Dinozaury polarne – ewenement mezozoiku – Matka Przełożona\nPublished on 4 Maj, 2020 15 Maj, 2020 przez Matka Przełożona\nW poprzednim paleowpisie skupiłam się na dinozaurach żyjących na Antarktydzie. Jak obiecałam, teraz pora na dinozaury polarne – co nie jest równoznaczne z antarktycznymi.\nPopularne wyobrażenie dinozaurów skłania nas raczej do umieszczania ich na tropikalnych wyspach czy w suchych, ciepłych, półpustynnych regionach – w dużej części dlatego, że tak portretowano je w ilustracjach czy filmach. W czasach na szczęście już minionych uważano, że jako gady nie byłyby w stanie przetrwać w chłodzie – ze względu na powolny metabolizm i zmiennocieplność. Nowe badania pokazują coś zupełnie innego (włącznie z popartymi dowodami rozważaniami na temat stałocieplności niektórych z dinozaurów – ale to temat na zupełnie inną dyskusję).\nTak zwykle widzimy krainę dinozaurów: ciepło, ładnie i jeszcze raz ciepło. Rys. Xing Lida\nJak może pamiętacie, Antarktyda w czasach dinozaurów znajdowała się dość daleko na południe, jednak nie konkretnie na biegunie. Dużą część tego okresu była też całkiem ciepłym miejscem, podobnie zresztą jak cała Ziemia w mezozoiku (252-66 mln lat temu). Jednak zdarzały się momenty, gdy było chłodniej i w związku z tym daleko na południowych i północnych krańcach planety jak najbardziej istniały koła podbiegunowe, zwłaszcza w kredzie, czyli ostatnim okresie mezozoiku (145-66 mln lat temu). Koło podbiegunowe antarktyczne było wtedy mniejsze i stanowczo cieplejsze niż teraz, co tłumaczyłam poprzednio, ale nadal dość zimne. Na północy było to ponoć od 2 do 13 stopni Celsjusza, na południu zaś od -6 do 3 stopni. W obu przypadkach funkcjonowały też noce polarne, chociaż jednocześnie najpewniej nie było stałej pokrywy lodowej.\nAle wracając do dinozaurów. Do stosunkowo niedawna poszukiwania skamieniałości tychże było dość skomplikowane – jak wskazuje nazwa, stworzenia polarne żyły dość daleko na północy i południu, gdzie wykopaliska są mocno utrudnione nawet dzisiaj (bo kontynenty nie poruszyły się aż tak, żeby niegdysiejsze tereny okołobiegunowe dzisiaj były dużo mniej niedostępne, do tego takie wykopaliska są dość kosztowne). Jeśli chodzi o południe, mamy Antarktydę, która z przyczyn zrozumiałych jest mało dostępna, południową Australię i Tasmanię. Na północy skamieniałości polarnych gatunków z okresu kredy znajduje się na Alasce, Syberii, norweskim Spitsbergenie i w północnej Kanadzie.\nTu znajdowano polarne gady. Rysunek pochodzi z Science nr 295 (luty 2002)\nPopatrzmy najpierw na północ\nNa terenach niegdysiejszego północnego koła polarnego znaleziono gatunki dinozaurów przypominające te, które żyły w bardziej sprzyjających warunkach. Jedna z teorii mówi, że migrowały, wracając w zimne tereny latem, gdy pogoda była bardziej sprzyjająca, inna – że mogły być stałocieplne lub częściowo stałocieplne. Przyczynkiem do takich rozważań był fakt, że nie odkryto tam skamieniałości innych kredowych gadów – jaszczurek czy krokodyli – co wskazuje, że dla większości zmiennocieplnych było tam po prostu za zimno. Skamieniałości, co ciekawe, wskazują na obie wersje.\nNa polarnej północy znaleziono stanowczo więcej gatunków dinozaurów niż na południu. Na Syberii odkryto między innymi wiele zębów, skorup jaj i pojedynczych kości. W dużej części należały do dinozaurów kaczodziobych (czyli dużych roślinożerców takich jak hadrozaur), zidentyfikowano także szczątki jakiegoś ankylozaura (to te “czołgi” ze zbroją na grzbiecie i często maczugą na ogonie). Pojawiły się zęby ceratopsa (grupa, do której zaliczają się wszyscy krewniacy triceratopsa), szczątki stegozaura oraz kości hipsylofodona (małe, zwinne, dwunogie, także roślinożerne dinozaury). A w Jakucji odkryto nawet zęby… wielkich zauropodów!\nAlaskańskie dinozaury. Rys. Julio Lacerda\nOdkryto także ślady mięsożerców: ząb dinozaura z rodziny troodontów, a także zapewne dwóch gatunków dromeozaurów (rodzina dinozaurów obejmująca m.in. słynne welociraptory czy skrzydlate mikroraptory). Były to stosunkowo niewielkie (w porównaniu do tyranozaurów na przykład) drapieżniki. Znaleziono również zęby większych mięsożerców, zapewne właśnie należących do tyranozaurów. Ogółem jednak nie zidentyfikowano dokładnie i z całkowitą pewnością żadnego z gatunków.\nLepiej poszło badaczom z Alaski – udało im się z całkiem dużą dozą prawdopodobieństwa zidentyfikować m.in. pachyrinozaura (rodzaj ceratopsa), edmontozaura (kolejny wielki hadrozaur), ugrunaaluka (kolejny hadrozaur, ale jeszcze o nieustalonej pozycji filogenetycznej) troodona i dromeozaura, oraz trzy bardziej wyjątkowe gatunki.\nNanuqsaurus – tyranozaur o dł. 5-6 metrów, znany z części czaszki;\nAlaskacephale – czyli alaskocefal, pachycefalozaur o długości przekraczającej 2 metry;\nParksosaurus – ornitopod, 2,5 m długości. Tu przynajmniej większość szkieletu się zachowała\nWiele dinozaurów z Alaski było mniejszych od swoich południowych kuzynów, prawdopodobnie przez mniejszą ilość dostępnego pokarmu (Nanuqsaurus czy Alaskocephale). Troodonty są tu wyjątkiem – spekuluje się, że to przez ich szczególne przystosowania do życia w ciemności, np. duże oczy ułatwiały polowanie w nocy, także polarnej nocy.\nRysunek z książki Dinosaur Facts and Figures: The Theropods and Other Dinosauriformes\nWszystkie te znaleziska świadczą jednak o tym, że ekosystem północnej strefy polarnej był w całym okresie kredy bardzo zróżnicowany i bogaty – nawet jeśli było całkiem chłodnawo. To mówi nam dwie rzeczy: raz, że Ziemia była wtedy stanowczo cieplejsza niż dziś w okolicy północnego bieguna, dwa – dinozaury były w stanie wytrzymać dużo niższe temperatury niż inne gady. Przemawia to za ich stałocieplnością, przynajmniej u części gatunków.\nA co z południem?\nTu sprawa jest ciekawsza. Jak wspomniałam, na południowych skrajach Gondwany – ówczesnego superkontynentu – było zimniej, a temperatury często bywały na minusie. Dzisiaj wykopaliska na Antarktydzie są bardzo ograniczone, ponieważ – no cóż – lodowiec. Większość polarnych odkryć pochodzi z 2-3 odsłoniętych lokacji siódmego kontynentu oraz – co dzisiaj może zaskakiwać – z Australii, która niegdyś była bardzo “blisko” z Antarktydą.\nNajsłynniejszym znaleziskiem tego terytorium jest lielynazaura – mały, ważący zapewne do 10 kilogramów, dwunogi roślinożerca sprzed 110 mln lat, prawdopodobnie z rodziny hipsylofodonów. Ten maluch miał przede wszystkim ogromne oczy i doskonale rozwiniętą część mózgu odpowiedzialną za wzrok. Do tego ich kości wskazują, że dinozaury rosły cały rok – więc i cały rok były aktywne. Istniała niegdyś hipoteza, że mogły hibernować w zimniejszych okresach, jednak dwa powyższe fakty wskazują na to, że były aktywne cały czas – także podczas nocy polarnej, która na południowej półkuli mogła być dość długa ze względu na nachylenie planety. Jest to też wyraźny sygnał, że ten niewielki dinozaur mógł być stałocieplny – skoro był aktywny przy minusowych temperaturach!\nNa potwierdzenie przywołuje się też szczątki innego małego roślinożercy, kwantazaura, również odkryte w południowej Australii. Znany jest tylko z fragmentów szczęk, jednak badania wykazały, że podobnie jak lielynazaura był aktywny cały rok, mimo nocy polarnej. Inny nieduży roślinożerca – diluwikursor – nieco większy od wspomnianej dwójki, żył na podobnej szerokości geograficznej jakieś 5-10 mln lat później niż poprzednicy. W poprzednim tekście wspominałam też trinizaurę – niewielki, późniejszy gatunek roślinożercy (żył ok. 80 mln lat temu). Wiele dowodów wskazuje na to, że były opierzone. Odkryte w okolicy miasta Konwarra liczne skamieniałości z piórami i protopiórami wskazują na to, że w większości dinozaury (i ptaki) tego regionu były ciemno ubarwione – co miało pomagać w zachowaniu ciepła.\nLielynazaury pod zorzą polarną\nTego typu maluchy wydają się najpopularniejszym rodzajem dinozaurów w południowym kole podbiegunowym (i w sumie najciekawszym… prawie).\nNieco bardziej na północ znaleziono szczątki zauropodów: wintonotitana, diamantinazaura, austrozaura i sawannazaura, funkcjonujących w cieplejszych regionach subpolarnych, które dzisiaj nazwalibyśmy pewnie “umiarkowanymi chłodnymi”, około 95-93 mln lat temu. Nadal jest to interesujące o tyle, że z tak dużych roślinożerców w podobnym regionie możemy wspomnieć najwyżej… mamuty włochate i mastodonty. A tam, gdzie duzi roślinożercy, są także duzi mięsożercy: w tym wypadku odkryto kilka gatunków. Dobrze opisany jest australowenator, mierzący do 2 metrów wysokości, ważący od pół do pełnej tony megaraptor. Był też rapator – niezbyt dobrze znany dinozaur, możliwe, że będący w rzeczywistości australowenatorem lub jego w miarę bezpośrednim przodkiem.\n„Futrzasty”, czy raczej „pierzasty” kriolofozaur, o którym wspominałam w antarktycznym wpisie. Polarne dinozaury mogły mieć więcej piór niż te z cieplejszych okolic. Rys. Sammy Hall\nTimimus – 106 mln lat temu, nie do końca wiadomo, co to w ogóel jest. Początkowo uznano go za ornitomimozaura (dinozaur podobny do galimima), ale później to zakwestionowano. Robiono z niego m.in. dromeozauryda czy tyranozauryda, ale nic pewnego nie wyszło. Ciekawe jest to, że zbadano jego kości udowe i okazało się, że mógł zapadać w jakiś rodzaj snu zimowego (na podstawie pierścieni przyrostów w kościach).\nZ późniejszego okresu kredy pochodzi też sporo szczątków ptaków i dwunogich dinozaurów żyjących w dość już chłodnym klimacie. Nieptasie dinozaury pomykały po subpolarnych i polarnych regionach południa aż do wielkiego wymierania 66 mln lat temu.\nNie taki wielki “bang”?\nI na zakończenie ciekawostka. Ogółem dinozaury z południowego kręgu polarnego wykazywały sporo przystosowań do życia w dość ekstremalnych jak na gady warunkach: nie tylko opierzenie, ale możliwe widzenie w ciemności, stałocieplność, specjalne pokrywy ciała, a także inne cechy anatomiczne zwróciły uwagę paleontologów na nieco inny fakt. Otóż w tych szerokościach geograficznych skamieniałości mogą wskazywać na to, że dinozaury nie wymarły tak szybko jak w innych regionach Ziemi w okresie wymierania kredowego (czyli po słynnym, prawdopodobnym “wielkim uderzeniu” meteorytu). Teza jest dość kontrowersyjna, ale ma swoich zwolenników.\nHadrozaury zimą. Możliwe, że polarne dinozaury przeżyły „nuklearną” zimę podczas wymierania kredowego. Rys. Eurwentala\nOpierają się oni z jednej strony na niezwykłych cechach fizycznych tych dinozaurów, często niespotykanych w innych regionach świata, a z drugiej na… odkryciach z Ameryki Północnej. Znaleziono tam skamieniały pyłek roślinny datowany na 64,5 mln lat temu, leżący w tym samym miejscu i warstwie co skamieniałości hadrozaura, a datowanie kości pokazało również ~64 mln lat. W innych miejscach – w USA, Chinach czy Nowej Zelandii, najnowsze z 61 mln lat temu – również odkrywano skamieniałości dinozaurów i ptaków, które w teorii były zbyt prymitywne na dany okres lub po prostu nie powinny w nim zaistnieć.\nMoże to wskazywać, że w niektórych regionach globu wymieranie trwało dłużej niż zakładano – być może ze względu na wyjątkowo sprzyjające uwarunkowania geograficzne i klimatyczne – ale może także oznaczać, że w pewnym momencie skamieniałości starszych zwierząt zostały odsłonięte, a potem ponownie zasypane. Nie jest to ogółem popularna teoria i ma niewielu zwolenników, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że możliwość prowadzenia wykopalisk pod lodowcami Antarktydy mogłaby rzucić na nią dużo więcej światła. Więcej na ten temat być może napisze Paleontologiczny Niecodziennik, który także wspomógł mnie tu dobrą radą i uwagami merytorycznymi 🙂\nNa tym na ten moment kończę przygodę z terenami polarnymi w mezozoiku. Temat jest fascynujący, ale powiedzmy sobie szczerze – miejsca na to nie starczy na blogasku!\nPoprzedni Podsumowanie miesiąca: marzec-kwiecień\nDalej Jim Butcher „Akta Dresdena #1. Front burzowy”, czyli miało być tak pięknie [recenzja]\n2 myśli w temacie “Dinozaury polarne – ewenement mezozoiku”\n1 czerwca, 2020 o 9:42 pm\nWpis bardzo ciekawy. Intrygujące jest zwłaszcza to, że być może polarne nie-ptasie dinozaury przetrwały dłużej wymieranie kredowe, co moim zdaniem mogło być jak najbardziej możliwe, bo ludzie wyobrażają sobie, że jak walnęła asteroida to zrobiło się wielkie bum i chwila po tym nie było już nie-ptasich dinozaurów (choć są tacy „spece”co myślą że dinozaury wyginęły od rzucania w nie kamieniami przez ludzi 😀 ). Z tego co wiem to dinozaury miały wielkiego pecha bo ta kosmiczna katastrofa wydarzyła się wtedy jak ekosystem się załamał (spadła różnorodność roślinożernych dinozaurów) i miejsce uderzenia też było mocno pechowe- jakby walnęło w ocean to być może rozeszłoby sie po kościach.\nNo dobra… było o dinozaurach na Antarktyce, polarnych, ale czy wiadomo coś na temat dinozaurów typowo… górskich? Teraz też mamy zwierzęta żyjące typowo w górach jak: kozice, koziorożce, świstaki i wiele innych to analogicznie musiały być też dinozaury typowo górskie.\nPingback: Dinozaury żyły na… Antarktydzie? Owszem! – Matka Przełożona


2009-1999|Laureaci|Nagroda im. Sacharowa za wolność myśli\nOrganizacja Memoriał – 2009 r., Rosja\n© Organizacja Memoriał\nOleg Orłow, Siergiej Kowaliow i Ludmiła Aleksiejewa otrzymali Nagrodę im. Sacharowa w roku 2009 w imieniu organizacji MEMORIAŁ i wszystkich innych obrońców praw człowieka w Rosji.\nOrganizacja Memoriał powstała w Związku Radzieckim w 1988 r., a jej pierwotnym celem było nagłaśnianie przypadków masowych represji za czasów stalinizmu oraz pielęgnowanie pamięci jego ofiar dzięki badaniom i akcjom o charakterze publicznym. Misja ta pozostaje aktualna do dziś. Po upadku Związku Radzieckiego Memoriał stał się organizacją międzynarodową, z oddziałami i partnerskimi organizacjami pozarządowymi w byłych republikach radzieckich. Od tamtej pory cele organizacji Memoriał rozszerzono o monitorowanie przypadków naruszania praw człowieka, reprezentowanie ofiar i udzielanie im pomocy prawnej w Rosji i byłych republikach radzieckich. Jednym z jej założycieli był Andriej Sacharow, który wraz z Ludmiłą Aleksiejewą założył też Moskiewską Grupę Helsińską.\nOd 1994 r. Oleg Orłow jest jednym z przywódców organizacji Memoriał i członkiem zarządu jej oddziału międzynarodowego. Zgromadził dowody na przypadki uprowadzeń na wschodzie Ukrainy, kiedy to prorosyjscy separatyści toczyli walki z siłami ukraińskimi. Praktyki te uważa za porównywalne z porwaniami, które Memoriał przez lata dokumentował w czasie obu wojen w Czeczenii, gdzie Orłow sam został porwany.\nSiergiej Kowaliow, długoletni przewodniczący rosyjskiego oddziału organizacji Memoriał, jest dobrze znany w związku z wynegocjowaniem w 1995 r. uwolnienia około 2000 osób przetrzymywanych w charakterze zakładników przez czeczeńskich bojowników w szpitalu w Budionnowsku, co było jedynym przypadkiem, kiedy atak terrorystyczny w Rosji nie zakończył się masową śmiercią zakładników. Siergiej Kowaliow zarzuca Rosji wtrącanie się w wewnętrzne sprawy Ukrainy i wywoływanie konfliktu na wschodzie.\nPrzez lata wobec członków organizacji Memoriał i osób blisko z nią związanych stosowano różnego rodzaju represje: groźby, uprowadzenia i zamachy. W 2014 r. rosyjskie władze zarejestrowały Memoriał jako „obcego agenta", po wprowadzeniu przepisów umożliwiających władzom rejestrowanie organizacji pozarządowych - bez ich zgody - jako „obcych agentów", jeżeli otrzymują wsparcie finansowe z zewnątrz. W wystąpieniu przed Podkomisją Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego Kirył Korotiejew, główny prawnik organizacji Memoriał, wyjaśnił, że określenie „obcy agent" w Rosji oznacza po prostu „szpiega". We wrześniu 2014 r. Ministerstwo Sprawiedliwości wytoczyło Memoriałowi sprawę, uznając, że statut organizacji i jej struktura są sprzeczne z ustawodawstwem krajowym. Proces mógł doprowadzić do likwidacji Memoriału. Jednak w styczniu 2015 r. sąd orzekł na korzyść organizacji i odrzucił skargę ministerstwa. Wiosną 2014 r. moskiewski oddział Memoriału (Centrum Praw Człowieka Memoriał) zakwestionował sklasyfikowanie go jako „obcego agenta", ale przegrał sprawę. W 2015 i 2016 r. inne oddziały tej organizacji - w Petersburgu, Jekaterynburgu, Riazaniu i Komi- również uznano za obcych agentów. Natalia Sokołowa, dyrektor wykonawcza organizacji Memoriał, widzi przyszłość organizacji w ponurych barwach: „niestety obecna sytuacja nie pozostawia nam wielkiej nadziei na dalszą działalność jako osoba prawna, a nawet jeśli, to pytanie brzmi, jak długo. Jednakowoż wielu z nas wciąż nie poddaje się w walce o realną swobodę zrzeszania się, korzystając ze wszystkich dostępnych mechanizmów prawnych".\nLudmiła Aleksiejewa zalicza się do dzielnych bojowników, którzy kontynuują walkę o wolność w Rosji. Jako przewodnicząca Moskiewskiej Grupy Helsińskiej odmówiła zarejestrowania grupy jako „obcego agenta" i zapowiedziała, że będzie dalej walczyć o prawa człowieka bez zagranicznych dotacji.\nUrodzona w 1927 r. Ludmiła Aleksiejewa jest jedną z nielicznych dysydentek z czasów Związku Radzieckiego nadal aktywnych w dzisiejszej Rosji, znaną z działalności na rzecz zapewnienia dysydentom uczciwych procesów sądowych. W 2012 r. Aleksiejewa wystąpiła z Prezydenckiej Rady na rzecz Społeczeństwa Obywatelskiego i Praw Człowieka w Rosji, rozczarowana faktem, że nie ma ona rzeczywistego wpływu na krajową sytuację w dziedzinie praw człowieka. Jednak w 2015 r. zasiadła w Radzie ponownie, aby zająć się badaniem stosowania przepisów ustawy o obcych agentach wykorzystywanej przeciwko coraz większej liczbie organizacji pozarządowych oraz monitorowaniem działalności sądów i licznych naruszeń praw człowieka w więzieniach.\nW 2018 r. nastąpiło zwiększenie presji na Memoriał, zwłaszcza na Kaukazie Północnym. W styczniu tego samego roku szef czeczeńskiego biura Ojub Titiew został uwięziony pod nieprawdziwymi zarzutami, podczas gdy biura w Groznym i Machaczkale stały się celem zastraszania mającego zmusić organizację do całkowitej likwidacji.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2009 r.\nHu Jia – 2008 r., Chiny\nJeden z najaktywniejszych i najbardziej szanowanych chińskich działaczy na rzecz demokracji HU JIA jest poddawany permanentnej inwigilacji, co pewien czas jest arbitralnie przetrzymywany w areszcie, stale otrzymuje groźby pod swoim adresem, jest bity i prześladowany do tego stopnia, że lęka się o życie własne oraz swojej rodziny.\nHu Jia jest także działaczem na rzecz praw człowieka i środowiska, który zabierał głos w sprawie Aids, kiedy problematyka HIV/Aids była jeszcze tematem zakazanym w Chinach, a przypadki podejrzewanych zakażeń były objęte tajemnicą państwową. Wielokrotnie apelował o przeprowadzenie oficjalnego śledztwa w sprawie masakry na placu Tiananmen i zadośćuczynienie rodzinom ofiar. Co roku nakładano na niego areszt domowy przed rocznicą zabójstw na placu Tiananmen, od kiedy złożył tam kwiaty w 2004 r.\nW roku 2007 r., w trakcie telekonferencji z Podkomisją Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego, odważnie zwrócił uwagę na los miliona ludzi prześladowanych przez chiński departament bezpieczeństwa narodowego za działalność na rzecz praw człowieka; wiele z tych osób przetrzymywanych jest w więzieniach, obozach pracy czy szpitalach psychiatrycznych. Apelował o ogłoszenie roku 2008 - roku Igrzysk Olimpijskich w Pekinie - rokiem praw człowieka w Chinach. Skutkiem powyższych wypowiedzi było aresztowanie Hu Jia dnia 27 grudnia 2007 r. pod zarzutem „podburzania do obalenia władzy państwowej" i skazanie go dnia 3 kwietnia 2008 r. na trzy i pół roku więzienia oraz roczne pozbawienie praw politycznych.\nKiedy przyznano mu Nagrodę im. Sacharowa w dwudziestą rocznicę jej ustanowienia, państwowa służba bezpieczeństwa naciskała na Hu Jia i jego rodziców, by się jej zrzekł. Hu Jia podjął jednak odważną decyzję, by przyjąć wyróżnienie, nazywając je „ważną nagrodą dla Chin". Jego ówczesna żona Zeng Jinyan, również nominowana do Nagrody im. Sacharowa w 2007 r., wypowiedziała się na ceremonii wręczenia nagrody, w której Hu Jia nie mógł uczestniczyć, w nagranym materiale wideo. Uznała ona przyznanie tej nagrody za gest uznania wobec chińskich bojowników o prawa człowieka, kroczących długą i ciężką drogą obrony praw człowieka, za co oni i ich bliscy płacą skrajnie wysoką cenę.\nW liście do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, przesłanym w lipcu 2012 r., Hu Jia napisał, że uznaje nagrodę za „naprawdę wielki zaszczyt" oraz „źródło otuchy i przyczynę znacznie lepszego traktowania w więzieniu".\nW czerwcu 2011 r. Hu Jia został zwolniony z więzienia. Pozostał w Chinach, aby podtrzymywać swoją głośną krytykę i potępiać ciągłe prześladowania aktywistów za rządów przewodniczącego Xi Jinpinga. To rozprawianie się z aktywistami nazywa przejawem nerwowości reżimu, który chce się utrzymać przy władzy mimo rosnącej fali parcia dla demokracji.\nHu Jia jest również jednym z koordynatorów nieformalnej grupy doradców prawnych wspierających obrońców praw człowieka w Chinach, znanej jako „bosonodzy prawnicy". Ostrzega, że nowy projekt ustawy o przeciwdziałaniu terroryzmowi ograniczy prawo do obrony prawnej osób oskarżonych o terroryzm, a „jako że w tym kraju to rząd sprawuje kontrolę nad propagandą, kiedy nazwą cię terrorystą, to się nim stajesz".\nHu Jia nadal znajduje się pod ścisłym nadzorem chińskiego rządu. W czasach niestabilności politycznej jest zmuszony do „wakacji" poza Pekinem, aby nie mógł wypowiadać się w mediach.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2008 r.\nSalih Mahmoud Mohamed Osman – 2007 r., Sudan\nGdy Parlament Europejski podjął jednogłośną decyzję o przyznaniu SALIHOWI MAHMOUDOWI MOHAMEDOWI OSMANOWI Nagrody im. Sacharowa w roku 2007, ten sudański prawnik już od ponad dwudziestu lat bezpłatnie reprezentował osoby bezprawnie przetrzymywane, torturowane i padające ofiarą poważnych naruszeń praw człowieka w Sudanie.\n„Pochodzę z Darfuru, urodziłem się w Dżabal Marra. Wiele lat pracowałem w sudańskim Darfurze jako prawnik. Z powodu mojej pracy byłem ofiarą aresztowań i tortur. Członkowie mojej rodziny byli torturowani i przesiedlani na skutek działań ugrupowań zbrojnych w Darfurze. Przez wiele lat w ramach swojej pracy reprezentowałem tysiące ludzi, którzy potrzebowali mojej pomocy, stając przed sądem. Widziałem tysiące osób torturowanych, setki kobiet i młodych dziewczyn, które padły ofiarą wykorzystania seksualnego", powiedział Salih Osman w Parlamencie Europejskim, odbierając nagrodę.\nSalih Osman był kilkukrotnie przetrzymywany przez władze, choć nigdy nie postawiono mu żadnych zarzutów. Salih Osman prowadzi rejestr popełnionych zbrodni od czasu wybuchu wojny w Dżabal Marra w 2003 r., kiedy to mieszkańcy Darfuru zbuntowali się przeciwko rządowi, oskarżając go o dyskryminację, oraz padł ofiarą odwetu bojówek prorządowych.\nOsman czynnie angażuje się w działania na rzecz ochrony milionów mieszkańców Darfuru wysiedlonych ze swoich domostw na skutek trwających walk, które nasiliły się w 2015 r. Obecnie ponad 4 miliony ludzi potrzebują tam pomocy humanitarnej. Salih Osman podkreśla, że przyczyny wojny, takie jak konfiskata gruntów czy marginalizacja polityczna, nie tylko nadal nie zostały usunięte, ale nasiliły się przez pozostawienie bez odpowiedzi kolejnych apeli o dostosowanie ustaw krajowych do norm międzynarodowych i o zapewnienie niezawisłości sądów.\nOsman, który w latach 2005-2010 sprawował mandat posła do sudańskiego parlamentu w szeregach opozycji, jest gorącym zwolennikiem Międzynarodowego Trybunału Karnego, ponieważ „tylko do niego mogą zwracać się Afrykańczycy poszukujący sprawiedliwości i dochodzący swoich praw z powodu braku odpowiednich systemów sądownictwa w Afryce".\nOsman popiera zarzuty o zbrodnie wojenne przeciw sudańskiemu prezydentowi Omarowi al-Baszirowi, który w 2015 r. nadal uchylał się od aresztowania na mocy nakazu wydanego przez Międzynarodowy Trybunał Karny.\nOsman wciąż udziela bezpłatnej pomocy prawnej rosnącej liczbie ofiar naruszeń praw człowieka w Darfurze. W lutym 2018 r. został zatrzymany przez sudańskie narodowe służby ds. wywiadu i bezpieczeństwa na tle powszechnych protestów przeciw podniesieniu cen żywności. Po czterech miesiącach zatrzymania został zwolniony pod presją społeczności międzynarodowej.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2007 r.\nAleksander Milinkiewicz – 2006 r., Białoruś\nALAKSANDR MILINKIEWICZ jest przywódcą demokratycznego opozycyjnego Ruchu na rzecz Wolności na Białorusi, który, według słów ówczesnego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Josepa Borrella Fontellesa, wygłoszonych podczas ceremonii wręczenia Milinkiewiczowi Nagrody im. Sacharowa w 2006 r., miał „odwagę przeciwstawić się ostatniej dyktaturze w Europie".\nZ zawodu naukowiec, Milinkiewicz został wybrany na wspólnego kandydata na prezydenta Zjednoczonej Opozycji Demokratycznej w październiku 2005 r. Nawoływał do zapewnienia prawdziwie demokratycznej przyszłości Białorusi i prezentował swoją kandydaturę jako rzeczywistą alternatywę dla autorytarnych rządów prezydenta Łukaszenki, którego zwycięstwo spotkało się z krytyką ze strony opozycji na Białorusi i za granicą w związku z oskarżeniami o sfałszowanie wyników wyborów. Po kwestionowaniu wyników wyborów Milinkiewicz był niejednokrotnie aresztowany pod różnymi pretekstami, jednak nie postawiono mu żadnych zarzutów.\nMilinkiewicz nie zdecydował się na kandydowanie w wyborach prezydenckich w 2010 r., uznając, że nie zaszły żadne zmiany w krajowej ordynacji wyborczej, które gwarantowałyby sprawiedliwe, wolne i przejrzyste wybory. Milinkiewicz potępił dalsze pogorszenie sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi po wyborach, w wyniku których Aleksander Łukaszenka utrzymał się przy władzy.\nJako laureat Nagrody im. Sacharowa i lider opozycji Milinkiewicz regularnie dzieli się swoją wiedzą z organami parlamentarnymi do spraw Białorusi i bierze udział w wydarzeniach i konferencjach organizowanych przez Sieć Laureatów Nagrody im. Sacharowa oraz w debatach publicznych. Podczas zorganizowanej na Litwie debaty Sieci Laureatów Nagrody im. Sacharowa z udziałem Berty Soler z organizacji Kobiety w Bieli, władz krajowych oraz posłów do Parlamentu Europejskiego i parlamentu Litwy Milinkiewicz potępił nieustanne zastraszanie i poniżanie obrońców praw człowieka na Białorusi przez władze. Wyraził poparcie dla większej integracji Białorusi z Unią Europejską oraz dla niezbędnego i konstruktywnego dialogu z białoruskimi władzami.\nPotrzeba dialogu była również jednym z głównych elementów wystąpień Milinkiewicza w czasie debat i wysłuchań w Parlamencie Europejskim. Przekonuje on, że aby na Białorusi zapanowała większa wolność, UE musi poświęcić temu krajowi więcej uwagi. Milinkiewicz utrzymuje, że pomoc gospodarcza, której potrzebuje Białoruś, mogłaby wymusić na kraju podjęcie dialogu z UE, również w kwestii praw człowieka.\nKiedy na Białorusi zbliżały się piąte w erze postsowieckiej wybory prezydenckie w październiku 2015 r., Milinkiewicz oświadczył, że on albo najlepiej jakiś młodszy polityk powinien kandydować w wyborach i stawić czoła Łukaszence zmierzającemu do utrzymania władzy. Jednak w kwietniu 2015 r. postanowił, że nie będzie kandydował i nie poprze żadnego kandydata. W 2018 r. zarejestrował w Warszawie fundację Uniwersytet Wolnej Białorusi w celu stworzenia wyższej uczelni, która będzie wspierać nowe pokolenia wolnych Białorusinów.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2006 r.\nKobiety w Bieli – 2005 r., Kuba\nRuch KOBIETY W BIELI (hiszp. Damas de Blanco) zrodził się spontanicznie na Kubie w 2003 r. w reakcji na uwięzienie 75 mężów i krewnych podczas tzw. czarnej kubańskiej wiosny, kiedy to kubański reżim brutalnie rozprawił się z działaczami prodemokratycznymi. Kobiety w Bieli urządzały przemarsze uliczne i pisały liczne listy do władz kubańskich z prośbami o uwolnienie więźniów - listy, na które nigdy nie dostały odpowiedzi. Kobiety w Bieli nie poddawały się, a ich uporczywe protesty przyniosły efekty: ostatnich więźniów czarnej wiosny uwolniono w 2011 r.\nNiezłomne Kobiety nie ustawały w walce o demokrację i prawa człowieka na Kubie. Są jedyną grupą w tym kraju, której pozwala się na cotygodniowy marsz na określonym obszarze. Kobiety ubrane na biało i niosące zdjęcia bliskich, którzy padli ofiarami represji na Kubie, oraz kwiaty mieczyka - symbol pokoju, wciąż spacerują w milczeniu po Piątej Alei w hawańskiej dzielnicy Miramar w każdą niedzielę po mszy w kościele św. Rity, mimo gróźb, obelg, napaści i częstych aresztowań.\nW 2013 r. Kobiety w Bieli mogły wreszcie osobiście odebrać Nagrodę im. Sacharowa przyznaną im w 2005 r.\nPrzewodnicząca organizacji Berta Soler oraz przedstawicielki ruchu: Belkis Cantillo Ramirez i Laura Maria Labrada Pollán, córka darzonej wielkim szacunkiem współzałożycielki Kobiet w Bieli Laury Pollán, zmarłej w 2011 r., uzyskały pozwolenie na wyjazd z Kuby. Wystąpiły na forum Parlamentu Europejskiego, który nagrodził je za odwagę i poświęcenie w walce o prawa człowieka. Berta Soler porównała Nagrodę im. Sacharowa do tarczy, która będzie chronić Kobiety w Bieli po powrocie na Kubę.\nTuż po ceremonii wręczenia Nagrody im. Sacharowa członkinie Kobiet w Bieli wraz z innymi dysydentami, w tym laureatem nagrody z 2010 r. Guillermo Fariñasem, powołały do życia Międzynarodową Platformę na rzecz Praw Człowieka na Kubie.\nBerta Soler, reprezentująca Kobiety w Bieli w Parlamencie Europejskim oraz podczas wydarzeń organizowanych przez Sieć Laureatów Nagrody im. Sacharowa, nieustannie apeluje do UE o zastrzeżenie przestrzegania praw człowieka jako warunku w treści wszelkich umów z Kubą.\nKobiety w Bieli nadal padają ofiarą zatrzymań, pobić i tortur. Organizacja ta zalicza się do grup najdotkliwiej represjonowanych przez władze kubańskie. W związku ze zmianą przywództwa na Kubie w kwietniu 2018 r. Kobiety w Bieli zostały poddane nowej fali represji, której kulminacją było kilkadziesiąt zatrzymań i co najmniej dwa wyroki więzienia. Poza tym w 2018 r. Bercie Soler uniemożliwiono udział w szeregu imprez organizowanych przez Parlament Europejski, w tym w konferencji z okazji 30. rocznicy ustanowienia Nagrody im. Sacharowa.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2005 r.- część pierwsza\nUroczystość wręczenia nagrody w 2005 r. - część druga\nHauwa Ibrahim – 2005 r., Nigeria\nHAUWA IBRAHIM, prawniczka zajmująca się prawami człowieka, przyszła na świat w muzułmańskiej rodzinie w miejscowości Hinnah na północy Nigerii. Tam ukształtowały się wyznawane przez nią wartości, które wzmocniły jej determinację zainspirowaną przekonaniem matki o tym, że jedynym sposobem na wyrwanie się z ubóstwa jest wykształcenie. Kiedy w wieku 10 lat miała zostać wydana za mąż, uciekła z domu do szkoły z internatem dla dziewcząt, aby kontynuować naukę. Zainteresowania Ibrahim w połączeniu z umiłowaniem sprawiedliwości przesądziły o tym, że zaczęła studiować prawo. Została pierwszą kobietą prawnikiem w dystrykcie Yamaltu/Deba w stanie Gombe, gdzie obecnie jest wziętym radcą prawnym.\nKiedy w 1999 r. w dwunastu stanach na północy Nigerii wprowadzono prawo szariatu, ochrona podstawowych praw człowieka, zwłaszcza kobiet, stanęła pod znakiem zapytania. Hauwa Ibrahim rozpoczęła postępową działalność prawniczą: reprezentowała kobiety skazane przez sądy szariatu za cudzołóstwo na śmierć przez ukamienowanie oraz dzieci skazane na amputację za kradzież. Była obrońcą w ponad 150 sprawach, nie pobierając za to honorarium, i uratowała życie Aminy Lawal, Safiyi Hussaini, Hafsatu Abubakar i wielu innych.\nW latach 2010-2013 Ibrahim była współpracownikiem naukowym i gościnnym wykładowcą w Harvard Divinity School. Była też profesorem na kilku uczelniach w USA i Europie. W maju 2014 r. została powołana przez prezydenta Nigerii do składu prezydenckiej komisji badającej sprawę uprowadzenia ponad 200 uczennic przez ugrupowanie terrorystyczne Boko Haram w północnej Nigerii. Ciesząca się autorytetem i znana z umiłowania godności ludzkiej, Ibrahim apelowała do Parlamentu Europejskiego i Kongresu Stanów Zjednoczonych o międzynarodowe wsparcie w kwestii nierozwiązanej tragedii uprowadzonych dziewcząt. Wzywa również do bardziej zdecydowanego działania przeciw przemocy wobec kobiet, skrajnemu ubóstwu i brakowi perspektyw, aby powstrzymać rosnącą falę ekstremizmu na tle religijnym.\nIbrahim żywi głębokie przekonanie oparte na jej własnym doświadczeniu, że edukacja stanowi klucz do przyszłości, a co więcej, edukacja dziewcząt stanowi drogę do edukacji rodziny i w efekcie społeczności oraz całego społeczeństwa.\nPieniądze otrzymane z Nagrody im. Sacharowa Ibrahim zainwestowała w specjalny fundusz na rzecz możliwości kształcenia dzieci w północnej Nigerii. Na zaproszenie księcia El-Hassana bin Talala w 2015 r. Ibrahim pracowała w Haszymidzkim Królestwie Jordanii nad kwestiami wzmocnienia pozycji kobiet i sprawiedliwości społecznej w zachodniej Azji i północnej Afryce. Pracuje również nad kwestiami dialogu międzywyznaniowego w Królewskim Instytucie Studiów Międzywyznaniowych w Ammanie w Jordanii. Od 2016 r. prowadzi wykłady dla stypendystów Nagrody im. Sacharowa i dla studentów międzynarodowych w Szkole Praw Człowieka w Wenecji, inspirując słuchaczy swoimi osobistymi doświadczeniami.\nPoza działalnością prawniczą i wykładowczą Hauwa Ibrahim założyła kilka inicjatyw w dziedzinie rozwoju, takich jak Instytut Pokoju i Matki bez Granic. Obu organizacjom przyświeca cel stworzenia fundamentów przyszłości prawdziwego pokoju i pojednania poprzez edukację zarówno w Nigerii, jak i na świecie.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2005 r.- część druga\nReporterzy bez Granic – 2005 r., siedziba we Francji\n© Reporterzy bez Granic\nREPORTERZY BEZ GRANIC to międzynarodowa organizacja pozarządowa z siedzibą we Francji, która walczy o prawo do informacji na całym świecie.\nDla Reporterów bez Granic wolność wypowiedzi i wolność informacji pozostają najważniejszymi rodzajami wolności i fundamentem każdej demokracji. Organizacja ta twierdzi, że „gdyby dziennikarze nie mieli swobody informowania o faktach, potępiania nadużyć i alarmowania opinii publicznej, jak moglibyśmy uporać się z problemem dzieci-żołnierzy, bronić praw kobiet czy dbać o stan naszego środowiska?".\nReporterzy bez Granic stale monitorują i nagłaśniają przypadki ataków na wolność słowa na całym świecie, walczą z cenzurą i innymi przepisami prawa wymierzonymi przeciwko wolności wypowiedzi, wspierają moralnie i finansowo prześladowanych dziennikarzy i ich rodziny oraz oferują pomoc materialną korespondentom wojennym dla zapewnienia im większego bezpieczeństwa. W celu ominięcia cenzury czasami publikują artykuły zakazane w ojczyznach ich autorów, udostępniają gazety, które zabroniono wydawać w danym kraju, oraz pełnią funkcję forum dla dziennikarzy, którym władze ich krajów zakazały wypowiadania się. Aby mieć pewność, że zabójcy i prześladowcy dziennikarzy zostaną postawieni przed sądem, od 2002 r. sieć Reporterów bez Granic zapewnia ofiarom dostęp do pomocy prawnej i reprezentuje je w sądzie. Każdego roku przyznaje dwie nagrody: Nagrodę Reporterów bez Granic i Nagrodę „Obywatel Sieci" („Netizen Prize"), która jest przyznawana jako wyraz uznania dla zasług blogerów, dziennikarzy i mediów z całego świata.\nOd 2012 r. Reporterzy bez Granic publikują co roku Światowy Wskaźnik Wolności Prasy. Wskaźnik obejmuje 180 państw sklasyfikowanych według stopnia swobody dziennikarskiej i zwraca uwagę na ogólnoświatowe pogorszenie sytuacji w zakresie wolności informacji w poprzednim roku. Kryteria stosowane w opracowywaniu wskaźnika to: pluralizm, niezależność mediów, środowisko medialne i autocenzura, ramy ustawodawcze, przejrzystość oraz jakość infrastruktury wspierającej opracowywanie wiadomości i informacji. Światowy Wskaźnik Wolności Prasy jest oparty na zasadzie naśladownictwa, tzn. koncepcji zakładającej, że różne kraje będą chciały pójść w ślady państw sklasyfikowanych najwyżej we wskaźniku.\nBiałoruskie Stowarzyszenie Dziennikarzy – 2004 r., Białoruś\n© Białoruskie Stowarzyszenie Dziennikarzy\nBIAŁORUSKIE STOWARZYSZENIE DZIENNIKARZY (BAŻ) reprezentuje ponad tysiąc zawodowych dziennikarzy i stara się zapewnić ochronę dziennikarzom pracującym w niezwykle trudnych warunkach, często będącym celem zastraszania i szykan, a także stronami w postępowaniach karnych i ofiarami przymusowej emigracji.\nStowarzyszenie powstało w 1995 r., rok po objęciu władzy przez dyktatora Aleksandra Łukaszenkę, i od tego czasu jest główną organizacją zrzeszającą niezależne media na Białorusi. Siedziba stowarzyszenia mieści się w Mińsku; istnieje też pięć oddziałów regionalnych. Jego głównym celem jest dostarczanie społeczeństwu obiektywnych, rzetelnych, kompletnych i aktualnych informacji. Stowarzyszenie zabiega też o jak najwyższe standardy merytoryczne i etyczne dziennikarstwa.\nBAŻ niestrudzenie walczy o wolność prasy w kraju, gdzie ustawa medialna pozwala władzom zamykać media uznane za zbyt krytyczne, a kodeks karny zawiera przepisy przewidujące kary za zniesławienie wyższych urzędników. Media zagraniczne chcące działać na Białorusi muszą uzyskać odpowiednią licencję, a ich lokalni współpracownicy są prześladowani przez państwową służbę bezpieczeństwa, zaś media niezależne cierpią z powodu dyskryminacji ekonomicznej. BAŻ potępiła represje prawne w 2014 r., gdy nałożono grzywny na niektórych członków stowarzyszenia i postawiono im zarzuty karne, a jednemu z nich nawet zarzut zdrady stanu.\nSprawą priorytetową dla BAŻ jest sprzeciwianie się dalszym restrykcyjnym zmianom w ustawie medialnej, które weszły w życie w 2015 r., ułatwiającym władzom zamykanie stron internetowych. BAŻ przy wsparciu międzynarodowych organizacji medialnych zabiega również o uchylenie przepisu zakazującego dziennikarzom będącym wolnymi strzelcami działalności reporterskiej w kraju, co stanowi naruszenie europejskich standardów wolności prasy.\nW 2015 r. założycielka i długoletnia przewodnicząca BAŻ - Żanna Litwina ustąpiła ze stanowiska. Wciąż działa jednak w stowarzyszeniu jako członek zarządu. Żanna Litwina jest dziennikarską legendą w swoim kraju: prowadziła mińskie biuro Radia Swoboda i utworzyła wyjątkową, choć krótko działającą, białoruskojęzyczną niezależną rozgłośnię radiową 101.2 FM. Przewodniczyła BAŻ od jego powstania przez 20 lat.\nNowym przewodniczącym BAŻ został wybrany Andriej Bastuniec, jego wcześniejszy wiceprzewodniczący. Andrieja Bastuńca, z zawodu prawnika, wspiera czterech wiceprzewodniczących: Swietłana Kalinkina, Michaił Janczuk, Aleksander Starykiewicz i Alina Szurawiec.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2004 r.\nSekretarz Generalny ONZ Kofi Annan wraz ze wszystkimi pracownikami Organizacji Narodów Zjednoczonych – 2003 r., siedziba w Nowym Jorku (USA)\n© ONZ, fotograf Sergey Bermeniev\nPrzyznając w 2003 r. Nagrodę im. Sacharowa ORGANIZACJI NARODÓW ZJEDNOCZONYCH, Parlament Europejski wyraził uznanie dla podejmowanych przez ONZ działań na rzecz pokoju, praw człowieka i podstawowych wolności.\nNagrodą im. Sacharowa uhonorowano w szczególności personel ONZ pracujący niestrudzenie, często w trudnych warunkach, na rzecz pokoju na świecie. W szczególny sposób nagrodą uczczono pamięć Sergia Vieiry de Mello, wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka, który pełniąc funkcję specjalnego przedstawiciela Kofiego Annana w Iraku, był jedną ze śmiertelnych ofiar ataku na Kwaterę Główną ONZ w Bagdadzie w 2003 r.\nOrganizacja Narodów Zjednoczonych, jedyny w swoim rodzaju organ międzynarodowy na świecie, nie tylko dąży do utrzymania lub przywracania pokoju, ochrony praw człowieka i ustanawia ramy sprawiedliwości międzynarodowej, ale również podejmuje nowe wyzwania międzynarodowe, takie jak agenda rozwoju po 2015 r., trwający kryzys uchodźczy, międzynarodowy terroryzm i zmiana klimatu. Poważne następstwa tego ostatniego zjawiska mogą zdaniem Kofiego Annana spowodować, że „żywi będą zazdrościć umarłym".\nW 2001 r. ONZ oraz Kofi Annan zostali ogłoszeni współlaureatami Pokojowej Nagrody Nobla. Kofi Annan był siódmym sekretarzem generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych. Były dyplomata z Ghany, funkcję sekretarza generalnego pełnił w latach 1997-2006 i był pierwszym człowiekiem wybranym na sekretarza generalnego z grona urzędników ONZ. Był niestrudzonym orędownikiem praw człowieka, rządów prawa, milenijnych celów rozwoju i Afryki i starał się przybliżyć ONZ mieszkańcom globu poprzez nawiązywanie współpracy ze społeczeństwem obywatelskim, sektorem prywatnym i innymi partnerami.\nW 2005 r. Kofi Annan przedstawił Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ raport zatytułowany „Większa wolność", w którym zaproponował kompleksową i szeroko zakrojoną reformę ONZ. Jedną ze zmian wdrożonych po raporcie Annana było m.in. utworzenie w marcu 2006 r. nowej Rady Praw Człowieka, która zastąpiła dawną Komisję Praw Człowieka, w celu wzmocnienia struktur ONZ na rzecz propagowania i ochrony praw podstawowych oraz zajęcia się sytuacją w państwach najczęściej łamiących prawa człowieka.\nPo dwóch kadencjach na stanowisku sekretarza generalnego ONZ w 2007 r. Kofi Annan zaangażował się w działania organizacji zajmujących się zarówno problemami globalnymi, jak i problemami Afryki, w tym w działania własnej fundacji. Obecnie przewodniczy grupie The Elders (Starszyzna), założonej w 2007 r. przez Nelsona Mandelę grupy mężów stanu z całego świata, której misją jest praca na rzecz pokoju i praw człowieka. W 2012 r. został mianowany wspólnym specjalnym przedstawicielem Organizacji Narodów Zjednoczonych i Ligi Państw Arabskich ds. Syrii, z którego to stanowiska zrezygnował w wyniku frustracji związanej z niemożnością uzgodnienia przez społeczność międzynarodową kompleksowego planu pokojowego dla Syrii. Następnie przewodniczył komisji doradczej ONZ ds. stanu Arakan.\nKofi Annan zmarł w sierpniu 2018 r. po krótkiej chorobie. Miał 80 lat. W oświadczeniu opublikowanym po śmierci Annana obecny sekretarz generalny ONZ António Guterres opisał go jako „wiodącą siłę dobra".\nUroczystość wręczenia nagrody w 2003 r.\nOswaldo José Payá Sardiñas – 2002 r., Kuba\nKubański dysydent OSWALDO JOSÉ PAYÁ SARDIÑAS (1952-2012) jest znany przede wszystkim jako współtwórca „Projektu Varela", kampanii na rzecz referendum dotyczącego uchwalenia przepisów gwarantujących prawa obywatelskie, wolne pluralistyczne wybory, uwolnienie wszystkich więźniów politycznych oraz reformy społeczno-gospodarcze na Kubie.\nAktywny reformator od lat wczesnej młodości był wielokrotnie prześladowany i skazywany za krytykę polityki i niesprawiedliwości Fidela Castro. Nie powstrzymało go to jednak przed założeniem w 1988 r. Chrześcijańskiego Ruchu Wyzwolenia, który stał się jednym z największych ruchów opozycyjnych na Kubie.\nW 1997 r. współtworzył ambitny „Projekt Varela" zakładający podjęcie pierwszych kroków prawnych ku swobodnemu uczestnictwu mieszkańców w życiu politycznym i gospodarczym Kuby za sprawą wolności słowa i zrzeszania się oraz uwolnienia wszystkich więźniów politycznych. Choć jego „Projekt Varela" cieszył się poparciem tysięcy Kubańczyków, kubańskie władze zablokowały go inną inicjatywą, dążąc do utrwalenia socjalistycznego państwa kubańskiego. Inicjatywa władz według propagandy zyskała poparcie w referendum. Wielu zwolenników „Projektu Varela" trafiło do więzienia podczas czarnej wiosny 2003 r., jednak Payá nie poddał się.\nW 2008 r. przedstawił Zgromadzeniu Narodowemu projekt ustawy o amnestii więźniów politycznych, a w 2010 r. uruchomił program Wszyscy Kubańczycy (Todos Cubanos).\nNigdy nie został uwięziony, ale jego rodzina twierdzi, że często grożono mu śmiercią. 22 lipca 2012 r. zginął w wypadku samochodowym na Kubie, którego okoliczności budzą wątpliwości. W hołdzie złożonym zmarłemu przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz wyraził przekonanie, że „idee Oswalda Payi przetrwają, ponieważ jego praca i zaangażowanie stały się inspiracją dla pokolenia kubańskich aktywistów, którzy podążają za jego przykładem w propagowaniu wolności politycznej i praw człowieka".\nChrześcijański Ruch Wyzwolenia nie ustaje w żądaniach wyjaśnienia okoliczności jego śmierci. Jego rodzina nie zaakceptowała oficjalnego stanowiska, jakoby przyczyną jego śmierci był wypadek. Jego córka Rosa María wystąpiła do Rady Praw Człowieka ONZ oraz innych organizacji międzynarodowych, w tym do Parlamentu Europejskiego, o przeprowadzenie bezstronnego międzynarodowego dochodzenia w sprawie śmierci jej ojca, i ujawniła informacje o prześladowaniach i groźbach spotykających rodzinę ze strony agentów państwowej służby bezpieczeństwa. W 2013 r. rodzina Payi przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, co ich zdaniem jest rozwiązaniem tymczasowym.\nCórka Payi reprezentowała go na zorganizowanej w 2013 r. w Parlamencie Europejskim konferencji z okazji 25. rocznicy ustanowienia Nagrody im. Sacharowa, na zakończenie której ogłoszono deklarację wzywającą do „dochodzenia w sprawie śmierci laureata Nagrody im. Sacharowa za 2002 r. Oswalda Payi".\nUroczystość wręczenia nagrody w 2002 r.\nIzzat Ghazzawi – 2001 r., Palestyna\n© Unia Europejska 2001 r.\nIZZAT GHAZZAWI(1952-2003) był palestyńskim pisarzem i wykładowcą, który w swoich utworach koncentrował się na problemach i cierpieniach ludności powodowanych przez izraelską okupację terytoriów palestyńskich oraz na własnym cierpieniu. Jego życie naznaczone zostało śmiercią szesnastoletniego syna Ramiego zamordowanego przez armię izraelską w roku 1993. Rami zginął na dziedzińcu swojej szkoły, próbując pomóc rannemu koledze. Pomimo tej tragedii Ghazzawi zawsze działał na rzecz nawiązania kulturowego i politycznego dialogu z narodem izraelskim.\nUrodził się w licznej rodzinie uchodźców, która w 1948 r. uciekła na Zachodni Brzeg. Pierwszą sztukę napisał w wieku 13 lat. Uzyskawszy tytuł magistra literatury amerykańskiej i brytyjskiej, wykładał na Uniwersytecie w Birzeit. Przewodniczył Unii Palestyńskich Pisarzy, pisał powieści i opowiadania, był krytykiem literackim i zorganizował pierwszą Międzynarodową Konferencję Pisarzy w Palestynie w 1997 r.\nIzzat Ghazzawi był też członkiem Biura Wykonawczego Palestyńskiej Rady Sprawiedliwości i Pokoju. Za swoją aktywność polityczną wielokrotnie trafiał do więzienia i był karany przez władze izraelskie. W tych chwilach najtrudniej było mu znieść brak kontaktu z rodziną, zwłaszcza z sześciorgiem dzieci, które mógł widywać tylko po dwoje przez pół godziny, co dwa tygodnie.\nPunktem zwrotnym w jego życiu okazało się spotkanie z izraelskimi pisarzami w Jerozolimie w 1992 r., którego się początkowo obawiał. Zaczął wówczas postrzegać swoich izraelskich kolegów jako partnerów w budowaniu przyszłości, w której Palestyńczycy i Izraelczycy byliby równi we wszystkich sferach życia.\nWręczając Ghazzawiemu Nagrodę im. Sacharowa w roku 2001, ówczesna przewodnicząca Parlamentu Europejskiego Nicole Fontaine złożyła mu hołd, mówiąc: „Niestrudzenie krzewił [Pan] pokój i dialog między narodem izraelskim i palestyńskim. Pańskiej żarliwości nie osłabiło ani uwięzienie i cenzura, ani największa z możliwych tragedii, nieodżałowana strata szesnastoletniego syna Ramiego".\nPrzemawiając w Parlamencie Europejskim, Ghazzawi mówił o uzdrowieniu, które możemy osiągnąć, jeżeli będziemy w stanie „zrozumieć potrzeby drugiej strony".\nWkrótce po śmierci syna, wspólnie z izraelskim pisarzem Abrahamem B. Yehoshuą i fotografem Oliviero Toscanim, opublikował książkę pt. „Wrogowie" o stosunkach między Palestyńczykami a Izraelczykami, która okazała się wielkim sukcesem.\nIzzat Ghazzawi zmarł 4 kwietnia 2003 r.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2001 r.\nNurit Peled-Elhanan – 2001 r., Izrael\nNURIT PELED-ELHANAN, urodzona w Izraelu w 1949 r., jest profesorem uniwersyteckim i pisarką. W 1997 r. jej trzynastoletnia córka Smadar zginęła z rąk palestyńskiego zamachowca samobójcy w Zachodniej Jerozolimie.\n„Moją małą córeczkę zabito tylko dlatego, że była Izraelką, a zabił ją młody człowiek, tak udręczony i zrozpaczony, że zdecydował się na samobójstwo i morderstwo tylko dlatego, że był Palestyńczykiem. Oboje są ofiarami izraelskiej okupacji Palestyny. Teraz ich krew wymieszała się na jerozolimskim bruku, który zawsze obojętnie przyjmował krew", powiedziała wówczas Peled. Nurit Peled-Elhanan zabroniła władzom Izraela, w tym premierowi, uczestnictwa w ceremonii pogrzebowej.\nNurit Peled, córka sławnego generała Mattiego Peleda, znanego ze swoich kampanii na rzecz pokoju i postępu, stała się symbolem wszystkich obywateli Izraela walczących przeciwko okupacji i na rzecz wolności Palestyny.\nJest również głęboko oddana sprawie zmiany mentalności izraelskiego społeczeństwa, w szczególności młodego pokolenia. W jednej ze swoich publikacji zatytułowanej „Palestyna w izraelskich podręcznikach szkolnych. Ideologia i propaganda w edukacji" zwraca uwagę na tendencję panującą w izraelskich szkołach, która - jak się wydaje - zmierza nie ku tolerancji i różnorodności, a ku wpajaniu rasizmu. Nurit Peled-Elhanan ostro krytykowała światowych przywódców, w tym George'a Busha, Tony'ego Blaira i Ariela Sharona, za „wpajanie własnym obywatelom ślepego strachu przed muzułmanami".\nJest współinicjatorką powołania w 2009 r. międzynarodowego trybunału ludowego, tzw. trybunału Russella, mającego za zadanie zbadanie roli i współudziału stron trzecich w przypadkach pogwałcenia prawa międzynarodowego przez Izrael w stosunku do ludności palestyńskiej.\nAngażuje się w obronę praw Palestyńczyków i apeluje o poparcie dla kampanii bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji wobec Izraela, dopóki nie zacznie on przestrzegać prawa międzynarodowego oraz szanować praw Palestyńczyków.\nPeled nie szczędzi sił zwłaszcza w swojej działalności na rzecz obrony palestyńskich dzieci oraz ich prawa do edukacji. Głośno nawoływała do poparcia tej sprawy przy okazji różnych wydarzeń i w ramach Sieci Laureatów Nagrody im. Sacharowa oraz na spotkaniach z Parlamentem Europejskim, m.in. w Jerozolimie. W następstwie działań zbrojnych w Strefie Gazy w 2014 r. Peled w płomiennym i emocjonalnym wystąpieniu przed Podkomisją Praw Człowieka w sprawie sytuacji dzieci w konfliktach zbrojnych obarczyła Izrael odpowiedzialnością za sytuację Palestyńczyków w Strefie Gazy.\nWraz z dwiema innymi laureatkami Nagrody im. Sacharowa - Salimą Ghezali i Taslimą Nasrin - Peled opublikowała opinię wzywającą „liderów i przedstawicieli UE do aktywnego i otwartego zachęcania Autonomii Palestyńskiej do członkostwa w Międzynarodowym Trybunale Karnym".\nDom Zacarias Kamwenho – 2001 r., Angola\nZACARIAS KAMWENHO jest arcybiskupem seniorem w Lubango (Angola) oraz działaczem pokojowym, który odegrał kluczową rolę w procesie pokojowym skutkującym zakończeniem wojny domowej w Angoli w 2002 r.\nUrodzony w Chimbundo w 1934 r., Zacarias Kamwenho otrzymał katolickie święcenia kapłańskie w 1961 r., a w 1995 r. został arcybiskupem Lubango.\nKamwenho należał do awangardy ruchu, który od końca lat dziewięćdziesiątych poprzez starania hierarchów kościelnych i liderów organizacji społeczeństwa obywatelskiego krzewił wśród obywateli Angoli świadomość walki o pokój i prawa człowieka, a także dążenie do „wszechstronnego pojednania krajowego".\nStanął na czele Międzywyznaniowego Komitetu na rzecz Pokoju założonego w 2000 r. W tym ekumenicznym organie zasiedli przedstawiciele Konferencji Katolickiego Episkopatu Angoli oraz Wysp Świętego Tomasza i Książęcej (której Kamwenho przewodniczył), Ewangelicznego Sojuszu Angoli oraz Rady Kościołów Chrześcijańskich Angoli.\nKamwenho prowadził mediacje między walczącymi stronami, dążąc do zaprowadzenia pokoju w kraju targanym 27-letnim konfliktem na tle etnicznym i ideologicznym. Konflikt ten stanowił swoiste zastępcze pole bitwy w ramach zimnej wojny, z ogromnym zaangażowaniem ze strony Kuby, RPA, USA i ZSRR, a w jego efekcie zginęło ponad pół miliona ludzi, kilka milionów zostało wysiedlonych, infrastruktura Angoli popadła w ruinę, a gospodarka i instytucje doznały poważnych zniszczeń.\nPrzyznając arcybiskupowi Kamwenho Nagrodę im. Sacharowa w 2001 r., Parlament Europejski wyraził uznanie dla jego stanowczego, bezstronnego i nieustającego nawoływania do pokoju, demokracji i poszanowania praw człowieka w Angoli, ponieważ nie szczędząc stanowczej krytyki zarówno Ludowemu Ruchowi Wyzwolenia Angoli, jak i partyzanckiemu Narodowemu Związkowi na rzecz Całkowitej Niepodległości Angoli, Kamwenho pośredniczył w rozmowach pokojowych tych ugrupowań. Skutkiem było zakończenie wojny domowej w Angoli, która trwała od czasu przyznania jej niepodległości przez Portugalię w 1975 r.\nZawieszenie broni, które nastąpiło w 2002 r., a także nawiązanie dialogu pokojowego to w dużej mierze zasługa Kamwenho oraz innych przywódców religijnych i społecznych.\nW 2003 r. arcybiskup Kamwenho zrezygnował z przewodniczenia Konferencji Biskupów Angoli oraz Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, jednak nadal aktywnie pracował w swojej diecezji oraz w Ekumenicznym Komitecie na rzecz Pokoju w Angoli, dążąc do demokratyzacji, poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka, wprowadzenia rządów prawa i trwałego pojednania narodowego.\nW 2009 r., po osiągnięciu wieku emerytalnego 75 lat, arcybiskup Kamwenho przeszedł w stan spoczynku. Nadal pracuje dla swojej społeczności, zwalczając korupcję, potępiając brak wartości etycznych i podejmując inne wyzwania związane ze skutkami wojny.\nNadal pracuje dla swojej społeczności, zwalczając korupcję, potępiając brak wartości etycznych i podejmując inne wyzwania związane z wojenną przeszłością, a także uczestniczy w konferencjach Sieci Laureatów Nagrody im. Sacharowa.\nOrganizacja ¡BASTA YA! (Już dość!) – 2000 r., Hiszpania\nFernando Savater © Unia Europejska 2013 r.\n¡BASTA YA! była inicjatywą obywatelską opowiadającą się przeciwko terroryzmowi i przemocy politycznej w Kraju Basków (Hiszpania), utworzoną w 1999 r. przez intelektualistów, aktywistów politycznych i orędowników praw człowieka, związkowców oraz innych przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego.\n¡BASTA YA!, której nazwa w tłumaczeniu oznacza „Już dość!", powstała w odpowiedzi na działalność terrorystyczną ugrupowania ETA oraz na zagrożenie podstawowych wolności obywatelskich i praw człowieka ze strony ETA i jej frakcji politycznej.\nCzłonkowie ¡BASTA YA! wywodzili się z różnych środowisk ideologicznych, ale wszyscy sprzeciwiali się wszelkim formom terroryzmu, angażowali się w pomoc dla ofiar terroryzmu i przemocy politycznej oraz w obronę rządów prawa, hiszpańskiej konstytucji i autonomicznego statusu Kraju Basków. Historycznie najwyższym poparciem w całym kraju ¡BASTA YA! cieszyła się w latach 1999 i 2000, na fali oburzenia wobec ETA, która wówczas dopuściła się mordów setek osób w różnych częściach Hiszpanii, a w Kraju Basków tysiące osób padły ofiarą zastraszania, wymuszeń, szantaży i zamachów, gróźb wobec ich bliskich oraz utraty mienia.\nRuch ¡BASTA YA! sprzeciwiał się wszelkim formom nacjonalizmu. Krytykował również władze Kraju Basków za nacjonalistyczną politykę i retorykę. W 2000 r. za sprawą ¡BASTA YA! na ulicach San Sebastián odbyły się dwie wielotysięczne demonstracje nawołujące do podjęcia odpowiednich działań w celu zwalczenia terroryzmu oraz do poszanowania konstytucji.\nTego samego roku ¡BASTA YA! została doceniona przez Parlament Europejski za aktywne propagowanie praw człowieka, demokracji i tolerancji w Kraju Basków. Za sprawą nagrody nie tylko wyrażono uznanie dla pracy ¡BASTA YA!, ale także przyznano, że terroryzm w Kraju Basków jest problemem europejskim, a nie tylko hiszpańskim. ¡BASTA YA! uzyskała wsparcie ze strony międzynarodowych organizacji na rzecz praw człowieka, a inne kraje umieściły ETA na liście organizacji terrorystycznych.\nW ostatnich latach, z uwagi na zmianę sytuacji w Hiszpanii, tj. po ogłoszeniu przez ETA całkowitego zaprzestania działań zbrojnych w 2011 r. i po jej ostatecznym rozwiązaniu w 2018 r., organizacja ¡BASTA YA! zmieniła swój charakter.\nW 2007 r. kilku jej przywódców - w tym rzecznik Fernando Savater, który reprezentował organizację przed Parlamentem Europejskim i podczas konferencji Sieci Laureatów Nagrody im. Sacharowa - powołało do życia partię polityczną Unión Progreso y Democracia, której celem jest wspieranie jedności Hiszpanii. W kadencji 2014-2019 kilku członków partii zostało wybranych do Parlamentu Europejskiego.\nCzłonkowie ¡BASTA YA! wierzą, że idee oraz duch tej organizacji przetrwają w walce o prawa człowieka prowadzonej przez innych.\nUroczystość wręczenia nagrody w 2000 r.\nXanana Gusmão – 1999 r., Timor Wschodni\nNazywany „Mandelą Timoru" XANANA GUSMÃO prowadził walkę o niepodległość i prawo do samostanowienia Timoru Wschodniego. Został pierwszym prezydentem pierwszego suwerennego państwa powstałego w tym stuleciu. Pełnił również funkcję premiera Timoru Wschodniego.\nPoczątkowi działalności politycznej Gusmão towarzyszyła perspektywa uzyskania niepodległości od Portugalii. Wybicie się na niepodległość i powstanie Timoru Wschodniego kosztowało dwie dekady ciężkiej walki. Kilka dni po proklamowaniu niepodległości w następstwie wycofania się Portugalczyków w 1975 r. kraj zaatakowała Indonezja, siłą przełamując opór. Według szacunków przemoc towarzysząca inwazji kosztowała życie 200 000 osób.\nGusmão, znany pod pseudonimem Kay Rala, przyłączył się do Rewolucyjnego Frontu Niepodległości Timoru Wschodniego i podczas pierwszej krajowej konferencji tego ruchu został wybrany na przywódcę ruchu oporu oraz naczelnego dowódcę wyzwoleńczych sił zbrojnych Timoru Wschodniego.\nW roli tej Gusmão tworzył i uprawiał politykę jedności narodowej, której sukces doprowadził do powstania Narodowej Rady Timorskiego Oporu (CNRT). Gusmão zdołał w niej zrzeszyć rozmaite ugrupowania polityczne i społeczne.\nW 1992 r., w rok po masakrze dokonanej na 250 uczestnikach marszu pamięci w Dili, Gusmão został osadzony w więzieniu przez władze indonezyjskie, co w końcu zwróciło na Timor uwagę świata. Został uwięziony w Indonezji pod zarzutem prowadzenia działalności separatystycznej. W więzieniu studiował urzędowy język indonezyjski, język angielski i prawo. Tworzył również poezję i malował obrazy, sprzedawane później na finansowanie działalności ruchu oporu, któremu nadal przewodził. Wraz z wiceprzewodniczącym CNRT Jose Ramosem Hortą Xanana Gusmão dążył do zapewnienia pokojowego rozwiązania konfliktu przez opracowanie planu przewidującego nadzorowane przez ONZ referendum w sprawie przyszłości Timoru Wschodniego. W więzieniu odwiedziło go wiele wysoko postawionych osobistości, między innymi prezydent RPA Nelson Mandela, przedstawiciele ONZ oraz rządu USA. Był postrzegany jako postać o kluczowym znaczeniu dla zakończenia wojny z Indonezją.\nKiedy w 1999 r. Parlament Europejski przyznał Gusmão Nagrodę im. Sacharowa, został on właśnie zwolniony z więzienia, pod wpływem ogromnych nacisków międzynarodowych, po odbyciu 7 lat kary z 20-letniego wyroku. Nagroda stanowiła wyraz uznania dla jego roli jako przywódcy timorskiego ruchu oporu oraz symbolu walki swojego narodu o wolność. Po uwolnieniu - wkrótce po nadzorowanym przez ONZ referendum w dniu 30 sierpnia 1999 r., w którym 80 % mieszkańców Timoru Wschodniego opowiedziało się za niepodległością, co oznaczało kres okupacji Indonezji i dało początek prowadzonemu przez ONZ procesowi transformacji - Gusmão obiecał zrobić wszystko, co w jego mocy, aby przynieść pokój Timorowi Wschodniemu.\nW kwietniu 2002 r. Gusmão z ogromnym poparciem zwyciężył w pierwszych wyborach prezydenckich w Timorze Wschodnim. Dnia 20 maja 2002 r. sekretarz generalny ONZ Kofi Annan oficjalnie ogłosił niepodległość Demokratycznej Republiki Timoru Wschodniego, a Gusmão pełnił funkcję prezydenta do maja 2007 r. W 2008 r., sprawując urząd premiera, przeżył zamach na swoje życie. W lutym 2015 r. zrezygnował ze stanowiska premiera, chcąc ustąpić miejsca młodszemu pokoleniu przywódców, i sprawował funkcję ministra planowania i inwestycji strategicznych.\nW 2018 r., jako przedstawiciel Timoru Wschodniego, przeprowadził negocjacje z Australią w sprawie wytyczenia granicy morskiej. Jego koalicja partii politycznych wygrała wybory w maju 2018 r. Po wyborach został doradcą nowego premiera.\nUroczystość wręczenia nagrody w 1999 r.


TVP1: Koniec serialu "Klan"; od kwietnia poranne pasmo na żywo "Dzień dobry Polsko" - Tele Rozrywka\nTVP1: Koniec serialu "Klan"; od kwietnia poranne pasmo na żywo "Dzień dobry Polsko"\nTVP1 pracuje nad nową telenowelą, która w paśmie popołudniowym zastąpi nadawany od blisko 19 lat „Klan”, zaś w kwietniu wystartuje nowe dwugodzinne pasmo poranne „Dzień dobry Polsko”, realizowane w studiu z widokiem na panoramę Warszawy.\nNa razie serial będzie można oglądać do końca czerwca, a o jego powrocie jesienią zdecyduje zarząd TVP. Jan Pawlicki, dyrektor TVP1 chce, aby serial był emitowany do końca roku.\nTelewizja Polska przedłużyła umowę z producentem telenoweli „Klan” na produkcję nowych odcinków. Obecny kontrakt obowiązuje do końca czerwca br. i obejmuje zamówienie około 90 odcinków. O tym, czy serial wróci po wakacjach zdecyduje zarząd. Nadawca chce, aby docelowo w miejsce „Klanu” (od poniedziałku do piątku o godz. 17.55) pojawił się nowy serial.\nJego wolą jest jednak, aby telenowela wróciła do Jedynki jesienią.Jeśli telenowela pozostanie w ramówce do końca roku to TVP1 będzie miała więcej czasu na dopracowanie produkcji, która ją zastąpi. Na razie nieznane są szczegóły dotyczące tego projektu. Możliwe jednak, że będzie to telenowela historyczno-kostiumowa „Złoty wiek”, którą stacja przygotowuje..\nTVP1 prowadzi rozmowy z osobami, które będą gospodarzami „Dzień dobry Polsko”. W sezonie wiosennym program najprawdopodobniej poprowadzą dziennikarze związani z Telewizją Polską. Dyrektor TVP1 nie wyklucza jednak zorganizowania w przyszłości otwartego castingu, który wyłoniłby nowe twarze pasma porannego.


Wizytówki w nowej odsłonie | Usługi firmowe\nTrudno wyobrazić sobie prowadzenie firmy, jeśli brakuje nam wizytówek, które moglibyśmy wręczać naszym klientom. Czy jednak klasyczne karty wizytowe są naprawdę skuteczne? Coraz częściej dochodzimy do wniosku, że nie jest to wcale aż tak oczywiste.\nIch największą wadą wydaje się być niska jakość. Nawet stosując karton z połyskiem nie mamy wcale pewności, że wizytówka wytrzyma dłużej niż kilka tygodni zwłaszcza, gdy jest trzymana przez naszego potencjalnego partnera biznesowego w portfelu wśród dziesiątek innych kart.\nNiska jakość sprawia też, że łatwo ją wygiąć, rozerwać i uszkodzić na wiele innych sposobów. Jakby tego było mało, klasyczne karty wizytowe nie posiadają żadnej ochrony przed przypadkowym zalaniem, w pewnym momencie może się więc okazać, że nasze dane teleadresowe są potrzebne, nie można już ich jednak odczytać. Innym problemem jest niewielka oryginalność charakteryzująca rozwiązania tego typu. Wizytówki są najczęściej bliźniaczo podobne do siebie, trudno więc dziwić się, że również dane, które są na nich zawarte, nie zapadają w pamięć. Okazuje się przy tym, że nie jest to wcale wina ich twórców i pomysłodawców. Wprowadzenie radykalnych zmian w karcie wizytowej nie jest możliwe już choćby ze względu na ograniczenia formalne.\nWizytówki – dobra reklama\nCzy zatem należy zrezygnować z wizytówek? Trudno wyobrazić sobie sprawnie funkcjonujący świat biznesu, gdy nam ich zabraknie, nie sposób jednak nie zgodzić się i z tym, że ich klasyczna forma traci na znaczeniu. Na szczęście, już dziś trwają poszukiwania rozwiązań alternatywnych i właśnie taką funkcję coraz częściej spełniają karty plastikowe. Oczywiście, ich wręczenie nie zapewni potencjalnemu klientowi dostępu do naszej gotówki, karty tego typu mają jednak szereg innych zalet. Charakteryzuje je bardzo wysoka jakość i solidność wykonania, są rozwiązaniami trwałymi, a jednocześnie pozwalają na rozwinięcie skrzydeł projektantom i grafikom komputerowym. Oczywiście, karty biznesowe są też droższe niż klasyczne wizytówki, warto jednak myśleć o nich jako o inwestycji, która szybko się zwróci.\nZobacz również: http://www.viperprint.pl/produkt/BK011\nPrevious Kilka słów o procesach biznesowych\nNext Kiedy wybrać kantor online, a kiedy kantor stacjonarny?


Wsparcie bliskich w chorobie - Być Zdrowym\nWsparcie bliskich w chorobie\nOnkologia Pacjent ma prawo, aby bliskie mu osoby wspierały go swoją obecnością w czasie leczenia oraz uzyskiwały informacje o stanie jego zdrowia, proponowanej terapii i przewidywanych wynikach.\nWiadomość o chorobie często wiąże się ze stresem, niepokojem i niepewnością pacjenta. Na te emocje szczególnie narażone są osoby, które dowiadują się o chorobie przewlekłej lub już się z nią zmagają. W takich chwilach ważną rolę w życiu chorego odgrywają najbliższe osoby. Warto zatem wiedzieć, że prawa przysługujące każdemu pacjentowi na podstawie Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, umożliwiają korzystanie ze wsparcia i pomocy osób bliskich w czasie całego procesu leczenia. Co ważne, przez osobę bliską należy rozumieć nie tylko członka rodziny, ale każdą osobę wskazaną przez pacjenta.\nPozytywny wpływ na proces leczenia\nO czym więc warto pamiętać? Przede wszystkim o możliwości obecności osoby bliskiej podczas wizyty u lekarza i udzielania świadczeń zdrowotnych. Obecność bliskiego często pomaga pacjentowi, i co istotne, może mieć pozytywny wpływ na proces leczenia – gdy jesteśmy zdenerwowani możemy zapomnieć zadać lekarzowi istotnego pytania lub zapomnieć przekazanego podczas wizyty zalecenia, a towarzyszący bliski może je przypomnieć.\nObecność członka rodziny podczas wizyty lekarskiej jest szczególnie ważna dla najmłodszych pacjentów. Pamiętajmy, że lekarz lub pielęgniarka może odmówić pacjentowi skorzystania z takiej możliwości jedynie w dwóch przypadkach – gdy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo pacjenta.\nPoza towarzyszeniem pacjentowi, osoba bliska może także aktywnie uczestniczyć w rozmowie na temat stanu jego zdrowia i uzyskać wszelkie informacje w tym zakresie, jeśli pacjent wyrazi taką wolę. Możemy wskazać dowolną osobę, która będzie upoważniona do uzyskania informacji o naszym stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.\nWyznaczmy osobę upoważnioną\nOsobie upoważnionej przez pacjenta może również zostać udostępniona dokumentacja medyczna dotycząca jego stanu zdrowia i udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. Oświadczenie pacjenta o upoważnieniu danej osoby do uzyskania dokumentacji, powinno zostać przez pracownika placówki medycznej zamieszczone w dokumentacji indywidualnej wewnętrznej pacjenta lub do niej dołączone. Na tej podstawie podmiot leczniczy ma obowiązek udostępnienia wskazanej przez nas osobie dokumentacji medycznej we wszystkich przewidzianych w ustawie formach, w tym np. do wglądu lub w formie kopii. Taki rodzaj pomocy osoby bliskiej jest szczególnie cenny dla osób starszych, mających problemy z poruszaniem się lub hospitalizowanych. Pamiętajmy jednak, że za sporządzenie kopii dokumentacji placówka może pobierać opłatę, która nie może przekraczać 75 gr. za jedną stronę.\nW czasie pobytu w szpitalu możemy także skorzystać z pomocy bliskich nam osób. Każdy pacjent ma bowiem prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej – tj. opieki, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych – którą może sprawować właśnie członek rodziny lub inna wskazana przez nas osoba. Prawo to daje m.in. możliwość przebywania z pacjentem podczas hospitalizacji, co jest ważne przede wszystkim dla dzieci, bo pobyt w szpitalu często jest dla nich zupełnie nowym i stresującym doświadczeniem, a obecność rodzica zapewnia im poczucie bezpieczeństwa. Przepisy nie precyzują jednak sposobu realizacji tego uprawnienia, dlatego sposób, w jaki zorganizowana jest możliwość przebywania z pacjentem podczas jego leczenia w szpitalu, powinien zostać szczegółowo określony w regulaminie organizacyjnym placówki. Kwestia ta uzależniona jest od warunków organizacyjnych danego szpitala, więc może być inaczej rozwiązana w poszczególnych podmiotach leczniczych.\nPsychologia Rak Nowotwory\nBliski z POChP\nNa raka nerki może zachorować każdy, ale można go wykryć we wczesnej\nfazie rozwoju - gdy jest wyleczalny. Co więcej, w ostatnich latach pojawiły się leki, które pomagają wydłużyć życie także chorym z zaawansowanym nowotworem.\nEuropo, rusz się!\n18 czerwca w Warszawie, pod honorowym patronatem Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Polsce, odbyła się konferencja „Europo, rusz się! Jak zwiększyć poziom aktywności fizycznej w Polsce i Europie?”.


SUNRACE CNM99 - Łańcuch - sklep Rowerplus.pl\n> CZĘŚCI>łańcuchy, kasety, spinki>łańcuchy>łańcuchy 9-rzędowe>SUNRACE CNM99 - Łańcuch\nSUNRACE CNM99 - Łańcuch\nNajwyższej jakości 9-rzędowy łańcuch dedykowany zarówno do napędów MTB, jak i szosowych. Bezpośredni konkurent kultowego łańcucha CN-HG93. Wyróżnia się nie tylko niską wagą, osiągniętą dzięki zastosowaniu pustych sworzni, ale także niklową powłoką gwarantującą doskonąłą odporność na korozję.\n79.9 z VAT\nSUNRACE CNM99 - Łańcuch - Opinie\nogniwa wykonane ze stali\nwszystkie ogniwa powlekane antykorozyjną warstwą niklu\npuste w środku sworznie, utwardzane chromem dla poprawy odporności na zużycie\nogniwa frezowane dla uzyskania doskonałej współpracy z napędami Shimano Hyperglide oraz Sunrace Fluid Drive Plus\nperfekcyjna kultura pracy\ndoskonała odporność na zerwanie oraz zużycie\njedna z najbardziej opłacalnych propozycji w swojej kategorii!\nPath: Home > CZĘŚCI > łańcuchy, kasety, spinki > łańcuchy > łańcuchy 9-rzędowe > SUNRACE CNM99 - Łańcuch\npakowany w kartonik 24 h 79,90 zł\nSUNRACE CNM99 - Łańcuch - o producencie


Teatralny Barlinek – Pałac Młodzieży\nPałac Młodzieży Opublikowano w 12 lipca, 2019 o 8:29 przez Dział Organizacyjny- Monika 12 lipca, 2019 o 8:29\nTegoroczna, kameralna grupa teatralna udała się do Barlinka w dniach 3 – 9 lipca. Jej praca rozpoczęła się bardzo szybko, bowiem już w autokarze, gdzie młodzi aktorzy mieli zgłębić kilka opowiadań Stefana Grabińskiego, wokół którego twórczości miały odbywać się warsztaty. Zadaniem sześciorga śmiałków miało być stworzenie monodramu lub scenariusza sesji RPG w klimacie grozy, bowiem sam autor uznawany jest za pioniera horroru kolejowego i literatury niesamowitej w Polsce.\nJuż na miejscu młodzi artyści dokonali wyboru opowiadania i rozpoczęli pracę nad scenariuszem, która polegała na stworzeniu niezbędnych skrótów, ułożeniu chronologicznym tekstu, rozmyślaniu nad poruszanym problemem i analizie teatralnej. W ciągu tygodnia nie tylko czekała ich żmudna praca uczenia się tekstu na pamięć, ale również stopniowa jego interpretacja i prezentacja na forum grupy. Oprócz samej pracy nad monodramem podczas wyjazdu miały miejsce luźne warsztaty teatralne rozwijające wyobraźnię oraz „poczucie sceny”, a także wieczorne seanse filmowe poświęcone polskim filmom grozy (m.in. inspirowanymi twórczością S. Grabińskiego).\nZa dnia, by odpocząć i uwolnić głowę od teatralnych doznań, organizowane były spacery po Barlinku, czy wokół jeziora Barlineckiego, gdzie jednym z obowiązkowych punktów była obserwacja oraz karmienie okolicznego ptactwa. Siedem dni warsztatowych zaowocowało postanowieniem kontynuowania pracy oraz przygotowaniem monodramów na listopadowy Dzień Kolejarza.\nTeatralny Barlinek — Brak komentarzy


EyeEm Awards 2018 - Polacy wśród finalistów | Fotoblogia.pl\n© Veysel Erbin / eyeem.com\nEyeEm to portal, na którym fotografowie mogą dzielić się swoimi pracami, uczyć się od innych i budować społeczność. Co roku organizowany jest konkurs na Fotografa Roku EyeEm. Właśnie wyłoniono tegorocznych finalistów.\nEyeEm to jedna z najszybciej rozwijających się społeczności fotograficznych. Zrzesza 20 milionów fotografów z całego świata, łącząc ich z wiodącymi markami, agencjami i wydawcami i umożliwiając sprzedaż zdjęć. Serwis założyła czwórka miłośników fotografii w 2011 roku.\n(© Seung Rok Baek / eyeem.com)\nDzięki aplikacji mobilnej fotografowie mogą dodawać swoje zdjęcia do serwisu. Pozwala ona też na edycję fotografii i kategoryzację. Przez 7 lat istnienia marka EyeEm rozrosła się na tyle, że wydaje własny magazyn, organizuje festiwal, spotkania i warsztaty fotograficzne.\n(© Rory Doyle/ eyeem.com)\nPod marką EyeEm organizowany jest również coroczny konkurs fotograficzny, a finaliści tegorocznej edycji zostali właśnie wyłonieni. Do konkursu zgłosiło się ponad 100 tysięcy fotografów ze 150 krajów, nadsyłając ponad 700 tysięcy zdjęć. 15-osobowe jury miało pełne ręce roboty, ale udało im się wybrać najlepsze zdjęcia fotografów, którzy będą rywalizować w 9 kategoriach oraz o tytuł fotografa roku.\n(© Lasha Fox / eyeem.com)\nGłówną nagrodą w konkursie jest udział w Berlin Photo Week, aparat Sony Alpha, roczna subskrypcja magazynu "Format" oraz publikacja na jego łamach. Zwycięzca zostaje również ambasadorem EyeEm przez następny rok.\n(© Anne Nobels / eyeem.com)\nWśród 10 finalistów, którzy będą konkurować o tytuł Fotografa Roku EyeEm 2018 znalazła się Kate Phellini, która pochodzi z Ukrainy, ale obecnie mieszka w Warszawie. W kategorii Podróże o zwycięstwo walczy Marcin Sudak ze zdjęciem wykonanym na Teneryfie, które jest częścią projektu opowiadającego, jak wygląda życie na wyspie. W kategorii Zdjęcia Kreatywne reprezentuje nas Alicja Wróblewska, ze zdjęciem poruszającym tematykę zanieczyszczenia środowiska przedmiotami jednorazowego użytku.\n(© Aiyush Pachnanda / eyeem.com)\nBerlin Photo Week zaczyna się 10 października. Do tego czasu zostaną wyłonieni zwycięzcy konkursu. Trzymajmy kciuki za naszych rodaków. Więcej informacji o poszczególnych zdjęciach znajdziecie na stronie internetowej konkursu.\n(© Ana Vallejo / Farhan Hussain / eyeem.com)\n(© Misael Sine / William Kane / eyeem.com)\n(© Junji Kasaya / eyeem.com)\nKategoria " Zdjęcia kreatywne"\n(© Juan Manuel Molina Avilés / eyeem.com)\nKategoria "Martwa natura"\n(© Ana Vallejo / eyeem.com)\n(© Charles Ofikhenual / eyeem.com)\nKategoria "Na zewnątrz"\n(© Flávio Martins da Cruz / eyeem.com)\n(© Marcin Sudak / eyeem.com)\n(© Eduard Korniyenko / eyeem.com)\n(© Karabo Mooki / eyeem.com)\n(© Erik Sellgren / eyeem.com)\nEyeEm Awards 2017 — zobacz zdjęcia nagrodzone w największym konkursie fotograficznym świata\nDo konkursu fotograficznego EyeEm Awards zgłosiło się 88 000 fotografów, nadsyłając 590 000 zdjęć, czyli ponad dwa razy więcej, niż rok temu. Nie…\nNasze fotograficzne inspiracjeKonkursyEyeEm AwardsFotografia ulicznaInspiracjePortretyMartwa naturaFotografia podróżniczaKonkursy fotograficzneFotografia modyFotoreportaż\nJedzenie przecięte na pół. Kreatywny pomysł na fotografię żywności [galeria] Tajwańska para sparodiowała projekt #FollowMeTo ”Szczęki” w prawdziwym życiu. Ogromny żarłacz biały wyskoczył 3,5 metra nad wodę 9. CBRE Urban Photographer of the Year - najlepsze zdjęcia miejskie 2015 roku „Nigdy nie chciałam, by moje kadry były oczywiste i przewidywalne” - poznajcie ciepło rodzinne w zdjęciach Moniki Podolskiej-Serek 15 inspirujących zimowych fotografii [GALERIA] Wiemy jak powstało zdjęcie Iwony Aleksandrowicz, nagrodzone w Fine Art Photography Awards. Tak wyglądał kolorowy Paryż ponad 100 lat temu #ComboPhotos? Moda i fantazja połączyły się w zdjęciach bajecznych fryzur Ojcostwo to czyste szczęście! Portrety mężczyzn przed i po zostaniu tatą Oto, co się dzieje, kiedy spec od efektów specjalnych chce sprzedać samochód


Sipma z-224 - Kostkujące - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez ursusc914, Marzec 2, 2011 w Kostkujące\nDlaczego pękają aparaty wiążące w tej prasie?Czy to jest popularna przypadłość tej prasy?\nU mnie sie tak nigdy nie zdaarzyło a mam prase z 1988r i u mnie w okolicy też ne było takich incydentów, tylko jeden wziął nową sipme i pare dni po rozruchu właśnie mu tak sie stało ale serwis uznał jako wada fabryczna. Słyszałem o takim czymś sąsiad ze sąsiedniej wsi pękł mu aparat ale to jeździł jak wariat i tak mu sie stało, tak więc kto dba tak ma\nA dobrze było wszystko złożone?? Mi pękły aparaty ale to ze względu na zużycie zębatek.\nmoze ci sie sie lancuch rozciagnal i sie ruchy nie zgrywaja albo przeskoczyl o kilka zabkow\nu mnie jak byly orginalne to smigaly super a jak poszedl jeden po jakims czasie drugi to tez byl problem niby wszystko super ok a pekaly . wkoncu sprzedalem prase i mam spokoj\nawszystko sie zaczelo jak mechanik rozebral przekladnie glowna aby lozyska wymienic\nRaczej bym obstawiał zużycie zębatek.po wymianie aparatów na nowe i tak pękł.\nmi w prasie 2* strzelił lewy aparat szczerze mówiąc nie wiem do końca co było przyczyną ale jak zmieniłem wałek trzymający aparaty dzwignię która jezdzi po tarczy skończył się problem z aparatami pękającymi igłami


Prawa do tekstu o zamku Książ pod paragrafem | Wałbrzych Nasze Miasto\nArtur Szałkowski 30.12.2009\nPo raz pierwszy w historii może dojść do sądowego procesu o naruszenie praw autorskich osoby, która pisała o zamku Książ. Sprawiedliwości zamierza dochodzić wałbrzyszanin, który przygotowywał zamówione teksty o zamku dla wydawnictwa z Opola. Zbieraniem materiałów na ten temat zajmował się od początku lat 90.\n- Napisałem tekst do wydanego w 2005 roku przewodnika "Zamek Książ i okolice" - wyjaśnia Kazimierz Jankowski, autor przewodników turystycznych o regionie wałbrzyskim. - Publikacja cieszyła się dużą popularnością. Była uzupełniana i dwukrotnie wznawiana.\nPóźniej autor tekstu zrezygnował z dalszej współpracy z wydawcą. Dlatego wielkim zaskoczeniem był kolejny przewodnik wydawnictwa z Opola pt. "Książ zamek i tarasy", który został wydany w 2009 roku. W publikacji Kazimierz Jankowski nie figuruje już jako autor lub współautor tekstu, mimo że obszerne fragmenty książki są kopią poprzedniej publikacji.


Włamał się do garażu budującego domu. Teraz grozi mu 10 lat więzienia\nKwidzyńscy policjanci ujęli mężczyznę, który włamał się do garażu domu w budowie na terenie gminy Kwidzyn. Policjantów powiadomił właściciel. Sprawcy grozi do 10 lat pozbawienia wolności.\nMieszkaniec Gardei oszukany metodą na OLX. Bądź ostrożny przy transakcjach w internecie!\nSynoptycy ostrzegają przed opadami śniegu i silnym wiatrem w rejonie kwidzyńskiego powiatu, co oznacza, że kierowcy muszą zmierzyć się ze znacznymi trudnościami na drogach. Śliska…\nQuad - zabawka Strażak Sam\n2 dni temu 23:56


Makita HR2470T, promocja 2020 - znajdz-taniej.pl\nMakita HR2470T promocja 2020\nSzukając okazji cenowych warto sprawdzić więcej niż jedną ofertę. Znajdziesz tutaj 2 sklepy z produktem Makita HR2470T oraz 2 oferty cenowych. Najlepsza oferta zaczyna się od 668.0 zł. Wybierz swoją ofertę, zobacz szczegóły w sklepie i dokonaj zakupu.\nMłotowiertarka Makita HR2470T to praktyczne elektronarzędzie które służy do wiercenia podkuwania i wiercenia udarowego. Urządzenie nieprzeciętnie spełni oczekiwania podczas remontu mieszkania czypodczas budowy domu. Młotowiertarka została wyposażona w komfortową antypoślizgową rękojeść która zapewnia równocześnie komfortową i bezpieczną pracę.\nHR2300 Młoto-wiertarka MAKITA Charakterystyka towaru: HR2300 Młoto-wiertarka MAKITA 2 tryby pracy: wiercenie i wiercenie z udarem Osłona przeciwpyłowa uchwytu narzędziowego Przesuwny uchwyt ułatwia...\nWiertarka udarowa z uchwytem SDS-Plus. Do kucia, wiercenia i wiercenia udarowego. Przełącznik kierunku obrotów Wyłącznik obrotów i udaru. Sprzęgło przeciążeniowe chroniące użytkownika i maszynę...\nparametry komfortowa i ukryta dźwignia przełączająca wiercenie, wiercenie z udarem i podkuwanietechnologia ANTYWIBRACYJNA (AVT) - i uchwyt z wyłącznikiem i układem tłumiącym drgania24-pozycyjne...


IFK Göteborg - Malmö FF: typ, kurs i prognoza na rok 02.08.2020\nIFK Göteborg - Malmö FF: typy, zakłady i kursy\nAnaliza, typy i prognozy na dzień 02.08.2020\nW Szwecja Allsvenskan Göteborg zagra z Malmö w dniu 02.08.2020 o godzinie 17:30. Chwilowo 11. drużyna w tabeli przyjmie 2 drużynę w tabeli. Zakłady bukmacherskie typują Malmö FFowi jako zwycięską drużynę. Betsson oferuje dla tego zakładu najbardziej atrakcyjny kurs 1.83 na zwycięstwo drużyny gości, co przy stawce 10€ daje wygraną 18,30€ (oznacza to zysk 8,30€).\nNajlepszy kurs 4.50 na Göteborg wystawia obecnie Unibet. Według opartej na tym prognozy na 22% zwycięży Göteborg, na 57% Malmö, a na 28% drużyny podzielą się punktami. W najnowszych bezpośrednich konfrontacjach Göteborg zatriumfował w 1 pojedynku, 3 pojedynków zakończył się remisem, a 4 meczów wygrał Malmö.\nAktualny bilans Göteborg\nW ostatnim pojedynku przeciwko Häcken IFK Göteborg uzyskał wynik 0:0. W ciągu ostatnich 6 miesięcy drużyna gospodarzy odnotowała 2 wygranych w 11 meczach. Bilans meczów przed własną publicznością z ostatnich sześciu miesięcy to 1 zwycięstwo, 3 remisy i 2 porażki. W bieżącym sezonie Göteborg wygrał tylko 16,67% (1 z 6) starć u siebie. 3 razy wynik wystarczył do zdobycia punktów, gdy tymczasem goście zarobili punkty we wszystkich 2 meczach. Göteborg 2 wygrał 11 meczów sezonu. Chociaż odnotował także 6 remisów, 3 mecze zakończyły się bez punktów.\nEkipa trenera Poya Asbaghi trafia do bramki raczej po przerwie. Na każdy mecz u siebie Göteborg strzela średnio 1,17 gola i traci 1,33 gola. Daje to w sumie 2,50 bramki na spotkanie. W poprzednim sezonie Göteborg strzelał przed własnymi kibicami przeciętnie 1,73 gola i tracił 0,47 gola. W ostatnim sezonie trzy rezultaty były najczęstsze w meczach Göteborg na własnym stadionie: 0:0, 0:1 i 2:1. Najczęstsze rezultaty w aktualnym sezonie to 2:2, 1:1 i 1:2.\nJetzt auf Heimsieg Göteborg wetten! >>\nW ostatniej potyczce Szwecja Allsvenskan Malmö wygrał 2:5 z Sirius. W bieżącym sezonie zespół wygrał 2 z 5 meczów na stadionie przeciwnika (40%). Patrząc na ostatnie 6 miesięcy gości, zespołu gości, widzimy 6 zwycięstw, 3 remisy i 1 porażka. Malmö zaliczył przy tym 2 zwycięstw na wyjeździe. Zespół przegrał 1 starcie u przeciwnika, a 2 mecze zakończyły się remisem drużyn. W-ubiegłym sezonie Malmö grał 2 razy na wyjeździe z drużynami, które zajmowały w tabeli wyższą lokatę. 1 z tych meczu wygrał, a 0 zremisował. Z 1 pojedynkowi drużyna nie przywiozła do domu żadnych punktów.\nZespół trenera Jon Dahl Tomasson strzela w aktualnym sezonie 2,00 bramki na wyjeździe, raczej po przerwie. Jeśli policzy się wszystkie gole, w potyczkach wyjazdowych Malmö pada średnio 3,40 goli na mecz. Podróżujący z drużyną fani Malmö mogli świętować średnio 1,47 gola w spotkaniach przed fanami przeciwnika Malmö w ubiegłym sezonie. 0,60 raza na mecz musieli znosić gole przeciwnika. 1:0, 1:1 lub 0:0 – te rezultaty widniały najczęściej na tablicy wyników podczas wyjazdowych meczów Malmö w poprzednim sezonie. Mecze wyjazdowe Malmö w większości kończyły się w tym sezonie wynikiem 5:2, 2:1 lub 0:1.\nZakłady na Göteborg - Malmö\nŚrednia Over/Under obu drużyn wynosi 2,0. W związku z tym polecamy zakład na Under 2.5 w najlepszym aktualnie kursie 1.97 w Unibet. Spojrzenie na aktualne statystyki bramek pokazuje, że obie drużyny trafiają celnie. Pasujący do tej sytuacji zakład BTTS Tak osiąga obecnie najlepszy kurs 1.74 w Betsson .\nFirmy bukmacherskie uważają remis 1:1 za najbardziej prawdopodobny, Unibet szacuje obecnie największe szanse na ten wynik, wystawiając kurs 6.75. Zaraz potem typowane jest wygraną Malmu 0:1 - z najlepszym kursem na typy: 7.50 w Unibet.


Rękawiczki sportowe bez palców - Rękawiczki męskie - Kolekcja jesień 2019 - Chillizet.pl\nSklep / Dla mężczyzn / Akcesoria męskie / Rękawiczki męskie / rękawiczki sportowe bez palców - Kolekcja jesień 2019\nrękawiczki sportowe bez palców skutecznie zabezpieczają przed wiatrem, wilgocią czy mrozem. Dodatkowo, mogą stanowić niezwykle stylowy dodatek.\nrękawiczki sportowe bez palców idealnie sprawdzą się do wszelkiego rodzaju eleganckich stylizacji. Gładka skóra świetnie komponować będzie się z trenczem, oxfordami oraz minimalistyczną aktówką. Jeżeli płaszcz oraz obuwie są w kolorze czarnym, tą samą barwę powinny mieć również rękawiczki. Do zalet skórzanych modeli zalicza się fakt, że skutecznie izolują dłonie przed zimnem, gwarantując im prawidłowe oddychanie.\nrękawiczki męskie calvin klein rękawiczki męskie lancerto rękawiczki męskie ze sklepu wittchen rękawiczki męskie jack wolfskin rękawiczki męskie ze sklepu galeriamarek.pl rękawiczki męskie ze sklepu answear.com brązowe rękawiczki męskie rękawiczki męskie ze sklepu mall.pl szare rękawiczki męskie rękawiczki męskie ze sklepu 4f


Pomimo Wszystko: lipca 2012\nJeszcze wiele razy poczuję, że ludzie będą dążyć do tego, by zrobić ze mnie pionka do swojej gry, wykorzystując moją naiwność. Zawsze wierzyłam w ludzi, dając im bardzo duży kredyt zaufania. Tym razem też uwierzyłam, zmieniając dotychczasowe życie i przyzwyczajenia. Podchodząc do rzeczy z wielkim oddaniem, sercem i optymizmem. Z ogromnym zaangażowaniem, mając nadzieję, że człowiek z którym będzie mi dane pracować podzieli się ze mną swoją wiedzą. Zamiast tego, przez trzy tygodnie wysysał ze mnie całą nadzieję i próbował w zamian buntować mnie przeciwko ludziom i panującym warunkom (nazywając to realiami życia codziennego). A przecież nie tego szukałam. Nie po to zmieniałam pracę, by wdawać się w jakieś nic nie wnoszące głupie dyskusje. Każdemu zdarza się zaryzykować, jednym to ryzyko się udaje innym nie. Mnie niestety to ryzyko się nie opłaciło.\nJeśli osoba która jest konkretna, która wymaga od siebie i tym samym od innych, by wszystko robić uczciwie i dokładnie, która wie czego chce i nie cierpi bylejakości, która ma głębokie poczucie sprawiedliwości i nienawidzi kiedy się brzydko postępuje z ludźmi, wyrażając swoje niezadowolenie na głos nie owijając w bawełnę, jest nazywana osobą konfliktową, to w takim razie ja jestem taką osobą i zamierzam trzymać się tego aż po grób.\nUpadłam - bolało. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Wiele razy odczułam, że powiedzenie "Przyjaciół poznaje się w biedzie" jest mi bardzo bliskie. Wierzę też, że znajdą się tacy, którzy podadzą mi pomocną dłoń i pocieszą dobrym słowem, wspierając mnie bym jak najszybciej wyszła z tej beznadziejnej sytuacji (chandry) w jakiej się znalazłam. Wiem, że jestem odpowiedzialna za swoje wybory i błędy życiowe, wiem że nie mogę się zrażać i że droga do osiągnięcia wymarzonego celu nie będzie usłana różami, ale teraz potrzebuję chwili na zebranie się w sobie by znów stawić czoła...\nAutor: Kot Filemon o sobota, lipca 28, 2012\nByć i oddychać, patrzeć i podziwiać - żyć z wdzięcznością...\nAutor: Kot Filemon o czwartek, lipca 19, 2012\nAutor: Kot Filemon o piątek, lipca 06, 2012\nAutor: Kot Filemon o wtorek, lipca 03, 2012\n"Przychodzi chwila, w której własne idee trzeba wcielić w życie"\nOdkąd wróciłam do pracy, mam trudności z zorganizowaniem sobie czasu. W piątek wieczorem postanowiłam, że w sobotę pojadę na pogrzeb Magdy do Warszawy. Miałam niewytłumaczalną potrzebę podziękowania jej osobiście za wszystkie kolory, którymi się dzieliła z nami chorującymi. Jechałam przez pięć godzin w trzydziestostopniowych upale bez klimatyzacji (na szczęście) i ani przez moment nie przeszło mi przez myśl, że to głupota jechać taki kawał, by pożegnać osobę, której się osobiście nie znało. Sens w tym, że też dzięki jej fundacji i pozytywnemu nastawieniu, którym tak emanowała, udało mi się z uśmiechem przejść przez niejedną trudną dla mnie chwilę. Także ubrana na kolorowo ze słonecznikami na ręce dołączyłam do konduktu żałobnego. Kiedy staliśmy tam i żegnaliśmy Magdę utwierdziłam się w przekonaniu, że czas coś zmienić, że właśnie otrzymałam jakiś drogowskaz i powinnam się nim pokierować.\nPrzez te pół roku oduczyłam się przebywania w gęstej atmosferze jaka wytwarzała się przez ostatnie tygodnie. Biłam się z myślami, czy aby na pewno dobrze zrobiłam, że wróciła po trzech tygodniach od chemii do pracy na pełny etat. Mój organizm domagał się hamulca. przychodziłam do domu i padałam, jadłam i spałam, spałam spałam. Zadałam sobie zatem pytanie czy ja, aby jestem na właściwym miejscu o właściwej porze? Odpowiedź była prosta - to nie jest to co chcę w życiu robić, ponieważ nie widać owoców mojej pracy, jest nienamacalna, niewidoczna, nie ciesząca oko. Pieniądze to nie wszystko, myślę że mogę zarabiać mniej bylebym tylko dawała komuś radość, by ten kto "jest nade mną" doceniał to co robię, a nie przy byle okazji mówił, że nie spełniam jego oczekiwań. Zderzyłam się z rzeczywistością, z którą nie bardzo umiem sobie poradzić, przyznaję się, że po chorobie się wszystko pozmieniało, i nie potrafię się odnaleźć - staram się, ale jest ciężko, inaczej. Wypadając z tego pędzącego koła, postałam trochę z boku i w końcu mnie to uderzyło. Czas choroby sprawił, że stałam się nadwrażliwa na ton, w którym ludzie zwracają się do siebie. W niektórych sytuacjach trudno powstrzymać mi się od płaczu, ale nie robię tego przy innych, robię to po kryjomu. Boli jak cholera kiedy uśmiechasz się do ludzi, a oni w zamian zwracają się do ciebie z niezrozumiałymi pretensjami i nie piszę tu o ludziach z pracy tylko ogólnie. Takie dwie strony medalu - ja zmęczona wyniszczającą kuracją, którą stosuję by żyć, a obok mnie ludzie zmęczeni życiem, ciągle narzekający na wszystko. Wiem, że na siłę się nikogo nie uszczęśliwia, ale człowiek człowiekowi wilkiem staje się coraz bardziej - ktoś powie "z choinki się urwałaś, zawsze tak było"... Usłyszałam ostatnio, że za lukrowo patrzę na świat, że się bawię w Matkę Teresę, bo chcę by wszyscy się kochali, a przecież tak się nie da. Niestety moją karmą musi być pozytywne myślenie, inaczej popadłabym w marazm. Dostałam drugą szansę i chciałabym ją wykorzystać. Skończyć z rutyną, z gonitwą za... I pomimo tego, że świata nie zmienię i w oczach niektórych ludzi moje działania będą infantylne, to będę dążyć do tego, by mieć pogodne i pozytywne podejście do świata...\n"ZACZNIJ TAM GDZIE JESTEŚ. UŻYJ TEGO CO MASZ. ZRÓB TO CO MOŻESZ" A.Ashe\n(fot. david.nikonvscanon / flickr.com)


Listwa sufitowa Nomastyl B2 - nowoczesne wnętrze\n3,5 x 3,5 x 200 cm Wszystkie cechy\nCena: 4.40 zł brutto /mb\nCena 2 mb: 8.80 zł\nListwa sufitowa Nomastyl B2 NMC to wytworny element dekoracyjny, który umieszczamy pod sufitem, by podkreślić indywidualność wnętrza i podnieść jego walory estetyczne. Produkt zapewnia eleganckie wykończenie pomieszczenia, a dzięki płynnemu przejściu ścian w sufit stwarza wrażenie optyczne, że staje się ono większe, niż w rzeczywistości.\nNomastyl B2 NMC Listwa sufitowa\nListwę można malować na dowolny kolor przy użyciu farb do wnętrz bez dodatku rozpuszczalników. Dzięki temu łatwo dostosujesz ją do kolorystyki panującej we wnętrzu. Produkt można też przycinać przy użyciu skrzyni uciosowej i klasycznej piły ręcznej z małymi ząbkami.\nWarto rozważyć również zakup innych komponentów sztukateryjnych w komplecie. Nowoczesna sztukateria świetnie prezentuje się zarówno w minimalistycznych, jak i tradycyjnych wnętrzach. Z pewnością znajdziecie Państwo w naszym sklepie komponenty, które będą odpowiadać Waszemu poczuciu estetyki.\nZastosowanie listwy sufitowe Nomastyl B2 NMC:


Tu następuje pierwszy kontakt lekarza ze zwierzęciem, wykonuje się rutynowe badania fizykalne i w razie potrzeby badania dodatkowe. Lekarz przeprowadza rozmowę (wywiad) z opiekunem zwierzęcia. Przestrzeń pozwala na ocenę zwierzęcia w ruchu.\nBadanie jest bardzo istotnym elementem postępowania lekarskiego. Obok działań profilaktycznych jest ono kluczowe dla utrzymania Państwa zwierzęcia w dobrym zdrowiu.\nWczesne wykrycie problemów zdrowotnych umożliwia podjęcie leczenia. Szybkie działanie rozwiązuje problem, zanim pojawią się poważne konsekwencje, i nie dopuszcza do cierpienia zwierzęcia.\nRutynowe badanie powinno być przeprowadzane co najmniej raz lub dwa razy w roku, ponieważ zwierzęta żyją krócej niż człowiek i jeden rok ich życia może być odpowiednikiem naszych siedmiu lat. W tym czasie wiele może się zdarzyć. Zwlekanie z badaniami 2 - 3 lata może być równoważne pozbawieniu człowieka kontroli zdrowia przez 20 do 30 lat.\nPorównanie wieku psa i kota oraz człowieka znajduje się w tabeli.\nCzym jest rutynowe badanie fizykalne?\nLekarz zadaje serię pytań na temat Państwa zwierzęcia. Należy przypomnieć sobie wszystkie jego odmienne zachowania oraz rodzaj podawanego ostatnio pożywienia i regularność posiłków, spożycie wody i szereg innych tzw. schematów fizjologicznych zwierzęcia.\nJeżeli Państwa zwierzę jest pacjentem przychodni od dłuższego czasu, lekarz może zaczerpnąć informacji porównawczej z rejestrów dotychczasowych wizyt.\nPo wywiadzie może nastąpić zmierzenie temperatury, policzenie tętna i oddechów, określenie wagi ciała.\nUwaga! Wilgotność nosa nie jest żadnym kryterium określania zdrowotności i temperatury u zwierząt.\nLekarz obejrzy natomiast nos pod kątem ewentualnych odbarwień, zrogowaceń, obecności wypływów lub strupów. Jest to już następny etap badania fizykalnego, czyli:\nPoza nosem oglądaniu podlegają spojówki i inne błony śluzowe. Powiada się, że "oko jest zwierciadłem duszy", ale nie tylko... Wiele mówiono o ogólnym stanie zdrowia. Dzięki oględzinom oka lekarz może wykryć żółtaczkę, powziąć podejrzenie anemii. Stwierdzona zaćma może okazać się objawem cukrzycy. Łzawienie z oka bywa objawem stanu zapalnego spojówek, jaskry lub obecności ciała obcego w oku. Poza tym oglądanie oka pozwala wykryć owrzodzenie rogówki, wady rzęs i powiek, oczopląs oraz inne miejscowe zaburzenia.\nPrzy okazji oglądania śluzówki jamy ustnej można wstępnie określić stan dziąseł i uzębienia, stwierdzić obecność kamienia nazębnego, zapalenie dziąseł, paradontozę. Lekarz obejrzy język, podniebienie i gardło, co pozwoli stwierdzić ewentualne zapalenie migdałów i gardła, obecność ciał obcych lub guzów nowotworowych.\nIstotne jest również obejrzenie uszu. Długie i kręte kanały słuchowe naszych podopiecznych to doskonałe miejsce do rozwoju bakterii, grzybów i pasożytów. Oprócz stwierdzenia ewentualnego stanu zapalnego lekarz może w ten sposób sprawdzić, czy w uchu nie tkwi ciało obce.\nOglądanie to także jeden z najważniejszych etapów badania skóry. Skóra jako największy, a zarazem najbardziej powierzchowny narząd organizmu kontaktuje się ze środowiskiem. Z tej racji można na niej zaobserwować objawy licznych chorób wewnętrznych, jak i tych wynikających z czynników zewnętrznych. Tak więc stan skóry i włosa może być istotny dla oceny ogólnego stanu zdrowia. Skóra jest też sprawdzana pod kątem obecności pasożytów, guzów i ran.\nUżywając palców i dłoni, lekarz określa napięcie brzucha, stan narządów wewnętrznych. Omacywaniu podlegają skóra, tkanka podskórna i gruczołowa, węzły chłonne, mięśnie, stawy, kończyny.\nPrzy użyciu stetoskopu lekarz osłuchuje serce, płuca i górne drogi oddechowe. Jeżeli stwierdzi odchylenia od normy, może zarekomendować badania dodatkowe.\nBardzo często przy okazji rutynowego osłuchiwania wykrywa się problemy związane z sercem.


„Obecnym problemem Kościoła we Włoszech jest jego wiarygodność. Jeżeli w tych trudnych chwilach nie widać nas posługujących ludziom, istnieje niebezpieczeństwo, że mogą pomyśleć, iż Kościół nie jest im potrzebny. Znaczenie mają nawet drobne, ale jakże ważne gesty, jak chociażby ten zrobiony przez Papieża, którego mogliśmy widzieć idącego ulicą do kościoła. Ludzie bardzo potrzebują takich pocieszających gestów”. Opinię tę wyraził proboszcz parafii św. Pawła Apostoła w Syrakuzach na Sycylii.\nMówi ks. Lo Bello:\nNie zostawiamy osób samotnych samym sobie\n- W naszej dzielnicy, która w większości jest zamieszkała przez ludzi starszych pomyślałem, że rzeczą konieczną jest nie tylko dostarczenie potrzebującym posiłków, albo lekarstw, choć i to robimy, ale aby usłyszeli głos naszej wspólnoty parafialnej. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo, że wspólnota się rozpadnie, tym bardziej, że nie można celebrować Mszy z udziałem wiernych, nie odbywają się też żadne inne nabożeństwa oraz spotkania – podkreślił w wywiadzie dla Radia Watykańskiego ks. Rosario Lo Bello. - Pomyślałem więc, oczywiście z pomocą moich współpracowników i młodszych, i starszych, aby dotrzeć przede wszystkim do tych, którzy czują się samotni, oczywiście za pośrednictwem telefonu. Odwiedzenie kogoś w domu jest bowiem niebezpieczne, nie tyle dla mnie, ile dla tych starszych ludzi. Dlatego młodzież rozwiesiła plakaty z numerami telefonów, pod które można dzwonić, aby otrzymać pomoc. Natomiast dorośli dzwonią do osób starszych, których numery telefonów posiadamy, aby z nimi porozmawiać, aby nie czuli się samotni.\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: Włochy, parafia, pomoc, wspólnota, rozmowa, koronawirus, izolacja, Ks. Rosario Lo Bello


Najwyższy czas na modyfikacje, nadszedł czas na fit oraz wyborne dania, nadszedł czas na firma Catering - jedz apetyczne i zostań fit! online czerwiec 2021 − ebug.pl\nNajwyższy czas na modyfikacje, nadszedł czas na fit oraz wyborne dania, nadszedł czas na firma Catering - jedz apetyczne i zostań fit! online czerwiec 2021\nGdziekolwiek nie popatrzeć - wszędzie złote porady tłumaczące, jak wolno błyskawicznie wrócić do wytęsknionej wagi. Prawda jest taka, że z powodu nadmiaru obowiązków, mało kto ma prawo sobie pozwolić na takie pilnowanie wagi i powszedniego jadłospisu, żeby zobaczyć rezultaty.\nWspółczesna dieta pudełkowa cieszy się każdego dnia coraz większą popularnością oraz naturalnie o niej tutaj mówimy. W naszym wykonaniu jest to jeszcze bardziej ponadprzeciętne, bowiem każde pudełko jest stworzone w detalach z myślą o kontrahencie - zaadaptowane jak najbardziej do jej indywidualnych wymogów.\nOd początku zależało nam na tym, aby ulżyć osobom, jakie nie potrafią gotować, bądź też nie mają na to czasu, jakkolwiek chcą zdrowo i pyszne się odżywiać - dzięki opisującej nas pasji i doświadczeniu, jesteśmy w stanie to zapewnić. Z należącą do nas pomocą codziennie można napełniać się z pełnej gamy cennych posiłków, jakie dodatkowo pomagają trzymać rękę na pulsie, jeżeli chodzi o składniki odżywcze, czy ilość kalorii.\naumentar o penis https://www.clinicaps.com.br/enlargement/pt/\nTo innowacyjny, przydatny i smaczny sposób na cieszenie się życiem! To gotowa recepta na cieszenie się ze apetycznych i odżywczych posiłków, a jednocześnie pozbycie się nadmiaru tłuszczu. Pierwszym krokiem jest skontaktowanie się z stworzonym przez nas dietetykiem, żeby wiedzieć, jaka kaloryczność jest rekomendowana w danym przypadku - cała reszta już zdecydowanie leży po reprezentowanej przez nas stronie. Codziennie pod Twoimi drzwiami odszukasz cały zestaw posiłków pełnowartościowych oraz równie pełnych walorów smakowych, którymi się będziesz delektować, nie niepokojąc się o posturę.


Zaklad Komunikacji Miejskiej - NaszeMiasto.pl\nGdynia: Policja będzie patrolowała nocne autobusy\nGdyńscy policjanci w nocy w wybrane dni tygodnia będą prowadzić działania w autobusach i trolejbusach komunikacji miejskiej. A wszystko po to, by osoby korzystający z tego rodzaju transportu czuły się bezpiecznie. Zdaniem policjantów takie akcje przynoszą wymierny efekt i działania funkcjonariuszy doceniają pasażerowie.\nWięcej na temat: autobusy gdynia gdyńska komunikacja komunikacja miejska gdynia policjanci w autobusach w gdyni trolejbusy gdynia zkm gdynia\nWięcej na temat: gdyńska komunikacja obłuże pogórze zkm gdynia zkm w gdyni\nWięcej na temat: chylonia włamanie włamanie na chyloni policja gdynia\nGdynia: Coraz więcej pijanych kierowców. Trzech zatrzymanych ostatniego dnia\nGdyńska drogówka w ciągu jednego dnia, 11 sierpnia, zatrzymała trzech nietrzeźwych kierujących. Dwóch z nich prowadziło pojazdy osobowe, jeden natomiast jechał na skuterze. I to właśnie on miał najwięcej spożytych procentów w organizmie.\nWięcej na temat: policja gdynia nietrzeźwi kierowcy gdynia policjanci gdynia pijani kierowcy gdynia\nZmiany w gdyńskiej komunikacji miejskiej\nNowe linie, pętle i trasy -od 26 stycznia gdyńską komunikację miejską czeka wiele zmian. Wszystkie korekty mają jeszcze bardziej zintegrować komunikacyjnie Gdynię.\nWięcej na temat: zkm autobusy pętla nowy rozkład zkm gdynia zmiany zkm gdynia zkm gdynia gdyńska komunikacja\nWięcej na temat: autobus puck pogórze linia 667 puck pogóze pks gdynia rozkłąd jazdy pks puck pogórze puck pogórze rozkłąd jazdy autobus puck pogórze autobus do kosakowa pks gdynia\nzakład komunikacji miejskiej Gdynia\nplace w komunikacji miejskiej