Numer 1(45) - Dzieci\nożywi to, co jeszcze w nas martwe, a światło Jego Słowa\nniech prowadzi nas przez życie w radości i pokoju!\nWójt Gminy Bukowsko, Rada Gminy Bukowsko, Redakcja.\nKGW w Nadolanach...........................4,5,6\nGdzie ci mężczyźni................................6,7\nZ życia Przedszkola w Bukowsku............7\nSzkolny Zespół Redakcyjny - Pobiedno..8,9\nWieści z Regionu....................................10\nPolski. Mój język.....................................10\nMała Ojczyzna - Nowotaniec..................11\nFirma z tradycjami..................................12\nUrywek z historii Bukowska.............. 13,14\nNiczego nie żałuję.............................. 14,15\nPrzydomek a nazwisko...........................15\nKsiążki Naszych Marzeń........................16\nOczekując na radosne Alleluja........... 16,17\nDarmowa pomoc prawna........................17\nProgram Rodzina 500+...........................17\nLekarz weterynarii radzi.........................18\nMega - Motor..................................... 18,19\nKapliczki i krzyże...................................19\nTakich ludzi już nie ma...........................19\nWiadomości sportowe................... 20,21,22\nDrodzy Czytelnicy! Kontynuując nasze „spotkania”, w bieżącym numerze Kwartalnika już na okładce witamy Was „zwiastunem wiosny”. W dalszej części proponujemy zapowiedziane\nrelacje związane jeszcze ze Świętami Bożego Narodzenia, chociaż przed nami już Wielkanoc. Ponieważ lubimy świętować,\npo zapomnianych już balach sylwestrowych odbyły się zabawy\nopłatkowe, śledziki, Dni Seniora, a coraz bardziej upowszechniają się uroczystości związane z obchodami Dnia Kobiet, o\nktórych piszemy. Od grudnia 2015r. do 23 stycznia br. w hali\nsportowej przy Zespole Szkół w Bukowsku, trwały rozgrywki\nGminnej Ligi Piłki Halowej, z udziałem dziesięciu drużyn. W\nrozgrywkach uczestniczyły także młodzieżowe drużyny spoza terenu gminy, co zapewne wpłynęło na atrakcyjność tych\nzawodów. Na początek ferii zimowych, dla dzieci i młodzieży\nszkolnej, zorganizowano Gminny Turniej Tenisa Stołowego,\nktóry został rozegrany w hali sportowej przy Zespole Szkół\nw Nowotańcu. Zapraszamy również do lektury stałych naszych pozycji, które jak zawsze, wnoszą coś nowego. Z racji\nzbliżających się obchodów 650. lecia Nowotańca, proponujemy\nskróconą historię „Małej Ojczyzny” od zakończenia wojny do\nlat współczesnych, a także rozpoczynamy historię GS „SCh”\nw Nowotańcu. W art. pt. „Niczego nie żałuję”, jeszcze raz wracamy do wydanej książki i spotkania z jej autorką p. Czesławą\nKurasz. Oprócz przyjemnych tematów, m.in. w art. Urywek\nz historii Bukowska” autorstwa p. Kazimierza Rakoczego,\ndotykamy także tragicznych wydarzeń historycznych, jakie\nprzyniosła ze sobą II wojna światowa. Okazja ku temu szczególna, choćby dlatego że w styczniu obchodziliśmy 71 rocznicę\nwyzwolenia obozu koncentracyjnego w Auschwitz, w którym\nżycie straciło ponad milion osób, w tym także mieszkańcy z\nnaszej gminy. Z nadzieją uzyskania dofinansowania dwóch\nzadań przez MON w Warszawie i że los nie spłata nam figla, w\nnadchodzącym kwartale zapraszamy do udziału w:\n22.05.br. – Międzynarodowym\nTurnieju Żołnierzy Rezerwy,\nz udziałem reprezentacji wsi\noraz drużyn ze słowackiej\n12.06.br. – Turnieju Wsi Gminy\nBukowsko, z udziałem drużyn\n17.06.br. – Regionalnym Turnieju Sprawności Obronnej, z\nudziałem drużyn młodzieży\ngimnazjalnej z powiatu sanockiego.\nBocianie gniazdo Fot. Henryk Pałuk\nNiemal każdy kojarzy tę wyjątkową datę. 8 marca,\nkiedy obchodzimy oczywiście nic innego jak Dzień\nKobiet. To dzień wyjątkowy, przede wszystkim dla\nwszystkich pań. Większość z nich tego dnia cieszy się\nniezwykle z otrzymanych kwiatów, życzeń i różnego\nrodzaju upominków. Dzień Kobiet dzisiaj jest świętem\npowszechnym. Tak naprawdę jednak mało kto wie o\ntym, że ten wyjątkowy dzień ma niezwykle bogatą historię. Polacy kojarzą Dzień Kobiet przede wszystkim\nz okresem PRL-u. W tym dniu kobiety były obdarowywane goździkami i miały szansę na to, aby uzupełnić\nzapasy rajstop czy kawy. Jednak jest to dzień upamiętnienia i szacunku dla ofiar walki o równouprawnienie\nkobiet. Zostało ustanowione dla upamiętnienia strajku\n15 tysięcy kobiet, pracownic fabryki tekstylnej, które\nwłaśnie 8 marca 1908 roku w Nowym Jorku domagały\nsię praw wyborczych i polepszenia warunków pracy.\nWłaściciel fabryki zamknął strajkujące kobiety w pomieszczeniach fabrycznych, w celu uniknięcia rozgłosu. W wyniku nagłego pożaru zginęło 129 kobiet. Z\ninicjatywy Klary Zetkin, na zjeździe w Kopenhadze w\ndniu 8 marca 1910 roku, ustanowiono święto wszystkich kobiet, które po raz pierwszy w Europie obchodzono w 1911. Dzisiaj Dzień Kobiet obchodzony jest\nniemal na całym świecie, a w niektórych krajach jest\nnawet dniem wolnym od pracy.\nsą matkami, żonami, ostoją, stanowią uzupełnienie\nwszędzie tam, gdzie mężczyzna nie jest w stanie sobie\nsam poradzić. Kobiety podtrzymują panów na duchu\nw chwilach zwątpienia, ofiarują im swe ciepło, wrażliwość, łagodzą konflikty. Dlatego tego dnia każda\nKobieta powinna usłyszeć życzenia”. Gwiazdą wieczoru był legendarny Chór Męski z Bukowska, który\nW Bukowsku w niedzielę 6 marca br. z inicjatywy\nsołtysa p. Jerzego Rakoczy zorganizowano obchody\nMiędzynarodowego Dnia Kobiet. Jak co roku, podczas\nimprezy z tej okazji, sala widowiskowa Domu Ludowego w Bukowsku była zapełniona po brzegi. Prawie zaśpiewał kilka znanych piosenek, a znakomite ich\n300 kobiet, mieszkanek Bukowska uczestniczyło w ob- wykonanie rozbawiło zgromadzoną publiczność prachodach ich święta. Tak rekordowa ilość uczestniczek wie do łez. Goście również mogli zobaczyć występy\ngimnazjalistek oraz przedszkolaków z Przedszkola\nSamorządowego w Bukowsku. Życzenia od młodych\nmężczyzn, piosenki, występ zespołu ,,Kolorowych Gitar”, oraz tańce takie jak: Taniec Kowbojski, Rock and\nroll, Krakowiak, w wykonaniu małych artystów zostało przyjęte przez żeńską publiczność oczywiście niezwykle żywiołowo. Emocji, braw i okrzyków radości\nnie brakowało. O Panie zadbali mężczyźni pod kierunkiem sołtysa Jerzego Rakoczy, organizując spotkanie\nprzy kawie i słodkim poczęstunku oraz symbolicznym\nkieliszku wina. Mamy nadzieję, że humor i optymizm\nwyniesiony z sali, będzie towarzyszył mieszkankom\nnaszej miejscowości przez cały rok.\ntradycyjnego marcowego spotkania świadczy o coraz Barbara Podstawska\nwiększej aktywności Pań w życiu gminy. Całe spotkanie prowadził pan Daniel Kornasiewicz. Uroczy- W Nagórzanach – również w tym dniu, było gwarno\nstość rozpoczęło wystąpienie wójta Gminy Bukowsko i radośnie w miejscowym Domu Ludowym. Do dobrej\nLeona Myrdaka, który złożył wszystkim Paniom ser- zabawy wystarczyły różne słodkości oraz śpiewanie\ndeczne życzenia mówiąc: ,,Jest to święto, o którym nie piosenek ludowych z akompaniamentem muzycznym\npowinien zapomnieć żaden mężczyzna. Kobiety wno- Piotra Golonki. Zadowolone Panie, już teraz zapowiaszą światu tyle radości, piękna i delikatności. Świat dają swój udział w takiej imprezie w przyszłym roku.\nbez nich byłby z pewnością nudny, nieromantyczny i Danuta Czapla\njeszcze bardziej przepełniony przemocą. To kobiety\nW Nowotańcu – inauguracyjne spotkanie kobiet odbyło się z inicjatywy reaktywowanego Koła Gospodyń\nWiejskich, z udziałem byłych i obecnych członkiń.\nNa wstępie uczestnicy spotkania zapoznali się z historią powstania tego święta, a następnie sołtys wsi\np. Henryk Majka złożył wszystkim paniom okolicznościowe życzenia. Odśpiewaniem tradycyjnego „Sto\nlat” i spełnionym toastem rozpoczęto część biesiadną,\nprzy akompaniamencie akordeonisty Łukasza Pawiaka. Warto dodać, że starsze panie, które nie mogły\nuczestniczyć w tym spotkaniu, zostały odwiedzone w\nswoich domach i uhonorowane kwiatkiem.\nW Wolicy - niedzielne popołudnie 6-go marca, miłe\nchwile rozluźnienia i oderwania się od codzienności,\nspędziły Panie w gronie swoich koleżanek i sąsiadek.\nTen dzień przypadł w tym roku na organizowane już\ntradycyjnie przez sołtysa wsi p. Tadeusza Gliściaka\nwraz ze swoją w prawdzie damsko-męską, lecz zawsze\nniezawodną prowadzoną przez p. Marię Urban ekipą,\nświęto „Dnia Kobiet”. Przygotowania do przyjęcia trwały intensywnie pod okiem organizatora dobrych kilka\ndni i potrzebowały wielu życzliwych rąk - oczywiście\nrównież kobiecych - do pracy, aby uroczystość mogła\nprzebiec jak należy. Impreza odbyła się w przygotowanej\nodświętnie sali remisy OSP. Kiedy już wszystkie przybyłe kobiety rozgościły się, głos zabrali panowie. Jako\npierwszy życzeniami przywitał panie sołtys p. Tadeusz\nGliściak, a następnie głos oddał zaproszonym gościom\np. Leonowi Myrdakowi – pełniącemu obowiązki Wójta\nGminy Bukowsko, oraz p. Janowi Hołomkowi - przewodniczącemu Rady Gminy, którzy również składali\nwszystkim przedstawicielkom płci pięknej najserdeczniejsze życzenia zdrowia, pomyślności i samych pięknych dni. Po przedstawieniu wszystkich zaproszonych\ngości wzniesiono toast i wraz z zespołem „SUONO”\nodśpiewano uroczyste „Sto lat”. Część rozrywkowa\nupływała przy pięknej muzyce wspaniałego młodego\nzespołu, a uczestniczki imprezy z żalem się z nim żegnały, dziękując gromkimi brawami. Przez całe popołudnie\npanie rozpieszczane były także przez kilku przystojniaków, którzy spełniali ich kulinarne zachcianki serwując\nciepłe danie, ciasta, przekąski oraz napoje. Dziękujemy\nza poświęcony czas i trud włożony w organizację imprezy. Mamy nadzieję, że wieczór upłynął dla każdej z pań\nw miłej atmosferze i wierzymy, że w tak licznym „babskim” gronie, spotkamy się znów za rok.\nKGW w Nadolanach\n„Kto kocha swą Ojczyznę – cnoty, obyczaje\nniechaj strzeże tej ziemi – niech ją w skiby kraje”\nZ przekazu najstarszych mieszkańców Nadolan wynika, że jeszcze przed wojną Wincentyna\nŻmigrodzka (z.d. Pawiak) wraz z Anną Kwarciak\n(Szatkowską) założyły Koło Gospodyń Wiejskich w\nNadolanach. Nie wiemy czy była to już wtedy zarejestrowana organizacja, czy jedynie grupa kobiet,\npodejmująca wyzwania chwili. Spotkania odbywały się w domach prywatnych, przy okazji skubania\npierza, czy przędzenia wełny na kołowrotkach i\numilaniu sobie czasu różnymi opowiadaniami i\nśpiewaniem piosenek ludowych. Pierwsze ich działania dotyczyły między innymi organizacji opieki\nnad dziećmi w okresie żniw, potańcówek i samokształcenia. Tuż przed wybuchem wojny w nurt\npracy społecznej włączyła się Janina Sabat (obecnie\nPałuk). Podstawy ku temu zdobyła, jako uczestniczka dwutygodniowego szkolenia w Sanoku. Oprócz\nniej w szkoleniu brała udział m.in. Gorzkowska\nWładysława (później Dębicka) a z Nowotańca Leczowicz Wanda i Eugeniusz Sokołowski. Był to\nkurs pierwszego stopnia dotyczący prowadzenia\nogródków warzywnych, który prowadził instruktor\nJózef Lisowski. Na zakończenie kursu Janina Sabat otrzymała od niego książkę „kucharską”, jako\nnagrodę dla wyróżniającej się kursantki. Może to\nnic niezwykłego, ale taką nagrodę otrzymywali\nkursanci dopiero po ukończeniu kursu trzeciego\nstopnia! Po ukończeniu tego kursu ówczesny wójt\ngminy Bukowsko - Silarski Stanisław, zaproponował nawet Janinie funkcję agronoma gminnego, na\nco nie uzyskała zgody od swojej mamy, głównie z\nracji wykonywanego już „zawodu” krawieckiego.\nOprócz tego dowiadujemy się od niej, że przed\nwojną instruktorka ze Lwowa uczyła kobiety gotowania, a zajęcia te odbywały się w prywatnym\ndomu Moniki Kopacz w Nadolanach. Jednym z\ndziałań Janiny Sabat z tamtego okresu, było zorganizowanie w domu ludowym w Nadolanach, opieki\nnad dziećmi w czasie żniw. Na ten cel od sołtysa\nJózefa Jakubowskiego otrzymała worek mąki, z\nktórej piekła ciastka i bułeczki dla dzieci. Pomagała\njej w tym Irena Kondyjowska. W gronie tym działały\njeszcze m.in. Gorzkowska Józefa, Lenio Bronisława,\nKopacz Monika, Silarska Maria i inne. Zapoczątkowaną działalność przerwała II wojna światowa. Po jej\nzakończeniu z opowiadania Janiny Pałuk dowiadujemy\nsię, że wraz z innymi, zorganizowała zabawę w parku\npodworskim w Nadolanach. Jak wspomina, rozliczenie\nfinansowe zabawy przeprowadziła Władysława Kondyjowska z Nowotańca, stwierdzając nawet naddatek\nw utargu. W późniejszym czasie ks. Józef Kruczek,\nzaproponował Janinie zorganizowanie festynu na rzecz\nremontu dachu na kościele w Nowotańcu. Festyn odbył\nsię obok ruin „ratusza” w Nowotańcu (po spaleniu Nowotańca w 1946r.), przy akompaniamencie muzyków z\ni również należał do udanych. Do dochodu przyczyniła\nsię sprzedaż „okowity”, przygotowanych przez kobiety\nkanapek oraz ciastek, które m.in. przyniosła Helena\nSajdak z Pielni (Mroczkówek).\nW 1946r. Janina Sabat wyszła za mąż. Budowa domu,\npraca w gospodarstwie i obowiązki rodzinne nie pozwoliły jej na kontynuowanie działalności społecznej.\nWprawdzie późniejsza fotografia z 1948r. dowodzi o\nudziale delegacji wsi Nadolany w dożynkach gminnych\nw Nowotańcu, jednak trudno jest określić, kiedy działalność koła została przerwana. Natomiast wiadomo,\nże w styczniu 1964r. doszło do jej wznowienia. Przewodniczącą została wybrana Wincentyna Żmigrodzka\n(z.d. Pawiak). Na skutek zmian społecznych i gospodarczych, życie kobiet na wsi diametralnie się zmieniło, chociaż wyłoniły się nowe problemy, którym\nnależało stawić czoła. Przewodnim zadaniem, jakie\npostawiła sobie organizacja było uświadomienie kobiet\ni stworzenie im takich warunków, „aby nie urobić sobie\nrąk po łokcie”, a tym samym wygospodarować więcej\nczasu na życie kulturalne i towarzyskie. W krótkim\nczasie przeprowadzono kursy szkoleniowe, co zostało\nnawet odnotowane w Dzienniku Ludowym Nr 71 z\ndnia 24.03.1964r. w art. pt. „Pochwała kobiet we wsi\nNadolany w powiecie sanockim” – cytuję: „Koło Gospodyń Wiejskich wznowiło działalność w styczniu\n1964r., a już wszystkie członkinie i sympatyczki ukończyły kurs gotowania i pieczenia. Brawo za piękny\nstart!”. W późniejszym terminie odbyły się kursy szycia, haftowania, szydełkowania, bibułkarstwa, przygo-\ntowywania przetworów na zimę z wykorzystaniem\nowoców i warzyw z przydomowego ogródka. W ten\nsposób zmieniały się domowe jadłospisy, stopniowo\nwprowadzając spożywanie większej ilości jarzyn, warzyw i owoców. Organizowane były przedstawienia,\nspotkania okolicznościowe, nadal praktykowano organizację opieki nad dziećmi w okresie żniw. Niewielkie\ndochody uzyskiwane z organizacji zabaw tanecznych,\nprzeznaczano na zakupy naczyń, które później przez\nwiele lat służyły mieszkańcom, wypożyczane na wesela i większe uroczystości rodzinne. Koło zajmowało się\ntakże wypożyczaniem krajalnicy do kapusty, rozprowadzaniem kurcząt itp. W kronice koła, jego członkini\nJanina Leczowicz (z.d. Drozd), odnotowała uczestnictwo w dożynkach powiatowych, które odbyły się 4\nwrześnia 1966r. w Nowotańcu. Z innych wartych odnotowania działań KGW w Nadolanach, należy wymienić troskę o przydomowe ogródki, w których\noprócz warzyw, znalazło się pełno kwiatów, co przyciągało uwagę osób przyjezdnych. Na wyższym poziomie zadbano o higienę osobistą i wygląd zewnętrzny,\nswój jak i członków rodziny. Postępująca mechanizacja\nprac w rolnictwie i poszukiwanie źródeł dochodu na\nutrzymanie rodzin, skierowały działania na kontraktację buraków cukrowych, lnu, ziemniaków, sprzedaż\nmleka itp. Do historii przeszedł sierp i cepy, wiele prac\ni czynności domowych usprawniły maszyny mechaniczne i urządzenia elektryczne. O tym, że działalność\nkobiecej organizacji przynosiła korzyści i pozytywne\nzmiany nie tylko dla nich samych, ale i całego środowiska, świadczy choćby fakt, że na dzień 3 lutego 1974r.\nKGW w Nadolanach liczyło już 64 członkinie. Do czasu rozwiązania się koła (ok 1999r.), według uzyskanych\ninformacji, nie uwzględniających kolejności i lat, funkcję przewodniczącej pełniły m.in: Władysława Sabat\n(Żmigrodzka), Antonina Pieszczoch (Bednarczyk),\nMaria Drozd (Proćko), Alicja Drozd (Kozimor), Maria\nCzapla (Marzec), Janina Sabat (Drozd), Wiesława Kozimor (Lenio), Błażejowska Maria (Drozd ), Siewiarska Barbara, Alina Orybkiewicz (Długosz), Henryka\nRabicka (Drozd), Lilla Żeliszewska (Silarska), ...\nW dniu 6 marca br. miało miejsce uroczyste reaktywowanie działalności KGW w Nadolanach. Wymarzony\ntermin z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet, był\nnie tylko okazją do złożenia życzeń dla Pań, ale rów5\nnież do wyrażenia podziękowań dla byłych, zasłużonych działaczek tej organizacji. Seniorka Janina Pałuk\nzostała udekorowana medalem „ORDER SERCA –\nMATKOM WSI” a 27 członkiń KGW otrzymało „Jubileuszowe Honorowe Dyplomy Uznania z okazji 150\nLat Działalności Kół Gospodyń Wiejskich na Ziemiach\nPolskich”. Wręczenia dokonali m.in.: prezes Zarządu\nRegionalnego Związku Rolników Kółek i Organizacji\nRolniczych w Krośnie p. Roman Piłat, p.o. Wójt Gminy\nBukowsko p. Leon Myrdak, przewodnicząca Regionalnej Rady Kół Gospodyń Wiejskich w Krośnie p. Irena\nSoboń, kierownik Powiatowego Zespołu Doradztwa\nRolniczego w Sanoku p. Władysława Stryjak. Część\nartystyczną uroczystości uświetnił koncert zespołu\nśpiewaczego „Haczowianki” z Haczowa, a także recytacje wierszy p. Mariana Czapli oraz piosenki w wykonaniu (kto wie czy nie „zalążka”) miejscowego zespołu\nśpiewaczego. Przewodnicząca koła p. Zofia Sabat wraz\nz koleżankami, oprócz doznań duchowych, zadbały\nrównież o „gościnę” i to wcale nie „postną”. Dziękujemy! Gratulujemy! Życzymy powodzenia! A kończymy\nmottem Marii Konopnickiej:\n„Przyszłość – to trud,\nPrzez żaden cud …\nZdobyć ją potrzeba!”.\nZbiór materiałów i opracowanie:\nZdzisław Bednarczyk i Henryk Pałuk\nFot. Henryk Pałuk i archiwum rodzinne\n„Gdzie ci mężczyźni na miarę czasów, gdzie te chłopy!?”\nCzęste mycie skraca życie, skóra się ściera i facet\numiera, słowa te może i kiedyś były dość popularne,\nale obecnie to już prehistoria. Tymczasem dbający o\nsiebie mężczyzna automatycznie wpada w Polsce do\njednej z szufladek: modnisia, eleganta, koksa, pakera\nitp. Badania pokazują jednak, że Polacy coraz odważniej wypowiadają wojnę tym stereotypom. Ponad połowa Polaków (56 %) twierdzi, że wygląd ma dla nich\nznaczenie. Co czwarty z panów przyznał się, że kupuje\nspecjalistyczne produkty do pielęgnacji tak ostatnio\npopularnej brody, bo zarost to atut męskości. Chociaż\nnadchodzi nowa moda, facet w warkoczu zastąpi brodacza! Skóra mężczyzny różni się od skóry kobiety.\nZnajduje się w niej dużo więcej gruczołów łojowych,\nprzez co wydziela więcej sebum, jest bardziej tłusta od\nskóry kobiety. Jest też grubsza o około 20%, w naskórku jest nawet do 32 warstw komórek (u kobiet od 14 do\n20), rogowacenie w takiej skórze jest intensywniejsze.\nSkóra mężczyzn jest bardziej elastyczna, znajduje się\nw niej więcej włókien kolagenowych, w związku z\ntym dłużej zachowuje młodość, ale później zaczyna się\ngwałtownie starzec. Po około 40 roku życia pojawiają się nieliczne, lecz głębokie bruzdy. Kosmetolodzy\nobecnie oferują Panom wstrzykiwanie kwasu hialuronowego w celu odmłodzenia, zabiegi rozpuszczające tkankę tłuszczową, foto-odmładzanie, depilacja\n(obecnie mężczyźni dążą do redukcji owłosienia klatki\npiersiowej czy brzucha, a nawet regulują brwi), zabiegi\noczyszczające twarz. Niektórzy mężczyźni łysieją już\npo 20 roku życia i sprawia to ogromny problem dla ich\nszaty zewnętrznej. Odpowiedzialne za to są właśnie androgeny produkowane przez gonadowe komórki Leydiga oraz część siatkowatą i pasmowatą kory nadnerczy.\nWtedy nie wystarczą kosmetyki, potrzebna jest pomoc\nendokrynologa i dermatologa. Androgeny wpływają\ntakże korzystnie, bo testosteron dosłownie przemienia\nchłopca w mężczyznę. To dzięki niemu pewnego dnia\ndziewczynki przestają być „głupie” w oczach kolegów,\na stają się obiektem ze wszech miar pożądanym. To\ntestosteron sprawia, że zmienia się męska sylwetka, a\nwłaściciel góry mięśni chętnie podejmuje rywalizację,\npragnie zwyciężać, ścigać się, walczyć... Zwycięstwa\ndają mu poczucie szczęścia, a to sprzyja wzrostowi\npoziomu testosteronu. Niestety, mechanizm nie działa\nrównie sprawnie przez całe życie. Współczesny mężczyzna dba o słownictwo i uważa, aby rzeczy były\nnazywane poprawnie. Zamiast „motor” mówi „motocykl”, a zamiast „w każdym bądź razie” mówi „w każdym razie”. Dla żartu powie czasem „swetr” zamiast\n„sweter” i „włanczać” zamiast „włączyć”, bo w domu\nma „włancznik”, a nie „włącznik”. Już przynajmniej ze\ndwa razy zlikwidował konto na Facebooku, bo „tracił\nna nim czas” i „nie mógł się skupić na rzeczach ważnych”. Ma partnerkę, a nie żonę. Raz na jakiś czas wpada w nostalgię i robi się podatny na emocjonalne ciosy.\nZ życia Przedszkola w Bukowsku\nŚwięta Bożego Narodzenia to czas niezwykły\nzwiązany z tradycjami i obrzędami. Co roku w\nprzedszkolu świadomie pielęgnujemy zwyczaje i\nrytuały świąteczne. Jednym z nich są Jasełka, czyli\nwidowisko o Bożym Narodzeniu, którego treścią\njest historia narodzenia Pana Jezusa. W dniach 15\nstycznia o godz. 10,30 i 13,30 w Przedszkolu w\nBukowsku były wystawiane „Jasełka”. Dla dzieci i\nnauczycieli okres poprzedzający ten magiczny czas\njest niezwykle pracowity. W tym roku dzieci z grupy żółtej i niebieskiej z wielkim zaangażowaniem i\nzapałem przygotowywały jasełka. Piękna scenografia nadała tym wyjątkowym spotkaniom uroczysty\ni nastrojowy klimat, wprowadziła wszystkich zgromadzonych w świąteczny nastrój. Przedstawienia\nbyły wyjątkowe. Przedszkolaki ku uciesze swoich\nNie stosuje przemocy, choć lubi myśleć, że byłby\nw stanie to zrobić. Upokorzony na ulicy mówi,\nże „brzydzi się przemocą” i „nie wstydzi się płakać”. Czasem szpanuje, co to nie on, idzie przez\nwioskę w dresie niczym pewny siebie tygrys, w\nsumie jak chce coś pokazać niech pokaże klasę.\nZdarza mu się, że pali fajki, no cóż współczujmy\ntylko naszym Paniom, które muszą się całować z\npopielniczką. Obecnie facet nie wstydzi się starszej partnerki, bo wyznaje zasadę, iż „miłość\njest jak sraczka i przychodzi znienacka”. Część\npłci męskiej patrząc na kobietę najpierw zerka\nna jej buty, sprawdza ich czystość, mężczyźni lepiej postrzegają kobiety o czystych i eleganckich\nbucikach (przestroga dla płci pięknej). Mimo że\nwiększość mężczyzn utrzymuje, że marzy o inteligentnej kobiecie, w rzeczywistości wolą nie\numawiać się na randki z tymi, które mogłyby\nokazać się mądrzejsze od nich. Dlaczego tak się\ndzieje? Zdaniem badaczy, mężczyźni zwyczajnie boją się wyjść z inteligentnymi kobietami,\nbo takie spotkania wywierają na nich presję, by\ndorównać w rozmowie mądrej kobiecie. Gdy w\nrzeczywistości okazuje się, że kobieta jest równie mądra, co mężczyzna, cierpi na tym jego\nego i męskość, i sam czuje się mniej atrakcyjny.\nTak samo uważał aforysta Stanisław Jerzy Lec,\nktóry powiedział: „Mężczyźni wolą kobiety\nładne niż mądre, ponieważ łatwiej im przychodzi patrzenie niż myślenie”. Nie zapominajmy,\nprawdziwy mężczyzna lubi poczuć się jak Bond.\nJames Bond. Czyli bohater, który ratuje świat,\nmusi spłodzić syna, wybudować dom i posadzić\ndrzewo, świat bez mężczyzn nie istniałby.\nStudent CMUJ WF OAM\nrodziców i zaproszonych gości, w pięknych strojach przedstawiły historię narodzin Dzieciątka Jezus oprawioną kolędami i\npastorałkami. Był więc Józef i Maryja, aniołowie, pastuszkowie oraz królowie. Dzieci z dużym zaangażowaniem odgrywały swoje role i przeżywały magię Świąt Bożego Narodzenia.\nSpotkania zakończyły się wigilijnym poczęstunkiem przygotowanym przez pracowników przedszkola.\nW zimowy miesiąc styczeń wpisane są takie dni, które wzbudzają ogromne emocje – to święto Babci i Dziadka. W podziękowaniu za ich miłość do wnuków i wielkie serce, w dniach\n21-22 stycznia 2015r. odbyły się uroczyste spotkania w naszym\nprzedszkolu. Nauczyciele witali ciepłymi słowami szanownych\ngości, składając im serdeczne życzenia. Seniorzy mogli podziwiać umiejętności swych wnuków prezentujących wiersze, piosenki, tańce i grę na instrumentach oraz inscenizację Jasełek.\nMali artyści z dużym przejęciem i zaangażowaniem odtwarzali\nswoje role. W ten sposób mogli podziękować za trud włożony\nw ich wychowanie. Wszędzie słychać było gromkie „ Sto lat”,\nktóre bardzo wzruszało gości. Na koniec wszystkie wnuczęta\nobdarowały swoich bliskich własnoręcznie przygotowanymi\nupominkami. Goście ze wzruszeniem patrzyli na swoje pociechy i wielkimi brawami dziękowali za występy. Dopełnieniem\nuroczystych spotkań były słodkie poczęstunki oraz wspólne\nzabawy i tańce. Atmosfera była uroczysta, podniosła i pełna\nszkolaki i uczniowie poprzez wiersz, piosenkę i taniec,\nmogli wyrazić kochanym babciom i dziadkom swoje\nuczucia. Pani dyr. Elżbieta Jurkiewicz powitała gości\ni skierowała słowa szacunku i uznania. Mieliśmy również przyjemność gościć władze lokalne z w-ce Wójtem\nGminy p. Leonem Myrdakiem, który licznie zgromadzonej publiczności złożył piękne życzenia. Spotkanie\nupłynęło w miłej i serdecznej atmosferze, przy poczęstunku przygotowanym przez rodziców, którym należy\nsię szczególne podziękowanie.\nDzieci bawią się wspaniale”.\nJak co roku w okresie karnawału odbywają się w naszej\nszkole bale. W tym roku zabawa karnawałowa odbyła\nsię 30 stycznia 2016r. dla każdego etapu edukacyjnego\noddzielnie. Najpierw bawiły się przedszkolaki i uczniowie z klas I-III. W zabawie uczestniczyły nie tylko\ndzieciaki, ale bardzo liczna grupa rodziców, którzy wraz\nz wychowawczyniami klas starali się, by każde dziecko\ndobrze, wesoło i bezpiecznie się bawiło. O oprawę muzyczną zadbał zaproszony przez Radę Rodziców zespół\nw składzie p. L. Pyrcak i p. W. Konik. Podczas tej imprezy każdy uczestnik dzięki kostiumowi, mógł wejść\nw rolę ulubionej postaci z bajek, książek lub filmów.\nDziewczynki ubrane w balowe suknie księżniczek,\nwróżek, czarownic i postaci z bajek w doskonałych\nnastrojach pląsały po parkiecie. Chłopcy wybrali stroje\nrycerzy, kowbojów, żołnierzy, strażaków. Dzięki temu\nna sali pojawiły się niezwykłe postaci, które mogliśmy\npodziwiać. Powodzeniem cieszyły się tańce w parach,\nmniejszych grupkach czy też zabawy taneczne jak „pociąg” czy „kaczuszki”. Po południu odbył się również\nbal dyskotekowy dla uczniów klas IV-VI, a następnie\nFot. M. Nitka\ndla gimnazjalistów. Na zmęczonych tancerzy czekał\ntakże słodki poczęstunek przygotowany przez Radę\nRodziców. Do dyspozycji obecnych na balu był prowa- Laureatki III Regionalnego Konkursu\ndzony przez rodziców sklepik.\n„W ZDROWYM CIELE ZDROWY DUCH” „Wpływ diety różnych narodów na zdrowie człowieka”\nMimo, że styczeń jest zimowym miesiącem, są takie dwa\ndni, kiedy każdemu robi się cieplej na sercu, bo przecież\njest to święto naszych kochanych babć i dziadków. W\nnaszej szkole zapraszanie babć i dziadków na uroczystość z okazji ich święta jest tradycją na stale wpisaną w\nrepertuar imprez szkolnych. W tym roku Dzień Babci i\nDziadka świętowano przez dwie kolejne niedziele. Przed8\nOrganizatorem był Zespół\nSzkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. II Czechosłowackiej Brygady\nSpadochronowej w Nowosielcach. Konkurs polegał\nna wykonaniu plakatu i\nmultimedialnej tematycznie związanej z tematem.\nW zmaganiach udział\nwzięło 7 drużyn dwuosobowych z 6 gimnazjów:\nBeska, Niebieszczan, Pobiedna, Gimnazjum nr 1\nz Sanoka, Trepczy i Zarszyna. Uczestnicy repreFot. M. Ambicka\nzentowali bardzo wysoki\npoziom wiedzy i w atrakcyjny sposób przedstawiali\nswoje prace. Naszą szkołę reprezentowały dwie dru-\nżyny przygotowane pod kierunkiem pani Krystyny\nRachwał: Martyna Zagórska i Paulina Zagórska oraz\nAleksandra Pyrcak i Faustyna Szorek. Obydwa zespoły wykazały wysoki poziom przygotowania, ale tylko\njeden można było nagrodzić. Pierwsze miejsce zajęły\nnasze koleżanki: Martyna i Paulina Zagórskie. Wszyscy uczestnicy konkursu otrzymali dyplomy i cenne\nnagrody książkowe, a ich opiekunowie podziękowania za zmobilizowanie gimnazjalistów do podjęcia\nKUBA LAUREATEM DIECEZJALNEGO\nDnia 2 marca 2016r. w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku odbył się drugi etap konkursu biblijnego dla szkół podstawowych pt. Chrystus daje mi\nnowe życie na podstawie Ewangelii wg św. Łukasza i\nEwangelii wg św. Jana. Wzięło w nim udział 15 uczniów\nz 5 szkół (SP Mrzygłód, SP Pobiedno, SP nr 1, 2 i\n4 w Sanoku). Naszą szkołę reprezentowali: Emilia\nCele edukacyjne nakazują nauczycielom dostosowanie sposobu przekazywania wiedzy, kształtowania umiejętności i\npostaw uczniów do aktywności dzieci, umożliwienie im\npoznawania świata w jego jedności i złożoności, wspomagając ich samodzielność uczenia się, inspirowanie do wyrażania własnych myśli i przeżyć, rozbudzanie ciekawości\npoznawczej i motywacji do dalszej edukacji. Szczególne\nwarunki do świadomego i aktywnego udziału uczniów w\nprocesie edukacyjnym stwarza nauczyciel podczas organizowania doświadczeń i dyskusji zbiorowych. Powszechność mediów, wykorzystywanie komputera i zasobów\nInternetu sprawia, że dzieci zalewane są najróżniejszymi\ninformacjami. Taki sposób uzyskiwania wiadomości ma\nwady: nie wymagają praktycznie żadnego wysiłku. Dziecko w ogóle nie dowiaduje się, na czym polega satysfakcja\nzdobywania wiedzy w wysiłku i fizycznym i intelektualnym, a wiadomości uzyskiwane tą drogą są niepełne i\nchaotyczne. Rozwój cywilizacyjny i techniczny, reforma\nsystemu oświaty, ukazują nową rolę nauczyciela: nie jest\non już jedynym źródłem wiedzy, ma być organizatorem\nprocesu nauczania i uczenia się. Ma tak organizować proces dydaktyczno-wychowawczy, by uczeń nie tylko przyswajał nowe wiadomości, ale by potrafił je przetwarzać,\nwykorzystywać do rozwiązywania nowych problemów, by\numiał sobie radzić w nowych, trudnych sytuacjach, rozwi-\nSiwik, Martyna Ciepły i\nJakub Kołodziej. Jakub\nKołodziej wykazał się\nogromną wiedzą i zajął\npierwsze miejsce, dzięki czemu awansował do\netapu finałowego, który\nodbędzie się w Wyższym\nw Przemyślu. Wszyscy\ntrzymamy kciuki za Jakuba, gratulujemy sukcesu\nFot. M. Ambicka\noraz osiągnięcia równie dobrego wyniku. Martyna\nCiepły i Emilia Siwik zajęły miejsca w pierwszej\ndziesiątce. Cieszymy się z sukcesów naszego kolegi\nOpracowały: Amelia Adamska i Zuzanna Szorek uczennice I klasy Gimnazjum w Pobiednie\njał poczucie własnej wartości, co zachęci go do dalszego\ndziałania i podejmowania ryzyka, i by sprawiało mu to satysfakcję i radość. Podstawą poznania w naukach przyrodniczych jest kontakt ze światem rzeczywistym. Nauczanie\nmusi być bliskie temu, co uczeń postrzega wokół siebie.\nWychodząc naprzeciw tym oczekiwaniom zorganizowałam uczniom Gimnazjum w Nowotańcu wycieczkę przedmiotową do Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Czudcu.\nWycieczka odbyła się 27 listopada 2015r. Uczestniczyli w\nniej uczniowie klasy 3 naszego gimnazjum. W ich ślady\nposzli rok młodsi koledzy, których przygoda z naukami\nścisłymi miała miejsce w czasie ferii. Na zajęcia laboratoryjne wybrałam ten ośrodek z kilku powodów. Po pierwsze\nsama uczestniczyłam tam w warsztatach laboratoryjnych z\nchemii przygotowanych dla nauczycieli przedmiotu, przez\nco poznałam realia i możliwość wykorzystania go w swojej\npracy. Po drugie uczniowie mogli skorzystać z pracowni\nchemicznej i biologicznej nieodpłatnie. Było to dla nich nieocenione doświadczenie w procesie edukacyjnym. W ciągu\ntrzech jednostek lekcyjnych w ramach przedmiotu biologia,\ndoskonaliliśmy umiejętność samodzielnego sporządzania\npreparatu mikroskopowego, umiejętność mikroskopowania i przeprowadzania doświadczeń biologicznych. Były\nto między innymi: badanie różnych barwników obecnych\nw liściach, plazmoliza i deplazmoliza w liściach skórki\ncebuli, izolowanie i obserwacja DNA w miąższu owocu\nkiwi. Zajęcia laboratoryjne z chemii również trwały trzy\ngodziny. W tym czasie uczniowie pracowali cały czas w\nparach, doskonaląc umiejętność posługiwania się podstawowym szkłem i sprzętem laboratoryjnym, umiejętności\nobserwacji przebiegu procesów chemicznych i wyciągania\nwniosków z doświadczeń. Były to między innymi reakcje aktywnych metali z wodą, reakcje strąceniowe soli,\notrzymywania i właściwości wodoru, czy gaszenie wapna.\nZajęcia odbywały się w atmosferze naukowej, uczniowie\nbyli w nie w pełni zaangażowani. Doświadczyli wielu pozytywnych emocji i radości ze wspólnej pracy.\nZakup sprzętu dla oddziału dziecięcego sanockiego\nszpitala sﬁnansowała Gmina\nGmina Sanok przekazała na ten\ncel blisko 10 tys. zł. Zakupiony zestaw do bezprzewodowej\ntransmisji danych z sal chorych\ndo punktu obserwacyjnego,\nbędzie służyć na oddziale pediatrii w Sanoku, gdzie hospitalizuje się około 1200 dzieci rocznie.\nw sanockim szpitalu\nW lutym 2016 r. rozpoczęły się\nprace remontowe w Oddziale\nZakaźnym. Dwa lata temu udało się wyremontować budynek\noddziału na zewnątrz, teraz remontowane są sale na oddziale.\nPierwszy etap remontu potrwa\ndo maja br. Po przeprowadzeniu prac remontowych wzrośnie komfort i bezpieczeństwo\nleczenia pacjentów. Prace są\nprowadzone dzięki pomocy\nsponsorów – firm sanockich i\nAutosan i miejsca pracy\nSanocką fabryką autobusów Autosan kupi Polska Grupa Zbrojeniowa. Konsorcjum, powstałe\nna bazie spółek należących do\nPolskiej Grupy Zbrojeniowej,\nzamierza kontynuować produkcję autobusów i poszerzyć część\nprodukcji dla wojska. Według\ndoniesień portalu dziennik.pl\nzakład ma produkować małe\nsamochody dla armii. Produkcja\nmoże rozpocząć się pod koniec\n2018 roku. Licząca około 300\nosób załoga Autosanu zachowa\nswoje miejsca pracy.\nOd 29 lutego do 4 marca trwały\nXII Światowe Zimowe Igrzyska\nPolonijne – Podkarpackie 2016.\nZawody rozegrano w Ustrzykach Dolnych, Sanoku oraz w\nArłamowie w dziewięciu dyscyplinach sportowych (snowboard,\nbiathlon, dwie konkurencje alpejskie - slalom gigant i slalom,\ndwubój alpejski oraz konkurencje narciarstwa biegowego).\nPolski. Mój Język\n11 marca 2016r. w Zespole\nSzkół w Nowotańcu odbył się\npierwszy Dzień Języka Polskiego pod hasłem „Polski. Mój\nJęzyk”. W programie imprezy\nznalazły się Gminny Konkurs\nJęzyka Polskiego dla uczniów\nSP i gimnazjum oraz prezentacja obrazująca początki i\nkrótką historię naszego języka.\nGospodarze i goście wzięli\nrównież udział w specjalnym\nwydaniu konkursu kompetencji językowej - „Potyczki z językiem polskim”.\nPubliczność aktywnie włączyła się do zmagań językowych. Humorystycznym\nakcentem uroczystości był krótki spektakl teatru „Pro.Vocatio” pt. „Dziady literackie” (prawie wg Kabaretu Moralnego Niepokoju). Uwieńczeniem obchodów\nDnia Języka Polskiego było rozdanie nagród zwycięzcom i uczestnikom przeprowadzonych konkursów. W ramach Gminnego Konkursu Języka Polskiego\nnagrodzeni zostali: 1. miejsce – Kornelia Proćko – SP Pobiedno, 2. miejsce\n– Weronika Majka – SP Nowotaniec, 3. miejsce – Mateusz Czytajło, Martyna\nDrozd SP Nowotaniec. Wśród gimnazjalistów zwycięzcami byli: 1. miejsce –\nPaulina Zagórska – Pobiedno, 2. miejsce Martyna Zagórska- Pobiedno, Anita\nBarańska – Nowotaniec, 3. miejsce Magdalena Majka – Nowotaniec. Laureatami drużynowych „Potyczek z językiem polskim” zostali: Katarzyna Pałuk,\nAleksandra Zarycka, Tomasz Majka, Michał Grześ oraz Piotr Chrząszcz, Katarzyna Rakoczy, Amelia Burnat, Klaudia Łuszcz. Tuż za nimi uplasowali się:\nMikołaj Wyderka, Zuzanna Kulikowska, Oliwia Kowalczyk, Martyna Ciepły\noraz Ewelina Urban, Tomasz Polański, Julia Cieślewicz, Aleksandra Pyrcak.\nSylwia Wójcik – Stabryła\nPiotr Chrząszcz i Anita Barańska – uczniowie klasy III Publicznego Gimnazjum w\nZespole Szkół w Nowotańcu wzięli udział\nw V Międzypowiatowym Konkursie Historycznym pt. „Oskarżeni o wierność”.\nPodczas uroczystego ogłoszenia wyników\nokazało się, że laur zwycięstwa przypadł\nDnia 15.03.2016 r. w Osiedlowym Domu Kultury „Puchatek” w Sanoku odbyły się eliminacje środowiskowe do II Turnieju Sztuki Recytatorskiej „Poszukiwania”, które obejmują swoim zasięgiem Krosno, Jasło i Sanok. Wśród\nlaureatów zakwalifikowanych do finału, który odbędzie się w Regionalnym\nCentrum Kultur Pogranicza w Krośnie znalazła się uczennica Zespołu Szkół\nw Nowotańcu, Katarzyna Rakoczy.\n17.03.2016r. odbyło się uroczyste ogłoszenie wyników konkursu plastycznego\npod hasłem „Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski”, organizowanego przez Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku. Na konkurs wpłynęło 76 prac.\nNa trzecim miejscu podium uplasowała się Izabela Sidor, uczennica klasy 3\ngimnazjum ZS w Nowotańcu.\nMała Ojczyzna – Nowotaniec – Ostatnie pół wieku\nWprawdzie w Nr 28 i 29 Kwartalnika opisywaliśmy już historyczne dzieje Nowotańca,\nautorstwa p. Marka Silarskiego zam. w Bielsku Białej, ale\nponieważ „zakończyły” się one z rokiem 1946, dlatego\npostanowiłem jeszcze raz wrócić do tego tematu. Głównie\ndlatego że w tym roku Nowotaniec będzie obchodził swoje\n650 lecie, ale także dla odnotowania ważniejszych faktów,\ndotyczących tej miejscowości, które z upływem czasu odchodzą w zapomnienie. Ich dokładne ujęcie, to materiał do\nnapisania książki, dlatego postaram się ograniczyć je tylko\ndo ważniejszych wydarzeń i dat. Dodam jeszcze, że część\nz nich podaję w oparciu o Kronikę Gromady Nowotaniec,\nzredagowanej przez Mariana Dębickiego w 1964r., przy\nwspółpracy z kilkunastoosobowym zespołem redakcyjnym. Tak więc zaraz po spaleniu wioski, mieszkańcy zmuszeni byli do jej opuszczenia i zamieszkiwali przez jakiś\nczas w pożydowskich mieszkaniach w Sanoku (Dąbrówce), a także u krewnych i znajomych w Odrzechowej, Bażanówce, Jaćmierzu i innych miejscowościach lub wyjeżdżali\nna tzw. „Ziemie Odzyskane”. Pomimo trudnych czasów i\nciągłego zagrożenia ze strony UPA, w większości odbudowywali swoje domostwa, gdyż tutaj była ich ojcowizna,\ntutaj były ich korzenie. Z pomocą mieszkańców społeczną\ndziałalność rozpoczęła szkoła i poczta. Od maja 1946r. rozpoczęto nauczanie prowadzone przez nauczycieli: Tadeusza\nLeję, Władysławę Kondyjowską i Stefanię Milczanowską\n(później Wielgos). W kolejnych latach szkołę poddano\ngruntownym remontom, zakupiono sprzęt i pomoce naukowe. Obsada etatowa wzrosła do pięciu nauczycieli. Po\nreformie rolnej (1944r.) w latach 1947 do 1950 została przeprowadzona komasacja gruntów. W lipcu 1947r. na terenie\nNowotańca wyznaczono 101 działek mieszkalnych oraz\n17 działek publicznych m.in. pod budowę poczty, agronomówki, ośrodka zdrowia, mleczarni, pralni, zieleńca itp.\nDzięki pomocy państwowej, w Nowotańcu wybudowano\n30 domów mieszkalnych tzw. „firmowych” (14 z pustaków\ni 16 z cegły) a 55 wybudowali sami właściciele. W 1948r.\nprzystąpiono do odbudowy domu ludowego. Już w 1949r.\nulokowano w nim sklep spożywczy powstałej Gminnej\nSpółdzielni „SCh”, a w następnym roku oddano do użytku salę zabaw, w której odbywały się różne uroczystości,\nzabawy i projekcje filmów kina objazdowego. W wyniku\ndalszej rozbudowy budynku, w latach 1952 – 1955, mieścił\nsię tam magazyn rozdzielczy GS-ni (później bar „Zachęta”) oraz na poddaszu, sklep wielobranżowy. Warto tutaj\nwspomnieć, że początki powstałej w 1948r. GS”SCh” były\nbardzo trudne ( biuro mieściło się w prywatnym domu,\nmagazyny w prywatnych stodołach, transport konny),\ndlatego do roku 1953 spółdzielnia osiągała ujemne wyniki\nfinansowe. Dopiero od roku 1954, odnotowano duże tempo\nrozwoju gospodarczego i finansowego, gdy funkcję prezesa\npełnił Franciszek Żebracki a po nim Edward Pieszczoch\n(od 1955r.). W 1954r. wybudowano magazyn zbożowy a\nrok później budynek masarni. Jeszcze w 1949r. Zarząd GS\npowołał do życia Spółdzielczy Ośrodek Maszynowy (w\npóźniejszym czasie przemianowany na Gminny Ośrodek\nMaszynowy), który miał na celu wprowadzenie mechanizacji w rolnictwie. Zadanie swoje spełnił, bo chociaż w\n1956r. został rozwiązany, to już w 1957r. powstało jedno z\npierwszych w tej okolicy, Kółko Rolnicze w Nowotańcu,\nco dowodziło o zapotrzebowaniu na świadczone usługi.\nW 1948r. w pomieszczeniu plebanii uruchomiono agencję pocztową, a w 1949r. wybudowano linię telefoniczną,\nłączącą Nowotaniec z Bukowskiem. W 1951r. rozpoczęto\nbudowę nowego budynku pocztowego, którą ukończono\nw roku 1953 i wówczas przeniesiono tam siedzibę poczty.\nW latach1949-1950 w budynku szkolnym, swoją siedzibę\nmiał Urząd Gminy Bukowsko, który następnie został przeniesiony do Bukowska. W 1951r. podjęto również budowę\nbudynku dla potrzeb Urzędu Gminy, którą ukończono w\n1952r. jednak z powodu reorganizacji administracji samorządowej (w 1954r.) od 1.01.1955r. znalazło tam siedzibę\nPrezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w Nowotańcu,\nobejmując terytorialnie wsie: Nowotaniec, Nadolany, Nagórzany i Wolę Sękową. W roku 1957, w jednej z sal tego\nbudynku, swoją siedzibę miała również Gromadzka Biblioteka Publiczna, prowadzona najpierw przez p. Janinę Łuczyńską (Mindur) z Woli Sękowej, a później (od 1963r.) p.\nMarię Maciejowską (Muszańską) z Nagórzan. Pod koniec\n1963r. w największej sali budynku GRN otwarto „Klub\nKsiążki i Prasy”, który prowadziła p. Agnieszka Królicka\n(Dębicka) z Nagórzan. W roku 1954 rozpoczęto starania\no przyznanie funduszy na budowę ośrodka zdrowia, aby\njuż w kolejnym roku przystąpić do prac, które w 1963r.\nzakończyły się oddaniem obiektu do użytku. W sierpniu\n1961r. w Nowotańcu zabłysła pierwsza żarówka, co również nie odbyło się bez zaangażowania społecznego ludności. Jak nietrudno zauważyć, miejscowość Nowotaniec,\nbyła wielkim placem budowy. Pomimo występujących\ntrudności, braku materiałów budowlanych i powszechnego\nubóstwa, dzięki dobrej woli i pracowitości ludzi a także\npomocy państwa, przystąpiono równocześnie do gruntownego remontu kościoła, który uległ zniszczeniu w 1944r.\nW tym okresie nabożeństwa odprawiane były w cerkwi\nw Nagórzanach, a później przed kościołem, przy ołtarzu\n„polowym”. Pierwszymi pracami kierował ówczesny proboszcz ks. Józef Kruczek, który nękany przez „despetników” i okradziony przez rabusiów, opuścił parafię w 1946r.\nW kolejnych latach, kontynuatorami prac byli; ks. Józef\nJakiełło (1947 - 1959), ks. Kazimierz Ostafiński (do 1961),\nks. Piotr Szkolnicki (do 1966) i ks. Władysław Nowosiad\n(1967-1974). Szeroki zakres prac dotyczył m.in. remontu\ndachu, wykonania tynków wewnętrznych i zewnętrznych,\nnaprawy organów kościelnych, ustawienia ambony itp., a w\nkońcowym okresie: budowy budynku gospodarczego, remontu plebanii, wymiany pokrycia dachowego na kościele,\nodrestaurowania ołtarza głównego, odmalowania wnętrza\nkościoła, budowy instalacji wodnej i elektrycznej czy np.\nbudowy ogrodzenia działki plebanii. C.d.n\nGminna Spółdzielnia „SCh” w Nowotańcu\nRuch spółdzielczy na tym terenie rozpoczął się w okresie międzywojennym. Pierwszy sklep pod szyldem\nKółka Rolniczego powstał w Nadolanach i przetrwał\nnawet okupację. W Nowotańcu był również sklep spółdzielczy po nazwą „Mój sklep”, podobnie i w Nagórzanach. Wszystkie działały zgodnie z obowiązującym\nstatutem, mając społeczny zarząd, który okresowo był\nkontrolowany przez wydział lustracji we Lwowie. Przy\nsilnej konkurencji handlu prywatnego, w tym 2 sklepów z personelem polskim i 3 sklepów żydowskich,\nich działalność w tamtych czasach nie była łatwa.\nNajwiększą „bolączką” były zadłużenia klientów, spowodowane biedą, niskimi cenami produktów rolnych,\nbrakiem pracy a stąd i przypływem gotówki na wieś.\nPowszechny wówczas handel „na kredyt”, uderzał w\nsklepy spółdzielcze, ponieważ sklepy żydowskie miały\nna ten cel specjalne kredyty, a do tego wszelkie zadłużenia odzyskiwały bezwzględnie na drodze sądowej,\npoprzez zajmowanie mienia dłużników. Spółdzielcze\nsklepy nie chcąc utracić swoich klientów, z konieczności musiały sprzedawać swój towar na kredyt, z założenia na krótki termin, a w rzeczywistości według\nreguł „oddam jak będę miał” i „jak będę chciał”. W\nkonsekwencji powodowało to trudności w zaopatrze-\nniu w towary, ponieważ hurtownia powiatowa „Rolnik” sprzedawała tylko za gotówkę, nie udzielając\nżadnych kredytów. W takich okolicznościach sklepy\nspółdzielcze zjednywały sobie klientów dobrą jakością\noferowanych towarów, uprzejmością personelu i rzetelną obsługą. Idea spółdzielczości na tym terenie nie\nwygasła na skutek okupacji i zaraz po otrząśnięciu się\nze zniszczeń wojennych, zaczęto o niej myśleć. Ponieważ założona w 1945r. Gminna Spółdzielnia „SCh” w\nBukowsku, po spaleniu wsi przez bandy UPA (1946r.),\nnie wykazywała żywotności handlowej jak i organizacyjnej, postanowiono założyć takową w Nadolanach, z\nuwagi na to, że wieś nie została spalona. Tak więc w\nSądzie Okręgowym w Jaśle, Wydziale Zamiejscowym\nw Sanoku pod nr RS-III/10 zarejestrowano Gminną\nSpółdzielnię „SCh” w Bukowsku z siedzibą w Nadolanach. W skład zarejestrowanego zarządu weszli:\nBronisław Sokołowski, Franciszek Kindlarski, Józef\nJakubowski, Edward Pieszczoch i Jan Dębicki. Brak\nzgody w piastowaniu poszczególnych funkcji doprowadził do konieczności zmian w składzie zarządu,\nktóre dokonały się postanowieniem Sądu Okręgowego\nw Jaśle z dnia 17.03.1948r. Wówczas ustąpił Sokołow12\nski Bronisław a w jego miejsce wybrano Czesława\nSieradzkiego, który został mianowany pierwszym\nprezesem spółdzielni. W późniejszym czasie nastąpiło\njeszcze trzynaście zmian w składzie zarządu, w którym m.in. byli rejestrowani: Karbowski Józef, Dębicki\nJan, Sieradzki Józef, Sokołowska Wanda, Słyszyk\nJózef, Czapla Tadeusz, Kozimor Michał, Kowalik\nAntoni, Mindur Józef, Muszańska Genowefa, Kopacz\nMaria, Pietrzycki Władysław, Bednarczyk Jan, Kozimor Mieczysław, Wielgos Michał, Kindlarski Wincenty, Adamski Stanisław, Norak Julian, Borczyk Teresa,\nŻebracki Franciszek, Pieszczoch Edward. Spośród nich\nw kolejnych latach funkcję prezesa piastowali: Karbowski Józef, Dębicki Jan, Kozimor Michał, Żebracki\nFranciszek i Pieszczoch Edward. W dniu 29.08.1949r.\nGS przeniosła swoje biura z prywatnych domów Franciszka Kindlarskiego i Franciszka Folty w Nadolanach\ndo odbudowanego domu ludowego w Nowotańcu. W\ntym samym roku, w wyniku usilnych starań mieszkańców Bukowska została zmieniona nazwa spółdzielni\nna GS”SCh” w Bukowsku z siedzibą w Nowotańcu, a\nw skład zarządu weszli: Karbowski Józef, Pieszczoch\nEdward i Dębicki Jan. Zmiana ta trwała do roku 1957,\nkiedy to przywrócono nazwę na GS „SCh” w Nowotańcu, co ponownie przywołało dawne pretensje. Spór\nten w konsekwencji doprowadził do odłączenia się\nBukowska i powołania drugiej spółdzielni na terenie\ngminy pod nazwą GS „SCh” w Bukowsku. W dniu\n19.07.1960r. Walne Zgromadzenie Spółdzielni podjęło\nuchwałę o zmianie statutu i podziale terenem działalności między Bukowsko i Nowotaniec. W §1 ust.\n2 uchwalono, że od tej pory „terenem działania Nowotańca są wsie: Nowotaniec, Nagórzany, Nadolany,\nPobiedno, Dudyńce i Wola Sękowa”, natomiast Bukowska: Wolica, Bukowsko, Zboiska i Tokarnia. Powstały\nwprawdzie dwie małe spółdzielnie, ale działające na\nzdrowych podstawach i honorowej rywalizacji miedzy\nsobą, co w efekcie przyniosło korzyści w postaci lepszego zaopatrzenia i zwiększonych wyników finansowych. Na skutek powstania powiatu bieszczadzkiego\nw Lesku i zmian administracyjnych w granicach byłego powiatu sanockiego, do terenu obsługiwanego przez\nGS „SCh” w Nowotańcu przyłączone zostały Markowce i Pielnia (01.04.1973r.). Wsie te nie posiadały lokali\nsklepowych i nieplanowana konieczność ich budowy,\nujemnie wpłynęła na zyski spółdzielni. Po powrocie do\npoprzednich granic gminy, Pielnia wróciła do gminy\nZarszyn a Markowce do gminy Sanok. /C.d.n./\nNa podstawie kroniki GS Nowotaniec zapisanej przez Michała\nWielgosa (z lat 1948-1988)\nUrywek z historii\nKilka dni temu przypadkiem otrzymałem do przeczytania książkę o losach Polaków w czasie II wojny światowej. Książka składa się z dwu części. Tytuł I części to\n„Zagłada 4,8 mln w KL Auschwitz” autor Bogumił\nSojecki. Autor zamieścił tu naukowe dowody zbrodni\nhitlerowskich. Nie chcę tu przytaczać opisów śmierci w\nobozach, dla młodych czytelników mogłoby być zbyt\ndrastyczne. Przytoczę jeden fragment: strona 32 rozdział 10. „Rabunek dóbr materialnych, za okres od\nkwietnia 1942r. do grudnia 1943r. odprowadzano do\ndyspozycji Banku Rzeszy z grabieży mienia w obozach\nkoncentracyjnych: 73 mln marek, 236 sztab złota o wadze 2909,68 kg, 2143 sztaby srebra o wadze 18733,69\nkg, 1514 kg platyny, 249771 dolarów USA, 15883 pierścieni złotych z brylantami i diamentami oraz 251187\nkaratów brylantów. Wywieziono także do Rzeszy: 1900\nwagonów odzieży, bielizny, ubrań.” Pomyślcie co stało\nsię z ludźmi, którym to zagrabiono. Wszystko jest opisane bardzo szczegółowo w książce. Druga część książki nosi tytuł: „Piekło oświęcimskie” a autorką tej części\njest Barbara Niedźwiecka z. d. Rakoczy. Stasia Rakoczy ( zam. Wnędze 170) udostępniła mi połączenie z\nautorką, swoją kuzynką i tak uzyskałem zezwolenie na\nprzedruk fragmentów książki w Kwartalniku. Zamieszczam też tylko urywki. Str. 77 rozdz. 1. „Rodzinna\nmiejscowość Bukowsko. Mój Ojciec- Władysław Rakoczy urodził się 10.04 1921r. w miasteczku Bukowsko\nkoło Sanoka, na terenie dawnego zaboru austriackiego\nz ojca Jana Rakoczy i matki Ludwiki Rakoczy z.d. Perkołup. Była to rodzina wielodzietna. Mieli sześciu synów i jedną córkę: Antoniego, Karola, Stanisława,\nKatarzynę, Andrzeja i Władysława. Szkołę powszechną\nmój Ojciec ukończył w 1937r. w Bukowsku. Mój Ojciec\npracując przystąpił do Strzelca, tak jak jego ojciec a mój\ndziadek Jan Rakoczy. To było powodem do dumy dla\nkażdego młodego chłopca z patriotycznej polskiej rodziny w Bukowsku.” Dalej: str. 82 rozdz. 2: „ Mój dziadek Jan Rakoczy był legionistą Józefa Piłsudskiego i\nwalczył o niepodległość Ojczyzny- Polski. Był w Pierwszej Kompani Kadrowej utworzonej przez Marszałka.\nW rodzinie miłość do Ojczyzny przechodziła z ojca na\nsynów. Dziadek, co wiem z opowiadań Ojca, brał bezpośredni udział w walce z Kozakami. Złapany przez\nKozaków, został zesłany na Syberię wraz ze swoimi\nkolegami. Na zesłaniu przebywał kilka lat. Kiedy nadeszła ciemna noc sylwestrowa z roku 1924 na 1925, grupa Polaków postanowiła uciekać z zesłania, a wśród\nnich mój Dziadek. Tego dnia Rosjanie pilnujący więźniów zgromadzonych w barakach byli mocno pijani.\nPolacy przywołali pijanego strażnika z kluczami blisko\nkrat. Pijany, zamroczony wódką upadł i była sposobność odebrania kluczy. W grupie 37 osób uciekali z\nSyberii. Nie mieli przyrządów, kompasów, zegarków.\nKierowali się mchem, który rośnie na drzewach od północy. Drzewa wyznaczały im kierunek powrotu do domu. Chorzy, zmęczeni, głodni wymierali po drodze.\nSzli głównie nocą. W nocy też kradli żywność z pól. W\nciągu dnia ukrywali się. To trwało prawie rok. Dziadek\nwrócił do domu rodzinnego w Wigilię Bożego Narodzenia 24 grudnia 1925r. Jak wspominali, do domu\nwszedł starzec z brodą niemal do kolan. Na południe\nPolski dotarło tylko kilka osób z grupy, która razem\nuciekała z Syberii. Ponad trzydziestu towarzyszy niedoli zmarło i pochowali ich w drodze. Dziadek - Jan\nRakoczy, wracając z Syberii i wchodząc w progi domu\nrodzinnego, nie został przez rodzinę rozpoznany. Babcia Ludwika - Jego żona, podawała akurat wieczerzę\nwigilijną. Mój Ojciec miał wtedy kilka lat i był najmłodszym. Jednak żadne z dzieci nie poznało swojego ojca.\nTylko babcia Ludwika rozpoznała męża i zemdlała.\nDziadek powrócił do Ojczyzny obszarpany, zarośnięty,\nbrudny. Wyglądał strasznie. Dziadek do końca swoich\ndni przebywał z rodziną w domu, ale już nigdy nie\nPiłat Michał z Bukowska\nopuścił łóżka. Leżał przez kilka miesięcy, chorując bardzo ciężko. Rana w boku, zadana kiedyś przez Kozaka\notworzyła się i rozwinęła się gangrena. Nastąpiło ciężkie zatrucie całego organizmu. Dziadek zmarł\n29.03.1926r. w wieku 49 lat. Mój Ojciec mówił o Nim\njak o bohaterze. Taką cenę zapłaciły polskie rodziny za\nrozbiory Polski przez zaborców.” Str. 85 rozdz. 4 (…) „\nDzień 1 września 1939r. nastąpił najazd na Polskę i okupacja państwa polskiego przez Niemców. W nocy 6\nwrześnia 1939r. dwa plutony z Bukowska pod dowództwem Franciszka Karbowskiego odjechały do Lwowa.\nWraz z innymi jednostkami miały bronić miasta przed\nNiemcami a później nadciągającą od wschodu armią\nsowiecką. Dnia 17 września 1939r. na Polskę od wschodu napadł Związek Sowiecki sprzymierzony z Niemcami”. Str. 86 rozdz. 5 (…) „ Aresztowanie mieszkańców\nBukowska. Po kilku tygodniach od wybuchu II wojny\nświatowej wójtem Bukowska został Włodzimierz\nMazur z pochodzenia Ukrainiec. Był synem przedwojennego urzędnika sądowego w Bukowsku. Organizował posterunki policji ukraińskiej w Gminie Bukowsko.”\nStr. 87: „ Mój Ojciec z bratem Andrzejem oraz grupą\npartyzantów ZWZ przeprowadzali przez granicę na\nWęgry oficerów i osoby cywilne. W Bukowsku w grupie ZWZ utworzonej ze Strzelca było 39 osób. Byli to\nmłodzi chłopcy w wieku od 17 do 20 lat i więcej. Mój\nOjciec miał wówczas 18 lat a brat Ojca Andrzej lat 20.\nWójt Mazur złożył donos do gestapo w Sanoku,\ndostarczając listę osób ze Strzelca. Wszyscy zostali złapani a wśród nich mój tata i jego brat Andrzej. Na początku zostali osadzeni w areszcie w Bukowsku.”\nStr.90, rozdz. 7. (…) „ Koniec wójta Mazura ( zasadzka).\nDo Bukowska przybyło 2 ludzi, aby wykonać wyrok\nNarodowej Organizacji Wojskowej. Jednak sprawa\nwykonania wyroku przesunęła się w czasie. 22 lipca\n1944r. patrol likwidacyjny „ GRAMA” Mieczysława\nGranatowskiego otrzymał informację od sekretarki\nZuzanny Banasiewicz o wyjeździe wójta Mazura do\nSanoka. Patrol w składzie: Stanisław Kurpiel, Stanisław Twardy i Franciszek Żebracki około godz. 13\nwykonał wyrok na drodze między Pobiednem a Wolicą, mimo przebiegłych manewrów Mazura. Wójta\nMazura po kilku dniach pochowano na cmentarzu w\nBukowsku. W niedługim czasie podczas nalotu, na\ncmentarz spadło 3 bomby, z których jedna uderzyła w\ngrób Mazura tworząc ogromny lej. Miejscowi ludzie\nopowiadali, że spotkała go kara, na jaką zasłużył. A\nżona Mazura po wojnie miała sklep z galanterią w Sanoku. Powyższe już nie są dokładnym cytatem, bo\nmusiałem skracać tekst. Ale wracam do relacji o Władysławie Rakoczy. Str. 92, rozdz. 8. (…) „ Aresztowanie i przewiezienie do Oświęcimia. Jak już wcześniej\nwspomniałam, mój Ojciec po pobycie w areszcie w\nBukowsku 15 grudnia 1939r. z grupą osób został przewieziony do więzienia w Sanoku, gdzie był przesłuchiwany, bity i torturowany- przez zawieszenie na\nsłupku. Wszyscy cierpieli straszny głód. Mój Ojciec\nbył rozbierany do pasa, ręce miał związane i wykręcane do tyłu. Ciało podciągano do góry i przymocowywano do belki w stodole. Wisiał tak na słupku bardzo\ndługo. Nosił na szyi krzyż od różańca świętego, otrzymany podczas uroczystości I Komunii Świętej. Esesman, widząc krzyż, szarpnął go i zerwał z szyi Ojca.\nRzucił go na ziemię w stodole i obcasem buta wdeptał\nw ziemię. Ojciec, wisząc na słupku, przechodził\nogromne cierpienia; nie mógł oddychać a każda chwila była męką nie do zniesienia. Zapamiętał jednak,\ngdzie SS-man wdeptał krzyż w ziemię i stale wpatrywał się w to miejsce, żeby je zapamiętać i odzyskać\nutracony krzyżyk. Obecność krzyża dodawała mu sił do\nprzetrwania w cierpieniu.” Mój dopisek. Jak wielokrotnie jest podkreślane w dalszych częściach książki, ten\nkrzyżyk skrzętnie ukrywany dopomógł mu przetrwać 5\nlat obozów koncentracyjnych. Jest też stwierdzenie, że\nte 5 lat niebywałej męki przeżył tylko cudem, który zawdzięcza Panu Bogu. Po pewnym okresie przewieziono\ngo z Sanoka z bratem Andrzejem i grupą więźniów do\nwięzienia w Tarnowie. Z Tarnowa 8 października 1940r.\nprzewiezieni zostali do obozu koncentracyjnego w\nOświęcimiu. Tam zostali tatuowani numerami od 5602\ndo 5950.W książce tej podane są nazwiska i imiona różnych osób, w tym m.in. bracia Stanisław i Józef Roczniak, którzy pod nadzorem współwięźnia Jana Liwacz\n(wszyscy z Bukowska), wykuli napis nad bramą „ Arbeit macht frei”. Jest też opisane bohaterstwo tych ludzi,\nratowanie innych choćby swoim kawałkiem chleba i ich\ndalsze losy. O tym wszystkim przeczytacie w książce,\nktórej tutaj nie jestem w stanie nawet streścić. Wszystko\ntam opisane, każde słowo jest ważne. I to jest właśnie\nhistoria naszej Małej Ojczyzny Bukowska ale i dużej –\nPolski, którą każdy powinien znać.\nKtóż nie słyszał o Czesławie Kurasz. Kobieta o wielu ta-\nlentach, zawsze pełna zapału i gotowa pomagać. Po latach\npostanowiła spisać swoje wspomnienia. Wydano je pod\nznaczącym tytułem „Niczego nie żałuję”. Bohaterka, a za\nrazem autorka, spotkała się z czytelnikami w Centrum\nSportowo-Dydaktycznym sanockiej PWSZ. O Czesławie\nKurasz można wiele powiedzieć, choć nie sposób ująć\nwszystkich wątków. Jednak najlepiej zacząć od początku.\nŻyczliwość jest dziedziczna\nUrodziła się w 1938 roku w Rzepedzi Jaworniku. Przyszła\nna świat jako drugie z siedmiorga dzieci bardzo dzielnej\nmamy, która była gajowym i taty dróżnika. Życzliwość\nbohaterka, jak sama twierdzi, odziedziczyła po rodzicielce, która wówczas była znana z dobrego serca. W domu\nCzesławy Kurasz nie przelewało się. Jednak dziewczyna\nnie czuła się nigdy gorsza z tego powodu. Spełniała się w\nnauce i podczas zajęć pozalekcyjnych. Lubiła śpiewać, recytować, tańczyć, ale co najważniejsze, lubiła uczyć tego\ninnych. Później Czesława Kurasz trafiła do sanockiego\n„Ekonomika”. Ze swoją klasą z tamtych lat spotyka się po\ndziś dzień. Nie na darmo też mówi o nich „moja rodzina”.\nCzarodziejka z Bukowska\nKolejnym ważnym etapem w życiu pani Czesi była praca\nw gminnej spółdzielni w Komańczy. Młoda ekonomistka, rzucona na głęboką wodę, bardzo szybko nauczyła\nsię nowych obowiązków. Tym samym mogła finansowo\npomagać swojej rodzinie. Ale to nie wszystko. Będąc w\nKomańczy została także organistką. Mało kto wie, że\nCzesława Kurasz z powodzeniem pokonała setki konkurentów i dostała angaż do Mazowsza. Przesłuchiwała ją\nsama Mira Zimińska-Sygietyńska. Gdyby nie zdecydowany sprzeciw babci Marii, przed którą nic nie mogło\nsię ukryć kto wie, co by było dzisiaj. W 1960 powstała\ngminna spółdzielnia w Bukowsku. Tam młoda mężatka\nrozpoczęła pracę jako księgowa. I tak oto rozpoczął się\nnajtrudniejszy, a tym samym najbardziej satysfakcjonujący okres w życiu zawodowym Czesławy Kurasz. Zwieńczeniem jego stała się długoletnia prezesura.\nPrzyszedł i czas na karierę samorządową. Wówczas bohaterka została starościną powiatu sanockiego. A po tym\nbardzo długi okres działalności społecznej, który jeszcze\nsię wcale nie skończył. Nawet po tak krótkim wstępie od\nrazu widać, że pani Czesława to osoba niezwykła. Publiczność, która w sanockiej PWSZ zebrała się tamtego\nwieczoru nie miała co do tego wątpliwości.\nKolejna częścią programu była projekcja filmu pt. „Przez\ncałe życie”. Wraz z autorką można było zajrzeć do miejsc,\nktóre przywołują różnorodne wspomnienia z przeszłości.\nPubliczność wspólnie prześledziła małe wędrówki Czesławy Kurasz. Między innymi zebrani ujrzeli sławną\ncerkiew w Szczawnem, która była niejako świadkiem\ndramatycznych wydarzeń, kiedy to młoda Cesia uczyła\nsię jeździć na motorze, nie zapytawszy wcześniej o hamulec. Podczas projekcji można było usłyszeć całe mnóstwo\nciepłych opinii o bohaterce, jej zapale i nieprzerwanej\ngotowości do niesienia pomocy. Uroczystość uświetnił\nrównież występ Olgi Gruber i Katarzyny Góralczyk z\nTeatru BWA - Scena Dorosłych, które zaprezentowały\nfragmenty książki. Następnie o sztuce życia z autorką\nrozmawiała red. Jolanta Ziobro. Okazuje się, że recepta\nPrzydomek a nazwisko\njest prosta. Należy być zwyczajnie dobrym\nczłowiekiem, widzieć w innych przyjaciela.\nNiespodzianką był występ Damiana Kurasza\nz zespołem. Zaprezentowali piosenki, które\npani Czesia śpiewała swoim małym pociechom. Nadano tym utworom nowe aranżacje, a w jednym z nich usłyszeć można było\nsamą bohaterkę. Po tym muzycznym podsumowaniu na scenie pojawiły się dzieci pani\nCzesławy, które przyjechały z zagranicy.\nTen moment z niejednych oczu wycisnął łzy\nZasłużona dla Sanoka\nPunktem kulminacyjnym uroczystości było\nwręczenie bohaterce wieczoru Odznaki Honorowej „Zasłużony dla Sanoka” przyznawanej przez Towarzystwo Przyjaciół Sanoka\ni Ziemi Sanockiej. Oficjalną część spotkania\nzakończyły przemówienia zaproszonych gości. Edward Olejko, wiceburmistrz Sanoka,\nodczytał list gratulacyjny adresowany do\nbohaterki wieczoru. Gratulacjom nie było\nkońca. Słowa uznania skierowali także Maria Pospolitak, radna sejmiku województwa\npodkarpackiego i dyrektor ZS nr1. Dumna\nz absolwentki „ekonomika” sprzed lat. –\nSpotkałam anioła – podsumowała krótko tę\nwspaniałą znajomość. – Jest pani kobietą\nmobilną, femina viator, kobieta w drodze!\nAle nie turystka, bo ona w tej drodze ciągle\ndziała i pracuje – kontynuował Ks. dziekan\ndr Andrzej Skiba. To porównanie okazało się\nnadzwyczaj trafne. Niechybnie pani Czesia\nbyła jedną z pierwszych kobiet w Bieszczadach posiadających prawo jazdy. Do\ngratulacji przyłączyła się również Elżbieta\nCipora, rektor sanockiej PWSZ oraz Leszek\nSiedlecki, kanclerz. Podczas tego spotkania\nnie można było również zapomnieć o wolontariacie. Przedstawiciele Powiatowego\nCentrum Wolontariatu podkreślili, że autorka jest dla nich niekończącą się inspiracją.\nBohaterka wieczoru, dziękując za tyle miłych słów i przeżyć, podsumowała wszystko krótko. – Gdybym was nie spotkała, nie\nmiałabym dla kogo działać. Ani z kim. To z\nwami te sukcesy odniosłam. Należą także do\nwas – skwitowała.\nTekst i zdjęcie Paulina Ostrowska\nPS. Jest to relacja ze spotkania autorskiego, które\nodbyło się 17 stycznia br. w Sanoku.\nKażdy z nas już od urodzenia posiada swoje nazwisko. Jest ono\nzapisywane w urzędowych dokumentach, korespondencji, ale też\nw codziennym naszym życiu, choć tu już nie zawsze. Tutaj dość\nczęsto nazwisko zastępuje przydomek. Nie stosuje się przydomków\nw miastach, gdzie nazwisko, ulica, numer domu i mieszkania w zupełności wystarcza. A więc dlaczego na wsiach i to w całej Polsce,\noprócz nazwiska stosowane są przydomki? Tu w zasadzie wszyscy\nsię znają. Ale dość częstym przypadkiem jest, iż to samo nazwisko\nposiada kilka, a nawet kilkanaście rodzin. Teraz sytuacja dość szybko ulega zmianie, gdy pojawiają się coraz częściej nowe nazwiska.\nJeszcze do niedawna związki małżeńskie były zawierane z osobami\nmieszkającymi w tej samej wsi lub co najwyżej – w sąsiedniej. Kiedy więc przysłowiowy Kowalski miał kilku synów, to w wyniku\nich ożenków już w tych kilku nowych rodzinach pojawia się to\nsamo nazwisko. Aby więc jakoś określić, o jaką konkretnie osobę\nnam chodzi, gdy tyle osób jest o tym samym nazwisku, wymyślono\nprzydomki. Powstawały one zazwyczaj z tego, że pozostawało nazwisko „ placowe”, choć zięć przyniósł inne nazwisko. Jak podaje\nnasz rodak, historyk prof. Feliks Kiryk wg rejestru urzędowego z\n1773 roku w Bukowsku były takie określenia jak np. Bartek, Michał, Andrzej Rzytków, Wojtek Kowalow, Kazimierz Szczepanik,\nSzymon Zając, Michał Waluś, Haklicha, Solonka, Marcin Solon,\nMathiasz Bilik ( lub Biłek), Andrzej Krawiec, Wojciech Kulas,\nSobek Sobol, Andrzej Sagan, Wojciech Tetlak, Andrzej Błaszków,\nSobek Wilczek, Jakub Lada, Michał Karwacki. Oczywiście w tym\nwykazie są i inne nazwiska, ja wybrałem te, których dzisiaj już nie\nma, ale właśnie dawne nazwiska są stosowane obecnie, jako przydomki. Bardzo często powtarza się też inne Sobek ( obecnie Sobiesław). A teraz wspomnę o konieczności używania przydomków w\ndokumentach urzędowych za czasów już PRL. Jak starsi pamiętają\nbyły „obowiązkowe dostawy” żywca, zboża, mleka po cenach\nznacznie niższych od pozostałych. Jak kto nie miał co sprzedać,\nto „ kupował” od znajomego potrzebne mu do realizacji wymiaru\nżywca. Najczęściej chodziło o krowy, bo tu była najmniejsza różnica cen. No i było tak, że na kwicie sprzedaży krowy widniało\nczasem nawet ponad dziesięć nazwisk sprzedających. Podawało\nsię nazwisko, imię i kilogramy, numer domu nie, bo myliło się to\nz kilogramami. Była taka sytuacja, iż przyszło do mnie czterech\ngospodarzy o nazwisku Żytka Jan, w tym dwu było synów Pawła, z\nprośbą, aby coś poradzić, bo mają dość stałych pomyłek. No i od tego\nczasu na kwicie był Żytka Jan- Hakiel, Żytka Jan- Łazy, Żytka Janz Kółka, Żytka Jan- Fijoł. Takich sytuacji było znacznie więcej!\nByły też sytuacje naprawdę śmieszne. Już kilkanaście lat temu\nstałem na przystanku, czekając z sąsiadami na autobus do Sanoka. W pewnej chwili zatrzymał się przy nas ktoś i pyta „ gdzie\ntu mieszka Jadwisieńczak Adam”. Odpowiedział Betlej Jasio, że\ntakiej osoby w Bukowsku nie ma. Wtedy musiałem sprostować,\nże osoba o tym nazwisku to „ Jasiek Walków”. Ale byli zdziwieni nasi sąsiedzi, którzy znali Jaśka W., a nie słyszeli o Adamie\nJ. A kto z młodych wie, że np. Przyboś Aleksander to znany Erwin P., a zmarły jego brat Edek to naprawdę Antoni P. Może to\ntrochę dziwne, ale codzienne życie dyktuje nam swoje prawa. A\nzauważyłeś drogi Czytelniku, że we wspomnianym wykazie nie\nma mojego nazwiska Rakoczy? A dzisiaj? To już nie rodziny,\na całe „ klany” o tym nazwisku np. Rakoczy Loda, Biłki, Szczepaniki, Ścieranki. Teraz już do przydomków trzeba\ndodawać nowe określenia. Wydaje się, że od 1773 roku nie\nupłynął ogrom czasu, a jednak! Cóż Pan Bóg powiedział: „\nRozmnażajcie się i napełnijcie ziemię”, i my wszyscy to robimy.\nCzyż nie tak? Podobnie jest w innych wsiach naszej gminy, ale\no tym już nie mnie pisać, może to zrobić każdy z Was.\nKazimierz Rakoczy ( Szczepanik)\nRada Ministrów podjęła decyzję o uruchomieniu\nRozwoju Czytelnictwa. Zgodnie z programem w\nlatach 2016–2020 na wykonanie zadań programu\nz budżetu państwa zostanie przeznaczone 435 mln zł\n(po 87 mln zł w każdym roku). Jest to zadanie skierowane również do samorządów, które powinny wziąć w\nnim udział. W programie wyznaczono trzy priorytety.\nPierwszy to zakup nowości wydawniczych do bibliotek publicznych, drugi – poprawienie infrastruktury\nbibliotek w gminach wiejskich, miejsko-wiejskich lub\nmiejskich do 50 tys. mieszkańców. Trzeci priorytet to\nrozwijanie zainteresowań uczniów przez promowanie i wspieranie rozwoju czytelnictwa wśród dzieci\ni młodzieży, w tym zakup nowości wydawniczych.\nNa ten cel do 2020 r. – z budżetu MEN – zostanie\nprzeznaczone 150 mln zł. Minister edukacji narodowej ustanowiła na rok szkolny 2015/2016 kierunki\nrealizacji polityki oświatowej państwa. Jednym z nich\njest „Rozwijanie kompetencji czytelniczych oraz upowszechnianie czytelnictwa wśród dzieci i młodzieży”. W ramach programu MEN „Książki naszych\nmarzeń” wszystkie szkoły w gminie zyskały dofinansowanie na zakup książek do bibliotek szkolnych.\nOstatecznie biblioteki wzbogaciły się o kilkadziesiąt\nnowych woluminów. Uczniowie z każdej klasy mieli\nmożliwość podania tytułów pozycji, które chcieliby\nznaleźć w bibliotece szkolnej. Większość książek podanych przez uczniów została zakupiona, co sprawiło\nim wielką radość. Znalazły się wśród nich m.in. seria\n,,Franklin”, seria ,,Marysia”. Starsi uczniowie wybrali\nserie: ,,Magiczne drzewo”, Opowieści z Narnii” czy\n„Dziennik zakręconej nastolatki”. W bibliotece znalazły się także ,,Momo” autorstwa M. Ende, ,,Zezia,\nGiler i Oczak” – A. Chylińskiej oraz wiele innych,\nkolorowych tytułów, po które chętnie sięgają czytelnicy. Tym samym przyłączyliśmy się do propagowania\nczytelnictwa wśród uczniów. Mamy nadzieję, że nasi\nuczniowie zarażą się pasją czytania i w przyszłości\nbędą chętnie odwiedzać biblioteki i księgarnie, by poznawać świat poprzez literaturę.\nJak przekonać nastolatków do lektury?\nWisława Szymborska powiedziała, że „czytanie\nksiążek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła”. Badania naukowe dowodzą prawdziwości tych słów, jednak polską młodzież niełatwo\njest przekonać do lektury. W 2012 r. opublikowano\nfascynujące wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Stanforda (Goldman, 2012). Dzięki możliwości\n„podglądania” (za pomocą funkcjonalnego rezonansu magnetycznego) mózgu osób zajętych czytaniem\nodkryto, że lektura aktywizuje te rejony w naszych\nmózgach, które byłyby aktywne, gdybyśmy sami\nprzeżywali przygody, będące udziałem opisywanego\nbohatera. Wyniki te dowodzą – po pierwsze – że czytanie literackiej fikcji niemal dosłownie jest gimnastyką naszego mózgu: ćwiczy go i usprawnia jego pracę.\nNie jesteśmy więc biernymi odbiorcami beletrystyki!\nPo drugie, każą one zweryfikować nasze podejście do\npopularnych powieści, które przez wielbicieli ambitnych publikacji bywają uważane za mało wartościowe. Okazuje się, że nawet one mogą aktywizować i\nrozwijać mózg. Wygląda na to, że lepiej, aby młodzież\nczytała jakiekolwiek książki; dopiero kolejnym krokiem może być podnoszenie lekturowej poprzeczki.\nW dzisiejszym świecie książki nie są dla naszych\ndzieci ani jedynym źródłem informacji, ani głównym źródłem rozrywki. Dlaczego nam, rodzicom,\npowinno zależeć na tym, aby nasze dzieci czytały\nksiążki? Specjaliści zajmujący się rozwojem dziecka\nw sposób szczególny podkreślają wpływ czytania\nna aktywizację pięciu obszarów kompetencyjnych:\nkomunikacji, odpoczynku, inteligencji emocjonalnej\noraz koncentracji i emocji. Przyczyn, dla których\nwarto rozwijać czytelnictwo młodzieży, jest znacznie\nwięcej. Regularne czytanie (i słuchanie) książek ma\nduże znaczenie dla efektów nauczania i wychowania.\nRozwija umiejętności językowe (zwiększa zasoby\njęzykowe i kompetencje związane z wymową, gramatyką i ortografią, przeciwdziała dysleksji), pomaga\nrozwijać sprawność umysłową, kreatywność i inteligencję, pozwala na lepsze zrozumienie rzeczywistości (dzięki przekazywaniu wiedzy oraz ukazywaniu\nzwiązków przyczynowo-skutkowych). Stymuluje też\nrozwój emocjonalny i psychospołeczny – czytanie\nbeletrystyki pomaga w rozumieniu i uświadamianiu\nsobie emocji, rozwija empatię, zwiększa kompetencje\nspołeczne i ułatwia zrozumienie innych ludzi. Dostarcza cennych inspiracji i dobrych wzorców, uczy, jak\npokonywać trudności i rozwiązywać spory.\n„Oczekując na radosne Alleluja”\nﬁnał 8. edycji konkursu\nKolejny sukces odnieśli w konkursie plastycznym,\norganizowanym przez filie Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, uczestnicy z gminy Bukowsko. Na\nprace konkursowe wykonane przez podopiecznych\nŚDS w Wolicy, „zerówkowiczów” z Samorządowego Przedszkola i Maję Perkołup, (uczennicę SP w\nBukowsku), złożyły się pisanki, kartki świąteczne i\npalmy wielkanocne. Miłym akcentem był koncert na\npowitanie wiosny, w którym Maja Perkołup zaśpiewała znany utwór „Alleluja” a zaproszona Pani Barbara\nPodstawska, dyrektor Przedszkola, zaprezentowała\nuczestnikom finału swoje plastyczne zdolności wyko-\n(z komunikatu MS)\nOd początku 2016 roku, na terenie całej Polski zaczął\nfunkcjonować system darmowych porad prawnych.\nJest to rezultat wejścia w życie ustawy z dnia 5 sierpnia\n2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji\nprawnej, przygotowanej w Ministerstwie Sprawiedliwości. Powstało ponad 1500 punktów, w których profesjonaliści świadczą pomoc prawną. Dzięki współpracy\nrządu, samorządów i organizacji pozarządowych, ogólnopolski system zagwarantuje nieodpłatny dostęp do\nporad prawnych na poziomie lokalnym i zniweluje zbyt\nczęsto występującą w naszym kraju barierę finansową\ndo korzystania z profesjonalnej usługi prawnej. Ustawa\nzakłada, że darmową pomoc prawną (na etapie przed\nsądowym) otrzymają: młodzież do 26. roku życia, osoby\nposiadające ważną Kartę Dużej Rodziny, seniorzy po\nukończeniu 65 lat, osoby fizyczne, którym w okresie\nroku poprzedzającego zostało przyznane świadczenie\nz pomocy społecznej na podstawie ustawy o pomocy\nspołecznej, kombatanci, weterani, zagrożeni lub poszkodowani katastrofą naturalną, klęską żywiołową lub\nawarią techniczną. Zadanie to jest finansowane z budżetu państwa. Nieodpłatna pomoc prawna udzielana\njest w punktach określanych przez jednostki samorządu\nterytorialnego. Nieodpłatnej pomocy prawnej udzielają\nadwokaci i radcowie prawni, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach również aplikanci adwokaccy lub\nradcowscy z upoważnienia odpowiednio – adwokata\nlub radcy prawnego udzielających nieodpłatnej pomocy\nprawnej. Natomiast w punktach prowadzonych przez\norganizacje pozarządowe porad będą mogli udzielać\ntakże doradcy podatkowi oraz absolwenci wyższych\nstudiów prawniczych (posiadający co najmniej trzyletnie doświadczenie). Nieodpłatna pomoc prawna udzielana jest w punktach nieodpłatnej pomocy prawnej\nw przeciętnym wymiarze 5 dni w tygodniu, przez co\nnajmniej 4 godziny dziennie. Pomoc prawna polega na:\nnując wyjątkową w swoim uroku palmę wielkanocną,\nktórą wraz ze wszystkimi pracami konkursowymi\nprzekazała wolontariuszom PCW w Sanoku na cele\ndobroczynne. Wszystkim uczestnikom, nauczycielom\ni wychowawcom gratulujemy i zapraszamy do dalszej\n- pomocy w sporządzeniu projektu pisma w zakresie niezbędnym do udzielenia pomocy prawnej, (nie\nobejmuje pism procesowych w postępowaniach przygotowawczym lub sądowym i pism w postępowaniu\nsądowo-administracyjnym – wówczas osoba uprawniona może wnioskować o ustanowienie pełnomocnika\n- sporządzeniu projektu pisma procesowego o zwolnienie od kosztów sądowych lub o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Ustawa przewiduje także działania\npolegające na kształtowaniu świadomości prawnej\nobywateli. Uprawnieni będą mogli uzyskać informacje\nw zakresie: prawa pracy, przygotowania do rozpoczęcia działalności gospodarczej, prawa cywilnego, spraw\nkarnych, spraw administracyjnych, ubezpieczenia\nspołecznego, spraw rodzinnych, prawa podatkowego z\nwyłączeniem spraw podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pomoc nie będzie\nnatomiast obejmowała spraw z zakresu prawa celnego,\ndewizowego, handlowego i działalności gospodarczej,\nNa naszym terenie najbliżej usytuowane poradnie\nprawne mają swoje siedziby w budynku Starostwa Powiatowego w Sanoku ul. Rynek 1, UMiG w Zagórzu\nul. 3 Maja 2 oraz UG w Zarszynie ul. Bieszczadzka 74.\nWójt Gminy Bukowsko informuje, że realizatorem\nświadczenia wychowawczego „Rodzina 500+ ” będzie\nGminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Bukowsku. Na\npodstawie ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy\npaństwa w wychowaniu dzieci (Dz. U z 2016r.poz.195)\nrodzice będą otrzymywać świadczenie wychowawcze\nw wysokości 500 zł. co miesiąc na drugie i kolejne\ndziecko niezależnie od dochodu. Rodziny, w których\ndochód nie przekracza 800 zł. netto na osobę lub 1200\nzł. netto (w rodzinach wychowujących niepełnosprawne dziecko) – otrzymają je również na pierwsze lub\njedyne dziecko. Realizacja programu rozpocznie się\nod dnia 1 kwietnia 2016 r. W związku z powyższym\ninformuje się , że wydawanie wniosków o przyznanie\nświadczenia wychowawczego rozpocznie od dnia 15\nmarca 2016r. Wnioski będzie można pobrać w budynku\nUrzędu Gminy w Bukowsku, pokój nr 2. Przyjmowanie\nw/w wniosków rozpocznie się od dnia 1 kwietnia 2016\nr. Dodatkowe informacje można uzyskać w Gminnym\nOśrodku Pomocy Społecznej w Bukowsku , tel.: (13) 46\n74561 lub ( 13) 4674015 w.55. Zainteresowane osoby\nmogą również uzyskać informacje za pośrednictwem\ninfolinii, która została uruchomiona przez Wydział Polityki Społecznej Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego pod Nr 800 100 990.\nKILKA SŁÓW O ZAJĄCACH I KRÓLIKACH\nWiosna często nawiązuje do świata zwierząt, ponieważ zaczyna się czas godów u wielu gatunków, poza tym przylatują\nptaki, a niektóre ssaki budzą się ze snu zimowego, nadchodzi\nokres wielkanocny, również bogaty w symbolikę związaną\nze zwierzętami: baranek, zając, kurczak. Każde z nich stanowi symbol ofiary, nowego życia, odrodzenia. Dla dzieci z\npewnością najbardziej interesujący jest zajączek, ponieważ\nto on ma przynosić prezenty. Chociaż skąd właściwie wzięło\nsię skojarzenie, że zając, dzikie płochliwe\nzwierzę ma chować podarki w ogrodzie,\nmoże raczej królik, który żyje blisko\nludzi, obecnie w tej roli spotykamy zamiennie królika bądź zająca. Na kartkach\nświątecznych, reklamach i w koszyczkach\nzając bardziej przypomina królika. Czym\nzatem charakteryzują się te zwierzęta,\nktóre tak bardzo kojarzą się z nadchodzącą wiosną. Na co warto zwrócić uwagę w\ntrakcie ich hodowli i jakie choroby mogą u nich wystąpić.\nKrólik domowy pochodzi od europejskiego królika dzikiego, który wraz z zającem szarakiem jest najważniejszym\nprzedstawicielem rzędu zajęczaków. Od gryzoni odróżnia je\nuzębienie: dwie pary siekaczy w szczęce (u gryzoni jedna),\nsposób rozcierania pokarmów, budowa uszu i brak funkcji\nchwytnych w przednich łapach. Królik, natomiast różni się\nod zająca wyglądem i sposobem życia. Jest nieco mniejszy,\nma krótsze uszy, jego młode rodzą się nagie i ślepe, zazwyczaj w norach, noworodki zająca przychodzą na świat, po\ntrwającej 42 dni ciąży (o 11 dni dłuższej niż u królika), owłosione i widzące, poza norą, na powierzchni gruntu zazwyczaj w trawie (są zagniazdownikami). Pierwsze młode rodzą\nsię początkiem marca, samica karmi krótko około miesiąca,\nmoże mieć kilka miotów rocznie. Ze względu na różnice w\nliczbie chromosomów króliki i zające nie mogą się ze sobą\nkrzyżować. Zajęczaki podobnie jak gryzonie są hypselodontyczne, co oznacza, że ich zęby rosną całe życie i w związku\nz tym podczas jedzenia muszą je ścierać. Świetnie do tego\nnadaje się po odpowiedni pokarm, który przed połknięciem\nnależy nie tylko rozgryźć, ale też mocno rozetrzeć między\nzębami, na przykład siano, gałązki drzew (jabłoń, brzoza,\nlipa, leszczyna, wierzba). Brak możliwości ścierania zębów\nmoże prowadzić do wielu chorób. Wady zgryzu ograniczają\nW związku z tym, że w naszej firmie zajmujemy się między\ninnymi sprzedażą części do samochodów, artykuł ten chcę\npoświęcić na przybliżenie Państwu informacji o tym, jakie\npodzespoły najlepiej montować w naszych pojazdach. Jeśli\nchodzi o produkty dedykowane do konkretnych samochodów\nna rynku mamy dostęp do trzech grup produktów: części oryginalne rozprowadzane głównie przez ASO i posiadające logo\ni numer katalogowy producenta, części tzw. „fabryczne” (nadal oryginał produkowany najczęściej na pierwszy montaż tylko nie posiada logo i znajduje się pod numerem katalogowym\nwytwórcy części) i ostatnia najbogatsza oferta to „zamienniki” - olbrzymi wybór spośród gamy wielu producentów. Przy\npobieranie pokarmu, mogą formować ropnie, wywoływać\nucisk na kości twarzy i oczodół. Źle pogryziony pokarm\nmoże również powodować zaburzenia trawienne, oraz nasilać choroby wywoływane przez pasożyty i bakterie. Najczęstsze choroby pasożytnicze to kokcydioza, przebiegająca\nwśród objawów ze strony układu pokarmowego (wzdęcia,\nbiegunka, chudnięcie, spadek apetytu, żółtaczka), nosicielami jest większość zwierząt, chorują jednak głównie młode i\nosłabione sztuki, nicienie żołądkowo-jelitowe, tasiemczyca,\ngdzie do zakażenie może dochodzić przez spożycie zakażonej jajami paszy. Jaja tasiemca psiego są najczęściej zjadane przez królika z zielonką i wywołują u niego wągrzycę\nsieciową. Choroby bakteryjne spotykane\nu królików to np. pastereloza dotycząca dróg oddechowych, a także choroba\nTyzzera, salmonelloza, jersinioza związane raczej z układem pokarmowym. Do\nnajgroźniejszych jednak należą choroby\nwywoływane przez wirusy, ponieważ\npowodują liczne upadki i zwykle są nieuleczalne. Krwotoczna choroba królików,\npotocznie zwana pomorem, przebiega\ngwałtownie, powoduje krwotoczne zapalenie płuc i rozpad\nwątroby, a jedynym sposobem zapobiegania jest szczepienie. Myksomatoza przenoszona głównie przez wektory\n(pchły, komary) trwa od kilku do kilkunastu dni, prowadzi\ndo zgonu lub wyniszczenia organizmu. Powoduje zapalenie\nspojówek, obrzęki okolicy nosa, uszu, kończyn. Leczenie\njest zazwyczaj długotrwałe, objawowe i często nieskuteczne.\nZapobieganie dzięki szczepieniom. Choroby skóry królików\nzwykle nie są tak niebezpieczne dla życia zwierzęcia, jak\nnieprzyjemne, powodują świąd i uszkodzenia skóry, często\npowodowanych przez zwierzę na skutek drapania. Najczęściej spotykane wywołują pasożyty zewnętrzne: świerzbowce (liczne strupy i żółto-brązowa wydzielina w uszach),\nwszy, pchły, chejletielle. Grzybica skóry charakteryzuje się\nwystępowaniem owalnych przełysień, które z czasem ulegają zaczerwienieniu i złuszczeniu, czemu towarzyszy świąd.\nJest to choroba wymagająca długotrwałego leczenia, która\nmoże przenosić się na ludzi. Choroby występujące u zajęcy\ni królików są podobne, jednak jest różnica w utrzymaniu,\nprzede wszystkim zająca trudno oswoić, ze względu na dużą podatność na stres i samotniczy tryb życia. Dlatego jego\nhodowla prowadzona jest głównie w systemie półdzikim, w\ncelu reintrodukcji (odbudowywania populacji) do środowiska naturalnego.\ndoborze części zazwyczaj proponuję klientom kupno części\nfabrycznych, gdyż są dużo tańsze od oryginałów, a w żaden\nsposób nie ustępują im jakością. Jednak nie wszystkie części\nmożemy kupić na rynku wtórnym, czasami trzeba uciec się do\nzakupu oryginału. W obu przypadkach mamy pewność co do\njakości produktów. Ostatnia grupa to zamienniki często odbiegające jakością od oryginału, ale przyciągające naszą uwagę\nceną. Wielu producentów zamienników dba o jakość produktu,\nale też w wielu przypadkach brak odpowiedniej technologii nie\npozwala na wyprodukowanie towaru dobrej jakości. Dlatego\nprzy doborze części warto poradzić się sprzedawcy i nie sugerować się bardzo zaniżoną ceną. W związku z nadchodzącą\nwiosną wielu kierowców stanie przed koniecznością zakupu\nopon letnich. Tu również mamy trzy możliwości: nowe, bieżnikowane i używane. Opona nowa na pewno najdroższa, ale\nza to najpewniejsza i najbezpieczniejsza opcja. W przypadku\nopony bieżnikowanej ważne, aby karkas, na który nałożono\nKapliczki w Woli Sękowej\nSpojrzyj w me serce, Najjaśniejszy Panie!\nW żadnej innej miejscowości na terenie gminy\nBukowsko, nie znajdziemy tyle pomników wiary,\nco w Woli Sękowej. Przed wojną zamieszkiwali\ntu głównie Rusini wyznania grecko – katolickiego. Pomimo trudnych warunków życia, zmuszających ich nieraz do wyjazdów „za chlebem” za\ngranicę, ocalałe kapliczki dowodzą o ich wielkim\nrozmodleniu i zaufaniu Bogu. Ówczesna wieś ulokowana była głównie w tzw. „Górnym końcu”, o czym jeszcze do niedawna świadczyły\ndrzewa owocowe. Po niszczących działaniach wojennych i spaleniu\nprzez bandy UPA, pozostały tu jedynie obiekty sakralne. Kapliczki usytuowane w dolnej\nczęści wsi miały więcej „szczęścia”, ponieważ\nznalazły nowych opiekunów wyznających hasło\n„Bóg jest jeden dla wszystkich” i przetrwały do\nczasów obecnych. Jadąc w kierunku Woli Jaworowej, przy drodze po prawej stronie spotykamy trzecią w kolejności, nie opisywaną jeszcze\nkapliczkę powstałą z fundacji Rozalii i Michała\nGuły, wybudowanej z piaskowca o wys. 3 m. w\n1904r. Dolna wnęka liczy ok. 40 cm. wysokości,\nnad nią znajduje się gzyms, a wyżej druga wnęka o wysokości ok. 30 cm. Całość zwieńczona\njest krzyżem żeliwnym o wysokości ok. 1 m.\nPo komasacji gruntów, nowymi właścicielami\ndziałki wraz z kapliczką, zostali Katarzyna i Filip Sołtys, później pokoleniowo syn Jan z żoną Marią, a obecnie wnuk Zbigniew z żoną Michaliną. Dwieście metrów dalej, spotykamy nieco starszą przydrożną\nkapliczkę (krzyż), wybudowaną również z piaskowca, na której napis\numieszczony we wgłębieniu podaje fundatora i rok budowy: „F. D\nR Jurko Piech R.P. 1892”. Kapliczka ta mierzy ok. 3 m wysokości,\nzwieńczona jest także krzyżem żeliwnym, u dołu którego widnieją\npłaczące niewiasty. Po wysiedleniu fundatorów i komasacji gruntów,\nnowym właścicielem działki został Jan Mejza i jego żona Justyna,\nktóra zmarła nagle po krótkim okresie małżeństwa. Druga żona Jana,\nMaria, zmarła w sędziwym wieku, mając blisko 100 lat. Po zmarłej\nMarii, działkę zakupili od jej córki Wandy Czapli (w sierpniu 2015r.)\nWyderka Piotr i Matusiak Wyderka Ewelina. Ufamy, iż jedni i drudzy\nwłaściciele działek, dobrze zadbają również o zabytkowe obiekty sakralne. Chociaż już minął wiek, zmienili się ludzie i wiara, to pozostałe po nich kapliczki ciągle skłaniają nas do zadumy i refleksji choćby\ndotyczącej przemijania i jednakowo proszą choćby o znak krzyża.\nbieżnik nie był stary i uszkodzony, ale tego tak naprawdę nie mamy\nprzy zakupie jak sprawdzić, a to istotna dla naszego bezpieczeństwa\nrzecz. Opony używane kupujmy jak najmłodsze. Każda z nich powinna\nmieć informacje o dacie produkcji – to czterocyfrowy numer znajdujący się na boku opony po oznaczeniu literowym DOT. Ten numer jest\nwybity na oponie a jego pierwsze dwie cyfry mówią, w którym tygodniu, a kolejne, w którym roku została wyprodukowana opona. I tak dla\nprzykładu 0512 to piąty tydzień 2012 roku.\nDobierajmy z rozwagą części do naszych samochodów i dbajmy o to,\naby jak najwięcej dowiedzieć się o produkcie, który mamy zamiar nabyć.\nTakich ludzi już nie ma!\n09 stycznia 2016r. odszedł na wieczny odpoczynek mieszkaniec\nWoli Sękowej śp. Tadeusz Czapla. W dniu\nuroczystości pogrzebowych, żegnała go\nwładze gminy oraz\nmieszkańcy wsi, gminy i okolic. Msza pogrzebowa celebrowana, piękna homilia wygłoszona\nprzez ks. Bogdana Bogaczewicza, oprawa liturgiczna i „artystyczna” w wykonaniu synów,\nwnuków i prawnuków, poczty sztandarowe,\nwieńce i kwiaty, to ostatnie gesty życzliwości\ni podziękowania zmarłemu, na jego ziemskiej\ndrodze. Liczna obecność uczestników, to\nświadectwo jego codziennej dobroci i zasług\nna wielu płaszczyznach życia gospodarczego, politycznego, społecznego i kulturalnego.\nMożna powiedzieć, że śp. Tadeusz Czapla\nswoje życie poświęcił pracy, jako rolnik, pracownik Urzędu Gminy w Bukowsku, a później\nGS „SCh” w Nowotańcu, radny Gromadzkiej\nRady Narodowej w Nowotańcu, Gminnej\nRady Narodowej w Bukowsku, Powiatowej\nRady Narodowej w Sanoku, Bieszczadzkiej\nPowiatowej Rady Narodowej w Lesku, ławnik sądowy, wieloletni sołtys wsi (30 lat) i\nopiekun społeczny, działacz ludowy, strażak,\nzałożyciel i członek kapeli ludowej „Wolanie”,\nwreszcie przykładny mąż i ojciec trojga dzieci.\nWszystkie swoje zadania wypełniał sumiennie\ni uczciwie, działaniom społecznym poświęcał\nswój prywatny czas, pracę, często i pieniądze.\nMało kto wie, że w trudnych powojennych\nczasach uczył nawet niektórych współmieszkańców czytania i pisania. Dziełem jego życia\nbyła odbudowa spalonej przez UPA wioski, a\nprzy tym m.in. udział w zawiązaniu miejscowej jednostki OSP, budowie kościoła, obelisku\nku czci Adama Didura i realizacji wielu innych\nprzedsięwzięć gospodarczych. Odznaczony\nm.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Brązowym Krzyżem Zasługi,\nmedalem „Za zasługi dla ruchu ludowego im.\nWincentego Witosa”, złotym medalem „Za zasługi dla pożarnictwa”, odznakami „Zasłużony\ndla województwa krośnieńskiego, „Zasłużony\ndziałacz kultury”, „Zasłużony opiekun społeczny” i innymi. W swoim wystąpieniu syn\nMarian powiedział, że „tata czeka już na nas\nw niebie”. Ufni tym słowom, starajmy się w\nżyciu naśladować zmarłego, aby sobie na niebo zasłużyć. Niech w tym pomaga nam nasza\nmodlitwa i pamięć o zmarłym.\nRodzina zmarłego Tadeusza Czapli, dziękuje\nwszystkim uczestnikom uroczystości pogrzebowych, za wspólną modlitwę i okazane wyrazy współczucia z powodu śmierci męża, ojca,\ndziadka i pradziadka.\nNa przełomie 2015/2016 roku, zorganizowana została\n10. edycja rozgrywek Gminnej Ligi Piłki Halowej.\nMecze rozgrywane były w hali sportowej przy ZS\nw Bukowsku, w soboty i niedziele począwszy od\n12.12.2015r. do 23.01.2016r. Do rozgrywek zgłosiło\nsię 10 drużyn: „REBELS” BUKOWSKO, „ORKAN”\nMARKOWCE, „HOLD STRONG” BUKOWSKO,\n„DREAM TEAM” BUKOWSKO, „ULTRAS” BUKOWSKO, „STRAŻ POŻARNA” SANOK, „WOLA\nSĘKOWA”, „FC ALBATROS” BUKOWSKO, „SOKÓŁ” POBIEDNO i „ZRYW” TOKARNIA, które\nwalczyły „fair play” zgodnie z regulaminem rozgrywek, sprawdzonym w poprzednich edycjach turnieju.\nPodczas eliminacji rozegrano 9 spotkań piłkarskich\nzgodnie z zasadą każdy z każdym, a w dniu 23 stycznia 2016 roku rozegrano mecze finałowe. Osiągnięte\nwyniki przedstawia załączona tabela rozgrywek, która „mówi”, że mistrzem tegorocznej edycji turnieju\nzostała drużyna „REBELS” z Bukowska, a dwa kolejne miejsca na podium zajęły drużyny: „ORKAN”\nz Markowiec oraz „HOLD STRONG” z Bukowska.\nTytuł najlepszego bramkarza - przypadł Markowi Jasionowi zaś najlepszym strzelcem okazał się Hubert\nSochacki. Zasłużone miano najlepszego zawodnika\nedycji otrzymał Jakub Wyciszkiewicz z Bukowska. Za\nwszelką pomoc i współpracę przy organizacji turnieju\npodziękowania należą się dyrekcji i pracownikom Zespołu Szkół w Bukowsku, sędziom, Teresie Pałys oraz\nPiotrowi Łuszcz. Pomysł na dopuszczenie do udziału\nw gminnej „halówce” drużyn z ościennych miejscowości okazał się trafionym, gdyż znacznie podniósł\npoziom i atrakcyjność rozgrywek.\nFot. Henryk Pałuk\n1 miejsce - Rebels Bukowsko\n2 miejsce - Orkan Markowce\nPiłkarskie święto dla dzieci.\nTriumf AP Sanok.\nFantastyczny bój o 2 miejsce\nwygrany przez GSP Bukowsko\nGminna Szkółka Piłkarska Bukowsko była organizatorem turnieju dla rocznika 2006\ni młodsi o Puchar Firmy Stanley. W zawodach wzięły\nudział zaprzyjaźnione Szkółki Piłkarskie: Aktiv Pro\nRymanów, AP Sanok, Bardomed Krosno, Przełom\nBesko, Tempo Nienaszów, Wilczki Lesko. W pełnych\nemocji meczach wszyscy zawodnicy pokazali swoje duże umiejętności, wolę walki i chęć zwycięstwa, grając\nniemal jak zawodowcy ekstraklasy, pamiętali o zasadach fair play i dobrej zabawie. Poziom gry wszystkich\nzawodników był świetny, ale jak to w każdych zawodach bywa, muszą być zwycięzcy i pokonani. Pierwsze\nmiejsce przypadło Akademii Piłkarskiej Sanok. Drugie miejsce po niesamowicie emocjonującym ostatnim\nmeczu zdobyła GSP Bukowsko, która przegrywała w\nkońcówce spotkania z drużyną z Nienaszowa 1:2, by w\ndramatycznych okolicznościach przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść i ostatecznie wygrać 3:2. Na\ntrzecim miejscu uplasowała się drużyna z Nienaszowa.\nKolejne miejsca: 4. Bardomed Krosno, 5. Wilczki Lesko, 6. Aktiv Pro Rymanów, 7. Przełom Besko. Zostały\nprzyznane również nagrody indywidualne:\n• tytuł dla najlepszego piłkarza zdobył Kacper\nLaskoś z Tempo Nienaszów,\n• najlepszym bramkarzem został Mateusz Pondel\nz AP Sanok,\n• najlepszym strzelcem została zawodniczka GSP\nBukowsko Klaudia Maciejko, która w całym\nturnieju zdobyła 9 bramek.\nWszystkim zawodnikom dziękujemy za ogromne pozytywne emocje. Brawo!\n3 miejsce - Hold Strong Bukowsko\n4 miejsce - Dream Team Bukowsko\nUnihokeistki z Bukowska\nReprezentantki Gimnazjum w Bukowsku zdobyły brązowy medal mistrzostw Podkarpacia w unihokeju. To\nkolejny krążek zdobyty przez szkolną drużynę, którą\nod lat prowadzi Jakub Barć. Unihokeistki z Bukowska pewnie przebrnęły przez fazę grupową pokonując\nkolejno Padew Narodową 3:0 i Laszki 1:0. Pierwsze\nmiejsce w grupie dało bezpośredni awans do etapu finałowego. Tam, podopieczne Jakuba Barć zremisowały\nz gospodyniami, a więc reprezentacją Gimnazjum w\nKamieniu 1:1, przegrały z Dębicą 0:1, a na zakończenie\nzmagań pokonały Brzeźnicę 1:0. O kolejności decydowała ilość strzelonych bramek, która ostatecznie drużynie z Bukowska pozwoliła zająć 3. miejsce. Początkiem\nkwietnia do rywalizacji w Finale Wojewódzkim stanie\nrównież młodsza grupa p. J. Barć, która w kategorii\nSzkół Podstawowych na pewno tanio skóry nie sprzeda\ni będzie walczyć o najwyższe cele w Mistrzostwach\nPodkarpacia. Życzymy im powodzenia i przywiezienia\nmedali z najcenniejszego kruszcu.\nSkład reprezentacji Gimnazjum w Bukowsku: Klaudia Łuszcz (kapitan), Samuela Bałdyga, Weronika\nDziedzic, Wiktoria Kowalik, Natalia Pieśniarska,\nKinga Szczypta, Julia Żytka, Weronika Żytka, Joanna Czyż, Wiktoria Ohirko, Magdalena Gembuś,\nEdyta Rzyman. Opiekun: Jakub Barć.\nGratulacje dla młodych mistrzów!\nNiezwykle udane zakończenie ferii odnotowała drużyna GSP Bukowsko z rocznika 2004, która wywalczyła I MIEJSCE w turnieju ‚’Dukla Cup 2016”.\nDrużyna prowadzona na co dzień przez trenera Bartosza Adamskiego, a wyjątkowo na turnieju przez trenera Marcina Śnieżka, wystąpiła w składzie: Pyszko\nMateusz, Pyszko Kamil, Leczowicz Kamil, Rakoczy\nMateusz, Bochnak Jakub, Daniel Piotrowski, Karolina Grześ, Adamski Karol, Solon Kacper, Michał Łabaj. Osiem drużyn rywalizujących w dwóch grupach\nstworzyło dobre widowisko. Przegraliśmy tylko jeden\nmecz grupowy, a w półfinale i finale udowodniliśmy\nbardzo dobrą formę i umiejętności wygrywając cały\nturniej. Najlepszym strzelcem turnieju został nasz zawodnik Michał Łabaj. Brawo!\nGSP Bukowsko - KAP Bardomed 3:1 (Łabaj 3).\nGSP Bukowsko - Orzełki Brzozów 4:1 (Łabaj 2,\nRakoczy, Bochnak). GSP Bukowsko - MKS Sokół\nW pierwszym dniu zimowych ferii tj. 13 lutego br.\nw hali sportowej przy Zespole Szkół w Nowotańcu,\nzostał rozegrany Gminny Turniej Tenisa Stołowego.\nRywalizacja toczyła się w trzech kategoriach: dziewcząt, chłopców – szkoła podstawowa i chłopców\n– gimnazjum. Ogółem w turnieju wzięło udział 24 zawodników reprezentujących wszystkie szkoły gminne. Najkrótszą drogę do podium mieli jego najmłodsi\nuczestnicy, ponieważ wobec braku zgłoszeń z innych\nszkół, reprezentacyjna czwórka z ZS w Nowotańcu\nrywalizowała we własnym gronie. Wyłoniona pierwsza trójka w tej kategorii to: Królicki Hubert, Czytajło\nDominik i Czytajło Mateusz. W kategorii dziewcząt\nczołowe miejsca wywalczyły: Kotlarz Martyna (ZS\nPobiedno), Urban Ewelina (ZS Nowotaniec) i Szczypta\nKinga (ZS Bukowsko). Najwyższy sportowy poziom\nStary Sącz 2:3 (Rakoczy, Adamski).\nGSP Bukowsko - Tempo Nienaszów 1:1 (Rakoczy)\n(k.3:2 Adamski, Łabaj, Leczowicz).\nGSP Bukowsko - MOSiR Dukla 1:0 (Rakoczy).\nzaprezentowali chłopcy reprezentujący gimnazja.\nW tej kategorii pierwsze miejsce zdobył Tokarz Gabriel (ZS Nowotaniec) a kolejne Kurzydło Krystian\n(ZS Pobiedno) i Pieszczoch Robert (ZS Nowotaniec).\nZawody pokazały, że tenis stołowy nie cieszy się\nzbytnią popularnością wśród młodzieży nawet w\nokresie zimowym. Warto byłoby zwrócić uwagę także na tę dyscyplinę sportu w naszych szkołach, a dla\nzachęty organizować podobne turnieje. Tym razem\norganizatorem zawodów i fundatorem nagród był\nKlub Sportowy Nagórzany oraz Biuro Promocji Gminy. Po zakończonym turnieju nagrody i dyplomy dla\nnajlepszych wręczył p.o. Wójt Gminy Bukowsko p.\nLeon Myrdak oraz prezes KS Nagórzany p. Wojciech\nKotecki. Sędzią głównym zawodów był p. Bogusław\nWitka. Dyrekcji szkoły składamy podziękowanie za\nbezpłatne udostępnienie hali sportowej i gościnność.\nTekst i zdjęcie: Henryk Pałuk\n- Aaa... Coś grzebie przy samochodzie!\n- Niektórzy to mają dobrze.\nKogut znajduje strusie jajo, taszczy je do kurnika i\nNa przykład Malinowska z góry. Ma nową sukienkę. pokazuje kurom:\n- Widzicie? Popatrzcie sobie: takie jaja robi\nzagranica! A wy co?\nSzef do pracownika proszącego o podwyżkę:\n- Jasiu, jakie zwierzę jest dla ciebie najśmieszniejsze. - Panie Kowalski ja wiem, że pański zarobek\nnie wystarczy na to żeby się ożenić, ale proszę\nmi uwierzyć, pewnego dnia będzie mi pan za to\n- Bo ciągle sobie robi jaja.\nKrzyżówka nr 45\n1A despota, tyran\n1I obok łyżki\n2G Republika Południowej Afryki\n3A skrawek, ścinek, zrzynek\n3I drapieżne zwierzę lub wóz bojowy\n4G imię zamachowca na życie Jana Pawła II\n5A silnie trujący pierwiastek chemiczny\n5K element łagodzący wstrząsy samochodu\n6F sucha trawa\n7A specjalista do pomiaru gruntów\n9A musujące wino gronowe\n9I ciasto z miodem i korzeniami\n10G ozdobna koronka pod szyją\n11A nie pasuje do kożucha\n11I część wpłaty przed zakupem\n12G polowanie na grubego zwierza\n13A włochata, zmierzwiona\n13I człowiek o szczupłej budowie ciała i drażliwym usposobieniu\n14G … Kichot lub rzeka w Rosji\n15A jednostki organizacyjne zatrudniające pracowników\n15I błazen, pajac, postać w stroju o deseniu szachownicy\nA1 szaruga, plucha\nA11 jeden z polskich piosenkarzy a zarazem polityków\nB5 stolica województwa podkarpackiego\nC1 odkryta płaska część budynku\nC11 duży ptak domowy\nD5 stałe występowanie jakiejś choroby na określonym terenie\nE1 obszar wodny lub jego część\nE11 rośnie na łące\nF6 strzegły swoich panów na zamkach\nG1 raj ziemski, miejsce w którym panuje spokój i szczęście\nG9 pieniądze włożone w wykonanie jakiegoś zadania\nI1 inny sposób rozwiązania\nI9 osoba, przeciwko której wytoczono powództwo\nJ6 tor, po którym poruszają się ciała niebieskie\nK1 zwykle ostatnie danie przy posiłku\nK9 drobny, zwykle mało istotny szczegół jakiejś sprawy\nL5 konwój, straż ochronna lub honorowa\nŁ1 skład starych rzeczy, rupieciarnia\nŁ11 gazowany napój z dodatkiem chininy\nM5 obszary rozciągające się dookoła jakiegoś miejsca\nN1 człowiek bojaźliwy, przesadnie ostrożny\nN11 osłonka mieszcząca w sobie jaja owadów, pajęczaków\nZespół redakcyjny Kwartalnika : Maria Ambicka,\nEwa Kseniak, Henryk Pałuk, Barbara Podstawska,\nRenata Preisner-Rakoczy. Współpracują: Miłosz Barański,\nZdzisław Bednarczyk, Adrian Klepczyk, Danuta Kozimor,\nKazimierz Rakoczy, Beata Woroniec, Katarzyna Zabiega.\nWydawca: Gmina Bukowsko\nPocz tówka z historii\nI komunia św. w Nowotańcu - 1938r.\nwięźniami, byli to rodziny polskie, żony, matki, dzieci, opieki lekarskiej w ogóle nie było. Byliśmy strasznie zmęczeni i połowę wykończeni, zdawało się że nikt z nas nie dojedzie do celu, bo głód,...\nmiędzy innymi, programami pomocowymi dla rolników i mieszkańców wsi oraz wspieraniem drobnotowarowej produkcji rolniczej. Szkolenia serowarskie wpisują się doskonale w cele statutowe stowarzyszenia...\nczłonkowie rady sołeckiej i miejscowi radni, troszczyli się również o ciało, serwując paniom tradycyjną lampkę wina, owoce, słodycze, ciastka, kawę, herbatę. Na zakończenie p. Jerzy Rakoczy podzięk...\nTym razem przy „Grobie Pańskim” czuwali strażacy w trzech kościołach parafialnych naszej gminy. Do podtrzymywania tej pięknej tradycji wielkanocnej, przyczynili się członkowie OSP z Bukowska, Wolic...


Budmar MB - Katalog Stron Budowlanych - Firmy Budowlane\nBudmar to firma posiadająca wieloletnie doświadczenie w imporcie i sprzedaży profesjonalnych maszyn budowlanych. Posiadamy sprzęt nowy i używany, który szczegółowo sprawdzamy pod kątem sprawności i stanu technicznego, dzięki własnemu warsztatowi i zespołowi wykwalifikowanych pracowników. W ofercie naszego sklepu internetowego znajdziecie Państwo między innymi agregaty prądotwórcze, szeroki wybór sprzętu tynkarskiego oraz niezbędne części wymienne, narzędzia i odzież ochronną. Zapraszamy do zapoznania z pełną ofertą sprzedażową naszego sklepu.\nSzczegóły strony budmar-mb.pl:\nTytuł: Budmar MB\nSłowa kluczowe: narzędzia, mieszarki, agregaty\nPodlinkuj stronę budmar-mb.pl:\nJeżeli szukasz dobrego sklepu z narzędziami z działu automatyki, robotyki, pneumatyki czy mechaniki to trafiłeś bardzo dobrze. Ogromna ilość elementów do współpracy z różnymi urządzeniami jest dostępna jest na ...\nFirma Faraone specjalizuje się w produkcji drabin, rusztowań, podnośników, platform roboczych oraz innych produktów. Firma oferuje doskonałej jakości produkty, dzięki czemu rozwija się niezwykle dynamicznie, a ...\nJeżeli budujesz dom albo jesteś właścicielem firmy budowlanej i potrzebujesz wysokiej jakości sprzętu budowlanego, ale nie chcesz go kupować, koniecznie jak najszybciej zapoznaj się z ofertą przygotowaną przez ...\nZapraszamy do skorzystania z oferty firmy Mercury Narzędzia. W naszym sklepie internetowym znajdziesz szeroki wybór różnego rodzaju narzędzi dla przemysłu. U nas kupisz narzędzia warsztatowe, dynamometryczne, e ...


Rozważania o Kościele - Księgarnia Bernardinum\n» Rozważania o Kościele\nW Credo wyznajemy: "Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół". Trudno znaleźć wspólnotę podobną do Kościoła. Swymi korzeniami sięga starożytności, a jest jedną z najżywotniejszych wspólnot na świecie. Mimo upływu czasu i zmian społeczno-kulturowych głosi tę samą naukę i zasady moralne. Jest instytucją, a jednocześnie wspólnotą wiary i miłości ustanowioną przez Chrystusa. Kościół katolicki tworzy ponad miliard ludzi – duchownych i świeckich. Zachwyca świętością swoich wyznawców i ogromem dobra, które wnosi w życie ludzkości, a jednocześnie zasmuca i gorszy grzechami i niewiernością.\nOddając do rąk Czytelników kolejne rozważania, ufam, że sprowokują one refleksję nad tajemnicą Kościoła i pozwolą dostrzec jej bogactwo i piękno. Obyśmy wszyscy usłuchali gorącego apelu papieża Pawła VI, który niestrudzenie wzywał wiernych: „Miłujcie Kościół”!\n- Rozważania o nadziei\n- Rozważania o wierze\n- Rozważania o miłości\n- Rozważania o życiu\n- Rozważania o komunii z Bogiem