Cyklista Grzesista: dzień przygód uważa się za odbębniony\nAle wróćmy do dnia dzisiejszego. Trzeba coś zjeść przed wyjazdem, dlatego wyszedłem na zewnątrz do pobliskiego sklepu. Wróciłem, zjadłem śniadanie i zabrałem się za zwijanie namiotu. Jedynym czynnikiem motywującym była wizyta w serwisie rowerowym w Kołobrzegu – obiecałem pojawić się tam koło południa, więc chcąc nie chcąc trzeba było się zbierać, tym bardziej, że do Kołobrzegu było nadal czterdzieści kilometrów.\nOpuściłem Pomonę, cały czas będąc pod wrażeniem stanu dróg rowerowych w Zachodniopomorskim: utwardzonych albo asfaltem, albo betonem, ale przy zachowaniu naprawdę wysokiego standardu. Początkowo do Pogorzelicy droga wiodła wzdłuż linii kolejki wąskotorowej, żeby później odbić w lewo i w centrum Pogorzelicy przybliżyć się do morza.\nTu jakość drogi niestety uległa pogorszeniu, bo dalej wzdłuż granic 36 Dywizonu Rakietowego trzeba było jechać starą wojskową drogą z kocimi łbami, po których naprawdę ciężko jest się poruszać. Nie jest to jednak zalecany dla rowerzystów szlak EV-10, tylko spory skrót nad samym morzem. EV-10 wróciła dopiero za punktem widokowym na morze.\nJadąc tamtędy człowiek mimowolnie szuka innych możliwości i ucieka na pobocze. Masz po prostu nadzieję, że na poboczu kamienie obsypane gruntem będą łaskawsze dla twoich nadgarstków. Problem w tym, że podobne ucieczki wykonują też inni, a pobocza są naprawdę wąstkie. W efekcie środek drogi pozostaje pusty, a na poboczach jest tłok i mijanki. Dalej, w połowie drogi do Mrzeżyna, robi się trochę łatwiej, bo bruk ustępuje najpierw płytom betonowym, a potem szerokiej asfaltowej drodze z równie szerokim chodnikiem. Ameryka! To już Mrzeżyno i ulica Wojska Polskiego, po której można grzać, ile fabryka dała.\nDojeżdżam zatem do centrum, szybkie foto na ujście Regi i już gnam przez Rogowo na kolejne rzyno, to znaczy Dźwirzyno. Polska języka trudna języka, bo dlaczego jedno pisze się przez „ż” a drugie przez „rz”? Masakra jakaś!\nRogowo to niewielka wioska, która już za niedługo może przestać być niewielka – tyle tam się buduje. Wygląda trochę jak dzielnica Mrzeżyna, po której modelowo prowadzi nowiutka, wydzielona, asfaltowa droga rowerowa – wzór do naśladowania dla innych miejscowości. Tego typu trakty są naprawdę fantastyczne. Jedyny w ich przypadku problem jest – jak zwykle – ludzki. W letnie dni piesi łażą po nich naprawdę jak stado bydła, kompletnie ignorując ciągłą linię oddzielającą pas dla rowerów od chodnika. Takie miejscowości to chyba jedyny przypadek, gdzie nie sprawdza się mój AirZound. Po prostu musiałbyś zatrzymywać się co parę kilometrów, żeby pompować zbiornik powietrza – tyle razy trzeba używać tego klaksonu! Częściej po prostu sypiesz wiązanką i przestaje być miło, zwłaszcza, gdy po pięćset osiemdziesiątym szóstym tego dnia „przepraszam” ktoś i tak rypie cię, że masz uważać – choć przecież gdybyś nie uważał, to gościa potrącisz, a on będzie się darł nawet stojąc na namalowanym na asfalcie symbolu roweru. Ludzie w ostatnich dekadach zrobili się skrajnie bezczelni i idą w zaparte, nawet wiedząc, że ewidentnie nie mają racji i… po prostu szkoda nerwów.\nZa Dźwirzynem asfalcik towarzyszy nam już cały czas, przez Grzybowo i dalej, aż do Kołobrzegu. Tutaj muszę trochę zboczyć z trasy EV, bo trzeba udać się na umówioną wizytę w serwisie i uzupełnienie szprych. Koło trzynastej jestem już w serwisie Bajkgaraż. Nie powiem, trochę kluczyłem wokół Stokrotki i ulicy Budowlanej, zanim ich znalazłem, ale udało się. W serwisie pełna profeska: od razu sprzęt na warsztat by nie marnować czasu. Była oczywiście polewka, kiedy poprosiłem o założenie opaski na tylne koło, ale też szacun, że bez niej udało mi się nie złapać pany aż od Świeradowa, czyli… ile? 500 km? Więcej? Hehe…\nTymczasem ja poszedłem sobie na miasto. Przerwa była jak najbardziej wkalkulowana w dzionek. Porobiłem kilka zdjęć plaży i mew, po czym wróciłem na miejsce – rower był gotowy do dalszej trasy. Dzięki, chłopaki! Zapakowałem dobytek, heja do Parku Fredry i już byłem z powrotem nad morzem. Tutaj mój ulubiony odcinek, co prawda betonowy, ale przepiękny, przez Sianożęty do Ustronia. Śliczne brukowe mozaiki, a do tego po lewej cały czas zacny widok na morze. Dwa lata temu wszystko było tutaj jeszcze w powijakach, bo miejscowości – szykując się zapewne do wyborów samorządowych – poganiały wykonawców, aby ścieżki były ukończone na czas. Teraz wszystko już pięknie wykończone i pełen relaks, żyć nie umierać!\nW Ustroniu EV-10 wiedzie nad samym morzem aż do lasu. Ja jednak zjechałem sobie wcześniej na Rybacką, by dalej w cywilizowany sposób osiągnąć docelowy szlak. Później, już za Ustroniem, zaczyna się bardziej odludny odcinek trasy, prowadzący z dala od cywilizacji przez Gąski, Sarbinowo i Chłopy. To jeden z moich ulubionych odcinków w Zachodniopomorskim: z jednej strony ciągle asfalt, więc trasa wygodna do bólu, a z drugiej wsie, do których zagląda jednak mniej turystów niż gdzie indziej, przez co trasa naprawdę relaksuje i dostarcza samych pozytywnych wrażeń.\nIdylla kończy się w Mielnie, gdzie znów, nawet na asfalcie, trzeba uważać na pseudo „turystów” pchających się pod koła. Z lewa i prawa dochodzi cię disco polo i brzękolenie cymbergajów – ot, taki klasyczny polski koszmarek. No nic, jadę dalej. Zgodnie z poleceniem: Unieście, więc biorę i unoszę ten ciężar ;) Chwilowo nie jest lepiej, ale tylko kawałek, bo na drodze do Łaz dostrzegam pewien pozytyw. Tutaj droga jest asfaltowa, choć ostatnio była jeszcze z płyt betonowych. Wiedzie teraz mierzeją nad Jamnem i jest znacznie przyjemniejsza, niż jeszcze dwa lata temu. Super!\nDojeżdżam do Łaz, czyli do miejsca, w którym za mniej więcej miesiąc wyląduje moja Ania na kolejnym obozie judo. Aby było więcej wspomnień, zawijam sobie na rybkę do Kajuty Kapitana, rzecz jasna z pełnym oinstagramowaniem i ofezbukowaniem. Jest już późne popołudnie, a w uszach brzmi mi nadal rozmowa z szefem kołobrzeskiego Bajgarażu, który zachęca do pójścia „na całość” i wypróbowania trasy po wydmie z Łaz do Dąbkowic. „Tą trasę da się i quadem przejechać!”\nNo nic, do odważnych świat należy. Jadę. Dla przypomnienia: rower 18 kg, sakwy ponad 20. Razem prawie 40. Asfalcik w Łazach kończy się szybko, potem trochę przez iglasty zagajnik i… pierwsza wydma. Ale co tam, przecież da się przejechać, trzeba tylko trochę popchać i już! No to pcham.\nNajpierw do dolinki, potem w górę, i już jestem… na plaży. No nic, pcham dalej. Ostro, już nie ma zmiłuj. Tylna opona w piasku robi niezłe korytko ;)\nJeszcze siedem falchronów, jeszcze sześć, pięć, cztery… Dżizas, czy ten piasek musi być taki miękki? Żeby przeżyć, raz pcham obiema rękami za kierownicę, a raz prawą za siodeko. Potem odpoczynek. I znów. A słońce mówi: stary, kończymy na dziś… Nieeeno, pchamy dalej. No i jest! Po kolejnym kilometrze wreszcie zbawienie: betonowe płyty na wydmę! Yeah, wygrałem życie! Wszystko jest na swoim miejscu, tzn. jestem na drodze, którą wcześniej widziałem na mapie OSM. Wszystko gra. Teraz trzeba tylko dojechać do Dąbkowic i będzie git. Ale… chwila… były tylko trzy płyty, a na wydmie znów droga robi się piaszczysta. Co jest?! W dodatku za piaszczystą górką jest las, a tutaj krowskie jakby się zmówiły i chmarą mnie obsiadły jedna po drugiej. „Wy k… wypier…ć!” – uciekam pieszo ile sił, bo pod kołami zbyt głęboki piach. Żeby się popsikać Offem, trzeba się zatrzymać, ale nie da rady, bo mnie zjedzą! No nieźle. Po raz pierwszy wołam sam w pustą przestrzeń. Normalnie zwariowałem! Dobiegam z rowerem jakimś cudem do miejsca, w którym można wsiąść na żelastwo i trochę przyspieszyć. Znów kilkaset metrów i znów piach, trzeba zejść z roweru, i znów pieszo, i znów na rower. Tak udaje mi się w jakimś takim amoku znaleźć sensowną nawierzchnię i doczłapać do cywilizacji. Jak by to nazwać? Survival i trening osobowości w jednym!\nJadę już sobie spokojnie i nagle dochodzę do wniosku, że chyba jeżdżę po… czyimś ogródku. No ale jak to? Przecież przyjechałem z neutralnej strony, od morza, więc jak to możliwe? Po chwili dojeżdżam do bramy zamkniętej na kłódkę od… mojej strony.\nFurtka obok jest tak samo zamknięta, więc WTF? Dom po prawej wygląda na opuszczony. Zostawiam rower przy bramie i cofam się do następnego. Patrzę, drzwi otwarte, a w pokoju gość ogląda telewizję. „Dobry wieczór, czy mógłbym prosić o otwarcie bramy?” A gościu z impetem na mnie: „Nie ma szans! Pięćdziesiąty raz mam dziś otwierać? Takich jak pan jest tu na pęczki! Jestem zmęczony i nie ma szans, nie otworzę. Tu nie ma drogi rowerowej!” Przecieram oczy ze zdumienia, bo nagle okazuje się, że chyba jestem jego więźniem… „Okej, mogę tutaj na pańskim placu rozbić namiot i przenocować, tylko czy na pewno o to panu chodzi?” – nadal jestem w szoku. Gość zaczyna gestykulować i nareszcie mówić z sensem, że to teren urzędu morskiego (wow!) i tu nie ma przejazdu. No dobrze, ale gdzie to jest napisane? Przy tych kilku płytach żelbetowych nie było żadnej tabliczki… „Niech se pan wraca i idzie plażą do Dąbek” – oooo, tu przegiął. Tym mnie zgrzał do czerwoności, zwłaszcza jak se przypomnę te krowskie. Dobra, w tym momencie informuję gościa, że może śmiało pisać mandat, którego oczywiście nie przyjmę (bo nie było tabliczki), a ja tymczasem rozbijam namiot na jego trawie a rano informuję policję o bezprawnym zatrzymaniu – no a na to już jest kodeks karny ;) I to był argument. Pan, mamrocząc coś pod nosem, otworzył bramę i mogłem kontynuować podróż!\nDojechałem do Dąbek a potem jeszcze dalej. Szarzało już, więc postanowiłem zaczepić się w Bobolinie, jeszcze przed Darłowem. Pogoda nie zapowiadała się zbyt stabilnie, dlatego skorzystałem z oferty domków tuż przy trasie rowerowej, zamiast rozbijać namiot. Szefowa powiedziała, że domek co prawda kosztuje 250, ale nie widzi szans, żebym w pojedynkę tyle zapłacił (no proszę!), więc właściwie nie wie, ile to kosztuje, ale ma wolne domki. Zaproponowałem stówkę i w ten sposób dobiliśmy targu. Później, rozmawiając z jej chyba synem, dowiedziałem się, że pan Mareczek z urzędu morskiego w Dąbkowicach jest znany w okolicy z dość awangardowego podejścia do turystów, ale podobno dziarsko stawiłem mu czoła, czym wywołałem szeroki uśmiech na twarzy mojego rozmówcy.\nHm, to co by tu jeszcze dodać? Nic, dość wrażeń na dziś ;)\n◀ Bałtyk osiągnięty!\nPark Słowiński znam i nawet wiem, jak go ominąć ;) ▶


DANGER: Obóz śmierci - Music Amok\nChojnicki DANGER na swoim debiucie „Camp Of Death” gra thrash z krwi i kości – archetypiczny, klasyczny, podręcznikowy. Ma jednak zalążki własnego stylu\nGdy nastała era nowej fali thrash metalu to byłem nią zachwycony. Po chudych latach, młode pokolenie muzyków powróciło do klasycznego grania, które było modne w drugiej połowie lat osiemdziesiątych.\n– Super! Oni brzmią jak Exodus!\n– O! Identyczny riff jak w Kreator!\n– Rewelacja, są jak Dark Angel z wokalistą Overkill.\n– Wow! Repka im zrobił okładkę – kupuję w ciemno!\n– i tak się ekscytowałem tymi nowymi thrashami.\nPo jakimś czasie jednak się zreflektowałem i emocje opadły – te wszystkie nowe zespoły zaczęły mnie nudzić. Jednak wciąż jeszcze kupuję ich płyty, szukam wśród nich perełek i czasami znajduję, ale jednak do 99 proc. z nich nie wracam już po jednym czy dwóch przesłuchaniach. Nie rzucam się więc z takim zapałem na katalog thrash metalowych wydawnictw włoskiej Punishment 18, bo w istocie większość tych płyt to odgrzewane kotlety – mniej lub bardziej sprawne powielanie klasycznych wzorców, bez własnej tożsamości, bez własnego charakteru.\nCzy można drugi raz wynaleźć koło?\nBo może z thrash metalem jest trochę jak z filmami porno – nie da się już sfilmować pozycji, której jeszcze nikt nie sfilmował? Może cała zabawa polega tylko na powielaniu sprawdzonych schematów i karmieniu nimi ludzi, którzy albo klasyki nie znają, albo mają na tyle duży apetyt, że chcą wciąż więcej i więcej…\nOd czasu do czasu, w tym zalewie thrash metalowej muzy trafia się jednak jakaś perełka, jakiś diament – nawet jeśli jeszcze nieoszlifowany, to jednak już od pierwszego odsłuchu czuć jego szlachetność.\n– Sprawdź DANGER – thrash metal z Chojnic – polecił mi mój facebookowy znajomy. Ziewnąłem, przeciągnąłem się i z czystej kurtuazji kliknąłem w link.\nSłucham, słucham i czuję, że to nie jest kolejny bezmyślny epigon składający hołd bożkom swojej młodości. Słucham i czuję, że to zespół z rodzącym się potencjałem.\nNie. Danger nie odkrył nowych pozycji – gdyby ich debiutancka płyta była filmem pornograficznym to nie zobaczylibyśmy zbliżeń pozycji kamasutry, w wykonaniu karła albionosa z kobietą z brodą i trzema piersiami, w czasie skoku spadochronowego dokonanego podczas burzy śnieżnej nad kotliną Kongo. W tej muzyce nie ma żadnych innowacji stylistycznych, żadnej ekwilibrystyki instrumentalnej ani eksperymentów spod znaku rapowych wstawek po gruzińsku, czy wiedeńskiego chóru eunuchów.\nThrash z krwi i kości\nDANGER gra thrash z krwi i kości – archetypiczny, klasyczny, podręcznikowy. Ma jednak zalążki swojego stylu. Łączy dwie szkoły grania – amerykańską, techniczną (METALLICA), oraz niemiecką, bardziej toporną i ponurą (SODOM). Pobrzmiewa tu także SLAYER – wiadomo, współczesny thrash metal bez wpływu Slayera to jak film pornograficzny bez kobiet – ten pomysł zwykle jest odrzucany przez zbyt duże ryzyko powstania gejowskiego klimatu.\nAni oładka, ani intro pewnie nie staną się trampoliną promocyjną zespoły za zachodnią granicą. Za DANGER przemawia jednak sama muzyka – selektywna, dobrze brzmiąca, najeżona fajnymi riffami przywodzącymi na myśl Metallicę z najlepszych czasów oraz naprawdę dobrymi partiami solowymi, zagranymi z wyobraźnią i rozmachem. Podoba mi się też wokal – ani to czyste śpiewania a la Bay Area, ani wściekłe krzyki niemieckich thrash metalowców. Jeśli już na siłę szukać jakiś analogii to przywołałbym Kreator, ale ten z czasów „Renewal” – wyraźny, intensywny, gniewny. Taką zresztą wymowę ma cała płyta – „Camp Of Death”.\nW utworze „Thriller” przebrzmiewa Sodom, ale jeszcze bardziej Slayer – w partiach wokalnych, nawet nie ze względu na barwę głosu czy sposób intonacji, ale to rosnące napięcie grozy, budowane z każdą minutą tego utworu. Jest też jeden kawałek po polsku „Towarzystwo wzajemnej adoracji” i jeden utwór instrumentalny „Amnesia”.\nMimo wszystkich skojarzeń i analogii do klasyków gatunku, słuchając DANGER nie mam poczucia deja vu, nie mam wrażenia obcowania z klonem czy jaką nieporadną kopią. Ta płyta zdecydowanie ma swój klimat i jak zaznaczyłem wcześniej, zalążki własnego stylu. Co ważniejsze – bez względu na porównania – „Camp Of Death” to krążek, którego po prostu dobrze się słucha i wpisuje się do tej niewielkiej grupy płyt, nagranych przez młodą kapelę thrash metalową, po które chce się sięgnąć więcej niż raz. I w istocie chyba o to dziś w tym gatunku chodzi.\nMam nadzieję, że chłopaki z DANGER jeszcze nie raz wejdą do studia. A i na koncercie chętnie bym ich zobaczył…\nDangerpolski thrash metal


Kredyt gotówkowy tylko świadomie - Kredyty gotówkowe od ręki\nKredyt gotówkowy tylko świa...\nKredyt gotówkowy na dowolny cel aktualnie jest chyba najpopularniejszy. Dlaczego taka wysoka frekwencja zainteresowania? Ponieważ nie ma żadnych pytań, otrzymane pieniądze można przeznaczyć na co się tylko chce. Wycieczka, jakaś rozrywkowa, spełnienie marzeń, czy też nagła okoliczność, gdzie szybka reakcja jest niezbędna. Rozwiązanie to cieszy się klientami, właśnie przez to, że formalności załatwia się w przysłowiowym mgnieniu oka. Rzecz jasna nie oznacza to, że bank zapomina o zabezpieczeniach. Wszystko jest zgodnie z prawem, mianowicie przed wypłaceniem pieniądza sprawdza się wiarygodność kredytobiorcy, stan dochodów, czy nie ma żadnych innych długów. Ostatnio poręczenie osób trzecich czy też zaświadczenie o ubezpieczeniu jeśli takie ma się w posiadaniu stało się znane. Wiadomo, niekiedy chodzi o dość konkretne pieniądze, a taki kredyt gotówkowy jest krótkoterminowy. Mowa jest tu o terminie od 3 miesięcy do 10 lat, inaczej niż w przypadku na przykład hipotecznego, gdzie jest sporządzona umowa nawet na 30 lat a raty rozkładane są dogodnie. Tu trzeba zadać sobie konkretne pytanie, czy taki kredyt gotówkowy w przyszłości nie będzie za dużym obciążeniem. Warto także wspomnieć o seniorach, którzy również mają możność pobrania takiego kredytu gotówkowego. Niezbędne jest tylko zaświadczenie ZUS, oraz ostatni wycinek emerytury, czy też renty, wszystko w zależności od tego o jakim kredytobiorcy jest mowa. Kredyt na rachunek bieżący to bez wątpienia komfort, ponieważ można wypłacać pieniądze w każdym momencie. Jasne, bank wcześniej sprawdza instytucje w jakiej pracuję dany klient, czy spełnia on wszystkie normy, aby taki przywilej dostać, czyli nieograniczony dostęp do gotówki. Ostatnią godną uwagi jest karta kredytowa. Jej utrzymanie nie jest jakość specjalnie drogie i skomplikowane. Ma się specjalną plakietkę i dzięki niej limit, warto w tym przypadku gospodarować finanse z tak zwaną głową, bo przecież gdy przekroczy się daną linię, trzeba wszystko oddać a więc świadomie porównaj kredyty gotówkowe przed jego wzięciem.\nKredyty gotówkowe są wygodnym rozwiązaniem, ale tylko dla tych, którzy rzeczywiście mają pełną świadomość jak z nich korzystać. Nie było jeszcze takich wygód, lecz przecież wiele się zmieniło, przede wszystkim poziom w jakim człowiek funkcjonuję. Teraz finanse są po prostu dostępne i najlepszym przykładem jest właśnie kredyt gotówkowy.


Codzienny drogowskaz w Ewangelii, 16.04.20. | Katolicka Bydgoszcz\nCodzienny drogowskaz w Ewangelii, 16.04.20.\nFelieton 15 Apr 2020 | Redaktor\nKażdy z nas przeżywa obecną sytuację kryzysową na swój niepowtarzalny sposób. Nie tylko obostrzenia związane z epidemią są coraz bardziej uciążliwe, ale i kolejne wydarzenia z życia zaskakują pewnie każdego. Wiele spraw stało się nieprzewidywalnych.\nLudzie są indywidualni, ale problem z koronawirusem mamy globalny, czyli jakby nie patrzeć, wspólny dla wszystkich. Na każdy z tych dni pandemii jest drogowskaz w Słowie Boga. Czytania z codziennej Liturgii są nieprzypadkowe. Sa jak drogowskaz, a dziś brzmią tak:\nUczniowie opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: "Pokój wam!" Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: "Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam". Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: "Macie tu coś do jedzenia?" Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i spożył przy nich. Potem rzekł do nich: "To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach». Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma. I rzekł do nich: "Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego". (Łk 24, 35-48)


Spokojna szarość i słoneczna żółć we wnętrzu Jak stosować kolory roku 2021? - WNĘTRZA\nhousemarket.pl - 21 grudnia 2020 12:24\nJuż po raz 21. Instytut Pantone wskazał motyw kolorystyczny roku. Tym razem wybór padł na dwa odcienie. Jest to odniesienie do potrzeby tworzenia wspólnoty i utrzymywania więzi, czyli aspektów, które dziś zyskują szczególne znaczenie.\n- Szarość, jako barwa skały twardej i mocnej, ukazuje niezachwianą podstawę. Żółć, żywa i energiczna, wnosi ciepło i witalność. Ten wyjątkowy mariaż można z powodzeniem przełożyć na pole aranżacji wnętrz. Przestrzeń mieszkalna, utrzymana w tym duecie barw, stanie się nie tylko modna, ale też zyska przesłanie nadziei i hartu ducha - mówi Katarzyna Śliwińska, kierownik działu marketingu i reklamy, RuckZuck.\n- Chęć wprowadzenia do przestrzeni mieszkalnej kolorów roku 2021 nie oznacza, że powinniśmy się trzymać tylko tych dwóch barw. Śmiało możemy sięgać po inne odcienie (np. brąz i biel), które stonują wystrój i pozwolą odpowiednio wyeksponować elementy w żółci i szarości. Jeśli natomiast zaproponowane przez Pantone kolory nie do końca wpisują się w nasz gust, warto wybrać ich jaśniejsze lub ciemniejsze tony. Potraktujmy wybór instytutu jako wskazówkę, a nie sztywną zasadę. Najważniejsze, by we własnych czterech kątach czuć się komfortowo - dodaje Katarzyna Śliwińska.


Kaffe Bageri Stockholm - przerwa od życia o zapachu cynamonu - haveabite.in\nKaffe Bageri Stockholm – przerwa od życia o zapachu cynamonu\nHaveabite.in Kraków Blog Kaffe Bageri Stockholm – przerwa od życia o zapachu cynamonu\nDobrze mieć takich czytelników jak Wy! O szwedzkiej kawiarence przy ulicy Łobzowskiej dostaliśmy info od znajomego z gastro. Wizja gorących, drożdżowych bułeczek szybko rozgrzała nasze zmęczone zimą serca. Po prostu musieliśmy tam wpaść!\nObezwładniający zapach cynamonowych bułeczek ciągnie się przez połowę ulicy Łobzowskiej. Niewielka Kaffe Bageri Stockholm działa zaledwie od kilku dni, a już zapanował tam przyjemny gwar. Nie brakuje uśmiechów i entuzjazmu, bo ten prosty pomysł ludziom się po prostu podoba.\nNaprawdę nadal jesteśmy w Krakowie :)\nW Kaffe Bageri Stockholm powitał nas Adam – jeden z właścicieli, barista i piekarz w jednym. Po piętnastu latach częstych podróży do Szwecji, pojawił się u niego pomysł, by przenieść ten słodki kawałek Sztokholmu do Krakowa. Wraz ze swoją życiową partnerką i przyjacielem-wspólnikiem znaleźli lokal w niewielkiej kamieniczce przy Łobzowskiej 17. Właściciel kamienicy pozwolił na przemalowane fasady na czerwono. Tym sposobem, w środku Starego Miasta, ni stąd ni zowąd pojawił się szwedzki domek.\nAdam szykuje świeże kanelbullar\nAdam z uśmiechem obsługuje gości, parzy kawę i w każdej wolnej chwili wałkuje ciasto, które zwija sobie tylko znanym ruchem w rustykalne ślimaczki. Swoje cynamonowo-kardamonowe słodkości wypieka na oczach gości, a całą kawiarnię spowija słodko-korzenny zapach. Jednorazowo z pieca wychodzi około dwunastu bułeczek, dlatego co chwila w przeszklonej ladzie pojawiają się kolejne – gorące, pachnące i pyszne. Wystarczy na kilkanaście minut rozsiąść się z kawą, by móc obserwować cały proces powstawania kanellbular.\nW Kaffe Bageri Stockholm dostępne są dwa rodzaje kanellbullar – cynamonowe i kardamonowe. Każda z nich w cenie 7 zł. Do bułeczek jest oczywiście kawa – napoje na bazie espresso dostępne są w cenach od 5 zł za espresso do 10 zł za kawy mleczne. Zestaw składający się z espresso i kanelbullar kosztuje 10 zł.\nsob – nd 10:00 – 17:00\nTakie menu, o.


9-miesięczny Dzikus pilnie potrzebuje pomocy. Tylko cenny lek jest w stanie uratować mu życie | swiatzwierzat.pl\nŹródło: zrzutka.pl/Karolina Jaworska\n9-miesięczny Dzikus pilnie potrzebuje pomocy. Tylko cenny lek jest w stanie uratować mu życie\nŻycie zaledwie 9-miesięcznego kocurka imieniem Dzikus wisi na włosku. Malutki mruczek walczy ze śmiertelną chorobą i pilnie potrzebuje pomocy. Jedynie zakup drogiego lekarstwa może uchronić go przed najgorszym. Zegar tyka, a pieniędzy na leczenie wciąż brakuje. Tylko wspólnymi siłami jesteśmy w stanie go uratować.\nDzikus to 9-miesięczny kotek, który mieszka w Poznaniu wraz ze swoją opiekunką. Rozkoszny mruczek z unikatową plamką na nosie walczy o życie. W tak młodym wieku padł ofiarą kociego koronawirusa, nabawiając się zakaźnego zapalenia otrzewnej.\nPilnie potrzebna pomoc na leczenie Dzikusa\nWłaścicielka Dzikusa, Pani Karolina Jaworska, opisuje, że początek niepokojących objawów u jej pupila zbiegł się ze śmiercią starszego czworonoga. Śmierć Brzydka niewątpliwie boleśnie dotknęła młodszego kocurka, dlatego wówczas podejrzewano u niego depresję.\nNa przestrzeni kolejnych 2 tygodni Dzikus zaczął dosłownie niknąć w oczach. Z wagi 3,5 kg nagle schudł do zaledwie 2,9 kg. Co gorsza, stan zapalny dziąseł w znacznym stopniu uniemożliwił mu jedzenie, dlatego stan jego zdrowia zaczął się jeszcze bardziej pogarszać.\nZ biegiem czasu zaobserwowano, że oddychanie także sprawia mu problem. Kocurek notorycznie walczył z mocną dusznością, nie będąc w stanie nabrać powietrza w płuca. W jego brzuszku i klatce piersiowej zaczął gromadzić się płyn. Wśród dolegliwości pojawiła się także żółtaczka. Wkrótce później weterynarze postawili druzgocącą diagnozę. Dzikus zachorował na FIP, czyli inaczej zakaźne zapalenie otrzewnej u kotów, wywoływane przez koronawirus.\n- Przebieg jest piorunujący, mediana życia bez działania wynosi 9 dni. Choroba jeszcze do niedawna była uznawana za nieuleczalną. Obecnie istnieje terapia eksperymentalna lekiem niedostępnym w Polsce. Polega na podawaniu kociakowi zastrzyków równo co 24h przez 84 dni. Efekty są, koty pokonują chorobę i dostają drugie życie - czytamy w treści zbiórki zorganizowanej przez panią Karolinę.\nLublin. Skrępował kurę foliową torbą i wyrzucił na śmietnik. Zwierzę leżało na chodniku na siarczystym mrozieCzytaj dalej\nTrwa wyścig z czasem\nOpiekunka kocurka tłumaczy, że nie jest w stanie samodzielnej uzbierać całej sumy pieniędzy, która pozwoliłaby na zahamowanie choroby u jej pupila. Jedynym ratunkiem dla Dzikusa jest zgromadzenie kwoty około 12-15 tysięcy złotych na pokrycie terapii lekowej. Nie wiadomo, jak długo kocurek będzie jeszcze w stanie walczyć z chorobą, dlatego każda złotówka i każda inna forma pomocy, jak udostępnienie zbiórki na mediach społecznościowych, są na wagę złota.\nDzięki początkowemu wsparciu darczyńców 9-miesięczny kocurek otrzymał już pierwszą dawkę leku. To jednak nie koniec. Wciąż potrzebuje przynajmniej 13 dawek, by w pełni wrócić do zdrowia. Warto podkreślić, że koszt zaledwie jednej fiolki lekarstwa to około 150 euro!\n- Od teraz każdego dnia przez najbliższe 3 miesiące będziemy widywać się z weterynarzem, o stałej porze. Dzikus będzie pod stałą opieką, a my, mam nadzieję, codziennie będziemy zauważać progres - podkreśla jego właścicielka.\nZbiórka jest dostępna pod TYM linkiem. Nie dopuśćmy do tego, by Dzikus przedwcześnie pożegnał się z życiem. Pokażmy, że dzięki wspólnej mobilizacji wszystko jest możliwe i już niedługo mruczek zapomni o chorobie na dobre.\nWolontariuszka zmarła krótko po weselu. Tuż przed śmiercią zdobyła się z mężem na wzruszający gest\nPomogła bezpańskiemu psu. Finał okazał się tragiczny\nAgresywny pies dotkliwie pogryzł 2 i 3-latkę. Dzieci z obrażeniami ciała trafiły do szpitala


Termoplastyczna maszyna termokurczliwa do płytek gipsowych Fałszywy sufit\n500 paczek na godzinę\n380 V, 50 Hz lub niestandardowe\nTermoplastyczna maszyna pakująca typu LV-RSB01\nSłuży do pakowania płyt gipsowo-kartonowych PVC. Może pracować w sposób ciągły, z regulacją prędkości. Wysoki stopień automatyzacji, oszczędność pracy. Opakowanie jest szczelne, wygląd jest dobrze wyglądający.\nPrędkość: 500 paczek / godzinę\nOdpowiedni materiał: folia PE


10 najbardziej zatruwających życie błędów, których nigdy nie powinno się popełniać – Viralka\n10 najbardziej zatruwających życie błędów, których nigdy nie powinno się popełniać\nCzyli krótki przepis na to, jak nie zniszczyć sobie życia.\n2 lata temu 12 miesięcy temu\n8 szerów, 145 points\n1 Nie wstydź się swojego wyglądu\nOczywiście powinno się przestrzegać pewnych zasad (zakładanie czerwonej mini na pogrzeb wujka to przesada), ale nigdy nie przejmuj się komentarzami dotyczącymi twojej figury czy gustu. Przez takich komentatorów zawsze przemawiają zawiść i własne kompleksy. Ważne, aby samemu czuć się dobrze w swojej skórze. Opinia innych nie może zatruwać ci życia! Oni za 3 sekundy zapomną, że to cię skomentowali, więc nie warto zaprzątać sobie tym głowy.\n2 Nie wybieraj między karierą, a życiem osobistym\nŁatwo powiedzieć, trudno zrealizować... Nie aż tak! Nie musisz poświęcać się całkowicie jednej sferze życia, żeby odnosić sukcesy w drugiej. Kluczem jest ustalanie priorytetów. Jeśli tym razem musiałeś zaniedbać obowiązki rodzinne na rzecz pracy, następnym razem wynagrodź to swoim bliskim... i nie odkładaj tego! Jeśli z powodów osobistych nie sprostałeś wymaganiom szefa, następnym razem pokaż stuprocentowe zaangażowanie. Pamiętaj przy tym o komunikacji ! Przecież zarówno towarzystwo z pracy jak i rodzina to ludzie, którzy zrozumieją twoją sytuację, jeśli im o niej opowiesz. Jeśli z kolei trafisz na tyrana... To czym prędzej wyrzuć go ze swojego życia!\n3 Nie pozwól innym decydować o swoim życiu\nWarto słuchać rad, szczególnie starszych, bardziej doświadczonych ludzi, którym wiesz, że zależy na twoim szczęściu. Dopóki nie osiągniesz pełnoletności powinieneś pamiętać, że to twoi opiekuni biorą odpowiedzialność za większość twoich błędów, ale jako dorosły człowiek już sam za nie odpowiadasz i... masz prawo je popełniać! To twoje życie i nikt poza tobą nie powinien decydować o tym, jak je przeżyjesz.\n4 Nie tkwij w toksycznym związku\nTrwanie w związku, który cię unieszczęśliwia to najgorsza trucizna. Jeśli nie widzisz już szans na naprawę tej relacji, dlaczego skazujesz się katorgę do końca życia? Czasami odejść jest trudniej niż zostać, jednak gdy już odważysz się na ten krok i odetchniesz, przekonasz się, że zawsze warto walczyć o swoje szczęście.\n5 Nie pozwól zmuszać się do czegoś, na co nie masz ochoty\nJesteś wolnym człowiekiem i nikt, absolutnie nikt nie ma prawa do niczego cię zmuszać. Nie pozwól wmówić sobie, że coś jest twoim obowiązkiem , jeżeli ty czujesz, że wcale tak nie jest.\nTe zdjęcia mogą szokować! Ale gdy się im przyjrzysz, docenisz...\nTa iluzja optyczna podbija internet. Czy linie są równoległe???


Przegląd ligowych pastwisk - noworoczny TYDZIEŃ #14 | WATCH ESA\nOkres świąteczno–noworoczny minął niespostrzeżenie i tak o to do startu najlepszej ligi galaktyki pozostał niespełna miesiąc. Redakcja watch-esa.pl oczekuje go niczym fakir na tłuczonym szkle, więc zakładamy, że wy również nie możecie doczekać się tego dnia… Ech, obejrzałoby się taką Termę z Górnikiem czy nawet Koronę z Ruchem… Aby osłodzić to bolesne oczekiwanie przybliżymy wam pokrótce co dzieje się u naszych milusińskich. Zapraszamy na przegląd ligowych pastwisk, nawiązując co programu TVP „Tydzień”.\nOstatnio oznajmiliśmy, że Arka nie chce Zjawińskiego, więc w kontrze do tej informacji oznajmiamy, że Zjawiński nie chce Arki…opuścić. Postanowił, że pobije swój ligowy rekord bramek w jednym sezonie. Jak na razie go wyrównał, więc skoro liga startuje w połowie lutego, a okienko trwa do jego końca to może być i wilk syty i owca cała. Darku! To jest wyzwanie!\nTrener Czesław oznajmił, że nie widzi potrzeby żadnego transferu w zimie. Niniejszym oznajmiamy, że nie widzimy potrzeby pisania od dziś o drużynie z Niecieczy, bo wieje nudą.\nKolejne podejście do zakontraktowania Kamila Mazka spełzło na niczym. Trener Zieliński twierdzi, że Ruch nie chce puścić Mazka nigdzie, z innych źródeł wiemy jednak, że Ruch Mazka puści chętnie, byleby za pokaźną sumkę. W związku z powyższym niepowodzeniem „Pasy” zatrudniły Jaroslava Mihalika. Mamy z nim pewien problem po artykule w „Przeglądzie Sportowym”, bo z jednego akapitu dowiedzieliśmy się że Mihalik jest dwudziestotrzyletnim dwudziestodwulatkiem, który chce zagrać na Euro U-21. Kurwa, to nie na moją głowę…\nFranciszek Smuda postanowił obrać nowatorską drogę ratowania Górnika przed spadkiem i na pierwszy ogień zatrudniono dyrektora sportowego, którym został Zdzisław Kapka. Ciekawy ruch, nie powiemy, chyba jednak będzie dzwonione, a dopiero potem trenowane. Aha – Górnik pojechał na obóz do Uniejowa i tam szlifuje arktyczną formę. Nowych twarzy na razie brak.\nAlan Czerwiński z GKS Katowice i reprezentant Litwy Arvydas Novikovas z VfL Bochum to dwa pierwsze nazwiska, które wymienia się jako kandydatów do gry w Jagiellonii. Poza tym na tradycyjnych zimowych testach w klubie pojawiło się dwóch kolejnych piłkarzy – Aleksandar Damčevski i Smain Khoaali. Zakupy najpewniej sfinansuje nagroda od miasta za „wyniki sportowe”. Jaga otrzymała od władz Białegostoku 500 tys. złotych.\nCzy z Koroną będzie tak, jak z wilkiem w znanym porzekadle? „Nosił wilk razy kilka…” Korona miała niesamowitą zdolność uciekania spod topora, tym razem może być znacznie trudniej dokonać tej sztuki, bo zespół został mocno zdemontowany, na ten przykład w kadrze jest trzech ( t r z e c h !!!) obrońców, w bramce hula wiatr, bo Zbigniew Małkowski odszedł a Maciej Gostomski ma sobie szukać klubu. W pomocy zostało też ze dwóch ludzi, kluczowy napastnik wrócił do Jagiellonii… Ciężka wiosna w Kielcach, oj ciężka.\nW Poznaniu transferowe El dorado trwa w najlepsze. Po zatrudnieniu Mihaia Raduta z poznaniakami związał się ukraiński lewy obrońca Wołodymyr Kostewycz. Dokładając do tego wypożyczenie Jóźwiaka i Gumnego to w Poznaniu spory przeciąg.\nDziwne to okienko, oj dziwne… Więcej się mówi o tym kto Lechię opuści, niż kto ją wzmocni. Na liście potencjalnie zmieniających klub zimą nazwisk sporo – a to Milos Krasić, a to Janicki, Pawłowski, Chrapek, Stolarski, Kovacević. Kierunki od MLS, poprzez Norwegię, włoską Bolonię, po Śląsk Wrocław i Wisłę Kraków. Poczekamy, popatrzymy, przecież Lechii Wisły kijem nie cofniemy.\nZ Legią ostatecznie pożegnał się Bartosz Bereszyński, na którego miejsce po raz 101. powrócił Artur Jędrzejczyk, a w miejsce sprzedanego wcześniej Nikolica pojawił się Daniel Chima Chukwu. W stolicy zameldował się także wielki talent węgierskiej piłki Dominik Nagy. Rozwiewamy wątpliwości – czyta się Nodź a nie Nagi czy jak kto tam woli. „Język idiotyczny, niczego nie idzie zrozumieć…”, cytując klasyka.\nJak już wieszczyliśmy w Gliwicach pojawił się Stojan Vranjes. Zaszła także wymiana napastników na linii Piast – Zagłębie Lubin, bo w Lubinie latem pojawił się via Sparta Praga Martin Nespor, a teraz do Gliwic powędrował inny Czech – Michal Papadopulos. Dziwne, bo nazwisko jakby greckie, a nie czeskie i okazuje się, że z Lubina do Gliwic wcale nie trzeba jechać przez Pragę.\nW Szczecinie zakontraktowano przymierzanego do połowy polskich klubów Gruzina Mate Cincadze. Chłopak młody, zdolny, utalentowany i w dodatku reprezentant kraju. Brawo.\nUwielbiam słuchać Jacka Bednarza, człowiek ma dar przekonywania, prawie nas przekonał że Ruch z całej sprawy przed Komisją Licencyjną wyszedł z twarzą… Ech, żartowniś z tego Jacka, bo z tego co wiemy to Ruch jednak wyszedł z minus czterema punktami i być może kolejnymi minus czterema za chwilę. Ale co my się tam znamy, to nie jakiś panel ekspertów… Zapomnielibyśmy dodać, że trener Fornalik jest zawiedziony Pepe Ćwielongiem, który jest coraz bliżej Śląska Wrocław. Z przyczyn rodzinnych oczywiście. Smuteczek…\nNa nowego trenera Śląska uroczyście namaszczono Jana Urbana. Jest w tym jakieś ukryte piękno i diabelny plan. Najpierw bowiem naściągano do Wrocławia zawodników z Półwyspy Iberyjskiego a teraz do tej wesołej gromadki dokooptowano trenera, co część swego żywota spędził w słonecznej Hiszpanii. Sprytne, musimy przyznać.\nNa początek sprawa numer jeden – według wielu kibiców Wisły, krakowianie tego autokaru wcale nie kupili a wzięli we leasing, a w ogóle cała ta historia to jakaś medialna sieczka. Sprawa numer dwa – Wisła ma nowego trenera – hiszpańskiego no name`a Kiko Ramiereza. Szanujemy odwagę, ale czy facet z III ligi hiszpańskiej to serio najlepszy wybór? Wisła postanowiła również uzupełnić skład kilkoma zawodnikami, zwłaszcza po tym jak zespół opuścił Guzmics, który powędrował za Wielki Mur. W kontekście Wisły wymienia się nazwisko Ivana Gonzaleza, który grał w rezerwach Realu Madryt. Pisze się o niezłym CV, jednak taki Miguel Palanca zagrał w pierwszej drużynie.\nPłocka Wisła chętnie wzmocniłaby się na pozycji numer „9” i tu przewija się sporo nazwisk. Od Przybyłki poprzez Zawadę, Górskiego z Jagiellonii, aż po Piątkowskiego. Jaki finał będzie, nie wiadomo. Wiadomo na razie tylko tyle, że do Tuluzy nie wróci Dominik Furman, którego prawo pierwokupu posiadają „Nafciarze”. Nie jest jednak przesądzone, że po rundzie wiosennej Dominik będzie nadal zawodnikiem Wisły. Rozpoczynamy niniejszym nową sagę na łamach watch-esa.pl – Gdzie latem 2017 wyląduje Dominik Furman? [GALERIA] lub [ANKIETA]\nNiedawno testy medyczne w Lubinie oblał ukraiński pomocnik Artur Karnoza z Karpat Lwów. „Miedziowi” zabiegają o zatrudnienie Kamila Mazka, ale ten coraz głośniej jest wymieniany jako kandydat do gry w Krakowie, tyle że po drugiej stronie Błoni, odkąd upadł transfer do Cracovii. Głośno mówi się o zainteresowaniu kolejnych klubów Jarosławem Jachem. Chłopak młody, zdolny, kasa do wzięcia przyzwoita, więc transfer jak najbardziej realny. Zainteresowanie z Anglii to z kolei słowa prezesa klubu odnośnie bramkarza – Martina Polacka. W Lubinie szykuje się więc chyba lekcja z konsumpcji sukcesu – dodajmy, że konsumpcji przez innych, stojących wyżej w łańcuchu pokarmowym.\n/ 2 godziny ago\n/ 21 godzin ago\nPiłka juniorska a dorosły futbol


Auto Szrot Kopelówka – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Kopelówka\nZłomowanie auta Kopelówka\nPoszukujesz dobrej jakości części samochodowych? Trafiłeś w idealne miejsce – Auto szrot Kopelówka. W naszej ofercie znajdziesz przede wszystkim auto części – zarówno blacharskie, jak i mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszego asortymentu wszystkich zainteresowanych bardzo dobrą jakością i bardzo niską ceną. Na to składają się wymagania, które spełnia nasz auto szrot Kopelówka.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Kopelówka\nSkup pojazdów z Miejscowości Kopelówka w jednym miejscu. Wystarczy zgłosić zapotrzebowanie na część używaną na stronie moto2.pl – otrzymasz odpowiedzi od sprzedawców z Twojej miejscowości.\nSKUP AUT Kopelówka\nAUTA ZŁOM Kopelówka\nNa naszym szrocie możesz mieć pewność, że złomowanie auta dzieje się w poprawnych warunkach i przede wszystkim bezpiecznie. dlatego możemy wyciągać części z aut w nietrudny i ekologiczny sposób.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Kopelówka? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Kopelówka\nJeśli auto na części jest czymś, czego Ci potrzeba, to w naszym asortymencie znajdziesz właśnie to – i to w wielu sztukach, gdyż auta na naszym placu liczone są w setkach tysięcy. Co więcej, na dowolny produkt z naszego szrotu będzie przyznana gwarancja – nawet do pół roku. Wspomniana wcześniej gwarancja zdecydowanie zapewni bezpieczeństwo i spokój – nawet w przypadku bardziej awaryjnych części samochodowych. Sprawdź jakość naszych towarów i skorzystaj z naszej oferty natychmiast. Dzięki dużej liczbie samochodów , które znajdują się w naszym posiadaniu mamy możliwość zaproponowania Państwu bardzo wielką ilość części w małych cenach.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Kopelówka.\nNa szrot Kopelówka znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Kopelówka. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Kopelówka.


„Twardy, ale znakomity″ – główny sędzia w procesie NSU | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 13.04.2013\nProces domniemanej brunatnej terrorystki Beate Zschäpe uważany jest za proces stulecia. Oczekiwania wobec sędziów są ogromne.\nRichter Manfred Götzl NSU Prozess München\nNa ławie sędziowskiej zasiądzie aż pięciu sędziów. Wszyscy mają takie samo prawo głosu jak przewodniczący składu sędziowskiego. Ale jemu przypada szczególna rola – prowadzenia procesu i ustalania jego przebiegu.\nTym głównym sędzią jest Manfred Götzl. 59-letni monachijski prawnik uchodzi za doświadczonego i odpornego na stres. W latach 80-tych był prokuratorem, szybko zmienił jednak garnitur na sędziowską togę. Götzl unika publicznych wystąpień. Nie udziela wywiadów. Niewiele wiadomo więc o jego życiu prywatnym. Tylko tyle, że ma dwoje dorosłych dzieci, a jego żona też jest prawniczką. Lubi ponoć jazz i w wolnym czasie gra w małym zespole na gitarze. Odpręża się biegając i na pieszych wędrówkach, zdradzają koledzy.\nReguły są po to, by je przestrzegać\nSędzia Götzl nie zna pardonu, za co jest też szanowany\nGisela Friedrichsen, wieloletnia reporterka sądowa magazynu „Der Spiegel“, śledziła prawie wszystkie największe procesy ostatnich 20 lat i zna Götzla. W rozmowie z Deutsche Welle mówi o nim jako o wyśmienitym prawniku. „Myśli szybko, myśli strukturalnie. Jeżeli chciałoby się być złośliwym – jest technokratą”.\nDało się to zauważyć już przy przydzielaniu miejsc dziennikarzom, ubiegającym się o miejsca na sali sądowej, za co odpowiedzialny jest właśnie sędzia Götzl. Nie chciał popełnić żadnych błędów formalnych i bardzo starał się zachować neutralność. Dlatego o obsadzeniu niewielu miejsc, stojących do dyspozycji mediów, nie miał decydować sąd, tylko kolejność zgłoszeń. Dziś wiadomo już - co przyznał Wyższy Sąd Krajowy w Monachium - że popełniony został błąd w rozsyłaniu do dziennikarzy zawiadomień o procesie. Götzl broni jednak decyzji o wyborze takiej, a nie innej procedury. Jest ona ostro krytykowana, bo nie znalazło się miejsce dla ani jednego tureckiego dziennikarza. A tureckojęzyczne media są szczególnie zainteresowanie procesem – osiem z dziesięciu ofiar NSU było pochodzenia tureckiego.\nW piątek (12.04), kilka dni przed wyznaczonym terminem rozpoczęcia prosesu, Trybunał Konstytucyjny przyznał rację tureckiej gazecie, która zaskarżyła nie przyznanie na sali sądowej miejsc tureckim mediom. Monachijski sąd będzie musiał szybko zrewidować swoje stanowisko.\nManfred Götzl podczas studiowania akt\nGötzl ściśle przestrzega przepisów i trzyma się faktów. Pracuje precyzyjnie, ponoszoną przez siebie odpowiedzialność traktuje bardzo poważnie. Jego sposób prowadzenia procesów uchodzi za nieprzyjemny, bo sędzia Götzl za wszelką cenę dochodzi prawdy. „Ale jest też sędzią wybuchowym”, uważa reporterka Gisela Friedrichsen. Jeżeli coś mu przeszkadza, bardzo szybko może „eksplodować”. Na przykład, kiedy przydługie lub nieprecyzyjne wydają mu się zeznania świadków, czy mowy adwokatów.\nGisela Friedrichsen dlatego wątpi, czy sędzia Götzl będzie potrafił zadbać o właściwą atmosferę na sali sądowej. A będzie to bardzo ważne, bo w grę wchodzą też przecież oczekiwania rodzin ofiar serii morderstw. Interesy 77 oskarżycieli posiłkowych będzie reprezentowało 53 adwokatów. „Będą na sali ludzie z innych kręgów kulturowych, którzy inaczej reagują, są bardziej emocjonalni. Götzl będzie musiał to zrozumieć“, zaznacza reporterka „Spiegla“. Chodzi w końcu o rodziny ofiar, a nie o zasady prawne.\nZasad Manfred Götzl przestrzega jak mało który z jego kolegów. W całej jego karierze tylko raz sąd wyższego stopnia skorygował wydany przez niego wyrok. Dlatego, mimo wszystkich wytykanych mu wad, sędzia Götzl uważany jest za idealną obsadę tego procesu stulecia.\nProces ma trwać 2,5 roku\nProces NSU nie jest pierwszym procesem Manfreda Götzla cieszącym się tak ogromnym zainteresowaniem. W 2005 roku skazał mordercę znanego projektanta mody Rudolpha Moshammera. W 2009 sądził 90-letniego byłego oficera Wehrmachtu, Josefa Scheungrabera, za udział w zamordowaniu w 1944 roku dziesięciu włoskich osób cywilnych. W jednym i drugim przypadku wyrok brzmiał: dożywocie. Taki wyrok w procesie NSU musiałby paść z ust czterech z pięciu prowadzących sprawę sędziów. O wymiarze kary Götzl nie będzie więc decydował sam.\nPrzed rozpoczynającym się 17 kwietnia procesem, uwagę mediów i opinii publicznej zaprząta pytanie, na ile mogą być niezależni sędziowie, znajdujący się pod taką silną presją. Nie mówiąc o oczekiwaniach politycznych.\nProces NSU: Sędziowie i prokuratorzy boją się zemsty neonazistów\nIstnieją obawy, że w czasie procesu przeciwko Beate Zschäpe może dojść do nieprzewidzianych sytuacji ze strony skrajnych prawicowców. Sędziowie i prokuratorzy mogliby stać się celem ataków z ich strony. (16.03.2013)\nProkuratura wniosła akt oskarżenia przeciw Beacie Zschäpe\nPodejrzana o działalność terrorystyczną Beate Zschäpe, członkini neonazistowskiej bojówki NSU, stanie przed sądem pod zarzutem morderstwa na dziewięciu osobach cudzoziemskiego pochodzenia i na jednej policjantce. (01.02.2013)\nNowe fakty. Za serią zabójstw mogła stać duża grupa neonazistów\nNiemieccy terroryści spod znaku NSU mieli przypuszczalnie większe wsparcie, niż przypuszczano. Pojawiła się lista osób z bliskiego grona trójki terrorystów z Zwickau. (24.03.2013)\nChristoph Frank jest przewodniczącym niemieckiego stowarzyszenia sędziów i prokuratorów - Deutscher Richterbund (DRB). Pracuje jako prokurator generalny we Fryburgu. Prezentuje przekonywujący argument. – Chodzi wyłącznie o skupienie się na faktach – mówi w rozmowie z Deutsche Welle. Sędziowie znają wszelkie gierki, doskonale wiedzą, w jaki sposób sterowana jest opinia publiczna. Public relations jest często elementem strategii obrońców. – Jest to dla nas sędziów łatwe do rozszyfrowania – dodaje Christoph Frank. W procesie takim jak proces NSU, obserwowanym przez bez mała cały świat, tym większe znaczenie ma „intensywne przeprowadzenie dowodu”.\nPrzygotowania do procesu są nadzwyczaj pracochłonne. Akta śledztwa obejmują 280 tys. stron. Tylko akt oskarżenia prokuratury liczy blisko pięćset stron. Na sali sądowej pojawi się 600 świadków. Jako rzeczoznawcy wystąpi 22 psychiatrów. Na ławie oskarżonych zasiądzie pięć osób, najważniejsza jest wśród nich Beate Zschäpe, jedyna żyjąca z trójki głównych podejrzanych o dokonanie morderstw. Przewidzianych jest 85 dni rozpraw, proces ma trwać 2,5 roku.\nPozostaje ryzyko zagrożenie ze strony środowiska neonazistowskiego. Prawnicy Deutscher Richterbund nie są zaniepokojeni. Przewodniczący Christoph Frank podkreśla, że groźby, które trzeba by brać poważnie, są rzadkością. Niemiecki system prawny cieszy się uznaniem. – Nie znamy przypadków, by trzeba było wymieniać sędziów lub odsuwać ich od procesu – zaznacza. Środki bezpieczeństwa w i wokół gmachu Wyższego Sądu Krajowego w Monachium, w którym będzie toczyła się rozprawa, będą mimo wszystko zaostrzone.\nWolfgang Dick / Elżbieta Stasik\nSłowa kluczowe NSU, proces Beate Zschäpe, Wyższy Sąd Krajowy w Monachium, sędzia Manfred Götzl, Deutsche Richterbund (DRB), Rudolph Moshammer, Josef Scheungraber


Co rodzice powinni wiedzieć o trawce - Dziecko\n24 lip 08 09:44\nW ostatnich latach naukowcy dowiedzieli się wiele na temat popularnej "trawki", choć mnóstwo pytań nadal pozostaje bez odpowiedzi, a liczne hipotezy wzbudzają gorące dyskusje.\nOstatni wysyp odkryć na temat zagrożeń dla zdrowia, jakie niesie ze sobą palenie marihuany, sprawia, że ludzie z powojennego pokolenia "dzieci - kwiatów" po cichu zastanawiają się: jak to możliwe? Czy ich dzieci naprawdę są zagrożone chorobami serca albo problemami psychicznymi (pomijając ewentualne problemy z prawem za posiadanie narkotyków), podczas gdy oni sami mają się świetnie? W ostatnich latach naukowcy dowiedzieli się wiele na temat popularnej "trawki", choć mnóstwo pytań nadal pozostaje bez odpowiedzi, a liczne hipotezy wzbudzają gorące dyskusje.\nA może rodziców zainteresuje inna wiadomość? Najnowsze badanie instytucji National Survey on Drug Use and Health wykazało, że wśród użytkowników marihuany mających więcej niż 12 lat, niemal 35 procent badanych sięgało po ten narkotyk przez co najmniej 20 dni w ubiegłym miesiącu.\nTylko że jedno się zmieniło: dziś "porcja" trawki kopie mocniej niż w latach 70. Uprawiane obecnie rośliny działają do pięciu razy silniej. I dlatego - jak podkreśla Nora Volkow, dyrektor National Institute on Drug Abuse - jeszcze nie w pełni rozwinięte mózgi nastolatków, które są "bardziej plastyczne i wrażliwe na modyfikacje", są narażone na wyższe dawki THC - psychoaktywnego składnika konopi indyjskich. Skłonność młodych ludzi do eksperymentowania wynika po części z tego, że płat czołowy, który pomaga oceniać i przewidywać, nie jest w pełni rozwinięty - aż do momentu przekroczenia dwudziestki. Nie pomaga też nacisk ze strony rówieśników, aby zapalić. Im bardziej człowiek jest narażony na THC, w tym większym stopniu wpływa ono w metabolizm mózgu, decydujący o jego prawidłowym funkcjonowaniu.\nVolkow wykorzystała badania obrazowania mózgu, aby wykryć związane z marihuaną zmiany aktywności tego organu u dorosłych. U palących na co dzień zaobserwowała ubytki poważniejsze niż u ludzi palących marihuanę raz, dwa razy w miesiącu; u palaczy przypadkowych - większe szkody niż u tych, którzy nigdy po nią nie sięgali. Istnieją jednoznaczne dane z badań szczurów "świadczące o tym, że kontakt z marihuaną w okresie dorastania długotrwale wpływa na funkcjonowanie mózgów tych zwierząt w wieku dorosłym", dodaje badaczka. Nie wiadomo, na ile zmiany te mogą być odwracalne.\nWielką niewiadomą, ale i ekscytującym nowym obszarem badań jest to, w jaki sposób oddziaływanie pomiędzy genami a środowiskiem danej osoby - jak np. branie leków w dzieciństwie - wpływa na ryzyko nadużywania narkotyków przez daną osobę lub rozwoju zaburzeń psychicznych. Niewielkie, wstępne badanie, które Volkow uznała za "naprawdę fascynujące", pozwoliło stwierdzić, że u ludzi z pewnym wariantem genu, którzy w okresie dojrzewania palili marihuanę, kilka razy rośnie ryzyko schizofrenii.\nNiemało danych pokazuje, że w wielu przypadkach dzieciaki zaczynające palić trawkę ściągają na siebie większe ryzyko rozwoju depresji lub lęku w późniejszym etapie życia, podkreśla Volkow. Z tego rodzaju danymi epidemiologicznymi jest jednak pewien problem: możliwe, że ludzie ci zaczęli palić w ramach samoleczenia nie rozpoznanych wcześniej problemów ze zdrowiem psychicznym - zastrzega badaczka.\nInni ostrzegają, że wstępnych wyników nie wolno uogólniać (…). - Nie sądzę, by istniał niepodważalny dowód na rozwój u ludzi problemów psychiatrycznych, niepokojów, depresji czy nawet psychoz wskutek stosowania marihuany - ocenia Igor Grant, dyrektor Center for Medicinal Cannabis Research na University of California. Zauważa on, że gdyby istniał taki związek przyczynowy, fala popularności marihuany w latach 60. i 70. powinna przynieść wzrost liczby przypadków schizofrenii, co się jednak nie zdarzyło.\nZ braku jednoznacznych odpowiedzi Volkow ostrzega osoby mające w rodzinie chorych na schizofrenię, depresję lub stany lękowe przed sięganiem po marihuanę, zwłaszcza w okresie dorastania . - Nie wiesz, jakie są twoje geny - apeluje.\nUcierpieć mogą także płuca - zarówno z powodu środków ochrony roślin wykorzystywanych do uprawy konopi, jak i związków rakotwórczych, których stężenia - według niektórych badań - mogą być w marihuanie większe niż w papierosach. Grant zauważa, że "dym tytoniowy jest wdychany w wiele większych dawkach - nie da się codziennie wypalić 20 skrętów marihuany i nie paść". O ile palenie trawki nie jest idealnie bezpieczne, twierdzi badacz, to nie jest tak toksyczne, jak wiele innych narkotyków. Mimo tego, pewne badania wskazują, że regularne jej palenie wiąże się z chronicznym kaszlem, zapaleniami oskrzeli i rozedmą oraz zwiększonym ryzykiem raka głowy i szyi.\nOkazuje się też, że najwyraźniej niegroźna roślina z epoki hippie może w rzeczywistości uzależniać: w badaniu z 2002 roku 15 procent ludzi wchodzących w program badania nadużywania narkotyków określiło marihuanę jako główny, nadużywany przez siebie narkoty\n- Żeby było jasne: często ludzie sięgający po jakiekolwiek narkotyki mają pewne inne problemy psychiatryczne, choćby depresję lub stany lękowe - zauważa Volkow. - Istnieją dowody na to, że osoby z chorobami umysłowymi są bardziej narażone na uzależnienie od marihuany, ponieważ najpierw przynosi im ona ulgę, bo poprawia nastrój, a to uwarunkowuje do sięgnięcia po skręta kolejny raz. Badania na zwierzętach pozwalają też sądzić, że stale stresujące otoczenie może zwiększać podatność na uzależnienie, co bywa istotne w przypadku dzieci narażonych na nieustające, stresujące czynniki społeczne - podkreśla naukowiec.\nPalenie trawki kupionej od ulicznego handlarza jest całkiem inną sprawą niż stosowanie marihuany do celów medycznych, aby osłabić ból i mdłości - dowodzą eksperci. Faktycznie, w lutym American College of Physicians wezwał do złagodzenia zakazu "marihuany" leczniczej i do zwiększenia liczby badań terapeutycznych skutków leków opartych na kannabinoidach, a branych doustnie lub wdychanych (…).\n- Kiedy ludzie są obolali, nie każesz im palić opium, a [przepiszesz] morfinę - mówi Steven Childers, profesor fizjologii i farmakologii z Wake Forest University (Winston-Salem w stanie Karolina Północna) (…). Badania pozwalają sądzić, że marihuana działa korzystnie przy redukcji ciśnienia wewnątrzgałkowego u chorych na jaskrę i u ludzi z bólami neuropatycznymi (związanymi z cukrzycą czy po amputacji), którzy źle reagują na opioidy czy antydepresanty.\nMarinol to oparty na THC lek zatwierdzony w USA do walki z utratą na wadze (towarzyszącą AIDS) oraz do zwalczania nudności u poddawanych chemioterapii chorych na raka. Producenci Sativexu - spreju do ust, zatwierdzonego w Kanadzie do łagodzenia bólu (towarzyszącego stwardnieniu rozsianemu i nowotworom), starają się o zatwierdzenie leku także w Stanach. A możliwość stosowania marihuany w medycynie, mówi Childers, może się przydać, kiedy pokolenie wyżu demograficznego mocno się zestarzeje.\n28 lip 08 09:49 użytkownik ~Broda napisał\nTen co pisze tutaj że trawa jest straszna, wciąga i wogóle - NIGDY NIE PALIŁ !!\nJa też palę okazyjnie - porównując trawkę do wódki to wódka jest do kitu - po wódzie ludzie dostają kota, są agresywni, nieprzewidywalni...podobnie przejdź do komentarza »\nZiomuś teraz poleciałeś z tematem ładnie..\nCóż.. pale trawę nałogowo od około roku, gdy nie zapale dzień lub dwa to mam problemy z zaśnięciem i czuje ogólny nieogar na głowie.. także moje zdanie na temat uzależnienia jest takie :\ntrawa uzależnia psychicznie a nie fizycznie - papierosów nie chcesz palić a i tak musisz a trawke zawsze chcesz zapalić poieważ chcesz wrócić do stanu w którym znajdowałeś się pod jej wpływem.\nTeraz druga sprawa z wódką się zgodzę że gdy wypijesz stajesz się nieobliczalny i tak dalej ale człowieku.. co Ty wiesz o amfetaminie.. nie znam nikogo kto stał się nieobliczalny pod jej wplywem. Pod wpływem 'speeda' przynajmniej ja tak mam ale staje się totalnie dobry i miły do otoczenia jak nigdy ( żeby było jasne waliłem może 7-8 x i staram się być jak najbardziej ostrożny jeżeli chodzi o ten narkotyk ponieważ mam świadomość że jest on bardzo niebezpieczny.. mam przykład po kilku kolegach którzy wylądowali na odwyku w czerniewicach z czterocyfrowymi długami..) ale wracając do tematu moim zdaniem nie porównuj amfy do alkoholu bo są to dwie zupełnie inne bajki.\nPozdrawiam 2 lip 10 23:23 Liczba głosów:0\n26 lip 08 12:17 użytkownik ~zoz napisał\nMniej szkodliwe niż papierosy? - Bzdura. Pomijając kwestie wpływu na mózg, psychike, pęcherz itd. Joint jest bardziej szkodliwy od papierosów - - po pierwsze często zawiera tę samą uzależniającą nikotynę choć w mniejszych ilościach,\n- po drugie zawiera\nNie znany jest zaden przypadek zgonu w skutek palenia ziola zreszta to jest jedna z najstarszych roslin znana ludzkosci...co do koncernow tytoniowych to raczej pracuja zeby jak najwiecej ludzi uzaleznic od tego swinstwa i zarobic na nieszczesciu i smierci milionow osob tygodniowo na calym swiecie no nie moge koles tak mnie wkurzaja wypowiedzi takich baranow normalnie bym cie wzial i roz............ 17 wrz 08 16:02 Liczba głosów:0\nNIe wiem kim jestes ani jakie posiadasz referencje zeby sie wypowiadac na ten temat ale jedno jest pewne jestes baranem na potege palenie papierosow jest najgrozniejsza forma narkomanii na swiecie jest legelne zabilo wiecej ludzi niz wszystkie wojny razem wziete pozatym powoduje uzaleznienie psychiczne i fizyczne szkoda gadac wlasnie miedzy innymi przez takich ludzi z twoja wiedza w tym smutnym kraju jest jak jest pozdrawiam 17 wrz 08 15:55 Liczba głosów:0\n26 lip 08 23:20 użytkownik ~mst napisał\n1. dziennie szlugow wypalisz 20. jointow max 5. przypuscmy ze sa osoby ktore wypala wiecej- ale to weterani albo dilerzy spiacy na forsie.\n2. palenie trawki an codzien jest bezsensu- to nie ta sama frajda co kupic 2-3 gramy, siasc z kumplem, kumplami odp\nCHcialem tylko zwrócić uwagę, że diler sprzedający tylko trawkę (zapewne sam palący) nie śpi na kasie :-)\nRaczej ma dużo towaru dla siebie, bo watuje działki :-) 28 lip 08 09:52 Liczba głosów:0\n26 lip 08 23:08 użytkownik ~wow napisał\nsama sie lecz... -.-'\npale trawke mase czasu, mam znajomych ktorzy pala ja od paru lat i spoko ludzie.\nnormalni, maja prace...\na od tego uzaleznic sie nie da.\nmozna sie przyzwyczaic do niej, polubic, pokochac.\ntrawka ma w sobie to cos ze ni\nJa też palę okazyjnie - porównując trawkę do wódki to wódka jest do kitu - po wódzie ludzie dostają kota, są agresywni, nieprzewidywalni...podobnie jak po mocniejszych narkotykach, typu amfetamina.\nTrawa tak nie działa, nie ma się po niech agresji, czuje się luz i sympatię do ludzi.\nJestem zwolennikiem wprowadzenia trawy jako legal - ile kasy jeszcze by na tym państwo zyskało, a nie pseudo gangsterzy co sprzedają lipę małolatom.\nI plis, nie piszcie tetryki ze coś jest do kitu, skoro tego nie znacie.... 28 lip 08 09:49 Liczba głosów:0\n26 lip 08 19:10 użytkownik ~.... napisał\ndobrze powiedziane ale to chyba za madrze napisane, nie zrozumia\nbo ludziom tak czasami chodz troche wytezyc umyslu sie nie chce i samemu dojsc do tego co dzieje sie na swiecie, ufaja mediom a media jak np internet omamiaja, kiedys ktos powiedzial ze media są dla idiotów i zaczynam w to wierzyc, kazdy zyje jak chce, mamy je tylko jedno wiec palmy jesli chcemy i czyujmy sie z tym dobrze, wyluzowani itp. a inni niech marnuja swoje krutkie zycze ząłuzmy pijac dzien w dzien alkohol i krzywdzac w ten spsob swoich bliskich, pozdrawia i milego dnia zycze 27 lip 08 09:36 Liczba głosów:0\nczlowieku skoncz palic to swinstwo! 26 lip 08 23:48 Liczba głosów:0\n2. palenie trawki an codzien jest bezsensu- to nie ta sama frajda co kupic 2-3 gramy, siasc z kumplem, kumplami odpalic kosnole, puscic jakis film...\n3. trawka jest czysta, nieskazona itp.\n4. slsyzales o fajkach wodnych? bongo? mozliwe ze woda tak tego nie oczyszcza. ale ze wzgledu an substancje smoliste nie powinnismy oceniac trawki. sa jeszcze vaporizery. a jak ktos pali normalnie z tym dymem i chce sie nim truc- to niech pali. chyba ognia nie zdelegalizuja? 26 lip 08 23:20 Liczba głosów:0\n26 lip 08 17:57 użytkownik ~kicia napisał\nJeszcze nie słyszałam o morderstwach własnych dzieci po marihuanie po ogólnodostępnym i "legalnym alkoholu" ludzie potrafią zamienić się w potwory\nludzie potrafią zamieniać się w wampiry i inne potwory bez jakichkolwiek zewnętrznych używek...problem narkotyków czy wódy polega na wielkich pieniądzach jakie w tym interesie "siedzą" - wóda to akcyza, narkotyki to z uwagi na nielegalność wysokie ceny (tak samo jak z aborcją np. w Polsce - ceny "skoczyły" w górę po uchwaleniu ustawy antyaborcyjnej). Nikomu nie jest na rękę legalizacja narkotyków, bo wszyscy "biorą w łapę" za to by były nielegalne, niedługo ten sam los spotka tytoń, co do wódy to nie wiem ale chyba nie bo piją wszyscy, albo prawie wszyscy(ja staram się nie pić wogóle) 26 lip 08 23:18 Liczba głosów:0\n26 lip 08 12:03 użytkownik ~adam__poreba napisał\nprzeciez ona nigdy nie smierdzi....cudownie pachnie mistrzuniuniu hehe\nwalczmy o swoje racje ^^\nbless. 26 lip 08 23:13 Liczba głosów:0


Pokaz mody Valentino to czarny model, którego potrzebuje przemysł - Fabuła\nCouture Show Valentino to czarny model reprezentujący potrzeby branży\nRóżnorodność czarnych modeli, od narodowości przez fakturę włosów po koloryt skóry, była bezcenna.\nDzięki uprzejmości Valentino\nCouture reprezentuje najwyższy luksus w branży modowej dzięki misternym sukienkom, ekskluzywności i kosztom. Więc oglądanie ostatniego programu Valentino na wiosnę 2019 r., W którym zaprezentowano wiele modeli czarnych i brązowych z całej afrykańskiej diaspory, symbolizuje, jak luksus przybiera różne formy.\nOd Afryki po Karaiby i nie tylko pokaz był przekrojem Czarnej Piękności. Byli Alek Wek, Adut Akech i Duckie Thot z południowosudańskiego dziedzictwa, Naomi Campbell, Naki Depass, Miqueal-Symone Williams, którzy są z jamajskiego dziedzictwa, Selena Forrest ze Stanów Zjednoczonych oraz dominikańskie modele Afro-Latina Licett Morillo, Anyelina Michell i Hiandra Martinez, żeby wymienić tylko kilka.\nCzarne modele również otworzyły i zamknęły show, które są najbardziej cenionymi pozycjami dla modelu na wybiegu. Akech, który był Przemysłowym Głosowaniem na „Model Roku” w Models.com, pojawił się pierwszy, a żywa legenda Campbell walczyła o finał.\nWedług WWD, Dyrektor kreatywny Valentino, Pierpaolo Piccioli, zainspirował się kultowym obrazem białych modelek w strojach balowych Charlesa Jamesa Cecila Beatona, ale z nowym podejściem. „Dziś ten obraz krzyczy z epoki, i to nie tylko dlatego, że sukienki, włosy i makijaż oznaczają go w połowie wieku. Podobnie jest z jego obsadą: wszystkie białe kobiety ”, czytamy w artykule. Na 2019 r. Piccioli wyobraził sobie zdjęcie przedstawiające otaczający nas świat poprzez „wyjątkowość”, w wyniku czego spektakularnie obejmuje rasę. W artykule z WWD powiedział: „Co jeśli te kobiety” - Piccioli wskazał na drugie zdjęcie (z czarnymi kobietami) „były ubrane jak te kobiety (Beaton)”?\nPokaz był monumentalny nie tylko dlatego, że zawierał czarne modele, ale także w jaki sposób byli reprezentowani we włosach i makijażu. Program, prowadzony przez Guido Palau, walczył z teksturalizmem (tj. Uprzedzeniem do pewnej tekstury włosów) za pomocą wzorów zwijania się i cięć w wielu formach na wybiegu. Od eleganckiego TWA Fatou Jobe (malusieńka weeny afro) po elegancką bułkę Depassa - wszystkie w równym stopniu reprezentowały elegancję. Ponieważ większość czarnych modeli wciąż stoi za dyskryminacją ze względu na swoje naturalne włosy, odświeżanie było obserwowanie, jak rośnie zrozumienie naturalnych włosów w branży poprzez rzucanie modeli o różnych fakturach.\nPonadto w branży, w której kolorystyka (tj. Dyskryminacja czyjegoś koloru skóry) nadal stanowi problem za kulisami, żaden model nie wyglądał na sprany, ale odcień każdego pasował idealnie. Wreszcie frustracje, z jakimi borykają się czarne modele podczas innych pokazów od dziesięcioleci, które często polegają na tym, że wizażyści nie mają odpowiedniego odcienia podkładu, nie były problemem na pokazie mody Valentino (który prowadził ikona makijażu Pat Pat McGrath). Odcienie skóry w modelach wahały się od głębokich do jasnych, celebrując różnorodność czarnych modeli w branży i nie tylko.\nNawet po opuszczeniu pasa startowego ostatni model będzie odczuwalny. Chociaż niektórzy, którzy nie mają dziesięciu tysięcy do stracenia, mogą zapytać: „Dlaczego couture pokazuje znaczenie, jeśli nie jest dostępne dla większego rynku?”. Dobrze w dobie mediów społecznościowych tydzień mody, w tym couture, to interaktywne globalne wydarzenie, w którym praktycznie biorą udział miliony, tym samym wpływając na to, co reprezentuje luksus online. Valentino ma ponad 11 milionów obserwujących na Instagramie, a niektóre z filmów na Instagramie obejrzano ponad 100 000 razy, które przedstawiają modele Black z serialu. Nie wspominając już o tym, że wiele z tych modeli z własnymi lojalnymi obserwacjami zyskało setki tysięcy polubień i wyświetleń po programie. Naomi Campbell ma około 6,4 miliona obserwujących, a jej finałowy spacer był oglądany oszałamiająco 802 tys. Razy w styczniu 2019 r.\nPieniężnie oznacza to, że wszystko, co pojawi się na wybiegu mody, będzie miało efekt spływania i wpłynie na sklepy ze wszystkich punktów cenowych, od luksusowego niedrogiego po szybki.\nTysiącletni konsumenci to rosnąca klientela modowa, która również korzysta z mediów społecznościowych, co oznacza, że nie tylko polubią obrazy, ale także je kupią. „Według danych UBS Group AG opublikowanych w artykule Bloomberga z października 2018 r.„ Osiemnaście do 35-latków przyczyniło się w ubiegłym roku do 85% wzrostu rynku luksusowego i będzie stanowić 45% całkowitych wydatków z najwyższej półki ”. Dlatego udowadniając, że czarne modele są dostępne na rynku w branży i że potrzebujemy jeszcze więcej tej reprezentacji.\nA ponieważ Millennials to szybko rozwijająca się moda demograficzna, zgodnie z artykułem Vogue UK z lipca 2018 r., Pokazuje, jak zmienia się oblicze luksusu dzięki programowi Valentino. Marki jeszcze bardziej sprzedają się Millenialsom ze względu na ich silną siłę nabywczą, więc to, co odniesie sukces online, może mieć wpływ na rynek innych marek, prowadząc do bardziej zróżnicowanych kampanii i obrazów.\nMimo że branża wciąż ma wiele sposobów na włączenie, sukces programu jest nie tylko godny uwagi, ale i historyczny. Więcej marek nawet poza modą powinno zwrócić uwagę na to, jak włączenie większej liczby czarnych modeli z różnych środowisk może wpłynąć na ich wzrost w mediach społecznościowych, sprzedaż i potencjalnie zbudować nową lojalność marki przez młodsze pokolenie.\nNiezależnie od tego, czy masz zwinięte, naturalne włosy 4C lub luźne fale, głęboką lub jasną skórę, każdy może zobaczyć siebie reprezentowanego na najwspanialszym wybiegu, dzięki czemu będzie to program, który wszyscy zapamiętają nawet po wylogowaniu.


Blog - W czym pomaga potas - Life-star.pl\n» W czym pomaga potas\nW czym pomaga potas\nPotas to elektrolit, który rozpuszczając się w wodzie, przenosi ładunki elektryczne w organizmie człowieka. Jako iż każdy z nas składa się w dużej mierze właśnie z wody, ten minerał znajduje się w wielu częściach ludzkiego ciała: komórkach, tkankach, krwi itd. Stąd też, by zachować zdrowie, trzeba spożywać odpowiednie ilości potasu. Co ciekawe, potas to minerał, który często występuje w produktach do spożycia. Mimo to nierzadko zdarza się, że spożywamy lub przyswajamy go za mało. Każdego dnia dorosły człowiek powinien dostarczać organizmowi ok. 2000–3000 mg potasu. Na co wpływa potas? Ten bardzo aktywny kation odgrywa niebagatelną rolę w organizmie. Jedną z najważniejszych funkcji potasu jest jego oddziaływanie na układ krążenia. Ten mikroelement normalizuje ciśnienie krwi i rytm pracy serca. Jest on ponadto odpowiedzialny za przewodnictwo nerwowe, prawidłową kurczliwość mięśni, przemianę materii. Potas odpowiada też za regulację gospodarki wodno-elektrolitowej (dzięki temu nie występują obrzęki), równowagi kwasowo-zasadowej, pobudza wydzielanie insuliny, pomaga spalać węglowodany i białka. Ma także wpływ na pracę nerek. Pomaga dotlenić mózg, oddziałuje na koncentrację. Niedobór potasu Nieodpowiednia ilość tego makroelementu może doprowadzić do skurczów mięśni, nadciśnienia tętniczego, uszkodzenia, arytmii, a nawet zatrzymania czynności serca. Jego brak wpływa również na zakwaszenie organizmu, rozkojarzenie i trudności z koncentracją, a także puchnięcie kończyn. Przy niedoborze potasu może pojawić się ciągłe uczucie zmęczenia i zdenerwowania.


tym, czego potrzebowaliśmy. - recenzja Devonport Motel, Devonport, Nowa Zelandia - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Devonport Motel\nAtrakcje w pobliżu obiektu Devonport Motel\ntym, czego potrzebowaliśmy. - Devonport Motel\n“tym, czego potrzebowaliśmy.”\nDevonport Motel — recenzja\n11 Buchanan Street, Devonport, Auckland, Nowa Zelandia |\nMiejsce nr 2 wśród 2 hoteli w Devonport\nZadaj pytanie dotyczące obiektu Devonport Motel\nDevonport Motel — pojawiły się nowe recenzje!\n3 z 7 wśród 10 recenzji\nSpokojne miejsce, w odległości krótkiego promem tp Auckland CBD\nDziękujemy, Peter F\nWskazówka dotycząca pokojów: Only 2 units - both are good quality.\n4 Dziękujemy, CarillonManager\nNr 5 z 66 w lokalizacji Auckland Central\nNr 1 z 1 w lokalizacji Bayswater\nNr 1 z 7 w lokalizacji Takapuna\nByłeś(-aś) w Devonport Motel? Podziel się wrażeniami!\nDevonport Motel — dodatkowe informacje\nAdres: 11 Buchanan Street, Devonport, Auckland, Nowa Zelandia\nBezpłatny parking Wnęka kuchenna Apartamenty Transport na lotnisko\nZakres cen: 418 zł–475 zł (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)\nKlasa hotelu:3,5-gwiazdkowy — Devonport Motel 3.5*\nTripAdvisor jest dumnym partnerem firm Hotels.com i Booking.com, dzięki czemu możesz dokonywać rezerwacji w następującym hotelu bez obaw: Devonport Motel. Co miesiąc pomagamy milionom podróżnych w wyszukiwaniu najlepszych hoteli na podróże w celach wypoczynkowych i biznesowych. Zawsze oferujemy najkorzystniejsze zniżki i oferty specjalne.


Internetowy sklep z zabawkami i art. dziecięcymi > DWUSTRONNE KREDKI OŁÓWKOWE 12SZT CRAYOLA > Internetowy sklep z zabawkami i art. dziecięcymi\nDWUSTRONNE KREDKI OŁÓWKOWE 12 SZT. Lubisz malować i rysować? Wypróbuj dwustronne kredki ołówkowe Crayola! W tym zestawie znajdziesz aż 12 dwustronnych kredek w intensywnych kolorach, dzięki którym narysujesz dwa razy więcej! Kredki te są wytrzymałe i wygodne w trzymaniu. Ich poręczne opakowanie sprawia, że łatwo schować je do tornistra czy kieszeni. Rysuj i ciesz się kolorami!\nZAWARTOŚĆ: 12 dwustronnych kredek ołówkowych WIEK:\nWYMIARY: 9x 21 x 0,5 cm\nJakość: Funkcjonalność: Cena: BLOK RYSUNKOWY A4 20 KARTEK PZPN\nBLOK TECHNICZNY A4 10 KARTEK PZPN PIŁKARZE POLSKI


Jak skutecznie przechowywać narzędzia? Wybierz odpowiednie rozwiązanie - Technologie\nArtykuł poradnikowy 28-04-2021, 15:33\nSkrzynki na narzędzia są zaprojektowane tak, aby dobrze zorganizować sobie pracę, mieć wszystko, co potrzebne pod ręką i nie tracić czasu na szukanie właściwego rozmiaru klucza czy śrubokrętów. Modułowy system z miejscem na skrzynki, organizery i torby jest z pewnością wygodniejszy od zwykłej torby, w której wszystko się miesza i nie ma swojego miejsca.\nSkrzynki na narzędzia dla tych, co lubią porządek\nPokaż mi swoją skrzynkę na narzędzia, a powiem ci, kim jesteś – według tej zasady można poznać perfekcjonistę, który nie tylko lubi porządek, ale także dba o najdrobniejsze szczegóły w tym, co robi. Nie ważne, czy w przydomowym warsztacie, czy w firmie budowlanej, remontowej, stolarskiej troska o narzędzia po prostu się opłaca i pomaga w sprawnym zorganizowaniu warunków do pracy.\nA może skrzynki na narzędzia w systemach modułowych?\nZnając oczekiwania firma Milwaukee, wprowadziła na rynek system modułowy do przechowywania narzędzi i akcesoriów PACKOUT. Jest to system, który zdaniem specjalistów z Milwaukee zrewolucjonizuje transport, przechowywanie i organizację sprzętu. Polega on na tym, że można wybierać i łączyć dowolnie elementy, takie jak duże skrzynki na narzędzia, organizery, czy torby w jedną, poręczną całość, która jest w dodatku mobilna. Każdy indywidualnie konfiguruje elementy i dopasowuje je do własnych potrzeb. Można powiedzieć, że to system skrojony na miarę.\nMetalowe skrzynki na narzędzia dla profesjonalistów\nMetalowe skrzynki na narzędzia dla firm z branż budowlanych, stolarskich, motoryzacyjnych produkują renomowani dostawcy min. Festool, Fein, 3M, Bahco i wspomniana już przy okazji systemu PACKOUT – Milwaukee. Wyjątkową propozycją są Systainery Festool, czyli funkcjonalne organizery do warsztatu, a także duże skrzynki na narzędzia dla fachowców. Przy tak szerokim wyborze i stopniu wyspecjalizowania oferty, warto skorzystać z doradztwa technicznego u dystrybutora TECH Poznań i zamówić towar online, z dostawą do firmy lub do domu.\nSkuteczne przechowanie gwarantują odpowiednie skrzynki na narzędzia\nNa wyposażeniu osoby zajmującej się pracami technicznymi, nie brakuje narzędzi każdego typu – od małych elementów, po duże maszyny i elektronarzędzia. Warto zadbać o odpowiednie przechowanie, aby nie zgubić drobnych detali i nie zniszczyć mechanicznie sprzętu. Skrzynki na narzędzia to dobre rozwiązanie dla profesjonalistów i dla amatorów, którzy lubią majsterkować w domu.\nskrzynka na narzędzia nowp nols


W ramach Centrum Psychologiczno - Terapeutycznego "Compos Mentis" można skorzystać z pomocy różnych specjalistów. Dla ułatwienia znalezienia odpowiedniego specjalisty stworzyliśmy gabinety odpowiadające zakresowi kompetencji poszczególnych specjalistów.\nSą to: Gabinet Psychologa, Gabinet Neuropsychologa, Gabinet Psychoterapii, Gabinet Psychologa Dziecięco-Młodzieżowego, Gabinet EEG Biofeedback, Gabinet Neurologa, Gabinet Rehabilitacji, Gabinet Psychiatry.\nMożna wybrać swojego specjalistę :\nPsycholog - mgr Anna Dembowska ( CPT oddział Gdańsk )\nKażdy z psychologów specjalizuje się w określonym zakresie pomocy.\nJeżeli jest to pierwszy kontakt z naszym Centrum polecamy bezpośredni kontakt z Kierownikiem naszego Centrum, który pomoże Państwu w wyborze specjalisty w zależności od zgłaszanego problemu.\nMożecie Państwo wybrać wizytę w dogodnym dla siebie miejscu.\nW związku z zakończeniem współpracy z Poradnią Zdrowia Psychicznego w Radzyniu Podlaskim zainteresowanych zapraszamy do innych gabinetów.\nWizyty w Gabinecie w Lubartowie są odpłatne i świadczone są w ramach prywatnej praktyki . Stawka według cennika umownego.\nLokalizacja naszych gabinetów: usługi odpłatne\nLUBARTÓW : Gabinet Psychologa - adres: ul. Łąkowa 20 ( I piętro Budynku Przychodni Rodzinnej J.Knefel )\nGabinet Psychologa Lublin (otwarcie przełożone na 2016 rok)\nLokalizacja gabinetów: usługi rozliczane w ramach NFZ\nZ przykrością informujemy , że od 01 stycznia 2016 zakończyliśmy współpracę w ramach usług świadczonych w Gabinetach :\nPoradni Zdrowia Psychicznego Dzieci i Młodzieży w Radzyniu Podlaskim\nPoradnia Zdrowia Psychicznego Osób Dorosłych w Radzyniu Podlaskim\nW chwili obecnej czynimy starania o podpisanie kontaktu z NFZ , który umożliwi nam świadczenie usług rozliczanych z ubezpieczenia zdrowotnego naszych klientów. O postępach rozmów będziemy informować na bieżąco.\nNasi specjaliści przyjmują również klientów - pacjentów w ramach Punktów Konsultacyjnych prowadzonych przez gminy. Dla mieszkańców zamieszkujących na ich terenie, istnieje możliwość udzielenia bezpłatnych konsultacji oraz skorzystania ze wsparcia psychologicznego,\nPunkt Konsultacyjny Osób Uzależnionych - Lubartów\nPunkt Konsultacyjny Michów


Łukasz Tokarski Artystyczna fotografia dziecięca sesja noworodkowa\nArtystyczna fotografia dzieci, sesje noworodkowe, sesje z brzuszkiem\nFotografia dzieci, sesje noworodkowe, z niemowlakami i starszymi dziećmi.\nSesję można zorganizować w domu (polecam szczególnie dla noworodków i niemowlaków), na placu zabaw lub podczas rodzinnego spaceru w ulubionym miejscu. Zazwyczaj sesja trwa około 2-3 godz. Oczywiście wiele zależy od cierpliwości i humoru małego modela. Szczególnie polecam sesje z noworodkami i niemowlakami. W przypadku sesji noworodkowej najlepszy czas na zrobienie zdjęć jest około 1-3 tygodnia życia. Podczas tych pierwszych tygodni dzieci maja najbardziej elastyczne ciało i przybierają pozy jak u mamy w brzuszku. Poza tym potrafią spać całe godziny co jest dużym ułatwieniem, ale także uroczym widokiem do fotografowania.\nZaczynamy zazwyczaj od zdjęć portretowych dziecka. Uwieczniamy także szczegóły: rączki, stópki, usta… W następnej kolejności, robimy kilka portretów całej rodziny. W drugiej połowie sesji robimy stylizowane ujęcia w różnych wymyślnych pozach z przygotowanymi akcesoriami i gadżetami. Maluchy leżą w wiklinowych koszach, donicach starych walizach itp. Oczywiście sesja może być również wykonana według pomysłów rodziców.\nTeraz również nowa propozycja czyli sesja z brzuszkiem dla mamy.\nPo sesji w ciągu ok. 2 tygodni otrzymujecie Państwo 20, 30 lub 45 (pakiet mały,średni lub duży) wybranych najlepszych zdjęć, które są obrobione w programie graficznym. Zdjęcia z sesji zostaną nagrane na płytę cd/dvd , z najlepszych ujęć tworzona jest również prezentacja z podkładem muzycznym. W cenie sesji jest także 10, 15 lub 20 odbitek w formacie 15x22cm. Istnieje oczywiście możliwość zwiększenia liczby odbitek oraz skomponowania całości zdjęć w albumie fotograficznym. Proponuję także wydruki wielkoformatowe w rozmiarach do 60x90 cm na papierze fotograficznym, piance lub płótnie. W celu uzyskania szczegółowych informacji oraz cen sesji, odbitek i innych produktów proszę o kontakt.


Odlot i powrót | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nOdlot i powrót\nAutobiografia Arthura Koestlera opowiada o człowieku, który zrozumiał, że wspólną cechą altruistycznych utopii jest skazywanie ludzi na czynienie tego, do czego czują największą odrazę\nO sprawach, które są szczególnie poważne, można mówić tylko żartem – tak w każdym razie sądzą ludzie doświadczeni. Trzytomowy oryginał autobiografii Arthura Koestlera to jest sprawa poważna. Zwięzła polska wersja „Płomień i lód” wydaje się przy nim fraszką. Ale i ta fraszka byłaby nie do zniesienia, gdyby autor nie wyposażył się w maskę „gadatliwej, towarzyskiej, sztucznej osobowości”. Ta maska, której Koestler nie cierpi, pozwala czytelnikom we względnym komforcie przetrwać podróż przez to burzliwe życie.\nArthur Koestler, „Płomień i lód. Przygody\nmojego życia”. Wydawnictwo Magnum, Warszawa,\n432 strony, w księgarniach od listopada 2009Rozpoczyna się ono w Budapeszcie, w mieszczańskiej rodzinie żydowskiej. Przenosi się następnie do Wiednia, gdzie Koestler studiuje na politechnice, przez chwilę żyje życiem studenckich korporacji (pojedynki!), zapada na syjonizm, wyjeżdża jako osadnik do Palestyny, wkrótce ma dość i powraca. Zostaje komunistą, nawet szpiegiem, jako dziennikarz wyjeżdża pisać książkę do Związku Sowieckiego, i znów wraca, wiedząc już prawie wszystko. Potem gna go do wojennej Hiszpanii, podczas drugiej wizyty zostaje uwięziony przez frankistów, kilka miesięcy siedzi w celi śmierci. Zostaje uwolniony wskutek kampanii „pięćdziesięciu ośmiu posłów do Izby Gmin, z czego połowy konserwatystów, a ponadto stowarzyszenia pisarzy i dziennikarzy, biskupów i innych duchownych”. Następuje zdawkowy rozdział o „Ciemności w południe” i o ostatniej przygodzie, jaką była ucieczka z Francji, już po wkroczeniu Niemców. A potem, kiedy wyczerpany czytelnik czeka na oczyszczającą kodę, nagle koniec, kurtyna, szlus! Jakby ktoś wyłączył światło i podpalił teatr.\nCiekawe, czy i w jakiej mierze ten przedwczesny finał, a także to, co działo się z Koestlerem po wojnie, wiąże się z wyobcowaniem, jakiego doznał, gdy po podpisaniu traktatu Ribbentrop-Mołotow na dobre zerwał z partią komunistyczną.\nKiedy byłem komunistą, otaczała mnie sympatia ludzi o postępowych poglądach, którzy wprawdzie nie lubili komunizmu, ale szanowali moje przekonania. Po zerwaniu z komunizmem ci sami ludzie zaczęli odnosić się do mnie z pogardą. Za tą postawą kryło się niewypowiedziane oskarżenie. Byli komuniści to nie tylko irytujące Kasandry, takie jak antynazistowscy emigranci; to te upadłe anioły, które nietaktownie przypominają, że w niebie nie jest wcale tak wspaniale, jak się wydaje (s. 366).\nAktywista to człowiek otoczony rzeszą mniej wyrywnych, słabszych myślowo sympatyków, którzy cieszą się, że ktoś ich wyręcza. Ta rzesza czuje się zdradzona, gdy ktoś taki rozczarowuje się i odchodzi. Gdy chodzi o cudze samopoczucie, nieważne są powody. Panuje pogląd, że dobrze jest wierzyć, wszystko jedno, czy będzie to ekologia, New Age, katolicyzm, buddyzm, faszyzm czy krytyka polityczna. Renegat pozbawia wierzących nadziei, że wszystko będzie dobrze, o ile tylko pozostaną na słusznej drodze. Przypomina o zewnętrznym ciśnieniu, o „obmierzłej, groźnej pustce”.\nChoć po odejściu od komunizmu umiarkowanie życzliwych towarzyszy Koestler zmienił na znacznie liczniejszych przyjaciół, te indywidualne przyjaźnie nigdy nie zastąpiły mu utraconego poczucia przynależności do wspólnoty. Zawsze za nim tęsknił, mimo (tym bardziej?) że sam z niego zrezygnował. Słońcem przynależności można wytłumaczyć większość absurdalnych wolt historii i niereedukowalnych ludzkich zachowań. Bywa ono ważniejsze niż rozsądek i szacunek ludzi dla samych siebie. A także niż „prawda, dobro i piękno”.\nKoestler robił różne rzeczy, ale może oparł się jeszcze gorszym. Jedne i drugie opisał w „Ciemności w południe”, jednej z najważniejszych książek XX wieku, dziś znowu coraz mniej zrozumiałej. Powieści, z której wynika, że cechą wspólną altruistycznych utopii jest okrucieństwo w imię miłości, skazywanie ludzi na czynienie tego, do czego czują największą odrazę, „na mordowanie, by położyć kres mordom, na biczowanie ludzi, by ich nauczyć, by nie pozwolili się biczować, na wyzbycie się skrupułów w imię najwyższego skrupułu i narażenie się na nienawiść ludzkości z miłości do niej – miłości abstrakcyjnej i geometrycznej”. W tej powieści bolszewicki komisarz Rubaszow, do złudzenia przypominający rozpłomienionego jezuitę czy dominikanina z przeszłości, do końca wierny opisanemu prawu, przekonuje się, że „sam rozum nie jest na tyle dobrym kompasem, aby mógł prowadzić człowieka taką krętą, okrężną drogą”, że „cel ginie w końcu we mgle” i że jest winien, bo „postawił ideę ludzkości ponad ideą człowieka” (s. 231).\nTematy pisarskie leżą, jak wiadomo, na ulicy. Temat do odstąpienia: political fiction o tym, jak poważna gazeta, jaką była kiedyś „Rzeczpospolita”, stała się tym, czym jest obecnie. W sumie dość podobnej kwestii dotyczy jeden z mocniejszych fragmentów w książce Koestlera. Chodzi o stopniowe brunatnienie liberalnych mediów Republiki Weimarskiej po wyborach do Reichstagu w roku 1930.\nTon naszych gazet wyraźnie się zmieniał. W „Vossische Zeitung” pojawiła się stała rubryka poświęcona Niemcom mieszkającym za granicą. Wielu z nas po raz pierwszy w życiu usłyszało nazwę „Niemcy sudeccy”. Brzmiała ona tak śmiesznie i zaściankowo, że zdanie „jesteś typowym Niemcem sudeckim” stało się ulubionym żartem dziennikarzy z działu felietonów „Vossische”. Ale nasza rubryka wcale nie była żartem. Symbolizowała na pół świadomą reorientację polityki redakcyjnej z kosmopolitycznej na pangermańską. Nasze gazety usztywniły stanowisko wobec mocarstw zachodnich. Zawsze krytykowaliśmy traktat wersalski, teraz jednak rzeczową krytykę zastąpiło przekonanie o własnej racji. Artykuły wstępne stały się drętwe, prowincjonalne i pełne patriotycznych frazesów. Redaktorów i korespondentów wcale nie trzeba było przekonywać do zmiany kursu. Instynktownie i samorzutnie dostosowali się do nowego tonu nadanego przez dyrekcję. Gdyby ktoś im zarzucił, że zmienili przekonania, zaprzeczyliby z oburzeniem i zupełnie szczerze (s. 91).\nUciekając z epoki przejściowej, Koestler wymyślił dwie rzeczy – nie wiadomo, która była bardziej szalona. Pierwsza to podróż sterowcem nad Arktyką (1931), druga – podróż do Związku Radzieckiego (1932). Były one ze sobą powiązane, ale nie tą absurdalną więzią, którą dostrzega współczesny czytelnik. Powołując się na swoją skłonność do palenia za sobą mostów, sam Koestler dopatrywał się w nich raczej zrywania wszelkich więzi, „odlotu”. Decyzję o wstąpieniu do partii komunistycznej podjął po powrocie ze Spitsbergenu i z miejsca umotywował mistycznie. Dziennikarski wyjazd do Rosji był już tylko naturalną konsekwencją tego ostatniego.\nZawsze miałem może zabobonne, ale głębokie przekonanie, że wydarzenia następujące seriami mają doniosłe znaczenie. Kiedy w krótkim czasie dochodzi do kilku większych i mniejszych nieszczęść, są one ostrzeżeniem – jakby jakaś tajemnicza siła ciągnęła was za rękaw. Musicie wtedy odgadnąć, przed czym ostrzega was los. Jeżeli zlekceważycie przestrogę, zapewne nic złego się nie stanie, ale przegapicie szansę, żeby odmienić swoje życie. Nie jest wcale naiwnym przesądem pogląd, że często to sam człowiek podświadomie prowokuje takie serie zdarzeń; że ostrzeżenie może wychodzić od tego „kogoś we mnie, kto jest bardziej mną niż ja sam” (s. 129).\n„Ktoś, kto był bardziej nim niż on sam” skierował go co prawda najpierw do partii i na rok badań terenowych w Sowietach, ale w międzyczasie skazał go też na zapamiętywanie przykrych szczegółów. Szczegółów, które wtedy uwierały i ciążyły, ale gdy po latach pisał jedyną powieść, jaka po nim zostanie, okazały się nieocenione. Wspominał, że od pierwszego kontaktu z Rosją i jej obywatelami uruchomił się w jego umyśle mechanizm, który na podobieństwo sortownika rozdzielał wszystkie wrażenia na dwie kategorie. Te, które zatrzymały się na filtrze, były dodawane do obrazu, który przypominał mozaikę złożoną wyłącznie z białych kamyków. Pozostałe, które w postaci popiołu przedostały się przez sito, utworzyły osad na dnie sortownika. Po kilku latach zbierze go się tyle, że filtr się zatka i stłumione wspomnienia zaczną wydobywać się na powierzchnię. „Podczas tego bolesnego procesu każde zapomniane zdarzenie wyjdzie na światło dzienne, ciągnąc za sobą niemiły zapaszek” (s. 119).\nNiezbyt przyjemnie się czyta, a zapewne jeszcze mniej przyjemnie się pisało, jak podróżnikowi z Zachodu płynął czas w Kraju Rad wśród znajomych i przyjaciół, z których większość po kilku latach już nie żyła. Prawie wszyscy z nich byli interesującymi ludźmi i idealistycznie nastawionymi komunistami. Zginęli w wielkiej czystce, przed którą autorowi jak zwykle udało się uciec dosłownie w ostatniej chwili.\nJak sprawdzić, na ile oddaliliśmy się od epoki Koestlera? Należy odpowiedzieć sobie na pytanie, jak reagujemy na trzy zdania, którymi zakończył swój odczyt o Hiszpanii w Stowarzyszeniu Pisarzy Niemieckich w Paryżu w roku 1938. Pierwsze brzmiało: „Żaden ruch, partia ani osoba nie może sobie rościć pretensji do nieomylności”. Drugie: „Tolerancja dla wroga jest równie samobójcza jak nietolerancja dla przyjaciela, który do tego samego celu zmierza inną drogą”. Trzecie jest cytatem z Tomasza Manna: „Na dłuższą metę szkodliwa prawda jest lepsza niż pożyteczne kłamstwo”.\nliteratura, literatura angielska, autobiografia, Arthur Koestler\nW małym Pussylandzie\nBohaterki serialu „The L Word” mają po trzydzieści kilka lat, są piękne i bogate, lubią sztukę, modę i seks, który uprawiają jednak z kobietami, a nie mężczyznami\nWampiry cudzego losu\nInteligenci kiedyś sami byli serialem. Życia przepełniały ich, zwykle zresztą nie mieli dość sił, by je dźwigać. Być może mieli małą oglądalność, szczególnie gdy siedzieli w celach więzień, ale za to byli potem na ustach prawie wszystkich\nSiostra F. w aparacie\nNadzieję, że nowa biografia siostry Faustyny to będzie dobra książka, można mieć przez sześć pierwszych akapitów. W siódmym czytamy, że „widziała Pana” i nadzieja pryska\nAdolf i Ewa: idylla\nZ biografii Ewy Braun dowiemy się, jak dalece zafałszowany był wizerunek Hitlera jako Wielkiego Ofiarnika. Niestety książka wpisuje się w światowy pochód produktów fascynacji tą półboską parą kreacyjną\nKsiążka francuskiego antropologa Christiana Ingrao, która stanowi m.in. monografię znanej masakry z okresu Powstania Warszawskiego, to najbardziej pasjonująca praca historyczna ostatnich lat\nPolemika z Kingą Dunin\nKinga Dunin nie dyskutuje z diagnozą Zaremby, dotyczącą okoliczności sukcesu eugeniki w poszczególnych krajach, tylko z wnioskami, jakie mogą z niej wynikać\n„Egzekutor” z Grossem w tle\nWyrzekanie na Grossa rozlega się z każdego głośnika. Rozmowy o „Egzekutorze” jak nie było, tak nie ma. O metodologii Grossa wypowiada się nawet redaktorka z wydawnictwa „Znak”. O Stefanie Dąmbskim pamięta już tylko rodzina\n„Nasza klasa” na wspak\nW swojej wersji „historii pod nazwą Jedwabne” Tadeusz Słobodzianek wywiódł widza w pole. I, jak świadczy mniej więcej zgodny chór recenzji, publiczność przynętę połknęła\nTo trudne mieć mądrego ojca, takiego jak Kapuściński. W Polsce, zaryzykuję, niewielu ma ten problem. Tym, którzy go mają, trzeba współczuć. Aby się wydostać, muszą się stać trochę źli. I muszą za to oberwać\nLewa strona lasu\nTomasz Matkowski przez dwadzieścia lat był tłumaczem w czasie polowań dla cudzoziemców. To, co zobaczył, opisał w książce „Polowaneczko”\nKsiążka Gerharda Gnaucka o polskich latach papieża niemieckiej krytyki literackiej, Marcela Reicha-Ranickiego to, strona po stronie, żenada\n„Nie nadawała się do życia”, napisano o Simone Weil. To samo można by powiedzieć o ks. Stanisławie Musiale po lekturze jego „Notatnika”\nW znakomitej, prowokacyjnej książce „Proszę bardzo” Anda Rottenberg odrzuca reguły gry, obowiązujące dotąd w polskim establishmencie symbolicznym


E.Kopacz sama POlazła w jasyr? matacząc w sprawie imigrantów. A Karola Młota jeszcze nie widać! | Niepoprawni.pl\njasyr bogate kraje arabskie\nTen nowy, wielki problem dla naszego kraju, mało zasobnego, nieprzygotowanego pod każdym względem do przyjęcia, goszczenia tak wielkiej rzeszy imigrantów, na dodatek obcych nam pod każdym względem.\nI nie ma co ukrywać... niebezpiecznych.\nAlbowiem wiele na to wskazuje, że ten wielki ruch, ten napływ olbrzymiej fali imigrantów to ładunek mający na celu na początek zdezorganizować struktury państw UE, a w dalszej kolejności wręcz zdemolować te kraje.\nCi imigranci wyglądają mi na coś w rodzaju zaprojektowanego rozsadnika, 'ładunków wybuchowych" rozmieszczonych na terytoriach wrogich zdaniem islamu, starej chrześcijańskiej Europy.\nWygląda to wszystko na zamierzoną, sterowaną przez tzw państwo islamskie oraz... nieprzyzwoicie bogate kraje też islamskie politykę zdezorganizowania, zdemolowania i opanowania kontynentu Europy.\nTaka masa gwałtownej imigracji zdemoluje nie tylko elementarny porządek publiczny, zakłóci pracę struktur lecz także wydrenuje finanse, lokale mniej zasobnych krajów UE pokroju Węgier, Słowacji, Czech czy Polski przeznaczone na pomoc społeczną dla będących w potrzebie ich obywateli!\nKraje te ani logistycznie, ani finansowo nie są w stanie wykonać tej dyrektywy narzucanej przez cwaniaków z UE!\nBogate kraje UE nie mają żadnej rozsądnej polityki imigracyjnej( vide USA, Kanada czy Australia), poza obfitymi deklaracjami i sypaniem kolejnych mln euro oraz ruganiem takich państw jak Węgry czy Polska za rzekomy brak empatii dla tragedii uciekinierów z Syrii, Libii, Erytrei.\nPoraża wręcz ta poprawnościowa ślepota!\nTa tzw imigracja, to zaplamowana islamska inwazja na Europę.\nOd lat zapowiadana akcja na oficjalnych stronach np królestwa Arabii Saudyjskiej.\nCzy Eoropę stać dziś na polityka, męża stanu," wojownika" pokroju ... Karola Młota? ( nie od rzeczy trzeba też napomknąć o Wiedniu i Janie III!).\nAlbowiem wiele na to wskazuje, że kolejne decydujące starcie cywilizacji jak to z 732 r. pod Poitiers wydaje się nieuniknione.\nJak na razie tylko Victor Orban to zagrożenie i potrzebę obrony Europy rozumie!\nA E. Kopacz?\nOna juz chyba dawno jest w jasyrze nie tylko swej nieudolności!\nI nas, Polaków chce w tam wciągnąć.\nNiemcy, Francja, UK, Hiszapnia, Włochy zamiast jako liderzy systemowo reagować na to zjawisko posiłkując się np doświadczeniami nie tylko Australii uprawiają swoisty solidarnościowy ... BEŁKOT!\nW takim razie ktoś im musi przypomnieć PRZESZŁOŚĆ KOLONIALNĄ!\nIch wielkie zyski, jakie wpłynęły do metropolii!\nI ich obecne zobowiązania.\nTo ich nie tylko moralne długi!\nTo nie nasze dlugi!\nI niechaj nam nie trują, nie zawstydzają pomocą humanitarną w czasie stanu wojennego!\nTo nędzny ekwiwalent za uratowanie ich w r. 1920!\nTo drobiazg w porównaniu z tym, co Niemcy wywieżli z Polski w l 39-45!\nMy mamy własnych, polskich imigrantów; potomków tych wywiezionych, wywleczonych przez Sowieta w clelatnikach ( wagony bydlę ce) za Ural, tych na Ukrainie na terenach objętych agresją Putina i gdzie indziej też na wschodzie.\nTo w pierszej kolejności nasze, polskie zoboewiązanie, od którego tzw III RP od ćwierćwiecza jakoś dziwnie umyka.\nI niechaj nas ani Merkel, ni jej pudelkowaty Tusk nie zmusza do przyjęcia 10 000 nieobliczlnego, groznego dla Polski oraz cywilizacji chrześcijańskiej, obcego nam kulturowo islamskiego żywiołu.\nZachowanie premier Kopacz jest także grozne, gdyż prowokuje, eskaluje zachowania skrajne.\nJuż w Warszawie planowana jest manifestacja antyislamska!\nI takie zachowania, to efekt m.in. krętackich, niejasnych wypowiedzi, deklaracji E. Kopacz i jej ministrów.\nI także durnowatych mediów, łżeścieku.\nA to może sprowokować i co gorsza zmobilizować, scalić naprawdę elementy skrajnie ksenofobiczne i nakręcić spiralę nienawiści do obcych.\nPolski rząd musi mieć przemyślaną, jasną politykę wobec tej fali imigrantów uwzględniając długofalową perspektywę; tak w wymiarze polskiej racji stanu, naszych możliwości budżetowych oraz obowiązków jako kraju UE.\nBowiem nasza akceptacja Acquis communautaire po wejściu do UE zobowiązuje tylko do przyjęcia azylantów politycznych, a nie imigracji ekonomicznej.\nTa fala imigracji to jednocześnie wielki biznes dla właścicieli greckich, włoskich, francuskich czy hiszpańskich nie tylko winnic czy gaji owocowych.\nTak więć kraje te prócz problemów mają też ... korzyści z rzeszy tanich imigranckich robotników.\nAle o tym ich gazety nie napiszą!\nWolą zawstydzać Orbana i stawiać na baczność Ewę Kopacz!\nZresztą jej, premier Kopacz nawet nie muszą!\nOna, co rusz wyprężona w stronę Brukseli, Merkel i Tuska deklaruje cichcem gotowość przyjęcia nawet 10 tyś. imigrantów!\nA jej totumfaccy kolesie z pomorskiej PO nawet już uneblowali lokale socjalne dla nich, gdy tymczasem tysiące niezasobnych gdańszczan latami koczuje w urągających im warunkach.\nCzy Eoropę stać dziś na polityka, męża stanu, wojownika w najpełniejszym tego słowa rozumieniu! pokroju ... Karola Młota? i Jan III też!\nAlbowiem wiele na to wskazuje, że kolejne starcie cywilizacji jak to z 732 r. pod Poitiers wydaje się nieuniknione.\nI żeby mi przypadkiem żaden odGWnianoPOdobny bęcwał nie wcisnął jadu! oczywiście idzie mi wyłącznie o intelektulno/dyplomatyczno/logistyczną gotowość zagrożonej cywilizacji chrześcijańskiej do samoobrony!\nDo obrony... koniecznej!\nJak na razie tylko Victor Orban to zagrożenie i potrzebę obrony rozumie!\nOna juz chyba dawno sama POszła i dalej lezie w ten jasyr!\njeden taki uczeń w klasie rozwala wszystko\n4 Września, 2015 - 15:59\nUczniowi wolno wszystko, nauczycielowi - nic. Wystarczy, że osa wleci przez okno - zaczyna się pisk i biegi po klasie. ("klasa chodzi po klasie i nie zwraca uwagi na moje uwagi")\nJuż są problemy z dziećmi pochodzącymi z Azji. Dzikie zachowanie, uniemożliwianie pracy nauczycielowi, rozpraszanie uwagi innych dzieci - lekcja staje się czasem przetrwania do dzwonka. W USA znane zjawisko.\nJednocześnie dzieci pomieszane wiekowo.\nGdansk juz gotowy na przyjecie imigrantow\n4 Września, 2015 - 15:01\nPOPiS w Gdansku przeglosowal:


358,00 179,00 $ ZŁOTY\nMetaliczne buty typu 'slip-on' Red Valentino w kolorze złotym. Wykonane z cielęcej skóry o specjalnej fakturze. Z przodu metalowe ćwieki. Z tyłu dekoracyjny pasek wykonany z rypsu w kolorze czarnym. Biało-czarna, gumowa podeszwa. Metalowe wykończenie w kolorze złotym. Skład