służby rozpoznał, a następnie zatrzymał 27-letniego mieszkańca miasta.\nPolicjant z Wydziału Kryminalnego skarżyskiej komendy w czasie wolnym od służby rozpoznał, a następnie zatrzymał 27-letniego mieszkańca miasta podejrzanego o kradzież pieniędzy ze skarbonki jednej z fundacji pomocowych. Funkcjonariusz rozpoznał sprawcę po ubiorze. Dzięki spostrzegawczości policjanta i natychmiastowej reakcji, mężczyzna nie uniknie odpowiedzialności. Grozić mu może kara nawet 10 lat więzienia.\nDo kradzieży doszło w końcówce grudnia ubiegłego roku na terenie jednego ze sklepów spożywczych w Skarżysku- Kamiennej. Nieznany wówczas sprawca wykorzystując nieuwagę ekspedientki dokonał kradzieży skarbonki, która znajdowała się na ladzie sklepu. Jak ustalono, wewnątrz pudełka znajdowały się pieniądze, które ofiarowali darczyńcy na jedną z fundacji pomocowych. Przybyli na miejsce policjanci zabezpieczyli monitoring sklepu, który zarejestrował wygląd sprawcy. Rozpoczęto poszukiwania mężczyzny odpowiedzialnego za tę kradzież.\nWczoraj jeden ze skarżyskich kryminalnych jadąc w kierunku Suchedniowa w czasie wolnym od służby, zauważył idącego ulicą mężczyznę. Funkcjonariusz zwrócił uwagę na ubiór osoby i natychmiast rozpoznał w nim sprawcę kradzieży skarbonki. Policjant o wszystkim zawiadomił dyżurnego komendy, który skierował na miejsce umundurowany patrol. Podejrzenia policjanta szybko się potwierdziły. Sprawcą okazał się 27-letni mieszkaniec Skarżyska- Kamiennej. Mężczyzna został przewieziony do komendy, gdzie został przesłuchany. 27-latek wstępnie przyznał się do zarzucanego czynu.\nZachowanie funkcjonariusza zasługuje na pochwałę. Niniejsze zdarzenie pokazuje w sposób dobitny, iż policjanci czują się w obowiązku chronić porządek prawny przez cały czas, nawet poza służbą. Dzięki natychmiastowej reakcji policjanta, mężczyzna nie uniknie odpowiedzialności. Za to przestępstwo grozić mu może kara nawet 10 lat pozbawienia wolności.\nZajęcia plastyczno-multimedialne dla 6-latków


!WIDZEWIAK.PL: Środowy bój byłych mistrzów na krakowskiej Rydlówce\nWtorek, 16. czerwca 2020, godz. 08:59\nW 26. kolejce II ligi, która rozegrana zostanie już w środę, o godz. 17.05, na boisku przy Rydlówce 23 w Krakowie zagrają Garbarnia (32 pkt) z Widzewem (48 pkt). Mecz sędziuje Jacek Lis z Katowic. Spotkanie transmitowane będzie w TVP Sport oraz w Widzew TV.\nWyjątkowość tej konfrontacji jest jakby podwójna. Pierwszy powód jest nawet wzniosły. Rzadko się zdarza, by na trzecim poziomie rozgrywek spotkały się kluby, które zdobywały mistrzostwo kraju (Garbarnia w 1931 roku, Widzew w 1981, 1982, 1996, 1997 roku). Drugi jest niestety prozaiczny: to jedyny mecz tej kolejki, w której zmierzą się drużyny po przegranych w miniony weekend.\nObie przyczyny wymuszają walkę o jak najlepszy wynik. W przypadku porażki gospodarze mogą stoczyć się pod spadkową kreskę (mają teraz zaledwie punkt więcej od piętnastego Znicza). Jeśli goście przegrają, to mogą stracić pozycję lidera, którą zajmują od 19. kolejki czyli od 24 listopada.\nDla obydwu rywali wznowienie rozgrywek po długiej przerwie było poniżej oczekiwań. „Brązowi” zaczęli nieco lepiej, bo od remisu 2:2 we Wronkach z rezerwami Lecha. Później pokonali w Krakowie innego beniaminka z Polkowic aż 4:0, ale w poprzednim meczu w Toruniu już nie strzelili gola, przegrywając z Elaną 0:1.\nŁodzianie nie potrafili wygrać żadnego spotkania, choć za rywali mieli broniącą się przed spadkiem Skrę (1:2 w Łodzi) oraz dwa beniaminki (ze Stalą w Rzeszowie 0:0 i z przedostatnią Legionovią w Łodzi 1:2). Coraz głośniej mówi się, że drużyna trenera Marcina Kaczmarka kopiuje wyczyny z poprzedniej wiosny, gdy RTS roztrwonił znaczącą przewagę i nie został pierwszoligowcem.\nAtmosfera w obu klubach robi się nerwowa. Określenia „faworyt” przed środowym meczem nie powinno się używać. Tym bardziej, że w pierwszej rundzie we wrześniu przy Piłsudskiego padł remis 1:1. Prowadzenie z karnego w 56. minucie zdobył Marcin Robak (na zdjęciu podczas tamtego spotkania), a wyrównał 5 minut później Kamil Kuczak, były zawodnik Wisły Kraków, Pelikana Łowicz, pozyskany latem z Soły Oświęcim.\nNawet powoływanie się na historyczne wyniki niewiele daje. Mam na myśli dwumecz w ekstraklasie 1948, kiedy w Krakowie Garbarnia wygrała 2:1, w Łodzi Widzew też 2:1, lecz obydwa kluby zostały wtedy zdegradowane.\nZresztą historia wywiera dodatkową presję na obu rywali. Sportowym planem minimum w roku 110-lecia Widzewa jest powrót na zaplecze ekstraklasy. Grająca jeszcze w poprzednim sezonie w I lidze Garbarnia też nie zamierza w przyszłym roku obchodzić stulecia, grając poza centralnym szczeblem rozgrywek. Zwłaszcza, że miasto finalizuje plany gruntownej modernizacji klubowego obiektu i pod Wawelem możliwe staje się wyjście z cienia wieloletniej rywalizacji Cracovii z Wisłą.\nZarówno Widzew jak i Garbarnia latem 2019 roku zmieniły trenerów. Szkoleniowcem środowych rywali łodzian został 42-letni Łukasz Surma, rekordzista pod względem meczów rozegranych w polskiej ekstraklasie – 559 (w Wiśle Kraków, Ruchu, Legii i Lechii Gdańsk). Z trenowanej przez niego dotąd trzecioligowej Soły Oświęcim sprowadził kilku zawodników oraz pozyskał z Lecha 20-letniego stopera Jana Klimka (193 cm wzrostu) oraz Litwina Donatasa Nakrosiusa (z Łęcznej, wcześniej w Olimpii Grudziadz) oraz wypożyczył z Zagłębia Sosnowiec 22-letniego Błażeja Radwanka.\nBilans meczów u siebie Garbarni nie porywa: po 4 wygrane i remisy oraz 5 porażek (gole 14-15). Główni rywale łodzian z czołówki tabeli w Krakowie wygrali: Gieksa 3:1, Resovia 2:0 i Łęczna 1:0. Do tego przy Rydlówce zwyciężyły: 2:0 Skra oraz 3:1 Stalówka. Nie jest to więc jakaś twierdza nie do zdobycia.\nNajwięcej goli dla Garbarni zdobyli: Michał Feliks (21-letni napastnik Wisły Kraków, mierzący 186 cm) i Krzysztof Szewczyk po 5, Kamil Kuczak – 4 oraz Jakub Kowalski (prawy obrońca debiutował w ekstraklasie jesienią 2012 w Widzewie) i Grzegorz Marszalik po 3.\nPo meczu w Toruniu trener Elany Bogusław Pietrzak (poprzednio prowadził Garbarnię) przyznał, że to był trudny mecz i goście walczyli do końca. W ostatniej minucie Kuczak miał okazję do wyrównania. Surma ocenił, że do momentu utraty gola w 50 min jego drużyna grała bardzo dobrze, zostawiając dużo zdrowia w upale. Jest ciekawe, że w 71 minucie doszło do zmiany aż 3 zawodników Garbarni, bo ekipa ma równorzędnych dublerów. Dodać warto, że rywale odpoczywali dzień dłużej od łodzian, bo w Toruniu grali w piątek, a Widzew w sobotę.


naprawa rolet - Katowice - Tychy - pergole - bramy garażowe Przyjedzie metalowa legenda\nWiemy już, kto zwyciężył w plebiscycie The Best Of Miasto Muzyki 2009, w którym wybierano największy przebój Miasta Muzyki. Ostateczne wyniki w specjalnej audycji ogłosił Marcin Jędrych. Piotr Tymochowicz, słynny specjalista od wizerunku, po raz kolejny ocenia Dodę. 28 maja na ekrany wejdzie film "Czarodziejka Lili, smok i magiczna księga". W naszych kinach obraz Stefana Ruzowitzky'ego wyświetlany będzie w polskiej wersji językowej, dzięki czemu matka głównej bohaterki mówić będzie głosem Anny Dereszowskiej.\nPrzed pięcioma tygodniami studio Marvela ogłosiło listę siedmiu aktorów, którzy przesłuchiwani byli do roli Kapitana Ameryki. Obecnie na rolę ma szansę już pięciu młodzików. - Nie chciałem, żeby to było patetyczne, banalne i nudne, bo papież by nam tego nie wybaczył - mówi portalowi INTERIA.PL Jacek Cygan o projekcie "Santo Subito. Cantobiografia Jana Pawła II". Na stronach INTERIA.PL możecie już zobaczyć teledysk do kolejnego nagrania zespołu Black Eyed Peas z płyty "The E.N.D." - mowa o podwójnym singlu "Imma Be Rocking That Body" .\nJeden z adwokatów Romana Polańskiego określił w poniedziałek, 17 maja, jako "szantaż" oskarżenie brytyjskiej aktorki Charlotte Lewis pod adresem reżysera i przypomniał jej wywiad z roku 1999, w którym miała powiedzieć, że to ona "w wieku lat 17 uwiodła Polańskiego".\nOpuściwszy szeregi Red Hot Chili Peppers, John Frusciante zajął się ,nowym projektem. Gitarzysta nawiązał współpracę z grającą na instrumentach perkusyjnych i śpiewającą Nicole Turley tworząc grupę Swahili Blonde. Lady GaGa "The Remix", Universal\nBilly Corgan rozpoczął poszukiwania nowego basisty i klawiszowca do grupy Smashing Pumpkins. Jamie Foxx ("Ray", "Solista") wezwał Romana Polańskiego do stawienia czoła wymiarowi sprawiedliwości, twierdząc, że gdyby ofiarą polskiego reżysera była jego kilkunastoletnia córka, z pewnością domagałby się ukarania artysty. W piątek, 27 listopada, w krakowskim kinie Uciecha rusza 16. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Etiuda&Anima. Po raz kolejny można będzie ocenić konkursowe etiudy studenckie i krótkie animacje, a także zobaczyć przegląd już uznanych produkcji z całego świata. Dla spragnionych praktycznej strony filmu wyjątkową okazją będą warsztaty realizatorskie oraz pokazy animacji na żywo.\nGala przyznania nagród w 17. edycji plebiscytu Paszporty "Polityki" organizowanego przez tygodnik "Polityka", odbędzie się dziś o godzinie 19. w Teatrze Wielkim w Warszawie. Uroczystość poprowadzą Grażyna Torbicka i Jerzy Baczyński. W czwartek, 11 lutego, w dniu otwarcia festiwalu w Berlinie, Ale kino! zaprasza na premierę filmu "London River", nagrodzonego Srebrnym Niedźwiedziem na zeszłorocznym Berlinale. Widzowie Ale kino! będą mieli też wyjątkową okazję obejrzeć nagrodzone w Berlinie cztery filmy krótkometrażowe, w tym laureata Złotego Niedźwiedzia. Emisje w paśmie "Ale krótkie" w niedziele, 14 i 21 lutego. Zakończyły się zdjęcia do nowej polskiej komedii pt. "Ciacho" - poinformował nas dystrybutor filmu, firma Syrena Films. W filmie zobaczymy plejadę młodych gwiazd, które poddają się niecodziennym metamorfozom.\nJapoński festiwal na fotografiach\nKilkadziesiąt zdjęć dokumentujących jeden z najstarszych i najważniejszych japońskich festiwali Gion Matsuri można od piątku oglądać na wystawie we wrocławskim Muzeum Etnograficznym.\nPrzyszłość "Veroniki Mars" zależy od widzów\nKristen Bell w wywiadzie udzielonym brytyjskiemu "E!", zdradziła, że filmowe losy "Veroniki Mars" w dużej mierze zależą od zainteresowania widzów.\nPete Quaife z grupy The Kinks nie żyje. Miał 66 lat.\nTeraz Seigner trafi do sądu?\nW internecie pojawiło się nagranie, na którym Emmanuelle Seigner, żona Romana Polańskiego, atakuje natarczywą paparazzi.


Informacja o konkursie ,,Stop pożarom lasów”! – Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Opolu Lubelskim\nStrona główna » Aktualności » Informacja o konkursie ,,Stop pożarom lasów”!\n1 września 2021 Wyświetleń: 420\nKomenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie wraz z Komendą Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w Opolu Lubelskim oraz wszystkimi komendami miejskimi i powiatowymi woj. lubelskiego, a także Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie mają zaszczyt zaprosić do udziału w konkursie dla uczniów szkół średnich (licea i technika z woj. lubelskiego) pn. ,,Stop pożarom lasów”!\nW ramach II kategorii konkursowej należy przygotować film edukacyjno-promocyjny pt. ,,Stop pożarom lasów”, o tematyce związanej z problematyką konkursową. Jest to kategoria grupowa, więc filmy powinny być przygotowane jako praca klasowa. Nagrodą w konkursie na etapie powiatowym w niniejszej kategorii jest zakwalifikowanie do wojewódzkiego etapu konkursu oraz sprzęt elektroniczny w postaci rzutnika multimedialnego dla klasy. Spośród laureatów II etapu, Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Lublinie wybierze najlepszy film, który zostanie opublikowany na stronach internetowych i portalach społecznościowych wszystkich komend woj. Lubelskiego jako film promujący akcję. Zwycięska klasa otrzyma nagrodę w postaci bonu na wycieczkę szkolną. Nagrody są finansowane


Strona główna Aktualności 22.11.2018 10:48\nUżytkownicy smartfonów Google wydawanych pod marką Pixel mogą liczyć na naprawdę sprawne wdrażanie aktualizacji oprogramowania. Najpewniej to oni jako pierwsi będą mogli sprawdzić Androida Q, który jest już testowany przez Google, oczywiście na Pixelu 3 XL.\nDo premiery następcy Androida 9.0 Pie jeszcze daleka droga. Stabilna wersja może zostać zaprezentowana dopiero we wrześniu 2019 roku. Jednak wcześniej będzie przeprowadzony program testowy. Pierwszy etap obejmie wewnętrzne testy, następnie beta wersja zostanie udostępniona wybranym użytkownikom.\nPierwszy smartfon z Androidem Q został przyłapany na stronie Geekbench. Mowa oczywiście o Pixelu 3 XL, który najwidoczniej służy jako platforma testowa. Na smartfonie przeprowadzono test wydajności. Uzyskane wartości – 2404 punktów dla operacji na jednym rdzeniu i 8510 punktów dla operacji wielordzeniowych, zbliżone są do wyników z zainstalowanym Androidem Pie.\nNiestety, nie poznaliśmy jeszcze informacji o zmianach mających trafić do Androida Q. Najpewniej zostanie on oznaczony liczbą 10. Patrząc na obecne trendy na rynku smartfonów, można spodziewać się kolejnych rozwiązań wykorzystujących sztuczną inteligencję. Nowa wersja może się też doczekać usprawnień i optymalizacji, które przełożą się na lepsze zarządzanie pamięcią i pozwolą wydłużyć czas pracy na jednym ładowaniu. Rewolucji w interfejsie nie należy oczekiwać.\nAndroid 9.0 Pie wciąż nie przekroczył 0,1 proc. Źródło: developer.android.com/\nWarto zwrócić uwagę na inny problem – Android 9.0 Pie, który został oficjalnie udostępniony w sierpniu, wciąż nie przekroczył 0,1 proc. udziałów. Co więcej, producenci niezbyt śpieszą się z wydaniem aktualizacji i to nawet na topowe modele. Dodatkowo nowe smartfony wciąż sprzedawane są ze starszym Androidem Oreo. Niestety, wszystko wskazuje, że w przypadku Androida Q czeka nas powtórka. Natomiast Project Treble, zapowiadany jako ten, który skończy z fragmentacją, raczej nic nie zmieni w podejściu producentów smartfonów.


ExpertAR - DataConsult\nRozszerzona rzeczywistość – zarządzanie magazynem z systemem WMS\nExpertAR to innowacyjny w skali międzynarodowej system automatyzujący zarządzanie logistyką magazynową. System oparty jest o sieć urządzeń handsfree – terminale, okulary AR (rozszerzona rzeczywistość). Automatyzacja procesów logistycznych odbywa się z wykorzystaniem okularów rozszerzonej rzeczywistości, za pomocą których operator magazynowy będzie mógł optymalizować swoje procesy – przyjęcia towaru, przesunięcia magazynowe, wydania towaru. System wyposażono w inteligentny mechanizm wewnętrznej geolokacji, za pomocą którego na okularach AR wyświetlają się informacje dotyczące lokalizacji poszczególnych zamówień/towarów. ExpertAR spowoduje eliminację dokumentów papierowych w procesach magazynowych, a także uwolni ręce operatora. Zastosowanie okularów AR znacznie uprości wyszukiwanie towarów na magazynie oraz będzie optymalizować operacje magazynowe poprzez mechanizmy, które wybiorą optymalną trasę, znajdą szukany asortyment. Ponadto system poprzez śledzenie zdarzeń rejestruje odchylenia od zaplanowanych procesów – braki magazynowe, niekompletne dostawy, itd.\nFunkcjonalności systemu WMS\nskupienie wzroku operatora na ciągach komunikacyjnych – handsfree, eliminacja zleceń papierowych, czy terminali logistycznych,\ninteligentne wyszukiwanie i lokalizacja towarów\noptymalizacja i dynamiczna wizualizacja ścieżki rozkładania lub kompletacji towarów\nmożliwość rejestracji video kompletacji zamówienia,\nidentyfikacja wizualna przyjmowanego towaru w oparciu o dostęp do zdjęć, specyfikacji i kart charakterystyk, w przypadku niezgodności procedura rejestracji video lub fotograficzna wraz z przesłaniem do działu reklamacji oraz kontroli jakości,\ndostęp online do tutoriali, instrukcji obsługi sprzętów, urządzeń, zasad postępowania,\nbieżące informacje o zmianach i zdarzeniach występujących w danej strefie magazynowej wraz z prezentacją ścieżki postępowania,\nmożliwość wprowadzenia monitoringu i kontroli pracowników (porównanie czasu pracy i wydajności operatorów,\nprezentacja ciągłości pracy, wykazanie przestojów, nierównomierności obciążenia pracowników w czasie, statystyki efektywności).\ndostęp on-line do opisu procedur bezpieczeństwa,\nograniczenia dostępów dla operatorów do obszarów niebezpiecznych,\nostrzeganie przed niebezpieczeństwami.\nProjekt: „ExpertAR – rozszerzona rzeczywistość w logistyce i produkcji”\nCel projektu: Przeprowadzenie prac B+R pozwalających na opracowanie systemu mobilnego, wykorzystującego w logistyce wewnętrznej i produkcji rozszerzoną rzeczywistość (AR – Augmented Reality).\nProjekt dotyczy innowacji produktowej.\nPlanowane efekty: Opracowanie nowego produktu – systemu mobilnego ExpertAR wykorzystującego technologię AR do automatyzacji procesów w logistyce magazynowej. ExpertAR będzie systemem składającym się z warstwy hardware – urządzeń handsfree (z wykorzystaniem okularów AR) oraz warstwy software (system inteligentnej wewnętrznej geolokacji). Wysokość wkładu Uni Europejskiej w projekt: 3 901 488,77 zł\nWartość projektu: 5 136 316,39 zł\nCHCESZ OTRZYMAĆ BROSZURĘ?


Bluza polarowa męska 4f - Bluzy męskie - Kolekcja jesień 2021 - Sklep Radio ZET\nSklep / Odzież / Odzież męska / Bluzy męskie / bluza polarowa męska 4f - Kolekcja jesień 2021\nMiękkie i wygodne bluza polarowa męska 4f\nbluza polarowa męska 4fstanowią niezbędny element garderoby aktywnego mężczyzny, który lubi swobodny styl. Nasze bluza polarowa męska 4f uszyte zostały z miękkich i przyjemnych w dotyku materiałów wysokiej jakości, przez znane firmy odzieżowe Ombre Clothing, Jack & Jones, Under Armour, GAP, adidas Originals i zapewniają komfort noszenia w domu, na siłowni czy na spacerze. Kolekcja jesień 2021 zawiera Bluzy męskie w cenach od 24.99 zł do 4,418.00 zł posiadające modną linię, ciekawe i modne wzornictwo i szeroki wybór kolorów, tak że każdy mężczyzna ceniący modne wzory znajdzie coś dla siebie.\nzielone bluzy męskie pomarańczowe bluzy męskie czarne bluzy męskie bluzy męskie ombre clothing bluzy męskie quiksilver białe bluzy męskie bluzy męskie ze sklepu mall.pl bluzy męskie new balance bluzy męskie ze sklepu streetstyle24.pl bluzy męskie ze sklepu bibloo.pl\nbluza polarowa męska 4f - zobacz wybrane produkty\n4F > NOSH4PLM00121M\nBluza 4F NOSH4PLM00121M męska, czarnaMęska bluza od 4F została wykonana z miękkiego polaru, dzięki czemu jest miła w dotyku i bardzo trwała oraz doskonale ogrzewa ciało. Bluza została wyposażona w dwie kieszenie przednie. Z przodu znajduje się małe, ozdobne logo producenta.Specyfikacja:- materiał: 100% poliester- wygodna stójka- zamek na całej długości- 2 otwarte kieszenie boczne- technologia [...]\nZnajdź podobne bluza polarowa męska 4f


Październik 2019 • Najlepsze zdjęcia #niezleaparaty - Niezłe Aparaty™\nPaździernik 2019 • Najlepsze zdjęcia #niezleaparaty\nData 27 listopada 2019\nKolejny przełom w podbijaniu Instagrama przez fotografów zrzeszonych w sympatii do Niezłych Aparatów – licznik zdjęć w hasztagu #niezleaparaty wskazuje liczbę 140 tysięcy zdjęć! Niby nic szokującego, ale przy wrześniowym rankingu ta liczba była niższa o 12 tysięcy fotografii. Mój dziadek jadąc samochodem po mieście nigdy nie wrzuca trójki, a wy najwyraźniej jedziecie już na maksa i silnik Instagrama wyje od wysokich obrotów…\nTradycyjnie gratuluję wszystkim wyróżnionym fotografom a resztę motywuję do dalszej pracy nad zdjęciami. Po krótkiej przerwie związanej z reFRESH wrócił już podcast więc mam nadzieję, że inspiracji nie zabraknie.\nJak sprzedać więcej albumów?\nInwestycje fotografa: czy czas na nową stronę?\nDziękuje za wyróżnienie, zacne grono 🙂\nProszę uprzejmie, należało się 🙂\nGratulacje dla Magdy Właszek, pięknie 🙂\nSuper zdjęcia, na każdym widać profesjonalne podejście do fotografii oraz niesztampowe pomysły\nŚwietne zdjęcia! 🙂 gratulacje!\nŚwietne zdjęcia, bardzo fajne kolory!\nPiękne fotografie i te kolory! Coś wspaniałego!\nBardzo fajne zestawienie! Inspirujące 🙂\nNiesamowite zdjęcia! Super się ogląda! Ciekawe i przydatne zestawienie.\nŚwietne kolory, kadry i kompozycje. Całość prezentuje się fenomenalnie. Pozdrowienia z Wrocławia 🙂


Bitcoin umarł już 42 razy w 2021 roku | Wiadomości | CrypS.\nBitcoin umarł już 42 razy w 2021 roku\nW 2021 roku przepowiedziano śmierć Bitcoina już 42 razy. Jest to blisko trzy razy więcej niż w roku poprzednim. Pierwszy nekrolog Bitcoina został zarejestrowany w grudniu 2010 roku. Dziś można zaobserwować coraz to nowsze teorie zwiastujące schyłek kryptowaluty.\nW 2010 roku założono stronę 99bitcoins.com, która jest oficjalnym repozytorium wszystkich nekrologów Bitcoinów. Pierwszy nekrolog zarejestrowano 15 grudnia 2010 roku. Chociaż w 2021 roku śmierć Bitcoina ogłoszono 42 razy, to łączna liczba nekrologów jest zdecydowanie większa. Uwzględnienie takiej informacji poprzedzone jest jej staranną weryfikacją. Każdy „nekrolog” Bitcoina powinien spełniać specjalne wymogi, m.in.:\npublikacja przez popularną osobę lub stronę posiadającą dużą liczbę wyświetleń,\njednoznaczne określenie, że Bitcoin nie posiada żadnej wartości lub że wartość ta zostanie niebawem utracona.\nOstatnia odnotowana śmierć Bitcoina miała miejsce 14 grudnia 2021 roku. Wówczas jego cena wyniosła 46 612 USD. Jon Cunliffe, wiceprezes Banku Anglii wyraził zaniepokojenie, iż szybki wzrost liczby kryptowalut może być poważnym zagrożeniem dla systemu finansowgo państwa.\nPodobne stanowisko na temat Bitcoina zaprezentował także Thomas Belsham, urzędnik Banku Anglii. Stwierdził on ponadto, że Bitcoin może okazać się bezwartościowy, a każda osoba, która w niego zainwestuje powinna być przygotowana na utratę wszystkiego, co zainwestowała.\nNa temat Bitcoina pesymistycznie wypowiadał się również Eswar Prasad, profesor polityki międzynarodowej z Cornell University. Profesor powiedział, że:\nSam Bitcoin może nie wystarczyć na dłużej. Wykorzystanie technologii blockchain przez Bitcoin nie jest zbyt wydajne. Biorąc pod uwagę, że Bitcoin nie służy dobrze jako środek wymiany, nie sądzę, aby miał jakąkolwiek fundamentalną wartość inną niż to, do czego prowadzi wiara inwestora.\nObecny rok nie jest najtrudniejszym dla Bitcoina. W 2017 roku śmierć tej kryptowaluty ogłoszono ponad 120 razy.


Właściwa eksploatacja klimatyzacji. Serwis klimatyzacji w Warszawie i Poznaniu - Serwis klimatyzacji samochodowej\nWysłodki buraczane, w diecie zwierząt hodowlanych.\nInternetowy sklep z dekoracjami - wybierz coś dla siebie!\nOringi, kabel chłodzony wodą, tuleje izolacyjne\nHurtownia płyt meblowych w Twojej okolicy\nZielony akcent w twoim salonie\nWłaściwa eksploatacja klimatyzacji. Serwis klimatyzacji w Warszawie i Poznaniu\nPosted on 11-10-2017 11-11-2017 by admin\nRealizacja budynków firmowych\nPrace wykończeniowe w nowym domu\nWykonanie samodzielnie części prac na budowie\nWybór firm budowlanych pod budowę domu\nDziałka pod budowę w mieście, czy poza miastem?\nKażdego roku przy pierwszych, cieplejszych dniach tysiące kierowców ustawiają się w kolejkach do serwisów, aby cieszyć się możliwością skorzystania z błogosławieństw klimatyzacji. Wielu z nich zapomina, że aby takowa działała właściwie musi być należycie kontrolowana i serwisowana. Najlepiej zdecydować się na serwis klimatyzacji, który oprócz zwykłego napełnienia układu dokona jego przeglądu.\nKoszt usługi w mieście takim jak Warszawa czy Poznań to kwoty rzędu 100 – 150 złotych, jednakże nieserwisowana klimatyzacja może pociągnąć za sobą znacznie większe koszty. Serwisowania uszkodzonej klimatyzacji, na szczęście, można dokonać przy użyciu tańszych zamienników oryginalnych części. Najczęściej usterek tego układu spodziewać możemy się w autach powypadkowych (nawet po drobnych stłuczkach przodem auta). Najdroższe są wymiany usterek układów sterowania klimatyzacji automatycznej, które nie mogą być zastąpione zamiennikiem. Zaleca się, aby przeprowadzać konserwację klimatyzacji co dwa – trzy lata.\nCzym jest klimatyzacja samochodowa? Serwis klimatyzacji w Warszawie i Wrocławiu Klimatyzacja samochodowa to system, który pozwala na kontrolowanie parametrów temperatury w określonej przestrzeni – na ogół wnętrza pojazdu. Często można spotkać się...\nKiedy powstała pierwsza lodówka? Chłodnictwo przemysłowe w Warszawie Wykorzystanie chłodu do konserwacji odkryto już pięć tysięcy lat temu. Najpierw Chińczycy używali ich do chłodzenia swoich napoi, Wikingowie zakopywali żywność razem...\nSerwis klimatyzacji Serwis klimatyzacji to nic innego jak tym razem po prostu naprawa. Awarie trzeba przecież jak najszybciej usunąć. Tak to już jest i...\nKlimatyzator przenośny czy stacjonarny? Klimatyzacja w Warszawie Klimatyzatory przenośne to godziwi przeciwnicy rozwiązań stacjonarnych. Do jego najważniejszych zalet należy przede wszystkim mobilność, czyli możliwość ustawienia go wszędzie tam, gdzie...\nPosted in Klimatyzacja\tTagged klimatyzacja i wentylacja, Klimatyzacja łódź, Klimatyzacja Samochodowa, Klimatyzacja Samochodowa Warszawa Wrocław, klimatyzatory przenośne, podwieszana nagrzewnica, wentylatory dachowe\nRodzaje klimatyzatorów – klimatyzacja electrolux Łódź\nKiedy powstała pierwsza lodówka? Chłodnictwo przemysłowe w Warszawie\nInternetowy sklep z dekoracjami – wybierz coś dla siebie!\nSprawdzamy, kiedy są wyniki kaskady i ule można wygrać\nWentylacja i jej znaczenie\nBudowa domu na lata, czy na jedno pokolenie\nBudownictwo w dużych miastach\nPo co nam kratka wentylacyjna?\nTemperatura w samochodzie\nBudowa domu za kredyt\nCzym jest klimatyzacja samochodowa? Serwis klimatyzacji w Warszawie i Wrocławiu\nWybór projektu architektonicznego\nZakupy materiałów budowlanych pod budowę domu\nNajlepsze wentylatory na rynku\nNiejaką z najbardziej wziętych modeli wentylacji jest współcześnie na rynku budowlanym klimatyzacja znana nam, jako grawitacyjna. Tego typu wentylacja grawitacyjna …\nZastosowanie klimatyzacji i wentylacji w pracy. Klimatyzacja i wentylacja – skuteczna wentylacja Łódź\nKlimatyzacja i wentylacja to jedne z obowiązkowych wyposażeni miejsc pracy. Pracownicy hal przemysłowych wytwarzających zanieczyszczenia przedostające się do powietrza muszą …\netimat t 25a\nKiedy wybieramy do swego rezydowania wentylację, na pewno zastanawiamy się czy będzie ona w zupełności efektywna? Jest tak, przeto, iż …\nWielu właścicieli mieszkania zadaje sobie dziś pytanie, po co właściwie jest oraz do czego ma służyć kratka wentylacyjna. Taka kratka …\nŚrodki, jakie płyną z UE sprawiają, że wiele polskich miast decyduje się na duże wydatki na inwestycje, tak by móc …\nGdy budujemy dom, czy nieruchomość musimy posiadać projekt na podstawie, które będzie wykonywane budowa. Wybranie pasującego nam projektu wymaga poświęcenia …\nHurtownia płyt meblowych to miejsce, w którym możesz wybierać pośród różnej jakości płytami meblowymi, aby znaleźć taką, która najlepiej spełni …\nKratki wentylacyjne produkowane współcześnie\nJedną z najpopularniejszych kratek wentylacyjnych, jakie to istnieją na rynku budowlanym i wykończeniowym to wentylacyjne kratki mające charakter nawiewno – …\nchłodnictwo przemysłowe chłodnictwo warszawa klimatyzacja electrolux klimatyzacja i wentylacja Klimatyzacja Samochodowa Klimatyzacja Samochodowa Warszawa Wrocław klimatyzacja warszawa Klimatyzacja łódź klimatyzatory przenośne montaż klimatyzacji montaż klimatyzacji łódź nagrzewnice powietrza podwieszana nagrzewnica Serwis klimatyzacji Poznań serwis klimatyzacji warszawa skuteczna wentylacja łódź wentylacja przemysłowa warszawa wentylatory dachowe\nGlazura i mozaika - serwis branżowy\nProjekty architektoniczne wnętrz oraz domu\nKlimatyzator przenośny czy stacjonarny? Klimatyzacja w Warszawie\nJak samodzielnie zamontować klimatyzację? Montaż klimatyzacji Łódź


White Scissors Ekskluzywna poszetka z włoskiego jedwabiu, poszetka butonierka - Butyk.pl\nposzetka butonierka White Scissors Ekskluzywna poszetka z włoskiego jedwabiu\nNumer produktu: 2052987\nOpis produktu: poszetka butonierka White Scissors Ekskluzywna poszetka z włoskiego jedwabiu\nJej delikatność nadaje się do swobodnego uformowania w kieszonce marynarki. Polecamy poszetkę wykonaną z delikatnego jedwabiu o satynowym połysku, wyprodukowanego we włoskiej manufakturze. Poszetka z tej klasy tkaniny to synonim luksusu i wysokiej wrażliwości na jakość.\nW męskich dodatkach ważną rolę odgrywa poszetka. Elegancki kawałek jedwabiu w brustaszy.\nkolor: czarny, grafitowy, odcienie zieleni i żółtego


Juergen Teller w ICA - Vumag\nJuergen Teller w ICA\nJulK Art&Business, 23.01.2013\nMiędzy sztuką a komercją w najlepszym stylu\nJuergen Teller to jeden z niewielu fotografów, którzy potrafią sprawnie poruszać się świecie komercji bez utraty kontaktu ze światem sztuki. Wystawa jego prac już wkrótce zostanie zaprezentowana w londyńskim Institute of Contemporary Arts.\nNazwiska tego niemieckiego fotografa nie trzeba już chyba nikomu przedstawiać. Juergen Teller jest jednym z najbardziej pożądanych i najlepiej opłacanych fotografów mody na świecie. Pośród gwiazd, które znalazły się przed jego obiektywem, są chociażby Kurt Cobain czy Vivienne Westwood.\nPo raz pierwszy o Tellerze zrobiło się głośno w związku ze zdjęciami, jakie zrobił na okładkę single’a Sinéad O’Connor „Nothing Compares 2 You”. Natomiast do świata mody wkroczył w późnych latach 80. kiedy to wykonał sesję zdjęciową z młodziutką Kate Moss.\nZnakiem rozpoznawczym fotografii Tellera jest specyficzna atmosfera panująca na każdym ze zdjęć. Artysta słynie z tego, że więź, jaką tworzy z modelami, jest daleka od tradycyjnej, w związku z czym każda fotografia jest głęboko emocjonalna i ma wyraźnie prowokacyjny charakter. Teller zawsze próbuje opowiedzieć jakąś historię poprzez swoje zdjęcia, tworząc własny, szeroko rozpoznawalny styl, który charakteryzują humor, autoironia oraz szczerość emocjonalna.\nWystawa „Juergen Teller: Woo” w Institute of Contemporary Arts przedstawiać będzie najważniejsze fotografie modowe i komercyjne wykonane przez Tellera w czasie ostatnich dwudziestu lat. Oprócz tego, odwiedzający będą także mieli szansę obejrzenia bardziej prywatnych zdjęć fotografa.\n„Picture and Words” to część wystawy, która została poświęcona zdjęciom, które co tydzień były publikowane w magazynie „Die Ziet”. Felietony Tellera wzbudzały wiele kontrowersji pośród czytelników. W związku z tym, na wystawie w ICA, oprócz prac fotografa pojawią się także… listy z zażaleniami od czytelników „Die Ziet”. Natomiast „Irene im Wald” oraz „Keys to the House” to części wystawy, które budują zdjęcia prywatne Tellera zrobione w jego rodzinnym mieście w Niemczech oraz w domu w Suffolk.\n„Juergen Teller: Woo”\nInstitute of Contemporary Arts, Londyn\n23 stycznia 2013 – 17 marca 2013


mo 18.01.2013 08:19\nLakers mieli aż 16 strat w pierwszej połowie (20 w meczu), a ich lider Kobe Bryant przez trzy kwarty miał ogromne problemy ze skutecznością (3/17 z gry), ale mecz cały czas był na styku. W czwartej kwarcie Bryant zaczął trafiać (5/7 w czwartej kwarcie), na 2:32 przed końcem po jego trójce było po 90, ale Heat na więcej gospodarzom nie pozwolili.\nMistrzowie NBA zaprezentowali obronę, która była ich atutem w ostatnich play-off, a w ataku piłkę oddali w ręce LeBrona Jamesa. Efekt? Ostatnie dwie i pół minuty meczu Heat wygrali 9:0, a mecz 99:90. James najpierw idealnie podawał do uciekających po zasłonach Dwyane'a Wade'a i Ray'a Allena, pięć kolejnych punktów zdobył sam. Lakers spudłowali trzy rzuty z gry, dwa osobiste przestrzelił Dwight Howard.\nJames pokazał w starciu największych gwiazd, dlaczego uważany jest za najlepszego obecnie koszykarza świata - rzucił 38 punktów, miał osiem asyst, siedem zbiórek i trzy przechwyty. Trafił 17 z 25 rzutów z gry, świetnie grał w obronie, momentami krył Bryanta, w decydujących momentach dyrygował atakiem zespołu.\nJames dostał też wsparcie od Wade'a, który zdobył 27, w ważnych momentach trafiał Ray Allen (9 punktów), a Heat zakończyli sześciomeczową serię wyjazdową z bilansem 3-3. Dzięki czwartkowej wygranej Heat utrzymali przewagę nad New York Knicks w Konferencji Wschodniej.\nBryant zakończył mecz z 22 punktami przy skuteczności 8/25 z gry. - On w karierze zdobył ponad 30 tysięcy punktów. Wiedzieliśmy, że w końcu zacznie mu wpadać. Chcieliśmy uniknąć tego, by często stawał na linii rzutów wolnych - mówił o grze przeciwko Bryantowi James.\n16 punktów dorzucił Metta World Peace, 13 miał Dwight Howard, który spudłował osiem z 13 rzutów wolnych, a po 12 dołożyli Antawn Jamison i wracający po kontuzji Pau Gasol. Na Heat to jednak za mało.\nLakers mają bilans 17-22 i zajmują 11. miejsce na zachodzie i jeśli myślą o awansie do play-off, muszą zacząć regularnie wygrywać, także z drużynami z czołówki. Terminarz mają o tyle trudny, że 10 z najbliższych 13 meczów rozegrają na wyjeździe. Do tej pory poza własną halą wygrali tylko pięć z 17 pojedynków.


Wspomnienia z Syberii – fragment – Ewa Felińska DROGA DO BEREZOWA Z Kijowa przez Tułę do Kazania « WIERZE UFAM MIŁUJĘ\n« Ostre słowa szefa PiS o sytuacji w Polsce. „Wybory fałszowano”\nTo był bój o cywilizację łacińską – prof. Witold Kieżun »\nWspomnienia z Syberii – fragment – Ewa Felińska DROGA DO BEREZOWA Z Kijowa przez Tułę do Kazania\nPosted by tadeo w dniu 5 sierpnia 2011\nRoku 1839, dnia 11 marca, według starego stylu, opuściłam Kijów. Słońce rzucało promienie z wysoka, mimo to mróz trzymał mocno i nie było żadnych oznak zbliżającej się wiosny.\nW najdłuższą podróż mego życia wybrałam się zatem saniami. Zamarznięty Dniepr przebywszy po lodzie, konie zaraz puściły się cwałem. Raz i drugi spojrzałam za siebie, ale Kijowa już widać nie było. Nic nie było widać. W pierwszych dobach „podróży” opuszczała mnie cała odwaga, gdy tylko spoglądałam za siebie. Przerażało porównanie nikłej cząstki drogi przebytej z ogromem przestrzeni do pokonania. Ale człowiek do wszystkiego się przyzwyczaja. Po tygodniu podróż wydawała mi się tak naturalna jak wszystkie codzienne czynności. Nic już nie czułam- ani bólu, ani żalu, wstrętu, czy bodaj zniecierpliwienia.\nCiągły dźwięk dzwonka pocztowego, uczepionego u sań i wstrząsy tychże, zapadających się w doły, jamy, zaspy, skaczących na twardym śniegu, początkowo poruszały wszystkie nerwy. Z czasem jednak sprawiły, że zapadłam w rodzaj sennego letargu, z którego wyrywały mnie tylko postoje. Po to jedynie, aby ból głowy i wszystkich poobijanych członków przypominał na chwilę, że to wszystko dzieje się naprawdę. Nie było jednak czasu, aby się nad sobą litować. Bo już przenikliwy dzwonek pocztowy wzywał do dalszej jazdy, więc sanie leciały przed siebie bez opamiętania, to wpadając, to wyskakując ze śnieżnych przepaści, coraz dalej, dalej i dalej… Dzień podawał nocy, a noc dniowi owo tętnienie dzwonka.\nNie umiem spać w drodze, toteż pierwsze doby podróży wydawały mi się nieznośne. Wreszcie, skrajnie wyczerpana, weszłam na postoju do domu pocztowego i padłam bez czucia na ławę. Nie mogłam spać, ale przez parę godzin żadna siła by z tej ławki nie podniosła mego odrętwiałego ciała. Próżno podoficer- przewodnik, stojąc nade mną, nalegał na dalszą jazdę. Jak znarowiony koń, który nie rusza z miejsca, nie chcąc, czy nie mogąc, nie wiem do dziś, nawet nie drgnęłam. Wreszcie dozorca poczty, rosyjski oficer, widząc w jakim jestem stanie, zażądał od przewodnika instrukcji dotyczących mojej osoby. Okazało się, że ze względu na płeć i wiek przysługują mi prawa, o których przewodnik mnie nie poinformował, a które teraz mi odczytano. Od tej pory podróż stała się znośniejszą, gdyż ode mnie zależało, kiedy będę mogła wypocząć.\nKiedy ktoś ma upragniony cel, niecierpliwi się, droga mu się dłuży, ciekaw jest, co zastanie u jej kresu. Ze mną rzecz się miała zgoła inaczej. Nic mnie na przód nie pchało, wręcz przeciwnie. Nic nie ciekawiło w miejscu do którego miałam przybyć, nic, ani nikt tam nie czekał. Miało to tę dobrą stronę, że podróż mi się nie dłużyła. Moje godziny mogły sobie upływać jak chciały. Ja wsiadałam do sań, wysiadałam, wsiadałam, wysiadałam…a posuwanie naprzód było stanem spoza mojej świadomości.\nNie podróżowałam sama. Wraz ze mną z Kijowa wyruszyły pani Paulina Wilczopolska i panna Józefa Rzążewska. Miejsce ich przeznaczenia było inne niż moje, ale aż do Tobolska miałyśmy jechać jedną drogą.\nTak oto, przebywszy część guberni czernihowskiej ze stolicą w Orle, poprzez rozległe stepy nad Oką, przybyłam do Tuły. Na postoju skorzystałam z gościny domu pocztowego, aby się ogrzać i posilić. W izbie pocztowej zastałam pewnego żołnierza z mińskiego pułku piechoty, który jak się okazało, stacjonował jakiś czas w naszej wiosce. Poczułam się, jakbym spotkała starego znajomego. Wspólne wspomnienia, mimo iż osoby tej wcale nie znałam, wiele znaczą wśród obcych na obcej ziemi, więc porozmawialiśmy parę chwil.\nW tej samej izbie mieścił się sklepik. Tuła to stolica rosyjskiej produkcji wyrobów żelaznych. Rozmaite cudeńka nęciły podróżnych przepięknym blaskiem. Zapragnęłam nabyć coś pamiątkowego i zarazem przydatnego w kraju, do którego zmierzałam, a o którym nie słyszałam jakoś, żeby słynął z rękodzieła.\nGdy już z wielkim zadowoleniem oglądałam nożyk, nożyczki, pieczątkę z dewizą drzewa jodłowego i parę innych fraszek, które nabyłam, poczułam, że ktoś wciska mi do ręki zwitek papieru. Obejrzałam się i zobaczyłam, że żołnierz znajomy rzuca mi porozumiewawcze spojrzenie. Tajemnica obudziła moją ciekawość i gdy tylko mogłam zachować dyskrecję, przeczytałam, co następuje:\n„ Oszukują was, tu kurs pieniędzy zupełnie inny. Zapłaciliście dwa ruble nadto. Abyście nie ulegali więcej podobnym oszukaństwom, przyłączam tablicę kursu monet.” Gdy nadarzyła się okazja, żołnierz objaśnił mi, że tu żadna moneta, ani papierowa, ani srebrna, ani miedziana, nie ma wartości normalnej. Moneta srebrna przeliczana była tylko i wyłącznie na papierową, a ta z kolei w jakiś urojony sposób na kopiejki tak, że bez ogromnej wprawy bądź tablicy kursu nie sposób było tej łamigłówki rozwikłać. Logika ni znajomość arytmetyki na nic się nie mogły przydać. Mówiło się dwanaście, tąż monetą płaciło dziesięć i warunki umowy dopełnione. Dlaczego? Tego do dziś nie pojmuję. Wdzięczna byłam życzliwemu żołnierzowi wielce. Choć nadpłaconych pieniędzy już nie odzyskałam, gdyż kupiec zniknął natychmiast, poczuwszy monetę w kieszeni, to jednak w trakcie całej dalszej podróży nauka owa i tabliczka wielce mi się przydały.\nBardzo chciałam obejrzeć Tułę i zwiedzić fabrykę wyrobów żelaznych i broni, ale nieubłagany głos dzwonka pocztowego i złowieszcze zawodzenie mojego przewodnika „ dalej, dalej…” skutecznie sparaliżowały moje chęci. Widziałam tylko, że Tuła jest pięknym miastem o szerokich ulicach. Miejscowe wyroby, balkony, płotki, bramy odlewane z żelaza nadają mu niespotykaną świeżość i wdzięk. Natomiast niezmierna przestrzeń stepu dookoła, okrytego śniegiem, wygląda jak prześcieradło. Nic tego krajobrazu nie urozmaica, ani lasy, ani miasteczka, ani zameczki. Tylko smętne wierzby sterczą gdzieniegdzie nad gościńcem. Nie mam z tej długiej drogi żadnych przyjemnych wrażeń.\nMinąwszy w końcu Riazań, zbliżyliśmy się do sławnej w miejscowych podaniach puszczy muromskiej. Bardów swoich znalazłam w osobach pocztylionów i dozorców poczt. Ich niestrudzona wyobraźnia, bardziej lub mniej poetycka, ale zawsze skłonna do orientalnej przesady, coraz to tworzy nowe opowieści, ubarwia dawne wypadki, podaje za nowinę to, co zdarzyło się lata temu. Ciekawe to były historie, ale jakoś nie budziły we mnie tych emocji, którym ulegali moi towarzysze i przewodnicy. Nawet wręcz uroczyste opatrywanie broni przed wjechaniem w puszczę nie robiło na mnie wrażenia. Moje położenie sprawiło, że doszłam do pewnego kresu, nabyłam dziwnej niezależności, która pozwala obojętnie patrzeć na rzeczy, w innej sytuacji budzące niepokój, czy nawet grozę. Nazwałabym ten stan rozkoszą nieszczęścia.\nPuszczę przebyliśmy jak tylko można najspokojniej. Dla mnie zaś prawdziwą przyjemnością i odmianą po niezmierzonej, nudnej przestrzeni stepów, było znaleźć się między drzewami. Zamiast oczekiwanych zbójców spostrzegłam tylko wielką obfitość cietrzewi. Szelest ich skrzydeł to jedyny dźwięk, który przerywał głuchą ciszę lasu. Jako nieodrodna córka starodawnych litewskich myśliwców, mało nie wyskoczyłam z sań na widok tych pięknych ptaków, nie wiadomo, po co. Chyba z wielkiego podziwu, bądź wielkiej chciwości. We mnie krew się gotowała, a one spokojnie siedziały na drzewach tuż przy gościńcu. Obojętnym wzrokiem patrzyły na przejeżdżających, jakby urągając naszej niemocy i niedołężności.\nKonie tym czasem leciały dalej, dalej…\nOpuściliśmy szczęśliwie srogą puszczę, zbliżyliśmy do brzegów Wołgi i przybyliśmy do sławnego ze swego jarmarku Niższego Nowogrodu. Widok był niecodzienny. Dwa miasta, rozdzielone korytem Wołgi. Jedno z nich pełne ruchu i życia, drugie porządne, czyste, bez oznak opustoszenia ale ciche i nieruchome, zasypane śniegiem. Śpiąca królewna. Nie mogę odgadnąć. Czy pomorek dopiero co ubił mieszkańców tych murów? Wszystko tu świeże a jednak martwe. Wreszcie zaspokojono moją ciekawość. Otóż to właśnie jest część miasta, w której raz do roku odbywa się sławny jarmark, w 1817 roku przeniesiony tu z Makarjewa, stąd do dziś zwany makarjewskim. Śpiąca królewna budzi się wtedy na pięć niedziel. Wówczas przenosi się do niej całe życie miasta, zjeżdżają niezliczeni goście. Domy, domki, szałasy – wszystko to napełnione ludem i zawalone towarami. Nic dziwnego. W krótkim czasie pięciu niedziel Północ spotyka się tu z Południem. Wołga, łącząca morze Bałtyckie z Kaspijskim, przynosi płody Europy i Azji. Kałmucy, Persowie, Bucharcy przybywają z owocami swojej ziemi i wyrobami przemysłu. Chińskie karawany ciągną z herbatą i jedwabiem, kupcy syberyjscy wiozą futra i drogie kamienie. Przemysł zaś europejski, za te surowe bogactwa azjatyckie, dostarcza, co ma najwykwintniejszego ze swych wyrobów. Ta mała przestrzeń, dziś leżąca w odrętwieniu, to miejsce, które zbliża i brata mnóstwo narodów, różniących się obyczajami, religią, kolorem skóry, językiem, fizjonomią i cywilizacją, rozdzielonych całym miąższem kuli ziemskiej. Która królewna nie zgodziłaby się za cenę wiecznego snu, budzić raz w roku do życia pełnego, wolnego i doskonałego, aby więcej przeżyć, niż jej siostra przez cały rok?\nW Niższym Nowogrodzie uzupełniliśmy nasze zapasy dobrym chlebem i bułkami. Z powodu Wielkiego Postu na postojach nie było nic bowiem oprócz barszczu z olejem i postną kaszą, a to kuchnia naprawdę bardzo skromna.\nWreszcie w Wielką Sobotę dotarliśmy do Kazania. Zarówno ja, jak i moje równie zgłodniałe i znużone towarzyszki, zapragnęłyśmy skorzystać z przysługującego nam prawa i choć przez dwa dni Wielkanocne odpocząć. Przewodnikowi pomysł ten odpowiadał, więc opuścił nas, aby załatwić potrzebne formalności. Czekałyśmy w saniach, aż zmrok zapadł. Chłód, głód, znużenie i klątwy pocztyliona dokuczyły już tak bardzo, że wreszcie po ponad czterech godzinach nawet nasi aniołowie stróże ugięli się i zajechaliśmy do oberży. Była dziesiąta wieczór. W ciepłej izbie zapragnęłyśmy tylko jednego. W kilka minut spałyśmy głęboko, a rozesłany na podłodze dywan i poduszka pod głową spełniły najgorętsze z naszych życzeń.\nO godzinie pierwszej w nocy przewodnik rozbudził nas, zawiadamiając, że dopełnił formalności, w związku z czym natychmiast mamy przenieść się do przygotowanej kwatery. Prośby nic nie dały. Trzeba było opuścić ciepły pokój, zebrać rzeczy i ruszać na nowe mieszkanie. Jedyną pociechę stanowiła myśl, że w końcu przez dwa dni wygodnie odpoczniemy. Czekał na nas grzeczny oficer, który poradził sobie nawet ze znalezieniem koni w środku nocy. Godzina druga minęła, gdy zajechałyśmy do wyznaczonej kwatery. Skoro tylko weszłyśmy, taka wilgoć i stęchlizna uderzyły nasze powonienia, że nie było możliwości odetchnąć. Ściany pokryte niezliczoną ilością owadów, znanych w Rosji jako tarakany, na Litwie zaś pod nazwą prusaków. Jak oficerowie między szeregowymi, poruszały się między nimi tarakany czarne, różniące się od pierwszych wielkością i kolorem.\n– Panie oficerze, pozwólcie nam zanocować w saniach.\n– Chciałem jak najlepiej. Była jeszcze, co prawda druga kwatera do wyboru, ale zimna, a ta jest ogrzana. Panie zaś jesteście zziębnięte…\n– Chcemy do zimnej!- Zawołałyśmy jednogłośnie.\nOficer wybiegł, przerwać rozładowywanie sań, ale konie już wyprzęgnięto. Poszłyśmy zatem pod przewodnictwem żołnierza piechotą. Izba, chociaż zimna, okazała się czysta i sucha. Oficer pożegnał się i odszedł, a my zaczęłyśmy na nowo mościć się do snu. Świtało, ale wiedząc, że cały dzień wypoczynku przed nami, kazałyśmy pozamykać okiennice i rzuciłyśmy się na pościel.\nRozbudziło nas pukanie do drzwi.\n– Pan policmajster chce się widzieć! – zawołał za drzwiami głos naszego przewodnika.\nZahartowane rozmaitymi wypadkami, w parę minut byłyśmy gotowe przyjąć niespodziewaną wizytę. Policmajster bardzo grzecznie zapytał, czy kwatera nam odpowiada i czy dobrze spałyśmy. Odpowiedziałyśmy równie grzecznie, żeśmy zupełnie kontente.\n– Ponieważ panie musiały się już wywczasować, trzeba, abyście dziś jeszcze odjechały.\nSpojrzałyśmy tylko jedna na drugą, bo słów nam zabrakło. Tyle zachodu i bezsenna noc i tyle nam z tego. Postanowiłam zawalczyć o nasze prawa.\n– Wie pan urzędnik, że mamy przywilej wypoczynku wedle naszego uznania w miastach guberni i naprawdę, nie nadużywamy go?\n– Tak, tak, wszakże zdaje mi się, że panie należycie odpoczęły i spodziewam się, że dalsza podróż im nie zaszkodzi.\nNie było z kim i o czym mówić. Policmajster spodziewał się może próśb i skarg, ale nie doczekawszy, zezwolił nam jeszcze na kilkugodzinny pobyt w mieście, pożegnał się grzecznie i poszedł. A my postanowiłyśmy mocno, więcej o taki wypoczynek nie prosić. Zażądałyśmy natychmiastowego odjazdu. Tylko, że wszyscy świętowali Wielkanoc i nikomu się w drogę nie spieszyło- ani urzędnikom, ani pocztylionom. Siedziałyśmy więc na tłumokach, nie wiedząc, co ze sobą począć. Raptem drzwi się otworzyły i weszła jakaś dama, podeszła wiekiem, której nazwiska nie pamiętam. Powiedziała, że jest wdową po pułkowniku wojsk rosyjskich i kiedyś kwaterowała z mężem w okolicach Warszawy, po czym pozostały jej przemiłe wspomnienia. Znając nasze położenie, zapragnęła wyrazić swoje współczucie i według miejscowego zwyczaju, powitać nas czerwonym jajkiem. Pogawędziłyśmy pół godziny z życzliwą damą, a po jej wyjściu, jak wygłodniałe zwierzęta rzuciłyśmy się łapczywie na kraszanki. Znaczyły one dla naszego apetytu tyle, co mucha dla psa, gdyż przecież pułkownikowa nie wiedziała, że symboliczne jajeczka mają zaspokoić olbrzymi głód. Obudziły w dodatku jeszcze tęsknotę, za rodziną, przyjaciółmi, spotkaniami towarzyskimi. Ale z tymi obrazami pamięć przywołała natychmiast inne. Zaczęły nam się jawić tłuste szynki, prosięta, kiełbasy, nadzienia, baby, mazurki. Jednym słowem wszystkie posilne jadła i łakocie stanęły żywo w naszej wyobraźni, namalowane przez zgłodniały żołądek niby pędzlem kochanka – artysty. Udajemy się zatem do naszego podoficera i prosimy, aby posłał na rynek po szynki, kiełbasy i ciasta.\n– Nie ma dzisiaj targu. Do tego w tym kraju takich rzeczy na targu nie sprzedają.\n– Więc nigdzie jeść dostać nie można?\n– A ty i twoi towarzysze łykacie powietrze?\n– Jedzenie dla siebie zamówiliśmy u gospodyni tutejszego domu.\n– To zamówże i dla nas.\n– Paniom może nie smakować\n– Wolne żarty! Głodny nie wybrzydza.\nNo i poszedł, załatwiać także i nasz interes. My tymczasem nie mogłyśmy sobie darować, że w naszych stronach w tę wspaniałą uroczystość panuje taka obfitość od pałacu do najnędzniejszej chałupy. Najuboższy, ale i najbogatszy, pospieszy powitać podróżnego, podzielić się święconym, poczęstować mięsem, czy go brakuje, czy też zbywa. Bo gość w dom, to Bóg w dom. Westchnęłam po cichu do Boga, aby nigdy nie dopuścił, by cudzoziemszczyzna wygnała od nas ten obyczaj narodowy, bratający przyrodzoną gościnność z religijnymi obrzędami.\nPo pewnym czasie przychodzi do pokoju gospodyni, kazańska mieszczka i zaprasza nas na dół, abyśmy same mogły wybrać sobie potrawy. Z całą przy tym prostodusznością prosi nas, abyśmy zechciały się pokazać zgromadzonym u niej gościom, którzy z wielką przyjemnością i zainteresowaniem pooglądaliby Polki.\nOj, została zraniona nasza miłość własna, gdyśmy pojęły, że oto właśnie mamy zrobić z siebie widowisko dla potomków Tatarów. Ale zgodziłyśmy się, bo przecież ci Tatarzy nic nas nie obchodzili a dla nas również byli widowiskiem. Za widowisko widowisko, taki jest ten świat. W dodatku czekali z poczęstunkiem.\nZanim zeszłyśmy do naszej publiczności, oporządziłyśmy mocno sfatygowane dwutygodniową podróżą stroje, starając się udziwnić je przy tym jak najbardziej.\nNa dole dostałyśmy miejsca honorowe za stołem, odpowiedziałyśmy na kilka nic nie znaczących pytań, ale rozmowa ta nijak nie zaspokaja głodu- ani umysłowego, ani głodu żołądka tym bardziej. Rozglądam się w miarę nieznacznie dookoła w poszukiwaniu jadła ale nawet zapachu nie czuję. Znajduję jedynie na przeciwległym stole zakrytym białym obrusem, który był, zdaje się jedyną oznaką święta, trzy talerzyki. Na jednym z nich leży zmarzłe jabłko, pokrojone cienko i ocukrzone, na drugim rodzynki a na trzecim jakieś ziarenka w kasztanowatej łupince (to, jak się dowiedziałam, tak zwane orzechy cedrowe z Syberii). Pytam w końcu gospodynię, czy może nam dać coś do jedzenia, nie rodzynki, które stają w gardle, tylko jakieś mięso na przykład. Wówczas z wielkim zdziwieniem dowiedziałam się, że w Rosji nie ma zwyczaju przygotowywania na Wielkanoc zimnych mięsiw, ciast i innych smakołyków, jak u nas. Jednym słowem, nic zgoła.\nPosiliłyśmy się w końcu barszczem z mięsem, który kazałyśmy przynieść do naszej izby na górze.\nKonie pocztowe przyszły pod wieczór, tylko dokumenty pozostawały jeszcze w rękach urzędników. Nasz podoficer zwijał się jak w ukropie, ale papierów nie dostał. Noc przesiedzieliśmy w oczekiwaniu, drzemiąc na tłumokach. Pocztylion zniecierpliwiony odjechał. Nad ranem wrócił przewodnik i choć papierów nie było nadal, kazał zaprzęgać. Miał nadzieje, że przejeżdżając koło kwatery urzędnika, zastanie go u siebie i sprawę załatwi. Wyjechaliśmy. Okazało się, że po bezsennej nocy urzędnik dopiero układa się na spoczynek, więc kilka kolejnych godzin spędziliśmy, czekając na ulicy pod jego domem. Ranek był prześliczny. Powitaliśmy wschód słońca nad Kazaniem.\nPrzedświt ludnego miasta, budzącego się do życia, ma w sobie coś nadzwyczaj przykuwającego uwagę. Ludzie, którzy budzą się pierwsi, to osobna familia z własnym obliczem. Na czole każdego jakby wypisana gotowość do pracy i potrzeba zarobku. Oni muszą przygotować wygodne przebudzenie bardziej rozpieszczonym dzieciom swego miasta.\nWychylając głowę z powozu, rozglądałam się w miarę możliwości. Kazań jest piękny i obszerny. Ulice w nim szerokie, brukowane, gmachy murowane, piękne domy. Jest uniwersytet, obserwatorium, są gimnazja i fabryki rozmaite. Ślady tatarskiego panowania znikły tu zupełnie za sprawą cywilizacji europejskiej. Nic nie przypomina, że depce się ziemie Tatarów, żyjących niegdyś z najazdów, napadów i łupiestwa.\nCzas upłynął, urzędnik się przebudził, papiery zwrócił i bez przeszkód puściliśmy się w dalszą podróż.\nGubernia kazańska rozciąga się zarówno nad prawym jak i lewym brzegiem Wołgi. Kraina ta ma oblicze całkowicie azjatyckie. Wioski drewniane jeżą się drewnianymi minaretami. Zamieszkuje je wielka rozmaitość narodów. Czeremisi, Mordwinowie, Czuwasze, Woljacy, Wogulicze, Tatarzy (tych jest zdaje się najwięcej),każdy przemawia odmiennym językiem, odróżnia się religią, obyczajami i ubiorem. Wśród rozlicznych strojów bieleje gdzieniegdzie turban na głowie mułły, to znów powiewa zasłona, którą kobiety twarz osłaniają. Gdybym chciała wyliczać wszystkie ubiory, które uderzyły mnie swoją oryginalnością, nigdy bym nie skończyła. Nie mając pod ręką papieru ani pióra, wrażenia schwycone w przelocie notowałam tylko w pamięci.\nCały ubiór Tatarek to najczęściej długie koszule, z przodu haftowane kolorowymi włóczkami. Tatarzy, nie należący do stanu duchownego, ubierają się niemal tak samo, jak u na Żydzi starszej daty. Strój ich składa się z kaftana o krótkich rękawach, bez fałd z tyłu i na przedzie, oraz ze szpiczastej czapki z dużymi skrzydłami, podszytej futrem. Inni noszą szlafroki i krymki na głowie.\nNa każdej stacji pocztowej otaczał nas ciekawski lud. Najpierw przypatrywano się nam, potem sprzętom, przy czym szczególnie kobiety musiały dotknąć wszystkiego po kolei. Chętnie się na to godziłyśmy, gdyż tak samo byłyśmy ciekawe niezwykle oryginalnych ubiorów owych nadwołżańskich nimf.\nCo postój, to wydawało się nam, że w innym jesteśmy kraju. W jednym miejscu kobiety nosiły na głowie niby tablice, piętrzące się prostopadle nad czołem, a naszywane mnóstwem drobnych, srebrnych i złotych monet. Monety te przy każdym poruszeniu głowy wydawały brzęk. Gdzie indziej ozdobą był niby diadem w kształcie półksiężyca, tak wykrojony, że zadarte końce tworzyły niby rożki, a upstrzony przy tym cały różnymi drobnymi kamykami i odłamkami kruszców. Na piersi nosiły złote i srebrne monety rozmaitej wielkości, dziurkowane i nawleczone na sznurek, tak że tworzyły rodzaj bogatych naszyjników.\nNa jednej ze stacji, gdzieś między Kazaniem a Permem, raczej z ciekawości niż z grzeczności, przyszedł nas powitać Głowa wioski, wraz z małżonką. Był to Tatar już niemłody, ale czerstwy. Żonie, okrytej od stóp do głów obszerną suknią i zawojem, widać było tylko twarz. Ale cóż to była za twarz! Tak nabielona i naróżowana, brwi tak mocno wykreślone jakąś czarną masą, że wyglądała raczej na maskę bądź lalkę. Przez chwilę wydało mi się, że jestem na maskaradzie, ale czym prędzej powściągnęłam głupkowate zdziwienie, aby poprowadzić w miarę poważną i grzeczną rozmowę.\nŚwiadoma już nieco obyczajów tatarskich, zagadnęłam Muzułmanina:\n– Wiele masz żon?\n– To dlaczego nie przyprowadziłeś wszystkich?\n– Tamte są stare i brzydkie, nigdzie ich ze sobą nie biorę, a ta ma tylko trzydzieści dwa lata- odpowiedział dumnie małżonek.\n– Wiele masz dzieci?\n– Czterech tylko synów, a aż dziewięć córek- westchnął ciężko stary i pokiwał głową.\n– Pewnie ładne, wkrótce weźmiesz za nie dużo pieniędzy- pocieszyłam smutnego staruszka\n– Gdzie tam, tyle kosztowało dziewięciu wykarmienie, ze chyba mi się to nie zwróci- odparł mi poważnie główny rachmistrz rodziny.\nTak oto posuwając się naprzód wśród ludności coraz to odmiennej, przez ziemię będącą jeszcze niedawno Królestwem Kazańskim, dotarliśmy do Permu.\nPerm, dziś stolica guberni, to miasto liche i mało ludne. Podobno liczy tylko kilka tysięcy mieszkańców. Nie więcej niż pięćdziesiąt lat temu było nędzną wioszczyną, którą dopiero w 1781 roku rząd rosyjski wyznaczył na stolicę. Perm leży nad rzeką Kamą i jest jakby podnóżem Uralu. Wyminąwszy zatem miasto, wjechaliśmy w sławny łańcuch górski.\nW poprzek Ural ma dość znaczną szerokość. Jadąc z Permu do Jekaterynburga przebywa się go skosem, toteż trudno długość tej drogi jednoznacznie określić. Pnąc się z góry na górę, jedzie się mil kilkadziesiąt gościńcem wyrównanym dobrze, jak wszystkie rządowe drogi rosyjskie. Góry owe okryte całe lasem i kolosalnymi kamieniami, których najbardziej wiekowe drzewa nie są w stanie przysłonić. Olbrzymie bryły sterczą pojedynczo, jedna obok drugiej, łyse, nieruchome, jak zaklęte olbrzymy, urągając swą nagością wichrom i śniegom, które tylko się o nie rozbijają. Inne piętrzą się w piramidy i fantastyczne kształty, jakby jakaś gigantyczna ręka dla zabawy cisnęła jedne na drugie, niby dziecko śnieżki.\nCały Ural poryty jest kopalniami. Nazywają je tu zawodami. Jedne należą do rządu, inne do rosyjskich magnatów. Jakby wnętrzności ziemi otworzyły swoje skarby dla pracowitych zwolenników przemysłu. Najwięcej wydobywa się żelaza i miedzi, ale także w niemałej ilości drogie kamienie i szlachetne kruszce. Osady robotników, zatrudnionych w kopalniach to ogromne wsie, wyglądające jak piękne miasteczka. Aż serce rośnie, gdy patrzy się na dwieście, trzysta domów, obszernych, zbudowanych ze smakiem, o jednakowej formie i proporcji, a świeżych jakby wszystkie razem dopiero co powstały. Ani jednej nikczemnej, ubogiej chatki. Tu nie ściska serca widok nędznej lepianki obok wspaniałego pałacu. Człowiek mimo woli zaczyna się zastanawiać nad potęgą przemysłu, oświeconego rozumem i wspartego wytrwałą pracą,. Nad potęgą, która pozwoliła pośrodku pustyni wydźwignąć niby za sprawą czarodziejskiej różdżki, nie zbyteczne gmachy, służące li tylko zadowoleniu próżności jednego człowieka, tylko wesołe domki, zaspokajające potrzeby tysięcy uczciwie pracujących rodzin.\nNa postojach spotkałam ciekawe świadectwo umiłowania sztuki przez ten lud, na co dzień pracujący w kopalniach. Są to widoczki z malowaną (zwykle dość nędznie) figurą świętego lub świętych. Cały urok tych widoczków zależy od pejzażu, w którym rzeczona figura się znajduje. Otóż, pejzaże owe układane są wypukło z bryłek kamieni samorodnych, nieszlifowanych, w najprzeróżniejszych kolorach. I tak: topazy białe, dymione i rozmaitej barwy, ametysty, akwamaryny, krwawniki, szmaragdy, chalcedony i wiele innych razem tworzą efekt, który sprawia, że obrazom tym nie można odmówić oryginalności, a nawet piękna.\nTo, po której stronie Uralu jesteśmy, poznać można po biegu rzek, które zaczynają należeć do innego systemu. Dotąd rzeki mające swe źródła w górach spływały na zachód i tam kierowały się, jedne na południe, wlać swe wody do Morza Kaspijskiego, drugie na północ, gdzie tonęły w lodowatych wodach Północy. Teraz przeciwnie, wody płyną na wschód, tworząc dorzecze olbrzymiego Obu.\nJednym z dopływów Obu jest Iset, nad którym leży przepiękny Jekatarynburg, pierwsze miasto, które ukazuje się oczom po przejechaniu pasma Uralu. Miasto należy do guberni permskiej, ale bez porównania przewyższa swoją stolicę pod każdym względem. Założony niedawno, bo dopiero w roku 1723, jest zbudowany z rozmachem i gęsto zaludniony. Mieści się w nim główny zarząd górnictwa i mennica państwa. Radabym dłużej się tu zatrzymać i przyjrzeć życiu i funkcjonowaniu miasta, jego fabrykom kruszcowym, wyrobom, sposobowi życia zamożnych mieszkańców. Ale nie ode mnie zależało zaspokajanie moich chęci.\nW Jekaterynburgu za bardzo przystępną cenę można nabyć szlachetne kamienie. Ametysty, opale, chalcedony, chryzolity, kryształy górskie, topazy, akwamaryny, szmaragdy i mnóstwo innych, tylko oszlifowane, przygotowane do oprawienia, delikatnie oprawione – wszystkie niemal same wchodzą w ręce.\nJak ów głodny Arab na pustyni, który znalazłszy wór pereł, kopnął go z pogardą, mówiąc „ To tylko perły”, tak i ja spojrzałam obojętnie, i pojechałam dalej.\nW Jekaterynburgu spotkała nas niemiła niespodzianka. Dotąd sunęłyśmy saniami po dość dobrej drodze. Z racji, iż dążyliśmy na północny wschód, wydawało się, że warunki te nie ulegną zmianie, przynajmniej do Tobolska. Tymczasem niemało się zdziwiliśmy, widząc pod końskimi kopytami szare i rzadkie błoto. Stanęliśmy na kwaterze, a nasz przewodnik poszedł rozeznać się w sytuacji. Wrócił z przykrą wiadomością, iż dalej śniegu nie ma, więc musimy porzucić sanie. Nie stać nas było mnie i towarzyszek na najlichszy bodaj powóz, więc trzeba było zdecydować się na perekładną, czyli wózek pocztowy.\nNie było nad czym się zastanawiać. Wygodne sanie wspaniałomyślnie odkupił za dosłownie kilka rubli gospodarz domu, w którym zatrzymałyśmy się z towarzyszkami. Powiedział, ze czyni to tylko przez wzgląd na nasze trudne położenie i wręczył ruble przewodnikowi. My zaś przełożyłyśmy nasze rzeczy na pocztowe wózki i ruszyłyśmy dalej.\nKomuś, kto nigdy nie jechał czymś podobnym, mogę wydać się zbyt wybredna i rozpieszczona, gdy powiem, że wózek taki jest niewygodny. Trudno, proszę mnie usprawiedliwić, jestem tylko kobietą i to nieszczególnie zahartowaną w rozmaitych fizycznych przeciwnościach. Jest niewygodny nie do wytrzymania. Krótki, zatem trzęsący niewymownie, płytki i przodem uniesiony tak, że niemal nie sposób utrzymać w nim równowagi. Każdy zaś wstrząs powoduje wyrzucenie pasażera w górę na ćwierć łokcia, co w końcu sprawia ból, wyciskający łzy z oczu. (Ów wózek pocztowy, to nic innego jak osławiona kibitka.)\nZaraz za miastem znaleźliśmy znowu na gościńcu całkowicie pokrytym śniegiem. Co więcej, cała okolica, jak okiem sięgnąć spowita jest w biel. Zagaduję woźnicę i ze zdumieniem dowiaduję się, że nigdzie więcej na drodze do Tobolska błota nie ma. Podobno wzbudziliśmy sensację wśród pocztylionów, zaopatrując się w wózki zamiast sań.\nZorientowałam się, ze padliśmy ofiarą nieporozumienia lub, co gorsza, oszustwa. Każę zatrzymać konie, wołam podoficera i cóż się okazuje? Że nasz przewodnik swoją sensację na temat śniegu usłyszał nie od kogo innego, a właśnie od tego samego człowieka, który kupił nasze sanie. Teraz zaś, nie chcąc wyjść na fryca, posyła dwóch żandarmów z powrotem do Jekaterynburga z rozkazem przyprowadzenia sań, bądź odzyskania ich na drodze prawnej. My tymczasem jedziemy do następnej stacji, gdzie z wielką ulgą zatrzymujemy się na dłuższy przymusowy odpoczynek, oczekując powrotu żandarmów.\nWrócili wreszcie. Bez sań. Wspaniałomyślny kupiec zdobyczy z rąk nie wypuścił, a wyższa instancja, do której się odwołano, orzekła, ze towar sprzedano, pieniądze wzięto, więc umowa została dopełniona i zrywać jej nikt nie ma prawa. Ot i tyle, dodać tylko trzeba kilka rubli straconych na wynajęcie koni pod żandarmów.\nSzczęście, że z wózków mogłyśmy przesiąść się na sanie pocztowe. Już nigdzie więcej na drodze do Tobolska nie musiałyśmy zamieniać ich na wózki, gdyż sanna była wyśmienita. Śnieg zaczął podpływać wodą z gór spływającą w pierwszych promieniach wiosennego słońca, dopiero pod sam koniec drogi, co nie przeszkadzało dokończyć jej w saniach. Jedna tylko okoliczność stała się mniej sprzyjająca. Otóż, ponieważ sanie nie były nasze tylko pocztowe, toteż co stacja musiałyśmy swój bagaż przenosić z jednych na inne. Niby drobna to niedogodność, ale dla mnie, jadącej bez służby, było to duże utrudzenie. Stąd mój wniosek, że pewna klasa kobiet w naszym społeczeństwie jest chowana po prostu źle – w całkowitej zależności od osoby najemnej. Cóż, późno, bo późno, ale postanowiłam nadrabiać moje zaległości, póki nadarzała się taka wyśmienita okazja.\nPółmetek w Tobolsku\nWreszcie wjechaliśmy do guberni tobolskiej. Tobolsk był jeszcze daleko, około tysiąca wiorst (ponad 1000 km) przed nami, ale potrafiłam już objąć wyobraźnią te przestrzenie. Poza tym, najtrudniej osiągnąć połowę drogi, zwłaszcza bardzo długiej i uciążliwej. Potem każdy krok przybliża do celu i choćby ten cel nie był szczególnie nęcący, jest to rodzaj ulgi, jaką odczuwa chory, gdy go z boku na bok przekręcą.\nPrzez pustkowia jechaliśmy aż do Tiumienia, oddalonego od Tobolska o wiorst 250 (ok. 270 km). Jest to miasteczko powiatowe, może poszczycić się odlewnią dzwonów i kilkoma innymi fabrykami. Przez środek miasta przepływa rzeka Tara. Wiąże się z nią pewna historia. Otóż, gdy w roku, jak mi się zdaje, 1835 Następca Tronu Rosyjskiego (Aleksander II Romanow) zwiedzał Syberię, wody Tary wezbrały. Wtedy mieszkańcy Tiumienia wykonali łódź, którą przewieźli Najjaśniejszego Monarchę przez rzekę. Łódź ta ma dach i boki obite wewnątrz zieloną wełnianą materią, białe firanki osłaniają ją dookoła. Nad krzesłem tronowym, obitym pąsowym adamaszkiem zawieszono portret i imię Najjaśniejszego Monarchy. Ławeczki łódź okalają. Najznamienitsi tiumieńczanie mieli zaszczyt w owej pamiętnej epoce służyć Dostojnemu Podróżnemu za przewoźników. On odwdzięczył się, racząc na krawędzi łodzi pozostawić swój własnoręczny podpis i pozwolił zarazem umieścić tam w długim szeregu nazwiska dziesięciu kupców, którzy Go przewozili. Wdzięczni tiumieńczanie ów napis za szkło oprawili, a dla łodzi zbudowali osobny dom, w którym jest pod kluczem chroniona, niczym relikwia.\nW Tobolsku, tej stolicy zachodniej Syberii, stanęliśmy okrągły miesiąc od wyjazdu z Kijowa – 11 kwietnia.\nPo tak długiej podróży z ukontentowaniem znalazłam się w wygodnym pokoju gościnnicytobolskiej, czyli tutejszego zajazdu dla podróżnych. Nareszcie zamilkł natrętny dzwonek pocztowy, który wciąż wołał „dalej, dalej…”, nareszcie mój czas należał do mnie. Tak mi się przynajmniej wydawało, gdy rozważyłam wszelkie okoliczności. Z Tobolska bowiem nie ma innej drogi do Berezowa, niż korytem rzeki – zimą po lodzie, latem na statkach.\nTymczasem lody zaczęły topnieć, wody huczeć i Irtysz wezbrał tak, że według wszelkiego prawdopodobieństwa czekał nas przynajmniej miesiąc odpoczynku.\nZastałyśmy tu towarzystwo częściowo mi znane, częściowo jeszcze nie, ale serdeczne i kojące w pewien sposób tęsknotę za bliskimi. Oto, kto przed nami stanął w Tobolsku: były mieszkaniec Wielkopolski, major Szreder, niegdyś towarzysz broni Seweryna Krzyżanowskiego, Antoni Pawsza z Wołynia, Konstanty Wolicki, Onufry Pietraszkiewicz z Wilna, Ignacy Strumiłło z Wołynia, Stanisław i Rafał Kiersnowscy z nowogródzkiego. Tuż przed nami przybył Karol hrabia Marchocki.\nJuż trzy dni bawiłyśmy w Tobolsku i dzięki życzliwym ludziom pomału\nzaczęłam się zadomawiać w tym mieście. Raptem nas wszystkie – mnie i dwie moje towarzyszki – wezwano do cywilnego gubernatora, który oświadczył, że odpoczęłyśmy dostatecznie i czas nam niezwłocznie odjechać do miejsc przeznaczenia. Dla moich współpodróżniczek miała to być Tarra, powiatowe miasteczko guberni tobolskiej, leżące również nad brzegiem Irtyszu. Moje przeznaczenie było mniej łaskawe – Berezów, położony względem Tarry tysiąc siedemset wiorst (ponad 1800 km) na północ, zatem niezrównanie przykrzejszy pod różnymi względami, przede wszystkim zaś z powodu klimatu. Mimo tego, panna Józefa Rżążewska zażądała zmiany swego miejsca pobytu na Berezów i pozwolenie otrzymała. Zrobiła to ze względu na moją osobę. Żadne tłumaczenia, ni nalegania nie zdołały odwieść jej od raz podjętej decyzji.\n17 kwietnia pożegnałyśmy z żalem naszych znajomych. Wyruszyłyśmy, wciąż jeszcze saniami, po lodzie Irtyszu do Berezowa. Droga była najeżona trudnościami. Z nadbrzeżnych gór, hucząc, leciały strumienie i napełniały koryto rzeki. Lód trzymał się jeszcze brzegów, więc konie brnęły w wodzie, która go pokrywała. Przez to pocztylion kilka razy wjechał w przerębel do pojenia bydła i byłby konie potopił, gdyż nie widział drogi. Za obstawę miałyśmy dwóch berezowskich kozaków z rozkazem od gubernatora, aby udzielono im pomocy, gdy tylko zajdzie taka potrzeba. Od wioski do wioski konwojowało nas zatem ciągle kilku konnych z drągami, którymi co raz wyciągali sanie z jakiejś jamy lub śniegu. Mimo ich wysiłków, nie zdołaliśmy przebyć w ciągu dnia jednej stacji. Trzeba było zanocować na drodze.\nNazajutrz w południe stanęliśmy w zamieszkałym przez ruskich osadników Bronikowie, oddalonym od Tobolska o 36 wiorst (ok. 38,5 km). Tutaj kończy się droga lądowa i dalej na północ posuwać się można tylko korytem rzeki.\nThis entry was posted on 5 sierpnia 2011 @ 06:19\tand is filed under Polacy na Syberii, Polskie Kresy, Wspomnienia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, lub trackback from your own site.\nJedna odpowiedź to “Wspomnienia z Syberii – fragment – Ewa Felińska DROGA DO BEREZOWA Z Kijowa przez Tułę do Kazania”\nPamiętniki z życia Ewy Felińskiej « WIERZE UFAM MIŁUJĘ said\n5 sierpnia 2011 @ 06:22\n[…] Wspomnienia z Syberii- fragment – Ewa Felińska DROGA DO BEREZOWA Z Kijowa przez Tułę do&nbs… […]


Polskie Radio w 1939 roku - pożegnanie ze słuchaczami - Historia - polskieradio.pl\nOstatni komunikat Polskiego Radia nadany przez Józefa Małgorzewskiego. (PR, 30.09.1939)\nOstatni komunikat Polskiego Radia z 30 września 1939. Wydarzenia września 1939 roku z perspektywy pracy Rozgłośni Warszawskiej Polskiego Radia, aud. Anny Sudlitz i Macieja Józefa Kwiatkowskiego (30.09.1979)\nRadiowcy: Joanna Poraska, Jeremi Przybora, Juliusz Pietraszkiewicz i Edmund Osmańczyk wspominają pracę w konspiracyjnym radiu, aud. Bogusława Czajkowskiego (31.01.1975)\nOstatnia aktualizacja: 22.12.2019 07:57\nNajprawdopodobniej 22 grudnia 1939 roku zginął Stefan Starzyński. Został rozstrzelany przez Gestapo.\nPolskie Radio 1939. "A muzyka wciąż grała..."\nOstatnia aktualizacja: 17.09.2014 21:28\nRadio dawało informacje, wsparcie i otuchę w najtrudniejszych chwilach wojny obronnej. Tak mówili uczestnicy uroczystego wernisażu wystawy „A muzyka wciąż grała… Polskie Radio 1939” na dziedzińcu Ministerstwa Kultury.\nWystawa Archiwum Polskiego Radia i Narodowego Centrum Kultury pt. "A muzyka wciąż grała - Polskie Radio 1939"Foto: PAP/Jacek Turczyk\n01'00 Wystawa o Polskim Radiu we wrześniu 1939 roku. Relacja Mariusza Pieśniewskiego (IAR)\nFotografie, dokumenty oraz nagrania, obejmujące okres działalności Polskiego Radia od sierpnia do września 1939 roku zostały zaprezentowane na otwartej wystawie "A muzyka wciąż grała... Polskie Radio 1939" w warszawskiej galerii Kordegarda.\nPrezes Polskiego Radia Andrzej Siezieniewski mówił podczas wernisażu o trudnej pracy dziennikarzy i pracowników Polskiego Radia we wrześniu 1939 roku. Wyraził nadzieję, że wystawa przypomni o tamtych tragicznych wydarzeniach i przywoła emocje towarzyszące tym bohaterskim czasom.\nPrezes zarządu Polskiego Radia Andrzej Siezieniewski. Foto: PAP/Jacek Turczyk\nJak powiedział dyrektor Archiwum Polskiego Radia Waldemar Listowski, głównym celem wystawy jest zapoznanie młodego pokolenia z ludźmi, którzy pracowali w Polskim Radiu podczas obrony Warszawy w 1939 roku. - Polskie Radio odgrywało wtedy bardzo istotną rolę. Poprzez naszą wystawę chcemy godnie upamiętnić ludzi, którzy w tak trudnych czasach tworzyli tę instytucję. Prezentujemy ich zdjęcia wraz z nazwiskami, ponieważ zależy nam na tym, by widzowie dowiedzieli się o tych osobach - tłumaczył.\nSzacuje się, że podczas oblężenia Warszawy w rozgłośni pracowało ponad sto osób z Warszawy oraz rozgłośni regionalnych w Łodzi, Katowicach, Toruniu i Poznaniu. - Po 5 września 1939 roku w Polskim Radiu pracowali ochotnicy, którzy pełnili swoje obowiązki dla dobra społeczeństwa. Przychodzili, znajdowali zajęcie właściwe dla danej chwili i pracowali, ile tylko mogli. Byli to ludzie gotowi toczyć walkę w eterze - dodał Listowski.\nNa wystawie można obejrzeć także prezentacje multimedialne oraz radiowe pamiątki, jak na przykład oryginalną płytę zawierającą przemówienie Stefana Starzyńskiego, legitymację pracownika Polskiego Radia wystawioną 5 września 1939 roku, ogłoszenie skierowane do pracowników o zawieszeniu działalności Polskiego Radia S.A. wraz z podpisem dyrektora Edmunda Rudnickiego oraz artykuły prasowe dotyczące działalności radia z września 1939 roku.\nWystawę dopełniają nagrania pochodzące z września 1939 roku, między innymi przemówienie sejmowe Józefa Becka, fragmenty wystąpień Wacława Lipińskiego, komunikaty oraz apele porządkowe poświęcone sytuacji w Warszawie. - Chcieliśmy wrócić do pomysłu pułkownika Lipińskiego, by wystawiać radioodbiorniki w oknach i słuchać tego, co Polska ma do powiedzenia - mówił Listowski - Ustawiliśmy więc radioodbiornik w oknie galerii. Jego dźwięki doskonale oddają klimat Warszawy z tamtych czasów.\nWystawa Archiwum Polskiego Radia i Narodowego Centrum Kultury pt. "A muzyka wciąż grała - Polskie Radio 1939" w Warszawie. Foto: PAP/Jacek Turczyk\nAutorem scenografii wystawy jest prodziekan Wydziału Scenografii warszawskiej ASP Marek Chowaniec. Organizatorami wystawy są Archiwum Polskiego Radia oraz Narodowe Centrum Kultury.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA II wojna światowa Polskie Radio


Dominacja medyczna – Lady Chili | domina, warszawa, bdsm, bondage\nDominacja medyczna przeznaczona jest dla osób, które lubią i cenią wytrawne zabawy. Posiadasz fetysz igieł, nakłuwania, zastrzyków, ubioru i sprzętu medycznego, a może zapachów ,,medycznych” związanych z używanymi środkami dezynfekującymi- to ten sposób zabaw jest dla ciebie.\nA może chcesz po prostu spróbować, zakosztować czegoś wyjątkowego?\nPodczas dominacji medycznej możliwe jest:\nbadanie medyczne ogólne, sprawdzające naturalne odruchy;\nzbadanie serca stetoskopem;\nprzeprowadzenie badania prostaty oraz genitali;\niniekcje z użyciem wody fizjologicznej;\nzastrzyki z soli fizjologicznej w tyłek, ramię.\nPodczas sesji medycznej Pani zawsze jest w ubraniu medycznym, na rękach nosi rękawiczki. Pani wykorzystuje środki dezynfekujące, oraz wyłącznie jednorazowe igły o różnej wielkości.\nSesja nie jest możliwa jeśli będziesz pod wpływem alkoholu lub innych używek!


Piana montażowa GUNFOAM 2002 DEN BRAVEN - Piany montażowe - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nPiana montażowa GUNFOAM 2002 DEN BRAVEN\nNr ref. 41629196\nKontrolowany przyrost. Wysoka precyzja nakładania. Krótki czas obróbki. Wysoka wydajność. Wysoka gęstość (nie ścieka). Niska wodochłonność. Jednolita i regularna struktura. Wysoka stabilność wymiarowa. Bardzo dobra izolacja termiczna, akustyczna i przeciwwilgociowa. Po utwardzeniu chemicznie neutralna, odporna na szeroki zakres temperatur i rozwój grzybów oraz pleśni. Dobrze przyczepna do betonu, tynku, ceramiki budowlanej, drewna, stali, metali i materiałów podobnego typu. Zapewnia stabilność i elastyczność montowanych elementów. Nie zawiera (H)CFC, PCB i formaldehydu. Efektywna w użyciu. czytaj cały opis ...\nCzas schnięcia (w min.)\tOd 10 do 15\nKod EAN: 4001587080016\nNumer referencyjny: 41629196\n0 Cena za litr 36,27 zł