Blokady w simie???? - Forum o Simsonach\nBlokady w simie????\nWysłany: Pon 8:55, 31 Mar 2008 Temat postu: Blokady w simie????\nmam pytanie: mianowicie przegladalem polska jazde i trafilem na sima i kolesia ktory pisze ze ma sciagnieta blokade z gaznika. jest to sim S-51. troszke mi sie w to nie chce wierzyc wiec prosze mnie uzmyslowic w tej sytuacji, a jakby cos to prosze skasowac\nWysłany: Pon 10:24, 31 Mar 2008 Temat postu:\nDaj link do tego simsona\nNIE TEN DZIAŁ :\nRemix, nie jestes od tego zeby na kogos krzyczec ze nie ten dzial. Od tego jestesmy my. Przenosze.\nWysłany: Pon 13:34, 31 Mar 2008 Temat postu:\nMY ? czyli wielcy moderatorzy ktorzy sa NAD nami ? hah\ngaznik mogbyc zablokowany jak byl simson export do PL\nMoże większą dysze zalożyl.\nwłaściwie to nie słyszałem o blokowaniu simsonów może tamten miał coś co blokowało podniesienie całej przepustnicy? W kazdym bądź razie simsony nie maja blokad\nPlomba znajduje sie w gazniku,od strony filtra,jak zdejmiesz gaznik i tam będą 3 dziurki dwie będą odetkane i na jednej będzie plomba,wkręć w tą plombe wkręt i wyszarpni i to wszystko\nWysłany: Pon 14:48, 31 Mar 2008 Temat postu:\npowiedz mi ze w Bincach tez to jest (bing 17) l;\nJest tylko 1 pseudo blokada w gazniku otoz to plomba na wlocie powietrza - zdjecie jej powoduje lepsze wkrecanie sie na obroty , niektorzy po tym maja problemy z regulacja ..\nJeszcze jedno moze byc ale cos mi sie niechce wierzyc ale jakis dziadzia mi opowiadal ze to byla dluga iglica - ile w tym prawdy ci nie powiem\nPo zdjęciu,przebiciu tej blokady są problemy bo przez nią silnik dostaje o wiele za dużo powietrza (chodzi mi o przypadek gaźnika 16N1-11)\nByły tematy o blokadach w simsonie.\nCoś przyspałeś Tomek, bo nie zamknięte\nale nie szkodzi, zamykam.


Category Archive for "Miłość i Seks" | Neomedia\nStrefa kobieca / Miłość i Seks\tProste narzędzie, aby umocnić swój związek\nProwadzimy bardziej sensowne życie, kiedy skupiamy się na naszych potrzebach, wartościach i celach. To dzięki nim podejmujemy działania i decyzje, które rzutują na naszą przyszłość. Tym samym kierujemy się w „romantycznych” związkach. Psycholog Susan Orenstein pomaga swoim klientom poprzez wprowadzenie Czytaj więcej…\n12 lipca 2015\tAF\tLink do artykułu\tMiłość i Seks\tart, ogolny-2\tBrak opinii\t21952\t0\t0\tCzy „przygoda na jedną noc” może się zakończyć związkiem?\nZ badań wynika, że osoby, które już na pierwszej randce uprawiały seks, bardzo często zostają parą. Wydawać by się mogło, że „przygody na jedną noc” nie należą do zbyt romantycznych. Tymczasem, jak wynika z badań amerykańskich naukowców, mogą się one Czytaj więcej…\n12 lipca 2015\tAF\tLink do artykułu\tMiłość i Seks, Z ostatniej chwili\tart, ogolny-2\tBrak opinii\t11000\t0\t0\tBadania: 20% osób w stałych związkach kocha kogoś innego\nDlaczego zdecydujemy się na życie w kłamstwie? Kto oszukuje częściej? Okazuje się, że całkiem spora część z nas żyje na co dzień w kłamstwie… Z badań przeprowadzonych przez brytyjski portal OnePoll.com wynika, że aż 20% osób pozostających w stałych związkach, Czytaj więcej…\n10 lipca 2015\tAF\tLink do artykułu\tMiłość i Seks, Z ostatniej chwili\tart, ogolny-2\tBrak opinii\t7760\t0\t0\t5 rzeczy, których nie należy robić w związkach\nKażdy związek jest inny, ponieważ tworzą go inne osoby. Kochamy się ponad życie, lecz czasami pewne gesty zamiast romantyczne, stają się mylące. Zwłaszcza kobiety opanowały tę umiejętność. Przecież mężczyźni próbują rozszyfrować język i zachowanie kobiet od lat! Często mówimy jedno, Czytaj więcej…\n23 maja 2015\tAF\tLink do artykułu\tMiłość i Seks\tart, szablon-6\t1 opinia\t16424\t0\t0\tWięcej seksu nie oznacza większego zadowolenia\nCzęsty seks okazuje się niezbyt dobrym pomysłem, aby zyskać więcej ilości szczęścia. Nowe badania sugerują, że nagminny seks prowadzi do mniejszego zadowolenia… Czy aby rzeczywiście tak jest? Naukowcy przeprowadzili eksperyment, w którym podzieleni pary na dwie grupy. Pierwszą grupę poproszono, Czytaj więcej…\n19 maja 2015\tAF\tLink do artykułu\tMiłość i Seks, Z ostatniej chwili\tart, ogolny-2\tBrak opinii\t6344\t0\t0\tWirtualny świat kontra prawdziwe uczucie\nW miłości nie ma niczego wirtualnego. To realne, wielkie uczucie, które powstaje w człowieku i często diametralnie zmienia jego życie. I chociaż dwoje osób może się znać wyłącznie z przestrzeni wirtualnej, tak samo buzuje w nich koktajl hormonalny, o którym Czytaj więcej…\n5 kwietnia 2015\tAF\tLink do artykułu\tMiłość i Seks\tart, szablon-6\tBrak opinii\t10448\t0\t0\tStrona 1 z 7 1234567\nCzy punkt G naprawdę istnieje?Jest kilka rzeczy, których nie można zobaczyć, ale ludzie wierzą, że istnieją. Przykładem jest punkt G. Niestety, nowe badania...więcej...\tTy tu, on tam, czyli jak przetrwać związek na odległośćGlobalizacja jest z nami 24 godziny na dobę. Jadamy, ubieramy się i kupujemy w międzynarodowych sieciach, z Japonią i...więcej...\tBadania: 20% osób w stałych związkach kocha kogoś innegoDlaczego zdecydujemy się na życie w kłamstwie? Kto oszukuje częściej? Okazuje się, że całkiem spora część z nas żyje...więcej...\t„Ciche dni” jako metoda rozwiązywania konfliktówKonflikty Konflikty, kłótnie, spory i sprzeczki z najbliższymi, pojawiają się w życiu większości z nas. Zaskakuje niewielka wiedza, jaką mają ludzie odnośnie genezy,...więcej...\tRzeczywistość lepsza niż fikcja!\n#50GierDurex na WalentynkiJedno ukradkowe spojrzenie, delikatnie przygryzione usta, chwila intymności w windzie czy sypialni… Na tegoroczne Walentynki Durex odkrył fantazje Polaków i...więcej...\tStarszy dla młodszej„Ani różnica poglądów, ani różnica wieku, nic w ogóle nie może być powodem zerwania wielkiej miłości. Nic, prócz jej...więcej...\tNewsletter\n5 rzeczy, których nie należy robić w związkachKażdy związek jest inny, ponieważ tworzą go inne osoby. Kochamy się ponad życie, lecz czasami pewne gesty zamiast romantyczne,...więcej...\t8 rzeczy, których nigdy nie należy mówić do mężczyznSłowa mogą zrujnować nawet najbardziej udany związek. Kobiety wydają się być z natury bardzo wrażliwe, ale mężczyźni, choć mogą...więcej...\tBadania Durex: Tylko 44% osób jest zadowolnych ze swojego życia seksualnegoNie jesteś szczęśliwa w sypialni? Według badań Durex Sexual Welbeing Survey, tylko 44 procent ludzi jest zadowolonych ze swojego...więcej...\tRozmawianie o seksie poprawi Twoje relacje z partneremBadania wykazały, że tzw. „sex talk” może mieć zbawienny wpływ na nasze pożycie seksualne. Swobodne rozmowy na temat seksu,...więcej...\tNie ignoruj przedślubnych wątpliwościPamiętacie „Uciekającą pannę młodą”? Bohaterka grana przez Julię Roberts, która z kościelnych ucieczek uczyniła swój znak rozpoznawczy, to oczywiście...więcej...\tRzeczywistość lepsza niż fikcja!\n#50GierDurex na WalentynkiJedno ukradkowe spojrzenie, delikatnie przygryzione usta, chwila intymności w windzie czy sypialni… Na tegoroczne Walentynki Durex odkrył fantazje Polaków i...więcej...\tAktualnościPolska


Finansowanie inwestycji deweloperskich w PLM - PLM Fund\nFinansowanie inwestycji deweloperskich w PLM Fund to najlepsza odpowiedź na potrzeby naszych klientów. Firmy deweloperskie często mierzą się z wyzwaniem, jakim jest zakup ziemi. Banki z zasady nie kredytują tego typu inwestycji. Tymczasem Private Loan Market udziela pożyczek deweloperskich niezależnie od celu, jaki przyświeca przedsiębiorcom.\nFinansowanie inwestycji deweloperskich w PLM Fund – zalety\nKluczowe zalety finansowania inwestycji deweloperskich przez naszą prywatną instytucję finansową to:\nforma finansowania tańsza niż w innych prywatnych instytucjach finansowych;\nwiedza i doświadczenie profesjonalistów stanowiące wsparcie dla pożyczkobiorcy.\nNa jaką pożyczkę dla deweloperów możesz liczyć w PLM?\nMinimalna wartość pożyczki, której udzielamy to 500 tys. zł. Zabezpieczeniem pożyczek dla deweloperów są zarówno nieruchomości, jak i spółka celowa zamiast hipoteki. Przy tym udzielamy wsparcia w wysokości do 55% wartości kwoty zabezpieczenia. To stanowi o wyjątkowości finansowania inwestycji deweloperskich w Private Loan Market. Inne prywatne instytucje finansowe udzielają bowiem wsparcia sięgającego ok. 30 proc. wartości zabezpieczenia.\nFinansowanie inwestycji deweloperskich w PLMFund – indywidualne podejście\nKażdą decyzję o udzieleniu wsparcia oraz szczegółowe warunki pożyczki ustalamy indywidualnie dla każdego klienta. Bierzemy pod uwagę jego potrzeby. W PLM Fund dążymy do tego, by jak najbardziej efektywnie wspierać rozwój inwestycji deweloperskich.\nJesteś deweloperem i chcesz pozyskać środki na rozwój biznesu? Przygotowujesz swoją pierwszą poważną inwestycję? A może rozbudowujesz swoją działalność i planujesz nowe ambitne projekty? Niezależnie od okoliczności, finansowanie inwestycji deweloperskich w PLM Fund to idealne rozwiązanie, by pozyskać niezbędne środki w szybki i wygodny sposób!


Tusk o e-mailowej prowokacji: Przekroczono granice. Mogło dojść do przestępstwa - RMF 24\nTusk o e-mailowej prowokacji: Przekroczono granice. Mogło dojść do przestępstwa\nPiątek, 14 września 2012 (14:15)\n"Mamy do czynienia prawdopodobnie z fałszowaniem dokumentu, w którym się powołujemy na urząd i znajomości. W tej kwestii przekroczono pewne granice. Niewykluczone, że mamy do czynienia z przestępstwem" - mówił o prowokacji wobec prezesa gdańskiego sądu okręgowego premier Donald Tusk . "Pan Milewski jest osobą względnie publiczną, więc mogę powiedzieć, że kojarzę istnienie tej osoby, natomiast między nami nie ma żadnych relacji o charakterze towarzyskim" - podkreślił.\nPremier stwierdził, że jest zadowolony z szybkiego ujawnienia tego, że e-mail do sędziego Milewskiego nie pochodził z jego kancelarii. Niektórzy postanowili jeszcze przez kilka czy kilkanaście godzin udawać, że nie wiedzą, iż chodzi tu o prowokację. Sugerowanie przez niektórych komentatorów i polityków opozycji, że ktoś z kancelarii rządowej kontaktował się z Ryszardem Milewskim, uważam za niedopuszczalne - zaznaczył. Podkreślił też, że wyjaśnienie tej sprawy jest istotne ze względu na funkcjonowanie urzędów. Trudno sobie wyobrazić, żeby pod pretekstem prowokacji dziennikarskiej fałszowano maile i wysyłano do urzędów z rozmaitymi zapytaniami - powiedział.\nZapytany o to, czy zgadza się z opinią, aby sprawę Marcina P. przenieść z Gdańska, szef rządu odpowiedział: Chciałbym, aby ta sprawa była prowadzona obiektywnie i szybko w dowolnym miejscu w Polsce, byle była prowadzona rzetelnie. Nie mogę rekomendować prokuratorowi generalnemu czy sądom, gdzie mają prowadzić sprawy - zaznaczył.\n"Mamy do czynienia z politycznym polowaniem"\nTusk stwierdził, że w ocenie zachowania gdańskiego sędziego zgadza się z szefem resortu sprawiedliwości. Uważam, że minister Gowin w tej sprawie działa wyjątkowo zdecydowanie i energicznie - ocenił. Dodał, że żądania Ruchu Palikota, który chce dymisji Gowina, są umotywowane względami ideologicznymi. Ruch ma do ministra Gowina permanentne pretensje o coś zupełnie innego i to jest bardziej ideowa pretensja, a nie związana z działaniem ministra Gowina - podkreślił.\nPytany o ewentualne powołanie komisji śledczej ds. Amber Gold szef rządu powiedział, że decyzja w tej sprawie będzie należała do Sejmu. Jednocześnie stwierdził, że komisja byłaby "elementem spektaklu politycznego, a nie sposobem na wyjaśnienie tej sprawy". Mamy do czynienia z nadzwyczajnym, energicznym politycznym polowaniem. Z używaniem i nadużywaniem aspektów tej sprawy - podsumował.\nTagi:Amber Gold, Ryszard Milewski, Marcin P., Donald Tusk


Jedz zdrowo! 7 produktów bogatych w witaminę D. Uroda i Zdrowie - serwis nie tylko dla kobiet!\nJedz zdrowo! 7 produktów bogatych w witaminę D\n26 lutego 2018, dodał: EKSPERTKA\nWitamina D jest nietypowym mikroelementem, którego źródeł należy szukać nie tyko w pożywieniu. Organizm człowieka potrafi sam zsyntetyzować tę substancję z wykorzystaniem promieni słonecznych. Co jednak robić w sezonie jesienno-zimowym, gdy kąt padania słońca nie pozwala na samodzielne jej wytworzenie? Warto uzupełnić dietę o suplementy i pokarmy, które są w nią bogate.\nNiedobór witaminy D może prowadzić do tak poważnych chorób, jak osteoporoza i osteomalacja, krzywica u dzieci, depresja i nadwaga. Brak tej substancji w organizmie powoduje też szereg innych dolegliwości, m.in. problemy z metabolizmem, apatię, wzmożoną produkcję hormonu stresu i obniżenie nastroju. W okresie jesienno-zimowym warto wzbogacić dietę o produkty bogate w witaminę D. Oto niektóre z nich.\nNajlepszym naturalnym źródłem witaminy D są tłuste ryby. Należą do nich łosoś, makrela, węgorz, sardela, śledź i tuńczyk. Najlepiej przyrządzaj je na parze, grilluj albo wolno piecz w umiarkowanej temperaturze. Wysokie temperatury (występujące na przykład podczas smażenia albo grillowania na najniższym ruszcie) powodują rozpad tej witaminy i tym samym sprawiają, że przyswajasz jej mniej. Ryby, które są najbogatsze w witaminę D to łosoś oraz węgorz.\nWitaminę D znajdziesz w tłustych pokarmach. Należą do nich żółtka jaj. Aby przyswoić jak najwięcej witaminy D, jedz jajka gotowane na miękko albo niezbyt ścięte jajka sadzone. Aby zapewnić sobie dzienne zapotrzebowanie na tę substancję, musiałbyś zjeść aż 20 jaj, dlatego uzupełniaj dietę także o inne pokarmy zawierające witaminę D.\nWitaminę D znajdziesz także w tranie. Zwracaj jednak uwagę na to, jakiego pochodzenia suplementy przyjmujesz i czy zawarte w nich ilości witamin realizują twoje dzienne zapotrzebowanie.\n4. Ser żółty\nWitamina D jest substancją, która w niewielkich ilościach występuje w serze żółtym i serach pleśniowych. Aby zapewnić sobie wystarczającą dzienną podaż tego mikroelementu, musiałbyś zjeść aż kilka kilogramów sera, dlatego warto go traktować jako jego poboczne źródło.\nMleko i jego przetwory (na przykład masło) są źródłem witaminy D, jednak podobnie jak w przypadku jaj i serów – substancja ta występuje w nich w śladowych ilościach. Aby zapewnić sobie pełne zapotrzebowanie na witaminę D, musiałbyś wypić kilkadziesiąt litrów mleka.\nGrzyby są jedynym wegańskim źródłem witaminy D. Jej śladowe ilości znajdziesz w pieczarkach, kurkach oraz wegańskich grzybach shiitake.\nW okresie jesienno-zimowym łatwo o niedobór witaminy D. Suplementy są najskuteczniejszym sposobem na dostarczanie jej odpowiedniej ilości, gdy organizm nie ma szans wytworzyć samodzielnie z wykorzystaniem promieni słonecznych.\nCatering Dietering.com – opinia, dania i efekty stosowania diety pudełkowej\nTypy mąki i zastosowanie – która najzdrowsza?


10 sierpnia 2013 - Stowarzyszenie W.A.R.K.A.\nDzienne archiwa: 10 sierpnia 2013\nPO TRZECIM SPOTKANIU – WSPÓŁPRACA DLA WARKI\nWydarzeniaPrzez Stowarzyszenie W.A.R.K.A. 10 sierpnia 2013\n7 sierpnia odbyło się trzecie spotkanie z cyklu „Partnerstwo na rzecz promocji Warki”. Dziękujemy za udział i zaangażowanie. Zachęcamy jednocześnie do kolejnych spotkań i wspólnej pracy. Co było na spotkaniu?


żarówki, Tungsram, DAEWOO NEXIA, 1995 - 2001 (KLETN) - Motochemia\nżarówki Tungsram do DAEWOO NEXIA, 1995 - 2001 (KLETN)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika DAEWOO NEXIA z rocznika 1995 - 2001 (KLETN) dla których mamy dedykowane żarówki Tungsram.\nżarówki Tungsram według typu silnika w DAEWOO NEXIA z rocznika 1995 - 2001 (KLETN):\nżarówki Tungsram do DAEWOO NEXIA\nżarówki Tungsram do DAEWOO NEXIA 1995 - 2001 (KLETN)\nDlaczego warto wybrać żarówki Tungsram do DAEWOO NEXIA z rocznika 1995 - 2001 (KLETN)?\nJako klient, który szuka żarówki firmy Tungsram do DAEWOO NEXIA z rocznika 1995 - 2001 (KLETN) z silnikiem 1.5 - (1498 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Tungsram to wysokiej klasy żarówki. W naszym sklepie mamy około 4 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 1.5 16V - (1498 ccm) jak i 1.6 - (1598 ccm). Aktualnie w bazie mamy 4 produktów które pasują do rocznika 1995 - 2001 (KLETN). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik 1.6 - (1598 ccm) lub 1.5 16V - (1498 ccm) albo 1.5 - (1498 ccm) - u nas znajdziesz żarówki, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe żarówki Tungsram do DAEWOO NEXIA z rocznika 1995 - 2001 (KLETN)\nUwaga: produkty te są dopasowane tylko do marki DAEWOO NEXIA z rocznika 1995 - 2001 (KLETN). Jeśli szukasz żarówki dla konkretnego typu silnika i mocy - skorzystaj z tabeli powyżej.


Tętniak aorty piersiowej - Strona 22 - Forum.Kardiolo.pl\ngonia123 • 2011-12-01, 07:00\nPisze bo tato już jest po operacji w Opolu wszystko poszło super żyje jest strasznie obolały ale to normalne ,Opole spisało się na medal te zabiegi przeprowadzane są na bieżąco teraz rehabilitacja mam nadzieje że obedzie sie bez problemów\ngrzesiek355 • 2011-12-02, 00:06 • IP: 89.243.5.**\nSuper że poszło dobrze dalej też będzie ok.Powodzenie,zdrowia tacie życzę\nJanka • 2011-12-18, 15:55 • IP: 83.10.243.**\nCzy ktoś jest po operacji tętniaka rozwarstwiającego aorty wstępującej i łuku sposobem Bentall de Bono i plastyce łuku aorty oraz zastawki aortalnej?? Mój tata przeszedł taką operacje w czerwcu i do tej pory nie czuje się za dobrze.Chciałabym się dowiedzieć jak czują się inne osoby po takiej operacji?\nsskomplikowany • 2011-12-18, 17:58\nJa przebyłem 12 lat temu taki zabieg + wymiana zastawki Ao na sztuczną . Dojście do zdrowia : tydzień po biegałem po korytarzu , wypisany do domu w 21 dobie po zabiegu , do dziś w zaopatrzonym miejscu wszystko gra i buczy :) . Jest dobrze po dziś dzień , pomimo przebycia w późniejszym czasie kilku poważnych operacji składających się na wymianę całej Aorty . Podczas operacji o której mowa miałem 29 lat , problem był na tle wady tkanki łącznej , oprócz tego byłem w wyśmienitej formie całkowicie zdrowy , i silny .\nMoże na kiepski stan Taty wpływa jedna lub więcej chorób współistniejących oraz wiek ?\nJanka • 2011-12-18, 18:17 • IP: 83.10.243.**\nPodczas operacji doszło też do udaru mózgu i zawału serca a ma 54 lata, a jak u Pana jest z zastawką bo tata ma mechaniczną i nierówno mu pracuje... Czy u Pana tez tak jest?\nsskomplikowany • 2011-12-18, 18:26\nU mnie jest w porządku . Nierówno pracująca sztuczna zastawka to sprawa dla specjalistów , którzy Tatę operowali , nie znam się niestety na tym . Czyli Tato Pani to powikłany chory . Teraz nic tylko wsparcie psychiczne trzeba udzielić , może na wiosnę będzie lepiej . Pozdrawiam .\nJanka • 2011-12-18, 19:16 • IP: 83.10.243.**\nmadgalena • 2011-12-22, 12:48 • IP: 94.42.104.**\nWitam, mam 33 lata i ponad rok temu dowiedziałam się, że moja aorta wstępująca ma 45 mm i że mam nadciśnienie, od tej pory biorę concor 5. Jestem ciekawa czy raczej mam się nastawiać na czekającą mnie w przyszłości operację, czy jest realne przeżycie całego życia z taką aortą? Domyślam się, ze pytanie raczej do wróżki :) ale każdy ma jakieś opinie od swoich lekarzy i coś tam wie. Nie bardzo mogę też poradzić sobie ze zmianą trybu życia tzn. kardiolog powiedziała, że powinnam być jak najszczuplejsza, czyli raczej w dolnej granicy normy (teraz BMI mam 25), a ze sportów poradziła mi tylko jogę, spacery, delikatne pływanie i tai chi. Przyznam, że dla mnie to szok, z natury jestem wulkanem energii, dużo biegałam, grałam w squasha i tylko taki intensywmy wysiłek dawał mi satysfakcję. Poza tym kardiolog zdecydowanie odradza ciążę. Z tego co czytam to wszyscy jesteście poważnie doświadczeni w te klocki i szczerze podziwam Wasz optymizm i spokój. Problem z tętniakiem jest taki, że dobrze się czuję, wydaję mi się, że jesteś silna i wytrzymała a tu trzeba się nagle konkretnie oszczędzać. I jeszcze mam jedno pytanie, czy rozwarstwienie zawsze daje bardzo silny ból, bo tak trochę to co chwilę coś tam boli itp. ale nie zwracam na to uwagi, bo nastawiam się, ze rozwarstwienia nie da się zlekceważyć :) Ciekawi mnie jeszcze rozjazd w wynikach ECHO tzn. przy pierwszym pomiarze miałam 40mm, 2 tygodnie później w angio tk wyszło 45mm (od lekarza wiem, że ten wynik mam traktować jako ostatecznie prawidłowy), w kolejnych dwóch ECHO 42 i 46 mm. Czy ECHO może być takie niedokładne?\nEwa30zToF • 2011-12-22, 12:54 • IP: 62.108.185.**\nMagdalena, echo przezklatkowe daje zwykle rózne wyniki, bo robi je pewnie inny lekarze i róznie mierzy aortę. U mnie w TK wyszłó 5, 6 cm, a w echo między 5,3 a 5, 8 cm.\nWarto wziąć sopbie do serca rady lekarzy i zmniejszyc obroty :-) Przede wszystkim unikac dużych wysiłków fizycznych, czyli nie dźwigać, nie szarpać się z drzwiami np. w pociągu itp.\nPonoć bólu rozwarstiwjącej sie aorty nie da się pomylić z innym, jest bardzo silny i trwa długo. W takim wypadku natychmiast trzeba udac się do lekarza, a najlepiej do szpitala. Tak ja usłyszałam od moich lekarzy, z zapewnieniem, że poza tym mam żyć tak, jak dotychczas, a ryzyko pękniecia aorty jest naprawdę minimalne.\nmadgalena • 2011-12-22, 13:16 • IP: 94.42.104.**\nDziękuję za odpowiedź, od mojej kardio (jestem z Wrocławia) słyszałam, że operują od 55mm i tylko dlatego, że mam prawidłowo funkcjonującą zastawkę, przy dwupłatkowej podobno operują od 50 mm, ale jak widzę lekarze odwlekają operację ile się da :) i pewnie dobrze :)\nCo do trybu życia to trzeba się za siebie wziąć, ale dlatego że dobrze się czuję to jakoś ciężko :) np. prosić kogoś o pomoc przy dźwignięciu czegoś itp. (jak ja silna kobita mam powiedzieć *ja nie mogę dźwigać* :) no i chyba zostanie mi ta joga :) na tai chi byłam raz i wyszłam wścieknięta ale wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że trzeba nad sobą popracować :) miłego dnia i długiego życia :)\nEwa30zToF • 2011-12-22, 14:17 • IP: 62.108.185.**\nMagdalena, jesteś kobietą, więc masz prawo, a nawet obowiązek :-) prosić o pomoc silnego, zdrowego faceta :-) Poza tym Twoja aorta ma dobre rozmiary, nie wiem, dlaczego lekarze mówią, ze to tętniak. U mnie zaczęsli zwracac na to uwae, kiedy miała 5 cm, potem 5,3 cm. Ale u mnie, przy mojej wadzie, to ponoć nic nadzwyczajnego.\nJa jestem po 3 operacjach i musze oszczędzać całe życie, od urodzenia :-) Odkąd ustąpiła sinica, po pierwszej operacji, też nie widać po mnie, że mam cięzką wadę serca. Ale guzik mnie obchodzi, co pomyślą inni, gdy powiem, że nie wolno mi czegoś dźwigać, czy że musze usiąść w autobusie, gdy ledwo żywa go dopadnę :-)\nPoza tym nasze samopoczucie nie zawsze jest tożsame z faktycznym stanem klinicznym. Wiele ludzi nie ma pojęcia, że ma tętniaka aorty, raka, czy jakąś inną chorobę. Dlatego dobrze wiedzieć o czymś takim, by być pod stałą kontrolą lekarską i stosowac się do zaleceń medyków :-)\nmoch • 2011-12-22, 20:54 • IP: 89.167.82.**\nWitam was 1 rok temu dowiedziałem sie ze mam aorte 4,8mm ale nie powiedziano mi ze to tentniak czy to normalne taka aorta piersiowa ?\nnicery • 2011-12-28, 22:12\nMoj tata ma 60 lat skierowano go na operacje. Ma zwężone żyły lub tetnice przez miażdzyce, do tego tetniaka i niedomykającą sie zastawkę. Skierowali go na natychmiastowa operacje czyli musi byc zle. Moj tata zdenerwowal sie bo powiedzieli mu ze moze umrzec w trakcie tej operacji (musi miec 3 operacje w jednym, 3 rzeczy musza mu naprawic) i wyszedl ze szpitala chociaz lekarze go nie chcieli wypuscic.\nTeraz po przemysleniu idzie jeszcze raz na konsultacje do Anina. Boje sie o niego bo duzo pali, pije piwa i jest bardzo nerwowy.\nMoj dziadek mial miazdzyce i umarl bardzo mlodo. Mial 54 lata.\nsskomplikowany • 2011-12-29, 13:30\nTętniak aorty piersiowej : w jakim kierunku zmierzamy ....\nNa koniec jeszcze raz przypomnę co to jest rozwarstwienie Ao ...\nna razie tyle , dozo ...\nmoch • 2011-12-30, 10:54 • IP: 89.167.82.**\nSskomplikowany dzieki ale ja z angielskiego noga i filmiki mi nic nie mówia mam aorte piesiowa 4,8 i nie widac tam zadnego tentniaka wiec skad takie rozmiary a i 2 lata temu miałem 3,6 kardiolog powiedział ze nie wie dlaczego i czy na sylwka mozna wypic sobie choc 0,5 l gorzałeczki ?


Klapki damskie z cyrkoniami Sabatina 1014-16, srebrne BUT-GAL twój sklep z obuwiem\n» Klapki damskie z cyrkoniami Sabatina 1014-16, srebrne\nSandały damskie, skórzane, szerokie, na koturnie IGI&CO 5176911\n354,00 zł 249,90 zł\nKlapki damskie z cyrkoniami Sabatina 1014-16, srebrne\nKod produktu: 1014-16\nŚliczne klapki Sabatina 1014-16.\nCholewka to wysokogatunkowy żel, który doskonale dopasowuje się do stopy. Wkładka została wykonana ze skóry naturalnej. Przód został ozdobiony kolorowymi cyrkoniami, które sprawiają, że obuwie na nodze prezentuje się bardzo kobieco. Wysokość obcasa wynosi 8 cm. Obcas jest w kolorze srebrnym. Podeszwa to wysokiej jakości tworzywo.\nRodzaj cholewki Silikon\nSandały damskie Sabatina 1014-A, złote\nSandały damskie z kryształkami Sabatina 1014-2, złote\nSandały damskie z kryształkami Sabatina 1014-2, srebrne\nSandały damskie Sabatina 1014-5, srebrne\nSandały damskie z kryształkami Sabatina 1014-2, czarne


Woda po goleniu na bazie etanolu, perfumowana, o właściwościach\ndezynfekujących, odświeżających, łagodzących podrażnienia (zawiera m.in. glicerynę); nadaje zapach. Preparat w opakowaniach do sprzedaży detalicznej - butelki metalowe z nakrętką (a' 100 ml) w tekturowym pudełku.\n3307000000 80 Preparaty stosowane przed goleniem, do golenia lub po goleniu, dezodoranty osobiste, preparaty do kąpieli, depilatory i pozostałe preparaty perfumeryjne, kosmetyczne lub toaletowe, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone; gotowe odświeżacze pomieszczeń, nawet perfumowane, lub mające własności dezynfekcyjne.\n3307100000 80 Preparaty stosowane przed goleniem, do golenia lub po goleniu.\n<< Talk kosmetyczny do pielęgnacji ciała o delikatnym... - Automatyczne urządzenie mechaniczne służące do... >>\n2017-11-10: Produkt w postaci żelu, przeznaczony do golenia i mycia twarzy dla mężczyzn. W składzie...\n2016-04-18: Krem do golenia. Produkt zawierający w swoim składzie m. in. wodę, glicerynę, witaminę...\n2008-02-20: Woda po goleniu do nawilżania i pielęgnacji skóry; zapewnia jej gładkość i nadaje delikatny...\n2007-01-11: Balsam po goleniu z witaminą E i prowitaminą B5, zawierający składniki nawilżające, przeznaczony...\n2007-01-11: Żel do golenia w aerozolu, zawierający składniki nawilżające i kompleks witaminowy, przeznaczony...\n2007-01-11: Pianka do golenia w aerozolu, zawierająca składniki nawilżające i kompleks witaminowy,...\n2007-01-11: Woda po goleniu zawierająca rumianek, witaminę E i prowitaminę B5, przeznaczona do pielęgnacji...


Frajda za friko - Muzeum Sztuki w Łodzi\nHomeEdukacjaArchiwum edukacji\tFrajda za friko\nWarsztat edukacyjny dla najmłodszych. Od lat 4 Prowadzi Leszek Karczewski/Agnieszka Wojciechowska-Sej Dzieła sztuki nie postają wyłącznie ze specjalistycznych materiałów: żywic epoksydowych, brązu, farb olejnych. Artyści biorący udział w Konstrukcji w Procesie wykorzystywali bardzo ubogie tworzywa, które każdy ma w domu. I na własną rękę może powtórzyć włóczkową konstrukcję Freda Sandbacka! Warto przypomnieć sobie japońską zabawę sznurkiem zwaną „ayatori”, lub – po polsku – „kocia kołyska”. Można też stworzyć replikę instalacji alfabetycznych Antoniego Starczewskiego: jeśli nie z ziemniaków, to na przykład z kamieni, byle tylko znaleźć własną zasadę ich układania. Można ją pożyczyć choćby z gry w kartofla! Bo dzieła sztuki nie muszą być wcale śmiertelnie poważne. Niektóre nie tylko można (i należy) dotykać, ale nawet można się nimi bawić. Prace Lygii Clark w szczególności z cyklu „Zwierzęta” to dzieła o otwartej strukturze: wpisana w nie interaktywność przynosi mnóstwo frajdy. Obowiązują zapisy. Zgłoszenia przyjmuje Marta Wlazeł pod nr tel. 605 060 063. Koszt warsztatu to cena biletu ulgowego od osoby. ';


Elektroniczny "nos" perfumiarza - RMF 24\nElektroniczny "nos" perfumiarza\nPiątek, 9 maja 2014 (19:03)\nKomputer zastąpi nos perfumiarza? Być może już niedługo. Naukowcy z laboratorium LSRE w Portugalii opracowali program komputerowy, który pomoże tworzyć nowe zapachy. Jak piszą na łamach czasopisma " Industrial & Engineering Chemistry Research" ich udoskonalony właśnie "Perfumery Radar 2.0" pozwala wirtualnie testować rozmaite kombinacje zapachów.\nTworzenie kompozycji zapachowych to wciąż sztuka prób i błędów, komputer ma sprawić, że te poszukiwania będą szybsze i pomóc w tym, by nie marnować cennych składników na z góry nietrafione pomysły. Do tej pory to eksperci decydują, jak mieszać zapachy jaśminu, drzewa sandałowego, czy na przykład piżma w sposób, który stworzy nową fascynującą kompozycję. To oni oceniają potem, na ile ich przewidywania się sprawdziły, by coś poprawić, albo porzucić dany pomysł kompletnie.\nPortugalczycy opracowali, i z sukcesem przetestowali, model komputerowy, który pozwala wirtualnie testować rozmaite kombinacje zapachów. Po wprowadzeniu listy składników i ich proporcji, komputer opisuje powstającą kompozycję. Potrafi nie tylko klasyfikować zapachy do rodzin kwiatowych, cytrusowych, czy piżmowych, ale oceniać też takie niuanse, jak to czy zapach jest ostry, czy słodki, świeży, czy ciepły.\nTesty pokazały, że jego opinia jest już bardzo bliska rzeczywistym wskazaniom tradycyjnych ekspertów i co ważne, program się nie męczy i nie ulega żadnym uprzedzeniom. Na podstawie jego wskazań można wykorzystać prawdziwe olejki zapachowe do tworzenia mieszanin, które już rzeczywiście dają szansę na sukces.\nNa razie program ma tylko pomagać ludziom, ale - jak się wydaje - powstanie pierwszego, w pełni "wymyślonego" przez komputer e-pachnidła jest tylko kwestią czasu. Chętnych by go nosić, jak sądzę, nie zabraknie.\nSprawdź: https://www.superpharm.pl/marki.html, Serwery dla małych firm\nPiontkowski o powrocie dzieci do szkół: Mogą być dodatkowe obostrzenia\nPolak po transferze nie może czuć się bezpiecznie


Chiny pp pusty arkusz, pp blacha falista Producent i dostawca | Sihai\nWydrążony arkusz Pp (polipropylenowy pusty falista arkusz z tworzywa sztucznego) to wytłaczany podwójny pusty arkusz składający się z dwóch płaskich ścian połączonych pionowymi żebrami. Pusta płyta PP znana również jako tektura falista pp, tektura falista pp, tektura pusta pp, arkusz falista pp, tektura fletowa pp, arkusz korex pp i arkusz coroplast pp. puste arkusze pp są produkowane głównie z wysokoudarowego kopolimeru polipropylenu (PP), który może być poddawany recyklingowi, zmywalny, trwały i wielokrotnego użytku itp. Polipropylen PP Hollow karbowana tektura falista z tworzywa sztucznego udowodniła, że nadaje się do zastosowań opakowaniowych , reklama, budownictwo, rolnictwo, przemysł i farmacja itp.\nMożemy dostosować grubość od 2 mm do 12 mm, zwykle grubość 2-5 mm jest używana głównie do pakowania produktów, a grubość 4-6 mm jest używana do reklamy, zgodnie z inną aplikacją, GSM można dostosować, wysoki GSM mocna płyta. Pusta blacha PP jest nowym materiałem, który może być stosowany we wszystkich gałęziach przemysłu, jest to elastyczny materiał, który można dostosować do dowolnego kształtu, dowolnego rozmiaru. Wydrążony arkusz pp zgodnie z różnymi zastosowaniami, może być wykonany z trudnopalnej płyty pp, arkusza falistego ESD pp i pustego arkusza pp chroniącego przed promieniowaniem UV, może również wykonać obróbkę koronową do drukowania przy użyciu.\n2-12 mm pusty arkusz pp, specyfikacja blachy falistej pp\nGrubość 2mm 3mm 4mm 5mm 6mm 7mm 8mm 9-10 mm 11mm 12mm\nKolor i rozmiar Dostosowany kolor, niestandardowy rozmiar (maksymalna szerokość 2300 mm, długość dowolny rozmiar)\nOpcje 1. ognioodporny\n2. obróbka Corona\n3. inhibitowanie ultrafioletu\nZalety pustego arkusza PP:\n1) Lekka, solidna\n2) Nieszkodliwe, bez smaku, wolne od zanieczyszczeń\n3) Wodoodporny, odporny na wilgoć\n4) Odporny na wstrząsy, odporny na starzenie, odporny na korozję, izolacja cieplna\n5) Recykling \_ przyjazny dla środowiska\n6) Obfity kolor, niestandardowy rozmiar, elastyczne użycie\nPusta płyta PP ma niewielką wagę, mocną, jednolitą grubość, gładką powierzchnię, dobrą odporność na ciepło, wysoką wytrzymałość mechaniczną, doskonałą stabilność chemiczną i izolację elektryczną, właściwości nietoksyczne. Może to być zgodnie z inną aplikacją, dodać materiał ESD wykonany z pustego arkusza ESD pp, dodać materiał UV wykonany z blachy falistej pp chroniącej przed promieniowaniem UV i tak dalej. Jest to więc materiał elastyczny, który może być stosowany we wszystkich gałęziach przemysłu.\nZastosowania blachy falistej PP:\n1. obrót opakowaniami produktów przemysłowych: skrzynka obrotowa opakowań, skrzynka magazynowa, skrzynia magazynowa, kontener magazynowy, skrzynka wysyłkowa, skrzynka do pakowania, skrzynka ESD, opakowanie ESD, skrzynka obrotowa do pakowania komponentów elektronicznych, skrzynka obrotowa części plastikowych, przegroda skrzynkowa, pusta tablica ESD skrzynka obrotowa, skrzynka obrotowa z pustej płyty przewodzącej.\n2. Płyta podtrzymująca skrzynie i torby: płyta wyściełająca skrzynie i torby, płyta tylna skrzynek i toreb, płyta działowa.\n3. Przemysł butelek, jedwabiu: podkładka do butelek szklanych, wkładka do butelek piwa, wkładka do produktów w puszkach, podkładka do spinu jedwabiu, separacja butelek, podkładka do palet, wkładka do pakowania palet\n4. Przemysł maszynowy: podkładka poduszkowa maszyny, części z tworzywa sztucznego do maszyn, rozdzielacz części maszyn.\n5. Branża reklamowa: Pudełko z pustej płyty PP, stojak wystawowy, tablica reklamowa, tablica koronowa, znak coroplast, tablica do szyldów, pudełko wystawowe, znaki z tektury falistej pp, płyta reklamowa z pustego arkusza pp\n6. Dekoracja domu: płyta sufitowa, kratka, przegroda toaletowa, skrzynka do przechowywania, pojemnik do przechowywania\n7. przemysł meblarski: płyta do herbaty, płyta do dekoracji mebli.\n8. Rolnictwo: wszelkiego rodzaju pojemniki na owoce, pojemniki na warzywa, pojemniki na pestycydy, pojemniki na żywność, pojemniki na napoje, dach szklarni.\n9. Artykuły papiernicze i sportowe: tablica inteligentna, teczka, teczka.\n10. Przemysł samochodowy: poduszka na kierownicę, tylna płyta samochodu, podkładka warstwowa, rozdzielacz części samochodowych, skrzynia obrotowa, schowek na części samochodowe\n11. branża elektryczna: tablica lodówki, tablica pralek, przegroda lodówki.\n12. Produkty dla dzieci: części do wózka, tablica do wózka, poduszka do wózka, inteligentna płotka dla dzieci.\nPuste arkusze PP są szeroko stosowane, obszar zastosowań w stałej penetracji, tylko rozwinięta jego część, jest wiele obszarów do zagospodarowania.\nZastosowanie pustej płyty z tworzywa sztucznego PP:\n1. Tablica reklamowa;\n2. Pudła do recyklingu, w tym pudełka do recyklingu, pudełka obrotowe, pudełka do pakowania warzyw i owoców, pudełka do przechowywania odzieży i pudełka na artykuły papiernicze dla różnych gałęzi przemysłu;\n3. Płyty przemysłowe, w tym osłony zewnętrzne przewodów i kabli, szkło, blacha stalowa, różne elementy ochrony opakowania zewnętrznego, podkładki, regały, ścianki działowe, płyty denne, karty przegródek itp .;\n4. Płyta ochronna, minęła era stosowania kartonu i trzech sklejki do zabezpieczania materiałów budowlanych w budownictwie. Wraz z upływem czasu i poprawą gustu należy zadbać o to, aby projekt dekoracji był kompletny przed zakończeniem budowy i zapewnić odpowiednią ochronę w celu utrzymania eksploatacji Ekonomia, bezpieczeństwo i wygoda oraz zabezpieczenia wind i podłóg budowlanych przed odbiorem .\nPoprzedni: pp falista partiton\nKolejny: pp pudełko obrotowe z tektury falistej


Lechia – Korona 1:2. Kompromitacja w odcinkach Gdańsk - oficjalny portal miasta\nPiłkarze Lechii przegrali w ostatnim meczu rundy jesiennej na PGE Arenie z Koroną Kielce 1:2. Wynik jest kompromitacją, podobnie gra biało-zielonych, ale najbardziej skompromitował się trener Tomasz Unton.\nUnton, który kilka tygodni temu otrzymał w klubie zapewnienie, że będzie prowadził drużynę do końca roku (obecnie zostały jeszcze cztery mecze z rundy wiosennej) rozpoczął swój serial od przedmeczowej wypowiedzi na temat Korony: „Jeżeli chodzi o punkty, to rzeczywiście zdobywają ich ostatnio więcej niż my. Ale czy oni grają dobrze w piłkę? Gdyby ktoś to dokładnie przeanalizował i skupił się tylko na tym aspekcie, to mógłby mieć inne spostrzeżenia.”\nDrugi odcinek serialu też odbył się przed meczem, gdy trener Unton wymyślił skład swojego zespołu. Nic nie powstrzymało go przed kolejnym wystawieniem bramkarza Mateusza Bąka, choć ten jest winny lub współwinny wszystkich goli traconych przez Lechię od chwili, gdy wyleczył kontuzję i wrócił do składu.\nW środku pola Unton wymyślił coś, czego nawet nie powinni brać pod uwagę trenerzy kończący AWF lub AWFiS: w spotkaniu ze słabszym teoretycznie rywalem, na swoim boisku, wstawił do składu trzech defensywnych pomocników: Ariela Borysiuka, Daniela Łukasika i Marcina Pietrowskiego, po prawym skrzydle kazał biegać lewonożnemu Stojanowi Vranjesowi, a po lewym ofensywnemu pomocnikowi Bruno Nazario! Vranjes nigdy w życiu nie wystąpił w takiej roli, a pozostała czwórka po meczu przyznała, że tego wariantu nawet nie ćwiczyła na treningu. Towarzystwo zdezorientowanych uzupełniał na lewej obronie Nikola Leković, który w obecnej formie nadaje się tylko do tego, by grać w III lidze przeciwko Leśnikowi Manowo.\nTrzeci odcinek został nakręcony po stracie pierwszego gola. To była piękna akcja Przemysława Trytki, który zgrabnie poruszał się między sześcioma graczami Lechii. Ci tylko patrzyli i zabrakło kilku sekund, by zaczęli bić Trytce brawo. Nie zdążyli, po napastnik Korony podał do Olivera Kapo, a ten dopełnił dzieła. Wtedy Unton zakręcił kołem i wyszły mu zmiany w ustawieniu: Pietrowski powędrował na prawą obronę, na prawą pomoc przesunął się Mateusz Możdżeń, a Vranjes na pozycji ofensywnego pomocnika zmienił Łukasika, który nieco się cofnął.\nPoprawy w grze Lechii dalej nie było, Korona dominowała, a efektem jej przewagi był drugi gol. W 43. min. Pietrowski w fatalnym stylu przegrał walkę o piłkę z atakującym go obrońcą Kamilem Sylwestrzakiem, ten dośrodkował do kompletnie nieobstawionego Vlastimira Jovanovicia, a Bośniak strzałem głową w krótki róg pokonał nieporadnie interweniującego Bąka.\nOdcinek czwarty serialu odbył się podczas konferencji prasowej. Trener Korony Ryszard Tarasiewicz zagrzmiał: „Dobrze by było, gdyby trener Lechii nie oceniał przed meczem naszego poziomu gry, tylko zajął się swoją pracą. Są trenerzy o znacznie większych osiągnięciach i klasie niż szkoleniowiec Lechii, a nie pozwalają sobie na takie komentarze. Uważam, że w takim klubie jak Lechia i na takim stadionie jak PGE Arena w takim stylu nie należy się wypowiadać.”\nPiąty, ostatni odcinek, nastąpił wkrótce. Trener Tomasz Unton podczas konferencji: „Pomysłów na Lechię mam mnóstwo, ale co z tego, skoro nie mam do nich wykonawców. Nie chodzi tu o to, że Lechia ma słabych piłkarzy. Po prostu na niektórych pozycjach brak jest rywalizacji. Tak jest np. na lewej obronie i jeszcze na dwóch, trzech pozycjach”.\nA może szkoda marnować czas na kolejne pomysły trenera Untona?\nBramki: Antonio Colak (90+2) dla Lechii oraz Olivier Kapo (25), Vlastimir Jovanović (42) dla Korony. Żółte kartki: Kevin Friesenbichler (Lechia), Przemysław Trytko, Paweł Golański (Korona). Sędziował Szymon Marciniak (Płock). Widzów 8991.\nLechia: Bąk - Możdżeń, Janicki, Dźwigała, Leković - Vranjes (46, Friesenbichler), Pietrowski, Borysiuk, Łukasik (69, Wiśniewski), Bruno Nazario (46, Grzelczak) - Colak.\nKorona: Cerniauskas - Golański (71, Leandro), Dejmek, Malarczyk, Sylwestrzak - Sobolewski (90, Janota), Jovanović, Petrow, Kapo, Aankour (87, Kiełb) - Trytko.


Kronika koła łowieckiego ORZEŁ - Gmina Narewka - Zalew Siemianówka. Współczesność, historia, legendy i mity.\nKronika koła łowieckiego ORZEŁ\nMedia » Kronika koła łowieckiego ORZEŁ\nObejmująca okres od chwili jego powołania tj. od 25 listopada 1947 roku do 31 grudnia 2000 roku.\nAleksy Sawicki – autor\nBazyl Sapieżyński – fotografika\nBRILUX S.A. – opracowanie\n„A za tą mgłą na koniec (jak wieść gminna głosi)\nW niej są złożone wszystkie drzew i ziół nasiona,\nW niej jak w arce Noego, z wszelkich zwierząt rodu\nDawny Tur, Żubr i Niedźwiedź, puszczy imperatory.\nDalej zaś jak podwładni szlachetni wasale,\nNad głowami Sokoły i Orłowie dzicy”.\nWedług prawa łowieckiego obowiązującego obecnie w Polsce łowiectwo jest to „planowe gospodarowanie zwierzyną zgodnie z potrzebami gospodarstwa narodowego i ochrony przyrody”. Obejmuje ono hodowlę i ochronę zwierzyny (zwierząt łownych), polowanie oraz wprowadzanie upolowanej zwierzyny do obrotu handlowego. Podstawą łowiectwa jest zatem hodowla i ochrona zwierzyny, a celem ostatecznym przysporzenie krajowi konkretnych korzyści gospodarczych. Z tych względów prawo ustala, że gospodarowanie zwierzyną należy do państwa i musi być prowadzone według ustalonego planu.\nNaczelną władzą administracyjną w zakresie łowiectwa jest Ministerstwo Ochrony Środowiska Zasobów Leśnych i Leśnictwa. Trzeba pamiętać, że łowiectwem II Rzeczypospolitej zajmowali się przede wszystkim właściciele posiadłości ziemskich i wysoko postawieni dygnitarze.\nNajwiększy kataklizm wojenny wszechczasów spowodował w łowiectwie polskim nie tylko olbrzymie straty materialne, ale przede wszystkim dla polskich myśliwych tragiczna w skutkach okazała się eksterminacyjna działalność okupanta. W okresie wojny znacznie stopniały szeregi polskich myśliwych. Jedynie determinacja i zapał pozostałych przy życiu przyczynił się do podjęcia na części terytorium Polski prac zmierzających do odbudowy struktur łowieckich jeszcze w czasie trwania działań wojennych. Już 5 listopada 1944 roku w Lublinie z inicjatywy adwokata Janusza Stelińskiego powołany został Tymczasowy Komitet Organizacyjny Polskiego Związku Łowieckiego. Następnym etapem było wpisanie w dniu 25 stycznia 1945 roku Polskiego Związku Łowieckiego do rejestru Stowarzyszeń. Na początku 1945 roku organizacje myśliwych zaczęły się tworzyć niemal we wszystkich województwach.\nPolski Związek Łowiecki jest organizacją społeczną zrzeszającą oprócz osób zajmujących się łowiectwem także koła łowieckie organizujące polowania w dzierżawionych obwodach łowieckich i prowadzące całość gospodarki łowieckiej.\nDo zadań Polskiego Związku Łowieckiego należy troska o rozwój łowiectwa i współpraca z instytucjami państwowymi w zakresie wykonywania przepisów dotyczących gospodarki łowieckiej. Polski Związek Łowiecki nadzoruje gospodarkę kół łowieckich, ustala dozwolone sposoby polowania, czuwa nad prawidłowym przeprowadzaniem polowań oraz organizuje ośrodki hodowli zwierzyny drobnej w celu pozyskania materiału hodowlanego.\nDo 1954 roku trwały intensywne prace mające na celu dokonanie podziału całego terytorium kraju na obwody łowieckie, aby umożliwić prowadzenie właściwej gospodarki łowieckiej. Cały kraj (z pominięciem granic własnościowych) podzielony został na obwody łowieckie o powierzchni nie mniejszej niż 3.000 ha. Obwody te w ogromnej większości są wydzierżawione kołom łowieckim jako komórkom organizacyjnym Polskiego Związku Łowieckiego. Niektóre obwody łowieckie stanowią ośrodki hodowlane zwierzyny i nie są wydzierżawione kołom łowieckim. Ośrodki takie prowadzą Przedsiębiorstwo Lasów Państwowych i Polski Związek Łowiecki.\nSkasowano system polowań na zające metodą kotłów, uznając ją za zbyt wyniszczającą pogłowie i zarządzono jako jedyny dozwolony system pędzeń.\nCzy uczułeś do owsa dojrzałego skłonność:\nPostawiwszy szeregi, odwrót ci zamyka”.\nAdam Mickiewicz – „Pan Tadeusz”.\nPowstanie Koła Łowieckiego w Narewce i jego działalność.\nKoło Łowieckie w Narewce powstało w miesiącu październiku, a zostało zarejestrowane w dniu 25 listopada 1947 roku w Wojewódzkiej Radzie Łowieckiej w Białymstoku, której siedziba mieściła się przy ulicy Warszawskiej. Jej pierwszym przewodniczącym był pan Skarżyński. Inicjatywa o zorganizowaniu Koła Łowieckiego w Narewce została podjęta przez mieszkańców gminy Narewka w osobach:\nW tym czasie staż kandydacki nie obowiązywał, a egzamin na członków Koła zdawane były w Bielsku Podlaskim. W skład komisji egzaminacyjnej wychodził nadleśniczy Nadleśnictwa Bielsk pan Fiodoruk i kierownik PZU pan Parfienowicz.\nNa początki 1948 roku Polski Związek Łowiecki liczył już ponad 33 tysiące członków, a Koło Łowieckie w Narewce wzrosło już do 14 członków.\nSkład osobowy pierwszego Zarządu Koła Łowieckiego w Narewce przedstawiał się następująco:\nAndrzej Ochryniuk – Prezes Koła\nAleksy Sawicki – Łowczy\nMetodiusz Karpiuk – Sekretarz\nMikołaj Pteszyński – Skarbnik\nZ roku na rok liczebność członków Koła zwiększała się, a część kolegów myśliwych w starszym wieku odeszło. 54 rocznica powstania Koła Łowieckiego w Narewce skłoniła nas do zadumy nad kolegami, którzy w minionych latach odeszli z naszego grona do Krainy Wiecznych Łowów.\nZ prawej strony wieloletni Łowczy Koła i jeden z żyjących założycieli Koła Łowieckiego w Narewce.\nW trakcie podziału kraju na obwody łowieckie Koło Łowieckie w Narewce otrzymało w dzierżawę dwa obwody położone na terenie gminy Narewka.:\nObwód łowiecki nr 92:\npowierzchnia ogólna – 3.707 ha, w tym\npowierzchnia leśna - 1.447 ha\npowierzchnia gruntów rolnych - 2.260 ha.\nObwód łowiecki nr 100:\npowierzchnia ogólna - 5.339 ha, w tym\npowierzchnia leśna - 1.784 ha\npowierzchnia gruntów rolnych - 3.555 ha.\nObwód łowiecki nr 92 położony jest na gruntach wsi Lewkowo Nowe, Lewkowo Stare, Tarnopol, Słobódka, Eliaszki i Łuka. Obwód łowiecki nr 100 położony jest na gruntach wsi Narewka. Planta, Mikłaszewo, Guszczewina , Leśna, Zabrody, Siemianówka i częściowo wsi Pasieki. Umowy dzierżawy na obwody łowieckie zawierane są pomiędzy wojewodą białostockim, a Kołem Łowieckim reprezentowanym przez Zarząd Koła na okres 10 lat. Ostatnia taka umowa została zawarta na okres od dnia 1 kwietnia 1997 r. do dnia 31 marca 2006 r. Obwody łowieckie, które dzierżawi Koło Łowieckie „Orzeł” w Narewce zalicza się do kategorii bardzo słabych.\nUmowa zobowiązuje dzierżawcę, to jest Koło Łowieckie do prowadzenia racjonalnej gospodarki łowieckiej w oparciu o wieloletni plan hodowlany i roczny plan łowiecki, oraz współdziałanie z właściwym nadleśnictwem w ustalaniu stanów zwierząt łownych. W przypadku nie realizowania przez Koło Łowieckie rocznego planu łowieckiego w pozyskaniu zwierzyny Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego wydaje postanowienie o zastosowaniu odstrzału zastępczego.\nW roku 1969 z polecenia Powiatowej Rady Narodowej w Hajnówce dokoptowano do naszego Koła Łowieckiego myśliwych z Jednostki Wojskowej 2148, którzy pierwotnie należeli do Wojskowego Koła Łowieckiego nr 195 „Orzeł” w Hajnówce. Umowy dzierżawne na obwody łowieckie z tym Kołem rozwiązano i jako Koło Łowieckie przestało istnieć. Podstawą do takiej decyzji była gospodarka rabunkowa i olbrzymie kłusownictwo. Po połączeniu zmieniono nazwę naszego Koła Łowieckiego na Wojskowe Koło Łowieckie nr 195 „Orzeł” w Hajnówce. Zmiana nazwy Koła Łowieckiego spowodowana była faktem, że Wojskowe Koło Łowieckie mogło liczyć na przyznanie z Ministerstwa Obrony Narodowej limitu kilometrów dla samochodu służbowego, który wykorzystywany byłby do wyjazdów na polowania. Jednak z takiego połączenia nie wynikło nic dobrego dla myśliwych poprzedniego Koła. Struktura organizacyjna Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego była następująca:\nPrezes Koła – dowódca jednostki wojskowej\nSekretarz – oficer\nSkarbnik – oficer\nŁowczy – oficer rezerwy\nCała władza mająca wpływ na charakter działalności Koła spoczęła w rękach wojskowych. Myśliwi cywilni często byli pomijani. Po kilku latach działalności tego połączonego Koła sytuacja stała się katastrofalna. Koledzy wojskowi często naruszali przepisy łowieckie, łamali prawo łowieckie, a co najgorsze doprowadzili do upadku sprawy finansowe. Pieniądze ze składek i pozyskanej zwierzyny zamiast wpływać do kasy Koła trafiały do kieszeni członków Zarządu. Za jeden sezon polowań zbiorowych na zające ani grosza nie wpłynęło do kasy Koła, choć strzelono 118 sztuk. Pełniący obowiązki Łowczego Aleksy Sawicki jako jeden z założycieli Koła Łowieckiego w Narewce widząc niedociągnięcia i łapownictwo poczuł się w obowiązku powiadomić pozostałych myśliwych cywilnych o zaistniałym stanie rzeczy. W porozumieniu z Wojewódzką Radą Łowiecką w Białymstoku 1978 roku zwołano Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Członków Koła. Wybrano nowy Zarząd Koła przywracając jednocześnie pierwotną nazwę – Koło Łowieckie „Orzeł” w Narewce. W skład Zarządu weszli:\nPrezes Koła – Mikołaj Pańkowski\nŁowczy – Aleksy Sawicki\nSkarbnik – Eugeniusz Adamiuk\nSekretarz – Mikołaj Wappa\nMyśliwych wojskowych skreślono z ewidencji Koła i dano im możliwość przejścia do innych kół łowieckich.\nNa pierwszym posiedzeniu Zarządu Koła opracowano długofalowy plan działania:\nrozbudowa stanu liczebnego Koła,\nutworzenie i zagospodarowanie największej ilości poletek łowieckich,\nwykonanie jak największej ilości urządzeń hodowlanych w obydwu obwodach,\nsystematyczne dokarmianie zwierzyny,\nzaopatrywanie w paszę we własnym zakresie,\ndyscyplina w Kole,\norganizacja polowań dewizowych,\nzwiększenie pojemności zwierzyny w łowisku,\nuzyskanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeum zwierzyny łownej.\nRealizacja podjętych zobowiązań:\nAd. 1. W przeciągu 2 lat to jest do 1980 roku liczebność Koła wzrosła do 28 członków i nadal droga dla nowowstępujących była otwarta.\nAd. 2. Sposobem na znaczne zwiększenie ilości żeru dla zwierzyny jest zakładanie poletek łowieckich. Celem ich jest wzbogacenie żeru naturalnego w łowisku, a jednocześnie zatrzymanie zwierzyny i zmniejszenie w ten sposób szkód wyrządzanych przez nią w okolicznych uprawach rolnych. Przez poletka łowieckie rozumie się powierzchnię uprawną i obsiewaną lub obsadzaną roślinami służącymi zwierzynie za żer na pniu. Powierzchnie uprawne w celu wyprodukowania karmy na okres zimowy nie są poletkami łowieckimi i powinny w zasadzie znajdować się dalej od łowiska. Poletka łowieckie zakładaliśmy w każdym obwodzie, w którym była zwierzyna gruba. Poletka łowieckie rozmieszczaliśmy w terenie możliwie równomiernie, aby nie powodowały gromadzenia się zwierzyny tylko w jednej części obszaru. Mogłoby bowiem spowodować to zwiększenie się ilości szkód w uprawach rolnych. Wybierając miejsca pod poletka należało pamiętać, że zwierzyna żerująca musi mieć zupełny spokój i dlatego nie zakładaliśmy poletek obok ruchliwych dróg. W przeciągu 2 lat założyliśmy 8 poletek w następujących miejscowościach o powierzchni:\nSłobódka pow. 0,45 ha,\nEliaszki pow. 0,35 ha,\nLewkowo pow. 0,30 ha.\nLeśna pow. 2,09 ha,\nGuszczewina pow. 1,36 ha,\nZabrody pow. 2,66 ha,\nZabrody pow. 060 ha,\nPasieki pow. 0,40 ha.\nWysoka wydajność plonów na poletku zależy od właściwego jego nawożenia. Oprócz nawożenia gleby duży wpływ na wysokość plonów ma stosowanie właściwego płodozmianu. Płodozmian należy tak układać, aby zwierzyna miała na poletku żer możliwie przez cały rok. Poletka obsiewamy przeważnie jesienią żytem, aby na zimę dla zwierzyny płowej była ozimina. Natomiast na wiosnę obsiewamy owsem, seradelą i z okopowych wprowadzamy ziemniaki. Na czterech poletkach od wielu lat wprowadzony jest topinambur.\nAd. 3. Osiągnięcie wyników zależy nie tylko od przygotowania polowania, lecz także od stanu i jakości stałych urządzeń łowieckich w obwodzie. Do urządzeń ułatwiających wykonywanie polowania należą między innymi ambony. Są to stałe stanowiska myśliwskie umieszczone parę metrów nad ziemią. Myśliwego siedzącego na ambonie zwierzyna ani nie zwietrzy, ani nie zobaczy. Daje to większe możliwości dojścia do strzału. Istnieje szereg różnych typów ambon:\nobudowane i przykryte dachem,\nobudowane bez dachu,\nNajważniejsze jest jednak, aby były mocno zbudowane i pozwalały myśliwemu na pewną swobodę ruchów.\nRealizując długofalowe postanowienia podjęte przez Zarząd Koła w roku 1978 w krótkim czasie wybudowano szereg ambon w obydwu obwodach. Ambony budowane były zarówno przez nowowstępujących myśliwych jak i w czynie społecznym przez członków Koła.\nambona nr inwentarzowy 1/98/92 grunty Lewkowo,\nambona nr inwentarzowy 2/98/92 grunty Eliaszki,\nambona nr inwentarzowy 3/98/92 grunty Smolnica,\nambona nr inwentarzowy 4/98/92 grunty Smolnica,\nambona nr inwentarzowy 5/98/92 grunty Słobódka,\nambona nr inwentarzowy 6/98/92 grunty Smolnica.\nambona nr inwentarzowy 1/98/100 grunty Olechówka,\nambona nr inwentarzowy 2/98/100 grunty Zabrody Szopa,\nambona nr inwentarzowy 3/98/100 grunty Zabrody Szopa,\nambona nr inwentarzowy 4/98/100 grunty Zabrody Szopa,\nambona nr inwentarzowy 5/98/100 grunty Sosna,\nambona nr inwentarzowy 6/98/100 grunty Jurek,\nambona nr inwentarzowy 7/98/100 grunty Pręty,\nambona nr inwentarzowy 8/98/100 grunty Pasieki,\nambona nr inwentarzowy 9/98/100 grunty Łąki Zabrody,\nambona nr inwentarzowy 10/98/100 grunty Wojciechówka,\nambona nr inwentarzowy 11/98/100 grunty Stójło.\nAd. 4. Pierwsze dawki paszy objętościowej dla zwierzyny płowej wykłada się już na początku października, aby przyzwyczajała się ona do miejsc karmienia i wiedziała gdzie ma szukać pożywienia. Po stwierdzeniu, że zwierzyna bierze karmę, w miarę pogorszenia się warunków atmosferycznych zwiększa się jej ilość. W okresie silniejszych mrozów zadaje się karmę treściową dostarczającą niezbędnego ciepła. Na obydwu dzierżawionych obwodach zazwyczaj wykładana jest karma w postaci:\nowies w ziarnie,\nowies w snopkach,\nkukurydza w ziarnie,\nw małych ilościach ziemniaki,\nróżnego rodzaju odpady.\nWykładanie karmy odbywa się przez myśliwych na podstawie opracowanych grafików, a od szeregu lat wykładaniem karmy zajmują się strażnicy. W warunkach zimowych w naszym klimacie zarówno zwierzyna gruba jak i drobna musi zwykle otrzymywać od człowieka pomoc w postaci wykładanej karmy. Nawet na siedliskach najbogatszych dostępne dla zwierzyny rośliny zawierają zbyt mało składników odżywczych, aby pokarm ten był wystarczający do normalnego funkcjonowania i rozwoju organizmu. Wprawdzie w warunkach takich zwierzyna nie padnie z głodu, będzie jednak wycieńczona, wygłodniała, podatna na wszystkie choroby i coraz słabsza.\nW naszej gospodarce łowieckiej z pasz objętościowych stosuje się obecnie najczęściej siano łąkowe ze względu na łatwość jego pozyskania i stosunkowo niewysoki koszt.\nAd. 5. W czynie społecznym wybudowano tanim kosztem trzy szopy na magazynowanie pasz pozyskiwanych z własnych poletek jak i tych z zakupu. Ponieważ Koło posiada wszystkie poletka zlokalizowane na gruntach VI klasy wydajność paszy jest bardzo słaba, a oprócz tego duże stada żubrów wyrządzają olbrzymie szkody na zasianych poletkach. Zbiór pasz z poletek jest więc nieopłacalny. Zmusza nas to do zakupu pasz z zewnątrz.\nAd. 6. Aby osiągnąć lepsze wyniki finansowe postanowiono organizować polowania dewizowe dla myśliwych cudzoziemców. Pierwsze takie polowanie zorganizowane zostało w 1981 roku. Przyjechało trzech myśliwych i każdy z nich strzelił po dwa cietrzewie. Dochód dla Koła wyniósł 2.700,- DM – to była pokaźna suma.\nMyśliwi cudzoziemcy – uczestnicy polowania w 1981 roku. Drugi z prawej łowczy Koła Aleksy Sawicki, trzeci z prawej były prezes Koła Walenty Bartoszuk\nOd tego czasu każdego roku składaliśmy zgłoszenia na polowania dewizowe, oferując do odstrzału jelenie byki, sarny rogacze i cietrzewie. Najlepszy dochód dla Koła uzyskaliśmy z odstrzału cietrzewi. Myśliwi dewizowi wpłacali do kasy Koła za odstrzał jednego cietrzewia 450,- DM. Grupa myśliwych z RFN „Beraria”, w której skład wchodzili Udo Schlott, Albert Ludwig, Ernst Pochls i Herman Haeker w czasie pobytu od dnia 16-04-1988 roku do 22-04-1988 roku dokonali odstrzału 7 sztuk cietrzewi, 22 sztuk słonek i 5 dzików. W ten sposób kasa Koła została zasilona o kilkadziesiąt tysięcy złotych. Polowania dewizowe dla myśliwych cudzoziemców organizowaliśmy przez 16 lat.\nAd. 7. Aby zwiększyć pojemność zwierzyny w łowisku i uzyskać możliwie wysoką kondycję osobniczą i jakość trofeum zwierzyny łownej, podjęto bezwzględną walkę ze szkodnikami łowieckimi. Często organizowano akcje wymierzone przeciwko kłusownictwu wspólnie z organami Milicji Obywatelskiej i Służby Leśnej. Prowadzono różnego rodzaju pogadanki z mieszkańcami poszczególnych wsi i młodzieżą w szkołach. Szkoła Podstawowa w Narewce zajęła pierwsze miejsce w skali województwa białostockiego w konkursie na dokarmianie zwierzyny i w walce z wnykarstwem, za co otrzymała wiele nagród od Wojewódzkiej Rady Łowieckiej w Narewce. Przystąpiliśmy do intensywnego dokarmiania zwierzyny w okresie jesienno – zimowo – wiosennym. Wybudowaliśmy dwa wodopoje na gruntach wsi Zabrody i Leśna, jak również kilka karmników i lizawek.\nJednym z podstawowych warunków bytowania zwierzyny jest dostateczna ilość łatwo dostępnej wody w łowisku. Dlatego sam fakt, że są w obwodzie zbiorniki wody nie zwalnia hodowcy od troski o wodopoje.\nJelenie i dziki bardzo chętnie kąpią się w wodzie i błocie. Miejsca tych kąpieli tzw. kąpieliska należy chronić przed zniszczeniem, zwierzyna bowiem bardzo niechętnie zmienia miejsca swych kąpieli.\nW obydwu dzierżawionych obwodach łowieckich, w których bytuje zwierzyna płowa rozpoczęliśmy wykładanie lizawek z solą, mających olbrzymie znaczenie dla odżywiania i zdrowia zwierzyny. Niestety kwestia lizawek nastręcza pewne kłopoty, których przysparzają nam mieszkańcy okolicznych wsi. Wybierają oni bowiem bryłki soli dla swojego inwentarza domowego. Po podjęciu powyższych czynności, przy wielkim zaangażowaniu myśliwych, stan zwierzyny szybko wzrastał. Trzeba pamiętać, że od chwili powstania Koła Łowieckiego do roku 1964 polowania odbywały się jedynie na lisy i zające, gdyż innej zwierzyny w obwodach nie było. Pierwszy upolowany dzik w Obwodzie 100 strzelony był przez kolegę Metodusza Karpiuka w 1965 roku. Pierwszego jelenia byka strzelił zaś w 1967 roku kolega Dymitr Karpowicz.\nZ roku na rok stan zwierzyny w obu obwodach szybko wzrastał. Szczególnie zaś wzrastało pogłowie dzika, o czym świadczy poniższa tabela.\nRok Jelenie byki Łanie Cielęta Sarny kozy Sarny rogacze Koźlęta Dziki\n1995/96 9 8 4 9 11 4 12\n1996/97 4 1 1 2 5 6\n1997/98 1 2 6 20\n1998/99 3 5 1 9 18\n1999/00 4 4 1 3 11 41\n2000/01 4 3 7 12 5 28\nZarząd Koła podjął uchwałę, a następnie przedstawił ją na jednym z Walnych Zgromadzeń o wstrzymaniu na okres 2 lat odstrzału saren kóz i koźląt, aby zwiększyć pogłowie. Walne Zgromadzenie zaaprobowało powyższą uchwałę.\nDo roku 1970 w Kole był jeden selekcjoner posiadający broń gwintową – kolega Dymitr Karpowicz. To była broń marki Firling, która kiedyś stanowiła własność zbrodniarza hitlerowskiego Geringa. Był to egzemplarz wykonany ręcznie i sprezentowany mu w 1942 roku przez społeczeństwo niemieckie w rocznicę jego urodzin.\nZ biegiem czasu liczebność członków Koła i selekcjonerów wzrastała i na dzień 31 grudnia 2000 roku przedstawiała się jak niżej:\nNie posiada upr.\nJak wynika z powyższej tabeli 23 myśliwych zamieszkuje na terenie dzierżawionych obiektów, a 33 osoby poza obwodami. Fakt ten wpływa ujemnie na wykonywanie czynów społecznych. Z chwilą napływu nowych członków do Koła dyscyplina wewnętrzną uległa pewnemu rozluźnieniu. Nie przestrzegano zasad współżycia koleżeńskiego, uporczywie uchylano się od wykonywania obowiązków nałożonych przez Koło. Aby zapobiec dalszemu narastaniu konfliktów Zarząd Koła poświęcił wiele czasu na działania mediacyjne. I choć w dalszym ciągu istnieją osoby nie przestrzegające tych zasad to jednak zjawisko zostało zahamowane.\nW tym miejscu należałoby wspomnieć o poziomie wiedzy łowieckiej wśród członków tutejszego Koła. Na ogół myśliwi reprezentują dobry poziom, ale są przypadki, że do niektórych należy zastosować następujące cytaty:\n„Pośród Was się znajdować pochlebia mej dumie\ni ja także o miejsce proszę w tym albumie”.\n„Jakim prawe? Skąd w tobie nagle śmieć taka?\nTy nie umiesz rozpoznać dzika od szaraka”.\n„Czasami tylko w pogoni zaciekłe ogary,\nWnętrznej ich okropności rażone widokiem;\nTe puszcz stołeczne, ludziom nieznane tajniki\nW języku swoim strzelcy zowią: m a t e c z n i k i”.\nCharakterystyka gatunków zwierzyny grubej występującej na terenie obwodów Koła Łowieckiego „Orzeł” w Narewce.\nW niniejszym rozdziale przedstawionych zostanie kilka podstawowych wiadomości z biologii zwierzyny grubej, do której należą między innymi łoś i jeleń. Łosie są największymi zwierzętami z żyjących dzikich przedstawicieli rodziny jeleniowatych. Żyją w małych gromadkach po 3- 5 sztuk na podmokłych i bagiennych terenach leśnych. Podstawą ich wyżywienia są młode pędy oraz liście drzew, trawy i roślinność bagienna. Łoś, tak jak wszystkie jeleniowate zrzuca co roku swoje poroże i osadza nowe: pierwsze około 16 miesiąca życia w formie pojedynczych tyk, drugie to przeważnie widły, później poroże przybiera formę rozgałęzionych łopat ustawionych prawie poziomo. Stare byki zrzucają poroże od listopada do stycznia, a nowe osadzają w marcu i wycierają ze scypułn w sierpniu.\nW naszym Kole wschodnia granica obwodów 92 i 100 przebiegała w dół rzeki Narwi od wsi Babia Góra do ujścia rzeki Narewka. Lewy brzeg Narwi był terenem podmokłym i bagiennym i tam właśnie miały swoją ostoję łosie. Z chwilą rozpoczęcia budowy zbiornika wodnego w Siemianówku, teren został osuszony, podszycie wycięto i łosie wyprowadziły się na inne tereny. Obecnie mamy w swych obwodach łowieckich tylko łosie przejściowe. W sumie w naszych obwodach strzelono 9 łosi.\n2 łosie strzelił kolega Dymitr Karpowicz, 1 strzelił kolega Leon Łuksza i 6 sztuk strzelił łowczy Koła kolega Aleksy Sawicki.\nPierwszy łoś – klępa strzelona przez łowczego Koła Aleksego Sawickiego w roku 1973. Łoś strzelony z podejścia w obwodzie łowieckim 100 w miejscowości Leśna\nJeleń szpicek strzelony przez łowczego Koła Aleksego Sawickiego w roku 1972 w uroczysku Leśna (odstrzał sanitarny)\nŁowczy Koła Aleksy Sawicki ogłasza rozpoczęcie balu\nPierwszy z lewej prezes Koła Anatol Skiepko, pierwsza z prawej jego małżonka\nPierwszy z prawej były strażnik łowiecki na obwód 100 – Walenty Wasilak, drugi prezes koła Anatol Skiepko i łowczy Aleksy Sawicki\nTrzeci z prawej były strażnik łowiecki na obwód 92 – Władysław Gryka\nPierwszy z lewej nadleśniczy Nadleśnictwa Hajnówka, członek tutejszego Koła, drugi pracownik OZLP w Białymstoku, kelnerka o łowczy Koła\nPierwszy z prawej pracownik OZLP w Białymstoku, członek tutejszego Koła – Mikołaj Pańskowski, drugi łowczy Koła Aleksy Sawicki i nadleśniczy Nadleśnictwa Hajnówka – Józef Fularczyk\nDrugą grubą zwierzyną na naszym terenie jest jeleń. Do hodowli jelenia potrzebne są większe kompleksy leśne, to jest takie około 1.000 ha. Lubi on teren falisty, obfitujący w wodę do picia i kąpieli. Im lepsze siedliska z bogatszym runem i podszytem, tym lepsze są warunki do rozwoju dla jelenia. Bytuje on również na siedliskach ubogich, ze względu jednak na to, że jedynym jego pożywieniem jest tam wrzos i jałowiec, wymaga intensywnej pomocy człowieka. Żeruje przeważnie w nocy. Koczuje w chmarach prowadzonych przez doświadczoną łanię zwaną „licówką”. W okresie rui byk w zależności od wieku i siły gromadzi wokół siebie większa lub mniejsza „chmarę” i pilnie jej strzeże przed rywalami. Łania rodzi w maju lub czerwcu cielaka lub dwa i karmi je do listopada – grudnia. Łanki biorą udział w rykowisku w wieku 16 miesięcy, rodzą więc po raz pierwszy mając 2 lata. Jelenie byki chociaż są zdolne do rozrodu już w wieku 16 miesięcy to jednak rzadko bywają dopuszczane do chmary przez byki starsze i dopiero w wieku 7-8 lat mają swoje chmary. Byki co roku nasadzają nowe poroże i co rok je zrzucają. W naszych obwodach łowieckich jelenie mają ostoje w uroczyskach Leśna (największy kompleks leśny), następni Dziki Zachód, Kordoń Smolnica i Maruszka.\nZdjęcia pamiątkowe z balu myśliwskiego zorganizowanego 16 lutego 1995 roku.\n„Strzelcy stali i każdy ze strzelba gotową\nwygiął się jak łuk na przód, z wciśniętą w las głową;\nChcą pierwsi spotkać zwierza.......”\nWspomnienie z lat wspólnych łowów w Kole Łowieckim „Orzeł” kolegi Mikołaja Pańkowskiego\nMógł to być rok 1977. Od marca 1976 roku przeniosłem się z Biura Urządzania Lasu do ówczesnego Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych. Zmiana pracy i miejsca zamieszkania sprawiła, że znalazłem się wśród nowych kolegów, z których wielu było myśliwymi. Pozostawanie w tym gronie na uboczu pod względem prowadzonych opowiastek stawiało mnie na pozycji osoby niedowartościowanej, a raczej niedowartościowanego leśnika. Byłem „słomianym wdowcem”, świeżo opuszczonym przez żonę, która wyjechała do Stanów Zjednoczonych „za chlebem” - jak wówczas wierzyliśmy na kilka lat. W nowym miejscu zamieszkałem więc z moją wówczas 14-letnią córką Iwoną tylko we dwoje. Córka ze względu na swój młody wiek znalazła kontakt z rówieśnikami i szybciej zaadaptowała się do nowych warunków. Ja zaś zawieszony w próżni duchowej zapragnąłem stać się myśliwym. Wybór koła nie nastręczał trudności, bowiem co tydzień składałem wizyty moim wiekowym rodzicom zamieszkałym w Siemianówce. Pewnego dnia zjawił się w moim biurze pracujący wówczas w Nadleśnictwie Browsk pan Aleksy Sawicki, z którym znaliśmy się z racji kontaktów służbowych. Gdy zapytałem o możliwości wstąpienia do „Orła” otrzymałem natychmiast odpowiedź aprobującą. Wszyscy, którzy znamy kolegę Aleksego wiemy, że informacja na temat niezbędnych formalności, których należy dopełnić przy wstąpieniu do Koła była wyczerpująca i życzliwa, oraz zawierała wielką dozę nadziei na osobiste poparcie mojej kandydatury przez samego łowczego.\nPolowanie zbiorowe na obwodzie 100 - rok 1996, uroczysko Siemianówka. Zdjęcie górne przed rozpoczęciem polowania, zdjęcie dolne przy ognisku\nNa zbiórce przed rozpoczęciem polowania w uroczysku Łuka, rok 1996\nZbiórka myśliwych przed polowaniem zbiorowym w obwodzie 92 - uroczysko Łuka\nZbiórka myśliwych przed polowaniem zbiorowym w obwodzie 92 - uroczysko Łuka. Pierwszy z lewej nieżyjący, sympatyczny kolega Olek Ławreszuk\nPo zakończeniu polowania w uroczysku Łuka, rok 1997. Prowadzącym polowanie był kolega Jarek Stocki, doświadczony leśnik i myśliwy. W jednym miocie padły 4 lisy. Razem strzelono 7 sztuk\nTak zostałem kandydatem na myśliwego, myśliwym, a potem selekcjonerem. Pierwszą jednostką broni jaką posiadałem była dubeltówka Bock – I kaliber 12, kupiona z zasobów Dyrekcji, którą to posiadam do dziś. Kupno sztucera w tych czasach było bardzo trudne, ze względu na brak możliwości nawiązania bezpośrednich kontaktów z osobami rozdzielającymi ten towar. Ogólnie odczuwalny był deficyt takich artykułów w sklepach „Jedności Łowieckiej”. Tak więc do tej pory jestem bardzo dumny z tego jak udało mi się załatwić moją „giwerę”. Otóż w końcu lat 70-tych zostałem pilnie wezwany do pomocy w sporządzaniu tzw. „planu poprawy warunków bhp” w Naczelnym Zarządzie Lasów Państwowych w Warszawie. Odpowiedzialny za to pracownik podpadł „śmierdząco” u władz za pijaństwo połączone z awanturą o kobietę. Miało to miejsce na kurso – konferencji zorganizowanej w jednym z górskich domów wczasowych. Związki Zawodowe dały niezwłoczny termin przedłożenia tego dokumentu z ramienia Lasów Państwowych, składającego się z resztą z 16 sprawozdań przesłanych z Dyrekcji Okręgowych. Po zestawieniu przez mnie tego planu, kierujący pionem zastępca dyrektora naczelnego zapytał co ewentualnie bym potrzebował w ramach podziękowania. Odpaliłem natychmiast – talon na sztucer. Po tygodniu moja dyrekcja została postawiona na nogi, że w Centrali Zaopatrzenia Technicznego Leśnictwa w Poznaniu należy odebrać broń przydzieloną Mikołajowi Pańkowskiemu. Pamiętam, że odebrałem ją osobiście płacąc ówczesnych 14 tyś. złotych. Był to czeski sztucer tzn. Zbrojorka z Brna. No i zaczęła się na dobre moja przygoda z myślistwem.\nJak to bywa u każdego tak i u mnie początki obfitowały w liczne gafy – pudła zarówno na polowaniach zbiorowych jak i też na zasiadkę. Z otrzymaniem odstrzałów na terenie Lasów Państwowych nie miałem nigdy problemów.\nOkoło 1984 roku przeniosłem się do pracy w Nadleśnictwie Browsk. Zostałem bowiem całkowicie osamotniony w moim domu po wyjeździe do USA również córki. Zamieszkanie w rodzinnych stronach, w sąsiedztwie rodziców dało mi poczucie pewnego komfortu psychicznego. Podjąłem wówczas decyzję pobudowania własnego domu z myślą pozostania na wsi. Po kilku latach zdecydowałem się jednak na powrót do Białegostoku. Moja decyzja spowodowana była obawą utraty mieszkania w bloku, gdzie mieszkam i mam możliwość pracy do dnia dzisiejszego.\nA teraz powrócę wspomnieniami do moich pierwszych kroków myśliwego stawianych w kole „Orzeł”. Pamiętam swoje pierwsze polowanie zbiorowe, które odbywało się w okolicach Łuki. Pamiętam, że po polowaniu stawiałem kolegom „wkupne” w domu gdzie gospodynią była dawna mieszkanka Siemianówki z domu Mirończuk.\nWtedy to Stara Łuka była długą wsią, bardzo gęsto zabudowaną z wąską ulicą brukowaną. Na początku wsi, na rozdrożu od strony Siemianówki stała drewniana stara szkoła. Obok niej w sąsiedztwie starych wierzb i krzyży zawsze odbywały się zbiórki, gdy rozpoczynano polowanie w tym rewirze. Jakaż to była frajda dla mieszkańców, którzy gromadnie przybywali jako naganiacze. Starszyzna przychodziła po to, aby „poszczerzyć zęby”, jak to się potocznie mówi z kogokolwiek i z czegokolwiek. Był to pewnego rodzaju folklor w najlepszym wydaniu, oprawiony w śpiewną białoruską gwarę, przeplatany „matami” i k....wa. Echo tych „rozhoworów” niosło się nad rozległą doliną Narwi, senną rzeką, wówczas płynącą jeszcze skąpym korytem.\nBył okres hossy na lisie skórki. Strzelanie lisa dawało ogromną satysfakcję, podnosiło prestiż myśliwego wśród kolegów, a w szczególności w domu wobec małżonki. Naganiacze dostawali po 50 złotych ówczesnych premii za każdą strzelona sztukę. Nierzadko polowanie kończyło się o zmierzchu krótkiego, niedzielnego dnia. Myśliwi czuli się wycieńczeni do granic możliwości ludzkich.\nPamiętam, było to bodaj w dniu mojego pierwszego polowania. Gościem na polowaniu był wówczas Józef Nowicki, chyba był on wtedy wójtem w Narewce (wcześniej piastował stanowisko kierownika szkoły) i to on zranił lisa, którego trop doprowadził do jego nory.\nByło to na terenie pagórkowatym, gęsto zalesionym, pod liniami wysokiego napięcia, gdzieś w okolicach Słobódki. Zapamiętałem, że przyprowadzony na polowanie piesek, chyba kolegi Charkiewicza, dogrzebał się do tego nieboraka i wyniósł w zębach z nory jedynie szarą kitę ogona.\nInny epizod, który utkwił mi w pamięci to podanie do publicznej wiadomości informacji o wprowadzeniu stanu wojennego. Dowiedzieliśmy się o tym fakcie gdzieś około południa 13 grudnia 1981 roku w niedzielę. Była śnieżna i mroźna zima, a my znaleźliśmy się akurat na skrzyżowaniu ulic w Lewkowie. Zapanował nastrój jakiegoś uroczystego milczenia. Większość obecnych nie zdawała sobie sprawy z tego co to oznacza. My przyjezdni postanowiliśmy przerwać polowanie i wrócić póki czas do domów.\nWśród seniorów myśliwych pamiętających początki koła „Orzeł” byli Paweł Saczko z Pasiek i Jan Skiepko z Zabrodów. Niezwykle sympatyczni, dziś już nieobecni wśród nas ludzie.\nJednak w moim odczuciu najważniejszym jest człowiek bez cienia zawiści czy zakłamania, wyrosły na łonie puszczańskiej przyrody - Aleksy Sawicki – legenda, osoba chyba z najdłuższym stażem łowczego koła w całej Polsce. Kolega Sawicki charakteryzuje się ogromna witalności, której korzeni można upatrywać intensywnym trybie życia, bezpośrednio związanym z myślistwem i w tym co nazywa się pozytywnymi kontaktami międzyludzkimi. Dzięki niemu strzeliłem pierwszego byka w puszczy.\nKolejną osobą, o której muszę wspomnieć, bo wywarła na mnie w tym czasie wielki wpływ był kolega Dymitr Karpowicz, człowiek słusznego wzrostu i wieku. Oddany społecznik. Zawsze ogromnie cenił rekreację, bo docierał na wszystkie polowania aż z Białegostoku, mimo tego, że chyba więcej miewał powrotów „beztrofiejnych” (jak zresztą wielu z nas). To z nim przeżyłem raz wspólną przygodę w okolicach Bindziugi. Pojechaliśmy pewnej niedzieli na lisa. Rozdzieliliśmy się. Ja poszedłem nad rzekę, a pan Karpowicz czatował na skraju lasu. Z niewielkiej odległości dostrzegłem leżącego byka – szpicaka. Zwierzę poderwało się na mój widok i wolno poczęło iść łąką w stronę lasu. Ja miałem flintę tylko z amunicją śrutową, bez breneki. Zacząłem więc krzyczeć do pana Karpowicza, że gonię zwierza, który notabene szedł powłóczystym krokiem. Akurat na ten czas straciliśmy się z oczu i widziałem, że szpicak wszedł w las. Wszystko wskazywało na to, że zwierzę jest chore. Na ziemi leżały nieliczne płaty śniegu i na nich właśnie można było rozpoznać świeży trop. Po odnalezieniu pana Karpowicza z drylingiem, zaczęliśmy wspólnie podążać za jeleniem. Po pewnym czasie doszliśmy go i zabiliśmy kilkoma strzałami. Po oględzinach okazało się, że wokół pyska miał mocno zaciśnięty wnyk nie pozwalający mu na przyswojenie jakiegokolwiek pokarmu.\nI tak biegły lata. Na początku lat 90-tych przeniosłem się do Koła Łowieckiego „Leśnik” w Białymstoku, gdzie pozostaję do dzisiaj. Doczekałem się nowej rodziny i drugiej córeczki, która ma już 8 lat. Moje kobiety zabraniają mi wyjeżdżać w okresie sobotnio – niedzielnym na wszelkie polowania. Pomału staję się domatorem, oczekującym emerytury. Może wtedy będzie więcej czasu na spotkania z byłymi kolegami z Koła „Orzeł”, chociażby po to by powspominać to co już nie wróci.\nNa zbiórce do polowania zbiorowego w uroczysku Krasna Grobla, oczekując na przybycie byłego premiera Włodzimierza Cimoszewicza, członka tutejszego Koła. Prowadzącym polowanie był kolega Michał Matysiuk. Rok 1998\nPo zakończeniu polowania w uroczysku Krasne Groble, wspólny obiad wydany na cześć byłego premiera Włodzimierza Cimoszewicza. Bigos wydaje ceniony leśniczy Jerzy Pańkowski, członek tutejszego Koła. Rok 1988\nZbiórka myśliwych przed polowaniem zbiorowym w uroczysku Eliaszki. Trzeci z lewej w pierwszym rzędzie były premier Włodzimierz Cimoszewicz\nPo zakończeniu polowania w uroczysku Eliaszki. W środku były premier Włodzimierz Cimoszewicz. Rok 1999\nPo zakończeniu polowania w uroczysku Eliaszki. Z prawej czwarty były premier Włodzimierz Cimoszewicz. Rok 1999\n„Cicho – próżno myśliwi natężają ucha;\nTylko muzyka puszczy gra do nich z daleka..”\nAdam Mickiewicz „Pan Tadeusz”.\nPierwsze opowiadanie myśliwskie Aleksego Sawickiego\nBędąc młodym chłopakiem już mnie interesowało łowiectwo. Mając 15-16 lat i słuchając opowiadań ojca o tematyce łowieckiej, postanowiłem, że jak przeżyję okupację to zostanę myśliwym. W latach 1943 – 44 mieszkałem wraz z rodzina w osadzie o nazwie Narewka. W odległości około 200 m od miejsca naszego zamieszkania stał dom żyda o nazwisku Cynger. W tym domu mieszkał dobrze znany ojcu Metodiusz Karpiuk, który często odwiedzał nasz dom i całym wieczorami gawędzili z ojcem o polowaniach na różnego rodzaju zwierzynę. Ja siedziałem wtedy pod piecem i wszystko układałem sobie w głowie. Ojciec opowiadał jak w czasie pierwszej wojny świtowej los zapędził go w głąb Syberii do mista Omsk. Omsk był skrótem od „Osoboje Mesto Ssyłki Katorżników”. Nawiązał tam znajomości z myśliwymi czyli po rosyjsku „ochotnikami” i razem z nimi polował. Pewnej zimy kiedy pokrywa śnieżna dochodziła do 2 m i mróz do 50-ciu stopni (co w tamtych warunkach było normalnym zjawiskiem) kilku myśliwych postanowiło, że porą nocna pójdą na wilki. Do szerokich sań zaprzężono parę koni. Wyściełane zostały słomą, a do włożonego doń worka zapakowano żywego prosiaka. Z tyłu za saniami przyczepiony był około 30-to metrowy sznur, na którego końcu znajdował się worek wypełniony obornikiem. Prosiaka umieszczonego w worku od czasu do czasu szturchano, aby wydawał głośny kwik. Po oddaleniu się od miasta na jakieś 15 km napotkano watahę wilków, która natychmiast ruszyła ich śladem. Trudno powiedzieć ile sztuk liczyła wataha. Jeden myśliwy powoził zaprzęgiem, a reszta prowadziła ogień z dubeltówek do pędzącej watahy. Zastrzelonego lub mocno rannego wilka wataha dobiegała i w kilka sekund rozszarpywała na kawałki. Reszta zaś dalej pędziła w ślad za saniami. Aby uratować się przed wilkami odcięto sznur uwiązany za saniami, do którego przywiązany był worek z obornikiem. Następnie wyrzucono worek z prosiakiem i dzięki temu, że konie były silne, szczęśliwie wrócono do domu. Nazajutrz pojechano tym samym szlakiem i stwierdzono, że zostało strzelonych 16 wilków, ale wszystkie były rozszarpane. Wzbudziło to ogromny strach i już nigdy więcej nocami na polowania na wilki nie wybierano się.\n„Niedźwiedź skoczył, oni tuż utkwiony\nwydzierali go sobie, aż tu z pyska\nWielkiego, czarnego, dwa rzędy kłów błyska,\nI łapa z pazurami już się na łby spuszcza...”.\nDrugie opowiadanie myśliwskie Aleksego Sawickiego.\nOjciec miał w Omsku bardzo serdecznego kolegę, z którym często razem polował. Pewnego razu kolega pojechał za miasto polować na niedźwiedzia. Po spotkaniu z niedźwiedziem oddał strzał z dubeltówki jedna lufą i mocno go zranił. Niedźwiedź na tylnych łapach z otwartą paszczą ruszył do ataku na myśliwego. Jedynym ratunkiem był nóż myśliwski, który myśliwy umieścił na stojąco w paszczy niedźwiedzia. Nóż tak ustawił, że dotykał on swym ostrzem do górnej szczęki zwierza, a rękojeścią do dolnej. Myśliwy był silnym chłopiskiem, a niedźwiedź ściskając paszczę nie mógł jej zamknąć, bo górna szczęka doszła już do pióra. Tak więc po kilku chwilach zwierze zwaliło się z nóg. To był cud, który ocalił tego człowieka od niechybnej śmierci.\nW piękny letni poranek ten sam myśliwy pojechał za miasto na zające. Ranek był upalny i myśliwy był ubrany w jedną koszulę z całkowicie rozpiętymi guzikami. Idąc zauważył jak spod miedzy poderwał się zając. Myśliwy oddał strzał i zając zrulował w miejscu. Myśliwy podszedł do zająca i podniósł go za słuchy do góry. Wówczas zając ostatnim podrygiem tylnych skoków rozciął myśliwemu brzuch do samych jelit. Na drugi dzień odnaleziono martwego myśliwego, a przy nim leżał strzelony zając.\n„........Wyczha! Tuż spod koni\nNa polu łatwo napotkać się z kotem;\nWprzód nim strzelcy poszczuli, już za nimi pobiegli”.\nOpowieść Metodiusza Karpiuka spisana przez Aleksego Sawickiego.\nPan Metodiusz Karpiuk pochodził ze wsi Bernacki Most. Od najmłodszych lat zajmował się kłusownictwem i posiadał nielegalną broń. Po sąsiedzku mieszkał jego brat Tymoteusz Karpiuk, który był zatrudniony w lasach państwowych jako strzelec do spraw łowieckich. Jednak Sowieci wywieźli go na Syberię wraz z całą rodziną i tam zmarł. Po wojnie reszta ocalałej rodziny wróciła do Polski.\nBracia prowadzili ze sobą zaciekłą walkę, bo jeden z nich chronił zwierzynę, a drugi na potęgę kłusował. Pewnego razu administracja leśna z policją zastawiła pułapkę na Metodiusza Karpiuka. Kiedy wracał do domu z lasu z bronią policja namierzyła go i puściła się za nim w pogoń. Jemu jednak udało się wskoczyć do domu i ukryć karabin pod spódnicą stojącej przy piecu matki staruszki. Wówczas kobiety na wsiach nosiły spódnice do samej ziemi z wyprodukowanego prze siebie materiału zwanego sajany. Policja w domu przeszukała wszystko, ale karabinu nie znaleziono. Jeden z policjantów zwrócił się do dziecka Metodusza Karpiuka, które miało wówczas 4 może 5 lat, gdzie tato schował karabin. Dziecko odpowiedziało zgodnie z prawdą, że karabin tata ukrył u babci pod spódnicą. Policjant zwróciwszy się do kolegi skomentował, „widzisz k...wa jak komunista wychowuje dzieci od młodych lat”.\nTych i innych opowiadań słuchałem zawsze z otwarta gębą i czekałem na zakończenie wojny, aby stać się prawdziwym myśliwym. I tak los mnie związał z Polskim Związkiem Łowiecki, którego członkiem jestem od 54-ch lat. Przez cały ten czas piastuję funkcję w Zarządzie Koła Łowieckiego.\n„Uciszono się z wolna i oczy gawiedzi\nOtwierał jeszcze oczy lecz głowy nie ruszy....”.\nTrzecie opowiadanie myśliwskie Aleksego Sawickiego.\nPisanie tej kroniki skłoniło mnie do zadumy nad kolegami, którzy w minionych latach odeszli z naszego grona do „Krainy Wiecznych Łowów”. Te wspomnienia poświęcam kolegom, którzy wszystkie swe siły oddali dla dobra naszego Koła Łowieckiego. Dwóch z nich przez bardzo długi okres sprawowało funkcje strażników łowieckich. Jeden z nich (na obwodzie 92) to kolega Stefan Charkiewicz. Urodzony i wychowany we wsi Słobódka, która jest położona u ujścia rzeki Narewka do rzeki Narwi na północnym krańcu obwodu 92. Człowiek ten, mimo starszego wieku był bardzo pracowity, znający wszystkie zagadnienia związane z łowiectwem, zagospodarowywaniem i uprawą poletek łowieckich. Cieszył się dobrą opinią wśród mieszkańców okolicznych wsi. Czuł się niepodzielnym gospodarzem swojego obwodu. Własnym konikiem uprawiał poletka łowieckie i ręcznie zbierał plony na paszę służącą do dokarmiania zwierzyny w okresie zimowym. Znał wszystkie ruch zwierzyny, ich ścieżki, przejścia i gatunki zwierząt występujących w jego obwodzie. Był bardzo koleżeński, uczciwy, otwarty. Ostatnim kawałkiem chleba dzielił się z myśliwymi, nigdy nikogo nie obraził. Pomimo bardzo słabego wynagrodzenia jakie otrzymywali strażnicy, prowadził wspólnie z żoną całość upraw poletek. W okresie zimowym własnym konikiem dowoził paszę do wszystkich zakątków obwodu i bardzo go interesowało jaka zwierzyna i gdzie pobiera paszę. Swym postępowaniem dał najlepszy przykład swojemu synowi, który jest myśliwym w naszym Kole Łowieckim.\nPo środku syn strażnika Stefana Charkiewicza – Teodor, z prawej prezes Koła Anatol Skiepko\nPo zakończeniu polowania zbiorowego w obwodzie 92 – wieś Nowa Łuka, 1999 rok\nStrażnik Koła kolega Stefan Charkiwicz (stoi na wozie) podczas przygotowywania owsa w snopkach do transportu do miejsca zmagazynowania (1973 rok).\nKoło Łowieckie od roku gospodarzy pod kierownictwem łowczego Aleksego Sawickiego, który postawił na intensywne zagospodarowanie łowiska.\nPo roku pracy są już pierwsze wyniki. Po raz pierwszy członkowie Koła zbierają plony z własnych poletek\nStrażnikiem na obwodzie 100 przez wiele, wiele był Jan Skiepko, mieszkaniec wsi Zabrody. Wieś ta jest położona w środku obwodu i od strony południowej graniczy z lasem Nadleśnictwa Browsk. Człowiek ten choć już w starszym wieku nie odczuwał nigdy zmęczenia. Był wzorem i przykładem dla młodych myśliwych. Dobrze pamiętał lata drugiej Rzeczpospolitej. Brał udział w polowaniach w Puszczy Białowieskiej i jako woźnica dowoził do stanowisk wysoko postawionych dygnitarzy, miedzy innymi: prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego, Mussoliniego, Ciano, marszałka Trzeciej Rzeszy Hermana Geringa, Naczelnego Wodza Edwarda Rydza – Śmigłego i wielu innych.\nBył bardzo cenionym kolegą. Wzorowo prowadził uprawę poletek łowieckich. Wszystkie zbiorowiska myśliwych odbywały się u niego w domu. Po zakończeniu polowań zbiorowych większe popijawy odbywały się również u niego. Przynosił wtedy kilka pęczków słomy i na podłodze pokotem myśliwi zasypiali.\nDla każdej zwierzyny wymyślił nową, swoja nazwę. Jelenia byka inaczej nie nazywał jak tylko rahol, dzika odyńca – kniór, dzika mniejszego – knep, sarnę rogacza – strakacz, łosia byka – szłapak, zająca – uszak. Do samej śmierci żywo interesował się zagadnieniami Koła i poszczególnych myśliwych. Na szeroka skalę prowadził walkę z wnykarstwem. Nie zważając na mrozy, śnieżyce i deszcze każdego ranka musiał objechać swój obwód. Znał każdą ostoję zwierzyny, lecz mimo to nie było w nim cienia egoizmu i zawsze służył pomocą i radą, aby inni myśliwi też mieli szansę strzelić jakiś okaz.\nNie wiadomo jaka będzie tegoroczna zima i najwyższy czas, aby nagromadzić jak najwięcej karmy, która tu na wschodzie Polski i obrzeżach puszczy Białowieskiej jest niezwykle cenna i niezbędna w okresie ostrych i długotrwałych zim. Przyda się wtedy każdy snopek owsa, który powędruje do paśników.\nWiększość poletek Koło pozostawia na skarmienie przez zwierzynę w czasie późnej jesieni i na początku zimy, która na tych terenach rozpoczyna się już w listopadzie.\n„Jeden pies wrzasnął, potem dwa, dwadzieścia,\nUjadają : już nie jest to powolne granie\nPsów goniących zająca, lisa albo łanię...”.\nMój pierwszy dzik – wspomnienie Aleksego Sawickiego.\nSwoją przygodę łowiecką rozpocząłem od przysłowiowej kołyski, ponieważ wywodzę się z myśliwskiej rodziny, gdzie ojciec zaczął polować w tajgach Syberii. Dzierżawimy dwa obwody znajdujące się na terenie gminy Browsk. Rodzinną pasją było i jest polowanie na czarnego zwierza. Pomimo tego, że na rozkładzie miałem daleko ponad 100 dzików, to nie udało mi się strzelić dzika o wadze powyżej 150 kg, którego zdobycie staje się niejako nobilitacją i biletem wstępu do grona rasowych dzikarzy. W końcu i dla mnie bór okazał się łaskawy. Dokonując przeglądu szkód na poletku Zabrody Szopa, zauważyłam znaczne szkody poczynione przez watahę dzików. W dniu następnym czyli 9 września 1998 roku pieszo udałem się na ambonę. Po zajęciu miejsca i godzinnym oczekiwaniu usłyszałem jak pojedynek niepostrzeżenie wyłania się z lasu i rozpoczyna żerowanie. Pomimo, iż kilkakrotnie mignęła mi przed oczami sylwetka dzika ze względu na słabą widoczność nie zdecydowałem się na strzał. W końcu zobaczyłem znacznie lepiej sylwetkę odyńca i byłem w stanie rozpoznać gdzie jest przód zwierza. Krótka decyzja – strzał. Po strzale komorowym nastąpił szaleńczy zryw dzika do przodu, po chwili trzask łamanych gałęzi i spisanie testamentu. Po upływie kilkunastu minut zgodnie z wcześniej ustalonym planem poszedłem w kierunku leżącego zwierza. To jest on – ten duży dzik. I następna refleksja. Być może to ten, dla którego poświęciłem tak dużo czasu w poprzednim sezonie, którego nie widziałem nigdy, a jedynie tropy pozostawione przez niego świadczyły o tym, że pojawiał się jak zjawa w różnych ostępach obwodu na krótko i nieregularnie. Zwarzyłem zdobycz i okazało się, że dzik po wypatroszeniu ważył 169 kg.\nOpisałem niecodzienną przecież dla mnie przygodę po to, aby innym myśliwym dodać otuchy i wiary w to, że i dla nich bór może być kiedyś łaskawy.\n„.....Nagle ustał krzyk pogoni,\nDoszli zwierza – wrzask znowu, skowyt – zwierz się broni\nSłychać coraz to częściej jęk psiego konania”.\nMyśliwi na zbiórce do polowania zborowego w obwodzie 100 we wsi Olchówka. Pierwszy od prawej strażnik łowiecki na obwód 100 kolega Jerzy Skiepko, jednocześnie prowadzący polowanie w dniu 3 stycznia 1999 r.\nPo zakończeniu polowania zbiorowego we wsi Zabrody w 1999 roku\nPo zakończeniu polowania we wsi Leśna – 1999 rok\nNadleśniczy kolega Jerzy Ługowoj z prawej strony i leśniczy Jerzy Pańkowski\nArtykuł opracowany przez Aleksego Sawickiego.\nUdział Koła Łowieckiego w kosztach ochrony lasu powinien zależeć od poziomu pozyskiwania zwierzyny, a nie od ilościowego wykonania planu.\nTak ukierunkowane myślistwo prowadzi do niszczenia w człowieku tej koniecznej chwili refleksji przed oddaniem strzału, chwili decydującej zadumy, czy właśnie dzisiaj, w takiej scenerii, nastroju ma prawo i ochotę strzelać do zwierzyny? Prowadzi do bezdusznego pociągania za spust, w pośpiechu, bo brakuje tej łani czy kozy do planu. Takie działania zaczynają wypaczać sens myślistwa w ogóle. O aspektach ekologicznych tego zagadnienia, których również nie da się przeliczyć na pieniądze nie będę wspominał. Robię to bowiem od wielu lat w moich notatkach.\nW każdym razie po tych rozwiązaniach i rozważaniach wniosek nasuwa się jeden. Obowiązujący sposób rozliczania udziału w kosztach ochrony lasu przed zwierzyną jest daleki od ideału, odpowiadającemu współczesnemu łowiectwu. Powiem więcej, wypacza jego pożądany charakter. Czas więc najwyższy na przystąpienie do negocjacji z odpowiednimi władzami o jego zmianę na taki, w którym na przykład partycypacja kół łowieckich stanowiłaby stały, określony procent wpływów z tytułu sprzedaży tusz do punktu skupu i polowań dewizowych. Wysokość kwot zależałaby wówczas od poziomu pozyskiwania zwierzyny, a nie od ilościowego wykonania planu. Polowanie przestałoby być wtedy karą, a leśniczy i tak otrzymają swoją dolę.\nHołd złożony kolegom myśliwym przez członków Koła Łowieckiego „Orzeł” w Narewce.\nW 54-tą rocznicę powstania Koła Łowieckiego w Narewce z wielkim bólem skłaniamy się do zadumy nad Kolegami, którzy w minionych latach to jest od chwili powstania Koła do końca 2000 roku odeszli z naszego grona do Krainy Wiecznych Łowów.\nPełni smutnych wspomnień przyrzekamy Wam, że pamięć o Was jest wśród nas żywa. Spoczywajcie w pokoju z ostatnim obrazem ukochanej kniei.\n(Dostał go Sędzia od księdza Robaka),\nwódka to gdańska, napój miły dla Polaka...”.\nZakończenie sezonu w 2000 roku\nZakończenie polowań zbiorowych w sezonie 2000. Na zdjęciu pierwszy z prawej myśliwy kolega Leszek Smaga, po środku łowczy Aleksy Sawicki i leśniczy Michał Matysiuk\nZakończenie polowań zbiorowych w sezonie 2000\nPo zakończeniu polowania zbiorowego we wsi Olchówka - grudzień 1999 r.\nJak wyżej. Strażnik łowiecki na obwód 100 Jerzy Skiepko trzyma strzeloną przez myśliwego Jana Łapińskiego kunę.\nCałkowity koniec polowania.\nNiektórzy myśliwi, komentując zapis w nowej ustawie o broni i amunicji dotyczący noszenia broni przez osoby znajdujące się pod wpływem działania alkoholu twierdzą, że to już koniec łowiectwa. Nie zgadzam się z nimi, ale ze względu na to, że wielu miłośników łowiectwa nie wyobraża sobie polowania bez zakończenia go suto zakrapianym ogniskiem, czy bez rozgrzewania się alkoholem podczas długiego oczekiwania na stanowisku w mroźny dzień (a i w cieplejszy też), spróbuje przybliżyć niektóre obowiązujące przepisy.\nUstawa o broni i amunicji (Dz. U. 1999 r. Nr 53 poz. 549) została uchwalona 21 maja 1999 roku i obowiązuje od 19 marca 2000 roku. Oprócz wielu innych niespodzianek przygotowanych dla myśliwych w tej ustawie w art. 18 ust. 1 znalazł się następujący zapis: „Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano (pkt. 4) znajduje się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych, albo podobnie działającego środka, nosi broń przy sobie”.\nNajbardziej radykalny jest zapis „...Właściwy organ cofa pozwolenie”. Nie został sformułowany „ma prawo” lub „może”, znaczy to, że obowiązek cofnięcia pozwolenia jest kategoryczny, jeżeli bezspornie zostało udowodnione, iż osoba będąca w stanie po użyciu nosiła przy sobie broń. W takiej sytuacji nie pomogą już żadne tłumaczenia, szczególne okoliczności, ani nawet żadne koneksje. Po prostu policjanci maja obowiązek cofnąć pozwolenie na posiadanie broni i z całą pewnością to zrobią.\nZnaleźć się w tak niezmiernie przykrej sytuacji jest łatwiej niż mogłoby się wydawać. Stan po użyciu alkoholu został w ustawie określony dokładnie - od 0,2 promila alkoholu we krwi. Jest to tyle co po wypiciu jednego piwa, pięćdziesięciu gram wódki lub lampki wina. Natomiast określenie „nosi broń przy sobie” jest bardzo szerokie i może dotyczyć nawet spaceru po własnym podwórku.\nW ustawie nie określono w żaden sposób np. jeżeli posiadacz broni swoim zachowaniem wywołuje w kimś obawę lub jeśli spaceruje z bronią w miejscu publicznym. Nawet jeśli broń jest w futerale lub schowana w samochodzie, nadal można użyć określenia „broń przy sobie”.\nOprócz utraty pozwolenia na posiadanie broni, co już samo w sobie jest dla myśliwego ogromną karą, ustawa stanowi: „Kto nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowej, albo podobnie działającego środka podlega każe aresztu lub grzywny”. Jakby tego było mało, na mocy tego samego artykułu może zostać orzeczony przepadek broni i amunicji. W praktyce oznacza to, że jeśli myśliwy z przyczyn alkoholowych utracił pozwolenie na posiadanie broni, to może go już nigdy nie odzyskać.\nRadzę wziąć taką ewentualność pod uwagę w chwili, kiedy ma się ochotę uspokoić sumienie stwierdzeniem, że jeden kieliszek jeszcze nikomu nie zaszkodził. Ten jeden kieliszek może oznaczać bowiem utratę prawa do realizowania jednej z najwspanialszych życiowych pasji jaką jest łowiectwo.\nKiedy zawiłości prawne nowej ustawy wyjaśniłem swemu koledze myśliwemu, ten ze smutkiem stwierdził, że w tym wszystkim musiała maczać palce jego żona, bo tylko ona byłaby w stanie wymyślić tyle szykan dla mężczyzny, któremu czasami zdarza się wypić trochę za dużo. Następnie zapytał mnie czy to znaczy, że już nigdy nie będzie miał okazji wypić z kolegami po polowaniu?\nWszystkim, którzy mają podobne obawy odpowiadam, że wcale nie. Wcześniej jednak nasza broń musi trafić do domu.\nOpracował w oparciu o Ustawę o broni i amunicji art. 18 ust. 1 - Aleksy Sawicki\nGoście na polowaniu.\nCzłowiek jako istota społeczna żyjąca wśród ludzi i dla ludzi nie może pozbawiać siebie chociażby szczątkowej formy gościnności. Gdy jej sobie odmawia, to świadomie rezygnuje z rzeczy miłych.\nRodzaje gościnności są jednak różne. Są między innymi takie, które polegają na wykorzystywaniu idei gościnności do załatwiania rozmaitych spraw przynoszących korzyści materialne lub prestiżowe.\nPrawie każde koło łowieckie zezwala myśliwemu co najmniej raz w roku zaprosić gościa na polowanie. Zaproszony myśliwy jest właściwie gościem zapraszającego, a nie całego koła.\nU nas gości witamy z otwartym sercem, a czy będzie zwierzyna czy jej nie będzie zależy od szczęścia, bo to jest przygoda polowania. Bywają piękne obfite polowania, ale zdarzają się takie z bardzo skromnym pokotem.\nW naszym Kole Łowieckim Walne Zgromadzenie zezwoliło każdemu myśliwemu w ciągu roku zaprosić jednego myśliwego z innego koła na polowanie zbiorowe. Natomiast w sezonie polowania na kaczki można zaprosić dwóch myśliwych. Zaproszeni myśliwi polują na takich samych zasadach jak myśliwi macierzyści.\nPowrót z polowania na kaczki na zdjęciu łowczy H. Sawicki\nNa zdjęciu łowczy H. Sawicki\nTymoteusz Karpiuk - prawdopodobnie trzeci od prawej. Zdjęcie przekazała Pani Sylwia Karpiuk z Elbląga - żona Piotra Karpiuka - wnuka Tymoteusza


Czyszczenie klawiatury - Ekorodzice.pl\nAutor: Redakcja EKORODZICE.PL 2010.03.28, 22:40\nNie masz pojęcia, jak wyczyścić klawiaturę od komputera? Przeczytaj naszą poradę, a brud, kurz i okruchy pomiędzy klawiszami nie będą Cię już nękać! Utnij kawałek taśmy klejącej i delikatnie zegnij go wzdłuż na pół tak, aby klejąca strona znajdowała się na wierzchu. Następnie przesuwaj taśmę między klawiszami, zbierając drobinki i tłuste ślady. W razie potrzeby wycinaj nowe kawałki i postępuj tak samo. Nie zapomnij o odłączeniu klawiatury od komputera przed rozpoczęciem czyszczenia!\nTagi: klawiszami kurz pomiędzy\nChcesz odświeżyć dywan tanio, szybko i skutecznie? Nic prostszego! Posyp go warstwą sody oczyszczonej. Odczekaj kwadrans i odkurz. Dywan będzie wyglądał jak nowy. Co więcej, czyszcząc go w ten sposób, nie tylko pozbywasz się szkodników, ale... więcej »


Wynajem samochodu Mokrzec | Wypożyczalnia aut w Mokrzcu\nWynajem samochodu Mokrzec\nWypożyczalnia samochodów na minuty w Mokrzcu\nWynajem samochodów Mokrzec\nWynajem samochodów na ceremonie w Mokrzcu\nWynajem na minuty w Mokrzcu\nSzukasz samochodu na dłuży okres w Mokrzcu?\nLista samochodów dostępnych w Mokrzcu\nZainteresowany wynajmem samochodu? Tylko u nas wynajem samochodu w Mokrzcu, bezkonkurencyjna cena, profesjonalne podejście do klienta. Poniżej znajdują się szczegóły dotyczące oferty. Z nami dojedziesz wszędzie.\nOferujemy wynajem samochodów w Mokrzcu.\nWypożyczalnia samochodów w Mokrzcu


Przedmioty szkolne – Technikum Leśne w Białowieży\nStart Przedmioty szkolne\nJęzyk polski: mgr Joanna Romaniuk, mgr Marta Wołoncewicz\nJęzyk angielski: mgr Anna Wappa, mgr Małgorzata Chaniło-Leszczyńska\nJęzyk angielski rozszerzony: mgr Anna Wappa, mgr Małgorzata Chaniło-Leszczyńska\nJęzyk niemiecki: mgr Monika Czekańska\nJęzyk rosyjski: mgr Małgorzata Trochimczyk\nJęzyk rosyjski rozszerzony: mgr Małgorzata Trochimczyk\nMatematyka: mgr Grażyna Nowosadko, mgr Jagoda Litwinowicz\nHistoria i społeczeństwo: mgr Andrzej Buszko\nBiologia: mgr inż. Iwona Rogozińska\nBiologia rozszerzona: mgr inż. Iwona Rogozińska\nWiedza o społeczeństwie: mgr Małgorzata Trochimczyk\nChemia: mgr inż. Joanna Zamojska\nFizyka: mgr Dariusz Buchwald\nGeografia: mgr Irena Kuryło\nInformatyka: mgr Grażyna Nowosadko\nPodstawy przedsiębiorczości: mgr Jagoda Litwinowicz\nEdukacja dla bezpieczeństwa: mgr inż. Wojciech Małachowski\nWychowanie fizyczne: mgr Wojciech Gutowski, mgr Anetta Świć\nWiedza o kulturze: mgr Joanna Romaniuk\nWychowanie do życia w rodzinie: mgr Monika Czekańska\nEtyka: mgr Monika Czekańska\nReligia: mgr Henryk Goch, ks. Piotr Trochimczuk\nOchrona i zagospodarowanie zasobów leśnych: zajęcia praktyczne: mgr inż. Łukasz Semeniuk, mgr inż. Mariusz Tokajuk, mgr inż. Joanna Zamojska, mgr inż. Jerzy Patejuk, mgr inż. Iweta Przygodzka\nOchrona lasu: mgr inż. Jerzy Patejuk, mgr inż. Iwona Rogozińska, mgr inż. Joanna Zamojska\nPrzyrodnicze podstawy gospodarki leśnej: mgr inż. Mariusz Tokajuk\nGospodarka łowiecka: mgr inż. Eugeniusz Masalski\nHodowla lasu: mgr inż. Iweta Przygodzka\nJęzyk obcy zawodowy: mgr Anna Wappa\nMechanizacja i ekonomika leśna: mgr inż. Eugeniusz Masalski\nNauka o surowcu drzewnym: mgr inż. Joanna Zamojska\nPraktyka zawodowa: mgr inż. Bartosz Nowosadko\nPrzepisy ruchu drogowego: mgr inż. Łukasz Semeniuk\nPraktyka zawodowa 3 pozyskanie drewna: mgr inż. Bartosz Nowosadko, mgr inż. Łukasz Semeniuk\nPraktyka zawodowa 3 szacunek brakarski: mgr inż. Bartosz Nowosadko\nUrządzanie lasu: mgr inż. Sławomir Przygodzki\nUżytkowanie lasu: mgr inż. Joanna Zamojska\nUżytkowanie zasobów leśnych – zajęcia praktyczne: mgr inż. Bartosz Nowosadko, mgr inż. Sławomir Przygodzki, mgr inż. Łukasz Semeniuk\nPrawodawstwo leśne: mgr inż. Łukasz Semeniuk


Umieszczony przez admin• 27 listopada 2020• 10:42• Ojcowie pustyni\nPowiedział abba Geroncjusz z Petry, że wielu tych, którzy są kuszeni do cielesnych rozkoszy, nie uprawia rozpusty ciałem, ale ją uprawia duchem; ciało zachowują w dziewictwie, ale duszę pogrążają w nieczystości.\nPowiedział abba Geroncjusz z Petry, że wielu tych, którzy są kuszeni do cielesnych rozkoszy, nie uprawia rozpusty ciałem, ale ją uprawia duchem; ciało zachowują w dziewictwie, ale duszę pogrążają w nieczystości. „Dlatego, umiłowani, dobrze jest wypełniać to, co napisano: aby każdy z całą pilnością strzegł swego serca” / Apoftegmaty Ojców Pustyni, tom 1 /