Widmo Przeszłości: 7. Przestań rżeć, Potter\nOto, co im dali. Bezpieczeństwo również, oczywiście. Kilkanaście, może kilkadziesiąt dodatkowych lat życia. Pokazali im świat w jego pokojowym wymiarze, otworzyli przed nimi drzwi, których w innym wypadku nawet by nie zobaczyli – a oni nie widzieli w tym nic dziwnego.\nNie brakowało mu uznania. Sama świadomość tego, do czego doprowadził całkiem wystarczała. Było jej aż nadto. Myślał o tym, co by się stało, gdyby ktoś się dowiedział – czy zostałby uznany za bohatera? Nie miał pewności, czy zamiast orderu nie przypięto by mu łatki szaleńca. Ba, nie miał pewności – był o owym fakcie przekonany.\nPodrapał się po lewym przedramieniu. Minerwa pytała o Znak, wątpliwości kiełkowały w jej zalęknionym sercu. U niej przynajmniej miały gdzie kiełkować. Od razu rozwiał wszelkie przypuszczenia – Czarny Pan nie mógł powrócić. Wraz z jego śmiercią Znak zblakł, jakby utożsamiał się ze swoim twórcą. Jakby też umarł. A mimo to wciąż palił.\nChociaż Severus wiedział, że nie był to prawdziwy płomień.\nWciąż czuł odpływ energii z lewego przedramienia, gdy zakutana w czarną szatę postać upadała na podłogę. Paznokcie wbijające się w wewnętrzną stronę dłoni, kropelki krwi kapiące na podłogę. Wstydził się, że nie podołał. Wstydził się, że zrzucił swoje brzemię na ramiona Minerwy.\nW stojącym przed nim pucharze dostrzegł ciemne spojrzenie. Czarne oczy, zwykle wyprane z emocji, zamknięte, teraz otwierały się niby pod wpływem zaklęcia. Nie chciał widzieć w nich tego wyrazu – nie chciał widzieć histerycznego cierpienia. Pod postacią smolistej substancji zalewało ciemne tęczówki, spływało po rzęsach, znaczyło policzki trwałymi śladami. Ale to nie były łzy.\nWystarczyło, że przymknął powieki – miał przed sobą wszystko, o czym tak usilnie próbował zapomnieć, choćby na chwilę. Wiedział jednak, że ktoś musi strzec tajemnicy. Ktoś musi ją dźwigać, ulżyć innym. Wierzył w wysiłek. Każdy ma swój osobisty krzyż – każdy musi sobie z nim radzić sam.\nPrzeklinał własne przekonania. Nie uważał ich za błędne, to on był błędem. Bo Minerwa, poza własnym, dźwigała też jego krzyż.\nCiekawiło go, jak to jest być bohaterem. Dostrzegać w oczach wszystkich naokoło te błyski podziwu i szacunku. Jak to jest czuć, że robi się dokładnie to, co właściwe? Że, pomimo wszelkich przeciwności, nawet niepowodzeń, wciąż zostanie się uznanym za wybawiciela? Co to znaczy nie bać się swojego spojrzenia? Chciałby z podniesioną głową zajrzeć w głąb własnych oczu i nie mieć się czego wstydzić.\nKiedyś znalazłby wielu, których mógłby spytać. Wielu… Było ich kilku, ale to i tak dużo, a już na pewno wystarczająco. Niewykluczone, że odpowiedzieliby mu. Rozwialiby wątpliwości, zaspokoili ciekawość, podnieśli na duchu. W życiu by się do tego nie przyznał, ale jako pierwszego zapytałby Pottera.\nTe myśli odczuwał, jak powoli wbijane gwoździe do trumny. Sam podawał je grabarzowi, zachęcając go do szybszego załatwienia sprawy. Kiedyś zapytałby Pottera, bo on by wiedział.\nOdebrał mu tę wiedzę.\nGdy słońce wzeszło nad podwaliny świata, utworzyło cienie. To w nocy, pośród nieprzeniknionego mroku, rozbłysło pierwsze światło.\nMoże właśnie dlatego tak kochała ciemność - tylko w jej czarnych ramionach była w stanie dostrzec wyraźniej blask gwiazd. Opierała się o ciemny tors, spoglądając w niebo. Oglądała promienie, jak usilnie wierzyła, promienie samego stworzenia. One były jedyną stałą w jej życiu. Bo wszystkie inne światła mogły zgasnąć, ale te niebiańskie wciąż będą świecić tak samo. Chciała kiedyś znaleźć się wśród nich.\nPrzemknęła przez ciche korytarze, nie zważając na chłód kłujący bose stopy. Ciemny szlafrok w iglastym odcieniu zieleni łopotał za nią na wzór peleryny. Uśpiony zamek nie był straszny – po prostu w nocy z kątów wychodziły tajemnice, które bały się wychylić za dnia. Minęła zamknięte drzwi sal, stare okiennice skrzypiały na wietrze. Portretowe postaci opierały się o ramy obrazów, śpiąc w wyjątkowo wymyślnych pozycjach, które najwyraźniej im nie przeszkadzały. Ciekawe, czy kiedyś na tych murach zawiśnie jej portret.\nDotarła na obrzeża zamku, do jednej z najrzadziej odwiedzanych części. Zwolniła nieco kroku, wiedząc, że na nikogo się tu nie natknie. Odgarnęła z twarzy kilka zagubionych loków, założyła niesforne pasma za uszy. Uśmiechnęła się pod nosem, wpatrując w jakiś punkt przed sobą – jej okno znajdowało się na swoim miejscu. Usiadła we wgłębieniu w kamiennym parapecie, opierając się o fragment ściany przy szybie. Podciągnęła kolana pod brodę, oplatając je rękami. Patrzyła.\nBłyszczały tak, jak zwykle. I chociaż zawsze przychodziła jej do głowy podobna myśl, wiedziała, że nigdy nie świecą w identyczny sposób. Pulsowały, raz jaśniejąc, raz ciemniejąc. Zmieniały barwę. Srebro stawało się błękitne, aby potem przejść w biel i na odwrót. Zawierały w sobie nienazwane jeszcze odcienie wielu z kolorów, ale tylko szlachetnych kolorów. Bo gwiazdy były arystokratami nieba. Niektóre z nich całkiem gasły, aby już nigdy nie rozświetlić mroku nocy. W zamian dokonywały czegoś o wiele piękniejszego – to w umierających z nich rodziły się anioły. Były jak błędne ogniki na ametystowym firmamencie. Od tych ziemskich różniły się jednym – podążając za gwiazdą, nigdy nie można się zgubić.\nTaką ją zobaczył. Kasztanowe włosy nierównymi splotami opadały jej na plecy, otulały głowę falującą aureolą. Pod wyraźnie zaznaczonymi kościami policzkowymi utworzyły się cienie, nadając twarzy drapieżności, wyostrzając kontury. Smukłe dłonie obejmowały kolana, bose stopy oparła o parapet przed sobą. Zielony szlafrok otulał jej ciało, jego końce zwisały w kierunku podłogi. Wydawała się taka inna, wręcz nieludzka. Nie widział w oczach nikogo innego tyle blasku – nie wiedział, że jakiekolwiek mogą odbijać w swojej powierzchni tyle gwiazd. Jedynie JEJ oczy zasługiwały na miano zwierciadeł. Przypomniał sobie, jak matka czytała mu opowieści o magicznych stworzeniach, nie z tego świata. Jak czytała mu o elfach, istotach niewyobrażalnie pięknych, choć niebezpiecznych. Najmądrzejszych ze wszystkich kiedykolwiek istniejących ras stworzeń. Ona, niby jedna z nich, przybrawszy na twarz wyraz niezmierzonego zamyślenia i zachwytu, spoglądała w tylko sobie znanym kierunku. Wydawała się taka…\nPodobno każdemu z nas jest ofiarowany jeden cudowny obraz, który może zobaczyć. Jeden cud. Trzeba zachować go potem w pamięci i karmić się nim w chwilach zwątpienia. Musi wystarczyć na całe życie.\nDraco swój cud zobaczył mając niecałe szesnaście lat.\nZwróciła na niego błyszczące oczy. Zatonął w ich barwie, pochłonęła go głębia, światło. Zanurzał się w zmiennych odcieniach, pokonywał nieskończone fale barw, rozświetlone tysiącami ogników. Czuł się jak żeglarz, kuszony syrenim śpiewem – nie miał żadnych oporów przed poddaniem się mu. Miał wrażenie, jakby pokonywał setki mil, jednocześnie nie ruszając się z miejsca. Wznosił się, opadał, tonął, aby zaraz się wynurzyć, łapczywie połykając powietrze. Rodził się, umierał w tym spojrzeniu. I, co niezwykle go zdziwiło, dostrzegł w nim własny błyszczący wzrok. Jaśniejszy niż ten, którego zawsze zazdrościł Potterowi.\nOczy Pottera błyszczały, dostrzegał w nich iskierki podekscytowania i zachwytu. One żyły. Zazdrościł mu tych oczu. Zazdrościł mu, że może nimi oglądać o wiele lepsze rzeczy.\nTeraz sam widział te rzeczy. I nie dziwił się, że Harry tak usilnie ich strzegł.\n– Draco? – do tej pory nikt tak pięknie nie wypowiedział jego imienia. Nie Malfoy, nie Ślizgon. Draco.\n– Hermiona. – uśmiechnął się. Widział jak zadrżała. Przesunęła się, robiąc mu miejsce na parapecie.\nUsiadł, jedną nogę opierając przy oknie. Srebro tańczyło w jego platynowych włosach.\nPokręciła głową, kilka loków wysunęło się zza ucha, opadając po bokach twarzy.\n– Czasami. Nie zawsze mam szansę.\n– Filch zazwyczaj kręci się po niższych piętrach. – szepnął – Dlatego tak trudno wyrwać się z lochów.\nOdważyła się spojrzeć na jego oblicze, zwrócone w stronę okna. Stalowe spojrzenie zmiękło. Kto by pomyślał, że metal może przybierać tyle odcieni między szarością a srebrem.\n– Niektórzy Gryfoni mają nieprzyjemny zwyczaj przesiadywania w Pokoju Wspólnym do rana.\n– Nie doceniacie błogosławieństwa snu. Ślizgoni nie popełniają takich błędów. – uśmiechnęła się nieznacznie. Zerknął na jej pełne usta.\n– Co tu robisz? Zakładam, że wędrówka z lochów aż na siódme piętro nie była bezcelowym spacerem.\n– O wiele łatwiej myśli się ponad poziomem Slytherinu. Stęchlizna przyćmiewa obraz.\nDziedzic Slytherinu mówiący o stęchliźnie Domu Węża?\n– Dziwne, prawda? To nie tak, że stworzyliśmy tam jakąś sektę. Harry zabrał mnie kiedyś do Wieży Gryffindoru… – widząc uniesioną brew Hermiony, dodał – pod peleryną niewidką. Widziałem was, Gryfonów, i chociaż wy nie widzieliście mnie, promieniowaliście takim dziwnym ciepłem… Czasem żałuję, że to zobaczyłem. Poczułem. Nie miałbym na co narzekać, do czego tęsknić. Kto raz zapłonie, już nigdy nie chce zgasnąć.\n– Ślizgoni nie wydają się zbyt przyjaźni, ale tylko jeśli chodzi o inne Domy. Na pewno sami dla siebie nie jesteście tacy źli.\n– Możesz to tak traktować. Zwykła obserwacja. Przecież nikt nie jest do końca zły, tak jak nikt nie jest całkowicie dobry.\n– Hermiona Granger, nie dość, że podręczna encyklopedia, to jeszcze skarbnica cytatów. – oparł głowę o ścianę za sobą, patrząc na Gryfonkę spod półprzymkniętych powiek.\n– To zdecydowanie był komplement.\nUśmiechnął się. Znowu. Nawet gdy siedziała, zmiękły jej kolana.\n– Ja już tak mam. Gdzie nie pójdę, sypię komplementami z każdego rękawa. Kiedyś mi nawet z nogawki wypadł.\n– Będziesz mógł się popisać swoją uprzejmością jutro, gdy to moje nazwisko wyrzuci Czara.\n– Chcesz całą chwałę i sławę zatrzymać dla siebie? – uniósł brew – Zapewniam, że już prędzej Potterowi się uda. Właściwie, to dość prawdopodobne, znając moje szczęście.\n– Nie mogę się nie zgodzić. Czara musiałaby mieć niestrawność, aby wyrzucić karteczkę z niechlujnym „Malfoy”.\n– Pasowałoby, żeby najpierw ten cały pokręcony plan się udał. Nie mamy pewności co do skuteczności zaklęcia.\n– Ja mam pewność. – Hermiona założyła ręce na piersi.\n– O, a to coś nowego. – przewróciła oczami.\n– To MÓJ plan, więc musi się udać.\n– Skromna, jak zwykle.\n– Powiedział Malfoy.\nZnowu spojrzała na gwiazdy. Czekał na to, żeby móc bez skrępowania przyglądać się jej obliczu. Jego matka, samo uosobienie piękna, zwykła mówić, że najpiękniejsze twarze nie zdają sobie sprawy z własnej urody. Hermiona zdecydowanie nie zdawała sobie sprawy.\n– Draco? – ciarki przebiegły mu po plecach. Nie można tak na kogoś działać, jedynie wypowiadając jego imię.\n– O czym chciałeś myśleć poza „stęchlizną Slytherinu”?\nWestchnął, opierając drugą nogę na parapecie.\n– O wszystkim. W lochach myślenie przychodzi nadzwyczaj trudno, Zabini ma monopol na rozsiewanie głupoty. Zazwyczaj się temu opieram, ale to zaawansowany przypadek.\n– A o czym myślałeś dzisiaj?\n– O Dafne Greengrass.\nŚwietnie, pacanie. A teraz idź i wal swoim tlenionym łbem w mur.\n– Niezła jest, nie? – Hermiona uśmiechnęła się znacząco.\n– Co? – powalasz elokwencją, stary, nie ma co.\nUśmiech panny Granger powiększył się. Powinni wprowadzić zakaz uśmiechania się w ten sposób. Takimi ustami… Znaczy, usta jak usta.\n– Żartuję przecież, zupełnie nie w moim typie.\n– A jakakolwiek inna… dziewczyna… jest w twoim typie? – powiedz „nie”, powiedz „nie”, powiedz „nie”…\n– Nie wiem, czy ktokolwiek może być w moim typie…\nMalfoy uniósł brew, tak, jak to tylko on potrafi.\n– Bo widzisz, żeby ktokolwiek był w twoim typie, ty musisz być w czyimś typie. Poza tym, chyba nie wierzę w typy. Jak spotkasz tego kogoś, po prostu będziesz wiedział. O ile to w ogóle możliwe.\nOj, zapewniam, jesteś w moim typie… Pottera. W typie Pottera.\nZamilkli, wpatrując się w siebie. A gwiazdy wpatrywały się w nich.\n– A ty? Dlaczego tu przychodzisz?\nUśmiechnęła się. Jeszcze nie widział takiego uśmiechu.\n– Lubię oglądać noc.\nZamknęła oczy, jej usta poruszały się nieznacznie, gdy mówiła. Zastanawiał się, czy w dotyku były takie miękkie, na jakie wyglądały.\n– Wtedy wszystko jest jaśniejsze. Wtedy wszystko się odkrywa. Można zobaczyć świat inaczej, bo pod osłoną mroku nie czuje się tak widoczny, jak w świetle dnia.\nMiał wrażenie, że nie chodziło jej tylko o „świat”.\n– Chyba pierwszy raz normalnie rozmawialiśmy. – otworzyła oczy.\n– Ciesz się, póki możesz.\nPokój Życzeń wyglądał inaczej – zamszone mury ustąpiły miejsca lustrzanym ścianom, stoły zniknęły, pozostawiając po sobie jedynie pustą przestrzeń. Jasne, niebieskawe światło okryło ciepłą płachtą wnętrze pomieszczenia, ni to opiekuńczo, ni obojętnie. Wsunęło się w każdy kąt, wygoniło cienie, a jasność, którą ze sobą niosło, oślepiła dwójkę Gryfonów, ostrożnie zamykających za sobą drzwi. Malfoy już na nich czekał, wyprostowany, władczy. Rzucił im to spojrzenie, nazywane przez nich nie inaczej, jak „arystokratycznym”. Ale nie odważyliby się wypowiedzieć owego określenia na głos – spojrzenie skutecznie im to uniemożliwiało.\n– Wy, Gryfoni, niezwykle cenicie sobie punktualność.\n– Niektórzy są momentami zajęci, Malfoy. – panna Granger odłożyła wypakowaną torbę pod ścianę – Może kiedyś też będziesz mógł się w ten sposób określić.\n– A Hagrid zgoli brodę. – zauważył Harry, podchodząc do Ślizgona.\n– Żeby jeszcze bardziej odsłonić tą, pożal się Boże, mordę? Broń Merlinie. – Draco wsunął ręce do kieszeni – Chyba musieliby zawiesić zajęcia z Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami na czas jej odrastania.\n– Jemu by przynajmniej odrosła. – Hermiona spojrzała na dolną część twarzy Malfoya, co, już po chwili, uznała za bardzo nieostrożne. Z ociąganiem odwróciła wzrok, skupiając go na Harry’m. Nie przegapiła przy tym uśmieszku Dracona, głoszącego wszem i wobec swoje egocentryczne znaczenie.\n– Ja nie wyznaję zasady „lepsza taka niż żadna”. Myślisz, że pasowałaby mi podobna szczecina? – tym pytaniem zmusił ją do ponownego zerknięcia na jego twarz. Nie opierała się długo.\n– W twoim przypadku nic nie może być „podobne”. Jakbyś przyjmował tylko to, co się wyróżnia. – Hermiona szybko zamknęła usta, zdając sobie sprawę, że za dużo powiedziała. Harry rzucił jej dziwne spojrzenie, a Malfoy uśmiechnął się nieznacznie.\nNie był w jej myślach jedynie zarozumiałym Ślizgonem. Utwierdził się w tym przekonaniu, dostrzegając delikatny rumieniec, wypełzający na policzki panny Granger. Widział przy tym te niegasnące błyski w ciemnych oczach i ogarnął go żal, że dopiero teraz zdarzyła się okazja, żeby oglądać je z bliższej odległości. Przekładał różdżkę między palcami, marszcząc brwi. Zabini wmawiał mu, że się zakochał – to nie była prawda. Szczerze mówiąc, nie do końca wierzył w miłość. Wiedział jednak, że wymaga czasu. Pokaźnej ilości czasu. Jak na razie, Hermiona go fascynowała, a i dla niej najwyraźniej nie był obojętny. I nawet jeśli miałoby się okazać, że to tylko przelotna znajomość, nie żałowałby ani chwili spędzonej w towarzystwie ciemnookiej Gryfonki. Niektórych raz poznanych ludzi, wspomina się całe życie. Nawiedziła go niepokojąca świadomość faktu, że nie zdawał sobie sprawy z tego, co czuł. Nie rozumiał dziwnej radości i nieniknącej chęci droczenia się z panną Granger. Oglądania jej zarumienionych policzków czy groźnych błysków w oczach. Uśmiech na bladej twarzy powiększył się, gdy Draco przypomniał sobie wczorajsze spotkanie. Musiał przyznać, że było całkiem… całkiem miłe, wcale nie nieprzyjemne. Tylko przez moment wzbraniał się przed tą myślą, aby zaraz przyjąć ją z niespodziewanym spokojem. Spotkanie czy też nie, nic wielkiego przecież nie znaczyło. Nic a nic.\nZorientował się, że Gryfoni właśnie przerwali wcześniej prowadzoną wymianę zdań i spoglądają na niego wyczekująco. Ustawili się w ustalony sposób, w ciasnym okręgu, twarzami do siebie. Prawie stykali się ramionami, dmuchając sobie w twarze podczas wydechów. Hermiona rzuciła towarzyszom przelotne spojrzenia, ściskając różdżkę w długich palcach. Słowa okazały się zbędne, poszczególne punkty plany powtarzali tyle razy, że mogli je recytować w nocy o północy, nawet na kacu. Nie zmieniało to jednak faktu, że wszyscy byli w jakiś sposób poruszeni, mniej (rozumiane jako Malfoy) lub bardziej (Harry). Panna Granger, o dziwo, nie zdradzała szczególnych oznak niepokoju albo potrafiła je dobrze ukryć. Było to o tyle zaskakujące, że w ciągu ostatnich kilku dni powtarzała im bezustannie, jakie konsekwencje niesie ze sobą zarówno eliksir, jak i zaklęcie. Uspokajali ją, poili wszelkiego rodzaju herbatkami, zmusili nawet do krótkiej medytacji – nic nie pomogło. Hermiona o wiele lepiej przyjmowała do świadomości już rozpoczętą akcję, niż dłużące się oczekiwanie, co właśnie udowadniała.\nSkierowali różdżki do środka okręgu, ich końce niemal się stykały. Zaklęcie, jedna krótka formuła i będzie po wszystkim. Nie, tak właściwie to nie – pomyślał Malfoy – Wtedy dopiero się zacznie. Nie zdążył rozwinąć kiełkujących wątpliwości, bo panna Granger dała znak. Odgonił nieprzyjemne myśli i skupił się na prawidłowym rzuceniu czaru. Trzy wąskie promienie zderzyły się, przenikając wzajemnie. Niby błękitnawe wiązki elektryczne, rozpoczęły szalony taniec, skacząc pomiędzy różdżkami, zwijając się, aby zaraz się rozwinąć. Oplatały magiczne atrybuty, niczym skrzące liany mocy. Wszystko to trwało zaledwie ułamek sekundy, a promienie, wspinając się po drewienkach różdżek, zagłębiły się w dłoniach je trzymających.\nPrzeraźliwie jasne światło poraziło Dracona, który momentalnie zacisnął powieki. Kolorowe kropki tańczyły my przed zamkniętymi oczami, rozpraszając uwagę i irytując. Blask przygasł, w Pokoju rozchodziła się tylko delikatna poświata. Zamrugał, z nieprzyjemną świadomością, że coś jest nie tak, jak trzeba. Miał wrażenie, jakby jego klatka piersiowa nagle się powiększyła, czuł się ciasno we wcześniej luźnej koszuli, szczególnie w jej górnych partiach. Zamglonym wzrokiem lustrował pomieszczenie, rozmazane kształty toreb i ubrania Gryfonów, porzucone na podłodze. Zniknęli. Coś ścisnęło go w gardle, gdy sobie to uświadomił. Mogli to przewidzieć, mogli… No właśnie, co mogli zrobić? Skąd niby mieliby wiedzieć, że coś pójdzie nie tak? A co jeśli… co jeśli on ich pochłonął? Przekazali mu swój wiek, czyniąc go starszym, ale sami przy tym zginęli. Ale dlaczego nie było tu ciał? Ani w czasie rzucania zaklęcia, ani później, podczas nagłej jasności, nie słyszał żadnych krzyków, wołania o pomoc, czegokolwiek. Jakichkolwiek oznak, że…\nUsłyszał i to dość wyraźnie. Głos odbijał się echem w jego głowie, wywołując uciążliwy ból. Jednak wydawał się przy tym jego własnymi myślami… tylko brzmiały inaczej. Bardziej jak…\nMalfoy, bądź łaskawy założyć moje okulary, bo nic nie widzę. – głośny syk Harry’ego zadzwonił mu w uszach. Malfoy!\n– Cicho! To boli. Uspokój się, już je znajdę. Gdzie ty jesteś, Potter? Przestań się bawić i zakładaj gacie, nie mam zamiaru oglądać cię w całej okazałości.\nJesteś pewny? Mógłbyś się nieźle zaskoczyć. Jak chcesz, sprawdzimy, tylko muszę stąd wyjść.\n– Oszczędź sobie dzikich fantazji, Potter, i chodź tu, odwrócę się. Zaraz, Granger też się tam chowa? Gryfoni to porąbani zboczeńcy, z kim ja się zadaję…\nWyjąłeś mi to z ust, Malfoy. – panna Granger zaśmiała się cicho.\n– Czyli jednak jesteś! A ja już się bałem, że podobają ci się dziewczyny… Wyłaźcie stamtąd. Gdziekolwiek was poniosło.\nProblem polega na tym, że to stanie się możliwe dopiero za dwie godziny. A zapewniam cię, chętnie bym opuściła to siedlisko grzechu i rozpusty, jakim jest…\n– Za dwie godziny?! Wtedy przestanie działać czar! Przestańcie sobie ze mną pogrywać, to nie było śmieszne nawet na początku.\nNie no, trochę było. – wtrącił Harry\nRacja, było. – usłyszał Hermionę.\n– Gdzie wy, do cholery, jesteście?! – Draco zanurzył palce we włosach, ciągnąc je lekko. Był prawie pewny, że w jego głowie rozbrzmiał śmiech. Wyjątkowo irytujący, wyjątkowo gryfoński śmiech.\nPrzestań się rzucać, to ci wszystko wytłumaczymy. Trochę trzęsie. – jakby poczuł, jak panna Granger przewraca oczami.\nI boli. Przestań ciągnąć. – Harry rozmasował głowę.\nMalfoy otworzył szerzej oczy. On to czuł. Czuł, jak się ruszają. Czuł to, co normalnie by widział. A ich nie widział. Zaklęcie musiało być mocno przekręcone, zaczynał mieć omamy… wzrokowe i słuchowe. Zmysł odczuwania do wymiany, przydałaby się jeszcze wizyta u psychomaga, góra dwie. Trzeba do tego podejść na spokojnie… Słyszy głosy zmarłych, to nic takiego. Zaraz, jakich zmarłych? Przecież oni żyją. Schowali się, cholernicy. To ich spaczone poczucie humoru kiedyś go wykończy, Merlin temu świadkiem. Umrze w męczarniach, a na nagrobku mu napiszą „Zginął w mężnej walce przeciwko niedorozwojowi Gryfonów”. Tak, od razu lepiej.\nIgnoruj to, ignoruj…\nMalfoy, idioto, nie rób z siebie ofiary i posłuchaj!\n– Jakiej ofiary?! Co wy odwalacie?! – wziął głęboki wdech – To mi się tylko wydaje. Nie jest prawdziwe. Ojciec też tak ma… ale on jest w Azkabanie. Cholera.\nMalfoy, jesteśmy w twojej głowie. Rozumiesz? W twojej głowie.\n– Darujcie sobie i tak wam nie uwierzę. Dracon Lucjusz, oaza spokoju i opanowania, nie dla mnie takie gierki.\nMalfoy, udało się. Zaklęcie działa, połączyło nas… albo raczej nasze świadomości…\n– Chyba zapiszę się na yogę…\nJesteśmy w twojej głowie!\nNie drzyj się Harry, jego to boli!\nSama się drzesz!\nRacja, przepraszam Draco.\n– Matka mówiła, że pomaga, tylko trzeba się wczuć… Zaraz, Draco? – zastygł w bezruchu – Wy serio tam jesteście, co?\nPoczuł, jak kiwają głowami.\n– Chyba dam radę się przyzwyczaić. Chociaż Granger i Potter w mojej głowie… Nie, nie, nie, to wszystko mi się śni, prawda? Wiedziałem, że Hermiona by się w życiu nie zgodziła…\n– Nie rozmawiałaby ze mną. W końcu ja to taki wstrętny Ślizgon… tylko Potter mi został. A co jeżeli on też jest wyobrażeniem mojego schorowanego umysłu? Ja nie chcę zostań tylko z Blaise’m…\n– W końcu to Diabeł, zaciągnie mnie do jakiegoś kotła i będzie jadł popcorn, patrząc, jak się smażę…\n– Ja nigdy nie mówię do siebie per „Malfoy”! Przestań!\nUspokój się! – wrzask dwóch głosów otrzeźwił go na tyle, że zamilkł.\nPlan, pamiętasz? – Hermiona powoli i dokładnie wymawiała każde słowo – Zaklęcie łączące. Udało się. Połączyło nas, a nie wiedzieliśmy dokładnie, jak to będzie wyglądać. Teraz ja i Harry siedzimy sobie w twojej głowie. Czujemy to, co ty, widzimy to, co ty… czyli na razie nie wiele, bo nie masz okularów…\n– A od kiedy ja noszę okulary?\nOd teraz, z racji tego, że jestem w twojej głowie!\nRacja, wybacz. – Harry spuścił głowę.\nPoza naszymi świadomościami, połączyłeś się też z cząstkami naszych… materialnych osobowości. Zakładam, że z tym, do czego było ci najdalej, tak jak do problemów ze wzrokiem.\n– Czyli że wy jesteście teraz w mojej głowie… wasze świadomości… i wasze ciała też. Dlatego mogę odczuwać ruchy waszej materialności, jak kiwnięcia głową…\nMówiłem, że to nie taki idiota, za jakiego go masz.\n– Jednak twój plan się powiódł, Granger, możesz być dumna. Ten jeden raz zwracam honor.\nCzuję się zaszczycona, Malfoy.\n– Ale… - Draco zmarszczył brwi – Jaka cząstka ciebie przeszła na mnie?\nUsłyszał powstrzymywany śmiech Harry’ego, który wywołał w nim jak najbardziej uzasadniony niepokój.\n– Potter, przestań rżeć!\nA czujesz się… - Hermiona miała wyraźne problemy z wyartykułowaniem, o co jej chodzi. Promieniowało od niej dziwne wrażenie, jakby… zawstydzenia?\n… inaczej? Poza wzrokiem i naszymi głosami, oczywiście. – dodała szybko.\n– Eeee… – przypomniał sobie o tym rozszerzeniu klatki piersiowej i spojrzał w dół.\nSekunda ciągnęła się za sekundą, całe jego piętnaście lat życia zdawało się minąć szybciej niż te parę ostatnich chwil. Wpatrywał się w swoją koszulę z mieszaniną niedowierzania i strachu, powoli wypieraną przez, oczywiście, niepożądaną, satysfakcję. Biała połać materiału, wcześniej płaska, wybrzuszyła się. Wprawdzie, nie było to duże wybrzuszenie, jakie widział u niektórych dziewczyn, ale zawsze wybrzuszenie. Znajdowało się na wysokości klatki piersiowej, w miejscu charakterystycznym dla przedstawicielek płci pięknej. Chwilowa satysfakcja ustępowała pod wpływem, tym razem rosnącego, przerażenia.\n– Granger? – Draco zamknął oczy – Ja mam piersi.\nHarry, przestań rechotać!\n– Ja mam piersi… na Salazara… piersi…\nJuż się tak nie ekscytuj.\n– Nie żeby coś Granger, ale jakby były one z całym twoim ciałem, nie miałbym nic przeciwko… Ale same piersi? Normalnie zachowywałbym się bardziej jak zachwycony, trzeba jednak zauważyć, że to raczej dziwne, tak nagle wchodzę do komnaty z Czarą, wrzucam karteczki i wychodzę, machając tymi tu na prawo i lewo…\nZaczął chodził w kółko po pokoju, co jakiś czas zerkając w otaczające go lustra. Natrafił przy okazji na okulary Harry’ego, które zaraz założył, krzywiąc się lekko. Zamazane kontury wyostrzyły się, wyraźniej dostrzegał poszczególne kształty. I chociaż nadal nie widział wszystkiego perfekcyjnie, było o niebo lepiej, a to robiło jednak jakąś różnicę. Znowu spojrzał w jedną z lustrzanych tafli. Idealny od stóp do głów. Wypastowane buty, spodnie z kantką, koszula bielsza niż śnieg… piersi… dalej jasna szyja, nieskazitelnie piękna twarz, srebrne oczy i platynowe sploty włosów, opadające na czoło. Niestety, punktu pomiędzy koszulą a szyją nie można było nie zauważyć.\n– Zabini zamęczy mnie tym…. A na pogrzebie zaśpiewa balladę o moich… moich…\nPiersiach – dobrodusznie podpowiedział Harry, którego Malfoy zapewne zgromiłby właśnie wzrokiem, gdyby tylko mógł na niego spojrzeć.\n– Ale, Granger?\n– One są twoje?\nMalfoy, nie utrudniaj tego.\n– Ale są?\n– Na słodkiego Salazara…\nMiał na sobie piersi Granger. Na sobie… W każdym razie, miał. Przerażało go to. Ale zarazem wywoływało poczucie zadowolenia, które bardzo, bardzo chciał odgonić. Niestety, słaba ślizgońska wola, bo zaraz zaprzestał prób pozbycia się owego poczucia i skupiał na tym, żeby trzymać ręce w kieszeniach spodni.\nAni się waż, Malfoy.\n– O co ty mnie oskarżasz, kobieto? Mnie? Uosobienie niewinności?\nJuż ty dobrze wiesz, o co.\n– Nie, najwyraźniej brak mi tego czegoś. Byłabyś tak miła i oświeciła błądzącego we mgle?\nMalfoy… Harry, przestań rechotać!\nWybacz, Hermiono… To jest silniejsze ode mnie… Też byś się śmiała, jakby on miał moje..\nNie, tak właściwie to nic. Nic, co byłoby śmieszne. Albo czego by już nie miał.\n– Uspokójcie się, jeśli łaska. Co ja z wami mam…\nTy z nami? A kto przez ostatnie dziesięć minut darł się, jak baba na targu i zapisywał na yogę?\n– Jaką znowu yogę? Tak mi się powiedziało, nic zobowiązującego.\nAle przyznaj, jakbyśmy ci nie wytłumaczyli, co się stało, to być się zapisał.\n– Nie przesadzajmy, nie byłem aż tak zdesperowany, żeby…\n– Dobra, byłem. Możemy to zostawić? Czas ucieka, a jeszcze nie wymyśliliśmy, jak dostać się do Czary, zachowując przy tym moją godność i nieskalaną reputację.\nNie musimy wymyślać, bo nie ma czego zachowywać.\n– Granger, waż słowa.\n– Oj, ty już dobrze wiesz co… - Draco uśmiechnął się perfidnie.\nNie zrobiłbyś tego!\n– Zbieram zakłady! Ile dajesz, Potter?\nPięć galeonów na „zrobiłbyś”.\nPalanci. Ogarnijcie się lepiej. Chyba wystarczy, jak założysz grubą szatę… o, albo wyczaruj gorset i na to szatę, wystarczy zwykła.\nNie wiesz, co to jest gorset?\n– Za kogo ty mnie masz? Oczywiście, że wiem!\nMam odpowiadać na to pytanie?\nDraco odetchnął raz i drugi, mruknął coś o niezrównoważonych Gryfonach i rzucił zaklęcie. Jego klatkę piersiową ścisnęła konstrukcja z twardego materiału, związanego na plecach. Pokonał przemożną chęć zdarcia tego z siebie, przyzwyczajając się do zawężonego pola manewru oddechowego. Spojrzał w dół, z satysfakcją zauważając prawie całkiem płaską powierzchnię.\n– Jakiegoś szczególnego powodu do dumy to ty nie masz, Granger… Patrz, całkiem zniknęły.\nMi osobiście takie odpowiadają, nawet mogłyby być mniejsze.\n– Wolałabyś całkowity brak? – poczuł mrożący chłód jej spojrzenia – Ej, ej, spokojnie. Lepiej już pójdę… pójdziemy.\nPierwsze sensowne słowa, jakie dzisiaj powiedziałeś.\n– Twoje cudne komentarze są jak miód na moje zbolałe serce.\n– A ty, Potter, co tak cicho?\nNic. Każdy czasem potrzebuje milczenia.\n– Spokojnie, Potter opuści cię za niecałe dwie godziny. Ze swoimi bólami głowy, niestrawnością i wszystkimi innymi problemami Chłopca, Który Przeżył… Tylko nie waż mi się zwracać obiadu, Potter!\nDlaczego mówisz do siebie w drugiej osobie, Malfoy?\nZignorował to zdecydowanie kurtuazyjne pytanie panny Granger, narzucił szatę Slytherinu na nowiutki gorset i ostrożnie otworzył drzwi Pokoju Życzeń. Wyjrzał na korytarz, mrugając szybko, siódme piętro otulone ciepłym półmrokiem było o wiele ciemniejsze od Przychodź – Wychodź. Szybko opuścił zdradziecki próg, zamykając za sobą wejście, rozpływające się na kamiennej ścianie. Wyprostowany, dumnie uniósł głowę i rozpoczął swój niecodzienny marsz na niższe piętra, aż do pomieszczenia z Czarą.\nPrzemierzał długie korytarze, napotykając na swojej drodze nad wyraz mało uczniów. Raz natknął się na jakiegoś zbłąkanego Krukona, to znowu zdążył łagodnie wytłumaczyć jednemu z pierwszorocznych Ślizgonów, kto tak naprawdę jest „Księciem Slytherinu”. Uznałby całą przechadzkę za znośną, gdyby nie głosy dwójki Gryfonów, komentujących dosłownie każdy jego krok i każdą przypadkową myśl, którą zdążył się z nimi podzielić. Odkrył w ten sposób inną drogę komunikacji, więc teraz, zamiast drzeć się na Harry’ego „Potter!” (czym pewnie zarobiłby opinię dziwaka wśród świadków owych wrzasków), darł się „Potter!” w myślach, co za to niezwykle irytowało pannę Granger. Usatysfakcjonowany, uznał, że zachowując się tak rażąco dojrzale, upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu – wyładowywał swoje znużenie i nużył Hermionę. Czego chcieć więcej?\nZbiegł na docelowe piętro, gwałtownie skręcił w prawo i ze spokojem, znamionującym ludzi z poczuciem w pełni spełnionego obowiązku, skierował się do najbliższych drzwi. Gorset już go tak nie uciskał, mógł oddychać właściwie swobodnie, nawet głosy w głowie najwyraźniej się znudziły, bo zaprzestały bezsensownych rozmów. Już miał chwycić za klamkę i pchnąć wrota, gdy te otwarły się przed nim, ukazując zdumioną twarz madame Maxime w otoczeniu kilku uczennic Beauxbatons. Ubrane w lekkie, błękitne stroje i czapeczki, które określić można jedynie jako „francuskie”, uśmiechały się nieśmiało, zauważając przed sobą wcale niebrzydką postać Malfoya. Ten cofnął się, nagle zbity z tropu, ale zaraz się otrząsnął, przybierając na twarz znany wszystkim ślizgoński, nieco kpiący wyraz. Nie odstraszył tym jednak napotkanych dam, a wywołał jedynie mrugnięcia i skrywane za długimi rzęsami spojrzenia.\n– Witam drogie panie. – skłonił się lekko, zarzucając szatą. Usłyszał przy tym spodziewane prychnięcie.\n– Pą Malfą, czy się nię mylę? – z twarzy madame Maxime wyparowało pierwsze zdumienie, zastąpione przez nadzwyczaj przychylny wyraz, jaki nie pojawił się na niej od czasu trafionych sugestii Blaise’a.\n– Ależ skąd. Czuję się zaszczycony, zapamiętała pani moją skromną osobę wśród całej społeczności Hogwartu. – bawił się znakomicie, obserwując lekki rumieniec na policzkach dyrektorki, gdy odsłonił zęby w uśmiechu numer siedem, który nazywał „smyczą na białogłowy”.\nBiałogłowy? Malfoy, co ty tu jeszcze robisz? Średniowiecze skończyło się już jakiś czas temu.\n– Nie czepiaj się, Granger. – mruknął.\n– Cą proszą?\n– Przeciągi. – widząc skonsternowanie wymalowane na obliczach francuskich gości, dodał, gwałtownie machając rękami – Wieją.\n– Racją, u was, w Hogwartą, straszne zimną. – madame Maxime wzdrygnęła się, poruszyła lekko dłonią i opuściła pomieszczenie. Malfoy zatrzymał idącą na końcu uczennicę, którą uznał za najładniejszą z nich.\n– Ale takie damy, jak ty, rozgrzewają nawet najbardziej zmarznięte serca. – szepnął, całując ją w wyperfumowaną dłoń. Dziewczyna zachichotała i odbiegła, doganiając oddalającą się powoli grupkę. Wyraźnie wyczuł złość panny Granger, uśmiechając się zwycięsko,\nNie wyobrażaj sobie nie wiadomo czego, Malfoy, po prostu opóźniasz wykonanie planu.\nDraco, ignorując kłócących się Gryfonów, wszedł do sali, zamykając za sobą drzwi. Odetchnął na widok pustego wnętrza i płonącej równomiernie Czary w samym jego środku. Przeszedł kilka kroków do przodu, przystanął, kolejne kilka kroków.\nTo nie marsz weselny, ruszaj się, Malfoy.\n– To nie wyścig, zamknij się, Granger.\nPrychnęła, ale nie odezwała się ponownie.\nDotarł wreszcie pod sam postument i spojrzał na niebieskie płomienie. Dopiero po chwili uświadomił sobie, że przekroczył linię wieku, narysowaną przez Dumbledore’a. Miał ochotę podskoczyć z radości, ale przecież Gryfoni patrzyli… byli w nim… po prostu byli świadkami.\nAleż skacz, Malfoy, nikt ci nie broni.\nPrzewrócił oczami, wkładając rękę do kieszeni. Wymacał trzy złożone karteczki. Zrobili to, naprawdę to zrobili. Jeszcze tylko trochę szczęścia i jedno z nich zostanie najmłodszym uczestnikiem Turnieju w historii Hogwartu. Podekscytowanie mieszało się z wątpliwościami, Draco zdawał sobie sprawę, że to raczej nie jego nazwisko wybierze Czara. Oczywiście, nie zamierzał się do owego faktu przyznać, ale nie oszukujmy się – to na niego mówią Malfoy. Jego ród zbyt dobrą sławą się nie okrył, a syn Lucjusza zapewne nie był godny zaszczytnego miana reprezentanta szkoły. Przymknął oczy, starając się oczyścić umysł. Będzie jak będzie, przemknęło mu przez myśl, zanim karteczki zniknęły w niebieskich płomieniach.\nOdwrócił się, względnie zadowolony, gdy uświadomił sobie dwie rzeczy – po pierwsze, pękł mu gorset; po drugie, znajomy głos zawołał z końca pomieszczenia:\nBrak snu oznaczał brak koszmarów, ale widok krwi uparcie pozostawał. Krwiste spojrzenie. Zakrwawione ofiary. Okryte czerwienią dłonie.\nPrzeraźliwy, niemożliwy do stłumienia krzyk.\nWrzask własnego sumienia.\nZa dużo do powiedzenia o rozdziale nie mam, więc skupię się na życzeniu Wam, aby zderzenie z poświąteczną rzeczywistością było możliwie jak najmniej bolesne. A wszystkim piszącym egzaminy - Niech Moc będzie z Wami...\nPozdrawiam, ufając, że rozdzialik przypadnie Wam do gustu\n*cytat z "Czarnoksiężnika z Archipelagu" Ursuli K. Le Guin, jednej z lepszych powieści fantasy, jakie poznał świat\nVivianne Peverell o 02:16\nLithine 22 kwietnia 2017 11:03\nKurcze, też myślę, że jakby ktoś się dowiedział o tym grzebaniu w czasie, to prędzej Sev otrzymałby, jak to mówisz "łatkę szaleńca", czy nawet poszedłby do Azkabanu. W końcu nierejestrowane podróże w czasie i wprowadzanie jakichkolwiek zmian to przestępstwo, a przecież wystarczy spojrzeć na jaką skale pozmieniali Minerwa z Sevem.\nPodobały mi się te jego rozterki, ze zrzucił brzemię na Minerwę i wgl cały ten fragment :) I ten kawałek o Harrym też był bardzo dobry. Rzeczywiście - odebrał mu wiedzę o tym, jak to jest byc bohaterem. Ale ilu ludzom jednocześnie uratował życie? Z drugiej strony wątpię, żeby rodzice Hermiony byli tego samego zdania...\nNocna przechadzka Hermiony też była bardzo klimatyczna, naprawdę nei wiem, skad ty bierzesz te wszystkie piękne porwnania. Może piszesz też poezję? Bo jestem pewna, że świetnie byś sobie z tym poradziła :D\nJuż nawet nie będę się rozpływać o tym, jak swoimi oczami widział ją Draco, no po prostu piękny opis, sama sie prawie zakochałąm w Hermionie, gdy tak ją opisywał. I to porównanie do elfa.\nIch późniejsza rozmowa mnie totalnie zaczarowała. Nie byli dla siebei tak uszczypliwi, jak zwykle, ale jednocześnie nadal byli tymi samymi postaciami i pozostali konsekwentnie napisani. SMutne to troche, że Draco, będąc w Slytherinie, tęskni do ciepłego klimatu Pokoju Wspólnego Gryfonów. Dobrze, że Potter i Blaise sie z nim przyjaźnią, bo ciężko by mu było zaznać w życiu trochę więcej ciepła :) I to mówię ja, duszą i sercem Ślizgonka! ;D\n"- A o czym myślałeś dzisiaj?\n- O Dafne Greengrass.\n- Niezła jest, nie? – Hermiona uśmiechnęła się znacząco.\n- Co? – powalasz elokwencją, stary, nie ma co." - hahahah o Boże, zakochałm się w tym fragmencie <3 i jeszcze to "O tobie", mhmm <3\n"Oj, zapewniam, jesteś w moim typie… Pottera. W typie Pottera." - i to, hahaha wybacz mi te cytaty, ale musiałam należycie docenić te fragmenty :D\nBardzo bym chciała, zeby Draco mi rzucił to arystokratyczne spojrzenie, które samo w sobie uniemożliwieło nazwanie go arystokratycznym.\nPrzemyslenia Drco na temat jego uczuć do Hermiony były cudowne. Widzę, ze wątek Dramione nabiera tempa!\nStrasznie fajnie opisałaś ten cały proces złączenia ciał i ich późniejszą rozmowę 'wewnętrzno-zewnętrzną. I jak opisywałaś, ze Draco ich czuje w środku, to sama sie poczułam, jakbym była w tym ciele. Bardzo obrazowe.\n"- Chyba zapiszę się na yogę… (...) Matka mówiła, że pomaga, tylko trzeba się wczuć…" - hahah no cholera, jak tu go nie kochać?\nI Draco z biustem, Boże, świetnie to wymyśliłaś.\nTeraz pragnę całym sercem, zeby Draco otworzył w Hogwrcie zajęcia z yogi.\nI smycz na białogłowy! Jak tak dalej będę wyliczać, co mi się podobało, to mi się to wszystko znie zmieści w jednym komentarzu... (Piszę komy w 'notatniku' i nigdy nie wiem czy się zmieści xd)\nI któż to sie pojawil w na końcu? Czekam niecierpliwie na kontynuację!\nWybacz mi tę zwłokę z komentarzem, ale znowu dałam sie złapać w sidła serialu i zapomniałam o blogosferze xd\nWgl zawsze zapominam ci wspomnieć w komie, że tekst będzie wyglądał ladniej, jeśli go wyjuztujesz, więc polecam, ale to tylko taka sugestia, może tobie tak podoba się bardziej.\nŚwietny rozdział i czy mi się wydaje, czy jest znacznie dłuższy niż poprzednie? Nie mam nic przeciwko :D\nWeny ci życzę i oczywiscie - Niech Moc będzie z tobą.\nVivianne Peverell 22 kwietnia 2017 14:11\nCieszę się, że te rozterki znalazły u Ciebie uznanie, jak i nocne spotkanie, bo niepewność była - czy odpowiednio przedstawione? Może lepiej sobie odpuścić? Nie przesadzone? Dziękuję za utwierdzenie mnie w przekonaniu, że jakoś ujdzie :D\nCo do samego piękna, bardzo zwracam uwagę na takie kwestie, co pewnie można zauważyć. Takie jedno z moich zboczeń...\nJeśli sama Lithine mówi, że była rozmową oczarowana, banan na twarzy Vivianne osiąga monumentalne rozmiary. Taka mała prawidłowość.\nW Slytherinie chyba za dużo ciepła się nie znajduje, przynajmniej od razu... Ja może nie całym sercem Ślizgonka, ale w połowie na pewno. Reszta zarezerwowana dla mojego ukochanego Domu Lwa. Trochę pospolicie, ale czy miłość musi być widowiskowa?\nDocenione fragmenty to dla mnie prezenty w dni powszednie, miło mi, że zdążyłaś się w niektórych zakochać :D\nTak mi się wydaje, że o tym arystokratycznym spojrzeniu marzy każdy, kto choć przez chwilę marzy o Draco...\nByłam, że się tak wyrażę, bardzo niepewna owego złączenia ciał i całej tej rozmowy. "Wewnętrzno - zewnętrza" to zdecydowanie najlepsze określenie. A tego biustu nie mogłam sobie odpuścić.\nZwłoka, nie-zwłoka, na takie komentarze można czekać, a sama treść rekompensuje wszelkie godziny strachu i niepewności. Ja też niejednokrotnie wpadam w te serialowe sidła (chociażby PLL jeśli wiesz, o czym mówię), jesteś więc jak najbardziej zrozumiana.\nZobaczę co z wyjustowaniem, dziękuję za sugestię, bo każda się przydaje.\nTak, rozdział dłuższy, ale skoro nie masz nic przeciwko, to chyba nie zanudziłam...\nNiech Moc będzie z Tobą wzajemnie,\nRealistka 23 kwietnia 2017 11:43\nW tym rozdziale humor miesza się z dramaturgią; odpowiednio wyważone, żadna nie dominuje nad drugą, zachowałaś idealną równowagę i jest kilka perełek, nad którymi chcę się zatrzymać dłużej.\n"Wiedział jednak, że ktoś musi strzec tajemnicy. Ktoś musi ją dźwigać, ulżyć innym." Rozważania Severusa niby podobne do przemyśleń McGonagall, a jednak tak bardzo od nich różne. Snape jest u Ciebie tym Snape'em, którego znamy, którego nie zmieniamy, taki nigdy nie wychodzi z pamięci; cyniczny, opanowany, a jednak gdzieś z uczuciem strachu i wątpliwości, wszystko, co jest jego nieodłącznymi cechami. I oczywiście zawsze w pełni świadomy. Dlatego wyszczególniony przeze mnie cytat najbardziej przykuł moją uwagę, ponieważ Severus zawsze musiał czegoś strzec, zawsze był strażnikiem jakiejś tajemnicy, i mimo że Voldemort zginął, to i tak nie uwolnił się od piętna, jakie nosił jeszcze przed cofnięciem się w czasie, zmieniła się wyłącznie tajemnica. Podobało mi się również to, że nie obarczył swymi rozterkami McGonagall, nie przypiął jej łatki bohaterki, tylko doskonale zdawał sobie sprawę, że przyprawili się nawzajem o wielki krzyż, wiedział, że to ona zamordowała, a mimo to również poczuwał się do winy. Bardzo dobrze to wszystko ujęłaś, mapa myśli Snape'a, którą przed nami namalowałaś jest dokładna i niczego jej nie brakuje.\nDalej jest scena spotkania Hermiony i Draco na korytarzu. Noc, blask gwiazd i księżyca, dwa serca przyciągające się do siebie, a jednak będące wciąż tak daleko... Romantyzm miał być i był, ale ja po prostu nie jestem w nastroju na niego. Nie Twoja wina, bo fragment ujmujący, ale ja ostatnio zagłębiam się w swoją przeszłość, w której taka piękna miłość z nocnymi schadzkami doprowadziła do czegoś zupełnie innego, niż by się chciało. Nie zmienia to jednak faktu, że część jest w pewnym sensie wyjątkowa, ale mój zachwyt i tak zdominowało połączenie Hermiony, Draco i Harry'ego, mimo że w tej romantycznej scenerii humoru również nie zabrakło, jak chociażby myśli Malfoya, które wywołały duży uśmiech zadowolenia na twarzy.\nIdąc do wspomnianej wcześniej sceny, uwielbiam, gdy mogę przeczytać, dotknąć wręcz wyobraźni drugiego autora, co odbywa się przy procesie opisu zaklęcia niewystępującego w książkach Rowling; skonstruowany przez Ciebie czar był niby zwyczajny, a jednak na tyle obrazowy, logiczny i bez żadnych udziwnień, że trafił w moje gusta. Dobrze go przemyślałaś, zaplanowałaś, a potem odpowiednio ubrałaś w słowa, a to zawsze wzbudza we mnie podziw. Nie zmienia to faktu, że Malfoy wygrał całą scenę, zaczynając od "To mi się tylko wydaje. Nie jest prawdziwe. Ojciec też tak ma… ale on jest w Azkabanie.", przechodząc przez chęć zapisania się na yogę (polecam, mimo że niekoniecznie sport mnie lubi), a kończąc na, no nie ukrywajmy, podziwie piersi panny Granger zakutych ostatecznie w gorset. Już my wszyscy dobrze wiemy, jak bardzo rączki świerzbiły Dracona, już my bardzo dobrze o tym wiemy ;) Scena z humorem, dobrym dowcipem, za którym szaleję, więc ogromny plus, zresztą nie jest on pierwszy. Jest w niej znacznie więcej cytatów, które chciałabym wyszczególnić, bo zasługują na uwagę, ale raczej się bez nich obejdzie.\nPodsumowując, bo to jednak ostatni rozdział, co z jednej strony zasmuca, z drugiej cieszy, bo muszę nadrobić zaległości w swoich Zagadkach, opowiadanie stoi na bardzo dobrym poziomie. Jest w nim kilka rzeczy, postaci, tajemnic, które zwróciły moja uwagę, zapisałam je w pamięci, więc prawdopodobnie będę u Ciebie gościć częściej. Nie obiecuję, że będę się produkować w tak zatrważających ilościach, jak do tej pory, ale z pewnością jakoś zaznaczę swą obecność. Nie mówię również, że od razu, bo własny blog, studia i sesja czająca się za rogiem, ale przy pierwszej możliwej okazji z pewnością będę nadrabiać zaległości.\nNie przedłużam więcej, bo i tak się wystarczająco nagadałam. Trzymaj się, powodzenia w pisaniu i do zobaczenia w przyszłości,\nVivianne Peverell 24 kwietnia 2017 13:11\nTakiego Severusa chciałam, takiego go widziałam, takiego lubię. Jego rozważania są dla mnie nieco ważniejsze od tych goszczących w głowie profesor McGonagall, jestem więc zadowolona, że się podobają.\nChociaż ja sama żadnego doświadczenia nie mam, jak najbardziej rozumiem brak "humoru na coś", że tak ten stan określę.\nSamego czaru zbytnio komplikować nie chciałam, podejrzewam więc, że się udało. Oj, wiadomo, rączki świerzbiły, ale panna Granger w głowie pełniła rolę dość dużego hamulca, jak sądzę :D\nBałam się, bałam się werdyktu, ale wywołał on ogromny uśmiech i dziwne podekscytowanie... Dziękuję za poświęcony mi czas, zarówno na czytanie, jak i opinie, które do najkrótszych nie należały. Ogromnie mi pomogłaś, a Twoje rady i, nie ukrywajmy, wytknięte błędy pozwalają się w jakiś sposób rozwijać. Wdzięcznie się kłaniam, zadowolona, że choć troszkę przyciągnęłam Twoją uwagę.\nPowodzenia na sesji, powodzenia w Zagadkach i w takim razie, do zobaczenia. Niech, jak to mówię, Moc i wene będą z Tobą,\nAdrian M 7 maja 2017 11:33\nMożna jakoś skontaktować się z autorką drogą mailową?\nVivianne Peverell 9 maja 2017 07:08\nJak najbardziej - rachel1carstairs@gmail.com\nMary Alice 11 czerwca 2017 03:44\nJaki świetny rozdział! Do mnie tez o wiele bardziej przemawiają przemyślenia Severusa, ale brakuje mi z jego strony jakiś przemyśleń o Lily, w koncu miłość jego życia znowu żyje :)\nScena pomiędzy Hermiona i Draconem była cholernie urocza i klimatyczna, całe opisywanie nocy ma w sobie coś takiego.\nOstatnia scena to mistrzostwo, dawno sie tak nie uśmiałam! Malfoy z rozdwojeniem jaźni! :D\nUrocze jest jeszcze to, jak każde z nich mysli, ze nie ma u drugiego szans i trzyma sie na dystans.\nLecę zaraz czytac dalej, bo przede mną jeszcze dwa rodzialy!\nVivianne Peverell 11 czerwca 2017 10:03\nBardzo się cieszę, przemyślenia Severusa są dla mnie ogromnie ważne. Wiesz, Lily już całkiem wyrzuciłam z głowy, ale masz rację, trzeba by przynajmniej napomknąć o jego podejściu do całej sprawy.\nObawiam się, że zdążyłam dodać rozdział dziesiąty, więc jeszcze trzy przed Tobą :D\nJak Ty ściankami, to ja dachami,


Fabryczny zespół Forda powrócił do WRC - pierwsze zdjęcia - w auto motor i sport\nParkowanie równoległe. Jak robić to dobrze? Mojeauto.pl\nOpłaty na niemieckich autostradach – znamy datę Mojeauto.pl\nFabryczny zespół Forda powrócił do WRC - pierwsze zdjęcia\nFord postanowił powrócić do rywalizacji w cyklu WRC i ogłosił swoje wsparcie dla mistrzowskiego zespołu M-Sport. Wiemy już, jak wyglądają tegoroczne rajdówki.\nMiędzynarodowa Federacja Samochodowa FIA ogłosiła pełną listę producentów, zgłoszonych do rywalizacji w rajdowych mistrzostwach świata WRC w sezonie 2018. Na liście jest jedna, ale za to znacząca, niespodzianka.\nWśród zespołów zgłoszonych do sezonu 2018 znalazł się brytyjski M-Sport, z tą różnicą, że teraz M-Sport World Rally Team znany będzie jako M-Sport Ford World Rally Team. Chodzi o ponowne, mocne zaangażowanie Forda we wsparcie mistrzowskiego zespołu.\nFord Motor Company ogłosił umowę, na podstawie której zwiększa wsparcie techniczne i finansowe dla swojego wieloletniego partnera w sporcie samochodowym, zespołu M-Sport, zdobywcy tytułów mistrzowskich w FIA WRC w kategorii kierowców i producentów w 2017 roku, korzystającego z napędzanych silnikiem EcoBoost samochodów Ford Fiesta WRC.\nJak czytamy w komunikacie prasowym, "Ford, kontynuując swoje wsparcie techniczne i finansowe dla M-Sport Ford World Rally Team, zwiększy zaangażowanie, aby zagwarantować skuteczne starty i konkurowanie na odcinkach WRC w sezonie 2018 i później."\nZwiększone wsparcie ze strony Forda stanowi kluczowy element w planie obrony tytułu Mistrza Świata Kierowców FIA WRC przez Sebastiena Ogiera w startach zespołu M-Sport w sezonie 2018. Ogier i wschodzący talent Elfyn Evans poprowadzą team w Fordach Fiesta WRC wraz ze swoimi pilotami, Julienem Ingrassia i Danielem Barritem.\nPrzypomnijmy, że udział Forda w rywalizacji WRC zakończył się w roku 2012, kiedy to amerykańska marka wycofała się z mistrzostw. Ford dostarczał później Fiestę WRC do prywatnego zespołu M-Sport, który w minionym sezonie, po raz pierwszy w swojej historii, sięgnął po tytuł mistrzowski i to zarówno w klasyfikacji kierowców, jak i konstruktorów.\nSukces zespołu został doceniony przez Forda, który teraz postanowił znów mocniej zaangażować się w rajdy. Niebagatelną rolę odegrał tu sam Ogier, który uzależnił przedłużenie kontraktu z M-Sportem pod warunkiem wejścia Forda z fabrycznym wsparciem. Pozyskanie Sebastiena Ogiera, wcześniejszego czterokrotnego mistrza świata z zespołem Volkswagena, opłaciło się więc M-Sportowi z nawiązką.\nProducenci zgłoszeni do WRC w sezonie 2018:\nCitroen Total Abu Dhabi WRT (Citroen C3 WRC)\nHyundai Shell Mobis World Rally Team (Hyundai i20 Coupe WRC)\nToyota Gazoo Racing WRT (Toyota Yaris WRC)\nNowe rajdówki Forda, w wersji na sezon 2018, niewiele różnią się od zeszłorocznych, jeśli chodzi o malowanie i zastosowane barwy. Różnic nie będzie też między samochodami dwóch fabrycznych kierowców - poza numerem startowym i nazwiskami na szybie.


Teraz jest Cz, 4 czerwca 2020, 13:24\n[ Posty: 371 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ... 25 Następna strona\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 10:29\nCo nie znaczy, że jak Kipchoge ruszy do biegu po ulicach Londynu to nie będziemy tego śledzić, prawda ?\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 10:49\nZa to bez zaangażowania będziemy śledzić Berlin z jego nołnejmami na czele.\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 11:09\nMonza nie miało zabytków a śledziliśmy z zaangażowaniem Podobnie by było z Berlinem szczególnie ,że owe nołnejmy były by te same czy to w Londynie czy w Berlinie Chodzi o idealne warunki bo i tak wszyscy wpatrują się w każdy krok czy pracę ramion niż widok Big Bena z drona To nie TdF\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 11:11\nno ale po prostu czasy się zmieniły i teraz jest marketing, wcześniej go nie było. teraz jest i już zawsze będzie, proste.\nco do "o Berlinie się mówi, a o Monzie nie". hue hue. o Berlinie się mówi w wąskim gronie kibiców, a o Monzie rozmawiają normalni ludzie. ot, różnica.\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 11:18\nPoczytaj o potencjale big data. Na przykład u Harariego. W przyszłości taki marketing nie będzie miał znaczenia. Obecna reklama odejdzie do lamusa. Powstanie coś na kształt marketingu szeptanego, ale to nie ludzie będą ci szeptać do ucha tylko algorytmy. Samo określenie "szept do ucha" wydaje się anachronizmem w zestawieniu z przyszłymi możliwościami manipulacji.\nsłuchałem sobie ostatnio znakomitego utworu Prince'a "1999" i tak se myślę, widziałeś teledysk?\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 12:21\n"Normalni ludzie" nigdy nie słyszeli o sub2. Ale o maratonie w Berlinie paru "normalnych" juz słyszało. Nawet bylem juz parę razy pytany czy biegłem i czy wygrałem.\nno to mamy inny krąg znajomych. moich nie obchodzą rekordy w maratonie. maraton w Berlinie jest znany o tyle, że "biegł tam szwagier i było pół miliona ludzi". a temat "gość biegł w super Najkach za światłem lasera, żeby pobiec maraton poniżej 2h" pobudza wyobraźnie nie-biegaczy.\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 12:40\nTo juz nie "potencjal". Do tego dziala efektywnie nie tylko w biznesie (-> Interek), ale rowniez w polityce.\nGdyby nie big data, to nie byloby pewnie brexitu, ani Trumpa w Bialym Domu...\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 13:05\nDokładnie;) Niestety o Monzie bardzo niewielu usłyszało i ten temat właściwie jakby nie istniał.\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 14:27\nNie pobudza, bzdura. 99,99% respondentów nie odróżnia wyniku w maratonie 1.59 od 2.59 a zapewne też od 3.59 - to wiedza tajemna. Znaczna ilość respondentów nie będzie miała nawet pojęcia ile to ten maraton ma dystansu. To dla większości ludzi zagadnienia, na temat których mają takie pojęcie, zainteresowanie i wiedzę jak w temacie zwiedzania zabytków Patankotu. Ja się interesuję maratonem, nawet wiem ile ma kilometrów ale bieganie w Monzie mnie średnio nie interesowało i miało wartość raczej symboliczną czy pewnej ciekawostki. Po prawdzie biorąc wyniki w pewną wartość bezwzględna to z Monzie jest słabszy niż z Berlinie, słabszy też niż z Londynu. A cyfra to tylko gołe liczby. Można też pobiec na stadionie za samochodem, w tunelu foliowym aerodynamicznym klimatyzowanym.\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 15:48\nNie wiem dlaczego, ale to było dla mnie bardziej interesujące i prawdopodobnie tak samo ważne w historii biegania:\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 16:37\nSorki za off topic, ale nie mogłem się powstrzymać\nhttps://biegoholizm.pl/pol-zartem/bedzi ... maratonie/\nNapisane: Śr, 8 maja 2019, 23:09\nDla tych co myślą, że o Berlinie ludzie wiedzą a o Monzie prawie nikt nie słyszał, proponuje porównać sobie liczbę odsłon filmików na YouTube po wpisaniu haseł:\n- Sub 2 hours marathon\nNapisane: Cz, 9 maja 2019, 00:59\nBłędne założenie już na początku.\nNależałoby wpisać Berlin Marathon bez konkretnej edycji wszak mówimy o rozpoznawalności projektu a nie konkretnej edycji z danego roku. Rozpoznawalność imprezy nie dotyczy rocznika Ot szczegół wpływający na statystykę i bliższy rzeczywistej rozpoznawalności.\nNie pytamy się osoby - słyszałeś o Berlin Marathon 2018 lecz , słyszałeś o Berlin Marathon ?


24 Maratona di Roma\nWtorek 24 Listopad 2020 07:17:40\nSTART Aktualności 2018 24 Maratona di Roma\nAutor: Agnieszka Pawlik Wtorek, 24 Kwiecień 2018, 12:30 Odsłon: 3092 Drukuj\nJuż od jakiegoś czasu grupa Nysa Biega upodobała sobie tzw. turystykę biegową, czyli łączenie biegania ze zwiedzaniem ciekawych zakątków świata. Były już wyjazdy do różnych miejsc, takich jak Miami, Barbados, Wiedeń, Ateny, Budapeszt, a teraz przyszła pora na Wieczne Miasto czyli Rzym.\n4 kwietnia wieczorem ruszyliśmy na 3 auta do Wrocławia, natępnie parę minut po północy przesiedliśmy się na autobus do Berlina, skąd samolotem odlecieliśmy do Rzymu. Wylądowaliśmy wczesnym rankiem i na lotnisku już czekały na nas 2 busy, które odwiozły nas do miejsca noclegu, o którym warto nieco wspomnieć ponieważ to miejsce odrobine wyjątkowe. Otóż nocowaliśmy w Domu Polskim, ufundowanym przez Jana Pawła 2 i w tymże domu znajduje się, oprócz części noclegowej, także muzeum pontyfikatu naszego wybitnego Papieża. Warto obejrzeć.\nPierwsze kilka dni spędziliśmy na odebraniu biegowych pakietów (świetne plecaki, w których oddawało się rzeczy do depozytu i koszulki z New Balance) i zwiedzaniu Rzymu, a nawet wybraliśmy się nad morze, aby nieco poplażować, ponieważ z centrum Rzymu kursuje specjalna linia kolejki naziemnej, która w 25 minut dowozi prawie na samą plażę.\nW dniu maratonu wstaliśmy wcześnie i na miejscu byliśmy już godzinę przed startem, aby oddać rzeczy do depozytu i ustawić się w swojej strefie startowej w najbliższym sąsiedztwie słynnego Colosseum. Trzeba przyznać, że organizacja była wzorowa i wszystko przebiegało bardzo sprawnie, mimo wielu tysięcy uczestników.\nStrzał startera o 8:40 rozpoczął biegowe zwiedzanie Rzymu. Pogoda była idealna, a trasa poprowadzona przez ścisłe centrum, tuż obok najważniejszych atrakcji turystycznych. Na 18-tym km mijaliśmy Watykan, gdzie na placu Św. Piotra Papież Franciszek akurat odprawiał mszę. Nie na każdym maratonie zdarza się taka atrakcja :D\nPunkty odżywiania co 5 km bardzo bogato zaopatrzone w wodę, izotonik, a od 15km także w pyszne, czerwone pomarańcze, jabłka, banany i ciastka. Pomiędzy punktami odżywczymi znajdowały się stacje chłodzenia, na których do pojemników z wodą wolontariusze wrzucali setki gąbek, którymi biegacze się chłodzili, a potem, jak kubeczki, wyrzucali na ziemię. Bieganie po gąbkach było ciekawym doświadczeniem :) Na trasie mnóstwo obcokrajowców, z tak egzotycznych lokalizacji jak Wenezuela, Japonia, RPA, Korea, Kanada, a także naszych rodaków, z którymi miło sobie pogawędziliśmy. Pacemakerzy co 15 minut, nawet na czas 7:30, więc każdy znalazł "swoją ekipę" :)Trasa, mimo malowniczości, "dała nam w nogi" nawierzchnią z kostki. Wygodne buty były tu szczególnie ważne. Ci, którzy nie biegli maratonu, dzielnie kibicowali i zagrzewali maratończyków do boju. Niektórzy wzięli też udział w tzw. Fun Run, czyli masowym biego-marszu na 5 km. Ludzie brali w nim udział całymi rodzinami, z małymi dziećmi, wózkami itp. dlatego niektórzy zmuszeni byli przejść do marszu. Ale przecież chodziło o FUN a nie o wyścig :)\nDzień po maratonie pogoda zmieniła się diametralnie i lało praktycznie bez przerwy, czego niektórzy z nas doświadczyli na własnej skórze :)\nDroga powrotna właściwie bez historii i we wtorek rano byliśmy w domu.\nPolecamy wszystkim sympatykom biegania taką formę aktywnego zwiedzania świata.\nWyniki biegaczy i biegaczek 😊 Nysa Biega w Maratona di Roma przedstawiają się następująco:\nRenata Pędzik 04:02:27 w kat.K45 - 100\nBeata Stachura 04:33:10 w kat.K45 - 236\nAgnieszka Pawlik 04:42:34 w kat.K45 - 291\nJarosław Ciecieląg 03:33:35 w kat.M50 - 215\nMarek Pawlik 03:47:08 w kat.M40- 580\nTomek Kołodziej 03:58:30 w kat.M40- 780\nMirek Więckiewicz 03:58:31 w kat.M40 - 781\nPaweł Zybura 04:12:59 w kat.M35 -642\nW biegu na 5 km uczestniczyły:\nPodziękowanie dla pozostałej ekipy kibiców NB.\nOdsłon galerii: 15204 Obrazów: 23\n18-11-2018 | 15. Maratona do Porto EDP - 4. listopada 2018 r.


Rekordzista jechał 238 km/h. Ponad tysiąc przekroczeń prędkości w jednym tygodniu – PetroNews\nTylko w minionym tygodniu Grupa SPEED, patrolująca mazowieckie drogi, namierzyła i ukarała ponad tysiąc kierowców, którzy przekroczyli prędkość, a ogółem ponad 1200 wykroczeń. Zatrzymano 25 praw jazdy.\nO działaniach grupy „SPEED” pisaliśmy już wielokrotnie. Funkcjonariusze w nieoznakowanych radiowozach z wideorejestratorami, ale także w oznakowanych z laserowymi miernikami prędkości, od lipca 2019 roku reagują na przypadki łamania prawa na drodze, zarówno przekraczanie prędkości, jak i inne niebezpieczne manewry.\nTylko w minionym tygodniu policjanci z grupy SPEED ujawnili 1274 wykroczenia. Aż 1028 z nich dotyczyło przekroczenia dopuszczalnej prędkości, w tym 25 kierujących, którzy przekroczyli prędkość powyżej 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stróże prawa nałożyli 1173 mandaty, a w 9 przypadkach skierowali do sądów wnioski o ukaranie sprawców wykroczeń. Mundurowi zatrzymali 25 praw jazdy oraz 51 dowodów rejestracyjnych i 3 kierowców, którzy kierowali pomimo orzeczonego zakazu.\nDo spektakularnego przekroczenia prędkości doszło 25 marca.\n– W ubiegły czwartek po popołudniu ostrowscy policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego, wchodzący w skład Mazowieckiej Grupy SPEED, patrolowali drogę ekspresową S-8. W Prosienicy zauważyli kierującego mercedesem jadącego z nadmierną prędkością. Pomiar auta policyjnym wideorejestratorem wyniósł 238 km/h, gdzie na drodze S-8 maksymalna prędkość wynosi 120 km/h – informuje mł. asp. Marta Lewandowska, oficer prasowa płockiej policji.\nJego jazdę policjanci zakończyli w Szumowie, jednak 35-letni mieszkaniec województwa podlaskiego odmówił przyjęcia mandatu twierdząc, że kolejnych 10 punktów karnych spowoduje przekroczenie przez niego dozwolonego limitu punktów i utratę prawa jazdy. Sprawa została skierowana do sądu.\n– Przypominamy kierowcom, że na drodze ekspresowej dwujezdniowej obowiązuje maksymalna prędkość 120 km/h, a na odcinku jednojezdniowym 100 km/h. Kierowcy traktujący „ekspresówkę” jako tor wyścigowy, muszą liczyć się z konsekwencjami. Pamiętajmy, że na drodze ekspresowej występuje duży ruch aut osobowych i ciężarowych, w związku z tym jazda z prędkością wyższą, niż dopuszczalna to realne zagrożenie dla kierowcy auta, jak i innych osób poruszających się tą trasą – podsumowuje mł. asp. Marta Lewandowska.\nza taka predkosci zabroc prawo jazdy dozywotnio i zabroc mienie w postaci auta moze coc nauczy\nPizdo jebana taka predkosc pokazuje czy umiesz jezdzic czy nie ja jak wiem ze nie stoja to cisne maksa 230\nbeta owinięta na drzewie says:\ng*wno prawda ale nic lepszego od beciarza bym sie nie spodziewał XD każdy kretyn potrafi wlepić gaz w podłoge i gnać jak głupi, to jak jeździsz określa czy potrafisz używać mózgu na drodze. nie ma nic gorszego niż „kierowca” który myśli że jest przech*j i gdzieś ma innych ludzi na drogach\nA kiedy szanowny SPEED pojawi się na Borowickiej. Ostrzegam, można wyrobić normę za cały rok\nMusisz zadzwonić i ucha strzelić


Polityka Prywatności i Pliki Cookies - Bieszczadzki Raj\nStart > Polityka Prywatności i Pliki Cookies\n1. Pliki cookies są danymi informatycznymi (zwłaszcza tekstowymi) przechowywanymi w urządzeniu końcowym Użytkownika (komputery stacjonarne, smartfony, laptopy, tablety) witryny bieszczadzkiraj.pl. Przeznaczone są do korzystania ze stron internetowych serwisu bieszczadzkiraj.pl. Pliki Cookies zawierają nazwę danej witryny oraz czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym a także unikalny numer.\n2. Pliki cookies („ciasteczka”), które wykorzystuje bieszczadzkiraj.pl nie gromadzą danych osobowych, ani żadnych poufnych informacji na temat Użytkownika. Są zatem całkowicie bezpieczne dla używanych przez niego urządzeń.\nOperator strony bieszczadzkiraj.pl (Joanna i Rafał Chorzępa ul. Lubelska 52 36-050 Sokołów Młp.) jest równocześnie podmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym użytkownika strony pliki cookies.\n3. Na stronach serwisu bieszczadzkiraj.pl mogą znajdować się odwołania (linki) do zewnętrznych stron internetowych, stosujących własne polityki dotyczące plików cookies.\na) dostosowania zawartości poszczególnych stron internetowych witryny bieszczadzkiraj.pl, do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania z nich; dzięki plikom cookies możliwe jest rozpoznanie urządzenia Użytkownika strony i właściwe dopasowanie jej do jego potrzeb.\nb) tworzenia specjalistycznych statystyk, pozwalających zrozumieć sposób w jaki Użytkownicy korzystający z witryny bieszczadzkiraj.pl przeglądają strony internetowe; umożliwia to bardziej efektywną optymalizację zawartości.\n5. Na stronie bieszczadzkiraj.pl stosowane są następujące rodzaje plików cookies:\n6. Inne rodzaje plików cookies stosowane na stronie bieszczadzkiraj.pl:\na) niezbędne pliki umożliwiające Użytkownikowi korzystanie z usług dostępnych na stronie bieszczadzkiraj.pl (np. pliki cookies o charakterze uwierzytelniającym, pojawiające się tam, gdzie występują usługi wymagające uwierzytelnienia);\nb) pliki służące zachowaniu zasad bezpieczeństwa (np. wykrywające nadużycia w zakresie uwierzytelnienia, w ramach witryny bieszczadzkiraj.pl);\nc) pliki wydajnościowe, które umożliwiają zbieranie informacji na temat korzystania ze stron internetowych strony bieszczadzkiraj.pl;\n7. Oprogramowanie służące do przeglądania witryn (przeglądarka internetowa) najczęściej w sposób domyślny dopuszcza przechowywanie plików cookies w urządzeniu końcowym użytkownika. Użytkownicy strony bieszczadzkiraj.pl mogą jednak w każdej chwili zmienić ustawienia dotyczące plików cookies, tak aby blokować ich automatyczną obsługę w ustawieniach przeglądarki internetowej lub informować o ich każdorazowym pojawieniu się w urządzeniu. Pełne informacje dotyczące możliwości i sposobów obsługi plików cookies znaleźć można w ustawieniach oprogramowania (ustawienia przeglądarki internetowej).\n8. Operator strony bieszczadzkiraj.pl informuje ponadto, że ograniczenia stosowania plików cookies mogą mieć wpływ na pewne funkcjonalności dostępne na stronach owej witryny.\n9. Pliki cookies zamieszczone w urządzeniu końcowym Użytkownika bieszczadzkiraj.pl mogą być wykorzystywane także przez reklamodawców lub partnerów współpracujących z operatorem strony.


lustracja - zobacz wszystko na temat lustracja | DlaPolski.PL\n29 czerwca 2013 25 czerwca 2013\nProf. M. Chodakiewicz, L. Żebrowski i T. Płużański\n17 czerwca 2013 15 czerwca 2013\nDorota Kania o lustracji, służbach specjalnych PRL i III RP w swoim referacie\nStanisław Michalkiewicz o tym jak Wyborcza przywołała do porządku abp Muszyńskiego\n27 grudnia 2010 22 grudnia 2010\nLustracja polityków PO i LiD\n5 listopada 2009 27 października 2009\nCzy politycy PO i LiD współpracowali z SB? IPN twierdzi, że niektóre oświadczenia lustracyjne są niezgodne z prawdą.\n27 października 2009 4 maja 2011\nWspółzałożyciel Solidarności, Ryszard Majdzik był czołowym opozycjonistą w stanie wojennym. Internowany wraz z śp. ojcem, przeszedł gehennę. Po uwolnieniu działał w podziemiu, prowadził akcje strajkowe, w tym najdłuższą w historii głodówkę – 52 dni. Założyciel „Solidarności 80” jest dzisiaj działaczem związkowym\n6 listopada 2008 6 listopada 2008


DZIAŁKA SPRZEDAŻ Lniska Żukowo Kartuski Pomorskie Biuro Panorama Nieruchomości – Mieszkania i nieruchomości Toruń\nPrzesyłam link do ciekawej oferty: http://panorama-nieruchomosci.net/dzialka-sprzedaz-1009m2-299000pln-lniska-zukowo-pomorskie,549/4767/OGS\nPiękna i szeroka działka w Lniskach o powierzchni 1000m2\nDoprowadzony prąd, woda, gaz.\nPołożona na wzgórzu, co gwarantuje spokój i ciszę. Blisko działki znajduje się las i rzeka Radunia.\nDojazd do miasta drogą nr 7, działka znajduje się 8 km od obwodnicy gdańskiej.\nBrak MPZP, można wystąpić o warunki zabudowy. Wymiary działki 29x35 m.


Wymiana oleju – co trzeba o niej wiedzieć? - Gadu dodatki\nPosted on 25 lipca 2017 25 listopada 2020 | by Patryk\nZ roku na rok na świecie i w Polsce przybywa pojazdów jedno i dwuśladowych. Są one ogromnym obciążeniem dla środowiska, nie tylko, jeśli chodzi o spaliny. Dodatkowym aspektem jest sprawa oleju, który należy wymieniać w regularnych odstępach. Najlepiej, gdy olej jest dobrej jakości, gdyż wtedy najlepiej zagwarantuje ochronę silnika, redukcję tarcia jego części, schłodzi, uszczelni i wytłumi hałas. Dla każdego pojazdu jest określona ilość przejechanych kilometrów, po jakiej należy wymienić olej.\nJedną z możliwości jest samodzielna jego wymiana. W ten sposób możemy zaoszczędzić pieniądze, gdyż jest to najtańsza wersja. Niestety, problem zużytego oleju nadal pozostaje, gdyż samodzielnie nie jesteśmy w stanie bezpiecznie się go pozbyć. Wylanie oleju gdziekolwiek w lesie czy na polu nie jest dobrym pomysłem, gdyż w ten sposób przedostaje się on do wód gruntowych a następnie przez pijące wodę zwierzęta, trafia do ludzkiego organizmu, obciąża go i zatruwa. Spalenie zanieczyszcza dodatkowo powietrze. Wszystkie taki procedury są karalne.\nA może udać się do warsztatu?\nInną możliwością jest wymiana w fachowym warsztacie mechanicznym. Oczywiście, wiąże się to z wyższymi kosztami, ale nie mamy potem tego problemu, co zrobić z tą zużytą, tłustą cieczą. Warsztaty mają umowy z firmami, które prowadzą skup oleju i potrafią go fachowo zutylizować i przetworzyć. Kiedyś dodatkowo zarabiały na tym. W tej chwili jednak ceny za litr zużytej substancji są tak nieznaczne, że warsztaty zajmują się tylko tym olejem, jaki same wymieniają i nie skupują dodatkowo od innych klientów.\nKierowco, zadbaj o środowisko\nWymiana oleju u fachowca jest więc najlepszym, najodpowiedniejszym i najbardziej odpowiedzialnym rozwiązaniem, jeśli chodzi o pozbycie się zużytego oleju. Będąc posiadaczem pojazdu należy świadomie podejść również do sprawy ochrony środowiska i gdy tylko jest to możliwe, ograniczać emisję szkodliwych substancji i płynów, żeby nie przyczyniać się do zagrożenia środowiska naturalnego dla następnych pokoleń. W tym celu czasami dobrze jest skorzystać z własnych nóg lub roweru.\nCzy coaching jest potrzebny?


Podczas lekcji wiedzy o społeczeństwie uczniowie klas VIII B, VIII C, VIII D, VIII E musieli zmierzyć się z niełatwym zadaniem przedstawienia demokracji. Pracę wykonywali przy pomocy klocków i plasteliny. Efekty można zobaczyć w GALERII\nKlasy VIII B i VIII E wraz z wychowawcami i nauczycielem wiedzy o społeczeństwie uczestniczyły dzisiaj w rozprawie o charakterze karnym, która odbyła się w ramach Tygodnia Edukacji Prawnej w Sądzie Rejonowym w Gdyni. Uczniowie mieli okazję przyjrzeć się pracy sędziego, obrońcy i prokuratora oraz wszystkim procedurom obowiązującym w czasie procesu. Pani sędzia po rozprawie odpowiadała na pytania zadawane przez uczniów.\nDnia 29.03.2019 r. w ramach lekcji wos uczniowie klas VIII b i VIII c uczestniczyli w spotkaniu z przedstawicielami Straży Miejskiej w Gdyni. Młodzież zdobyła wiedzę na temat zadań związanych ze służbą w tej formacji oraz spraw z jakimi mieszkańcy Gdyni zwracają się do strażników. Duże zainteresowanie wywołał film prezentujący efekty pracy jednej z komórek Straży Miejskiej tzw. EkoPatrol zajmujący się zadaniami z zakresu ochrony środowiska i zwierząt.\nW sobotę 16 marca w Kielcach Zuaznna Zimna z klasy VIII F wraz z zespołem Korrigans zdobyła złoty medal na XXII Mistrzostwach Polski Cheerleaders PSCH w kategorii Jazz junior. ZOBACZ ...\nW sobotę 9. marca 2019r. w IX LO w Gdyni o godz. 10.00 odbyło się IX Seminarium KOMPUTER W SZKOLNYM LABORATORIUM PRZYRODNICZYM, w którym uczestniczyli zainteresowani uczniowie z klasy 8d wraz z opiekunem nauczycielem informatyki panią Katarzyną Pęksa. Tematyka tegorocznego seminarium dotyczyła WODÓRU - PALIWA PRZYSZŁOŚCI, ORAZ EFEKTU CIEPLARNIANEGO I ZANIECZYSZCZENIA POWIETRZA. Wysłuchaliśmy ciekawych wykładów urozmaiconych pokazami. Wykład z pokazem o energiach odnawialnych wygłosił prof. Grzegorz Karwasz z Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, ciekawy pokaz działania samochodu na wodę przedstawiła dr Anna Kamińska. Tematy związane z pomiarami jakości powietrza w Europie, Polsce, na Pomorzu i wreszcie Gdyni oraz czujniki i ich oprogramowanie przedstawił mgr Tadeusz Bury metodyk do spraw informatyki.\nMiędzynarodowy konkurs "Sokrates" dla klas VIII. 04 marca 2019 roku, w poniedziałek, uczniowie klas ósmych zmagali się z testem Międzynarodowego Konkursu "Sokrates" z biologii. Test dotyczył zagadnień z anatomii, genetyki,ewolucji życia,ekologii,człowieka i środowiska. Wszyscy uczestnicy -29 osób- pracowali w skupieniu i z zaangażowaniem. Nad przebiegiem konkursu czuwały Panie Magdalena Kucharska - Rzeppa i Anna Reda. Teraz czekamy na laureatów bądź laureata-laureatkę. Trzymamy kciuki!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nWarsztaty o hałasie\n7 marca uczniowie z klasy II A wzięli udział w bardzo interesujących warsztatach na temat hałasu. Nauczycielami byli nasi starsi koledzy z klas VIII - Julia Mierzwa, Zuzanna Zimna, Kamil Pietrzyk oraz Kacper Szatkowski a nad całością czuwała p. Agnieszka Zawistowska-Łapka- nauczycielka fizyki z naszej szkoły. Uczniowie przygotowali bardzo ciekawą prezentację multimedialną, szereg interesujących doświadczeń i zabaw, spacer po szkole i tropienie haseł i oraz wiadomości na temat szkodliwości hałasu, tego jak powstaje i jak go ograniczyć w naszym życiu. Całość zakończył quiz oraz praca plastyczna w grupach. To były fantastyczne zajęcia!!! Bardzo dziękujemy za zaproszenie do udziału w nich- p. Mirka i dzieciaki z klasy II A.\n7.02.2019r. na terenie szkoły przeprowadzono projekt interdyscyplinarny o nazwie „MASKA”. Tematem warsztatów mogło być wszystko cokolwiek związane jest z maską (maskowaniem, szyfrowaniem, ukrywaniem się itp.) Wskazaną formą były zajęcia warsztatowe w grupach do 20 osób dla uczniów klas 5 i 6. Uczniowie mogli wybrać warsztat, w którym zechcieli uczestniczyć. W informacjach dla uczniów pojawił się tylko tytuł i ewentualnie rodzaj warsztatów:\nBatman i filozofia. Mroczny rycerz nareszcie bez maski.; Kim jestem –warsztaty kosmetyczno-filozoficzne.; Rambo 6 czyli ja ukryć się w świecie pełnym przeszkód.; Zamaskuj szkołę. ; Designerska maska antysmogowa.Tor przeszkód z zagadkami.; W poszukiwaniu zamaskowanego świata karnawału.; Szpiedzy w historii.; W masce teatr ukryty.; Maskowanie wiadomości-tworzenie i odczytywanie kodów QR.; Czy i kiedy zakładamy maski ? –trening emocjonalny.; Co kryje maska– warsztaty dotyczące emocji.; You are the detective who always finds the disguised actors out.; Zdejmij maskę– warsztaty filmowe.; Tajemnicza maska dźwięków i barw-formy muzyczne i plastyczne.; W zamaskowanym świecie zwierząt.; MasterChef Junior- zamaskowane przepisy -warsztaty kulinarne.\nUczniowie zgłaszali się na warsztaty na zajęciach informatyki korzystając ze swoich adresów szkolnych korzystając z poczty Microsoft 365. Byli przydzieleni do grup ze względu na swoje wybory. Warsztaty trwały 2 godziny zegarowe. Odbiorcami warsztatów byli pozostali uczniowie szkoły, stąd tak ważne było ustalenie przez osoby prowadzące sposobu prezentacji wyników pracy grupy. Uczniowie mieli okazję nauczyć się jak tworzyć kody QR oraz przekazać innym uczniom jaką aplikację należy pobrać, aby je odczytać. Aby przejść poprawnie tor przeszkód, potrzebne były umiejętności kodowania, rozwiązywania rebusów i zagadek. Podczas warsztatów powstały piękne barokowe fryzury, ciekawie zamaskowane prace plastyczne oraz największa maska jaką widzieli uczniowie szkoły. Największą atrakcją było połączenie przez Skype ze znanym projektantem mody Dawidem Tomaszewskim, który ocenił swoim fachowym okiem wykonane przez uczniów podczas warsztatów designerskie maski antysmogowe.\nEfekty prac były zaskakujące dla wszystkich uczniów, nauczycieli oraz rodziców dlatego myślę, że za rok będziemy chcieli ponownie zrealizować projekt.\nZdrowo i kolorowo. Uczniowie klasy VId w ramach programu "Trzymaj formę" postanowili trzymać formę w kolorach warzyw i owoców. Barwne, samodzielnie przygotowane potrawy zachęcają do konsumpcji, pobudzają apetyt na "więcej zdrowia". Więcej witamin i minerałów, które zapewnią nam odporność, dodadzą energii i urody, w naszych jadłospisach. Produkty wykorzystane do prac kulinarnych i efekty tych prac zamieszczamy w galerii zdjęć.\nNaprawdę było smacznie!!!!!!!\nUczymy się jeść zdrowo. Klasa VId. Podczas lekcji wychowawczej bawiliśmy się w detektywów - dietetyków. Rozpracowywaliśmy etykiety różnorodnych produktów spożywczych. Zawartość niektórych produktów była dla nas dużym zaskoczeniem, czasami na plus a czasami na minus. Zrobiliśmy "Wystawę etykiety spożywczej" w postaci plakatów. Każdy z nas przyniósł z domu wybrane etykietki i przy pomocy dostępnej w telefonach aplikacji, a także wiedzy zawartej w podręcznikach i internecie rozszyfrowywaliśmy nasze ulubione albo podstawowe "pokarmy".\nWarto wiedzieć co się zjada. Czy to się na zdrowie przekłada? Trzymajmy się zdrowia - trzymajmy formę!!!!!!!\nOj działo się, działo!!! W tym roku bardzo intensywnie obchodziliśmy Tydzień Języków Obcych. Wszystkie klasy miały okazję wziąć czynny udział w przygotowaniach jak również celebrować te niezwykłe dni w naszej szkole. Najmłodsi uczniowie brali udział w konkursie recytatorskim, nieco starsi przebierali się za znane postaci z krajów anglojęzycznych i tak gościliśmy Królową Elżbietę II i jej bodyguarda, księżnę Meghan, Marilyn Monroe, Hiszpanki i wiele wiele innych znanych osób. Uczniowie wykonali też flagi różnych krajów, którymi dekorowali korytarze szkolne. Były plakaty z ciekawostkami związanymi z językiem angielskim pt: „Czy wiesz, że…?”, oraz lekcje kulturowe o USA, Australii, Anglii itp.\nKlasy 7 podobnie jak 8 prezentowały wcześniej przygotowane pińaty klasom młodszym w języku polskim i hiszpańskim, zostawiąjąc im słodki projekt, który wraz z wychowawcą umiejętnie rozbijali oraz zachęcali do nauki języków obcych. Hiszpańskie przekąski (tapas) były degustowane przez uczniów w klasach oraz przez nauczycieli\nUczniowie klasy 8a wzięli udział w konkursie "Nakręć się". Ich działania można śledzić na blogu: filmowka.home.blog\n„Wszystkie Kolory Świata” to akcja UNICEF, która już po raz piąty jest przeprowadzana w polskich placówkach edukacyjnych. W tym roku także w naszej szkole. Ma na celu wsparcie programów szczepień ratujących życie dzieci w najuboższych krajach świata. W ramach akcji uczniowie własnoręcznie projektują i szyją szmaciane laleczki. Każda z nich ma nadane imię i przypisany kraj, z którego pochodzi.Od wtorku do czwartku w szkole odbędzie się ich wystawa. Każdy będzie mógł wybrać laleczkę, zaopiekować się nią, a jednocześnie uratować życie dziecku, przekazując na ten cel darowiznę. Zebrane środki umożliwią zaszczepienie dzieci mieszkających w najbiedniejszych krajach świata, gdzie codziennie zagrażają im takie choroby jak gruźlica, odra, tężec czy polio. Projekt „Wszystkie Kolory Świata” wspiera Majka Jeżowska, Ambasadorka Dobrej Woli UNICEF. Zapraszamy do zaopiekowania się laleczką. Zakup jednej to minimum 10 zł. Koordynator szkolnej akcji Małgorzata Kuksinowicz\nKlasy 6-te na lodowisku. Dnia 1 lutego 2019 wszystkie klasy 6 pod opieką nauczycieli wybrały się na lodowisko. Pomimo zimowej aury chętnie uprawiamy sporty zimowe. Wszyscy uczniowie doskonalili jazdę na łyżwach. Ponieważ oceny semestralne wystawione należy nam się chwila relaksu.\nKolejny sukces wokalny naszej uczennicy!!! W piątek 1 lutego 2019 roku w Gminnym Domu Kultury w Pierwoszynie odbył się XIX Międzyszkolny Festiwal Piosenki Naszych Dziadków. Po raz kolejny reprezentowaliśmy naszą szkołę w tym konkursie i po raz kolejny cieszymy się z sukcesu. Uczennica klasy VI C- Maria Hendzel wyśpiewała III miejsce i pięknie zaprezentowała się w piosence Hanny Banaszak " Żegnaj kotku" ". Bardzo gratulujemy !!!\nUczniowie klasy 5 c szydełkują. W ramach lekcji techniki robimy koszyki ze sznurka. Początki były trudne, ale efekty końcowe są satysfakcjonujące. Niektórzy się tak rozkręcili że dziergają drugi koszyk lub podkładki pod kubek. W klasie 5 b dziewczyny robią koszyki a chłopaki szaliki, na razie praca w toku. Cieszę się że niektórzy załapali bakcyla. Zamiast telefonów szydełka w górę - to odpręża i relaksuje a przy okazji główka pracuje.\nUczniowie klasy 5 c zmagali się na technice z szyciem ręcznym i na maszynie. Pod okiem Mafika Art wykonali świąteczne skrzaty.\nSpecjalny gość na lekcji biologii\n"Trzymając formę" przed i po Świętach oprócz układania świątecznego menu warzywno-owocowego opowiadaliśmy o wybranych ulubionych warzywach i owocach. "Jak widzę, jak czuję , tak warzywa i owoce opisuję". Przeczytaj i sprawdź.\nPRZECZYTAJ PRZECZYTAJ PRZECZYTAJ\nAKCJA "PLUSZAK DLA MALUCHA Z HOSPICJUM " ZAKOŃCZONA SUKCESEM ♥ UZBIERALIŚMY PONAD 90 MASKOTEK. SERDECZNIE DZIĘKUJEMY WSZYSTKIM UCZNIOM I ICH RODZICOM ZA ICH DOBRE SERDUSZKA♥♥ Katecheci.\nGrupa kl. 5d na języku angielskim utrwalała oraz poszerzała słownictwo bożonarodzeniowe przy pomocy narzędzi, aplikacji związanych z rozszerzoną rzeczywistością (AR= Augmented Reality). Uczniowie bardzo dobrze bawili się podczas ćwiczeń leksykalnych, rozwijających jednocześnie ich kompetencje z zakresuTIK.\nOto, jak wspaniale pracowała kl. 6c na zajęciach języka angielskiego (grupa p. Elżbiety Klińskiej) nad interdyscyplinarnym projektem „Human body”. Brawo 6c! Jesteście niesamowici!\nDnia 14 grudnia 2018 r. uczniowie klas VIII B, VIII C, VIII D, VIII E uczestniczyli w spotkaniu z sędzią Witoldem Drapalukiem. Tematem zajęć było bezpieczeństwo nieletnich. Nasz gość opowiadał o systemach prawnych funkcjonujących na świecie oraz odpowiedzialności karnej młodych ludzi m.in. w sytuacji kontaktu z alkoholem, narkotykami, czy zagrożeniach związanych z aktywnością w internecie. Na koniec uczniowie zadawali pytania na które pan sędzia chętnie odpowiadał.\nDnia 9 listopada o godzinie 11:11 miliony Polek i Polaków, którzy skorzystali z zaproszenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Rady Dzieci i Młodzieży przy Ministrze Edukacji Narodowej do świętowania „Dnia dla Niepodległej zaśpiewają "Mazurka Dąbrowskiego" w ramach ogólnopolskiej akcji "Rekord Dla Niepodległej". Tego dnia nasza społeczność szkolna również zaśpiewa wszystkie 4 zwrotki hymnu Polski podczas uroczystego apelu. Prosimy wszystkich uczniów o strój galowy.\nPiszą o naszym projekcie "Dzień dla Niepodległej": http://mlodagdynia.pl/czytaj/szybkie-miasto-gdynia/32137\n“Kaszubi w dziejach Pomorza Gdańskiego” - prelekcja dr Tomasza Rembalskiego. Świętowanie rocznicy odzyskania Niepodległości nie zakończyło się w naszej szkole 11 listopada. W piątek 07 grudnia odwiedził nas znamienity gość, dr Tomasz Rembalski, historyk z Uniwersytetu Gdańskiego, który wygłosił dla klas ósmych wykład pt. “Kaszubi w dziejach Pomorza Gdańskiego”. Dr Rembalski jest Kierownikiem Pracowni Historii Pomorza i Krajów Nadbałtyckich na UG, a także sekretarzem Instytutu Kaszubskiego w Gdańsku. Jest autorem ponad 130 publikacji, poświęconych m.in. dziejom wsi kaszubsko – pomorskiej do początków XX wieku, osadnictwu, genealogii, zagadnieniom społeczno - gospodarczym dotyczących drobnej szlachty na Kaszubach oraz historii Gdyni. Podczas prelekcji nie zabrakło informacji o zmaganiach mieszkańców Pomorza z Krzyżakami, walce o polskość pod zaborem pruskim oraz trudnych latach odzyskiwania Niepodległości. Bohaterem wykładu był także patron naszej szkoły Antoni Abraham. Po wykładzie odbyło się wręczenie nagród dla laureatów szkolnego konkursu “Szkoła Niepodległej” oraz konkursu na najlepszy lapbook “Moja Mała Ojczyzna – 100 Historii na Stulecie Odzyskania Niepodległości”. Na zakończenie laureaci konkursów oraz grono pedagogiczne mieli okazję zrobić sobie wspólne zdjęcie z naszym wspaniałym gościem. Serdecznie dziękujemy panu Tomaszowi Rembalskiemu za przybycie, niezwykle interesujący wykład oraz uświetnienie naszych szkolnych uroczystości związanych ze stuleciem Niepodległości!\nEgzamin próbny klas ósmych. Już w kwietniu przyszłego roku uczniowie klas ósmych po raz pierwszy przystąpią do Egzaminu Ósmoklasisty. Będą zmagać się z zagadnieniami z trzech przedmiotów: języka polskiego, matematyki i języka obcego nowożytnego (języka angielskiego). W listopadzie i grudniu odbyły się egzaminy próbne. Testy sprawdzały wiedzę i umiejętności uczniów z powyższych przedmiotów. Ósmoklasiści ćwiczyli m. in. czytanie ze zrozumieniem, pisanie krótkich i długich wypowiedzi czy rozwiązywanie zadań matematycznych. Większość zadań miała formę testu. Polecenia były tak skonstruowane, żeby nie tylko wyegzekwować wiedzę od zdających, ale także zainteresować ich ciekawymi tematami. Już wkrótce czeka naszych uczniów pierwszy tak ważny egzamin. Życzymy wszystkim sukcesów i satysfakcji z osiągniętych wyników. TRZYMAMY ZA WAS KCIUKI!\nWarsztaty z zawodoznawstwa w klasach siódmych. Dnia 6 grudnia klasy VII uczestniczyły w warsztatach z zawodoznawstwa. Uczestnicy dowiedzieli się czym są kompetencje miękkie oraz kompetencje twarde, czyli bazowe. Następnie zostali podzieleni na grupy i wykonywali ćwiczenia dot. umiejętności przydatnych do wykonywania konkretnych zawodów. Wszystkie grupy z zapałem przystąpiły do pracy, a następnie zaprezentowały na forum efekty swojej pracy. Na zakończenie zajęć z okazji Mikołajek uczniowie wykonali świąteczny, biało – czerwony, 100-metrowy łańcuch na choinkę z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości.\n"Trzymamy formę" - opowiadamy o sprawach trudnych, nasza opowieść jest długa i wspólna tak ,jak nasza praca. Rysujemy,malujemy,razem zastanawiamy się nad problemami zdrowotnymi dzieci i młodzieży. "Piszemy" kredką o bulimii,anoreksji,o sytuacjach ,zdarzeniach, które je powodują. To długi i trudny temat ale trzymamy formę.\nŻywa Lekcja Historii. 29 listopada uczniowie klas IV - VII uczestniczyli w Żywej Lekcji Historii. Naszą szkołę odwiedził Pan Krzysztof Górecki – założyciel Teatru Historycznego „Chorągiew Komturstwa Gniewskiego”, laureat wielu prestiżowych nagród. Wraz z aktorami przeniósł uczniów m.in. w czasy panowania Piastów, I wojny światowej oraz odzyskania niepodległości. Żywa Lekcja Historii to ok. 60 min. barwnego opowiadania wraz z prezentacją broni, strojów, pokazu walki oraz dużą dawką humoru i wiedzy podanej w sposób bardzo ciekawy i niezwykle realny. Uczniowie byli bardzo zainteresowani i z wielką przyjemnością oglądali przygotowany pokaz.\nUczestnicy programu "Trzymaj formę" w barwach biało-czerwonych uczcili 100-lecie Niepodległej Polski. "Jakie są polskie nawyki żywieniowe na tle innych krajów"? Projekt edukacyjny - poznajemy upodobania żywieniowe naszych rodaków i innych nacji. Znane, dopiero poznane - na początek warzywa i owoce. "Odkrywamy" je zmysłami, rysujemy, opisujemy, prezentujemy walory odżywcze i smakowe. Lepszy - gorszy, jak je porównać? Nie ma porównania, musisz je "odkryć" dla siebie, dla zdrowia!\nSzkoła nasza współpracuje z UNICEF i bierze udział w akcjach stowarzyszenia . W zeszłym roku był to projekt "zaWODY dla Afryki" , w bieżącym zapraszamy do udziału w akcji WSZYSTKIE KOLORY ŚWIATA. To już piąta polska edycja światowego projektu edukacyjno – pomocowego. Zachęcamy do niesamowitej przygody zarówno najmłodszych uczniów, jak ich starszych kolegów. Oczywiście zachęcamy do włączenia w działania rodziców, dziadków i opiekunów, których wsparcie w tym projekcie będzie nieocenione. Wszelkich informacji udziela szkolny koordynator kampanii Małgorzata Kuksinowicz\nKlasy 7D i 5D dla Niepodległej - język angielski\nKartki z życzeniami dla Polski!\nZ okazji 100-lecia NIEPODLEGŁEJ POLSKI, uczniowie SP6 przygotowali kartki z życzeniami dla naszego kraju. Nie były to jednak zwykłe kartki urodzinowe, bowiem zostały one napisane w kilku językach, których dzieci uczą się na co dzień w szkole: w języku angielskim, niemieckim, hiszpańskim i rosyjskim. Te piękne laurki wykonane podczas lekcji przez naszą młodzież, ozdobiły szkolne korytarze oraz drzwi wejściowe do sal lekcyjnych. W starszych klasach zostały poprowadzone, w języku angielskim, lekcje historii Polski, podczas których wykorzystano metodę CLIL. Te wszystkie działania uświadomiły dzieciom, jak ważnym wydarzeniem jest 100-lecie naszego kraju, rozwinęły umiejętności pisarskie młodego pokolenia oraz wzbogaciły zasób słownictwa młodych uczniów.\nWe would like to extend our warmest congratulations to you on National Independence Day. We send our best wishes for your continued strength and happiness as well as for your success, well-being and prosperity. A hundred years after declaring independence, you remain a strong, democratic country, and we wish you continued happiness, security, freedom, independence, and democracy. We again congratulate you on Independence Day and wish you a happy celebration!\n1 listopada nasi uczniowie kwestowali na Cmentarzu Marynarki Wojennej na rzecz Gdyńskiego Hospicjum. Serdecznie dziękujemy wolontariuszom z klasy VIII A, VIII C, VIII D, V G oraz Antosiowi z II C.\nKlasa 5 G z wizytą w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym nr 1 w Gdyni. Było wesoło, kolorowo i bardzo sympatycznie.\nDzień chłopakaw klasie 5g\n12 września klasy siódme i ósme wybrały się do kina na projekcję filmu Dywizjon 303. Historia prawdziwa, którą wyreżyserował Denis Delić. Jest to adaptacja książki Arkadego Fiedlera, a ukazuje losy polskich pilotów podczas II wojny światowej. Żołnierze, najpierw wyśmiewani, stają się sztandarowym dywizjonem RAFu. Ich patriotyzm i braterstwo są wzorem dla Anglików. Po projekcji uczniowie dzielili się wrażeniami, pisali recenzje i sprawozdania z wydarzenia.\nNa początku września wszystkie klasy Szkoły Podstawowej numer 6, brały udział w warsztatach integracyjnych zorganizowanych i przeprowadzonych przez Panie: Hannę Gwit (pedagog), Izabelę Mańkowską (pedagog terapeuta), Monikę Nowakowską (nauczyciel wspomagający) oraz Martynę Hnatyszyn (psycholog).\nZajęcia trwały półtorej godziny dla każdej klasy i miały na celu zwiększenie zaufania w grupie, zwiększenie poczucia bezpieczeństwa i przynależności do społeczności szkolnej oraz zachęcały do kreatywnego myślenia i wychodzenia poza raz obrane schematy. Zajęcia były zróżnicowane dla poszczególnych grup wiekowych - uczniowie najmłodsi poza ćwiczeniami integracyjnymi, brali również udział w ćwiczeniach ruchowych i plastycznych. Uczniowie klas siódmych i ósmych mogli podczas zajęć wykazać się kreatywnością i twórczym myśleniem. Uczniowie chętnie brali czynny udział w warsztatach.\nklasa 4F na warsztatach\nKonkursy IV - VIII\nCopyright © 2018 Szkoła Podstawowa nr 6 Gdynia. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Zrób z komputera Wii\nStrona główna›Zrób z komputera Wii\nŹródło zdjęć: © Asus\nPodłącz i baw się - Eee Stick tłumaczy rzeczywiste ruchy gracza\ndokładnie odzwierciedlając je na ekranie\n*Eee Stick, które jest łatwym w użyciu, wygodnym, bezprzewodowym kontrolerem, dla platformy PC, tłumaczącym fizyczne ruchy rąk użytkownika oraz wiernie odtwarzającym je na ekranie komputera. *\nZgodnie z hasłem linii produktowej “Get into the swing of gaming”, Eee Stick jest obietnicą prostoty użytkowania, czyli:\n· Łatwej konfiguracji Plug and Play\n· Doskonałego, zdalnego sterowania 3D\n· Fascynujących doznań\nEee Stick jest dołączany do niektórych modeli Eee PC oraz Eee Box, łącznie z kolekcją gier stworzony i specjalnie zaadoptowanych w celu wykorzystania specyficznych możliwości kontrolera.\nW połączeniu z mobilnym komputerem Eee PC, super przenośny Eee Stick jest idealnym rozwiązaniem dla mobilnej rozrywki. Równie doskonały do wirtualnych rozgrywek jak i obsługi innych aplikacji multimedialnych w domu, na zwykłym komputerze, urządzeniu Eee Box lub Eee PC.\nZestaw Eee Stick składa się z urządzeń Activation stick, Navigation stick oraz bezprzewodowego dongla 2.4GHz RF. Pomimo zaimplementowania funkcji wibracji, urządzenia zużywają minimalne ilości energii, pozwalając na ciągłą pracę przez 3 dni (72 godziny) na dwóch bateriach AA na urządzenie. Dongle 2.4GHz RF działa do 10m i nie wymaga szczególnej troski o właściwe umiejscowienie, dając pewność, że kontrolery Eee Stick zawsze będą się odpowiednio komunikowały, nie "widząc" bezpośrednio donga - oznacza to pełną możliwość nieskrępowanych ruchów, bez obawy o utratę łączności.\nWygodna oraz intuicyjna rozgrywka dzięki trzem trybom pracy. Sensory ruchu wbudowane w kontrolery Eee Stick oferują trzy tryby pracy: ruch 3D, wskazywanie oraz pochylanie.\nŹródło zdjęć: © Eee Stick (fot. Asus)\nTryb ruchu w trzech wymiarach odpowiada za jak najlepsze odwzorowanie ruchu nadgarstka i jest idealny do wykorzystania w grach sportowych oraz akcji.\nTryb wskazywania skupia się na dokładnym celowaniu oraz wskazywaniu, dlatego jest idealny do wykorzystania w grach FPP.\nTryb pochylania odwzorowuje ruchy do przodu, do tyłu oraz na boki, stąd idealnie sprawdza się w grach typu rajdy samochodowe, wyścigi oraz symulatory lotnicze\nDzięki prostemu połączeniu, Eee Stick może być teoretycznie używany z każdym komputerem PC. Tak jest w rzeczywistości, jednak jego funkcje najlepiej zostaną wykorzystane w specjalnie napisanych aplikacjach. Paleta odpowiednich gier będzie dołączana do każdego kontrolera Eee Stick. Eee Stick może być jednocześnie używany z innymi peryferiami podłączanymi do komputera PC, takimi jak gamepady oraz keypady, pozwalając na łączenie funkcjonalności różnych urządzeń i stworzenie własnego stylu rozgrywki.\nJak dzwonić z komputera? Prosty i szybki sposób na dzwonienie z komputera\nZ komputera wprost na Androida\nZrób sobie akwarium z iPhone’a\nZrób sobie z łóżka fotel\nZrób sobie iPhona z... Windows'a\nNITRO do komputera?\nGrafika jak z komputera w telefonie\nNie ukradną komputera z tym procesorem


Szkolenie online "Immunodiagnostyka nadwrażliwości pokarmowej i praktycznie zastosowanie testów diagnostycznych" - 19.06.2021 - Cambridge Diagnostics\nOnline – 19.06.2021\ndodatkowa pipeta, odczynnik A, 2 x lancet\ncertyfikat uczestnictwa (wysłany po uczestnictwie w szkoleniu)\n9:00-10:30 – Zagadnienie i diagnostyka nadwrażliwości pokarmowej – część teoretyczna cz. I\no Wprowadzenie – budowa i rola układu odpornościowego\no Terminologia i klasyfikacja nadwrażliwości pokarmowych\no Patomechanizm nadwrażliwości pokarmowej typu III\no Objawy nadwrażliwości pokarmowej\n10:45-12:15 – Zagadnienie i diagnostyka nadwrażliwości pokarmowej – część teoretyczna cz. II\no Przyczyny nadwrażliwości pokarmowej\no Kliniczna ocena diety eliminacyjnej\no Diagnostyka nadwrażliwości pokarmowej typu III\n12:30-15:00 – Dieta eliminacyjna jako element dietoterapii – część praktyczna\no Procedura wykonania badania FoodDetective™\no Interpretacja wyników badań nadwrażliwości pokarmowej typu III\no Zasady diety eliminacyjnej\no Efekty indywidualizacji żywienia\nUkończyła studia licencjackie i magisterskie na kierunku Dietetyka na Śląskim Uniwersytecie Medycznym w Katowicach. Jej praca magisterska dotyczyła wpływu diety DASH na nadciśnienie i inne zaburzenia lipidowe. Ma doświadczenie w pracy z pacjentami z zaburzeniami masy ciała, o dużej aktywności fizycznej, z różnymi chorobami. Autorka artykułów o tematyce żywieniowej i lifestylowej, uczestniczka licznych szkoleń i konferencji naukowych. Dietetyk w Poradni Dietetycznej Cambridge Diagnostics specjalizujący się w dietach eliminacyjnych.\nilość Szkolenie online "Immunodiagnostyka nadwrażliwości pokarmowej i praktycznie zastosowanie testów diagnostycznych" - 19.06.2021


Pomocy: Utracony plik w Photoshopie | forum | digart.pl\nPomocy: Utracony plik w Photoshopie\nProgramy | 19.06.2009 @21:22:35\n~martinmax 19.06.2009 @21:22:35\nWitam. Właśnie straciłem w wyniku zawieszenia komputera plik w momencie zapisywania go (Save).\nOczywiście sprawdziłem i rzeczywiście cały dzień pracy poszedł na marne. Prosze tylko nie mówić, że trzeba było zapisywać co chwilę ble ble ble. :/. Po awarii pozostał plik tymczasowy z owej sesji ( ten bez rozszerzenia). Być może zna ktoś sposób na odzyskanie tych danych? Wersja CS\nostatnio edytowane: 2009-06-19 21:23:33\n~arith 19.06.2009 @21:26:18\n"Drugim razem robi się dużo szybciej"\nalbo wspomniane przez ciebie:\n"Było zapisywać co chwile". Swoja drogą po podobnym przypadku od 2 lat nałogowo "ctrl+s" i problemów nie ma\nRatunku raczej nie ma, chyba, że coś sie pozmieniało i ktoś wie coś na ten temat?\n~inesSentiAl 19.06.2009 @21:29:32\nniestety mi nie udało się odzyskać tego pliku\nszybciej było mi zrobić od nowa niż próbować odzyskać stary\nbardzo lubię pocieszać ludzi :D\n~thekolo 20.06.2009 @13:02:59\nPoszukać na necie programów do przywracania skasowanych plików ; )\n~rzober89 20.06.2009 @13:08:15\ntylko ze on nie był skasowany przeciez....\n~youngblood 20.06.2009 @13:14:36\nczłowiek się uczy na błędach, nie tylko Tobie się to przytrafiło\n~vinkiel 20.06.2009 @13:19:44\na ja mam takie pytanie, czy z plikow tmp, ktore robi sobie PS da sie utworzyc normalne robocze pliki? spekuluje ze to swego rodzaju Photoshopowy swap. Niektore u mnie maja po 3giga. kiedy szop sie zawiesza one pozstaja. swego czasu mialem ich ponad 30giga....\n~thekolo 20.06.2009 @13:58:18\nSkasowany czy nie, sprawa wygląda tak samo ; )\nTo że, system skasował plik nie oznacza, że go nie ma na dysku. Plik jest, tylko system go "nie widzi", a plik zostanie dopiero usunięty przy nadpisaniu zajmowanej przestrzeni dyskowej innym plikiem.\nProgramy do przywracania "skasowanych" plików, mogą zobaczyć, to czego system nie widzi.\nPrzy awarii koma, plik mimo iż zapisany (czy to w miejscu docelowym czy w pliku tymczasowym), to po awarii nie dostępny, bo system "zapomniał", że "widział" ten plik.\n+pilgrim 20.06.2009 @17:38:27\nthekolo - czytanie ze zrozumieniem lezy - system nie zobaczy czegos czego nie bylo - i program do odzyskiwania danych tez nie - bo tego pliku nie bylo - nie zostal zapisany wiec nie istnial - istnial tylko "photoshopowy swap" z ktorego nie odzyszkasz tego pliku....\n^Ibrachim 20.06.2009 @17:39:50\nNawet jak masz .psdka, który jakimś cudem przeżył restart to i tak z niego nic nie wykrzeszesz. Miałem tak i niestety.\n~thekolo 20.06.2009 @20:43:20\nNie wiem jak wygląda kwestia przywracania z plików tymczasowych PSa. Podany przeze mnie sposób na ogół działa.\n~bloosom 07.11.2016 @15:50:03\nOdświeżam temat - z tego co pamiętam w którymś momencie, chyba po reinstalacji systemu (winda), w przypadku, jak coś poszło nie tak i photoshop musiał zostać zresetowany, po ponownym otwarciu automatycznie otwierała mi się kopia autozapisu (CS 6). Niestety wyłączyłam to jakoś\nAle teraz, jak mój komp zaczął niedomagać i przydałaby się taka opcja, to nie mogę odnaleźć, gdzie się to włączało. Kojarzy ktoś czy coś takiego jest dalej dostępne?


drzewa i krzewy nagonacienne... - Zadane.pl\nDrzewa i krzewy nagonacienne\nprzez kasia951147 18.03.2010\nDrzewa i krzewy iglaste np. sosna, świerk, jałowiec, cis..itp\nNagonasienne drzewa i krzewy to takie, które nie wykształcają zalążni ale wykształcają tzw. łuski nasienne, a ich przykłady to świerk srebrzysty, jałowiec, sosna i cis.\nDrzewa iglaste i krzewy są roślinami nagonasiennymi.Dzieje sie tak , ponieważ ich szyszki s nieosłonięte. np jałowiec, sosna , cis, jodła, świerk, miłorząb dwuklapowy - on jest drzewem liściastym ale jednak należy do roślin nagonasiennych , daglezja, mamutowce olbrzymie


monikowo.blog: Mięta oversize\nTym razem bluzka, super prosta do uszycia, ale jedna z moich ulubionych tego lata.\nMateriał dorwałam wczesną wiosną w sh, wzięłam bo był miętowy. Lekko transparenty, z delikatnym połyskiem, z domieszką czegoś sztucznego. Kolor must have tego sezonu, a niestety dość trudno dostępny w sklepach z tkaninami.\nUszyłam zwykłą, trochę za dużą bluzkę, zwężaną dołem, starczyło jeszcze na rękawki. Wszystko ładnie, pięknie dopóki nie przyszło do wykończenia dekoltu. Zrobiłam pliskę i zaczęłam go obszywać. Wyciągnął się niemiłosiernie, porobiły się falbanki. Po założeniu wyglądałam w niej jak półtora nieszczęścia!\nKiedy zaczęłam wypruwać pliskę, porobiły się dziury...Szlag...\nWięc wycięłam dekolt jeszcze bardziej i bardzo delikatnie podwinęłam go na dwa razy, sfastrygowałam i podszyłam ręcznie. Tak to jest jak się nie ma overlocka. Jakoś to teraz wygląda, chociaż dekolt zrobił się duży, czasem mi zjeżdża z ramion i muszę sobie poprawiać.\nAutor: Monika o 20:16\nEtykiety: blogi o szyciu, Bluzka, Letnia bluzeczka\n1kotka 23 sierpnia 2012 20:26\nFajna bluzeczka i świetny cały zestawik :).Uwielbiam klasykę :)\nLolaJoo 23 sierpnia 2012 20:33\nBardzo fajny, letni zestaw.\nTylko lato nie chce już dłuzej trwać...\nLolaJoo 24 sierpnia 2012 13:40\nUAreFab 23 sierpnia 2012 20:58\nPiękny kolor, bardzo twarzowy :) powinnaś częściej nosić mini - zdecydowanie!!!!\nMonika 24 sierpnia 2012 10:29\nNosze, nosze, im starsza jestem, tym krótsze!\nmargarett 23 sierpnia 2012 21:03\nŚwietne połączenie z białymi spodenkami :)\nkaro 23 sierpnia 2012 21:12\nKolorek bardzo ladny, a nogi jakie zgrabne!\nSistu 23 sierpnia 2012 21:30\nCudny kolor! Chociaż od bluzki zdecydowanie uwagę przykuwają te noooogi:D\nChabrowa Panienka 23 sierpnia 2012 22:47\nale nogi... no no. a gdzie uśmiech? śliczny kolorek bluzki.\nMonika 24 sierpnia 2012 10:30\nJakos tak z usmiechem na zdjeciach sie sobie nie podobam.\nChabrowa Panienka 29 sierpnia 2012 01:09\newanka 23 sierpnia 2012 23:02\nz białymi spodenkami świetnie się prezentuje ;-)\nlongredthread 23 sierpnia 2012 23:43\nCo tam bluzka :) - jaka jesteś ślicznie opalona!\nMonika 24 sierpnia 2012 10:31\nRzeczywiscie, w tym roku sie opaliłam mimo, że nie znosze lezenia plackiem na słońcu. To wszystko zasługa rowerka, godzina dwie dziennie i nawet nie trzeba sie specjalnie wysilać.\nLolaJoo 24 sierpnia 2012 13:42\nto miało być tutaj: rzeczywiście można się opalić bez leżenia plackiem, pamiętam jak Ania się urodziła to niemalże mieszkaliśmy na dworze i moja mama jak mnie po pewnej przerwie zobaczyła, to jej szczena opadła i mówi, że nigdy mnie tak opalonej nie widziała a ja po prostu biegałam po 8h dziennie po dworze i to w cieniu i z wózkiem.\nKASIAhandmade 24 sierpnia 2012 06:39\ncudny kolorek bluzki bardzo ładnie wygląda z białymi spodenkami :)\nMonika 24 sierpnia 2012 10:32\nWlasnie z bielą wygląda najładniej, ale do tego jeszcze z wybielanymi dzinsami.\nesophie 24 sierpnia 2012 08:34\nbluzka piekna, ja caly czas sie przymierzam zeby sobie COŚ uszyc do noszenia, ale nie mam odwagi:-(\nA warto sie odważyć...\nRossnett 24 sierpnia 2012 12:16\nkobieta szyje 24 sierpnia 2012 13:38\nA u mnie czeka nominacja do Liebster Blog Award....\nIwa nuszka 24 sierpnia 2012 15:23\nAle to fajnie jak spada na jedno ramię, tak kusząco :):)\na dekolt niczego sobie, na zjdeciu widac ze bardzo starannie wykończony\ni ten kolor :) i dziekujmy Bogu za sh :P\nMonika 24 sierpnia 2012 15:27\nTAk dzieki Ci boszsze::)\naurin 24 sierpnia 2012 17:30\nmnie tam na moim monitorze zamiast mięty wychodzi turkus :)\nurkye 24 sierpnia 2012 22:11\nO tak, takie proste bluzeczki są świetne i przewygodne:) A kolor świetny! Bardzo orzeźwiający:)\nW kwestii dekoltowej - może spróbuj podkleić go taśmą flizelinową ze skosu z nitką, a dopiero potem przyszywać pliskę? Nie powinno się defasonować:)\nSzyciowe Love 7 września 2012 23:01\njakie Ty masz nogi ! piękne :) ja jeżdżę na rowerze codziennie a moje wyglądają jak dwie parówki :D w dodatku po mamie odziedziczyłam skłonność do żylaków i pękniętych naczynek :/ co jak co, ale na punkcie nóg mam hopla :P\nKarolina Anna 17 września 2012 16:33\ngenialna bluzka! Kolor i krój jak marzenie :)