screenagers.pl - przegląd twórczości: Bardo Pond\nBufo Alvarius, Amen 29:15 (1995)\nOryginalny trzon tej kultowej filadelfijskiej grupy tworzą bracia Michael i John Gibbons (gitary), Clint Takeda (bas), Joe Culver (perkusja) oraz Isobel Sollenberger (wokale, flet). Co zaskakujące przy takich skłonnościach do przygód, skład do dziś pozostał prawie nienaruszony, zacieśniając więzi w miejscu o adekwatnej nazwie Lemur House, niczym jakaś neo-hipisowska komuna. Nierozłączne doświadczenia muzyczne i pozamuzyczne zabierały ich dokładnie w każdy zakątek Wszechświata, za pomocą różnych środków lokomocji i w najróżniejszych nastrojach. Opcja homesick nie wchodziła nigdy w grę, dom był właśnie tam – w eterze, w zagęszczonym powietrzu ponad głośnikami. Startowali z free-form noise'u, shoegaze'u, bluesa i post-rocka naraz, ale raczej nie dla mody, popisu erudycji, czy poszukując tożsamości, ale po to właśnie, żeby nie wracać stamtąd z pustymi rękami, żeby względnie prostymi środkami oddać jak najwięcej złożoności, prymitywizmem podłączonym do prądu dokonywać jakichś kuglarskich sztuczek na ciałach odbiorców. Zmieniali się jednocześnie często i wcale, postarzeli o całe 20 lat, których przecież nie było, ale nieprzeceniony witalizm wpisany w ich twórczość sprawia, że Psychedelphia to poletko, na którym nadal można hodować fajne rośliny, i które może żyć swobodnie ze swoją alergią na rewolucje.\nBo chociaż Bardo Pond wyłożyli interesujące koncepcje reaktywacji space-rocka i rzadko kiedy cierpieli na deficyt kreatywności, to czy rzeczywiście miało to znaczenie na paraliżującym koncercie w ramach OFF Festiwalu? Prędzej pojawiały się zarzuty, że wszystko utonęło w chaosie, że bliżej niezidentyfikowane stawało się pochodzenie tej magmicznej materii dźwiękowej, a znając kontekst dyskografii grupy – że sceniczny jej wizerunek przechyla się raczej w stronę bocznej linii wydawnictw, mniej łaskawej dla oczekujących przejrzystego odbioru. Co by nie mówić, jako ostoja dionizyjskiego szału (i jego wypalenia zarazem) w formach zazwyczaj względnie przy tym przystępnych, jest Bardo Pond materiałem na przegląd jednocześnie wdzięcznym i niewdzięcznym – z jednej strony status grupy w wielu kręgach, przy jej niemal zupełnym przemilczeniu w nadwiślańskich rejonach internetu, prosi o podjęcie działania, z drugiej zaś trudno przebierać w słowach przy próbie przybliżenia fenomenu przybierającego tak abstrakcyjne formy, właściwie nie mogącego istnieć na prawach zapisu partyturowego. Ale spróbujemy, skupiając się, przynajmniej na razie, wyłącznie na regularnej dyskografii.\nCo prawda wszystko zaczęło się jeszcze na kasetach, dziś w zasadzie niedostępnych, ale towarzyszący Bardo Pond inwentarz w pełni daje się poznać dopiero przy „Bufo Alvarius, Amen 29:15”, by tak naprawdę nigdy się już z pola widzenia nie usunąć. Wyliczmy: pokłady delayu i pogłosu, biały szum i sprzężenia zwrotne, dronujące przestery, bluesowy rodowód znad Delty przepuszczony przez dwa niepoprawnie rozkręcone Big Muffy, wrażenia wysyłania sygnału do milion-watowych kolumn i skrajnego narkotyzowania instrumentów. A nad tym wszystkim ideowe zatopienie w surrealizmie, u podłoża którego leżą zainteresowania geomancją, zoologią i nieodłączną Tybetańską Księga Umarłych, z której to wywodzi się nazwa grupy. I chociaż Bardo Pond wiele wyniosło z obserwowania ewolucji wdrażania w muzykę wszystkiego co rdzennie psychodeliczne, zdecydowanie i skutecznie rozprawia się z pustostanem hipisowskiego etosu i jego new-age'owych przeobrażeń.\nA na pewno z ich naiwnością. Już „Adhesive” przynosi coś innego, coś, czego składowe można by bez trudu ponazywać, gdyby nie ten niewzruszony stop, jaki się tutaj objawia, udaremniając wszelkie próby deskrypcji. Najbardziej spektakularne odloty Spaceman 3 (chociażby w „Revolution”) nie były w połowie tak intensywne i konsekwentne jak materiał na „Bufo Alvarius”. Skąd ta łacina? Niedwuznaczne drogowskazy w kwestii nazewnictwa to jeden z głównych znaków rozpoznawczych zespołu – Bufo Alvarius to mało sympatyczna ropucha z Colorado, której trucizna zawiera dwie silne tryptaminy (w tym DMT). A więc już wiemy, co skłoniło muzyków do rozpuszczenia fundamentów „Adhesive” i większości zarejestrowanych tu „piosenek” albo, jak kto woli, co rozpuściło je per se. Zresztą niemal wszystkie kompozycje pozbawione są szkieletu, i nie trzeba nawet sięgać po wybitnie fakturowe „Vent”, wystarczy próba odtworzenia struktury w „Capillary River”, która również skończy się fiaskiem. Sprzężone w szaleństwie „No Time To Waste” potwierdza przy tym, że ekipa nie marnowała czasu na trzeźwienia i poranny make-up.\nW duchu improwizacji, od którego zespół nigdy nie odstąpił, powstała eteryczna, silnie nasycona używkami ściana dźwięku, doskonale wcielająca w życie łączenie takich antynomii jak: sedatywność-ekstaza, kreacja-destrukcja, zawieszenie-poruszenie, itd., a przy tym daleka od bezpiecznych granic, o czym najlepiej świadczy najlepsze w zestawie, klaustrofobiczne „Absence”, w jakiś sposób odsyłające do niepokojów Slint. Jeśli Bardo Pond niosą bagaż z minionych dekad, to będzie to parę wspólnych punktów na przecięciu kręgów Hawkwind i Amon Düül a jakimiś Taj Mahal Travellers, ale zaszczepione opioidalnością i panteistycznym wyzwoleniem. Wymieniane przez zespół bliższe czasowo inspiracje, jak Sun City Girls, Sonic Youth, czy uduchowiony noise-rock z Japonii (Fushitsusha, Acid Mothers Temple), to tropy, na które również natrafimy już przy pierwszych odsłuchach. Co innego, że takie wrażenia można mnożyć, a potem dzielić przez zero, bo na dobrą sprawę Bardo Pond rozwalają wszystkie kształty w tożsamy im bezkształt. Demoniczne „Bufo Alvarius” to oczywiście nie pierwsza taka próba, ale jedna z najwytrwalszych, która z hołdu beztroskiej zabawy muzyką, zrodzonej w dużej mierze z przekonania ”jesteśmy na epickim haju, weźmy gitary i wysadźmy sobie głowy”, przyniosła coś konsekwentnego, a przy tym sprawiającego wiele przyjemności. Bo czym jest dołączone na koniec „Amen 29:15”, jak nie półgodzinną oczyszczającą muzyką, przy której niepotrzebne nam już żadne soki z ropuch. No ale to dopiero początki, przysłowiowo niewinne. (Karol Paczkowski)\nPomimo iż spora część fanów i krytyków uważa, że Bardo Pond swoje opus magnum wydadzą rok później, to właśnie „Amanita” pozostaje moim ulubionym albumem formacji, i ta sympatia podczas pracy nad przeglądem bez problemu urosła do rozmiarów dziewiątki. W tym wypadku jednak nie ma w tym najmniejszych kontrowersji, bo album spokojnie broni się jako jedno z najciekawszych wydawnictw w obrębie bliskich mu gatunków. Ponownie, cóż za zaskoczenie, nazwa daje jasno do zrozumienia jakiego rodzaju doznania czekają w środku – Amanita to genus silnie toksycznych grzybków o halucynogennych właściwościach i ta wiedza wystarcza, by nie odbierać za ekstrawagancję pomysłu poświęcenia leciutkiego jamu najbardziej odjechanemu wizualnie ssakowi w świecie zwierząt („Tapir Song”). A otwierający album 10-minutowy „Limerick”, wpisujący się w bardowską tradycję epickich otwieraczy pogrążających się w rytualnym zgiełku, zwiastuje rzeczy jeszcze większe niż rok wcześniej. W związku z transferem do wytwórni Matador, ekipa notuje ogromny skok jakościowy od strony brzmieniowej. Pod dużymi skrzydłami materia dźwiękowa zachowuje jednak swoje markowe cechy, ale wszystko jest zdecydowanie bardziej selektywne, wyważone, skuteczniej jeszcze niż na quasi-religijnym „Bufo...” tworzące atmosferę specyficznego misterium. Częściej też zwalniające na chwilę słuchacza z membranowego sadomasochizmu, ale przy tym rzadziej z uwagi.\nWybijająca z rytmu, wtrącająca się co chwila nieregularność w „Sentence”, przy niemal przebojowym sznycie, to podmuch kolejny i wspaniały dowód na to, jak oczywiste zamienić w nieoczywiste. „Tantric Porno”? Jeden z najlepszych utworów jakie zrodziła szeroko pojmowana muzyka psychodeliczna. Zaryzykuję nawet, że jeśli ktoś myśli inaczej, to znaczy, że nie słyszał jeszcze tej rozchwianej od kwasu partii gitary, chaotycznie przeplatającej basową podstawę, pijanych flażoletów i kłębiących się skrawków zagrywek, Isobel w najwyższej i najseksowniejszej formie wokalnej, wreszcie eksplozji zmiatającej te leniwe podrygi i powrotu do stanów sedatywnych. Gdzieś blisko takich niezrównoważonych kompozycji jest też „Be A Fish”, utwór zaskakująco jak na to środowisko melodyjny, po mistrzowsku operujący kontrastami dynamiki, co tak udanie wdrażało chociażby Lilys na ich „In The Presence Of Nothing”. „Yellow Turban” czy „The High Frequency” pokazują pod lupą, jak blisko brzmienie gitar u Bardo Pond cumuje przy wielbionej przez jego członków grupie The Dead C. I podobnie jak u Nowozelandczyków, nie potrzeba nachalnych kadzideł karmiących nas złudzeniami, żeby zapewnić wyższy, ściśle związany z masywnością dźwięku, poziom doznań.\nWieńczące ten wyśmienity album „RM” tworzy wraz z „Limerick” klamrę – flet nieustannie tonie i wypływa na gitarowych odlotach, by wymieszać się z resztą w ogromne kształty, dające złudzenie, że ośrodków dźwięku jest tam o wiele więcej. Samo „RM” to tym razem nie żaden skrót substancji psychoaktywnej, chociaż osoba Roya Montgomery'ego spokojnie mogłaby służyć reklamie jakichś blotterów. W Hash Jar Tempo, pokładzie, na którym dwukrotnie spotykał się z Bardo Pond, już niedługo znajdzie się tego potwierdzenie. Że „Well-Oiled” to dzieło najwyższych lotów, niech poświadczy okrągłe „9/10” od Pierro Scaruffiego, którym, jak powszechnie wiadomo, krytyk nie zwykł szastać na wszystkie strony. Na takim samym poziomie zostaje „Amanita” – różnorodna, ale nie spuszczająca z tonu, granicząca z przeżyciem sakralnym na miarę „Hosianna Mantra” Popol Vuh, idealna na początek oraz koniec przygody z Bardo Pond. Ale pomimo, że to już raczej szczytowe osiągnięcie wczesnej działalności grupy, nie warto tej przygody kończyć. Tym bardziej, że już za chwilę pewne rozwiązania zostaną doprowadzone do perfekcji. (Karol Paczkowski)\nPrzyjęło się, że otwierający trzeci długogrający album ekipy z Pensylwanii „Tommy Gun Angel” to kwintesencja ich pomysłu na muzykę. Hipnotyczny i, niewątpliwie, jeden z najlepszych strzałów Bardo Pond pomimo marnych pięciu minut huku, fluktuacji i wokalnych zawiesin zdecydowanie wyjaśnia, którędy wiedzie ślizgawka do sadzawki Bardo. Sedno sprawy postawione na początku płyty może nieco zaskoczyć kogoś, kto dopiero zapoznaje się z bogatym dorobkiem kolektywu. Tymczasem nie powinno to dziwić. Przysłuchując się całej dyskografii bez trudu można wyczuć podstawowe elementy składowe muzyki Bardo Pond, po prostu w „Tommy Gun Angel” osiągają one skrajną wartość. Zresztą całość „Lapsed” powinna być obowiązkowo puszczana na lekcjach muzyki jako wykładnia gitarowej sceny psychodelicznej lat dziewięćdziesiątych.\nWspomniane już otwarcie antycypuje zatarcie się granicy pomiędzy shoegazem a noisem. „Pick My Brain” i „Straw Dog” uczą, że piętnaście lat temu trwała druga połowa lat dziewięćdziesiątych i słabość do rocka w wydaniu flanelowym ciągle dawała o sobie znać. Do tego dochodziło istnienie takich zespołów jak Flying Saucer Attack czy Skullflower. Ten ostatni, choć wywodził się z zupełnie innego środowiska, wykazuje zaskakującą zbieżność w kategorii intensywnego ukierunkowania do wewnątrz. Bardo Pond także molestuje wybraną formę w nieskończoność, w repetycji odnajdując swój język. „Pick My Brain”, czy otwierające się jak pogrobowiec Black Sabbath „Green Man”, to oszałamiająco hałaśliwe improwizacje bez zbędnych górek i dołków, w które zabrnie ówcześnie rozwijający się post-rock.\nPowracając jednak do wspomnianych ojców doom metalu. Ekipa z Filadelfii pomimo fuzzowego amoku i dezaprobaty do konwenansów piosenki popularnej, w trudny do rozszyfrowania sposób pozostaje na „Lapsed” akceptowalna dla fana bardziej tradycyjnych gatunków. Niby oszałamiający hałas, niby ciągnące się kwadrans improwizacje istotniejsze dla badacza komunikacji niewerbalnej niż dla słuchacza, a jednak płyta potrafi ująć najbardziej nieprzygotowanych. Esencja tego zespołu, opartego na bezustannym, wspólnym ześlizgiwaniu się w pustkę, tworzy poważne pole grawitacyjne. Cytując klasyka: „space is the place”. (Marcin Zalewski)\nPodobnie jak przy nagrywaniu „Lapsed”, na „Set and Setting” zespół rezygnuje z idei budowy piosenek na rzecz zbliżenia się do improwizacji. Wyjaśniwszy sobie uprzednio tytuł, można powiedzieć, że przy trzecim regularnym krążku Bardo Pond poziom set jest doskonale nastawiony, ale setting może budzić wątpliwości niczym postać Timothy'ego Leary'ego, który w świecie pynchonowskiej paranoi mógł stać po drugiej stronie barykady i uskuteczniać wśród cywili eksperymenty MK-Ultra. A poważniej, nie chodzi o to, żeby czuć się oszukanym. Ze świetnej linii wydawnictw z lat 90. jest to element po prostu najbardziej polaryzujący opinie. To pierwszy materiał nagrany w domowym studio Lemur House, a nowy start musiał odbić się na kształcie albumu. Stąd może „Set And Setting” wydaje się być wyjątkowo duszne i skompresowane, rzecz w tym, że może trochę za bardzo. Dlatego drugi indeks na tym wydawnictwie to czysty autokomentarz - „This Time (So Fucked)”. I tę wszechobecną surowość na modłę lo-fi można odbierać jako zaletę (wtedy powiedzielibyśmy, że album jest organiczny), faktem jest jednak, że zebrane tu kompozycje najtrafniej oddaje słówko disturbing.\nWokale miejscami brzmią nieznośnie („Again”, nota bene przywołujące klimat Sonic Youth) i w ogóle zmieniło się brzmienie. Znamiona eteryczności zostają zamazane przez garażowy brud, co przecież może grać, ale jeśli Bardo Pond miało przede wszystkim hipnotyzować, to tę nieuchwytność na „Set and Setting” zastępuje bombardowanie dźwiękiem z wyciętymi dołami. Jednakowoż stonerowe „Walking Stick Man”, oparte na tradycyjnym riffie, ponownie przywołującym ducha Black Sabbath, jest absolutnie wyjątkowe, słusznie uchodząc za klasyczny koncertowy kopniak. Pojawienie się na albumie skrzypiec faktycznie nadaje całości ludzkiej twarzy, jednak daleki byłbym od stwierdzenia, że twarz ta nabiera dzięki temu oryginalnych rysów (zastosowanie smyczków o wiele lepiej odnajdzie się na „Dilate”). Zgrabna wizytówka, jaką jest „Datura”, może jedynie miłość lub niechęć do grupy przypieczętować.\n„Set and Setting” kończy okres brzmienia dalekiego od szlifu, ale jest też tego brudu najśmielszym wystąpieniem. Trzeba to powiedzieć jasno: Bardo Pond są tutaj na takim poziomie haju, który już dawno przebił się ponad poziom resztek subtelności wynikających z inspiracji Wschodem, wznosząc się na poziom zatrucia, któremu towarzyszą już tylko galony zimnego potu i ryzyko zapaści. To nie są hipnotyczne wizje, monotonnie kołyszące jamowanie konotujące z meskaliną i pomarańczowymi pustyniami, tylko raczej rozładowywanie gorączki, spazmatyczne podrygi na krótko przed omdleniem (bardzo ciężkie „Cross Current”, a po nim rozbite „Crawl Away”). Zależnie od przyjętych kategorii, w tej niewygodzie można upatrywać wartości, ale to bardzo męcząca faza dla odbiorcy, a przy tym mniej satysfakcjonująca. Starając się jednak spojrzeć bardziej obiektywnie, „Set And Setting” jest po prostu kolejnym mocarnym, szorstkim jak papier ścierny świadectwem braku kompromisów. Arogancja – w tym siła/słabość tego wydawnictwa. (Karol Paczkowski)\nPo spadku mocy na wzbudzającym wątpliwości „Set And Setting”, bracia Gibbons postanawiają dać odpocząć wymęczonej konwencji. Efektem jest „Dilate”, dotychczas najspokojniejszy i najbardziej przejrzysty album formacji, zawieszający, choć oczywiście niezupełnie, oręż kakofonii, by, za tytułem, rozszerzyć pole widzenia. Nadal oczywiście rozszerzając przy tym źrenice.\nAtmosfera przekraczania millenium udzielała się wielu wykonawcom z lat 90., nie inaczej stało się z załogą braci Gibbons, przy czym najmniej istotną zmianą okazuje się w tym wypadku przepompowanie krwi – z oryginalnego składu wypada perkusista Joe Culver, który przypomina się później jako autor części materiału z „Batholith”, a zastępuje go Ed Farnsworth. O wiele ważniejszy jest jednak fakt, że chociaż zdecydowanie bardziej lekkostrawne, „Dilate” było na stan ówczesny najbardziej eksperymentalnym albumem grupy. Dopiero tutaj pojawiły się numery („Two Planes”, „Sunrise”), które latami czekały na swoją szansę, na bogatszy aranż. I o ile miłośnicy bardopondowej estetyki znaleźliby pewnie ku temu wcześniej wiele okazji, tak chyba dopiero przy „Two Planes” można określić muzykę grupy jako piękną, w dodatku argumentować to pomiarem ładunku emocjonalnego.\nW kilku fragmentach „Dilate” bliżej do akustycznego marzycielstwa Mazzy Star („Favourite Uncle”, „Despite The Roar”) niż do Bardo Pond z trójcy pierwszych albumów. Ściana dźwięku podzieliła los Twin Towers, eksplozje nie są tak zdecydowane, ale kiedy się pojawiają, przybierają formy mroczne i ciężkie. Różnorodność od razu rzuca się w oczy, takie „Swig” na przykład wyrywa przedrostek neo i urozmaica menu o niezmienioną wręcz formę psych-folku lat 60., z kolei melancholia wspomnianego „Two Planes” zbliża zespół do wrażliwości Dirty Three, nawet gdy rozbłyska agresywnie w sonicznym apogeum (zespół przyznaje, że na ostateczny kształt tego numeru mogło mieć wpływ koncertowanie z GY!BE). Nawet wokale zostały zróżnicowane i wypchnięte na pierwszy plan, przez co na dyrygentkę spada większa odpowiedzialność. Szczęśliwie Sollenberger wzięła chyba parę niekonwencjonalnych lekcji śpiewu.\nNa całej przestrzeni „Dilate” delikatne akcenty nie giną nawet pod naciskiem jazgotliwego distortion, co dla części fanów mogło oznaczać jedno – album jest zbyt wypieszczony, Bardo Pond gejują. Ale to nietrafiony zarzut. „Dilate” nagrano w ścisłym towarzystwie szerokiej palety emocjonalnej a węższej psychotropowej (zgoda, po prostu innej), ale z jednakowo wielką pasją, przelewającą się tym razem w materiał bardziej kompromisowy, eklektyczny, prezentujący całą gamę uczuć. Bardo Pond robią swoje bogatsi o doświadczenia, patrząc na dźwięk bardziej intelektualnie, śmiało operując już nie tylko samym hałasem, ale również teksturami, malarskimi możliwościami muzyki. Najoporniejszych sceptyków nowej twarzy formacji zachęcić może fakt, że wigorystyczna bomba w postaci wieńczącego album „lb.” bez kompleksów rozsadzała by „Lapsed”. Co wciąż nie zmienia faktu, że na koncert promujący „Dilate” wolałbym dostać miejsca siedzące. (Karol Paczkowski)\nZdecydowanie najbardziej depresyjny, ale też najbardziej zmęczony album Filadelfijczyków. Pokłady melancholii na slow-core'owych u podstaw „Every Man” albo „Dom's Lament” są doprawdy ogromne, i jeśli tkliwe fragmenty „Dilate” można było uznać za jednorazowe, to „On The Ellipse” potwierdza, że były to trwalsze zmiany. Akustyczne, medytacyjne „Walking Clouds”, z warkoczem wielogłosu i odlepiających się od struktury instrumentów w fazie R.E.M., podobnie pierwsze trzy minuty „Night of Frogs”, które jednak wpada nagle w tak intensywny rzęch, że ujmuje to ekipie parę dobrych lat – to fragmenty dalece bardziej oddziałujące na zbiorniki refleksji niż zmuszające odbiorców do pokornej postawy. Chociaż i na to oczywiście stale jest miejsce, jak choćby na całej długości nieustannie drżącego od przesteru „Test”, które z powodzeniem może służyć jako test sprawdzający na ile silne jest przywiązanie do najgłośniejszego, rdzennego wizerunku grupy.\n„On The Elipse” w dużej mierze jest więc powtórką z „Dilate”, a dokładniej rozwinięciem polityki dbałości o to co wydajemy, konstruowania w miejscu improwizacji i nacisku na kreowanie atmosfery, chociaż w tym wypadku zachowane są takie proporcje, które rehabilitują zespół w oczach fanów ceniących u Filadelfijczyków przede wszystkim ambicje sięgania do wolnej formy. Ponownie więc w szatach nastrojowości, chociaż gęstość tego klimatu w żadnym razie nie zahacza o pretensjonalność, Bardo Pond prowadzą swoją neurotyczną narrację, której tym razem nie można oskarżyć o rezygnację z intensywności. Otwierające album, rozdarte „JD” szczególnie mogłoby się na taki wniosek obrazić, również erupcje w „Every Man”, jednym z lepszych numerów w dorobku grupy, mogą nie poradzić sobie z łagodzeniem obyczajów. Ale nabierając nieco dystansu, szybko zdajemy sobie sprawę, że śmielsze powroty do starych upodobań wypadają na „On The Ellipse” najmniej przekonująco. Bardo Pond muszą oswoić się z faktem, że znajdują się już w innym miejscu. (Karol Paczkowski)\n„Ticket Crystals” to bez wątpienia jeden z najbardziej nierównych albumów w historii kolektywu z Lemur House. Prawdopodobnie wynika to z tego, że w słynnym domu-studiu nagraniowym w Filadelfii chłopcy nieco przesadzali i jedyna posiadaczka dwóch chromosomów X postanowiła przejąć obowiązek dostarczania specyfików. Zdecydowanie większa rola Isobel Sollenberger niż na wcześniejszych albumach przynosi spore przesunięcie akcentów na tej płycie. Nigdy wcześniej wokale nie były tak silnie wyeksponowane, a flet Sollenberger nie służył za coś więcej niż kolejny wezbrany strumień podczas powodzi. Z jednej strony to wyróżnienie jednego z muzyków nieco zachwiało równowagą w muzyce, z drugiej otworzyło nowe perspektywy. Zresztą całe „Ticket Crystals” jest bardzo rozchwiane i oscylujące pomiędzy dwoma punktami odniesienia.\nPierwszym jest wspomniana ekspozycja wokalu, co przyniosło słabość do form bardziej piosenkowych. Względnie subtelny i tylko delikatnie rozimprowizowany cover „Cry Baby Cry” zespołu The Beatles zdecydowanie nie zadowoli fanów narkotycznego oblicza Bardo Pond. Podobnie rockowe „Endurance”, czy puszczone od tyłu „Lost Word”, jawią się jako niewykorzystane pokrętła pieców, którym brakuje i mocy unikalnego stylu Bardo Pond i, przede wszystkim, pomysłu.\nDrugą stroną tematu są, jak nietrudno się domyślić, utwory dla twórczości filadelfijczyków endemiczne. Niemalże dwadzieścia minut rozmemłanego space rocka na „Fc II” to esencja mniej kąśliwej improwizacji. Majstersztykiem autystycznej wersji ciężkiej psychodelii jest kończący płytę „Montana Sacra II”. Wokół dwóch dźwięków oraz sampla o przekazie urągającym pojęciu trzeźwości rozwija się cała plejada lepkich gitar. Dziesięć minut, przy których wypalenie czwartego blanta z kolei jest jak skorzystanie z baru tlenowego. Szczęśliwcom słyszącym Bardo Pond na żywo warto przypomnieć o sprzężeniu słuchu z ciałem imitującym spowolnione wstrząsy epileptyczne.\nPomiędzy tymi przeciwstawnymi biegunami, za pomocą kryształów biletowych, porusza się reszta utworów. Otwierający „Destroying Angel” to sążnisty doom metal, który połączony z wokalizami i folkowym fletem Sollenberger, stanowi rozkwaszoną antycypację takiego choćby zespołu jak Jex Thoth. Jednak bezkonkurencyjnym numerem jeden tego albumu i twórczości Bardo Pond w ogóle jest kolejny na liście „Isle”. W progresji tego utworu słychać zbliżenie do post rocka (zespół grał długą trasę z Godspeed You! Black Emperor). Zaskakujące i nieczęste zwrócenie uwagi na kompozycję przyniosło „Isle” temporalność, która pozwala odnaleźć się w strukturach piosenki nawet tym niepodłączonym. Jest hałas, który rozmiękczy najbardziej analityczne ucho. Śpiew i flet Isobel sprawia, że powieki puchną, a drzwi, które zostały znalezione, są otwarte na przestrzał. No i piosenka jest długa dokładnie do tego punktu, do którego piosenki Bardo Pond powinny być długie.\nSzósty długogrający album kolektywu wymyka się postrzeganiu kolektywu lemurów jako muzycznego monolitu. Dzięki temu można w ogóle zauważyć, że to zespół wypełniający do ostatniego sprzężenia pewną strefę muzyki. „Ticket Crystals” nie definiuje niczego, raczej pokazuje wszystkie rozproszone odcienie filadelfijczyków. A jak wiadomo, synteza jest celem. (Marcin Zalewski)\nJak się okazuje załoga Bardo Pond ma coś wspólnego nie tylko z geomancją, ale także z geologią. Batolit to niepokojąca formacja skalna, przypominająca złożoną z zastygniętej magmy opryszczkę na skorupie ziemskiej. Batolit jest rozległy, plutoniczny, tworzy w kontakcie z innymi skałami złoża rud, a jego spąg, czyli dolna warstwa, jest niezbadana. Właściwie w tym momencie można by zakończyć opis najlepszej płyty Bardo Pond z początku XXI wieku i zająć się wdrażaniem określeń „plutoniczny” i „spąg” do języka krytyki muzycznej.\nPozostańmy jednak w górach. Warto przytoczyć wytłumaczenie słów Hummingbird Mountain, czyli oficjalnej nazwy strony internetowej zespołu. Cytując za stroną threelobed.com: „(...) Góra Kolibra nie jest górą uformowaną geologicznie, lecz raczej górą tworzoną przez miliony kolibrów. Nie można się na nią wspinać, to raczej jedna z tych, których można słuchać. Nie istnieje miejsce konkretnie z nią związane i istnieć nie może... Ta góra porusza się, brzęczy i żyje”. Ten opis odnoszący się do całej twórczości zespołu wybornie opisuje jedyną pełnoprawną kompilację niewydanych wcześniej utworów. Mimo charakteru składanki, Batholith nie ma wiele wspólnego z pobocznymi wydawnictwami kolektywu z Lemur House. Sześć utworów, w tym nagrania koncertowe („A Tune”) czy fragmenty słynnych Peel Sessions („Slip Away”) po zremasterowaniu tworzą niesamowicie spójny album. Przy charakterystycznym dla filadelfijczyków natężeniu wszystkiego „Batholith” nie daje chwili wytchnienia. Przez pełne czterdzieści minut zmuszając do rytmicznego kołysania się i dość głupawej mimiki, wpędza człowieka w stan zdecydowanie plutoniczny.\nTrudno napisać co stanowi o mocy wydanej przez szacowną wytwórnię Three Lobed płyty. Jest tu wszystko z czym kojarzymy Bardo Pond. Rozchlapana i mazista psychodelia, hałas, aczkolwiek ten jest subtelniejszy niż na albumach z lat dziewięćdziesiątych. Konotacje bluesowe czy bliskość wolnej formy, to tak naprawdę jedynie punkty otwarcia do dialogu muzyków, a ten jest esencją lemurzego pomysłu na dźwięk. Bez wątpienia kawałki są krótsze, co kondensuje energię i dawki. Najdłuższy, wieńczący wydawnictwo „SSH”, to dziesięć minut tego, co najlepsze w hałaśliwym nurcie ich muzyki. Dla fanów pożeranej przez elektryczność części materiału Bardo Pond ten album może wydawać się ugrzeczniony. Zespół postawił się w zupełnie odmiennej sytuacji wydawniczej i zamiast opracować jedną bądź kilka sesji improwizacyjnych, zebrał rozrzucony w czasie materiał, co okazało się wybornym pomysłem. Oczywiście w jam sessions drzemie siła grupy, ale na „Batholith” pokazali, że ich muzyka broni się bez bagażu konceptu, czy zamkniętej sesji narkotycznej. Album, z którym można podróżować do wnętrza Ziemi. (Marcin Zalewski)\nO ostatnim prawdziwym długograju zwykło mówić się jako o zwyczajnie dobrym i najbardziej przekrojowym albumie formacji. I to w zasadzie czysta prawda, która powoli wyczerpuje nam temat. Akustyczne smęty wypierane elektrykami to schemat „Just Once”, a dalej rock'n'roll z Sahary w „Don't Know About You”, czysta, niezmącona nastrojowość „Sleeping”, umiarkowany, sensualny space-blues w „Undone”, rejestracja wyjątkowo niewygodnego zjazdu w potężnym „Cracker Wrist”, mglisty patos „Await the Star”, plemienne nieregularności rodem z dorobku Can w „Waynes Tune”, czyli mówiąc najkrócej – Bardo Pond w niemal wszystkich odcieniach. I o ile takie „Just Once” jest raczej świadectwem słabej postawy „nic nowego nie zrobimy, więc robimy byle jak”, tak większość materiału niezmiennie cieszy, szczególnie, że skrywa spory potencjał. To właściwie dobre formy, z których uleciała dusza (nie tyczy się przepięknego „Await the Star”), ale nietrudno ją wepchnąć z powrotem na miejsce. Wystarczy tylko trochę rozprężyć tę materię, dlatego też „Don't Know About You” jest w porządku w wersji albumowej, ale pazur pokazuje dopiero rozimprowizowane na koncercie.\nA co poza tym? W zasadzie wszystko jest na swoim miejscu. Epickiemu „Undone” brakuje może nieco zdecydowania, ale już „Cracker Wrist” przytłacza w nietypowy dla Bardo Pond sposób, bliźniaczy prędzej z „Mother of the World” grupy Swans. Ale tak naprawdę żadne nowe słowa nie cisną się na usta i chyba już naprawdę nie muszą, tym bardziej, że w słowniku tych weteranów słowo „musieć” właściwie nigdy nie występowało. Takie więc było albumowe Bardo Pond na stan roku 2010, takie wydaje się być i dzisiaj – nienaruszalnie solidne, ale pozbawione magii. (Karol Paczkowski)\nMarcin Zalewski, Karol Paczkowski (4 grudnia 2012)\nheh, w niedoszłym tekście o "Peri" wspominałem właśnie o tym, że ze wszystkich koncertowych klasyków "Chicken Gun" w ogóle mnie nie przekonuje :)\no wznowieniu "No Hashish" wiem, widziałem w merchu na threelobed.com, niestety nie jestem w posiadaniu tego CD-Ra. być może wkrótce się to zmieni.\nzdajemy sobie sprawę, że w drugim obiegu drzemie ta zupełnie nieokiełznana siła Bardo Pond, dlatego jeśli znajdziemy dostatecznie dużo czasu, to zajmiemy się całą zaniedbaną stroną.\nPeri jest fantastyczne. Kombinacja "Chicken Gun"/"Silver Pavilion" jest niezwykle mocna. Zresztą, "CG" to standard na ich koncertach (wnioskując z bootlegów, nie dotrwałem do występu w Katowicach z powodów zdrowotnych).\nJeszcze jedna uwaga co do tekstu: kasety sprzed "Bufo" są w większości OOP, ale można kupić na CD-Rze wznowienie "No Hashish No Change Money No Saki Saki", pierwszego dema. Sprzedaje to sam zespół.\nJeśli znajdziecie czas, spróbujcie opisać kolejne "Volumes", "Gazing At Shilla" i tegoroczne "Yntra". Płyty Pondziaków są ostatnimi czasy znacznie lepsze w drugim obiegu.\ntekst do "Peri" miałem całkowicie napisany, ale ostatecznie go odrzuciłem. Dlaczego? Marcin bardzo wysoko ceni "Batholith", ja bardzo nisko oceniam "Peri". Stwierdziłem, że jeśli już włączamy do przeglądu dwa niestandardowe wydawnictwa, to może wypadałoby i resztę. Zostawianie "Batholith" jest niekonsekwencją, to prawda, ale ten zbiorek wydaje nam się na tyle udany i w jakiś sposób spójny, że po prostu nie mogliśmy go odrzucić i funkcjonuje jako wybitny dodatek. A decyzja została podjęta na luzie, bo nie wykluczamy jakiegoś artykułu-suplementu traktującego o bocznej linii wydawnictw :)\nCo do odbioru albumów - przy Set and Setting wyraźnie zaznaczyłem silny subiektywizm. Jeśli chodzi o Dilate i On The Ellipse, no cóż, bardzo mi odpowiada takie melancholijno-nerwowe Bardo Pond, to ponownie kwestie nierozstrzygalne. Natomiast Marcin nie wspomniał o "Flux" pewnie z tego samego powodu, z jakiego nie wspomina się tutaj o paru innych świetnych numerach. Nie każda wypowiedź jest tak konstruowana, żeby poruszyć temat każdego poszczególnego elementu albumu. Od siebie mogę jedynie dodać, że absolutnie zgadzam się co do wielkości tego utworu.\nDzięki za tekst, o Pondziakach winno się pisać znacznie częściej.\nKilka uwag: jeśli jest Batholith, to gdzie Peri? Przecież to druga część tej kompilacji. Nie zgadzam się też z oceną Set And Setting, to właśnie następująca po nim trylogia jest najsłabszym momentem zespołu. Ticket Crystals ma może ze dwa mocne kawałki, Dilate trzy (w tym "RM" napisany jeszcze za czasów Amanity). On The Ellipse nie udał się zupełnie. I gdzie jest wspomnienie o "Flux"? To top 5 kawałków BP, epicentrum Lapsed. Gibbonsowie nigdy wcześniej ani później nie wycisnęli z gitar takiego brzmienia.


Biedroń: doprowadzimy do realnego rozdziału państwa od Kościoła - Polsat News\n06.05.2019, 13:40 Polska\nIch pierwszy wspólny występ w programie telewizyjnym. Biedroń i Śmiszek w "Skandalistach"\nSzef Rady Europejskiej, b. premier Donald Tusk wygłosił w ubiegły piątek na UW wykład pt. "Nadzieja i odpowiedzialność. O konstytucji, Europie i wolnych wyborach". Przemówienie Tuska poprzedził wykład redaktora naczelnego pisma "Liberté" Leszka Jażdżewskiego, który mówił m.in., że "Kościół katolicki w Polsce, obciążony niewyjaśnionymi skandalami pedofilskimi, opętany walką o pieniądze i o wpływy, stracił moralny mandat do tego, aby sprawować funkcję sumienia narodu".\nSłowa Jażdżewskiego "odważne, słuszne i bardzo potrzebne"\nLider Wiosny, w poniedziałek rano wyruszył w trasę promującą program europejski tego ugrupowania. Przed rozpoczęciem kampanii podziękował Donaldowi Tuskowi za "język Wiosny".\nBiedroń wystąpił w poniedziałek w Częstochowie na konferencji prasowej zorganizowanej pod Jasną Górą. Określił słowa Jażdżewskiego jako odważne, słuszne i bardzo potrzebne i podkreślił, że miał on prawo "powiedzieć to, co wielu z nas myśli i co boli Polki i Polaków".\n- Dobrze, że politycy PO usłyszeli o zasadzie rozdziału państwa od Kościoła; uważam, że ta reprymenda, którą otrzymał redaktor Jażdżewski od Grzegorza Schetyny i polityków PO, pokazuje, że oni są średniowieczem - dodał Biedroń.\nJak ocenił, słowa szefa "Liberte" były "publicystyczne", ale "jako redaktor" ma on prawo do publicystyki. - Były potrzebne, jak widać rezonują, jak widać sprowokowały do dyskusji, tylko nie sprowokowały do myślenia koleżanek i kolegów z PO - stwierdził Biedroń.\nSzef Wiosny skrytykował też SLD\n- Doprowadzimy do tego, że Biblia, która jest ważną rzeczą dla wielu Polek i Polaków, którą wielu wierzących, katolików, chrześcijan słusznie nosi w swoim sercu, że ta Biblia dla polityków nie będzie mieszała się z konstytucją - oświadczył lider Wiosny. - Każdy, kto podnosi rękę na konstytucję, podnosi rękę na Polki i Polaków - dodał.\nRozdział z poszanowaniem wiernych\n- Szanując Kościół, szanując jego autonomię, szanując wierzących, jako Wiosna doprowadzimy do realnego rozdziału państwa od Kościoła - wyprowadzimy nauczanie lekcji religii ze szkół, zaprzestaniemy finansowania nauczania lekcji religii w szkołach, zlikwidujemy fundusz kościelny - zadeklarował Biedroń.\nJak mówił, przygotowany przez Wiosnę pakiet zakłada m.in. zaprzestanie finansowania Kościoła z budżetu państwa. - Każdego roku nasze państwo kosztuje to aż 3 mld zł. Te pieniądze można by przeznaczyć na wybudowanie siedmiu szpitali albo 300 przedszkoli, tak potrzebnych w naszym kraju - podkreślił Kohut.\nWiosna chce zwiększenia opodatkowanie księży\nUgrupowanie Biedronia chce także zwiększyć opodatkowanie księży. - Ksiądz płaci średnio 300 zł podatku na kwartał, a mały przedsiębiorca płaci 1300 zł podatku na miesiąc - wskazał kandydat Wiosny.\nTrzeci pomysł to likwidacja Funduszu Kościelnego, który według Wiosny wyniesie w tym roku 156 mln zł z budżetu państwa. - Po Skarbie Państwa Kościół jest największym posiadaczem ziemskim, jest więc w stanie utrzymać się sam" - przekonywał polityk.\n"Wiosna jest jedynym gwarantem rozdziału państwa od Kościoła - stwierdził kandydat.\nTimmermans poparł Wiosnę\n- Frans Timmermans był niedawno w Polsce, poparł Wiosnę. Znalazł 15 minut dla SLD i kilka godzin dla Wiosny - to chyba pokazuje, gdzie jest ciężar tego poparcia - odparł polityk.\nWyraził zarazem nadzieję, że wiceszef KE, przy okazji spotkania z politykami Sojuszu, przypomni im "co oznacza świeckość państwa".\n- Jeżeli SLD wyciągnie z tego jakieś wnioski, jeżeli to będzie lekcja europejskości dla SLD, to niech Frans Timmermans jak najczęściej się z nimi spotyka - dodał szef Wiosny.\nZaznaczył też, że Timmermans, który kandyduje na stanowisko przewodniczącego przyszłej Komisji Europejskiej jako kandydat Partii Europejskich Socjalistów, przyjedzie ponownie do Warszawy 21 maja. - Spędzimy dwa dni razem, także jeżdżąc po Polsce - zapowiedział Biedroń.\n"To są wszystko mrzonki"\n- To są wszystko mrzonki (...), takie same "krowy i świnie plus", jakie obiecał Kaczyński - ocenił Biedroń. - Oni, jedni i drudzy, trochę się zachowują, jakby wylądowali z planety POPiS i znaleźli się w 2019 r. - kompletnie oderwani od rzeczywistości, kompletnie nieczujący tego, o czym dzisiaj rozmawia UE - dodał Biedroń.\n"Z zażenowaniem przyjmuję słowa Biedronia"\nRzeczniczka PiS była pytana o wypowiedź Biedronia podczas poniedziałkowej konferencji prasowej. - Z zażenowaniem przyjmuję te słowa pana Biedronia wypowiedziane nie po raz pierwszy i zapewne nie ostatni - powiedziała Mazurek.\n- To niech będzie komentarz do tego, żeby nie podbijać (tego) człowieka. Niech on buduje swoją popularność na tym, co ma do zaproponowania, a nie na ataku w stosunku do Jarosława Kaczyńskiego - dodała rzeczniczka PiS.\nKOŚCIÓLKRAJLESZEK JAŻDŻEWSKIPOLSKAROBERT BIEDROŃROZDZIAŁ PAŃSTWA OD KOŚCIOŁAWIOSNA\nCzytaj więcej: "Każdy ma swoje odniesienia, swój program, swoich bogów". Czarzasty o wykładzie Tuska


Zamkowe Lato dla Dzieci – warsztaty Balkonowe Laboratorium – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Wakacje, Lato w mieście > Zamkowe Lato dla Dzieci…\nZamkowe Lato dla Dzieci – warsztaty Balkonowe Laboratorium\nBalkon zamkowy / I piętro historyczna część zamku CK Zamek mapa\nWarsztat z nauką na wesoło i bezstresowo, w ciągu 90 minut stworzymy świat baniek, chmur, lodu a nawet wywołamy małe tornado. Wszystko wyemitujemy w przestrzeń Poznania z najpiękniejszego balkonu zamkowego. Nie bój się chemii i fizyki z nami przyjdzie to łatwiej\nkiedy: 17.08., g. 11.00\ngdzie: Balkon zamkowy / I piętro historyczna część zamku\n„BALKONOWE LABORATORIUM EKSPERYMENTALNE ”.\nprowadzenie: Jacek Brudziński – Fundacja Einsteina\nŻywiołowe Wakacje w Wiosce Bosych Stóp 2020\nTegoroczne wakacje będą inne niż wszystkie, ale potrzeby dzieci są wciąż takie same: radosna zabawa, ruch na świeżym powietrzu, przygoda i kontakt z rówieśnikam...


Niepodległa Poddębskiego - News O.pl\nZakopane zaprasza mieszkańców oraz turystów na niezwykłą podróż w czasie. Dzięki zdjęciom autorstwa Henryka Poddębskiego z zasobu Narodowego Archiwum Cyfrowego i stworzonemu przez Fundację Koncept Kultura fotoplastykonowi, przeniesiemy się do Polski epoki dwudziestolecia międzywojennego. Unikatowe zdjęcia pozwolą zobaczyć jak Polacy wypoczywali zimą w czasach II RP. Dzięki współpracy z Zakopiańskim Centrum Kultury, fotoplastykon zagości na Kulturalnym Placu Niepodległości od 9 lutego do 15 marca.\nMisją Narodowego Archiwum Cyfrowego jest budowanie nowoczesnego społeczeństwa świadomego swojej przeszłości. Fotografia stała się w XX wieku głównym medium przekazu informacji i wspomnień, a z uwagi na ogrom zniszczeń, jakich dokonała II wojna światowa rola tego typu przekazu jest dziś nie do przecenienia. W 2016 roku Narodowe Archiwum Cyfrowe, dzięki wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pozyskało wyjątkową spuściznę Henryka Poddębskiego (1890–1945), jednego z najważniejszych fotografów II Rzeczypospolitej.\nWernisaż: 9 lutego 2018 roku, godz. 12.00\nOd 9 lutego do 15 marca 2018 roku\nTags Henryk Poddębski Kulturalny Plac Niepodległości w Zakopanem Zakopane Zakopiańskie Centrum Kultury\nPoprzedni news Iced Earth w trasie po Polsce\nNastępny news XIII Śląski Maraton Fotograficzny


Nie musisz się na to godzić – Nie dla przemocy\nOfiarą może być każdy: dziecko, kobieta, mężczyzna, osoba starsza. Ważne jest, aby przerwać błędne koło przemocy i poprosić o pomoc: sąsiadkę, kogoś z dalszej rodziny, nauczyciela, psychologa, pedagoga, przechodnia.\nPamiętaj niemy krzyk „Pomocy” to czarna kropka na wewnętrznej stronie dłoni. W ten sposób możesz dać znać, że jesteś ofiarą i prosisz o ratunek, a Twój oprawca nie będzie o tym wiedział, nawet jeśli jest przy Tobie.\nSkorzystaj z Niebieskiej Linii, zgłoś się na policję, do Domu Samotnej Matki, Opieki Społecznej, Kancelarii Prawniczej, powiedz o swojej sytuacji lekarzowi rodzinnemu. Każda z osób pracujących w tych instytucjach ma obowiązek Ci pomóc.\nNieważne czy jesteś kobietą, dzieckiem, mężczyzną czy osobą starszą, masz prawo do spokojnego i bezpiecznego życia.\nNIKT NIE MA PRAWA CIĘ KRZYWDZIĆ!


Yuuki | 2012-12-15\nTo moje pierwsze spotkanie z Jodi Picoult. Podobno jest nieco gorsza niż jej pozostałe książki. Dla mnie była naprawdę niesamowita. Wciągnęła mnie, szczególnie pod koniec. Mimo że podejrzewałam wcześniej takie zakończenie, to zaskoczyła mnie innymi wydarzeniami, o których nawet bym nie pomyślała. Świetnym pomysłem było dodanie komiksu oraz "zabawy w chowanego". Trochę zajęło mi znalezienie wszystkich liter!\nPodsumowując, cieszę się że zaczęłam ponoć od gorszej. Skoro dla mnie świetna książka jest jedną z mniej lubianych to jaka będzie ta naprawdę dobra?


Jak uprawiać koleus? - mPorady.pl\nKoleus Blumego to roślina, którą nazywa się też pokrzywką brazylijską. Ma ona wiele odmian, które posiadają różnobarwne, ząbkowane lub postrzępione liście. Jego niebieskie kwiatostany są niepozorne i niezbyt atrakcyjne, dlatego najlepiej od razu usuwać, gdyż hamują wzrost.\nIntensywność barwy liści zależy od nasłonecznienia; liście roślin stojących w cieniu bledną i zielenieją. Jest rośliną wieloletnią, jednak co roku należy pobierać nowe sadzonki, gdyż tylko jednoroczne rośliny mają ładny, krzewiasty pokrój, uzyskany przez uszczykiwanie pędów.\nWskazówki, jak uprawiać koleus\nStanowisko dla koleusa\nKoleus wymaga stanowiska słonecznego. Najlepsze więc będzie dla niego południowe okno, zaś latem można przenieść go na balkon lub do ogrodu.\nTemperatura dla koleusa\nLatem optymalna dla koleusa będzie temperatura pokojowa, zimą potrzebuje niższej – około 10°C.\nOd wiosny do końca lata koleus należy podlewać obficie, zaś jesienią i zimą umiarkowanie.\nOd marca do sierpnia warto nawozić koleus co 1-2 tygodnie roztworem nawozów mineralnych niezawierających wapnia.\nJako że koleus jest zazwyczaj hodowany jako roślina jednoroczna, nie wymaga przesadzania.\nKoleusa najlepiej rozmnażać w marcu, przez sadzonki wierzchołkowe z jedną parą liści; ukorzeniają się łatwo w mieszance ziemi kompostowej, torfu i piasku w proporcjach 4:2:1.\nSzkodniki i choroby atakujące koleus\nKoleus bardzo często jest atakowany przez mączlika szklarniowego, który jest trudny do zwalczania. Można kilkakrotnie opryskać rośliny wywarem z tytoniu (tytoń z jednego papierosa gotować 15 minut w 0,5 l wody, ostudzić, przecedzić), roztworem LUDWIKA lub preparatem przeznaczonym do zwalczania insektów, najlepiej takim, który ulega biologicznemu rozkładowi.\nJak dbać o ketmię?\nKetmia – róża chińska – powróciła do kwiaciarni w formie …


LaLiga pewniaki na dzisiaj | Typy bukmacherskie\nLaLiga pewniaki na dzisiaj\nValladolid – Huesca: Darmowa typy na mecz, analiza, stream – 29 stycznia\nW piątkowy wieczór rozpocznie się dwudziesta kolejka hiszpańskiej LaLiga. Jedyny ze spotkań w tej kolejce będzie to spotkanie pomiędzy Valladolidem z Huescą. Skuteczne typy bukmacherskie na dzisiaj Można śmiało powiedzieć, że jest to mecz "za sześć punktów" dla obu tych ekip....\nTyp dnia – 23 czerwca [środa]\nPrzed nami pojedynki trzydziestej pierwszej kolejki LaLiga. We wtorek 23 czerwca dojdzie do rywalizacji pomiędzy Levante z Atletco Madryt. Póki co podopieczni Siemone prezentują się całkiem dobrze i niewątpliwie powinni zdobyć komplet punktów podczas tej potyczki. Levante - Atletico Madryt:...\nTypy na dziśTypy dnia - 17 września 2021\nLech Poznań – Wisła Kraków: Typ i analiza – 17 września (piątek)\nPo tym, jak mogliśmy się emocjonować w rozgrywkach pucharowych teraz wracamy do spotkań ligowych. Jedno z piątkowych potyczek w...\nBundesliga: Typy bukmacherskie na mecz RB Lipsk – Bayern Monachium – 11 września (sobota)\nTypy dnia - 11 września 2021\nEliminacje do MŚ 2022: Typy i bonusy na mecz Austria – Szkocja – 7 września (wtorek)\nTypy dnia - 6 września 2021\nSkuteczne typy z US Open za darmo na dzisiaj – 2 września\nTypy dnia - 1 września 2021


Orły, sokoły | Przegląd\nAutor: Piotr Kuncewicz\t| Luty 25, 2002\nWszystkich zainteresowanych jakby zamurowało, kiedy Mieczysław Rakowski zapytał publicznie elitę polityczną i intelektualną “Solidarności”, dlaczego tak drastycznie zmieniła poglądy, wyrzekając się poprawionego socjalizmu na rzecz kapitalizmu, liberalizmu, wyzysku po prawdzie. Geremkowi, Kuroniowi, Mazowieckiemu i Michnikowi mowę odjęło. Odezwała się tylko Anna Tatarkiewicz, która – o ile mi się zdaje – poglądów nie zmieniła i wywołała do tablicy Karola Modzelewskiego, także wiernego swoim przekonaniom. Rzeczywiście, bohaterscy i niezłomni obrońcy robotników po prostu ich zdradzili. Jakoś nie dychać dzisiaj iście antycznych chórów o prawie do godziwej pracy i płacy, bez których ani rusz. A co z “minimum socjalnym”, czy dziś już niepotrzebne?\nTatarkiewicz dochodzi do wniosku, że ideologom “Solidarności” chodziło jedynie o osobistą karierę polityczną, a ich rzekome poglądy polityczne były tylko narzędziem i nie miały merytorycznego znaczenia. Cóż, ludzie udanych karier politycznych są dziś za wielcy, żeby odpowiadać Rakowskiemu. Albo może nie mają nic dorzecznego do powiedzenia. Przypuszczam, że ich wypowiedzi sprzed kilkunastu lat brzmiałyby dzisiaj wręcz kompromitująco. Ale czy rzeczywiście byli zdrajcami? To chyba za mocne określenie.\nIstotnie, w momencie przełomu zaczęli się gubić. Pamiętam taką rozmowę telewizyjną Geremka bodaj z Czesławem Bieleckim tuż po okresie Okrągłego Stołu. Bielecki naciskał Geremka, żeby powiedział, jaki ustrój widzi w przyszłej Polsce, a Geremek wykręcał się, jak mógł, i w końcu nie powiedział. Chyba po prostu nie wiedział, co rzec. To prawda, że nie było w Polsce żadnego referendum, nikt nie zapytał nas o zdanie. Ale pierwsze wybory nie zostawiły cienia wątpliwości, że “Solidarność” ma całkowite zaufanie społeczeństwa. Jakżeby inaczej: tyle szlachetnej pasji, tyle oburzenia na komunę, tyle zawrotnych obietnic! Pamiętam wypowiedź jakiejś biednej staruszki zaraz po wyborach: jest jej wprawdzie źle, ale to nie zmniejsza jej entuzjazmu, czeka, aż będzie lepiej. Bo to już za chwilę.\nWbrew Rakowskiemu i Tatarkiewicz ani przywódcy “posierpniowi”, ani zresztą my wszyscy nie znaliśmy Zachodu. A raczej znaliśmy go z najlepszej strony. Zwiedzaliśmy go za socjalistyczne pieniądze i klęliśmy na socjalizm, że tak licho nas wynagradza. Wyposażeni w zupki w proszku, w konserwy, w przesławne kabanosy (vide Mrożkowa “Monisa Clavier”) spoglądaliśmy na sklepy pełne wspaniałości pełni olśnienia i podziwu. Zresztą, co tu gadać – to akurat zmieniło się u nas na lepsze. A sto dolarów w samej Polsce to był niemal majątek. Nikt nie myślał o ciemnych stronach przywracanego ustroju, jestem pewien że Geremki i Michniki też nie. Bo istotnie nawet w latach 80. nikt nie liczył na całkowitą odmianę, błądzono jeszcze w syndykalistycznych marzeniach. Na dodatek chodziło raczej o odzyskanie suwerenności, a nie o ustrój, chociaż na sztandarach wypisywano całkiem coś innego.\nW miarę wzrostu szans i nadziei zmieniali się sami bohaterowie, na mocy zasady “daj kurze grzędę”. Aż po prostu wyszli z kurnika i przeobrazili się w orły. Zdarzało mi się z nimi rozmawiać – ileż pychy i arogancji aż biło od tych ludzi. To wtedy zaczęło się lekceważenie kultury, która przestawała być przydatna politycznie. To wtedy pewien aktor powiedział Drawiczowi, że telewizja była dotąd szambem, to wtedy Werner wywodził Rolickiemu, że kultura była tylko przesłoną rzeczy prawdziwie istotnych, Szczepański odwołał się do jakiejś imprezy dominikańskiej, a Łapicki orzekł, że się sama wyżywi. Żaden nie przewidział, że po prostu zdechnie, bo żadnego to po prostu nie obchodziło. Więc jeśli taka była ówczesna świadomość ludzi kultury, co się dziwić politykom? Oni naprawdę nie wiedzieli, co z tego wyniknie i nie było takiego momentu porzucenia sprawy “ludzi pracy najemnej”. Po prostu krok po kroku zwyczajni ludzie przestawali się liczyć.\nAni Mazowiecki, ani Michnik, ani Geremek nie przyznają, że byli oszustami, bo w ich własnej, najrzetelniejszej ocenie nimi rzeczywiście nie byli. Zmienili się – po prostu. Nie chciałbym, żeby się to zdarzyło ich następcom.


Złożyć w urzędzie wniosek o wydanie zaświadczenia.\nOpłata skarbowa za wydanie zaświadczenia wynosi 17 zł odnoście zaświadczenia o danych wnioskodawcy, 31 zł w przypadku poświadczania danych osób innych niż wnioskodawca. Ustawa o opłacie skarbowej przewiduje zwolnienia z opłaty w niektórych przypadkach.\nPo złożeniu wniosku i wniesieniu opłaty wnioskodawca otrzyma zaświadczenie.\nwypełniony wniosek o wydanie zaświadczenia ze wskazaniem interesu prawnego.\ndowód osobisty lub inny dokument stwierdzający tożsamość wnioskodawcy.\nustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993.),\nustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006r. Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.),\nOsobiście w Urzędzie Gminy w Jaśliskach lub za pośrednictwem poczty.\n9. Wzór wniosku.\n10. Dodatkowe informacje, o których warto wiedzieć.\nOd decyzji odmawiającej wydania zaświadczenia służy stronom prawo złożenia odwołania do Wojewody Podkarpackiego w Rzeszowie za pośrednictwem Wójta Gminy Jaśliska w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Odwołanie nie podlega opłacie skarbowej.


Tarcze Herbowe dla popularyzatorek esperanto\nRok 2017 został ogłoszony Rokiem Zamenhofa. Ludwik Zamenhof wymyślił esperanto, sztuczny język, który miał likwidować bariery między ludźmi. Na ostatniej sesji Rady Miasta (21 listopada) trzy sądeczanki popularyzujące ten język zostały uhonorowane Tarczą Herbową "Zasłużony dla Miasta Nowego Sącza".\nPani Halina Komar należy do najbardziej aktywnych popularyzatorek języka wymyślonego przez polsko-żydowskiego lekarza Ludwika Zamenhofa. W 2006 roku przejęła z prywatnych rąk ponad stuletnie pismo Pola Esperantisto, które od tej pory jest oficjalnym organem Polskiego Związku Esperantystów.\nOd lat organizuje międzynarodowe projekty w obszarze edukacji i kultury, aktywnie uczestniczy w pracach Centrum Edukacji Międzykulturowej i Sądeckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Jako jedna ze stu osób wpisana została do panteonu edukatorek esperanto.\nRównie aktywna w popularyzowaniu języka Zamenhofa jest pani Maria Baran, która promuje nasze miasto i region podczas wydarzeń esperanckich organizowanych przez Centrum Edukacji Międzykulturowej. Bardzo zaangażowana w działalność na rzecz środowiska senioralnego, przewodnicząca Nowosądeckiego Forum Seniorów.\nPodobnym CV może się pochwalić pani Alicja Skalska. Związana z kulturą, wspomagała artystów podczas obchodów 700-lecia Nowego Sącza. W CEM odpowiedzialna jest za działania artystyczne i jest autorką sukcesów sądeckiej młodzieży na wielu imprezach międzynarodowych.\n"W związku z obchodzonym rokiem Zamenhofa 2017, na szczególną uwagę i wyróżnienie zasługują aktywni członkowie Centrum Edukacji Międzykulturowej w Nowym Sączu, działający na rzecz promocji i popularyzacji języka esperanto wśród sądeczan. Z tych powodów przyznanie Tarczy Herbowej "Zasłużony dla Miasta Nowego Sącza" uważam za zasadne" – czytamy w uzasadnieniu podpisanym przez prezydenta miasta Ryszarda Nowaka, które odnosi się do wszystkich trzech pań.\nW towarzystwie popularyzatorek esperanto znalazła się sądecki Kongregacja Kupiecka Zrzeszenia Handlu i Usług w Nowym Sączu. W bieżącym roku Kongregacja obchodzi jubileusz 95-lecia istnienia. "Kupcy sądeccy to bezpośredni spadkobiercy i kontynuatorzy pięknej kupieckiej tradycji budowania i służenia naszemu miastu" – czytamy w uzasadnieniu przyznania Tarczy Herbowej.\nWszystkim uhonorowanym serdecznie gratulujemy. /Na zdjęciu: fragment obrad Rady Miasta Nowego Sącza/\nAutor: Wiesław Turek Dodano: 2017-11-22 14:31:33


pablo | 2010-10-21\nRobert M. Wegner – autor wyrastający na czołowego twórcę polskiej fantastyki. Jego opowiadanie, Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami z debiutanckiej książki zostało uhonorowane w tym roku prestiżową nagrodą im. Janusza A. Zajdla. W moje spragnione godnej fantastyki ręce wpadł drugi tom tegoż autora, zatytułowany Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód. Czy bliżej nieznany dotąd Robert Wegner (jak dotąd twórca jedynie nielicznych opowiadań) zdołał stworzyć fantastyczny świat, tak wspaniały i godny poświęcenia mu czasu, że będę w stanie polecić go wszystkim – nie tylko miłośnikom tego typu literatury?\nOtwierając książkę, czytelnik zostaje rzucony na wschód wielkiego Imperium. Nie liczcie na wprowadzenia czy opis krajobrazów – na to przyjdzie czas później, kiedy wielogodzinny kłus na wiernym stepowym wierzchowcu po płaskich jak stół łąkach da nieco czasu i wytchnienia. Od razu zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń, wraz z wiernym bojowym czardanem generała Laskolnyka. Już pierwszych kilka stron uświadomiło mi, że będę przez jakiś czas chodził niewyspany i co najważniejsze tak właśnie było. Wszystko to za sprawą tego, że Wegner po prostu wie, jak zatrzymać czytelnika przy książce. Akcja nie zwalnia, a z czasem okazuje się, że te kilka szarpnięć na początku to zaledwie preludium do złożonej fabuły. Za każdym razem, kiedy już musiałem przerwać czytanie, dopadał mnie syndrom jeszcze jednego rozdziału.\nDruga część Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód opowiada o wydarzeniach na przeciwległym krańcu Imperium – zachodzie. O ile wschód zwiedzaliśmy głównie z końskiego grzbietu, o tyle tym razem podążać będziemy śladem pospolitego złodziejaszka imieniem Altsin, którego poznajemy w nietypowych dla głównego bohatera okolicznościach – zapitego, śpiącego na drewnianym molo. Zamiast stepów mamy teraz potężne miasto z rządzącą nim Radą i tajemniczą Ligą Czapki. Owo miasto okaże się równie, a może i bardziej zabójcze niż nieprzystępny, pełny zbójów step.\nPrzewracając kolejne strony, nabierałem coraz większego podziwu dla autora. Z każdego miejsca wypływa kunszt i staranność. Odnosi się wrażenie, że powieść jest wręcz doszlifowana do najmniejszego detalu. Nieważne, czy bohaterowie stają przed gnijącą szopą, potężnym zamkiem, czy ośnieżoną górą – my czujemy się, jakbyśmy patrzyli ich oczyma. O samych opisach trudno jednakże powiedzieć coś więcej, ponieważ są one tak zgrabnie wkomponowane w tekst, że prawie niezauważalne.\nŚwiat stworzony przez Roberta Wegnera wzbudza moje uznanie. Jest on pełen zależności, bogaty w przeróżne narodowości, miasta, wioski czy odziały wojskowe. Każda z ras ma odrębny styl, wygląd, rodzaj zabudowań i zróżnicowane jednostki. Taka złożoność świata mogłaby przytłaczać, gdyby nie lekkość, z jaką udaje się autorowi przekazać całość czytelnikowi. Po raz pierwszy zetknąłem się z polską fantastyką, która rozmachem przedstawionych krain może konkurować z Tolkienem. Zaryzykuję domniemanie, że jeżeli Wegner utrzyma swój dotychczasowy poziom, to meekhańska saga będzie tłumaczona w przyszłości na wiele języków.\nWspomnę jeszcze kilka słów o wydaniu. Książka drukowana jest na kredowym papierze. Może to detal, ale jednak przyjemnie czuje się pod palcami gładki, biały papier. Literówek nie naliczyłem zbyt wiele, a poważniejszych błędów nie stwierdziłem w ogóle, zastrzegam jednak, że nie jestem ekspertem w dziedzinie redagowania tekstu. Egzemplarz, który został mi dostarczony do recenzji, mimo swoich 680 stron, przetrwał czytanie bez śladu użytkowania. Na grzbiecie nie pozostało nawet najmniejsze zagięcie. Jakość wydania sprawia, że kwota wydana na książkę na pewno nie jest wygórowana.\nDwa pierwsze tomy Opowieści z meekhańskiego pogranicza to dopiero początek wielkiej fantastycznej przygody, w jaką chce zabrać nas Robert Wegner. Fundament stworzył sobie ku temu niesłychanie solidny. Z niecierpliwością będę czekał na kolejne części. Jestem niesłychanie ciekawy, jak autor zamknie otwarte wątki i czy połączy je jakimś głównym nurtem. Wracając jeszcze do Wschodu – Zachodu, zdecydowanie warto! Poszczególne części różnią się od siebie znacznie. Mimo to obie czyta się z niesłabnącą ciekawością, a kiedy wzrok spoczywa na ostatniej stronie, czuje się żal, że to już koniec.\nHistorio trwaj – Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód to zaprawdę kawał godnej fantastyki! Polecam!


Beaba Kosmetyczka Camele'o Pastel Pink / AKCESORIA DLA DZIECI - Mamissima - zabawki, akcesoria dla dzieci i rodziców.\nBeaba Kosmetyczka Camele'o Pastel Pink\nBardzo praktyczna kosmetyczka francuskiej firmy Beaba, która zmieści wszystkie akcesoria i kosmetyki potrzebne do pielęgnacji maluszka. Wykonana z wysokiej jakości materiałów. Posiada wiele kieszonek i przegródek co ułatwia zachowanie porządku. Doskonale sprawdzi się w podróży jak i szpitalu.\nUWAGA! Produkt nie zawiera wyposażenia.


Winlandia • Bull-Hansen Bjørn Andreas • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl\nStrona głównaKatalogKsiążka: Bull-Hansen Bjørn Andreas Winlandia\nTytuł oryginalny: Vinland\nJomswiking (tom: 2)\nNordycka saga o jomswikingu, który przeprawił się przez ocean.\nTorstein Szkutnik, syn Tormoda, przebył daleką drogę. Gdy jako dwunastolatek wyruszał, by odnaleźć brata, był tylko niewolnikiem. Po ośmiu latach tułaczki i walki o przetrwanie został hovdingiem, przywódcą grupy wojowników z Jomsborga. Jednak ani jemu, ani towarzyszącym mu jomswikingom nie dane było zaznać spokoju. Ich wędrówka dopiero się zaczynała.\nBjørn Andreas Bull-Hansen – bestsellerowy norweski pisarz. Sławę przyniosła mu saga o jomswikingach, w której płynnie łączy fikcyjne postaci z historycznymi wydarzeniami. Pierwszy tom serii, "Jomswiking. Czas ognia i żelaza" ukazał się w Polsce nakładem Wydawnictwa Czarna Owca.


Wrocław: 20-latek znaleziony w oknie życia. Był pijany • www.tuwroclaw.com\n2021-10-30, Autor: mh\nDo niecodziennego zdarzenia doszło w nocy z piątku na sobotę przy ulicy Rydygiera. Straż pożarna i policja musiały interweniować po tym, ja w oknie życia znaleziono 20-latka. Okazało się, że mężczyzna był pijany.\n– Po godz. 1 w nocy policjanci otrzymali informację, z której wynikało, że do jednego z okien życia miał wejść nietrzeźwy 20-latek – mówi podkomisarz Wojciech Jabłoński z KWP we Wrocławiu.\nGdy policjanci przyjechali na miejsce, interweniowała tam straż pożarna, a mężczyzna znajdował się już na zewnątrz.\n– W związku z tym, że miał ponad promil alkoholu w organizmie, funkcjonariusze przewieźli go do wrocławskiego ośrodka pomocy osobom nietrzeźwym. 20-latek wszedł do środka tego małego okienka, zmieścił się cały w jego wnętrzu i uszkodził specjalną misę, w której umieszczane są małe dzieci, które tam trafiają – dodaje.\nPolicjanci będą ustalać przebieg tego zdarzenia. – W chwili, gdy mężczyzna został zatrzymany przez policję, nie było z nim żadnego kontaktu. Gdy wytrzeźwieje, funkcjonariusze porozmawiają z nim i ustalą, dlaczego tam wszedł. Odpowie też za zniszczenia, które spowodował swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem – wyjaśnia Jabłoński.\nTagi: okno życia, Rydygiera, policja, pijany mężczyzna, wszedł do okna życia, uszkodził okno życia, KWP\nOkno życia przy Rydygiera (Fot. Archiwum)


Ponad trzy czwarte obszaru pokrywają lasy liściaste, a pozostałą część siedliska rolnicze, lasy liściaste, łąki i zarośla.\nObszar położony jest w przykrawędziowej części doliny rzeki Kostrzyń. Teren wysoczyznowy wyniesiony jest 150-200 m n.p.m. w stosunku do dna doliny położonej 140 m n.p.m. Pod względem fizjograficznym należy do Obniżenia Węgrowskiego stanowiącego część Niziny Południowopodlaskiej. Obszar wchodzi w skład dużego kompleksu leśnego, w większości położonego ponad dolinę, porośniętego borami i borami mieszanym (leśnictwo Jeziorek, nadleśnictwo Mińsk). Lokalny krajobraz na przestrzeni ok. 20 km2 tworzy mozaika lasów, rozległych łąk i turzycowisk. Całość urozmaicają dwa duże kompleksy stawów rybnych.\nJeden z najlepiej zachowanych na Nizinie Południowopodlaskiej obszarów leśnych związanych z siedliskami wilgotnymi. Występuje tu kompleks olsów porzeczkowych i łęgów olszowo-jesionowych, charakteryzujący się obecnością w runie gatunków olsowych i szuwarowych charakterystycznych dla szuwarów wielkoturzycowych. Na terenie obszaru obserwowane są fluktuacje pomiędzy łęgowym a olsowym charakterem zbiorowisk leśnych będące efektem zmiennych stanów wód rzeki Kostrzyń, okresowym zwiększaniem się roli wysięków wód podskórnych lub spływów powierzchniowych z terenów wysoczyznowych.\nWe wschodniej części Obszaru, w lokalnej, bezodpływowej niecce otoczonej zwydmieniami wykształciła się mozaika siedlisk bagiennych. Tworzą ją: sosnowe bory bagienne oraz roślinność torfowisk mszysto-turzycowych i mszarów reprezentowana przez zbiorowiska: turzycy dzióbkowatej, wełnianki wąskolistnej i turzycy nitkowatej. Ten ostatni występuje w postaci płaskiego, dywanowego mszaru. Na terenie Obszaru gniazdują m.in.: bielik, trzmielojad, bocian czarny, żuraw, samotnik, słonka i dzięcioł średni.\nSkraje obszaru, które graniczą z rzeką Kostrzyń, penetrowane są przez bobra i wydrę. Z dużych ssaków stwierdzono tu: łosia, jelenia, sarnę i dzika.\nMrozy – wieś we wschodniej Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim, w gminie Mrozy, 60 km od Warszawy.\nSiedziba gminy, położona 5 km od drogi krajowej nr 2 Świecko - Terespol. Stacja kolejowa położona na magistrali kolejowej Moskwa - Berlin.\nzespół dworca kolejowego PKP, w tym dworzec murowany z 1888 r. i wieża ciśnień murowana z końca XIX w.\njedno- i dwukondygnacyjne domy letniskowe, powstające w czasach rozkwitu tej miejscowości, głównie w dwudziestoleciu międzywojennym.\nmłyn wodny, murowano-drewniany., z pocz. XX w.\nmłyn wodny, murowany, z pocz. XX, w Mrozach (tzw. "Nożownia", na pocz. XX w. mieściła się tam sławna fabryka noży "Gerlach").\npozostałości młyna wodnego Dębkowizna, drewniany, z końca XIX, w.\nW 1902 r. Warszawskie Towarzystwo Higieniczne, uznając klimat Mrozów i okolic za wyjątkowy i najlepszy do leczenia chorób płuc, podjęło decyzję o wybudowaniu Sanatorium w Rudce k. Mrozów. Teren budowy znajdował się kilka kilometrów od stacji kolei warszawsko-terespolskiej, na której wyładowywano przywożone pociągiem materiały budowlane. Aby ułatwić transport sprzętu do Rudki, położono tory pod kolejkę konną. Po 6 latach budowę zakończono, wówczas wózki towarowe na kolejce konnej zastąpiono tramwajem. Przewoził on kuracjuszy, pacjentów, pracowników i zwyczajnych wczasowiczów. I tak z historią Sanatorium w Rudce na stałe związała się opowieść o tramwaju "owsem napędzanym", który jak się okazało, kursując jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku z Mrozów do Rudki, był jednym z dwóch takich pojazdów w całej Europie. mrozy.pl W roku 2007 Towarzystwo Przyjaciół Mrozów postanowiło reaktywować kolejkę, która prawdopodobnie powstanie w 2009 roku.\nDo najważniejszych czynników zagrażających siedliskom przyrodniczym na terenie Ostoi należą: zaburzenia stosunków wodnych będące skutkiem czyszczenia kanałów i rowów melioracyjnych oraz niszczeniem tam bobrowych, co wpływa na szybszy odpływ wód powierzchniowych z doliny Kostrzynia; sukcesja roślinności drzewiastej, zwłaszcza brzozy omszonej w obrębie torfowiska.\nPomimo, że w chwili obecnej gospodarka leśna nie jest intensywna na terenie obszaru to w przyszłości jeśli nie wprowadzi się specjalnych zasad gospodarowania może wpłynąć ona degeneracyjnie na roślinność łęgów i olsów. W dalszej perspektywie za negatywnie oddziałującą może okazać się znaczna koncentracja jeleniowatych i wynikające z tego przegęszczenie populacji ograniczające naturalne odnawianie się drzew liściastych. W chwili obecnej teren obszaru należy do Ośrodka Hodowli Zwierząt.\n• Rogoźnica - rezerwat leśny\nRegionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Warszawie, http://www.warszawa.rdos.gov.pl, e-mail: rdos.warszawa@mazowieckie.pl, fax: (022) 55 65 602, tel.: (022) 55 65 60\n• Wodynie (siedlecki, woj. mazowieckie)


Warsztaty i szkolenia podczas Targów FURNICA 2015. - OIGPM\nWarsztaty i szkolenia podczas Targów FURNICA 2015.\nW imieniu Rady Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Producentów Mebli (OIGPM) oraz Zarządu Międzynarodowych Targów Poznańskich MTP Sp. z o.o. mam przyjemność zaprosić Państwa do złożenia wizyty na Targach DREMA oraz FURNICA 2015, które odbędą się w Poznaniu w dniach 6 – 9 października 2015 roku.\nPragnę poinformować, że – obok możliwości zapoznania się z aktualną, szeroką ofertą handlową polskich i zagranicznych producentów maszyn, komponentów oraz akcesoriów meblowych – odwiedzający Targi będą mieć okazję do uczestniczenia w imprezach towarzyszących Targom, skoncentrowanych na najważniejszych tematach branży. W szczególności zapraszamy na wydarzenia współorganizowane przez OIGPM.\nScena przy Forum Trendów, paw. 7\n11:30-12:00 „Badania WWA konieczne do przyznania znaku GS – warsztaty dla branży meblowej”, prowadzenie: Intertek Consumer Goods GmbH i Intertek Poland\n10:00-11:00 „Nowe możliwości rozwoju dla każdego – dotacje na lata 2014-2020”, prowadzenie: Joanna Bobowska EXECUTIVE HOUSE\nSala C, paw 7 antresola\n11:00-12:00 „Nowe metody badań wąskich powierzchni elementów meblowych. Projekt międzynarodowy o akronymie ALL ON EDGE”, prowadzenie: Instytut Technologii Drewna\nSala 1A, paw. 7 antresola\nUWAGA! Seminarium odpłatne/zamknięte\n11:30-14:00 „Zbuduj strategię rozwoju swojej firmy – warsztaty na podstawie raportu Polskie Meble Outlook 2015”, prowadzenie Tomasz Wiktorski B+R Studio\n13:00-14:30 „Badania WWA konieczne do przyznania znaku GS – warsztaty dla branży meblowej”, prowadzenie: Intertek Consumer Goods GmbH i Intertek Poland\n14:30-17:00 “Zaplanuj działania sprzedażowe na rynku detalicznym w 2016 roku – warsztaty na podstawie raportu “Polaków wydatki na meble”, prowadzenie Tomasz Wiktorski B+R Studio\n11:00-11:30 „Fundusze Europejskie – Perspektywa 2014-2020”\n11:30-12:00 „Jak przygotować firmę do nowej perspektywy finansowej na lata 2014-2020, aby nie tylko pozyskać dofinansowanie, ale również z sukcesem je rozliczyć”\n13:00-13:30 „Konkursy w ramach Funduszy UE dla branży meblarskiej – przegląd aktualnych możliwości”\n13:30-14:00 „Przykłady rozwiązań informatycznych INFOSYSTEMS, które mogą stać się innowacjami”\nprowadzenie: Sławomir Nowak INFOSYSTEMS\nStoisko OIGPM, Biuro Obsługi Targów, paw. 7\n14:15-15:45 „Indywidualne konsultacje w zakresie Funduszy Europejskich”, prowadzenie: Sławomir Nowak INFOSYSTEMS\nJednocześnie zapraszamy wszystkich Państwa do odwiedzenia wydarzenia specjalnego Fabryka Mebli na Żywo.\nPodczas targów Drema, prezentowane będą również inne wydarzenia w formie „fabryki mebli na żywo”. W jednej z takich fabryk, które rokrocznie działają na terenie targów, wyprodukowane zostaną meble dziecięce.\nNowością tegorocznej Fabryki Mebli na Żywo będzie także towarzysząca jej przestrzeń edukacyjna, która pozwoli gościom targów na zapoznanie się z technologiczną stroną procesu produkcji mebli. Tradycyjnie wyprodukowany zostanie jeden z projektów mebli wyłonionych w konkursie „Wykreuj Fabrykę Mebli na Żywo”.\nKonkurs skierowany był do studentów Wydziału Technologii Drewna Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, a jego organizatorem była Katedra Meblarstwa, zaś patronami Dziekan Wydziału Technologii Drewna oraz targi Drema.\nTegoroczna Fabryka Mebli na Żywo zlokalizowana będzie w Pawilonie 4 i będzie jej towarzyszyć prezentacja procesu technologicznego produkcji wyposażenia pokoju dziecięcego. Zorganizowane zostaną specjalne przestrzenie edukacyjne, gdzie w formie wykładów zaprezentowane zostaną tematy z zakresu projektowania mebli z wykorzystaniem najnowszych narzędzi informatycznych i nowoczesnych technologii stosowanych w przemyśle meblarskim. W ramach projektu odbędzie się także część zajęć studentów Wydziału Technologii Drewna Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.\nW głębokim przekonaniu o atrakcyjności zarówno samych Targów, jak i wymienionych wyżej imprez towarzyszących serdecznie zapraszam Państwa do odwiedzenia ekspozycji, a szczególnie do wizyty na stoisku Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Producentów Mebli zlokalizowanym w Biurze Obsługi Wystawców BOT w pawilonie 7, a także do uczestnictwa w powyższych spotkaniach branżowych.\nWięcej informacji o Targach DREMA oraz FURNICA 2015 znaleźć można na stronach internetowych http://www.drema.pl/pl/ http://www.furnica.pl/pl/


Chwytak - do czego jest wykorzystywany ? - TT, czyli trochę techniki\nOn - 20 września 2019\nPołączenie bezpieczeństwa oraz wygody i wydajności pracy to kluczowe zagadnienie dla wszystkich zakładów produkcyjnych – niezależnie od branży. Przenoszenie ciężarów było dla wielu przedsiębiorców dużym problemem, ponieważ ciężkie maszyny oraz produkty wymagały specjalnych pojazdów, co z kolei wpływało znacząco na wygodę obsługi magazynu czy hali produkcyjnej.\nWprowadzenie manipulatorów przemysłowych do transportu bliskiego pozwoliło na efektywne wykorzystanie przestrzeni przy jednoczesnym zapewnieniu pracownikom bezpieczeństwa oraz wygody użytkowania. Dzięki maszynom wspomagającym ręczne przenoszenie ładunków praca przebiega w sposób ergonomiczny oraz bezpieczny. Warto zainwestować w tego rodzaju rozwiązania niezależnie od branży, w obrębie której działa dany zakład – manipulatory pozwalają znacząco usprawnić pracę oraz uniezależnić ją od pojazdów do przewozu ciężarów, które nie sprawdzą się na niewielkiej przestrzeni.\nChwytak – niezbędny element manipulatora\nAby manipulator mógł być wykorzystywany do przenoszenia ciężarów, niezbędny jest odpowiedni chwytak. W zależności od modelu maszyny chwytaki będą różnić się nie tylko wyglądem, ale również wykorzystanym do produkcji materiałem, od którego zależeć będzie niezawodność urządzenia. Na rynku dostępnych jest wiele rodzajów chwytaków, począwszy od prostych konstrukcji po wieloszczękowe i obrotowe chwytaki. Aby wybrać odpowiedni chwytak należy przede wszystkim uwzględnić rodzaj procesów realizowanych na danej linii produkcyjnej lub w magazynie. Chwytaki powinny być elementami idealnie dopasowanymi do rodzaju przenoszonego produktu, bowiem tylko wtedy zapewniają bezpieczeństwo oraz wygodne użytkowanie.\nW praktyce chwytaki umożliwiają nie tylko podniesienie oraz przemieszczenie przedmiotu na niewielką odległość, ale również utrzymanie go w powietrzu. Stosuje się je wszędzie tam, gdzie ciężar przedmiotu uniemożliwia przeniesienie go z wykorzystaniem wyłącznie siły pracownika, ale również w przypadku zadań wymagających precyzji. Chwytaki ułatwiają także wykonywanie monotonnych zadań, dlatego idealnie sprawdzają się podczas obsługi linii produkcyjnej.\nChwytaki przemysłowe – dlaczego warto?\nInwestycja w prawidłowo dobrane chwytaki przemysłowe zwróci się bardzo szybko. Przede wszystkim zastosowanie tego narzędzia pozwala na zwiększenie wydajności – praca nie jest już wykonywania siłą mięśni ludzkich, dzięki czemu pracownicy nie męczą się i mogą wykonywać inne czynności. Maszyna świetnie sprawdzi się także wszędzie tam, gdzie brak miejsca uniemożliwia wykorzystanie wózka widłowego, jest również zalecana podczas pracy przy taśmie produkcyjnej. Dużą wygodę zapewnia także możliwość przetransportowania nie tylko ciężkich przedmiotów, ale również obiektów o niewymiarowych kształtach. Warto zdecydować się na spersonalizowane chwytaki, które będą doskonale dopasowane do wymagań danej linii produkcyjnej lub specyfikacji zakładu – w ten sposób zyskujesz niezawodne narzędzie na długie lata. Jest to także duże ułatwienie dla pracowników, a dzięki zastosowaniu renomowanych produktów masz gwarancję bezpieczeństwa podczas użytkowania.


Tata do zadań specjalnych - mam też piękną córkę urodzoną w marcu\nTata do zadań specjalnych - marzec - męska koszulka z nadrukiem\nTata do zadań specjalnych. Praca 24/h na dobę 7 dni w tygodniu. Mam też piękną córkę urodzoną w marcu\nKoszulka z nadrukiem to idealny pomysł na zbliżające się ważne wydarzenia takie jak urodziny, święta czy Dzień Ojca. Jeśli pragniesz sprawić tak oryginalny prezent dla taty, to nie ma się nad czym zastanawiać - złóż zamówienie na naszej stronie.\nZdecydowanie jesteś córeczką tatusia, ale tym razem to Ty chciałabyś rozpieścić swojego rodzica? Koszulka z nadrukiem tata do zadań specjalnych nie tylko rozbawi Twojego ojca, ale również scementuje wasze uczucie - brzmi jak perfekcyjny prezent dla taty? Świetna jakość t-shirtu z nadrukiem gwarantuje udany prezent. Wyobraź sobie tatę gdy podczas urodzin, świąt czy Dnia Ojca zakłada na siebie taką koszulkę i jest prawdziwie szczęśliwy. Nie zwlekaj i zamów koszulkę dla taty.\nDzień bez motocykla prawdopodobnie mnie nie...\nPiwo ukształtowało to wspaniałe ciało...\nChociaż kocham jazdę motocyklem, to nie ma nic...


Cztery nowe ładowarki Varty | Fotopolis.pl\nCztery nowe ładowarki Varty\nVarta wprowadza na rynek cztery nowe ładowarki. Użytkownicy aparatów i akcesoriów zasilanych akumulatorkami mogą wybrać rozwiązanie najlepiej dopasowane do ich potrzeb.\nVarta zaprezentowała cztery nowe ładowarki. Najprostsza - Easy Energy Mini Charger - mała i lekka, ładuje dwa akumulatorki AA lub AAA w około 13 godzin. Modele Easy Energy Pocket Charger i Easy Energy Plug Charger mają funkcję timera i podtrzymywania pełnego naładowania. Easy Energy Universal Charger to uniwersalna ładowarka, która ładuje wszystkie rozmiary akumulatorów: AA, AAA, C, D, 9V.\nOto sugerowane ceny detaliczne tych produktów:\nEasy Energy Mini Charger: 24,99 pln - 44,99 pln\nEasy Energy Pocket Charger: 32,99 pln - 84,99 pln\nEasy Energy Universal Charger: 89,99 pln\nEasy Energy Plug Charger: 86,99 pln\nVARTA EASY ENERGY - udoskonalone ładowarki kolejny raz wyznaczają standardy na rynku mobilnych źródeł energii\nStale potrzebujemy nowych baterii, wszędzie wokół otaczają nas urządzenia potrzebujące energii, dlatego coraz więcej osób rezygnuje z ciągłego kupowania tych tradycyjnych źródeł zasilania, decydując się na jednorazowy zakup odpowiednich akumulatorków i ładowarki. VARTA, wieloletni lider na rynku ładowarek i akumulatorów, stale udoskonala swoje produkty, pracując przede wszystkim nad ich jakością, jak również designem i funkcjonalnością.\nPrezentujemy Państwu cztery ładowarki, które zaspokoją różnorakie potrzeby użytkowników i mają szansę na stanie się przebojami rynku ładowarek 2010.\nŁadowarka Easy Energy Mini Charger - zawiera dwa akumulatorki AAA lub AA. Jest to najtańsza i najprostsza ładowarka z asortymentu VARTY. Polecana szczególnie dla użytkowników mp3. Czas ładowania to ok. 13 godzin. Ładowarka jest mała, lekka i zmieści się w każdej damskiej torebce.\nŁadowarka Easy Energy Pocket Charger - Bestseller wśród ładowarek VARTA. Ta ładowarka zmieści się w każdej kieszeni, waży zaledwie 250 g. Dostępna jest także w wersji z akumulatorkami. Pocket Charger posiada funkcję Timera, który automatycznie wyłącza ładowanie, pozwalając na oszczędność energii. Akumulatorki naładuje w ciągu 7-11 godzin. Dodatkową zaletą jest funkcja podtrzymywania pełnego naładowania.\nŁadowarka Easy Energy Universal Charger - ta uniwersalna ładowarka ładuje wszystkie rozmiary akumulatorów, czyli: AA, AAA, C, D, 9V. Posiada timer, funkcję podtrzymywania pełnego naładowania. Akumulatory odzyskają pełną moc już po 5 godzinach.\nŁadowarka Easy Energy Plug Charger - sprzedawana jest w zestawie z 4 akumulatorkami AA 2100 Zadowoli ona osoby, które poszukują zaawansowanych funkcji bezpieczeństwa. Ponadto zaletą jest także krótki czas ładowania, ok. 6 godzin. Może być używana na całym świecie.\nŁadowarki to proste i wygodne rozwiązanie dla osób często korzystających z różnych urządzeń. Zaoszczędzają nam czas potrzebny na zakup baterii, a także zapewnią nieprzerwane działanie przyrządu w momencie, gdy nie mam baterii pod ręką lub nie możemy wybrać się do sklepu. Ich użycie jest proste, nie zajmują dużo miejsca i zdecydowanie przyczyniają się do większej dbałości o nasze środowisko.\nWszystkie ładowarki dostępne są w sklepach RTV/AGD w całym kraju.\nWięcej z tagiem: Varta\nVarta Professional Lithum\nVarta V-Man Power Pack - przenośna ładowarka uniwersalna\nVarta Solar Charger - energia ze Słońca\nVarta Tri Energy - baterie na każdą okazję


Klub Chińskich Motocykli Wielka wyprawa Shippa (2008) - relacja Luca cz.1\nDzień pierwszy (Sobota 02.08.2008)\nPomysł wyprawy narodził się w głowie Shippa podczas przejażdżki Południową stroną, którą odbyliśmy rok wcześniej. Cjt7 nazwał tą wyprawę WWS, czyli Wielka Wyprawa Shippa i ta nowa nazwa szybko się przyjęła w gronie zapaleńców.\nNo to od początku po kolei:\nO piątej rano dzisiaj wyruszył Grzeno z Gdańska, Andrzej z Malborka i Abu z Orzysza.\nOkoło południa dotarli do stolicy na umówione miejsce, gdzie miał na nich czekać Cjt7.\nDo ekipy dołączyli również: Majkelpl, Kjujik i Tomek na Hondzie.\nCjt7 na wstępie zorganizował orszak weselny dla rozgrzewki, po którym siedmiu wspaniałych ruszyło w moim kierunku.\nJa w tym czasie dopieszczałem maszynę przed wyjazdem i głowiłem się nad tym jak upchać te wszystkie toboły, z których i tak połowa się nie przydała.\nPierwszy dotarł Lucjan z okolic Tomaszowa, a około siedemnastej na parking pod Muzeum wsi Kieleckiej w Tokarni dotarła ekipa ze stolicy, którą przywitaliśmy z Lucjanem.\nChłopaki trochę przemokli, bo po drodze czarne chmury dotrzymywały im towarzystwa.\nTomek wykręcił tylko rękawiczki, ubrał kurtkę z napisem HONDA i ruszył w drogę powrotną. Niestety nie miał czasu na dalszą część wyprawy.\nZostało nas ośmiu wspaniałych ale głodnych i w większości przemokniętych. To ruszyliśmy do mnie na małe conieco, które pieczołowicie przygotowała moja żona.\nNie padało wprawdzie, ale pogoda był niepewna to imprezę przenieśliśmy pod dach do garażu.\nCjt7 nieśmiało zaproponował bym zaglądnął mu do zaworków bo zaczyna mu się jeden tłumik przebarwiać. Zaczęło się ściemniać, a ja w garażu miałem tylko jedną lampę, którą musiałem zabrać bo ustawianie w ciemnościach zaworów nie jest łatwe. Chłopaki siedzieli więc po ciemku macając jedzenie. Na alkohol naprowadzali się węchem.\nAbu, Cjt7 i ja byliśmy pochłonięci zaawansowaną chińską technologią. Po kilkunastu minutach dzieło było gotowe. Cjt7 odpalił swoją maszynę i zniknął gdzieś w ciemnościach. Po chwili wraca i klnie coś pod nosem, maszyna ledwo mu jedzie. No to ładnie spiepszyłem mu sprzęta. Nie było jednak tak źle, Cjt7 miał teraz singla, drugi baniak odmówił posłuszeństwa. Okazało się, że przy składaniu w tych ciemnościach nie trafiłem fajką na świecę. Wystarczyło dobrze wcelować świecą do fajki i maszyna odzyskała nieokiełznaną moc. Biesiadnicy odzyskali światło i impreza się rozkręciła. Nawet zaszczycił nas swoją obecnością pokojowo nastawiony sąsiad z nieograniczoną siłą wyobraźni.\nOkoło północy przyszła pora na sen. Jedynym twardzielem okazał się Kjujik, a reszta poszła spać pod dach, do ciepełka.\nJa przejechałem zaledwie 20km, ale twardziele z północy ponad 600km.\nO awariach nie słyszałem. Wszystkie motorki dojechały do celu dzisiejszego dnia.\nPrzyznam się, że trochę się obawiałem, czy ktokolwiek przyjedzie na tą wyprawę i czy znowu nie zostaniemy tylko ja i Shipp jak w zeszłym roku, ale tym razem chłopaki nie zawiedli.


Roller Derby - kup wrotki do roller derby online\nWicked Narzędzie krzyżowe do rolek\nRoller Derby to zabawny, angażujący fizycznie sport, polegający na jeździe na wrotkach po owalnym, krytym torze i wyprzedzaniu przeciwników. Wymyślone w latach 30-tych przez Leo Seltzera roller derby największą popularnością cieszy się w Stanach Zjednoczonych, chociaż jego miłośników znaleźć można we wszystkich zakątkach globu. Sport ten jest znany ze swojej inkluzywności oraz wysokiego poziomu prezentowanego przez żeńskie zawodniczki. Większość meczów rozgrywana jest dzisiaj na płaskich, owalnych torach, w przeciwieństwie do nachylonych torów wykorzystywanych w przeszłości.\nGracze roller derby noszą czterokołowe buty zbliżone wyglądem do klasycznych wrotek. Zawodnicy wymyślają dla siebie wymyślne, żartobliwe pseudonimy, które funkcjonują jako ich stałe alter ego podczas zawodów. Zawodniczki roller derby lubią również dodać nieco kolorytu i charakteru swoim strojom, nosząc intensywny makijaż, malując twarze czy ubierając kabaretki.\nDerby jest znane z wysokiej kontaktowości. Z tego względu bardzo istotne jest korzystanie z ochraniaczy. Mimo iż jest to bardzo wymagający fizycznie sport, istnieją również juniorskie ligi dla młodszych graczy.\nNa czym polega Roller Derby?\nRoller derby to szybki i kontaktowy sport, w którym mecze rozgrywane są między dwoma zespołami złożonymi z 5 graczy. Gwarantujący mnóstwo frajdy zarówno uczestnikom, jak i widzom mecz roller derby określany jest również jako "bout". Każdy "bout" składa się z dwóch 30-minutowych części podzielonych na krótsze, 2-minutowe rundy nazywane "jammami".\nKażda z drużyn wybiera swojego "jammera" (ścigacza), którego rozpoznać można po symbolu gwiazdy widocznym na kasku. Pozostali członkowie zespołu są nazywani "blokerami" i ich zadaniem jest powstrzymywanie ścigacza drużyny przeciwnej przed ukończeniem okrążenia. Ścigacz ma za zadanie, omijając blokerów drużyny przeciwnej, pokonywać kolejne okrążenia, zdobywając tym samym punkty.\nJak zacząć swoją przygodę z Roller Derby?\nPierwsze kroki w roller derby możesz wprawdzie stawiać na parze zwykłych, rekreacyjnych wrotek, stanowczo wskazane jest jednak zaopatrzenie się w bardziej wytrzymałe, dedykowane do tego sportu, Wrotki Derby. Kolejnym krokiem jest znalezienie lokalnego klubu derby i jazda! Pamiętaj o tym, że to bardzo kontaktowy sport, więc zaopatrz się w odpowiedni zestaw ochraniaczy (w tym takich na zęby) oraz spodnie ochronne.


Bajkowóz z Fundacji Serdecznik już w SOSW!! - SOSW\nJesteś tutaj:Strona główna>Aktualności>Bajkowóz z Fundacji Serdecznik już w SOSW!!\nJuż niebawem nasza relacja z przyjęcia Bajkowozu który dotarł do nas z Poznania a tymczasem przedstawiamy to co piszą o nas twórcy (cudotwórcy) Oddziału Bajka – Wędrująca Szpitalna Biblioteka. Serdecznie Dziękujemy!!!!\nW środę 23 października 77 Bajkowóz – mobilna szpitalna biblioteka zamieszkał w Specjalnym Ośrodku Szkolno Wychowawczym w Starogardzie Gdańskim. Bajkowóz powitało wspaniałe pełne życia, muzyki i baśniowych postaci przedstawienie. Już po chwili widownia i scena zlały się w jeden wielki ocean śmiechu i radości. I w samym środku tego właśnie oceanu znalazł się Bajkowóz. Dziękujemy serdecznie za to niezwykłe, magiczne i naprawdę bajeczne powitanie!!! ps. Bajkowóz dotarł do Starogardu dzięki „zaprzęgowi” mechanicznych rumaków Firmy MAN Polska – Dziękujemy!!!\nProjekt „Oddział Bajka – Wędrująca Szpitalna Biblioteka” realizowany przez Fundację Serdecznik z Poznania, dofinansowany został ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.


Jesteś tu: Home » Rodzina » Polecane książki » Zderzenie dwóch światów\n30 czerwca 2012 12:34Komentowanie nie jest możliweViews: 127\nPonikiewski w brunatne mury getta wpuszcza światło, mnóstwo światła. I choć ciągle getto pozostaje zamknięte, to jest już inne. Niby złowrogie, ale nie wszechmocne; może zmiażdżyć ciało, ale nigdy nie zgniecie ducha; wywoła gorzkie łzy, ale nie wypleni nadziei zagnieżdżonej na dnie serca.\nPonikiewski w swojej książce Motyle w kanałach warszawskiego getta zderza ze sobą dwa światy. Pierwszy, nazwijmy go zewnętrznym, to ciężkie i mroczne, otoczone murami zła getto, w którym zdrada i śmierć są na porządku dziennym. A drugi, niech będzie, że duchowy, to świat Wandzi, małej i niewinnej dziewczynki, głównej bohaterki, która użycza nam swoich zmysłów, byśmy z jej perspektywy oglądali życie w tym strasznym miejscu. Na bazie takiego połączenia, niemalże brutalnego zderzenia dwóch odmiennych światów, powstało wiele dzieł, czy to filmowych, czy to literackich. Książka Ponikiewskiego wprawdzie nie należy do wybitnych, ale też nie jest najgorsza. Jest, powiedziałbym, przyzwoita.\nMotyle w kanałach warszawskiego getta\nWydanie: Rzeszów 2010\nGetta w niej jest mało. Co jakiś czas jedynie czytelnik jest świadkiem związanego z ludźmi tam zamkniętymi wydarzenia – jak śmierć rodziców Wandzi czy krótka wzmianka na temat planowania powstania i… żeby nie zdradzać zakończenia, na tym poprzestanę. W związku z tym czytelnik oczekujący faktów czy realizmu w opisywaniu mrocznego życia w getcie będzie nieusatysfakcjonowany. Ale wydaje się, że Ponikiewski nie chciał pójść tą drogą. I może to dobrze, bo w zamian otrzymujemy przyjemną i – nawet jeżeli brzmi to nieciekawie – radosną książkę.\nGdy policjanci przynoszą posiniaczoną mamę Wandzi, dziewczynka stwierdza: „Moja mama znalazła się w smutnym miejscu, w którym nie panowały zasady życia i nie dajcie się zwieść – ja też w nim byłam”. Gdyby przyjąć to zdanie i je zaakceptować, czytelnik musiałby po przeczytaniu tej książki stwierdzić, że jednak dał się zwieść, i to wiele razy. Autorowi udało się bowiem tak opowiedzieć historię, że nawet straszne wydarzenia nie wydają się straszne, albo inaczej – ciągle, mimo siniaków i krwi, wyczuwalna jest nutka pewnej radości, niepasującej w żaden sposób do okoliczności, ale jednak potrzebnej w życiu każdego człowieka.\nPonikiewski w brunatne mury getta wpuszcza światło, mnóstwo światła. I choć getto ciągle pozostaje zamknięte, to jest już inne. Niby złowrogie, ale nie wszechmocne; może zmiażdżyć ciało, ale nigdy nie zgniecie ducha; wywoła gorzkie łzy, ale nie wypleni nadziei zagnieżdżonej na dnie serca. Kolorytu opowieści dodają także niezwykłe postaci przewijające się przez nią. Książę skrzatów oraz dziwaczny stwór zadający zagadki sprawiają, że światło wdzierające się do getta nie jest monotonne, ma mnóstwo barw.\nW Motylach w kanałach warszawskiego getta wiele jest fragmentów, które mnie skojarzyły się z twórczością Paula Coelho. Takie pojedyncze zdania, wypowiedzi, uwagi odnoszące się do ludzkiej natury. Niekiedy zaskakują i dziwią, czasem nieco drażniąc. Być może sprawiają one, że całość treści staje się zbyt cukierkowa. Ale może tak właśnie powinno być. Może te drogowskazy, obojętnie, jak bardzo są banalne czy przesłodzone, powinny co jakiś czas stanąć człowiekowi przed oczami. Odpowiedź na to pytanie zostawiam Czytelnikowi, który sięgnie po książkę.\nRoczny dostęp do wszystkich ebooków w abonamencie Libenter.pl można nabyć za ledwie 77 złotych (w tej chwili dostępna w tej cenie jest ponad setka ebooków).\nTagi: Jacek Ponikiewski Libenter.pl powieść recenzja wojna


Krimifantamania: Lista bestsellerów tygodnika Spiegel - notowanie 01/2014\nKlaudyna Maciąg 29 grudnia 2013 18:34\nJak zwykle jestem nie na czasie, bo nie miałam pojęcia, że Rowling wydała powieść pod pseudonimem. Tu i tam docierały do mnie jakieś głosy na ten temat, ale nie zagłębiłam się w temat i proszę, niezłe zaskoczenie.\nPS. Ja 'Igrzysk' też jeszcze nie skończyłam :)\nAgnieszka Hofmann 30 grudnia 2013 19:45\nMnie też zaskoczyła ta informacja i tak do końca nie wiem, ile w tym było marketingu, a ile szczerej chęci ukrycia się przed reklamowym szumem. Faktem jest, że czyta się to znakomicie:-)\nMagda K-ska 29 grudnia 2013 19:24\nSzykuję się na Rowling, ale jak będę mieć takie tempo jak z Trafnym wyborem (nadal nie przeczytany, nawet nie zaczęty), to może za parę lat przeczytam:)\nAgnieszka Hofmann 30 grudnia 2013 19:46\nOj tam, tempo, ja też się nie spieszę z niektórymi tytułami... Taki Theorin na przykład czekał ponad rok, zanim się zebrałam...\nViv 29 grudnia 2013 19:46\nGalbritha czytałam! Wreszcie jestem na bieżąco z wydarzeniami wydawniczymi :D Hosseini zaś leżał sobie spokojnie na stosiku, ale mi mama zakosiła... Ale spokojnie, mam co innego do czytania :D\nAgnieszka Hofmann 30 grudnia 2013 19:47\nTym razem łatwo jest być na bieżąco, bo polscy wydawcy przyspieszyli tempo i coraz częściej tłumaczą i wydają prędzej niż Niemcy (w przypadku przekładów anglosaskich). Ale pochwalę Cię, rzeczywiście jesteś na bieżąco;-)\nOstrzę sobie zęby na Vermesa, Fitzka i Adlera, ale co do tego ostatniego to straciłam nadzieję, że wydawnictwo będzie kontynuować serię. Galbraith zamierzam przeczytać, jak już się uporam z "Trafnym wyborem". Hosseiniego czytałam, dobra książka, ale... :)\nAgnieszka Hofmann 30 grudnia 2013 19:49\nDzięki za namiar na Vermesa, na marginesie:-) Fitzka też jestem ciekawa, a do Hosseiniego się przymierzam, ale tak na razie bez entuzjazmu...\nDominika S. 30 grudnia 2013 07:29\nHosseiniego kupuję w ciemno, najnowszą książkę też już mam i liczę, że i tym razem pisarz nie zawiedzie.\nNowa Rowling jeszcze przede mną, bo od roku na półce zalega "Trafny wybór" i powiedziałam sobie, że nie kupię kolejnej jej książki dopóki nie przeczytam pierwszej dorosłej powieści Rowling.\nNowy Fitzek wywołał ekscytacje i nadzieję, że i w Polsce zostanie szybko wydany. Co tam, że mam jeszcze cały stos jego książek do nadrobienia :P\nDo książki Timura Vermesa Ty mnie zachęciłaś, więc będę wypatrywać lutowej premiery.\n"Igrzysk" też jeszcze nie skończyłam, przede mną wciąż 3 część, więc nie jesteś osamotniona :)\n"Doktor Sen" - przymierzam się do niego, ale jak szum trochę ucichnie :)\nNo to lista zaliczona:-)\nAnonimowy 30 grudnia 2013 18:23\nNa Fitzka mam chęć :)\nAgnieszka Hofmann 30 grudnia 2013 19:50\nJa też:-) Może od niego właśnie zacznę nowy czytelniczy rok:-)\nAnonimowy 30 grudnia 2013 18:25\nNo proszę, prawie jestem na bieżąco :)\n"Stulatek" mi się nie podobał, więc "Analfabetkę" sobie podaruję,\nHosseiniego już czytałam ale to nie jest jego najlepsza książka (wg mnie),\n"Kukułka" zaliczona i też mi się podobała,\nTimur już puka do nas, bo widziałam zapowiedzi, więc chyba przeczytam\no Olsenie to raczej nie wspominaj, bo niektórzy nie mogą tego przeboleć,\nMunro - no tak, Noblistkę należy znać, więc dwie jej książki przeczytam ale nie "Drogie życie" a Nesbo to wiadomo - już dawno zaliczony i przedyskutowany\npanią Collins to się raczej nie zainteresuję ani Kingiem też nie.\nLepsza ta lista niż u nas, gdzie pan Grey wciąż wysoko, błee\nAgnieszka Hofmann 30 grudnia 2013 19:52\nNo właśnie, z tym "Stulatkiem" jest tak, że niektórzy są zachwyceni, a inni wręcz przeciwnie. Chyba będę musiała przetestować własnoocznie...\nA lista tylko dlatego wygląda tak zacnie, bo Spiegel oddziela listę z wydaniami twardookładkowych od listy wydań broszurowych, a ja pokazałam właśnie tę pierwszą... Te Greye to wszystko w miękkich... :-)\n"Wołanie kukułki" czeka sobie na półce, podobnie jak "Drogie życie" Munro :) Niestety "Doktor Sen" był dla mnie największym zawodem tego roku - spodziewałam się zupełnie czegoś innego po tej powieści. Co do Nesbo, dopiero w domu zaczynamy z nim przygodę i zakupiliśmy własnie "Człowieka-nietoperza" :) Od jakiegoś czasu rozmyślam na Khaledem Hosseinim, ale nie jestem przekonana do końca, czy to jest w moim stylu opowieść.\nIv 5 marca 2014 20:58\nO mój ulubiony Hosseini na 2 miejscu!! Pod koniec roku nie było go już w monachijskich księgarniach....ale może już wrocil! Musze w końcu go zdobyc....tylko dlaczego az za 20 EUR:(


Zdobywamy szczyty statystyki w czasach zarazy!\nZ radością informujemy że drużyna KADRAILO w składzie: Izabela Guła (1EG), Nikodem Jaworski (1EG) oraz Paweł Skotnicki (1EG) zakwalifikowała się do finału części krajowej Europejskiego Konkursu statystycznego jako jedna z pięciu najlepszych drużyn w Polsce! Nasi młodzi statystycy osiągnęli ten sukces dzięki przeprowadzeniu bardzo wnikliwej analizy zbioru danych przygotowanych przez Organizatora i przedstawieniu wyników swojej pracy i wniosków z analizy w formie 8-slajdowej prezentacji, która została oceniona przez wybitnych ekspertów w dziedzinie statystyki. Na podstawie średniej oceny za prezentację i punktacji za wcześniejszy etap wyłoniono zwycięską piątkę, która powalczy o udział w części europejskiej EKS. Warunkiem jest przygotowanie dwuminutowego filmu w języku angielskim na temat "Młodzi ludzie w Europie" i zdobycie za niego najlepszej oceny Internautów i Jury. Szczegóły dotyczące głosowania przekażemy w późniejszym terminie. Gratulujemy bardzo serdecznie i nadal trzymamy kciuki! Opiekunem drużyny jest nauczyciel matematyki mgr Anna Smoleń.\nDwie uczennice naszej szkoły: Karina Sobol i Joanna Sumara (I Bg) zostały laureatkami Międzynarodowego Konkursu Artystyczno-Literackiego: „Dzieła Noblistów - dodaj barw, ubierz w słowa” ("Masterpieces of Nobel Prize Winners for Literature: Add Some Colour, Give It Your Voice"). Zadaniem uczestników było przeanalizowanie twórczości wybranego laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a następnie zinterpretowanie fragmentu dzieła w formie artystycznej, poetyckiej lub prozatorskiej. Karina i Joanna wybrały prace T.S. Eliota oraz Dereka Walcotta. Zajęły odpowiednio II oraz IV miejsce w konkursie. Gratulujemy!\nZ radością informujemy, że uczennica kl. 1eg Kinga Krzemińska została laureatką w Ogólnopolskim Konkursie dla Młodzieży im. Dostojewskiego na utwór prozatorski na temat: "W poszukiwaniu Boga w człowieku". Praca Kingi pt. "On zawsze był obok..." zachwyciła jury i otrzymała za nią specjalne wyróżnienie. Organizatorem konkursu jest Wydawnictwo św. Macieja Apostoła. Zwycięska praca oraz pozostałe wyróżnione opowiadania i eseje zostaną opublikowane jako pokłosie konkursu w postaci osobnej książki "Nawrócenie przez cierpienie", która ukaże się w kwietniu tego roku. Laureaci konkursu otrzymają kilka egzemplarzy autorskich, ponadto trafią one do naszej szkolnej biblioteki oraz do biblioteki miejskiej w Tarnowie. Serdecznie gratulujemy!\nOlimpiada o Diamentowy Indeks AGH - finaliści\nDo zawodów finałowych XIII Ogólnopolskiej Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH z fizyki zakwalifikowało się trzech uczniów naszej szkoły: Mikołaj Duch, Marcin Kosiba i Daniel Sołtys (3b). Opiekunem uczniów jest mgr Mark Lipiński.\nGratulujemy i życzymy dalszych sukcesów podczas zawodów III etapu olimpiady w Krakowie, które zaplanowano w dn. 28 marca, ale z uwagi na sytuację epidemiczną przeniesiono na dzień 6 czerwca 2020 r.\nLekcje w I LO\nMija kolejny dzień zdalnego nauczania w naszej szkole. Realizujemy plan lekcji w 100% w alternatywny, internetowy sposób. Ta nowa rzeczywistość wymaga od wszystkich dyscypliny pracy, dobrej organizacji, właściwego gospodarowania swoim czasem i odpowiedzialności. Frekwencja uczniów i nauczycieli jest bardzo wysoka.\nWszystkim życzymy owocnych lekcji i zdrowia!


Gramatyka historyczna - polski-online.com\nRozmowy / Talks\nGramatyka historyczna języka polskiego bywa prawdziwą zmorą dla studentów polonistyki. Potrafimy pomóc w opanowaniu materiału zarówno w zakresie gramatyki historycznej języka polskiego, jak i podstaw języka staro–cerkiewno–słowiańskiego.\nPierwszy problem to ustalenie pochodzenia języka polskiego, wywodzi się on z języków indoeuropejskich, do których zaliczają się języki słowiańskie. Prajęzykiem słowiańszczyzny był język prasłowiański, nie zachowały się żadne zabytki tego języka, ale jest on rekonstruowany przez historyków języka. Taka rekonstrukcja nastręcza wielu trudności studentom polonistyki, konieczna jest znajomość hipotetycznego systemu fonetycznego i fleksyjnego języka prasłowiańskiego, ponieważ z niego wywodzi się język polski. Nie wystarczy tutaj opanowanie pamięciowe deklinacji i koniugacji prasłowiańskich, konieczne jest zrozumienie różnorodnych procesów, które zachodziły podczas ewolucji języka. Staramy się w przystępny sposób wyjaśnić przyczyny i skutki zmian językowych. Na podstawie analizy zabytków języka polskiego przybliżamy złożone procesy, które doprowadziły do obecnego języka. W pierwszej kolejności zajmujemy się rozwojem historycznym fonetyki i fonologii języka polskiego, a tu zwracamy uwagę na następujące zjawiska:\nPrzedpolski system wokaliczny.\nPrzegłos lechicki a przegłos prasłowiański i apofonia praindoeuropejska.\nDokładnie omawiamy istotę przegłosu lechickiego, jego chronologię i konsekwencje oraz cechy przegłosu prasłowiańskiego, jego wpływ na dalszą ewolucję języka jak też funkcje apofonii praindoeuropejskiej.\nOmawiamy genezę jerów, jery słabe i mocne, ich zanik, wokalizację a także analogiczne ?e-ruchome i wzdłużenie zastępcze.\nTu zajmuje nas geneza i ewolucja sonantów w okresie przedpolskim, rozwój sonantów w języku polskim i chronologia ich wokalizacji.\nWprowadzamy genezę nosówek, ich rozwój w okresie staropolskim i średniopolskim, ewolucję samogłosek nosowych. Istotna kwestia to zjawiska anomalii w ich rozwoju, m.in. nazalizacja, czyli wtórna nosowość, denazalizacja, czyli odnosowienie.\nIloczas. Ewolucja samogłosek ścieśnionych. Akcent.\nTu skupiamy uwagę na dziedzictwie języka prasłowiańskiego, kontrakcjach , wzdłużeniu zastępczym, a w dalszej kolejności na zaniku iloczasu i jego konsekwencjach. Interesują nas przyczyny zaniku iloczasu, powstanie samogłosek ścieśnionych i ich losy, a także chronologia wymienionych procesów oraz problem akcentu.\nPrzedpolski system konsonantyczny.\nWyjaśniamy istotę procesu, omawiamy palatalizację indoeuropejską i palatalizacje prasłowiańskie, a następnie palatalizacje polskie.\nGłówny problem stanowi istota procesu i fazy dyspalatalizacji.\nNowe polskie fonemy spółgłoskowe. Ewolucja systemu konsonantycznego.\nWyróżniamy okres staropolski, średniopolski i nowopolski.\nNajważniejsze tendencje w rozwoju systemu konsonantycznego języka polskiego.\nDrugi dział gramatyki historycznej to FLEKSJA IMIENNA – istotna jest struktura morfologiczna wyrazu w połączeniu z tendencjami rozwojowymi fleksji praindoeuropejskiej.\nParadygmaty imienne: praindoeuropejskie, prasłowiańskie, polskie. Tu istotne jest przyswojenie tematów zakończonych na:\nTendencje rozwojowe prasłowiańskiej fleksji imiennej.\nWspomnieć trzeba o zmianie struktury morfologicznej wyrazu i wzroście funkcji rodzaju gramatycznego.\nEwolucja podstawowych kategorii fleksyjnych:\n– kategoria rodzaju gramatycznego,\n– kategoria liczby\n– kategoria przypadka\nWprowadzam tu deklinację męską, żeńską, nijaką, mieszaną oraz liczbę podwójną.\nWyróżniane są zaimki osobowe, wskazujące, dzierżawcze, pytajne.\nTendencje rozwojowe polskiej fleksji imiennej.\nOmawiam chronologię procesów i zmiany w strukturze wymienionych części mowy.\nStruktura morfologiczna wyrazu a koniugacja w języku prasłowiańskim i polskim.\nOmawiam genezę końcówek fleksyjnych w koniugacji.\nDwa tematy czasowników w języku prasłowiańskim i polskim.\n– formy proste\n– formy złożone\nKategorie fleksyjne osobowych form czasownika w języku polskim.\nTu wyróżniamy następujące kategorie:\n– osoby i liczby,\n– czasu: teraźniejszy, przeszły, przyszły\nKategoria aspektu w języku prasłowiańskim.\nTendencje rozwojowe fleksji werbalnej.\nSystem koniugacyjny w języku polskim i jego ewolucja.\nWYBRANE ZAGADNIENIA SŁOWOTWÓRSTWA I SKŁADNI.\nPrzedstawiony przeze mnie sposób przyswajania głównych zagadnień gramatyki historycznej pozwala na gruntowne przygotowanie do egzaminu z tego przedmiotu.\nGramatyka historyczna języka polskiego – wybrana bibliografia:\nK. Długosz – Kurczabowa, S. Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Warszawa 2006,\nZ. Klemensiewicz, T. Lehr ? Spławiński, S. Urbańczyk, Gramatyka historyczna języka polskiego, W-wa 1964.\nS. Rospond, Gramatyka historyczna języka polskiego, Warszawa 1979.\nkorepetycje polski online\ngramatyka historyczna korepetycje\nComments are closed. polski-online.com © jagar 2012 | Home | Zamówienia | Kontakt | O nas |\n© 2020\tpolski-online.com