25-lecie działalności artystycznej\n„Solczanie” - bogactwem kulturalnym Wileńszczyzny\nPrezentacją nowego programu koncertowego odznaczył jubileusz – 25-lecia działalności artystycznej – polski zespół folklorystyczny „Solczanie”.\nW drugim dniu Świąt Bożego Narodzenia do sali Centrum Kultury w Solecznikach przyszło setki wiernych przyjaciół, sympatyków i wielbicieli zasłużonego dla kultury polskiej zespołu. Jubileuszowy koncert po raz kolejny potwierdził, że „Solczanie” nadal potrafią cieszyć się z możliwości umilania ludziom życia, bowiem żaden prezent, który zespół otrzymał z okazji swojego święta nie dorównuje prezentowi, jaki publiczność otrzymała od samego jubilata.\nZ całą pewnością dla najwierniejszych sympatyków zespołu pamiętne są wszystkie koncerty, a było ich w ciągu dwudziestu pięciu lat ponad 500! Zespół przemierzył z koncertami wzdłuż i wszerz Litwę i Polskę, niejednokrotnie reprezentował nasz kraj na międzynarodowych konkursach folklorystycznych w Niemczech, Polsce, na Ukrainie, Białorusi i w Czechach. Zaletą zespolaków jest to, że w ich twórczości ilość koncertów nigdy nie była „zwykłą produkcją towaru kulturowego”. Po prostu nie są ludźmi pracującymi w kulturze. Niemal wszyscy na co dzień pracują w zawodach mało związanych z twórczością, lecz są ludźmi, którzy tą kulturą żyją. A to, że nie są skąpi, lecz hojni i otwarci, to dzielą się nią z innymi…\nHistoria zespołu „Solczanie” jest nierozerwalnie związana z historią odrodzenia polskiej kultury na Wileńszczyźnie w końcu lat 80. ubiegłego stulecia. W 1987 roku z inicjatywy prezydium związków zawodowych pracowników oświaty rejonu solecznickiego został założony pierwszy polski zespół folklorystyczny w rejonie solecznickim, którego prezesem została Zofia Griaznowa. Na początku zespół składał się jedynie z chóru. Wiadomo, gdzie jest piosenka powinien być i taniec, dlatego powstanie grupy tanecznej było tylko kwestią czasu. Ziemia Solecznicka zawsze była bogata w piękne dziewczyny i przystojnych chłopaków, którzy umieją i lubią tańczyć. Powołanie grupy tanecznej oraz kapeli muzycznej ostatecznie uformowało zespół, któremu było sądzone stać się wizytówką kulturalną rejonu solecznickiego.\nOd pierwszych lat istnienia zespół wykorzystuje w swoim repertuarze dziedzictwo kulturalne Wileńszczyzny oraz Polski. Tradycyjny program artystyczny „Solczan” obejmuje zarówno pieśni i obrzędy podwileńskie, jak też suity, piosenki i tańce polskich regionów – lubelskie, krakowskie, łowickie, śląskie. W swoim repertuarze zespół posiada piosenki religijne, a także wiązankę pieśni patriotycznych i biesiadnych. Trwałym fundamentem zespołu jest kapela, którą twardą ręką od lat kieruje Gienadij Afanasjew. Układów tanecznych uczy „Solczan” Bożena Daniele i Liliana Malinowska, zaś artystyczny wizerunek zespołu tworzy Renata Brasel. Na stanowisku prezesa zespołu, a zarazem i menagera, od kilku lat jest jedna z najbardziej doświadczonych solistek – Regina Sokołowicz.\nPierwszą część jubileuszowego koncertu „Solczanie” poświęcili folklorowi sąsiednich regionów. Publiczność usłyszała piosenki i zobaczyła tańce litewskie, białoruskie, ukraińskie i rosyjskie. Każdy z poszczególnych numerów artyści wykonywali w strojach ludowych sąsiednich narodów.\nW drugiej części koncertu widownia usłyszała i zobaczyła dotąd nie wykonywane przez „Solczan” pieśni i tańce różnych regionów Polski. Wykonane z duszą i kunsztem artystycznym numery programowe wywoływały burzę oklasków wśród pełnej zachwytu publiczności, wśród której nie zabrakło gości honorowych – przewodniczącego AWPL, członka Parlamentu Europejskiego Waldemara Tomaszewskiego, wiceprzewodniczącego Sejmu RL Jarosława Narkiewicza, posła na Sejm RL Leonarda Talmonta, mera rejonu solecznickiego Zdzisława Palewicza, przedstawicieli zespołów artystycznych rejonu, sympatyków oraz byłych członków zespołu. Osoby gratulujące jubileuszu, z własnej woli, stanęły przed prawie niewykonalnym zadaniem, zrelacjonowania swoich uczuć oraz sprecyzowania pozytywnej energii, którą zostali naładowani przez „Solczan”.\n– Dzisiejszy uroczysty wieczór, honorujący jubileusz 25-lecia działalności zespołu pieśni i tańca „Solczanie”, jest tą niezwykłą okazją, kiedy mogę przekazać Państwu słowa mojego uznania i wyrazić podziw dla zapału, inwencji, talentu i zaangażowania wszystkich, którzy przez wiele lat należeli i nadal należą do zespołu. Wszystkich, którzy go tworzyli, wspierali i rozwijali swoją pracą. Z wielkim uznaniem odnoszę się do pieczołowitej ochrony i kontynuacji tradycji regionalnej Ziemi Solecznickiej, za co serdecznie dziękuję. Jesteście niepowtarzalni, czarujący, pełni werwy i energii, czego też życzę na dalsze lata – powiedział w swoim wystąpieniu mer rejonu solecznickiego, prezes Solecznickiego Oddziału Rejonowego Związku Polaków na Litwie Zdzisław Palewicz.\nW imieniu władz samorządowych oraz oddziału rejonowego ZPL Z. Palewicz odznaczył dyplomami honorowymi Renatę Brasel, Bożenę Daniele, Lilianę Malinowską, Gienadija Afanasjewa i Reginę Sokołowicz. Każdy z członków zespołu otrzymał od Solecznickiego Oddziału Rejonowego ZPL i prezesa AWPL dyplomy i kupony.\nW. Tomaszewski dziękując zespolakom za wspaniały koncert, zaznaczył, że „Solczanie” na przeciągu swej całej działalności artystycznej promują nie tylko polską kulturę, ale i bogactwo kulturowe Wileńszczyzny, która jest ziemią ojczystą wielu narodów.\n– Jesteście nierozerwalną częścią Wileńszczyzny, dumą nie tylko rejonu solecznickiego ale i całej społeczności polskiej na Litwie. Wasz wpływ na życie duchowe Wileńszczyzny, sukcesy kulturalne i polityczne trudno jest przecenić – powiedział W. Tomaszewski.\nNa zdjęciach: śpiew i taniec “Jubilatki”.


Justyna Kaczmarek - alergolog, internista | ZnanyLekarz.pl\nNajlepszy lekarz u jakiego niałem okazję się leczyć. Wielka kompetencja, doświadczenie, dobra diagnoza, wnikliwość, wielka życzliwość, rzeczowość. Wszystkie cechy dobrego lekarza. Dodatkowo bardzo wielka kultura osobista.\nPotwierdzam, bardzo dobra specjalistka, konkretna w działaniu i cierpliwa dla pacjenta. W pełni polecam Panią doktor.\nBardzo polecam! Pani doktor zawsze ma czas dla pacjentów, jest bardzo miła i posiada duże doświadczenie. Przez 6 lat chodziłam do innego alergologa, który powtarzał że wszyscy mają taką alergie. Dawał mi leki na które już się uodporniłam!! Gdy zmieniłam lekarza na panią Kaczmarek okazało się że dostałam astmę alergiczną. Pani doktor była bardzo zdziwiona że jeszcze nie zaproponowano mi odczulania! Mimio że miałam trochę wątpliwości pani Kaczmarek uspokoiła mnie i za 2 tygodnie zaczynam odczulanie. Jeszcze raz bardzo polecam panią Justynę Kaczmarek.\nBardzo rzeczowy lekarz, nigdy nie miałam przeprowadzonego tak dokładnego wywiadu lekarskiego;) Zlecono mi podstawowe badania (nawet z krwi, nie spotkałam się z tym jeszcze). Do tego pani jest bardzo miła, nie czułam się skrępowana, jak najbardziej pozytywnie! Polecam każdemu kto szuka lekarza który go wysłucha;)\nGdy już nie miałam siły jeździć do Warszawy miałam ogromne problemy ze znalezieniem lekarza w Toruniu, który byłby w stanie mi pomóc w mojej astmie. W końcu trafiłam do Pani Doktor Justyny Kaczmarek, która okazała się wspaniałą osobą i również wspaniałym lekarzem. W każdej chwili mogę liczyć na pomoc Pani Doktor, często radzę się telefonicznie. Na wizytach Pani Doktor poświęca pacjentowi czas, i potrafi słuchać pacjenta, co jest bardzo ważne. Jest kompetentną osobą z ogromną wiedzą medyczną. - wdzięczna pacjentka : Grażyna Figalska\nBardzo przyjemna osoba, zna się na rzeczy! Stara się jak najbardziej pomóc i wyjaśnić na czym polega problem zdrowotny. Uważnie słucha pacjenta i wyciąga odpowiednie diagnozy. Chodziłam do wielu dermatologów, którzy twierdzili że jestem uczulona na wszystko co jem i nie potrafili mi pomóc! Byłam załamana! Kiedy trafiłam do pani Justyny dowiedziałam się że przyczyna moich złych wyników jest zupełnie inna niż uczulenie! Świetnie,wiem co mi jest i najlepsze jest to, że mogę jeść wszystko! :)\nBardzo cierpliwa a zarazem bardzo taktowna pani doktor. Leczę się od 10 lat i dzięki pani doktor choroba moja jest ustabilizowana. Na początku moich pierwszych kontaktów pozwalałam sobie na przerwy w leczeniu. Co było karygodne. Pan doktor prędko przywołała mnie do porządku. I tak jestem wierna do dziś.\nDzięki tym opiniom trafiłam do pani Doktor. Cierpliwie wysłuchała dolegliwości, zleciła testy, które nic nie wykazały. Alergolog nie zostawiła mnie, szukała dalej. Dała leki, po których jak zawsze (od 2 miesięcy) obudziłam się w nocy i wstając stwierdziłam NIE MUSZĘ WSTAWAĆ PRZECIEŻ NIE KASZLĘ. Lekarka w przychodni dała antybiotyki i kazała przestać kaszleć, bo nakręcam odruch kaszlu.\nPani Kaczmarek rozpoznała astmę. Biorę leki i teraz jest ok.\nSERDECZNIE POLECAM, bardzo dobry specjalista, zna swoich pacjentów, serdeczna, miła, rzetelnie informuje o diagnozie i leczeniu.\nBardzo dobra specjalistka, konkretna w działaniu i ceirpliwa dla pacjenta. Gorąco polecam, bo lekarzy z powołania jest coraz mniej. Jedyna wada to długie kolejki do Pani dr, ale to coś znaczy. Jak już się znajdzie dobrego specjalistę to nawet parę godzin w poczekalni nie jest straszne. Pani dr dziękuję za tak fachową pomoc w trudnych dla mnie sytuacjach.\nW pełni zgadzam się z "młodą szyją ". Pani Doktor cierpliwie wysłuchuje pacjenta z należytą uwagą, stawia poprawne diagnozy i wspaniale leczy! Polecam wszystkim!


PAVILLON BLEU HOTEL RESTAURANT (Royan, Francja) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Pavillon Bleu Hotel Restaurant\nHotele w pobliżu Marche de producteurs\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Pavillon Bleu Hotel Restaurant\nAtrakcje w pobliżu obiektu Pavillon Bleu Hotel Restaurant\nPavillon Bleu Hotel Restaurant opinie, Royan\nNr 34 wśród 44 hoteli w lokalizacji Royan\n12 allee des Algues, 17200, Royan, Francja\n#34 z 44 hoteli w lokalizacji: Royan\n12 allee des Algues, 17200, Royan Francja\nUżytkownik Christopher D napisał recenzję cze 2016\nOxford, Wielka Brytania151 przesłanych treści92 podziękowania\nHotel jest schowany w dzielnicy mieszkalnej Pontaillac kilka minut od plaży. Pokoje rozmieszczone są nieoficjalnie jeden z czterech różnych budynkach. Nie ma windy na pierwszym piętrze w budynku głównym ale w pokoju był bardzo przyjemny sunsoaked balkon. To nie było dodatków ale to tylko wanna natrafiliśmy w dziesięć dni. Łóżka były dobrej wielkości i komfortowe i lokalizacja hotelu zapewniały, że była to najcichsza noc z naszych wakacji. Było nieskazitelnie czyste, a w 69E na noc, nie mógłbym prosić o więcej.…\n72 USD - 172 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)


"Złoty latawiec" Dezső Kosztolányi - Konflikt pokoleń - Na Czytniku\nprzez Katarzyna Denisiuk 14 maja 2021\nnapisany przez Katarzyna Denisiuk 14 maja 2021\nTwórczość węgierskiego pisarza, poety, dziennikarza i tłumacza poznałam czytając Ptaszynę, która wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Co prawda Złoty latawiec nie dostarczył mi aż tylu czytelniczych uniesień, ale niewątpliwie jest to literatura warta poznania.\nZłoty latawiec nie jest jednoznaczny i jednowarstwowy. Jest po części jak kalejdoskop, który przy każdym ruchu pokazuje inny obrazek. Bohaterem powieści jest małomiasteczkowa młodzież tuż przed najważniejszym dla niej egzaminem dojrzałości – maturą. Ale szkoła nie istnieje bez nauczycieli. Dlatego poznajemy również Altala Nováka, belfra uczącego matematyki i fizyki – przedmiotów, z którymi na każdy sobie radzi. Wśród nich bryluje jeden z uczniów, gwiazda sportu.\nSzkoła, problemy na linii nauczyciel-uczeń, to nie są jedyne wątki poruszane w książce Kosztolányiego. Innym punktem zapalnym jest relacja Altala Nováka i jego córki Hildy. Dziewczyna ma silną osobowość i niełatwo jest jej pogodzić się z wyborami konserwatywnego ojca.\nTo, co najbardziej ujęło mnie w prozie węgierskiego pisarza to dyskurs społeczny mający związek z okresem, w którym tworzył (Złoty latawiec powstał w 1925 roku). Okresem tak dalekim od współczesności i znanych nam realiów życia. Zadziwiające jest to, że pisarz potrafił stworzyć historię uniwersalną, z której każdy z nas może wyciągnąć coś dla siebie. Smaczku dodaje przylegająca do powieści warstewka kurzu przeszłości, która nadaje jej unikalnego klimatu retro.\nWarto dodać, że autor miał cenną umiejętność opisywania detali, codzienności i błahostek. To elementy, które zauważyłam już w Ptaszynie. Złoty latawiec napisany jest bardzo elegancko, wręcz wytwornie.\nTata – zawołała w jego kierunku – całuję rączki!\nZeskoczyła na trawę przed huśtawką, poprawiła swoje włosy. Pocałowała ojca w rękę.\n– Serwus, córeczko – odpowiedział Novák.\nUcałował ją czule.\nBije z tej powieści spokój i wybrzmiewa nostalgiczna nuta. Mam wrażenie, że przy czytaniu książek węgierskiego pisarza, czytelnik może się wyciszyć i odciąć od zgiełku otaczającego go świata. Polecam.\nPS Sándor Márai opisał Kosztolányiego: „pisarz, którego twórczość i język są głębokie i zarazem skromnie węgierskie. W sposób pierwszorzędny był też pisarzem z ducha europejskim”.


Sok winogronowy z sokownika. Przepis\nCześć! W tym filmie pokażemy Ci, jak zrobić pyszny sok z winogron za pomocą sokownika. To bardzo prosta i szybka metoda, która nie wymaga wiele pracy. Otrzymany w ten sposób sok jest zdrowy i wspaniale smakuje zwłaszcza poza sezonem, gdy brakuje Ci świeżych owoców.\nZobacz również nasz film z przepisem na wino winogronowe.\nSkładniki na domowy sok winogronowy:\nwinogrona 3 kg\nSprzęt do produkcji soku:\nNajpierw musisz zaopatrzyć się w ciemne i/lub jasne winogrona. Oczywiście najlepsze są te własnoręcznie wyhodowane w przydomowym ogródku lub sadzie. Po zebraniu owoców pozbądź się nadgniłych lub wysuszonych gron. Te zdrowe i dorodne starannie wypłucz w letniej wodzie.\nTeraz przyszedł czas na skorzystanie z sokownika, czyli prostego w obsłudze urządzenia służącego do pozyskiwania soku. Sokownik składa się z trzech garnków ustawionych jeden na drugim i wężyka do odprowadzania płynu. Aby otrzymać sok musisz wsypać winogrona do górnego garnka. Następnie napełnij wodą garnek umieszczony na dole. Tak przygotowany sokownik ustaw na kuchence, włącz grzanie i zaczekaj aż woda zacznie wrzeć.\nPo zagotowaniu wody możesz zmniejszyć płomień i wypatrywać soku wypływającego z węża. Para wydobywająca się z dolnego garnka spowoduje ogrzanie winogron w górnym pojemniku i wydobycie z nich płynu. Sok skropli się w środkowym pojemniku i wypłynie przez silikonowy wężyk. Jeśli zauważysz wypływającą ciecz, podstaw garnek i zaczekaj aż winogrona oddadzą to, co w nich najlepsze.\nTak pozyskany sok możesz teraz dosłodzić i zagotować. Zamiast zwykłego cukru warto użyć zdrowszego zamiennika, np. ksylitolu (cukru brzozowego). Po zagotowaniu przelej sok do czystych i wyparzonych słoików, dokładnie zakręć i pasteryzuj ok. 20 minut.\nSok winogronowy wspaniale pachnie i jeszcze lepiej smakuje, dlatego w sezonie warto zrobić go samodzielnie. Domowe przetwory są nie tylko znacznie smaczniejsze od sklepowych produktów, ale również zdrowe i naturalne.\nSokownik, słoiki i inne akcesoria, których potrzebujesz do wyrobu pysznych soków znajdziesz w naszym sklepie internetowym Malinowy Nos oraz lokalach stacjonarnych w Jaśle, Krakowie, Krośnie, Tarnowie i Trzcianie. Zapraszamy też do oglądania naszego wideo-poradnika z przepisami na domowe alkohole i inne wyroby! Nie zapomnij dać nam suba, żeby być zawsze na bieżąco z nowymi odcinkami.\nSłoik Majo 245 ml\nSłoik Słoik + zakrętka fi 58 złota Słoik + zakrętka fi 58 czerwona Słoik + zakrętka fi 58 biała\nSłoik Amfora 520 ml\nSłoik Słoik + zakrętka FI 82 czerwona Słoik + zakrętka FI 82 złota Słoik + zakrętka FI 82 wiśnie Słoik + zakrętka FI 82 owoce


Zniszczyli 18 samochodów. Wpadli w ręce zielonogórskiej policji - lubuskie24.pl\n11 marca 2021, 13:07, Marcin Kluwak, redakcja@lubuskie24.pl\nTego wieczora pili wspólnie alkohol, a kiedy ten się skończył, poszli na stację benzynową i po drodze zniszczyli zaparkowane samochody. Nastolatkowie nie potrafili wyjaśnić policjantom motywów swojego zachowania. Następnego dnia rano, mieszkańcy trzech ulic zastali swoje samochody z powybijanymi szybami i uszkodzonymi karoseriami. Policję zawiadomiło 18 właścicieli zniszczonych pojazdów, których straty w sumie zostały wycenione na ponad 37 tysięcy złotych.\nNad sprawą pracowali policjanci z II Komisariatu Policji w Zielonej Górze. Skrupulatnie zbierali wszystkie informacje mogące doprowadzić do ustalenia osób odpowiedzialnych za te zniszczenia. Zabezpieczone zostały nagrania z okolicznych monitoringów oraz przesłuchani świadkowie, którzy widzieli trzech młodych mężczyzn idących osiedlowymi ulicami w kierunku stacji benzynowej.\nTo jednak nie przyniosło rezultatu. Wówczas to Prokurator Prokuratury Rejonowej w Zielonej Górze nadzorujący postępowanie zdecydował o publikacji wizerunków sprawców w lokalnych mediach. Dzięki pomocy mieszkańców Zielonej Góry tożsamość trzech młodych mężczyzn została potwierdzona.\nTeraz wszyscy trzej zostali zatrzymani i usłyszeli zarzuty zniszczenia mienia. Przyznali się do winy i złożyli wyjaśnienia. Ponieważ jeden z podejrzanych w chwili popełniania czynu miał 16 lat – decyzję w jego sprawie podejmie Sąd Rodzinny. Za przestępstwo uszkodzenia mienia kodeks karny przewiduje karę więzienia od 3 miesięcy do 5 lat.\n1/2 Wandale na osiedlowych parkingach w Zielonej Górze\n2/2 Wandale na osiedlowych parkingach w Zielonej Górze


Archiwum Historii Mówionej - Danuta Ciepielewska\nDanuta Ciepielewska „Jagoda”\nNazywam się Danuta Ciepielewska. Moje nazwisko panieńskie jest Dembińska i w czasie Powstania oczywiście nazywałam się Dembińska. Nawet imię miałam inne, bo w domu byłam Zofia. W czasie Powstania miałam 11 lat. Mieszkałam w Warszawie na Żoliborzu, na ulicy Suzina 3 naprzeciwko kina „Tęcza” w tak zwanym WSM.\nPrzybrałam pseudonim „Jagoda”, ale nie wiem czy to było gdzieś zanotowane, czy to był własny wybór dziecka, które koniecznie chciało mieć pseudonim, tak jak wszyscy powstańcy. Urodziłam się w Warszawie.\nJak pani pamięta swoje życie przed Powstaniem, w czasie okupacji? Czym się pani zajmowała? W jaki sposób była pani wychowywana?\nChodziłam do szkoły podstawowej i miałam bardzo rozliczne dodatkowe zajęcia. Chodziłam na lekcje muzyki, tańca, angielskiego, niemieckiego. Bez przerwy rodzice oboje pracowali i właściwie sama biegałam po tym Żoliborzu w różne miejsca. Może trochę się bałam. Od czasu do czasu zdarzały się jakieś łapanki. Czy miałam jakieś poczucie zagrożenia? Bardzo dużego nie miałam. Natomiast nie miałam chyba świadomości zagrożenia w tym swoim młodocianym wieku.\nCharakterystyczne jest to, jak zapamiętałam pierwszy dzień Powstania. Otóż nie miałam świadomości, że Powstanie wybuchnie i nie wiem, w jakim stopniu tą świadomość mieli moi rodzice. Moi rodzice nie byli bardzo zaangażowani w konspirację, nie należeli chyba do żadnej organizacji, nie brali zresztą udziału w Powstaniu. Ale pomagali różnym ludziom ukrywającym się i uczestniczyli w jakiś sposób, można powiedzieć – bierny, w tym wszystkim. W dniu Powstania mój ojciec rano poszedł do pracy, a ja pamiętam, że gdzieś koło godziny dwunastej czy pierwszej poszłam do biblioteki, która mieściła się na placu Wilsona, gdzie obecnie jest kino „Wisła”. Tam była biblioteka dla dorosłych i dla dzieci. Ulicą Słowackiego ciągnęły niedobitki – takie to robiło na mnie wrażenie – wojsk niemieckich. To były tabory, w których siedzieli niemieccy żołnierze, wydawało mi się – zmęczeni, brudni, w jakimś niecałkowitym umundurowaniu, jechały konne wozy. Wiem, że miałam trudność, w jedną i drugą stronę, przedrzeć się przez ulicę i oni byli na tyle... uprzejmi chyba, że zatrzymali kolumnę i przepuścili mnie – dziecko, które koniecznie chciało przejść na drugą stronę. To mnie też zdziwiło. Oni nie budzili we mnie poczucia zagrożenia czy strachu. Tak jak zawsze. Niemcy zjawiający się na ulicy nawet we mnie, w małym dziecku, budzili lęk, ci robili wrażenie przegranych. Około godziny drugiej wróciłam na swoją, tak zwaną, VII Kolonię, bo Suzina 3 to była VII Kolonia WSM, i spotkałam swoje koleżanki, z którymi na rogu Suzina i Sierpeckiej – tam był sklep, na rogu było coś w rodzaju placyku – zaczęłyśmy grać w piłkę. W pewnym momencie piłka wyleciała na jezdnię, na Suzina, i potoczyła się przez jezdnię aż na przeciwległy chodnik. Wyskoczyłam, żeby ją złapać i w tym momencie zobaczyłam, że za kinem „Tęcza”, za winklem, za rogiem, stoją ludzie, którzy trzymają, w takim charakterystycznym ruchu, granaty a w ich stronę zbliża się kilku, czy kilkunastu Niemców w hełmach z blachami na piersiach – to były jakieś określone formacje. Złapałam tę piłkę i krzyknęłam coś w rodzaju „Zaczyna się!”, czy coś takiego i zaczęłam biec w stronę swojego mieszkania. To było mniej więcej w połowie podwórka, jak usłyszałam pierwsze odgłosy wybuchów. I tak właściwie zaczęło się dla mnie Powstanie. Jak już dobiegłam do mieszkania, to zamknęliśmy się w jakimś pomieszczeniu, w przedpokoju, które wydawało nam się najbardziej chronione, najbardziej bezpieczne, a później weszliśmy do łazienki. Wszyscy troje, i jeszcze ktoś z sąsiadów przyszedł, wszyscy siedzieliśmy w łazience, ponieważ ta łazienka była pośrodku mieszkania. Właściwie cały czas słychać było odgłosy walki. Cały czas słychać było odgłosy nawołujących się ludzi dochodzące z jednej i z drugiej strony. Tak przesiedzieliśmy w tej łazience do wieczora, bojąc się wyjść. Cały czas naokoło trwała strzelanina. Dopiero właściwie wieczorem przeszliśmy do piwnicy i w tej piwnicy zostaliśmy już na dwa miesiące z małymi okresami wychodzenia. Do piwnicy ściągnęło się wierzchy z tapczanów, które się położyło na węglu i tam spaliśmy. Jakoś tak było, że moja mama chodziła na górę i gotowała coś, głównie to była kasza gryczana z cukrem, której mieliśmy duże zapasy. Pamiętam, że całe Powstanie było pod znakiem tej kaszy gryczanej z cukrem. Później było tak, że powstańcy zdobyli olejarnię na Marymoncie i zaczęli przynosić z tej olejarni w kotłach, w olbrzymich garach – olej. I ten olej można było brać do woli. Wobec tego ta kasza z cukrem była kraszona olejem, a jeszcze na tym oleju były robione placki. A te placki były robione z dyni. Dynię przynosiło się z działek, które były za naszym osiedlem. Otóż w tym okresie nie było ulicy Stołecznej (obecnie Popiełuszki), Żoliborz kończył się na ostatnich blokach ulicy Krasińskiego. Krasińskiego 20 to już była granica dzielnicy. Za tym były działki, i wszyscy okoliczni mieszkańcy mieli jakąś działkę. Oczywiście te działki stawały się w pewnym sensie wspólne w okresie Powstania. Różni ludzie przynosili różne produkty z tych działek – dynie, pomidory, może jeszcze jakieś jarzyny, marchew. My – dzieci również uczestniczyliśmy w tym. To znaczy, chyba wbrew woli i przykazom rodziców, zapuszczałyśmy się na te działki i stamtąd przynosiłyśmy różne jarzyny i owoce. I stąd te placki z dyni na oleju, które pamiętam bardzo dobrze.\nPamiętam takie zdarzenie, to już było chyba w środku Powstania, gdzie było już bardzo głodno, że poszłyśmy na działki i na tych działkach były forty. Forty były jeszcze po carskim wojsku, które kiedyś, bardzo dawno temu, tam stacjonowało. Na takim forcie, na wysokiej górce zobaczyłam bardzo dorodną dynię i oczywiście wlazłam na ten fort, żeby tą dynię zerwać, ale między Instytutem Chemii a Dworcem Gdańskim... nie wiem, ale na pewno gdzieś z Instytutu Chemii wyjeżdżała tak zwana pancerka, to znaczy pancerny pociąg, który ostrzeliwał okolice. I oni mnie z tego pancernego pociągu zobaczyli na tej górce i zaczęli do mnie strzelać. Byłam bardzo widocznym obiektem. Pamiętam, że z dynią w objęciach sturlałam się z góry, ale dynię doniosłam do domu. A w powrotnej drodze jeszcze ostrzelały nas sztukasy, które wracały z bombardowania Starówki i czułyśmy się bezpieczne, bo wydawało nam się, że oni już zrobili swoje. Nawet stałyśmy na takiej drużce działkowej i wygrażałyśmy tym sztukasom, ale oni się zniżyli i zaczęli do nas strzelać z broni pokładowej. Wpadłyśmy do rowu z wodą, który zarośnięty był pokrzywą, mam wspomnienie poparzenia się tą pokrzywą. Strzelali do nas z takiej, zdawało mi się, wysokości, że ja widzę ten samolot tuż, tuż… Ale nic nam nie zrobili. Jakoś się wykłamałyśmy w domu z tej naszej wyprawy, nie poniosłyśmy za to specjalnej kary, nie przypominam sobie.\nOczywiście bardzo chciałam brać udział w Powstaniu, ale miałam tyle lat, że to było mało prawdopodobne. Zapisałam się do harcerstwa. Nie wiem, jaka to była drużyna, nie wiem, jaki to był zastęp, ale mieścili się oni –drużyna, czy też zastęp harcerski – na końcu naszego bloku – Suzina 3, tuż przy ulicy Próchnika, to było mieszkanie wygospodarowane dla tego zastępu. Oczywiście nie stało się to za zgodą moich rodziców, ale powiedziałam mamie, że jeżeli nie pozwoli mi się zapisać do harcerstwa, to ja będę łączniczką i będę kanałami chodziła na Starówkę. I był nawet ktoś taki, kto mi coś takiego proponował, ponieważ ja byłam jak na swoje jedenaście lat dużą i rosłą dziewczyną, więc wydawało mi się to prawdopodobne, że mogę chodzić w charakterze łączniczki. Zbiórki odbywały się głównie po to, żeby śpiewać patriotyczne pieśni, poza tym omawiać co mamy robić. Bo my – nie wiem czy z przykazania drużynowego, czy z własnej inicjatywy – organizowałyśmy pranie, na przykład, odzieży powstańców, którzy przychodzili kanałami. Cerowałyśmy skarpetki, łatałyśmy odzież, opiekowałyśmy się żołnierzami rannymi, którzy leżeli u nas w piwnicy, karmiłyśmy ich, czytałyśmy im książki. Usiłowałyśmy zabawiać ich rozmową. Było to dla nas, można powiedzieć, zajęcie bardzo budujące i bardzo chętnie uczestniczyłyśmy w tych zajęciach. Jak się zaczynał nalot, to biegłyśmy szybko pod trzepaki i wygrażałyśmy samolotom, śpiewałyśmy patriotyczne piosenki. Oczywiście nikt o tym nie wiedział. Była służba, która nas zaganiała do piwnicy, ale starałyśmy się zawsze tak to robić, żeby nie być zagonione. Wydawało nam się, że to jest taki akt patriotyzmu. Pamiętam też wyprawę, jak chodziłyśmy po zrzuty, ale nie pamiętam czy zrzuty nastąpiły, czy coś przyniosłyśmy, to się odbywało wieczorową porą. W każdym razie okres Powstania wspominam jako czas niesamowitych przygód i bardzo mi się podobało. Nie cierpiałam z powodu Powstania, ani tego, że śpię w piwnicy, ani tego, że na okrągło jem kaszę z cukrem i placki, ani że bywałam głodna. Zdarzały się jednak takie straszne rzeczy, że na podwórku, na Suzina 3 byli poukładani zabici, ranni, że odbywały się pogrzeby. Podczas któregoś z nalotów zasypało nas w piwnicy, to niesamowite wrażenie... ten ogłuszający huk, krzyk ludzi, pył unoszący się z ziemi... Takie oszołomienie, przygłuszenie troszkę. Pamiętam, byliśmy wtedy z ojcem w piwnicy i mama, wydawało nam się, jest na górze, i po tym wybuchu wylecieliśmy na górę, bo baliśmy się, że po prostu jesteśmy odcięci od świata, ale okazało się, że drzwi nie były zasypane. Bez celu polecieliśmy gdzieś aż do ulicy Sierpeckiej, właściwie nie wiadomo po co, w takim oszołomieniu. Jak gdyby niezupełnie przytomni, może od tego wstrząsu, może od tego huku...\nI tak spędziła pani całe Powstanie?\nJuż nic więcej takiego nie robiłam... nie mogę sobie przypomnieć.\nCzy pamięta pani, w jaki sposób pani rodzina, otoczenie przyjmowało walki powstańców?\nTak. Można powiedzieć, że oni się bardzo solidaryzowali z Powstaniem. Choć od początku bardzo się bali czy Powstanie się uda. Mój ojciec był chory, miał astmę, nie uczestniczył w Powstaniu i nazywało się, że on jest starym człowiekiem, dlatego jest chory i dlatego nie może brać udziału w Powstaniu. Ale jak sobie później policzyłam, to w okresie Powstania mój ojciec miał czterdzieści osiem lat, tak że nie był bardzo stary, ale bardzo się bał, nie wychodził prawie z piwnicy. Natomiast moja mama krążyła wokół powstańców, którym bardzo pomagała, gotowała, karmiła, opatrywała i nam gotowała, chodziła po wodę, bo przecież nie było wody. Trzeba było chodzić po wodę gdzieś w okolice kotłowni, gdzie zawsze była kolejka, i stamtąd przynosić do gotowania. Nie wiem jak my się myliśmy, a może wcale się nie myliśmy? Nie pamiętam jak to było. W każdym razie [moi rodzice] nie brali czynnego udziału w Powstaniu, ale bardzo byli... szczególnie moja mama, była bardzo pomocna.\nNiesamowite wrażenie było, jak nakręcali „szafę”. „Szafa”, to była specjalna broń niemiecka, nie umiem jej nazwać fachowo. W każdym razie to był dźwięk nakręcanego mechanizmu, a później wybuchy strasznie głośne. Oni tę „szafę” zwykle kierowali na budynek na placu Wilsona, bo tam był szpital powstańczy. Nas „szafy” nie dosięgły, ale słyszeliśmy to. Myślę, że to był element psychologiczny, to nakręcanie „szafy’. W każdym razie były momenty, kiedy się bardzo baliśmy.\nUbranie nie stanowiło problemu, bo lato było upalne i chodziło się w byle jakich strojach. Jedzenie – to właściwie trudno powiedzieć, że to było jakieś menu, bo stale to samo się jadło. Nie było chleba. Cały czas nie jedliśmy chleba. Nie było normalnego jedzenia, tylko była kasza gryczana z cukrem i ewentualnie jakieś placki z dyni. To zapamiętałam. Może były kartofle, ale nie bardzo pamiętam, bo placki z dyni były dominujące, na oleju z olejarni z Marymontu.\nW piwnicy był węgiel, ponieważ w okresie okupacji odcięto nam centralne ogrzewanie i wobec tego na środku pokoju stał piec i rura chyba była wypuszczona przez okno, w każdym razie w piecu się paliło i wobec tego na zimę się kupowało węgiel. Węgiel leżał w piwnicy, rozłożono [go] w pryzmę, na której położono tapczany. Wobec tego przyniosło się całą pościel do piwnicy i na tym spaliśmy. Stał stolik, półki, było jakieś umeblowanie tej piwnicy. Pamiętam, wszyscy ludzie mieszkali w piwnicy, wszyscy ludzie w bloku, każdy w swojej piwnicy. I były takie piwnice, gdzie pamiętam, stał stolik i moi rodzice grali w brydża. Oświetlenie było przy pomocy świec, albo karbidówek, albo lamp naftowych, bo przecież w okresie okupacji też nie było cały czas światła. Wydaje mi się, że były godziny, kiedy było światło włączane i wyłączane – od szóstej do ósmej, od ósmej do dziesiątej – jakoś tak było. Poza tym, oświetlało się mieszkanie przy pomocy różnych lamp.\nChciałam się jeszcze zapytać o informacje z innych dzielnic.\nZdaje mi się, że komunikacja pomiędzy poszczególnymi dzielnicami była bardzo ograniczona. Wiem, że wszyscy się bardzo interesowali Starówką, jak to wszystko wygląda, ale wszyscy byli bardzo zmartwieni, ponieważ można powiedzieć, że z Żoliborza widać było łunę nad Starówką. I ciągle te sztukasy... to było przygnębiające, straszne można powiedzieć. Te sztukasy lecące po kilka, z czarnymi krzyżami nad Starówkę, bombardujące Starówkę i wracające. Komunikacja? Byli żołnierze, którzy przychodzili kanałami i mówili, że jest piekło na Starówce. Trudno jest mi powiedzieć, jak wyglądały szczegóły tego piekła, bo prawdopodobnie takiej dziewczynki jedenastoletniej bardzo to nie interesowało, ale myślę, że było poczucie strachu.\nPrzypomina sobie pani, czy czytano jakieś gazety?\nTak. Były gazetki i wszyscy czytali te gazetki, ale jaka była treść tych gazetek i z jaką częstotliwością wychodziły, zupełnie nie pamiętam.\nRadio?! Przecież radia nie było! Przecież na samym początku okupacji wszyscy musieli zdać radia i nie było to tak, że Niemcy przychodzili i zabierali. Trzeba było samemu wziąć radio i zanieść. My zanosiliśmy z ojcem – wydawało mi się – takie wspaniałe nowoczesne radio, kupione tuż przed wojną. Nie pamiętam, jakiej marki, ale wyglądało ono bardzo elegancko i zanieśliśmy radio na komisariat, który mieścił się na ulicy Mickiewicza, i je zdaliśmy. Myślę, że ludzie mieli potajemne radia i gdzieś słuchali, ale nasze radio było dawno zdane, dostaliśmy nawet pokwitowanie, pamiętam. Wszyscy ludzie oddawali radia. Nie było oficjalnie radia w czasie Powstania.\nMówiła pani, że bardzo liczono na pomoc Rosjan.\nBardzo... czy ja wiem, czy bardzo? Wiem, że może od połowy Powstania, czy od końcówki, jednej trzeciej, stale się mówiło, że dochodzą jakieś strzały zza Wisły i że Rosjanie nam pomogą, że jakiś desant widzieli gdzieś w Łomiankach, na Burakowie. O, takie wieści dochodziły.\nPamięta pani jak skończyło się Powstanie?\nNasz dom, który był bardzo długim blokiem, trzypiętrowym, palił się właściwie od pierwszego dnia Powstania. Była ekipa społeczna, oczywiście nie strażaków, tylko cywilów, którzy ciągle starali się zlokalizować pożar, ale on się rozprzestrzeniał. Koniec Powstania wiąże mi się z nadchodzącym pożarem od strony Próchnika. Już wiadomo było, że Powstanie upadnie. Ten ogień coraz bardziej docierał. Pamiętam, że przyszliśmy do domu, bo wiedziałyśmy, że musimy zaraz wyjść z domu i z mieszkania. Nie pamiętam Niemców, którzy przyszli i powiedzieli to swoje przysłowiowe Raus, ale pamiętam gorącą ścianę od strony sąsiadów i miałam świadomość, że nasze mieszkanie zaraz ulegnie spaleniu. Więc naprędce wzięliśmy jakieś rzeczy, pamiętam, że ubraliśmy się już nie w letnie rzeczy. Ja byłam wyrośniętą dziewczynką i nie bardzo mogłam zmieścić się w swoje palto, które nosiłam poprzedniej zimy, takie dziewczęce palto, i ktoś z sąsiadów dał mi futro popielate z łapek karakułowych, uszyte na dorosłą panią, i to futro bardzo mnie wydoroślało. Zresztą to futro o mało nie stało się powodem nieszczęścia. Jakieś rzeczy [jeszcze] wzięliśmy, ale to nie były rzeczy, które by nas bardzo obarczały. Wyszliśmy z domu na stronę ulicy Próchnika i była zbiórka całej ludności cywilnej na działkach.\nPierwszym strasznym momentem, było oddzielenie mężczyzn od kobiet – bo jeszcze, dodatkowo, byli mężczyźni, których żony, matki, dzieci gdzieś się zagubiły w czasie Powstania. Może Powstanie zastało ich w innej dzielnicy i był straszny płacz, jak ci ojcowie musieli zostawić dzieci. Tych dzieci było kilkoro i one urządziły straszny płacz. Niemcy byli bardzo brutalni i mężczyzn siłą odsunęli na jedną stronę... I później był taki straszny moment, kiedy ukazały się czołgi, a ciągle była fama wśród ludności cywilnej, że Niemcy najeżdżają na ludność cywilną czołgami, na żywych ludzi, unicestwiając ich w ten sposób. To był moment strasznej paniki, ogromnego strachu. Czołgi jechały prosto na nas od strony Powązek i w pewnym momencie się zatrzymały. Później nas pognali i połączyli mężczyzn i kobiety. Pamiętam, szliśmy w tę wędrówkę z moim ojcem, i szliśmy do Powązek ulicą Powązkowską na Dworzec Zachodni. Wydawało mi się, że szliśmy może nawet bez żadnej eskorty, albo eskorta nie była dokuczliwa, bo zatrzymywaliśmy się po drodze, coś jedliśmy. Przeżyliśmy w drodze również bombardowanie. Nie wiem, jakie to były samoloty, czy niemieckie czy sowieckie... W każdym razie na kolumnę zbliżyła się eskadra samolotów i też do nas strzelano, bo pamiętam, że moja mama położyła się na mnie. Nic nam się nie stało, ale to było straszne i byli chyba też ludzie ranni i zabici. Na Dworcu Zachodnim czekały na nas odkryte węglarki, takie czarne wagoniki i tymi wagonikami pojechaliśmy do Pruszkowa.\nPowiem jeszcze coś zabawnego, co wydaje mi się mistycznym zdarzeniem. Jak byliśmy pędzeni na działki, moja mama w pewnym momencie powiedziała do mnie: „Patrz Zosieńko, to jest cały nasz majątek i my to zaraz schowamy”. To było chyba pudełeczko, które było zawinięte w chusteczkę do nosa – niebieską w białą kratkę. I moja mama odeszła na chwilę od tej dużej grupy ludzi, jak gdyby chcąc być chwilę poza grupą, odgarnęła ziemię wokół badylowatego, dużego krzaka pomidora, który już pod koniec września był prawie ususzony, wykopała mały dołek i „to” zakopała. Pomyślałam sobie w duchu, że to jest bzdura, że przecież to jest, w ogóle, żadne schowanie. Ale proszę sobie wyobrazić, że jak wróciliśmy po Powstaniu do Warszawy, to był może marzec, może kwiecień 1945 rok, to w pewnym momencie mama powiedziała: „Choć pójdziemy »to« odkopiemy”. Dla mnie to była zupełnie fantasmagoria, że ona w ogóle wyobraża sobie, że może „to” odkopać gdzieś i znaleźć. I oczywiście, to zupełnie inaczej wyglądało na wiosnę, niż na jesieni – były suche badyle. Długo nie szukała, podeszła do jakichś wyschniętych badyli, które być może były kiedyś krzakiem pomidora, pokopała w ziemi łyżką do jedzenia – łyżką stołową i odkopała „to”. Tam były precjoza rodzinne, w niedużej ilości – pierścionek zaręczynowy czy bransoletka, jakiś łańcuszek. Nic tam nie było wartościowego, ale w każdym razie dla mnie to było zadziwiające zrządzenie sił wyższych.\nWracając do końca Powstania. Z Dworca Zachodniego dojechaliśmy do Pruszkowa. Pamiętam, że już od połowy drogi okropnie płakałam, ale płakałam nie dlatego, że jestem wypędzona, ale dlatego, że Powstanie się skończyło. Widziałam te wypalone domy, tyle trupów, tyle nieszczęścia po drodze. Wszystko zrujnowane... Niesamowity był pochód tych ludzi, biednych okropnie i znękanych. W Pruszkowie byliśmy skoszarowani, można powiedzieć, w halach, to były może warsztaty naprawcze. Spaliśmy na betonowych podłogach, ale spaliśmy tam krótko, może jedną, może dwie noce, ale dawali nam ciepłą zupę. Były tam siostry z RGO, miały na ramionach opaski PCK. W pewnym momencie trzeba się było zdecydować i stanąć do selekcji: siedziało chyba troje Niemców i podchodziła rodzina, podchodzili ludzie i oni przeznaczali na wywóz do obozu, do Niemiec na roboty, albo do Generalnej Guberni. W tym momencie, o mało to futro nie przyniosło mi nieszczęścia, bo oni mnie wzięli za panienkę, za nastolatkę. Pamiętam jak moja mama, drżącą ręką, okropnie płacząc wyciągała moją metrykę, żeby pokazać, że mam jedenaście lat, mimo wyglądu panienki. Nie wiem, dlaczego ten Niemiec machnął ręką i na mnie, i na moją matkę, i na mego ojca, który wyglądał bardzo staro, bo pamiętam, że był nieogolony, łysy, zapuszczony, bardzo znękany psychicznie – być może, że on miał depresję – i przeznaczyli nas razem do Generalnej Guberni, ale to nie było powiedziane. Wsadzili nas znowu do odkrytych wagonów i wieźli. Wieźli nas cały dzień, całą noc do następnego dnia – może rana, może popołudnia – w tych wagonach odkrytych. Padał deszcz, ale było ciepło. Nie pamiętam, żebym zmarzła. Po drodze ten wagon zwalniał na jakiś stacjach... Może to był Grodzisk? Nie znam tego rozkładu. W każdym razie jak wagon zwalniał, to pod szlabanami, czy na stacjach stały tłumy ludzi, które rzucały nam chleb. Pamiętam zapach i smak tego chleba... niezwykły, po dwóch miesiącach właściwie niejedzenia chleba. Rzucali nam owoce, rzucali nam jakąś kiełbasę do tych wagonów i bardzo się zastanawialiśmy, martwiliśmy, szczególnie ludzie dorośli, czy nas nie wiozą do Oświęcimia, bo się zorientowaliśmy, że ten pociąg jedzie w kierunku Krakowa.\nAle pociąg zatrzymał się na stacji Słomniki i otworzyli te wagony. Nie było żadnych Niemców, wypuścili nas z wagonu na peron trawiasto-żwirowy, podjechały tak zwane podwody, czyli furmanki z końmi, załadowali nas na te furmanki i zawieźli nas na rynek w Słomnikach, tam ludzie nas „rozebrali” do swych domów.\nNas zaprosił do domu jakiś nauczyciel. Pamiętam rozkosz wykąpania się, spania w czystej, białej pościeli. Następnego dnia byli spędzeni chłopi z okolicznych wiosek i oni nas, że tak powiem, „rozebrali” do swoich gospodarstw. Pojechaliśmy do wsi Łętkowice i byliśmy u gospodarzy, którzy nazywali się Dejworkowie. Było trzech Dejworków, mieszkali po przeciwnej stronie głównej ulicy, byli to dosyć bogaci gospodarze. Ja byłam u jednych Dejworków, moja mama u drugich, a tata u trzecich Dejworków. Tam zaczęłam chodzić do szkoły, ale pomagałam też w gospodarstwie. Wiem, że motyką rozbijałam brukiew czy buraki cukrowe dla świń, kur i dla krów. Najgorzej było dla kur, bo trzeba było bardzo drobniutko posiekać. Chodziłam w pole i pomagałam, chodziłam do miejscowej szkoły podstawowej, nawet zawarłam tam przyjaźnie. I oczywiście okropnie chciałam się zapisać do partyzantki. Chodziłam wieczorową porą za stodołę i czekałam na partyzantów. Tamci partyzanci nazywali się „Jędrusie”. Był we mnie duch patriotyczny z Powstania i koniecznie chciałam się dostać do tej partyzantki. I rzeczywiście któregoś wieczoru – mieszkałam bez ojca i bez matki u tych ludzi, tak że mogłam się wyrwać w nocy, bo tam było tyle ludzi, tyle dzieci, że nikt specjalnie nie zwracał na mnie uwagi – szli partyzanci. Powiedziałam im, że jestem z Powstania, że mam piętnaście czy szesnaście lat, a byłam już jeszcze większa, jeszcze roślejsza, a w dodatku jeszcze dosyć gruba, bo tak się rzuciłam po Powstaniu na jedzenie, że bardzo szybko się zrobiłam taka grubaska. No i powiedziałam im, że w czasie Powstania walczyłam, że byłam łączniczką, że byłam sanitariuszką, naklepałam różnych bzdur. A poza tym, że mój ojciec jest farmaceutą, wobec tego ja się bardzo dobrze znam na lekarstwach i żeby oni mnie wzięli do lasu do partyzantki, że ja im będę sanitariuszką. Proszę sobie wyobrazić, że oni się ze mną umówili. Umówili się ze mną po kilku dniach w jakimś charakterystycznym miejscu, ale dostatecznie straszliwym, to znaczy było to na skrzyżowaniu dróg pod krzyżem i przy cmentarzu, o godzinie dwunastej w nocy. Pamiętam, że poszłam... Obskoczyły mnie psy... Jeszcze przedtem zostawiłam list do swojej mamy, która mieszkała w chałupce ze strzechą i okno jej wychodziło na drzewo, które miało dziuple akurat naprzeciwko tego okienka. I w tym okienku położyłam dużą biała kopertę i było tam napisane, pamiętam jak dziś: „Mamo wybacz – ojczyzna mnie wzywa!”. No i poszłam. Poszłam... i były straszne przygody zanim tam doszłam, bo przede wszystkim gleba, która jest w tych okolicach, nazywa się rędzina, to jest błotnista, bardzo śliska gleba – ta droga była rozmoknięta i pamiętam, że co i rusz wyskakiwałam ze swoich kaloszy, musiałam wyciągać te kalosze z błota, nakładać i iść dalej. Poza tym obskoczyły mnie psy i chyba do tej pory okropnie boję się psów. Przyszłam do tego miejsca gdzie był cmentarz i krzyż – ja się okropnie bałam duchów – ale ani duchy ani partyzanci nie przyszli. Ja tam stałam i stałam, i jak niepyszna wróciłam. Tak, że niestety nie udało mi się walczyć w partyzantce.\nKiedy udało się pani wrócić do Warszawy?\nTuż przed wkroczeniem Rosjan mój ojciec pojechał do Krakowa w poszukiwaniu pracy, bo był pracownikiem ZUS i chyba pracę dostał, ale straciliśmy z nim kontakt. Jak wkroczyli Rosjanie, to z mamą postanowiłyśmy jednak pójść do Krakowa i odnaleźć ojca. Wiedzieliśmy, że to jest na ulicy Piekarskiej... nie pamiętam jaki numer, ale pamiętam, że po pierwsze szłyśmy na piechotę, z jakimiś tobołkami, a później jechałyśmy, bo zatrzymałyśmy przy pomocy butelki wódki samochód z amunicją prowadzony przez rosyjskiego żołnierza i on nas wziął. Pamiętam, że jechałam na tej górze amunicji, to były jakieś bombki poukładane w sterty na samochodzie. Okropnie się bałam, że spadnę z tego wszystkiego. On nas dowiózł na przedmieścia Krakowa i my przez ten nocny Kraków szłyśmy i szłyśmy w nocy, szukając ulicy Piekarskiej, nie mogąc jej znaleźć. Padał deszcz, było zimno. W środku nocy przyszłyśmy w końcu na ulicę Piekarską. Mój ojciec był w bardzo złym stanie. Wiem, że bardzo nas entuzjastycznie przywitał, ale jednocześnie był głodny, brudny. W tym pokoju, w którym mieszkał był straszny nieład, było w ogóle dużo uciekinierów.\nNasze życie zaczęło się powoli układać w Krakowie. Pamiętam, że chodziliśmy na plac Wolnica, dostawaliśmy bony na zupy, na obiady, takie RGO – to była organizacja charytatywna, która pomagała ludziom w tym okresie. Później mój ojciec dostał pracę, a później nawet dostał mieszkanie na [ulicy] Fałata, bardzo piękne mieszkanie – dół willi, dwa pokoje, kuchnia, łazienka. Miałam nadzieję na swój pokój, taras, wejście do ogródka. To było mieszkanie, tak zwane „poniemieckie”, to znaczy mieszkali tam Niemcy w czasie okupacji – umeblowane, widne, jasne, czyste... Ja się tak cieszyłam na to mieszkanie, a moja mama powiedziała w ciągu paru minut: „Nie, ja w Krakowie mieszkać nie będę, wracamy do Warszawy”. To była znowu okropna droga, bo pociągi chodziły, jak chciały. Wychodziło się na dworzec i czekało się na pociąg, który przyjedzie i który jedzie w kierunku Warszawy. Nie było tak, żeby był rozkład jazdy, wiadomo o której godzinie. I tak po paru dniach, nocując u dróżników, zawiadowców stacji, na dworcach, w tłumie ludzi, zawszeni okropnie (wszyscy byli zawszeni), z niesamowitymi tobołami, wylądowaliśmy chyba na Dworcu Zachodnim i z Dworca Zachodniego przyszliśmy na piechotę na Żoliborz. Już działała spółdzielnia WSM – Warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa, i proszę sobie wyobrazić, że oni przydzielili nam pokój. Nasze mieszkanie było oczywiście spalone, bo ten ogień dotarł do naszego mieszkania, więc oni przydzielili nam pokoju w nie spalonym mieszkaniu i tam od razu zagospodarowaliśmy się.\nTo było oczywiście gruzowisko. Miałam brata ciotecznego, który był wyspecjalizowany w procederze rozbrajania broni. A mianowicie on szukał amunicji, a szczególnie bombek, które z tyłu miały skrzydełka. On rozbrajał te bombki. które były naładowane trotylem, ale nie jestem pewna, tylko mówiło się tak, że one są naładowane trotylem – i ustawiał je sobie na półeczce jako precjoza. Ja mu towarzyszyłam. On był moim młodszym bratem, ale nie miałam na niego wpływu… zresztą sama to chętnie robiłam. Szukaliśmy różnych naboi, które też rozładowywaliśmy, później te naboje się zbierało i podpalało – ogień był – taki wielki fajer i huk.\nZaczęliśmy chodzić do szkoły. Warunki były straszne, ale nie pamiętam, żebym była głodna, a na ubrania nikt nie zwracał uwagi. W czymś się chodziło, na pewno nędznie bardzo ubranym, ale w ogóle to nie było ważne.\nPamiętam, że zaczęłam chodzić do LXIV szkoły, która mieściła się w mieszkaniu prywatnym. Później ta szkoła przeniosła się na ulicę Śmiałą, a później zaraz zaczęłam chodzić do gimnazjum Sempołowskiej na Placu Inwalidów.\nCzy pamięta pani jak wyglądał bezpośredni kontakt z powstańcami?\nPamiętam fragmentarycznie, bo oni się zwracali do mnie jak do dziecka. Usiłowałam im na pewno nadskakiwać jakoś... Bliższy kontakt miałam w rozmowie z powstańcami rannymi, leżącymi w piwnicy naszego domu. Jedna z piwnic była przeznaczona na coś w rodzaju sali dla lżej rannych. Był tam nawet taki powstaniec, który miał pseudonim „Małkowski” – tak mi się wydawało. Ja mu szczególnie dużo usiłowałam czytać, z nim rozmawiać, nawet starałam się go zabawiać rozmową, ale wydaje mi się, że on był w wieku albo późno licealnym albo studenckim i traktował mnie jak smarkulę, którą trzeba zbyć. Nie pamiętam szczególnych rozmów toczonych, ale pamiętam, że przynosiłam mu różne książki, czytaliśmy głośno. On później, nie wiem jaka to była rana, w każdym razie wylizał się z tej rany, poszedł do Powstania i zginął.\nTrudniłam się również zajęciami literackimi. Pisałam wiersze w okresie Powstania i po Powstaniu, w okresie gimnazjalnym i studenckim pisałam powieści. Również o nim napisałam – to była taka historia, że on mieszkał na Pradze, na ulicy Małej i po Powstaniu przyszli do moich rodziców, czy też do mnie, jego rodzice, żeby się dowiedzieć szczegółów jego historii powstańczej. I od nich właśnie chyba się dowiedzieliśmy, że on zginął. W każdym razie oni wzięli moją dziecięca opowieść, czy też opowiadanie, w którym przewijała się ta postać, ale chyba nic nie mogli [z tego] wywnioskować, bo tam było więcej fantazji niż, rzeczywiście, treści prawdziwej. Oddali mi tę powieść.\nPamiętam, że był taki Powstaniec. Czy on był młody czy stary? Pewnie był w młodzieńczym wieku skoro miał takie pomysły, żebym ja – jedenastoletnie dziecko – była łączniczką i chodziła kanałami na Śródmieście. Wiem, że tym szantażowałam moją mamę, żeby mi pod trzepakiem pozwoliła śpiewać patriotyczne pieśni w czasie nalotów i latać na zbiórki do harcerzy, i zapisać się w ogóle do harcerstwa, wybrać pseudonim, chodzić po zrzuty, chodzić po żywność na działki. Ciągle mówiłam, że ktoś mi to na pewno zaproponował, że mogłabym być łączniczką i chodzić na Starówkę.\nCzy pamięta pani, jak wyglądał udział powstańców w życiu religijnym? Czy ono w ogóle istniało i w jaki sposób to się odbywało w czasie Powstania?\nTak jak przez mgłę pamiętam, że był doktor Truszczyński – chyba Truszczyński, albo Tuszyński – który był proboszczem z Marymontu. Ponieważ z Marymontu docierały straszliwe wieści, Niemcy strasznie mordowali ludzi i powstańców tutaj na Marymoncie i zajęli Marymont bardzo szybko, on się chyba przeniósł na Żoliborz i chyba odprawiał na podwórku msze... Nie pamiętam żadnych szczegółów z życia religijnego.\nCzy ma pani jakieś jedno szczególne, bardzo wyraźne wspomnienie z Powstania? Czy znalazła się pani w jakiejś sytuacji, która była tak przerażająca, że szczególnie utkwiła pani w pamięci?\nJak bomba trafiła w nasz dom i można powiedzieć, że nas zasypało, bo wszystko było zasypane, wszystkie okienka i okienka piwniczne i wszystkie wejścia. Tylko jedno wejście było wolne do przejścia. Konfiguracja tych piwnic była też taka… to był blok, pod którym był korytarz piwniczny przez całą długość, a blok miał długość pięćdziesiąt, może sto metrów nawet. Z tego korytarza były drzwi do poszczególnych komórek piwnicznych. Każda komórka miała swoje okienko, wysoko, takie maluteńkie okienko, gdzie był otwierany, tak zwany oberluft. To było na poziomie ziemi. I ci wszyscy ludzie, w ogromnej panice, w kurzu, w hałasie, wszyscy biegli do tego jednego wyjścia. To było dosyć straszne. Wszystko na podwórku było przysypane pyłem, takie szaro-żółto-brązowe. Tam były takie piękne drzewa i to wszystko było połamane od tego podmuchu, od tego wybuchu. Wszyscy ludzie lecieli gdzieś, nie wiadomo gdzie. Ja tylko dlatego się nie zgubiłam, że mój ojciec trzymał mnie kurczowo za rękę, nie wiem czy to było z moją matką... Wszyscy byli wstrząśnięci i oszołomieni, jakby wszyscy doznali mikro-wstrząsu mózgu. I opamiętaliśmy się gdzieś u wylotu ulicy Sierpeckiej, czy też na Krechowieckiej. Wróciliśmy, bo po co biegliśmy? Nie wiadomo, po co biegliśmy. Tu strzały, tu bombardowanie, tu w dalszym ciągu odbywa się walka powietrzna, jest alarm, a my lecimy gdzieś. I wreszcie opamiętaliśmy się, wróciliśmy, alarm się skończył, odnaleźliśmy mamę. Bomba trafiła chyba... nie wiem, czy w nasz budynek, trochę dalej, czy obok... W każdym razie to było bardzo silne wrażenie.\nPamiętam, było bardzo duże wrażenie [z] pogrzebów. W pogrzebach zawsze uczestniczyli księża, nie wiem czy to był ten ksiądz Truszczyński, ale zdaje mi się, że zawsze to było z księdzem. Chowało się powstańców na podwórku, wykopywało się dół. Podwórko było usiane grobami. Jak wróciliśmy po Powstaniu, to mieszkaliśmy w domu WSM na Próchnika 8, nasze okna wychodziły na bardzo liczne groby. Odbywały się ekshumacje – przychodziła ekipa PCK, z twarzami osłoniętymi maskami, z noszami. Oni byli ubrani w dziwne ubiory, szare, szaro-zielone. Odkopywali groby. Starali się zidentyfikować zwłoki, układali je na noszach. Stały trumny. Gdzie je później przewozili – trudno mi powiedzieć, ale w każdym razie ekshumacji było bardzo dużo. To był widok, można powiedzieć codzienny, tak że ja się tego nie bałam. Może bardzo to przeżywałam, ale się tego nie bałam.\nWłaściwie nieustannie miała pani styczność z różnymi żołnierzami, ze śmiercią....\nTak, właściwie od początku Powstania. Po Powstaniu zdarzyła się również śmieszna historia, śmieszna i straszna. Otóż tak – nie było szyb w oknach, w naszym mieszkaniu po Powstaniu okna były zabite deskami, w deskach były szpary. Był to marzec, kwiecień, było jeszcze zimno, czymś się paliło. Była prowizoryczna, tak zwana koza, czyli piec. Spało się na wierzchach od tapczanów, które były ustawione na cegłach, nakrywało się różnymi derkami, a między innymi mieliśmy skądś, ale dalibóg nie wiem skąd, kożuchowe śpiwory. I którejś nocy usłyszeliśmy straszny szum. Noc była jasna i przez deski przeświecał księżyc, ale mój ojciec zapalił jeszcze świece. I proszę sobie wyobrazić, że tam się roiło od myszy. Myszy były wszędzie! Na stole, na nas, na szafie, na półkach, na podłodze... Wszędzie były myszy! I nawet nie uciekaliśmy, po prostu staraliśmy się przetrwać tą inwazję myszy. Myszy, pamiętam, że wciskały się ze szczególną siłą w mój śpiwór, bo widocznie zapach skóry je wabił. Ja byłam wciśnięta w śpiwór, w kożuch, i pod głową miałam kożuch. I pamiętam rano, jak się zrobiło widno, znalazłam pod głową, w śpiworze dwie uduszone myszy. Widocznie one walczyły ze sobą, czy też ja z nimi walczyłam odganiając je, że te myszy uśmierciłam. To był taki przemarsz myszy i później się już nigdy nie pojawiło, nie mam pojęcia co to mogło być.\nW pierwszych klasach gimnazjum Sempołowskiej, które było w tym czasie żeńskim gimnazjum, zawiązało się coś w rodzaju tajnej organizacji konspiracyjnej. Zawsze miałam takie tendencje do konspiracji, do walki, byłam wychowywana w rodzinie antyreżimowej i antykomunistycznej. Bardzo chcieliśmy odwrócić tok historii, bardzo liczyliśmy na zryw powstańczy, narodowy, III wojnę światową, coś, co by wygnało bolszewików. Pamiętam, że pisałam takie wiersze: „Czerwona zaraza nad Polską zawisła, siejąc nienawiść, bezbożność, zniszczenie Rabując dobytek ludzi i ich mienie Czerwona zarazo, sny i wróżby Ciebie nie przewidziały Kto by pomyślał o takim nieszczęściu A któryby dobry Polak chciał żeby się tak działo Idź precz skąd przyszłaś, zgiń przepadnij maro…” – to były wiersze dwunastoletniego dziecka.\nJa zupełnie nie wiem, kto mógł zawiązać taką organizację. Rzecz polegała na tym, spotykaliśmy się w prywatnych mieszkaniach i oni nam mówili, że my pójdziemy do Kampinosu, że tam już na nas czekają lepianki, że mamy organizować sprzęt sanitarny, bo my będziemy sanitariuszkami i miałam przygotowana torbę sanitarną z bandażami, z jodyną, z wodą utlenioną, z jakimiś tam proszkami jeszcze. A tymczasem mamy przepisywać odręcznie odezwy. I te odezwy to mniej więcej były, pamiętam taki motyw, że: „Obecny rząd jest rządem marionetek poruszanymi przy pomocy nici, sznurków z Moskwy”. I te odręcznie przepisywane, zeszytowe kartki z takimi odezwami, przyklejałyśmy na murach przy pomocy zwykłego kleju – pac, pac i na mur. I było takie zdarzenie, zupełnie okropne. Pamiętam, że szłam ze swoim ojcem ulicą Mickiewicza. Naprzeciwko Mickiewicza 25 podbiegłam do domu, który był przeszklonym domem z dużymi oknami, żeby nakleić tą kartkę. Zostawiłam swego ojca bez słowa, nic nie mówiąc. I w pewnym momencie zatrzymała się koło mnie, tak zwana demokratka – to były samochody, w których jeździło UB – i zaczęli do mnie wołać, żebym się zatrzymała. Wysiedli z samochodu, zdarli kartkę. Zaczęłam uciekać na ulicę Mierosławskiego, w stronę parku Żeromskiego, i oni zaczęli do mnie strzelać, bo pamiętam strzały. Park Żeromskiego jest zdewastowany, jest tam pełno lei po bombach, leży pełno połamanych gałęzi drzew. Nie są przystrzyżone żadne drzewa, krzaki, wobec tego wpadam w jakąś gęstwinę i tą gęstwiną przedzieram się, byle dalej od nich. Oni wpadają do tego parku i zaczynają mnie szukać. Słyszę głosy poszukiwań, ale nie penetrują tych krzaków, nie wchodzą w te krzaki, tylko na tej alejce czy w miejscu, które zostało z alejki – bo tam wszystko jest zdewastowane – oni stoją i się rozglądają. Słyszę ich głosy. Przedzieram się w jakieś miejsce i siedzę zaszyta w krzaki, sama jedna, do wieczora. Dopiero po ciemku wracam do domu. Na pytanie rodziców, gdzie byłam, dlaczego ojca zostawiłam samego, i co się w ogóle stało, mówię, że musiałam polecieć do koleżanki. I to mi przechodzi na sucho, łagodnie zostaję skarcona i nikt nie wie o tych zdarzeniach, nigdy moi rodzice nie wiedzieli o tym, co się tam działo.\nJak długo brała pani w tym udział?\nMyślę, że to trwało najwyżej kilka miesięcy, że się tak spotykałyśmy i szykowałyśmy. Szykowałyśmy również odzież, nieprzemakalne peleryny. Ale ta apteczka była bardzo znakomicie wyposażona – torba z czerwonym krzyżem, i to wszystko stało w pogotowiu. Pójdziemy do Kampinosu, będziemy mieszkać w lepiankach i będziemy wyganiać bolszewików. To było – wydaje mi się – w 1945 roku, na jesieni.\nWarszawa, 22 luty 2005 roku\nDanuta Ciepielewska Pseudonim: „Jagoda” Stopień: cywil Dzielnica: Żoliborz\ncywil Teresa Kruppa Data wywiadu: 2005-04-18 Formacja: - Dzielnica: Śródmieście Pani mówiła, że pani młodszy brat... Mający dwa lata...Po prostu przestał mówić. Przestał mówić na początku, września, a może jeszcze w sierpniu. Już nie pamiętam dokładnie, bo my już 6 sier ...\ncywil, służby pomocnicze Zygmunt Lewandowski Data wywiadu: 2005-02-04 Formacja: - Dzielnica: Śródmieście Północne Proszę opowiedzieć o swojej rodzinie. Przed wojną ojciec prowadził pracownię ortopedyczną, a my z bratem pomagaliśmy ojcu. Gdzie pan mieszkał? Mieszkaliśmy na parterze ...\ntelefonistka Kazimiera Krystyna Ochlewska „Baśka” Data wywiadu: 2005-03-22 Formacja: Obwód II „Żywiciel” Dzielnica: Żoliborz Proszę opowiedzieć o swojej rodzinie. Moi rodzice wywodzili się z warstwy inteligenckiej. Ojciec był oficerem zawodowym. Matka ukończyła rosyjskie gimnazjum dla dobrze urodzonych panienek w ...


Transport materiałów na paletach, 24t, Gdańsk - Szwecja Sztokcholm - Oferteo.pl\nZapytanie ofertowe nr 325902\nTransport materiałów na paletach, 24t, Gdańsk - Szwecja\nMiejsce: Sztokcholm - , Szwecja\nZaładunek: Polska Gdańsk\nRozładunek: Szwecja Sztokcholm\nTermin załadunku od: 2013-02-01\nTermin rozładunku do: 2013-02-15\nTyp nadwozia: naczepa + widłak do rozładunku palet\nIlość transportów: 6\nTermin pierwszego transportu: luty 2013r.\nOferty kompletne za 6 transportów.\nNr zapytania ofertowego: 325902\nNajlepsi specjaliści: Transport międzynarodowy w Szwecji\nTransport międzynarodowy, Transportu, Poszukuję transportu, Transportu, Poszukuję transportu Transportu, Poszukuję transportu,\nTransport elementów rusztowań, do 24t, Warszawa - Austria\nTransport elementów rusztowań. Maksymalna długość: 4m Typ nadwozia: HDS Dokładny termin...\nTransport pustych plandek, 24t, UK - Wodzisław Śl.\nZaładunek: 18.11.20011, rozładunek: 22.11 do godziny...\nTransport 5t poduszek w kartonach, Konin-Maxhutte\nCiężar ładunku: 5 ton Zasięg transportu: zagraniczny Rodzaj ładunku: poduszki w kartonach Adres załadunku:...\nZlecę transport przetworów w słoikach i puszkach, na paletach, preferowane ładunki powrotne z Bułgarii. Waga: 22 - 24 t. Trasa: środkowa Bułgaria - Szwecja, Sztokholm. Stała trasa...\nTransport 6 stojaków ze szkła Wermsdorf - Kielce\nWitam, mam pytanie czy istnieje możliwość oraz jaki byłby koszt transportu szkła, dokładnie będzie to 6 stojaków ( szyby 80 cmx 220 cm,...\nStałe transporty z Polska- Rosja, chłodnia, 21 ton\nZlecę stałe transporty z Polski do Rosji. - wymagania: chłodnia, - towar: owoce, - waga: 21t (auto ważone jest na miejscu), - data załadunków: od 08.03.2011 do: końca sezonu, -...\nZlecę transport 23 palet dachówki z Niemiec\nWitam, zlecę transport dachówki ceramicznej z Niemiec do Polski. Załadunek: 32369 Rahden - 23 palet, waga ok. 19 ton. Rozładunek :...\nZlecę transport 16ton Oława-D99755-Oława\nZlecę transport w kółku, Oława - D99755 - D99755 - Oława. Cena...\nFirma zajmuje się transportem krajowym i międzynarodowym. Do dyspozycji jest ciągnik z wysoką normą ekologiczną euro 5 i naczepa o ładowności 24t, firana, standard,coilmulda, długość 13,6m, szerokość 2,5m , wysokość wewnętrzna 2,5m,ogólem 33 miejsca p...\nGrupa „BUILDER” to nowoczesne przedsiębiorstwa branży budowlanej, zajmujące się dystrybucją materiałów budowlanych. Od kilkunastu lat jesteśmy obecni na rynku budowlanym! Dysponujemy więc bogatym doświadczeniem. Poznaliśmy wymagania i gusta naszych klientów! Należymy do najlepszych dystrybutorów materiałów budowlanych...\nFirma Runway-Logistics specjalizuje się w samochodowym transporcie towarów do wszystkich krajów UE oraz do krajów WNP (przede wszystkim Rosja, Kazachstan oraz Białoruś). Świadczymy pełny kompleks usług w zakresie organizacji międzynarodowych przewozów ładunków na terytorium Polski, Unii Europejskiej, a także z...\nFirma PHU Jan Wengrzyn świadczy krajowe i międzynarodowe usługi transportowe nieprzerwanie od 1993 roku. Głównym naszym priorytetem jest szeroko pojęty transport specjalny : -transport niskopodwoziowy -transport niskopodłogowy -transport ponadgabarytowy -transport ponadnormatywny -transport ciężki -transport specjalistyczny -holowanie...\nZlecę transport krajowy powyżej 3,5t Szwecja


Wino Torbreck The Pict Australia 1,5l SmaczaJama.pl\nSzczep winogron Monastrell/Mourvedre/Mataro\nMięsiste, esencjonalne wino z Barrosa Valley w południowej Australii. Powstaje ze szczepu mataro, znanego również pod nazwą mourvèdre. Owoce pochodzą z niewielkiej, za to bardzo starej winnicy Quarry Block w subregionie Northern Greenock, gdzie wszystkich nasadzeń dokonano w 1927 roku. Nos pełen świeżych śliwek, czeremchy i nut ziemistych, podbitych akcentami tymianku, kakao i wędzonki. Usta skoncentrowane, gęste i miękkie, a przy tym niepozbawione pewnego rustykalnego uroku; dominują nuty czeremchy, czarnych oliwek i dojrzałych śliwek. Wino wyróżnia się dobrą kwasowością i wyraźną podbudową mineralną.\nJeszcze młody, a już bardzo harmonijny, The Pict otrzymał ocenę 94/100 od Roberta Parkera. Podawać do czerwonych mięs, dziczyzny, serów i makaronów.


Bp Dec poświęcił górską kaplicę na Wielkiej Sowie | Niedziela.pl\nZobacz zdjęcia: Kaplica na Wielkiej Sowie\n– Na górach ludzie oddawali Bogu chwałę. Gromadzili się na szczytach, żeby z Bogiem rozmawiać. Na górze Moria, Abraham chciał złożyć Bogu w ofierze swego syna. Na górze Synaj, ludzkość otrzymała prawo moralne – Dekalog. Na górze ośmiu błogosławieństw, Jezus Chrystus wygłosił swoją programową naukę – Kazanie na górze”. Na górze Tabor, przemieni się odkrywając przed uczniami rąbek swego bóstwa. Na wzgórzu Golgoty, Jezus oddał za nas swoje życie, natomiast z góry Wniebowstąpienia, odszedł do nieba - wyliczał hierarcha.\nNastępnie dyrekcja Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu wręczyła najwyższe odznaczenia dla zasłużonych leśników - Kordelas Leśnika Polskiego. Kordelas nawiązuje do honorowej i paradnej broni noszonej przez leśników w okresie II RP. Od 1930 roku był to stały element umundurowania leśnika, a jego rękojeści drewniane, żelazne i srebrne świadczyły o randze i zajmowanym stanowisku.


Turysto, radź sobie sam\n[podpis] ALICJA KATARZYŃSKA, GW\nMetro - Warszawa nr 2147, wydanie z dnia 19/08/2011Wydarzenia, str. 5\nChora na jaskrę kobieta, jadąc na wakacje, zapomniała kropli do oczu. Lek przyjmuje codziennie, ale lekarz z przychodni nie wypisał jej recepty. I miał do tego prawo- Żona choruje od lat na jaskrę - mówi Jan Jędrychowski, który wypocząć na Kaszuby przyjechał z południa Polski. - Jest pod stałą opieką okulisty, codziennie musi przyjmować krople do oczu, inaczej źle się czuje: łzawią jej oczy, ma bóle głowy itp. Zabrała ze sobą leki, ale dopiero na miejscu okazało się, że do opakowania kropli włoż...\nPRZYCHODZI TURYSTA DO LEKARZA\nChora na jaskrę turystka zapomniała kropli do oczu. Lek musi przyjmować codziennie, ale lekarz z przychodni nie zgodził się wypisać leku, pomogła dopiero farmaceutka. Czy lekarz miał prawo odmówić choremu?\nSąd nakazał leczenie\nSzpital wojskowy przy ul. Weigla rozpoczął leczenie Doroty Zielińskiej - pacjentki chorej na stwardnienie rozsiane. W ubiegłym tygodniu wrocławski sąd postanowił, że 27-letniej kobiecie będzie tam podawany drogi lek, który nie jest refundowany przez Narodowy Fundusz Zdrowia. To precedensowa sprawa na skalę kraju\nCórka Bartłomieja Bonka, brązowego medalisty igrzysk, walczy o życie. Ordynator i jego zastępczyni stracili stanowiska\nBurmistrz zdziwiony, że mieszkańcy są zdziwieni\nPierwszy na drugi\nDebiut Wrocławskiego Gitarzysty\nŚciana do wyburzenia\nWSZYSTKO, CO PŁYWA - NA WISŁĘ!\nANIMOWANA CZAPKA ZAGADEK\nGrotołazi liczą beskidzkie nietoperze\nWojsko zapłaciło za dziecięcy wózek\nWyścigi i akrobacje o mistrzowskie medale\nNa pamiątkę chrztu w Jordanie\nPostanowienia noworoczne kierowców\nOddłużenie na życzenie\nCzarny głos w białym kostiumie zabrzmi dojrzale w toruńskiej Od Nowie\nGorąco wokół władz PKP\nNawet sojusznicy Rosji boją się jej imperialnych apetytów\nGimnazjaliści pisali końcowy sprawdzian\nFinał porwał słuchaczy\nPrestiżowe inwestycje w Trójmieście\nSejm o Dniu Pamięci\nCztery razy na "pudle"\nŚwiat filmu animowanego\nCicha Woda Pod Rondem\nO PRZYSZŁOŚCI SIEDZIBY BWA\nSą pieniądze z obligacji\nUE chce nam zamknąć wędzarnie\nPsychodeliczne autobusy Pamuka\nCZY LUBIĘ BRAHMSA A TO ZALEŻY


Na Tajwanie mo�na studiowa� porno - Niewiarygodne.pl\nSzale�stwo natury czy zemsta bog�w?\t10 najdziwniejszych ludzi na �wiecie\t10 niesamowitych rzeczy, kt�rych nie wiedzieli�cie o swoim ciele\tCa�un tury�ski - historia prawdziwa\tCud? Zw�oki �wi�tych, kt�re nie uleg�y rozk�adowi\tTajne bazy Hitlera. Gdzie ukrywa� si� nazistowski zbrodniarz?\tNa Tajwanie mo�na studiowa� porno\nwp.pl 17.02.2009 16:30\tZaj�cia nie ograniczaj� si� do biernej obserwacji tego, co dzieje si� na ekranie. (fot. Jupiterimages)\nMagiczne has�o "kryzys" nie schodzi z czo��wek tytu��w prasowych na ca�ym �wiecie. Jest jednak taka bran�a, kt�rej ten termin nie dotyczy - to przemys� pornograficzny. Pornografia zawsze sprzedawa�a si� �wietnie, a teraz co niekt�rzy mog� dodatkowo zg��bia� jej tajniki podczas studi�w. Z inicjatyw� prowadzenia takiego kierunku wyszed� Uniwersytet Providence na Tajwanie.\nW Rosji trwaj� poszukiwania istot cz�ekokszta�tnych\nMafia korzysta z internetowego komunikatora Skype\nAby wzi�� udzia� w kursie organizowanym przy Taiwan's Mass Communication Department, s�uchacze musz� najpierw podpisa� specjaln� deklaracj�, w kt�rej przyjmuj� do wiadomo�ci, �e w przypadku, gdy obrazy b�d� dla nich zbyt "dos�owne" - maj� mo�liwo�� opuszczenia sali wyk�adowej. Jak powiedzia�a pani Chen Mingmei - prowadz�ca zaj�cia, nie zdarzy�o si� jeszcze, aby kto� wyszed� z sali w trakcie projekcji. Jednak podczas ostrych scen, niekt�rzy zas�aniaj� oczy za pomoc� ok�adek zeszyt�w.\nZaj�cia nie ograniczaj� si� do biernej obserwacji tego, co dzieje si� na ekranie. Studenci w trakcie kursu, ogl�daj� 15-minutowe klipy pochodz�ce z "film�w dla doros�ych" i bacznie przygl�daj� si� reakcjom swoich kole�anek lub koleg�w. Wykorzystuj�c zdobyt� w trakcie studi�w wiedz�, prowadz� obserwacje i dokonuj� analizy psychologicznej publiczno�ci.\n7 lat 6 miesięcy 12 dni i 28 minut temu\ngwa�tymolestowania,zab�jstwa na tle seksualnym,pedofilia i tym podobne ohydstwa w�a�nie biora si� z takich publicznych artyku��w i zdj�� jak powy�sze, �wiat osi�gn�� dno\n7 lat 6 miesięcy 10 dni 23 godziny i 30 minut temu\nKiedy w Japonii zalegalizowano wydawanie pedofilskich hentai, liczba przest�pstw w tej materii spad�a gigantycznie.odpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 22 dni 1 godzinę i 42 minuty temu\nMoim zdaniem to w�a�nie takie filmy roz�adowuj� napi�cie seksualne.odpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 15 dni 22 godziny i 39 minut temu\nniby tak ale...odpowiedz\t0\n5 lat 9 miesięcy 26 dni 21 godzin i 26 minut temu\n2 lata 2 miesiące 12 dni 21 godzin i 13 minut temu\n3 lata 7 miesięcy 25 dni 1 godzinę i 16 minut temu\nlol, wyje�d�am na Tajwan na studia\n7 lat 6 miesięcy 12 dni 2 godziny i 37 minut temu\n"Na Tajwanie" czy "W Tajwanie"???Przeciez nie pisze sie:"Na Chinach", Na Rosji", "Na Wielkiej Brytanii". Czy to dlatego ze Taiwan jest nie tylko nazwa panstwa ale takze wyspy, ale przeciez mowi sie "W Japoniii" a nie "Na Japonii".\n7 lat 6 miesięcy 10 dni 23 godziny i 26 minut temu\nSzwecja czy Szwajcarja, Austria czy Austarlia ;-)odpowiedz\t0\n7 lat 6 miesięcy 10 dni 5 godzin i 59 minut temu\nNa Bia�orusi, na Litwie, itd. itp. Tylko kilka nazw kraj�w (nie licz�c pa�stw-wysp) ��czymy tradycyjnie z przyimkiem na. Wi�cej szczeg��w o tym podaje S�ownik wyraz�w k�opotliwych PWN. W zwi�zku z tym powiemy: "Jad� na S�owacj�", ale "Jad� do Chorwacji". Ales klar?odpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 16 dni 23 godziny i 11 minut temu\nmied�ugo mo�e by� w Chnach na Tajwanieodpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 16 dni 20 godzin i 19 minut temu\nJedziemy na Niemcy.odpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 15 dni 13 godzin i 42 minuty temu\na wyjasnienie zupelnie inne niz wyzywajacy sie nawzajem madrale.\nZwiazane jest z historia regionu, jesli kiedys lub aktualnie nalezy do czesci jakiegos wiekszego panstwa, mowi sie na. Na Tajwanie, jako czesci Chin. Chociaz o ile pamietam, nie jest to poprawne w przypadku chociazby Slowacji, ktora aktualnie jest juz niepodleglym panstwem z nie czescia CSodpowiedz\t0\n7 lat 6 miesięcy 6 dni 20 godzin i 2 minuty temu\nNA TajwanieNa Tajwanie. Bo to jest wyspa.\n7 lat 4 miesiące 15 dni 19 godzin i 16 minut temu\nmhm jasne, na Japonii, na Wielkiej Brytanii, na Australii... prosz� pomy�l zanim napiszesz...odpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 16 dni 23 godziny i 17 minut temu\n;]jade tam ;]\n7 lat 4 miesiące 18 dni 19 godzin i 24 minuty temu\nhehe.. masz za swoje xD\n7 lat 4 miesiące 18 dni 20 godzin i 1 minutę temu\nmamy!!!!!!!!!!!!ZA POMOC� PO IRLANDI� !!!!CENOW�!!! A TERAZ SZKODA PISAC\n7 lat 4 miesiące 18 dni 21 godzin i 17 minut temu\nporno szko�aTO dobry biznes w Polsce trzeba tak� szko�e otworzy� napewno by�o by wielu ch�tnych:}\n7 lat 6 miesięcy 10 dni 23 godziny i 24 minuty temu\nporno dla fagasowporno jest fajne., ale teraz faceci ucza sie sexu z porno i to jest tragedia! w rzeczywistosci czesto nie jest tak jak na pornosach (nie ma trikow filmowych) i babki nie daja sie tak posuwac jak na porno bo nie sa koniami.\n7 lat 4 miesiące 20 dni 8 godzin i 49 minut temu\n... ale mog� spr�bowa� by�.odpowiedz\t0\n7 lat 4 miesiące 21 dni 1 godzinę i 1 minutę temu\nI tak najwa�niejsze praktyki studenckieMo�na si� domy�la� gdzie si� odbywaj�, haha!


Ćwiczę kreskę (1). Dlaczego grafik powinien rysować\nDawid Duszka Blog 3 grudnia 2018 3 kwietnia 2020 cyfrowy rysunek, digital painting, ilustracja, plakat prl, rysunek, rysunek plaktu, rysunek wektorowy, szkic\t0 Comment\nTo jest mój pierwszy wpis z serii ćwiczę kreskę, dlaczego grafik powinien rysować. W cyklu tym będzie więcej do oglądania niż do czytania. Teksy będą zdecydowanie krótkie. Nie będę tutaj opisywał kroku po kroku jak narysować zabawnego futrzaka. W każdym kolejnym poście będziesz mógł zobaczyć jak powstały cyfrowe szkice, rysunki oraz ilustracje, którymi miałem okazje zajmować się w ostatnim czasie.


Tułaczka Kresowian – Wiano\n2013-11-23 Tułaczka Kresowian\nEwakuowani z Kresów Wschodnich Polacy bardzo rzadko mieli możliwość fotograficznego dokumentowania swojej tragicznej tułaczki na Zachód. Stanisław Bober, artysta malarz i fotografik, dzielił tułacze losy setek tysięcy Polaków. Zrobił zdjęcia, które pokazało Muzeum Wsi Opolskiej, patronujące historii śląskich Kresowian.\nPo II wojnie światowej odcięte zostały od Polski województwa: wileńskie, nowogródzkie, część białostockiego, poleskie, wołyńskie, tarnopolskie, stanisławowskie i większa część lwowskiego.\nFot. Archiwum własne - Stanisław Bober\nPrzemieszczanie się ludności polskiej - fragment wystawy "Kresowianie na Opolszczyźnie"\nPrzybysze z rejonu dzisiejszej Litwy zostali osiedleni w województwach: gdańskim, olsztyńskim i wrocławskim. Ci z obecnej Ukrainy, trafili do województw śląskiego i wrocławskiego. Największa część przesiedleńców z dzisiejszej Białorusi została skierowana do województw wrocławskiego, szczecińskiego i gdańskiego.\nIle osób tułało się ze Wschodu na Zachód dokładnie nie wiadomo. Jest zbyt wiele sprzeczności i niejasności w dokumentacji. Podaje się liczby między 1.087.858 a 1.243.222 osoby.\nNa Śląsk Opolski pierwsza grupa przesiedleńców przybyła w marcu 1945 r. Przesiedlenia trwały do 1947 r.\nZ zachowanych dokumentów wyłania się wręcz tragiczny obraz tej wędrówki. Był chaos i prowizorka.\nZnaczna część pociągów składała się z odkrytych wagonów tzw. węglarek. Wagony przetrzymywano na stacjach bez żadnego powodu. Ludzie tygodniami koczowali pod gołym niebem lub w prowizorycznie stawianych szałasach i budach.\nTułaczka przesiedleńców - fragment wystawy "Kresowianie na Opolszczyźnie"\nKończyły się zapasy żywności, ludzie głodowali. Brakowało paszy dla wiezionego bydła. Z powodu złych warunków higienicznych pojawiły się choroby, kończące się nierzadko śmiercią.\nPrzesiedleńcy mogli zabrać ze sobą odzież, obuwie, bieliznę, pościel, produkty żywnościowe, sprzęty domowe, wiejski inwentarz gospodarczy i inne przedmioty domowego użytku o łącznej wadze do 2 ton na rodzinę, a także bydło i ptactwo domowe.\nNie wolno było przewozić m.in. gotówki (tylko do 1000 rubli), kamieni szlachetnych, mebli, samochodów, motocykli, fotografii (jedynie zdjęcia osobiste), a nawet planów i map.\nFot. Archiwum własne Stanisław Bober\nfragment wystawy "Kresowianie na Opolszczyźnie"\nZe zrozumiałych względów nie byli w stanie zabrać ze sobą większej ilości inwentarza i dobytku. Przywozili ze sobą kozy i krowy, rzadziej konie i świnie, odzież i pościel pakowane w skrzynie bądź kufry, małą ilość produktów żywnościowych, drobne sprzęty domowe i gospodarskie, maszyny do szycia, rzadziej wozy.\nPrawie zawsze mieli ze sobą fotografie i wizerunki lokalnych świętych.\nAle byli też tacy, którzy przybyli na Zachód zupełnie bez niczego. Armia Czerwona prowadziła kontrole, często połączone z rozbojami i łapownictwem. Szabrownicy także dokonali spustoszenia w transportach.\nNa miejscu przesiedleńcy obejmowali rozszabrowane gospodarstwa, ogołocone z inwentarza żywego, zniszczone wojną budynki gospodarcze, zaminowane pola. Domy często były pozbawione wyposażenia.\nMuzeum Wsi Opolskiej na przestrzeni lat gromadziło zbiory pochodzenia kresowego. Na terenie skansenu znajduje się ekspozycja stała poświęcona przesiedleńcom z Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej.\nLosy dworów polskich http://wiano.eu/article/2120\nZagłada ziemiaństwa http://wiano.eu/article/2098


Młoda fala. Jak odważyć się na biznes - Paweł Oksanowicz | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nBizneswoman kobiety sukcesu pierwszy biznes Ania Kruk Aleksandra Porębska Joanna Drabent Edyta Kocyk Barbara Stawarz\nW jaki sposób, niezależnie od okoliczności, odważyć się na własny biznes i rozwinąć motywację do działania? Jak przekuć kiełkujące w głowie pomysły, na prowadzenie z sukcesem wymarzonej firmy? W książce autorstwa Pawła Oksanowicza przedstawione zostały historie dziesięciu młodych kobiet biznesu, które wytrwałością, uporem i ciężką pracą – mimo licznych trudności – sięgnęły po zwycięstwo.\nBohaterkami książki Młoda fala. Jak odważyć się na biznes są: Ania Kruk, Kinga Dołęga-Lesińska, Aleksandra Porębska, Joanna Drabent, Dominika Koczot-Mosz, Edyta Kocyk, Marta Remplewicz, Patrycja Sankowska, Anula Kołakowska, Barbara Stawarz. To silne, niezależne kobiety, które odniosły sukces nie tylko w Polsce, ale też bez kompleksów wchodzą z ciekawymi projektami i produktami na międzynarodowe rynki. Prowadzą interesy w odmiennych dziedzinach biznesu: od mody, przez kosmetyki, aż po zaawansowane technologie IT. Każda inna, każda wyjątkowa.\nTo, co je łączy, to dokonana już praca nad swoim biznesem i nad sobą.\nW publikacji autorstwa Pawła Oksanowicza opisana została ich droga do sukcesu.\nJak zaczynały? Jakie trudności napotkały i jak nie straciły motywacji do działania mimo trudnych czasem okoliczności? Za pośrednictwem tej książki, dziesięć wyjątkowych kobiet biznesu dzieli się swoimi radościami i porażkami, dzięki którym zdobyły doświadczenie i inspirację do dalszego rozwoju.\nKsiążka Pawła Oksanowicza to zbiór 10 biografii młodych kobiet, które odważyły się na biznes. Część z nich ma formę autobiograii, a część ma formę rozmowy autora z bohaterką. Książka podzielona jest na dziesięć rozdziałów, które poprzedzają zdjecia i krótkie opisy bohaterek. Autor opatrzył komentarzem poszczególne podrodziały, co moim zdaniem jest bardzo dobre. W komentarzu zawiera on informacje, które nie są znane czytelnikowi, a ułatwiają zrozunienie historii bohaterek, bądź zaspokajają ciekawość czytelnika. Jak dla mnie to wielki plus tej książki.\nPoznajemy dziesięć różnych, historii, dziesięć różnych bohaterek i dziesięć różnych sposobów na prowadzenie biznesu. Jest jednak coś co łączy wszystkie historie. Każda z bohaterek odważyła się na biznes w dość młodym wieku, borykała się z róznego rodzaju problemami i pokonywała przeciwności losu po to by odnieść sukces. Czasem pomysł na biznes graniczył wręcz z szaleństwem. Co mi osobiście bardzo się podoboało, to to, że nie mamy tutaj przesłodzonych historii o tym, jak to łatwo otworzyć własny biznes i zarabiać miliony. O nie! Bohaterki mówią nie tylko o blaskach bycia szefową, ale również o cieniach swojej pracy. Możemy tutaj przeczytać między innymi, że życie jest wtedy uzależnione od pracy. Urlop, czas z dzieckiem, rodziną czy znajomymi, jest ograniczony, że albo pracujemy na maksimum swych możliwości i okradamy dzieci z czas, albo poświęcamy im czas, a cierpi na tym firma. Bohaterki móią również o finansach, pozyskaniu funduszy na swojądziałalność, czy choćby o ciągłym kształceniu i nadążania za trendami. Przyznam szczerze, że kilka firm przedstawionych w książce było mi znanych, a część zupełnie nieznanych. Cieszę się, że mogłam poznać młode polki, które odnoszą sukcesy zarówno w kraju, jak i za granicą.\nKsiążka Pawła Oksanowicza to zbiór 10 biografii młodych kobiet, które odważyły się na biznes. Część z nich ma formę autobiograii, a część ma formę rozmowy autora z bohaterką. Książka podzielona jest na dziesięć rozdziałów, które poprzedzają zdjecia i krótkie opisy bohaterek. Autor opatrzył komentarzem poszczególne podrodziały, co moim zdaniem jest bardzo dobre. W komentarzu...\nMłoda fala. Jak odważyć się na biznes Pawła Oksanowicza to historie dziesięciu kobiet, które odważyły się na otwarcie swoich firm. W książce możemy przeczytać między innymi o losach Anny Kruk, Barbary Stawarz, Marty Remplewicz czy Edyty Kocyk.\nKażda z tych opowieści jest inna. Jednak są elementy wspólne – każda z kobiet ma świadomość tego, jak ważny jest odpowiedni wizerunek marki, a także wiedza na temat tego, co się robi – bez tego, pasji i wytrwałości żaden biznes nie może się udać. A bohaterkom książki udało się odnieść sukces. Nie od razu był on spektakularny, ale przynajmniej według mnie lepiej piąć się do celu stopniowo, wtedy pozycja na rynku jest pewniejsza.\nMnie najbardziej zaciekawiły historie Anny Kruk, której biznes wyrósł na ponad 170-letniej tradycji jednej z najbardziej znanych rodzin jubilerskich w Polsce, a także opowieść Barbary Stawarz (o jej książce Content Marketing po polsku pisałam niedawno na blogu) oraz Edyty Kocyk.\nPoszczególne rozdziały mają różne formy – wywiadu oraz artykułu. Osobiście wydaje mi się, że ciekawsze są te części, gdzie autor rozmawia ze swoimi bohaterkami. Dodatkowo każdy z rozdziałów jest opatrzony komentarzem autora, dzięki czemu mamy lepszy pogląd na opisywane sprawy.\nNiedawno na blogu miałam okazję przygotować wpis o książce o Polkach w świecie start-upów w Dolinie Krzemowej. Warto przeczytać obie książki, by porównać możliwości, jakie daje kobietom chcących tworzyć nowe firmy, rynek amerykański i polski.\nMłoda fala… to książka ciekawa, pokazująca, że dobry pomysł na biznes ma szansę na rozwój, nawet w naszych realiach i mimo różnych przeciwności. Historie są interesujące i intrygujące, a także inspirują do działania…\nKażda z tych opowieści jest inna. Jednak są elementy wspólne – każda z kobiet ma świadomość tego, jak ważny jest odpowiedni...\nKobiety coraz świadomiej i odważniej stawiają kroki w biznesie. Już nie są jedynie współtwórczyniami wspierającymi mężowskie biznesy, ale same tworzą marki, przecierają szlaki, pokonują społeczne ograniczenia, pracują ciężko, dokładnie i wytrwale nie pozwalając wybić się z toru kariery. „Młoda fala. Jak odważyć się na biznes” Pawła Oksanowicza to zbiór dziecięciu opowieści o kobiecym życiu, pracy, planach, sukcesach. Każda wypowiedź – ze względu na odmiennego narratora – jest inna, każda zupełnie inaczej opowiada o podobnych przeszkodach związanych z płcią oraz szansach, jaki dał im własny biznes. Każda prezentowana dziedzina biznesu jest inna: od biżuterii, przez modę, kino, po skomplikowane technologie czy doskonałą znajomość ludzkich organizmów. Bohaterki przekonują nas, że „bycie na swoim” jako pracowni wcale nie jest takie łatwe. Wymaga niesamowitej samodyscypliny, świadomości przeszkód, znajomości realiów rynku, szukania nisz, oferowania czegoś niezwykłego lub bardzo potrzebnego klientowi. Pokazują też jak bardzo ważny w prowadzeniu firmy jest kreowany wizerunek oraz zdobywana wcześniej wiedza oraz umiejętności. Każde zajęcie traktowane poważnie oraz z należytym zaangażowaniem pomogło w dalszej pracy i przełożyło się na sukces osobistego biznesu. Kinga Dołęga -Lesińska pisze o tym: „Moment odejścia był najlepszy z możliwych, bo praca w korporacji nauczyła mnie mechanizmów prowadzenia biznesu i zarządzania ludźmi – nikt nie rodzi się szefem, partnerem życiowym, rodzicem. Wiedziałam, że po zgromadzeniu tej nauki muszę odejść z korporacji”. Wcześniej zauważa (podobnie, jak i inne bohaterki rozmów), że rodzinne korzenie, wpływ silnych matek pozwalał kształtować odpowiednie wzorce: „Całkowitą rolę mego duchowego przewodnika już wtedy przejęła mama, która dała mi ogromny fundament biznesu: wiarę w siebie i zaradność życiową. Wpoiła we mnie cierpliwość biznesową i życiową pokorę (…)”. Nie bez znaczenia są też wzorce dostarczane przez ojców.\nSzczególnie inspirujące i pouczające wydały mi się pierwsze opowieści, w których przedsiębiorcze kobiety kładą nacisk na konieczność godzenia bycia matką-żoną i jednocześnie robienie kariery. Kinga Dołęga – Lesińska mówi wprost to, co dostrzegają kobiety: „Sądzę, że znacznie łatwiej jest mężczyznom otwierać firmy. Z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że po prostu są mężczyznami. W Polsce kobieta musi pracować ciężej, dłużej, z większym poświęceniem, żeby udowodnić, że to, co robi ma rację bytu. Szowinizm biznesowy bardzo nas dotyka. W ogóle jest tak, że kobiety – przynajmniej te, które mają taką wolę – prędzej czy później decydują się na dzieci, a prowadzenie biznesu przy wychowaniu dzieci jest arcytrudne. Praca to okradanie dzieci z ich czasu, który możemy im poświęcić. A niestety, we własnej firmie jest tak, że nawet zamykając komputer i szanując bardzo swe postanowienia i czas (gdy powiemy sobie, że pracujemy do godz. 19.00), to i tak z tych planów wyjdą nici. Firma wypełnia umysł całkowicie”. Mimo tego przekonują nas, że takie poświęcenie się opłaca. Ich osobiste sukcesy okraszone ciężką pracą, czasami niepowodzeniami, miesiącami oczekiwań na pierwsze zlecenia sprawiły, że zaczęłam weryfikować swoją ścieżkę zawodową. Zobaczyłam w niej wiele więcej mocnych stron niż myślałam, dostrzegłam też swoje słabe strony, co pozwoli na ich kształtowanie.\n„Młoda fala” ze względu na rozmówczynie jest lekturą bardzo inspirującą. Polecam wszystkim pracującym i planującym karierę kobietom.\nKobiety coraz świadomiej i odważniej stawiają kroki w biznesie. Już nie są jedynie współtwórczyniami wspierającymi mężowskie biznesy, ale same tworzą marki, przecierają szlaki, pokonują społeczne ograniczenia, pracują ciężko, dokładnie i wytrwale nie pozwalając wybić się z toru kariery. „Młoda fala. Jak odważyć się na biznes” Pawła Oksanowicza to zbiór dziecięciu opowieści...\nDodaj cytat z książki Młoda fala. Jak odważyć się na biznes


Mielżyński Wine Spirits Specialities, Grunwald, Poznań - GdzieZjesc.info - Winiarnia Poznań Grunwald,\nMielżyński Wine Spirits Specialities Poznań Grunwald\nMielżyński Wine Spirits Specialities\nNr 1 z 5 lokali w kategorii: Winiarnie, Poznań\nŚrednia ocena: 4.6 (28 recenzji, 46 głosów)\nInformacje - Mielżyński Wine Spirits Specialities\ntel: (61) 866 00 57\nSpecjalność lokalu: Wina i dania śródziemnomorskie\nGaleria zdjęć - Mielżyński Wine Spirits Specialities\nMielżyński Wine Spirits Specialities 1\nMielżyński Wine Spirits Specialities 2\nMielżyński Wine Spirits Specialities 3\nMielżyński Wine Spirits Specialities 4\nMielżyński Wine Spirits Specialities 5\nMielżyński Wine Spirits Specialities 6\nMielżyński Wine Spirits Specialities 7\nMielżyński Wine Spirits Specialities 8\nOpis - Mielżyński Wine Spirits Specialities\nWine bar Mielżyński stanowi integralną część sklepu, w którym znajdują się nasze wina ze Starego Kontynentu i wina z Nowego Świata.\nNasz bar, stał się miejscem stałych spotkań naszych gości. Podajemy tu przepyszne przekąski oraz dania sezonowej kuchni, które staramy się komponować z dobranymi odpowiednio winami. Wina te można wybrać czytając nie kartę, ale ich etykiety, chodząc między półkami w sklepie.\nRobert Mielżyński, którego cale życie związane jest z branżą winiarską stworzył dla Państwa autorską listę win, na której wciąż pojawiają się nowe, ciekawe pozycje.\nMenu i ceny - Mielżyński Wine Spirits Specialities\nWspółpracujemy z dobrze nam znanymi producentami o ugruntowanej renomie, z którymi łączy nas wielka pasja i chęć osiągnięcia najwyższej jakości oferowanych produktów. Negocjujemy jak najkorzystniejsze warunki zakupu win by sprostać wymaganiom naszych klientów.\nNasz sklep w formie wypełnionego skrzyniami win magazynu, zachęca wszystkich do odkrywania jego zawartości, samodzielnego lub przy pomocy kompetentnych pracowników, którzy są zawsze do Państwa dyspozycji.\nW naszej ofercie znajdują się wina z Europy (Francja, Włochy, Hiszpania, Portugalia, Niemcy, Austria, Węgry) oraz z Nowego świata (Australia, Ameryka Płd., RPA, Stany Zjednoczone, Nowej Zelandii).\nNasi szefowie kuchni przygotowują dla Państwa urozmaicone, doskonale współgrające z winem dania z codziennie zmieniającej się karty.\n• Autorska selekcja najwyższej jakości win, sprowadzanych wprost od dobrze znanych nam producentów.\n• Gwarancja świetnej jakości i konkurencyjnych cen wszystkich produktów.\n• Bezpośredni kontakt z klientami, dający nam możliwość poznania i sprostania ich potrzebom i wymaganiom\n• Krzewienie kultury winiarskiej w oparciu o nasza wiedzę i doświadczenie.\n• Degustacje i koncerty z cyklu „Sound of Wine” z udziałem producentów przyjeżdżających do nas z różnych stron świata, by opowiedzieć Państwu o swoich winach.\nRecenzje - Mielżyński Wine Spirits Specialities\nTłusty czwartek Autor: Gość napisał(a) dnia 2022-02-24 16:00:00 Data wizyty: 2022-02-24 16:00 Pączki przepyszne, dawno takich dobrych nie jedliśmy. Zamówimy na przyszły rok na bank, mimo że to dość nietypowe miejsce, bo i nie cukiernia :)\nWino Autor: Gość napisał(a) dnia 2021-12-11 17:00:00 Data wizyty: 2021-12-11 17:00 Dla fanów wina to miejsce zdecydowanie numer jeden w Poznaniu. Świetnie doradzą, całkiem duży wybór, warto było przyjechać\nPrzyjemne popołudnie Autor: Gość napisał(a) dnia 2021-09-10 17:00:00 Data wizyty: 2021-09-10 17:00 PIękne wnętrza, świetnie dobrane wina przez naprawdę dobrą obsługę. Spędziliśmy tu miłe popołudnie i z przyjemnością wrócimy. Pozdrawiamy\nWino + jedzenie Autor: Gość napisał(a) dnia 2021-07-02 17:00:00 Data wizyty: 2021-07-02 17:00 W tym lokalu pyszne jedzenie uzupełnia świetne wina, nie na odwrót :). Warto spróbowac, bo takich kombinacji nie znajdziecie zbyt często w innych miejscach\nNa wynos Autor: Gość napisał(a) dnia 2021-01-15 18:00:00 Data wizyty: 2021-01-15 18:00 Zamawiałam ostatnio na wynos i choć brakuje trochę klimatu lokalu, to samo jedzenie jest bardzo dobre. Nie mogę doczekać się aż znów się otworzycie.\nDelibox Autor: Gość napisał(a) dnia 2020-11-20 20:00:00 Data wizyty: 2020-11-20 20:00 Przepyszne i całkiem sensownie wycenione zestawy. Jedzenie to prawdziwe delicje, a że ejst parę róznych zestawów, to kazdy sobie coś dobierze. Polecam\nPolecamy - relaks gwarantowany Autor: Gość napisał(a) dnia 2020-08-20 20:00:00 Data wizyty: 2020-08-20 20:00 Najlepsze miejsce na reklaks. Świetne wino + rewelacyjne jedzenie to gwarancja sukcesu tego media. Polecamy.\nNiezapomniane wydarzenie Autor: Gość napisał(a) dnia 2020-07-18 17:00:00 Data wizyty: 2020-07-18 17:00 Miejsce, gdzie pracownicy mają gigantyczną wiedzę, a samo jedzenie jest przepyszne. Doskonałe połączenie z winami sprawia, że wizyta tu była prawdziwym niezapomniamym wydarzeniem :).\nSzparagi Autor: Gość napisał(a) dnia 2020-05-30 18:00:00 Data wizyty: 2020-05-30 18:00 Zupa szparagowa przepyszna, do tego świetne wina i przemiła obsługa, Idealny sposób na spędzenie weekendu\nDziękujemy Autor: Gość napisał(a) dnia 2019-11-17 18:00:00 Data wizyty: 2019-11-17 18:00 Gęś z sosem figowym po prostu genialna, idealnie przyrzadzona, rozpływa się po prostu w ustach. PO takich pysznościach jestem przenonana, że do Was jeszcze przyjdziemy. Dziękujemy.\nKurki Autor: Gość napisał(a) dnia 2019-08-10 18:00:00 Data wizyty: 2019-08-10 18:00 Kuurki po prostu przepyszne. Pomysł na danie też świetny, szef kuchni jakiego może pozazdrościć niejedna restauracjia. Do tego rewelacyjny wybór win i nic więcej nie trzeba.\nUwielbiamy Autor: Gość napisał(a) dnia 2019-07-30 11:17:17 Data wizyty: 2019-07-28 20:00 Kurki przepysznie przyrządzone, do tego pyszne wino, wzorowa obsługa. Uwielbiam to miejsce i wpadam tak często jak mogę.\nCzysta przyjemność Autor: Gość napisał(a) dnia 2018-12-19 19:57:49 Data wizyty: 2018-12-19 19:00 Moim skromnym zdaniem najlepszy winebar w wielkopolsce. Odwiedzić to miejsce to czysta przyjemność i pewność, że wyjdzie się z dobrze dobranym winem.\nRewelacyjne połączenie. Autor: Gość napisał(a) dnia 2018-04-20 21:33:02 Data wizyty: 2018-04-13 21:00 Moim zdaniem jedno z najlepszych miejsc łączących wina z pyszną kuchnią. Warto odwiedzić, chociażby po to, żeby spróować czegoś nowego. Polecam\nUlubione Autor: Gość napisał(a) dnia 2017-11-17 21:07:42 Data wizyty: 2017-10-21 21:00 Nie ma zbyt wielu miejsc, gdzie potrafią tak doskonale połączyć smaki jedzenia z winem. Moje ulubione miejsce.\nnajlepsza winiarnia w Poznaniu Autor: Gość napisał(a) dnia 2017-07-25 10:31:20 Data wizyty: 2017-07-22 20:00 Takich miejsc jak MIelżyńśki w Poznaniu po prostu nie ma - doskonała winiarnia, ogromna wiedza pracowników i bardzo fajny klimat - tak trzymajcie!!!\nw Mielżyńskim Autor: Gość napisał(a) dnia 2017-03-14 12:10:39 Data wizyty: 2017-03-11 17:00 W restauracji Mielżyński byliśmy pierwszy raz i zrobiła na nas miłe wrażenie - wszystko eleganckie, fajny wystrój, obsługa bardzo grzeczna, dobre wina i pyszne jedzenie. Idealne miejsce do świętowania!\nnajlepsza winiarnia w Poznaniu Autor: Gość napisał(a) dnia 2017-01-13 13:03:53 Data wizyty: 2017-01-07 18:00 Według mnie i męża to najlepsza winiarnia w Poznaniu genialny wybór win, bardzo fajne potrawy, a wiec można tu zjeść coś skomponowanego z dobrym trunkiem, a te ulubione zabrać ze sobą do domu! super\nelegancko w Mielżyńskim Autor: Gość napisał(a) dnia 2016-11-03 10:03:54 Data wizyty: 2016-10-28 19:00 Jestem zachwycona wizytą w tym miejscu - takiego wyboru win (i tak rewelacyjnej wykwalifikowanej obsługi przy ich doborze) dawno nie widziałam. Miejsce z bardzo wysokim standardem zarówno obsługi, jak i win i jedzenia. POLECAM\nnajlepsza winiarnia w Poznaniu Autor: Gość napisał(a) dnia 2016-09-07 10:18:18 Data wizyty: 2016-08-26 19:00 Polecam to miejsce, bo Mielżyński jako jedyny trzyma najwyższy poziom winiarni w Poznaniu - doskonałe wina, pyszne jedzenie. Wracamy regularnie!\nfantastyczna winiarnia w Poznaniu Autor: Gość napisał(a) dnia 2016-07-04 13:06:10 Data wizyty: 2016-07-01 19:00 Niesamowicie fajne miejsce - cieszę się, że w Poznaniu są takie winiarnie, bo jestem zachwycona moją pierwszą wizytą. Dobre wina, miła obsługa, pyszne jedzenie - czego chcieć więcej???? :)\nwyjątkowa winiarnia Autor: Gość napisał(a) dnia 2016-04-20 08:38:04 Data wizyty: 2016-04-16 16:00 Bardzo przypadła mi do gustu ta winiarnia - przemiła obsługa, pomocna w doborze win oraz wspaniałych dań. zdecydowanie brawa dla całej ekipy\nbardzo polecam Autor: Gość napisał(a) dnia 2016-02-08 11:36:42 Data wizyty: 2016-02-04 18:00 To wyjątkowe miejsce w Poznaniu - nie dość, że mają tu ogromy wybór naprawdę rewelacyjnych win, to jeszcze świetne jedzenie. BRAWO!!\nświetna winiarnia i restauracja w jednym Autor: Gość napisał(a) dnia 2015-09-22 11:11:03 Data wizyty: 2015-09-18 18:00 Zauroczyłam się tym miejscem - fantastyczna winiarnia i genialna restauracja w jednym. Świetny wybór win dobrze dobranych do posiłku plus miła i pomocna obsługa = BRAWO!!!!!\nświetna winiarnia Autor: Gość napisał(a) dnia 2015-07-14 11:14:25 Data wizyty: 2015-07-10 18:00 Bardzo polecam tą winiarnię nie tylko mają spory wybór win, ale też obsługa jest bardzo pomocna i miła warto tu też coś przekąsić, bo jest smacznie\nświetna restauracja, pyszne wina Autor: Gość napisał(a) dnia 2015-06-03 10:10:22 Data wizyty: 2015-05-30 18:00 Mielżyński, to wyjątkowe miejsce na mapie Poznania - przepiękna klimatyczna restauracja z bardzo eleganckim i smacznym jedzeniem, połączona z doskonałą winiarnią. Polecam tutejsze degustacje - dobra zabawa w atmosferze genialnych win!\nbardzo przyjemne miejsce Autor: Gość napisał(a) dnia 2015-02-16 11:43:54 Data wizyty: 2015-02-13 17:00 Do winiarni Mielżyński zabrał mnie mój mąż i od razu zauroczyło mnie to miejsce - genialne wina, smaczne jedzenie i do tego pomocna obsługa. wrócę to nie raz!\nuwielbiam to miejsce Autor: Gość napisał(a) dnia 2014-10-06 15:47:00 Data wizyty: 2014-10-04 20:00 Do Mielżyńskiego wybieram się regularnie - to miejsce na najwyższym poziomie, gdzie wino i jedzenie smakują jak nigdzie indziej.\nMielżyński Wine Spirits Specialities, Poznań (0 km obok)\nChef's Table by Ernest Jagodziński, Poznań (0.18 km obok)\nSteak & Grill Restaurant, Poznań (1.39 km obok)\nBazylia & Oregano, Poznań (2.45 km obok)\nSpaghetteria AVANTI, Poznań (2.71 km obok)\nLavenda Gastro&Cafe , Poznań (2.89 km obok)\n3KOLORY Malta, Poznań (6.08 km obok)


Rządowe przepisy tarczy antykryzysowej 3 przerzucają na pracowników skutki kryzysu wywołanego pandemią - NSZZ "S"\n- Rząd pozwala pracodawcom na nieskrępowane zwolnienia zarówno indywidualne, jak i grupowe, obniżanie wynagrodzenia, dysponowanie połową urlopu wypoczynkowego pracowników, zawieszanie układów zbiorowych pracy i regulaminów, przejęcie i dowolne dysponowanie zakładowymi funduszami świadczeń socjalnych. Proponowane działania będą niezależne od sytuacji pracodawcy i niezależne od stanowiska reprezentujących pracowników związków zawodowych – napisało Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „S” w swoim stanowisku do projektu o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych na zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w wersji z 22 kwietnia 2020 r. A według związku, takie rozwiązania są nie do zaakceptowania.\nAktualizacja! Związki piszą tarcza antykryzysowa 3, bo tak pierwotnie nazywano tarczę pilotowaną przez Jadwigę Emilewicz. Po tym, jak do Sejmu trafił wcześniej projekt pilotowany przez ministra Łukasza Schreibera, tarcza Emilewicz została tarczą 4. W wersji po komitecie Stałym Rady Minsitrów wypadło z niej część kontrowersyjnych przepisów.\nJako przykład tego, jak kuriozalne są niektóre propozycje NSZZ „S” wskazuje zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, z którego zapomogi w tarczy antykryzysowej 1 otrzymały daleko idące ulgi podatkowe, a w tarczy antykryzysowej 3 fundusz ma być przejęty przez pracodawcę i tak naprawdę zlikwidowany.\nTarcza antykryzysowa na przekór kodeksowi pracy>>\n- Efektem wprowadzenia takich regulacji będzie całkowite przerzucenie skutków kryzysu wywołanego pandemią na pracowników, co stoi w drastycznej sprzeczności z dotychczasowymi deklaracjami rządzących, że wprowadzane rozwiązania mają służyć ochronie miejsc pracy – napisało w swoim stanowisku prezydium NSZZ „S”.\n„Solidarność” zaapelowała do prezydenta Andrzeja Dudy o jednoznaczne stanowisko i zapowiedź weta, w sytuacji gdyby rząd utrzymał antypracownicze rozwiązania w swoim projekcie. - Wzywamy rząd do dialogu i wyrzucenia szkodliwych zapisów z tarczy 3, pozostawiając jedynie ważne i potrzebne pracodawcom rozwiązania dotyczące kredytów i narzędzi zapewniających płynność finansową. Wzywamy też posłów, szczególnie wywodzących się z NSZZ „S”, do odrzucenia tych zmian, zarówno podczas prac w komisjach, jak i na plenarnych posiedzeniach Sejmu – napisało prezydium.\nZwiązkowcy, mimo pandemii, zapowiadają rozpoczęcie pilnych przygotowań do akcji protestacyjnych.


Aktualności - Cena w wezwaniu na akcję Ferro podniesiona do 11,3 zł | Łazienka.pl\nCena w wezwaniu na akcję Ferro podniesiona do 11,3 zł\n14 kwi 2016 14:07\nDM BZ WBK poinformował o podwyższeniu ceny, po której nabywane będą akcje Ferro. Za każdą Palmyra, zapłaci teraz 11,30 zł zamiast 10,50 zł.\nNowa cena ma zachęcić inwestorów, którzy jeszcze nie podjęli decyzji o sprzedaży akcji -czytamy w komunikacje. Zapisy na akcje skupowane przez spółkę Palmyra (w imieniu Funduszu IK VII) trwają do 20 kwietnia. Na wezwanie odpowiedzieli pozytywnie Andrzej Hołój i zarząd Ferro. Fundusz podkreśla, że jest zdecydowany na znacznie dokapitalizowanie Ferro.


Ceny Jaj - Finanse w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: ceny jaj\nJaja tanieją. Ten rok może być trudny dla producentów\nNa podstawie przeciętnych cen skomponowaliśmy wielkanocny zestaw składający się z siedmiu popularnych świątecznych produktów: 10 jaj, 0,5 kg żółtego sera, 200 g kostki masła, przeciętnego bochenka(...) musimy wyłożyć 68,43 zł. Chociaż ceny są wyższe, możemy kupić więcej. Nasze wynagrodzenia wzrosły i potrzebujemy mniej czasu pracy, aby zarobić na podstawowe produkty. Osoba otrzymująca wynagrodzenie...\n...- podkreśliła. Dodała, że w sumie jednak ceny artykułów spożywczych w marcu br. w stosunku do tych z marca ubiegłego roku wzrosły o 3 proc. Jej zdaniem, nie oznacza to jednak, że na Wielkanoc wydamy(...). Droższa o 3-4 proc. jest wieprzowina, ale tańsze o ok. 5 proc. mięso drobiowe. Więcej zapłacimy za wędliny, średnio o 3-4 proc., ale cena zależy od gatunku wędliny. Nie wzrosły za to ceny produktów...\nCeny jaj rosną w Polsce i w Unii Europejskiej\nZ analizy ekspertów firmy Hiper-com i Instytutu Badawczego ABR SESTA wynika, że w ciągu 24 miesięcy średnie ceny jaj promowanych w gazetkach zwiększyły się o ponad 2 zł za 10 szt.