Mikrokosmos wiersza - Piotr Michałowski - ebook + książka - Legimi online\nBolesław Leśmian Tęcza\nNa granicy fantastyki\nPodmiot i przedmiot narracji\nW szkole natury\nEwa Lipska Na szczęście\nSymetria składni i retoryka antytez\nMetafora i dosłowność\nRaj utracony i katastrofizm\nNiepewność i przesąd\nZbigniew Herbert Głos\nMiędzy głodem sensu a głodem porozumienia\nHelena Raszka Logiczny układ\nMiron Białoszewski Przejście 2\nZbigniew Herbert Wyspa\nGdzie jest wyspa?\nMiędzy okiem a wyobraźnią\nMiędzy krajobrazem a metaforą\nMiędzy żywiołami a ideałem\nAnna Piwkowska Kolejka elektryczna\n„Tak ucho natężam ciekawie”\nDalsze echa romantyzmu\nKrzysztof Kamil Baczyński * * *\nPiosenka i bitwa\nBaczyński i Demarczyk\nKontrasty i paralele\nKlucze i lustra\n„Zmierzchy” i „dłonie”\nEpos i Fatum\nErotyka i sen\nJerzy Ficowski Kolejka\nPustka – coś z niczego\n„Głody” zamiast ludzi\nNiemożliwa rekonstrukcja dziejów\nWitold Wirpsza Purpurowy zbiór legend\nFabuła „kąpielowa” i tragiczna\nOd źródła do narracji\nOd alegorii do zagadki\nCzesław Miłosz Piękna nieznajoma\nErotyk – elegia – oda\nForma – Natura – Kultura\nPubliczne – prywatne – wewnętrzne\nAkt – autoportret – samopoznanie\nLustro – fotografia – pamięć\nWisława Szymborska Wypadek drogowy\nAni słowa o śmierci\nWstrzymany przekaz informacji\nBohdan Zadura Zbuntowane komórki\nPamięć zimy i zima pamięci\nPamięć przedmiotu i przedmiot pamięci\nMiędzy krajobrazem a portretem\nUjawniona prywatność i prywatne ujawnienie\nMiędzy chirurgią a tożsamością\nFormy zdrowia i zdrowie formy\nJacek Podsiadło Kadra na mecz z Francją została już powołana\nŚwiatło poza stadionem\nPatos i potoczność\nNa boisku wiersza\nAnna Frajlich Elegia o kaflowym piecu\nArchetyp i sygnatura\nMiędzy Palestyną a Lozanną\n„Opoki” w tramwaju\nKafle z niejednego pieca\nRozbiórka i rekonstrukcja\nRyszard Krynicki Mój przyjaciel odcina się od świata\nGazeta i świat\nDruk i krew\nŚwiat i światło\nMarcin Świetlicki M – w sierpniu\nNiedopowiedziana opowieść o podróży\nStereotyp w służbie wolności\nWolność (od) Formy\nTadeusz Dąbrowski Geologia\nRozpad i scalanie\nZabawa w geologa\nStanisław Barańczak Jakieś Ty\nBóg się rodzi – w mowie\nStanisław Barańczak To, co jest wierszem nie do pomyślenia\nTo, co jest zdaniem (symetria składni)\nTo, co jest wierszem (symetria strofy)\nTo, co jest tematem (elokwentna afazja)\nTo, co nie jest wierszem\nCzesław Miłosz Przepis\nNeoklasycyzm i antyromantyzm\nWyznanie niechęci do wyznań\nAutoterapia – empatia – katharsis\nWstyd – skromność – koniunktura\nDzielność – hipokryzja – trudność\nPrawda – fałsz – piękno\nStyl zanadto ceniony\nPrzepis czy przypis?\n„Ćwiczenia wysokiego stylu” – kompozycja, składnia, wiersz\n„Ochronna strategia zacierania śladów” – modalność i maski\n„Ludzie, okłamywałem was” – adresat\n„Co siedzi we mnie” – TO\n„Umiałem opisywać” – kronika świata\nEdward Balcerzan Poeta\nGranice autonomii światów\nPodglądanie genezy wiersza – słowo i obraz\nInspiracje i zakłócenia\nMiędzy czytaniem w szkole a szkołą czytania\nMiędzy pismem a głosem\nŻyjemywkraju poetów. Ich aktywność twórcza powoduje prawdziwą powódź wierszy, co jednak nie odpowiada symetrycznemu do tej obfitości zainteresowaniu odbiorców. Nie będzie nawet wielkiej przesadywskrajnym twierdzeniu, że więcej mamy dziś poetów niż czytelników ich poezji.Zpewnością nikt nie jestwstanie przeczytać wszystkich napisanych utworów, choćby tylko tych uznanych przez siebie lub ekspertów od naszej edukacji polonistycznej za najważniejsze. Dysproporcja ta okaże się jeszcze większa, gdy spytamy, ile spośród tych najistotniejszych przeczytaliśmywogóle, ile zostało przez nas pominiętych, niezauważonych lub zlekceważonychwzbyt pobieżnej lekturze,wpowierzchniowej wędrówce wzroku po wydrukowanych słowach, bez wnikaniawpoetyckie światy? Nie warto już pytać, ile wierszy znamy na pamięćiczywogóle jeszcze praktykujemy, choćbywnajbardziej ograniczonym zakresie, tę metodę przyswajania dzieł najwybitniejszychiniezbyt długich? Dlatego zapytam ostrożniej: ile wierszy przeczytaliśmy więcej niż jednokrotnie? Czy są takie teksty poetyckie, które – choć niekoniecznie utrwalonewpamięci– powracająwnaszych myślach, czasem bez wiedzyoautorze, bez tytułu, adresu bibliograficznego,atylko dlatego, że pozostawiły jakiś niezatarty śladwnaszej wrażliwościiwyobraźni?\nWciąż modyfikowane programy nauczania w szkole średniej zawsze pozostawiają niewiele czasu na analizę pojedynczego wiersza, toteż i teksty poetyckie omawiane są albo hurtem, albo egzemplarycznie – jako element charakterystyki epoki, nurtu lub twórczości danego pisarza. Takie nauczanie literatury zatraca to, co jest jej istotą – refleksyjne przeżycie podczas obcowania zposzczególną wypowiedzią liryczną, która zaprasza do swojego osobliwego świata, niepowtarzalnie wykreowanego słowami. „Bliskie czytanie” (close reading), które proponuję w tej książce, niech się stanie zachętą do innej praktyki i zarazem – bo taką mam nadzieję – ciekawszej przygody czytelniczej. Postulat ten rozwijam w ostatnim szkicu Między szkołą interpretacjiainterpretacjąwszkole.\nZestaw obejmujący dwadzieścia trzy interpretacje wierszy dziewiętnastu autorów nie ma być żadnym konkurencyjnym wobec podręczników i wypisów szkolnych kanonem polskiej poezji współczesnej. Każdy wybór jest w jakimś stopniu subiektywny, gdyż uzasadniony gustem selekcjonera, a więc każdemu można zarzucić niereprezentatywność. Z jednej strony starałem się tego zarzutu uniknąć, z drugiej – zaproponować zestaw ukształtowany według własnych upodobań. Świadomie pominąłem pewnych autorów uchodzących już za klasyków współczesności, takich jak Julian PrzybośiTadeusz Różewicz, których dorobek poetycki obrósłwtyle wartościowych interpretacjiikomentarzy, że konkurowanieznimi okazałoby się powtórką cudzych odkryć. Pojawiają się też nieznaczne dysproporcjewparytecie poszczególnych twórców. Dopuściłem się bowiem pewnej nadreprezentacji innego klasyka, Czesława Miłosza, ale wszystkie trzy wiersze tu omówione pochodzązjego późnej,awięc jeszcze stosunkowo słabo przyswojonej twórczości. Poza tymi wyjątkami kierowałem się zasadą przedstawienia możliwie najszerszego zestawu poetówipoetekzkilku pokoleń, który pozwala na wartościowy poznawczo przegląd różnorodnych nurtów, tematówistylów autorskich. Dla porządku wymienię bohaterów tej książki według starszeństwa: Bolesław Leśmian (1877–1937),Czesław Miłosz (1911–2004), Witold Wirpsza (1918–1985), Krzysztof Ka- milBaczyński (1921–1944), Miron Białoszewski (1922–1983), Wisława Szymborska (1923–2012), Zbigniew Herbert (1924–1998), Jerzy Ficowski (ur. 1924), Helena Raszka (ur.1930), Edward Balcerzan (ur. 1937), Anna Frajlich (ur.1942), Ryszard Krynicki (ur. 1943), Bohdan Zadura (ur. 1945), Ewa Lipska (ur. 1945), Stanisław Barańczak (ur. 1946), Marcin Świetlicki (ur.1961), Anna Piwkowska (ur. 1963), Jacek Podsiadło (ur. 1964)iTadeusz Dąbrowski (ur. 1979).\nZbiór podzieliłem na cztery bloki tematyczne,wktórych spotkały się utwory przedstawicieli różnych generacji. Uznałem bowiem, żewprocedurze interpretacji poszczególnych tekstów poetyckich ważniejszy od chronologii ich genezyibiografii autorów jest przepływ myśliiwspólnota podejmowanej na różne sposoby problematyki. Pragnąc ukazać możliwie szeroko wielogłos polskiej poezji XXiXXI wiekuwjej zróżnicowaniu tematycznymiformalnym, do szczegółowej analizy wybrałem wiersze o: współczesności, historiiitradycji, przyrodzie, kulturze, filozofii poznania, języku, sporcie, miłościiśmierci, wojnieizagładzie, życiuwspołeczeństwieisamotności jednostki, tożsamości podmiotuiadresata, codziennościitranscendencji,atakżeosamej poezji. Oczywiście, bardziej szczegółowa segregacja tematyczna mijałaby sięzcelem, gdyż niemal każdyzomawianych utworów zagarnia naraz kilkazwymienionych hasełiuruchamia szereg trudnych do usystematyzowania kontekstów.\nGłównymi bohaterami tej książki pozostają jednak nie autorzy, nie tematyistyle, aleposzczególne wiersze. Warto sobie uświadomić, że literatura to nie tylko panoramiczny krajobraz, czyli zbiór streszczeń milionów dzieł, ani też ich długie serie, zwane epokami, nurtami, gatunkamiidorobkami autorów, bowtak ogólnych perspektywach ginie to, co najważniejsze:obcowaniezdziełem jako światem autonomicznym. Literatura to także portrety pojedynczych utworów, które warto kontemplować,awięc umożliwić im zaistnieniewpełni–wnaszym czasie lekturyiwrażliwości. Poezja nie lubi pośpiechu czytelnika ani powierzchowności odbioru. Każdy tekst otwiera osobny świat, pełen postaci, wyglądówiidei. Oferuje zatem czytelnikowi niepowtarzalną podróż, zaklętąwosobliwie zbudowanej wypowiedzi przygodę dla intelektuiemocji. Myślącoliteraturze jako sztuce słowa, trzeba zdobyć się na to, by ilość poświęcić dla jakości,amówiąc metaforycznie – by odłożyć lunetęisięgnąć po mikroskop.\nDlatego głównym kryterium mojego wyboru byłaatrakcyjność tekstu poetyckiego,ata wiąże się zarównozpewną trudnością lektury, jaki zkoniecznością interpretacji, nie każdy bowiem utwórwjednakowym stopniu nadaje się do uruchomienia tej procedury. Nie zawsze oznacza to ekspozycję arcydzieł.Wzestawie znalazły się przeważnie takie wiersze, które rzucają czytelnikowi jakieś wyzwanie, bo wytwarzają sensy nieoczywiste, zagadkoweiwieloznaczne. Chodzi więcoteksty skrywające tajemnicę, prowokujące do stawiania pytańiformułowania hipotez. Są jednakwtym wyborze utworyzpozoru prosteiprzezroczyste (jak omawiany na początku wiersz Leśmiana), ale pod swą gładką powierzchnią ujawniają kunsztownie ukryte szczegóły, które odsłania dopiero analiza gramatyki wypowiedzi, rozpoznanie sytuacji lirycznej, metod obrazowania, porządku opisu czy narracji. Odkrycie bogactwa sensu zależy zatem nie tylko od stopnia komplikacji samego tekstu, lecz także od przyjętej metody hermeneutycznejiwysiłku interpretatora. Nie chcę tutaj deklarować ani forsować jednej tylko opcji metodologicznej. Interpretacja nie jest nauką, leczsztuką, toteż stawia opór sztywnym założeniom postępowania badawczegoiścisłym procedurom. Poznanie może przebiegać różnymi drogami, co próbuję tu zademonstrować, pozostając wierny tylko jednej uniwersalnej dewizie: „bliżej tekstu”.\nMyślę, że wysiłek czytania aktywnego zostanie wynagrodzony radością odkrywcy.Wdoświadczeniu tym chodzi bowiemoprymat empirii nad wiedzą zapośredniczonązpodręczników,owyższość bezpośredniego źródłowego przeżycia literatury nad zastygłymwstereotyp uogólnieniem.\nZaproponowane interpretacje wierszy współczesnych mają nauczyć przede wszystkim lektury wnikliwejigłębokiej, to znaczy poruszającej rozległe kontekstyzwielu dziedzin wiedzyoświecieiliteraturze,atym samym różne obszary wrażliwości. Dlatego do zestawu interpretacji dodałem propozycje sproblematyzowania dyskusji nad tekstem, które mogą posłużyć zarówno nauczycielom do opracowania konspektów lekcji, jakiuczniomistudentom do samodzielnych przemyśleńitwórczej dyskusji.\nPrzedstawione tu odczytania nie są żadnym obowiązującym wzorcem lektury wiersza,atym bardziej „instrukcją obsługi”, ale jedynie propozycją– uzasadnioną doświadczeniem zawodowym autora, zarówno dydaktycznym, jakipisarskim. Dlategowniektórych miejscach pewnych kwestii nie rozstrzygam, lecz wskazuję wariantowo kilka tropów interpretacyjnych, pozostawiając wybór drogi, którą warto pójśćwuważnej lekturze. Wreszcie dopuszczam sytuacje,anawet uznaję je za najbardziej pożądane, gdy Czytelnik tej książki, podążając za myślą poety, spróbuje uzupełnić albo podważyć wywód interpretatoraizaproponujewjego miejsce własny. Jeśli tak się stanie, mój cel, którym jest zachęta do czytania „bliskiego”, zostanie spełniony najlepiej.\nDziś wierszyo przyrodzie już prawie się nie pisze, choć niekiedy natura pojawia się jeszcze jako tło akcji lirycznej, a więc drugoplanowo, szczątkowo i często przypadkiem, toteż trudno byłoby ułożyć antologię z utworów wysokiego lotu, w których przyroda stanowi główny temat. Ostatnim wielkim poetą XX wieku, który zrewolucjonizował poetycki pejzaż, był Julian Przyboś, a pierwszym – Bolesław Leśmian. Kiedy bowiem sięga się po wcześniejszą klasykę, utwory Adama Asnyka, Leopolda Staffa, Kazimierza Przerwy Tetmajera lub Jana Kasprowicza, występujące w nich opisy detali świata roślin i krajobrazu okazują się łatwo przewidywalne. Albo dają impuls do zachwytu estetycznego i lekcję wrażliwości plastycznej, po której mamy docenić piękno dotąd przeoczone i dostrzec niezwykłość zwyczajnego świata, albo stanowią symbolistyczne „pejzaże duszy”, czyli alegorie lub parabole, w których rzeczywistość natury jest jedynie sposobem przedstawienia stanów psychicznych, myśli i emocji.\nWierszTęcza, napisany przez Bolesława Leśmiana w 1918 roku, a opublikowany najpierw w prasie, a następnie włączony do tomu Łąka (1920)1, powstał po bogatych doświadczeniach różnych poetów tworzących w obu tych nurtach, z których utwór ten oczywiście pośrednio czerpie inspirację, jednak bliższy wydaje się pierwszemu. Tematem jest bowiem sama rzeczywistość przyrody i miejsce w niej człowieka, a zatem filozofia natury, poznanie świata i to, co dziś nazywamy ekologią albo nawet ekozofią, gdyż nie chodzi o ujęcie pragmatyczno-techniczne, ale refleksję humanistyczną.\n1 Cyt. za: B. Leśmian, Poezje zebrane, Toruń 2000, s. 172.\nSłychać go było, jak po młodym życie\nBiegł coraz śpieszniej – ciepły deszcz majowy,\nZbryzgany słońcem, co przez obłok płowy\nWzdłuż mu kropliste rozwidniało nicie.\nPyląc uderzyłwpiach drogi spróchniały,\nPoszperałwkrzaku, co lśniąc się kołysze,\nStrącił liśćzwierzby, przyciemnił głaz biały\nIustał,wnagłą zasłuchany ciszę.\nAż luźne znikąd jednocząc migoty,\nNagłą zawisa ponad światem bramą,\nBy ci przypomnieć, że zawsze tak samo\nTrwaszwkażdym miejscuuwnijścia tęsknoty.\nBy ci przypomnieć, żeśzduszą, snem zżartą,\nWpatrzonywbezmiar, wsłuchanywswe dreszcze,\nWszedł do tych światów przez bramę rozwartą,\nCo się za tobą nie zamknęła jeszcze.\nW dorobku twórcy Napoju cienistego utwór ten zasługuje na uwagę, mimo że z pewnością nie należy ani do najważniejszych, ani do najpopularniejszych. Nie wykazuje też głównych cech wyróżniających poetykę autorską Leśmiana: nie ma w nim spiętrzonych neologizmów, stylizacji ludowej, baśniowych stworów, zaświatów ani paradoksów niebytu i nicości. Znajdujemy tu tylko zleksykalizowany już „bezmiar” zamiast „nieba”, zjawianie się „znikąd” „migotów” tęczy, która jest „niecałkowita”, a więc słownictwo prawie potoczne, oswojone, które nie powoduje żadnego przewrotu w naszej wyobraźni. Obrazowanie jest przede wszystkim mimetyczne (naśladujące rzeczywistość), natomiast pewne elementy obrazowania kreacjonistycznego (przekształcającego) zostały mu ściśle podporządkowane. Nieliczne pierwiastki fantastyczne zastosowane są z umiarem – powstają w przenośniach i porównaniach, jedynie wspierających opis realistyczny. Natomiast fantastyczna jest motywacja świata przedstawionego, gdyż poeta odczytuje zjawiska przyrody jako znaki, a więc przypisuje im intencję komunikowania się z człowiekiem. Ale taki sens zdarzeń zostanie objawiony dopiero na końcu wiersza.\nTymczasem wszystkie wyglądy składające się na opis przedstawione zostały niezwykle sugestywnie i plastycznie, toteż łatwo można je skonfrontować z doświadczeniem własnych zmysłów – zwłaszcza że nie chodzi tu ani o śniegi Himalajów, anio rafy koralowe na Pacyfiku, ani wybuch wulkanu na Sycylii, ale o zwyczajny drobny deszcz majowy w krajobrazie wiejskim z łanem młodego żyta, a potem – łuk tęczy jako częste jego następstwo.\nOpis osiąga siłę konkretu, dąży do precyzji wysłowienia różnych wrażeń akustycznych i wizualnych; nie pozostawia wyobraźni odbiorcy większej swobody, ograniczając domysły i wariantowe rozstrzygnięcia co do przywołanych barw, kształtów rzeczy, przebiegu, następstwa i okoliczności poszczególnych zdarzeń.\nŚwiat przedstawiony można zrekonstruować tylko w jeden sposób. Oto najpierw potęguje się szum – deszcz nasila się, gęstnieje i zarazem przybliża do miejsca zajmowanego przez jakiegoś obserwatora. Deszcz rozpraszany wiatrem uderza w piach polnej drogi „spróchniały” – i tu łatwo domyślamy się niedopowiedzianych detali: wcześniej zapewne panowała susza i koleiny (zaschnięte błoto na śladach kół) zaczęły się kruszyć pod naporem spadających kropli. Wiemy, że „młode żyto” ma odcień zielonkawy. Dwukrotnie wskazany obłok ma kolor „płowy” (ten rzadziej dziś używany przymiotnik oznacza barwę żółtawą z odcieniem szarości). Widzimy grę światła: promienie słońca przebijają chmurę, ukazując wyraźnie przerywane lśniące linie opadającej wody.\nTen obraz można dokładnie zobaczyć i porównać własną obserwację z proponowanym przez poetę zwrotem: słońce „wzdłuż kropliste rozwidniało nicie”. Wydaje się, że wyglądu, o który tu chodzi, nie da się nazwać trafniej – przynajmniej gdy odrzucimy zużyte i banalne porównania deszczu, na przykład do „błyszczących sznurów pereł” albo – jak wPanu Tadeuszu – do „prostych strun”, które „długim warkoczem wiążą niebiosa do ziemi”. Ale deszcz został ponadto „zbryzgany słońcem” – na co w pierwszej chwili zgadzamy się, nawet nie zauważając metonimii, która przecież zamienia właściwości wody i słońca, gdyż to deszcz jest oświetlany przez słońce, a „bryzga” woda, mieniąca się w jego świetle. Opis tęczy również przekonuje trafnością: jest ona „poprzerywana i niecałkowita” – choć ta druga cecha wynika tyleż z właściwości zjawiska optycznego, co z upodobań Leśmiana do kreowania bytów niepełnych, efemerycznych i zanikających; poeta znany jest przecież jako mistrz neologizmów zaprzeczonych z uprzywilejowanymi przedrostkami „bez- i „nie-”.\nZwraca uwagę dynamiczny charakter opisu, właściwy dla światów przedstawionych większości wierszy Leśmiana, które nie tyle po prostu „są”, ile nieustannie „się stają”, „dzieją”, „jawią” i wszystko się w nich „zdarza”. Rzeczywistość podlega ciągłym przemianom, wreszcie zanika albo przemija, a więc jedyną formą jej istnienia jest ruch. Oddaje to zmienny rytm brzmień. Regularny jedenastozgłoskowiec ze średniówką (5 + 6), należący do najczęstszych miar wiersza sylabicznego, oraz układ rymów okalających (abba) znajdują tu uzasadnienie w budowie świata przedstawionego: zewnętrzne wersy jakby zatrzymują tempo wypowiedzi, natomiast środkowa para ją przyspiesza. Nie ma więc monotonii – jak w dekadenckimDeszczu jesiennym Staffa – ale są zaskoczenia metamorfozą krajobrazu i nagłymi zwrotami akcji. Zarazem jednak zostaje zachowana harmonia między budową wiersza i zdania, a wypowiedzenie złożone zamyka się z końcem każdej strofy. Rytm wiersza odpowiada rytmowi świata przedstawionego.\nNasza wyobraźnia przyjmuje zdynamizowanie przyrody jako często stosowaną konwencję opisu poetyckiego, oswojoną zresztą w języku przez takie związki frazeologiczne, jak „wschodzi słońce” (choć temu przeczy odkrycie Kopernika) czy „idzie jesień”. Nieraz jednak chodzi o coś więcej – o wskazanie na siły przyrody, na jej energię, moc stwórczą i sprawczą, a nawet wszechwładzę. Takie wyobrażenia, utrwalone w potocznych zwrotach, których metaforycznego charakteru często już nie dostrzegamy, dzieli tylko krok od baśni. Przewidywalne są prezentowane obiekty, natomiast sposób ich prezentacji pozostaje nieprzewidywalny.\nPowszechnie stosowanym chwytem jest wiwizacja (ożywienie) – nadanie elementom przyrody nieożywionej atrybutów organizmu żywego. Istotne są stopień i kierunek takich przekształceń, upodobniających rzecz (lub zjawisko) albo do zwierzęcia (animalizacja), albo do człowieka (antropomorfizacja). Najwyższa forma tej ostatniej to personifikacja – przyznanie nie tylko cech ludzkich, ale osobowych, takich jak: myśli, uczucia, psychika, wiedza, świadomość. Rozróżnienia te są ważne zwłaszcza w poezji Leśmiana, gdzie napięcie między „coś” a „ktoś” wskazuje na różne formy bytu.\nObecność podmiotuw tym wierszu początkowo ogranicza się do roli obserwatora – uważnego świadka zdarzeń; potem stanie się on jeszcze egzegetą, apologetą, dyskretnym pośrednikiem, tłumaczem i mentorem, objaśniającym głęboki sens prezentowanych zjawisk i zwróci się do anonimowego „ty”, a więc do każdego, by odsłonić mu tajemnicę przyrody i zaprosić do wejścia w ten bliski, lecz obcy człowiekowi świat. Najpierw jednak, zanim cokolwiek sam zobaczy i opowie, tylko nasłuchuje, by następnie możliwie trafnie nazwać dochodzące dźwięki.\nBohaterem pierwszych zdań dynamicznego opisu jest jednak nie obserwator, który zachowuje swą anonimowość i przezroczystość w świecie przedstawionym (o czym świadczy ukrywająca Ja bezosobowa forma „słychać było”), ale deszcz, któremu przypisane zostają cała inicjatywa i działanie w „akcji” przyrody – z wyjątkiem aktywności narratorskiej. To deszcz jest bowiem sprawcą szeregu czynności – jako ten, który najpierw „biegł coraz śpieszniej”, potem „pyląc uderzyłwpiach” „poszperałwkrzaku”, „strącił liśćzwierzby”i„przyciemnił głaz biały”, aż wreszcie „ustałwnagłą zasłuchany ciszę”.Ichoć na tym jego wątek się kończy, wymieniona sekwencja zdarzeń będzie skutkowaćwdalszym przebiegu akcji, już bez udziału deszczu, gdyż główną rolę w dalszej transformacji świata natury przejmie inny bohater (czy raczej aktant). Otwarciem drugiego aktu tego meteorologicznego dramatu nie są jednak dokonane przez deszcz zmiany fizyczne, ale czynność ostatnia i zarazem najważniejsza – ów moment, gdy on milknie „zasłuchany w ciszę”. Charakterystycznew Leśmianowskich kreacjach poetyckich odwrócenie kierunku percepcji wynika z przeświadczenia, iż to przyroda „słyszy” nas (a w innych wierszach także „widzi”), a nawet coś o nas „wie” – i to coś ważnego, czego my sami o sobie nie wiemy, a zatem wiedza przyrody jest bogatsza od naszej samoświadomości.\nWróćmy jednak do zdań rozpoczynających utwór i zauważmy osobliwy sposób prezentacji pierwszego „bohatera”. Chociaż pojawia się on już na samym początku, musi upłynąć parę chwil wypełnionych wieloma słowami, zanim dowiemy się, o czym (lub o kim) w pierwszym zdaniu jest mowa:\nBiegł coraz śpieszniej –\nSkrywa się więc w zaimku „go”, a ujawniony zostanie dopiero w pozycji podmiotu zdania podrzędnego, i to po jego orzeczeniu: „ciepły deszcz majowy”. Identyfikacja sprawcy zostaje opóźniona – tak jakby atrybuty poprzedzały wyposażony w nie byt, jakby doświadczanie poszczególnych właściwości, tryb istnienia i sposoby przejawiania się deszczu poprzez różne wrażenia zmysłowe odebrane były wcześniej, zanim nastąpiło rozpoznanie całości zjawiska, co zresztą okazuje się zgodne z psychofizjologicznymi mechanizmami spostrzegania.\nInwersja służy tu retardacji (opóźnieniu) momentu przedstawienia bohatera, ale przede wszystkim pozwala skrzyżować dwie perspektywy. Deszcz, zanim jeszcze został nazwanym podmiotem działań, był przedmiotem czyjejś wytężonej uwagi, treścią percepcji człowieka – jego słuchu i dotyku, gdyż deszcz musi być odczuwany jako „ciepły”. Najważniejsze jednak wydają się właśnie wrażenia akustyczne, gdyż w dalszej części wiersza okazują się one przechodnie – najpierw deszcz jest słuchany przez człowieka, a potem sam „nasłuchuje” dalszych zjawisk. Dwustronne przenikanie się relacji podmiotu i przedmiotu, czyli widzenia i bycia widzianym, można nazwać spotkaniemzprzyrodą – jednak – jak się okaże – nieopartym wcale na zasadzie partnerstwa, ponieważ deszcz i stowarzyszonez nim siły natury, czyli zjawiska atmosferyczne, są w tej „szkole świata” (by odwołać się do metafory Szymborskiej) nauczycielami, a człowiek – uczniem.\nZ chwilą gdy deszcz ustaje (a więc z końcem strofy drugiej), zamyka się akt pierwszy w teatrze natury lub kończy się pierwsza lekcja meteorologii, a rozpoczyna druga, w której pojawia się nauczyciel nowy: tęcza. Opis tego zjawiska obejmuje dwie następne strofy, w których tęcza przewodziw dalszej fazie akcji, stając się – zgodnie z tytułem utworu – główną bohaterką. Zostaje wprowadzona na „scenę” przez poprzednio działającego bohatera: deszcz. Oczywiście, zależność obu zjawisk nie jest niczym niezwykłym. Rozszczepienie światła białego na siedem barw, jak wiadomo, zachodzi w rozpylonych kropelkach wody. Tęcza jest zatem wytworem słońca i deszczu albo trzech żywiołów: ognia, wody i powietrza. W wierszu Leśmiana nie pojawia się jednak wyłącznie jako to, czym jest w rzeczywistości, czyli naturalne następstwo deszczu i jego skutek uboczny. Okazuje się czymś znacznie ważniejszym i można tu nawet odwrócić naturalny porządek rzeczy oraz hierarchię zjawisk: to deszcz służy za zwiastun tęczy i przygotowuje dla niej tło; padał wyłącznie po to, by ją wprowadzić w pejzaż – niby lokaj anonsujący wejście do salonu wielkiej damy. Służebność jego roli wyraża forma zdania, niejako wyznaczająca zakres obowiązków: „teraz mu patrzeć”.\nZapytać jednak trzeba raz jeszcze o inną relację zależności: kto kogo widzi?, kto kogo aktywizuje, a może wręcz kreuje? Powstaje chyba następujący szereg uwarunkowań przechodnich:\n1) Ja (poeta) słyszy, widzi i opisuje deszcz;\n2) z kolei deszcz patrzy, jak rozkwita tęcza; wreszcie\n3) tęcza obejmuje cały świat natury, jest jego reprezentantkąirzeczniczkąwświecie ludzi.\nNa koniec znów dochodzi do głosu poeta – w apostrofie do drugiego człowieka, by mu wyjaśnić fenomen tęczy, jej dydaktyczną przydatność, celowość i przesłanie. Rama kreacji się zamyka. Status ontologiczny, czyli tryb istnienia elementów świata przedstawionego (modalność) wskazuje ponadto jakąś perspektywę uboczną, przywołaną tylko na prawach porównania. Oto tęcza wygląda tak, „jakby się śniła zmrużonemu oku”. Porównanie to odwołuje się zarówno do często występującej w poezji Leśmiana rzeczywistości snu (marzenia sennego), jak i do spojrzenia osoby zasypiającej przez półprzymknięte rzęsy. Chodzi więc albo o pogranicze jawy i snu, alboo jeszcze jedno doznanie wzrokowe czy złudzenie optyczne.\nPoeta, który najpierw przydzielił sobie skromną rolę świadka, a potem tłumacza lub egzegety zjawiska, w końcu formułuje pewien komentarz, niebędący jeszcze morałem, ale tylko prezentacją nowej nauczycielki, przyznając jej najwyższy autorytet. Można powiedzieć, że Leśmian sam bezpośrednio wprawdzie nie naucza, ale prowadzi zapisy do szkoły natury.\nJaki może być cel opisywania tak powszednich zjawisk meteorologicznych i optycznych? Czyżby chodziło tylko o wyrafinowany przekład przyjemnych wrażeń wzrokowych na pięknosłowie, o popis kunsztu poetyckiego i nic więcej? Z pewnością nie jest to żaden „pejzaż duszy”, w którym deszcz symbolizowałby dekadencki nastrój człowieka, a tęcza – niedosiężne marzenie. Choć i to ostatnie pośrednio się w wierszu pojawia, i to nawet obok nazwanej wprost „duszy”, która jednak zajmuje pozycję zewnętrzną wobec krajobrazu. Poza tym deszcz pozostaje po prostu deszczem, żyto jest żytem, a jedynie tęcza tęczą już nie jest – ani wyłącznie, ani „po prostu”.\nMotyw tęczy ma przeważnie konotacje pozytywne: jako niezaprzeczalny „cud natury”, symptom poprawy aury po deszczu, pożegnanie niepogody – co zresztą poetycko oddaje angielski odpowiednik: rainbow, czyli „ukłon deszczu”, ale także „kokarda deszczu”. Tęcza to również symbol piękna i artystyczny ornament. W tym wierszu jednak nie jest bezużytecznym ozdobnikiem, próżnym upiększeniem krajobrazu, ale staje się czymś więcej: obejmującą cały świat, otwartą bramą, której ozdobność ma być dla gościa zachętą niby chwyt reklamowy – a więc raczej zapraszającym z gracją „ukłonem” niż „kokardą”.\nNie chodzi tu o wywołanie prostego zachwytu nad opisanym zjawiskiem przyrody, ale o wtajemniczeniew świat natury – bliski i powszechnie dostępny (w każdym miejscui o każdej porze), ale zarazem obcy. Tęcza jest bramą, którą warto przekroczyć nie tylko dla estetycznego olśnienia, ale przede wszystkim po to, by dostąpić inicjacji, by przejść w inną rzeczywistość, a tym samym ulec przemianie. Zaproszenie do wejścia przez „bramę rozwartą, co się za tobą nie zamknęła jeszcze” oznacza możliwość powrotu do natury, od której oddalenie (wygnanie z raju) nie jest jeszcze nieodwracalne. Byłby to oczywiście akt symboliczny, a nie fizyczna wędrówka, bo zbliżenie się i przejście pod widmem barw jest niewykonalne.\nLeśmian wielokrotniei na różne sposoby przekonuje do swej idei „człowieka pierwotnego”, a najlepszym tego przykładem jest poemat Zielona godzinaz tomuSad rozstajny. Tak jak dla filozofów romantyzmu najbliższy kontakt z naturą był przywilejem poety, tak tu poetą może stać się każdy, jeśli tylko podąży jego śladem i zaufa naturze. Wejście w jej świat ma być ratunkiem dla „duszy snem zżartej”. Bezpośrednie i pierwotne doznanie przyrody służy za antidotum na egzystencjalne rozterki, na filozoficzne rozmyślania o sobiei rzeczywistości; może być zarazem wyjściem z labiryntu psychiki i kultury. Poeta wskazuje na tę szansę, jednak warunkiem jest reorientacja widzenia i słuchania – człowiek powinien skierować swą wrażliwość na zewnątrz, choć nie znaczy to jeszcze, że ma całkowicie zatopić swoje Ja w świecie, jak postuluje buddyzm Zen i związana z nim ideologia haiku; tu zjednoczenie oznacza nie tyle podporządkowanie swojej świadomości naturze, ile spotkanie, rozumiane jako dobrowolna audiencja.\nWidzę – opisuję – tęsknię. Te trzy akty, niby echo inwokacji doPana Tadeusza, powracająwodmiennych znaczeniach. Widzenie jest bowiem rzeczywistym doznaniem wzrokowym (anie wspomnieniem, jakuMickiewicza). Opis nie jest sielankową idealizacją, choć przeniesiony do malarstwa zapewne stałby się kiczem sprzedawanym na odpuście. Wreszcie „tęsknota” za miejscem utraconym dotyczy nie kraju ani nieosiągalnej przeszłości, ale powszechnie dostępnego raju. I między tymi trzema aktami psychicznymi zachodzą jeszcze inne relacje. U wieszcza tęsknota wywołała wspomnienie i opis, natomiastu Leśmiana opis potwierdzony został widzeniem i ma dopiero tęsknotę wywołać. Tęsknotę zupełnie inną – ekologiczną.\nSą wiersze, w których narzuca się przede wszystkim forma artystyczna. Jednak im bardziej zostaje wyeksponowana, tym większą może budzić nieufność i podejrzenie, że w rozpoznawalnej konwencji komunikowania nie odkryjemy przekazu równie łatwego jak jego forma. W tym tekście przejrzysta konstrukcja składniowa, przypominająca architekturę funkcjonalnej budowli, sugeruje żelazną logikę wypowiedzi, podającej garść prostych informacji, a nawet oczywistości. Jeśli przeczytać wiersz na głos wyłącznie według tego formalnego porządku, usłyszymy regularny rytm frazy, a ład syntaktyczny przytłumi skomplikowaną zawartość znaczeniową.\nNajpierw jednak zwraca uwagę zbiorowy podmiot wypowiedzi, choć na tle innych utworów Ewy Lipskiej nie dziwi, gdyż poetka często przemawia w imieniu swego pokolenia ‘68 (rocznika 1945), a w latach 70. została zaanektowana przez Nową Falę. W wierszuNa szczęście1 nie chodzi jednak o manifest generacyjny, ponieważ nie znajdujemy w nim motywów, które pozwalają wyodrębnić określone pokolenie, ale głos podmiotu zbiorowego brzmi na tyle uniwersalnie, że raczej daje się go przypisać każdemu współczesnemu człowiekowi niezależnie od metryki. Użyta liczba mnoga kieruje więc ku najbardziej ogólnej diagnozie świata, jednak dokonanej nie z perspektywy kosmicznej, ale ziemskiej, gdyż poetka przemawia w imieniu ludzkości jako zatroskana upadkiem cywilizacji obywatelka Ziemi.\n1 E. Lipska, Dom Spokojnej Młodości. Wiersze wybrane, Kraków 1979, s. 97.\nNasz koń złożony jestzucieczki\nnasz koń złożony byłzkonia.\nNasza muzyka złożona jestzwołaniaopomoc\nnasza muzyka złożona byłazsymfonii.\nNasz księżyc złożony jest ze śladów ludzkiej obecności\nnasz księżyc złożony byłzmarzenia.\nNasza śmierć złożona jestzmaterii\nnasza śmierć złożona byłazBoga.\nCoraz mniej tlenu. Coraz więcej ludzi.\nKorytem rzeki przepływa milczenie.\nObydwa jego brzegi celują do siebie\nSami dla siebie jesteśmy jak\nzdobywcy dna oceanu.\nItylko na drzwiach\nW lekturzewiersza narzuca się przede wszystkim porządek składniowy, wykazujący rygorystyczną symetrięidyscyplinę logiczną wypowiedzi, jej wysokie zorganizowanie, którewkonsekwentniestosowanych schematach syntaktycznych pozostawia niewiele miejsca na przypadekisprawia, że każde odstępstwo od nich staje się zauważalne,atym samym szczególnie znaczące.Ponadto widzimy, iż następujące po sobie wersy stają się coraz krótsze,atrzy kolejne strofoidy wydzielone zostały tematycznieiróżnią się od siebie stylem, gdyż każdąznich rządzą inne środki syntaktyczne.Pierwsza strofoida jest najdłuższaieksponuje paralelizm składniowy, bo zawiera cztery analogicznie skonstruowane wypowiedzenia złożone współrzędnie przeciwstawne,wktórych zostały skontrastowane opisy dwóch stanów rzeczy: aktualnegozminionym.Są to jednak wypowiedzenia współrzędne bezspójnikowe, połączone jedynie myślnikiem,aprzedzielone klauzulą. Każdeznich obejmuje po dwa wersy. Brak charakterystycznych dla przeciwstawień spójników określających relację między zdaniami („ale”, „a”, „natomiast”) pozwala częściowo zneutralizować przyjętą tu zasadę różnicowania charakterystyk teraźniejszościiprzeszłości, zatrzeć kontrast albo przynajmniej podważyć jego oczywistość.\nSymetria składni, podkreślona jeszcze anaforą – zaimkiem dzierżawczym (użytym przemienniewrodzaju męskimiżeńskim: „nasz”– nasza”), narzuca pewien ład opisywanych równolegle światów (aktualnegoiminionego) oraz logikę różnicikonsekwencję dokonanych przemian, co jednak po analizie semantycznej okaże się złudne.\nStrofoida druga, krótsza od pierwszej, zawiera już tylko obrazy sytua- cji teraźniejszej, lecz opis pozostaje dynamiczny, gdyż oprócz konstatacjistanu rzeczy pojawiają sięwniej uwagiokierunku zmian zachodzącychwrzeczywistości. Ta część wiersza obejmuje pięć zdań, początkowo krótkich, potem coraz dłuższych. Dwa pierwsze są równoważnikami zdańiumieszczone zostaływjednym wersie; trzecie natomiast wypełnia już cały wers następny, czwarteipiąte są znacznie dłuższe, bo dwuwersowe,awięc pojawiają się przerzutnie.\nTrzecia strofoida pełni funkcję puenty. Zawiera tylko jedno dłuższe zdanie wyłączające, które niejako celebruje pewien wyeksponowanywopisie szczegół – poprzez rozpisanie na sześć krótkich wersów, wyodrębniających syntagmy (części zdania),a wjednym przypadku nawet samo orzeczenie.\nZracjonalizowany tok wypowiedzi rozsadza jednak metaforyka, wskazując przystanki, spowolnienia, momenty zawahania,awięc zakłóca porządek zaprojektowany przez składnię. Sens całości powstaje dopierowkonfrontacji gładkiego przepływu zdań (niby prostej melodii) ze znaczeniami wyzwalanymi przez nieoczekiwane spotkania słów.\nSeria czterech par przeciwstawień zorganizowana jest wedle zasady kontrastu zwrotów metaforycznychzdosłownymi. Trzy pierwsze pary konsekwentnie eksponują najpierw przenośnię,apotem dosłowność, natomiastwparze ostatniej kolejność ta zostaje odwrócona. Początek tak opisuje teraźniejszość: „Nasz koń złożony jestzucieczki”. Choć musi być uznany za niepoprawny logicznieijęzykowo, ewokuje sens dość prosty: chodziokonia, który służy wyłącznie do ucieczki. Przekształcenie opiera się więc na związku metonimicznym,wktórym funkcja (czynność) zastępuje substancję (przedmiot). Zdaniu temu przeciwstawiony został opis przeszłości, oparty na tautologii: „nasz koń złożony byłzkonia”.Azatem – dawniej rzeczywistość była prosta, oczywista, konkretnaidosłowna, bo rzeczy zachowywały stabilną tożsamość, wolną od pułapek dwuznaczności.\nDalej czytamy: „Nasza muzyka złożona jestzwołaniaopomoc”,awięc znów pojawia się sugestia jakiejś opresji, drugi sygnał zagrożeniaw„naszej” teraźniejszości. Przedtem po prostu „muzyka złożona byłazsymfonii”, toteż nastąpiła kolejna zmiana na gorsze: piękno sztuki – tak jakwzdaniu poprzednim piękno natury – nie dostarcza już przyjemności estetycznej, lecz wyraża lęk albo –wnajlepszym razie – służy za koło ratunkowe. Dawniej, zanim zniszczona harmonia życia nie zniweczyła możliwości kontemplacji dzieła artystycznego, było inaczej; teraz może ono albo wyrażać niezgodę (na przykład jakoprotest song), albo prawem kompensacji stwarzać alternatywną rzeczywistość idealną, czyli utopię.\nTrzecia antyteza, dotycząca księżyca, wydaje się najprostsza, bo najbliższa powszechnym odczuciom: oto naturalny satelita Ziemi przez wieki był przydatny jako romantyczny ornamentwscenografii miłosnych schadzek, był też rekwizytem wróżbiarzyimarzycieli,aprzynajmniej występował jako motyw obowiązkowywnocnym pejzażu. Natomiast Księżyc zdobyty przez człowieka (w1969 roku przez dwóch amerykańskich kosmonautów ze statku Apollo 11) bezpowrotnie utracił te atrybuty, gwarantowane dotąd przez niedostępność kosmicznej tajemnicy.\nIwreszcie czwarta, ostatnia,awięc chyba najważniejsza, konfrontacja zmienionych stanów rzeczy:\nCzyżby nastąpiło tu odwrócenie dotychczasowego kierunku zmian,wktórym teraźniejszości przypisywało się złożoność, zawiłośćimetaforę,aprzeszłości prostotę, jednoznacznośćidosłowność? Zestawienie „materii”z„Bogiem” wyraźnie nawiązuje do odwiecznegoinajwiększego sporu filozofówoistnienie świata oraz dwóch ścierających się światopoglądów: materializmuzidealizmem. Przeszłość została opisana jako stan wiary,ateraźniejszość jako stan wiary utraconejiżycie po Nietzscheańskiej „śmierci Boga”. Wraz ze zmianą koncepcji ontologicznej świata zmienił się przede wszystkim stosunek do śmierci: zniknął jej wymiar transcendentny, pozostawiając biologiczną (fizjologicznąikliniczną) empirię. Medycyna definiuje śmierć jako ustanie funkcji organizmu – akcji serca lub pracy mózgu,a wtakim zredukowanym do fizyczności ujęciu nie ma już miejsca na żadną formę „życia po życiu”.\nKontrastowe wartościowanie rzeczywistości, dające się streścić prostą formułą „przedtem było dobrze,ateraz jest źle”, można wiązać tyleżzkatastrofizmem, co odruchem rewaloryzacji przeszłości. Zdiagnozowanie bowiem zmiany na gorsze nie musi być koniecznie zapowiedzią dalszego pogorszenia, ale może się ograniczać jedynie do skonstatowania dokonanego już upadku świata, który utracił – zapewne bezpowrotnie – swą normalność. Dlatego stan dawniejszyzdzisiejszej perspektywy wydaje się sferą harmoniiibezpieczeństwa,awięc rajem utraconym.\nKatastrofizm dochodzi do głosu dopierowdalszej części opisu, skupionejwdrugiej strofoidzie, gdzie pojawiają się oznaki nadal postępującej degradacji świata. Tu jednak właśnie logika kontrastowego postrzegania zmian, które zaszływrzeczywistości, załamuje się,a wkażdym razie zostaje zakłócona aksjologiczną ambiwalencją. Oto bowiem kolejna wieśćopogorszeniu brzmi: „Coraz mniej tlenu”ispotyka sięwantytezie (choć dotyczącej tylko ilościiliczby) ze stwierdzeniem pozornie dopełniającym: „Coraz więcej ludzi”. Chodzi tu przecieżodwie równoległe zmiany negatywne: powiększanie się dziury ozonowejirosnące przeludnienie Ziemi,awięc dwie powolnie zachodzące katastrofy,wznacznym stopniu ze sobą powiązane przyczynowo-skutkowo. Wzrost liczby ludności – samwsobie pozytywny – staje się pośrednio przyczyną niewątpliwego zła: ekologicznej zagłady. Zestawienie tych procesówwrelacji odwrotnej proporcjonalności, choć ich związek jest sprawdzalny empirycznie, wyostrza tu jednak paradoks: kiedy na naszej planecie przybywa życia, staje się ono coraz trudniejszeibardziej zagrożone. Zmiany ilościowe prowadzą do zmian jakościowych – tak jak szklanka wody, która gasi pragnienie, pomnożona przez miliardy, powoduje powódź.\nZwróćmy uwagę, że dwie konstatacje:oubytku tlenuiwzroście zaludnienia zostały zamkniętewodrębnych zdaniach – tak jakby związek między nimi był luźny albo przypadkowy. Chodzi zapewneozachowanie równowagi stylu, utrzymanie pozorów chłodnego obiektywizmu dokonywanej diagnozy świata. Następne trzy zdania potwierdzają taki trybisens wypowiedzi, nie dadzą się bowiem ułożyćwżadną wyraźną antytezę, choć wykazują pewną wspólnotę tematyczną. Wszystkie mówiąowodzie,araczej zawierają motywy akwatyczne, tworząc serię metafor życia. Najpierw: „Korytem rzeki przepływa milczenie”imoże to być rzeka Heraklita jako najbardziej znana alegoria przemijania albo chodzioobojętność przyrody na sprawy człowieka.Wkontekście wcześniejszego opisu sytuacji jesteśmy jednak skłonni odczytać „milczenie” jako brak porozumienia między ludźmi. Zdanie kolejne ten trop interpretacji potwierdza:\nCybernetyka, dynamicznie rozwijająca sięwlatach 70. XX wieku naukaoprocesach przetwarzania informacjiikomunikowaniu (później wyparta przez informatykę), dawała nadzieję na przełomwtechnikach porozumiewania się, lecz wywoływała także obawy przed sterowaniem jednostkąispołeczeństwem. „Łuk cybernetyczny” – kojarzący się ze znanymwneurologiiipsychologii „łukiem odruchowym” – naprowadza właśnie na ten sens;zdrugiej jednak strony „celowanie do siebiezłuku” świadczyowrogości ludzi zgromadzonych na dwóch przeciwległych „brzegach milczenia” – niby zwalczających się plemion, których terytoria przedziela graniczna rzeka. Komunikacja może więc przybrać formę agresji między ludźmi, ich grupami lub narodami. I wreszcie –\n„Zdobywcy dna oceanu” to znowu wyrażenie ambiwalentne.Wznaczeniu dosłownym może oznaczać wyczyn sportowy płetwonurka albo odkrywcze wyprawy kontradmirała Jacques-Yvesa Cousteau (1910–1997)– oceanografa, wynalazcy, autora sławnych filmów „podwodnych”. Jednakztymi znaczeniami koliduje frazeologizm „znaleźć się na dnie” jako popularne określenie klęski.\nKrytyka cywilizacji – dokonana przecież nie po raz pierwszyiwcale nieprowadząca jeszcze do wniosków najczarniejszych – wyda się wtórnaitym samym banalna, jeśli pominiemy te drobne niuanse ocenyimomenty paradoksalnych odwróceń wartości, jeśli nie wyczytamyzwiersza ciągu sytuacji niejednoznacznych. To, co pozornie układa sięwostrzegawczo-katastroficzny plakatiapel,aprzynajmniej zgodnie ukierunkowany krzyk podszyty satyrąidydaktyką, okazuje się skomplikowaną analizą antropologiczną. Oto bowiem pojawia się puenta, wskazująca na wyspę jednoznacznościwoceanie schizofrenicznych działań rodzaju ludzkiegoiambiwalencji zjawisk współczesnej cywilizacji. Wyspa ocalenia okazuje się jednak ironią – skoro jedynym pewnikiem niepewnego świata, którym zawładnęła dysharmoniaidestrukcja, pomimo rozwiniętej nauki, imponującej wiedzy ścisłejoświecieiczłowieku, pozostaje... przesąd. Rozbitek szuka ratunkuwpowrocie do pierwotności, ale jest uciekinierem, toteż brakuje mu siłyimisji cywilizacyjnej Robinsona.\nTeraz warto się cofnąć do tytułu wiersza, który zapowiada dwojakie rozumienie użytego w nim wyrażenia. Po pierwsze stosujemy je, gdy mamy na myśli „szczęśliwy traf”, dający ocalenie czy choćby uniknięcie drobnego nieszczęścia – sugerując przez to, zazwyczaj nieświadomie, że naszym życiem rządzi przypadek, choć w sytuacjach krytycznych dopuszczamy jeszcze możliwość interwencji Opatrzności. Po drugie wyrażenie „na szczęście” wskazuje na mechanizm nadawania sensu zdarzeniom przypadkowym, interpretowanym jako stygmat czy omen. Za pomocą tego hasła przypisujemy również magiczną moc naszym czynom, gestom lub słowom. „Na szczęście” tłucze się bombka spadająca z choinki, „na szczęście” odnajdujemy grosik albo rosnącą na trawniku czterolistną koniczynę; „na szczęście” często wznosimy toast i rzadziej zawieszamy nad drzwiami podkowę. Trudno dziś ocenić, na ile poważnie traktujemy te znaki jako zaklinanie przyszłości czy wróżbę, na ile zaś tę pierwotną wiarę w magię, uznaną powszechnie za zabobon, przywołujemy tylko w trybie żartu. A może bezkrytyczniei bezrefleksyjnie ulegamy automatyzmowi pustego rytuału?\nCzłowiek sięga do guseł prawdopodobnie po to, by uciec od niepokojów i rozterek wynikających z przesłanek racjonalnych. Ten odwrót od światopoglądu oświeceniowego czy też powrót do „ciemnogrodu”, dokonany pod prąd rozwijającej się nauki i wbrew przyrostowi wiedzy ścisłej, nie jest cyklicznie powtarzającym się kryzysem, ale odruchem trwałym jako archetypiczne wyposażenie natury ludzkiej. Rozczarowanie scjentyzmem dziś, na początku XXI wieku, wydaje się nawet większe niż w okresie powstania tego wiersza, czyli na początku lat 70. poprzedniego stulecia. Kwitną przecież psychotronika, chiromancja, geomancja (feng shui), astrologiai wiele innych dawnych „nauk tajemnych”, które przemianowały się z „magii”, „czarów” „wróżbiarstwa” i znachorstwa na modne dziedziny „alternatywne”. Odżegnują się one od najbardziej skompromitowanych guseł w rodzaju „podkowy na szczęście”, by zyskać nawet równy status (także instytucjonalny) z naukami przyrodniczymi. Choć budzą kontrowersje jako uzurpacje, dokonywane częściowo na bazie posteinsteinowskiej fizyki, częściowo fantazji, świadczą o niezmiennej tęsknocie człowieka do Transcendencji i potrzebie Tajemnicy, jakiej klasyczna wiedza empiryczna dać nie potrafi.\nPuenta wiersza ujawnia jedno z licznych powinowactw poezji Ewy Lipskiej z poetycką antropologią Wisławy Szymborskiej. Człowiek, naukowo wszechstronnie „wyjaśniony”, pozostaje największą zagadką sam dla siebie – jako wyjątek na Ziemi, bo tworzy na własny użytek, a potem odrzuca wciąż nowe (konkurencyjne i sprzeczne, zawsze niewystarczające) definicje i koncepcje swojego gatunku i świata.\nKoniecznym tłem każdego procesu poznania, przebiegającego w doświadczeniu indywidualnym, staje się odwieczny spór o istnienie świata. Konkurencyjne poglądy ontologiczne, narastające przez wieki w tradycji filozoficznej, poprzedzają więc naiwność jednostki z jej „pierwotną” tęsknotą i kolejnymi aktami eksploracji, w których powraca się do najprostszej sytuacji Raju, gdzie do Adama przemawiał osobiście Bóg.\nJeśli dowiadujemy się o ludziach nawiązujących taki bezpośredni intymny kontakt z przyrodą, to zwykle jego sprawozdań z własnych przygód jako człowieka podsłuchującego naturę nie traktujemy ani dosłownie, ani do końca poważnie. Raczej jesteśmy skłonni widzieć w nich alegorię epistemologiczną, czyli obrazowe przedstawienie wysiłku samodzielnego i niezależnego poznawania świata. Opisane próby mogą bowiem na poziomie empirii jedynie śmieszyć jako naiwne i daremne, a więc od początku skazane na klęskę. Poszukiwanie „głosu” przyrody, jeśli nie ma być jedynie metaforą, trzeba uznać za urojenie nawiedzonego inwigilatora. Byłoby to jednak urojenie nie własne, ale odziedziczone kulturowo.\nWydaje się, żewutworzeGłosZbigniewa Herberta (ztomuHermes, piesigwiazda)1nie chodzi o kolejną bezskuteczną próbę, jakich w historii ludzkości podjęto już wiele, lecz o wybór określonej koncepcji świata kosztem innej. Pamiętajmy jednak, że podobnie jak wszystkie inne, i ta, choć stwarza sugestię pierwotnego odkrycia, została narzucona z zewnątrz i nie wynika wyłącznie z bezpośredniego przeżycia w obcowaniu sam na sam z wielką Tajemnicą natury.\n1 Z. Herbert, Hermes, piesigwiazda, Wrocław 1997, s. 17.\nIdę nad morze\naby usłyszeć ten głos\nmiędzy jednym uderzeniem fali\nale głosu nie ma\njest tylko starcza gadatliwość wody\nskrzydło białego ptaka\nprzyschnięte do kamienia\npotężne żuchwy owadów\ntrawią milczenie ziemi\nprzytwierdzone szpilkami owadzich istnień\ndźwięczą za każdym dotknięciem wiatru\nzktórych wydobywa się\nPresupozycją (założeniem wstępnym) tego sprawozdania z bezowocnych poszukiwań musi być jedno z przeciwnych założeń: albo że „głos” istnieje, albo że go nie ma. Szukanie „głosu” wiedzie zatem do jednego z dwóch odpowiadających im celów: do potwierdzenia jednej z hipotezo naturze świata. Motywem poznania może być potrzeba zarówno potwierdzenia, jak i zaprzeczenia – weryfikacji lub falsyfikacji hipotezy. Z przebiegui trybu opowieści trzeba wnioskować, iż pierwszemu stanowisku odpowiada nadzieja, drugiemu – rozczarowanie. Pierwszemu niespełnione zwycięstwo, drugiemu klęska. W obu sytuacjach impulsem poszukiwań musiała być jednak jakaś uprzednia wiedza, przesłanka, gdyż sama idea „głosu” natury wywodzi się z mitu, baśni, księgi świętej, dzieła teologa, filozofa-panteisty lub z dawnej rozprawy przyrodnika, uznanej dziś za „przednaukową” lub „pseudonakową”. Wydaje się, że odczytywanie tego wiersza jako krytyki pitagorejskiej harmonii2 jest zaledwie jedną z wielu możliwości, które oferuje interpretacyjne rozdroże. Tłem poszukiwań jest bowiem także wiara we wszechobecność sensu, choć niekoniecznie pansemiotyczne przeświadczenie o znakowym i tekstowym charakterze całego świata, sprowadzające się do aforyzmu, w którym całą przyrodę porównuje się do księgi i pisma:\n2 Tezao harmonii pojawia się w krytyce zorientowanej tematycznie, gdzie wiersz służy jedynie za jej ilustrację: R. Przybylski, Między cierpieniemaformą [w:]Poznawanie Herberta, wyb. i


Olej VAZ (LADA, ZHIGULI) 2114 Samara - Oleje silnikowe dla każdego samochodu\nDlaczego jest to ważne dla właściwego oleju VAZ (LADA, ZHIGULI) 2114 Samara?\nPonadto olej utrzymuje silnik pojazdu VAZ (LADA, ZHIGULI) 2114 Samara z brudem i utleniania. Po prostu zależy od ropy naftowej. Oliwę otrzymuje się w różnych viskozitách. Lepkość jest miarą tarcia wewnętrznego. Co to jest ciepła oleju, to jest tarcie wewnętrzne wyższe stawki. Dla porównania takich jak miód ma o wyższej lepkości niż woda. Lepkość bezpośrednio zależy od temperatury otoczenia i kryty i musi odpowiadać do silnika. Lepkość oleju aby dowiedzieć się bezpośrednio z wyznaczenia. Oleje są określane jako 5W-30. Pierwszy numer oznacza lepkość zimno, co oznacza poniższy list(W=WINTER).Pierwszy numer jest mniejsza, mniej lepkości oleju. Niższej lepkości zimno pomaga silniki lepiej zacząć w zimnej środowisk, ponieważ tworzy mniejszy opór. Druga liczba oznacza lepkość w wysokich temperaturach. To znowu, musi spełniać wymagania silnika.\nOleje mineralne i syntetyczne nadają się do VAZ (LADA, ZHIGULI) 2114 Samara?\nOlej silnikowy do VAZ (LADA, ZHIGULI) 2114 Samara\nWybierz wariant VAZ (LADA, ZHIGULI) 2114 Samara:\n2114 Samara 1.5 (2111 - 56kW) (P) (2001-2010)\n2114 Samara 1.6 (11183 - 60kW) (P) (2001-2010)\nOlej Premium Helix HX7 10W-40 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla 2114 Samara 1.5 (2111 - 56kW) (P) (2001-2010) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie VAZ (LADA, ZHIGULI).\nOlej silnikowy Helix HX5 10W-40 (SN) w pełni zgodny ze specyfikacją dla 2114 Samara 1.5 (2111 - 56kW) (P) (2001-2010) i jest idealny środek smarny do tego samochodu VAZ (LADA, ZHIGULI).\nInną alternatywną olejów: -25°C do 25°C, 10W-30; -20°C do 45°C, 15W-40\nPrzedział wymiana oleju: 36 km lub 36 miesięcy\nOlej Premium Helix HX7 10W-40 To jest dla tych, którzy chcą maksymalnie o silnika Twojego samochodu. Zalecane jest dla 2114 Samara 1.6 (11183 - 60kW) (P) (2001-2010) To jest najlepsze, co może rzucać w samochodzie VAZ (LADA, ZHIGULI).\nOlej silnikowy Helix HX5 10W-40 (SN) w pełni zgodny ze specyfikacją dla 2114 Samara 1.6 (11183 - 60kW) (P) (2001-2010) i jest idealny środek smarny do tego samochodu VAZ (LADA, ZHIGULI).


Zakręcone wina | Studio Wina\n19 sierpnia 2012 autor Marian\nWiele winnych mitów ciągle pokutuje, a wśród nich ten o winach zamykanych zakrętkami. Na hasło „odczarowujemy zakrętki” zebrała się grupa śmiałków, którzy wyrazili gotowość, by zmierzyć się z twierdzeniem, że „winny trunek nie jest godzien spożycia, kiedy butelka nie jest zwieńczona naturalnym korkiem – a zakrętką, to można sobie zakręcać produkty winopodobne, albo wysokoprocentowe”.\nZałożona więc na wstępie teza brzmiała: wino zamknięte zakrętką nadaje się do picia!\nOdkręcane kolejno dowody:\n– białe wino z Austrii: Leth Roter Veltliner Klassik – dość intensywne i złożone, ale z przyjemnymi aromatami ziół, zielonego jabłka, ananasa o zdecydowanej kwasowości. Rześkie, wytrawne, z charakterem, o dobrej strukturze, przyjemne. Do tłustej rybki z patelni. (47,90zł)\n– białe Ackerman Anjou Blanc – półwytrawne/półsłodkie, lekkie z nutami owoców egzotycznych. Nieskomplikowany popijacz np. do sushi. (32,90zł)\n– różowe Ackerman Rose d’Anjou – z aromatami truskawek, malin, o ładnej, głębszej czerwieni. Łatwe w piciu, na imprezę przy grillu. (32,90zł)\n– czerwone Maurel Vedeau Pinot Noir – prosty, lekki Pinot z charakterystycznymi czerwonymi owocami. Na luźne spotkanie w „młodzieżowym” gronie. (27,90zł)\n– australijskie Nugan 3rd Generation Merlot – piękna czerwień, aromaty konfiturowe czarnej porzeczki, beczki dębowej. Pełniejsze z wyraźnymi taninami, dłuższe, całkiem przyjemne. Do czerwonych mięs i lekkich serów. (32,90zł)\n– kupaż z RPA: Mamre Vale Cabernet Sauvignon Merlot – intensywne, dymne aromaty czarnej porzeczki, dojrzałej wiśni, nuty zwierzęce. Zdecydowany charakter może nie każdemu odpowiadać. Dobrze uzupełni np. pieczeń wołową. (29,90zł)\n– australijski Shiraz: Nugan Vision – o przyjemnych aromatach dojrzałej śliwki węgierki i gorzkiej czekolady. Bardziej eleganckie choć lekko „gorące” (14,5%), z miłą goryczką w finiszu. Dobre do dziczyzny. (59,90zł)\nWnioski pogromców mitów:\n1. wszystkie degustowane tego wieczoru, wyżej wymienione wina, można spożywać bez żadnej obawy* o własne zdrowie;\n2. charakteryzuje je bardzo dobra jakość oraz dbałość o walory smakowe i zapachowe;\n3. test organoleptyczny w całej swojej rozciągłości potwierdza założoną tezę, co należało dowieść;\n4. mało tego, zamykanie butelki przyrządem: „zakrętka” jest wyjątkowo proste i wygodne w użyciu;\n5. dodajmy również, że po odkręceniu zakrętka umożliwia ponowne zakręcenie jednakowo łatwe do wykonania;\n6. następną korzyścią użycia tego systemu zamykania jest wyeliminowanie zagrożenia tzw. „wina korkowego”, co wskazuje na jednoznaczną wyższość zakrętki nad korkiem w tym względzie i podwyższa standard bezpieczeństwa klienta.\n(*dotyczy tzw. „rozsądnych” ilości konsumpcyjnych)\nŚmiało więc kupujmy wina z zakrętkami. Chrońmy dęby korkowe. W Nowej Zelandii produkuje się 93% win z zakrętkami, w Australii 85%. Coraz częściej postępują tak też winiarze ze Starego Świata. Na pewno wina wyjątkowe, droższe, przeznaczone do długiego leżakowania, będą w dalszym ciągu zamykane naturalnym korkiem, ale po to są wyjątkowe. Zawsze je znajdziemy.\ndegustacja odbyła się w katowickim sklepie „dobrewina.pl”\ntekst: MJ, foto: Jerzy Klimek, Aleksandra Zielińska\nTags: degustacje, degustowanie, wino z zakrętką


Miasto Toruń: W 1975 r., na rezultat reformy administracyjnej kraju, Toruń\nW 1975 r., na rezultat reformy administracyjnej kraju, Toruń\nponownie był się siedzibą władz wojewódzkich. Jakość taż wprawdzie zaledwie w krótkim stopniu wpłynęła na odleglejszy wzrost miasta. Niezmiernie istotniejsze spośród ostatniego zakładu widzenia umieszczają się przemiany polityczne, jakie odbyły się w boku po 1989 r. W końca reformy samorządu lokalnego władze miasta uzyskały istotny pomysł na odleglejszy wzrost Torunia. W 1992 r. Toruń stawał się też, na miar decyzji papieża Jana Pawła II, siedzibą biskupstwa. W latach dziewięćdziesiątych miasto zaczęło odzyskiwać rangę ważnego ośrodka kulturalnego - okrzepły realizujące się w Toruniu międzynarodowe przeglądy udane i filmowe, wzrosła rola Torunia na karcie turystycznej boku oraz Europy. Swego stylu ukoronowaniem działań władz lokalnych w bieżącej branży jest fakt wpisania Torunia do katalogu Światowego Dziedzictwa Tradycje w grudniu 1997 r.\nW roku 1999 zdobyła w działanie inna zmiana administracyjna kraju. Z aktualnych 49 województw utworzono 16, a Toruń i województwo toruńskie, wraz z bydgoskim i włocławskim, wkroczył w komplet województwa kujawsko-pomorskiego. W współczesnym systemie administracyjnym Toruń był się samą spośród dwóch stolic kraju, i naszą instytucję są tutaj jednostki samorządu województwa. Siedziba władz wojewódzkich władzy publicznej stwierdza się w Bydgoszczy.\n7 czerwca 1999 roku stanowiło znaczenie którekolwiek spośród najaktualniejszych doświadczeń w bajki miasta - Toruń był Ojca Świętego Jana Pawła II, jaki na toruńskim Uniwersytecie spotkał się z rektorami każdych własnych szkół i należał w wysłanym na toruńskim lotnisku znaczeniu dla jeszcze 380 tysięcy wiernych.\nW 2002 roku, w Toruniu - analogicznie kiedy we całych własnych gminach, ludzie po raz podstawowy w sprawy odrodzonego samorządu wybierali prezydenta centrum w zestawach bezpośrednich. W bezpośrdnim wyborze prezydentem miasta stał Michał Zaleski.\nAutor: Kornelia Kowalczyk o 17:26


Apartamenty 1-pokojowe Warszawa Śródmieście Północne - na sprzedaż i do wynajęcia\nLuksusowe: apartamenty | domy\nApartamenty 1-pokojowe Warszawa Śródmieście Północne\nSortuj według: dzielnica od A do Z\nApartament 1 pokój Aleja Jana Pawła II\nŚródmieście (Śródmieście Północne), Warszawa\n489 000 zł\t(23 286 zł)\nSzukasz kawalerki na jednej z najbardziej prestiżowych ulicy Warszawy? Lokalizacja dająca komfort, łatwość wynajmu w razie potrzeby! Nieruchomość wykończona w bardzo wysokim standardzie, ścisłe centrum doskonale skomunikowane z każdą częścią stolicy. Widok na wieżowce i panoramę Centrum Warszawy. Świeżo po generalnym remoncie włącznie z...\nul. Noakowskiego 16, Śródmieście (Śródmieście Południowe), Warszawa\nzapytaj o cenę »\nKamienica przy Noakowskiego 16 została wzniesiona w 1913 roku. Do dzisiaj doskonale zachowały się modernistyczne dekoracje elewacji frontowej oraz wewnętrznego dziedzińca. Natomiast pistacjowe, glazurowane płytki w bramie posesji przypominają świetność polskiej secesji. Mieszkała tu warszawska inteligencja, między innymi kompozytor Karol...\nApartament 1 pokój Św. Teresy\nKomfortowe mieszkanie dla singla lub pary w przedwojennej kamienicy w otoczeniu ministerstw i ambasad. Mieszkanie składa się z pokoju, częściowo otwartej kuchni, przedpokoju i łazienki. Przestrzeń w mieszkaniu została zaaranżowana przez architekta wnętrz. Mieszkanie jest całkowicie umeblowane i wyposażone w standardzie dla wymagających....\nApartament 1 pokój Krakowskie Przedmieście\n559 000 zł\t(21 500 zł)\nKrakowskie Przedmieście kawalerka 26 m2 w zabytkowej kamienicy. Luksusowe mieszkanie idealne pod wynajem krótkoterminowy lub jako mieszkanie dla ludzi ceniących prestiż i piękno Starego Miasta. Mieszkanie mieści się na 3 piętrze w historycznej kamienicy wybudowanej w 1700 roku. W 1944 roku kamienica częściowo spłonęła i została odbudowana w...\nApartament 1 pokój Aleje Jerozolimskie\nDo wynajęcia przestronne, 1-pokojowe mieszkanie z oddzielną kuchnią - pow. 33 m2, w CENTRUM Warszawy. Mieszkanie po generalnym remoncie. Lokal składa się z: pokoju wyposażonego w meble i telewizor (aster city, internet), z wyposażonej, widnej kuchni (kuchnia gazowa, lodówka, mikrofala), łazienki (kabina prysznicowa, pralka), przedpokoju....\nApartament 1 pokój Al. Jana Pawła II\nDo wynajęcia mieszkanie typu studio w apartamentowcu wraz z miejscem garażowym w cenie! ! Mieszkanie położone jest na 23 piętrze inwestycji Babka Tower w jednym z najwyższych budynków w Polsce. Wnętrze zaprojektowane przez architekta, mieszkanie przeznaczone dla jednej osoby lub pary, dla ludzi wymagających i ceniących sobie wysoki standard....\nApartament 1 pokój Ul. Stawki\nApartament w centrum Warszawy - blisko metra i Starego Miasta. Piękny widok na panoramę miasta! Studio w prestiżowej inwestycji biznesowej składa się z przestronnego pokoju, z oddzielnej kuchni, pięknej łazienki (z kabiną prysznicową, wc, bidetem i pralką), oraz holem z dużą szafą garderobianą. Wysoki standard wykończenia, kuchnia w pełni...\nApartament 1 pokój Nowiniarska\n369 000 zł\t(18 894 zł)\nKawalerka na granicy Starego i Nowego Miasta, w doskonałej lokalizacji - róg ulic Nowiniarskiej i Świętojerskiej. Mieszkanie położone na pierwszym piętrze w 3-piętrowym budynku z 1956 roku składa się z pokoju z aneksem kuchennym oraz łazienką. Okno wychodzące na południowy-zachód, dostarcza w południowych godzinach światła do całego mieszkania...\nApartament 1 pokój Krzywe Koło\n610 000 zł\t(20 933 zł)\nDuża kawalerka z widokiem na Barbakan | Studio with a view of the Barbican [for English scroll down] Idealne pod wynajem krótkoterminowy ze względu na adres, piękny widok na Barbakan oraz położenie na pierwszym piętrze. Na powierzchnię 30 m2 składają się: - salon z aneksem kuchennym o pow. ok. 22 m2 z widokiem na Barbakan, - duża łazienka z...\nul. Zajęcza 1A, Śródmieście (Powiśle), Warszawa\nModerna Holding sp. z o.o.\n28,44 - 37,57 m²\nMODERNA POWIŚLE to ekskluzywny budynek powstający w odległości 300 kroków od brzegu Wisły. Naszą powiślańską inwestycję wznosimy pomiędzy strefą wyjątkowej współczesnej architektury, skupionej na Wybrzeżu Kościuszkowskim, a obszarem miejskiej zabudowy, utkanej z wąskich ulic i proporcjonalnych budynków. W MODERNIE POWIŚLE dwa światy łączą się...\nApartament 1 pokój Ul. Pawia\n320 000 zł\t(17 592 zł)\nLokal mieszkalny o powierzchni 18 m2, w ścisłym Centrum miasta, urządzony i wyposażony na cele inwestycyjne. W lokalu wydzielona część sypialniana, aneks kuchenny z pełnym wyposażeniem AGD, łazienka z kabiną prysznicową, umywalką i WC. Lokal sprzedawany przez spółkę. PodstawowePowierzchnia: 18, 19 m2 Cena: 320 000 PLN Pokoi: 1 Piętro: 5...\nApartament 1 pokój Stanisława Noakowskiego\n550 000 zł\t(16 667 zł)\nIdealne 1- pokojowe mieszkanie przy pl. Politechniki. Klimatyczne mieszkanie o pow. 33 m2 mieści się na 6 piętrze w kamienicy z 1949 roku w samym centrum Warszawy. Mieszkanie składa się z przestronnego pokoju ok. 16 m2, osobnej kuchni ok. 9 m2 z dużym oknem, łazienki ok. 3, 5 m2 i przedpokoju. Mieszkanie tylko do odświeżenia z możliwością...\nApartament 1 pokój Al. Solidarności\n550 000 zł\t(14 286 zł)\nAtrakcyjne jednopokojowe mieszkanie z balkonem z widokiem na zieleń. Widok z okien na Pałac Kultury i wieżowce Śródmieścia. Mieszkanie z GARAŻEM i dla mieszkańców prawo do wjazdu na zielone podwórze. W skład wchodzi: duży pokój z wnęką i wbudowaną szafą i wejściem na balkon oddzielna kuchnia z oknem łazienka z wc z oknem przedpokój z wbudowanymi...


Aluminiowe wazony - tesa\nTchnij drugie życie w aluminiowe puszki! Te urocze wazoniki możesz wykonać samodzielnie lub razem z dziećmi. Będą idealne na kwiaty, ale świetnie sprawdzą się również do przechowywania drobnych, dziecięcych skarbów.\nEleganckie ozdoby wykonane z aluminiowych puszek: są oryginalne i trwałe, tak więc nie uszkodzą się szybko i niezmiennie będą dekorowały mieszkanie przez wiele kolejnych dni. Zobacz, jak je przygotować.\nkilka aluminiowych puszek (najlepiej różnej wielkości)\nWykonując wazoniki z aluminiowych puszek wykorzystujesz surowce wtórne i dbasz o środowisko. W krótkim czasie możesz stworzyć eko dekorację, która z całą pewnością podbije serca wszystkich osób, nie tylko miłośników ekologii.\nZanim przystąpisz do dzieła przygotuj wszystko co będzie potrzebne. Nie zapomnij o dwustronnej taśmie uniwersalnej tesa!\nZmierz wymiary puszek i naklej taśmę\nNa początku zmierz obwód x wysokość aluminiowych puszek, a następnie trzymając się rozmiarów, potnij tkaniny. Nanieś taśmę na puszki, po obu ich stronach.\nZmierz wymiary puszek i naklej taśmę dookoła nich.\nUsuń papier zabezpieczający\nMocno dociśnij taśmę, a następnie zdejmij papier zabezpieczający.\nUsuń papier zabezpieczający.\nPrzyklej tkaninę do taśmy\nTeraz starannie przyklej tkaninę to taśmy.\nPrzyklej tkaninę do taśmy.\nDoklej drugi koniec tkaniny do taśmy\nZroluj tkaninę wokół puszki, a na końcu przyklej ją do taśmy po drugiej stronie, mocno dociskając przez kilka sekund. Gotowe!\nDoklej drugi koniec tkaniny do taśmy.\nOryginalne aluminiowe wazony gotowe! Włóż do nich świeże kwiaty i ciesz się niebanalną dekoracją.\nAluminiowe wazony gotowe!


magazynbike.pl - BMC Speedfox vs. Pivot Mach 4. Pojedynek - Magazyn Bike\nBMC Speedfox vs. Pivot Mach 4. Pojedynek\nW pojedynku rowerów ścieżkowych Szwajcaria wystawia świeży model BMC Speedfox, USA nową wersję Pivota Mach 4.\nRowery ścieżkowe. Zimna wojna i wyścig zbrojeń\nW pojedynku rowerów ścieżkowych Szwajcaria wystawia świeży model BMC Speedfox, USA nową wersję Pivota Mach 4. Speedfox na sezon 2018 został całkowicie przekonstruowany i korzysta z zalet integracji systemowej. Za pomocą zaledwie jednej manetki po lewej stronie kierownicy można obniżyć sztycę teleskopową i jednocześnie obsłużyć platformę tłumika. Przy podniesionym siodełku tłumik jest zablokowany, co umożliwią pedałowanie zupełnie bez bujania, przy opuszczeniu otwiera się platforma, a tył pracuje znów w pełni aktywnie. Za to Pivot Mach 4 jest dostępny w ofercie już od dłuższego czasu, choć jednocześnie przerobiono tył, dopasowując do standardu Boost i podnosząc jego sztywność.\nRowery ścieżkowe w tajnym laboratorium BIKE.\nJeśli porównać na papierze wartości z laboratorium, oba rowery ścieżkowe różnią się niewiele. Niespełna 80 g różnicy w wadze ramy i tylko 60 g w kompletnych rowerach. Także sztywność obu ram jest bardzo zbliżona. To samo dotyczy skoków widelców i tyłu. Są więc takie same? Niekoniecznie. Największa różnica sprowadza się do rozmiaru kół. Podczas gdy BMC tylko w rozmiarze S toczy się na kołach 27,5; a w M‑ce na 27,5 lub 29; Pivot stawia tylko na mniejsze 27,5. Wpływa to w znaczący sposób na charakter i geometrię roweru, co odbija się na prowadzeniu. Do tego dochodzi fakt, że Pivot w rozmiarze L jest nieoczekiwanie krótki.\nW bezpośrednim porównaniu, mimo dłuższego wspornika, Mach 4 jest zwrotniejszy i żywszy. Z tyłem mierzącym tylko 428 mm bez problemu wchodzi na tylne koło i sprawnie pokonuje najciaśniejsze zakręty. Za sprawą kół 29 cali widełki łańcuchowe BMC są zdecydowanie dłuższe, bo z wynikiem 446 mm tył jest niemal o dwa centymetry dłuższy niż w Pivocie. Z dłuższym o 2 centymetry wymiarem Reach dostajemy o ok. 4 centymetry większy rozstaw kół, co wpływa pozytywnie na uspokojenie prowadzenia. Właśnie długość widełek wpływa na zwrotność roweru.\nNowy BMC Speedfox to sportowy rower ścieżkowy, który może podobać się dzięki bardzo dobremu przyspieszaniu i innowacyjnym detalom. Geometria zapewnia bezpieczeństwo na zjazdach, by uzyskać większą skoczność przydałyby się krótsze widełki tylne. System Trailsync, w którym sztyca i tłumik są sterowane jednocześnie, działa, jednak jego wykorzystanie mocno zależy od preferencji użytkownika.\nBy pozostawić możliwość regulacji wysokości siodła dostępne są maszty o dwóch różnych długościach. Trailsync nie może być jednak tak bardzo opuszczony jak konwencjonalna sztyca.\nOsłona z tworzywa chroni dolną krzywkę włącznie z łożyskami przed błotem i wodą. Pięknie wykonana rama ma wiele podobnych detali.\nW systemie Trailsync sztyca teleskopowa i platforma tłumika są obsługiwane tylko jedną dźwignią.\nRowery ścieżkowe. Pivot Mach 4\nMach 4 to zwrotny pożeracz ścieżek z wbudowaną przyjemnością z jazdy i pięknie wykonaną ramą z karbonu. W związku z tym, że rama dopuszcza widelce o skoku od 100 do 130 mm, trzeba liczyć się z kompromisami w geometrii. W naszej wersji z widelcem 130 mm przeszkadzał płaski kąt podsiodłowy i jak na rozmiar zbyt krótki Reach. Wąskie obręcze i małe tarcze nie do końca pasują do całości.\nChwyty Padloc oferują dodatkową porcję komfortu. Dzięki uciętym końcówkom można było użyć więcej tłumiącej gumy.\nDo użytkowania w cross country tarcza 160 mm jest wystarczająca. W rowerze ścieżkowym mała tarcza ma jednak zbyt skromne rezerwy.\nRura dolna i widełki podsiodłowe są bardzo dobrze chronione. Osłony tłumią odgłosy uderzeń łańcucha i kamieni, sprawiają też wrażenie bardzo trwałych.\nRowery ścieżkowe. Szwajcar kontra Jankes.\nKto chce Speedfoxa postawić na koło, musi mocno pociągnąć za kierownicę. Za to dzięki większemu wymiarowi Reach siedzi się lepiej zintegrowanym w rowerze, co podnosi stopień bezpieczeństwa. Także na podjazdach Speedfox punktuje za sprawą długości widełek tylnych i bardziej stromego kąta podsiodłowego. Podjazdy, które Szwajcar pokonuje spokojnie, u Amerykanina wymagają podnoszenia koła. Płaski kąt podsiodłowy, wynoszący 72 stopnie, jest już przestarzały. W rezultacie rower, po wyposażeniu go w widelec o skoku 100 mm, można przystosować też do startu w maratonach. Bez regulacji geometrii jest to jednak zadanie karkołomne. Na zjazdach widelec i tylne zawieszenie Pivota pracują odrobinę aktywniej i czulej. Mimo tylko 124 mm skoku z tyłu zawieszenie sprawia wrażenie bardzo wydajnego i oferuje pod koniec skoku bardzo dobrą progresję zapobiegającą dobiciu.\nRowery ścieżkowe. Tłumienie i amortyzacja\nMach 4 brawurowo reaguje na twarde lądowania i zawsze dysponuje dobrym wybiciem do ponownego skoku. Ze skokiem mniejszym o 10 mm także Rock Shox Pike w BMC nie jest w stanie do końca konkurować z Foxem 34. A jak pracuje sztyca teleskopowa w połączeniu z regulacją tłumika? Jeśli tylko ustawiony jest właściwy naciąg linki przy tłumiku, zintegrowany system pracuje bez problemu. W praktyce okazuje się, że używanie połączonej regulacji mocno zależy od preferencji użytkownika. Kto na podjazdach, przy podniesionym siodełku, zawsze chce mieć twardy tłumik, będzie technologię Trailsync uwielbiał. Kto jednak chciałby na technicznych podjazdach z podniesionym siodłem mieć także maksymalną trakcję, poczuje się ograniczony. Brakuje regulacji tłumienia kompresji w trybie otwartym.\nRowery ścieżkowe. BMC Speedfox One\nBIKE BMC Speedfox wygrywa pojedynek przede wszystkim na podjazdach. Z góry oba rowery, mimo różnych charakterów, zjeżdżają podobnie. BMC jest spokojniejszy i łatwiejszy w prowadzeniu, za to Pivot bardziej skoczny i zwrotny. W związku z tym, że Pivot jest bardzo krótki, przy wzroście 175 –182 cm chcielibyśmy mieć rower o rozmiar większy.\nPoczytaj więcej na temat: bmc, bmc speedfox, BMC Speedfox One, mtb, pivot, pivot mach 4, rower ścieżkowy, rowery ścieżkowe, trail bike, trail bikes,


Revision as of 19:33, 1 July 2014 (view source)\n(Created page with "=== Elipsy ===")\nRevision as of 19:34, 1 July 2014 (view source)\n(Created page with "Została dodana obsługa elips, warsztat Draft pozwala teraz ci rysować pełne elipsy lub ich wycinki.")\n=== Elipsy ===\nSupport for [[Draft Ellipse|ellipses]] has been added, the Draft workbench now allows you to draw full or portions of ellipses.\nZostała dodana obsługa [[Draft Ellipse|elips]], warsztat Draft pozwala teraz ci rysować pełne elipsy lub ich wycinki.\n=== Chamfer ===\nRevision as of 19:34, 1 July 2014\nProszę wziąć pod uwagę, że FreeCAD 0.14 nie został jeszcze oficjalnie wydany. Ten dokument został przygotowany w oczekiwaniu na jego wydanie.\nNarzędzieDraft Dimension zostało całkowicie przepisane i obiekty wymiarów zachowują się teraz znacznie lepiej, oraz zyskały kilka nowych właściwości, pozwalających na ich lepsze dostrojenie, jak ładniejsze i skalowalne strzałki, większa kontrola nad pozycją tekstu i kierunkiem wymiaru i, przede wszystkim, lepsze wsparcie Modułu Drawing. Teraz możesz umiejscawiać wymiary w dowolnym miejscu przestrzeni 3D i oczekiwać prawidłowych rezultatów, gdy umieszczasz je na arkuszu rysunku (Drawing) przy użyciu narzędzia Draft Drawing.\nRetrieved from "http://www.freecadweb.org/wiki/index.php?title=Release_notes_0.14/pl&oldid=93542"


Rzeszów [Jolanta Pol, Krzysztof Pol] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00455 008434 21042147 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jolanta Pol, Krzysztof Pol Liczba stron: 110\nISBN: 978-83-961220-8-7 Data wydania: 2021-08-26\nStolica Podkarpacia do połowy XIX wieku była prowincjonalnym ośrodkiem – prywatnym miastem Lubomirskich, z interesującymi obiektami (zamkiem, pałacem oraz kilkoma ciekawymi kościołami przyklasztornymi), jednak nie posiadała większych szans rozwojowych. W 1820 roku Rzeszów wykupili Austriacy, a w 1845 stał się wolnym miastem. To w znacznym stopniu przyspieszyło rozwój gospodarczy i procesy urbanizacyjne. Po I wojnie, w okresie drugiej Rzeczypospolitej, Rzeszów został wybrany na ośrodek przemysłu lotniczego, co wiązało się z inwestycjami oraz budową kadry i zaplecza. Po II wojnie Rzeszów stał się największym miastem w regionie i najlepiej uprzemysłowionym. Do dzisiaj stolica Podkarpacia – dzięki zręcznej polityce samorządu – jest na fali wznoszącej. Zadziwia nie tylko pieczołowicie odremontowanymi zabytkami, w tym wspaniałym XVI-wiecznym ratuszem, ale też wyjątkowymi zbiorami sztuki w muzeach: Okręgowym, Diecezjalnym, Etnograficznym.\nWarto zwiedzić Rzeszów z e-przewodnikiem, w którym znajdują się nie tylko istotne informacje dotyczące tego miasta, jego historii i zabytków, ale też bogaty materiał fotograficzny. Działające OFFLINE hiperłącza pozwalają przenieść się z mapki bądź spisu treści na strony z opisem danego miejsca, a po kliknięciu nagłówka powrócić do mapki. E-przewodnik offline w twoim smartfonie sprawi, że podczas zwiedzania dowiesz się więcej i zobaczysz więcej.\n


O Marysinie - wszystko co wiemy - Ruda Pabianicka wczoraj, dziś i jutro\nForum Ruda Pabianicka wczoraj, dziś i jutro Strona Główna -> MARYSIN -> O Marysinie - wszystko co wiemy\nO Marysinie - wszystko co wiemy\nWysłany: Śro 9:57, 14 Lip 2010\nWysłany: Sob 22:10, 05 Cze 2010\nŚro 9:58, 14 Lip 2010\nPo powstaniu miasta wydzielono siedem dzielnic:\nRokicie, Chachuła, Podgórze, Marysin, Góry, Ruda Górna i Ruda Dolna.\nMarysin był główną częścią miasta ze zwarta zabudową kamienic. Miały to siedziby Magistrat, Policja, Ośrodek Zdrowia, warsztaty oraz sklepy, Dzielnica rozciągała się prawdopodobnie między ulicami Staszyca ( Pabianicka ), Starorudzką, Batorego (Przestrzenną ) i rzeką Ner.\nProszę w kolejnych tematach pod nazwami ulic podawac informacje o tym co ciekawe, istotne w tej dzielnicy się działa/dzieje.\nWysłany: Czw 9:12, 10 Cze 2010\nŚro 10:08, 14 Lip 2010\nTrójkątny teren pomiędzy ulicami Żwirki ( Finansowa ), Traugutta ( Blokowa ) i Mościckiego ( Mierzyńskiego ) pełnił funkcję targowiska miejskiego.\nW pewnym sensie też rynku, wszak w domu stającym przy placu odbyło się pierwsze zebranie Rady miasta a numeracja ulic zaczyna się od tego miejsca.\nObecnie to miejsce pełni funkcję zwałowiska ziemi i składowiska sprzętu wodno-kanalizacyjnego.\nAż prosi się by powstał tu skwer, ogródek jordanowski, fontanna.\nMoże inicjatywa mieszkańców Rudy zmobilizuje władze do takiego działania? To co piszemy petycję i zbieramy podpisy?\nNasze rudzkie rondo.\nTe same fotki powiększone:\nWysłany: Czw 20:53, 10 Cze 2010\nŚro 10:11, 14 Lip 2010\nKto wydzielił? Na podstawie czego? Jest na to jakiś dokument? Ślad w literaturze (ale tej przedwojennej, bo później to różne rzeczy wypisywano)?\nWysłany: Pią 8:59, 11 Cze 2010\nŚro 10:13, 14 Lip 2010\nwszak w domu stającym przy placu odbyło się pierwsze zebranie Rady miasta a numeracja ulic zaczyna się od tego miejsca. (...)\nProszę o rozwinięcie tej myśli...\nWysłany: Pią 9:25, 11 Cze 2010\nŚro 10:17, 14 Lip 2010\nNa NK było zdjęcie domu i dyskusja skąd Marysin. Że pani Maria udostępniła swój dom jako miejsce zebrania rady miasta. Dokładnie na której stronie galerii nie wiem bo jest tam tak zwany szmata i nie sposób cokolwiek znależc na 284 stronach.\nWysłany: Pią 17:44, 11 Cze 2010\nŚro 10:20, 14 Lip 2010\nCo do tegoż miejsca zamieszkania p. Marii Majewskiej nie mam zastrzeżeń, natomiast druga część owej, Szanownego Kolegi, wypowiedzi, jakoby "Ryneczek" (bo takim nieoficalnym mianem został przez mieszkańców nazwany) był miejscem, od którego zaczynają się numeracje ulic - 100-procentową prawdą nie jest. Vide Traugutta/Blokowa i Rynkowa/Rżewskiego/Gombrowicza.\nOstatnio zmieniony przez Besa dnia Pią 17:46, 11 Cze 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 21:42, 11 Cze 2010\nŚro 10:30, 14 Lip 2010\nAle Finansowa i Przewodnia się zgadzają. Prawda?\nMy tu gadu, gadu a jak sprawa zagospodarowania terenu?\nWysłany: Czw 21:53, 15 Lip 2010\nA nazwa "Ryneczek" nie wzięła się znikąd. Jeszcze w latach 70. dwa razy w tygodniu zjeżdżali tu gospodarze z okolicznych wsi i sprzedawali płody swoich gospodarstw: zboże, mleko, sery, warzywa, cebula, ziemniaki na zimę... Nie wiem tylko, kiedy to się skończyło... Podobno jeszcze do niedawna ustawiały się tam dwa-trzy wozy. Ale ja z dzieciństwa pamiętam zajęty wozami (konnymi!) cały placyk.\nTylko że... przecież to nie Marysin!!!\nWysłany: Wto 0:39, 20 Lip 2010\nOczywiście, Iwonko. Ryneczek był użytkowany zgodnie ze swoją nazwą (oznaczającą miejsce targowe) jeszcze w latach 80-tych. Potem nie wiedzieć czemu, próbowano handlować na pustym placyku na Fucika (dziś Gombrowicza) za domem Posta. Wcześniej zrobiono tam jakiś plac zabaw aż w końcu Telekomunikacja postawiła budyneczek, mający być centralą telefoniczną i biurem obsługi klienta a dotąd - zdaje się - nie wykorzystany.\nNatomiast nazwę Marysin rozumiem dość wąsko: dla mnie to odcinek Panianickiej od DT Adrzejczaka do Rudzkiej po stronie parzystej a po nieparzystej - od Reymonta do Odrzańskiej (do "pawilonu").\nWysłany: Wto 7:43, 20 Lip 2010\ndla niekumatych co to DT Andrzejczaka?\nWysłany: Wto 8:27, 20 Lip 2010\nDom Towarowy Andrzejczaka - Pabianicka 188 chyba.\nWysłany: Wto 20:07, 20 Lip 2010\nJa też tak mam "wpisane" w pamięci! Jeśli się szło na Marysin, to właśnie oznaczało ten odcinek Pabianickiej.


24 marca 2015: kolejna edycja Forum Menedżerów Służby Zdrowia – Medycyna Prywatna\n24 marca 2015: kolejna edycja Forum Menedżerów Służby Zdrowia\n24 marca 2015 roku odbędzie się kolejna edycja konferencji dedykowanej kadrze zarządzającej placówkami medycznymi - Forum Menadżerów Służby Zdrowia. Gospodarzem tego wydarzenia będzie Poznań.\nPodczas konferencji eksperci, na co dzień zajmujący się między innymi prawem, zarządzaniem i doradztwem w zakresie kluczowych rozwiązań dla funkcjonowania podmiotu leczniczego, podzielą się z uczestnikami Forum swoją wiedzą i doświadczeniami, które pomogą w podejmowaniu najlepszych i najbardziej trafnych decyzji biznesowych oraz ułatwią zarządzanie placówką medyczną. Podczas spotkania zostaną omówione zagadnienia, które bezpośrednio dotyczą pracy osób piastujących najwyższe stanowiska w podmiotach leczniczych i prawidłowego funkcjonowania samych placówek. Będą to między innymi takie zagadnienia jak perspektywa zmian w systemie ochrony zdrowia, szanse na rozwój dzięki wykorzystaniu środków unijnych, innowacyjność w kontekście pozyskiwania środków unijnych, możliwość rozwoju placówki medycznej za pomocą kapitału zewnętrznego, leasing sprzętu medycznego.\nOmawiane będą także zagadnienia związane z udostępnianiem elektronicznej dokumentacji medycznej w świetle aktualnych i proponowanych zmian w ustawie o systemie informacji w ochronie zdrowia, trendy w telemedycynie i korzyści wynikające z zastosowania nowych technologii, normy ISO w podmiotach leczniczych, wpływ znajomości i przestrzegania standardów jakości na bezpieczeństwo szpitala i pacjentów oraz komunikacja z pacjentem.\nKonferencja adresowana jest przede wszystkim do dyrektorów szpitali oraz przychodni, kadry zarządzającej prywatnymi centrami medycznymi oraz menedżerów placówek leczniczych .\nSzczegółowe informacje znajdują się na stronie konferencji: http://mcbkonferencje.pl\n24 marca 2015 roku odbędzie się kolejna edycja konferencji dedykowanej kadrze zarządzającej placówkami medycznymi – Forum Menadżerów Służby Zdrowia. Gospodarzem tego wydarzenia będzie Poznań.


Ostatnio w artykule zatytułowanym „Kilka słów prawdy o naszych austriackich przyjaciołach”(1), pozwoliłem sobie przedstawić mechanizmy „miękkiego” kolonializmu jaki jest obecnie stosowany na terenie wschodnich obszarów Unii. czytaj więcej\nLe Monde Diplomatique-rządy Trojki\nW najnowszym artykule redakcyjnym francuski Le Monde Diplomatique ocenia sytuację społeczną w UE doby kryzysu. Poniżej prezentuję zasadnicze tezy tej publikacji. czytaj więcej\nKilka słów prawdy w Parlamencie Europejskim\nOstateczna katastrofa obłędnego projektu społecznego jakim jest UE wydaje się być nieuchronna. czytaj więcej\nPonad prawem-nowy finansowy rząd UE\nPomimo katastrofalnych rezultatów dla społeczeństw świata, finansiści z bezwzględną konsekwencją realizują swe plany totalnej dominacji, nie oglądając się już przy tym na ewentualną potrzebę zachowania pozorów legalności swego postępowania. czytaj więcej


• PRIMA SERWIS BRP - katalog.inforam.pl\nPRIMA serwis brp\nZ ogromną przyjemnością przedstawiamy Państwu propozycję firmy Prima Jet, której siedziba znajduje się w Łasku. Naszym Klientom proponujemy usługi z zakresu naprawy, konserwacji, tuningu, diagnostyki komputerowej, programowania kluczyków jak również konserwacji sezonowej maszyn. Pracujemy ze skuterami, łodziami, quadami oraz motocyklami. Naszą specjalnością są również silniki stacjonarne jak również zaburtowe. Gwarantujemy najwyższą jakość świadczonych usług oraz konkurencyjne ceny. Zachęcamy do współpracy jak i odwiedzenia naszej strony internetowej, gdzie znaleźć można więcej szczegółów i dane teleadresowe.\nTytuł PRIMA serwis brp\nadres strony primajet.pl\nSłowa kluczowe serwis skuterów wodnych Łask, serwis skuterów wodnych Łódzkie, serwis skuterów wodnych\nMotoryzacja i transport Motocykle, motorowery, skutery, quady\nsuperskuter.com.pl - części zamienne\n"Superskuter", mieści się w Pyskowicach jak rónież powiązany z nim serwis ( dojazd do klienta) w którym naprawiane są skutery, ATV\n(quady).Sklep rozpoczął swoją działalność w 2007 roku.Oferuje najniższe ceny na części dla mieszkańców Pyskowic. Cena artykułów\nsprowadzonych z zagranicy, uzależniona jest od kursu Euro.\nSerwis motocyklowy istnieje w okolicach Warszawy od 1995 roku. Naszym głównym celem jest świadczyć Państwu usługi na najwyższym poziomie. Naprawa motocykli to nie tylko nasza praca a przede wszystkim pasja, jesteśmy miłośnikami motocykli i wszystkiego, co z nimi jest związane. Pamiętajcie - oddając w nasze ręce swój jednoślad możecie być pewni tego, że praca będzie wykonana z zaangażowaniem i pasją.\nFirma Motor Fun zajmuje się sprowadzaniem motocykli z USA od 5 lat. Przez te lata firma ta zajmowała się nie tylko sprzedażą motocykli z USA, ale również naprawą powypadkową takich motocykli. W swojej ofercie firma Motor Fun posiada również szerokie spektrum akcesoriów motocyklowych umożliwiających tuning wizualny motocykli sprowadzonych z USA. Podczas 5 lat istnienia firmy pracownicy posiedli niezbędną wiedzę umożliwiającą szybkie i sprawne naprawy.


SDRplay – zaawansowany SDR dla każdego – FMDX.pl\nby qrzy 18-09-2015 14-12-2019\nSDRplay RSP (ang. Radio Spectrum Processor) to szerokopasmowy odbiornik cyfrowy z interfejsem USB pokrywający zakres 100kHz – 2GHz. Jest to urządzenie znacząco różniące się od ogólnodostępnych SDR (ang. Software Defined Radio) opartych na RTL2832U i tunerach E4000 czy R820T/R820T2, m.in. ze względu na użyty 12-bitowy przetwornik analogowo-cyfrowy.\nPisząc ten artykuł chciałbym zaznaczyć na wstępie, iż nie posiadam wystarczających narzędzi aby sprawdzić każdy szczegół działania tego urządzenia, a wiele jego możliwości odkrywam w trakcie jego użytkowania, więc obecny opis odbiornika warto potraktować jako moje subiektywne odczucie.\nZakres strojenia zawiera się w paśmie 100kHz – 2GHz z przerwą w paśmie 390 – 430MHz, która wynika ze sprzętowych ograniczeń. Nowa wersja sterownika implementuje jednak obejście tego problemu.\nSDRplay w porównaniu do tanich odbiorników korzysta z 12-bitowego przetwornika, co znacznie zwiększa dynamikę (i ułatwia odbiór słabych sygnałów na UKF znajdujących się w pobliżu tych silnych), nieznacznie ogranicza poziom szumów własnych oraz w moim odczuciu poprawia jakość dźwięku w przypadku odbioru w modulacji AM lub SSB.\nMożliwość wystąpienia intermodulacji i innych wirtualnych sygnałów jest ograniczona poprzez zestaw filtrów pasmowych o następujących zakresach: <12MHz, 12-30MHz, 30-60MHz, 60-120MHz, 120-250MHz, 250-380MHz, 430-1000MHz oraz >1000MHz. Filtry te nie są jednak doskonałe i czasami przepuszczają bardzo słabe intermodulacje z pasma UKF w okolicy 48MHz oraz punktowo w okolicy 240-390MHz. Ten efekt występuje jedynie w bardzo bliskim sąsiedztwie obiektów nadawczych. Dodatkowo sytuacja wygląda bardzo komfortowo w przeciwieństwie do innego odbiornika SDR którego posiadam (Nooelec Nesdr Mini 2), w którym zakres częstotliwości od ok. 24MHz aż do UKF-u jest w wielu miejscach zapchany silnymi sygnałami stacji radiowych z pasma UKF-CCIR (87.5 – 108 MHz).\nSDRplay posiada także kilka dodatkowych filtrów wejściowych, które pomagają w wyeliminowaniu silnych sygnałów znajdujących się w sąsiedztwie, bądź zakłócających nasz porządany sygnał. Filtry te mają odpowiednio szerokość: 200kHz, 300kHz, 600kHz, 1536kHz, 5MHz, 6MHz, 7MHz, 8MHz, a ich wybór jest możliwy w oprogramowaniu.\nNa powyższym przykładzie filtr 200kHz pozwala na wytłumienie bardzo silnego sygnału Radia Kraków na częstotliwości 101.6MHz oraz na częściowe ograniczenie zakłóćeń od radiowej Dwójki na 102.0, pozwalając na zrozumiały odbiór Trendy Radia nadawanego z Góry Liwocz koło Jasła z mocą 1kW ERP. Pomimo ograniczeń w charakterystyce anteny nadawczej rozgłośni oraz sąsiedztwa silnej lokalnej stacji, odbiór sygnału na SDRplay jest możliwy. Ustawienie sporego wzmocnienia na Nesdr Mini 2 skutkowałoby intermodulacjami w całym paśmie, a inne odbiorniki nie poradziły by sobie z takim sąsiedztwem, lub taki odbiór z trudem dało by się uzyskać.\nNa uwagę zasługuje również możliwość podsłuchania tego co się dzieje w zakresie fal długich, średnich czy krótkich.\nNa tym nagraniu można wysłuchać odbioru Twojego Radia w Krakowie na częstotliwości 1602kHz oraz pierwszego programu Polskiego Radia na 225kHz. Jak widać i słychać, pierwszy nadawca nie specjalnie się przejmuje bardzo szerokim pasmem audio jakie idzie w eter. Niestety ze względu na brak odpowiedniej anteny, poziom sygnału na falach długich jest dosyć niski.\nDużo większa dokładność jaką oferuje przetwornik ADC 12-bit ułatwia odbiór cyfrowych sygnałów DAB+ pomimo luk w widmie spowodwanych wielodrogowością sygnału. Na potwierdzenie załączam odbiór MUX-R3 z obiektu Kielce/Święty Krzyż na kanale 11C (ERP 10kW, pol V).\nOsobiście nie uruchamiałem urządzenia z poziomu systemu Windows, ale sterowniki i oprogramowanie dla SDRplay są ogólnodostępne.\nJeżeli jesteś fanatycznym wyznawcą GNU/Linux i nie wiesz co robić, jak żyć, to jest na to rada! Aby móc korzystać z SDRplay na systemach opartych o jądro linuksa, należy najpierw pobrać i skompilować gr-osmosdr z opcją “nonfree” (link1, link2). Opcja ta być może nie otwiera wszystkich możliwości jakie posiada SDRplay, ale pozwala na odbiór między innymi z wykorzystaniem programu GQRX.\nSzeroki zakres częstotliwości od 100kHz do aż 2GHz.\nFiltry pasmowe ograniczające przebicia z innych pasm.\nFiltry wejściowe, które pozwalają na ograniczenie pobliskich sygnałów.\nMaksymalne pasmo 8 MHz (którego nie udało mi się osiągnąć ze względu na transfer USB).\nSolidne gniazdo USB-B.\nDziała na wielu systemach operacyjnych.\nPowolny czas przełączania między częstotliwościami.\nSilna nośna DC na środku widma (jest to możliwe do odfiltrowania w oprogramowaniu).\nZamknięto-źródłowy sterownik ogranicza możliwość pisania oprogramowania na ten SDR.\nInstalacja na systemach operacyjnych innych niż Windows może stwarzać trudności niezbyt doświadczonym użytkownikom.\nBrak akcesoriów takich jak przewód USB, czy przejściówki do gniazda antenowego w komplecie.\nDziura w zakresie 390-430MHz.\nCzarna, matowa obudowa.\nGniazdo antenowe SMA.\nOdbiornik jest lekki i mieści się w dłoni.\nKoszt zakupu odbiornika wraz z ceną dostawy zawiera się w okolicy 800zł. Czas trwania dostawy wynosi około tygodnia, a firmą odpowiedzialną za przesyłkę jest Royal Mail na terenie Wielkiej Brytanii oraz kurier GLS w Polsce. Urządzenie nie posiada żadnych akcesoriów i jest zapakowane w kopercie wyłożonej folią bąbelkową.\nZakupu można dokonać na stronie: http://sdrplay.com/purchase.php. Po złożeniu zamówienia otrzymamy potwierdzenie przez e-mail, a po wysyłce otrzymamy kod do śledzenia lokalizacji przesyłki.\nCena 800zł może się wydawać dosyć wysoka w naszych warunkach, jednak jest to dość tanie urządzenie w porównaniu do innych, bardziej zaawansowancyh odbiorników SDR, których cena może wynieść nawet kilka tysięcy złotych. W porównaniu do innych posiadanych odbiorników cyfrowych, SDRplay oceniam na znacznie wyższym poziomie niż na przykład przenośne radio Dual Dab 4, czy Nesdr Mini 2 (USB). Dobrą alternatywą dla SDRplay może być AirSpy, które też ma swoje drobne zalety i wady. W tym rozrachunku wydaje się, że jedynym cyfrowym odbiornikiem znacznie przewyższającym SDRplay w kwestii DX-ingu jest zmodyfikowany tuner Sony XDR-F1HD.\nDla osób chcących zacząć przygodę z odbiornikami SDR polecam zakup Nesdr Mini 2 lub dowolnego innego odbiornika opartego na układzie RTL2832U, dzięki któremu można uzyskać podstawową wiedzę i doświadczenie w używaniu takich odbiorników, zanim podejmie się decyzję o kupnie droższego urządzenia takiego jak SDRplay czy AirSpy.\n2 thoughts on “SDRplay – zaawansowany SDR dla każdego”\n27-05-2017 at 21:01\nCzy w SDRplay RSP2 zostały poprawione mankamenty opisywanej tu wersji?\n27-05-2017 at 22:09\nNie sprawdzałem RSP2 i raczej nie jestem zainteresowany jego kupnem.\nPo prawie dwóch latach użytkowania RSP1 muszę zwrócić uwagę na jeszcze jeden mankament, otóż z rzadka kiedy odbiornik przez dłuższy czas jest podpięty do anteny nie działają niektóre poziomy wzmocnienia, albo przy ustawieniu wyższego wzmocnienia pojawiają się intermodulacje. Zjawiska tego nie zaobserwowałem, jeżeli odbiornik przed użyciem był odpięty od anteny zewnętrznej. Szybkim rozwiązaniem tego problemu jest przełączanie między maksymalnym wzmocnieniem (106dB LNA w gqrx) a najmniejszym do czasu kiedy wszystko się ustabilizuje.\nObecnie oczekuję na dalsze informacje w sprawie Airspy HF+. Zamierzam zakupić to urządzenie i z wielką chęcią podzielę się swoimi spostrzeżeniami na jego temat. http://airspy.com/airspy-hf-plus/


Naklejki Dzielny Pacjent - Sklep Dentonet.pl\nNaklejki Dzielny Pacjent ptaszki (Seria 22)\nJeśli Twój gabinet odwiedzają najmłodsi pacjenci, zadbaj o to, by po zabiegu czekała na nich miła niespodzianka – taka jak naklejki „Dzielny pacjent” z serii „Ptaszki”. Już tego typu drobny podarunek sprawi, że na buzi dziecka pojawi się uśmiech i szybko zapomni o stresie związanym z leczeniem stomatologicznym!\nNaklejki „Dzielny pacjent” z serii „Ptaszki”:\npomagają dziecku łagodzić strach związany z wizytą u stomatologa,\nsą dobrym pomysłem na drobny podarunek dla małego pacjenta,\nbudują pozytywne doświadczenia dziecka związane z leczeniem stomatologicznym.\nW opakowaniu znajduje się 8 wzorów naklejek (łącznie 200 sztuk). Są wykonane z wysokiej jakości materiałów – nie blakną, a klej nie wysycha.\nNaklejki Dzielny Pacjent pieski rysunkowe (seria 21)\nMasz wśród swoich pacjentów młodych miłośników zwierząt? Z pewnością przypadną im do gustu naklejki dla dzieci „Dzielny pacjent” z serii „Pieski rysunkowe”. Nie trzeba wiele, aby dziecko zapomniało o strachu związanym z leczeniem stomatologicznym, a Ty zyskujesz w oczach rodziców wizerunek specjalisty dbającego o samopoczucie maluchów!\nNaklejki „Dzielny pacjent” z serii „Pieski rysunkowe” przedstawiają między innymi kolorowe postaci:\nJack Russell teriera.\nNaklejki są wykonane z najwyższej jakości materiałów, zachwycają starannym wzornictwem i bogactwem kolorów. Seria zawiera 8 wzorów naklejek (łącznie 200 sztuk).\nNaklejki Dzielny Pacjent nowe ząbki (seria 23)\nSpraw, by każde dziecko wspominało wizytę w Twoim gabinecie stomatologicznym jako miłą, ciekawą przygodę! Pomogą Ci w tym nasze hitowe naklejki dla dzieci „Dzielny pacjent”! Seria „Nowe ząbki” to osiem kolorowych, zabawnych wzorów przedstawiających ząbki w różnych sytuacjach i pozach – uśmiechniętą zębową wróżkę, poważnego zębowego dżentelmena albo ząbka… uczącego się używać nici dentystycznej!\nNaklejki dla dzieci z serii „Nowe ząbki”:\nsą świetnym podarunkiem dla dzieci odwiedzających gabinet,\nsprawiają, że wizyta u dentysty przyjemnie kojarzy się maluchowi,\nspodobają się dziewczynkom i chłopcom.\nNaklejki wykonane są z bezpiecznych, nieuczulających materiałów. W opakowaniu znajduje się 200 sztuk naklejek.\nNaklejki Dzielny Pacjent małpki (seria 18a)


Skórzane buty Helly Hansen Montreal - biuro kolumb\nSkórzane buty Helly Hansen Montreal\nStart » Webstore » Sport » Skórzane buty Helly Hansen Montreal\nKategoria: Webstore / Sport Dodane: 2015-06-30\nJeżeli poszukujesz sklepu online, w którym znajdziesz wiele cenionych marek butów dostępnych w korzystnych cenach i wielu rozmiarach, to jak prędzej zerknij choć na chwilę na propozycje sklepu YesSport. Jeśli szukasz porządnych butów na grubej podeszwie, to przyjrzyj się uważnie butom Helly Hansen Montreal. Najwyższej jakości skóra wykorzystana do produkcji obuwia, gwarantuje niebywały komfort w każdych warunkach. Do tego buty Helly Hansen Montreal naprawdę dobrze wyglądają. Nie ma to jak prawdziwa skóra. W sklepie YesSport możesz wybrać spośród trzech wariantów kolorystycznych. Porządne buty Helly Hansen Montreal występują w kolorach: czarnym, jasnego brązu z ciemniejszą wstawką i w kolorze ciemnobrązowym z nieco jeszcze ciemniejszą wstawką. Wybierz rozmiar i złóż zamówienie.\n»Sklep BHP Kams zadba o Twoje bezpieczeństwo.


Kavat HUSUM Botki silver - Kozaki dziecięce - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Kozaki › Kavat HUSUM Botki silver\nKavat HUSUM Botki silver\nTe Kavat HUSUM Botki silver były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Kavat to obuwie doskonałe na zimę. To dzięki nim możesz zatroszczyć się o wygodę Twojej pociechy ujemną temperaturę, co podczas zimowego okresu występuje bardzo często. Buty Kavat HUSUM Botki silver świetnie sprawdzą się również jeżeli rozmawiamy o wycieczkach, związane.. więcej »\nTe Kavat HUSUM Botki silver były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Kavat to obuwie doskonałe na zimę. To dzięki nim możesz zatroszczyć się o wygodę Twojej pociechy ujemną temperaturę, co podczas zimowego okresu występuje bardzo często. Buty Kavat HUSUM Botki silver świetnie sprawdzą się również jeżeli rozmawiamy o wycieczkach, związane z długim pozostawaniem na zewnątrz. Niewątpliwie buty te przystosują się do kształtu stopy Twojego dziecka, dostarczając mu ciepło przez cały czas. Zapraszamy do przeczytania technicznego opisu modelu.\nKavat HUSUM Botki silver, materiał zewnętrzny: skóra, materiał wewnętrzny: ocieplenie z materiału, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: skóra, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: ocieplenie z materiału, zapięcie: zamek błyskawiczny, materiał: skóra.\nPrzedstawiane tu kozaki dziecięce charakteryzują się nadzwyczajną solidnością, co jest skutkiem zastosowania najwyższej jakości surowców do ich produkcji. Jeżeli jeszcze nie posiadasz w swej szafie kozaki dziecięce bądź buty Kavat HUSUM Botki silver nie spełniają Twoich potrzeb - zerknij na nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Kavat HUSUM Botki silver


Niesprawne zawieszenie - E-Warsztaty - społeczność warsztatowa | E-Warsztaty - społeczność warsztatowa\nStrona główna » Artykuły » Niesprawne zawieszenie\nDnia: 30-03-2012\tprzez admin\t, kategoria: Artykuły\t| brak komentarzy\nJazda z niesprawnym układem zawieszenia pojazdu nie należy do bezpiecznych czynności. Po czym poznać, że poszczególne elementy zawieszenia naszego pojazdu nadają się do wymiany?\nDuża liczba samochodów jeżdżących po polskich jezdniach narażona jest na usterki związane z zawieszeniem pojazdu. Wynika to z faktu, iż delikatnie mówiąc nasze drogi nie są wzorcem w Europie. Liczne dziury oraz koleiny sprawiają, że często awariom ulegają wahacze, amortyzatory oraz pozostałe elementy układu zawieszenia. Oczywiście nie wszystkie kontakty z dziurami na drodze kończą się zerwanym kołem, jednak często nawet pozornie niegroźne spotkanie pozostawia trwały ślad w postaci niewielkich pęknięć oraz naderwań w zawieszeniu naszego pojazdu. Jest to główny powód, dla którego powinniśmy się troszczyć o regularne serwisowanie naszego samochodu.\nPo czym możemy poznać, że zawieszenie naszego pojazdu uległo trwałemu uszkodzeniu? Przede wszystkim po rozmaitych dźwiękach dochodzących spod auta. Wszelkie stukotania oraz piski o niczym dobrym nie świadczą i powinny być pierwszym ostrzeżeniem, po którym niezwłocznie powinniśmy się udać do warsztatu samochodowego. Niesprawne amortyzatory objawiają się tendencjami do nadsterowności. Jeżeli nie udaje nam się płynnie mieścić w zakrętach, albo auto znacznie przechyla się podczas wykonywania tego manewru to możemy być niemal pewni, że problem wiąże się z amortyzatorami bądź wahaczami. Kolejną oznaką może być nagła zmiana twardości zawieszenia. Eksploatując auto przez określony czas powinniśmy mieć je wystarczająco wyczute, aby stwierdzić o twardości amortyzatorów. Jeżeli samochód do tej pory płynnie reagował na kontakty z dziurami, a podczas kolejnej podróży zauważyliśmy, że zaczął reagować na drobne kamyczki wysypane na jezdni to może oznaczać, że awarii uległy amortyzatory, w których został wybity olej. Pamiętajmy, że jazda z niesprawnymi amortyzatorami jest w stanie wydłużyć drogę hamowania pojazdu nawet o 35%. Oprócz amortyzatorów na spore obciążenia, a co tym idzie również na usterki narażony jest sworzeń wahacza. Łączy on wahacz ze zwrotnicą, co sprawia, że niezależnie od kierunku oraz prędkości jest w ciągłej pracy. Aby wydłużyć żywotność poszczególnych elementów zawieszenia pojazdu należy na bieżąco kontrolować jego stan oraz umiejętnie jeździć, stosując się do obowiązujących przepisów.


potrącenie ćmachowo - Moje Wronki - informacje i wronczanie - Wronki w jednym miejscu\nPotrącenie rowerzystki w Ćmachowie\nPolicja bada okoliczności wypadku, w wyniku którego do szpitala trafiła rowerzystka. Do zdarzenia doszło wczoraj około godziny 13.40 w Ćmachowie. Według wstępnych ustaleń, przyczyną wypadku może być niezachowanie należytych środków ostrożności oraz bezpiecznego odstępu podczas wyprzedzania. W wyniku tego niebezpiecznego manewru 21-letnia kierująca samochodem marki Peugeot zderzyła się z 32-letniąRead More →\nUstalono sprawcę potrącenia rowerzystki\nPolicjant po służbie pomógł w zatrzymaniu pojazdu, który brał udział w potrąceniu rowerzystki w okolicy Ćmachowa. Kierujący samochodem odjechał z miejsca zdarzenia. Policjanci ustalili podejrzewanego o potrącenie kobiety. Trwają czynności mające na celu ustalenie miejsca pobytu oraz zatrzymanie i przesłuchanie podejrzewanego. W minioną środę 6 września br., w godzinach porannychRead More →\nPotrącenie rowerzystki – policja szuka świadków\nPolicja szuka osób, które posiadają informacje w sprawie potrącenia mieszkanki gminy Wronki do jakiego doszło w czwartek rano w Ćmachowie. W czwartek, w godzinach porannych otrzymaliśmy informację o potrąceniu kobiety na drodze wojewódzkiej nr 182. Nieprzytomną kobietę, około godziny 6.15 znalazł przejeżdżający tą drogą zgłaszający. 51-letnia kobieta została przetransportowana wRead More →