Kwiecień, 2011 | Skorpion nie do pary\nOpublikowano 29 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nOstatni dzień w pracy przed dłuuuuuuuuuuugim weeeeeeeeeeeekendem.\nCzuje się już atmosferę rozgorączkowania, nikogo żadna robota się nie trzyma.\nKażdy myśli o swoich planach na najbliższe dni.\nMam wrażenie, że w Polsce mało kto zostanie. Będą to dni wielkiej migracji, przemieszczania się we wszystkie strony świata.\nWiele osób już wyruszyło do Rzymu, inni do Londynu – wszędzie coś się dzieje. Powodzenia!\nJa, jak już wspomniałam w poprzednim poście, wyjeżdżam na Litwę.\nWalizeczkę mam już spakowaną.\nJak zwykle, przed każdym wyjazdem czuję lekkie podniecenie: pomieszanie ekscytacji i lęku.\nAle na pewno będzie fajnie i o wszystkim opowiem po powrocie. Będą też zdjęcia.\nNa razie pogoda jest piękna, ale słyszałam jakieś zapowiedzi zmiany na niekorzyść.\nNo cóż, damy radę!\nJa już w niejedną pogodę podróżowałam i w różnych warunkach. Chyba więc z tej strony nic nie jest mi straszne i na wszystko jestem przygotowana oraz zabezpieczona.\nWiadomo, że choć to tylko kilka dni, trzeba zabrać i coś ciepłego i coś na upał; coś od deszczu i okulary przeciwsłoneczne. Przede wszystkim wygodne buty i drugą parę na zmianę.\nNo , ale nie będę tu pisać „Vademecum podróżnika”.\nMam jeszcze kilka, niecierpiących zwłoki, spraw do załatwienia – jak to zwykle przed wyjazdem. Ale na pewno znajdę czas, aby wschodnim zwyczajem, usiąść przed podróżą .\nW drodze, w autokarze, również będzie sporo czasu na dumanie, ale też na rozmowy z koleżankami, żarty, śmiech i inne fajne rzeczy. Bardzo to lubię.\nAle nie będę ukrywać, że o ile tylko miałabym wybór, wybrałabym weekend tylko we dwoje ( – nawet przy kopaniu rowów) ; gdyby tylko to „we dwoje” w moim życiu zaistniało…, gdybym miała z kim być „we dwoje”….\nWiem, że nie każdemu to (to moje marzenie o „we dwoje”) się podoba, niektórych to denerwuje i nie każdy to rozumie. I nie musi.\nBo kto rozumie życie …?\nŻyczę wszystkim udanego weekendu, niezależnie od tego jak, gdzie i z kim, ktoś będzie go spędzać.\nTrzymajcie się i do „poczytania” na początku maja…!\n(Mam jeszcze dokładnie 11 godzin do odjazdu)\nOpublikowano 28 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nPrzytaczam tu w całości komentarz internauty Adama, a następnie mój obszerny komentarz do tego komentarza:\n„renoscorpionie, nazbyt podkreslasz skorpiona, mniej jesteś …\nrenoscorpionie, nazbyt podkreslasz skorpiona, mniej jesteś Renią., cociaz lubię poczytac… jestes przykladem kobiety od jakich zmykają mężczyzni – zbyt podkreslająca swą silę, może nawet tylko wyobrazoną.Jesteś agresywna i złośliwa. Ciasta tego nie osłodzą.Daj spokój kobieto z tym użalaniem sie, nie jesteś pępkiem świata, inni mają gorzej. Świat się nie zatrzyma z powodu braku faceta dla pewnej Reni. Odpuść sobie. Popatrz wokół. zachwyć sie czyms i nie mysl o swej „pojedynczosci” sama sie w nia wpedzasz! Naprawde denerwujaca z ciebie kobieta.”\nNie będę ukrywać, że byłam ciekawa opinii mężczyzn i trochę mi brakowało komentarzy i wypowiedzi ich autorstwa. Co prawda zdaję sobie sprawę, że jest to blog w kategorii kobiecej i czytają go raczej kobiety, ale liczyłam na jakiś drobny odzew ze strony męskiej.\nI oto pojawił się komentarz Adama i z miejsca potwierdził wszystkie moje uwagi o męskim strachu przed kobietami. Już na wejście Adam deklaruje, że się mnie boi (sic).\nA cóż ja mu takiego zrobiłam, jak ja go ukrzywdziłam i czym przestraszyłam???!\nPrzecież mnie nie zna, zapoznał się tylko z tekstem mojego autorstwa, z moim poglądem w pewnej sprawie i to go tak przestraszyło? Słowa? Może więc nie mnie się boi, ale prawdy o facetach, która w moich postach została zawarta, a którą, najprawdopodobniej niechcący, sam potwierdził.\nPoza tym Adam używa sformułowań, które świadczą o braku jakichkolwiek argumentów, a na mnie działają jak przysłowiowa płachta na byka.\nPrzede wszystkim to „użalanie się”. Każdy ma prawo poużalać się nad sobą, jest to od czasu do czasu bardzo potrzebne. Może i użalam się nad sobą, ale nawet jeśli tak, to znaczy, że mam ku temu powód, czuję, że jest mi to niezbędne. Zaprzeczanie czyimś odczuciom do niczego nie prowadzi, a jedynie świadczy o braku empatii.\nPoza tym, wiem, że nie jestem pępkiem świata, ale to, że ” inni mają gorzej” nigdy nie było, nie jest, nie będzie i nie może być dla mnie, ani w ogóle dla nikogo, źródłem radości i satysfakcji. Mam się cieszyć z tego, że inni mają gorzej…????!!!!!\nTo, że inni mają gorzej może być dla mnie tylko i wyłącznie powodem do smutku i współczucia, ale na pewno nie – z a d o w o l e n i a!\nZawsze też powtarzałam i powtarzam, że nie ma „inni mają gorzej”, nikt nie ma lepiej lub gorzej - każdy ma INACZEJ! I każdy inaczej odbiera swoją sytuację – ja próbuję cos z tego co mnie spotyka zrozumieć i nie potrafię…, bo być może nie da się…!\nPocieszenie tym, że ktoś ma gorzej, uważam za najbardziej głupie i prymitywne pocieszenie na świecie i ja staram się w ten sposób nie myśleć. Jeśli ktoś ma gorzej, to bardzo mu współczuję. A Adamowi nie życzę, aby kiedykolwiek w życiu musiał się w ten sposób pocieszać. (Chociaż, chciałbym, aby kiedyś został choć na krótko sam – ale jestem „agresywna i złośliwa”, a do tego wredna – dlatego sama i dobrze mi tak!)\nKażdy ma swój krzyż, słabość, ułomność. Dla mnie jest to moja pojedynczość.\nWiem, że w skali globalnej to pryszcz, ale dla mnie to ważne i trudne, bo dotyka kwestii kluczowych dla mojego istnienia na tym świecie. Niesie za sobą najprzeróżniejsze komplikacje, inklinacje i konsekwencje. Jest ze mną w każdej sekundzie; na co dzień i od święta. Trudno mi się od tego uwolnić, choć bardzo bym chciała. Wpływa to na mój sposób odczuwania i odbierania rzeczywistości.\nWiem, że świat się nie zatrzyma z powodu braku faceta dla mnie i wcale tego nie oczekuję.\nCiekawe czy Adam wie co to samotność, – życie bez drugiej osoby. Obawiam się, że nie, bo gdyby wiedział jak wygląda życie, w którym trzeba liczyć tylko na siebie, wiedziałby o czym ja piszę.\nAdam twierdzi, że jestem agresywna i złośliwa, ale nie podaje żadnych argumentów na potwierdzenie tego.\nPoproszę o przykłady (konkretne cytaty z moich tekstów) i przyzwoitą argumentację swoich osądów.\nA poza wszystkim, Adam potwierdził tchórzliwą naturę współczesnych mężczyzn: „ Sam się ciebie boję”, „jestes przykladem kobiety od jakich zmykają mężczyzni” – no i gdzież ci wspaniali mężczyźni zmykają przed kobietami takimi jak ja? Może za fartuszek mamusi? (– O dopiero tutaj to jestem złośliwa!)\nI dlaczego zmykają? Inaczej nie potrafią? – Podkulić ogon pod siebie i zmykać w bezpieczne miejsce, z dala od problemów, wyzwań i kobiet, które ośmielają się mieć własne, zdecydowane zdanie i potrafią je wypowiadać.\nDrogi Adamie, pewnie nawet się nie spodziewałeś, że swoją wypowiedzią potwierdziłeś moje przekonania o facetach.\nZaczynam się zastanawiać, czy wobec tego pojedynczość nie jest dla mnie „nagrodą” od losu. Bo może lepiej być samą niż mieć przy sobie tchórza, który ucieknie w momencie kiedy nadejdą jakieś kłopoty czy sprawy do rozwiązania. Właśnie w ostatnim numerze „Wysokich Obcasów” opublikowano list czytelniczki, która opisuje swoje życie po tym jak mąż zostawił ją z dziećmi. Jej syn jest poważnie chory wymaga opieki, ale jego ojca to nic nie obchodzi i nie życzy sobie „zakłócania mu spokoju” (sic!) przez żonę telefonami z informacjami o pogarszającym się stanie dziecka.\nTen przykład też jest ilustracją mojej tezy, że mamy obecnie silne kobiety i nieodpowiedzialnych, wygodnickich, wycofanych egoistycznych facetów.\nMoże to dar i szczęście, że ja się z nikim nie związałam – uniknęłam chociażby takich sytuacji, jak ta opisana przez czytelniczkę „Wysokich Obcasów”.\nZ pewnością ona ma gorzej niż ja, ale wcale mnie to nie pociesza – bardzo jej współczuję.\nAdam nawołuje mnie żebym sobie odpuściła, abym się czymś zachwyciła. Owszem, mogłabym sobie odpuścić i bardzo bym tego chciała, ale musiałoby się coś zmienić.\nWydawało mi się, że jest szansa na zmianę. Bardzo chciałam, starałam się, ale wszystko się zawaliło – uciekł. Ale myślę, że przestraszył się nie tyle mnie, co samego siebie i własnej słabości…\nZresztą kto to wie…, kto wie co siedzi w drugim człowieku…?\nJeśli zaś chodzi o zachwyt, to zachwycam się: jest piękna wiosna. Widzę to i budzi to moją prawdziwą radość i niekłamany zachwyt. Ale wiosna na świecie, ptaszki i motylki to sprawy oczywiste i powtarzalne, a ja mam tylko jedno życie, czas niubłaganie biegnie i chciałabym aby wydarzyło się w nim coś wyjątkowego, coś niepowtarzalnego i takiego tylko dla mnie. Chciałabym, aby coś się zmieniło, aby na przykład pojawił się ktoś z kim ten zachwyt mogłabym dzielić, z kim mogłabym iść za rękę, na spacer w te wiosenne dni.\nCzy to tak trudno zrozumieć? Dla kogoś, komu nigdy tego nie brakowało – pewnie tak.\nJa się Adamowi nie dziwię, że mnie nie rozumie, dlaczego on dziwi się i osądza mnie?\nCzytałam kiedyś wpisy na blogu młodej dziewczyny – rozwódki z małej miejscowości.\nPisała bardzo otwarcie o swojej trudnej sytuacji, o braku akceptacji małomiasteczkowego środowiska, o braku pracy, a w końcu o niespełnionej tęsknocie za miłością i bliskością.\nDla mnie to były bardzo ciekawe. Sytuacja tej dziewczyny była zupełnie inna niż moja – nie wiem jak to jest być bezrobotną rozwódką więc jej nie osądzałam, ani nie denerwowałam się tym co pisała. Uznałam, że tak właśnie jest, tak się czuje młoda rozwódka w małym miasteczku. Biorąc pod uwagę całokształt sytuacji, uznałam, że miała prawo tak się czuć, pisać o tym, a nawet UŻALAĆ SIĘ NAD SOBĄ!\nA jeśli Adama tak bardzo denerwuję „Naprawde denerwujaca z ciebie kobieta.” – to wcale nie musi czytać mojego bloga i narażać na szwank swojego zdrowia.\nJest mnóstwo blogów pisanych przez szczęśliwe spełnione mężatki i matki – może to jest tematyka bardziej odpowiadająca Adamowi? Ja piszę o tym co jest moim udziałem, co jest mi najbliższe – o MOJEJ POJEDYNCZOŚCI.\nDodam jeszcze tylko, że jutro wyjeżdżam na długi weekend na Litwę, do Wilna, Kowna i Trok. Odwiedzę te miejsca po raz drugi, po kilkuletniej przerwie.\nBardzo się cieszę na ten wyjazd, na tę podróż; uwielbiam podróżować.\nByłam już w wielu miejscach na świecie i nie miałabym nic przeciwko temu, aby pojechać gdzieś z „moim mężczyzną” – tym, którego dla mnie zabrakło…(a Adam uważa, że świat z tego powodu się nie zatrzyma. – Dla mnie świat już od dawna stoi w miejscu…)\nAle wciąż jest we mnie ciekawość tego świata i dlatego znów pakuję walizkę i wyjeżdżam i wiem, że będzie wspaniale, bo będą ze mną moje koleżanki – ale to wszystko już było, już to przerabiałam…\nChętnie zamieniłabym to nawet na kopanie rowu – gdyby to było kopanie rowu z facetem, z moim facetem, tym, którego dla mnie zabrakło…\nDrogi Adamie – pozdrawiam i zachęcam do pracy nad empatią lub omijanie mojej strony.\nOpublikowano 27 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nTewie Mleczarz ze „Skrzypka na dachu” zastanawiał się co by było gdyby był bogaty i snuł w swej pieśni wizję swojej osoby w otoczeniu wszelkich dóbr i dostatku.\nJa podobnie jak Tewie często zastanawiam się nad tym, jak by to było gdybym była… ładna.\nPowszechnie wiadomo, i co chwila potwierdzają to amerykańscy uczeni, że ładni (niezależnie od płci) mają w życiu łatwiej i lepiej. Są bardziej lubiani, mają więcej przyjaciół, dostają lepszą pracę i mają większe powodzenie u płci przeciwnej, a zatem mniej szans na samotność.\nRozmyślając sporo nad moją sytuacją, zastanawiając się nie tylko nad tym co spotkało mnie ostatnio, ale również nad „całokształtem” mojego losu, dochodzę do wniosku, że wszystko było by inaczej, gdybym była ładna.\nZawsze w cichości serca zazdrościłam ładnym dziewczynom i kobietom, bo boleśnie doświadczałam tego czym jest brak urody i związany z tym brak powodzenia.\nW przypadku kobiety uroda jest czymś kluczowym. Niestety, żyjemy w świecie, w którym nic tak bardzo się nie liczy jak ładny wygląd.\nWiększość sławnych osób, tak zwanych obecnie, celebrytów, to nie są osoby wyróżniające się specjalną wiedzą, wykształceniem czy przymiotami moralnymi, są to osoby przede wszystkim atrakcyjne i fotogeniczne – dobrze prezentujące się w mediach.\nTylko w ten sposób można teraz zaistnieć, cieszyć się powodzeniem.\nAle mniejsza o nich, bo to środowisko rządzi się zupełnie odrębnymi prawami.\nW „normalnym” życiu uroda też jest czymś, co bardzo często decyduje o tym jak się komuś układa.\nMężczyźni są wzrokowcami. Wygląd zewnętrzny w wyborze partnerki jest sprawą decydującą. Zwróćcie uwagę, że kiedy młody chłopak czy mężczyzna oświadcza swoim rodzicom, kolegom lub znajomym, że ma dziewczynę, pierwsze pytanie jakie pada ze strony słuchających go dotyczy urody jego wybranki. Najczęściej powtarza się: „A ładna?” albo : „Na pewno jest ładna…” itd.. No i oczywiście pada odpowiedź, że „Ładna, najpiękniejsza na świecie…”\nŻaden mężczyzna nie wybierze sobie kobiety brzydkiej, nieatrakcyjnej, bo to po prostu źle by o nim świadczyło.\nTo się najprawdopodobniej nigdy nie zmieni.\nDziała tu atawistyczny mechanizm chęci przekazania swoich genów. Uroda, atrakcyjność kojarzy się z płodnością, zdolnością do przekazywania najlepszych cech potomstwu.\nNawet w obecnym świecie, gdzie związki damsko-męskie nie zawsze mają wyraźnie prokreacyjny charakter i cel, ten mechanizm niezawodnie wciąż działa.\nDlatego brzydkie kobiety najczęściej zostają same.\nNie stanowią dla facetów przedmiotu zainteresowania i pożądania. Nawet po bliższym poznaniu, nawet jeśli mężczyzna przekona się o walorach intelektualnych kobiety, jej inteligencji i innych zaletach i doceni to, to i tak decydujący będzie efekt pierwszego wrażenia, a u wzrokowo zdeterminowanych osobników, brak podniety zmysłowej zadecyduje o ukierunkowaniu znajomości na inne tory lub odrzuceniu.\nDlatego my, brzydule, o ile w ogóle ktoś zwróci na nas uwagę, najczęściej, możemy liczyć jedynie na rolę powiernicy, przyjaciółki, kumpla…\nMożemy sobie tylko popatrzeć jak do naszych atrakcyjnych koleżanek i sióstr ustawiają się kolejki adoratorów, gdy my, bezsilnie, wypłakujemy się w poduszki.\nJa, na dodatek, zawsze żyłam w cieniu ładnej młodszej siostry.\nJeszcze w czasach licealnych, kilka razy doświadczyłam też tego, że byłam „odskocznią” do znajomości z nią.\nMoja piękna siostra miała opinię „wyniosłej” i „niedostępnej” (a do tego kujona), ja zawsze byłam bardziej towarzyska, otwarta i „na luzie”.\nParę więc razy zdarzyło mi się, że chłopak zawierał znajomość i spotykał się ze mną, tylko po to, żeby łatwiej trafić do niej.\nKiedy to do mnie docierało, nie było mi miło…\nAle cóż…, takie jest życie.\nNiezbyt atrakcyjne kobiety muszą nadrabiać intelektem, sprytem, dowcipem, a i tak ich szanse są znikome.\nKtóry facet pójdzie do łóżka z kobietą ze względu na jej dyplom czy ilość ukończonych fakultetów…?\nTe papierki, aczkolwiek cenne, nie są aż tak pociągające i podniecające jak zgrabna sylwetka, biust, długie nogi i włosy, a poza tym nie widać ich przy poznaniu i nie decydują o pierwszym wrażeniu, które w „tych” sprawach jest kluczowe.\nIstnieje taki niewybredny dowcip, że powiedzieć kobiecie, że jest głupia nie jest tak wielkim afrontem, jak stwierdzić, że nie jest ładna.\nNa dodatek faceci niezależnie od wieku, pozycji i swojego własnego wyglądu, mają bardzo wyśrubowane ideały kobiecego piękna.\nPodsłuchałam kiedyś, niechcący, rozmowę dwóch moich kolegów (obaj żonaci, pod\npięćdziesiątkę, obaj brzuchaci i łysiejący), przechwalali się swoimi ideałami kobiecości.\nJeden z nich marzył o seksie z Claudią Shiffer, drugi o mniej wyrafinowanym guście, zadawalał się naszą, rodzimą Dodą.\nObaj, zgodnie marzyli też o tym, aby „wyrwać” jeszcze „taką dwudziesteczkę, taką blond, na długich nogach…”\nNależałoby się zapytać na co niby, oni chcieliby te piękności „wyrywać”?\nCzy może na te piwne brzuszyska i łysiejące, puste łepetyny…?\nNiestety, smutną prawdę o wygórowanych oczekiwaniach mężczyzn co do kobiecej urody potwierdza również matka mojego kolegi – właścicielka największego w naszym mieście biura matrymonialnego.\nPani W., po wielu latach obserwacji i pracy z osobami poszukującymi partnerów, potwierdza moje spostrzeżenia. Jest to reguła, od której bardzo rzadko bywają wyjątki.\nNaprawdę, trzeba trafić na konesera, który doceniłby w kobiecie walory poza „wizerunkowe”, albo mieć odpowiednie zasoby materialne….(sic!)\nJa, nie dysponuję ani urodą, ani majątkiem więc sprawa jest prosta, a mój los przesądzony…\nZmuszona więc jestem, jak Sonia Raduńska, w „Białych zeszytach” oswajać swoją pojedynczość.\nZagryzać zęby, gdy dochodzą do głosu naturalne potrzeby, powierzać poduszce i kartkom pamiętnika swoje łzy i niespełnienie.\nA swoją drogą, nie mogę wciąż pojąć, dlaczego to jest tak źle i głupio urządzone.\nDlaczego Bóg pozwala na takie marnotrawstwo????\nMoże nie jestem zbyt piękna, ale też nie mam odrażającego wyglądu, jestem za to istotą niezwykle czułą, spragnioną otrzymywania i okazywania miłości.\nNie mam ciała jak Claudia Shiffer, ale wydaje mi się, że potrafiłabym wiele dać mężczyźnie…, nie miałby ze mną źle. Tymczasem nasi panowie marzą o jakichś niedościgłych, sztucznie napompowanych ideałach nie dostrzegając obok nas, zwykłych, „normalnych”, obdarzonych licznymi zaletami kobiet . Albo, o czym już wcześniej pisałam: boją się nas i przeszkadza im nasze wyższe wykształcenie i lepsze obycie w świecie…\n(Nie chciałabym tu uprawiać autoreklamy, ale – na przykład ja, świetnie gotuję i piekę ciasta…, tylko komu to potrzebne?)\nDlaczego musimy usychać z tęsknoty, katować się dietami, coś tam sobie wstrzykiwać, wycinać, przerabiać, udawać idiotki, albo ciągle być „pojedyncze”?\nMam o taki porządek świata ogromny żal do Boga (ewentualnie jakiejś Siły Wyższej, jak zwał, tak zwał)…\nZbyt wiele w moim życiu było momentów, sytuacji, w których jedyne co mogłam stwierdzić była bezbrzeżna bezsilność wobec jakichś zupełnie absurdalnych zwrotów sytuacji i kolejnych porażek.\nZaręczam, że w najgorszych nawet koszmarach nie wyśniłyby mi się niektóre scenariusze, z którymi przyszło mi się zmierzyć w rzeczywistości i nikomu takich doświadczeń nie życzę.\nUważam, że na wiele przykrych słów i sytuacji po prostu nie zasłużyłam.\nTrudno mi więc jeszcze mieć nadzieję, czy wiarę.\nTrudno, ale w każdej z nas jest oczekiwanie i nadzieja, która kołacze się gdzieś do samego końca…\nI nawet te niezbyt atrakcyjne, ale dobre, wartościowe, a nawet „silne” kobiety mają prawo do marzeń i oczekiwań – przynajmniej tego nikt im nie odbiera.\nNie mamy zbyt wiele poczucia pewności, bo wiemy, że nie występujemy w snach naszych kolegów i nie napędzamy ich wyobraźni, ale znamy swoją wartość i wiemy jak często i jak wiele ci głupcy tracą potencjalnego dobra, które mogliby przeżyć u naszego boku.\nTak więc sobie myślę jakby to było „…gdybym była ładna, jabu dybu dybu, dybu dybu bam!;\nAlbo przynajmniej – gdyby mężczyźni byli mądrzejsi…!\nWiem jednak, że za mojego życia, albo może i nigdy, na tej planecie nic się już nie zmieni.\nDlatego „oswajanie pojedynczości” to dla mnie zadanie zarówno na najbliższą jak i dalszą przyszłość.\nNie ręczę jednak, że nie będę miała nawrotów nieuzasadnionej nadziei, a potem kolejnych, podobnych do obecnego, załamań i zwątpień.\nŚwięta pokazały mi, że mogę liczyć na moją rodzinę i przyjaciół. Że jednak jestem komuś potrzebna i ktoś mnie docenia.\nDla nich nie muszę być ładna. Cenią mnie za to jaka jestem i co im mogę ofiarować każdego dnia. I tylko dzięki temu mam jeszcze resztki sił i motywacji do życia.\nW rzeczywistości, w której los poskąpił mi obecności mądrych mężczyzn (i mężczyzn w ogóle), dziękuję wspaniałym kobietom, które mnie otaczają. Dziękuję mojej mamie - za wszystko! Dziękuję Ewie za wieczór włosko/hiszpański, Marysi za pyszną cytrynówkę, Ance-rudej za… (już ja wiem za co…) i nawet Dance dziękuję, choć na mnie krzyczała; i wielu, wielu, których nie dam rady tu wymienić. Wszystkie jesteśmy piękne, tym pięknem, ktorego faceci nie znają i nie doceniają.\nPrzepraszam, że nie zdążyłam i nie dałam rady być na wszystkich spotkaniach przeświątecznych, ale to się da nadrobić. Obiecuję!\nOpublikowano 26 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nŻale z serca wyzujcie…”\nZawsze czekałam na słowa tej pieśni w Wielkanocny poranek.\nZawsze wprowadzały mnie w nastrój podniosły pełen wiary i oczekiwania na coś nieokreślonego, ale wielkiego.\nWielkanoc zawsze miała dla mnie nie tylko odległy sens eschatologiczny, ale bardzo mi bliski, przekładający się na moje własne życie.\nTym razem jednak, nie udało mi się otrzeć łez i wyzuć z serca żalu…\nAle to były dla mnie dobre święta. Choć bez wiary i nadziei, ale z głęboką refleksją, na którą znalazłam czas.\nSonia Raduńska w „Białych zeszytach” pisała:\n„Jestem kochana przez wielu ludzi i przez Boga. Wsparta, przytulona; przeżyję to rozstanie i pojedynczość” s. 262\nI dalej na str. 270:\n„Nic się nie stało miłości – jestem na nią otwarta…”\nI te słowa, w te świąteczne dni, bardzo się w moim przypadku potwierdziły.\nPoczułam się niezwykle kochana i potrzebna wielu osobom.\nMojej rodzinie. Tej bliskiej i dalszej. Tym wszystkim, których w te święta ucieszyłam swoimi umiejętnościami kulinarnymi, i którzy to docenili.\nTrochę mam jeszcze żal do Boga, że pojedynczość uczynił moim przeznaczeniem…\nI nie ma już we mnie aż tak silnego otwarcia się na miłość jak u Raduńskiej, ale z pewnością poczułam w sobie siłę, na bazie rezygnacji, niezbędną do przeżycia tej mojej pojedynczości.\nZ tym po prostu trzeba nauczyć się żyć.\nTo jest trochę jak ułomność, z którą się człowiek rodzi, i z którą musi przejść przez życie.\nTo jest przeznaczenie, którego nie da się odmienić – (jakże boleśnie znów się o tym przekonałam…).\nMoja otwartość na miłość będzie musiała pozostać niespełniona.\nPewnie jest to udziałem nie tylko moim, pewnie jest trochę takich osób.\nRównież Raduńska w kilku miejscach w swoim pamiętniku zalicza siebie do grona osób, którym przeznaczone zostało przejść przez życie bez miłości.\nAle może lepiej żyć w oczekiwaniu i ciągłej ułudzie, niż doświadczać, tego co przydarzyło się już wielu – umierania miłości i roztapiania się jej w koszmarze niewłaściwego wyboru i problemach codzienności.\nPowtarzam sobie zasłyszaną kiedyś mądrość (nieznanego mi autorstwa i pochodzenia):\n„Jeśli ktoś nie potrafi odwzajemnić twojego zaangażowania i uczuć, nie świadczy to źle o tobie…”\nWiem, czuję, że jestem potrzebna i mam swoje miejsce w rodzinie, w świecie w ogóle.\nJedna z moich przyjaciółek poprosiła mnie niedawno, abym zawsze pozostała taką jaką zawsze byłam.\nChoć wiele we mnie ostatnio rozpadło się na milion odłamków, postaram się pozostać sobą, dla tych, którzy taką, a nie inną mnie znają i doceniają.\nZastanawiałam się też, przez chwilę, nad definitywnym zamknięciem tego bloga.\nJednak pamiętam wciąż o tym, że zakładając go nadałam mu tytuł „Skorpion nie do pary” i założyłam, że przestanę go pisać tylko wtedy, gdy ten tytuł straci swoją aktualność.\nNic jednak nie wskazuje na to, aby kiedykolwiek miałoby się cokolwiek w tym temacie zmienić.\nBędę więc pisać ten mój internetowy pamiętnik samotnej kobiety, do końca świata, a nawet dwa dni dłużej…, czy to się komuś podoba czy nie.\nBardzo dziękuję za miłe życzenia świąteczne i listy od czytających mnie internautów.\nDziękuję Magdzie, Anicie, Julce i w ogóle wszystkim, którzy przewijają się prze tę stronę.\nTrochę brakowało mi riposty Gabi.\nMam nadzieję, że Gabi nie obraziła się na mnie, nie opuściła mojego bloga na zawsze i, że jeszcze nie raz „zmierzymy się” na argumenty w długich, treściwych komentarzach.\nPozdrawiam, Skorpion nie do pary.\nOpublikowano 22 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nNie, to nie jest kolejny mój błąd w tytule.\nTe życzenia są „pośpieszne” bo pomiędzy ubieraniem tortu, a podpiekaniem ciasta na spód sernika z brzoskwiniami.\nUtknęłam w kuchni – tradycyjnie… inaczej nie potrafię przed świętami.\nŻyczenia, choć bardzo „pośpieszne” będą oczywiście świąteczne.\nŻyczę wszystkim moim czytelnikom, i tym którzy się ze mną zgadzają i lubią, i tym, którzy niekoniecznie podzielają moje poglądy, dobrych udanych świąt !\nSłońca w życiu, nie tylko przez te najbliższe dni, ale jak najczęściej.\nTym, którzy utracili wiarę (jak ja; we wszystko i w cokolwiek) – szybkiego jej powrotu.\nDużo nadziei i miłości – niech przynajmniej Was nie omija ona tak szerokim łukiem jak mnie.\nSmacznego jajka. Udanych wypieków i wszelkich pyszności na stole.\nMiłej atmosfery i odpoczynku od codzienności.\nI wracam do mojego sernika…\nSłaby punkt silnej kobiety\nOpublikowano 19 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nDużo się ostatnio mówi, o zamianie ról społecznych we współczesnym świecie.\nO tym, że tradycyjny podział na sferę typowo męską i kobiecą zanika.\nNie trudno zauważyć, że kobiety są aktualnie bardziej aktywne na wielu polach.\nNa ostatnim rajdzie, przy ognisku, mój niezwykle sympatyczny kolega – Jędrek wygłosił mowę, w której stwierdził, że kobiety opanowują świat, będą dłużej żyły, bo są aktywniejsze, odważniejsze, pełne inicjatywy i ciekawości świata. Wszędzie ich pełno.\nMężczyzn, zwłaszcza przedstawicieli swojego pokolenia (50+), nazwał „gnuśniakami” tkwiącymi z butelką piwa w dłoni przed ekranem telewizora.\nI niewątpliwie w tym spostrzeżeniu coś jest.\nOczywiście wszelkie uogólnienia są szkodliwe, ale nie mogę nie przyznać Jędrusiowi racji.\nJa myślę jednak o jeszcze innym aspekcie współczesnego świata i jego zmian.\nDużo mówi się również o tak zwanych „silnych kobietach”.\nJa sama kilka razy zostałam tym mianem nazwana, choć zupełnie tak się nie czuję; zwłaszcza ostatnio.\nPodobno jednak, jestem „silną kobietą”, obdarzoną silnym, zdecydowanym charakterem, niektórzy twierdzą nawet, że jestem zaborcza…\nCo niestety bardzo utrudnia mi życie, a zwłaszcza relacje z mężczyznami.\nPrawdą jest, że współczesny świat daje możliwość realizowania się każdemu, niezależnie od płci.\nPrawdą jest też, że obecnie kobiety tę szansę znacznie efektywniej wykorzystują.\nOsiągają wyższe wykształcenie, psychicznie są lepiej przystosowane do dynamicznie zmieniającej się współczesnej rzeczywistości.\nBardziej elastycznie i twórczo podchodzą do wielu problemów.\nZnają swoją wartość, potrafią być samodzielne i niezależne.\nTo wszystko prawda i to wszystko pięknie, ale jest za to cena, którą tzw. silne kobiety muszą zapłacić.\nZ moich obserwacji i osobistych doświadczeń wynika, że kobiety silne i niezależne zazwyczaj zostają same. Mężczyźnie nie lubią gdy ktoś nad nimi góruje – w jakiejkolwiek sferze.\nTrzeba być bardzo mądrym, posiadać ogromną inteligencję, pokorę i wysoką samoocenę, aby docenić kobietę, która jest silna i niezależna i być dla niej równoprawnym partnerem.\nTymczasem większość mężczyzn to mięczaki. Osobniki słabe, niewyrobione i zdegenerowane pod każdym względem. Nie wspominając już o tym, że bardzo często uczepione maminej kiecki do samej starości…\nKiedy spotykają na swojej drodze tzw. silną kobietę, to albo przerażeni uciekają, wycofują się albo próbują ją pognębić i spowodować, aby zniżyła się do ich poziomu.\nSilna kobieta marzy o silnym mężczyźnie. Niestety dla wielu z nas jest to marzenie ściętej głowy. W świecie, w którym mężczyzna to w ogóle „towar” deficytowy, a już silny, operatywny, zaradny i niepopaprany emocjonalnie, to już zupełny unikat, należałoby takich marzeń się wyzbyć zupełnie – ja jestem już na najlepszej drodze ku temu.\nJuż po raz kolejny zostałam odrzucona za to tylko, że byłam „zbyt dobra”.\nTo straszne, ale przekonałam się, że wszystko to, co jak sądziłam, stanowi o mojej wartości, w relacji z mężczyzną obróciło się przeciwko mnie.\nUkończenie studiów wyższych, znajomość języka obcego, podróże, pewne obycie w świecie, umiejętności kulinarne, liczne zainteresowania i pasje – teoretycznie są to cechy, które powinny być docenione i stanowić atut. W rzeczywistości, to powód dla którego kolejny już mężczyzna wolał się wycofać ze znajomości ze mną.\nMoje, jak mi się wydawało pozytywne i wartościowe cechy, wywoływały w nim lęk i złe samopoczucie – czuł się gorszy, choć ja nie dawałam mu tego w żaden sposób odczuć.\nDla mnie nie ma znaczenia jakie wykształcenie posiada facet, ile zarabia. Ja nie chcę i nigdy nie było moim celem poprawienie sobie statusu materialnego za sprawą związku.\nTo co zawsze podkreślałam: dla mnie najważniejsza jest sfera emocjonalna, porozumienie na poziomie duchowym!\nMężczyźni jednak, wychowywani w przekonaniu, że muszą dominować, być panami i władcami źle się czują jeśli nie mają więcej i lepiej od kobiety.\nMuszą górować na każdej płaszczyźnie, muszą czuć się dobrze, a to jest możliwe tylko u boku kogoś gorszego i słabszego od siebie.\nCzasami więc myślę sobie, że gdybym była niewykształconym, nieobytym kocmołuchem miałabym zdecydowanie większe szanse.\nJako słodka idiotka lub nieporadna łamaga, pewnie mogłabym wybierać w kandydatach jak w ulęgałkach.\nTymczasem jestem jaka jestem. Nie potrafię knuć, udawać, ani ściemniać, aby zdobyć czyjeś względy. Gram w otwarte karty.\nNo i mam za swoje – jestem zawsze sama!\nKiedyś pewna, dobrze znająca mnie osoba powiedziała mi, że „ jako silna kobieta nie spotkałam jeszcze godnego siebie przeciwnika…”\nTyle tylko, że ja nie przeciwnika szukam, a partnera. Kogoś z kim nie będę rywalizować i walczyć, a tylko wspólnie iść przez życie na równych prawach i jasnych zasadach.\nOkazuje się jednak, że wymagam zbyt wiele.\nPewnie gdybym była pazerną i wyrafinowaną ździrą, czyhającą tylko na czyjeś pieniądze, życie byłoby dla mnie łaskawsze…, z pewnością nie byłabym sama, a już na pewno nie biedna.\nTymczasem ja słucham, współczuję, wspieram, pocieszam, czekam cierpliwie na odmianę nastroju, podnoszę na duchu, dowartościowuję, wpadam na świetne pomysły, sama zabieram się za ich realizację, a potem i tak zostaję na lodzie, wystawiona do wiatru przez kogoś, komu właśnie się „odwidziało”…\nPrawda jest taka, że większość nawet tych „normalnych” mężczyzn, nawet sobie tego nie uświadamiając po prostu boi się kobiet.\nAby wywołać w facecie poczucie niższości potrzeba naprawę niewiele, bo oni sami mają o sobie dosyć niskie mniemanie.\nCzęsto zupełnie nieuzasadnione.\nAle nie potrafią się przełamać. Wolą tkwić w swoim zaklętym kręgu ograniczeń, frustracji i kompleksów.\nWszelkie uprzedzenia i zahamowania i bariery rodzą się w głowie i tam najsilniej tkwią.\nWszystko dałoby się pokonać, gdyby mężczyźni potrafili wyzwolić się ze stereotypowego myślenia o swojej roli w związku z kobietą.\nGdyby wreszcie zrozumieli, że współczesna kobieta nie potrzebuje już pana i władcy, który będzie ją utrzymywał, decydował o jej losie i organizował każdą sferę życia.\nDopóki mężczyźni nie nauczą się szanować w nas naszej samodzielności, niezależności, wolności sami nie znajdą życiowego zadowolenia. Będą się nas bać i unikać, jednocześnie tęskniąc za szczęściem i spełnieniem jakie możemy im dać.\nBędą nas krzywdzić i porzucać, w obawie przed tym, że się nie sprawdzą.\nNajsłabszym punktem współczesnej kobiety może się okazać słaby mężczyzna.\nSłaby, a więc albo nieobecny, albo jeśli już się pojawi, to wycofujący się porzucający, unikający wyzwań jakie niesie życie z kobietą, nieodpowiedzialny, tchórzliwy.\nTak sobie myślę o pewnej osobie, o kimś kto mnie odtrącił i skrzywdził, do kogo czuję urazę i żal. Myślę sobie o tym jak bardzo musi on być zagubiony i przerażony skoro potraktował mnie w ten sposób…, jak bardzo słaby…\nJa widzę i niemal namacalnie czuję ten jego lęk, który przelał na mnie.\nWiem, że powinnam mu wybaczyć, aby tym prędzej i pełniej uwolnić się z poczucia żalu i bezsilność, ale w tym momencie jeszcze nie potrafię, to jeszcze zbyt świeże.\nJeszcze nie potrafię pozwolić odejść wszystkim uczuciom związanym z tą osobą.\nAle będę musiała.\nWydaje mi się, że będę też musiała pożegnać się z wszelkimi moimi marzeniami, pragnieniami i oczekiwaniami związanymi z miłością, obecnością mężczyzny w moim życiu.\nJeżeli Bóg przemawia do nas poprzez znaki, poprzez wydarzenia i ludzi, których stawia nam na drodze, to mam już wystarczająco dużo danych do tego, aby pojąć, że przeznaczył mi los kobiety samotnej, której nie dane było nigdy przeżyć miłości.\nMój czas już minął. Zdecydowanie. A ja nie mam ochoty na kolejne próby, kolejne porażki i odrzucenia. Tego już bym nie przeżyła, choć mam w tym pewne doświadczenie – o jakże niemiłe.\nŻycie toczy się dalej. Jest wiosna. Umyłam okna. Pościerałam kurze. Zabieram się za pieczenie ciasta….\nNa świcie jest coś takiego jak miłość. Ludziom to sie zdarza. Ale ja muszę przestać o tym myśleć, bo to nie dla mnie…\nPrzyjdą kolejne wiosny, lata, jesienie i zimy jak wszystkie poprzednie i będą to dla mnie nieodmiennie wiosny, lata jesienie i zimy samotne. Przywyknę, być może…\nAle jedno jest pewne: w swoim sercu nigdy się z tym nie pogodzę i nigdy nie wybaczę\ntemu, kto tak to urządził…\nCzy Bóg kocha stare panny…?\nOpublikowano 18 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nKiedyś, kilkanaście chyba lat temu, kiedy byłam jeszcze dużo młodsza, na rekolekcjach w kościele z ust dosyć już leciwego zakonnika-rekolekcjonisty, usłyszałam następujące słowa: „Spójrzcie na te kobiety, na te tak zwane stare panny, popatrzcie jakie one są zgorzkniałe i smutne. Są smutne, bo nie zostały wybrane przez mężczyznę, a nie wybrał ich żaden mężczyzna, bo Bóg im nie pobłogosławił …!”\nPrzyznam, że wtedy te słowa wywołały we mnie ogromne oburzenie. Byłam wstrząśnięta i nie mogłam się pogodzić z tym, ze coś takiego mówi osoba duchowna, w kościele, na rekolekcjach!\nMiałam ochotę wyjść natychmiast głośno trzaskając drzwiami świątyni.\nTe słowa dosyć długu wywoływały we mnie ogromny sprzeciw i oburzenie. Uważałam je za nieprawdziwe i krzywdzące. Miałam zamiar udać się do mojego proboszcza z prośbą o lepsze dobieranie osób głoszących nauki rekolekcyjne.\nNie mogłam zrozumieć jak można głosić takie, rodem z innej epoki poglądy, jak można twierdzić, że czyjaś sytuacja życiowa jest wynikiem opuszczenia go przez Boga.\nJak można czyjąś samotność tłumaczyć odwróceniem się od niego samego Boga?\nPosądzałam zakonnika o jakieś zaćmienie związane z jego podeszłym wiekiem.\nZ czasem nieco ochłonęłam i choć nigdy tych słów nie zapomniałam, i nie zapomnę, moja pierwsza pełna protestu i niezgody reakcja trochę złagodniała.\nAle ostatnio, niestety, przekonałam się, że ten starszy człowiek miał rację.\nDużo myślałam o tym co się stało w moim życiu, nie jestem w stanie przejść nad tym do porządku dziennego, bo to zbyt dla mnie ważne i zbyt bolesne.\nW końcu dotarło do mnie, że zarówno moje ostatnie, jak i wszystkie dotychczasowe niepowodzenia w relacjach z mężczyznami są wynikiem braku wsparcia ze strony jakiejś Siły Wyższej. Nie tylko totalnego braku wsparcia, braku błogosławieństwa dla moich planów, zamierzeń, działań w tym temacie, ale wręcz jakiegoś wyjątkowo złośliwego działania i blokowania moich poczynań.\nNie mogę wprost uwierzyć w to co się stało, bo stało się tak nagle i zupełnie bez sensu, w momencie, w którym wydawało się, że może być tylko dobrze, pięknie i pozytywnie.\nWszystkie moje plany, nadzieje, całe moje pozytywne myślenie, zaangażowanie w realizację konkretnego planu, nagle w zupełnie absurdalny sposób zostało przekreślone i zatrzymane. Czuję się jakbym wypadła z jakiegoś szybko jadącego pojazdu i została rzucona z powrotem w martwy punkt , w którym tkwiłam od dawna, a z którego chciałam i widziałam szansę - wyrwać się.\nZadziałał jakiś schemat: znowu milczenie, brak kontaktu, brak porozumienia, kompletne odcięcie się ode mnie tej drugiej strony…\nI za co? Za to, że chciałam dobrze i wierzyłam, że tak właśnie zarówno w moim, jak i w jego życiu mogłoby być?\nNie wierzę w siłę pozytywnego myślenia.\nNie wierzę w to, że cokolwiek ode mnie zależy.\nCzuję się opuszczona, nie tylko przez człowieka, któremu zaufałam, wierzyłam, dla którego tak wiele zrobiłam, ale przede wszystkim przez Boga.\nNie pobłogosławił mi. Pozwolił, aby po raz kolejny w moim życiu nic się nie udało.\nNie wsparł mnie, choć nie planowałam niczego złego, chciałam dobrze.\nTo prawda: Pan Bóg nie kocha starych panien…!\nTo prawda, że są to kobiety zgorzkniałe i smutne.\nSama taką się teraz staję. Nasiąkam jadem, goryczą, poczuciem klęski.\nJestem strasznie słaba. Wczoraj przespałam cały dzień. Jest mi ciągle zimno. Boli mnie głowa.\nŁzy są na podorędziu, nie proszone, ale wierne. Tylko one mnie nigdy nie zawiodły, nie opuściły.\nZawsze te święta bardzo lubiłam – bardziej niż Boże Narodzenie.\nKojarzyły mi się z wiosną, ciepłem, nadzieją.\nTeraz jest mi wszystko jedno…\nPrzyroda się odradza – we mnie wszystko umarło.\nDla kogoś, kogo Bóg opuścił, nie ma pocieszenia.\nOpublikowano 15 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nCzuję się strasznie…\nBoli mnie głowa, nie jakoś tak mocno, ale ciągle.\nW nocy mało spałam, płakałam.\nW ciągu dnia byłam senna i ociężała.\nWszystko mnie boli, nic mi się nie chce.\nZbliżają się święta, a ja nic.\nWszędzie mam bałagan. Żadnych przygotowań.\nPo południu musiałam podjechać parę przystanków do centrum miasta komunikacją miejską.\nJakaś pani powiedziała do mnie: „ Dlaczego jesteś taka smutna, kobieto?”\nPrzeraziłam się: aż tak to widać!? No tak: załzawione oczy, opuszczone kąciki ust, skulone ramiona.\nNic jej nie odpowiedziałam. Bo co miałam jej powiedzieć? Opowiedzieć całe życie – pasmo niepowodzeń, samotności…\nOtwieram „Białe zeszyty” Soni Raduńskiej jak Biblię i czytam i znowu tam o mnie,\nna stronie 36: „Zbieram doświadczenia, z których wynika, że moje postanowienia i moja wola nie rządzą moim życiem. Chyba zmierzam do egzystencjonalnego doświadczenia Siły Wyższej i własnej bezsilności.”\nBezsilność, to jedyne co w tej chwili czuję…\n„Białe zeszyty” – życia zeszyty\nczyli różnorodność doznań i prawo do użalania się nad sobą\nKsiążkę Soni Raduńskiej „Białe zeszyty” przeczytałam niemal jednym haustem na początku marca tego roku.\nPrzyznam, że lektura ta wywoływała u mnie cały szereg najprzeróżniejszych, często zupełnie skrajnych, reakcji i odczuć.\nDługo zbierałam się i układałam w sobie myśli, aby coś o tej książce napisać, ale wciąż zbyt wiele we mnie było biegunowo różnych refleksji.\nCzytając ten niezwykle osobisty zapis wewnętrznego życia samotnej kobiety, miotałam się pomiędzy zdenerwowaniem, łzami, a ogromnym uznaniem dla autentyzmu książki.\nWielokrotnie czułam się jak intruz wchodzący w czyjeś życie, ale też zbyt dobrze i zbyt wiele w tym „czyimś życiu” przypominało mi moje.\nPamiętam, że po przeczytaniu pierwszych kilkudziesięciu stron „Białych zeszytów” byłam bliska załamania i poważnego kryzysu emocjonalnego – płakałam przez kilka dni, ale jednocześnie nie mogłam się od tej lektury oderwać.\nStrasznie! Potwornie wręcz, to wszystko o czym napisała Raduńska jest mi bliskie i „o mnie”!\nAż za bardzo! Aż do bólu…\nStapiając się niemal w jedną osobę z autorką i zarazem bohaterką „Zeszytów” jednocześnie jednak, paradoksalnie, myślałam sobie, że owszem, jest to książka jaką ja sama mogłabym napisać i zawsze chciałam napisać, ale jest to książka, której nie chciałabym przeczytać….\nWiem, że ostatnie zadanie brzmi zupełnie bez sensu i niezrozumiale, ale oddaje ono emocjonalny mentlik, jaki wywołały we mnie „Białe zeszyty” Raduńskiej.\nPo przeczytaniu książki do końca, nie sądziłam, że będę chciała kiedykolwiek powtórnie do niej zajrzeć, a jednocześnie wciąż dźwięczały mi w głowie cytaty z niej, całe akapity, rozdziały, a wystające spomiędzy kartek zakładki wskazujące ciekawe miejsca, przywoływały i zmuszały do zaglądania i ponownego rozważania oraz przeżywania wielu kwestii.\nTak się złożyło, że teraz powracam do niej, szukając zrozumienia i potwierdzenia dla własnych odczuć i emocji związanych z tym, co mnie osobiście w ostatnich dniach spotkało i bardzo boleśnie dotknęło.\nI znajduję to potwierdzenie dla „normalności” moich reakcji, myśli, ocen. Tylko co z tego…\nRaduńska daje sobie, mnie i każdej z nas, prawo do u ż a l a n i a s i ę n a d s o b ą.\nMam zamiar skwapliwie z tego prawa korzystać, niezależnie od tego czy to się komuś podoba czy nie!\n„Coraz bardziej wierzę w to, że mam jakiś feler i nie zasługuję na miłość. Czuję się – dziś, ostatnio – słaba i przeminięta, nieważna dla kogokolwiek (czasem nawet dla siebie) bardzo samotna w taki sposób, w którym „towarzystwo” czy „rozrywka” nie przyniosłyby ulgi. Łzy płyną i płyną, kiedy to sobie nazywam…” s. 199\nTen cytat jest dokładnie o mnie…\nTak właśnie się czuję dzisiaj, ostatnio. I tak samo jak u Raduńskiej: …łzy płyną i płyną….\nI tak samo jak ona, w wielu miejscach swojej książki, tak ja, po raz kolejny w swoim życiu, pytam: „Dlaczego to mnie przypadł w udziale los kobiety skazanej na życie bez miłości?”\nNiektórym trudno jest pojąć i zaakceptować swoją pojedynczość.\nSonia – autorka i bohaterka „Białych zeszytów” jest wdową. Kobietą, którą los skazał najpierw na trwanie w niespełniającym jej oczekiwań emocjonalnych związku, potem nagle zabrał jej męża, a następnie skazał na ułudę zakochania w człowieku, który cały czas był tylko „obok” niej i konsekwentnie odrzucał możliwość głębszego zaangażowania się czy stworzenia związku. Skomplikowane? – oczywiście! – normalnie jak w życiu… To tylko życie…\nKsiążkę Raduńskiej, szczególnie poleciłabym tym wszystkim, którzy uważają i głoszą, że „jesteśmy kowalami własnego losu”, że „tylko od nas zależy” co się w naszym życiu dzieje i tylko my mamy na to wpływ.\nJa zawsze wiedziałam, że to nieprawda, że to bzdura, a konkretne (jakże bolesne) przykłady z mojego życia, ostatnio nawet bardzo świeże, są tego przykładem.\nRaduńska, mimo, że pracuje jako psychoterapeutka, zna techniki psychoterapeutyczne – pomaga innym, jest kompletnie bezradna wobec ślepych wyroków losu.\nDzięki samoświadomości i wyuczonym technikom, czasami jest w stanie opanować własne emocje, ale niekoniecznie – nie jest to bowiem łatwe. Dlatego „…łzy płyną i płyną…” i to bardzo często.\n„ Coś większego wpływa na nasze losy Bóg, Uniwersum, Karma – (nazywaj to jak chcesz); nie kontrolujemy wszystkiego, choćby nie wiem co. Wiem, że jest jakiś cel w tym co mnie spotyka, jakaś lekcja do odrobienia i im szybciej ją odrobię, tym szybciej ruszę dalej.\nTylko, żeby tak wiedzieć jaka to lekcja – to zwykle najtrudniejsze!” s.213\nDalej autorka zastanawia się i próbuje odkryć czy ma się nauczyć akceptacji tego, że jej emocjonalno-zmysłowe potrzeby nie są zaspokojone, czy też może, wręcz przeciwnie, ma je wyrażać i jednak dążyć do ich zaspokojenia pomimo niesprzyjających zrządzeń losu.\nJest to od wielu lat również moim dylematem. I podobnie jak u Raduńskiej problemem i powodem niemożności rozwiązania go, jest brak drugiej osoby (fizyczny brak – tak jak w moim przypadku) lub brak odpowiedniej reakcji z jej strony (w przypadku autorki „Białych zeszytów”).\nSoni wydaje się, że jest zakochana w P. – swoim byłym pacjencie, a aktualnie współpracowniku.\nW „Białych zeszytach” całe akapity i rozdziały opisujące szczęcie zakochanej kobiety przeplatają się z relacjami ze staczania się w otchłań smutku, zwątpienia, rozpaczy i bezradności, kogoś kto nie otrzymuje odzewu na swoje oczekiwania….\nRaduńska doskonale zdaje sobie sprawę z toksyczności swojego układu z P.\nChciałaby, aby to była miłość – wreszcie ta prawdziwa, ta na którą czekała przez całe życie.\nAle tak niewiele od nas zależy, od tego czego chcemy, pragniemy, choćby nawet najbardziej na świecie.\nSonia, jako istota spragniona miłości, kobieta pełna gotowości do dawania jej, otwarta, świadoma, doznaje ciągłych porażek w relacji z P..\nP. skutecznie odgradza się od niej murem własnych zahamowań, leków, nie pozawala na zbliżenie się do siebie. Widzi jej cierpienie, jest świadom jej oczekiwań wobec niego, ale nie pozwala sobie na wpuszczenie jej na „swoje terytorium”.\nSonia, jako kobieta samotna nie chce się pogodzić z tym, że nie ma możliwości realizowania swojej seksualności. I bardzo boli ją to, że zmuszona jest trwać w celibacie. Często przez to czuje się nieatrakcyjna, smutna, i jak to ona pięknie określa – „biedna”. W wielu miejscach, w tekście zwraca się sama do siebie: „biedna Soniu”.\nJa też czuję się taka „biedna” i nieatrakcyjna.\nJak zwykle na wiosnę „zaliczyłam” już fryzjera i kosmetyczkę, ale spoglądam w lustro i widzę tylko smutną, biedną twarz odrzuconej kobiety.\nMam poczucie, że te wizyty w salonach i spędzone tam godziny to strata czasu i pieniędzy.\nNie ma we mnie blasku, życia.\nKtoś mi to odebrał…\nAle jak pisze Raduńska: „Ilość marzeń i oczekiwań znacznie przerasta ilość realizacji”.\nI wcale nie prawda, że jak się bardzo czegoś pragnie to się to spełnia, to się to dostaje – bzdura.\nI m bardziej się czegoś pragnie, tym piękniej i pełniej się to nie udaje.\nJa po raz kolejny w życiu zostałam odrzucona. Wszelkie moje oczekiwania, starania poszły w niwecz.\nKtoś, do kogo wyciągnęłam pomocną dłoń, otworzyłam serce i podałam jak na talerzu, komu poświęciłam czas, zainteresowanie, odwrócił się ode mnie w najmniej oczekiwanym momencie.\nNie wszystko więc zależy od nas. Czasami jest ten drugi człowiek i nieprzewidywalność jego reakcji, jego lęki, zahamowania, nieumiejętność wyjścia poza własne schematy, niewdzięczność, nieodpowiedzialność…\nJest cały szereg warunków i okoliczności, które decydują o tym co się wydarzy lub nie.\nGdyby cokolwiek ode mnie zależało wszystko wyglądałoby inaczej.\nMogło być inaczej… i tylko ja wiem, jak bardzo tego pragnęłam.\nTa wiosna miała być taka piękna!, a jest szara, smutna i zimna…\nNie chciałam wiele, chciałam tylko wejść w tę wiosnę trzymając kogoś za rękę – znowu nie dane mi było…\nRaduńska, mimo całego swojego teoretycznego psychologicznego przygotowania i pełnej świadomości skomplikowania ludzkiej psychiki, też staje bezradna wobec rzeczywistości. Może za bardzo chce, a może urodziła się pod złą gwiazdą i nic jej nie sprzyja.\nWidzi, że nie potrafi przebić się przez mur postawiony przez P., traci kontakt z własnymi dziećmi. Czuje się samotna i niespełniona pomimo nawału spraw i tłumu ludzi wokół niej.\nPodobnie jak ja…\nŻycie zawodowe (w jej przypadku przynajmniej udane i zadawalające), życie towarzyskie nie są w stanie zrekompensować samotnemu człowiekowi ogromnego deficytu miłości, bliskości.\nW każdym z nas jest wielka potrzeba realizowania się poprzez bliskość z drugim człowiekiem, bliskość w każdym jej wymiarze, również erotycznym czy seksualnym.\nNie każdemu jednak jest dane możliwość zaznania tego. Powstaje uczucie pustki.\nN i e w y o b r a ż a l n e j pustki!\nI trzeba z tą pustą żyć…\nMozolnie przechodzić z dnia na dzień.\nKażdego dnia nakładać maskę i iść. Tylko czasami ta maska tak już bardzo uwiera!\nW „Białych zeszytach” znalazłam wszystko co sama mogłabym napisać o życiu w takim stanie. Wszystkie odmiany emocji, jakich sama doświadczam.\nAle to wszystko za bardzo, za bardzo dokładnie i wiernie… i tak jak jest i życiowo. To boli, bo sam fatk nazwania i opisani tego , niczego nie zmienia.\nSonia Pyta :” Czy nikt mnie już nigdy nie dotknie, nie przytuli…?”\nWątpi w swoją atrakcyjność, „kolekcjonuje głaski” czyli rejestruje i cieszy się wszelkim komplementami pod jej adresem. Pragnie być dostrzeżona, doceniona, za to jaką jest, ale wciąż ma tego mało.\nWie, że zasługuje na więcej. Wie, że daje więcej i nic nie dostaje w zamian.\nI tak jak każda kobieta w takiej sytuacji, szuka winy w sobie: „Coś musi ze mną być nie tak?”\nJa przecież też ciągle się zastanawiam, co ze mną jest nie tak. Patrzę na kobiety, które mają swoich mężczyzn i próbuję odgadnąć, co one mają w sobie, czego ja nie mam, gdzie jest to „coś” i skąd się to bierze.\nOddałabym wszystko, aby to „coś” w końcu mieć….\nJedyne co mnie denerwowało w tej książce, która jest napisana dosyć lekko i sprawnie pod względem językowym i literackim, to ciągłe posługiwanie się przez autorkę specjalistyczną psychoterapeutyczną terminologią.\nDopóki nie zorientowałam się, że Sonia pracuje w poradni uzależnień, że prowadzi terapię z kobietami – ofiarami przemocy, że ma przygotowanie, wszelkie te jej „skrypty”, „myślenie skryptowe”, „haiku”, „ego” i inne sformułowania, okropnie mnie drażniły.\nMyślałam sobie, że jest kimś kto naczytał się pseudo-psychologicznych poradników i używa tych słów, aby zaimponować czytelnikowi, a może nawet bardziej – samej sobie.\nAle skoro jest panią psychoterapeutką – to inna sprawa. Tyle tylko, że nasuwa się kolejny wniosek: wiedza psychologiczna, samoświadomość, stosowanie technik psychoterapeutycznych na nic się zdaje wobec tego „..czegoś większego co na nas wpływa…”\nMoja koleżanka Ula, również samotna kobieta, bibliotekarka z osiedlowej filii Biblioteki Wojewódzkiej, która zachwyca się „Białymi zeszytami”, i która mi, tę książkę rekomendowała, twierdzi, że ma ona w sumie pozytywne przesłanie.\nCzytając, powoli to przesłanie odkrywałam i wydaje mi się, że odczytałam je prawidłowo, ale nie mogę powiedzieć, że jest ono pozytywne.\nOkazuje się bowiem , że im kobieta jest silniejsza wewnętrznie i bardziej świadoma swojej wartości, tym mniej ma szans na znalezienie mężczyzny, który byłby w stanie to uszanować i docenić.\nSilna kobieta, to kobieta samotna…\nOpublikowano 11 kwietnia 2011 Autor: skorpiorena\nWbrew fatalnej pogodzie, miniony weekend spędziłam ze znajomymi na wędrówkach po okolicach Lublina. Tym razem rzuciło nas do Łęcznej i nad rozlewiska Wieprza.\nWarunki były wyjątkowo ekstremalne. Było zimno, ponuro i wiał niesamowicie mocny wiatr.\nPorywy wiatru były niezwykle silne, pod stopami chlupało nam błoto, deszcz ze śniegiem, a momentami nawet grad, siekł nam twarze, ale dla prawdziwych turystów nie ma złej pogody…\nZmagając się z przeciwnościami przyrody najlepiej się odpoczywa.\nByła to dla mnie prawdziwa odskocznia i odreagowanie tego wszystkiego co mnie otacza na co dzień.\nWalcząc o przetrwanie, (dosłownie!) na podmokłym terenie, mogłam oderwać się od swoich myśli i osobistych kłopotów.\nAle też nie musiałam na bieżąco obserwować, przeżywać i denerwować się tym co działo się wokół „strasznej rocznicy”.\nZ dala od miasta świat wydaje się znacznie bardziej prosty i oczywisty. Nic nie jest dla człowieka tak przykre i niebezpieczne jak drugi człowiek…, i to zarówno w wymiarze ogólnym, jak i jednostkowym.\nMożna zrozumieć prawa rządzące przyrodą. Przystosować się i przetrwać wszelkie jej zagrożenia, najgwałtowniejsze nawet odmiany.\nZ ludźmi jest już gorzej…\nTrudno czasami pojąć ich motywacje, zachowania, decyzje.\nPamiątką z minionego weekendu jest parę zdjęć.\nDorzuciłam je do wcześniej utworzonego albumu Lubelszczyzna Wiosną 2011.\nDodałam również podpisy zarówno pod nowymi, jak i publikowanymi już wcześniej obrazkami.\nDzięki temu, że po wielu dotychczas nieudanych próbach, wreszcie udało mi się zainstalować „Funkcję Turbo” ułatwiającą szybkie tworzenie albumów, będę mogła pokazywać więcej swoich zdjęć.\nChwilowo jednak nie mogę zadowolić Julki, która prosiła mnie o jakieś nowe fakty z życia Soni.\nTo znaczy z Sońką wszystko w jak najlepszym porządku, tyle tylko, że jest to „obiekt” wyjątkowo nieuchwytny. Usiłowałam zrobić jej sesję zdjęciową, ale niestety z wiosną moja suczka jest jeszcze bardziej ruchliwa i nieposkromiona. Poza tym w ogóle nie ma zadatków na modelkę: wierci się i w ostatniej chwili wychodzi poza kadr.\nPostaram się popracować nad jej spontanicznym charakterem. Jeśli się uda coś przyzwoitego i nadającego się do pokazania zrobić, wkrótce opublikuję jakieś jej fotki; może nawet w specjalnym, osobnym albumie.\nAcha, jeszcze jedno: w tym roku nie widziałam tak wielu zawilców; może jeszcze za wcześnie, za mokro…?\nZa to wszędzie spotykałam obfitość fiołków.