Molly liderką ARC\nsob, 16 września 2017 godz. 14:06:16 skomentuj rajdy\nTagi: Lightforce Rally SA, Quinn, Taylor\nUbiegłoroczna mistrzyni Australii, Molly Taylor objęła prowadzenie w punktacji ARC dzięki drugiemu miejscu na pierwszym etapie Lightforce Rally SA. Po kłopotach z 5 biegiem, zawodniczka Subaru do Motorsport ustąpiła o 28 sekund Nathanowi Quinnowi.\nDotychczasowy lider mistrzostw, Harry Bates nie dojechał do pierwszego oesu. W nowym Yarisie AP4 przerywał zapłon i załoga wróciła do serwisu. W Subaru Tony'ego Sullensa doszło do eksplozji silnika na OS1. Nathan Quinn popisał się czterema najlepszymi czsami z rzędu, a potem wygrał OS6 i 8. Na pozostałych dwóch próbach najszybsza była Molly Taylor.\n1. Nathan Quinn/Ben Searcy (AUS) Mitsubishi Lancer Evo IX 1:05.24,4\n2. Molly Taylor/Bill Hayes (AUS) Subaru WRX STI +28,2\n3. Craig Brooks/Steve Glenney (AUS) Subaru Impreza WRX STI +3.52,7\n4. Andrew Penny/Kirra Penny (AUS) Subaru Impreza WRX STI +6.17,6\n5. John O'Dowd/Ken Sheil (AUS) Subaru Impreza WRX STI +6.54,9\n6. Ben Calder/John Caldicott (AUS) Subaru Impreza WRX STI +8.37,5\n7. Adam Kaplan/Aleshia Penney (AUS) Mazda RX-7 +10.11,7\n8. Peter Dunn/Dennis Neagle (AUS) Subaru Impreza WRX STI +14.12,6\n1. Taylor 209, 2. H. Bates 195, 3. Quinn 170, 4. Evans 132, 5. Sullens 130, 6. Markovic 119, 7. Penny 111, 8. O'Dowd 106, 9. Brooks 105, 10. Dunn 56.\nDziewiętnaście oesów w Szwecji\nAlfabet krakowskich automobilistów\nKotarba wsiada do Fabii R5


Internet - próba opisania: felietony o internecie :: Kwestia czasu\nIście napoleońskie myślenie zaproponował przedstawiciel Państwowej Komisji Wyborczej, który po legendarnej wpadce z głosowaniem w wyborach samorządowych 2014 dał jasne wyjaśnienie sytuacji: informatycy na państwowym garnuszku są słabi, bo wynagradza się ich mizernie, przez co system się posypał. Podtekst wypowiedzi był taki, iż cieńcy w uszach informatycy źle informowali mocnych w prawie profesorów o tym, co można, a czego nie można zrobić z komputerem oraz z siecią. Idąc tym tropem: mieliśmy za mało pieniędzy, by wojna o skuteczne policzenie głosów mogła zakończyć się sukcesem. Trudno co prawda wyżej opisaną metodą wyjaśnić, po jaką cholerę PKW zatrudniała tak słabych fachowców, skoro w ostatecznym rachunku i tak za całość operacji płaciła: zarówno specjalistom swoim, jak i tym z zewnętrznej firmy. No i dlaczego (skoro pieniądze są takie ważne) przy organizowaniu przetargu postawiła na najniższą, choć kompletnie absurdalnie skromną cenę.\nPół roku po wpadce dostaliśmy coś w rodzaju wyjaśniania – owe „coś” nosi nazwę raportu Najwyższej Izby Kontroli i jest to dokument lejący się jak bystry strumień na młyn przeróżnej maści złośliwców. Dowiedzieliśmy się więc, że Krajowe Biuro Wyborcze nie określiło precyzyjnie wymagań systemu teleinformatycznego do przeprowadzenia wyborów, odebrało oprogramowanie bez sprawdzenia oraz - co szczególnie ciekawe - dopuściło do użytkowania produkt zawierający błędy. Do wspomnianych przez wspomnianego Napoleona pieniędzy ma się to nijak. Zabrakło nie setek tysięcy złotych, lecz najzwyklejszego w świecie (uwaga! ) czasu: kilkunastu tygodni potrzebnych na sprawdzenia, odbiory, testy i tak zwany proces myślenia. Element czasu pojawił się zresztą znacznie wcześniej – tuż po kompromitacji z obliczaniem głosów głos zabrali szefowie dużych firm, którzy w przetargu wziąć udział mieli, lecz nie wzięli - dość jednoznacznie stwierdzając, że terminy przedstawione w założeniach były nierealne. Dlatego kontrakt dostał nie profesjonalny rycerz w złotej zbroi, ale nie znany nikomu szewczyk, który powiedział, że on tego smoka ciachnie scyzorykiem i po kłopocie. Niestety – okazało się, iż życie bajką nie jest.\nW tak zwanym międzyczasie zdarzyła się jeszcze jedna historia: jacyś informatycy (nawet nie wiadomo czy dobrzy, czy źli) postanowili udowodnić, iż software do wyborów to nic trudnego. Powołali do życia inicjatywę OpenPKW i – jak to w przypadku inicjatywy obywatelskiej bywa – sami z siebie, bez żadnych pieniędzy, używając jedynie wolnego (uwaga! ) czasu stworzyli stosowny kalkulator w wersji beta. Na dodatek pracują nadal tworząc system przekazywania protokołów. Za chwilę może okazać się więc, że idea wolnego oprogramowania robionego ot – tak sobie – dla zabawy wygrywa z państwowymi koncepcjami wyrafinowanych przetargów. Tak się bowiem dziwacznie składa, że w oprogramowaniu do wyborów nie ma niczego szczególnego – żelazne prawo procedury wymaga jednak (uwaga! ) czasu na sprawdzenie całości w działaniu. Zamiast zatrudniać Dratewkę w warunkach skrajnie niebezpiecznego pośpiechu trzeba było postawić na innych szewców. Tych, którzy nie mieli pieniędzy, ale mieli czas.


Niedziela.pl - Artykuł - Włoski dziennikarz wspomina dramaty „swojej” Polski\nNiedziela Ogólnopolska 42/2017, str. 12-14\nArchiwum Luigiego Geninazziego\nJan Paweł II i Luigi Geninazzi, sierpień 1983 r.\nW latach 70. ubiegłego wieku włoski rynek tygodników był zdominowany przez dwa czasopisma: „L’Espresso” i „Panorama”, które w żaden sposób nie reprezentowały katolickiej części włoskiego społeczeństwa. Z tego powodu grupa dynamicznych dziennikarzy należących do założonego przez ks. Luigiego Giussaniego ruchu „Komunia i Wyzwolenie” postanowiła założyć pismo, które w takich kwestiach, jak polityka, społeczeństwo, kultura, religia, byłoby inspirowane katolicką wizją świata. I tak w 1977 r. powstał tygodnik „Il Sabato” (Sobota), a jego pierwszy numer ukazał się 27 maja 1978 r., kilka miesięcy przed wyborem Karola Wojtyły na biskupa Rzymu. Jana Pawła II i ruch „Komunia i Wyzwolenie” od samego początku łączyły szczególne więzi, przede wszystkim dlatego, że Papież z Polski w swojej misji odnowy Kościoła bardzo liczył na świeckich, szczególnie na młodych. Członkowie KW aktywnie wspierali jego batalie teologiczne, kulturowe i społeczne, a także prowadzili różne kampanie na rzecz poszanowania praw człowieka na świecie. Publikowali m.in. pisma sowieckich dysydentów, takich jak Sołżenicyn i Sacharow, ale przede wszystkim wspierali polski związek zawodowy Solidarność. Sprawami polskimi zajmował się głównie młody dziennikarz Luigi Geninazzi. Jego przygoda z Polską zaczęła się od reportaży o strajkach w Stoczni Gdańskiej w 1980 r. i trwała ponad 30 lat – Geninazzi odbył ponad 107 podróży do Polski i zrelacjonował najważniejsze wydarzenia w naszym kraju. Gdy „Il Sabato” zamknięto w 1993 r., zaczął pisać do innych gazet, począwszy od dziennika „Avvenire”. Jego kompetentna i błyskotliwa praca dziennikarska została doceniona nie tylko we Włoszech, ale także w Polsce – Geninazzi otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, najwyższe polskie odznaczenie, które może otrzymać cudzoziemiec.\nSpotkałem się z Luigim Geninazzim z okazji rocznicy porwania i męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki, którego włoski dziennikarz poznał osobiście. Nasza rozmowa o Polsce dramatycznych lat 80. skoncentrowała się na postaci tego kapłana męczennika, beatyfikowanego przez Kościół w 2010 r., i ukazuje, jak ówczesna tragedia Polski była postrzegana przez zagraniczne media.\nWŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Co robiłeś w 1978 r., gdy kard. Karol Wojtyła został wybrany na Papieża?\nLUIGI GENINAZZI: – Kiedy kard. Wojtyła został wybrany na Papieża, nie byłem dziennikarzem, ale już pracowałem w piśmie „Il Sabato”. Latem 1980 r., gdy w stoczni Gdańskiej wybuchł strajk, studiowałem w Wiedniu język niemiecki. Ponieważ w redakcji „Il Sabato” nie było nikogo, kto by pojechał do Polski (wszyscy byli na wakacjach), poproszono mnie, abym udał się do Gdańska. Na początku nie chciałem, bo nigdy nie pracowałem jako reporter, ale redakcja nalegała, więc pojechałem. I dzięki Polsce stałem się dziennikarzem – przez wiele lat byłem korespondentem z Warszawy dla „Il Sabato”, a potem dla dziennika „Avvenire”, aż do lat 90. (później przeniesiono mnie do Moskwy). Polska zmieniła moje życie, a praca w tym kraju była dla mnie ważnym doświadczeniem zawodowym, ale przede wszystkim ludzkim.\n– Czy często podróżowałeś do Polski?\n– Podróżowałem do Polski bardzo często – były to krótkie podróże, a czasami długie, trwające tygodniami pobyty. Z tego powodu kraj Jana Pawła II stał się moją drugą ojczyzną. Jestem też dumny, że dostałem od prezydenta Lecha Wałęsy najwyższe odznaczenie, które może dostać cudzoziemiec: Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.\n– Aby pisać o Polsce, której na początku nie znałeś, musiałeś mieć odpowiednie kontakty. Kto był Twoim „punktem odniesienia” w zrozumieniu polskich spraw?\n– Miałem wiele kontaktów, które wskazano mi w Watykanie. Pierwszym i najważniejszym był bp Bronisław Dąbrowski, sekretarz Episkopatu, któremu leżały na sercu losy Solidarności. Hierarcha ten był dla mnie bardzo cennym źródłem informacji. Poza tym byłem w kontakcie z ludźmi ze związku Solidarność, a zwłaszcza z doradcami Wałęsy.\n– Jak to się stało, że poznałeś przywódców Solidarności i zdobyłeś ich zaufanie?\n– Kiedy po raz pierwszy pojechałem do Gdańska, byłem trochę przestraszony napiętą sytuacją. Dlatego zamiast pójść do hotelu zatrzymałem się w domu książy pallotynów, a przez czysty zbieg okoliczności w tym samym domu mieszkali doradcy Wałęsy, z którymi codziennie jadłem śniadanie i kolację. Byli to m.in. Mazowiecki, Cywiński, Wielowieyski i Geremek. Wszyscy zagraniczni dziennikarze poszukiwali kontaktów z nimi, a ja miałem ich w domu. Byli dla mnie wyjątkowym źródłem wiadomości, których nikt inny nie miał. Co więcej, stałem się ich przyjacielem.\n- Kiedy po raz pierwszy usłyszałeś o ks. Jerzym Popiełuszce?\n– O ks. Popiełuszce usłyszałem po raz pierwszy pod koniec 1982 r. – mówiło się o tym księdzu, ponieważ zaczął odprawiać w parafii pw. św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu Msze św. za Ojczyznę. Dla zagranicznych dziennikarzy były to wydarzenia niespotykane i ciekawe. Ja, gdy tylko byłem w Polsce w ostatnią niedzielę miesiąca, jeździłem na Żoliborz. Na początku w tych Mszach św. uczestniczyli tylko parafianie, ale z czasem były już tysiące, dziesiątki tysięcy ludzi z całej Polski. Byłem pod wrażeniem tego młodego księdza. Jego piękne i poruszające Msze św. były bardzo długie – to były prawdziwe „epopeje” z pieśniami i wierszami. Ludzie nie chcieli opuszczać kościoła. Pamiętam jednego z moich kolegów dziennikarzy, który nigdy nie chodził do kościoła, ale kiedy był w Polsce, „zmuszony” był pójść na Msze św. za Ojczyznę odprawiane przez ks. Jerzego, powiedział mi, że w swoim życiu nigdy nie uczestniczył w tylu Mszach św. co w Polsce.\n– W jakich okolicznościach poznałeś osobiście ks. Jerzego?\n– Latem 1984 r. poprosiłem go o wywiad – było to kilka miesięcy przed jego śmiercią. Pewnego ranka poszedłem do kościoła pw. św. Stanisława Kostki i czekałem na niego po Mszy św. Przyszło mi wtedy do głowy, by powiedzieć mu, że jesteśmy rówieśnikami – ja też urodziłem się w 1947 r. Ale on był zamknięty w sobie i mało co mówił. Potem zdałem sobie sprawę, że już wtedy był pod wielką presją, został przesłuchany przez milicję i miał trudną rozmowę z prymasem Glempem (dowiedziałem się o tym później). Kiedy wyjaśniłem, że chciałbym się dowiedzieć, co sądzi o sytuacji Kościoła i Polski, odpowiedział, że on jest tylko kapłanem, a wszystko to, co ma do powiedzenia, mówi w homiliach. I dodał: „Przyjdź na moją Mszę”. Kiedy odpowiedziałem, że chodzę regularnie na jego Msze św. za Ojczyznę, powiedział: „To dobrze, przychodź w dalszym ciągu”, i pożegnał się ze mną. Jednym słowem – nie udało mi się zrobić z nim wywiadu, ale ks. Popiełuszko pozostał w moim sercu, zwłaszcza po męczeńskiej śmierci.\n– Czy spodziewałeś się, że komunistyczny reżim w walce z Kościołem posunie się aż do mordu na tym kapłanie?\n– Nie, nie spodziewałem się tego, więc byłem zszokowany tym morderstwem, zwłaszcza brutalnością, z jaką ks. Jerzy został zabity. My, zagraniczni dziennikarze, traktowaliśmy reżim komunistyczny w Polsce jako bardzo twardy, czego dowodzi stan wojenny, ale nie tak krwawy jak inne reżimy komunistyczne, które dopuszczały się zbrodni na setkach tysięcy ludzi. Jaruzelski był dyktatorem komunistycznym, ale zdawał sobie sprawę, że ma przeciwko sobie naród, więc wiedział, jak „dozować” przemoc, aby nie sprowokować reakcji ludu.\n– Czy nie sądzisz, że to on jest zleceniodawcą morderstwa ks. Popiełuszki?\n– Moim zdaniem, nie. Oczywiście, rozkaz zabójstwa nie pochodził od Piotrowskiego czy płk. Pietruszki, decyzję podjął ktoś na wyższym szczeblu, ktoś, kto chciał starcia z Kościołem, i w ten sposób postawił Jaruzelskiego w bardzo trudnej sytuacji.\n– A zatem, według Ciebie, zabójstwo ks. Jerzego było rezultatem starcia na szczycie reżimu?\n– Chciałbym coś opowiedzieć. Kiedy w 1985 r. w Toruniu rozpoczął się proces morderców ks. Jerzego, udało mi się przeprowadzić rozmowę z szefem Urzędu ds. Wyznań Adamem Łopatką. W tym wywiadzie wymsknęło mu się stwierdzenie: „Ach, Popiełuszko, to była trochę «gorąca głowa». Zrobiliśmy duży błąd. Powinniśmy go wsadzić do więzienia, toby go nie zabili”. Napisałem wtedy artykuł, w którym umieściłem to zdanie jako tytuł – był on cytowany przez całą światową prasę. Za ten wywiad Łopatka był bardzo krytykowany przez Jaruzelskiego, ale faktem pozostaje, że to powiedział.\n– „Il Sabato” to pierwsza włoska gazeta, która opublikowała zdjęcie zmasakrowanego ciała ks. Popiełuszki, zamordowanego w tak barbarzyński sposób. Jak Ci się udało dostać te zdjęcia?\n– Przywiózł mi je z Polski ktoś ze środowiska z Żoliborza, ale nie pamiętam kto. Rozmawialiśmy w redakcji, czy je publikować, czy nie, bo to były naprawdę wstrząsające zdjęcia. W końcu je opublikowaliśmy. Gdy patrzyłem na te fotografie, przypomniałem sobie proces toruński i zeznania Piotrowskiego, który z cynizmem mordercy opowiadał o makabrycznych szczegółach tortur zadanych ks. Popiełuszce.\n– Jak media we Włoszech zareagowały na tę kolejną zbrodnię komunizmu – nie zapominajmy, że we włoskich mediach, podobnie jak i w środowiskach intelektualnych, jest wielu komunistów?\n– Zabójstwo ks. Popiełuszki było przedstawione przez włoskie media jako działanie przeciwko Jaruzelskiemu. Ja też co prawda napisałem, że Jaruzelski prawdopodobnie nie był zleceniodawcą tej zbrodni, ale wyjaśniałem, że była to przede wszystkim zbrodnia wymierzona przeciwko Kościołowi polskiemu, jak również przeciwko Solidarności i narodowi polskiemu. A o tym media nie mówiły.\n– To nie tajemnica, że dziennikarze „Il Sabato” mieli kontakt z Janem Pawłem II. Miałeś okazję rozmawiać z Papieżem?\n– To prawda, że mieliśmy kontakty z Papieżem, ale częściej rozmawialiśmy z jego sekretarzem, Don Stanislao – tak nazywano ks. Dziwisza. Ja osobiście miałem okazję porozmawiać z Papieżem 3 razy – szczególnie długa była rozmowa po jego drugiej podróży do Ojczyzny, w 1983 r.\n– Czy odwiedzasz grób ks. Jerzego?\n– Tak, byłem na grobie już w 1984 r. i idę tam za każdym razem, gdy jestem w Warszawie. W moim wieku wspomnienia są ważne. I za każdym razem, gdy idę, aby pomodlić się przy prostym grobowcu ks. Jerzego, jestem wzruszony, bo przypominam sobie te chwile, kiedy stałem obok niego, gdy wychodził z kościoła. Nie myślałem wtedy, że zostanie zamordowany i że będzie beatyfikowany. Widziałem jakiś tajemniczy zbieg okoliczności między tragedią smoleńską a beatyfikacją ks. Popiełuszki, która miała miejsce dwa miesiące później. Po śmierci prezydenta Kaczyńskiego i wielu innych polskich osobistości społeczeństwo było wstrząśnięte i podzielone, a beatyfikacja ks. Jerzego stała się okazją do narodowego pojednania. Dzisiaj cierpię, gdy widzę, że Polska ponownie się dzieli, a ten podział wykracza poza konfrontację i dialektykę polityczną. Cierpię tym bardziej, że zdaję sobie sprawę, iż podziały dotyczą również osób pochodzących z Solidarności. Mam więc nadzieję, że kanonizacja ks. Popiełuszki może ponownie przyczynić się do pojednania narodu polskiego, bo ks. Jerzy nie jest męczennikiem tylko jednej ze stron. Ks. Jerzy Popiełuszko, święty, może być patronem pogodzonej Polski.\nIrena Mikłaszewicz / Wilno (KAI)\nNa spotkanie z papieżem w Wilnie i Kownie zarejestrowało się już ponad 200 tys. osób. Organizatorzy zapewniają, że można będzie też trafić do sektorów bocznych bez rejestracji, a zobaczyć papieża na trasie przejazdu w Wilnie i w Kownie.\nW księgarniach pojawiało się dużo książek ze zdjęciem Franciszka: to jego encykliki, przemówienia, wywiady z nim. Na portalach katolickich i w niedzielnych kazaniach przytaczane są fragmenty katechez Franciszka. Od 18 sierpnia do 16 września w wileńskiej katedrze prowadzony jest cykl niedzielnych wykładów o papieżu, transmitowany też w programie Litewskiego Radia „Kultura“.\nWizyta papieża Franciszka nie wzbudza takich emocji i kontrowersji, jak jego poprzednika Jana Pawła II przed 25 latami. Wówczas lewicowe media pytały, ile taka wizyta będzie kosztować kraj pogrążony w kryzysie transformacji ustrojowej. Dziś koszty organizacji pielgrzymki papieskiej nie wzbudzają już emocji.\nOdbyła się pierwsza tura szkoleń dla 500 wolontariuszy w Kownie, 8 września kolejnych pół tysiąca osób weźmie udział w analogicznych szkoleniach w Wilnie. Warto zaznaczyć, ze zainteresowanie było olbrzymie: napłynęło ponad 1800 zgłoszeń na wolontariuszy, organizatorzy wybrali tysiąc. Wolontariuszy czeka praca kilka dni przed przybyciem papieża i kilka dni po jego wyjeździe.\nKościół robi bardzo wiele, aby wzbudzić zainteresowanie społeczeństwa litewskiego tą wizytą. Z nadzieją, że zaowocuje ona nadzieją, do czego nawiązuje zresztą oficjalne hasło papieskiej wizyty: „Jezus Chrystus naszą nadzieją“.\nLitwinom chodzi nie tylko o nadzieję w znaczeniu transcendentalnym, ale i o nadzieję, że da się żyć godnie we własnym kraju. Bo przecież Litwa przoduje w Europie pod względem emigracji. Większość jest przekonana, że nie można tu na życie godne zarobić. Poza granicą ubóstwa, która wynosi 307 euro na osobę, znajduje się 23 proc. ludności. Na dodatek ludności, której liczba z każdym kolejnym rokiem się kurczy...\nNadziei na Litwie naprawdę potrzeba. I takie jest główne oczekiwanie związane z wizytą Franciszka.\nNieco historii: Represje i prześladowania\nZakończenie II wojny światowej nie było dla Litwy i sąsiednich państw bałtyckich Łotwy i Estonii powiewem wolności, tylko powrotem w objęcia groźnego sąsiada – ZSRR, „bratniego uścisku” którego bałtyckie narody doświadczyły już w latach 1940 – 1941. Za jednego z najgroźniejszych wrogów systemu radzieckiego uznano Kościół katolicki, do którego na Litwie należało ponad 80 procent mieszkańców republiki. Była to jedyna w ZSRR republika, w której dominowali katolicy. Kościół cieszył się ogromny autorytetem w społeczeństwie, co władzom sowieckim utrudniało podporządkowanie go własnym interesom, jak i fakt, że podlegał Stolicy Apostolskiej.\nWalka o ”rząd dusz” trwała aż do rozpadu systemu komunistycznego i ZSRR w 1990 roku. Była prowadzona różnymi metodami: w czasach stalinowskich represjonowano ponad 360 księży z 1200 pełniących posługę. W 1944 r. aresztowano biskupów, na wolności pozostawał tylko jeden. Podczas „odwilży” po śmierci Stalina, z łagrów wracali uwięzieni kapłani, ale za czasów Chruszczowa rozpętano masową akcję ateizacji społeczeństwa: od przedszkoli po instytucje naukowe. Księży masowo wciągano w „walkę o pokój”, organizując kongresy przedstawicieli różnych związków wyznaniowych, na których przyjmowano deklaracje skierowane przeciwko wyścigowi zbrojeń i demaskowano politykę imperializmu.\nZa najbardziej „reakcyjny” element w Kościele katolickim uznano zakonników i zakonnice. Wspólnoty zakonne stanowiły w pojęciu radzieckich urzędników formacje antyspołeczne, nie mające prawa do istnienia. Pierwsza próba zlikwidowania klasztorów nastąpiła w latach 1940-1941, kiedy znacjonalizowano budynki klasztorne i mienie zakonów. Po wkroczeniu w 1944 r. Armii Czerwonej na teren Litwy rozpoczął się nowy etap prześladowań: wojsko zajmowało klasztory, konfiskując zapasy żywności. Na początku 1947 roku opracowano szczegółowy plan likwidacji zakonów na Litwie, zgodnie z którym należało pozostawić dla każdego zgromadzenia tylko po jednym klasztorze. Zakonnicy mieli tworzyć „kolektywy produkcyjne”, które społeczno-użyteczną pracą zarabiałyby na własne utrzymanie.\nProces ten trwał do lipca 1948 roku, kiedy to po przyjęciu rzez Radę Ministrów Litewskiej SRR uchwały o trybie nacjonalizacji domów modlitewnych i klasztorów, przystąpiono do akcji całkowitej likwidacji zakonów. Księża zakonni musieli „dobrowolnie” złożyć rezygnację na ręce Pełnomocnika ds. Kultów z przynależności do zakonu i przejść do diecezji. Według danych z 1959 roku na Litwie posługę w parafiach pełniło 53 kapłanów zakonnych. Włączali się oni także aktywnie w formację członkiń zakonów i zgromadzeń zakonnych żeńskich, które zostały zlikwidowane całkowicie. Zakonnice miały odtąd prowadzić życie „świeckie”, szukając mieszkania i pracy na własną rękę.\nLikwidacja zgromadzeń żeńskich odbywała się w zawrotnym tempie, litewski pełnomocnik w piśmie z 27 sierpnia 1948 roku do władz moskiewskich donosił: „24 sierpnia br. prowadzono pracę zgodnie z powziętym planem i w ciągu dnia w Kownie żeńskich klasztorów nie zostało”. W październiku 1949 r. litewski pełnomocnik pisał, że nastąpiła „samolikwidacja” zakonów i zgromadzeń zakonnych, kościoły żeńskich zgromadzeń zamknięto, a męskich - większość zamknięto, niektóre pozostawiono, jako parafialne. Likwidacja legalnej działalności zgromadzeń zakonnych, jaka nastąpiła w okresie stalinowskim nie oznaczała, że życie zakonne przestało istnieć. Rozproszone zakonnice katechizowały, pomagały na plebaniach, pracowały tak jak osoby świeckie w placówkach zdrowia czy w oświacie. Kapłani prowadzili dla nich dni skupienia i rekolekcje i nawet mimo trudnych warunków wszystkie zgromadzenia zakonne żeńskie prowadziły formację nowicjuszek.\nRozproszone i ukryte życie zgromadzeń zakonnych próbowano kontrolować. Już w 1951 roku litewski pełnomocnik ds. kultów na polecenie z Moskwy miał ustalić, czym się zajmują byli członkowie zakonów i zgromadzeń zakonnych. Okazało się, że zadanie to jest trudne do wykonania, ponieważ zakonnice, pracując jako osoby świeckie, ukrywały przed obcymi informację o swej przynależności do zakonów. Nieraz pełniły odpowiedzialne funkcje w placówkach oświatowych i nawet były nagradzane za dobrą pracę. Stan taki trwał do momentu, aż władze nie ustaliły tożsamości sióstr. Wiele z nich w ukryciu prowadziło katechizację, przygotowywało dzieci do I Komunii św., było organistkami. Niezależnie od pracy, jaką wykonywały, szerzyły wiarę, a właśnie likwidacja zgromadzeń miała na celu zanik życia religijnego w społeczeństwie radzieckim. Można więc stwierdzić, że ukryte życie zakonne przyczyniało się do zachowania wiary w społeczeństwie poddawanemu ateistycznej indoktrynacji.\nJednym z pierwszych posunięć władz radzieckich było zamykanie seminariów duchownych: na początku 1945 roku zamknięto seminaria w Wilnie i Telszach, po wojnie nie wznowiło działalności seminarium w Wyłkowyszkach (Vilkaviškis). Zezwolono tylko na działalność jednego – Kowieńskiego Seminarium Duchownego, które miało kształcić księży dla całej Litwy. Liczbę kleryków w tym seminarium sukcesywnie władze sowieckie ograniczały: pod koniec lat 40. do 150 kleryków, a od lat 60. do 25. Każdy kandydat musiał uzyskać zgodę na studia w seminarium z urzędu Pełnomocnika ds. Kultów Religijnych, który służył jako przykrywka dla służb specjalnych. Na przykład, w roku 1959 złożono 35 podań o przyjęcie na pierwszy rok, pozwolenie uzyskało tylko 13 chłopców, z których trzech odrzuciło kierownictwo seminarium. Zaostrzenie rekrutacji miało doprowadzić do „naturalnego” zaniku duchowieństwa katolickiego na Litwie. W 1961 r. komunistyczne władze litewskie zamierzały nawet zrezygnować z przyjmowania kandydatów do seminarium, ale pod presją argumentów pełnomocnika, że mogłoby to wywołać niezadowolenie wśród wierzących, nabór ograniczono do pięciu osób. Dopiero lata 80. i radziecka „pierestrojka” pozwoliły na zwiększenie liczby kleryków.\nMomentem zwrotnym w powojennej historii Kościoła katolickiego na Litwie był rok 1988: w kwietniu podczas wizyty „ad limina“ biskupów Litwy do Watykanu bez uprzedniego uzgodnienia z władzami sowieckimi, nowym przewodniczącym Konferencji Episkopatu Litwy został administrator diecezji koszedarskiej bp Vincentas Sladkevičius (1920 -2000). Jeszcze w 1957 roku otrzymał on od papieża Pius XII nominację na biskupa pomocniczego „sedi datus“ diecezji koszedarskiej i został potajemnie wyświecony przez bp. Tofiliusa Matulionisa na plebanii w Birsztanach. Władze sowieckie nie zezwoliły Sladkevičiusowi na pełnienie obowiązków biskupa, do 1959 r. mieszkał w prywatnym mieszkaniu, był stale nękany przez KGB, wiosną 1959 r. został zesłany do rejonu birżańskiego. Dopiero w 1982 r. wrócił do diecezji, jako administrator apostolski, popierał nielegalne wydawanie „Kroniki Kościoła Katolickiego na Litwie“, udzielał święceń kapłańskich księżom, którzy ukończyli nielegalne seminarium, za okazaną niezłomną postawę duchową papież Jan Paweł II w maju 1988 r. nadał mu godność kardynała.\n3 sierpnia 1988 r. w Kownie do ponad 250 księży kardynał V. Sladkevičius wygłosił przemówienie, w którym potępił politykę wyznaniową władz i ogłosił, że odtąd hierarchowie Kościoła Katolickiego będą sprawami Kościoła zarządzać bez uzgadniania swych decyzji z władzami, które tylko będą informowane o dokonanych zmianach w parafiach czy w instytucjach kościelnych. Jesienią tego roku wiernym została zwrócona Katedra i kościół św. Kazimierza w Wilnie. W 1989 r. Jan Paweł II mianował bp. Sladkevičiusa arcybiskupem kowieńskim. Rządził nią do 1995 r., kiedy to, z powodu choroby, złożył rezygnację z urzędu. Był jednym z największych autorytetów moralnych na Litwie. Podczas burzliwego okresu przemian społecznych w latach 1988 -1990 jednoznacznie wypowiadał się za wolnością Kościoła i narodu.\nKościół katolicki na Litwie dzisiaj\nOdzyskanie przez Litwę niepodległości w 1990 r. zagwarantowało pełnię wolności religijnej, znormalizowało stosunki między państwem a związkami religijnymi, pozwoliło też na uporządkowanie granic diecezji Kościoła katolickiego na Litwie, tak aby pokrywały się one z granicami państwa. Dekretem z 19 grudnia 1991 r., ogłoszonym w Wigilię Bożego Narodzenia, papież Jan Paweł II utworzył w obecnych granicach Republiki Litewskiej dwie prowincje kościelne: wileńską i kowieńską. Miało to ogromne znaczenie, ponieważ Litwini od lat zabiegali o uregulowanie granic archidiecezji wileńskiej. Stolica Apostolska, która nigdy nie uznała aneksji krajów bałtyckich do ZSRR, zwlekała z reorganizacją granic tej podzielonej między Polskę, Białoruś i Litwę archidiecezji, do momentu rozpadu ZSRR. W 1997 r. utworzono nową diecezję szawelską jednocześnie korygując granice innych diecezji metropolii kowieńskiej. Obecnie prowincja wileńska obejmuje archidiecezję wileńską, diecezje poniewieską i koszedarską; metropolię kowieńską zaś tworzą archidiecezja kowieńska, diecezje wylkowyska, szawelska i telszewska.\nPierwszym metropolitą wileńskim został mianowany bliski współpracownik Jana Pawła II w Watykanie abp Audrys Juozas Bačkis (ur. w 1937 r., swięcenia kapłańskie przyjął w 1961 r., biskupie w 1988 r., w 2001 r. został podniesiony do godności kardynalskiej, od 20013 r. emeryt).\nW 2013 roku metropolitą wileńskim został arcybiskup Gintaras Grušas, ur. 1961 r. w Waszyngtonie, który dorastał w rodzinie litewskich emigrantów i był zaangażowany w działalność litewskich środowisk katolickich na wychodźstwie. Zanim wstąpił do seminarium skończył studia matematyczne i informatyczne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles a także pracował w IBM. Studia teologiczne podjął na franciszkańskim uniwersytecie w Steubenville w Ohio. Później dwa lata spędził na studiach w Rzymie, w Papieskim Kolegium św. Bedy. W 1992 r. w Wilnie uzyskał święcenia diakonatu i został mianowany sekretarzem generalnym Komitetu do spraw Podróży Duszpasterskiej Jana Pawła II na Litwę. Wrócił do Rzymu, gdzie – przebywając w litewskim Kolegium św. Kazimierza – kontynuował studia i uzyskał stopień licencjata teologii na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu. 25 czerwca 1994 r. w archikatedrze wileńskiej uzyskał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Audrysa Juozasa Bačkisa. W tym samym roku został wybrany na sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Litwy. W 1997 r. wrócił do Rzymu na Uniwersytet św. Tomasza, gdzie w 2001 r. uzyskał stopień doktora prawa kanonicznego. W latach 2001-2003 był rektorem Seminarium Duchownego św. Józefa w Wilnie, gdzie wykładał prawo kanoniczne. 2 lipca 2010 r. papież Benedykt XVI mianował go ordynariuszem polowym. Ks. G. Grušas otrzymał sakrę biskupią 4 września 2010 r. w archikatedrze wileńskiej. 5 kwietnia 2013 r. papież Franciszek mianował biskupa Grušasa arcybiskupem metropolitą wileńskim.\nMetropolitą kowieńskim mianowano kardynała Vincentasa Sladkevičiusa, a jego następcą został w 1996 r. Bp Sigitas Tamkevičius SJ, ur. w 1938 r., święcenia kapłańskie przyjął w 1962 r. W latach sowieckich więzień łagrów, redagował „Kronikę Kościoła Katolickiego“, pismo nielegalne rozpowszechniane na Zachodzie i ukazujące realną sytuację wierzących w ZSRR, od 1990 r. był rektorem Seminarium Duchownego w Kownie, w 1991 r. konsekrowany na biskupa pomocniczego archidiecezji kowieńskiej, w latach 1996-2015 arcybiskup metropolita kowieński, obecnie na emeryturze.\nW 2015 r. metropolitą kowieńskim został mianowany abp Longinas Virbalas SJ, ur. w 1961 r., święcenia kapłańskie przyjął w 1991 r., wyjechał na studia do Rzymu, gdzie w 1994 r. w uzyskał tytuł lic.teologii. Należy do Towarzystwa Jezusowego. W latach 2005 -2008 był pomocnikiem sekretarza Konferencji Episkopatu Litwy, w 2013 r. otrzymał święcenia biskupie i został ordynariuszem diecezji poniewieskiej, w 2015 r. – arcybiskupem metropolitą kowieńskim.\nOdejście na emeryturę kard. A.J.Bačkisa, metropolity wileńskiego, i abp. S. Tamkevičiusa, metropolity kowieńskiego, w ocenie litewskich badaczy historii Kościoła katolickiego, zakończyło etap odbudowy struktur kościelnych, rozliczenia z sowieckim dziedzictwem i rozpoczyna nowy okres działań Kościoła, który pod przewodnictwem nowego pokolenia biskupów musi zmierzyć się z wyzwaniami współczesnej epoki sekularyzacji.\nObecnie Kościół katolicki na Litwie liczy 10 biskupów czynnych i 7 emerytowanych. Wszyscy ordynariusze diecezji są dobrze wykształceni, znają języki obce, mają doświadczenia powszechnego Kościoła, potrafią sprostać współczesnym wyzwaniom.\nArchidiecezja wileńska poza metropolitą abp. Grušasem ma dwóch biskupów pomocniczych. Są to bp Arūnas Poniškaitis, ur. w 1966 r., i bp Darius Trijonis, ur. 1973 r. Archidiecezja liczy 95 parafii, posługuje tu ponad 190 księży, dziala 11 kongregacji i zakonow męskich oraz 25 żeńskich, do ktorych należy ponad 160 sióstr.\nW archidiecezji kowieńskiej – poza ordynariuszem abp. Longinasem Virbalasem - biskupem pomocniczym został niedawno Algirdas Jurevičius, którego ingres odbył się 19 sierpnia br. Algirdas Jurevičius, ur. w 1972 r. w Jewju (Vievis). Od 2004 r. był wikariuszem generalnym diecezji koszedarskiej, wykładowcą Seminarium Duchownego św. Józefa w Wilnie. W latach 1998–2008 był notariuszem procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego arcybiskupa Teofila Matulionisa, a w 2017 r. został mianowany postulatorem jego procesu kanonizacyjnego. Archidiecezja liczy 92 parafie, ponad 100 księży diecezjalnych i 21 zakonnych, na terenie archidiecezji są 4 zgromadzenia męskie i 13 kongregacji żeńskich, do których należy ponad 170 sióstr.\nOrdynariuszem diecezji telszewskiej jest bp Kęstutis Kėvalas, ur. w 1972 r. w Kownie. W diecezji posługuje 133 księży diecezjalnych i 15 zakonnych, jest 151 parafia, kilka kongregacji zakonnych męskich i żeńskich.\nDiecezją szawelską kieruje bp Eugenius Bartulis, ur. w 1949 r. Diecezja liczy 70 parafii, w których posługuje ponad 60 księży, w tym kilku zakonników.\nDiecezja poniewieską zarządza bp Linas Vodopjanovas OFM, ur., w 1973 r. w Neryndze, który jest franciszkaninem. Diecezja liczy 111 parafii, ponad 90 księży, w tym kilku zakonników.\nDiecezją koszedarską rządzi bp Jonas Ivanauskas, ur. w 1960 r. w Kownie, który z ramienia Konferencji Episkopatu Litwy przewodniczy Radzie ds. Kontaktów z Episkopatem Polski. Diecezja liczy 68 parafii, ponad 50 kapłanów, działa kilka zgromadzeń żeńskich.\nSpecyfiką diecezji litewskich jest nierównomierna liczba parafian, na wsi może ona wynosić kilkaset osób, a w dużych miastach kilkadziesiąt tysięcy, ponieważ w nowych dzielnicach miejskich nowe parafie powstają powoli.\nProblem polega na tym, że większość społeczeństwa, mimo iż nominalnie deklaruje przynależność do Kościoła katolickiego, jest religijnie obojętna. Według spisu ludności z 2011 r. 77, 3 proc. obywateli deklarowało przynależność do Kościoła katolickiego, 4,1 proc. było wyznania prawosławnego, 0,6 proc. stanowili ewangelicy luteranie, 0,2 – ewangelicy reformowani. Aż 10 proc. nie wskazało do jakiej wspólnoty wyznaniowej przynależy, a 6,1 proc. podało, że nie należy do żadnej ze wspólnot religijnych.\nDeklarowana przynależność do Kościoła katolickiego wynika z tradycji, zazwyczaj ogranicza się do chrztu, I komunii, ślubu i pogrzebu. Praktykujących co niedzielę lub kilka razy w miesiącu jest kilkanaście procent, natomiast katolików, którzy uczestniczą we Mszy św. tylko z okazji świąt rocznych: Wielkanocy i Bożego Narodzenia – 40 proc. Według danych za lata 2009 – 2013 zebranych od proboszczów wynika, że katolicy praktykujący stanowią około 15 proc. Przekłada się to na współczesny model życia, gdzie związki przedmałżeńskie stanowią normę, wyznacznikiem udanego życia są dobra materialne, a niemożliwość ich zdobycia prowadzi do głębokiego rozczarowania, emigracji, samobójstwa.\nGłówne wyzwania duszpasterskie\nGłówne kierunki duszpasterstwa to troska o rodzinę, katecheza i praca z młodzieżą. Mimo że na mocy zawartych w 2000 r. porozumień między Republika Litewską a Stolicą Apostolską w „O współpracy w dziedzinie oświaty i kultury“, w szkołach można nauczać religii, nie wszyscy z tego korzystają, większość wybiera lekcje etyki. Wyjątek stanowią szkoły katolickie i szkoły z polskim językiem wykładowym na Wileńszczyźnie, gdzie niemal wszyscy uczęszczają na religie. Przygotowanie do I Komunii i bierzmowania odbywa się w parafiach.\nW każdej diecezji działają centra duszpasterstwa młodzieży, od kilkunastu lat powoli na uniwersytety wchodzi duszpasterstwo studenckie. Przy dużym obciążeniu księży w parafiach, którzy muszą godzić swoje zajęcia z pracą z młodzieżą, wydaje się, że model ten musi ulec zmianie, aby mógł być bardziej skuteczny. Jakość duszpasterstwa zależy od poszczególnych charyzmatycznych duchownych, więcej czasu młodzieży udzielają księża zakonni, których na Litwie nie jest tak wielu.\nWiele inicjatyw należy też do świeckich, w archidiecezji kowieńskiej działa kilka wspólnot charyzmatycznych, które prowadzą działalność ewangelizacyjną w mieście, organizując comiesięczne dni skupienia i rekolekcje. Ostatnio wielką popularnością cieszy się akcja „Walentynki inaczej“, która z ulic miasta przeniosła się do hali koncertowej, gdzie odbywają się koncerty muzyki chrześcijańskiej. Świeccy też prowadzą katechezy dla nowożeńców, ośrodki poradnicze dla rozwiedzionych, itp.\nWażną rolę spełniają świeccy katolicy zaangażowani w media katolickie. Najbardziej popularne jest dobrze zarządzane „Radio Maryja“, którego słuchają nie tylko katolicy, ma ono ciekawe programy na żywo dla młodych, rodzin, uzależnionych, stałą rubrykę mają w nim prawosławni, wszystkie audycja nadawane są w języku litewskim. Redakcja mieści się w Kownie, ale w Wilnie niedaleko Ostrej Bramy radio też ma swoje studio. Jego praca opiera się przede wszystkim na wolontariacie.\nWydawane są katolickie miesięczniki, wydawnictwo „Katalikų pasaulio leidiniai“ co roku wydaje wiele tytułów współczesnej literatury duchowej. Od 2004 r. działa portal internetowy bernardinai.lt, który profesjonalnie naświetla najważniejsza wydarzenia w Kościele, kraju, wiele miejsca poświęca kulturze i sprawom społecznym. Działa Litewska Akademia Katolicka, która skupia naukowców katolików, prowadzi badania nad dziejami chrześcijaństwa na Litwie, od kilku lat organizuje wolne wykłady z teologii i historii Kościoła.\nPostawy społeczne wpływają też na powołania kapłańskie. Obecnie, oprócz Kowieńskiego Seminarium Duchownego, w którym nauki pobierają też klerycy z diecezji wyłkowyskiej i szawelskiej, działa odrodzone w 1989 r. Seminarium Duchowne im. bpa V. Borysevičiusa w Telszach oraz otwarte w 1993 r. Wileńskie Seminarium Duchowne św. Józefa, w którym studiują także klerycy z diecezji koszedarskiej i poniewieskiej.\nProblem istnieje w zaniku powołań: w tym roku do tych trzech uczelni przyjęto 11 osób, 4 w Kownie i 7 w Wilnie. W zeszłym roku chętnych było 19, ale są to liczby przyjętych na rok przygotowawczy, po którym część rezygnuje, część wykrusza się w toku studiów. Istnieje też narastający problem porzucania kapłaństwa.\nRelacje z państwem\nStosunki z państwem regulują podpisane w 2000 r. porozumienia między Republiką Litewską a Stolicą Apostolską „O aspektach prawnych w stosunkach między Kościołem katolickim a Państwem“, „O duszpasterstwie odbywających służbę wojskową katolików“ i „O współpracy w dziedzinie oświaty i kultury“. Pozwalają one na życzliwą współpracę z władzami kraju.\nKościół katolicki w zdecydowany sposób zabiera głos w dyskusjach nad ustawodawstwem dotyczącym ochrony życia, definicją pojęcia małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny. Spotyka się to oczywiście z krytyką mediów liberalnych, ale częściowo przynajmniej jest uwzględniane w decyzjach władz.\nDziała ordynariat wojskowy, kapelani wojskowi towarzyszą żołnierzom we wszystkich jednostkach, są też kapelani w policji i kapelani w szpitalach. Od początku niepodległości działa „Caritas“, zarówno na szczeblu diecezjalnym, jak i w parafiach.


Ostrovia zadowolona. 9 punktów w 7 meczach :: WLKP24.info - informacje południowej Wielkopolski\nOstrovia zadowolona. 9 punktów w 7 meczach\nZa nami siedem kolejek spotkań w obecnym sezonie na parkietach I ligi piłki ręcznej. Zespół Ostrovii ma w dorobku 9 punktów. Biało-czerwoni zajmują teraz piąte miejsce w tabeli. Na swoim koncie mają 4 wygrane, remis i 2 porażki. Arkadiusz Galewski, z dorobkiem 54 bramek, jest drugim strzelcem ligi.


ZJAZD 2014 Relacja i program - Zespół Szkół w Siemiatyczach\nJubileuszowy X Zjazd Absolwentów i Wychowanków Liceum Ogólnokształcącego im. Komisji Edukacji Narodowej oraz Liceum Handlowego i Technikum w Siemiatyczach mamy już za sobą. Przygotowania do tego wydarzenia, które było tym istotniejsze, że zbiegło się ze świętowaniem 70-lecia istnienia naszej szkoły, trwały przez cały rok szkolny. Angażowała się w nie na miarę swoich możliwości cała społeczność szkolna, a im bliżej było 28 czerwca, tym wszelkie prace i przygotowania były jeszcze bardziej intensywne. Wszystkim bowiem zależało na tym, by nasza szkoła przyjmując w swoje mury tylu tak wspaniałych gości, zrobiła na nich jak najlepsze wrażenie. A sądząc po nastrojach absolwentów, atmosferze jaka panowała podczas zjazdu, różnych komentarzach słyszanych tu i ówdzie czy choćby po opiniach samych gości – udało nam się stanąć na wysokości zadania.\n27 czerwca, 2014r. dzień poprzedzający zjazd, był pełen wrażeń, emocji i wielkiego zamieszania. Uroczyste zakończenie roku szkolnego, początek wakacji, rozdanie świadectw maturalnych tegorocznym absolwentom, a do tego jeszcze ostatnie, gorączkowe przygotowania do zjazdu. Ostatnie poprawki dekoracji sali, ustawianie stołów, przygotowanie materiałów dla uczestników zjazdu czy montaż tablicy dekoracyjnej przed szkołą to tylko nieliczne z zadań, które trzeba było wykonać jeszcze w piątek. Krzątanina na terenie szkoły trwała więc do wczesnych godzin wieczornych. Dzień wcześniej pogoda nie zapowiadała się najlepiej, ale kiedy rozpoczął się zjazdowy weekend organizatorzy odetchnęli z ulgą. Od rana mieliśmy dużo słońca i przyjemną temperaturę, co dodatkowo napawało optymizmem i pozwalało dalej działać. W sobotę, 28 czerwca, członkowie komitetu organizacyjnego zjazdu pojawili się na terenie szkoły skoro świt, by przed godz. 10.00 - kiedy to rozpoczęła się rejestracja uczestników zjazdu, zapiąć wszystko na ostatni guzik. Trzeba było rozstawić krzesełka przed szkołą, przygotować nagłośnienie, zorganizować punkty kawiarniane (pokroić słodkości, przygotować kawę, herbatę, napoje, zadbać o estetykę stolików). Obsługa szkoły, nauczyciele, wybrani uczniowie - wszyscy mieli pełne ręce roboty.\nPierwszym punktem programu X zjazdu absolwentów naszej szkoły były uroczyste nabożeństwa, które odprawione zostały w świątyniach obu wyznań, w sobotę rano. Po nabożeństwach uczestniczący w nich udali się na cmentarz, by odwiedzając groby nauczycieli, pracowników i wychowanków szkoły wspomnieć tych, którzy odeszli do wieczności. Pierwsi goście rejestrujący się pojawili się na terenie szkoły tuż po godz. 10.00. Im bliżej było południa, na kiedy to zaplanowano uroczyste otwarcie zjazdu, tłum na przyszkolnym placu gęstniał z minuty na minutę. Robiło się coraz gwarniej, ciaśniej, radośniej. Co chwila ktoś kogoś serdecznie witał albo usiłował rozpoznać. O godz. 12.00 dyrektor szkoły, pani Bożena Krzyżanowska, oficjalnie powitała wszystkich przybyłych gości i tym samym uroczyście otworzyła X zjazd. Z krótkiego przemówienia pani dyrektor zebrani dowiedzieli się m.in., że w ciągu 70 lat istnienia szkoła do dnia dzisiejszego doczekała się 6.666 absolwentów, których uczyło ponad 300 nauczycieli. Honorowym przewodniczącym X zjazdu został pan Zbigniew Sołtan - przedstawiciel pierwszego rocznika maturzystów (1945 r.) siemiatyckiej szkoły. Następnie głos oddano przewodniczącej zjazdu, którą w tym roku była emerytowana wieloletnia nauczycielka historii w naszej szkole, pani Grażyna Sidorczuk-Uszyńska. Pani profesor w historycznej pigułce przedstawiła najważniejsze wydarzenia i nazwiska, związane z organizowaniem i funkcjonowaniem szkoły w kolejnych latach. Przy tej okazji goście otrzymali też garść informacji o tym, jak wyglądało zbieranie materiałów do publikacji (wydanej z okazji X zjazdu i 70-lecia szkoły), którą wszyscy absolwenci otrzymali oraz do szkolnego muzeum. Zgromadzone w nim liczne dokumenty, fotografie, materiały, rękopisy, podręczniki, świadectwa i inne przedmioty są niezwykle cennym źródłem wiedzy o historii tej szkoły. Zanim uczestnikom X zjazdu udostępniono to miejsce i jego zbiory, najpierw odbyło się uroczyste otwarcie muzeum. Symbolicznego przecięcia wstęgi dokonali: pani dyrektor Bożena Krzyżanowska, pani Grażyna Sidorczuk-Uszyńska oraz starosta siemiatycki, pan Mikołaj Mantur.\nTradycją zjazdów absolwentów naszej szkoły jest odsłonięcie tablicy upamiętniającej zjazd, w tym roku dodatkowo upamiętniającej 70-lecie placówki. Odsłonięcia tej tablicy dokonali: pan Zbigniew Sołtan (najstarszy uczestnik zjazdu, a jednocześnie honorowy przewodniczący), pani Grażyna Sidorczuk-Uszyńska oraz pan Piotr Siniakowicz (burmistrz Siemiatycz, fundator tablicy).\nWarto zaznaczyć, że swój niemały wkład w zjazdowe przygotowania mieli również obecni uczniowie naszej szkoły. Zaprezentowali krótki montaż słowno-muzyczny, przygotowany pod kierunkiem pani profesor Moniki Basisty. Razem ze śpiewającą młodzieżą z chóru absolwenci szukali recepty na to „jak przeżyć wszystko jeszcze raz...”.\nPrzed udaniem się na obiad zjazdowicze ustawili się jeszcze do pamiątkowego zdjęcia, które wykonał pan Ryszard Mioduszewski. Po obiedzie absolwenci rozproszyli się po całej szkole, w poszukiwaniu tych zakątków, które są im najbliższe. Na korytarzach wyłożono kroniki dokumentujące życie szkoły, począwszy od tych najdawniejszych po te ostatnie. Znakomita większość absolwentów tę sentymentalną podróż w szkolne lata zakończyła uczestnictwem w balu zjazdowym, który odbył się na sali gimnastycznej naszej szkoły. Wspólne rozmowy, wspomnienia, tańce, trwały do wczesnych godzin rannych.\nTrudno jest oddać słowami tę niesamowitą atmosferę serdeczności, życzliwości i wzruszeń, którą można było zauważyć obserwując, spotykających się po latach, często po długim niewidzeniu się, kolegów ze szkolnej ławy. Spotkania te tym bardziej przenosiły w odległą przeszłość, jeśli brali w nich udział również pamiętani przez absolwentów nauczyciele, wychowawcy. A takie sytuacje miały miejsce podczas tego zjazdu.\nPozostaje tylko życzyć sobie, by to młode pokolenie, wychowywane obecnie w murach szkoły, wracało po latach do tego miejsca z nie mniejszym sentymentem. Jako szkoła dołożymy wszelkich starań, by tradycja zjazdów była kontynuowana, bo jak napisał w pamiątkowej księdze jeden z absolwentów biorących udział w X zjeździe: „ewenementem tej szkoły jest to, że zjazdy organizowane są cyklicznie, co 5 lat”.\n28 czerwca (sobota) 2014r.\n8.30 – msza w cerkwi p.w. Św. Apostołów Piotra i Pawła\n9.30 – msza w kościele p.w. Wniebowzięcia NMP\n10.30 – odwiedzenie grobów nauczycieli, pracowników i wychowanków na miejscowym cmentarzu\n10.00 – 12.00 – rejestracja uczestników Zjazdu na terenie szkoły\n12.00 – uroczyste otwarcie Zjazdu, odsłonięcie tablicy pamiątkowej, część artystyczna, wystąpienie przewodniczącego, gości, pamiątkowe zdjęcia, zwiedzanie szkoły\n14.00 – obiad w sali gimnastycznej\n15.30 – spotkania klasowe\n19.00 – bal w sali gimnastycznej\n29 czerwca (niedziela) 2014r.\n10.00 – spotkania klasowe


Jak dobierać podkład cz. 1 - kolor\nJak dobierać podkład?\nPewnie każda z Was ma czasem problem co i jak.\nJak wiecie światło sztuczne panujące w perfumeriach nie jest właściwe, żółte bądź chłodne lampy zaburzają prawdziwy koloryt skóry ale czasem warto zaufać konsultantkom, które o tym wiedzą:)\nJeśli nie masz do nich zaufania, można skorzystać z próbki podkładu - co czasem też jest niełatwe gdyż niektóre firmy nie dają próbek w każdym odcieniu i z każdego podkładu, a w zasadzie tego co jest na topie bądź lansowany własnie w nowościach. Nie każda też marka dysponuje aż taka ilością.\nNajlepszy moment na testowanie podkładu jest moment, kiedy skóra jest czysta, bez ździebełka makijażu, patrzymy wtedy jakie tony i półtony przybiera, czy jest zaczerwieniona, czy ma tendencje do wykwitów ropnych, zmian zapalnych zostawiających znaki , bacznie patrzymy na szyję i linię żuchwy:)\nI tu jest wyraźna podpowiedź jakiego podkładu powinnysmy używać!!!\nNie dobieramy podkładu do koloru brody, policzków czy czoła:) Patrzymy na te centymetry twarzy między żuchwą a szyją, tam widać naszą karnację na tyle,że nie odcina się ten kolor od reszty ciała, rąk, dekoltu czy ramion.\nWiadomo,że każda cera składa się z kilku półtonów, odcieni, które niekoniecznie są wszędzie jednolite więć by nie wygladać jak klaun ani zbyt niefortunnie ciemno ( częste) czy też za jasno zawsze patrzmy na żuchwę i szyję, tam nakładajmy nieco podkładu i patrzymy jak się stapia - pewne dysosnanse kolorystyczne między np. brodą ( gdzie skóra jest często ciemniejsza i czerwonawa) czy tez policzkami zostaną pięknie wyrównane.\nJednolitośc tonacji jest tutaj najważniejsza!!! Czasem możemy miksować ze 2 odcienie ale raczej w obrębie tego samego podkładu, gdyż inne konsystencje i właściwości mogą powodować warzenie się kosmetyku czy też dziwne przypadłości.\nResztę jednolitości i perfekcyjny wygląd uzyskamy dzięki konturowaniu buzi , tu nie odzwowny będzie puder, brązer i róż:)\nA przy okazji: najgorsze dobieranie to na przegubie dłoni - nic nam to nie da, tam skóra jest najjasniejsza i nic nam to nie da, wręcz przeciwnie źle dobierzemy podkład.\nA co jeśli jesteśmy opalone? Zawsze warto mieć na podorędziu 2 podkłady inny na lato inny na zimę, choć ja jestem zwolennikiem podkładu jaśniejszego niż za ciemnego:)Nie bójmy sie także odcieni żółtych czy rózowych jeśli tego potrzebuje nasza skóra.\nNa więcej o podkładach zapraszam do moich starych postów:\nSkóra sucha: http://4premiere.blogspot.co.uk/2012/03/pokady-i-ich-dobor-cz-1-cera-sucha-moj.html\nTemat będzie kontynuowany:)\nEtykiety: dobieranie podkładu\nIrena 11 września 2013 14:13\nJak zawsze swietne rady :-) uwielbiam takie posty\n4premiere 11 września 2013 16:38\nUnknown 11 września 2013 14:45\nWolę by konsultantka w salonie dobrała mi odcień. Najczęściej po umalowaniu wychodzę na światło dzienne i sprawdzam w lusterku czy dobrze wygląda. Inna sprawa z wyborem konsystencji do rodzaju cery.\nMonczik 11 września 2013 15:02\nA ja nigdy nie korzystam z pomocy konsultantki bo każda z której skorzystałam kończyła się dobraniem zbyt ciemnego odcienie. Ja osobiście zawsze chwytam najjaśniejszy i jeśli jest zbyt jasny to schodzę o odcień niżej. Patrzę też czy jest w żółtych podtonach, bo w różowych nie czuję się zbyt dobrze.\nOgólnie w moim przypadku jestem już tak wyczulona na kolory podkładów że nie potrzebuję ich "przymierzać" - już po pierwszym rzucie okiem widzę czy będzie pasował czy nie :)\n4premiere 11 września 2013 16:36\njesli tak dobrze znasz swoja skórę to czemu nie:)Bardzo dobrze miec taką śwaidomość, w końcu codziennie widzimy przejscia naszej skóry:)\nelle 11 września 2013 15:04\nPodobnie jak Ty wolę mieć podkład za jasny, niż za ciemny :)\n4premiere 11 września 2013 16:39\ndziwnie wygląda twarz ciemniejsza od reszty hehe:P\nLesne Runo 11 września 2013 15:47\nWielkie ukłony ode mnie za tego posta! Ja mam własnie różne odcienie na twarzy: policzki i okolice nosa zaróżowione a reszta bardziej beżowa ale jakoś daję radę. Najczęsciej nie nakładam podkładu na całą twarz, tylko na środek albo też na środek daję więcej.\n4premiere 11 września 2013 16:35\n:) dziekuję:) Czyli wytyczna tutaj będzie i tak żuchwa:P\nBeauty Candies 11 września 2013 16:02\nwole jasniejszy odcien niz za ciemny. teraz kiedy jestem opalona uzywam troche ciemniejszego podkladu, a normalnie to tylko jasne :)\n4premiere 11 września 2013 17:10\nAddictedToMakeup 11 września 2013 16:49\nTo ja wczoraj miałam taką historię, że zastanawiałam się w Sephorze nad zakupem podkładu Shiseido i chciałam zobaczyć próbkę I00 i O00, sprzedawczyni mi łaskawie zrobiła te próbki (jak się dzisiaj okazało nalała mi tak mało, że jedna próbka nie starczyła na nałożenie na całą twarz(!), ale to jeszcze nic), potem zobaczyłam, że mają też Givenchy i sobie pomyślałam właśnie o tym, że Ty kiedyś chwaliłaś Teint Couture i poprosiłam o jeszcze jedną próbkę numeru 1, ale inną sprzedawczynię, bo tamta pierwsza była zajęta. Wiesz, co ta druga do mnie powiedziała? - "Ale już widziałam, że koleżanka pani robiła dwie próbki innego podkładu", ja się wkurzyłam i powiedziałam tak - czy pani myśli, że ja w ciemno kupię podkład za ponad 200 złotych nawet go wcześniej nie testując? To jest kpina jakaś normalnie. Żal im zrobić próbkę? Ja po prostu chcę mieć możliwość przetestowania produktu na twarzy, choćby jednorazowo, zanim go kupię, a nie że nie dość, że wciskają te sprzedawczynie pomarańczowe odcienie, to jeszcze wielka łaska, że próbkę zrobią. W Anglii próbki robią z pocałowaniem ręki, a nie z wielką łaską, jakby teraz im miało ubyć.\nA jeśli chodzi o Twojego posta, to wiedziałam wcześniej, że kolor trzeba dobierać na linii żuchwy, ale wiesz, to światło w drogeriach, dlatego właśnie zawsze chcę próbki, jak już coś mi się spodoba.\n4premiere 11 września 2013 17:09\nrozumiem , niestety sama pracowałam w perfumerii i wiem,że testery są małe i nie dają ich tyle ile potrzeb, dlatego jest taki zwyczaj dawania tylko 2 próbek podkładu, taki tester 20 ml a czasem 10 ml ma starczyć na makijaże wewn perfumerii , na testowanie klientek i jak się domyslasz nie wystarcza na długo - to jest bardzo trudny temat jesli chodzi o próbki:( Wina leży po obu stronach, ale przedstawiciele handlowi powinni stanąć na wysokości zadania a dają nieraz co kot napłakał, i to wg zamówienia.\nCo do robienia próbek w Anglii, niestety nie potwierdzę, tutaj gdzie miszkam nie daja probek a jesli juz to tez z wielka łaską, nie wiem z czego to wynika, byc moze mają małe przydziały albo sa przyzwyczajone ze klientki spokojnie wydaja te 40 gbp.Bardzo dużo konsultantek jest po prostu mało pro klientowskich, ale może Londyn ma to do siebie:/\nAddictedToMakeup 11 września 2013 22:31\nJa mieszkam daleko od Londynu i generalnie u mnie w Debenhamsie i w Bootsie nie ma problemu z dostaniem próbek:) W każdym razie wiesz - nie oczekiwałam, że mi dadzą tych próbek do testowania na miesiąc, tylko żeby chociaż na JEDNO CAŁE posmarowanie twarzy starczyło, a niestety było z tym kiepsko. Nie pracowałam nigdy w drogerii, także wierzę, że jest jak mówisz - że są jakieś limity na próbki, ale jednak przecież ja nie mam innego sposobu przetestowania, niż próbka, albo całe opakowanie, a jeśli kupię całe i kolor będzie zły? A wyrzucenie 30 czy 40 funtów (sorki - złotych, bo przecież mówimy o Polsce) to też mnie nie zachwyca. Jestem bardzo blada, także przeważnie najjaśniejsze odcienie są mi za ciemne. Rozumiem jednak, że są też dziewczyny, które przychodzą, proszą o próbki, potem się tydzień tym malują, a potem idą po następne próbki. Takie "klientki" niestety właśnie robią złą opinię uczciwym i naprawdę chcącym spróbować czegoś przed zakupem osobom.\n4premiere 11 września 2013 22:34\ndokładnie:((( Rozumiem o czym piszesz, niestety sama widzisz życie.Tyle czynników na to się składa, że rozumiem i jednych i drugich, poza tym klient ma prawo przetestować :) Londyn jak mówie z wielkimi department store nie jets taki przychylny, hehe.\nKamyczek 11 września 2013 17:27\nJa mam zawsze problem, chociaż koncentruje on się najczęściej na tym, iż podkład i puder są za ciemne a jaśniejszych brak ;/\nHexxana 11 września 2013 17:36\nProste i oczywiste a jednak tak wiele razy pomijane. Przydałoby się orędzie do narodu :D\nSama wolę wziąć próbki i zobaczyć jak w świetle dziennym prezentuje się podkład o różnych porach dnia bo to też ma znaczenie. Nie lubię być malowana na miejscu, takie moje małe skrzywienie.\nNa przegubie jestem w stanie sprawdzić jak zachowują się podstawowe tony w produkcie i ocenić jak utlenia na skórze, bo to też jest ważne. Stanowi to taki mały wstęp do zainteresowania się kolorem.\n4premiere 11 września 2013 19:18\nPrezgub jest bardzo zdradliwy, uważam,że nie powinno w ogole tam porównywac podkładu. Utlenianie ważna rzecz, tylko utlenianie na jasniejszej czesci ciała to zawsze będzie z lekkim zafałszowaniem, gdyz tam tonacja skóry jest inna:)\nŚwiatło związane z porą roku tez jest wazne, zimą jest bardziej zimne i niebieskie:)\nHexxana 11 września 2013 22:14\nNie zawsze to jest regułą bo jeszcze nigdy nie zawiodłam się na takim teście :)\n4premiere 11 września 2013 22:19\nTo dobrze, gorzej jak to jest jedyne kryterium:P\nMarti 11 września 2013 19:48\nja używam żółtki, bo takie najładniej na mojej buzi leżą.. neutralizują czerwoności, a i dopasowują się do reszty ciała, ktora jest bardziej żółta niż twarz :)\n4premiere 11 września 2013 22:20\nja z reguły używam też zółtawo-bezowych:P\nUnknown 11 września 2013 22:54\nja dobieram do szyi :), zawsze mam ciut jaśniejszą od twarzy :), i też wolę jaśniejszy podkład, zawsze mogę skorygować odcień broznerem lub puderkiem:)\nAnonimowy 12 września 2013 02:00\nKiedyś sprawdzałam kolor podkładu na nadgarstku, tak mi mówili wszyscy (nawet o dziwo wizażystka),a teraz sprawdzam an szyi. U mnie na nadgarstku akurat skóra jest ciemniejsza niż na twarzy, bo na buzię używam wysokich filtrów ;) Sprawdzanie kolorów i odcieni podkładów w drogeriach to zmora. Co do próbek to nie raz usłyszałam że dają ale nie mają pojemniczków ;P\nUnknown 12 września 2013 11:55\nZawsze biorę najjaśniejszy. Boję się efektu maski, jeżeli dobiorę za ciemny.\nSol (Blog Włóczykijów) 12 września 2013 21:05\nFajny wpis. Ja to po prostu zawsze biorę najjaśniejszy, bo przy mojej karnacji i tak wszystkie są za ciemne... :)\nkosmetoholiczka 13 września 2013 12:09\nJa używam też żółto-beżowych podkładów, chociaż bardziej w kierunku do zółtej :-) I sama sobie wybieram kolor, bo nie zawsze konsultantki dobrze wybierają.


Brak odpowiedniego oznaczenia płatnej drogi | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 33883 )\nJeżeli płatny odcinek drogi nie jest prawidłowo oznaczony, nie powinno się karać za brak opłacenia przejazdu. Kierowca bowiem może nie zdawać sobie sprawy, że jedzie płatną drogą. Tak orzekł warszawski sąd.\nBrak odpowiedniej informacji o opłacie za przejazd uniemożliwia kierowcy zorientowanie się, na jakiej drodze znajduje się.\nBrak oznaczeń − kara\nITD zatrzymała do kontroli zespół pojazdów o DMC powyżej 3,5 tony. Ustalono, że kierowca jechał autostradą A4 na odcinku węzeł Bielany Wrocławskie – węzeł Kleszczów bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Ukarano więc go grzywną w wysokości 3.000 zł.\nZdaniem kierowcy znaki drogowe nie informowały o obowiązku opłacenia przejazdu. Kierowca złożył więc wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł w nim, że przy wjeździe na odcinek autostrady A4 nie znajdowały się tablice informujące o obowiązku opłaty. O tym, że droga jest płatna, kierowca dowiedział się dopiero podczas kontroli.\nGITD utrzymał nałożoną karę w mocy.Wskazał, że kierowcy mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy czy świadomości w zakresie opłacania przejazdu nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów. Kierowca wniósł więc skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stwierdził w niej, że nałożona kara jest nieproporcjonalna do wagi popełnionego przez niego naruszenia.\nSąd uchylił obie decyzje wydane przez GITD. Jednak WSA nie zakwestionował wysokości kary, lecz skupił się na kwestii prawidłowego oznaczenia płatnej drogi. Jego zdaniem do nałożenia kary za przejazd bez uiszczenia opłaty nie wystarcza stwierdzenie, że droga jest płatna. Konieczne jest jeszcze prawidłowe oznakowanie tej drogi.\nZarządcy dróg są zobowiązani do oznakowania płatnych dróg tabliczkami T-34. Tabliczkę umieszcza się pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a. Znaki z tabliczką T-34 informują kierowców, na jakiej drodze się znajdują i czy za przejazd pobierana jest opłata. Dzięki temu mogą zdecydować, czy jadą nią dalej.\nŹródło: wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2521/12.


Montaż i serwis klimatyzacji | Instalacja kotłowni gazowych\nStrona główna » Montaż i serwis klimatyzacji\nPragnieniem naszych Klientów jest osiągnięcie jak najwyższego komfortu cieplnego w domu lub mieszkaniu oraz stworzenie klimatu do relaksu niezależnie od warunków pogodowych. Wychodząc naprzeciw tym oczekiwaniom, proponujemy instalację ogrzewania oraz klimatyzacji. W zakresie naszej działalności mieści się montaż klimatyzacji działającej w oparciu o układ split i multisplit, a także montaż klimatyzatorów kasetonowych i ściennych.\nNajwiększą zaletą klimatyzatorów jest to, że latem pozwalają na utrzymanie komfortowej temperatury, zaś wiosną i jesienią przyczyniają się do obniżenia rachunków za ogrzewanie. Świadcząc usługi z zakresu montażu klimatyzacji, współpracujemy tylko z producentami zapewniającym wysoką jakość i rozsądną cenę. Oferujemy klimatyzatory następujących marek:\nPosiadamy odpowiednie certyfikaty umożliwiające montaż i serwis urządzeń. Są one niezbędne przy świadczeniu usług z zakresu montażu ogrzewania oraz modernizacji instalacji grzewczych i sanitarnych.\nPonadto zajmujemy się montażem wentylacji, wewnętrznych instalacji gazu oraz instalacją kotłowni gazowych. Wykonujemy także przyłącza wody i przyłącza gazu do budynków łącznie z ich instalacjami wewnętrznymi oraz przeprowadzaniem prób szczelności instalacji. Jeżeli są Państwo zainteresowani szczegółami naszej oferty, serdecznie prosimy o kontakt. Udzielimy odpowiedzi na wszelkie pytania.


Sieniczno: szkoła zostaje, w planach przedszkole - Przegląd Olkuski\nStrona główna Newsy Aktualności Sieniczno: szkoła zostaje, w planach przedszkole\nPropozycje olkuskich władz dotyczące likwidacji trzech gminnych szkół na terenie gminy: w Zawadzie, Kosmolowie i Sienicznie od pewnego czasu są już nieaktualne. W ostatnim dniu stycznia rozmowy mieszkańców i wiceburmistrz Bożeny Krok o sprawach lokalnej oświaty toczyły się w dwóch pierwszych sołectwach. Ostatnie z zaplanowanych spotkań odbyło się w miniony wtorek w Sienicznie, gdzie poruszano także kwestię przekształcenia oddziału przedszkolnego w przedszkole oraz tworzenia pierwszych klas w kolejnym roku szkolnym.\nTym razem z mieszkańcami Sieniczna i pobliskich sołectw spotkała się nie tylko wiceburmistrz Bożena Krok, ale również burmistrz Roman Piaśnik. Do Sieniczna przyjechała także posłanka Lidia Gądek, przedstawiciele związków zawodowych: Zbigniew Świerczek (NSZZ Solidarność) oraz Marek Krzykawski (ZNP), jak również miejscy radni: Małgorzata Bień, Małgorzata Postołek, Apolinary Ćwięczek, Henryk Gamrat, Michał Masłowski, Michał Mrówka, Wojciech Panek i Grzegorz Tomsia oraz radny powiatowy Łukasz Piątek.\nSzkoła zostaje – to najważniejsza informacja dla mieszkańców, którą potwierdziła wiceburmistrz Krok. – Moją intencją było, aby w małych szkołach, takich jak w Sienicznie, utworzyć przedszkola z pełną obsadą i wyżywieniem, czynne od 6.00 czy 6.30 do 16.00. Wielu rodziców nie satysfakcjonują oddziały przedszkolne otwarte tylko przez pięć godzin. Państwo zanegowaliście tę propozycję i my od niej odstąpiliśmy – zapewniała Bożena Krok.\nW Sienicznie, podobnie jak w kilku innych szkołach na terenie gminy Olkusz, pilna jest również kwestia oddziałów przedszkolnych. W myśl znowelizowanych przepisów do 2019 roku muszą zostać one przekształcone w przedszkola. Gmina ma wykonane ekspertyzy, głównie pod kątem przepisów przeciwpożarowych, dotyczące przystosowania pomieszczeń pod nowe placówki. Ekspertyza dotycząca budynku w Sienicznie była omawiana z mieszkańcami sołectwa. Na wtorkowym spotkaniu mieszkańcy usłyszeli zapewnienie, że gdy zostanie wyłoniony projektant, na pewno spotka się z lokalną społecznością i wysłucha jej sugestii. Wiadomo, że oddział w Sienicznie na pewno nie będzie przekształcany w tym roku. – Jeśli będą dzieci, stworzymy przedszkole – dodała Bożena Krok.\nDodatkowym problemem jest kwestia tworzenia pierwszych klas w roku szkolnym 2015/16. Ten temat był również omawiany w Sienicznie. Zgodnie z nowymi przepisami, sześciolatki pozostają w przedszkolach. Oznacza to, że w wielu szkołach nie będzie klas pierwszych. Na razie nie wiadomo dokładnie, ile dzieci od września pójdzie do szkoły. – Jestem po spotkaniu z dyrektorami szkół podstawowych i przedszkoli. Będą oni rozmawiać z rodzicami m. in. uczniów klas pierwszych i sześciolatków. Ministerstwo w tym roku daje możliwość, aby uczniowie klas pierwszych, którzy słabiej sobie radzą, mogli ponownie uczyć się w klasie pierwszej. Nie oznacza to, że nie zdadzą, po prostu nie będą klasyfikowani. Podobnie wygląda sytuacja z uczniami klas drugich. Według wytycznych minister edukacji, w szkołach wiejskich (do 70 uczniów), aby utworzyć pierwszą klasę, musi być minimum 7 uczniów – mówiła wiceburmistrz Krok.\nIle ostatecznie dzieci rozpocznie szkolną edukację? Ilu sześciolatków pozostanie w przedszkolach? To wszystko będzie wiadomo na pewno po 31. marca, bo właśnie do tego czasu rodzice mają czas na składanie deklaracji.\nW trakcie rozmowy z mieszkańcami nie zabrakło też innych wątków. Wiadomo, że największym problemem w oświacie są pieniądze. Z sali padały pewne propozycje dotyczące przyszłości placówki w Sienicznie oraz szukania oszczędności. – Sieniczno ma fantastyczne warunki, by powstał tu zespól szkolno – przedszkolny. Musimy tylko się zastanowić, jak to robić – mówi prezes ZNP Marek Krzykawski. Ze strony mieszkańców pojawiła się propozycja, by gmina starała się o unijne środki na przykład na wymianę oświetlenia w szkołach.\nOświatowe zmiany zawsze wzbudzają spore emocje, zwłaszcza w tzw. roku przejściowym, gdy sześciolatki nie muszą rozpoczynać szkolnej edukacji. Z pewnością niebawem powrócimy na naszych łamach do tematu pierwszych klas w skali całego powiatu.\nPoprzedni artykułStrażak uratował młodą kobietę\nNastępny artykułWypadek z cudzoziemcem bez OC\nA który dyrektor szkoły dopuścił do zamknięcia przedszkola te kilka lat temu????\nBRAWO PAPI !!!\nSzkoła w Sienicznie ma potencjał. Budynek, sala gimnastyczna, miejsce płaski duży teren na boisko, dobre zaplecze pedagogiczne, atmosferę braku anonimowości dziecka. A przede wszystkim korzystną lokalizację. Po drodze do Krakowa, gdzie wielu rodziców pracuje.\nCzego więcej trzeba ?????? Trzeba tylko dobrego menadżera, który będzie potrafił te warunki zagospodarować w odpowiedni sposób. Obecna dyrektor nie nadaje się do pełnienia tej funkcji. Czas najwyższy na pozytywną zmianę.\n[quote name=”byłem tam”]Szkoła razem z salą gimnastyczną wygląda naprawdę świetnie. Ma potencjał. Ciesze się, że burmistrz Roman Piaśnik znalazł czas i przyjechał do Sieniczna. Mam nadzieję, że obejrzał szkołę dokładnie, aby mieć świadomość o co walczymy. Potrzebny dobry gospodarz 😉 . Piłeczka po stronie urzędu.[/quote]\nZdecydowanie tej szkole potrzebny jest dobry gospodarz! Tyle w temacie.\nIntencją pani Krok było utworzenie przedszkola i zlikwidowanie szkoły. My chcemy mieć zespół szkolno-przedszkolny. Kilka lat temu zlikwidowano nam przedszkole, zostawiono tylko oddział przedszkolny z ograniczoną liczbą miejsc i czynny od 8.00 do 14.00. Dlatego nasze dzieci „uciekły” do przedszkoli w Olkuszu i nie wróciły już tu do szkoły. Mamy nadzieję, że nasze zaangażowanie w projekt do Budżetu Obywatelskiego – nr 19 „Dobry start dla naszych dzieci” pomoże to zmienić.\nkiedy będą wyniki głosowania budżetu obywatelskiego???\nPani wiceburmistrz twierdzi: „Moją intencją było, aby w małych szkołach, takich jak w Sienicznie, utworzyć przedszkola z pełną obsadą i wyżywieniem (…). Państwo zanegowaliście tę propozycję i my od niej odstąpiliśmy”. Z tego można odnieść wrażenie, że rodzice nie chcą przedszkola w Sienicznie! Co za bzdura! Rodzice owszem, nie chcą, ale likwidacji szkoły! A taką alternatywę przedstawiła p. Krok: szkoła albo przedszkole. A teraz wykręca kota ogonem!\nPileczka po stronie urzedu i znp\nSzkoła razem z salą gimnastyczną wygląda naprawdę świetnie. Ma potencjał. Ciesze się, że burmistrz Roman Piaśnik znalazł czas i przyjechał do Sieniczna. Mam nadzieję, że obejrzał szkołę dokładnie, aby mieć świadomość o co walczymy. Potrzebny dobry gospodarz 😉 . Piłeczka po stronie urzędu.\nUrządzenie, które dzierży ta kobieta w ręku, to mikrofon, a owa kobieta to kto? Kogoś mi ona przypomina i jeśli poprawnie się domyślam, to ostatnio widziałem ją w stroju ludowym na degustacji potraw lokalnych.\nPiaśnikowi spłoszył się tapir na łbie.\nSuper hasła na plakatach! Oddają sedno sprawy!\nZajrzyjcie też na blogi Zawady i Sieniczna:\nokrokzadaleko.pl i bronimy-szkoly.pl\nJakie są szanse na nowe „światła”?


LAV’ przedstawia nowy singiel „Podświadomie” – M MAG\n„Podświadomie” otwiera ostatni rozdział projektu „pasmo nocne”.\nPo trzech latach od premiery „Na Pewno”, Lav’ powraca do klimatu, w którym dał poznać się szerszej publiczności, rozkochując ją w swoim głosie. Utrzymane w rozmytej, melancholijno-ambientowej stylistyce „Podświadomie” to singiel otwierający ostatni rozdział projektu „pasmo nocne”.\nUtwór został napisany oraz wyprodukowany w całości samodzielnie przez artystę, a za oprawę wizualną odpowiada Maciej Malik. Jak mówi sam Lav’, jest to jeden z najważniejszych i najbardziej intymnych utworów w jego życiu, ale to dopiero początek – wkrótce możemy spodziewać się najintensywniejszego okresu premier w karierze wokalisty.\nSingiel LAV’ „Podświadomie” jest już dostępny w serwisach cyfrowych: http://www.soundline.biz/LavPodswiadomie


Archiwa: śmietanka - Przepisy Miss Berry\nPancakes to idealne comfort food i pomysł na niedzielne śniadanie. Dzisiaj prezentuję przepis na czekoladowe pancakes z dodatkiem kakao, polane czekoladowym ganache z orzechami pekan i bananem. Pancakes przygotowuje się całkiem szybko – szczerze mówiąc wolę przygotowywać pancakes niż nasze tradycyjne naleśniki. Na dobrze rozgrzanej patelni, potrzeba dosłownie 1 minutę na jednej stronie, aby pancakes się zarumieniły. Pancakes ze zdjęcia serwowane są z czekoladowym ganache, bananem i orzechami pekan. Doskonale sprawdzą się tutaj również inne dodatki lub tradycyjny syrop klonowy. Na moim blogu pojawiło się…\nPrzepis na przepyszny krem z cukinii. Bardzo prosty w przygotowaniu – jedyne składniki, których potrzebujemy to cukinia, cebula, bulion i śmietanka. Samo gotowanie zajmuje dosłownie kilka minut, a czas przygotowania z pokrojeniem warzyw i zblendowaniem zupy nie powinien przekroczyć 20 minut. Zapraszam! Przepis na krem z cukinii znajdziecie poniżej. Drukuj Krem z cukinii Author: Miss Berry Czas przygotowania: 10 minut Czas gotowania: 10 minut W sumie: 20 minut Porcje: 3 Składniki 3 cukinie 1 duża cebula 400 ml dowolnego bulionu 100 ml śmietanki kremówki 40 g…\nLato się skończyło. Chociaż w przyszłym tygodniu ma być ponad 20 stopni, liście spadają z drzew, a z piekarników wyciągane zostają różnego rodzaju wyroby z dyni. U mnie dzisiaj przepis na jedną z prostszych potraw – krem z dyni. Z orientalną nutką, z dodatkiem imbiru. Zupa krem idealna na jesienne wieczory. Gęsta, rozgrzewająca, lekko słodka. Spróbujcie sami. Przepis na zupę krem z dyni znajdziecie poniżej. A może jesteś zainteresowany/a innymi przepisami na zupę? Spróbuj także pysznego Kremu z marchwi z imbirem i kurkumą lub Tajskiej…\nTartaletki z malinami, migdałami i kremem mascarpone\nPrzepis na przepyszne Tartaletki z malinami, migdałami i kremem mascarpone. Tutaj akurat z wykorzystaniem zwykłego ciasto z mąki pszennej, jednak śmiało można zastąpić je kruchym migdałowym spodem z przepisu na Tartę z malinami paleo z kremem kokosowym. Tartaletki z dodatkiem przepysznego kremu z bitej śmietanki i mascarpone smakują przepysznie. Idealnie nadają się na różnego rodzaju przyjęcia czy też deser bez okazji. Przepis na Tartaletki z malinami, migdałami i kremem mascarpone poniżej. Jak widać u mnie tartaletki delikatnie się ‘przyjarały’, ale nie przeszkodziło mi to w…


Regulamin - OSK Stach\nHome ZAPISY NA KURS Regulamin\nRegulamin OSK STACH\nOśrodek Szkolenia Kierowców STACH prowadzi szkolenie kandydatów na kierowców kat. AM, A1, A2, A i B. Osoba ubiegająca się o uprawnienia do kierowania pojazdem (kursant) może rozpocząć szkolenie za zgodą rodziców lub opiekunów trzy miesiące przed osiągnięciem: 14. roku życia – dla kat. AM, 16. roku życia – dla kat. A1, 18. roku życia – dla kat. A2, B.\n1. Kursant przed rozpoczęciem jazdy jest zobowiązany do: – wpisania się na grafik po uprzednim opłaceniu każdej wpisanej godziny jazdy– przyjścia w wyznaczonym terminie, który wcześniej został przez kursanta ustalony.\n2. Po zakończeniu jazd kursant jest zobowiązany do zaliczenia egzaminu wewnętrznego z części teoretycznej. Należy wpisać się na listę ustalającą termin egzaminu. Zapisy są przyjmowane telefonicznie w biurze od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-16.00. Klient wybiera dokładny dzień i godzinę egzaminu. Pierwszy egzamin oferujemy w cenie kursu – każdy następny kosztuje 20 zł. Egzamin jest przeprowadzany w sali nr 3 ul. Loretańska 16.\n3. Grafiki jazd są ogólnodostępne u instruktorów i każdy kursant może dokonać rezerwacji jazd. Prosimy o wcześniejsze rezerwowanie jazd (zwłaszcza na kursach przyspieszonych i expresowych), szkoła nie gwarantuje wolnych miejsc w każdym dniu i o każdej godzinie.\n4. Instruktor nauki jazdy czeka na kursanta w umówionym miejscu przez 30 minut, po tym czasie uznaje się, że wyżej wymieniony kursant zrezygnował z zajęć i zostaje on obciążony kosztami w wysokości 50 zł za jedną godzinę jazdy umówionej, a niewykorzystanej.\n5. Kursant może zrezygnować z jazdy wpisanej już do grafiku bez obciążenia go kosztami, tylko wtedy, gdy zgłosi to 48 godzin przed umówioną jazdą, nie licząc świąt i niedziel.\n6. Jazdy rozpoczynamy: dla kat. B z ul. Ingardena przy Al. Mickiewicza, Rondo Grunwaldzkie-ul. Twardowskiego, Rondo Grzegórzeckie-ul. Grzegórzecka 67, ul. Czarnowiejska 103, dla kat. AM, A1, A2, A z placu manewrowego przy ul. Pachońskiego.\n7. W trosce o jakość szkolenia informujemy, że instruktora można zmienić na każdym etapie szkolenia. W tej sprawie prosimy kontaktować się z kierownikiem ośrodka.\n8. Zapisy na jazdy: telefonicznie bezpośrednio u wybranego instruktora przez cały dzień roboczy w godzinach 8.00-18.00\n9. Standardowo w cenie kursu podstawowego, przyspieszonego i rozszerzonego klient ma możliwość realizacji jazd od poniedziałku do piątku.\nJest możliwość jazdy w sobotę lub niedzielę, przy czym: w sobotę + 10zł do każdej godziny szkolenia praktycznego, w niedzielę + 20zł do każdej godziny szkolenia praktycznego.\nZe względu na natężenie ruchu w Krakowie najbardziej korzystny czas na naukę jest w godzinach od 7.00 do 16.00 – później są największe korki.\n10. Szkolenie na pojeździe z automatyczną skrzynią biegów prowadzi instruktor: Robert Ferenc 696079050. Odjazdy Rondo Grzegórzeckie ul. Grzegórzecka 67.\n11. Po każdych zajęciach praktycznych należy podpisać kartę zajęć oraz w program zajęć praktycznych, zawierające dokładne czynności wykonywane w dniu szkolenia.\n12. Osoby przeziębione, chore są proszone o odwoływanie jazd odpowiednio wcześniej.\n13. W przypadku zauważenia przez instruktora widocznych oznak choroby, przeziębienia osoby szkolonej instruktor ma prawo do odmówienia jazdy i obciążenia kursanta kwotą w wysokości 50 zł za przestój pojazdu (50 zł za jedną godzinę jazdy umówionej).\n14. Z uwagi na specyfikę szkolenia w zakresie kategorii AM, A1, A2, A w wypadku niezastosowania się przez osobę szkoloną do jakiegokolwiek zalecenia instruktora lub podjęcia specyficznego ryzyka poprzez zachowanie sprzeczne z przepisami prawa, regułami ostrożności lub zasadami szkolenia, w związku z samodzielnym prowadzeniem pojazdu podczas szkolenia praktycznego w zakresie kat. AM, A1, A2, A kursant działa na własne ryzyko i bierze pełną odpowiedzialność za powstałe w wyniku swojego zachowania szkody na osobie, w szczególności poniesione uszkodzenia swojego ciała lub związane z tym szkody materialne powstałe podczas szkolenia.\n15. Warunkiem przeprowadzenia szkolenia, egzaminu w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, lub A jest zapewnienie sobie przez osobę szkoloną odpowiedniego stroju ochronnego w postaci: wiązanego obuwia na płaskiej podeszwie, spodni z długimi nogawkami, kurtki z długimi rękawami zapinanej na (suwak, guziki lub zatrzaski), rękawic zakrywających całe dłonie.\n16. Gdy kursant znajduje się w stanie nietrzeźwości, w stanie po spożyciu alkoholu lub środka działającego podobnie jak alkohol, szkolenie nie odbędzie się – wtedy opłata wynosi 50 zł.\n17. Uczestnik kursu ma zagwarantowane ceny kursu prawa jazdy przez 6 miesięcy od daty zapisu na kurs. Po tym okresie, jeżeli nie ukończy szkolenia, a cena kursu wzrośnie jest zobowiązany do dokonania dopłaty (różnica w cenie kursu) wynikającej z nowego cennika kursu. Obejmuje to wszelkie przypadki związane z przerwaniem, wydłużeniem i ponownym wznowieniem szkolenia z przyczyn niezależnych od OSK STACH. Gwarancja ceny kursu nie obejmuje sytuacji gwałtownego wzrostu cen paliw przekraczających wartość wzrostu ceny paliwa o 10% od ceny w dniu zapisu na kurs.\n18. W przypadku rezygnacji z kursu lub przerwania szkolenia teoretycznego kwota zwracana za niewykorzystaną część szkolenia będzie pomniejszona o wysokość pierwszej raty 600 zł dla kursu podstawowego oraz 1000 zł dla kursu przyspieszonego i express, + e-learning 75 zł., które stanowią zwrot kosztów przygotowawczych. W przypadku przerwania kursu, szkolenia praktycznego z przyczyn niezależnych od OSK STACH jest możliwy zwrot wpłaty za niezrealizowaną część szkolenia w okresie do 30 dni od daty wpłaty. Następuje on po odliczeniu opłat za część praktyczną (wykorzystane godziny zajęć) w okresie do 30 dni od daty wpłaty. Po okresie 30 dni od daty wpłaty nie przysługuje zwrot części opłat. Zwrot rozliczonej jak wyżej wpłaty następuje w ciągu 7 dni od daty zgłoszenia rezygnacji gotówką do rąk kursanta lub przelewem na rachunek bankowy. Zwrot pieniędzy jest możliwy wyłącznie za okazaniem dowodu wpłaty.\n19. Informujemy, iż Ministerstwo Finansów planuje wprowadzić zmiany w podatku VAT od towarów i usług. Obowiązujące ceny szkoleń w OSK STACH są cenami netto zwolnionymi od podatku VAT na podstawie załącznika nr 4 do Ustawy o podatku od towarów i usług z 11.03.2004 r. z późniejszymi zmianami (obecnie cena szkoleń nie ulega zwiększeniu o stawkę podatku VAT). W przypadku zmiany stawki VAT od towarów i usług wszystkie ceny ulegną powiększeniu o stawkę VAT. Dotyczy to także wszystkich zobowiązań finansowych klientów, którzy nie dokonali opłaty za szkolenie w całości do dnia zmiany przepisów.\n20. Do każdego przelewu zostaje wystawiony paragon fiskalny, który można odebrać w biurze ośrodka w terminie do 7 dni od daty wpłaty.\n21. Ustawa o prawach konsumenta z dnia 30 maja 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 827) Rozdział 4. Prawo odstąpienia od umowy.


To właśnie o północy Bóg postanowił oswobodzić Swój lud. Gdy bezbożni otoczywszy lud, drwili z niego, nagle, w całym blasku zajaśniało słońce, a księżyc zatrzymał się. Bezbożni ze zdumieniem patrzyli na tę scenę, podczas gdy święci z uroczystą radością patrzyli na oznaki swego rychłego wybawienia. Znaki i cuda szybko następowały po sobie. Zdawało się, że wszystko wyszło poza naturalny porządek rzeczy. Przestały płynąć potoki. Pojawiły się ciemne, ciężkie chmury i zderzały się jedna z drugą. Było tam jednak jedno jasne miejsce, pełne chwały, skąd wychodził głos Boga, podobny do szumu wielu wód, wstrząsający niebem i ziemią. Nastąpiło okropne trzęsienie ziemi. Zostały otwarte groby i ci, którzy umarli w wierze i zachowywali Sabat podczas poselstwa trzeciego anioła, opuszczali swe piaszczyste łoża uwielbieni, aby usłyszeć przymierze pokoju, które Bóg miał zawrzeć z tymi, którzy zachowali Jego Zakon. DW 211.1\nNiebo otwierało się, zamykało i było wzburzone. Góry trzęsły się jak trzcina na wietrze i wyrzucały na wszystkie strony poszarpane skały. Morze wrzało, jak woda w kotle, wyrzucając kamienie na ląd. Gdy Bóg zapowiedział dzień i godzinę przyjścia Jezusa oraz ogłaszał Swojemu ludowi wieczne przymierze, wymówił jedno zdanie, potem zatrzymał się, dopóki Jego słowa nie rozeszły się po całej ziemi. Izrael Boży stał z oczyma wzniesionymi w górę, przysłuchując się słowom wychodzącym z ust Jahwe, które rozchodziły się po ziemi niczym huk najgłośniejszego grzmotu. Zapanowała bardzo uroczysta chwila. Przy końcu każdego zdania święci wołali: “Chwała! Alleluja!” Oblicza ich jaśniały chwałą Bożą i lśniły jak oblicze Mojżesza, gdy schodził z góry Synaj. Z powodu tej chwały, bezbożni nie mogli na nich patrzeć. Gdy nad tymi, którzy czcili Boga i zachowywali Jego Sabat, wypowiedziane zostało wieczne błogosławieństwo, rozbrzmiał potężny okrzyk zwycięstwa nad bestią i jej obrazem. DW 211.2\nWtedy, kiedy ziemia miała odpoczywać, rozpoczął się rok jubileuszowy. Widziałam pobożnego niewolnika, jak podnosił się w triumfalnym zwycięstwie, zrzucając krępujące go kajdany, podczas, gdy jego zmieszany, bezbożny właściciel, nie wiedział co czynić, ponieważ bezbożni nie mogli rozumieć słów wypowiadanych głosem Boga. DW 211.3\nWkrótce ukazał się duży, biały obłok, na którym siedział Syn człowieczy. Z ogromnej odległości obłok wydawał się bardzo mały. Anioł powiedział, że jest to właśnie znak Syna Człowieczego. Gdy przybliżył się do ziemi, mogliśmy dostrzec niezwykłą chwałę i majestat Jezusa, jak zbliżał się, by zwyciężyć. Towarzyszył Mu w drodze orszak świętych aniołów z błyszczącymi koronami na głowach. Żadna mowa nie jest wstanie opisać chwały tej scenerii. Żywy obłok majestatu i niezrównanej chwały przybliżał się coraz bardziej i coraz wyraźniej mogliśmy dostrzec miłą postać Jezusa. Nie nosił już cierniowej korony, lecz na Jego świętej głowie spoczywała korona chwały. Na szacie i biodrach wypisane było imię: Król królów i Pan panów. Jego oblicze świeciło jak słońce w południe, oczy były jak ogniste promienie, a nogi jak świecący spiż. Głos Jego był jakby akordem wielu muzycznych instrumentów. Ziemia drżała przed Nim, niebiosa ustąpiły jak księga zwinięta, a góry i wyspy poruszyły się ze swoich miejsc. “A królowie ziemi i książęta i hetmani i mocarze i każdy niewolnik i każdy wolny pokryli się w jaskinie i skały gór. I rzekli górom i skałom: upadnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem tego, który siedzi na stolicy i przed gniewem tego Baranka. Albowiem przyszedł dzień on wielki gniewu jego i któż się ostać może.” Ci, którzy jeszcze niedawno chcieli zgładzić z ziemi wierne dzieci Boże, teraz byli świadkami spoczywającej na nich Jego chwały. Wśród przerażającego strachu, słyszeli głosy świętych, radośnie oznajmiające: “Oto nasz Bóg, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi.” DW 212.1\nPotężnie zadrżała ziemia, gdy głos Syna Bożego wywoływał śpiących świętych. Usłuchali oni Jego głosu i wyszli z grobów, odziani w chwalebną nieśmiertelność, wołając: “Zwycięstwo, zwycięstwo nad śmiercią i grobem! Gdzież jest, o śmierci! bodziec twój? Gdzież jest piekło! zwycięstwo twoje?” Wtedy żywi święci i zmartwychwstali podnieśli swoje głosy w wielkim porywającym okrzyku zwycięstwa. Te ciała, które złożone zostały do grobu z piętnem choroby i śmierci, wyszły teraz w nieśmiertelnym zdrowiu i sile. Żywi święci, w jednej chwili, w okamgnieniu zostają przemienieni i wraz ze zmartwychwstałymi uniesieni w powietrze na spotkanie swego Pana. Co za wspaniałe spotkanie! Przyjaciele, których rozłączyła śmierć, zostają ponownie połączeni, aby już nigdy się nie rozstawać. DW 212.2\nPo obu stronach pojazdu z obłoków były skrzydła, a pod nim żywe koła. Gdy wóz ten unosił się w górę, koła wołały: Święty!, a skrzydła poruszając się wołały Święty! a orszak świętych aniołów, otaczających obłok, wołał: Święty, Święty, Święty, Pan, Bóg Wszechmogący! A święci w obłoku wołali: “Chwała! Alleluja!” I wóz wznosił się ku górze, do Świętego Miasta. Przed wejściem do Miasta, święci zostali ustawieni w dokładnym czworoboku, z Jezusem w środku. On zaś głową i ramionami przewyższał wszystkich świętych i aniołów. Wszyscy w czworoboku mogli spoglądać na Jego majestatyczną postać i nadobne oblicze. DW 212.3


Wystawa Kotów Rasowych - Mój Toruń\nMój Toruń: Główna » Artykuły sponsorowane » Wystawa Kotów Rasowych\nDodane: 13:05, 5 września 2013\nStowarzyszenie Hodowców Kotów Rasowych w dniach 14/15 września 2013 organizuje Międzynarodową Wystawę Kotów Rasowych, to wydarzenie o bardzo wysokim znaczeniu dla hodowców krajowych i zagranicznych. Stowarzyszenie Hodowców Kotów to organizacja należąca do największego i najbardziej prestiżowego związku felinologicznego na świecie – World Cat Federation (WCF) zrzeszającego hodowców kotów z całego świata.\nWystawa będzie trwała 2 dni i przybędą na nią hodowcy kocich piękności z całej Polski oraz hodowcy z zagranicy. Kocie piękności można podziwiać w godzinach 10.00 do 17.00. Zapewnimy ze będzie naprawdę co oglądać, w wystawie weźmie udział około 150 kotów sprowadzonych z różnych części Świata.\nBędą to niesamowite okazy, koty których nie widuje się na co dzień na ulicach. Osoby kochające zwierzęta, nie tylko koty, znajdą na pewno coś interesującego dla siebie. Będą między innymi koty norweskie leśne, które charakterem bardzo przypominają psy, zobaczymy też najrzadszą rasę świata – egipskie mau, tych kotów hodowlanych jest zaledwie parę sztuk w Polsce. Będzie można także podziwiać koty, które wyglądają jak małe lamparty, czyli koty bengalskie, na wystawie zagoszczą również kotki z kręconym krótkim futerkiem – cornish rex, które mają w sobie niesamowitą energię do zabaw, są nad wyraz towarzyskie i kontaktowe.\nPodczas wystawy będzie można porozmawiać z hodowcami różnych ras kotów jak i dowiedzieć się od nich jak radzić sobie ze swoimi kotkami. Na wystawie będą również dodatkowe atrakcje dla najmłodszych miłośników zwierząt: kocie malowanie twarzy, kocurki z balonów, warsztaty plastyczne, konkursy o kotach z nagrodami itp.\nXI i XII Międzynarodowa Wystawa Kotów Rasowych – 14/15 wrzesień 2013\nIV Liceum Ogólnokształcące ul. Warszawska 1 (Hala Sportowa)\n[SHK / MT]\nDział: Artykuły sponsorowane, Co? Gdzie? Kiedy?\nTagi: Wystawa Kotów Toruń


Różaniec (I sobota miesiąca) - luty 2017\nJesteś tutaj: SiostryMisjonarki.pl » Modlitwy » Różaniec Maryjny » Różaniec (I sobota miesiąca) » Różaniec (I sobota miesiąca) - luty 2017\nNiepokalane Serce Maryi, dziś pragniemy szczególnie wynagradzać Ci za bluźnierstwa przeciwko Jej Dziewictwu.\nOto ja, służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego. Oto ja, dziecko Twoje, Ojcze Niebieski, brat Jezusa, dziecko Maryi i Kościoła. Niech mi się dzieje według Twego Słowa. Ono jest żywe, skuteczne i trwa, Ono ma moc stwarzać i przemieniać, nie wraca bezowocne, ale przynosi plon. Niech mi się stanie według Twego Słowa: Jezus jest Twoim Słowem, niech w moim życiu odzwierciedla się Jego życie. Chcę Go naśladować, chcę kochać, jak On – zawsze i każdego, nie czekając na lepsze czasy. Chcę zacząć kochać teraz – i przyjąć jego królowanie w moim sercu, życiu, w mojej rodzinie, sąsiedztwie i pracy.\nPanie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. Elżbieto, radujesz się obecnością Maryi i Jezusa w Twoim domu, nawet Jan w Twoim łonie z radością porusza się na głos Maryi. Jezus został z nami w Swoim Słowie, w sakramentach, we wspólnocie Kościoła, czeka w modlitwie i chce, byśmy znaleźli dla Niego czas i serce. Maryja przyszła do Ciebie, aby Ci pomóc, wiedziała, że Ją zrozumiesz, bo także w Twoim życiu Pan Bóg dokonał wielkich rzeczy, chociaż najpierw musiałaś długo czekać, nie rozumiejąc Bożych planów i dróg. Chcę ze wszystkim i zawsze iść najpierw do Jezusa i do Jego Matki, a potem – z Jezusem w sercu – do innych, aby i w ich życiu mogły się dokonać wielkie dzieła Bożej miłości.\nTajemnica 3 – Narodzenie PJ\nNie było dla nich miejsca w gospodzie, ale Oni zadowolili się stajenką. Ta licha stajenka stała się pałacem Niebieskiego Króla. Każde serce ludzkie pragnie być kochanym i kochać, ale miłość często jest ukryta – pośród spraw drobnych, codziennych, pośród cierpienia, łez. Jest cicha, pokorna, cierpliwa, łaskawa, nie zazdrości, nie szuka ani siebie, ani poklasku, nie robi wokół siebie szumu, wszystko przetrzyma, zniesie, wybaczy i pozwoli zacząć wszystko od początku, bo we wszystkim pokłada nadzieję. Wszyscy jej pragną, ale nie wszyscy są gotowi nią żyć, ponieważ wiele wymaga. Jezu, Ty jesteś miłością, niech moje serce stanie się Twoim ulubionym miejscem odpoczynku, niech promieniuje Twoją miłością i niesie ją w świat, byś mógł w nim prawdziwie królować.\nTajemnica 4 – Ofiarowanie Jezusa w świątyni\nRozważmy głębiej tę tajemnicę.\n1) Ten oto przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu, a Twoją duszę miecz przeniknie. Wobec Jezusa można przejść obojętnie, można Go ukochać albo wyrzucić z życia. Można się o Niego potknąć albo wesprzeć się na Nim i powstać z każdego upadku ludzkiej słabości. Aby Go znaleźć, aby dawać Go innym, czasem trzeba dać swoje serce przebić mieczem boleści, jak Maryja. Jezu, jesteś moim Panem i moim Bogiem, poza Tobą nie chcę innego. Jezu, tylko życie w Twojej bliskości ma sens, choć czasem kosztuje krew i łzy. Króluj w moim sercu i życiu, abym mógł zawsze przebywać w Twojej chwale.\n2) Kiedy minął czas rytualnego oczyszczenia Maryi, razem z Józefem idzie do świątyni ofiarować Jezusa Ojcu. Po urodzeniu dziecka był – wg Prawa Mojżeszowego – potrzebny czas i obrzęd oczyszczenia. Po jego upływie idą dokonać kolejnego aktu wymaganego przez Prawo. Ostatnią plagą, która dotknęła krnąbrnego i zawziętego faraona, i która pozwoliła wyjść Izraelitom z niewoli, była śmierć pierworodnych. Naród Wybrany został ochroniony przez krew baranka paschalnego, którą pomalowane były odrzwia domów. Ale odtąd każdy pierworodny chłopiec należał do Boga i musiał być „wykupiony”, to znaczy trzeba było złożyć za niego ofiarę. Jezus całkowicie należał do Boga, a później sam stał się Ofiarą, która uwolniła ludzi z przekleństwa śmierci i piekła i uczyniła ich dziećmi Bożymi. Maryja z Józefem wypełniają Prawo Boże, ich wierność przynosi błogosławione owoce – spotkani Anna i Symeon świadczą o wierności Boga, o Którym czytamy, że Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 Tm 2, 13). Przepraszajmy Maryję i razem z Nią Jezusa za te chwile naszego życia, w których zabrakło naszej wierności – przykazaniom, natchnieniom, postanowieniom…, zabrakło czynów miłości w codzienności.\n3) Maryja z Józefem wiedzieli, że złożą przepisaną ofiarę i wrócą do domu. Nie był to jednak dla Nich jedynie czysto zewnętrzny akt posłuszeństwa Bogu i Jego nakazom. Trudno nam sobie wyobrazić, jak Oni przeżywali to wydarzenie, ponieważ byli członkami Ludu Wybranego i żyli 2000 lat temu w konkretnym miejscu i okolicznościach. Tajemnica, która w Nich i przez Nich się dokonywała, przekraczała ludzkie możliwości pojmowania, dlatego też byli w jej obliczu samotni, zdani na Boga i siebie nawzajem. Nikt by nie uwierzył i nie zrozumiał, jeszcze też nie nadszedł czas jej objawienia. Także w naszym życiu są sytuacje i chwile, w których głęboko doświadczamy samotności, czasem może nabrzmiałej Bogiem. I my przeżywamy tajemnice, które zna i rozumie tylko On, jest w nich obecny i pragnie nam pomóc. Czasem stajemy z drżeniem wobec tajemnicy serc naszych bliskich, mogąc trwać w bliskości i dystansie jednocześnie wobec wielkich dzieł Boga, które się dokonują. Przepraszajmy za każde nasze zamknięcie na Boga i ludzi oraz za nachalność w kontaktach z innymi, kiedy trzeba się było usunąć i modlić.\n4) Teraz, o Panie, pozwól odejść swemu słudze w pokoju, bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie – modlił się szczęśliwy Symeon. Bóg obiecał a starzec ufał i Bóg wypełnił obietnicę. Kiedy niewolnica Hagar, upokorzona przez Sarę, żonę Abrahama, uciekła na pustynię, przyszedł do niej anioł Pana. Hagar powiedziała: Ty jesteś Bogiem, który mnie widzi (Rdz 16, 13). Bóg jest Tym, który mnie kocha – od zawsze i na zawsze, bez warunków. Nie ma takiej możliwości, aby przestał mnie kochać, ponieważ jest Miłością. Skoro mnie kocha, to jest zawsze bardzo blisko mnie i pragnie mojego prawdziwego szczęścia. Nie dzieje się nic, o czym by nie wiedział i z najgorszego może wyprowadzić najlepsze. Symeon czekał długie lata, ufał, chociaż chyba nie zawsze i nie wszystko rozumiał. Bóg jest Tym, który na mnie patrzy, a Jego spojrzenie jest pełne miłości i miłosierdzia. I nie zdrzemnie się ani nie zaśnie Ten, który mnie strzeże (por. Ps 121, 3n). Jestem bezpieczny. Tylko – czy ufam? Czy cierpliwie czekam na wypełnienie Bożych obietnic? Na czym się koncentruję w sytuacjach trudnych? Panie, otwieraj nasze oczy, abyśmy dostrzegali Twoją miłość – i nasze serca, abyśmy ją przyjmowali. I spraw, byśmy kochali tak, jak Ty – każdego, zawsze i jako pierwsi.\n5) A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim (Łk 2, 39n). Po przedziwnym spotkaniu na dziedzińcu świątyni przyszedł czas na szarą codzienność. A może jednak nie szarą? Jezus był z Nimi, patrzyli, jak się rozwijał, rósł, napełniał mądrością. Cieszyli się Nim jak wszyscy rodzice cieszą się oczekiwanym i ukochanym dzieckiem. Kiedy Jezus jest pomiędzy nami – w rodzinie, w sąsiedztwie, w pracy… – codzienność nie jest szara, chociaż może się wydawać bardzo monotonna. Nasz Pan obiecał, że gdzie dwaj albo trzej zebrani będą w Jego imię, tam On będzie obecny (Mt 18, 20), a Jego obecność przemienia. Wszystkich i wszystko. Jeśli trudno zebrać dwóch albo trzech, to może warto… zacząć od jednego – od siebie, aby przez życie w bliskości z Nim czynić Go obecnym tam, gdzie jesteśmy. I prosić, by On sam dokonywał cudów swojej miłości w sercach tych, którzy są obok. A wtedy spotkamy się w Jego imię i będą dziać się Boże cuda, może takie małe, codzienne, ale realne – cuda Bożej miłości. Maryjo, chronimy się w Twoim Niepokalanym Sercu, aby to było możliwe.\nSzukacie Jezusa z Nazaretu? Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał. Józef i Maryja z bólem serca szukali Chłopca, lękając się, by nie stało Mu się nic złego. Kobiety przyszły do grobu z bólem serca, by namaścić Ciało Zmarłego i dać upust swojemu cierpieniu. A Jezus zmartwychwstał i jest obecny w Swoim Kościele. My jesteśmy Jego świątynią, w której On chce przebywać, królować, w której pragnie być ukochany. Trzeba Go nieustannie szukać, a znajdując znów wyruszać na poszukiwanie, a On daje się znaleźć temu, kto Go szuka uczciwe i wytrwale. Jest w nas i pomiędzy nami, bardzo blisko, trzeba tylko otworzyć oczy, przyjść i przytulić się do Jego Serca, On sam reszty dokona.\nMaryjo, przyjmij to rozważanie jako zadośćuczynienie za wszystkie obelgi i zniewagi wyrządzane Tobie przez ludzi. O miłościwa Pani i Matko nasza, okaż nam litość i zmiłuj się nad nami grzesznymi. Amen.


zakupy - Haps.pl\nCiepłe dni to doskonała okazja do spędzania czasu na świeżym powietrzu. To także odpowiednia pora na grillowanie i pikniki. W Lidlu znajdziesz świetną ofertę na różnokolorowe pojemniki na ciasto lub owoce. Z praktycznym zamknięciem i w różnych...\nPojemniki kuchenne w zestawie i to za dobrą cenę? To musi być hit. Co ważne - to niezbędnik w każdej kuchni, bez którego przechowywanie jedzenia nie byłoby takie proste. Ciekawe pojemniki z bambusową pokrywką są dostępne na promocji w Lidlu. Podob...\nCzy przez inflację zmieniły się nasze nawyki przy robieniu zakupów? Czy nadal chętnie odwiedzamy restauracje, do których z radością ruszyliśmy, gdy skończyły się lockdowny? Jak sytuacja wygląda z punktu widzenia restauratorów? O wpływie drożyzny n...\nDodatki do żywności wywołują wiele kontrowersji. Czy są bezpieczne? Nie każdego trzeba się obawiać\nDodatki do żywności często wywołują wiele kontrowersji. Czy wszystkie są takie straszne i powinniśmy się ich bać? Czy są dopuszczalne w tzw. zdrowej żywności, która ma etykietę "ekologiczna"? I przede wszystkim - czy są bezpieczne dla naszego...\nDrastyczny wzrost cen, w tym również żywności, nie przestaje być tematem rozmów. Polacy chętnie publikują w sieci zdjęcia paragonów ze sklepów i porównują je z cenami sprzed roku. Jedna z naszych czytelniczek również przesłała nam zdjęcia, na...\nNa zakupy chodzicie z bawełnianą torbą, bo wszyscy mówią, że tak jest eko? My też tak myśleliśmy. Okazuje się jednak, że to wcale nie jest przyjazne dla środowiska. Wyjaśniamy, dlaczego.\nCeny idą w górę. Jeden z najpotrzebniejszych produktów już nie za 5, a za 8 zł\nO tym, że ceny idą w górę, mówią już chyba wszyscy. Jak jest z produktami spożywczymi? Najbardziej drożeją olej, mięso i warzywa.\nJajka to podstawowy produkt w większości polskich kuchni. Okazuje się, że niedługo możemy być zmuszeni do ograniczenia ich spożycia. Zbliżają się kolejne podwyżki.\nNarzekacie na ceny jedzenia w Polsce? Okazuje się, że ten problem nie dotyczy tylko naszego kraju.\n12 piw gratis? Biedronka znów zachęca piwoszy. Znana wszystkim promocja ma ruszyć już w tym tygodniu.\nParagony grozy wciąż straszą. Jeśli ceny obiadów w nadmorskich smażalniach już się opatrzyły, co powiecie za nieco tańsze zakupy? Okazuje się, że wydając niecałe 10 złotych, również można się zdenerwować.\nDwa tygodnie wystarczyły, by ceny w sklepach wywindowały. Herbata droższa o niemal 20 proc. Czy coś potaniało?\nPrzez ostatnie dwa tygodnie odnotowano znaczny wzrost cen. Produktami, które podrożały najbardziej, są herbata, masło i jabłka. Na szczęście kilka produktów kupimy w niższych cenach.\nNajtańsze zakupy zrobimy w Biedronce? Już nie. Z najnowszych badań wynika, że liderem okazji cenowych jest teraz inna sieć. Sprawdźcie, gdzie zaoszczędzicie najwięcej.\nSezon na krajowe owoce i warzywa w tym roku się nieco przesunął. Przeciągająca się zima i późniejsze przymrozki sprawiły rolnikom i sadownikom spory kłopot. Przez to musieliśmy uzbroić się w cierpliwość i... zasobniejsze portfele.\nTego w sklepie mięsnym nikt nie chce zobaczyć. Wideo z myszą obiegło cały świat. "Jest ok. Ona jest organiczna"\nGryzonie czy inne intruzy, to ostatnie, co sprzedawcy, a tym bardziej klienci chcą widzieć w lokalach. Taki gość pojawił się niedawno w ladzie chłodniczej z mięsem jednego z popularnych za granicą sklepów. Wszystko nagrała tiktokerka. Zarząd sieci...\nDługi weekend czerwcowy wypada już w tym tygodniu. W czwartek obchodzimy Boże Ciało, które jest dniem wolnym od pracy. Wiele osób zastanawia, czy 4 czerwca są otwarte sklepy, ponieważ tego dnia sporo pracowników postanawia przedłużyć weekend. Zate...\n"Jak nie chcą jeść mięsa i serów, to po co nazywają tak swoje jedzenie?", czyli komu przeszkadza burger roślinny i wegański ser\n"Mleko sojowe", "ser wegański", "burgery roślinne" - komu to przeszkadza? Okazuje się, że to nie kwestia obyczajowa, a polityczna. Tak bardzo, że sprawa co rusz trafia do Komisji Europejskiej. A czy ktoś myśli o konsumentach? Owszem, ale zależy o...\nNa bazarkach i w sklepach pojawiły się już młode ziemniaki. Czy na pewno pochodzą z polskich wykopków? Jagna Niedzielska ostrzega, by nie dać się nabrać.\n"Tak, tak, krajowe" - czy na pewno? Podpowiadamy, jak odróżnić truskawki polskie od tych z importu\nTruskawki polskie, choć na razie nieśmiało, już pojawiają się na straganach i w sklepach. Jednak całkiem często do czynienia mamy nie z krajowymi, a tymi z importu. Można szukać oznaczeń na cenówkach - ale co, gdy ich nie ma?\nSezon na czereśnie jeszcze się nie zaczął, jednak pierwsze owoce można już dostać w sklepach. Ile kosztują czereśnie? Na razie zapomnijmy o 8 zł za kilogram. W jednym z podwrocławskich sklepów liczą za nie jak za zboże.\nNie wszyscy mają szansę ich spróbować, bo sprzedaż jest ograniczona, a gdy już się pojawiają w sklepach, rozchodzą się jak ciepłe bułeczki. Mnie udało się dorwać w Lidlu danie z linii Makłowicz Menu i śpieszę z informacją, jak było. Mała zapowiedź...\n"Apogeum liczby zakażeń i hospitalizacji mamy za sobą" - mówił minister Niedzielski podczas środowej konferencji. Rząd łagodzi obostrzenia, ale gastronomia dalej w zawieszeniu.\nWyrzucanie jedzenia do śmietnika - czynność, która najbardziej kojarzy nam się z marnowaniem. Dlaczego? Robimy to własnoręcznie: widzimy produkt, oceniamy jego świeżość/zepsucie i wrzucamy do kosza. Mało kto jednak zastanawia się nad tym, czego ni...\nAby ułatwić klientom zrobienie ostatnich świątecznych zakupów, Lidl i Biedronka wydłużyły godziny otwarcia. W jakich godzinach będą otwarte najpopularniejsze dyskonty?\nKolejki w sklepach, pełne wózki sklepowe, promocje na jajka i twarogi. Wiadomo - idzie Wielkanoc. Jak kupujemy? Czy w pandemii jest inaczej? Kiedy najlepiej iść na zakupy i jak nie dać się naciągnąć w supermarkecie? Sprawdzamy, wyjaśniamy, doradzamy.\nZiemniaki w plastikowej siatce i kasza w foliówkach... Jak kupować na wagę i dlaczego powinniśmy to robić?\nZiemniaki? Plastikowa siatka z banderolką. Kasza? Tekturowe opakowanie i cztery woreczki. Orzechy? Kolorowe opakowanie z grubej folii. Nasze jedzenie jest w plastiku. Ale możemy coś zmienić.\nWygoda i funkcjonalność w jednym? Mamy na to sposób. Warto pomyśleć o zakupie bawełnianych toreb, które idealnie nadadzą się na ciężkie zakupy. Są dostępne w wielu modnych wzorach, które umilą twoje oko. Są nie tylko ładne, ale i wytrzymałe. Polecamy zakup bawełnianych toreb. Do wyboru


muzyka polska - Zwierciadlo.pl\nArtysta zmarł 22 maja 2017 w szpitalu w Warszawie. Od lat należał do najpopularniejszych polskich muzyków.\nZ okazji 80. rocznicy urodzin artystki, która była szczególnie uważna\nna drobiazgi, nastroje, detale, powstała specjalna seria przedmiotów codziennego użytku, ozdobiona\nnajpopularniejszymi cytatami z jej piosenek.\nKoncert „Panny Wyklęte. Wygnane” w Stodole\nW czwartek, 15 stycznia, w warszawskiej Stodole odbędzie się premierowy koncert promujący projekt Panny Wyklęte / Wygnane vol.1. Na scenie wystąpią cenione polskie wokalistki, m.in. Kasia Kowalska, Ania Rusowicz, Marika, Marcelina, zespół Dziewczyny, Ania Brachaczek, Kasia Malejonek i Angelika Korszyńska – Górny, a także zespół Paresłów.