visera19 października 20212 mins read\nNarożniki to bez wątpienia najbardziej popularne i najbardziej funkcjonalne meble wypoczynkowe, które na co dzień służą nam w naszych domach. Narożniki dostępne są w przeróżnych stylach oraz wariantach, jednak zdecydowanie największą popularnością cieszą się te wykonane w stylu klasycznym. Zastanawiasz się czy warto kupić taki mebel do domu i czym powinien się charakteryzować? Jeśli tak, jesteś w odpowiednim miejscu. Dowiedz się wszystkiego co powinieneś wiedzieć na temat narożnika w stylu klasycznym i sprawdź, co warto kupić.\nKlasyczny narożnik to funkcjonalny i niezwykle przydatny mebel, który może służyć w każdym domu przez długie lata. Wyróżnia go uniwersalny kolor, funkcjonalny kształt oraz możliwość dopasowania się do każdego rodzaju przestrzeni. Sprawdź, co jeszcze powinieneś wiedzieć na temat tego rodzaju mebli.\nNarożnik w salonie – dlaczego warto?\nNa początku warto powiedzieć sobie kilka słów, dlaczego warto kupić narożnik do salonu. Jest to mebel, który doskonale dopasuje się do każdego rodzaju przestrzeni i sprawi, że salon stanie się komfortową przestrzenią do wypoczynku. Dodatkowo, narożniki są stosunkowo niedrogie, patrząc na to co są w stanie nam zaoferować.\nStyl klasyczny to przede wszystkim prostota, która idzie w parze z funkcjonalnością. Dodatkowo, królują tam stonowane barwy oraz wszystko dobrze do siebie pasuje. Klasyczne narożniki dobrze komponują się z prostymi meblami, tworząc ciekawą kompozycje.\nW jakich salonach narożniki sprawdzają się najlepiej?\nNarożniki do dobre rozwiązanie do każdego rodzaju salonu. Zarówno mniejsze, jak i większe pomieszczenia mogą korzystać z tego typu rozwiązań. Narożniki można stawiać zarówno w centrum pomieszczenia, jak i w jego kątach.\nGdzie znajdę najlepsze narożniki do salonu w stylu klasycznym?\nWarto jest poszukać w internecie – tam jest największy wybór oraz atrakcyjne ceny dla wszystkich – zaczynają się już od kilkuset złotych.


wizyta duszpasterska – dzień, jak co dzień\nJak co roku, i teraz, na Włościach był przyjęty Ksiądz „po kolędzie”. Tradycja tego wymaga, a w tym domu rządzi Matka Rodzicielka. W Wersalu, tymczasem, zignorowałam już 4 z kolei wizytę duszpasterską. To tak dla równowagi. Tym czasem wracając do owej wizyty na Włościach. Otóż, nie było mnie.\nPierwszy raz od lat wielu, acz nie wynikało to z mojego jakiejś szczególnej niechęci, a z konieczności bycia w rzeczonym czasie, kilka kilometrów dalej i pochylania się nad szkłem laboratoryjnym, którego nazwy namiętnie mylę, w pisowni i nie tylko, acz to nie istotne jest dla sprawy.\nTak więc, Duszpasterz młody, wyważony i z poczuciem humoru oraz z zacięciem do śpiewania, skądinąd całkiem do posługi się nadający, był moją nieobecnością zawiedziony i niepocieszony. Nie mniej, choć mnie nie było, dostałam obrazek święty. Nie powie, gustowna Matka Boska z Dzieciątkiem na ręku, na białym tle. Doprawdy bardzo wyważony kolorystycznie, bez przesadyzmu, który tym kawałkom nadrukowanego kartonu często towarzyszy. To by było jednak na tyle jego wyważenia, gdyż rewers przyprawił mnie co najmniej o zdziwienie, gdyż zawierał ni mniej, ni więcej, jak tekst zatytułowany „Modlitwa żony za męża”. Bardzo, że tak to ujmę sugestywny, gdyż albo Duszpasterz nie doczytał, że Kuria sama dawno temu mnie zwolniła ze ślubów małżeńskich uznając je za niezawarte, całkiem z resztą nie wiele czasu po tym, jak za niebyłe moje małżeństwo uznał Sąd Okręgowy, lub też zwyczajnie zapomniał co czytał przed posługą. Tak więc cóż, nie bardzo wiem, czy czytając tę modlitwę, modlę się za byłego, czy o przyszłego potencjalnego, gdyż owa modlitwa zdecydowanie jest w czasie teraźniejszym. Z drugiej strony, zważywszy na zasady programowania neurolingwistycznego, modnego bardzo jakiś czas temu, oraz na zasady kreacjonizmu, gdzie jednym z elementów dążenia do celu jest uzyskanie przekonania, że cel już jest w naszym posiadaniu… takie tam czary mary… mniejsza ze szczegółami, nie wiem czy powinnam ją czytać więcej niż ten raz, jaki mam już za sobą, gdyż zdecydowanie, formalizacja czegokolwiek jakoś jawi mi się obecnie (i nie tylko) mało zachęcająco. Zdecydowanie nie jest moim marzeniem. Białą sukienkę to już miałam, więc nie mam parcia „na szkło” w tym temacie. Pominę drobny szczegół obecnego braku kandydatów, to w sumie, jest mi dobrze jak jest. Po co zmieniać coś co jest dobre?\nŻeby jednak nie było, to sama modlitwa bardzo mnie urzekła doborem słów, oraz rolą jaką przypisuje kobiecie. Nie będę na niej jednak „psów wieszać” gdyż byłoby to niesprawiedliwe – przecież nie wiem jak brzmią słowa modlitwy Męża za żonę – być może są one równoważne do modlitwy jaką ja otrzymałam. Więc aspekt równouprawnienia pozostawię bez komentarza, ale reszta – normalnie – majstersztyk słowny. Poniżej cytuję – więc każdy czyta wedle własnego uznania.\n„Dziękuję Ci Panie, za mojego męża. Za jego miłość, za dobro, które mi daje. Za to, że dzięki sakramentowi małżeństwa możemy tworzyć „jedno ciało”. Zawierzam Ci, Boże, wszystkie jego myśli, gesty, słowa, decyzje, relacje z innymi ludźmi. Oddaję także to, co w nim trudno mi pokochać, co mnie irytuje lub boli.\nUświęcaj, Boże, naszą miłość. Proszę o wierność dla niego i dla mnie. Proszę o bliskość, która wyraża i umacnia miłość. Pomóż nam, byśmy się zawsze dobrze rozumieli, potrafili pokonać trudności, gasić konflikty i przebaczać sobie.\nChroń go, Panie, od zła, daj mu silną wiarę i świętość. Błogosław jego pracy. Spraw, aby dzięki mnie mógł stawać się lepszym mężem i ojcem. Chcę jego szczęścia. Kocham go.”\n… doprawdy, modlitwa idealna dla samotnej kobiety w moim wieku… doprawdy, żyć i nie umierać.\nOpublikowano 27 stycznia, 2018 Kategorie babskie sprawy, codziennośćTagi kolęda, ksiądz, manipulacja, matka boska, modlitwa, niedopatrzenie, wizyta duszpasterska, święty obrazek4 komentarze do – 20 –


Różne rodzaje damskiej odzieży medycznej - b Team\nStrona Główna » Medycyna i Zdrowie » Różne rodzaje damskiej odzieży medycznej\nZachodząc do zupełnie dowolnej placówki medycznej, praktycznie zawsze napotyka się w niej na niemalże identycznie ubrane osoby. Wszystkie przyodziane są w podobnie wyglądające stroje, wykonane ze specjalistycznych materiałów. Odzież lekarska musi być bowiem jasno odczytywana przez pacjentów. A jakie jej przykładowe elementy ubioru występują wśród produktów przeznaczonych dla kobiet?\nNajważniejsze są naturalnie fartuchy. Zwykle posiadają je wszystkie pielęgniarki, dentystki czy jeszcze inne pracowniczki związane z branżą medyczną. Fartuchy posiadają dodatkowe kieszenie, w których można przetrzymywać podręczne narzędzia, długopisy czy notesy bądź telefon komórkowy. Dość podobne do nich są sukienki medyczne o równie dobrych właściwościach. Przyodzianie takiego ubioru czasami jednak nie jest wystarczające. Jeżeli bowiem w placówce medycznej zazwyczaj jest dość chłodno, pracujące w niej kobiety powinny dysponować także cieplejszą odzieżą, która zabezpieczy je przed wychłodzeniem. Tak właśnie działają m.in. bluzy medyczne (zob. medicstar.pl), wykonywane z grubych i miłych w dotyku materiałów. Czasami też zastępowane są one równie wygodnymi i jeszcze cieplejszymi polarami bądź całymi kompletami. Dodatkami dla takich strojów pracowniczych stają się skarpetki, podkolanówki, czepki oraz rękawiczki.\nOsoby pracujące w branży medycznej pełnią niezwykle ważną rolę w społeczeństwie. Z tego też powodu zatrudniający je ludzie powinni starać się im zapewnić dogodne i komfortowe warunki do pracy. Nawet specjalistyczna odzież medyczna w pewnym stopniu je stwarza. Każdej pielęgniarce czy lekarce będzie się pracować o tysiąc razy lepiej w odpowiednio dopasowanym do jej figury, schludnym i bardzo wygodnym zestawie ubrań.\nPoprzedni post Oferta biura rachunkowego\nNastępny post Obrazy ozdobą dla wnętrz


Filip Wojtan, czyli człowiek, który zatrzymał Hetmana [ZDJĘCIA] - Starachowicki.eu - Starachowice\n24 czerwca 2018 24 czerwca 2018 romanSkomentuj on Filip Wojtan, czyli człowiek, który zatrzymał Hetmana [ZDJĘCIA]\n23 czerwca 2018 r. – ta data na stałe wpisze się w historii starachowickiego futbolu złotymi zgłoskami. Zespół Dominika Zuby, po minimalnej porażce 2:3 w pierwszym meczu barażowym o udział w Centralnej Ligi Juniorów U-15 z Hetmanem Zamość, w sobotę w Starachowicach odrobił straty i wygrał przed własną publicznością 1:0. Awans do rozgrywek szczebla centralnego, to w dużej mierze zasługa Filipa Wojtana. Golkiper Juventy kapitalnymi interwencjami uratował swoją drużynę przed stratą bramki. W drugiej połowie młody bramkarz obronił rzut karny.\nJesienią 1973 r., angielska i polska prasa rozpływały się nad zachwytami pod adresem Jana Tomaszewskiego, dzięki któremu biało-czerwoni zremisowali 1:1 na Wembley. Po tym spotkaniu, o legendarnym bramkarzu kadry Kazimierza Górskiego zaczęto mówić, jako o człowieku, który zatrzymał Anglię. Zachowując wszelkie proporcje, Juventa miała w swoich szeregach zawodnika, który w sobotę bronił jak w transie. W 56. minucie do futbolówki ustawionej na 11 metrze podszedł Jan Mróz. Golkiper starachowickiej drużyny do końca zachował zimną krew, broniąc w kapitalny sposób strzał napastnika Hetmana. Pod koniec meczu mimo prób, podejmowanych przez przyjezdnych, nie dał się zaskoczyć, zachowując jakże potrzebną w takich sytuacjach koncentrację.\nJuventa, która miała nadzieję na zwycięstwo, do awansu potrzebowała jednego trafienia. W 22. minucie karnego na bramkę zamienił Adam Hamera i miejscowi zdołali odrobić straty. Po przerwie zespół Dominika Zuby, skutecznie jak się później okazało, utrzymał korzystny dla siebie rezultat. Po ostatnim gwizdku w obozie gospodarzy zapanowała szalona radość. Na środku boiska zawodnicy wraz ze szkoleniowcem tańczyli z radości. W sezonie 2018/19, klub z ul. Szkolnej będzie miał dwóch przedstawicieli w Centralnej Lidze Juniorów: U-17 oraz U-15.\nTo co stało się w Starachowicach, wzbudziło w nas ogromną radość. Chłopcy, którzy zagrali w spotkaniu z Hetmanem, a także pozostałych meczach w tym sezonie, zasłużyli na wielkie słowa uznania. To sukces, jaki na przestrzeni ostatnich lat, odnieśliśmy wspólnymi siłami – powiedział Dominik Zuba, trener Juventy dla którego był to pożegnalny pojedynek w roli szkoleniowca teamu. – Pracowaliśmy wspólnie przez 6 lat. Awans do CLJ U-15 to nic innego, jak ukoronowanie pracy. W lepszy sposób nie mogliśmy sobie tego wymarzyć i wyobrazić. Fakty są takie: Juventa ma drugiego przedstawiciela w rozgrywkach młodzieżowych na szczeblu centralnym – dodał.\nTriumf różnicą jednego trafienia to również efekt żelaznej konsekwencji i gry do końca. – Zdajemy sobie sprawę z tego, jak trudno jest znaleźć się w rozgrywkach CLJ. Zagramy z najlepszymi ekipami w kraju. Jesteśmy mega szczęśliwi – stwierdził trener Zuba, który musiał postawić na ofensywny skład. – W Zamościu, mimo przegranej przywieźliśmy dobry wynik. Pierwsze spotkanie miało specyficzny przebieg. Graliśmy falami. Mieliśmy fajne momenty, gdzie prowadziliśmy grę, były także słabsze fragmenty. W sobotę, kiedy jako pierwsi wpisaliśmy się na listę strzelców, z tyłu głowy było bronienie zaliczki, jaka dawała nam awans. Szczęście było dzisiaj po naszej stronie. Z drugiej strony szczęściu byliśmy w stanie pomóc. Kapitalnie między słupkami spisał się Filip Wojtan – zaznaczył.\nCo okazało się kluczem do awansu Juventy? – Jesienią graliśmy baraże. Dzięki nim nabraliśmy doświadczenia. Borykaliśmy się wówczas z wieloma problemami, dzisiaj także. W meczu z drużyną z Zamościa nie mogłem skorzystać ze wszystkich zawodników. Nie wszyscy byli zdrowi. Ciężka praca, jaką wykonaliśmy nie tydzień czy dwa przed spotkaniami barażowymi zadecydowała o awansie – podkreślił D. Zuba. Co ciekawe, w wyjściowej jedenastce jego zespołu, znalazło się 7 graczy, którzy jeszcze nie tak dawno zakończyli rywalizację w prestiżowym turnieju „Z podwórka na stadion o puchar Tymbarku”, na 4. miejscu w kraju. To były pierwsze symptomy ciężkiej pracy, której owoce zebrano w weekend.\nZarówno ci, którzy uczestniczyli w krajowym finale na stadionie narodowym w Warszawie, jak i ci, którzy do nas dołączyli pracowali na wysokich obrotach. Przez wiele lat uczyłem chłopców podstaw futbolowego rzemiosła. W meczu z Hetmanem heroizmem, walką, zaangażowaniem, niekiedy boiskowym cwaniactwem osiągnęliśmy sukces – mówił szkoleniowiec Juventy. Co pomyślał kiedy przy stanie 1:0, do rzutu karnego podchodził zawodnik Hetmana? – Byłem pewien, że Czołgu (ksywka golkipera Juventy – przyp.red.) obroni 11 i złapie piłkę. Tak się stało – zakończył.\nBaraż o udział w CLJ U-15\nI runda (23 czerwca)\nJUVENTA STARACHOWICE – AMSPN HETMAN ZAMOŚĆ 1:0 (1:0)\n1:0 Adam Hamera (22)-karny\nSędziowała: Agnieszka Piechocińska (PZPN)\nJUVENTA: Wojtan – Stajniak, Cichocki, Grzywalski, Wolak, Betlejewski (71. Malinowski), J. Jagiełło Ż (48. Kopacz), Jopek, Hamera, Kalista (80. Chodarcewicz), Skiba. Trener: Dominik Zuba.\nPIERWSZY MECZ: 3:2 dla Hetmana. AWANS: Juventa.\n27 lutego 2017 27 lutego 2017 Redaktor


Mit: Świat Rzeczy Złych - WYKULTURAM\nDodany przez Werka dnia 20 października 2018\t 20 października 2018 Opowiadania\nStrona główna Opowiadania Mit: Świat Rzeczy Złych\nWiele istnieje podań i mitów na temat zakończenia świata Rzeczy Złych. Ba! Niektórzy twierdzą nawet, że to nie był koniec, a krok na drodze ewolucji. Ilu komentujących, tyle opinii. Każdy ma jednak wspólne fragmenty w tej historii.\nWszyscy wiedzą, że Rzeczy Złe żyły niegdyś w odosobnieniu, we własnej krainie. Świat ich był skończony i ograniczony, miał wyraźne bariery nazywane Ścianami. Rzeczy Złe lubiły nazywać kształt swojej krainy beczką. Podobno istoty czasów późniejszych z niewiadomych przyczyn zaczęły mówić o nim puszka. Rzeczy Złe zdawały sobie sprawę z istnienia świata bogów. Ci zaś żyli poza beczką, byli dobrzy, czasem śmiertelni, bardzo ciekawscy. Ich natura była dla Rzeczy Złych wręcz niepojęta. Bardzo chciały się do nich zbliżyć, zrozumieć, nawet połączyć, ale nie miały takiej możliwości. Żyły błogo w swojej codzienności, trzymając się jasno określonych hierarchii. Wysokie Podatki trzymały się blisko Matactw. Zazdrość i Zawiść nie mogły dojść do porozumienia, które z nich jest silniejsze. Płomień ich dyskusji podsycała zawsze Niezgoda z Kłótnią, ciągle dopisując do sytuacji nowe fakty. Gniew nie rozmawiał z nikim, bo wciąż snuł się wokół naburmuszony. Patologia obrzydzała właściwie wszystkich, co oburzało Siostry Obrzydliwości. Spóźnialstwo próbowało zawiązać sojusz z Kompleksami, ale trudno było im się spotkać. Zawsze przeszkodą był czas albo chęci do wyjścia z domu. Niesłowność zalecała się do Tchórzostwa, twierdząc, że dzięki niej stanie się lepszą Rzeczą i znajdzie wreszcie przyjaciół, którym nie będzie przeszkadzało, że jest spokrewnione ze Zdradą. Wszystkie Rzeczy Złe czuły się dobrze na swoich miejscach, nie liczyły na nic i nie czekały na wiele. Jedyną niewygodą w ich świecie była Nadzieja. Umościła się na dnie krainy i leżała tam, bez końca patrząc gdzieś w górę. Twierdziła, że snuje marzenia, oczekuje pięknego jutra i wierzy w miłość. Nikt do końca nie wiedział, o co tak naprawdę jej chodzi. Pożądanie często straszyło swoje dzieci: Alkoholizm i Politykę, że – jeśli nie będą słuchać – przyjdzie Nadzieja i zabierze je do wielkiego worka.\nŻycie toczyłoby się tak zapewne bez końca, gdyby nie Fama, Kłamstwo i Plota. Zaczęły wspominać coś o przemieszczeniu świata. Twierdziły, że jeden z bogów podarował ich krainę w prezencie parze – Pandorze i Epimeteuszowi. Nowi właściciele byli podobno bardzo ciekawi zawartości beczki, chcieli sprawdzić, jak wygląda wewnątrz. Podobno mieli plany ingerencji w ten świat. Wymądrzanie się ciągle powtarzało, że trójca robi coś zwanego sianiem fermentu i nie należy się tym przejmować. Rosnące Niepokoje wciąż jednak budziły w Rzeczach Złych nieprzyjemne odczucia. Zapewne przez wyżynające się im zęby. Spokój i równowaga odeszły, coś wisiało w powietrzu, coś było nie w porządku. Wszyscy czuli, że znany im świat niedługo się zakończy. Stety czy też niestety, mieli rację. Pewnego dnia ich świat pękł z hukiem. Zalała ich niesamowita światłość. Oczom wszystkich ukazały się oblicza Pandory i Epimeteusza, stojących w świecie bogów Rzeczy Złych. Nikt nie zastanawiał się zbyt długo. Wszyscy ruszyli przed siebie, chcąc jak najszybciej dostać się do nowego świata. Bogini Pandora wypuściła ich z ograniczeń, pozwoliła rozsmakować się w świecie, o którym wcześniej mogli tylko śnić. Każda z Rzeczy Złych, do cna zakochana w nowych istotach, natychmiast rozprzestrzeniła się na nie wszystkie, by móc obcować z nimi jak najmocniej i jak najczulej. Wiele z nich wreszcie poczuło pełnię, bezpieczeństwo i szczęście. Wolniej uciekającą rzeczą, nawet od Lenistwa, była tylko Nadzieja. Dotarła na miejsce jako ostatnia, by w spokoju umościć się na ciałach bogów, do których Rzeczy Złe już jakiś czas temu przyległy na stałe.


"Miłość, śmierć i roboty". 2. sezon to prześliczna nijakość [RECENZJA] - Vibez.pl\nŹródło zdjęć: © YouTube @Netflix / YouTube @Netflix\nJakub Tyszkowski,17.05.2021 13:31\nNetflix udostępnił 2. sezon kultowej antologii animacji pt. "Miłość, śmierć i roboty". Nowe epizody wizualnie trzymają rewelacyjny poziom odcinków z 1. sezonu, ale fabularnie nie przedstawiają niczego odkrywczego.\nKiedy w 2019 roku "Miłość, śmierć i roboty" zadebiutowało na Netflixie, serialomaniacy poczuli powiew świeżego powietrza. 1. sezon serialu, nad którym czuwali Tim Miller i David Fincher, składał się z 18 niepowiązanych ze sobą epizodów. Historie ukazane w odcinkach rozgrywały się w różnych, fantastycznonaukowych uniwersach i podejmowały jeden z motywów przewodnich – miłości, śmierci i robotów.\n"Squid Game": sezon 2 nadchodzi? A może zostaniemy pozostawieni bez odpowiedzi?!\n"Emily w Paryżu" dostanie drugi sezon! Możemy być już prawie pewni\nNa 2. sezon serialu musieliśmy czekać ponad dwa lata (Netflix zapowiedział, że już trwają prace nad kolejnym sezonem, który w bibliotece serwisu ma się pojawić w 2022 roku). Nowych epizodów jest zaledwie 8, co – w porównaniu do 18 odcinków z 1. sezonu – jest sporym rozczarowaniem. 2. sezon "Miłość, śmierć i roboty" ogląda się więc przyjemnie, szybko… i szybko się o nim zapomina.\n2. sezon "Miłość, śmierć i roboty" – wizualna perełka\nOglądanie światów zaprezentowanych w nowych epizodach serialu sprawia ogromną przyjemność. Mimo że ukazanych uniwersów jest zaledwie 8, są one niezwykle zróżnicowane i przedstawione w odmiennych stylach. Od skąpanych w promieniach słońca pustkowi w "Śniegu na pustyni", przez arktyczny chłód w "Lodzie", po wnętrze kosmicznego schronu w "Life Hutch" – jest to popis umiejętności studiów animacji.\n2. sezon "Miłość, śmierć i roboty" – fabularna miałkość\nWalory wizualne 2. sezonu serialu są dla mnie wystarczająco przekonujące, aby poświęcić nowym odcinkom swój czas. Niemniej jednak trzeba zaznaczyć, że 2. sezon "Miłości, śmierci i robotów" cierpi na ideową nijakość. Nowe odcinki nie podejmują żadnych problemów, o których nie powstałyby już dziesiątki innych filmów, książek lub seriali. Gdyby nie forma, treść serialu byłaby zwyczajnie nudna.\n2 odcinki nowego sezonu – "Automatyczna obsługa klienta" i "Life Hutch" – biorą na tapet motyw buntu maszyn. Ciekawsza z tego duetu jest "Automatyczna obsługa...", bo ukazuje problem w humorystycznej konwencji. Niezwykle zabawny jest również "Straszny dom" – bohaterami odcinka są dzieci, które odkrywają, że Święty Mikołaj wygląda zupełnie inaczej, niż postać znana z popularnych wyobrażeń.\nMam wrażenie, że "Lód" powstał wyłącznie po to, aby pokazać latające wieloryby. "Regulator" jest połączeniem filmów "Siedem", "Blade runnera" i książki "Futu.re". "Śnieg na pustyni" to opowieść o cenie, jaką płaci się za nieśmiertelność (puenta jest dość przewidywalna). Najbardziej nieoczywiste, zmuszające do zastanowienia się epizody to "Wysoka trawa" i "Olbrzym, który utonął".\nCzy 2. sezonowi "Miłości, śmierci i robotów" warto dać szansę? Jak najbardziej, o ile nie będziecie oczekiwać po 8 epizodach fajerwerków. Są to przyjemne w odbiorze animacje, które umilą Wam wieczór. Jeśli potrzebujecie takiej właśnie rozrywki, nowy sezon "Miłości, śmierci i robotów" Wam ją zapewni.\nSkoro jesteśmy w tematach science fiction... wiecie, że Chińczycy wylądowali na Marsie? xD


Przygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej/I/08 | Ogród Petenery | FANDOM powered by Wikia\n16 830 Stron\nPrzygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej, Public domain\nPrzygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej/I/08\n< Przygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej\n←Rozdział VII Przygody dobrego wojaka Szwejka podczas wojny światowej • Część pierwsza • Rozdział ósmy • Jaroslav Hašek Rozdział IX→\nWprowadzono kilka stopni tortur symulantów i ludzi podejrzanych o symulowanie, do których należeli: suchotnicy, reumatycy, ludzie dotknięci przepukliną, chorobą nerek, tyfusem, cukrzycą, zapaleniem płuc i innymi chorobami.\nByli tacy dzielni ludzie, którzy przecierpieli wszystkie pięć stopni mąk i zostali wywiezieni w prostej trumnie na cmentarz wojskowy. Ale nie brakło też małodusznych, którzy, gdy dochodziło do lewatywy, meldowali, iż już czują się dobrze i że nie życzą sobie niczego innego, tylko odejść na front z najbliższym batalionem marszowym.\nW więzieniu garnizonowym umieszczono Szwejka w baraku szpitalnym, między takimi właśnie małodusznymi symulantami.\n— Ja już nie wytrzymam — rzekł jego sąsiad, gdy go przyprowadzili z gabinetu lekarskiego, gdzie już po raz drugi przepłukano mu żołądek.\nCzłowiek ten symulował krótkowzroczność.\n— Jutro pojadę do pułku — decydował się drugi sąsiad z lewej strony, który akurat dostał lewatywę, a symulował, że jest głuchy jak pień.\nNa łóżku przy drzwiach umierał jakiś suchotnik zawinięty w prześcieradło zmoczone w zimnej wodzie.\n— Już trzeci w tym tygodniu — rzekł sąsiad z prawej strony. — A tobie co dolega?\n— Ja mam reumatyzm — odpowiedział Szwejk, co spowodowało wybuch śmiechu wszystkich dookoła. Śmiał się nawet umierający suchotnik, symulujący gruźlicę.\n— Z reumatyzmem nie pchaj się między nas — poważnie napominał Szwejka grubawy mężczyzna. — Reumatyzm znaczy u nas akurat tyle co odciski. Ja mam anemię, brak mi połowy żołądka i pięciu żeber, a nikt mi nie wierzy. Był tu nawet jeden głuchoniemy, przez dwa tygodnie zawijali go co pół godziny w prześcieradło zmoczono w zimnej wodzie, co dzień robili mu lewatywę i płukali żołądek. Wszyscy sanitariusze byli przekonani, że już sprawę wygrał i że pójdzie do domu, a tu pan doktor przepisał mu coś na wymioty. O mało go te wymioty nie porozrywały i wtedy biedak upadł na duchu.”Nie mogę, powiada, nadal udawać głuchoniemego. Odzyskałem mowę i słuch.” Wszyscy go napominali, żeby nie gubił siebie, ale on swoje, że słyszy i mówi jak wszyscy ludzie. No i podczas rannej wizyty zameldował się jako zdrowy.\n— Trzymał się dość długo — zauważył człowiek udający, że ma jedną nogę krótszą o cały decymetr — znacznie dłużej niż ten, który udawał, że go trafił szlag. Dość mu było trzech proszków chininy, jednej lewatywy i jednodniowego postu. Przyznał się i zanim doszło do płukania żołądka, po paraliżu nie zostało śladu. Najdłużej trzymał się ten, co był pokąsany przez wściekłego psa. Gryzł, wył i trzeba przyznać, że robił to znakomicie, ale w żaden sposób nie mógł się zdobyć na pianę koło ust. Pomagaliśmy mu, jak tylko mogliśmy. Łaskotaliśmy go czasem przez całą godzinę przed wizytą, aż dostawał kurczów i siniał, ale piany na ustach jak nie było, tak nie było. Było to okropne. Gdy pewnego razu w czasie porannej wizyty poddawał się, było nam go żal. Stanął przy łóżku, wyprostowany jak świeca, zasalutował i rzekł: „Posłusznie melduję, panie oberarzt, że ten pies, co mnie pokąsał, pewno nie był wściekły.” Doktor spojrzał na niego tak jakoś dziwnie, że pokąsany zaczął się trząść na całym ciele i mówił dalej: „Posłusznie melduję, panie oberarzt, że mnie żaden pies w ogóle nie pokąsał, tylko ja sam ugryzłem się w rękę.” Po tym przyznaniu się do winy wszczęto przeciwko niemu dochodzenie o rozmyślne okaleczenie się, o to, że chciał sobie odgryźć rękę, żeby nie iść na wojnę.\n— Wszystkie te choroby, w których potrzebna jest piana na ustach — mówił grubawy symulant — symuluje się bardzo ciężko. Jak na przykład epilepsja. Był tu jeden taki z padaczką i mawiał, że jeden atak mniej czy więcej, to mu wszystko jedno, więc gdy trzeba było, miewał tych ataków do dziesięciu na dzień. Wił się w kurczach, zaciskał pięści, wytrzeszczał oczy, aż wyłaziły mu całkiem na wierzch, tłukł sobą o ziemię, wywalał język, jednym słowem, powiem wam, była to wielka choroba pierwszej klasy, taka wspaniała i rzetelna. Nagle zrobiły mu się wrzody, dwa na karku, dwa na plecach, i było po epilepsji, po zwijaniu się w kurczach, gdyż nie mógł głową poruszać ani leżeć, ani siedzieć. Dostał gorączki i w tej gorączce w czasie wizyty wszystko o sobie wygadał. A my mieliśmy krzyż pański z tymi jego wrzodami, ponieważ musiał u nas jeszcze przez trzy dni leżeć, zanim mu nie zebrały, i dostawał inną dietę, rano kawę z bułką, na obiad zupę, knedlik z sosem, wieczorem kaszę albo zupę, a my musieliśmy patrzeć z wypłukanymi żołądkami przy całkowitej diecie, jak ten drab żarł, mlaskał, chłeptał, sapał i bekał z przeżarcia. W ten sposób trzem spośród nas odebrał resztę odwagi, więc też się przyznali. Leżeli tu z wadami serca.\n— Zdaje się — mówił jeden z symulantów — że najlepiej symulować wariację. Tutaj, w sąsiedniej izbie, są dwaj nauczyciele, z których jeden dniem i nocą powtarza: „Stos Giordana Bruna płonie jeszcze, zrewidujcie proces Galileusza”, a ten drugi szczeka, naprzód trzy razy powoli: „Hau-hau-hau”, a potem pięć razy szybko raz za razem: „Hauhauhauhauhau”, i znowu powoli, i tak bez końca. Wytrzymali tak już trzy tygodnie. Ja zrazu też chciałem udawać wariata, a mianowicie szał religijny, i wygłaszać kazania o nieomylności papieskiej, ale wreszcie wystarałem się o raka żołądka od jednego fryzjera na Małej Stranie. Dałem mu piętnaście koron.\n— Ja znam jednego komisarza w Brzevnovie — wtrącił inny pacjent — który za dziesięć koron zrobi wam taką gorączkę, że wyskoczycie oknem.\n— To jeszcze nic — rzekł inny. — We Vroszovicach jest jedna akuszerka, która za dwadzieścia koron umie wykręcić nogę tak ładnie, że się jest kaleką do samej śmierci.\n— Mnie wykręcili nogę za pięć koron — dał się słyszeć głos gdzieś tam z rzędu łóżek stojących przy oknie. — Pięć koron i trzy piwa.\n— Moja choroba kosztuje mnie już przeszło dwieście koron — rzekł jego sąsiad, człowiek suchy jak tyczka. — Wymieńcie truciznę, jaką tylko chcecie, ja zażywałem już wszystkich po trosze. Jestem żywym składem trucizn. Piłem sublimat, wdychałem parę rtęciową, gryzłem arszenik, paliłem i piłem opium, morfiną posypywałem sobie chleb, połykałem strychninę, piłem roztwór fosforu w siarkowodorze i kwas pikrynowy. Zmarnowałem sobie wątrobę, płuca, nerki, żółć, mózg, serce, kiszki. Nikt nie wie, na co jestem chory.\n— Najlepiej — mówił jakiś głos od drzwi — zastrzyknąć sobie nafty pod skórę na ręku. Mój bratanek miał takie szczęście, że mu amputowali rękę po łokieć i teraz ma spokój z całą wojną.\n— Widzicie więc — rzekł Szwejk — ile też każdy musi wycierpieć dla najjaśniejszego pana. I płukania żołądka, i lewatywy. Kiedym przed laty służył w pułku, bywało jeszcze gorzej. Takiego pacjenta wiązali w kij i wrzucali do lochu, żeby się wykurował. Gdzie tam było szukać łóżek z materacami, jak tutaj, albo spluwaczek. Gołe prycze i na takich gołych pryczach leżeli chorzy. Raz miał jeden chory prawdziwy tyfus, a drugi czarną ospę. Obu związano w kij, a doktor pułkowy kopał ich w brzuch i mówił, że są symulanty. Potem, gdy obaj ci żołnierze pomarli, dostała się ta rzecz do parlamentu i było o tym w gazetach. Zakazali nam czytać pisma i robili rewizję kuferków, czy kto ma takie gazety. A ponieważ ja zawsze muszę mieć pecha, więc w całym pułku u nikogo takiej gazety nie znaleźli, tylko u mnie. Zaprowadzili mnie do raportu pułkowego, a nasz oberst, taka małpa, Panie świeć nad jego duszą, zaczął na mnie ryczeć, żebym stał prosto i żebym powiedział, kto o tym do gazety napisał, bo jak nie, to mi gębę rozedrze od ucha do ucha i wsadzi mnie do paki, aż sczernieję. Potem przyszedł doktor pułkowy, wymachiwał mi pięścią przed nosem i krzyczał: „Sie werfluchter Hund, sie schäbiges Wesen, sie unglückliches Mistvieh, ty głupku socjalistyczny!” Spoglądam wszystkim rzetelnie w oczy, nawet nie mrugnę, i milczę, a jedną rękę trzymam przy czapce, drugą na szwie u portek. Latali koło mnie jak te psy, szczekali na mnie, a ja ciągle nic. Milczę, salutuję, a lewą rękę trzymam na szwie portek. Gdy się tak wściekali przez jakieś pół godziny, oberst przyskoczył do mnie i ryknął: „Jesteś idiota, czy nie jesteś idiota?” „Posłusznie melduję, panie oberst, że jestem idiota.” „Dwadzieścia i jeden dni więzienia za idiotyzm, dwa posty tygodniowo, miesiąc koszarniaka, czterdzieści osiem godzin słupka, natychmiast go zamknąć, nie dać mu żreć, związać go, pokazać mu, że państwo idiotów nie potrzebuje. Już my ci tutaj, łajdaku, wybijemy te gazetki z głowy” — zdecydował wreszcie po długim lataniu pan oberst. Podczas gdy siedziałem, w koszarach działy się istne cuda. Nasz oberst zakazał wszystkim żołnierzom czytywać gazety, choćby nawet „Praską Gazetę Urzędową”, a w kantynie nie wolno było zawijać w gazety nawet parówek czy gomółek. Od owego czasu żołnierze zaczęli właśnie czytać i nasz pułk należał do najbardziej wykształconych. Czytywaliśmy wszystkie gazety, a w każdej kompanii układano wierszyki i piosenki na pana obersta. A jak się w pułku coś takiego przytrafiło, to zawsze wśród szeregowców znalazł się taki dobrodziej, który przesłał do gazety opis tego pod tytułem: Maltretowanie żołnierzy. Ale nie dość na tym. Pisali do posłów w Wiedniu, żeby się za nimi wstawiali, a ci zaczęli wnosić interpelacje jedną za drugą, że nas pan oberst jest zwierzę itp. Jakiś minister wyprawił do nas komisję, żeby wszystko zbadała, a niejaki Franta Heinczel z Hlubokiej dostał potem dwa lata, ponieważ to on zwrócił się do Wiednia do posłów z powodu policzka, który dostał na placu ćwiczeń od pana obersta. A gdy komisja odjechała, pan oberst kazał nam wszystkim stanąć w szeregach i przed całym pułkiem wywodził, że żołnierz to żołnierz, musi stulić pysk i służyć, a jeśli mu się coś nie podoba, to wyłamuje się spod subordynacji. „Takeście sobie, łajdaki, myśleli, że wam ta komisja coś pomoże — mówił pan oberst — drek wam pomogła. A teraz każda kompania będzie przede mną defilowała i będzie głośno powtarzała to, co właśnie powiedziałem.” Więc maszerowaliśmy, jedna kompania za drugą, rechts schaut, gdzie stał pan oberst, ręce trzymaliśmy na rzemieniach karabinów i ryczeliśmy na niego. „Takeśmy sobie, łajdaki, myśleli, że nam ta komisja coś pomoże, drek nam pomogła.” Pan oberst się śmiał, aż się za brzuch trzymał, ale wreszcie przyszła kolej na 11 kompanię. Idzie, wali nożyskami w ziemię, a gdy podchodzi do pana obersta, nic, milczy, ani słówka. Pan oberst się zaczerwienił jak kogut i zawrócił 11 kompanię, żeby powtórzyła. Defiluje i milczy, tylko szereg za szeregiem impertynencko patrzy panu oberstowi w oczy. „Ruht!” — powiada pan oberst, chodzi po dziedzińcu, bije się biczyskiem po cholewach, pluje, potem nagle staje i ryczy: „Abtreten!”. Siada na swoją szkapinę i wyjeżdża za bramę. Czekaliśmy, co się stanie z 11 kompanią, a tymczasem nic i ciągle nic. Czekamy jeden dzień, dwa, cały tydzień, a tu ciągle nic i nic. Pan oberst już się w koszarach wcale nie pokazał, z czego szeregowcy, podoficerowie i oficerowie ogromnie się cieszyli. Potem dali nam nowego obersta, a o tym dawnym mówili, że jest w jakimś sanatorium, ponieważ napisał własnoręcznie list do najjaśniejszego pana, że 11 kompania się zbuntowała.\nNadeszła pora popołudniowej wizyty. Wojskowy lekarz Grünstein chodził od łóżka do łóżka, a za nim podoficer sanitariusz z księgą ordynacyjną.\n— Lewatywa i aspiryna! Pokorny?!\n— Płukanie żołądka i chinina! Kovarzik?!\n— Lewatywa i aspiryna! Kotiatko?!\n— Płukanie żołądka i chinina!\nI w takim porządku szło jedno za drugim, mechanicznie, ostro, bez litości.\nDoktor Grünstein popatrzył na nowego gościa.\n— Posłusznie melduję, że mam reumatyzm!\nDoktor Grünstein podczas wykonywania swego zawodu przyswoił sobie dużo wyrażeń łagodnie ironicznych, które działały nieraz daleko skuteczniej niż krzyk.\n— Aha, reumatyzm — odpowiedział Szwejkowi. — Oczywiście, bardzo ciężka choroba. I jaki wyjątkowy przypadek, żeby dostać reumatyzmu akurat wtedy, gdy jest wojna światowa i gdy trzeba iść na wojnę. Przypuszczam, że wam bardzo przykro z tej racji.\n— Posłusznie melduję, że mi jest, panie oberarzt, strasznie przykro z tej racji.\n— Patrzcie, patrzcie, jest mu przykro. Bardzo to pięknie z waszej strony, żeście sobie reumatyzm zostawili właśnie na teraz i żeście sobie o nas przypomnieli. W czasie pokoju biega taki biedaczek jak koźlę, ale gdy wybuchnie wojna, zaraz dostaje reumatyzmu i kolana przestają mu służyć. Kolana was nie bolą?\n— Posłusznie melduję, że bolą.\n— I całymi nocami nie możecie sypiać, prawda? Reumatyzm to bardzo niebezpieczna, bolesna i ciężka choroba, ale myśmy tu poczynili duże doświadczenia z reumatykami i wiemy, jak się do nich zabrać. Ścisła dieta i inne nasze sposoby leczenia okazały się środkami skutecznymi. Wyzdrowiejecie tu prędzej w Piszczanach, a na front pomaszerujecie tak żwawo, aż się za wami będzie kurzyło.\nZwracając się do podoficera sanitariusza rzekł:\n— Proszę pisać: Szwejk, ścisła dieta, dwa razy dziennie płukanie żołądka, raz na dzień lewatywa, a co dalej, to się pokaże. Tymczasem odprowadzić go do gabinetu, przepłukać mu żołądek, a jak trochę oprzytomnieje, zrobić mu lewatywę, ale porządną, żeby wołał wszystkich świętych. Zaraz się ten jego reumatyzm przestraszy i ucieknie.\nZwracając się potem do reszty swoich pacjentów wygłosił mowę, pełną pięknych i mądrych sentencji:\n— Nie myślcie sobie, że macie do czynienia z jakimś cymbałem, który pozwoli wodzić się za nos. Mnie wasze postępowanie bynajmniej nie wytrąca z równowagi. Ja wiem, że wszyscy jesteście symulanci, że chcecie się wymigać od wojska. Odpowiednio więc z wami postępuję. Przepuściłem przez swoje ręce wiele setek takich żołnierzy jak wy. Na tych łóżkach leżały całe masy ludzi, którym nie brakło niczego prócz ducha wojskowego. Podczas gdy ich towarzysze walczyli na froncie, ci myśleli sobie, że będą się wylegiwali w łóżku, że będą dostawali szpitalne jedzenie i poczekają sobie, aż się wojna skończy. Ale, psiakrew, przeliczyli się, a i wy też się tak, psiakrew, przeliczycie. Jeszcze po dwudziestu latach będziecie krzyczeli przez sen, gdy wam się przyśni, jakeście to u mnie symulowali.\n— Posłusznie melduje, panie oberarzt — ozwał się cichy głos z łóżka przy oknie — że już jestem zdrów. Już w nocy zauważyłem, że nie mam duszności.\n— Doskonale, lewatywę dostaniecie jeszcze na drogę — zadecydował doktor Grünstein — żebyście się nie skarżyli, że was tu nie leczono. Tak, a teraz wszyscy chorzy, których wymieniłem, marsz za podoficerem, żeby każdy dostał, co mu się należy.\nI każdy dostał porcję rzetelną, według przepisu. Podczas gdy niektórzy starali się wpłynąć na wykonawcę rozkazów prośbami czy nawet wygrażaniem, że też pójdą między sanitariuszy i że każdy może potem wpaść w ich ręce, Szwejk trzymał się dzielnie.\n— Nie oszczędzaj mnie — mówił do swego kata dającego mu lewatywę — pamiętaj o swej przysiędze. Gdyby tu leżał nawet twój ojciec albo własny brat, dawaj im lewatywę bez mrugnięcia. Pomyśl, że na takich lewatywach spoczywa Austria, a zwycięstwo będzie nasze!\nNazajutrz przy wizycie zapytał doktor Grünstein Szwejka, jak mu się podoba w szpitalu wojskowym.\nSzwejk odpowiedział, że to instytucja akuratna i wzniosła. W nagrodę dostał to samo, co i wczoraj, a nadto aspirynę i trzy proszki chininy, które wsypali mu do wody, żeby je natychmiast wypił.\nNawet Sokrates nie pił swej czaszy cykuty z takim spokojem, jak pił chininę Szwejk, na którym doktor Grünstein wypróbował wszystkie stopnie mąk.\nGdy Szwejka zawijali w mokre prześcieradło w obecności lekarza, na jego pytanie, jak mu się to podoba, Szwejk odpowiedział:\n— Posłusznie melduję, panie oberarzt, że to mniej więcej tak jak na pływalni albo w kąpieli morskiej.\n— A reumatyzm macie jeszcze?\n— Posłusznie melduję, panie oberarzt, że zdrowie nie chce się poprawić.\nSzwejka wzięto na nowe męki.\nW tym czasie wdowa po generale piechoty, baronowa von Botzenheim, miała bardzo wiele kłopotów z odszukaniem tego żołnierza, o którym pisała niedawno „Bohemia”, iż na wózku inwalidzkim kazał się zawieźć do wojska i że on, kaleka, wołał: „Na Białogród! Na Białogród!” Na skutek takiego patriotyzmu „Bohemia” wezwała swoich czytelników, aby składali ofiary na rzecz lojalnego kaleki-bohatera.\nWreszcie po sprawdzeniu w dyrekcji policji ustalono, że tym dzielnym żołnierzem był Szwejk, a dalej sprawa poszła już gładko. Baronowa von Botzenheim zabrała z sobą swoją towarzyszkę i kamerdynera z koszem pełnym dobrych rzeczy i pojechała z tym na Hradczany.\nBiedna pani baronowa nawet pojęcia nie miała, co to znaczy leżeć w wojskowym szpitalu więzienia garnizonowego. Jej bilet wizytowy otworzył przed nią bramę więzienia, w kancelarii okazywali jej ogromnie dużo grzeczności i po upływie pięciu minut wiedziała już, że „der brave soldat Szwejk”, o którego pytała, leży w trzecim baraku, łóżko numer siedemnasty. Do baraku udał się z nią sam doktor Grünstein, który z tego wszystkiego zbaraniał.\nSzwejk siedział akurat na łóżku po zwykłych codziennych zabiegach przepisanych przez doktora Grünsteina, otoczony gromadką wychudzonych i zagłodzonych symulantów, którzy nie poddali się jeszcze i uparcie walczyli z doktorem Grünsteinem na gruncie diety ścisłej.\nKto przysłuchiwałby się ich rozmowie, miałby wrażenie, że znalazł się w towarzystwie żarłoków, w jakiejś akademii kulinarnej czy na kursach dla smakoszów.\n— Nawet zwykłe skwarki ze słoniny są dobre do jedzenia — opowiadał właśnie jeden z pacjentów, który był tu leczony na „zastarzały katar żołądka” — ale muszą być ciepłe. Po wytopieniu słoniny trzeba je wycisnąć na sucho, osolić, opieprzyć, a ja wam mówię, że są lepsze od gęsich skwarków.\n— Tylko już gęsim skwarkom nie przymawiaj — rzekł mąż dotknięty „rakiem żołądka”. — Nie ma nic lepszego od gęsich skwarków. Jak się z nimi mogą równać wieprzowe skwarki! Naturalnie, że muszą być usmażone na kolor złotawy, jak to robią Żydzi. Biorą tłustą gęś, ściągają na skwarki sadło razem ze skórą i smażą to.\n— Mylisz się, bratku, jeśli chodzi o skwarki wieprzowe — zauważył sąsiad Szwejka. — Oczywiście, że mówią tylko o skwarkach ze słoniny domowej, o tych, co się je zwykle nazywa skwarkami domowymi. Nie powinny być brązowe, ale i żółte też nie, trzeba znaleźć właściwy odcień między tymi dwoma kolorami. Takie skwarki nie mogą być ani zbyt twarde, ani zbyt miękkie. Nie powinny chrupać, wtedy są zanadto wysmażone. Muszą rozpłynąć się na języku, a nie można przy tym mieć wrażenia, że po brodzie cieknie tłuszcz.\n— Kto z was jadł skwarki z końskiego łoju? — ozwał się czyjś głos, na który nikt nie dał odpowiedzi, ponieważ do baraku wbiegł podoficer sanitariusz.\n— Wszyscy do łóżek, bo idzie tu jakaś arcyksiężna! Niech nikt nie wystawia brudnych nóg spod koca!\nNawet arcyksiężna nie mogła wejść na salę z taką powagą, z jaką weszła baronowa von Botzenheim. Za nią waliła cała świta, w której nie brakło nawet wachmistrza rachuby z kancelarii szpitala. Ten ostatni dopatrywał się w tym wszystkim jakiejś tajemniczej siły sprowadzającej rewizję, która oderwie go od obfitego żłobu na tyłach i rzuci przed zasieki z drutu kolczastego na pastwę szrapneli.\nBył blady, ale jeszcze bledszy był doktor Grünstein. Przed oczami miał stale mały bilecik starej baronowej z tytułem „wdowa po generale”, a z tytułem tym kojarzyło się niesłychanie wiele, jak na przykład: znajomości, protekcje, skargi, translokacje na front i inne okropności.\n— Tutaj mamy Szwejka — rzekł zachowując sztuczny spokój i prowadząc panią baronową ku łóżku, na którym spoczywał Szwejk. — Jest bardzo cierpliwy.\nBaronowa von Botzenheim usiadła na podanym jej krześle przy łóżku Szwejka i rzekła:\n— Ceśki solniesz topra solniesz, kalika być topry solniesz. Barso lubić ceśki Austriak.\nPrzy tych słowach głaskała Szwejka po jego nie golonej twarzy i mówiła dalej:\n— Ja citać wsistko w gazeta, ja psinosić jeść, papu, palić, pić. Ceśki solniesz topra solniesz. Johann, kommen Sie hier!\nKamerdyner, przypominający swoimi bokobrodami zbójnika Babińskiego, przyciągnął ku łóżku olbrzymi kosz, podczas gdy towarzyszka starej baronowej, wysoka dama o zapłakanej twarzy, przysiadła na łóżku i podpierała Szwejka słomianą poduszką, bo sobie uroiła, że tak właśnie trzeba dogadzać chorym bohaterom.\nTymczasem baronowa wyjmowała z kosza prezenty. Tuzin pieczonych kurcząt pozawijanych w różową bibułkę i poprzewiązywanych czarno-żółtą wstążką jedwabną, dwie butelki jakiegoś wojennego likieru z etykietką „Gott strafe England!” Na drugiej stronie etykiety był obrazek Franciszka Józefa i Wilhelma, trzymających się za ręce, jakby bawili się w zajączka.” Zajączek w jamie siedzi sam, a co ci to, niebożątko, że już nie możesz skakać?”\nPotem wydobyła z kosza trzy butelki wina dla rekonwalescentów i dwa pudełka papierosów. Wszystko elegancko ułożyła na pustym łóżku obok Szwejka, dodając do tego jeszcze pięknie oprawioną książkę: Zdarzenia z życia naszego monarchy, którą napisał obecny wielce zasłużony redaktor naczelny naszej urzędowej gazety „Republika Czechosłowacka”, bałwochwalczo uwielbiający starego Franciszka. Potem znalazły się na łóżku tabliczki czekolady z takim samym napisem: „Gott strafe England!” I na nich były obrazki obu cesarzy: austriackiego i niemieckiego. Na czekoladzie już nie trzymali się za ręce, ale z jakimś despektem odwracali się od siebie. Ładna była dwurzędowa szczoteczka do zębów z napisem „Viribus unitis”, aby każdy, kto będzie czyścił zęby, wspomniał o Austrii. Eleganckim i dla żołnierza idącego na front do okopów bardzo stosownym prezentem był neseser z kompletem przyborów do czyszczenia paznokci. Na pudełku był obrazek przedstawiający szrapnel w chwili wybuchu i jakiegoś człowieka, który w szyszaku na głowie pędzi gdzieś z bagnetem w ręku. Pod tym był napis: „Für Gott, Kaiser und Vaterland!” Bez obrazka była paczka suszonych owoców, ale za to był na niej wierszyk:\nOesterreich, du edles Haus,\nLass sie im Windę wehn,\nOesterreich muss ewig stehn!\nI jego przekład na drugiej stronie:\nAustrio, ty domie szlachetny,\nWywieś chorągiew swoją,\nKaż jej na wietrze wiać,\nAustria musi wiecznie trwać!\nOstatnim prezentem był biały hiacynt w doniczce. Kiedy po rozpakowaniu wszystko to znalazło się już na łóżku, pani baronowa von Botzenheim nie mogła opanować łez wzruszenia. Kilku wygłodzonym symulantom pociekła ślina z ust. Towarzyszka pani baronowej podpierała siedzącego Szwejka i także roniła łzy. Było cicho jak w kościele, gdy wtem Szwejk złożył ręce i przerwał uroczystą ciszę:\n— Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje... pardon, wielmożna pani, to nie tak, chciałem tylko powiedzieć: Panie Boże, Ojcze Niebieski, błogosław te dary, które z szczodrobliwości Twojej spożywać będziemy. Amen.\nPo tych słowach sięgnął po jedno z kurcząt i łapczywie zaczął je obgryzać, podczas gdy doktor Grünstein spoglądał na niego z przerażeniem.\n— Ach, jak mu smakuje, żołnierzykowi — ze wzruszeniem szeptała stara baronowa doktorowi Grünsteinowi. — On jest niezawodnie już zdrów i może wyruszyć w pole. Bardzo się cieszę, że przyniosłam mu w porę te rzeczy.\nPotem chodziła od łóżka do łóżka i rozdawała papierosy i czekoladki. Wreszcie zawróciła ku łóżku Szwejka, pogłaskała go po głowie, szepnęła: — Behüt euch Gott! — i z całą świtą wyszła z sali.\nZanim doktor Grünstein powrócił z dołu po odprowadzeniu baronowej, Szwejk porozdawał kurczęta, które zostały pożarte przez pacjentów z taką szybkością, że zamiast kurcząt znalazł doktor Grünstein tylko kupkę kości ogryzionych tak czyściutko, jakby kurczęta za życia wpadły do gniazda sępów, a ich ogryzione kości leżały parę miesięcy na spiekocie słonecznej.\nZnikł też likier wojenny i trzy butelki wina. Poprzepadały w żołądkach tabliczki czekolady i sucharki. Ktoś wypił w pośpiechu nawet buteleczkę lakieru do paznokci, która znajdowała się w neseserze, i nadgryzł pastę do zębów, dołączoną do szczoteczki.\nDoktor Grünstein, powróciwszy na salę, przybrał od razu postawę bojową i wygłosił długą mowę. Kamień spadł mu z serca, że pani baronowa już sobie poszła. Kupa ogryzionych kości utwierdziła go w mniemaniu, że wszyscy są niepoprawni.\n— Żołnierze! — zaczął swoje przemówienie. — Gdybyście mieli trochę rozsądku, tobyście wszystko zostawili i powiedzieli sobie: jeśli to pożremy, to pan oberarzt nie będzie nam wierzył, iż jesteśmy ciężko chorzy. Sami wystawiliście sobie świadectwo, iż nic sobie nie robicie z mojej dobroci. Płuczę wam żołądki, robię wam lewatywy, staram się utrzymać was na bezwzględnej diecie, a wy przeładowujecie sobie brzuchy. Czy chcecie dostać kataru żołądka? — Mylicie się! Zanim wasze żołądki spróbują strawić to wszystko, wyczyszczę wam je tak dokumentnie, że do końca życia o tym nie zapomnicie i jeszcze dzieciom swoim opowiecie, jakeście się razu pewnego poobżerali kurczętami i innymi smakołykami i jak to wszystko nie utrzymało się w was nawet przez kwadrans, bo wam wypompowano żołądki na poczekaniu. Dalej więc, jeden za drugim za mną, abyście nie zapomnieli, że nie jestem żaden osioł jak wy, ale żem nieco sprytniejszy niż wy wszyscy razem. Prócz tego zapowiadam wam, że jutro sprowadzę na was komisję, bo wylegujecie się tu już zbyt długo, a żadnemu z was nic nie jest, jeśli potraficie w ciągu paru minut zapaskudzić sobie żołądki tak ładnie, jakeście to właśnie zrobili. Dalej, naprzód marsz!\nGdy przyszła kolej na Szwejka, doktor Grünstein spojrzał na niego i jakaś reminiscencja w związku z dzisiejszą tajemniczą wizytą zmusiła go do zapytania:\n— Czy wy znacie panią baronową?\n— To moja macocha — odpowiedział spokojnie Szwejk. — W niemowlęcym wieku porzuciła mnie, a teraz odnalazła...\nDoktor Grünstein rzekł zwięźle:\n— Potem dajcie Szwejkowi jeszcze lewatywę.\nWieczorem było w baraku smutno. Przed paru godzinami wszyscy mieli w żołądkach różne dobre i smakowite rzeczy, a teraz mają w nich tylko słabą herbatę i kromkę chleba.\nNumer dwudziesty pierwszy ozwał się spod okna:\n— Wierzycie, koledzy, że wolę raczej kurczę smażone niż pieczone?\nKtoś mruknął: — Dajcie mu koca! — ale wszyscy byli tak osłabieni po niefortunnej wyżerce, że nikt się nie chciał ruszyć.\nDoktor Grünstein dotrzymał słowa. Przed południem przyszło kilku lekarzy wojskowych z osławionej komisji.\nKroczyli poważnie wśród szeregów łóżek i nic nie było słychać prócz tego:\n— Pokażcie język!\nSzwejk wysunął język tak daleko, że twarz jego wykrzywiła się w głupi grymas, a oczy się zamknęły.\n— Posłusznie melduję, panie stabsarzt, że już więcej języka nie mam.\nZaczęła się interesująca fachowa dyskusja między Szwejkiem a komisją. Szwejk twierdził, że uwagę o języku zrobił tylko dlatego, aby na niego nie padło podejrzenie, iż ukrywa część języka. Natomiast członkowie komisji różnili się zasadniczo w swoich zdaniach o Szwejku.\nPołowa lekarzy była zdania, że Szwejk jest ein blöder Kerl!, podczas gdy druga połowa uważała, iż jest to łotr, który sobie z wojska pokpiwa.\n— Do stu tysięcy piorunów! — ryknął na Szwejka przewodniczący komisji. — Choćby sam diabeł ci pomagał i tak się na tobie poznamy.\nSzwejk spoglądał na całą komisję z boskim spokojem niewinnego dziecięcia.\nNaczelny lekarz sztabowy podszedł jak najbliżej do Szwejka:\n— Chciałbym ja wiedzieć, morska świnio, co wy teraz myślicie?\n— Posłusznie meldują, że ja w ogóle nie myślę.\n— Himmeldonnerwetter! — wrzeszczał jeden z członków komisji pobrzękując szablą. — Patrzcie go, on nic nie myśli! A czemuż to nic nie myślicie, słoniu syjamski?\n— Posłusznie melduję, że ja dlatego nic nie myślę, ponieważ żołnierzom w wojsku jest to zakazane. Kiedy przed laty służyłem w 91 pułku, to nasz pan kapitan zawsze mawiał: „Żołnierzowi nie wolno myśleć. Za niego myśli jego przełożony. Jak tylko żołnierz zacznie myśleć, to już nie jest żołnierzem, ale marnym, wszawym cywilem. Myślenie nie prowadzi...”\n— Stulcie pysk! — przerwał Szwejkowi rozwścieczony przewodniczący komisji. — Już o was słyszeliśmy. Der Kerl meint, man wird glauben, er sei ein wirklicher Idiot. Nie jesteście idiotą, Szwejku, ale przebiegły jesteście, sprytny gałgan, ulicznik jesteście, wszawy łajdak, rozumiecie?\n— Posłusznie melduję, że rozumiem.\n— Już wam mówiłem, żebyście stulili pysk. Słyszeliście?\n— Posłusznie melduję, że wiem, że mam stulić pysk.\n— Himmelherrgott, stulże wreszcie ten pysk, skoro ci kazałem! Wiecie dobrze, że nie macie mleć jęzorem!\n— Posłusznie melduję, że wiem, że nie mam mleć jęzorem. — Wojskowi panowie spojrzeli po sobie i wezwali wachmistrza.\n— Tego człowieka — rzekł naczelny lekarz sztabowy i przewodniczący komisji wskazując na Szwejka — zaprowadzicie na dół do kancelarii i poczekacie na naszą relację i raport. W garnizonie już mu wybiją z głowy to pyskowanie. Chłopisko zdrowe jak ryba, symuluje i jeszcze miele ozorem, a z przełożonych sobie pokpiwa. Zdaje mu się, że przełożeni są dla jego zabawy, że cała wojna jest uciechą i zabawką. W garnizonie wam, mój Szwejku, wyperswadują, że wojna to nie żadna heca.\nSzwejk oddalał się z wachmistrzem do kancelarii i w drodze przez dziedziniec podśpiewywał sobie:\nZawszem sobie myślał,\nŻe wojna to szpas,\nŻe pobędę na niej tydzień, dwa tygodnie\nI powrócę znowu między was...\nPodczas gdy w kancelarii dyżurny oficer ryczał na Szwejka, że takich drabów jak Szwejk powinno się rozstrzeliwać, komisja w barakach szpitalnych dziesiątkowała symulantów. Spośród siedemdziesięciu pacjentów ocalało tylko dwóch: jednemu granat urwał nogę, a drugi miał prawdziwą gruźlicę kości.\nTylko ci dwaj nie usłyszeli słówka „tauglich”, wszyscy inni, nie wyłączając trzech umierających suchotników, uznani zostali za zdatnych do pełnienia służby wojskowej na froncie. Przy sposobności naczelny lekarz sztabowy nie oparł się pokusie wygłoszenia przemowy.\nMowa jego była naszpikowana różnymi wyzwiskami, a w treści zwięzła. Wszyscy, jeden w drugiego, to bydlęta i gnój, i jedynie w tym wypadku, gdy będą dzielnie walczyli za najjaśniejszego pana. będą mogli powrócić do społeczności ludzkiej, a po wojnie będzie im odpuszczone, że się chcieli wykpić z wojska i symulowali. Ale on osobiście w to nie wierzy i jest przekonany, że wszystkich czeka stryczek.\nJakiś młodziutki lekarz wojskowy, dusza czysta dotąd i nie zepsuta, poprosił naczelnego lekarza sztabowego, aby mu pozwolono też przemówić. Mowa jego różniła się od słów przełożonego optymizmem i naiwnością. Mówił po niemiecku.\nDużo mówił o tym, że każdy z tych, którzy opuszczają szpital, aby odejść do swoich pułków w polu, musi być bohaterem i rycerzem. On sam jest przekonany, że będą dzielni we władaniu bronią na polu walki i szlachetni we wszystkich sprawach wojskowych i prywatnych, że będą niepokonanymi bojownikami, pomnymi na sławę Radetzkiego i księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Że użyźnią krwią swoją rozległe pola chwały monarchii i zwycięsko dokonają zadania, jakie wyznaczyła im historia. Z odwagą i męstwem, gardząc życiem swoim, runą naprzód pod podziurawionymi od kul sztandarami, ku nowej sławie i nowym zwycięstwom.\nPotem na korytarzu naczelny lekarz sztabowy rzekł do tego naiwnego młodziana:\n— Panie kolego, mogę pana zapewnić, że to wszystko na nic. Z tych łajdaków nie zrobiłby żołnierzy ani Radetzky, ani książę Eugeniusz Sabaudzki. Mówić do nich po angielsku czy po diabelsku to wszystko jedno. To hołota.\n↑ Pułkownik. (niem.)\n↑ Ty psie przeklęty, ty bestio parszywa, ty bydlaku nieszczęsny! (niem.)\n↑ Gówno. (z niem. Dreck)\n↑ Na prawo patrz! (niem.)\n↑ Spocznij! (niem.)\n↑ Odmaszerować! (niem.)\n↑ Dobry wojak Szwejk. (niem.)\n↑ Janie, chodźcie no tu! (niem.)\n↑ Niech Bóg skarze Anglię! (niem.) Sloganem tym posługiwano się w Niemczech w okresie pierwszej wojny światowej po wypowiedzeniu przez Anglię wojny Niemcom.\n↑ Wspólnymi siłami (łac.)\n↑ W imię Boga, cesarza i Ojczyzny! (niem.)\n↑ Niech Bóg was zachowa! (niem.)\n↑ Idiota. (niem.)\n↑ Do stu piorunów! (niem.)\n↑ Temu durniowi się zdaje, że mu uwierzymy, że jest naprawdę idiotą. (niem.)\n1 Katedra Najświętszéj Panny Paryzkiéj\n2 Katedra Najświętszéj Panny Paryzkiéj/K1/1


Bezpieczna pożyczka - Bank Spółdzielczy w Łukowie\nOferta Specjalna dla grup zawodowych.\nPotrzebujesz dodatkowej gotówki na większe wydatki, realizacje planów lub marzeń? Skorzystaj z wyjątkowej oferty pożyczki dla osób fizycznych zaliczanych przez Bank do grupy niższego ryzyka kredytowego i wykonujących zawody: lekarza, prawnika, bankowca, pracowników służb mundurowych, inspektorów nadzoru budowlanego, kuratorów oświaty, osób zatrudnionych w Krajowej Administracji Skarbowej, ratowników medycznych, architektów, rzeczoznawców majątkowych, nauczycieli oraz pielęgniarek.\nkwota pożyczki od 10 000 zł do 200 000 zł,\nokres kredytowania maksymalnie 180 miesięcy,\nWięcej informacji w placówkach Banku Spółdzielczego w Łukowie\nRRSO dla reprezentatywnego przykładu bezpiecznej pożyczki na dzień 2020-06-26 wynosi 3,965753 %. Do obliczenia przyjęto: całkowitą kwotę pożyczki w wysokości 200 000,00 zł, umowę zawartą w dniu 2020-06-26 na okres 180 miesięcznych rat, oprocentowanie zmienne w wysokości 3,62 % w stosunku rocznym, 180 rat malejących z najwyższą ratą w wysokości 1 738,62 zł, płatnych każdego dwudziestego dnia miesiąca. Na całkowity koszt pożyczki w wysokości 57 961,02 zł składają się: odsetki w wysokości 54 521,02 zł, prowizja za udzielenie pożyczki w wysokości 2 000,00 zł, opłat przygotowawcza w wysokości 500,00 zł, koszt prowadzenie rachunku ROR w Banku 900,00 zł (5 zł miesięcznie x 180 miesięcy) oraz pozostałe koszty (sprawdzenie wiarygodności pożyczkobiorcy oraz poręczyciela w zewnętrznych bazach danych ) w wysokości 40,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez Pożyczkobiorcę wynosi 257 961,02 zł.


Kraina Chichów (pocket) - Jonathan Carroll - Książka | Gandalf.com.pl\nKraina Chichów (pocket)\nKraina Chichów - mobi, epub 22.96 zł\nKraina chichów - audiobook mp3 28.06 zł\nKraina Chichów Audiobook CD Audio 27.15 zł\nKraina Chichów (pocket) - opis produktu:\nTo książka, od której włos się jeży na głowie, gdyż okazuje się, że potworem może być wszystko co nas otacza: znajomi, jedzenie na stole, półki pełne książek. Jest to też powieść o cudzie i grozie tworzenia - porusza problem osiągnięcia artystycznego: czy wielki pisarz jest zarazem wielkim alchemikiem, zdolnym przemienić słowo zapisane na papierze w człowieka w niebieskim kapeluszu, ktory naprawdę stanie pod naszymi drzwiami? A jeżeli jest do tego zdolny, to czy jest to wspaniałe, czy potworne? Kolejne wznowienie, tym razem w broszurze, najgłośniejszej powieści Carrolla.\nKsiążka Kraina Chichów (pocket) pochodzi z wydawnictwa REBIS. Autorem książki jest Jonathan Carroll. Należy do gatunków: literatura piękna, powieść psychologiczna. Książka Kraina Chichów (pocket) liczy 268 stron. Jej wymiary to 110x180. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\nKraina Chichów (pocket) książka


Otwarto stanowisko PSK w PSP w Łowiczu i poświęcono nowy samochód Łowicz | Lowicz24.eu\nOtwarto stanowisko PSK w PSP w Łowiczu i poświęcono nowy samochód\nPortal lowicz24.eu 02/02/2018 16:55\nBiskup Wojciech Osial poświęcił dziś, 2 lutego punkt przyjmowania zgłoszeń, czyli Powiatowe Stanowisko Kierowania w Państwowej Straży Pożarnej oraz nowy samochód kwatermistrzowski dla strażaków.\nOd dwóch lat Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Łowiczu przechodzi zmiany, głównie te wizualne. Dziś, 2 lutego podczas narady rocznej, wśród licznie zebranych oficjeli poświęcone i oficjalnie otwarte zostało Powiatowe Stanowisko Kierowania (PSK).\nRzecznik łowickiej komendy st. kpt. Arkadiusz Makowski mówiąc o zakresie prac przyznał, że zanim na dobre rozpoczął się remont stanowiska dyżurnego, przypominało ono „norę z dwoma żarówkami i mnóstwem małych lampek. Była sterta kabli, pogryzionych przez gryzonie”.\nDodatkowo szwankowała łączność oraz sieć internetowa, dlatego też priorytetem była wymiana całej infrastruktury teleinformatycznej. Obecnie stanowisko nie tylko doskonale wygląda, ale jest świetnie wyposażone.\nKomfort pracy poprawi nie tylko nowoczesny pulpit dyspozytorski, ale także wygodne, przestronne i jasne pomieszczenie, które częściowo jest oszklone. W drugiej jego części znajduje się monitor, służący m.in. do prowadzenia wideokonferencji z Komendą Wojewódzką.\nNa wyremontowanie PSK złożyły się dotacje z przeróżnych instytucji. Prace budowlane wykonywali osadzeni z łowickiego Zakładu Karnego, w ostatnim etapie włączyli się strażacy.\nStanowisko poświęcił i pobłogosławił dziś, 2 lutego biskup Wojciech Osial. Duchowny poświęcił także nowy samochód kwatermistrzowski, który trafił do KP PSP w Łowiczu pod koniec roku.\nPeugeota Boxera przekazała Komenda Główna PSP w ramach projektu "Usprawnienie systemu ratownictwa w transporcie kolejowym",po analizie łowickiego taboru. Okazało się, że auto o takich parametrach technicznych musi być na wyposażeniu jednostki.\nOtwarto stanowisko PSK w PSP w Łowiczu i poświęcono nowy samochód komentarze opinie\ngość 2018-02-06 15:50:40\nCiekawe ile zainkasował za poświecenie ten w czerwonym szaliku


Nordic Walking z okazji Święta Niepodległości 11.11.2013\n11 listopada 2013 roku w Krostoszowicach z okazji Święta Niepodległości odbyła się III edycja Festiwalu Nordic Walking. Organizatorami byli Gmina Godów wraz z Klubem Sportowym "FORMA" Wodzisław Śl.\nDyscyplina, która przyciąga coraz większą rzeszę ludzi spotkała się z dużym zainteresowaniem gdyż na starcie pojawiła się rekordowa ilość 130 zawodników - miłośników chodzenia z kijami. Mimo zimnego i pochmurnego dnia na zawodników nie spadła ani jedna kropla deszczu, co przy tak trudnej trasie wytyczonej leśnymi duktami "Buczyny" miało duże znaczenie. Po odśpiewaniu Hymnu Narodowego, zawodnicy ruszyli na trasę rozpoczynając sportowe zmagania, którymi uczczono Święto Niepodległości.\nPoczątkujący zawodnicy mieli możliwość pokonania jednego okrążenia czyli 5 km, natomiast doświadczeni zawodnicy zmagali się ze sobą na 10-cio kilometrowej trasie. Najszybciej trudną trasę przeszedł Artur Białek z Lublińca, natomiast 2 i 3 miejsce przypadło zawodnikom z "FORMY" - Januszowi Magiera oraz Stanisławowi Gembalczyk. Wśród pań 1 miejsce wywalczyła Małgorzata Rencz z Orzesza, 2 miejsce zajęła Klaudia Białas również z Orzesza, a 3 była Lilianna Miś z Bytomia. Wójt Gminy Godów Mariusz Adamczyki oraz Zastępca Wójta Tomasz Kasperuk swoim sportowym przykładem przyciągnęli liczną 28 osobową reprezentację Gminy, która w sportowych zmaganiach zajęła wiele miejsc na podium w poszczególnych kategoriach wiekowych.\nNajstarszym zawodnikiem zawodów był 70 letni Bogdan Ścibisz, który na miecie zameldował się na bardzo dobrym 30 miejscu. Najmłodszym zawodnikiem okazała się 10 letnia Marta Krause i uplasowała się na 116 pozycji pokonując dystans 5 km.\nGaleria znajduje się tutaj i tutaj\nOpublikowano: czwartek, 14, listopad 2013 10:09


Ekskluzywny drapak dla kota 1E-33\nEkskluzywny drapak dla kota 1E-33 producent drapaki dla kota\nKupując ten produkt możesz zebrać 129 punktów lojalnościowych . Twój koszyk będzie zawierał 129 punktów Punkty możesz wymienić na kod rabatowy 32,25 zł .\nDomek wykonany z naturalnej i grubej tektury o średnicy wewnętrznej 42 cm. Tapicerowany zewnętrznie i wewnętrznie. Całość wysoka na 73 cm. Otwóry wejściowe o wymiarach 30 x 20 cm. Na dnie oraz na górze domku mięciutkie legowisko. Możliwość wykonania przejścia miedzy kondygnacjami.\nPółka paletka o grubości 24 mm i i wymiarach 55 x 40 cm zakończona miękkim legowiskiem.\nTuby sizalowe o średnicy 12 cm nawinięte pierwszogatunkowym 4 żyłowym sznurem o średnicy 12 mm i długości: 27 cm, 35 cm, 40 cm i 65 cm


Kampania perfum Burberry Hero z Adamem Driverem. Ten zapach to idealna propozycja na cały rok - ELLE MAN\nNajnowszy zapach wykreowany przez brytyjski dom mody to prawdziwa kwintesencja męskości, siły i odwagi. Charakterystyczna woń perfum sprawia, że nie oprze im się żadna kobieta.\nBurberry Hero to pierwszy zapach marki powstały pod kierownictwem obecnego dyrektora kreatywnego Ricardo Tisci. Ta drzewno-przyprawowa kompozycja zamknięta w klasycznym flakonie, w której pierwsze skrzypce gra esencja bergamotki przy akompaniamencie jałowca i czarnego pieprzu, emanuje męskością, doskonale podkreślą osobowość i charakter każdego z nas. Po aplikacji perfum, nie odpędzisz się od pytań „czym tak ładnie pachniesz?”. I nic w tym dziwnego, bo swój udział w ich tworzeniu miał sam mistrz perfumiarstwa Aurélien Guichard.\n„Burberry Hero reprezentuje dwoistość siły i wrażliwości. Zapach, który reprezentuje ponadczasowość Burberry, a jednocześnie poczucie nowoczesności” – wyjaśnia Guichard. „Mieszanka uniwersalności i wyjątkowości. Zapach wyraża zwierzęcość, która jest w każdym człowieku” – dodaje.\nNuty głowy: cytryna, kardamon, bergamotka.\nNuty serca: lawenda, gałka muszkatołowa, jałowiec, czarny pieprz.\nWspółczesną męskość, opierającą się na esencji pierwotnych instynktów ludzkich i zwierzęcych oraz nowoczesną zmysłowość idealnie uosabia ambasador marki – Adam Driver, który przed kamerą Jonathana Glazera wciela się w mitycznego centaura, pół konia, pół człowieka, poszukującego wolności pozbawionej konwenansów. Marka w ten sposób ilustruje historię człowieka skaczącego w nieznane, pokonującego kolejne przeszkody i pozostającego jednocześnie wiernym swoim wartościom.\nBurberry Hero zachwyca nie tylko swoimi nutami, ale także nowoczesnym, prostym, ale przykuwającym wzrok flakonem. Jej kanciasty kształt to abstrakcyjna reinterpretacja końskiego kopyta z wygrawerowanym logo Burberry. Zapach jest dostępny w butelkach o pojemności 150 ml, 100 ml i 50 ml. Kolekcję uzupełniają produkty do codziennej pielęgnacji – balsam po goleniu, płyn do mycia włosów i ciała oraz dezodorant, które możesz kupić już teraz poniżej:\nNajlepsze zapachy w wersji tech. Przedstawiamy gadżety dla miłośników perfum Poprzedni artykuł


Auto Sklep | Page 2\nW obecnych dniach poniekąd każda postać mająca prawo jazdy posiada samochód. Na rynku dostępnych jest wiele nowych wzorców jak i tych starszych. Wyszukując dobrego czterokołowca największą uwagę odnosi się na zapłatę i stan techniczny pojazdu. Duża ilość kupowanych samochodów jest używana poprzez co najmniej jednego właściciela. Spora część sprzedawanych aut jest w dobrym stanie Read the rest of this entry »\nKażdy kierowca który ma na baczności swoje zdrowie wie, że zmienne pory roku pobudzają inny stopień bezpieczeństwa na drodze. Zima jest porą roku która w największym stopniu przysparza się we znaki wszystkim jadącym, poprzez co jest obszerniejsza możliwość uczestniczenia w wypadku na tle innych pór. Na rezultat tego składają się szkodliwe warunki atmosferyczne jak również prędsze pogorszenie się stanu technicznego pojazdu którym się poruszamy. Read the rest of this entry »\nNaturalnie, że w obecnych czasach posiadanie samochodu jest wskazane dla postaci pracujących oraz tych którzy chcą wypocząć. Bez względu na to czy jeździmy do pracy, na spotkanie czy długo oczekiwany urlop pożądany nam będzie sprawny czterokołowiec. Żeby można było korzystać z niego bez przerwy i w każdym momencie żądane jest częste kontrolowanie techniczne wehikułu. Read the rest of this entry »


Intencje Mszy św.: 06 – 13.11.2016 – Parafia Bł. Anieli Salawy w Krakowie\nPoniedziałek – 07.11.2016.\n18.00 – + Stefan i Jolanta, Kazimierz, Barbara i Bogusław\nWtorek – 08.11.2016.\n7.00 – + Władysław w 45. rocznicę śmierci\nŚroda – 09.11.2016. – Rocznica Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej – Święto\n7.00 – + Adrian – intencja od Dziadków i chrzestnego\n18.00 – dziękczynna Matce Bożej za opiekę nad Heleną i dziećmi\nCzwartek – 10.11.2016. – wspomnienie Św. Leona Wielkiego, papieża i doktora Kościoła\nPiątek – 11.11.2016. – wspomnienie Św. Marcina z Tours, biskupa i męczennika – Narodowe Święto Niepodległości\n7.00 – dziękczynna, z prośbą o dalsze błogosławieństwo Boże, zdrowie, opiekę\nMatki Bożej – za wstawiennictwem Bł. Anieli Salawy – dla Krzysztofa z okazji urodzin\nSobota – 12.11.2016. – wspomnienie Św. Jozafata, biskupa i męczennika\n18.00 – + Jan, Antonina, Stanisława Kolasa, Mieczysław Katarzyński


Przy UM miejsca postojowe z ograniczonym czasem parkowania\n/Przy UM miejsca postojowe z ograniczonym czasem parkowania\nOpublikowano: poniedziałek, 16, maj 2016 00:00\t Odsłony: 733\nOd początku maja 2016 roku przed parkingiem przy Urzędzie Miejskim w Mielcu wyznaczonych zostało siedem miejsc postojowych z ograniczonym czasem parkowania. Takie rozwiązanie ma pomóc mielczanom, chcącym załatwić sprawę w magistracie, którzy do tej pory mieli problemy ze znalezieniem wolnego miejsca do parkowania.\nOgraniczenia w postoju samochodów na wyznaczonych miejscach obowiązują od poniedziałku do piątku w godzinach 7.00 – 15.00.\nPozwoli to na przeznaczenie tych miejsc dla petentów, a nie dla pracowników okolicznych instytucji. W miejscu tym ustawiono także odpowiednie oznakowanie pionowe, a ponadto obszar ten jest pod stałym monitoringiem kamer. Osoby, które pozostawiają swoje samochody na tych stanowiskach dłużej niż jedną godzinę mogą spodziewać się w ciągu najbliższych dni pouczenia od Straży Miejskiej.\n– Wiemy jak silne bywają przyzwyczajenia kierowców i ich „jazda na pamięć”. Dlatego na razie osobom nie stosującym się do oznakowania wręczamy przypomnienia, jednak już wkrótce będziemy musieli sięgać po nieco bardziej restrykcyjne rozwiązania – powiedział komendant mieleckiej Straży Miejskiej Arkadiusz Misiak.


Luty | 2009 | Łamiblog\n27 lutego 2009,\tpiątek, Marek Penszko\nOstatnio sporo pań, głównie w pięknym wieku balzakowskim, wzięlo się ostro za rozwiązywanie krzyżówek. Zwłaszcza tych, które dotąd raczej stroniły od tego zajęcia. Takie obserwacje poczyniłem w swoim otoczeniu, ale nie jestem prowokatorem tych zajść. Rozwiązywania krzyżówek nie polecam, bo nie przepadam za … Czytaj dalej →\n24 lutego 2009,\twtorek, Marek Penszko\nKilka wpisów temu przytoczyłem pomysłowe zadanie z czeskiego turnieju sudoku. Kluczem do rozwiązania były umieszczone w niektórych kratkach kółka i krzyżyki. Kółko było w każdym polu z cyfrą równą liczbie różnych cyfr znajdujących się we wszystkich polach otaczających pole z … Czytaj dalej →\nSerie z beryla\n21 lutego 2009,\tsobota, Marek Penszko\nSzeregowy strzelił sześciokrotnie i przerwał ogień. Chwilę obserwował tarczę przez lornetkę, po czym przeklął, przykląkł i rzekł do prowadzącego ćwiczenia: – Panie sierżancie, ten karabin jest do… Nie tylko nieostrzelany, ale ma także źle ustawione przyrządy celownicze. – Co wy mi tu… – … Czytaj dalej →\nWyniesione ze szkółki\n15 lutego 2009,\tniedziela, Marek Penszko\nOkreślenie „ręczna robota” jest zwykle synonimem wysokiej jakości i oryginalności, przeciwieństwem masówki, sztampy i tandety. Prosiłem znajomych o podanie jakiegoś spektakularnego przykładu. Najczęściej wymieniali „UDAny” wyrób, czyli kubańskie cygara totalmente a mano zwijane na kobiecych udach. Łatwo się domyślić, że ankietowani byli … Czytaj dalej →\nProsto z Prościejowa\n12 lutego 2009,\tczwartek, Marek Penszko\nJedni rozwiązują sudoku dla relaksu lub zabicia czasu, inni wyczynowo. To tak, jak w sporcie, który jest rekreacyjny lub kwalifikowany. Nie dotyczy to oczywiście wszystkich konkurencji. Nikt np. dla zabicia czasu nie rzuca młotem. Nie tylko czas mógłby paść ofiarą. … Czytaj dalej →\n9 lutego 2009,\tponiedziałek, Marek Penszko\nZakończył się pierwszy, trwający 1,5 roku etap układankowej zabawy Eternity 2, w której do wygrania były 2 miliony dolarów. I są nadal, bo do przełomu 2008/2009 nikt nie nadesłał prawidłowego rozwiązania. Krótko przypomnę: chodzi o ułożenie dużego kwadratu 16×16 z … Czytaj dalej →\n6 lutego 2009,\tpiątek, Marek Penszko\nRedakcja pewnego pisma przygotowuje numer specjalny dla dotkniętych kryzysem pod roboczym tytułem Jak zarobić na tym i owym, czyli coś pośredniego między poradnikami Jak przeżyć za śmieszną kwotę, a Jak zostać milionerem. Zaproponowano mi, w kontekście niedawnego sudokowego szału, abym napisał, jak … Czytaj dalej →\nDziel i tnij\n3 lutego 2009,\twtorek, Marek Penszko\nW komentarzu do wpisu z Ciasteczkowym Potworem Wiąz przypomniał zadanie, które przypomniałem tu przed dwoma laty. Udam teraz, że zapomniałem o tych przypomnieniach (albo udam, że nie udaję:)) i przypomnę je raz jeszcze, choć w nieco innej, krótszej formie. Z dziewięciu różnych … Czytaj dalej →


Polski teatr doceniony na czterech kontynentach - BRZEG.COM.PL\nPo zakończonym wielkim sukcesem tournée teatr przygotowuje premierę, która ukoronuje jubileusz jego 20-lecia.\n„Pieśni Leara“ zdobyły znakomite recenzje m.in. w New York Times, New York Theatre Guide czy Washington Post. Spektakl jak „malowanie dźwiękiem”, a poszczególne „pieśni jak obrazy” – tak amerykańscy krytycy często opisywali przedstawienie w wykonaniu wrocławskiego Teatru Pieśń Kozła, w reżyserii Grzegorza Brala. Zespół wystąpił w USA 10 razy, na scenach Chicago (Chicago Shakespeare Theater), Maryland oraz w Nowym Jorku (w ramach Next Wave Festival w Brooklyn Academy of Music).\nOgromne wrażenie na publiczności i recenzentach za oceanem zrobił polifoniczny śpiew, przypominający gregoriański chór: „Nigdy nie słyszałam niczego lepszego” – podkreśliła recenzentka portalu „Around The Town Chicago”. Krytycy docenili także oryginalne, świeże ujęcie motywów z dramatu „Król Lear” Szekspira oraz niezwykłą ekspresję aktorów: „W gruncie rzeczy oglądamy wewnętrzne życie emocjonalne doświadczonej grupy aktorów o wysokich umiejętnościach. Każdy obraz wymaga od nich totalnego podporządkowania swojej aktorskiej indywidualności” – napisał krytyk „Chicago Tribune”. Uwagę recenzenta New York Timesa przykuła niezwykła energia aktorów Teatru Pieśń Kozła, m.in. w scenie, kiedy w tańcu przypominającym rytuał wojenny uderzają w krzesła tak, jakby były to instrumenty perkusyjne: „Nagle jest tak, jakbyśmy widzieli grupę wojowników Dothraki z ‘Gry o tron’ w filmie ‘Pitch Perfect’: instynktownie budzące strach i podziw”.\nW ramach tegorocznego tournée zespół Teatru Pieśń Kozła odwiedził łącznie siedem krajów na czterech kontynentach, oprócz USA również Chile, Kolumbię, Hiszpanię, Włochy, Gruzję, Chiny.„Pieśni Leara” wszędzie były oklaskiwane. Warto podkreślić, że Teatr Pieśń Kozła występował w dużych salach, na 1000-1200 miejsc. Na każdym spektaklu wszystkie były wyprzedane. – Zainteresowanie i reakcje publiczności pokazały nam, że przez 20 lat zyskaliśmy na świecie znakomitą reputację. Co dla nas bardzo ważne, jesteśmy doceniani w krajach o różnych tradycjach teatralnych. To dowód na to, że docieramy do źródeł, wątków uniwersalnych, ważnych dla każdego człowieka – mówi Grzegorz Bral, dyrektor Teatru Pieśń Kozła.\nTeatr Pieśń Kozła zdobył międzynarodowe uznanie jako jeden z najbardziej nowatorskich i awangardowych zespołów europejskich. Przyciąga aktorów oraz studentów z całego świata. Wykorzystuje w swej praktyce unikalny trening aktorski nazwany Techniką Koordynacji. – „To jest najbardziej nowoczesna praca aktorska, jaką widziałem od kilkudziesięciu lat” powiedział mi po spektaklu w Waszyngtonie Charles Dance, słynny angielski aktor szekspirowski, znany również z roli w serialu „Gra o tron” – mówi Grzegorz Bral.\nTeraz będzie „Wyspa”\nPo powrocie ze światowego tournée zespół przygotowuje nowy spektakl, zatytułowany „Wyspa”. Jest inspirowany „Burzą” Szekspira, ale nie stanowi adaptacji tej sztuki. Przedstawienie reżyseruje Grzegorz Bral, a na scenie wystąpią aktorzy teatru razem z tancerzami uznanego choreografa Ivana Pereza. Muzykę tworzą, podobnie jak w przypadku „Pieśni Leara”, Jean-Claude Acquaviva i Maciej Rychły. Autorką pieśni jest Alicja Bral. Premiera najnowszego spektaklu Teatru Pieśń Kozła jest zaplanowana na 1 grudnia, a kolejne przedstawienia odbędą się 2, 3 oraz 4 grudnia w siedzibie Teatru Pieśń Kozła. „Wyspa” to już drugi premierowy spektakl Teatru Pieśń Kozła w tym roku. Wcześniej zaprezentował przedstawienie „Crazy God”, inspirowane „Hamletem” Szekspira.


Zasłonięty grzejnik czy ukryte kable mogą znacząco poprawić wygląd pomieszczeń - Akers Candle Cottage\nUrządzając wnętrza zwracamy uwagę między innymi na to, jak je upiększyć. To upiększanie polega nie tylko na tym, by wybierać niebanalne dodatki i dekoracje, które dodadzą wnętrzom charakteru, ale także na tym, by zakrywać te elementy, które mogą oszpecić wnętrza. Najczęściej elementem, który wyjątkowo przeszkadza i oszpeca pomieszczenia jest nadmiar kabli, które ciągną się z rozmaitych sprzętów domowego użytku.\nWykorzystuje się różne metody, aby ukryć wystające kable. Najczęściej spina się je lub układa pod specjalnie wykonaną zabudową. W ten sposób można zakryć nawet wiele kabli, które są ze sobą w dodatku splątane. Tak samo kwestia wygląda z grzejnikami. Grzejniki płytowe są najczęstszym rodzajem grzejników, które stosuje się w domowych pomieszczeniach – . Są to standardowe grzejniki, z osłoną typu grill. Zwykle tego rodzaju element oszpeca wnętrza i trudno jest go ukryć. Ale grzejnik jest w pomieszczeniu konieczny. W tym miejscu więcej: oferta.\nDlatego jedynym rozwiązaniem sytuacji jest sięgnięcie po metody, za pomocą których zaryjemy grzejnik, bądź sprawimy, że będzie się on stapiał czy też nie wyróżniał na tle innych elementów wyposażenia. Można chociażby pomalować grzejnik na kolor ten sam co ściana, lub otoczyć go obudową, która przepuszcza ciepło. Robi się ją albo z siatki, albo z drewnianych desek. Sposobności jest wiele. Jeżeli zamontujemy obudowę może spełniać ona równocześnie rolę półki na drobiazgi. Wszystko jest kwestią naszej pomysłowości. Rzecz jasna wnętrza szpecą także rozmaitego rodzaju nierówności ścian, czy odpryskujące elementy. Nowy blog o tym znajdziesz tu: przeczytaj to.\nAktualnie w sprzedaży oferuje się wiele specyfików służących maskowaniu tego rodzaju niedoróbek. Warto zapoznać się z wszelkimi możliwościami, by pozbyć się usterki jak najszybciej i minimalnym kosztem. Warto przeznaczyć czas tylko i wyłącznie na usunięcie szpecących elementów we wnętrzach, ponieważ ich pojawienie się może znacznie pogarszać ich stan.\nUdało nam się przykuć Twoją myśl tym ciekawym opisem? Fantastycznie. W takim razie namawiamy – kliknij w link akcesoria do mebli kuchennych i przejdź do nowej witryny po detale.\nWówczas, nawet najbardziej trafna aranżacja nie spełni swojej roli i okaże się finalnie niewypałem. Zasłonięty grzejnik czy ukryte kable mogą znacząco polepszyć wygląd pomieszczenia, zwłaszcza gdy preferujemy wnętrza o minimalistycznym charakterze, gdzie wykorzystuje się tylko najważniejsze meble.


Bluza robocza ochronna Lahti Pro L40408 - Sklep Lahti Pro\nStrona główna - Odzież robocza>Odzież wierzchnia>Bluzy>Bluza robocza ochronna Lahti Pro L40408\nBluza robocza z najnowszej kolekcji marki Lahti Pro L40408. Odzież wykonano z materiału o gramaturze 245g/m2 (35% bawełny, 65% poliestru) w kolorze czarno-szaro-beżowym z pasami odblaskowymi poprawiającymi widoczność pracownika podczas pracy. Bluzy robocze posiadają 4 kieszenie w tym dwie zapinane na rzep.Rękawy wzmocnione materiałem 600D poliester odpornym na przetarcia. Dół bluzy i rękawy regulowane są za pomocą rzepów. W odzieży znajduje się wszywka identyfikacyjna. Bluzy robocze Lahti Pro L40408 są w pierwszej kategorii środków ochrony indywidualnej. Posiadają deklarację CE oraz zgodne są z normą EN ISO 13688.\nL4040801 5903755119858 S 158-164 84-88 72-76\nL4040802 5903755119865 M 164-170 92-96 82-86\nL4040803 5903755119872 L 170-176 100-104 90-94\nL4040804 5903755119889 XL 176-182 108-112 98-102\nL4040805 5903755119896 2XL 182-188 116-120 106-110\nL4040806 5903755119902 3XL 188-194 126-130 116-120\nSpodnie robocze m...


Praktyka czyni Mistrza - Strona 5 z 5 -\nJak znaleźć wykwalifikowaną, doświadczoną kosmetyczkę? Tego rodzaju pytania spędzają sen z powiek wielu paniom, które niestety w przeszłości nie miały szczęścia przy poszukiwaniu dobrej kosmetyczki....\n5 sierpnia 2020 27 lipca 2021\nPopsuł Ci się samochód i potrzebujesz profesjonalnej naprawy? A może zbliża się termin wykonania przeglądu i szukasz osoby, która mogłaby Ci pomóc? Jeżeli na którekolwiek...\nNa temat agencji pracy krąży wiele przekłamań. Najbardziej popularnym nie do końca prawdziwym stwierdzeniem, jest pogląd, że zatrudnienie przez agencję pracy oznacza mniejsze wynagrodzenie https://work4best.se/om-oss/....\nKto powiedział, że dobrze ubrane powinny być jedynie kobiety? Co jak co, ale mężczyźni także powinni się dobrze prezentować. Nie da się ukryć, że mężczyźni...\nŻywe rośliny doniczkowe to niewątpliwa ozdoba każdego domu. Co jednak w sytuacji, gdy nie możemy posiadać roślin zielonych lub z jakichś powodów to one nie...\nDynamiczny rozwój branży IT sprawił, że na rynku powstaje coraz więcej firm zajmujących się dystrybucją urozmaiconego sprzętu komputerowego. Szeroki wybór asortymentu umożliwia klientom wybór produktów...\nPodczas budowy domu, lub remontu zwykle dążymy do doskonałości. Nienagannie gładkie i estetyczne ściany są podstawą aranżacji wnętrza, dlatego warto zdecydować się na ściany wykończone...\nKażdy z nas potrzebuje praktycznych i pięknych ubrań, które będą dobrze korespondowały z naszymi potrzebami i wyczuciem stylu. Wybieramy więc odzież, która spełnia nasze oczekiwania...


USA przestraszyły się tajnej broni nuklearnej Rosji - Sputnik Polska\n06:35 16 Październik 2019\n18:53 16.01.2018 Krótki link\nPentagon oficjalnie przyznał zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych ze strony zaprojektowanego w Rosji podwodnego urządzenia pływającego „Status-6” wyposażonego w głowicę nuklearną o mocy do 100 megaton, donosi Defense News.\nGazeta zwróciła uwagę na wstępny projekt nowego „Przeglądu polityki jądrowej” — dokumentu określającego rolę broni jądrowej w amerykańskiej strategii bezpieczeństwa narodowego, który jest przygotowywany dla prezydenta Donalda Trumpa. Jest w nim czarno-biały diagram, który informuje o rozwoju w Rosji międzykontynentalnej autonomicznej torpedy jądrowej „Status-6”.\nWedług danych amerykańskich służb wywiadowczych zaprezentowanych przez The Washington Free Beacon ta broń została przetestowana 27 listopada 2016 roku z okrętu podwodnego „Sarow”. „Status-6” ma zasięg 10 000 kilometrów, maksymalną prędkość — powyżej 56 węzłów, głębokość zanurzenia — do kilometra.\nW listopadzie 2015 roku podczas narady u prezydenta Rosji Władimira Putina na tematy związane z obronnością w wielu rosyjskich stacjach telewizyjnych pojawiły się kadry z prezentacji na temat „Status-6”. Według slajdów, które dostały się do mediów, system ten jest bronią masowego rażenia przeznaczoną w szczególności do niszczenie zaplecza gospodarczego wroga. Rzecznik prezydenta Dmitrij Pieskow w związku z tym wyciekiem obiecał podjąć „środki zapobiegawcze, aby to się nie powtórzyło”.


Pogoń za zyskiem - CXO\tCXO\nNieprzeliczone debiuty giełdowe, realizowane z rozmachem inwestycje i zawrotne wyceny spółek internetowych mogą sugerować, że obecny boom na e-rynku znowu skończy się dla niektórych bolesnym upadkiem.\nAnna Meller\t30.01.2007\nTrzeba przyznać, że w branży internetowej dawno nie było tak dobrze. "W Wielkiej Brytanii rynek reklamy internetowej rośnie z roku na rok o ok. 60%" - nie kryje zadowolenia Danny Meadows-Klue, szef Digital Startegy Consulting, szef europejskiego oddziału Interactive Advertising Bureau IAB. W Polsce przybyło 45% rynku reklam internetowych. Hossa sprzyja wszystkim - od wydawców internetowych, przez firmy usługowe, aż po wszelkiej maści sprzedawców. Yahoo wygenerowało 1,5 mld USD przychodów w II kwartale ub. roku, Google zarobiło wtedy 2,46 mld USD, eBay - 1,41 mld USD. Krajowe Allegro, coraz agresywniej wchodzące na rynki Europy Środkowo-Wschodniej, tylko w 2005 r. wygenerowało 31 mln euro przychodu. Sam rynek reklamy internetowej w Polsce wart był ok. 215 mln zł. W tym roku będzie już można walczyć o udziały w torcie wartym 290 mln zł.\nO drżenie serca przyprawia jednak obserwatorów i inwestorów przede wszystkim młody narybek, czyli tak zwane serwisy społecznościowe, zrzeszające grupy użytkowników, którzy je de facto współtworzą. Wyceny tych serwisów podbija dodatkowo filozoficzna otoczka sformułowana przez Tima O'Reilly, tak zwane zjawisko Web 2.0.\n"Każdy, kto kupi YouTube, jest kretynem" - gorączkował się kilka miesięcy temu miliarder i inwestor internetowy Mark Cuban, komentując zainteresowanie bijącym rekordy popularności bezpłatnym serwisem wideo. Na nic się nie zdały gorzkie słowa - założone przez dwóch studentów YouTube, nie przynoszące na razie żadnych zysków, zostało kupione przez Google za, bagatela, 1,65 mld USD. To była największa transakcja na rynku internetowym w historii (pomijając nabycie firmy telekomunikacyjnej Skype przez eBay za 2,6 mld USD). Google utrzymuje, że wie, co robi. "Na razie projekty rozwijane będą oddzielnie, pod swoimi oryginalnymi nazwami" - powiedział przedstawiciel Google w Wielkiej Brytanii zajmujący się rozwojem usług wideo. Rob Jonas, dyrektor ds. strategii w Google na obszar EMEA, jest przekonany, że inwestycja za jakiś czas zaprocentuje.\nJak bumerang powraca jednak natrętne pytanie: czy warto było tyle zapłacić? Dużym transakcjom w sektorze nowej gospodarki coraz częściej towarzyszą sceptyczne komentarze. Jeszcze niedawno pytano o to Ruperta Murdocha, kiedy za 580 mln USD nabywał nieprzynoszący wtedy żadnych dochodów, najbardziej popularny na Zachodzie serwis MySpace. Wątpliwości wzbudziła również rekordowa cena przejęcia serwisu społecznościowego StudiVZ przez jeden z największych koncernów wydawniczych w Niemczech - grupę Holtzbrinck. Mówi się o kwocie zbliżonej do 100 mln euro.\nGorączka Web 2.0\nWspółczesne serwisy, zgodnie z panującym trendem, buduje się tak, by nie tylko przyciągały sporą grupę użytkowników, ale by także zachęcały internautów do współtworzenia na nich treści, czy to w postaci komentarzy, porad, czy też plików wideo. Tego typu rozwiązania coraz częściej wykorzystywane są przed producentów różnego rodzaju dóbr, którzy udostępniają internautom miejsce w sieci, a ci dyskutują tam bądź też dzielą się swoimi plikami multimedialnymi. "Web 2.0 to wykorzystywanie inteligencji grupy, jej twórczych możliwości" - wskazuje Danny Meadows-Klue. "Jeżeli wchodzę na stronę księgarni Amazon, a serwis podpowiada mi, jakie inne książki powinienem kupić, to bardzo mnie to cieszy. Otrzymuję dodatkową wiedzę - wiedzę od większej społeczności, co jest naprawdę pożyteczne. Trzeba jednak przyznać, że wiele osób wyciąga z tego złe wnioski. Dla przykładu: wiadomo, że na stronie firmy z branży FMCG produkującej pieluchy użytkownicy nie będą dyskutować na temat samego produktu, ale rozmawiać o dzieciach, o ich rozwoju. I taką społeczność należy budować".\nZa ciekawe rozwiązania Web 2.0 Danny Meadows-Klue uznaje m.in. zbudowany przez CNET Networks serwis społecznościowy fanów gier komputerowych. Firma posiada system pozwalający na analizę najpopularniejszych i najczęściej omawianych przez użytkowników gier, w związku z czym jest w stanie układać rankingi gier i przewidywać, które z nich najlepiej sprzedadzą się w sklepach. Wiedzę tę CNET z powodzeniem przekuwa na sukces komercyjny, zarabiając na reklamie.\nO społeczności zabiegają teraz wszyscy gracze internetowej sceny. "Jakiś czas temu uruchomiliśmy serwis z blogami" - wyjaśnia Andrew Hall, Head of Product serwisu o krykiecie Cricinfo.com. "Blogują znane postacie ze świata krykietu. Otrzymujemy dużo komentarzy, zwłaszcza od fanów tego sportu w Pakistanie. Tym samym liczba naszych użytkowników wzrosła do 9 mln".\nŚwietnie radzi sobie krajowe Allegro, budując wokół serwisu grupę aktywnych sprzedawców i organizując coroczne zjazdy allegrowiczów. I chociaż sama platforma aukcyjna nie jest serwisem Web 2.0 sensu stricte, to energicznie wprowadza jego elementy. Wszystko zgodnie z planem zarządu, który już kilka lat temu postawił na budowę grup wiernych użytkowników. "Na pewno rok 2007 będzie przebiegał pod znakiem wzrostu władzy użytkowników" - zaznacza Adrjan Bakker, dyrektor zarządzający Allegro, jeden z pierwszych inwestorów spółki, właściciel udziałów wycenianych na ponad 220 mln zł. "To oni będą decydować, w jakim kierunku rozwiną się internetowe przedsięwzięcia i pomysły. Jedno jest pewne - na każdym kroku internetowi biznesmeni muszą się liczyć ze zdaniem użytkowników".\nNiezwykła popularność Web 2.0 wpłynęła również na zmianę strategii CR Media Consulting, brokera reklamy na polskim rynku. Spółka postanowiła utworzyć własny serwis społecznościowy (Pino.pl ruszył dopiero pod koniec ubiegłego roku), licząc, że przez to wzrośnie wartość samej firmy, która zdecydowała się na debiut na giełdzie. "Web 2.0 to najbardziej przełomowe zjawisko na rynku interentowym" - podkreśla Krzysztof Golonka, dyrektor zarządzający CR Media Consulting.\n"Wszyscy podążają w kierunku Web 2.0, stawiając na społeczności, treści tworzone przez użytkowników oraz multimedia" - dodaje Jacek Murawski, prezes zarządu Wirtualnej Polski. Siłą napędową takich działań są przede wszystkim prognozy wzrostu przychodów z reklam. Jak szacują analitycy z eMarketera, na promocję na serwisach społecznościowych typu MySpace w ubiegłym roku wydano ok. 280 mln USD. Sam MySpace miał zgarnąć aż 180 mln USD z rynku.\nReklamodawcy coraz chętniej pokazują się tam, gdzie dynamicznie wzrasta liczba wiernych użytkowników. Przy serwisach społecznościowych, zwłaszcza takich, które tworzone są wokół pewnych hobby czy wspólnych zainteresowań, sprawa określenia grupy docelowej jest dość prosta: jeżeli producent sprzętu fotograficznego planuje się reklamować na serwisie typu Fotka.pl, ma zagwarantowane, że właśnie tam znajdzie tych, którzy robią zdjęcia.\nNa spore zyski z inwestycji liczy MCI Management SA, fundusz, który w ostatnim czasie przeznaczył 0,5 mln zł na rozwój spółki Web 2.0, docelowo zaś zamierza przeznaczyć od 40 do 100 mln zł na\t1


Rozszerzenie pliku .4BT - Jak otworzyć plik 4BT? File Extension 4BT - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem 4BT. Jeżeli chcesz otworzyć plik 4BT, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku 4BT\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku 4BT jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi 4BT z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem 4BT którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik 4BT\nInne problemy z plikiem 4BT\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem 4BT nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami 4BT:\nplik 4BT którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku 4BT z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik 4BT nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


MAJ I CZERWIEC MOIMI OCZAMI MAJ I CZERWIEC MOIMI OCZAMI\nDzisiaj kumulacja zdjęć na blogu z dwóch ostatnich miesięcy. Maj niestety nie doczekał się podsumowania, ale daję mu szansę i doczepiam go do czerwca. Zatem zapraszam na niezliczoną ilość kadrów – MAJ I CZERWIEC MOIMI OCZAMI.\nTo był najtrudniejszy czas mojej blogowej działalności. Bo właśnie tych działań prawie w ogóle nie zanotowano. Byłam o krok od rzucenia tego wszystkiego w cholerę. Byłam realnie o krok od zamknięcia bloga. No bo po co mi to? Czy ktoś to czyta? Czy ktoś to ogląda? Czy ktoś w ogóle jest tym zainteresowany?Blogowanie wymaga mnóstwa czasu, poświęcenia, cierpliwości, regularności i wielu innych. Tych wszystkich elementów w pewnym momencie mi zabrakło. Jakby ktoś odciął mi przepływ życia w żyłach. Prawie przez cały ten czas moje pozablogowe życie również kulało i jęczało. Dni się po prostu toczyły, a ja za nimi. Nie obchodziło mnie nic, poza przetrwaniem kolejnych chwil. Za nowy wpis zabierałam się prawie codziennie i prawie codziennie lądowałam z płaczem na łóżku albo w ramionach męża wyjąc, że wszystko jest bez sensu, a ludzie są źli. Nie zapominałam dodawać, że jestem kompletnie beznadziejna. Standard. To taka „pewna trójca” złych dni. Czułam się z tym strasznie. Czułam, jak cała sytuacja mi ciąży. Ja, która lubię mieć wszystko pod kontrolą, która ma ciągotki do bycia perfekcjonistką i pedantką, która uwielbia planować, która trzyma rękę na pulsie. Właśnie ta „JA” rozsypała się z dnia na dzień. Niezałatwione sprawy zaczęły się piętrzyć. Myśli w głowie zaczęły uprawiać zwariowany sprint. Książki zaczęły się kurzyć. Ulubione blogi zaczęły pokrywać się mgłą. Ja zaczęłam świrować.\nTo nie mogło trwać dłużej. To nie była sytuacja, w której sobie odpuściłam, bo tego potrzebowałam. To działo się poza mną. Nie miałam na to wpływu. I właśnie dlatego zaczęłam się niepokoić i w końcu zebrałam swoje szanowne pośladki i stanęłam oko w oko z tym cholerstwem. Nie wiem co to było – przepracowanie, gorsze dni, spadek motywacji i energii, jakieś przesilenie. Najważniejsze jest to, że teraz mogę napisać słowo „było”. I tego się trzymam.\nTego tekstu miało nie być. Po co komu czytać o żalach innych ludzi. Chcę, żeby mój blog był pozytywny, ciepły i inspirujący. Ale z drugiej strony, od życia nie ucieknę. A życie, jak widać, pisze własne scenariusze. A ja piszę bloga. Tego tekstu miało nie być, ale jest. Bardziej dla mnie, niż dla Was. I robię to dla siebie. Oczyszczam się, żeby raz na zawsze zakończyć etap przebytego, szeroko pojętego, kryzysu. Nie chcę już pisać, że mnie nie ma albo, że nagle wracam. Chcę być.\nDlatego dzisiaj przedstawiam Wam mój maj i czerwiec w zdjęciach. A uzbierało się ich ponad 30!\nBez królował u mnie w domu od pierwszej, do ostatniej gałązki. Na szczęście mamy własne drzewko bzu, więc mieliśmy go pod dostatkiem.\nOd kiedy weszłam w posiadanie tej kawiarki, moje życie stało się bardziej aromatyczne. Naprawdę jestem nią zachwycona, mogłabym ją wciskać do każdej fotografii (zresztą tak właśnie robię).\nPierwsze czereśnie, które dostałam od sąsiada. Były przepyszne!\nJak tylko truskawki się zaczerwieniły, zaczęłam z nich korzystać. Zazwyczaj wyglądało to tak, że zjadałam wszystkie prosto z krzaka – takie smakują najlepiej. Jednak to, co udało mi się donieść do domu, pożytkowałam nieustannie. I muszę przyznać, że owsiankę, czy płatki ryżowe najlepiej smakują mi właśnie z truskawkami. To wszystko posypane świeżymi listkami mięty i skropione miodem dawało efekt „WOW”! W wypadku powyższej owsianki, dodałam jeszcze karmelizowany rabarbar z truskawkami, wanilią, cytryną i rozmarynem, a całość posypałam prażonym słonecznikiem.\nTe pankejki przygotowywałam bez żadnej dbałości o dokładne ilości składników (chyba nawet o jednym zapomniałam), nawet dobrze nie zerkając do miski. I co? I wyszły najlepsze na świecie! A jak trzeba coś na bloga przygotować, to tak sielsko już nie jest.\nCudowny dzień spędzony nad wodą. I niedziela od razu stała się bardziej znośna.\nKolejna porcja jedzenia i picia.\nW każdej wolnej chwili starałam się wytargać coś do siedzenia na trawę (często trawa wystarczała) i napawałam się chwilą.\nJeszcze odrobinę jedzenia…\n…i natury, którą zachwycam się codziennie na nowo.\nO! Jedzenie :D\nA na koniec mój rozgardiasz podczas przygotowywania zdjęć na bloga, czyli małe making of.\nI mój mały pomocnik, który zawsze stoi na posterunku.\nJeszcze o jednej rzeczy chcę wspomnieć, ponieważ jestem z siebie dumna. Mianowicie książki! Czerwiec był bardzo owocny w tej kwestii. A przeczytałam:\nZaginiona dziewczyna, Gillian Flynn (tę pozycję zaczęłam jeszcze w maju)\nWyspa motyli, Corina Bomann\nCharles Street 44, Danielle Steel\nBLOG: PISZ, KREUJ, ZARABIAJ, Tomek Tomczyk\nI to tyle. Internety zostawiam dzisiaj w spokoju.\nIle pysznego jedzenia!! <3 Skąd ta kawiarka?\nSmakowitości Ci u mnie dostatek ;-) A kawiarka kupiona w lidlu jakiś czas temu.\nJeżeli chodzi o mój powrót do formy, to niestety muszę Cię zmartwić – nie mam na to cudownej recepty. U mnie zaczęło się to z całkiem innej strony, bo zawodowej, a później to pociągnęło już za sobą marazm w każdej sferze życia. Blogowy kryzys był tak naprawdę efektem całkiem innych problemów. Wiadomo, jak się wali, to się wali wszystko. Dałam sobie przede wszystkim czas na załamkę, na przeżycie po swojemu gorszych dni. Ale mnie taki stan bardzo męczy, chodziłam i jęczałam na swój los, aż w końcu wydawało mi się to całkiem żałosne. Przypomniałam sobie, o co w życiu walczę. Przypomniałam sobie, że mam własne plany, marzenia do spełnienia. I jeżeli dalej będę trwać w tym zastoju, to niczego nie polepszę, a tylko oddalę się od osiągnięcia swoich celów. Podeszłam do tego racjonalnie – czy warto tak naprawdę udawać życie, kiedy prawdziwe czeka tuż za rogiem? Nie potrafię Ci dokładnie opisać przez co przeszłam, co czułam itd. U mnie to były o wiele głębsze przemyślenia i emocje, aniżeli samo zawieszenie w kwestii bloga. Ale o tym tylko piszę, bo nie wszystko nadaje się do publikacji tutaj. Jedno wiem, musisz znaleźć własną ścieżkę, własny sposób. Musisz przede wszystkim pokochać swoje życie takim, jakie jest. Zaakceptować siebie, swoje otoczenie. W szczególności wszystkie niedogodności i wady. Wtedy czując spokój, możesz osiągnąć wszystko. Możesz zmieniać to, co Ci nie będzie pasować. Możesz podjąć się spełniania swoich celów.\nNawiązując jeszcze do wakacyjnej listy. Może właśnie od niej zacznij. Pokaż dzięki temu sama sobie, że potrafisz się zmotywować. A to nie powinno być trudne, bo takie listy zawierają zazwyczaj same przyjemności. Trzymam za Ciebie kciuki i czekam na odzew! Długopis w rękę, chwila ciszy tylko dla siebie i proszę mi się chwalić wakacyjną listą planów do zrealizowania. Ja zaczęłam już realizację swojej i muszę przyznać, że frajda i satysfakcja jest ogromna. Niech to będzie taki mentalny początek dla Ciebie!\nLista właśnie się piszę:)\nByłam, widziałam, wypowiedziałam się – jestem z Ciebie dumna!\nNie zamykaj bloga! Kryzys zdarzają się każdemu, a myślę, że nie tylko mi bardzo brakowałoby tego miejsca :)\nTo bardzo miłe Aniu, co piszesz! Nie zamknę go przede wszystkim ze względu na siebie ;-) A kryzysy jak to kryzysy, przychodzą i odchodzą. Dzięki za wsparcie!\nFajnie, że poradziłaś sobie z potworami w głowie i wróciłaś. A Twoje zdjęcia absolutnie uwielbiam, inspirują mnie do szukania nowych rozwiązań\nZawsze chciałam kogoś inspirować. WOW! To przepiękne uczucie :-) Dziękuję!\nZazdroszczę białego bzu! posiadam jedynie fioletowy, ale nie ukrywam, kocham jego zapach! :) Tak samo jak ty uwielbiam moją kawiarkę, nie ma nic lepszego jak pyszna, esencjonalna kawa z samego poranka! :)\nTen aromat ma w sobie to coś, prawda? Nieporównywalny do niczego innego.\nTeż miewam w swoim blogowaniu wielu kryzysów, coś w tylu „nikt tego nie czyta”, „bez sensu”, „nie wiem nawet o czym pisać”. Jednak jakoś szkoda tak po prostu to porzucić i zapomnieć.\nZdjęcia oczywiście piękne! Pankejki wyglądają tak apetycznie, że najchętniej by się je zjadło od razu :)\nByłabym najzwyczajniej głupia, gdybym zdecydowała się pod wpływem impulsu wszystko zakończyć. Złe dni są Nam pisane, jak każde inne :-)\nJak ja uwielbiam oglądać Twoje zdjęcia na których jest jedzenie! Przepiękne! Zawsze robię się głodna :) Poza tym, chyba wiem o jakim przesileniu mówisz. Piszę bloga już 13 lat i nie jedno załamanie przeszłam ale wracam zawsze. Czego i Tobie życzę. Pozdrawiam.\nPowroty są fajne! Zdjęcia jedzenia właśnie takie reakcje powinny wywoływać, więc bardzo się cieszę! ;-)\nNie zamykaj! Ja czytam :D Każdemu zdarzy się kryzys. Mimo wszystko ze zdjęć widzę, że oba miesiące miały też dużo pozytywnych stron!\nStarałam się ogarniać. Jak widać, w miarę mi się udało :-)\nBądź, ale nawet jeśli Cię przez chwilę nie ma-czytelnicy pamiętają. Tak wyjątkowych blogów, i, jeszcze bardziej wyjątkowych autorek się nie zapomina. :) Pisałam to już, ale jeszcze raz wspomnę-cieszę się bardzo, że się zregenerowałaś i wróciłaś pełna sił, zdjęć, inspiracji i radości!\nA jeśli o zdjęciach mowa…jejku, zachwycam się bardzo! I te pyszności, aaa…i znów moją jedyną myślą jest-wspaniale, że wróciłaś! Czuję się mocno zmotywowana do fotografowania, pichcenia, blogowania i…działania! :D\nTo absolutnie jeden z najpiękniejszych komentarzy, od kiedy prowadzę bloga. Jestem Ci niewymownie wdzięczna za to, co napisałaś. Aż mi się oczy spociły!