Esthederm Cellular Water, aksamitny krem nawilżająco-energetyzujący\nCena: 116.49 zł Sugerowana przez producenta cena detaliczna produktu. Cena może się różnić w zależności od punktu sprzedaży.\nCELLULAR WATER CREAM to energetyzujący, aksamitny krem o silnym działaniu nawilżającym i dodającym blasku.\nCELLULAR WATER CREAM zawiera: Aqua/Water/Eau*, Cyclomethicone, Dimethicone, Glycerin, Butylene Glycol, Ethylhexyl Palmitate, Steareth-2, Boron Nitride, Xylitol, Cyclopentasiloxane, Steareth-21, Cetyl Alcohol, Soluble Collagen, Cyclohexasiloxane, Cholesterol, Lactic Acid, Serine, Sodium Lactate, Sorbitol, Tea-Lactate, Urea, Sodium Chloride, Hialuronian Sodu, Citric Acid, Glucose, Imperata Cylindrica Root Extract, Disodium Phosphate, Potassium Chloride, Calcium Chloride, Ceramide 3, Magnesium Chloride, Magnesium Sulfate, Carnosine, Potassium Phosphate, Allantoin, Algae Extract, Disodium Adenosine Triphosphate, Superoxide Dismutase, Creatine, Artemia Extract, Acrylates/C10-30 Alkyl Acrylate Crosspolymer, C10-30 Cholesterol/Lanosterol Esters, Phenyl Trimethicone, Sodium Citrate, Bht, Propylene Glycol, Sodium Bicarbonate, Sodium Benzoate, Sodium Hydroxide, Red 33 (Ci 17200), Chlorphenesin, Cetrimonium Bromide, Fragrance (Parfum), Hexyl Cinnamal, Butylphenyl Methylpropional, Hydroxyisohexyl 3-Cyclohexene Carboxaldehyde, Citronellol, Linalool, Benzyl Benzoate. [Es 1011]*Cellular Water (Aqua/Disodium Adenosine Triphosphate/Carnosine/Mineral Salts).\nCELLULAR WATER CREAM oparto na CELLULAR WATER – WODA KOMÓRKOWA, to woda o takim samym składzie jak ta występująca naturalnie w skórze człowieka. Ma optymalną ilość soli mineralnych i pierwiastków śladowych, które uzupełniaja skórę w dzienną dawkę energii potrzebną do jej prawidłowego funkcjonowania oraz do zachowania jej w dobrej kondycji.\nAQUAPORINS PATENT (wyciąg z trawy azjatyckiej) – to aktywny system nawilżający, akwaporyny to białka budujące kanały w błonach komórkowych. Można je opisać jako „molekularne słomki”, które dostarczaja wodę między komórkami i wpływaja na krążenie wody w skórze.\nCELLULAR WATER PATENT (woda, karnozyna, ATP, sole mineralne) – WODA KOMÓRKOWA – uzupełniająca w skórze energię do życia oraz pobudza optymalne funkcjonowanie komórek skóry.\nCellular Water Cream dostarcza komórkom skóry wodę i energię. Zawiera kompleks nawilżająco-odbudowujący (kwas hialuronowy, rozpuszczalny kolagen, ceramidy, mocznik, xylitol, gliceryna) przywracający komfort, dodający blasku zmęczonej skórze poprzez doskonałą regenerację oraz długotrwałe nawilżenie. Lekko owocowy zapach pobudzi zmysły od nałożenia dając uczucie świeżości.\nCELLULAR WATER CREAM wskazany jest do każdego typu cery. Doskonały dla cery zmęczonej i pozbawionej blasku. Polecany jest dla kobiet aktywnych, często narażonych na stres. Doskonały do pielęgnacji uniwersalnej opartej na intensywnym nawilżaniu i dostarczaniu komórkom skóry energii ważnej do ich prawidłowego działania. Działa energetyzująco, odświeżająco.\nNależy nakładać rano i/lub wieczorem na oczyszczoną skórę twarzy i szyi. bardzo dobrze sprawdza się jako baza pod makijaż.\nkrem odmładzający krem dodający blasku piękna cera krem energetyzujący CELLULAR WATER CREAM krem krem nawilżający\nCzasem patrząc w lustro widzę odbicie własnej matki, tak mam zmęczoną cerę. Dlatego mimo wysokiej ceny sięgnęłam po krem Esthederm pełna nadziei, że pomoże mi w problemie. Niewiele jednak poradził.


Skinny to jeden z najpopularniejszych modeli spodni. Zastanawiasz się jak stworzyć z nimi wiosenną stylizację? Oto nasze propozycje takich outfitów w trzech wersjach kolorystycznych.\nDżinsowe skinny z dziurami\nWybierasz się na spotkanie z przyjaciółmi? Oto nasza propozycja outfitu na takie wyjście. Składa się on z dżinsowych spodni skinny z dziurami w zestawieniu z błękitną bluzką, posiadającą najmodniejsze w tym sezonie falbany i naszywki. Jako dodatki wybraliśmy balerinki i torebkę w kolorze pudrowego różu. Ekstrawagancji całej stylizacji nadają srebrne akcesoria tj. zegarek, pojedyncze elementy kopertówki oraz wykończenie niebieskich okularów.\nCzarne skórzane skinny\nChcesz nadać stylizacjom do pracy odrobinę rockowego charakteru? Nasza druga propozycja z pewnością Cię zainspiruje. Znajdziesz w niej czarne, skórzane skinny połączone z elegancką białą koszulą. Z tym zestawieniem świetnie współgrają lakierowane szpilki i żakiet w biało-granatowe paski. Zaś w kwestii dodatków postawiliśmy na klasykę, czyli srebrny zegarek oraz czarną pakowną torebkę.\nBiałe skinny nie zawsze muszą kojarzyć się z ekstrawaganckimi stylizacjami. Oto nasz pomysł look-u na codzienne wyjścia. Pierwsze skrzypce grają w nim białe skinny zestawione z różowym T-shirtem. Lekkość oraz wygoda to zdecydowanie cechy szarego kardiganu oraz białych conversów. Całą stylizację podkreśla czarna torebka i zegarek ze srebrną tarczą.\nInne kolory spodni typu skinny znajdziesz poniżej.\nJeansowe ubrania w okazyjnych cenach: spodnie, kurtki, spódnice i inne! [Przegląd]\nNic tu "świetnego" nie widzę, żadnej uniwersalnej porady tylko opis trzech wybranych stylizacji.\nświetny artykuł, polecam serdecznie autorkę <3


Meble na każdą kieszeń – Iccompanys\nKtóż z nas nie marzy o swoim domu czy też mieszkaniu? O swoim tak zwanym miejscu na świecie? Odpowiedź brzmi: Niemalże każdy. Dlatego, też już wielu osobom udało się zrealizować to marzenie. Kiedy już kupimy nasze wymarzone mieszkanko pozostaje nic innego jak remont albo ewentualne urządzenie. Projektowanie i aranżowanie danego wnętrza nie jest łatwym zadaniem. Prawdą niestety jest, że kiedy nawet już kupimy dane mieszkanie to może być ono stosunkowo małe.\nZ reguły to cechuje właśnie mieszkania w bloku. To może powodować, że cała aranżacja będzie stosunkowo trudna. Pod wieloma względami. Będzie wymagała od nas pewnym rozwiązań logistycznych. W takich wypadkach najlepiej sprawdzą się tak zwane meble pod wymiar w toruniu. To bardzo dobra opcja dla kogoś, kto ma mały metraż i nie może pozwolić sobie na nic większego. Na przykład takiego jak dom. Zaleta takich mebli to, także fakt, że są one idealne dla każdego. Nie musimy obawiać się tego, że nasze meble nie zmieszczą się. Nie musimy obawiać się, że nie wyrobimy się z danym metrażem. Wielu osób jest, także zdania, że takie meble są dużo lepszej jakości. Jest w tym sporo racji. Przede wszystkim dlatego, że producenci przywiązują dużą większą wagę do całego procesu. Jest to indywidualny projekt i bierze się tu pod uwagę potrzeby danego klienta. Jest to bardzo ważna sprawa. Niektórzy twierdzą, że są to meble droższe. Patrząc na tą sprawę, należy zaznaczyć, że wszystko jest uzależnione przede wszystkim od danego producenta. Należy jednak podkreślić, że nie zawsze ceny te są tak straszne, jak się mawia o nich. Prezentują się one dużo bardziej korzystnie. Trzeba wziąć pod uwagę to, że takie meble to bardzo dobre rozwiązanie pod wieloma względami. Przede wszystkim są one dostosowane do naszych bardzo indywidualnych potrzeb. Po drugie fakt, że są lepiej wykonane wiąże się, także z tym, że będą one przede wszystkim służyły nam na znacznie dłużej, aniżeli możemy przypuszczać. Zdecydowanie można pokusić się o stwierdzenie, że będą to po prostu meble na lata. Z pewnością, będą mogły korzystać z nich, także inne pokolenia.\nTo bardzo dobry wybór, które zaowocuje na przyszłe lata. Kolejnym atutem jest fakt, że możemy dobrać je bardzo indywidualnie. Nie tylko i wyłącznie pod względem wielkości, ale także kolorystyki, kształtu, a nawet faktury. Wszystko jest tylko i wyłącznie uzależnione od naszych osobistych preferencji. Dlatego warto jest zdecydować się, właśnie na takie rozwiązanie. Będzie to dla nas bardzo duże ułatwienie.


Wniebowstąpienie Pańskie 13.05.2018r\nOpublikowano: Maj 12, 2018\nW minionym tygodniu odeszli do Pana: śp. Ryszard Dobrowolski, śp. Jan Ruta, śp. Anna Teresa Majchrowska, śp. Wojciech Langowski. Wieczny odpoczynek racz im dać Panie….\n1. Przeżywamy w dniu dzisiejszym w naszej wspólnocie spotkanie z JE ks. Bpem Henrykiem Wejmanem – w ramach wizytacji naszej parafii. Podczas Mszy św. o godz. 10.00 ks. Bp. udzieli bierzmowania, o 11.30 i 13.00 podczas Mszy św. dzieci przystąpią do Pierwszej Komunii św., a o godz. 19.00 ks. Bp. Będzie przewodniczył Mszy św. i procesji Fatimskiej. Serdecznie zapraszamy.\n2. Najpiękniejszy miesiąc w roku – maj – poświęcony jest Najświętszej Maryi Pannie. Zapraszamy na nabożeństwo Majowe połączone z Białym Tygodniem o godz. 17.30., a o 21.00 zapraszamy na Apel Maryjny.\n3. Trwają prace przy pokryciu wejściowego portalu kościoła, bardzo prosimy o modlitwy w intencji pomyślności tych prac, jak również o ofiary na ten cel.\n4. Podczas spotkania Rady Parafialnej zapadła decyzja o wykonaniu tablicy poświęconej ks. Janowi Cichemu, według przedstawionego projektu, z którym można się z nim zapoznać w gablocie i na stronie internetowej parafii. Na ten cel wpłynęło 72 ofiary.\n5. Taca z dzisiejszej drugiej niedzieli miesiąca jest przeznaczona na inwestycje parafialne. Bóg zapłać za wszelkie ofiary składane na potrzeby naszego Sanktuarium. Również rodzicom dzieci komunijnych którzy złożyli w darze 9.000 zł.\n6. W środę święto św. Andrzeja Boboli – Patrona Polski i patrona naszego księdza Arcybiskupa- pamiętajmy o czcigodnym Solenizancie w modlitwach. W przyszłą niedzielę przeżywać będziemy Uroczystość Zesłania Ducha Świętego\n7. Rodzina Radia Maryja zaprasza na Mszę św. w czwartek 17 maja 2018, godz. 18.00. Po Mszy św. zapraszamy na spotkanie.\n8. Solenizantom i jubilatom nadchodzącego tygodnia składamy serdeczne życzenia obfitości łask Bożych i wszelkiego błogosławieństwa\n9. W minionym tygodniu odeszli do Pana: śp. Ryszard Dobrowolski, śp. Jan Ruta, śp. Anna Teresa Majchrowska, śp. Wojciech Langowski. Wieczny odpoczynek racz im dać Panie….\n10. Zapraszamy małżonków i rodziny do udziału w Diecezjalnej Pielgrzymce Małżeństw i Rodzin do Sanktuarium Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Trzebiatowie, która odbędzie się w sobotę, 19 maja br., i połączona będzie XII Rocznicą Koronacji Cudownego Obrazu. Podczas Uroczystej Mszy Świętej o godz. 11.00 dziękować będziemy Bogu za łaski, które przez Maryję są wypraszane w Sanktuarium, szczególnie dla małżonków i całych rodzin. Podziękujemy Bogu za dar macierzyństwa i ojcostwa, a także za dzieło duszpasterstwa rodzin w naszej Archidiecezji Poradnictwo Rodzinne Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej organizuje wyjazd autokarem. Zgłoszenia prosimy kierować do Pani Krystyny Piotrowskiej-Szymali, Diecezjalnego Doradcy Życia Rodzinnego: tel. 601 369 801 (zbiórka przy Bazylice pw. św. Jana Chrzciciela ul. Bogurodzicy 3, wyjazd godz. 8.30, koszt pielgrzymki 25,00 zł).\n11. W poniedziałek, 21 maja br., w Uroczystość NMP Matki Kościoła, Patronki naszej Archidiecezji, zapraszamy wszystkich, a szczególnie członków ruchów, wspólnot i stowarzyszeń z pocztami sztandarowymi do udziału w uroczystej Mszy Świętej sprawowanej pod przewodnictwem Księdza Biskupa Henryka Wejmana w Bazylice Archikatedralnej o godz. 18.00. Po Mszy Świętej odbędzie się ewangelizacja na ulicach i adoracja Najświętszego Sakramentu, zakończona świadectwami i Apelem Maryjnym. W ramach Tygodnia Ewangelizacji w naszym Sanktuarium trwać będziemy na modlitwie w tej intencji. O godz. 18.00 Msza św., po Mszy św. Adoracja Najświętszego Sakramentu do 21.00 zakończona Apelem Maryjnym. 20 maja – Młodzież; 21 maja - Żywy Różaniec; 22 maja – Różaniec Rodziców za Dzieci; 23 maja - Odnowa w Duchu Świętym; 24 maja – Ruch Rodzin Nazaretańskich; 25 maja - Żywy Różaniec.


[ Posty: 521 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 ... 35 Następna strona\nNie potrzeba nowej ustawy. Istnieją już przepisy prawa które tylko należy stosować. Mamy groźby karalne, pomówienia. Ale że sądy są jakie są, a pomawiający i tryskający obelgami celebryci nigdy w sądzie naprawdę po d... łapach nie dostali nic się nie zmieni.\nPt sty 18, 2019 3:49 pm\nNo oczywiście, że wiem, że nikt nie poszedłby siedzieć, wsadzić to oni mogą ciebie albo mnie, ale nie siebie.\nPt sty 18, 2019 3:54 pm\nCo robili wojujący ateiści Trzaskowski i Jaśkowiak w katedrze w Gdańsku?!\nPt sty 18, 2019 8:48 pm\nNikt w katedrze ani w mediach nie krzyczał o rozdziale Kościoła od państwa?\nAle popatrzcie na chłodno, ale z dobrą wieścią: ci co na codzień krzyczą, że Kościół to zło, wiedzą gdzie postawić trumnę z cwaniakiem od 36 kont - by wybielać go w oczach ludzi. Oni sami wiedzą co jeszcze znaczy Kościół w oczach polaków, obcmokują film KLER, ale sami nie wierzą w to co tam w tym filmie jest.\nAle zostawmy hipokrytów w garniturach, prawdziwy problem jest z tymi w ornatach, co pozwolili, albo nawet zaproponowali ten cyrk.\nPt sty 18, 2019 8:55 pm\nBynajmniej. Oni przyszli do swoich.\nLewactwo, które ostro występuje przeciw obecnemu Kościołowi jest tak durne, że nie wie, że stery nad nim już przejął duch tego świata.\nNikt tym durakom tego nie mówi, bo oni przez ten swój głupkowaty jazgot (patrz choćby film Kler), ten obecny Nowy Kościół czynią prawdziwopodobnym (niczym wyrób czekoladopodobny).\nZ punktu widzenia ducha tego świata jest to taka kontrolowana opozycja.\nPt sty 18, 2019 9:20 pm\nPrzy lekturze Waszych postów nurtuje mnie pytanie - dlaczego Wy, ludzie prawicy uważający się za chrześcijan i deklarujący przywiązanie do idei narodowej, zwalczacie i niszczycie wszystko co dobre, co piękne, co służy społeczeństwu i co buduje nasz pozytywny wizerunek w świecie?\nSporządźmy listę Waszych dokonań. Na pierwszym miejscu jest zamordowanie legalnie wybranego Prezydenta II RP, co poprzedziła fala nienawiści podobnej do tej, która obecnie wylewa się z mediów rządowych i prawicowych.\nGdy po raz pierwszy zdobyliście władzę w III RP wasi przedstawicie w rządzie chcieli wysadzić państwo w powietrze poprzez dziką lustrację.\nPodczas drugiego epizodu, w latach 2005-07, wasi politycy ustanowili obecnie obowiązujący kanon uprawiania polityki, sprowadzający się do bezpodstawnych pomówień i oskarżeń przeciwników politycznych w wykonaniu najwyższych urzędników w państwie, do prób zniszczenia konkurencji politycznej przy użycie służb, w zamianie konkurentów politycznych we wrogów których należy niszczyć wszystkimi metodami.\nTo wtedy w walce politycznej pojawiły się podsłuchy i nagrania wideo.\nNa szczęście Polacy widząc co się dzieje odebrali Wam "zabawki" po zaledwie dwóch latach, ale zło zostało wyrządzone i zakorzeniło się na stałe.\nWróciło w 2010, a w pełni pokazało swe oblicze po wyborach w 2015. Ruszyła fala obrzydliwego hejtu i dyskredytowania każdego, kto ośmielał się sprzeciwić takim metodom.\nLecz przecież nie tylko w polityce ukazaliście swój destrukcyjny potencjał.\nRuszyły czystki na ogromną skalę w całym obszarze szeroko rozumianej kultury. Celowo niszczono ważne placówki polskiej kultury, takie jak Teatr Polski we Wrocławiu, czy Teatr Stary w Krakowie, ale i Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Wywalano z posad tak zasłużonych ludzi jak Paweł Potoroczyn szef Instytutu Adama Mickiewicza.\nO pomstę do nieba prosi się potraktowanie symbolu i polskiej dumy - hodowli konia arabskiego w Polsce z do dziś niewyjaśnionych powodów.\nZ czysto ideologicznych względów rozwalono oświatę na poziomie podstawowym i średnim. Wycofano się z nauczanie sześciolatków, argumentując to tym, że są na to za głupie, gdy w Anglii do szkoły wysyła się już dzieci czteroletnie.\nPotem poszła Bogu Ducha winna Puszcza Białowieska a wraz z nią miliony drzew które wycięto by zadowolić właścicieli prywatnych działek. Teraz za pisowską władzę życiem płacą polskie dziki.\nO rozbudzaniu nienawiści do wszystkiego co odrobinę odbiega od wyobrażenia przeciętnego Polaka, co jest inne, radosne, kolorowe, nawet nie warto pisać.\nPytam Was, co Wasze środowiska dały społeczeństwu? W jaki sposób przyczyniły się do jego dobrobytu, oraz do wzrostu znaczenia i autorytetu naszego kraju w świecie?\nWymieńcie choć kilka przykładów.\nPt sty 18, 2019 9:44 pm\nDużo. Tak dużo, ile wyroków było wykonanych przez żołnierzy AK na takich kolaborantach i stręczycielach zagranicy.\nPt sty 18, 2019 10:05 pm\nCzyli nie potrafisz wymienić ani jednej pozytywnej rzeczy, tego się właśnie spodziewałem.\nI dlatego niszczycie wszystko co od Was lepsze, piękniejsze i bardziej wartościowe. Po to, by na jego tle nie uwidaczniała się wyraźnie Wasza małość i nijakość.\nNie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, że właśnie wyznałeś wszem i wobec, że jesteś bardzo zakompleksiony, bo to Ty uważasz to co inne za lepsze od tego co nasze. Snobizm się bierze z niedowartościowania.\nNie, ja po prostu uważam, że jesteś wariatem z wypranym mediami mózgiem, więc robię sobie jaja, bo szkoda na takiego jak ty poważnych odpowiedzi.\nPt sty 18, 2019 10:25 pm\nDla exetera dobrem jest ta hipokryzja lewaków, którzy na codzień walczą z kościołem, ale jak kumpla trzeba pochować to chętnie w świetle kamer do katedry trumnę wnoszą.\nhttps://www.google.com/amp/s/wiadomosci ... 1a%3famp=1\n"Jacek Jaśkowiak nie wziął udziału w uroczystej mszy świętej w intencji Powstańców Wielkopolskich. - Jestem za rozdziałem Kościoła i państwa - wyjaśnia prezydent Poznania."\nPt sty 18, 2019 10:38 pm\nCelowo niszczono ważne placówki polskiej kultury, takie jak Teatr Polski we Wrocławiu, czy Teatr Stary w Krakowie, ale i Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.\nZakaz wystawienia sztuki w której grali aktorzy porno (w Teatrze Polskim), nazywasz zniszczeniem ? Kto chciał zakazu wystawienia tej porno sztuki? Zwykli obywatele. Żaden PiS . A do czego prowadzi pornografia to dobrze wiadomo. Ted Bundy wyznał to psychologowi tuż przed karą śmierci.\nNie sądzę żeby można było wyciągać z mojego postu tak daleko idące wnioski. Uważam, że to co napisałaś jest raczej ucieczką przed dyskomfortem wywołanym obrazem waszego środowiska przedstawionym w moim poście. Gdyż w głębi duszy zdajesz sobie sprawę, że jest to obraz prawdziwy.\nJeśli chcesz udowodnić, że się myliłem, wymień jakiekolwiek dokonanie w sferze szeroko rozumianej kultury, które wyszło z Twojego środowiska, a znalazło uznanie w świecie i zbudowało prestiż polskiej kultury. Może to być: książka, film, muzyka, rzeźba, idea, cokolwiek.\nPt sty 18, 2019 10:52 pm\nWłaśnie w wypowiedzi poniżej potwierdziłeś moją diagnozę:\nPt sty 18, 2019 11:19 pm


PIĄTA RUNDA ROTAX MAX CHALLENGE POLAND OFICJALNIE ZAKOŃCZONA. | Polski Związek Motorowy\nW miniony weekend odbyła się kolejna, przedostatnia już, odsłona serii RMCP w tym sezonie. Zmaganiom towarzyszyły wielkie emocje - radość ze zwycięstw oraz gorycz porażki. Jednak wszyscy kierowcy zastosowali się do zasady fair-play. Na zawodach obecny był także Robert Werle - Wiceprezes Polskiego Związku Motorowego.\nPogoda była w kratkę. Raz padł deszcz, raz świeciło słońce. Najważniejszym wyścigom towarzyszyły opady. Zarówno półfinały jak i finały były niezwykle widowiskowe, szczególnie kategoria Micro Max, w której zmagało się prawie 30. kierowców. Tradycyjnie, wyścigi podzielone zostały na pięć kategorii.\nPartnerem strategicznym serii Rotax Max Challenge Poland jest PKN ORLEN. Kierowcy należący do Akademii Orlen Team, na każdych zawodach otrzymują wsparcie sprzętowe w postaci opon. O głodnych kibiców oraz kierowców jak zwykle zadbał sponsor JBB Bałdyga, który na każdych zawodach funduje darmowego i pysznego grilla. Na medal spisał się kolejny raz Automobilklub Rzemieślnik, który zapewnił profesjonalną obsługę zawodów.\nSzósta i ostatnia runda Rotax Max Challenge Poland w tym sezonie odbędzie się w Bydgoszczy w dniach 14-16.09.2018. Będą to zdecydowanie najbardziej emocjonujące zawody w całym sezonie. Walka o bilet na finał światowy Rotax Max Challenge, który odbędzie się w Brazylii - jeszcze się nie zakończyła!\nPo dwóch wyścigach kwalifikacyjnych, półfinale i finale w poszczególnych kategoriach najlepsi okazali się:


IWOSTIN Hydro Sensitia +Multi-odżywczy krem na dzień 50ml - Apteka CUD\nNumer Referencyjny 7069379\nHydro Sensitia+ multi odżywczy krem na dzień przeznaczony jest do codziennej pielęgnacji skóry wrażliwej, suchej i bardzo suchej. Skutecznie koi podrażnienia, długotrwale nawilża oraz eliminuje nieprzyjemne uczucie suchości, przynosząc ulgę ściągniętej i napiętej skórze.\nW trakcie stosowania kremu widoczne jest uodpornienie skóry na negatywne czynniki środowiskowe. Podrażnienia i zaczerwienienia zostają złagodzone.\nSkładniki aktywne zawarte w kremie zostały dobrane tak, aby zmaksymalizować zaspokojenie potrzeb pielęgnacji wrażliwej skóry suchej i bardzo suchej. Dzięki działaniu kompleksu Lipex Omega 3/6, w skórze zostają uzupełnione niedobory kwasów tłuszczowych, przez co skóra staje się chroniona przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, w szczególności promieniowania słonecznego, zbyt suchego lub zanieczyszczonego powietrza. Olej z pestek winogron skutecznie wygładza i odżywia skórę, a także ogranicza utratę wody. Witamina A reguluje złuszczanie się naskórka i wspomaga funkcję skóry jako bariery ochronnej.\nDo codziennej, porannej pielęgnacji wrażliwej, suchej i bardzo suchej skóry twarzy i szyi.\nNałożyć niewielką ilość kremu na uprzednio dokładnie oczyszczoną skórę twarzy i szyi. Delikatnie rozmasować. Krem jest odpowiedni do stosowania jako serum odżywiające wyraźnie przesuszone i podrażnione obszary na skórze.\nOczyszczający peeling trychologiczny...


Mamy do wydania ponad 2 mld euro | www.wroclaw.pl\nMamy do wydania ponad 2 mld euro\nRozpoczęły się rozmowy o podziale unijnych pieniędzy\nSamorządowcy, członkowie organizacji społecznych, przedsiębiorcy oraz eksperci rozpoczęli rozmowy o podziale unijnych środków w latach 2014-2020.\n- O kształcie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego na lata 2014-2020 może zdecydować każdy mieszkaniec naszego regionu – mówi Rafał Jurkowlaniec, marszałek województwa dolnośląskiego. - Spotkania konsultacyjne pomogą poznać potrzeby mieszkańców naszego regionu. Każdy z uczestników może włączyć się do dyskusji i wnieść propozycje zmian do projektu nowego RPO. To bardzo ważne, gdyż nasze województwo ma do wydania ponad 2 mld euro.\nKonsultacje społeczne dotyczące wydatkowania pieniędzy unijnych będą się odbywać do końca listopada we wszystkich dolnośląskich miastach. Najbliższe spotkanie we Wrocławiu odbędzie się 19 listopada o godz. 12 w gmachu Urzędu Wojewódzkiego przy pl. Powstańców Warszawy 1.\nZgodnie z propozycją Zarządu Województwa Dolnośląskiego opartą na wytycznych Komisji Europejskiej, najwięcej pieniędzy unijnych, bo blisko 395 mln euro, zostanie przeznaczonych na transport. Do priorytetów należą również przedsiębiorstwa i innowacje, na których rozwój zaplanowano ponad 338 mln euro, gospodarka niskoemisyjna – 289 mln euro oraz rynek pracy – 256 mln euro.\nW planach są również przedsięwzięcia związane z edukacją i nauką – ponad 152 mln euro, inwestycje dotyczące środowiska i jego zasobów – 140,9 mln euro oraz szeroko rozumianego włączenia społeczne, do którego zalicza sięm.in. aktywizację osób niepełnosprawnych, poprawę jakości usług społecznych oraz wspieranie gospodarki społecznej. Na ten cel zaproponowano blisko 122 mln euro.\nZarząd województwa zaplanował również ponad 56 mln euro na inwestycje w infrastrukturę edukacyjną oraz ponad 28 mln euro na technologie komunikacyjno-informacyjne.\nPrzedstawiony do konsultacji społecznych projekt „Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020” będzie jednym z narzędzi realizacji Strategii Rozwoju Województwa Dolnośląskiego 2020, w której sprecyzowano cele oraz kierunki rozwoju regionu. Dolny Śląsk otrzyma znacznie większą kwotę na wsparcie rozwoju regionalnego, niż miało to miejsce w latach 2007-2013. Szacunkowa wartość alokacji środków UE wyniesie ok. 2 mld 19 mln euro.\nW odróżnieniu od poprzedniej perspektywy, wsparcie w ramach RPO WD będzie udzielane z dwóch funduszy strukturalnych, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Europejskiego Funduszu Społecznego.\n•Przejście Świdnickie: wykonawcy chcą za dużo\n•Budżet Wrocławia na 2014 rok


Nowa afera dopingowa w Rosji | Bieganie.pl\nPowszechny doping, łapówki i powiązani z tym procederem członkowie IAAF (Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych) to nowy, niezwykle niepokojący temat przedstawiony w reportażu niemieckiej telewizji ARD poświęconemu dopingowi w Rosji.\nMarija Sawinowa po triumfie na Mistrzostwach Europy w Barcelonie\n(fot. Antonio Olmedo, www.flickr.com)\nZ opublikowanego w środę (3 grudnia) reportażu możemy dowiedzieć się, że w Rosji działa ogromny system dopingowy, w który zamieszani są czołowi lekkoatleci tego kraju. Ba, w dokumencie padają słowa, że w doping może być zaangażowanych 99 procent najlepszych rosyjskich sportowców! Co więcej dowody dziennikarzy wskazują, że w sprawę uwikłani są członkowie IAAF.\nJedną z gwiazd, która w filmie mówi o stosowaniu dopingu jest Marija Sawinowa, mistrzyni olimpijska w biegu na 800 m. Biegaczkę nagrano telefonem komórkowym, gdy opowiadała o stosowanych niedozwolonych środkach oraz współpracy z osobami zamieszanymi w cały system dopingowy.\nTych osób jest cała masa. Okazuje się, że o dopingu w Rosji wiedzą wszyscy, krajowe związki sportowe, Rosyjska Agencja Antydopingowa, trenerzy. Wszyscy gwarantują, że gdy sportowiec będzie płacił haracz, jego wpadki dopingowe zostaną zatuszowane.\nO wysokości takiego haraczu wypowiada się w filmie Lilia Szobuchowa. Trzykrotna zwyciężczyni maratonu w Chicago za ukrycie pozytywnych wyników kontroli antydopingowej miała zapłacić rosyjskiej federacji lekkoatletycznej blisko pół miliona euro!\nŚledztwo w tej sprawie przeprowadzą władze Światowej Agencji Antydopingowej i Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych, których członkowie, jak udowadnia reportaż, sami są zamieszani w całą aferę. Okazuje się bowiem, że w sprawę tuszowania dopingu Szobuchowej zaangażowany był Walentin Bałachniczew, skarbnik IAAF.


mam 1600x900 w 17.3'' i nigdy nie zauważyłem piksela, więc ta Retina jest dla takich jak Ty, którym CEO Apple powie, że tylko Retina się liczy i już zauważą piksel przy 1600x900 w ekranie 3''. Laptopa kupowałem rok temu za 2100 zł. Sprawdzam dzisiaj allegro - sprzęt apple o podobnych parametrach ( mniejszy ekran ) na dziś kosztuje 9500 zł. Więc marża to pewnie jakieś 70%. Nic dziwnego, że Maci w ogóle się nie sprzedają i są znikomym źródłem dochodu tej firmy. A system od Apple możesz zainstalować na każdym PC. Z kolei windowsa na Macu już nie. Jakość wykonania o wiele lepszą znajdziesz w innych laptopach w cenie maca, z tym, że w tej cenie gratis dostaniesz wnętrze, które w macu kosztowałoby 50.000. Gdyby konkurencja nie dorosła to Apple nie musiałby się chwytać takich zagrywek jak z samsungiem, czy też z a.pl . Kasa, kasa, kasa. Klienci Twojego pokroju nadal dają się zdzierać, ale wiedzą, żę iP5 będzie porażką i jakoś trzeba nabić kieszenie zawczasu.\nA ja w przeciwienstwie do maniaka Applefana nie lubie przeplacac,nie jestem sekciarzem. Ten czlowiek wszystko przechyli na szale swojej marnej dziecinnej firemki. Ich glowny naped juz umarl,teraz nie ma kto wprowadzac "innowacji" , szybko Apple zacznie sie staczac na dno,zapasy gotowki nic pomoga,jesli juz to pomoga w otworzeniu nowej firmy produkujacej tostery I czajniki :D\n@applefan_ Jeśli firma ma tak lojalnych pracowników, że tajne dane z firmy wywożą taczkami, to niech ma pretensje do siebie. Może Stany Zjednoczone też powinny ruskim wytoczyć proces że skopiowali ich atomówkę? Jeśli firma nie potrafi upilnować danych przed ich opatentowaniem, to znaczy że są frajerami. Co do lagowania, to ja niejednokrotnie muszę naprawiać zdechłe iPhone''y 4 i 4S po pierdyknięciu ich przez klientów o ścianę przez to że lagowały jak ślimak z czkawką. [...]wole zaplacic 60% i miec dopracowany bezawaryjny super plynnie dzialajacy sprzet [...] Taaaak. A na maki to nie ma wirusów


Droga wiedzie przez sen. Gdzie Diabeł mówi dobranoc. Tom 3 [Karina Bonowicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00138 003292 20653216 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karina Bonowicz Liczba stron: 500\nISBN: 9788366328495 Data wydania: 2021-05-07\nWedług legendy wiele stuleci temu czwórka przyjaciół została wygnana z rodzinnej wioski, gdyż ludzie lękali się ich czarów. Rozeszli się w cztery strony świata, ale zadziwiającym zbiegiem okoliczności i tak wszyscy dotarli w to samo miejsce do czarciego kamienia. Tam wywołali diabła i dobili z nim targu... Ich potomkowie przez wieki odczuwali skutki tego paktu i bezskutecznie próbowali się z niego wywikłać. Czy przedstawicielom kolejnego pokolenia uda się wreszcie wrócić do normalności? Jakie przeszkody będą musieli wcześniej pokonać? Z jakimi przeciwnikami się zmierzyć? Jakich sojuszników pozyskać? Małe miasteczko na odludziu stanie się sceną niezwykłych wydarzeń. Klątwa nie zostaje zdjęta, rytuał się nie udaje. Okazuje się, że podczas jego odprawiania miejsce Nikodema zajął jego brat bliźniak, Mikołaj, o którego istnieniu nikt dotąd nie wiedział. No, prawie nikt Za sprawą zaklęcia makowego kwiatu bracia, na zmianę, zapadali w sen na pół roku. Nikt nigdy nie zorientował się, że jest ich dwóch. Aż do czasu rytuału. Alicja staje przed poważnym dylematem: obudzić Nikodema i doprowadzić do ponownego ceremoniału czy razem z Mikołajem spróbować przejść do innego wymiaru i tam odszukać ampułkę z krwią wszystkich przodków, o mocy mogącej nawet przywrócić życie umarłym. Żeby jednak podjąć jakąkolwiek decyzję, musi spotkać się z Nikodemem. Tylko on może wziąć udział w rytuale i tylko on zna miejsce ukrycia cymelium księgi stanowiącej portal między wymiarami. Jedyną zaś drogą do chłopaka jest wejście w jego sen\nCopyright © 2020 KARINA BONOWICZAll rights reserved / Wszelkie prawa zastrzeżoneCopyright © 2020 WYDAWNICTWO INITIUMWszelkie prawa zastrzeżoneRedakcja: PIOTR CHOJNACKI Korekta: KATARZYNA KUSOJĆKoncepcja okładki: PATRYK LUBASWykonanie ilustracji okładkowej: PIOTR SOKOŁOWSKIDTP: PATRYK LUBASWspółpraca organizacyjna: ANITA BRYLEWSKA, BARBARA JARZĄBWydanie IISBN 978-83-66328-49-5 Wydawnictwo INITIUMwww.initium.ple-mail: initium@initium.plfacebook.com/wydawnictwo.initium\nBezpłatny fragment Rozdział pierwszy Rozdział drugi Rozdział trzeci Rozdział czwarty Rozdział piąty Rozdział szósty Rozdział siódmy Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty Rozdział dziesiąty Rozdział jedenasty Rozdział dwunasty Rozdział trzynasty Rozdział czternasty Rozdział piętnasty Rozdział szesnasty Rozdział siedemnasty Rozdział osiemnasty Rozdział dziewiętnasty Przypisy Kolofon\nRozdział pierwszy Alicja chwyciła za klamkę.Drzwi były otwarte.Postawiła ostrożnie stopę na progu.Drzwi nie zabezpieczała formuła blokująca dostęp.Wstrzymała oddech.Ciotka Tatiana zostawiła otwarte, i to dosłownie?Serio?I to akurat dzisiaj?!Przeszła przez próg i cicho zamknęła za sobą drzwi.Nadstawiła ucha. Dlaczego, u diabła, jest tak cicho?Gdzie jest ciotka? I gdzie jest cała reszta?Mieli się tu spotkać natychmiast po rytuale. Olga i Natasza poszły pierwsze. Ona sama i Nikodem… No właśnie. Nikodem. Alicja przełknęła ślinę, bo nagle zaschło jej w gardle. Poprosiła go, żeby poszedł przodem, bo chciała zostać sama i pozbierać myśli. Nie wierzyła, że zgodził się na tak idiotyczną wymówkę i bez szemrania porzucił ją w połowie drogi. Mimo że był niewiarygodnym bucem, zwykle po zmroku odprowadzał ją do domu. Nie z wrodzonej dżentelmenerii, ale dlatego, że utrzymanie jej przy życiu zazwyczaj do czegoś mu się przydawało. Alicja chciała pobyć sama, to fakt, ale tylko po to, żeby jeszcze raz sprawdzić, czy jej mały trik z ogniem nie był przywidzeniem.Nie był.Nie były nim też inne rzeczy, które na szybko sprawdziła.Nie straciła swoich magicznych mocy.Nadal była guślnicą.Pytanie brzmiało: czy tylko ona ich nie straciła, czy może żadne z nich ich nie straciło?A jeśli żadne z nich, to co poszło nie tak?A jeśli tylko ona, to jak bardzo coś poszło nie tak?Stawiała ostrożnie kroki z obawy, że skrzypnięcie podłogi przyprawi ją o zawał.Uniosła lekko do góry mokrą sukienkę, która ważyła chyba tyle, ile cała Alicja.Spojrzała w dół. Dopiero teraz zobaczyła, jak ubłocone i przemoczone ma buty.Zajrzała do kuchni.Pusto.Wytężyła słuch.Z salonu również nie dobiegał żaden dźwięk.Dziewczyna zmarszczyła brwi.– Tatiana? – zawołała, nieświadomie ściszając głos.Cisza.Jej głos odbił się echem od ścian pustego korytarza.Weszła do salonu i zamarła.W salonie siedzieli wszyscy, którzy siedzieć powinni. Olga, Natasza, Nikodem. Wszyscy w kostiumach z balu. Mokrych i ubłoconych. I do tego Tatiana. Ta sama, która nie raczyła nawet odpowiedzieć. Ani zamknąć drzwi formułą blokującą dostęp. Ani nawet na klucz.– Serio? – wrzasnęła Alicja. – Drzwi otwarte, a wy siedzicie sobie jak gdyby nigdy nic?!Odpowiedziała jej cisza. Obecni zastygli, jakby pozowali do „Ostatniej Wieczerzy” Leonarda da Vinci. Żadne z nich nawet nie drgnęło.– Co jest? – spytała, zakładając ręce na piersi. Chciała brzmieć pewnie i stanowczo, ale miała wrażenie, że niekoniecznie tak wypadła.Jak ma im powiedzieć, że coś poszło nie tak i nie straciła swoich magicznych właściwości? Jak im się wytłumaczy? Ma udawać? A może powinna najpierw ich zapytać, jak to wygląda u nich? Jak zacząć? Jak…– Pieprzyć to! – syknęła ni stąd, ni zowąd Natasza.No, to chyba wstęp mamy już za sobą, pomyślała Alicja z ulgą.Pozostali nadal siedzieli nieporuszeni. Leonardo da Vinci zdążyłby w tym czasie namalować trzy „Ostatnie Wieczerze”. I „Monę Lisę”.Natasza zerwała się z kanapy i podeszła szybkim krokiem do Alicji.– Patrz! – warknęła i strzeliła palcami.Między kciukiem a palcem wskazującym ukazał się słaby płomyk. Ten sam, którym Natasza zwykle przypalała sobie papierosa.Alicja poczuła, jak robi jej się niedobrze.– I co na to powiesz? – Natasza wpatrywała się w nią lodowatym wzrokiem.Alicja wzięła głęboki oddech i pstryknęła palcami.Między nimi też pojawił się płomień.– No, i to na tyle – stwierdziła Natasza, odwracając się na pięcie i wracając na kanapę. Usiadła i wbiła wściekły wzrok w podłogę.Alicja powiodła wzrokiem po zebranych. Olga wyglądała, jakby zobaczyła ducha. Albo przynajmniej dziadka Konstantego w bieliźnie. Nikodem, jak zwykle, siedział z lekko skrzywioną miną. Tatiana była za to bardzo spokojna. Wręcz niespotykanie.– Czy chcecie mi powiedzieć, że… – zaczęła Alicja.Tatiana przełknęła głośno ślinę.– Wszystko wskazuje na to, że rytuał się nie powiódł… – stwierdziła lekko drżącym głosem.– Ale… – zająknęła się Alicja. – Przecież zrobiliśmy wszystko, jak trzeba, prawda? Prawda? – powtórzyła bezradnie.– Najwyraźniej coś poszło nie tak – powiedziała w końcu Tatiana.– No raczej! Ale co?! – wrzasnęła Alicja.Ciotka wzruszyła ramionami.– Nie mam pojęcia.Nikt się nie odezwał.Cisza w pokoju stawała się nie do zniesienia.Alicja bała się, że zaraz zacznie krzyczeć, byle tylko przerwać to złowieszcze milczenie. Które, jak się domyślała, wynikało z bezsilności.Wreszcie Natasza nie wytrzymała.– No, to pozamiatane – powiedziała, gwałtownie podnosząc się z kanapy. – Mój wuj jest zakażony wilczym jadem, nie wiadomo jak i skąd, nie mówiąc już o tym, jak to się w ogóle skończy, a…Alicja patrzyła na trajkoczącą Nataszę, ale już jej nie słyszała. Widziała ją jak rybkę za szklaną ścianą akwarium. Musiała się skupić. Próbowała szybko i bezboleśnie pozbierać myśli. Nie było to łatwe. Jak przez mgłę pamiętała wydarzenia sprzed rytuału. Powoli zaczęło do niej docierać, co wydarzyło się, zanim się udali do czarciego kamienia.Oszalały Jurko i nie mniej szalony Adaszew w jednej łazience.Czarci krąg, który narysowała odłamkiem rozbitego lustra.Przerażony Wiktor szukający dyrektorki.Natasza wykrzykująca, że Adaszew zabił jej ciotkę.Jej oskarżenia, że Nikodem przemienił komendanta.Wreszcie Dymitri…Dymitri, który stanął w drzwiach toalety.W uszach wciąż dźwięczały jej jego słowa.„Zajmę się tym”.Co to właściwie znaczyło?– …a ta menda Adaszew, który zagryzł moją ciotkę, wciąż chodzi sobie jak gdyby nigdy nic po ulicach – ciągnęła tymczasem Natasza. – A…– …mój brat… – przerwała jej Olga i natychmiast urwała.Alicji zrobiło się gorąco. Zimno. I znów gorąco. Borys. Co z Borysem? Jeśli rytuał się nie powiódł, Borys wciąż jest magiczny. I nadal w rękach Rady. I tak naprawdę nie wiadomo, co się z nim stanie. O ile już się nie stało…– Co z Jurkiem? – syknęła Natasza do Tatiany. – Co z nim teraz będzie?Tatiana uniosła ręce w uspokajającym geście.– Dymitri się tym zajął.– Dymitri! – parsknęła Natasza. – I na czym niby to „Dymitri się tym zajął” ma polegać, co?– Na tym, że Dymitri się tym zajął.Wszystkie oczy zwróciły się automatycznie w tę samą stronę.W drzwiach stał Dymitri.– Czyli co? – warknęła Natasza, niezrażona tym, że widzi Dobrygina w salonie Tatiany Korsakow, co równało się oglądaniu Władimira Putina odbierającego Pokojową Nagrodę Nobla. – Wszyscy są już martwi?Dymitri uśmiechnął się lekko, co tak naprawdę już mogło być odpowiedzią na jej pytanie. Alicja wstrzymała oddech. Jakim cudem on się tu znalazł? No tak. Miała ochotę walnąć głową w ścianę. Tym razem swoją głową. Nie zamknęła drzwi formułą blokującą dostęp. Więc w pojawieniu się Dymitriego nie było nic cudownego.– Co z moim wujem? – Natasza poderwała się z kanapy i podeszła do Dobrygina, ale na bezpieczną odległość. – Gdzie jest Jurko?Dymitri nie przestawał się uśmiechać.– W bezpiecznym miejscu.– Czyli gdzie? Trzy metry pod ziemią?! – wrzasnęła Natasza.– Nataszo – odezwała się nagle Tatiana. – Jeśli Dymitri powiedział, że się tym zajął, to na pewno to zrobił.Alicja nie wierzyła własnym uszom. Czy ona właśnie powiedziała to, co powiedziała?– Serio? Od kiedy to Dymitri jest takim autorytetem? – syknęła. – Aaaaa… od kiedy się migdaliliście w klasie od biologii.Oczy wszystkich z Dymitriego przesunęły się na Tatianę. Zapadła niezręczna cisza. Nataszy odjęło mowę, chociaż jeszcze kilka sekund wcześniej zaczerpnęła powietrza, żeby wygłosić monolog o tym, gdzie ma zapewnienia Dymitriego, że wszystkim się odpowiednio zajął. Alicja wbiła wzrok w Tatianę, ale ciotka wytrzymała jej pełne wściekłej satysfakcji spojrzenie i nie dała się sprowokować.– Co to znaczy, że jest w bezpiecznym miejscu?! – ryknęła Natasza, kiedy minął pierwszy szok i przypomniała sobie, że wstała właśnie po to, żeby nawrzucać Dymitriemu.– W moim domu – odpowiedział Dobrygin, jakby normalnie prowadził dom otwarty i zapraszał wszystkich na obiady czwartkowe, żeby przy pieczonej kaczce i białym winie konwersować o postmodernizmie.– A Adaszew? – nieśmiało odezwała się Olga. Alicja rozumiała, dlaczego Adaszew interesuje ją bardziej. W końcu to jego ukrywali z Borysem w piwnicy, przekonani, że ich żądna krwi podopieczna, Eliza „Idealny przedziałek” Karika, zainfekowała komendanta jadem strzygi. Prawda, jak to w Czarcisławiu, okazała się zupełnie inna.– Też u mnie – rzucił obojętnie Dymitri.– Dlaczego? – Natasza nie spuszczała z tonu.– Pomyślmy… – Dymitri zrobił minę, jakby się zastanawiał, gdzie schował zeszłoroczny prezent gwiazdkowy, którego dotąd nie znalazł. – Może dlatego, że mamy do czynienia z przemienionym, i to całkiem niedawno, wilkodlakiem, jak również z zainfekowanym wilczym jadem niedoszłym wilkodlakiem, bo pamiętajmy, że tak naprawdę nie wiemy, czy zabił dyrektorkę i nie jest w trakcie przemiany. Gdzie niby miałbym ich odprowadzić? Do cerkwi?Znów zapadła cisza. Alicja musiała przyznać, że Dymitri bywa naprawdę przekonujący. Ponieważ nikt nie potrafił odnieść się do jego wypowiedzi i wszyscy solidarnie milczeli albo równie solidarnie byli w szoku, wykorzystała ten moment na to, by szybko przetworzyć wszystkie informacje, którymi została zbombardowana od chwili powrotu do domu. Nieudany rytuał, wciąż nieuwolniony Borys, Jurko zakażony wilczym jadem, Adaszew przemieniony – najwyraźniej – przez Nikodema… Jej wzrok mimowolnie pobiegł w stronę Nikodema. Siedział jak gdyby nigdy nic. Jego twarz nic nie wyrażała. Żeby chociaż uśmiechnął się bucowato, jak zawsze. Ale nawet tego nie zrobił. To już zaczęło niepokoić Alicję. Nie to, że nie miała większych problemów na głowie, ale chłopak zaczął ją na serio zastanawiać. I przerażać.– No to co teraz? – spytała w końcu Natasza.– Proponuję, żeby wszyscy wrócili do swoich domów – powiedział spokojnie i stanowczo Dymitri. – Na razie sytuacja została opanowana. Powiedzmy, opanowana – poprawił się, widząc uniesioną wysoko brew Nataszy. – Musimy tylko poczekać, aż…– …mój wuj zamieni się w wilkodlaka – powiedziała cicho Natasza. Chyba uszła z niej para po tym, jak zrozumiała, że będzie to pewnie kolejna osoba z jej rodziny, którą utraci bezpowrotnie. Przynajmniej tak to odebrała Alicja.– Tak naprawdę nie wiemy jeszcze, czy kogoś w międzyczasie nie zabił – wtrąciła Tatiana. – Wciąż nie znaleziono dyrektorki. Jeśli znajdziemy ją… – przełknęła głośno ślinę – …całą, to jest szansa, że Jurko nikogo nie zabił i…– To, że nie zabił dyrektorki, nie świadczy o tym, że nie zabił kogoś innego – zauważyła przytomnie Olga.– Prawda – przytaknęła Tatiana. – Tego nie wiemy. Ale jeśli dyrektorka nie żyje, jest duża szansa, że zrobił to Jurko i że właśnie przechodzi przemianę.Alicja milczała. Pomyślała, że w szkole jak gdyby nigdy nic trwa bal z okazji dziadów. Nikt nie ma pojęcia, co się wydarzyło w męskiej ubikacji, bo Dymitri z pewnością posprzątał po zajściu. Tylko co z dyrektorką? Czy Wiktor ją w końcu znalazł? A jeśli znalazł, to w jakim stanie? Zerknęła na zebranych. Chyba właśnie wszyscy pomyśleli o tym samym. Alicja zaczęła gryźć wnętrze policzka, jak zawsze, gdy rosło jej zdenerwowanie. Jak będzie wyglądał ich niedzielny poranek? Z pewnością nie tak jak większości dzieciaków, które wrócą z kacem i będą odsypiać imprezę. Nikt z nich nie będzie się martwił tym, czy zainfekowany wilczym jadem Jurko przechodzi właśnie przemianę w wilkodlaka, czy nie albo dlaczego Borys nie pojawi się w poniedziałek w szkole. I nie wiadomo, czy kiedykolwiek do niej wróci… Alicja nie miała pojęcia, o czym właśnie myślą zebrani w salonie ciotki, ale na pewno każdy z nich skupiał się na własnym problemie. Który równocześnie był jednak ich wspólnym. Zerknęła na Nikodema. Czy faktycznie straciła możliwość wychwytywania jego nastroju? Zmarszczyła brwi i skupiła się. Nic. Nie była w stanie nic wyczuć. Kompletnie nic. Najwyraźniej Przysięga na Trzy Księżyce straciła ważność. Nikodem spojrzał na nią. Alicja zamarła. Jego oczy były ciemne i puste, a twarz zupełnie pozbawiona wyrazu.Szybko odwróciła wzrok.– Myślę, że Dymitri ma rację… – zaczęła ostrożnie Tatiana, nie zwracając uwagi na piorunujące spojrzenie Alicji. – Na razie nic innego nie wymyślimy. Sytuacja jest chwilowo opanowana, więc chyba powinniśmy się przespać, a rano pogadamy, co dalej.Olga wstała pierwsza.– Też tak myślę – powiedziała zmęczonym głosem. – Skoro rytuał się nie udał, to i tak nic tu po nas. Mamy całe życie na roztrząsanie, co poszło nie tak. Tyle tylko, że mojego brata nadal nie ma w domu. Na szczęście nie ma w nim też popieprzonej Elizy – mruknęła.Ale za to jest w nim Tobiasz, którego z niewiadomych powodów gości Konstanty, pomyślała Alicja, której nagle przypomniało się spotkanie z byłym strachaczem po tym, jak włamali się z Nikodemem do domu Zemrowów.– Mogę zostać tutaj na noc? – spytała nagle Natasza, patrząc wyczekująco na Tatianę.– To nie jest dobry pomysł – odpowiedział natychmiast Dymitri, zanim jeszcze Tatiana zdążyła otworzyć usta.– Co? – Natasza wybałuszyła oczy. Alicja zrobiła dokładnie to samo. Od kiedy to Dymitri ma cokolwiek do powiedzenia w tej sprawie? Albo w jakiejkolwiek innej sprawie dotyczącej domu Tatiany?– To prawda, Natasza – odezwała się Tatiana. – Lepiej będzie, jeśli zostaniesz u Olgi.– Co?! – wrzasnęła Alicja, po raz kolejny nie wierząc własnym uszom. Czy to się dzieje naprawdę?!– Alicja… – zaczęła pojednawczym tonem Tatiana.– Właśnie rozszarpano jej ciotkę, a jej wuj za chwilę pokryje się futrem – wycedziła przez zęby jej siostrzenica. – A ty nie pozwalasz jej zostać u nas na noc?!– U Olgi będzie bezpieczna – spokojnie odpowiedziała Tatiana.– A u nas nie będzie?– Nie – powiedział Dymitri, rzucając Alicji spojrzenie, od którego dostawała gęsiej skórki. Przeszedł ją dreszcz. Jeśli Natasza nie będzie tu bezpieczna, to czy sama Alicja będzie? Dlaczego nagle chcą się pozbyć Nataszy?– Dobra – warknęła Natasza i wstała z kanapy. – Idziemy? – zwróciła się do osłupiałej Olgi i odwróciła na pięcie.Olga pokiwała bezwolnie głową, jakby jeszcze nie docierało do niej, że Natasza, z którą raczej nie zrobi piżama party, właśnie będzie nocować u niej, i posłusznie ruszyła za nią. Zerknęła jeszcze raz na Tatianę.– Porozmawiamy jutro – powiedziała Tatiana łagodnym tonem.Alicja patrzyła w osłupieniu na wychodzące dziewczęta.– I co? – zwróciła się do ciotki, kiedy usłyszała trzaśnięcie drzwiami. – To wszystko? Teraz wszyscy rozejdziemy się do domów i co? Porozmawiamy o tym rano? Serio? Może jeszcze zrobimy sobie wspólny piknik?– Zamknę drzwi. – Tatiana wyminęła ją szybko. Alicja rzuciła jej wściekłe spojrzenie. Przydałoby się. To, że ona nie zamknęła ich formułą blokującą, można wytłumaczyć tym, że właśnie przed chwilą brała udział w rytuale odwołującym diabła, który żadnego diabła nie odwołał, albo zwykłą siedemnastoletnią głupotą, ale ciotka? Ciotce się to chyba nigdy nie zdarzyło. Przynajmniej nie za kadencji Alicji.Odwróciła się w stronę Dymitriego, wciąż nie mogąc uwierzyć, że Dobrygin stoi w ich salonie, jakby ich odwiedzał co niedzielę. Co dalej? Zaproponują mu herbatę i spytają, czy woli ciastka w czekoladzie, czy raczej bez? Dymitri mierzył ją wzrokiem. Alicja zerknęła na Nikodema. Siedział cały czas na kanapie, od momentu pojawienia się Alicji nie zmieniając pozycji. Dziewczyna uświadomiła sobie, że od czasu jej przyjścia nie odezwał się ani słowem.– A ty? – syknęła. – Masz coś do powiedzenia?Nikodem milczał.– Słucham? – warknęła. – Nikodem?Chłopak patrzył na nią bez żadnego wyrazu twarzy.– Nikodem! – wrzasnęła.Nawet nie drgnął.– To nie jest Nikodem.Alicja odwróciła się w stronę Dymitriego.– Co?– To nie jest Nikodem – powtórzył Dobrygin.Alicja miała ochotę parsknąć śmiechem, ale Dymitri wyglądał tak jak podczas ich spotkania na cmentarzu. Śmiertelnie poważnie. I śmiertelnie groźnie. Poczuła, że znów dostaje gęsiej skórki.– O czym ty mówisz? – spytała, czując, jak głos więźnie jej w gardle.– To nie jest Nikodem – usłyszała głos Tatiany.Odwróciła się w kierunku ciotki.Tatiana miała zbyt poważny wyraz twarzy, żeby Alicja mogła uznać to za żart. Czuła, jak wali jej serce. O co w tym wszystkim chodzi? Czyżby ciotka wzięła stronę Dymitriego? I teraz Dymitri, Nikodem i Tatiana są po jednej stronie mocy, a Alicja po drugiej? I jakie to są właściwie strony? Na dodatek została z nimi sam na sam w pokoju. Dlatego pozbyli się Nataszy? I co to, do diabła, znaczy, że to nie jest Nikodem?!– To może ja się przedstawię. – Nikodem wstał wolno z kanapy i podszedł do Alicji. – Mikołaj Dobrygin. – Ukłonił się teatralnie z czarującym uśmiechem. – Do usług.Alicja zesztywniała. Spojrzała na ciotkę, a zaraz potem na Dymitriego. Oboje mieli ściągnięte usta i zmarszczone brwi. Raczej nie wyglądali na takich, co za chwilę parskną śmiechem i zawołają „Mamy cię!”.– Czy możesz… możecie mi to wytłumaczyć? – Słyszała swój głos, jakby wydobywał się spod wody. Patrzyła na Nikodema, który wrócił na kanapę i założył nogi na stolik do kawy. Przekrzywił lekko głowę i uśmiechnął się tym znanym jej doskonale bucowatym uśmieszkiem.– To kto zacznie? – Rozłożył ręce w teatralnym geście. – Tatiana? A może ty, wujku? Zawsze byłeś mocny w gębie.– Wujku? – Alicja spojrzała na Dobrygina, który jeszcze bardziej ściągnął usta. – Wujku? – powtórzyła, czując, jak robi jej się niedobrze. Czy to znaczy, że… że…Dymitri zacisnął wargi.– To brat Nikodema. Mikołaj.– Brat. – Alicja przełknęła głośno ślinę. – Ale jak…– O rany. – Nikodem parsknął śmiechem. To znaczy Mikołaj. – Czy naprawdę mam ci opowiadać, jak jedna komórka jajowa dzieli się na dwie i…– Bliźniacy – szepnęła Alicja.– Brawo, wygrała pani otwieracz do konserw – zakpił Mikołaj.Alicja czuła, jak krew uderza jej do głowy i pulsuje w skroniach. Bliźniacy… Magiczni? Czy on też jest magiczny? Kolejne bliźnięta? Mdliło ją. Nikt nie spodziewał się, że na świat przyjdą bliźniaki… Kto to powiedział? Olga? Konstanty? Tatiana? A może Natasza? Ale mieli przecież na myśli Zemrowów. Olgę i Borysa. Nie było innych. Nigdy nie było innych bliźniaków. A teraz to… To niemożliwe. Tfu! Nie ma takiego słowa. Nie w Czarcisławiu.– Czy oni…– Tak. – Dymitri jakby czytał jej w myślach. – Obaj magiczni.– To niemożliwe – powiedziała wbrew sobie Alicja. – W rodzinach założycieli nigdy nie przyszły na świat bliźnięta… Nigdy wcześniej.– Przyszły. – Dymitri pokiwał głową. – Tyle tylko, że nikt nie miał o tym pojęcia.– Ale… – Alicja popatrzyła bezradnie na ciotkę, lecz Tatiana się nie odezwała ani słowem. Oczywiście, że wiedziała.– Wiedzieliśmy o tym na długo przed tym, jak na świat przyszli Zemrowowie – wyjaśnił Dymitri. – To Nikodem i Mikołaj byli pierwszymi bliźniętami. Pierwszymi magicznymi bliźniętami – poprawił się. – Nigdy wcześniej w rodzinach założycieli nie przychodziły na świat bliźnięta. Do tego magiczne. Dlatego ojciec kazał mojemu bratu trzymać to w tajemnicy, bo nikt nie wiedział, co to właściwie oznacza. Kilka miesięcy później okazało się, że Zemrowowie również spodziewają się bliźniąt. I to też było dziwne. Dwie pary bliźniąt w tym samym pokoleniu? Nie wiedzieliśmy od razu, że one też są magiczne. Ojciec… Ojciec najbardziej bał się tego, że jego wnuki okażą się magiczne. Z tego samego powodu nie chciał nigdy mieć dzieci. No, ale… Wyszło, jak wyszło. A tu podwójna niespodzianka. Dwóch magicznych wnuków. Tyle szczęścia naraz – zakpił. – Przestraszył się i kazał Michałowi utrzymać wszystko w tajemnicy. Nie wiedział, co z tym zrobić. Nikt nie wiedział. Kiedy dzieci przyszły na świat, długo nie wykazywały żadnych zdolności. Ojciec miał nadzieję, że chłopcy są niemagiczni, a nasze dziedzictwo spadnie na moje dzieci. Jak na czarną owcę przystało… Z czasem jednak okazało się, że nie tylko jeden z chłopców wykazuje cechy magiczne, ale i drugi. Dla ojca to był cios. Jego ukochany niemagiczny syn spłodził dwójkę magicznych dzieci. – Dymitri uśmiechnął się z satysfakcją na to wspomnienie. – Tego dla ojca było już za dużo. I to dosłownie. Nienawidził tego, kim jest. Nienawidził mnie. A na koniec znienawidził swoje wnuki. Michał bał się, że ojciec zrobi coś dzieciom. Uprowadzi je albo… – Zawiesił głos. – Ale było coś, co go powstrzymywało. I dlatego wiedziałem, że chłopcom nic nie grozi.Alicja zmarszczyła brwi.– Mogli wziąć udział w rytuale.Dymitri pokiwał głową.– Zwłaszcza jeden z nich mógł okazać się szczególnie cenny.– Ale który? – zamyśliła się Alicja. – Oczywiście. – Uśmiechnęła się w końcu lekko. – Musiał poczekać, aż wyjdzie na jaw, który z nich jest koryfeuszem.Dymitri przytaknął.– Właśnie. Byłem przekonany, że jeśli tylko któryś z chłopców okaże się dla ojca mniej użyteczny do przeprowadzenia rytuału, to natychmiast coś mu się stanie. Oczywiście przypadkiem – dodał ironicznie.– Brawo! – Z kanapy rozległo się głośne klaskanie. – Piękna z was para, pani Sherlock i panie Holmes. Aż miło posłuchać. To może, skoro już zaszliśmy tak daleko, szanowny wujaszek wyjaśni Pannie Dociekliwej, co z nami zrobiliście, co?Alicja wpatrywała się uporczywie w Dymitriego, czekając na dalsze wyjaśnienia. Dobrygin rzucił bratankowi piorunujące spojrzenie i zacisnął usta.– Ustaliliśmy… Ojciec ustalił… – poprawił się Dymitri – …że najbezpieczniej będzie, jeśli pokażemy światu jednego Dobrygina. Na taki, że tak powiem, kompromis poszedł. – Uśmiechnął się kwaśno. – Przynajmniej dopóki nie będą zdolni wziąć udziału w rytuale. To znaczy jeden z nich. Ojciec postanowił, że sam zadecyduje, który z nich to będzie. – Rzucił wymowne spojrzenie Tatianie. – Ojciec wiedział, że dwójka z tej samej rodziny nie może uczestniczyć w obrzędzie. – A dlaczego nikt z nas tego nie wiedział? – Alicja spojrzała z wyrzutem na ciotkę. – Wiedziałaś, że bliźniacy się nie nadają?– I tak chcieliśmy spróbować – powiedziała cicho Tatiana. – Nie mieliśmy nic do stracenia. Tak naprawdę nie było gwarancji ani że to zadziała, ani że nie zadziała. Nie wiem, skąd Cyryl miał pewność, że bliźnięta nie mogą brać udziału w rytuale. Nigdzie nie było o tym wzmianki. – Zerknęła na Dymitriego.Ten pokiwał skwapliwie głową.– I co było dalej? – pogoniła go Alicja.– Ponieważ nie wiadomo było, który może być koryfeuszem, musieliśmy obserwować obydwu. Ojca interesował tylko ten, który mógł coś wnieść do rytuału. Oczywiście, zawsze istniało ryzyko, że któryś z nich może się nie nadawać, nie zgodzić albo po prostu zginąć po drodze. Ojciec bał się ogłaszać światu, że jest ich dwóch, bo gdyby to wyszło na jaw, mogłoby coś im się stać. Ktoś się dowie i… To ciekawe, bo przecież sam chciał się pozbyć… – prychnął. – Tak czy siak, chciał ich mieć na oku. Tyle tylko, że nie równocześnie. Chciał mieć nad nimi kontrolę. Przynajmniej dopóki nie dojdzie do rytuału. Więc wpadł na pomysł, żeby się wymieniali. Pół roku Nikodem, pół roku Mikołaj. Ale żeby żaden z nich nie wchodził w drogę drugiemu, zostało rzucone zaklęcie Lela i Polela, no i rzecz jasna zaklęcie makowego kwiatu.Alicja zerknęła szybko na Tatianę.– Pierwsze to zaklęcie rzucane jedynie w przypadku bliźniąt, a drugie to zaklęcie usypiające – pospieszyła z wyjaśnieniem ciotka.Dymitri wrócił do opowieści.– Kiedy była kolej Nikodema, Mikołaj zapadał w półroczny sen. Kiedy przychodziła kolej Mikołaja, w sen zapadał Nikodem. Oczywiście, obaj funkcjonowali pod jednym imieniem, Nikodema, bo ten urodził się pierwszy. Dzięki temu naprzemiennemu cyklowi nie wchodzili sobie w drogę, nie było też szansy, że nagle zjawią się równocześnie.– Ale przecież… – przerwała osłupiała Alicja. – Jak po półrocznej śpiączce ten drugi mógł się zachowywać jak ten pierwszy? Przecież ktoś mógł coś podejrzewać! Tym bardziej że żaden z nich nie wiedział, co ten drugi robił.– Sami chłopcy nam to bardzo ułatwili. – Dymitri uśmiechnął się ironicznie. – Nie byli jak ogień i woda, tylko jak ogień i ogień. Obydwaj nieobliczalni i bardzo problematyczni. Zawsze można było zrzucić to na karb ich bezczelności, chamstwa i braku dobrych manier. No cóż… Z takim wujkiem… – Znowu się uśmiechnął, tym razem gorzko. – Wszyscy byli przyzwyczajeni, że nieokiełznany Nikodem robi, co chce, i jest niereformowalny. Nie musiał trzymać się reguł, bo wiedział, że prędzej czy później wujek po nim pozamiata. No i musieli się nawzajem informować o swoich poczynaniach. Pisali coś w rodzaju dziennika. Dzięki temu wiedzieli mniej więcej, co i jak, więc raczej nie było mowy o wpadce.– Więc… – zaczęła ostrożnie Alicja. – Kiedy wyszło na jaw, że Nikodem jest koryfeuszem…– …Mikołaj przestał być potrzebny – odezwał się głos z kanapy.– Nikt tego nie powiedział – syknął Dymitri.– Czyżby? – Mikołaj zmrużył oczy i wbił wzrok w wuja. – Nie zamierzałeś się mnie pozbyć?– Dlaczego miałbym się ciebie pozbywać?– Magiczni bratankowie? Bliźniacy? Jak niby miałbyś wytłumaczyć to, że nagle jest nas dwóch? Proszę cię…– Dlaczego miałbym się ciebie pozbywać? – powtórzył przez zaciśnięte zęby Dymitri.– Żeby zaoszczędzić sobie problemów. – Mikołaj wzruszył ramionami. – Poza tym zawsze wolałeś Nikodema.– Bzdura!– Czyżby?– Przypomina ci to coś? Dziadek też wolał naszego ojca…Dymitri zacisnął mocniej zęby.– Dlaczego nie pozbyłeś się mnie wcześniej? Może… – Mikołaj udawał, że nad czymś bardzo intensywnie myśli. – Może dlatego, że tak naprawdę chcesz doprowadzić do tego rytuału? Dlatego tak pilnujesz Nikodema. Bo doskonale wiesz, że jest koryfeuszem. Że tylko on może skończyć to wszystko.Alicja nic z tego nie rozumiała. Przecież to Dymitri chciał zniszczyć naczynie. To właśnie on robił wszystko, żeby rytuał się nie powiódł. Dlaczego więc nagle miałby go chcieć? Obrzęd pozbawiłby jego i bratanków magicznych właściwości. Dymitri jest ostatnią osobą, która chciałaby wieść spokojne niemagiczne życie wraz z niemagicznymi bratankami. O co w tym wszystkim chodzi?Dymitri milczał.– Posłuchaj – zwrócił się bardzo spokojnie do Mikołaja. – Wrócimy teraz do domu i porozmawiamy.Chłopak parsknął śmiechem.– O czym niby?– O tym, co dalej.– Dalej? – Mikołaj zdjął nogi ze stolika i usiadł, pochylając się lekko w przód. – Powiem ci, co będzie dalej. Dalej będę żył, jak będę chciał. I mi w tym nie przeszkodzisz.– Mikołaj…Alicja drgnęła na dźwięk tego imienia. Wciąż nie mogła uwierzyć, że na kanapie nie siedzi Nikodem, ale jego brat bliźniak. Nagle zamarła. Kiedy właściwie doszło do zamiany? Podczas rytuału? W trakcie Przysięgi na Trzy Księżyce? Na samym początku???– Dlatego rytuał się nie udał, tak? – spytała w końcu, patrząc gdzieś nad głową Dymitriego.– Tak – przytaknął. – To Nikodem był koryfeuszem, nie Mikołaj.– Od kiedy więc…Dymitri zacisnął usta.– Myślę, że oni nie spali równocześnie przez ostatni miesiąc.Alicji zrobiło się gorąco. A więc niemal na samym początku? Czy Dymitri o tym wiedział? A jeśli tak, to dlaczego nic z tym nie zrobił? A może nie mógł nic zrobić? Więc kto mógłby?– Ale jak to możliwe, skoro nie mogą równocześnie egzystować? – spytała, próbując znaleźć w tym jakieś logiczne wyjaśnienie.– Ktoś złamał zaklęcie – powiedział Dymitri. – Mikołaj się obudził, Nikodem nie zapadł w sen.– Kto to zrobił? – drążyła Alicja, sama nie wiedząc, czy pyta Tatianę, czy Dymitriego, bo patrzyła na nich oboje.Ale oni milczeli.– Nie wiemy – odezwała się w końcu Tatiana.– A kto je rzucił? – Alicja zwróciła się tym razem bezpośrednio do Dymitriego.Popatrzył jej prosto w oczy. Dziewczynie zrobiło się zimno.– Twoja babka.Babka, pomyślała Alicja. Oczywiście, że jej babka. Czyli ona musiała też odwołać zaklęcie. Tylko po co? I dlaczego babka, która chciała śmierci Nikodema, miałaby się w to mieszać? Chyba że…– Nie, to nieprawda.Tatiana i Dymitri odwrócili się jednocześnie w jej stronę.– To nieprawda. Wymyśliłeś to na poczekaniu. Nie ma żadnych bliźniaków, żadnego zaklęcia i żadnej pieprzonej zamiany. To nieprawda!Dymitri milczał. Tatiana wzięła głęboki oddech.– Nie, Alicjo. To wszystko prawda – powiedziała spokojnie.– Od kiedy wiesz? – Alicja aż się zapowietrzyła.– Od jakiegoś czasu.Alicja tak intensywnie zaczęła kręcić głową, że wszystko dokoła zawirowało.– Nie, nie, nie – powtarzała. – To niemożliwe. Wymyśliliście to wszystko. Robicie teraz ze mnie idiotkę!– Alicjo… – zaczęła Tatiana bezradnym tonem.– Nie, to nieprawda, to nieprawda, to nie… – Alicji coraz bardziej łamał się głos.– To jest prawda, czy tego chcesz, czy nie – warknął Dymitri. – Masz swoją odpowiedź, dlaczego rytuał się nie powiódł. Nie mógł się powieść, bo nie mieliście koryfeusza. Nikodem jest koryfeuszem.– Wiedziałeś? – Alicja otworzyła szeroko oczy. – Wiedziałeś, że Nikodem…– Oczywiście – prychnął Dymitri.– Od kiedy?– Od momentu, kiedy zaczęliście się nieoczekiwanie „przyjaźnić”. Na początku myślałem, że to ty. Ale później… Też się zdziwiłem, prawdę mówiąc.Alicja przysiadła na brzegu kanapy. Tego było już za wiele.– Chyba powinniście już pójść – powiedziała Tatiana, patrząc wymownie na Dymitriego.– Iść? Teraz? – zdziwił się ironicznie Mikołaj. – Kiedy właśnie zaczyna się zabawa?Dymitri zgromił go wzrokiem.– Nie będę powtarzał.– Jeszcze nic nie powiedziałeś, więc…– Nie zaczynaj! Zbieraj dupę w troki i idziemy! – ryknął Dymitri, a Alicję przeszedł dreszcz. Nie chciała oglądać wściekłego Dobrygina. Jak bardzo musiał być wściekły w noc rytuału, tego, w którym ostatecznie nie wziął udziału. Wtedy kiedy zabił swoich przyjaciół…– Idziemy!Mikołaj przewrócił oczami i podniósł się. Zmrużył powieki wydął wargi.Alicja zauważyła, że robi to zupełnie jak Nikodem…Mikołaj nie zaszczycił jej ani jednym spojrzeniem. Wyminął ją i po chwili dziewczyna usłyszała głośne trzaśnięcie drzwiami. Drzwiami, które oczywiście nie zostały zamknięte formułą blokującą dostęp.– Zadzwonię – rzucił Dymitri do Tatiany, nie spojrzawszy nawet na nią, wyminął ją i zniknął tak szybko, jak się pojawił.Alicja siedziała na brzegu kanapy i gapiła się tępo w podłogę. Słyszała, jak ciotka wychodzi z pokoju i idzie do drzwi frontowych. Może w końcu zamknie je, jak należy – przeszło jej przez myśl, chociaż była to jedna z ostatnich rzeczy przeznaczonych do zamartwiania się.– Alicja… – zaczęła ostrożnie Tatiana, opierając się o ścianę i zerkając z ukosa na siostrzenicę.Dziewczyna ani drgnęła.– Czy chcesz mnie o coś zapytać? – spytała cicho ciotka.Zapytać? Alicja podniosła głowę i popatrzyła pustym wzrokiem na Tatianę. O co miałaby ją niby zapytać? Czy Nikodem naprawdę ma brata bliźniaka? Czy dlatego rytuał się nie powiódł? Czy Borys wróci do domu? Czy mają jeszcze mleko do kawy?– O co chodzi z tobą i Dymitrim?Tatiana wstrzymała oddech. Chyba nie takiego pytania się spodziewała. Chociaż z drugiej strony czy naprawdę sądziła, że ono nigdy nie padnie?Ciotka milczała.Alicja wpatrywała się w nią intensywnie. Co teraz powie? Że próbuje go uwieść, żeby przeciągnąć Dobrygina na ich stronę? Że stara się w ten sposób odzyskać jego zaufanie i wykorzystać go do swoich celów? Że próbuje go trzymać z daleka od rytuału? Albo że…– Kocham go.Alicja pochyliła się w jej kierunku, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała.– Jak… to?– Po prostu. – Ciotka wzruszyła ramionami i uśmiechnęła się lekko.Alicja nie mogła uwierzyć. Czy ma się uszczypnąć, żeby upewnić się, że to nie sen? Czy szczypanie się we śnie kogokolwiek w ogóle obudziło?– Robisz to po to, żeby mieć go po naszej stronie? – spytała z nadzieją w głosie.Tatiana pokręciła głową.– Ktoś rzucił na ciebie urok?Tatiana znów zaprzeczyła.– Więc o co chodzi?!Ciotka milczała.– Ale to… Dymitri.– Wiem.Alicji zabrakło słów. Nie wiedziała, co ma powiedzieć.– Kochałaś go wcześniej? – wykrztusiła w końcu.– Tak. Zawsze. Od dzieciństwa.– Więc… nie udawałaś, wbrew temu, co mówiła Natasza?Tatiana stanowczo pokręciła głową.– No to dlaczego zrobił to, co zrobił? Natasza mówiła, że dowiedział się, że go oszukiwałaś, żeby doprowadzić do rytuału, i wpadł w szał. Dlatego…– Nie udawałam niczego – przerwała jej ciotka. – Po prostu wszyscy uznali, że to niemożliwe, że mogłabym się zwyczajnie zakochać w Dymitrim, więc założyli, że zrobiłam to w imię rytuału. A ja ich nie wyprowadziłam z błędu.Alicja kręciła głową tak, że mało nie skręciła sobie karku. Nie. Nie. I jeszcze raz nie!– Nic więc dziwnego, że się wściekł – powiedziała w końcu. – Skoro go nie wyprowadzałaś z błędu…– Dymitri nie chciał rytuału.– No raczej!– Nie, nie rozumiesz… – Tatiana westchnęła. – Myślę, że się po prostu przestraszył i to, co powiedziała Marina, ciotka Nataszy, było doskonałym pretekstem, żeby…– …ją zabić?– …nie wziąć udziału w rytuale. Alicjo, musisz wiedzieć, że…Jej siostrzenica wstała i zaczęła nerwowo chodzić tam i z powrotem.– Nie! Nawet mi nie mów, że Dymitri wcześniej nie był taki, i te wszystkie brednie!Tatiana znów westchnęła.– Dymitri jest bardzo skrzywdzonym człowiekiem. Ojciec go nienawidził, brat się bał, ludzie wokół unikali…Alicja przystanęła i wbiła wściekły wzrok w ciotkę.– I co? Będziemy go już zawsze tym usprawiedliwiać?– Nie. Nie będziemy. Dymitri jest…Dziewczyna już miała ochotę przewrócić oczami. Co teraz usłyszy? Że ktoś mu kiedyś nasikał do butów? Przytapiał go w klozecie? Wyśmiał fryzurę? I to wszystko dlatego?– Dymitri to zły człowiek. Bardzo zły. Po prostu. I nie ma na to żadnego usprawiedliwienia.Alicja zamarła.Dymitri jest zły, a zło jest szczere, przypomniała sobie słowa babki.– Ale ty go kochasz… – powiedziała, nie wierząc, że naprawdę o tym rozmawiają.– Tak.Tatiana kocha Dymitriego. Mimowolnie przywołała w pamięci zdjęcie, które wypadło z książki w bibliotece ciotki. To, na którym Dymitri sprawiał wrażenie zakochanego. Czyli oni naprawdę…– A on?Tatiana uśmiechnęła się gorzko.– Dymitri nie umie kochać. Wydaje mu się, że potrafi, ale tak naprawdę nie umie. Może zbyt długo udawał, że nie ma serca, aż w końcu w to uwierzył. A może nigdy go nie miał… Nie kochał tak naprawdę nikogo. Nikogo. Nawet siebie.– A ciebie? – spytała Alicja.Ciotka się zamyśliła.– Chyba mu się wydawało, że mnie kocha… Ale to było tak, jakby chciał mnie objąć, ale nie miał rąk…Alicja wciąż nie wierzyła, że mówią o tym samym Dymitrim.– Chciałaś z nim być?– Tak.– A on?– Chciał. I nie chciał. Potem znów chciał. I znowu nie chciał…– Nie chciał się zmienić? Dla ciebie?– Ludzie się nie zmieniają, Alicjo. Chyba że na gorsze.– Ale przekonałaś go do rytuału, prawda?– W tamtym momencie. Wtedy wydawało mu się, że tego właśnie chce. Że chce normalnie żyć. Ze mną. Zgodził się. A później znów to samo: nie chcę, nie pobierzemy się, nie będziemy mieć dzieci, nie będę kupował ci kwiatów. Bał się odpowiedzialności. I zmiany. Tego, że zostanie pozbawiony swojej mocy. Ta moc to jedyne, co ma.– A ty go kochasz…Tatiana milczała.– To naprawdę zabawne. – Uśmiechnęła się w końcu. – Potrafimy rzucać uroki miłosne, ale nie umiemy się odkochać.– Możesz rzucić na siebie zaklęcie zapomnienia – podsunęła Alicja.– Widzę, że ktoś tu czytał grymuar – zażartowała ciotka z przymusem.– Możesz to zrobić. Możesz o nim zapomnieć.– Nie chcę.Alicji zabrakło słów. Nie tego się spodziewała. Nie tego.Milczały długo.Bardzo długo.– Musimy się trochę przespać – powiedziała w końcu Tatiana.Jej siostrzenica skinęła głową. Musi pójść spać, bo jest wyczerpana. Musi pójść spać i na chwilę zapomnieć o tym, co wydarzyło się tej nocy. O nieudanym rytuale. O Nikodemie, który jest Mikołajem, albo Mikołaju, który jest Nikodemem, a przede wszystkim o ciotce i Dymitrim.– Alicja…Dziewczyna się odwróciła.– Chyba nie muszę ci mówić, że to, co usłyszałaś, zostaje między nami. – Nie zabrzmiało to jak pytanie, ale raczej jak stwierdzenie faktu.O co tak naprawdę chodziło ciotce? A właściwie o kogo? O Mikołaja? Czy o Dymitriego?Alicja bezwolnie potwierdziła.Oczywiście, że będzie milczeć.Czy ktoś by jej w ogóle uwierzył?Tak w jednym, jak i w drugim przypadku?\nRozdział drugi Alicja śniła.Wydawało jej się, że słyszy odgłos ekspresu do kawy i czuje zapach owsianki przygotowywanej przez ciotkę Melę. Nie, to nie była ciotka Mela… To byli rodzice. Krzątali się w kuchni. I czekała na nią nie owsianka, ale naleśniki z serem. Alicja uśmiechnęła się przez sen. Otworzyła oczy. Przez chwilę zastanawiała się, gdzie jest. Trwała jeszcze zawieszona między jawą a snem, bezpieczna i nie do końca świadoma. Ale już zaczęły napływać myśli: nieudany rytuał… Borys wciąż więziony przez Radę… przemieniony Adaszew… Jurko… Nikodem… Tatiana… Dymitri… Alicja usiadła na łóżku. Miała kaca, chociaż pewnie nie mógł się on równać z tym, co przeżywali właśnie uczestnicy wczorajszego balu z okazji dziadów. To największy kac, jaki miała w życiu. Właściwie to jej pierwszy kac.W kuchni Tatiana jedną ręką wlewała mleko do kawy, a drugą wsypywała płatki kukurydziane do miski, przytrzymując jednocześnie ramieniem telefon i wydając nic nieznaczące pomruki, które zwykle powtarza się, kiedy się udaje, że się kogoś słucha. Gdy tylko zauważyła Alicję, odłożyła karton z płatkami i przełożyła telefon do drugiej ręki.– Zdzwonimy się później – rzuciła szybko.Dymitri, pomyślała Alicja.– Wiktor – wyjaśniła ciotka, widząc jej zaciekawione spojrzenie. – Znalazł dyrektorkę.Alicja zamarła.– Żywą – dorzuciła Tatiana.Alicja nie wiedziała do końca, czy w głosie ciotki brzmiała ulga, czy rozczarowanie. Sama nie była pewna, co czuje. Usiadła przy stole, podwijając nogi pod siebie.– Czyli… Jurko zabił kogoś innego – powiedziała, gapiąc się na to, jak chrupiące płatki zamieniają się w mleczną breję.– Nie sądzę. – Ciotka pokręciła głową. – Według naszych obliczeń wilczy jad powinien przestać działać. Myślę, że Jurko jest już bezpieczny. Kawy?Alicja patrzyła, jak ciotka leje kawę do kubka, a potem dodaje odrobinę mleka.– To też wiesz od Wiktora? – spytała, sięgając po cukier.– To wiem od Dymitriego.No tak. Dymitri. Alicję uwierało to jak skórka pomidora, która przykleiła się do podniebienia i nie chce się odkleić. Albo jak dziura po wyrwanej ósemce, która nie chciała się goić, bo wbrew zaleceniom dentysty wciąż dotykała jej językiem. Tak, Dymitri był jak dziura po wyrwanej ósemce.Upiła kawy, żeby zyskać na czasie.– Tatiana… – zaczęła w końcu. – Jesteś fajna. Może nie umiesz gotować i raczej nie nadajesz się na opiekunkę na koloniach, ale jesteś fajna. Jak możesz tracić czas na kogoś takiego jak Dymitri?Sama nie wierzyła w to, co przed chwilą powiedziała. Jacek Santorski byłby z niej dumny.Ciotka popatrzyła na nią zdumiona.– Co?– Mam powtórzyć?– Nie, nie musisz.– Więc?Tatiana uniosła brew.– A dlaczego ty myślisz cały czas o Borysie? I tracisz czas?Teraz Alicja uniosła brew.– Ja jestem zauroczona.– Ja też.– Po tak długim czasie już nie powinnaś.– Więc to coś innego.– Co?– Nie jestem w nim zakochana, ale go kocham. To jest ta różnica.Alicja pokręciła głową.– Po prostu chcę zrozumieć, co widzisz w takim palancie.Tatiana westchnęła.– Może tak właśnie jest urządzony ten świat. Że fajne dziewczyny zakochują się w palantach, a niefajne poznają książąt z bajki. Którzy też muszą być palantami, skoro się z nimi żenią. A wszystko po to, żeby było zabawniej. Po to też dobrym ludziom dzieją się złe rzeczy, a złym dobre. Żeby świat nie był za nudny. – Zerknęła na Alicję z ukosa. – Serio? Chcesz o tym rozmawiać o dziewiątej trzydzieści w niedzielę?Alicja wzruszyła ramionami.– Wiktor jest fajny.– Jeśli tak, to droga wolna. Rany, co ja gadam? – Ciotka uderzyła się otwartą dłonią w czoło. – Alicja – przybrała bardziej ciotczyny niż Tatianowy ton. – Nie umiem ci tego wytłumaczyć prostym wzorem matematycznym i nawet nie zamierzam.– To po co byłaś z Wiktorem, skoro…Tatiana znów westchnęła.– Tego też ci nie potrafię do końca wytłumaczyć. Może myślałam, że da się zaspokoić pragnienie jednego mężczyzny za pomocą drugiego… Ale się nie da.Alicji przypomniało się to, co powiedział Wiktor. Że ciotka interesowała go tylko dlatego, że była guślnicą. I że zakochał się w niej później. Więc się trochę pooszukiwali nawzajem. Czyli tak jakby są kwita.– Czy jeszcze masz jakieś pytania? – Tatiana patrzyła na nią wyczekująco, chociaż z lekkim zniecierpliwieniem.Alicja spojrzała znad kubka na ciotkę. Chyba właśnie odbyły najbardziej niewymuszoną i szczerą rozmowę od jej przyjazdu.– Nie. – Uśmiechnęła się. – Co nie znaczy, że będę traktować Dymitriego jak wujka.Ciotka parsknęła śmiechem.– Nie wiem, czy chciałabyś mieć go za wujka. Popytaj jego bratanków. Dobrze wychodzą z nim tylko na zdjęciu.Alicji zrobiło się zimno. Bratankowie. Nie mogła się przyzwyczaić do liczby mnogiej. Czy oni w ogóle mogli mieć jakieś wspólne rodzinne zdjęcia? Zdjęcia… Alicja zastygła w bezruchu.– Tatiana…– Co?– Chyba wiem, kto przemienił Adaszewa…Ciotka, która właśnie dolewała mleka do i tak rozmiękłych płatków, zamarła.– Kto?– Myślałam… myśleliśmy, że to Nikodem, ale teraz… – Urwała i zacisnęła usta, jakby w obawie, że powie jedno słowo za dużo.– Alicja… – Tatiana odstawiła karton z mlekiem i wzięła głęboki oddech. – Jeśli jest coś, co chcesz mi powiedzieć, to lepiej zrób to teraz. Dla dobra nas wszystkich.Jej siostrzenica jeszcze bardziej zacisnęła usta. Czy ma coś do powiedzenia? Owszem. Czy chce? Tu już sprawy się komplikują…– Alicja – powtórzyła Tatiana, wracając do ciotczynego tonu. – Chyba już dość tych tajemnic.Dziewczyna milczała. Czy ona myśli, że jeśli wyznała swój wstydliwy sekret, to teraz czas na rewanż?– Nikodem jest architektem Adaszewa.– Skąd wiesz? – Ciotka zmrużyła oczy i przypatrzyła się jej uważnie.Alicja wzięła głęboki oddech.– Adaszew był zamknięty w piwnicy Zemrowów. Myśleli, że został strzygoniem po tym, jak dopadła go Eliza. Dopiero później okazało się, że jest przemienionym wilkodlakiem.– I Konstanty nie zauważył tej subtelnej różnicy? – warknęła ciotka bardziej do siebie niż do Alicji. Była wściekła.– Konstanty nic o tym nie wiedział.– No tak! – Tatiana aż klasnęła w dłonie. – Brawo! Bliźniaki?Jej siostrzenica skinęła głową.– Oni nie są tacy święci, jak ci się wydaje…– Co masz na myśli?Alicja znów zacisnęła usta.– Alicja!– Przyprowadziłam do nich Nikodema i okazało się, że Adaszew reaguje na jego polecenia – powiedziała, nie patrząc na ciotkę. – On zabił Adaszewa, ale nic nie pamiętał.– Co?! – Ciotka zacisnęła palce na blacie, aż zbielały jej kostki.Alicja głośno przełknęła ślinę.– Wtedy w nocy, kiedy spał w moim pokoju, przyszedł do mnie… Był cały zakrwawiony. I powtarzał, że nic nie pamięta. To nie była jego krew, Tatiano. – Wbiła wzrok w ciotkę. – A potem okazało się, że Adaszew nie żyje i… Nikodem zaczął dostawać od kogoś zdjęcia. Martwego Adaszewa. I Malca. I w końcu siebie nad jego ciałem.Tatiana coraz mocniej zaciskała palce na blacie.– Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś?Bo ci nie ufałam, pomyślała Alicja. I nadal nie wiem, czy mogę…Wzruszyła ramionami.– To było zaraz przed rytuałem. Byliśmy tak blisko znalezienia indykacji… I nie mieliśmy Borysa, więc…– …powiedziałaś Nikodemowi, że rytuał to jedyny sposób, żeby uniknąć odpowiedzialności.Alicja skinęła głową.– Ale to nie mógł być Nikodem. To musiał być Mikołaj.Tatiana patrzyła na nią przez chwilę, a potem uśmiechnęła się mimowolnie.– Dlaczego? Bo Mikołaj to „ten zły”? Co ty właściwie wiesz o Nikodemie, Alicja?Dziewczyna milczała.– To, że widziałaś go nago, nie znaczy, że dopuścił cię do jakiejś swojej tajemnicy.Alicja wybałuszyła oczy. Skąd ona…– To oczywiste, że musieliście złożyć Przysięgę na Trzy Księżyce. – Tatiana uśmiechnęła się z politowaniem. – Nie jestem głupia. Też ją składałam.– A mimo to Dymitri nie wziął udziału w rytuale, a na dodatek pozabijał swoich przyjaciół. Tak zupełnie przy okazji – warknęła dziewczyna.– Ale doprowadziliśmy do niego. Przysięga obowiązywała aż do rytuału. To, co stało się potem… – Ciotka wzięła głęboki wdech. – To już inna bajka.Alicja nie miała pojęcia, co powiedzieć. Wolała się jednak trzymać swojej wersji, bo nie miała się już czego trzymać.– Nikodem nie zabił Adaszewa. I go nie przemienił. Musiał to zrobić Mikołaj.Tatiana przyglądała się jej nieufnie.– Skąd ta pewność? Sama powiedziałaś, że Adaszew reagował na Nikodema.– Ale skoro jest ich dwóch…– Architekt to architekt.Alicja nie miała argumentu. Przede wszystkim dlatego, że wciąż tak mało wiedziała o tych sprawach. Za mało. Ale chyba trudno się w tym wszystkim orientować, kiedy jest się guślnicą od miesiąca. To znaczy świadomie od miesiąca.– Wiedziałaś o nim, prawda? – spytała w końcu. – Wiedziałaś, że jest ich dwóch.Tatiana pokiwała głową.– Wiedziałam.– Kto jeszcze?– Ja, Dymitri, twoja babka i Cyryl.– Babka i Cyryl wiadomo. Dymitri musiał, ale ty?– On mi powiedział.Oczywiście. Alicja uznała, że czas przestać się dziwić i oprócz słowa „niemożliwe” dodać do stworzonego na własny użytek czarcisławskiego słownika wyraz „Dymitri”. A one się akurat nie wykluczają.– Kto jeszcze wie?– Nikt. Oprócz naszej czwórki. To znaczy teraz jeszcze ty.Alicja pokręciła głową.– I nikt przez ten cały czas się nie domyślił?Tatiana zaprzeczyła.– Ale jak to w ogóle możliwe?– Jak widać, możliwe, skoro się udawało.– Ale przecież ktoś w końcu musiał zacząć coś podejrzewać. – Alicja nie dawała za wygraną. – Przecież jeden mógł lubić frytki z ketchupem, a drugi nie. Jeden był dobry z matmy, drugi z polskiego. Albo…Ciotka wzruszyła ramionami.– To nie był jakiś duży problem. Nikodem…Dzwonek telefonu Tatiany wybawił ją z wyjaśniania, jak sobie radzili chłopcy. Ciotka odebrała i już chciała wyjść z kuchni, kiedy zobaczyła, jak Alicja wpatruje się w nią uporczywie. Nieoczekiwanie dla siostrzenicy położyła telefon na stole i włączyła głośnik.– Mikołaj zniknął! – ryknął Dymitri, a Alicja dostała gęsiej skórki ze strachu.– A czego się spodziewałeś? – Tatiana przewróciła oczami. – Że wrócicie do domu i zrobisz mu kakao? Mówiłam ci, że trzeba go zamknąć w pokoju zabezpieczonym formułą blokującą, ale ty nie chciałeś…– Chciałem za to wielu innych rzeczy ostatniej nocy… – Dymitri obniżył głos i Alicja musiała przyznać, że ten głos może przyprawić o gęsią skórkę, ale z zupełnie innego powodu.Twarz Tatiany stężała. Natychmiast wyłączyła głośnik.– Zdzwonimy się! – rzuciła i rozłączyła się.Jeśli Alicja myślała, że cisza przed telefonem Dymitriego była krępująca, to nie miała pojęcia o prawdziwym skrępowaniu. A im dłużej trwała cisza, tym trudniej było ją przerwać. Alicja wbiła wzrok w blat, zastanawiając się, gdzie próbuje podziać oczy ciotka.– No, dzień dobry!W drzwiach stanęła Natasza. Alicja poczuła równocześnie i ulgę, i zdziwienie.– Czy do tego domu każdy może wleźć jak do obory? – warknęła. – Po co komu zaklęcie blokujące dostęp, skoro można wchodzić i wychodzić, kiedy się chce?Natasza osłupiała. Ale nie byłaby sobą, gdyby w okamgnieniu nie odzyskała rezonu.– Nie każdy może żyć w oborze – syknęła.– Spokój! – ryknęła Tatiana. – Co jest? – zwróciła się do Nataszy.– Jurko zniknął.Alicja miała ochotę przewrócić oczami. Liczba zaginięć w Czarcisławiu zaczyna być odwrotnie proporcjonalna do liczby jego mieszkańców. Miała już dość tych nagłych zniknięć. Zwykle kończyło się to tym, że ktoś stawał się strzygą, wilkodlakiem albo w najlepszym wypadku zwykłym nieboszczykiem.– Zniknął skąd? – spytała Tatiana. – Z domu?– Nigdy nie dotarł do domu – odpowiedziała Natasza.Ciotka potarła dłonią skroń. Wyglądała na zdenerwowaną.– Niedobrze.Alicja zmarszczyła brwi.– Przecież wilczy jad już nie działa. Tak powiedziałaś… – Popatrzyła na Tatianę. – Jurko się nie przemienił, więc… Nic mu nie grozi.Natasza spojrzała na nią ironicznie.– Serio? Czy ty sobie jaja robisz?Tatiana zgromiła Nataszę wzrokiem i zwróciła się do Alicji.– Od dwunastu do dwudziestu czterech godzin po tym, jak wilczy jad zniknie już z organizmu, ukąszony nie jest w żaden sposób chroniony. Jest osłabiony, zdezorientowany, czasem traci pamięć. Może się zwyczajnie, po ludzku, znaleźć w niebezpieczeństwie właśnie dlatego, że do końca nie wie ani gdzie jest, ani kim jest. Jurko jest właśnie w takim stanie przejściowym i powinien go przeczekać w jakimś bezpiecznym miejscu. Ale jeśli zamiast siedzieć na dupie, kręci się po mieście albo – co gorsza – poza miastem, to mamy problem. – Spojrzała znacząco na Nataszę.Nic nowego, pomyślała Alicja. Dzień bez problemu dniem straconym.– Jak to się stało? – spytała ciotka Nataszę. – Po tym czasie powinien już dawno być w domu. Jak ty go pilnowałaś?– Ja?! – wrzasnęła Natasza. – Jak oni go pilnowali! Jurko w ogóle nie dotarł do domu!Tatiana zamarła. Alicja ją doskonale rozumiała. Właśnie zniknęły dwie osoby, i to jednocześnie. A teraz obie muszą udawać, że wiedzą tylko o jednej. I jeszcze nie pomylić Nikodema z Mikołajem. Albo Mikołaja z Nikodemem. Ciotka rzuciła jej szybkie spojrzenie. Alicja zrozumiała od razu. Chce, żeby zachowała milczenie. Zarówno w sprawie Nikodema, jak i Dymitriego. Teraz miały wspólny sekret. A właściwie dwa. Ciotka i Dymitri… Alicja przełknęła głośno ślinę. A co, jeśli ciotka kłamała? Dlaczego właściwie tak szybko uwierzyła w tę ckliwą historyjkę? Czy faktycznie mogła ufać ciotce? Czy mogła ufać komukolwiek? Tatiana i Dymitri… Ale przecież widziała ich razem w klasie od biologii. Ciotka się z nim całowała. Tylko czy to cokolwiek znaczy? Ona też całowała się z Nikodemem i nie znaczyło to absolutnie nic. Nie całowała się za to z Borysem. Borys…Alicja podniosła głowę i natknęła się na świdrujące spojrzenie Nataszy. Szybko spuściła wzrok.– Co teraz? – Natasza zwróciła się do Tatiany, jakby ta miała jakiś gotowy plan.Alicja doskonale znała to pytanie. Pojawiało się regularnie i rzadko kiedy padała na nie konkretna odpowiedź.– Będziemy go szukać – westchnęła znużona Tatiana. Alicja nie dziwiła się ciotce. Sama była już zmęczona ciągłym szukaniem kogoś, kto zaginął w miasteczku tak małym, że pewnie na mapie wciąż było mylone z muszą kupą.– Dzień bez poszukiwań dniem straconym – mruknęła.– Śmieszy cię to? – syknęła Natasza.Alicja przewróciła oczami.– Coraz mniej.– Znajdziemy go – powiedziała uspokajająco Tatiana, ale zmęczenie w jej głosie zdawało się sugerować, że ciotce jest już wszystko jedno, czy Jurko się znajdzie, czy nie.– Nie mogę stracić i ciotki, i wuja w tym samym czasie, bo to już by było przegięcie – powiedziała Natasza, patrząc w stół. – Na dodatek ta menda Adaszew siedzi sobie jak gdyby nigdy nic w piwnicy Dobryginów. Najchętniej skręciłabym mu kark. – Zacisnęła ręce na blacie. – I temu, kto go przemienił.Alicja zamarła. Ona przecież nie wie, że to Mikołaj… Który jest Nikodemem. „Co ty właściwie wiesz o Nikodemie?”, przypomniała sobie słowa ciotki. Podniosła głowę i zorientowała się, że duża część wypowiedzi Nataszy chyba jej właśnie umknęła.– Może powinniśmy… – zaczęła Natasza, ale przerwała na dźwięk telefonu Tatiany.Tym razem ciotka odebrała i natychmiast wyszła z kuchni.Dymitri, pomyślała Alicja.Natasza wbiła w nią wzrok.– Dlaczego cały czas myślisz o Dymitrim?Alicja drgnęła.– Co?– To, co słyszałaś – warknęła Natasza. – Wlazłam ci w nocy do głowy. Śnił ci się. Chyba nie muszę ci mówić, że…– A jeśli przyśni mi się książę Karol, to też będzie to miało jakieś znaczenie? – syknęła Alicja, zanim koleżanka dokończyła.– Jeśli będzie to miało związek z rytuałem albo z innymi naszymi sprawami, to tak – odpowiedziała Natasza, nie spuszczając z niej wzroku. – Więc?– Co więc?– O co chodzi z Dymitrim?Alicja wzruszyła ramionami, starając się sprawiać wrażenie, że nie ma o niczym pojęcia. Wbrew pozorom palenie głupa wcale nie jest tak proste, jak się wszystkim wydaje.– O nic. O to co zawsze. No i o to, że nagle zjawił się tu jak gdyby nigdy nic.– Noooo… to akurat było naprawdę mega dziwne. – Natasza się zasępiła. – Słuchaj… – odezwała się nagle. – Mogę u was zostać na noc? Jak się domyślasz, raczej nie zaczniemy grać w brydża z Zemrowami. Zwłaszcza z tym piernikiem Konstantym.Alicja parsknęła śmiechem.– Każe ci brać szklankę, kiedy chcesz się napić z gwinta?– Skąd wiedziałaś? – skrzywiła się Natasza. – To jak?Alicja wzruszyła ramionami.– Wiesz, że ja nie mam z tym problemu, ale musisz spytać Tatianę.– No i Dymitriego. – Natasza uśmiechnęła się złośliwie. – Bo jak widać, nagle zaczął mieć tu coś do powiedzenia.Alicja zaczęła gorączkowo szukać jakiejś wymówki, usprawiedliwienia, czegokolwiek, co odwróciłoby uwagę Nataszy od Dymitriego, ale na nieszczęście nic nie przychodziło jej do głowy. Przecież nie zacznie nagle rozmawiać o sytuacji na Bliskim Wschodzie. To może odwrócić uwagę, ale raczej tylko na te trzy sekundy, kiedy ludzie zastanawiają się, gdzie jest Bliski Wschód.– Eliza wróciła.Alicja nie spodziewała się aż tak głupiej wymówki.– Co? – spytała, chociaż doskonale słyszała, co powiedziała Tatiana, która właśnie stanęła w drzwiach.– Konstanty powiedział, że Eliza została oddana pod jego opiekę, dopóki nie znajdą dla niej rodziny zastępczej.Rodzina zastępcza? Dla strzygi? Alicja już chciała się zdziwić, ale coś jej na to nie pozwoliło.– A… Borys?Tatiana pokręciła głową.Alicja mimo wszystko popatrzyła na nią z nadzieją.– Ale skoro wypuścili Elizę, to znaczy, że wypuszczą Borysa…– Nie sądzę.Przerwał im dzwonek telefonu Tatiany.– Halo? – ryknęła ciotka do słuchawki i zniknęła za drzwiami.Natasza wpatrywała się w koleżankę z lekko zmrużonymi oczami.– Długo będziesz tak mieszać?– O co ci znów chodzi? – syknęła Alicja. – Jeszcze nic nie powiedziałam.– Pytam, czy długo tak będziesz walić tą łyżką? – odsyknęła Natasza.Ręka Alicji znieruchomiała. Dopiero teraz zauważyła, że cały czas machinalnie miesza zimną kawę, w której już dawno rozpuścił się cukier.– Muszę się zobaczyć z Borysem.– Oszalałaś? Naprawdę myślisz, że on jest w szpitalu w Leśnej Górze, gdzie możesz w każdej chwili podejść z gorącym rosołem?– Chcę, żeby ten urok został zdjęty.Natasza pokiwała głową, ale nic nie powiedziała.– Myślałam, że jeśli rytuał się uda… – zaczęła Alicja.– To akurat nie ma nic do rzeczy – przerwała jej Natasza. – Przestałabyś być guślnicą, ale urok wciąż by działał, bo można go rzucić na każdego, nawet na cywila. Chociaż… może nie ma żadnego uroku. Nie pomyślałaś o tym? Nie przyszło ci do głowy, że możesz naprawdę lubić tego wymoczka? Dlaczego w ogóle dałaś sobie wmówić, że to jakiś urok? Kto ci nagadał takich bzdur?Alicji zabrakło słów.– Mówisz serio? – wyjąkała w końcu.– Daj spokój. – Natasza przewróciła oczami. – Oczywiście, że rzucono urok. I nie mówię tego dlatego, że uważam, że Borys nie jest w stanie znaleźć sobie dziewczyny. – Zarechotała.Alicja już otworzyła usta, żeby się odgryźć, ale do kuchni wróciła ciotka z wypiekami na twarzy. Alicja wolała nie myśleć, z kim i o czym rozmawiała.– Co to właściwie oznacza, że wypuścili Elizę? – spytała.Tatiana spojrzała na nią ze zdziwieniem.– W jakim sensie?– Dobrze, inaczej. Co to oznacza dla Borysa?Ciotka pokręciła głową.– Nie wiem, Alicjo.– Czy takie rzeczy zdarzały się wcześniej?– Tak, raczej tak. Jeżeli uznano, że Eliza nadaje się do resocjalizacji, to ją oszczędzono i przekazano komuś, kto będzie w stanie przygotować ją do samodzielnego życia i nauczyć czegoś w rodzaju dobrych manier.– Czyli Konstantemu. – Natasza przewróciła oczami. – Po jednej nocy u nich mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że Eliza szybciej wyjdzie stamtąd w kaftanie niż w mundurku katolickiej szkoły dla dziewcząt.Alicja uwierzyła jej na słowo. Tatiana chyba też, bo stłumiła uśmiech.– Czyli Borys… – zaczęła ostrożnie Alicja.– Nie wiem – westchnęła ciotka. – Naprawdę trudno mi powiedzieć, co planuje Rada. Konstanty też niewiele wie. A najmniej sam Borys.– Rytuał miał się powieść… – zaczęła Alicja. – Borys byłby wolny. Czy naprawdę nie ma żadnego sposobu… – Rozłożyła bezradnie ręce. – Nic nie możemy zrobić?Tatiana się zamyśliła.– Jest jedna rzecz, ale nie wydaje mi się, żeby Borys się na to zdecydował.– Co to takiego?– Alicja… To naprawdę mało prawdopodobne, żeby…– Powiedz!Tatiana skapitulowała.– Borys mógłby skorzystać z prawa kozła, ale nie sądzę, żeby był do tego zdolny…– A jednak.Alicji poczuła, jak cała krew odpływa jej z głowy.Nawet przez chwilę nie zastanowiła się, jakim cudem Borys wszedł. Co ją obchodziła jakaś formuła blokująca dostęp.Wstrzymała oddech.– Co, do… – zaczęła Natasza, która rozdziawiła usta.Alicji zrobiło się gorąco. Krew, która odpłynęła z głowy, z całą siłą na powrót do niej uderzyła.– Wypuścili cię?! – ryknęła Natasza, zadając pytanie, które wszystkim cisnęło się na usta.– Niezupełnie. – Borys uśmiechnął się słabo.Zeszczuplał i był bledszy. I niedokładnie ogolony. Ale to był wciąż Borys, w szarym T-shircie i jeansach. Alicja miała nieprzepartą ochotę podejść do niego i pogłaskać go po policzku. Albo przeczesać jego włosy. Albo objąć. Albo…Uchwyciła jego spojrzenie. Wpatrywał się w nią z… Czym właściwie? Cokolwiek to było, Alicji robiło się coraz goręcej. Zaczęła przygryzać wnętrze policzka. Tak długo, aż poczuła metaliczny smak krwi.– Borys – odezwała się nagle Tatiana. – Czy ty naprawdę zrobiłeś to, co zrobiłeś?Borys skinął głową.– Serio?! – ryknęła Natasza. – Skorzystałeś z prawa kozła?! Czy ty oszalałeś?!Alicja poczuła, że zasycha jej w gardle. Przełknęła z trudem ślinę.– O czym wy w ogóle mówicie? – spytała lekko zachrypniętym głosem.Natasza sapnęła. Najwyraźniej miała dość tego, że Alicja co chwilę o coś pyta. Jakby zapomniała, że sama miała jakieś siedemnaście lat więcej, żeby przywyknąć do bycia guślnicą.– Prawo kozła jest bardzo starym prawem respektowanym przez Radę, na które dzisiaj już raczej nikt się nie powołuje – wyjaśniła Tatiana. – Borys ma czterdzieści osiem godzin na udowodnienie swojej niewinności. Albo przekonanie Rady, że to, co zrobił, było absolutnie konieczne z punktu widzenia bezpieczeństwa istot magicznych. Od dawna nikt nie ośmielił się poprosić o skorzystanie z prawa kozła…– Bo? – przerwała jej Alicja.– Prawo kozła ofiarnego przysługiwało magicznym, którzy stawali przed sądem Rady. Zwykle jednak wykorzystywano je do tego, żeby dać nogę. Jak się domyślasz, mało skutecznie. Jeśli kogoś złapano albo, co gorsza, popełnił wtedy jakieś wykroczenie, tracił wszystkie prawa przysługujące oskarżonym, łącznie z prawem do obrony. Stawał natychmiast przed sądem i raczej nie wychodził na wolność. Mam nadzieję, że nie o to ci chodziło? – zwróciła się do Borysa. – Żeby dać nogę?– Nie dam nogi – powiedział łagodnie Borys.– Wiesz, że dużo ryzykujesz. – Tatiana brzmiała śmiertelnie poważnie.– Wiem.– A co niby? – odezwała się nagle Alicja. – Udowodni, że to, co zrobił, było słuszne i tyle. Wypuszczą go i będzie po sprawie.Udała, że nie widzi Nataszy, która właśnie ostentacyjnie przewracała oczami. Zauważyła pełne czułości spojrzenie Borysa. A może spojrzał na nią z politowaniem, tylko źle, jako zauroczona, to odczytała.– Nie bez powodu to prawo nie jest już od dawna stosowane – powiedziała Tatiana. – Jest w nim pewien haczyk.– Jaki?– Oskarżony traci na dwie doby swoje magiczne właściwości.– Serio? To możliwe?Natasza parsknęła śmiechem.– Źle się wyraziłam – westchnęła Tatiana. – Rada nie może nikogo pozbawić magicznych właściwości, to absolutnie niemożliwe. Oskarżony zobowiązuje się, że nie będzie używał magii. A że jest to dla niego naturalne jak oddychanie, zwykle już w pierwszej dobie łamie ten zakaz i trafia z powrotem przed sąd. Natychmiast. Bez szansy na obronę. Jak się domyślasz, nikt nie chce ryzykować.Alicja się zamyśliła.– Czy ktoś… Czy komuś udało się uniewinnić w ten sposób?Tatiana skinęła głową.– Tak.– Kto to był?– Mój dziadek – odpowiedział Borys.Alicja popatrzyła pytająco na Tatianę.– Tak, skorzystał z tego prawa i udało mu się – potwierdziła Tatiana. – Został puszczony wolno.– Bo poszedł na układ z Radą – mruknęła Natasza.– Tak czy siak, przeszło i Konstanty został nie tylko wypuszczony, ale i oczyszczony z zarzutów – powiedziała Tatiana. – W Radzie zasiadał Cyryl, więc……to na pewno szemrana sprawa, pomyślała Alicja. Mówimy w końcu o Cyrylu, który chciał pozbyć się własnych wnuków, a kto wie, może nawet i własnego syna, tylko dlatego, że byli magiczni. Tak jak on. Dziwnym zbiegiem okoliczności przestawała już wierzyć w bajeczkę o prawym i sprawiedliwym Cyrylu Dobryginie.– Czy mógłbym porozmawiać z Alicją?Alicja podniosła głowę na dźwięk własnego imienia. Borys wpatrywał się w nią swoimi intensywnie niebieskimi oczami.– Jasne. – Tatiana wzruszyła ramionami, jakby siostrzenica potrzebowała jej błogosławieństwa.– Na osobności.Tatiana rzuciła szybkie spojrzenie Alicji. Dziewczyna czuła na sobie wzrok Nataszy, ale oparła się pokusie zerknięcia na nią. Koleżanka na pewno miała ironiczny wyraz twarzy.– Dobrze, wyjdziemy – powiedziała Tatiana, ruchem głowy pokazując Nataszy drzwi.– To nie będzie wcale żadna osobność. – Borys uśmiechnął się przepraszająco.Alicja wstała.– Chodźmy do mojego pokoju.Tatiana nie zdążyła zareagować, bo Alicja wyminęła ją szybko i nawet nie sprawdzając, czy Borys idzie za nią, zaczęła wchodzić po schodach.Czuła na plecach wzrok trzech osób.W tym jeden bardziej intensywny niż pozostałe.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Droga_wiedzie_przez_sen__Gdzie_Diabel_mowi_dobranoc__Tom_3-ebookRO/p00658924i006" target="_blank" title="Droga wiedzie przez sen. Gdzie Diabeł mówi dobranoc. Tom 3 [Karina Bonowicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Droga wiedzie przez sen. Gdzie Diabeł mówi dobranoc. Tom 3 [Karina Bonowicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Książka "Bruzda" - św. Josemaria Escriva\nSukces kieszonkowego wydania Drogi zachęcił nas do wznowienia w tym formacje Bruzdy. To bliźniacze książki (trylogię uzupełnia Kuźnia). Książkę należy trzymać zawsze w pobliżu. Nie wiadomo, kiedy nadejdzie głód duchowy. A każda z tysiąca myśli zawartych w tej książce, daje pożywienie na długo.\nKsięgarnia posiada wiele wspaniałych dzieł w bardzo dobrych cenach.\nDo tego bardzo szybka wysyłka.\nautor opinii: A.G.\nWymiar [mm]: 110 x 85


rodzina.wiara.pl » Edukacja i wychowanie » Mapy myśli\nRoman Koszowski /Foto Gość\tGłówne elementy opisane w tekście, potrzebne przy tworzeniu map myśli.\nW skrócie to słowno-obrazowy sposób notowania, który ułatwia zapamiętywanie, porządkowanie i wiązanie ze sobą myśli czy informacji. Dzięki wyobraźni, wiedzy i zdolności kształtuje logiczne myślenie. Tworzenie skojarzeń słów z obrazami wspiera kreatywność nawet najbardziej ospałych umysłów. A nadana całości przejrzysta struktura pozwala uporządkować wiedzę i ułatwia jej zapamiętywanie. Metoda ta jest przeciwieństwem notowania linearnego, tak powszechnego dzisiaj w szkołach. Sporządzane przez uczniów i studentów notatki często są zbyt obszerne i nie zawsze czytelne. Samo notowanie zresztą bywa nużące i powoduje dekoncentrację. Na dodatek w zapisanym w zeszycie tekście trudno jest czasem powiązać ze sobą fakty, czy odnaleźć ciąg przyczynowo-skutkowy. W czasach, gdy najbardziej w pamięć zapadają obrazy, mapy myśli mogą być odkryciem nie tylko ułatwiającym naukę. – Bardzo pomogły mi na studiach. Wtedy po raz pierwszy spotkałem się z tym tematem, który następnie bardzo mnie zainteresował. Ćwicząc przed sesją na sobie tę metodę, zorientowałem się, że jestem w stanie opanować materiał w krótszym czasie. To pozwoliło mi osiągnąć lepsze wyniki i zdać wszystkie egzaminy w terminach bez żadnych problemów – mówi dr inż. Tomasz Stachura, pasjonat i popularyzator wykorzystania map myśli w nauce, pracy i biznesie. Od czego zacząć?\nKartka i kolorowe kredki\nNa początek wystarczy kartka, najlepiej formatu A4, kilka kolorowych kredek lub pisaków i długopis. Najlepiej wybrać czystą kartkę, bo kratki i linie narzucają z góry wytyczony porządek. Kartkę układamy poziomo przed sobą, a na jej środku zapisujemy główny temat, który chcemy opanować, rozwinąć czy zapamiętać. Powinien on być zapisany większymi literami. Kolejnym krokiem jest skojarzenie tematu z prostym rysunkiem, który umieszczamy obok tytułu (może być także wpisany w rysunek lub stanowić jego integralną część). Temat i rysunek to rzucające się w oczy centrum mapy. Od niego odchodzić będą grubsze linie przypominające gałęzie. Każda z nich to kolejny podpunkt do tematu, kategoria czy ważny element do zapamiętania. Na nich zapisywane są słowa klucze. Bardzo istotne jest utrzymanie porządku i hierarchii. Najważniejsze zagadnienia tematu to podkreślone słowa klucze umieszczane nad głównymi gałęziami, od których odchodzą cieńsze rozgałęzienia z mniejszymi napisami.\nPrzejrzystość mapy łatwo zachować, stosując kilka reguł. Po pierwsze każda główna kategoria zobrazowana gałęzią z odnogami powinna być w innym kolorze. Po drugie podczas tworzenia mapy nie należy obracać kartki. To pozwoli na horyzontalne zapisanie wszystkich informacji, które staną się łatwe do odczytania. Zapisywane słowa mogą być podkreślane wielkością, kształtem czy kolorem liter. Do ich uwydatnienia można używać także kolorowych zakreślaczy, ramek czy chmurek. Przy zapisywaniu kolejnych informacji należy używać jednego lub dwóch kluczowych słów. Wyjątkiem są treści ważne do zapamiętania jako całość (np. reguły, definicje czy cytaty). – Rysowanie gałęzi na kartce dobrze jest zacząć mniej więcej na godzinie 13. To pozwala lepiej rozplanować miejsce na kartce – radzi T. Stachura, twórca mapymysli.net. – System, sposób tworzenia i styl każdy musi wyrobić sobie sam – dodaje.\nTo jest niewątpliwym plusem tej metody. Mapy może tworzyć każdy niezależnie od posiadanych zdolności plastycznych. Z czasem własny system kolorów i rysunków odpowiadających skojarzeniom buduje jedyny w swoim rodzaju styl. Często zwykłe notatki potrafią przybierać atrakcyjne formy. Jednak nie o to chodzi. Nie sama mapa ma być celem, ale sposób, w jaki wiedza na niej zaznaczona zostanie zapamiętana. Mapa jest tylko narzędziem ułatwiającym uporządkowanie informacji.\nPomocne w tym procesie są także drobne rysunki umieszczane przy kluczowych słowach lub zamiast nich. Mają one obrazować bezpośrednie skojarzenia z informacją, jaką chcemy zapamiętać. Można wykorzystywać powszechnie znane piktogramy, symbole lub proste rysunki własnego pomysłu. Trzeba pamiętać o tym, że mapa ma być przede wszystkim czytelna dla osoby, której służy i która ją tworzyła.\nJak długo trwa nauka tworzenia takich map? – U różnych osób wygląda to inaczej. Niektórzy w ogóle nie mają nawyku robienia notatek. Dlatego dobrze jest na początku nauczyć się wyławiać słowa klucze, najważniejsze informacje. Potem można próbować na bieżąco rysować mapy według opisanych wcześniej zasad – zwraca uwagę Tomasz Stachura. – Dobrze jest zacząć od prostych map rysowanych po przeczytaniu książki czy artykułu. Wykłady są z reguły dynamiczne. Nie mamy nad nimi panowania i nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co będą zawierały. Dlatego kolejnym krokiem może być rysowanie map na bieżąco. Co ciekawe, ludzie o dobrze rozwiniętej inteligencji wizualno-przestrzennej, notując, często rysują, podkreślają, niekoniecznie piszą w liniach. Takim osobom mapy myśli pozwolą odnaleźć strukturę porządkującą całość. Bardziej analitycznym umysłom ten sposób pomoże rozwinąć kreatywność – wyjaśnia.\nPonieważ pokazują całościowo temat wraz z kategoriami i wzajemnymi powiązaniami, mapy myśli z powodzeniem wykorzystywane są przez nauczycieli, wykładowców czy szkoleniowców – dzięki nim na samym początku uczniowie czy słuchacze są w stanie zobaczyć strukturę wykładu, co pomaga porządkować zdobywaną wiedzę. Ale mapy myśli mogą być wykorzystywane także w innych sytuacjach. Ich tworzenie jest bardzo przydatne np. w biznesie. Stosowanie tej metody ułatwia planowanie, poszukiwanie kierunków rozwoju, nowych możliwości czy analizowanie. Wspólne tworzenie mapy przez zespół współpracowników pozwala na bieżąco porządkować i szukać nowych powiązań podczas często chaotycznej burzy mózgów. Wreszcie można je wykorzystywać do planowania własnych, osobistych przedsięwzięć, kierunków rozwoju czy po prostu dla zabawy i pobudzania wyobraźni.\nIstnieją także programy komputerowe (np. Mind- Meister, iMind Map, XMind) ułatwiające tworzenie map myśli. Szeroki wybór szablonów, stylów i narzędzi pozwala tworzyć komputerowe mapy, które potem łatwo udostępnić innym. Nieważne, czy rysowane ręcznie, czy za pomocą programu komputerowego, notowanie i planowanie tym sposobem to bardzo przyjemny i… relaksujący proces. •