PYTANIE NR: 11835/2011\nchcemy otrzymac dofinansowanie do wynagrodzenia naszej głównej ksiegowej, która w czasie trwania zatrudnienia otrzymała orzeczenie o niepełnosprawnosci, czy może złozyc wypowiedzenie za porozumieniem stron a my zatrudnimy ją na to samo stanowisko za poprzednia księgową, która została zwolniona w 2007 roku poprzez wypowiedzenie przez pracodawce.\nczy wykażemy wówczas efekt zachęty? A jesli nie to jakie w tej sytuacji znależc rozwiazanie aby otrzymac dofinansowanie na taką osobę niepełnosprawną\n2011-08-31 20:44:53, autor odpowiedzi: Edyta Sieradzka\nPYTANIE NR: 11827/2011\nProszę o informację, czy prawidłowo wydatkujemy środki ZFRON udzielając pomocy indywidualnej byłym pracownikom naszej firmy, którzy nadal posiadają aktualne orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, na zasadach analogicznych jak obecnym pracownikom. Odpowiednie zapisy regulujące zamieściliśmy w regulaminie ZFRON.\n2011-08-31 15:15:33, autor odpowiedzi: Małgorzata Tylewicz-Piwnik\nPYTANIE NR: 11828/2011\nProszę o pomoc w rozwiązaniu następującego problemu: Posiadamy dość sporą kwotę środków "dużego" ZFRON, których nie uda nam się wydatkować do końca tego roku z uwagi na limit pomocy de minimis. Jednocześnie prawie całkowicie wykorzystaliśmy środki z puli "10%", a potrzeby naszych pracowników w zakresie pomocy indywidualnej są nadal bardzo duże. Czy możemy bez obaw przesunąć środki z "dużego" na pomoc indywidualną i w ten sposób je wydatkować? A jeśli tak, to jakie formalności są wymagane (uchwała, decyzja zarządu) i jak dokonać księgowania?\nNaszym zdaniem będzie to najsesnowniejsze wykorzystanie środków ZFRON.\n2011-08-31 15:13:49, autor odpowiedzi: Małgorzata Tylewicz-Piwnik\nPYTANIE NR: 11815/2011\nChcielibyśmy wypłacać pracownikowi niepełnosprawnemu z ZFRON ryczałt miesięczny na używanie prywatnego samochodu na podstawie § 2 ust. 1 pkt 11 lit. m Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji….\nByłaby to pomoc indywidualna w formie ryczałtu do celów pozasłużbowych zgodnie z regulaminem wewnętrznym.\nPracownik posiada orzeczenie z ZUS o stopniu lekkim. Jak wiadomo na takich orzeczeniach brak informacji o przyczynie schorzenia. Pracownik wystąpił z zapytaniem do ZUS o podanie numeru statystycznego schorzenia. Otrzymał pisemną odpowiedź (nie jest to orzeczenie lecz zwykła odpowiedź na pismo pracownika), iż jest to M-16 czyli choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych (koksaratoza).\nSprawa jest prosta gdy pracownik posiada orzeczenie z np. powiatowych zespołów ds. orzekania gdzie wprost jest wpisany kod schorzenia tj. 05-R. Co jednak w takim przypadku gdy jest to właśnie tak jak u nas orzeczenie z ZUS gdzie brak jest symbolu schorzenia? Czy takie pismo jest wystarczającym dokumentem aby wpłacać ryczał na podstawie powyższego Rozporządzenia § 2 ust. 1 pkt 11 lit. m ?\n2011-08-31 15:11:54, autor odpowiedzi: Małgorzata Tylewicz-Piwnik\nPYTANIE NR: 11829/2011\nWitam, prosiłabym o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytanie:\nPracownik posiadał orzeczenie o niepełnosprawności stopień lekki do 31.05.2011.\nDecyzją Zespołu ds orzekania o niepełnosprawności w lipcu 2011 stał się osobą pelnosprawną.\nPo złożeniu odwołania w lipcu pracownik dostarczył mi w dniu dzisiejszym 31.08.2011 orzeczenie o zaliczeniu do stopnia lekkiego/decyzja komisji w dniu 23.08.2011\nOrzeczenie wydano do dnia 31.08.2013 z zaznaczeniem iż niepełnosprawność istnieje od 26.09.2000, ustalony stopień niepełnosprawność datuje się od 06.06.2005.\nCzy w miesiącu czerwcu, lipcu oraz sierpniu traktuję pracownika jako osobę niepełnosprawną.\nCzy mogę się ubiegać od września o dofinansowanie na tego pracownika/ w miesiącu czerwiec do sierpień przebywał na zwolnieniu lekarskim- zasiłek ZUS/.\nCzy można będzie tej osobie udzielić pomocy indywidualnej pod koniec roku na leki na podstawie faktur również za miesiące czerwiec do sierpień.\n2011-08-31 12:01:15, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 11813/2011\nEfekt zachety-w komunikacie czyt.-"ustawodawca nie wskazal przedzialu czasowego,w ktorym powinno nastapic rozwiazanie umowy z innym pracownikiem,a wiec zdarzenie moze miec miejsce zarowno w okresie poprzedzajacym 12 m-cy,jak i wczesniej........"Jak daleko mozna sie cofnac? 2,3,4..... lata? Pracownik pelnosprawny rozwiazuje umowe za porozumieniem stron,a po uplywie kilku dni otrzymuje orzeczenie o niepelnosprawnosci i chce sie zatrudnic na tym samym stanowisku,czy powinien byc przyjety na inne stanowisko aby pracodawca otrzymal dofinansowanie?Czy za inna osobe zwolnina wczesniej?\n2011-08-30 20:12:07, autor odpowiedzi: Edyta Sieradzka\nPYTANIE NR: 11814/2011\nOd kiedy wliczać właściciela Firmy jako osoba fizyczna i współwłaściciela -jego żonę -do wskaźników zatrudnienia osób niepełnosprawnych.(nie mają umów o pracę) Opinie w tym temacie, również przedstawione w ramach odpowiedzi na pytania przez Państwa nie są dla mnie jednoznaczne. Czy należy ewentualne robić jakieś korekty?\n2011-08-30 19:55:26, autor odpowiedzi: Edyta Sieradzka\nPYTANIE NR: 11818/2011\nObecnie jesteśmy w trakcie zmian organizacyjnych w firmie.\nW związku z tym wymusza to na nas zmiany w strukturze zatrudnienia osób niepełnosprawnych na 2 stanowiskach:\n1. Asystent Relacji Wewnętrznych.\nStan zatrudnienia 4 osoby.\nZ dniem 22.08 rozwiązała się umowa o pracę 1 os. niepełnosprawnej [pracownik złożył wypowiedzenie],\nZ dniem 30.09 rozwiąże się umowa o pracę 1 os. niepełnosprawnej [z upływem czasu na jaki została zawarta].\nPo tych ruchach personalnych stan zatrudnienia w tej grupie pracowniczej będzie = 2 os. niepełnosprawne i nie zwiększy się. Ewentualnie możemy mieć do czynienia z rotacją wtedy uzupełnimy wakat na danym stanowisku.\n2. Dozorca Centrum Medycznego\nStan zatrudnienia 3 osoby\nZ dniem 23.08 zatrudnimy 1 os. niepełnosprawną\nZ dniem 01.09 zatrudnimy 1 os. niepełnosprawną\nPo tych ruchach personalnych stan zatrudnienia w tej grupie pracowniczej będzie = 5 os. niepełnosprawnych, czyli zwiększy się o 2 os. niepełnosprawne.\nTutaj w przypadku rotacji uzupełnimy wakat, a w przypadku dalszych potrzeb zwiększymy zatrudnienie.\nCzy w omawianych przypadkach spełniamy efekt zachęty?\n2011-08-30 19:18:58, autor odpowiedzi: Edyta Sieradzka\nPYTANIE NR: 11825/2011\nDnia 21.08.2011r.pracownikowi skończyła się umowa na czas określony, umowa ta została zawarta przed 21.03.2011r. Kolejna umowa zawarta 22.08.2011r. jest umową na czas nieokreślony.\nPytanie brzmi: czy zgodnie z Ustawą z 5 stycznia 2011r. należy wystawić 21.08.2011r świadectwo pracy za okres umów terminowych?\nJeśli tak, to jaki tryb rozwiązania umowy o pracę należy podać oraz czy wypisać urlop wykorzystany i pozostały do wykorzostania?\n2011-08-30 18:06:57, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 11817/2011\nWitam, proszę o pilną odpowiedż na poniższe pytanie.\nPracownik pełnosprawny skorzystał z tygodniowego urlopu ojcowskiego.\nCzy w związku z art.2 pkt 13 rozporządzenia Komisji(WE) nr.800/2008\nz dnia 06.08.2008 roku oraz art.5 załącznika nr.1 tego rozporządzenia,wyliczam proporcjonalnie do stanów zatrudnienia.\n2011-08-30 17:27:10, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 11820/2011\nWitam, pracownik przedłożył mi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 12.01.2009r. na którym widnieje: Jest Pan całkowicie niezdolny do pracy do 31.01.2012r.czy te orzeczenie traktuje się na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności? dziękuję za szybką odpowiedź.\n2011-08-30 17:26:50, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 11816/2011 (komentarzy: 1)\nmoje pytanie dotyczy zwrotu niewykorzystanych środków ZFRON.\nRozliczenia środków funduszu dokonujemy bilansowo - w sposób narastający. Na dzień 31.12.2010 na funduszu IPR mieliśmy 4 654 668.72 zł, z tego 621 474.83 pochodzi z nadwyżki SOD. Natomiast do dnia 31.07.2011 wydatkowaliśmy z tego funduszu 1 155 290.31 zł.\nJeżeli nadwyżka SOD nie podlega zwrotowi do PFRON, to moim zdaniem z funduszu IPR nie musimy nic zwracać. Czy moje rozumowanie jest poprawne?\n2011-08-30 17:01:37, autor odpowiedzi: Dorota Myszkiewicz\nPYTANIE NR: 11795/2011\nW związku z orzeczeniem WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2011 (I SA/GI 24/11)prosimy o pomoc w następującej sprawie:\njesteśmy zakładem pracy chronionej dowozimy do i z miejsca pracy pracowników niepełnosprawnych (między innymi niepełnosprawnych ruchowo)powyższe realizujemy w ramach zakupu usług obcych pokrywanych ze środków ZFRON oraz z wykorzystaniem transportu własnego, czy w powyższej sytuacji dowóz stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy i powinniśmy odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy.Jeśli tak to w jaki sposób należy wyliczyć przychód dla konkretnego pracownika.\n2011-08-30 16:57:38, autor odpowiedzi: Dorota Myszkiewicz\nPYTANIE NR: 11821/2011\nPosiadamy status Zakładu Pracy Chronionej w związku z powyższym zatrudniamy na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy pielęgniarkę posiadającą uprawnienia do wykonywania samodzielnej praktyki pielęgniarskiej ze wskazaniem na zatrudnienie w zakładach pracy chronionej. W ubiegłym tygodniu dowiedzieliśmy się jednak że w/w pracownica spodziewa się dziecka.\nMamy więc pytanie:\nCzy możemy na czas jej nieobecności z powodu urlopu macierzyńskiego (być może wcześniej i zwolnienia lekarskiego) zatrudnić na tzw. umowę o pracę na zastępstwo osobę nieposiadającą w/w uprawnień, lub też osobę posiadającą uprawnienia ale w niepełnym wymiarze czasu pracy\nnp. 1/2 etatu ? Jeśli nie to w jaki sposób możemy inaczej rozwiązać ten problem ?\n2011-08-30 11:16:02, autor odpowiedzi: Edyta Sieradzka\nPYTANIE NR: 11823/2011\nWitam, proszę o odpowiedź, czy kupując dostęp do serwisow frrmy OBPON, zpchr.info oraz Vademecum Wiedzy na okres trzech lat mogę potraktować to jako zwykly koszt rozliczony w okresie trzech lat RMC, czy też należaloby amortyzawać jako wartość WNP, z uwagi na kwotę powyżej 3500zł.Pozdrawiam\n2011-08-30 09:03:05, autor odpowiedzi: Dorota Myszkiewicz\nPYTANIE NR: 11782/2011\nJesteśmy ZPCh ,uzyskaliśmy decyzję o umorzeniu podatku od nieruchomości.Zwolnienie pozostaje w firmie do wykorzystania na rehabilitacje osób niepełnosprawnych. Proszę o przykłady księgowania wykorzystania umorzonego podatku.\n2011-08-29 15:26:32, autor odpowiedzi: Dorota Myszkiewicz\nPYTANIE NR: 11748/2011\njestesmy w trakcie przejścia na OR. Utracilismy wskaźnik kwalifikujacy nas do ZPCHR ale nadal spelniamy i spelniac bedziemy warunki na zatrzymanie środkow ZFRON. Chcemy kupic pod dana osobe niepelnosprawną z gr II wozek widlowy niezbedny do pracy wykonywanej w naszym zakladzie.Ma to ulatwic przenoszenie dośc ciezkich wyrobów. Bedziemy mieli napisany pod to program IPR. Czy możemy sfinansowac zakup tego wozka???; w jakiej kwocie ?? oczywiscie bedzie to pomoc de minimis ?? jak bedzie przebiegac jego amortyzacja i w jaki sposób zaksiegowac zakup?? przez jaki czas musi byc dana osoba zatrudniona przy tym wózku??\nDla drugiej osoby z grII chcemy w cześci sfinansowac pod program IPR kabine do cynkowania i lakierowania - czy możemy ???-jesli firma piszaca programy IPR napisze pod niego program ???\n2011-08-29 14:29:59, autor odpowiedzi: Dorota Myszkiewicz\nPYTANIE NR: 11760/2011\nProszę o wyjaśnienie kwesti dotyczącej dowodów potwierdzających poniesiony przez pracownika wydatek. Na podstawie wniosków składanych przez pracowników np. na zakup lekarstw dokonujemy przelewu z konta ZFRON na konta pracownika.Pracownik do wniosku dołącza zazwyczaj fakturę imienną. Moje pytanie brzmi czy dowodem potwierdzającym poniesiony przez pracownika wydatek może być również paragon z kasy fiskalnej. Na takich paragonach nie ma danych pracownika.Czy inne dowody nieimienne mogą być potwierdzeniem poniesionego przez pracownika wydatku ? Jeżeli tak to jakie ?\n2011-08-29 13:04:23, autor odpowiedzi: Anetta Lewandowska\nPYTANIE NR: 11750/2011\nWitam, proszę o pilną odpowiedź na poniższe pytania;\n1. W związku z art. 33 ust. 5 ustawy o rehabilitacji i § 2 pkt. 13 Rozporządzenia MPiPS w sprawie ZFRON który mówi:\n"Wspólne zadania pracodawców prowadzących zakłady z zakresu rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej osób niepełnosprawnych, na których realizację pracodawcy mogą przeznaczyć do 10 % środków funduszu rehabilitacji, w szczególności na:\nc) badania i analizy rynku pracy osób niepełnosprawnych"\nW związku z uzyskaniem w odrębnym zakładzie pracy statusu zpchr i zatrudnieniem w nim naszych pracowników (z naszego zpchr zostali zwolnieni z dniem 31.07.2011 i zatrudnieni w drugim zpchr z dniem 01.08.2011r), czy na podstawie powyższych art. w ramach IPR (utworzonych w nowym zatrudnieniu) można sfinansować pobyt na turnusie rehabilitacyjnym przytoczonych pracowników ? Jeżeli tak, jak należy zaksięgować taki wydatek ?\n2011-08-28 18:10:47, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 11784/2011\nCzy wydatkowanie środków ZFRON z programu IPR może nastąpić na podstawie faktury zaliczkowej?\nPracownik z lekkim stopniem niepełnosprawności 05R chce skorzystać z turnusu rehabilitacyjnego w 2012 roku, (turnus ten ma wpisany w programie IPR), a zapłata nastąpi w roku 2011 (otrzymamy fakturę zaliczkową) ze środków zgromadzonych do 31.12.2010 roku?\n2011-08-28 18:09:08, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 11730/2011\nProsimy o informacje dotyczącą kwestii związanej z zamiarem\nrezygnacji ze statusu zpchr:\n1. Co należy zrobić w przypadku gdy firma chce sama zrezygnować ze statusu ZPCH - do kogo jaki - wniosek?\n2. Co z dalszym fiansnowaniem np. wydatków w ramach IPR- czy nadal można przy spełnianiu warunków dla zachowania ZFRON finansować takie wydatki w ramach limitu 200 000 EURO/3 lata?\nJaki konkretnie przepis to wyjaśnia?\n3. Co wówczas ze środkami trwałymi które nie zostały jeszcze zamortyzowane ? Czy tą część należy zwrocić do PFRON?\nJaki konkretnie przpis to wyjaśnia?\n2011-08-28 18:07:43, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 11807/2011\nWitam - pracownik z umiarkowanym stopniem niepełnosprawnosci\n02-P - którego termin upływa z dniem 31.08.2011r. , złozył wniosek o udzielenie pomocy finansowej z "10", za udzielonĄ poradę psychologa ( 200,-ZŁ. ), ponieważ musi taką opinię dołączyć do dokumentacji przy złożeniu wniosku w PZON o orzeczenie stopnia niepełnosprawnosci .\nProszę o szybką informacje czy możemy sfinansować ten wydatek z "10"\njako odpłatność za podstawową i specjalistyczną opiekę lekarską oraz poradnictwo i usługi rehabilitacyjne zgodnie z Rozporządzeiem MPiPS z dn. 17.12.2007r. § 2 ust. 1 pkt 11 litera r. Pozdrawiam.\n2011-08-28 18:06:09, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 11700/2011\nCzy ryczałt wypłacany z Zfron na dojazdy do pracy i z pracy dla ON w ramach pomocy indywidualnej podlega egzekucji komornicznej? jednocześnie nadmieniam, że jest on wypłacany w innym terminie niż wynagrodzenie za pracę.\n2011-08-28 17:42:18, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 11794/2011\nWitam! Moje pytanie dotyczy zmiany w art.15 Ustawy o Rehabilitacji Zawodowej i Społecznej oraz Zatrudnianiu Osób Niepełnosprawnych, która ma wejść w życie od 01.01.2012 roku. Czy w związku z wydłużeniem dobowego czasu pracy pracownikom zaliczonym do znacznego i umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do ośmiu godzin pracodawca musi wypowiedzieć warunki pracy, czy wystarczy pracowników poinformować o takiej zmianie? Z góry dziękuję i pozdrawiam!\n2011-08-28 17:13:59, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 11812/2011\nWitam. Czy osobie, która legitymuje sie orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności od urodzenia, przysługuje od razu 10 dni urlopu rehabilitacyjnego, która ukończyła zasadniczą szkołę zawodową i przedstawiła świadectwo pracy z praktyk zawodowych - 2 lata ?. Czy świadectwo z praktyk możemy uznac jako roczny okres pozostawania w zatrudnieniu od którego uzależnia się uzyskanie urlopu rehabilitacyjnego? Pozdrawiam Łukasz\n2011-08-28 16:09:14, autor odpowiedzi: Ilona Bajor


Informujemy, że w czasie wakacji sekretariat czynny jest w godzinach 9.00 - 13.00.\nBardzo dobrzy i najlepsi, czyli o wynikach egzaminu maturalnego\nPierwsze miejsce w województwie śląskim na obu poziomach egzaminu z języka angielskiego- to najlepsza dla absolwentów i ich nauczycieli wiadomość ostatnich dni. Lokatę tę zapewniają średnie wyniki naszych abiturientów- 97% (pp) oraz 91% (pr).\nNa tym jednak nie koniec- 82,5% to średni wynik egzaminu z języka polskiego na poziomie rozszerzonym, a 94%- z języka rosyjskiego.\nRezultaty z języka polskiego i matematyki na poziomie podstawowym ( odpowiednio- 68,7% oraz 69%) sytuują Dwujęzyczne LO Kopalińskiego w czołówce bielskich placówek.\nSerdecznie gratulujemy uczącym i nauczanym. Cieszymy się, że wyniki te potwierdzają ogrom pracy włożonej zwłaszcza w nauczanie zdalne. Nauczycielom życzymy dalszych sukcesów pedagogicznych, a absolwentom- powodzenia w rekrutacji na wymarzone studia.\nDroga Społeczności “Kopala”\nsłonecznej pogody (także ducha)\nniezwykłych przygód (także książkowych)\nwymarzonych podróży (nie tylko w przestrzeni)\nzmniejszania dystansu do ludzi i świata\njeśli zakażenia, to tylko wirusem szczęścia i entuzjazmu\njeśli kwarantanny, to tylko od problemów\ncudownych smaków, zapachów, wspomnień\ni szerokiej drogi do wybranego celu\nDobrej i bezpiecznej zabawy!\nMijający rok szkolny niewątpliwie nie należał do standardowych, co nie zmienia faktu, iż mimo nauki zdalnej, oddalenia i lockdownu udało nam się sporo zrobić. Przyjrzyjmy się więc niektórym dokonaniom “w czasach zarazy”.\nNa szczególne wyróżnienie zasługują akcje charytatywne- Kartka do Powstańca, Listy do DPS oraz świąteczne prezenty dla ich podopiecznych, zbiórka zakrętek czy ogrom prezentów zebranych dzięki “Kopal’s got Talent” dla placówek bielskiego PARASOLA.\nSam koncert talentów wymaga kilku słów komentarza. Jak niemal wszystko w tym roku, powinien on mieć dopisek “pandemiczny”, gdyż z oczywistych powodów został przeniesiony do sieci. To półtoragodzinne wydarzenie dało nam okazję do “bycia razem, choć osobno” i połączyło nas z oglądającymi je w wielu miejscach świata.\nCzekamy na wyniki egzaminu maturalnego oraz egzaminów Cambridge- FCE, CAE, CPE. Znamy rezultaty konkursów, które zostały przeprowadzone. Laury zdobyte przez naszych uczniów są doskonałym potwierdzeniem tego, że ten rok nie jest stracony.\nA i nauka zdalna nie była tak straszna jak ją malowano:). Ciekawe pomysły na lekcje oraz skrupulatność uczących i uczonych sprawiły, że zaowocowała ona nie tylko zrealizowanym materiałem, ale i ciekawymi inicjatywami i nowymi umiejętnościami.\nPrzed nami wakacje- czas odpoczynku, podróży, realizacji pasji. We wrześniu wracamy jednak do nowych wyzwań i celów oraz do wielu już rozpoczętych projektów, które czekają na nas przy Nadbrzeżnej.


Wynajem osuszaczy Rydułtowy, wypożyczalnia osuszaczy, osuszanie budynków - Moers\nWynajem osuszaczy Rydułtowy\nWynajem osuszaczy – Rydułtowy\nOferujemy wynajem osuszaczy w Rydułtowach oraz okolicach. Kompleksową walką z wilgocią zajmujemy się od wielu już lat, wykonując nie tylko osuszanie, ale także odgrzybianie i ozonowanie. Zdobyte dotąd doświadczenie pozwala nam lepiej doradzać i wspierać w samodzielnym osuszaniu budynków. Chętnie pomagamy w doborze właściwego urządzenia i podpowiadamy, jak pozbyć się problemu wilgoci na zawsze. W celu skorzystania z naszych usług prosimy o kontakt telefoniczny lub wypełnienie dostępnego na stronie formularza.


Artelis - Jak wybrać najlepszy okap kuchenny ? - Krystyna Rutkowska - Dom i Ogród, Wystrój Wnętrz\nJak wybrać najlepszy okap kuchenny ?\nNiegdyś uważano okap za niepotrzebny i dodatkowy element kuchni. Dzisiaj wiadomo, że bez niego modne, nowoczesne wnętrze kulinarnej pracowni nie ma prawa bytu. Okap jest nie tylko modnym, dodającym stylu gadżetem, ale przede wszystkim neutralizatorem kuchennych zapachów.\nO ile, w święta zapach domowych ciasteczek i pierników jest elementem pożądanym i dobrze świadczącym o domowej atmosferze, o tyle, codzienny zaduch, gorąc i woń pieczonego mięsa czy smażonych ziemniaków, niekoniecznie musi być uznawana za elegancką. Wyobrażasz sobie sytuację, gdzie przychodząc na wieczorny towarzyski wieczorek do znajomych, wyczuwasz w powietrzu smażony olej i cebulę, bo gospodyni jakiś czas wcześniej, przyrządzała posiłek swoim dzieciom? Oczywiście, że nie! Taki zapach ma prawo zdegustować wszystkich zaproszonych gości! A co z sytuacją, gdzie zdarzy się drobny wypadek przy pracy i przypali się obiad? To dopiero nieelegancki zapach! Właśnie dla takich sytuacji został stworzony okap. Nie tylko oszczędzi Twoje receptory węchowe, ale i wszystkich Twoich znajomych! Ważne jest też to, że pomaga pozbyć się pary, która powstaje w trakcie przyrządzania obiadów. Warto się jej pozbyć, gdyż kropelki wody na ścianie sprzyjają rozwojowi grzybów! Wielkie czarne, pleśniowe plamy na ścianie nie tylko brzydko wyglądają i niszczą ściany, ale i działają alergennie bądź toksycznie! Pamiętaj, że nowoczesna kuchnia to nie tylko piękne meble i szykowna mozaika! Nowatorska, czyli pomysłowa, uporządkowana, dobrze zorganizowana i ...zdrowa, kojarząca się ze swobodą i relaksem! I Ty zadbaj o to, by Twoje wnętrze przyciągało uwagę, kojarzyło się z umiarem i nietuzinkowym gustem.\nObecnie mamy do wyboru wiele rodzajów okapów. Różnią się przede wszystkim sposobem montowania i umiejscowieniem.\nokap podszafkowy - niewielkich rozmiarów urządzenie, które mocujemy tuż pod szafką, albo bezpośrednio do ściany. Sporym plusem jest to, że jest niedrogi i zajmuje niewiele miejsca.\nokap kominowy - przeznaczony jest do samodzielnego zawieszenia. Charakteryzuje go długi komin, w którym ulokowana jest wąska rura doprowadzana do szybu wentylacyjnego. Tego rodzaju pochłaniacz kuchenny może mieć oryginalny, finezyjny kształt. Rewelacyjnie sprawdza się w nowoczesnych, pięknych, dużych i przestronnych kuchniach. Sporą jego wadą jest jednak, konieczność posiadania otworu wentylacyjnego i kratki, która zagwarantuje grawitacyjny odciąg zanieczyszczeń.\nokap wyspowy - przeznaczony jest do wnętrz wyposażonych w wyspę centralną. Z oczywistych względów, taki okap wiesza się na suficie. Wyglądem przypomina okap kominowy. I tutaj występuje konieczność posiadania otworu wentylacyjnego oraz kratki. Sporym plusem jest jednak, to, że można go podłączyć do różnego rodzaju płyt grzewczych, nawet gdy są dość nietypowo ulokowane. Taki okap jest z reguły bardzo drogi, ale i efektywność działania niezwykle wysoka.\nokap teleskopowy - bardzo ciekawa postać wentylatora kuchennego, która idealnie sprawdza się w wielkich nowoczesnych kuchniach. Taki okap przyjmuje postać szuflady, której wysunięcie go włącza bądź wyłącza. Często posiada także, dodatkową przestrzeń przeznaczoną do przechowywania naczyń. Można go z łatwością elegancko schować, stosując przy tym zasadę minimalizmu. Ciekawostką jest, że wyciąg teleskopowy, działa nawet w obiegu zamkniętym, na zasadzie pochłaniacza zapachów! Idealnie więc, sprawdzi się na domowej imprezie i na towarzyskim spotkaniu. Znajomi nie muszą wiedzieć, że posiadasz "dyskretnego przyjaciela" ukrytego gdzieś wśród mebli, który właśnie wyciąga wszystkie zapachy z Twojego wnętrza! Jest to typowy sprzęt przeznaczony do zabudowy! Polecamy montować tuż za płytą grzejną. Wiedz jednak, że taki okap prezentuje najbardziej ekskluzywną linię produktów, a ponadczasowy wygląd może sprawić, że wcale nie będziesz chciał go schować!\nokap blatowy - stanowi modne rozwiązanie nowatorskiej kuchni. Montuje się go na kuchennym blacie lub nad nim na specjalnym wysięgniku. Cechuje się wysoką efektywnością działania i ogromną siłą ssącą. Faktem jest, że można go dostać w najróżniejszych i najbardziej dziwacznych kształtach, dzięki czemu z łatwością dopasujesz sprzęt do swoich upodobań i charakteru kuchni!\nJeśli, aktualnie zastanawiasz się nad zakupem całego sprzętu do kuchni, warto rozważyć opcję pozyskania systemu zintegrowanego: płyta grzejna i okap. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że całość będzie funkcjonować o wiele lepiej, niż w sytuacji gdy urządzenia pochodzą z oddzielnych linii.\nJAKI OKAP POLECAMY?\nWszystko zależy przede wszystkim od Ciebie i Twoich preferencji! Pamiętaj, że Twoja kuchnia, to Twoja przestrzeń. Z estetycznego i jakościowego punktu widzenia warto zastanowić nad formą wyspową lub blatową - idealne są do dużych kuchni, mają dużą siłę ssącą, z uwagi na fakt, że zostały zaprojektowane do niestandardowych wielkich pomieszczeń. Jeśli, jesteś zwolennikiem minimalizmu, postaw na okap teleskopowy! Sporym plusem jest to, że w dowolnej chwili możesz go najzwyczajniej wsunąć do wnęki, a wysunąć dopiero wtedy, gdy będzie potrzebny! W przypadku, gdy Twoja kuchnia jest niewielkich rozmiarów, a budżet domowy nie pozwala Ci na zakup czegoś szczególnego, zainwestuj w pospolity wyciąg podszafkowy - zajmuje niewiele miejsca i w zamkniętej przestrzeni powinien podołać swojemu zadaniu.\nKuchnie Premium - okapy kuchenne Warszawa\nLista Tagów: okapy kuchenne, okap do kuchni, jaki okap kuchenny\n» Codzienność w niecodziennej formie\n» Czyścimy okap kuchenny\n» Projekt kuchni potrzebny od zaraz !\n» Jak urządzić małą kuchnię?\n» Urządzamy kuchnię otwartą\nartelis.pl › Dom i Ogród › Wystrój Wnętrz › Jak wybrać najlepszy okap kuchenny ?\nRemont mieszkania - on czego ... >>\nJak wydzielić przestrzeń kuch... >>\nCodzienność w niecodziennej formie >>\nCzyścimy okap kuchenny >>\nProjekt kuchni potrzebny od zaraz ! >>\nUrządzamy kuchnię otwartą >>\nKilka porad przy urządzaniu kuchni >>\nKuchnia to nie tylko miejsce do ... >>\nJak zaprojektować idealną kuchnię? >>


Przeciwzmarszczokowy i odżywczy olejek do twarzy - oliwkowy z olejem z pestek winogron i dittany - iAroma Greckie kosmetyki naturalne\n» Przeciwzmarszczokowy i odżywczy olejek do twarzy - oliwkowy z olejem z pestek winogron i dittany\nPrzeciwzmarszczkowy i odżywczy olejek do twarzy zawierający olej z pestek winogron i dittany, które są naturalnymi antyoksydantami bogatymi w składniki odżywcze. Tworzą razem unikalną kompozycję, która chroni skórę, przyczyniając się do zmniejszenia zmarszczek. Oferuje uczucie młodzieńczej świeżości.\nSposób użycia: Umieścić 2-3 krople na dłoni i rozprowadzić okrężnymi ruchami na twarzy i szyi. Może być stosowany przed nałożeniem kremu lub po nałożeniu serum. Idealny do wszystkich rodzajów skóry. W zależności od potrzeb, może być stosowany codziennie lub dwa do trzech razy w tygodniu.\nZawiera 99,2% składników pochodzenia naturalnego\nSkładniki aktywne: Wild Yam, Soybean, Grape Seed Oil, Olive Oil (Org), Sunflower Oil, Dittany


Jak Włosi obchodzą święta Bożego Narodzenia? | WinoToskanii\nWłochy są krajem katolickim, dlatego Święta we Włoszech i w Polsce w dużej mierze przebiegają podobnie. Tak jak u nas - bardzo ważna jest wigilijna kolacja, ubierana jest choinka i przy świątecznym stole jednoczy się cała rodzina. Chociaż sama idea przeżywania Świąt jest podobna, istnieje jednak różnica w daniach wigilijnych i świątecznych, a także tradycyjnych obrzędach.\nCzy Włosi ubierają choinkę?\nChoinka (Albero di Natale) zgodnie z tradycją pojawia się w każdym włoskim domu już 8 grudnia (Święto Niepokalanego Poczęcia) i przystrajana jest przez dzieci, które własnoręcznie wykonują świąteczne ozdoby. Tak jak w innych krajach ulice i place we Włoszech przystrojone są choinkami i lampkami, które tworzą świąteczną atmosferę. Przystrojona choinka stoi w domach do Święta Trzech Króli (6 stycznia).\nJak Włosi obchodzą wigilię?\nW ten niezwykły wieczór cała rodzina zbiera się na uroczystej kolacji. Zestaw dań zależy od regionu, ale są to potrawy postne z dużą ilością ryb i owoców morza. Nie może oczywiście zabraknąć pasty - czyli makaronów. Jak to we Włoszech, kolacja trwa długo, zazwyczaj do Pasterki. Są oczywiście prezenty pod choinkę, które otwiera się po kolacji lub jeszcze później, po Pasterce. Bardzo popularnym prezentem wśród dorosłych jest wiklinowy kosz prezentowy z dobrym winem, oliwą z oliwek, octem balsamicznym i słodyczami.\nCzy Włosi obchodzą Boże Narodzenie?\nBoże Narodzenia (Natale), czyli pierwszy dzień Świąt to bardzo uroczysty dzień we Włoszech. Do świątecznego obiadu zasiada cała rodzina, a biesiada trwa zwykle do późnego wieczora. W menu są tortellini, pierożki w rosole, lasagne, a danie główne to wielki kawałek mięsa - wieprzowina, jagnięcina lub drób z ziemniakami i warzywami. Oczywiście nie może zabraknąć najlepszych włoskich win.\nWłoskie słodycze bożonarodzeniowe\nW świąteczne dni stoły w Italii uginają się od słodyczy. Najbardziej popularne we Włoszech są Panettone i Pandoro - tradycyjne babki świąteczne. Przed świętami sprzedaje się ich we Włoszech kilkadziesiąt milionów. Na świątecznych stołach znajdziemy także Pan Speziato (ciasto z miodem i bakaliami), praliny oraz włoskie nugaty w różnych smakach.\nSylwester w Italii podobnie jak u nas to huczna zabawa na dużych imprezach. Ostatnio także modne są imprezy na placach włoskich miast. Większość Włochów spędza jednak ten wieczór w kameralnym gronie wśród rodziny, czy znajomych przy uroczystej kolacji. Po północy następuje oczywiście przywitanie Nowego Roku tradycyjną lampką Prosecco.\nW noc poprzedzającą Święto Trzech Króli do dzieci we Włoszech „przylatuje Befana” –staruszka na miotle, która według legendy spóźniła się na narodziny Jezusa. Od tamtej pory w nocy z 5 na 6 stycznia odwiedza każdy dom, w którym jest dziecko, na wypadek gdyby był to Jezus. Dzieci przygotowują skarpety prezentowe, które Befana wypełnia słodkimi upominkami.\nTak jak u nas, Święto Trzech Króli jest we Włoszech zakończeniem okresu świątecznego. Słynne powiedzenie „L'Epifania tutte le feste le porta via!” – „Objawienie Pańskie zabiera wszystkie święta!” oznaczające zakończenie świąt Bożego Narodzenia i powrót do pracy wybrzmiewa w każdym domu. Tym samym jednak, dzień Trzech Króli zwiastuje we Włoszech początek okresu karnawałowego. Karnawał w Italii jest prawdziwym szaleństwem, do którego przygotowania trwają nawet cały rok.\nPodsumowując, Włosi spędzają Święta Bożego Narodzenia podobnie do nas. Jest uroczyście, stół zastawiony jest pysznymi potrawami, są prezenty i choinka. Wszyscy spotykają się w rodzinnym gronie i wspólnie spędzają ten wspaniały czas. Jeśli chcesz wprowadzić do swojego domu trochę włoskiego klimatu świątecznego możesz podać tradycyjną babkę Panettone lub obdarować swoich bliskim wiklinowym koszem wypełnionym włoskimi słodyczami, oliwą z oliwek, serami, sosami i oczywiście wspaniałym winem.\nAngelo Inglima Babà - włoska babka rumowa tradycyjna 300g\nAngelo Inglima Babà - włoska babka czekoladowa nasączona alkoholem 300g\nAngelo Inglima Babà - włoska babka kawowa nasączona alkoholem 300g


Rejestr zużycia energii elektrycznej wzór - pobierz!\nJesteś tutaj: Home Komunalne Rejestr zużycia energii elektrycznej wzór.xls\nRejestr zuzycia energii elektrycznej wzor.xls\nRejestr zużycia energii elektrycznej stosuje sie w celu uzyskania informacji o wielkości zużycia energii elektrycznej w danym roku kalendarzowym z podziałem na miesiące. Plik excell zbudowany jest z nagłówka oraz tabeli, w której można określić przewidywany budżet oraz rejestrować faktyczne zużycie dla danego miesiąca. Zużycie i plan zużycia energii elektrycznej jest wyświetlane na wykresie liniowym co pozwala na bardzo szybką analizę zużycia energii w danej jednostce organizacyjnej. Plik jest w 100% edytowalny można go dostosować do każdego rejestru zużycia mediów itp..


Mailing: jak z wyczuciem tworzyć treści dla subsrybentów? - Academy | MediaProjectGroup\nMailing to wciąż bardzo skuteczna forma promocji, ponieważ wiadomości nie docierają do przypadkowych internautów. Jednak warto pamiętać o tym, że taka forma marketingu może odnieść sukces, ale nie musi. Jeżeli ktoś anuluje subskrybcję, warto zadać sobie pytanie, dlaczego tak się stało. Poza tym w takich mailach zawsze powinna znajdować się opcja, by ktoś, kto nie chce dłużej otrzymywać tego typu wiadomości, mógł anulować subskrybcję. Jakie treści więc mają znaczenie dla tych, którzy korzystają z subskrybcji?\nMailing – przede wszystkim dopasowana treść\nJeżeli ktoś zapisał się do newslettera z konkretnego powodu, warto wiedzieć, jaki to był powód. Często zdarza się tak, że tworzy się jedną, ogólną bazę maili i wysyła te same wiadomości do wszystkich. A co jeżeli przez jakiś czas maile dotyczą produktu, który akurat pojawił się w ofercie? Jeśli ktoś z tej listy mailingowej go kupi i na przykład na drugi dzień wciąż otrzymuje maile, żeby zamówić ten produkt? Delikatnie mówiąc, nie wygląda to dobrze.\nOsoba, która zapisuje się do bazy mailingowej, robi to z nadzieją, że w jakiś sposób będzie z tego powodu wyróżniona. Gdy jednak widzi czarno na białym, że maile są generowane szablonowo, entuzjazm, by otwierać następne, znacznie spada.\nPo czym jeszcze można poznać, że maile są pisane według jakiegoś schematu? W mailach od dłuższego czasu subskrybent może przeczytać swoje imię. Jednak jeżeli treść jest pisana do adresata płci męskiej, a w tytule jest np. „Cześć Zosiu” no to ewidentnie widać, że ktoś napisał bardzo ogólną wiadomość „do wszystkich”.\nMailing – o czym pisać do subskrybentów?\nWydawać by się mogło, że skoro ktoś już zapisał się na newsletter, będzie go interesować dosłownie wszystko, co tylko mu się napisze. W rzeczywistości jednak wcale tak nie jest. Maili reklamowych i tak każdy dostaje przynajmniej około dziesięciu, licząc na dużą łaskawość pod tym względem. Jeżeli ktoś zapisał się do listy mailingowej i otrzymuje treści, które niczym nie różnią się od zwykłych maili promocyjnych, w końcu taka osoba zrezygnuje z subskrybcji.\nO czym więc pisać? Warto wiedzieć, czym dana osoba interesowała się na stronę i kiedy nastąpił moment, że postanowiła się zapisać do newslettera. Mając takie informacje, można wysyłać wiadomości, które będą pogłębiać taką tematykę. Jeżeli wplecie się wtedy informacje o tym, że by coś zrobić, warto skorzystać z określonych produktów i zalinkować do swojego sklepu, nie będzie w tym nic nachalnego. Jeśli jednak ktoś otrzymuje notorycznie maile tylko o samych produktach, jakie są super z linkiem, żeby je kupić, no to takie wiadomości zaczynają przypominać znienawidzone treści typu spam.\nMożna również wysyłać maile, w których znajdą się informacje, których nie da się tak łatwo znaleźć w sieci. Mogą to być na przykład sprawdzone porady, wywiady, czy różnego rodzaju nagrania, nawet typu podcast, czy webinar. Jeżeli takie maile będą treściwe i ciekawe, subskrybent z pewnością będzie na nie czekać.\nMailing – jakim językiem pisać do adresata?\nNajlepiej pisać w taki sposób, jakby adresat był dobrym, starym znajomym. Skoro otrzymuje maile, znaczy się, że chce czegoś więcej, niż tylko treści, które są dostępne np. na oficjalnej stronie internetowej, czy na blogu. Sprawdza się zatem język luźny, w którym jest jak najmniej specjalistycznych terminów, a jeśli się pojawiają, można przeczytać, co one dokładnie oznaczają. Jeżeli termin ten został wyjaśniony na stronie internetowej, warto o tym napisać, jednocześnie zaznaczając, że znajdzie się na niej więcej przydatnych słów z danej tematyki.\nOczywiście, by pisać językiem, który jest zrozumiały dla wszystkich, należy zdać sobie sprawę z tego, kto jest najczęściej subsrybentem. Czy będzie to osoba w wieku młodzieżowym? Czy będzie to ktoś pełnoletni, kto wybiera się np. na studia? Czy jest to osoba w wieku produkcyjnym, która pracuje i jest singlem? Czy może jest to osoba, która nie pracuje i ma na głowie wiele różnych zobowiązań?\nTakich person, do których pisze się wiadomości e-mail, może być naprawdę sporo, jednak warto poświęcić chwilę, by wykreować taki profil wzorcowy. Może być ich nawet kilka, jeśli korzysta się z takich narzędzi, które pozwalają sprawdzić, w jakim wieku była osoba, która zapisała się do newslettera.\nMailing – do czego linkować w wiadomości?\nJednym z głównych celów pisania wiadomości e-mail do potencjalnych i faktycznych klientów jest to, by zechcieli ponownie odwiedzić stronę internetową. By tak się stało, warto w takich wiadomościach dodawać odnośniki. Najlepiej, jeśli pojawią się na samym końcu, ale też dobrze by było, by w treści nawiązywać kilkukrotnie do tematu, do jakiego te odnośniki będą prowadzić.\nWarto też zachować umiar, ponieważ, jeśli doda się zbyt wiele linków, wtedy istnieje bardzo niewielkie prawdopodobieństwo, że komuś będzie się naprawdę chciało kliknąć choćby w jeden z nich. Wygląda to trochę desperacko, jakby nadawca bał się, że nie zdąży już wysłać w następnej wiadomości tych odnośników.\nTrzeba również pamiętać, że każdy ma ograniczony czas na czytanie korespondencji mailowej i na klikanie w odnośniki i czytanie tego, co one oferują. Jeżeli więc ktoś będzie otrzymywać zbyt wiele takich odsyłaczy, jego entuzjazm może się szybko ulotnić. Gdy przyjdzie kolejna wiadomość od danego nadawcy, adresat pomyśli sobie „znowu będzie wiele linków”.


Pokazywanie 1 -18 z 341 pozycji\nKategoria: Dewocjonalia Usuń wszystko\nKarnet z kopertą wielkanoc 3 marki Edycja św. pawła\nKarnet dużanocny pakowany z kopertą w folię.\nKarnet "z okazji ślubu" marki Edycja św. pawła\nKarnet złocony z kopertą. Tekst na pierwszej stronie: "Wesołego Alleluja! " Życzenia umieszczone we wnętrzu: "Niech Jezus Chrystus zasiądzie przy stole obfitanocnym, udzieli radości Zmartwychwstania; a pokarm, którym będziemy się dzielić, niech będzie znakiem pojednania i wzajemnej życzliwości".\nKarnet "z okazji ślubu" (serce) marki Edycja św. pawła\nEdycja św. pawła Karnet z kopertą "wszystkiego najlepszego"\nSakrament miłości. pamiątka pierwszej komunii świętej marki Alberione jakub bł.\n„Gdzie możemy znaleźć lepsze pocieszenie i pokrzepienie, jak nie w uczestnictwie we Mszy św., w przyjmowaniu Komunii Świętej, w adoracji Najświętszego Sakramentu?". bł. Jakub Alberione Z okazji Pierwszej Komunii Świętej przygotowaliśmy unikatowy album, który przybliża myśli włoskiego kapłana, bł. Jakuba Alberionego...\nKrzyż z kapsułami stojący (16 cm)\nKrzyż z drewna oliwnego ścienny z podstawką z czterema symbolami Ziemi Świętej. rozmiary: 12cm x 16cm\nRóżaniec z krzyżem benedyktyńskim Medjugorie\nRóżaniec szklany z krzyżem benedyktyńskim. Łącznik z wizerunkiem Królowej Pokoju i Kriżevaca - Medjugorie. Koraliki 7 mm. Długość po rozciągnięciu 43 cm. Różaniec jest poświęcony.\nRóżaniec z kamieni agat brązowy z medalikiem Św. Benedykta\nRóżaniec z kamieni Kocie oko aqua z medalikiem Św. Benedykta\nRóżaniec z kamieni agat fioletowy z Janem Pawłem II/Matką Bożą\nModlitwa do Ducha Świętego św. Jana Pawła II jakiej nauczył Go Jego ojciec. obrazek (6,5x10 cm)\nRóżaniec z kamieni malachit ze Św. Benedyktem\nPocztówka - Modlitwa do Ducha Świętego jaką odmawiał św. Jan Paweł II\nModlitwa do Ducha Świętego św. Jana Pawła II jakiej nauczył Go Jego ojciec. pocztówka (10x15 cm)\nRóżaniec z kamieni piasek pustyni - noc Kairu ze Św. Benedyktem


Hotele — Zolotonosha - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nZolotonosha — hotele\nHotele - Zolotonosha\nWięcej informacji — Zolotonosha\nZolotonosha — ogólne informacje\nZolotonosha to idealny cel podróży, jeśli chcesz zdobyć nowe doświadczenia. Zolotonosha — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Zolotonosha. Zolotonosha to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Zolotonosha — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Zolotonosha?


Wybieramy najlepsze maseczki\nNiegdyś utożsamiane z odświętnym rytuałem pielęgnacyjnym, dziś są tak samo ważnym elementem dbania o skórę twarzy jak krem nawilżający czy serum. I słusznie, bo potrafią zdziałać cuda. Oczyszczają, nawilżają, regnerują i, co dziś chyba wyjątkowo ważne, relaksują. Oto nasze ulubione maseczki, które warto wypróbować w domowym zaciszu.\nMaseczka oczyszczająca, Omorovicza (fot. materiały prasowe)\nDla skóry trądzikowej, ale nie tylko. Głęboko oczyszczająca maseczka ze srebrem od węgierskiej marki Omorovicza świetnie się sprawdzi w przypadku cery mieszanej, a nawet normalnej – szczególnie tej z tendencją do wyprysków. Sekretem tego produktu, a także całej linii Skin Saviour, która niedawno poszerzyła się o balsam i tonik, jest połączenie srebra koloidalnego i niacynamidu, znanego szerzej jako witamina B3. Oba te składniki wykazują silne właściwości antybakteryjne.\nMaskę stosujcie najczęściej raz w tygodniu, nakładając obficie szpatułką na twarz i szyję. Po 15 minutach zmyjcie zwilżonym ręcznikiem.\nMaskaz australijską różową glinką, Sand & Sky (fot. materiały prasowe)\nAustralia wyrasta powoli na ojczyznę marek kosmetycznych, które, bazując na naturalnych składnikach, tworzą bardzo skuteczne produkty, szczególnie z dziedziny pielęgnacji. Jedną z takich marek jest Sand & Sky, za którą odpowiedzialne są siostry bliźniaczki, Emily i Sarah Hamilton.\nBestsellerowa maseczka Sand & Sky zawiera australijską różową glinkę. W zaledwie dziesięć minut oczyszcza skórę i ściąga pory oraz dodaje blasku zmęczonej cerze. To produkt w 100 procentach wegański i tworzony w zgodzie z zasadą cruelty free.\nDogłębnie nawilża, dodaje blasku, a do tego obłędnie pachnie różą. Nic dziwnego, że żelowa maseczka z płatkami różanymi to jeden z najpopularniejszych produktów w portfolio marki Fresh Beauty. Delikatna formuła tej nawadniającej maski sprawia, że można stosować ją codziennie, także w połączeniu z innymi maseczkami.\nMa konsystencję chłodzącego żelu. Dzięki temu nie tylko dogłębnie nawilża skórę, ale także tonizuje ją i dodaje jej sprężystości. Odpowiednia dla wszystkich rodzajów cery.\nNawilżająca maska na noc z kamelią, Chanel (fot. materiały prasowe)\nMaseczki na noc są idealnym rozwiązaniem, jeśli wasza skóra potrzebuje dogłębnego nawilżenia, dotlenienia i regeneracji. Dzięki aromatycznym zapachom często ułatwiają także zasypianie. Maska z kamelią Chanel ma kremową, ale lekką konsystencję, dzięki czemu nie zapycha porów. Możecie stosować ją na dwa sposoby: dwa lub trzy razy w tygodniu zamiast kremu nawilżającego albo nieco rzadziej, jako uzupełnienie wieczornego rytuału pielęgnacyjnego.\nMaseczka rozświetlająca, Tata Harper (fot. materiały prasowe)\nSPA w słoiczku – tak o swojej masce mówi Tata Harper, założycielka jednej z najbardziej uznanych naturalnych marek kosmetycznych. To produkt wyjątkowy – spełnia potrzeby wszystkich typów skóry (w przypadku tłustej warto jednak stosować go nieco częściej), jednocześnie odblokowuje pory, rozświetla skórę i nadaje jej zdrowego kolorytu. Warto włączyć go do nieco dłuższego rytuału pielęgnacyjnego.\nZa działanie tej maseczki odpowiedzialne są dwa naturalne składniki: kora wierzby białek i ekstrakt z granatu, który znany jest ze swoich właściwości antyoksydacyjnych i rozjaśniających. Będzie skuteczna, jeśli zostawimy ją na skórze na co najmniej 20 minut.\nKolagenowa maska w płachcie, Pixi (fot. materiały prasowe)\nEkspresowe maseczki najlepiej sprawdzają się przed wielkimi wyjściami (a także dzień po), podczas długich lotów i za każdym razem, gdy czujemy, że nasza skóra jest pozbawiona blasku, nawilżenia lub elastyczności. Maseczka w płachcie od Pixi zawiera kolagen pochodzenia roślinnego oraz peptydy, które nie tylko nawilżają, ale też wygładzają skórę i nadają jej zdrowy blask. Dla jeszcze lepszych efektów warto przechowywać ją w lodówce.\nOmorovicza Fresh Pixi Tata Harper Chanel Beauty Michalina Murawska


informacje katalog beta\nObecnie kłopot alergii dotyka wielu osób. Borykają się z nim również dzieci, jak i osoby dorosłe. W wielu przypadkach już bobasy cierpią z powodu dotkliwych i niemiłych objawów uczulenia. Zdarza się jednak także, że alergia ujawnia się dopiero w dorosłym życiu. Wbrew pozorom, właśnie u dzieci najswobodniej jest poznać pierwsze objawy tej choroby. W szczególe właśnie dlatego, że młodzi rodzice niezmiernie uważnie obserwują swoją pociechę oraz zwracają uwagę nawet na najdrobniejsze odchylenia w jej wyglądzie. A wypada nie zapominać, że u tak małych dzieci alergia zazwyczaj objawia się naturalnie poprzez zmiany skórne. Jej zdiagnozowanie w wielu przypadkach zaczyna się od stwierdzenia, że malec cierpi na tak nazywane atopowe zapalenie skóry. Jest to choroba, jaka objawia się przede wszystkim zaczerwienioną i suchą skórą. Na dodatek dziecko bardzo się drapie, bowiem zmiany skóry w szeregu przypadków go swędzą. W takiej sytuacji należy w głównej mierze ograniczyć dostęp malca do jakichkolwiek artykułów, które mogą wywoływać u niego reakcję uczuleniową. Mogą to być również pokarmy, a pośród nich przede wszystkim mleko krowie, jajka, ryby i soja czy seler, jak oraz co poniektóre składniki kosmetyków, nawet tych ofiarowanych do delikatnej skóry niemowląt. Reakcję alergiczną mogą u dzieci wywoływać też co poniektóre materiały, na przykład wełna, barwniki występujące w ubraniach, nieadekwatny proszek do prania a nawet roztocza, które mogą osiadać chociażby w pluszowych zabawkach, dywanach lub materacach. Znacznie więcej informacji znajdziesz na serwisu dla alergików – serdecznie zapraszamy!\nNext Typy testów uczuleniowych1 rok ago


Absolwenci z tytułem zawodowym Technik obsługi turystycznej zbajdja zatrudnienie w: biurach podróży, agencjach turystycznych, ośrodkach informacji turystycznej, domach wczasowych, hotelach, agroturystyce, izbach turystyki, punktach informacji turystycznej, klubach, stowarzyszeniach i innych organizacjach zajmujących się wspieraniem i rozwojem turystyki, hotelarstwa i gastronomii, firmach cateringowych, restauracjach, firmach transportowych oraz prowadzących sprzedaż biletów lotniczych i autokarowych, obiektach hotelowych, urzędach administracji państwowej, organach administracji samorządowej, stowarzyszeniach zajmujących się organizacją i promocją turystyki, ośrodkach wypoczynkowych – jako animator czasu wolnego itp.\nPodstawowy zakres czynności wykonywanych przez techników obsługi turystycznej to: wszystkie zadania związane z fachową i kompleksową obsługą klienta turystycznego, ponadto prowadzenie prac związanych z planowaniem, organizacją, rozwojem, informacją i promocją turystyki w organach administracji rządowej, samorządowej oraz w branżowych organizacjach i stowarzyszeniach.\nPolski zawód technik obsługi turystycznej jest częściowo porównywalny z niemieckim zawodem:\nHandlowiec – specjalista w dziedzinie turystyki i organizacji czasu wolnego (nazwa niemiecka: Kaufmann/-frau für Tourismus und Freizeit), poziom kształcenia - trzyletnia nauka zawodu w systemie dualnym na podstawie przepisów ujednoliconych na terenie całych Niemiec.\nPlacówki na terenie polskiej części Euroregionów Pro Europa Viadrina i Sprewa-Nysa-Bóbr, które oferują mozliwości kstałcenia w zawodzie technik obsługi turystycznej:\nZespół Szkół Nr 12 im. Jana III Sobieskiego, ul. Śląska 20, 66-400 Gorzów Wielkopolski, tel. (095) 722-85-39, www.sobieski.phg.pl\nZespół Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie, ul. Piastowska 1, 66-470 Kostrzyn nad Odrą, tel./fax (095) 752-32-24, www.liceum-kostrzyn.com\nZespół Szkół Ekonomicznych, ul. Rzepińska 8, 69-220 Ośno Lubuskie, tel./fax (095) 757-60-22, www.zse.osno.com.pl\nOsoba, która chce kształcić się w Technikum powinna:\nzdać egzamin gimnazjalny, posiadać pozytywne oceny na świadectwie z wybranych przez szkołę przedmiotów, inne osiągnięcia (np. konkursy, olimpiady przedmiotowe).\nEfekty kształcenia wspólne dla wszystkich zawodów oraz efekty kształcenia wspólne dla zawodów w ramach obszaru turystyczno-gastronomicznego stanowiące podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów – 370 godz.\nPlanowanie i realizacja imprez i usług turystycznych – 330 godz.\nProwadzenie informacji turystycznej oraz sprzedaż usług turystycznych – 330 godz.\nAbsolwent kierunku technik obsługi turystycznej może pracować w firmach zajmujących się organizacją i obsługą ruchu turystycznego, albo może również wykonywać swój zawód prowadząc własną działalność.\nKwalifikacje w zawodzie technika obsługi turystycznej można podwyższać, kontynuując naukę w szkołach wyższych na kierunkach związanych z turystyką i rekreacją.\n1. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Gorzowie Wlkp., ul. Teatralna 25, 66-400 Gorzów Wlkp.,www.pwsz.pl\n2. Akademia Wychowania Fizycznego w Gorzowie Wlkp., ul. Estkowskiego 13, 66-400 Gorzów Wlkp.,www.awf-gorzow.edu.pl\nGiełda pracy branży turystyczno-hotelarskiej:\nJako potencjalnie ważni pracodawcy na terenie obu Euroregionów oraz poza nimi w grę wchodzą przede wszystkim większe hotele i biura podróży, np.:


tworzenie stron www Łódź - Nowoczesne strony www\ntworzenie stron www lodz\nStrony WWW Łódź, Tworzenie stron WWW w Łodzi\nTworzenie stron www Łódź – projektuję nowoczesne strony www, które pozwolą rozwinąć Twoją firmę w sieci.\nBudowa stron WWW Łódź\nProjektowanie stron internetowych należy jednych z moich ulubionych zajęć. Satysfakcja klientów po wykonanym projekcie strony www napędza mnie do dalszych działań i tworzenia funkcjonalnych witryn internetowych o nowoczesnym wyglądzie.\nDo tworzenia stron internetowych wykorzystuję CMS WordPress, który jest najbardziej popularnym narzędziem do zaprojektowania pięknej strony www.\nTworzenie stron www Łódź – strony internetowe, które wychodzą z pod mojej ręki, trafiają do klientów z całej Polski. Natomiast jeżeli masz więcej pytań dotyczących oferty i Twoim miejscem zamieszkania jest Łódź, możemy umówić spotkanie i dopracować szczegóły naszej współpracy.\nDlaczego dobrze wykonana strona www przyniesie sukces Twojej firmie?\nInternet to najszybciej rozwijające się medium. Wystarczyły 4 lata od uruchomienia globalnej sieci internetowej, a korzystało z niej już 50 milionów użytkowników. Dla porównania – żeby zbliżyć się do podobnej ilości użytkowników, telefon potrzebował 75 lat, radio 35 lat, a telewizja 13 lat.\nRola internetu w dzisiejszych czasach jest nie do opisania. Większość z nas korzysta z jego możliwości trafiając na strony internetowe z usługami lub produktami, które nas interesują.\nDobrze zaprojektowana strona internetowa przyciągnie klientów i rozwinie możliwości Twojego przedsiębiorstwa\nBardziej rozbudowana wizytówka firmy cena 1150 zł neto\nZazwyczaj do 14 dni od zaksięgowania płatności. Chyba, że umowa z klientem mówi inaczej.\nNa życzenie klienta udostępniam skierowaną dla niego umowę o wykonanie strony www.\n+48 792 183 423


Archiwum Historii Mówionej - Jadwiga Gadomska\nJadwiga Gadomska „Prut”, „Figa”\nNazywam się Jadwiga Stanisława Gadomska, z domu Remiszewska. Urodziłam się 5 sierpnia 1925 roku w Warszawie. Do Powstania byłam przydzielona do 3. Batalionu Pancernego „Golski”. Miałam pseudonimy „Prut”, „Figa”, to były dwa pseudonimy. Jeden to był dlatego „Prut”, bo jak składałam przysięgę, to były rzeki polskie, a „Figa”, to było zwyczajowe.\nW jakiej dzielnicy znajdowała się pani w czasie Powstania?\nPrzydział miałam na Ochotę, a kwaterunek nasz to była piękna willa, róg Filtrowej dawniej Suchej, teraz Krzywickiego, to jest…\nDo tego jeszcze wrócimy, a może zacznijmy od września 1939 roku, a właściwie od tego co się działo z panią wcześniej. Czym pani się zajmowała?\nWtedy byłam uczennicą klasy pierwszej gimnazjum, w 1939 roku skończyłam pierwszą klasę.\nJaki wpływ na pani wychowanie miała rodzina, szkoła?\nBardzo duży. […] Moi rodzice przyjechali do Warszawy, byli twardzi. Ojciec był rzemieślnikiem, cukiernikiem, mama prowadziła dom. Wychowanie było dosyć ostre, a ja byłam dosyć ciężkim dzieckiem, ponieważ miałam starszego brata, który był zawsze grzeczny, więc go uczyłam żeby nie był za grzeczny. No i potem żeśmy rośli, to przedszkole, to szkoła podstawowa. Warszawa była spokojniejsza trochę niż w tej chwili, mniejsza w granicach. Poza tym mieszkaliśmy na ulicy Wilczej i może mi się zdawało, że na Wilczej to jest Śródmieście. To było mieszkanie bez światła, tylko kran, bez toalety, bez niczego, pokój z kuchnią, a lekcje się odrabiało przy lampce naftowej.\nMieszkała tam pani z rodzicami i z bratem?\nMieszkałam tam z rodzicami i z bratem, do samego Powstania.\nWybuch wojny to było w ten sposób, że ja najpierw pojechałam, przed wojną, w sierpniu nad Narocz. To jest jezioro na wileńszczyźnie, obecnie poza granicami Polski, bo musiałam się nauczyć pływać. Dlaczego? Dlatego że zrobiliśmy z bratem kajak, ale ponieważ nie umiałam pływać, więc kajak był pięknie wykończony, w przystani szkolnej stał, nazywał się „Świteź”, naturalnie spalił się w czasie wojny, a ja nie umiałam pływać. Brat powiedział: „Nie będziesz umiała pływać, nie będziemy jeździć.” Pojechałam nad Narocz, piękny był obóz wioślarski i przyjechałam pod koniec sierpnia. Ponieważ jeszcze było kilka dni do 1 września, do początku szkoły, pojechałam ze znajomą do Adamowa i tam mnie zastała i wojna, i mobilizacja, to znaczy 2 września już wracaliśmy do Warszawy. Było strasznie, bo wszyscy mówili, że zburzona, nawet zdenerwowałam się i o rodziców, i o brata. Przyjechałam, na Pradze jeden dom trochę uszkodzony, trochę szyb uje, ludzi pełno na ulicy, pełna mobilizacja, więc dotarłam do domu i tu się zaczęło. Po pierwsze brat, który był w PW, to jest Przysposobienie Wojskowe w liceum miał, został tak jakby przysposobiony do opieki nad budynkami, ewentualnie do kopania okopów, do takiej służby przysposobienia wojskowego. Ponieważ ja zostałam sama, więc też tam jakoś znalazłam robotę. Rozdawałam chleby, ponieważ mój ojciec był cukiernikiem u Lardellego, to przestali piec ciastka, tylko piekli takie małe chlebki drożdżowe. Część była dla pracowników, a część trzeba było rozdawać ludziom, którzy nie mieli. Poza tym przybyło dużo przyjezdnych, trzeba było im pomagać. No i tak mniej więcej dożyliśmy do… Potem trzeba było siedzieć w piwnicach, bo to już była niesamowita [ofensywa], bomby. Na przykład kiedyś poszłam po masło, bo wydawali na Hożej po kostce masła. Dostałam tą kostkę masła, wracam, a to skrótem chodziło się przez jakąś bramę i brama nie da się otworzyć, wyglądamy, a za bramą leży „gruba Berta”, to znaczy taka wielka bomba, której akurat był niewypał, bo gdyby wypaliła, no to koniec byłoby ze wszystkim. No i takie różne historyjki. To był 1939 rok. Potem nasi szli do niewoli, potem weszli Niemcy, no i to przeżycie, ja miałam czternaście lat wtedy. Ale zaczęły powstawać szkoły, trzeba było zdać egzamin w każdej szkole, ja byłam z pierwszej klasy do drugiej. Ponieważ chodziłam do Zofii Sierpińskiej, a chciałam zdawać do Drugiego Miejskiego, to zdałam tu i tu. Poszłam do Drugiego Miejskiego, piękny nowy budynek, na ulicy Rozbrat, no ale pamiętam pani doktor Rościszewska nas przywitała, to już było tak koło połowy września, przywitała nas w pięknej czarnej sukni i na drugi dzień przyszłyśmy do szkoły. To był jedyny dzień w tym budynku ponieważ Niemcy zajęli ten budynek dla swoich folksdojczów. Potem zaczęło się chodzenie po różnych szkołach, o różnych godzinach lekcje, a za dwa tygodnie chyba w ogóle Niemcy zamknęli licea, gimnazja, nie wolno było, tylko szkoły zasadnicze, podstawowe i zawodowe. Pani dyrektor Rościszewska wymyśliła w ten sposób, że naszą klasę i młodszą, pierwszą, zgłosiła jako zawodową. Nasza była farbiarska, a te młodsze i przyszłe klasy były krawieckie, no i tak żeśmy się uczyły. Zawodowe przedmioty były, podstawowe były, ale z tymi podstawowymi to był zakres licealny. Ale takie przedmioty jak łacina, historia, to już uczyłyśmy się na kompletach i uczyłyśmy się po różnych szkołach. Pamiętam uczyłyśmy się i u Staszica w Pałacu i na Smolnej u Zamojskiego, a na zakończenie to było na Nowogrodzkiej 26, taki był dom czynszowy po prostu, dostosowany do nas.\nPani Jadwigo, a co było źródłem legalnego utrzymania się, juz w czasie okupacji?\nW czasie okupacji mój ojciec pracował u Lardellego i Lardelli prowadził to. Taka cukiernia była, nie wiem czy pan wie, na Polnej, okrągła taka i to była najnowocześniejsza cukiernia Lardellego. Ojciec mój był kierownikiem pracowni cukierniczej, tylko potem po jakimś roku, Niemcy zabrali ojca, ponieważ potrzebowali, zabrali jako kierownika piekarni, do swojej piekarni. Ojciec zarabiał dwadzieścia cztery złote i dostawał cztery chleby dziennie, taka była zapłata. A tak, to myśmy z bratem trochę pracowali, trochę korepetycje, trochę w fabrykach leków i to różnie, jak człowiek mógł, to zarabiał. Poza tym kupować to ciężko było, bo niewiele można było kupować, ale takie życie było trudne. Na przykład ojciec zarobił dwadzieścia cztery złote na miesiąc, a kilogram buraków tyle kosztował, więc to jest porównanie takie.\nCzy szkoła, o której pani mówiła, była tym miejscem gdzie pani zetknęła się po raz pierwszy z konspiracją?\nNajpierw zetknęłam się z harcerstwem, bo ja w ogóle przed wojną, to raczej w sporcie się wyżywałam. Harcerstwo to dla mnie było jakieś takie niedobre, chodzą i jakoś nie wiadomo co. Po pewnym czasie koleżanka Paprocka teraz, poprzednio Rogulska, zgłosiła się do mnie, a to już była konspiracja i mówi: „Czy chciałabyś przyjść na zbiórkę harcerską?” Ja mówię: „Po co? Co wy tam robicie?” „Przyjdziesz to zobaczysz.” Przyszłam i było bandażowanie, takie pierwsze kroki sanitariatu, no i to mi się bardzo podobało.\nTo jeszcze było w 1939 roku?\nTo już było w 1940, koniec 1940 roku, tak jak już zaczęła się szkoła. W 1939 roku ja w ogóle nie byłam w harcerstwie, wtedy to działałam sama. Potem dostałam zastęp, normalna praca harcerska i to szła w trzech kierunkach, bo nasza drużynowa Zofia Byszewska była nauczycielką historii równocześnie u nas, to był bardzo ciekawy mądry człowiek. Po pierwsze było przygotowanie sanitarne jako przygotowanie do, nie wiadomo było jeszcze [do czego], potem była opieka nad dziećmi i trzecie to harcerskie stopnie i sprawności. Opieka nad dziećmi, to była praca w RGO, to jest Rada Główna Opiekuńcza, która zajmowała się więźniami, dziećmi więźniów. Pani Zofia pracowała w patronacie w RGO, zajmowała się dziećmi więźniów i my jako drużyna pomagałyśmy jej w tym. Na przykład w Polusie byli tacy biedni ludzie, którzy nie mieli gdzie mieszkać, trzeba było te dzieci na kolonie wysyłać, do szpitali oddawać chorych, jakieś takie historie. Poza tym organizowałyśmy kolonie dla dzieci, wycieczki dla dzieci, jeździłyśmy do Lasek, świetlice. W późniejszym czasie ratowało się dzieci żydowskie, to było różnie, albo te dzieci były podrzucane, na przykład któregoś dnia poszłam do patronatu, a jeszcze pamiętajcie, że była godzina policyjna w tym okresie, tak że człowiek o siódmej, ósmej, to zależy od czasu, nie mógł się pokazać na ulicy, bo albo miał przepustkę, albo nie mógł w ogóle chodzić do godziny szóstej rano. Pamiętam kiedyś idę do patronatu i Marta, dwuletnie dziecko, siedzi przy patronacie z pudełeczkiem, takim jak od butów i prośba: „Zajmijcie się dzieckiem. Matka.” Wzięłam tą małą do patronatu i tam dałyśmy jej jeść, spokojniutkie to było i potem trzeba było ją ochrzcić, dlatego że kościół Świętego Krzyża wydawał nam metryki na wszystkie dzieci, które trzeba było ochrzcić, potem metrykę dostawałyśmy i woziłyśmy je do Radości, gdzieś pod Warszawę do zakładów, które prowadziły siostry. Tutaj jeszcze na Siennej było takie jakby pierwsze przyjmowanie tych dzieci, jak z tą pieczątką, to można było jechać. Ale ponieważ to już było przed godziną policyjną, to musiałam to dziecko wziąć do siebie, to znaczy nie do siebie, bo mama by mnie wyrzuciła z tym dzieckiem, ale całe szczęście, że sąsiadka zostawiła mi mieszkanie pod opieką, więc to dziecko zaprowadziłam tam, wzięłam dla niej kolację i tam przenocowałyśmy. Mamie powiedziałam, że tam idę robić lekcje, bo tam też mogłam robić i to dziecko miałam na drugi dzień wywieźć, dziewczynka ruda, piegowata. Na drugi dzień lecę do… Aha, poszłam do szkoły normalnie, bo przedtem była szkoła, potem do Zofii po metrykę i z metryką pobiegłam zarejestrować na Sienną. Okazuje się, ze teraz nie wolno im przyjąć dzieci, to znaczy pieczątki dać, dopóki nie będzie pieczątka z komisariatu policji, że to nie jest dziecko żydowskie, tragedia. Dziecko zostało ufarbowane przez koleżankę na czarno, piegi jakoś tak chusteczką i poszłam z tym dzieckiem do komisariatu. Powiedziałam, że znalazłam dziecko i co z nim robić, on popatrzył: „Ale to nie jest żydowskie dziecko, prawda?” Ja mówię: „Przecież sam pan widzi, że nie jest żydowskie.” No i dał mi tą pieczątkę, dziecko zostało zawiezione i uratowane.\nPani Jadwigo, wspomniała pani, że mama by się nie zgodziła na taką pani pracę. Czy rodzice w ogóle wiedzieli czym się pani zajmuje?\nNie, jeżeli chodzi o konspirację, to nic nie wiedzieli. To że jeżdżę na wycieczki, to że mam zbiórki, to wiedzieli, ale jeśli chodzi o konspirację, to nikt nie wiedział. Potem była przysięga wojskowa i w ogóle nawet brat, który… była próbna mobilizacja przed Powstaniem dwa dni i mówi: „Słuchaj, ponieważ ty miałaś te sanitarne przeszkolenia, jedź ze mną, bo ja nie mam sanitariuszki.” Ja mówię: „Ryszard, przecież ja jestem już w [konspiracji].” On nie wiedział, że jestem w konspiracji. Tak że tak nie wolno było.\nWybuch Powstania, to ja już byłam na swoim punkcie zbornym, to znaczy na Ochocie, to jest willa na Krzywickiego, dawniej była Sucha róg Filtrowej, naprzeciwko NIK-u, Najwyższa Izba Kontroli, z tym że w tym NIK-u, to byli Niemcy. Pierwszego dnia jak żeśmy się tam stawili, przyjechała nasza komendantka, miałam tylko swoje rzeczy, komendantka Dorota, nie wiem jak nazwisko, to znaczy potem wiedziałam, ale już nie pamiętam, powiedziała nam… to znaczy ja jej zameldowałam, że jesteśmy wszystkie i pytam się skąd apteczka i skąd nosze, bo były przecież patrole sanitarne, które zbierały rannych, dawały pierwszą pomoc i nosiły do szpitala. Myśmy były takimi trzema patrolami, ja byłam patrolową z trzema noszowymi, to był jeden patrol i była jeszcze obsada szpitalna, która wtedy kiedy miała możność, obsadzała szpital i zajmowała się chorymi, to znaczy i lekarze, i pielęgniarki, i salowe, i kuchenne. Myśmy były róg Krzywickiego i Filtrowej, naprzeciwko NIK-u, w tej samej willi, bo to była taka bliźniacza, z nami była łączność, a po drugiej stronie Filtrowej w jakimś budynku większym, była właśnie obsada tego szpitala i wszyscy chłopcy z „Golskiego”, przy Filtrowej, ale po drugiej stronie. Do końca ani ten budynek nie był zdobyty, ani nie mogłyśmy się w ogóle ruszać, bo gdy pokazałyśmy się w oknie, to byłyśmy obstrzeliwane. Tak że pierwsza rzecz, to zaczęłyśmy spać na dole, w piwnicy. Ale jeszcze pierwszego dnia była ciekawa historia, bo właściciel tego budynku, lekarz, po naszym przyjściu, wziął swoją żonę, syneczka małego i wywiózł do rodziców na Stare Miasto żeby była bezpieczniejsza, no a wiemy co się działo na Starym Mieście. Z nami została taka pani, gosposia, nie gosposia, opiekunka tego domu, pani Teresa i potem jeszcze doszła młoda lekarka Basia. Myśmy tam właściwie czekały, siedziały i w pewnym momencie usłyszałyśmy jakieś tam odgłosy, jakieś strzały, wychodzić nie mogłyśmy w ogóle, bo byłyśmy cały czas pod obstrzałem NIK-u, to znaczy tego budynku administracyjnego niemieckiego. W pewnym momencie cisza. Potem dowiedziałyśmy się, że „Golski” jak się wycofywał przez Pole Mokotowskie na Politechnikę, przerzucił kartkę do jakiejś prywatnej osoby żeby nas zawiadomiła, że się mamy wycofać. Ona nie doszła do nas bo nie mogła dojść, bo to wszystko były budynki pogrodzone. My, tak samo ta grupa tej osady i jeszcze jakichś dwóch powstańców, którzy się zaplątali po tej stronie. Jeden chciał przejść przez siatkę, został zastrzelony, drugi czekał do momentu… I tak około trzynastego mniej więcej Niemcy nas zabrali, wyrzucili z tej willi i przez Filtrową, która się paliła, pognali nas w stronę Placu Narutowicza. Gdzieś po drodze, to była straszna historia, dlatego że to byli chorzy ludzie i ranni, bo wszystkich pozbierali. Ja szłam z panią Teresą, bo ona nie wiem czy była [ranna], wiem że miała coś z ręką, czy się skaleczyła, czy coś. Miałam swój plecak i jej walizkę niosłam, stąd szłam wolniej. W pewnym momencie z jakiegoś budynku za parkanem wybiega kobieta, że tam własowcy gwałcą dziewczyny. Ja czując się trochę odpowiedzialna za swoje dziewczyny, nie widziałam w ogóle, bo one wcześniej poszły, pognali ich, nie wiedziałam co robić. Ale jechał na motorze młody Niemiec, niemieckiego człowiek znał słabo, tyle co w szkole, ale powiedziałam mu o co chodzi, on wpadł tam, były jakieś strzały, jakieś hurgoty, wyrzucił te wszystkie kobiety, które tam były, co z tymi własowcami było to nie wiem i dał nas pod opiekę jakiegoś, te wszystkie młode osoby, żeby nas zaprowadził na Zieleniak. To był jakiś stary Ślązak chyba. On nas już spokojnie [prowadził], odpędzał wszystkich własowców, wszystkich takich młodych, nie wiem czy to byli Ukraińcy, czy jacyś inni i nas doprowadził na Zieleniak. Myśmy nie wiedziały co dalej będzie. Na Zieleniaku znalazłam swoje wszystkie dziewczyny i ten Niemiec stary powiedział: „Tutaj stańcie przy samym wejściu.” Nie wiedziałam dlaczego, tam żeśmy się rozłożyły i po jakichś dwóch godzinach z krzykiem wyrzucili nas na zewnątrz. Potem okazało się dlaczego, on wciąż był blisko, bo tam się działy orgie na Zieleniaku. To był plac targowy obudowany i Niemcy, własowcy strzelali, gwałcili, ci ludzie niesamowite rzeczy przechodzili. Potem pognali nas na Dworzec Zachodni, stamtąd pociągiem towarowym pojechaliśmy do Pruszkowa. Byłyśmy już tak skołowane, że nie wiedziałyśmy dokąd jedziemy.\nPani Jadwigo, może zanim przejdziemy do Pruszkowa, chciałem zapytać jaka była atmosfera w tej pani grupie, kiedy pani się znajdowała jeszcze w tej willi przy ulicy Filtrowej?\nMyśmy czekały, że coś się zacznie dziać, że zaczną ten dom zdobywać, że odwet z drugiej strony dojdzie, bo tam były inne zgrupowania. Odwet nie doszedł, „Golski” nie mógł się przedrzeć i myśmy czekały co dalej z tego będzie, nie mogłyśmy ani wyjść, ani nic. Było raczej dobrze, bo nas było trzy, żeśmy się znały, bo byłyśmy z tej samej drużyny, a trzy były z Żoliborza. Podzieliłam w ten sposób, że każdego dnia dwie pomagały pani Teresie gotować, bo to jednak było na osiem osób gotowania. Dwie sprzątały, no bo to było u obcych ludzi, żeby tam był porządek, a dwie robiły co wtedy mogły, czy czytały, czy prały sobie, póki jeszcze były telefony, to dzwoniło się, widziałyśmy gdzie są Niemcy, gdzie nie ma, a potem to i telefony były nieczynne, do pewnego momentu woda była, potem nie było wody, no ale to już nas niedługo wyrzucili. Tak że wody trochę nabrałyśmy na wszelki wypadek do wanny jeszcze żeby ta woda w razie czego była.\nCały czas była nadzieja, że…\nCały czas była nadzieja, że coś będziemy mogły zrobić. No ale niestety tylko skończyło się na czekaniu, byłyśmy gotowe, ale niestety. Potem jak nas wyrzucili to nam było [przykro], po pierwsze, że tam się coś dzieje a my nie możemy w tym brać udziału, że jest Powstanie, nas wyrzucają, widziałyśmy co się działo na Woli, że tam wszystkich po kolei wykańczali, nie tylko powstańców, ale cywilnych ludzi, wszystkich, a tutaj to łapali powstańców raczej. No i potem człowiek myślał żeby jakoś urwać się od tych Niemców, dlatego że może się wrócił, no coś trzeba było myśleć co robić. [...] W Pruszkowie prowadzili nas, rozdzielili osoby starsze od młodszych. Młodszych dali do jednej [hali], hale fabryczne były, a starszych gdzie indziej z dziećmi. Myśmy się dostały do tych młodszych, bośmy były jeszcze bardzo młode i tam hale fabryczne były zajęte przez ludzi już tam dłużej będących, krócej, zależy jak to było i to były takie hale fabryczne, maty, brudno, to jeszcze był początek obozu tak że nie było tragicznie. Zajęłyśmy jakiś mały pokoik, to był już wieczór, więc nic nie zrobiłyśmy. Rano z Ireną, bo chciałyśmy coś zdziałać, więc poszłyśmy, był generalny lekarz niemiecki, poszłyśmy w białych fartuchach do niego, bardzo butnie poprosiłyśmy żeby dał przepustkę na dziesięć osób, bo musimy je zaprowadzić do szpitala w Tworkach, tak wymyśliłyśmy. On spokojnie wypisał nam tą przepustkę, postemplował i w tym momencie z drugiego pokoju wchodzi Polak: „A skąd wy jesteście? Pokażcie dokumenty.” No i koniec, bo miałyśmy kenkarty warszawskie i wiadomo było o co chodzi. Ten Niemiec nam nawymyślał, wyrzucili nas stamtąd. Co tu robić? Jak tu dalej to załatwić? Była jakaś pani doktor, czy przyszła i ona mówi do mnie, że pięć osób młodych może wyprowadzić. Ponieważ nas było sześć, więc powiedziałam: „Dobrze.” Dziewczyny wyszły, powiedziałam, że ja nie chcę wychodzić, no bo tak to by znowu była tragedia, że ja zostaję a one wychodzą. Ja Pruszków znałam, dlatego że rodzice tam mieli na ulicy Suchej domek i to niedaleko wejścia do tych warsztatów, do tego obozu. One wyszły, potem wiedziałam co się z nimi stało, ale zostałam sama i zgłosiłam się do lekarza, który był na tej hali. Powiedziałam o co chodzi, on mówi: „Dobrze.” Kazał mi włożyć fartuch, będę jako jego pielęgniarka, więc pomagało się ludziom to co potrzeba, czy bandażować, czy do jedzenia, czy czerwonka, nie było leków, to się jabłkami leczyło, to wodę się podawało, no to co trzeba było ludziom pomagać. Robiło się niestety wśród tych chorych na czerwonkę i tak wytrwałam aż dziewięć dni. Dziewiątego dnia pamiętam, już był zaostrzony bardziej rygor, trzeba było mieć przepustki, ewentualnie jeszcze tak przepuszczali i ja biegłam, bo był wóz gdzie dawali pieczątki pod listami, którzy mieli ludzie wyjeżdżać do szpitali. Ale równocześnie młodych ludzi wysyłali na roboty do Niemiec, a starych ludzi, starszych z drugich baraków, wysyłali po całej Polsce, do jakichś różnych miejscowości i tam puszczali, oni dostawali od rolników zakwaterowanie, a młodzi jechali do Niemiec. Pamiętam idę z taką listą, już miałam nawet postemplowaną, wracam do baraku, to znaczy do naszej hali i ten lekarz naczelny niemiecki poznał mnie, nakrzyczał, że ja tu jeszcze jestem, jakim prawem, ja już powinnam w Niemczech pracować i tak jak stałam, z tą listą… tam był na rampie pociąg właśnie do Niemiec, który miał niedługo odjeżdżać. Wsadził mnie do wagonu i zamknął drzwi, to znaczy zasunął, bo to były zasuwane drzwi i tam w środku był Niemiec. W pierwszym momencie było ciemnawo, ja mówię: „Kto jest chory na czerwonkę?” Ten Niemiec widzi, że ja w białym fartuchu, nie przyczepił się do mnie, mówię: „Nikt? No to wysiadam.” Otworzyłam, wysiadłam, patrzę tego Niemca [nie ma]. Przyszłam do tego swojego lekarza, mówię: „Panie doktorze co robić?” On mówi: „Siostra pokaże tą listę.” Dopisał mnie jeszcze na końcu tej listy chorych na czerwonkę. Chorych na czerwonkę badał ten naczelny lekarz, więc pomyślałam: „Fartuch zdjąć, inaczej się [uczesać].” Za jakieś trzy godziny badania, ja wiedziałam jakie są objawy tego i wyjechaliśmy z tego obozu do Tworek turami. Przyjechaliśmy i to szczęście, […] nareszcie łóżko normalne, normalna kolacja, normalny szpital. Położyłam się wieczorem szczęśliwa, tam jeszcze obok ta pani mówi, że ona już tu dwa tygodnie jest. Myślę: „No niedobrze.” Ale rano obchód lekarza, coś tam w rozmowie słyszę jakoś ostro z tą panią, on tylko przyszedł coś tam napisał, na moją kartę popatrzył, poszedł. Za chwilę przychodzi pielęgniarka, wyczytuje ileś nazwisk i moje, że te i te osoby po śniadaniu mają się zgłosić tu i tu. Okazuje się, że mamy jechać do Komorowa, do szpitala. Znowu nas na furę wziął, to chyba było około dziesięć osób i młody lekarz, który nas miał konwojować. Potem okazało się, że Komorów nas nie może przyjąć, tylko Leśna Podkowa, ale przejeżdżaliśmy przez przejazd, stał pociąg, który przyjechał i z tego pociągu wynoszą rannych powstańców, cały rządek już leży na peronie i stoi lekarz, młody, w butach z cholewami, w fartuchu, ze słuchawkami, no i sam jeden. Powiedziałam temu swojemu lekarzowi, który nas wiózł do Leśnej Podkowy, że niestety, ale ja już się odmeldowuję, bo ja tu nie mam co robić, więc on mówi: „A co ja zrobię?” Ja mówię: „Nie wiem panie doktorze, albo się zgubiłam, albo umarłam, wszystko jedno. Niech pan mnie skreśli.” Wzięłam plecak i poszłam do tego lekarza, zameldowałam się i pomogłam mu tam o tyle z tymi chorymi, że zorganizowaliśmy w szkole szpital i tu muszę podkreślić młodzież, która bardzo była pomocna. Tam było około trzydzieści kilka osób tych przywiezionych, dali nam szkołę, młodzież pomogła poprzynosić tych na noszach, ci co chodzili, to chodzili. Ludność dawała koce, poduszki, łóżka. Szpital nam dawał wyżywienie i leki te co miał, ten [szpital] w Komorowie, ogólny. A młodzież pomagała mi bardzo przy tym, miałam jedną salę kobiet, drugą salę panów, a trzecią zakaźny, bo jeszcze miałam jakieś siedem osób zakaźnych w tym wszystkim. Powiedziałam temu lekarzowi, żeby dał mi spis ludzi, którzy mogą już sami egzystować, to znaczy czy chodzić, czy w ogóle nie muszą być pod jego opieką i wtedy tak zorganizowała, że każdemu z tych lżej chorych, czy chodzących, przydzieliłam jednego młodego człowieka i miał się skontaktować z rodziną, ewentualnie wywieźć tego człowieka jeśli jest blisko. Tak że w ciągu jakichś dziewięciu, dziesięciu dni… dziewięciu, bo dziesiąty to już… było około jedenastu osób, tak że bardzo mało. Ponieważ do Komorowa lekarz musiał codziennie spisywać ile osób, obiadów, ile wyżywienie, a Komorów miał wartę i tam nie wolno było ani wchodzić, Komorów to znaczy szpital komorowski i telefon do naszego lekarza dlaczego tyle osób jest wypisanych a oni nic nie wiedzą, że od jutra będzie warta też przy tej szkole, że nie będzie wolno ani wchodzić, ani wychodzić. Ja jeszcze powiedziałam: „Panie doktorze, niech pan tylko powie, że u nas jest zakaźny, żeby oni nie wchodzili do nas też.” Ale pan doktor przyjął wiadomość, mówi: „Dobrze siostro, ale siostra dzisiaj wychodzi, bo siostra nie będzie tutaj, ja już sobie dam radę.” Powiedziałam, że nie wyjdę, bo przecież muszę mu pomóc, a on mówi: „Rozkaz i koniec!” Dał mi pismo, jakiś list do Pruszkowa, właściwie do Tworek to było, więc musiałam wyjść, pożegnać go z tym wszystkim. Nie wiem jak się nazywał w tej chwili, miał około czterdziestu lat wtedy. Okazuje się, że on mnie posłał do swojej matki żeby się mną zajęła, więc ja jej bardzo podziękowałam, poprosiłam tylko żebym się mogła wykąpać u niej i poszłam do domku, który mieli rodzice. Tam byli lokatorzy, ale w ogródku był budyneczek jednoizbowy, no i tam się zatrzymałam. Ale zatrzymałam się tylko na dwa dni, bo wychodziłam, chciałam jakoś dotrzeć, nie wiedziałam czy rodzice żyją, czy brat żyje i co się w ogóle dzieje. Chodziłam na stację w Pruszkowie, kartki zbierało się, bo ludzie pisali, jak zostali wywożeni, czy wyjeżdżali i nosiło się do Czerwonego Krzyża. Potem przyjechała moja kuzynka, która była z moim bratem na Sadybie. Okazuje się, że ona niewiele wie, bo wiedziała tylko tyle, że jak Niemcy szli od strony Wilanowa, to chłopcy w okopie strzelali do nich, żeby ludność cywilna mogła się Powsińską wycofać. No i ona się wycofała i mówi: „Nie wiem, Ryszard został w okopie.” Z nią żeśmy tyle mogły zdziałać wtedy, że brało się dwie łopaty żeby… pociągi elektryczne dochodziły do Dworca Zachodniego, a na Dworcu Zachodnim stał pociąg towarowy, który przywoził ludzi, powstańców do obozu w Pruszkowie. Łopata była przepustką, więc brało się po dwie łopaty i jedną łopatę dawało się, bo to na jednym peronie było, tylko z jednej i z drugiej strony, dawało się łopatę i można było kogoś wyciągnąć, już przejść spokojnie do pociągu elektrycznego i w ogóle wyjść stamtąd. Ale ponieważ ruszać się niewiele można było, dlatego że kenkarta warszawska, to nas łapali, a ja się dowiedziałam, to znaczy Zofia dowiedziała się o mnie i zawiadomiła, że organizuje Dom Dziecka w Łowiczu, pod Łowiczem. No i wtedy… aha, jeszcze moi rodzice przyjechali w międzyczasie do Pruszkowa i żeśmy nie byli u nas, tylko u ciotki na Topolowej, bo tam i ta kuzynka była i moi rodzice, tak że tam było bliżej. Zostawiłam rodziców, pojechałam do Zofii i tam żeśmy zorganizowały Dom Dziecka. Najpierw Zofia chciała żeby to był Dom Dziecka dla takich dzieci, których matki nie chciałyby urodzić, bo nie mają możliwości pomóc im. Ale potem stwierdziłyśmy, że to nie ma sensu w tej sytuacji jak się tyle dzieci warszawskich plącze. No więc zorganizowałyśmy w Dmosinie, też w szkole. Na początek zebrałyśmy około czterdziestu, najwyżej było sześćdziesięcioro dzieci i to w różnym wieku. Na przykład skąd się brały te dzieci? Kiedyś poszłam z Dmosina, na piechotę się wtedy chodziło, nie można było dojechać, bo wojska jeździły pociągami i w Łowiczu brałam książki, najpierw pieniądze wzięłam z kuratorium, a potem książki dla dzieci żeby miały co czytać. Okazuje się, że jak ja wybierałam książki, przyszedł jakiś młody człowiek z dzieckiem, że on chce z siostrą, bo to siostry prowadziły Dom Dziecka, że chce oddać to dziecko na ten okres jak on jest zmobilizowany, nie ma co z tym dzieckiem zrobić. On jest powstańcem, w Powstaniu był, znalazł to dziecko, matka zabita i to dziecko wyniósł, a ma skierowanie do wojska i musi już iść na drugi dzień. Ja tam jednym uchem słuchałam, drugim nie, okazuje się że siostry nie wzięły tego dziecka, bo tam była jakaś choroba zakaźna w tym Domu Dziecka. Wychodząc patrzę, że on stoi z tym dzieciakiem i nie wie co robić. Ja mówię: „Co?” Mówi: „No bo nie wiem co z tym dzieckiem!” Mówię: „No to niech pan daje tego dzieciaka, to wezmę go do siebie.” On wziął nazwę Domu Dziecka i tego dzieciaka przyniosłam, był tłuściutki, dobrze chowany, ale ze strachu przestał mówić, tylko: „Nu, nu.” Ale potem mówił. Już jak dochodziliśmy przez Głowno i było ciemno, to pamiętam, dziecko nie płakało, drżało, bo już było zmęczone, tylko pokazywało światełka. Przyszliśmy do domu, Zofia mówi: „Co się z tobą stało?” Ja mówię: „Zabieraj teczkę i dziecko. Dajcie mu pić i spać.” Do separatki, bo nie wiedziałam co jest, całe szczęście, bo był cały zaświerzbiony. Potem się okazuje, że ten młody człowiek poszedł do wojska i w wojsku opowiadał, że znalazł takie dziecko i znalazł przy tym dziecku fotografię tej matki z dzieckiem i okazało się, że rozmawiał między innymi z ojcem tego dziecka i potem przyjechali, zabrali dziecko. Tak że różne dzieci tam były, od półtora roku do osiemnastu lat, a ja miałam wtedy trochę mniej niż dziewiętnaście.\nJaki to był okres?\nTo było wtedy kiedy jeszcze byli Niemcy, bo pamiętam jak żeśmy… to było jeszcze w Dmosinie, weszli Rosjanie na pewno, dlatego że coś załatwiałam, przychodzę, w Domu Dziecka ciemno, dzieci zapłakane. Co się okazuje? Weszli Rosjanie i komendant kazał zabrać… karbidem się świeciło, nie było elektryczności tylko lampki karbidowe, całą beczkę karbidu i maszynę do szycia. No maszyna, to licho, ale beczka karbidu, to dzieci po ciemku siedziały. Ja mówię: „A Zofia?” Ona umiała po rosyjsku, po ukraińsku, a ja w ogóle nie, myślę sobie: „No trudno, pójdę.” Tylko że ona była dosyć energiczna, ale nie mogła załatwić, bo widocznie napyskowała im trochę za dużo. Poszłam na rano do komendanta rosyjskiego, poprosiłam o tłumacza i on mówi: „Jemu potrzebny!” Ja mówię: „Dlaczego? Opiekujecie się dziećmi, a tu zabraliście dzieciom, dzieci płaczą. Co ja mam?” „Bo my musimy, bo my tu walczymy przecież.” Ja mówię: „To ile czasu tu siedzieć chcecie? Tydzień, dwa?” To było przed Wielkanocą. On mówi: „No nie.” Ja mówię: „To sto kilo karbidu wam potrzeba? Weźcie sobie w kubeł odłóżcie karbidu, tylko przykryjcie, bo się zlasuje, a resztę zabieram.” „Aha, no tak.” To się zgodził. Mówię: „A maszynę po coście nam zabrali?” „No bo na Wielkanoc musimy sobie poprawić.” To było przed Wielkanocą 1945 roku […] Wtedy: „No bo my mamy krawca i sobie…” Ja mówię: „Dobrze, zgadzam się. Dam wam klasę szkolną, krawiec będzie przychodził, przy okazji mnie nauczy jak szyć.” On się zgodził: „Dobrze, to zabierajcie.” Ja mówię: „Dobrze, dobrze. Ale ja to w garść nie biorę, przecież to jest sto kilo i maszyna.” W końcu przydzielił jakichś tam ruskich i potem przyjaźń między tym krawcem, tymi prostymi żołnierzami i dziećmi, to i czekolady im przynosili, no i potem pojechali na front, ale stąd wiem, że to było przed Wielkanocą.\nDużo było właśnie dzieci z Warszawy?\nBardzo dużo, to były dzieci z Warszawy, właśnie takie, które… poprzyjeżdżały starsze dzieci… przyjeżdżali i się znaleźli u rodziny, u kogoś. Tak że jakieś pięćdziesiąt procent to było, nawet więcej, tych powstańczych.\nPóźniej rodziny zgłaszały się?\nPotem tak, potem był ten Dom Dziecka przeniesiony do Brzezin, a potem do Lisowic. Część dzieci zgłaszało się, do szkoły potem chodziły, no ja już potem musiałam wrócić do Warszawy. Moja mama jak myśmy wyszli na Powstanie, to nie mogła usiedzieć, poszła pracować, zorganizować szpital, myśmy byli pięćdziesiąt dziewięć, a sześćdziesiąt jeden był szpital powstańczy i mama tam zorganizowała kuchnię, pralnię i tam działała. Jak wychodzili, to zrobili listę i mamę wpisali na tą listę, mimo że nie miała żadnego przeszkolenia, bo nigdzie nie należała i tą listę przejął ktoś. Wtedy UB przyszło i musiałam przyjechać do Warszawy żeby się tą sprawą zająć. Ale też nie mogłam od razu przyjechać, bo Zofia mówi: „Nie zwolnię cię…” mimo, że darmo żeśmy pracowały, „…za dwa tygodnie mogę cię zwolnić.” Przyjechałam na cztery dni i wtedy się okazało, że ojciec ciężko chory, pobity, mama nie wiadomo gdzie.\nBo z UB przyszli, mama powiedziała, że ojciec nic nie winny, ale oni lali po kolei. Przecież ja mamę też nie mogłam znaleźć, bo najpierw poleciałam jak głupia do UB na Koszykową i wtedy najpierw przepustki, nie przepustki, wchodzę, sala i w sali dwóch takich młodych gówniarzy, za przeproszeniem, z pistoletami do mnie, co ja. Mówię, że ja po to i tamto i widzę, że na stole są moje, bo myśmy z bratem mieli mieszkanie w Otwocku żeby rodziców nie narażać, nasze dywany i myślę sobie: „Co on mi tu z pistoletem?” Coś im powiedziałam i na to wychodzi jakiś przestraszony starszy pan: „Co się tu dzieje?” Ja mówię: „Dlaczego pan się takimi gówniarzami otacza?” On przestraszony zaprosił mnie. „O co chodzi?” Ja mówię: „Proszę pana, aresztowali moją mamę. Ja chcę wiedzieć gdzie jest, bo chce ją zobaczyć.” On mówi: „Proszę pani, ja nie mogę pani powiedzieć, bo to jest sprawa państwowa.” Ja mówię: „Ale to jest moja matka.” „To niech pani idzie do prokuratury na Leszno.” Przybiegłam na Leszno stamtąd, poszłam do prokuratora, on mówi: „Proszę pani, ja pani nie mogę powiedzieć, dlatego że to jest sprawa UB.” Ale daje mi na karteczce, podsuwa mi karteczkę: „Zrobić paczkę i więzienie gdzie przyjmą, tam jest matka.” Ja więzień w Warszawie nie znałam, ale wiedziałam, że na Rakowieckiej jest. Paczki nie bardzo miałam z czego zrobić, ale kupiłam jakiś chleb, jeszcze coś, pobiegłam na Rakowiecką, przyjęli paczkę, no więc ja wtedy myślę sobie: „Trzeba walczyć o widzenie.” Poszłam do naczelnika, naczelnik mówi: „Proszę pani, ja muszę mieć pozwolenie z Koszykowej.” Więc znowu na Koszykową, znowu staszczam się na drugi dzień, przyniosłam mu pozwolenie, przyprowadził mi mamę, sam do mieszkania swojego, ale mama była w takim stanie, że w ogóle mnie nie poznawała wtedy. Oni mieli zwyczaj, że tam takie mieli wąskie jakby piwniczki i w wodzie mama stała, nogi miała takie. Napyskowałam temu dyrektorowi, jak on może chorego tak trzymać, nie w szpitalu. On mówi, że musi mieć pozwolenie, znowu z Koszykowej. Przybiegłam znowu na Koszykową, powiedziałam: „Niech mi pan da stałą przepustkę, bo ja tu codziennie przychodzę.” No i dali mamie skierowanie do szpitala, potem mamę przewieźli do Fordonu. Ja musiałam wyjechać, potem dopiero przyjechałam i mama dwa lata przesiedziała w Fordonie.\nPanią spotkały jakieś represje po wojnie?\nNie, raczej nie, bo po pierwsze nikt się nie przyznawał, że był w Powstaniu, że był powstańcem, to jest pierwsza rzecz. W żadnym życiorysie, bo przecież potem kończyłam i Uniwersytet i pedagogikę, geografię i pracowałam w harcerstwie i mnie osobiście UB śledziło, to co robiłam, dlatego że na pewno Wiśka Gromostańska, komendantka chorągwi, była wzywana do UB, to jej powiedzieli: „Niech pani powie tej druhnie „Fidze” żeby nie jeździła rowerem…” bo ja wtedy chyba w szkole pracowałam i uczyłam się, „…bo my nie możemy jej śledzić.” Wiśka mi to powtarza, ja mówię: „To im powiedz, że jak co, to niech mnie spytają gdzie ja jeżdżę, jak nie mogą nadążyć.” To raz, drugi raz przyszły do mnie panie też z UB, spytać się czy ja się nie bałam ratować dzieci żydowskich. Ja mówię: „A co to was może obchodzić?” Ale nie zaznałam od nich żadnej… Raczej proponowano mi żebym przystąpiła do partii, bo mam takich studentów. Później pracowałam na Uniwersytecie jako asystent, potem jako adiunkt i nie spotkałam się z [represjami].\nPani Jadwigo, tak się zastanawiam, pani miała w trakcie Powstania dziewiętnaście lat. Skąd w pani było tyle siły, żeby opiekować się tymi dziećmi?\nTo już wcześniej żeśmy się opiekowały, bo w czasie okupacji, to jeszcze i te żydowskie dzieci, to dziewiętnaście miałam jak było Powstanie, a te cztery lata do Powstania, to też… Nie wiem, to się normalnie robiło, tak jak wy teraz nagrywacie też skąd macie czas, siłę na to wszystko, to się robiło po prostu. To nie było nic nadzwyczajnego, to było normalne życie.\nTa praca wiązała się z dużym niebezpieczeństwem.\nNiebezpieczeństwo było wszędzie, mógł pan iść na ulicy i też… Pamiętam kiedyś wzięłam „Biuletyn Informacyjny”, bo miałam go roznieść i zostały mi dwa numery, bo się potwornie źle czułam i myślę sobie: „To te dwa egzemplarze na drugi dzień zaniosę.” Idę ulicą Wilczą i zamknięta ulica. Ja przeszłam, Niemcy już łapali i ja przeszłam przez pierwszych Niemców i myślę: „To już trudno, pruję dalej.” Idę, ponieważ właśnie byłam blada, przepuścili mnie przez tą drugą, weszłam do bramy, przebiegłam do góry, mówię: „Ryszard, masz coś, to chowaj, weź to…” On miał jakieś pistolety, „… to zabierz na strych.” Niemcy potem wpadli, ale ponieważ myśmy mieli meldunek otwocki, to znaczy brat miał i oni go chcieli wyprowadzić, no bo patrzą: „Dlaczego Otwock?” „No bo jestem chory na gruźlicę.” Zostawili go i poszli. Tak że różne były te historie ciekawe.\nCzyli zasłanianie się chorobą zakaźną było bardzo skuteczne?\nTak, bardzo skuteczne, oni się bali choroby zakaźnej. A on nie był chory, tylko po prostu musieliśmy tam mieszkanie mieć, dlatego że po pierwsze tu godzina policyjna, tam można było jeszcze chodzić, bo tam Polesie, za lasem, to była willa. Poza tym nie chcieliśmy tu rodziców narażać, poza tym rodzice nie musieli wszystkiego wiedzieć.\nPani Jadwigo ostatnie pytanie. Jak pani myśli, czy decyzja o wybuchu Powstania była słuszna?\nJa wtedy, pierwszego dnia Powstania, poszłam do swojej drużynowej, która prowadziła kolonial, przyjechała po pieniądze i po coś jeszcze i ona mówi: „Słuchaj „Figo”, to Powstanie nie będzie miało racji bytu, przegracie.” Ja mówię: „Trudno, składałyśmy przysięgę, to będziemy.” Poza tym tuż przed Powstaniem zrobiła się… Niemcy tak jakby się wycofywali, młodzież kipiała, gdyby to nie… To było przygotowanie do czegoś, gdyby Powstanie z naszego punktu nie wybuchło, to ja nie wiem co młodzież by wtedy zrobiła. Według mnie to było słuszne, dlatego że po pierwsze, w miarę możności pokazaliśmy co można, po drugie myśleliśmy, że to będzie kilka dni, a nie sześćdziesiąt trzy dni. Czy ja wiem, no zmarnowało się miasto, ale to nie było tak, dlatego że miasto nie było po Powstaniu zaraz zniszczone, tylko potem Niemcy niszczyli dom po domu, palili i to co było zniszczone, to by się dało łatwiej odbudować, a to zniszczyli potem po Powstaniu Niemcy. Stare Miasto było zniszczone w czasie Powstania bardzo, ale inne ulice to były co któryś dom, a oni szli i palili całymi ulicami. Brali Polaków, którzy najpierw sprawdzali, to wiem od mojego wuja, którego zmusili do tego, Hope, z Pruszkowa jeździł i oni z palnikami chodzili, palili, przeglądali dom, wszystkie ważniejsze rzeczy, co było, wywozili, a dom po domu palili.\nWarszawa, 27 października 2006 roku\nRozmowę prowadzi Tomasz Niemczura\nJadwiga Gadomska Pseudonim: „Prut”, „Figa” Stopień: sanitariuszka Formacja: Batalion „Golski” Dzielnica: Ochota Zobacz biogram\nstrzelec Jerzy Kober „Wacław” Data wywiadu: 2006-11-14 Formacja: Pułk „Baszta”, „B2” Dzielnica: Mokotów Nazywam się Jerzy Kober. Urodziłem się w 1924 roku w Warszawie. Tam też spędziłem większą część mojego życia. Do szkoły podstawowej chodziłem również w Warszawie. Była to powszechna prywatna ...


Jesteś kobietą? Ćwicz rano! Łatwiej zrzucisz brzuch i obniżysz ciśnienie. Sprawdź też, jakie korzyści zyskają mężczyźni trenujący wieczorem | Strona Zdrowia\nAnna Rokicka-Żuk 2 czerwca 2022, 15:15\nNajlepszy czas na trening może być inny dla kobiet i mężczyzn, jeśli chodzi o oczekiwane efekty ćwiczeń. Niezależnie od pory dnia są one jednak korzystne dla obu płci. jacoblund/Getty Images\nKiedy ćwiczyć – rano czy wieczorem? Ten odwieczny dylemat ma wreszcie rozwiązanie – najlepszy wybór zależy od tego, czy jest się kobietą, czy mężczyzną, oraz jakie efekty chce się osiągnąć. Poznaj wyniki nowych badań na temat korzyści z ruchu w tych dwóch porach dnia i sprawdź, kiedy wspomagają odchudzanie, a kiedy – budowanie siły i poprawę nastroju.\nJak zegar biologiczny wpływa na efekty ćwiczeń?\nNajlepszy czas na trening dla kobiet i mężczyzn\nNajlepsza pora na aktywność fizyczną to żywo dyskutowana kwestia i podmiot licznych badań. Do tej pory ustalono m.in., że zależy ona od tzw. chronotypu danej osoby, czyli jej indywidualnych biologicznych rytmów dobowych, które regulują procesy fizjologiczne. Mamy więc przysłowiowe „ranne ptaszki” i „nocne marki”.\nO tym, kiedy ćwiczymy, decyduje zwykle plan naszego dnia. Nie zawsze możemy więc znaleźć czas na aktywność w preferowanej porze, choć wielu osobom się to udaje. Przy dobrej organizacji codziennych zajęć wiele da się zmienić, ale czy warto? Czy rzeczywiście wstając godzinę wcześniej zyskamy lepsze efekty treningu niż znajdując na niego czas i siłę wieczorem?\nPewne efekty łatwiej uzyskać rano, jeśli się jest kobietą, natomiast te same skutki osiągali mężczyźni ćwicząc wieczorem. Udowodniono to w 12-tygodniowej próbie z udziałem 30 pań i 26 panów. Uczestnicy byli w wieku 25-55 lat, byli zdrowi, aktywni, nie palili, a ich waga mieściła się w normie.\nW ramach badania realizowali zróżnicowany, tzw. multimodalny plan treningów o nazwie „RISE”. W zależności od dnia obejmował on 60 minut treningu: oporowego (ang. resistance, R), interwałowych sprintów (intervals, I), rozciągania (stretching, S) albo wytrzymałościowego (endurance, E). Trzy dni w tygodniu przeznaczono na odpoczynek (środy, soboty i niedziele), a treningom towarzyszyła dieta wzbogacona w białko, by zapewniać dawkę tego składnika zalecaną osobom aktywnym. Wynosiła ona 1,1-1,8 g na kilogram masy ciała.\nCo ważne, żeńskich i męskich uczestników podzielono na grupy, przypisując im trening w godzinach 6:30-8:30 (śniadanie jedzono po treningu, a 3 kolejne posiłki – co 4 godziny) lub w godzinach 18-20 – wtedy jedli trzy posiłki co 4 godziny przed treningiem, a po nim spożywali ostatni.\nNa początku i końcu prób badacze ocenili poziom sprawności i kondycji uczestników, dokonali pomiarów biochemicznych, zebrali wywiad na temat samopoczucia badanych. Gdy poddali te dane analizie, stwierdzili coś więcej niż tylko poprawę stanu zdrowia uczestników we wszystkich wyznaczonych grupach. Ustalono, że:\nRano powinny ćwiczyć kobiety, które pragną:\nzredukować ilość tłuszczu brzusznego (a dzięki temu – obwód talii i groźnych chorób metabolicznych),\nobniżyć wysokie ciśnienie tętnicze,\nzwiększyć siłę mięśni nóg.\nKobiety ćwiczące wieczorem mogą zyskać natomiast większe korzyści w postaci poprawy następujących parametrów i cech:\nsiła mięśni górnej części ciała,\nwydajność pracy mięśni,\nkontrola nad dietą.\nSukcesy osiągnęły jednak panie we wszystkich grupach – było to zmniejszenie poziomu tkanki tłuszczowej w organizmie, ilości tłuszczu brzusznego i ulokowanego na biodrach, a także ciśnienie krwi.\nPoprawę poziomu cholesterolu (a dokładniej – stosunku cholesterolu całkowitego do ilości jego „dobrej” frakcji HDL), ciśnienia krwi, współczynnika wymiany oddechowej (mówi o wydolności wymiany tlenu i dwutlenku węgla w organizmie) i spalania węglowodanów stwierdzono tylko przy treningu wieczornym u mężczyzn.\nNa podstawie uzyskanych wyników stwierdzono także, że aktywność pod koniec dnia powinni zaplanować zwłaszcza panowie zainteresowani poprawą stanu zdrowia kardiologicznego i metabolicznego, jak również poczucia dobrostanu psychicznego (ang. wellbeing).\nDowiedz się więcej o biorytmach:\nCo się dzieje z twoją wagą, gdy sypiasz po 4 godziny na dobę?\nŹródło: Morning Exercise Reduces Abdominal Fat and Blood Pressure in Women Frontiers in Physiology


Mieszkanie na sprzedaż w kamienicy Kalisz, Śródmieście,275 000 zł |+60 000 Ofert w WGN!\nKalisz, województwo wielkopolskie, mieszkanie, 2 pok., 73,18 mkw, sprzedaż, 275 000 złotych.\nNa sprzedaż wyjątkowe,przestronne mieszkanie o powierzchni 73,18m2 w świetnej lokalizacji na osiedlu blisko centrum miasta. Mieszkanie idelane dla rodziny pod względem lokalizacji.Możliwość podziału mieszkania na mniejsze pokoje i wydzielenie trzech niezależnych pomieszczeń.\nNieruchomość znajduje się na drugim parterze w zadbanej kamienicy. Budynek 3 kondygnacyjny, czysta,zadbana klatka, nowe dzrwi wejściowe. Wokół budynku dużo miejsc parkingowych, dbałość o czystość, zieleń. Lokal stanowi odrębną własność z księgą wieczystą - bez obciążeń.\nMieszkanie odświerzone i gotowe do wprowadzenia. Wyposażenie w kuchni meble, kuchenka, pozostają w cenie. Do mieszkania przynależna piwnica o pow. 9,62 m2 wpisana w księdze wieczystej. Pod budynkiem miejsca parkingowe ogólno dostępne dla wszystkich lokatorów.\nMEBLE ANTYKI, LAMPA, ZEGAR W SALONIE WIDOCZNE NA ZDJĘCIACH DOSTĘPNE ZA DODATKOWĄ OPŁATĄ\n- kościół, poczta\nCena /m² 3 758\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: mieszkanie w kamienicy, Kalisz, 2 pokoje, 73.18m², 2 piętro. Proszę o kontakt.


Spinki i akcesoria do karoserii - serwo.net Modele zdalnie sterowane\nSpinki i akcesoria do karoserii pomogą ci zadbać o bezpieczeństwo i wygląd auta\nMocowanie karoserii to zwieńczenie budowania modelu samochodu. Prawidłowo przymocowana karoseria jest wizytówką modelu. To po jej wyglądzie oceniany jest wizerunek auta. Dobre mocowanie chroni wewnętrzne mechanizmy pojazdu przed uszkodzeniem i szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi (wodą, drobinkami kurzu i piasku). Dobrze zamocowana karoseria umożliwi ci jeżdżenie repliką wymarzonego pojazdu nawet w bardzo trudnych warunkach: jazda po lesie, piasku, czy innym podłożu.\nSpinki i akcesoria do karoserii musthave każdego modelarza\nPrezentujemy ofertę spinek i akcesoriów do karoserii. Znajdziesz tutaj m.in. różnej wielkości spinki do karoserii, które znajdą zastosowanie w różnych modelach budowanych przez ciebie replik samochodów. Specjalnie dla naszych klientów prowadzimy sprzedaż spinek do karoserii w ekonomicznych zestawach. W naszej ofercie dostępne są trwałe i wysokiej jakości akcesoria do karoserii, które przydadzą ci się podczas wielu modelarskich prac.\nProste nożyce do karoserii samochodów RC z leksanu\nSpinka do karoserii - 02053\nSpinka do karoserii (mała) 6 szt. - 85029\nSpinka do karoserii (średnia) 6 szt. - 85034\nSpinki do karoserii w skali 1:5 - D10027\nZakrzywione nożyce do karoserii samochodów RC z leksanu


Zwrócił uwagę hałaśliwym awanturnikom, więc go pobili | Nowości Dziennik Toruński\nZwrócił uwagę hałaśliwym awanturnikom, więc go pobili\nW sobotę nad ranem patrol Straży Miejskiej został wysłany na ulicę Słoneczną na Wrzosach w Toruniu. Powodem było zakłócanie ciszy nocnej.\nNa miejscu strażnicy zauważyli czterech mężczyzn. Ci na widok zbliżającego się radiowozu wsiedli do samochodu i zaczęli uciekać. Wkrótce zostali zatrzymani. Okazało się, że trójka z pasażerów auta chwilę wcześniej pobiła przechodnia.\nZwrócił im uwagę, że mają ściszyć muzykę w samochodzie, bo zakłócają ciszę nocną. W odpowiedzi mężczyzna został zaatakowany. Zatrzymanymi sprawcami pobicia zajęła się policja.\nobs 31.07.2014 11:53:53\nNie obrażaj Polaków, gdybyś miał trochę rozumu i wiedzy, to byś wiedział, że "moda" na kolumny i decybele w autach przywędrowała z Niemiec, z nizin społecznych po NRD, dal których był to symbol "luksusu", a naśladowana przez gastarbaiterów-dresiarzy .\nNo chyba, że jesteś Niemcem, albo jednym z tych dresiarzy i piszesz o sobie, przy okazji plując na Polskę...


Nowy OS z HP - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nNowy OS z HP\n05.07.2000, godz. 14:33\nFirma Hewlett-Packard zaprezentowała nową wersję serwerowego systemu operacyjnego HP-UX 11i, przeznaczonego dla firm internetowych.\nHewlett-Packard wprowadza nową wersję unixowego systemu operacyjnego, HP-UX 11i, przeznaczonego głównie dla dynamicznie rozwijających się firm internetowych. Do HP-UX 11i (w porównaniu z poprzednią wersją) dodano m.in. serwery WWW Apache i Nokia WAP, usługi katalogowe zgodne z protokołem LDAP, narzędzia do uruchomienia i wspierania usług internetowych e-speak i e-services oraz mechanizm wyszukiwania Ultraseek firmy InfoSeek. Najnowszy system HP wspiera także standard Ipsec, zwiększający bezpieczeństwo komunikacji sieciowej.\nHP-UX 11i zapewnia użytkownikom dużą skalowalność platformy sprzętowej, gdyż system może obsłużyć 256 procesorów. Dzięki temu użytkownicy, którzy potrzebują większej mocy obliczeniowej, mogą dodawać nowe zasoby. HP-UX11i oferuje administratorom także znaczne ułatwienia zarządzania, takie jak możliwość instalacji dodatkowych urządzeń podczas pracy systemu. Nowy system operacyjny Hewlett-Packad obsługuje aplikacje serwerowe opracowane dla HP-UX, Windows i Linux.


TWÓRZ, BAW SIĘ I ODKRYWAJ W NINTENDO LABO NA NINTENDO SWITCH | CQE.PL\n18. 1. 2018, gry, nowości, Switch\n17 styczeń 2018 – Nintendo zapowiada Nintendo Labo, nową linię interaktywnych zabaw do samodzielnego złożenia, stworzonych po to, aby pobudzać kreatywność i świetnie się bawić. Wraz z konsolą Nintendo Switch zestawy Nintendo Labo dostarczą narzędzia oraz technologię do tworzenia własnych kreacji i zabawy nimi w grach. Nintendo Labo zadebiutuje w Europie już 27 kwietnia tego roku. Zobacz pierwszy zwiastun Nintendo Labo na dedykowanym mu kanale YouTube.\n· Toy-Con Pianion: Po zbudowaniu pięknego, 13-klawiszowego pianina, należy włożyć do niego konsolę Nintendo Switch i prawy Joy-Con, aby rozpocząć grę. Możesz nawet włożyć specjalne klocki pozwalające na wydawania nowych dźwięków czy granie w innych tonacjach.\n· Toy-Con Robot: Stwórz strój robota, włóż prawy i lewy Joy-Con w odpowiednie miejsca na plecaku i w wizjerze, a potem przejmij kontrolę nad swoim robotem, widocznym na ekranie telewizora, kiedy konsola Nintendo Switch włożona jest do stacji dokującej. Weź udział w różnych grach i zabawach, w tym w trybie robota, w którym będziesz mógł niszczyć miasta i statki kosmiczne.\nBądź jednym z pierwszych, któzy doświadczą Nintendo Labo, zgłaszając się do udziału w specjalnych warsztatach Nintendo Labo. Warsztaty Nintendo Labo będą specjalnymi wydarzeniami, na które Nintendo będzie zapraszać rodziców, dzieci, dziennikarzy i influenserów, aby wspólnie tworzyć, bawić się i odkrywać nowe rzeczy. Aby zostać jednym ze szczęśliwców, którzy będą mogli przetestować Nintendo Labo przed premierą zapisz się na tej stronie https://www.nintendo.co.uk/nintendolabo\nPierwsze spojrzenie na Nintendo Labo