Strona główna›Lumia 640 LTE – test smartfonu, który łatwo się może wyślizgnąć z ręki\nWśród tanich smartfonów pozytywnie wyróżniają się działające pod kontrolą Windows Phone Lumie. Związane jest to z ich kolorowymi obudowami, które rzucają się w oczy o wiele bardziej niż białe, czarne czy szare bryły konkurencji. Zainstalowany na nich system operacyjny sprawia zaś wrażenie płynnie działającego nawet na najtańszych modelach. Dodatkowo smartfony te oferowane są często w atrakcyjnych cenach. To właśnie dzięki tym cechom Lumie wybierane są przez wiele osób szukających taniego smartfona.\nMicrosoft (obecny właściciel działu Nokii produkującego smartfony) jest świadom tego, że wielkim zainteresowaniem cieszą się przede wszystkim Lumie z niskiej i średniej półki cenowej. W związku z tym to takie modele wypuszcza na rynek. Do naszego Labu trafiła właśnie kolejna niedroga Lumia. Do testów dostaliśmy model 640 LTE. Jeśli jesteście ciekawi, czy Microsoft potrafi robić dobre i tanie urządzenia, to zapraszamy do recenzji.\nNiebieski traci po wzięciu go w dłoń\nZauważyłem, że kolorowe, rzucające się w oczy obudowy smartfonów z serii Lumia można albo kochać albo nienawidzić. Nie spotkałem jeszcze osoby, która podchodziłaby do nich bez emocji. Przeciwnicy zarzucają, że urządzenia obecnie produkowane przez Microsoft wyglądają tandetnie i przypominają zabawki. Zwolennicy do których ja należę, widzą w tych kolorach coś, co pozytywnie wyróżnia Lumie na tle białych, szarych czy czarnych, nudnych konstrukcji konkurencji. Nie twierdzę, że zielony czy pomarańczowy smartfon wygląda najatrakcyjniej, ale z pewnością ma w sobie to coś.\nLumia 640 LTE, która trafiła do mnie na kilkanaście dni jest niebieska. Muszę przyznać, że to mój ulubiony kolor smartfonów produkowanych przez Microsoft. Pasuje on zarówno do tanich modeli, jak i tych kosztujących powyżej dwóch tysięcy złotych. Połączenie niebieskiego tyłu i krawędzi z intensywnie czarnym frontem w Lumii 640 sprawia, że smartfon wygląda naprawdę dobrze. Z pewnością jest to jedno z lepiej wyglądających urządzeń jakie miałem przyjemność testować. Oczywiście to tylko moje odczucia. W Internecie spotkałem się z opinią, że ten smartfon wygląda tandetnie, przypomina mydelniczkę czy zabawkę. Nie zgadzam się z tym, po prostu ktoś ma kiepski gust i już.\nCzar niebieskiej, atrakcyjnej obudowy Lumii 640 pryska jednak w momencie wzięcia urządzenia do ręki. Przy bliższym przyjrzeniu materiał z którego została wykonana nie robi zbyt dobrego wrażenia. Mamy do czynienia z błyszczącym, śliskim plastikiem, tak śliskim, że może się łatwo wyślizgnąć z dłoni podczas jego podnoszenia. Na szczęście konstrukcja jest solidna, smartfon jest dość gruby i nie powinien pęknąć po upadku. Szybko jednak pojawią się na nim ślady użytkowania i straci on całą swoją atrakcyjność. Wątpię by długo opierał się pierwszym drobnym zarysowaniom, a po dłuższym czasie całość będzie wyglądała na dość zniszczoną. Właśnie tutaj przypominam sobie tę opinię o tandetności i uświadamiam sobie, że jej autor miał trochę racji. Odradzam więc noszenie tego smartfona w jednej kieszeni z kluczami. Dodatkowo warto zastanowić się nad poszukaniem czegoś do ochrony tej plastikowej obudowy.\nLumia 640 LTE podobnie jak kilka innych ostatnio wydanych przez Microsoft smartfonów, została pozbawiona trzech fizycznych przycisków systemowych. Przycisk wstecz, Windows i wyszukaj znajdują się teraz na ekranie. Przy takiej przekątnej wyświetlacza lepszym rozwiązaniem byłyby jednak fizyczne przyciski, te na ekranie niepotrzebnie zabierają przestrzeń. Na froncie znajdziemy więc tylko wyświetlacz, głośnik do rozmów, kamerkę i czujniki. Na kolorowych pleckach producent umieścił swoje logo i główną kamerę z lampą LED. Tylko lewy bok pozostał pusty, na górnym umieszczono złącze audio, na dolnym microUSB, a na prawym przycisk regulacji głośności i włącznik.\nZaletą jest łatwy dostęp do akumulatora, możemy go sami wymienić czy chociażby wyjąć, nie musimy korzystać z usług serwisu. Zdjęcie kolorowej klapki nie stanowi żadnego problemu. Dodatkowo pod nią znajdziemy gniazdko na kartę SIM i kartę pamięci. Nie musimy więc korzystać ze specjalnych kluczy, aby wysunąć tackę z SIM. Szkoda, że coraz rzadziej spotykamy to w innych smartfonach.\nJak wspomniałem, niebieski plastik po bliższym poznaniu nie zachwyca. Całość jednak robi dobre wrażenie. Wszystkie elementy są bardzo dobrze spasowane, nic nie skrzypi, nawet pod mocniejszym naciskiem. Zaletą testowanej Lumii są także jej wymiary, to całkiem zgrabne urządzenie. Dokładne rozmiary wynoszą 141,3 × 72,2 × 8,8 mm, a całość waży 145 gram.\nNie ustawiaj maksymalnej jasności i nie wychodź na słońce\nLumia 640 LTE została wyposażona w 5-calowy ekran IPS LCD o rozdzielczości HD (720 × 1280 pikseli), a więc zagęszczenie pikseli wynosi 294 ppi. Wyświetlacze o podobnej przekątnej znajdziemy w obecnych topowych modelach, ale w ich przypadku stosowana jest wyższa rozdzielczość Full HD (1080 × 1920) lub nawet Quad HD (1440 × 2560). Stosowanie tej największej nie ma sensu, nie zauważalna jest różnica względem Full HD, a cierpi na tym czas pracy. W Lumii najlepiej sprawdziłby się ekran Full HD, ale na HD nie można zbytnio narzekać. Przy normalnym korzystaniu dostrzeżenie pojedynczego piksela jest trudne, wyświetlany obraz oferuje zadowalającą ostrość.\nKolory są naturalne i dobrze odwzorowane, chociaż dla mnie mogły być bardziej jaskrawe. Zaznaczam jednak, że jest zwolennikiem ekranów wykonanych w technologii Super AMOLED, które cechują się minimalnie zbyt przesyconymi kolorami. Do zalet można zaliczyć czerń, ale tylko wtedy gdy ekran nie jest maksymalnie podświetlony. Jeśli ustawimy maksymalną jasność to czerń zaczyna wpadać w szary. Efekt jest naprawdę mały, ale niestety zauważalny. Dodatkowo przy wyższej jasności zauważalnie zmniejszają się kąty widzenia, zwłaszcza dotyczy się to koloru czarnego. Co gorsza, na zewnątrz okazuje się, że nawet mimo maksymalnego podświetlenia, obraz na ekranie jest słabo czytelny. Korzystanie z tego smartfona w pełnym słońcu nie można zaliczyć do wygodnych. Dawno nie widziałem ekranu, który tak mocno traciłby wraz ze zwiększaniem jasności. Szkoda, bo jakby nie to, to byłbym z tego wyświetlacza zadowolony.\nEkran chroniony jest warstwą odpornego na zarysowania szkła Gorilla Glass 3, możemy być pewni, że pierwsze ślady użytkowania zbyt szybko się nie pojawią. Ochronna warstwa dobrze radzi sobie również z odpieraniem ataków tłustych palców, nie musiałem zbyt często czyścić ekranu. Dotyk działa bardzo dobrze, zawsze poprawnie i szybko wykrywa nasze polecenia. Zabrakło mi jednak opcji wysokiej czułości, która pozwala na korzystanie z urządzenia nawet w rękawiczkach.\nPłynnie i nadal bez większych zmian\nWe wnętrzu tego ładnego, kolorowego smartfona Microsoft umieścił czterordzeniowy procesor Snapdragon 400, w wersji ze zwykłymi rdzeniami Cortex-A7 o taktowaniu 1,2 GHz. Za zapewnienie płynnej animacji w grach dba natomiast układ Adreno 305. Na pokładzie znalazło się również 1 GB RAM i także 8 GB pamięci masowej na dane użytkownika. Mamy możliwość rozbudowania dostępnej pamięci za pomocą karty microSD, a więc miejsce nie powinniśmy się obawiać. Dostępne moduły to LTE Cat4, WiFi b/g/n, Bluetooth 4.0, NFC, a także GPS i GLONASS.\nUżytkownicy tanich smartfonów działających pod Windows Phone już z pewnością wiedzą, że zastosowane podzespoły w zupełności wystarczają do płynnej pracy tego systemu operacyjnego. Przez kilkanaście dni testów nie spotkałem się z żadną, nawet niewielką zadyszką mobilnych okienek. System cały czas działał stabilnie i płynnie. Dość często jednak widziałem informację o wznawianiu aplikacji, nawet jeśli tuż przed chwilą z niej wyszedłem. Dodam, że z podobnym komunikatem spotykałem się znacznie rzadziej na mniej wydajnych Lumiach. Mam nadzieję, że zostanie to rozwiązanie w najbliższej aktualizacji, bo problem dotyczy nawet prostych, systemowych aplikacji.\nZastosowane podzespoły nie pozwolą na odpalenie rozbudowanych gier. Nie powinno nas to zbytnio martwić, w końcu w sklepie z aplikacjami jest ich niewiele. Pogramy natomiast w prostsze produkcje, smartfon poradzi sobie ze wszystkimi grami z serii Angry Birds. Nie będą mu straszne także bardziej wymagające aplikacje. Jeśli ktoś nie ma wysokich wymagań, to czterordzeniowy Snapdragon 400 w przypadku Windows Phone powinien mu w zupełności wystarczyć.\nTestowana Lumia działa pod kontrolą Windows Phone 8.1 z aktualizacją Denim. Ekran główny składa się z kafelków, które są skrótami do aplikacji zainstalowanych na urządzeniu. Kafelki możemy dowolnie rozmieszczać, wybierać jeden z czterech dostępnych rozmiarów, a także grupować w folderach. Wybrane kafelki są aktywne i wyświetlają uproszczone informacje z danej aplikacji.\nSystem jest prosty i płynny, a po kilkunastu minutach poruszanie po nim staje się intuicyjne (nie licząc ustawień systemowych). Jednak z pewnością nie jest on idealny. Centrum akcji wypada słabo, szybkich skrótów jest za mało, a gdy chociażby chcemy wyłączyć Wi-Fi to jesteśmy przenoszeni do ustawień systemowych. Nie zachwyca również menu wszystkich zainstalowanych aplikacji, przesuwana pionowa lista nie jest wygodna, zwłaszcza jeśli mamy zainstalowanych kilkanaście aplikacji. Jeszcze gorsze są ustawienia systemowe, bardzo nieintuicyjne. Kilkukrotnie zdarzyło mi się, że danej opcji musiałem szukać przez kilkanaście minut. Dodam, że wbudowana wyszukiwarka niewiele pomaga.\nNajwiększą jednak wadą jest sklep z aplikacjami, który względem App Store czy Google Play jest strasznie ubogi. Same zaś aplikacje często oferują mniejszą funkcjonalność od ich odpowiedników z Androida. Szkoda, że sklep wypada tak słabo, bo nawet mimo wcześniej wymienionych wad, Windows Phone to dobry system operacyjny, który jak najbardziej mógłby być świetną alternatywą dla Androida i iOS-a. Może zmieni się to, gdy na rynek wyjdzie Windows 10 Mobile. Przypominam, że Lumia 640 LTE oczywiście dostanie aktualizację do Dziesiątki.\nPojemność akumulatora w Lumii 640 LTE wynosi 2500 mAh. To dobry wynik, ale na pewno daleko mu do idealnego. Z drugiej strony, akumulator w topowym, niemal czterokrotnie droższym Samsungu Galaxy S6 ma pojemność 2550 mAh. Lumia między innymi ze względu na ekran o mniejszej rozdzielczości pracuje dłużej od drogiego Galaxy S6. Wytrzymanie dnia na jednym ładowaniu nie stanowi dla niej żadnego wyzwania. W moim przypadku, Lumia 640 średnio wytrzymywała około 1,5 dnia. Dodam, że używałem jej jako podstawowego smartfona, więc dość często przeglądałem Internet, sprawdzałem co nowego na Facebooku i komunikowałem się ze znajomymi. Do porównania dodam, że Galaxy S6 przy takim sposobie korzystanie ledwo radził sobie z zapewnieniem dnia pracy.\nDobrego selfie nie zrobisz, ale z głównej kamery będziesz zadowolony\nGłówna kamera wykonuje zdjęcia w maksymalnej rozdzielczości 8 MP. Posiada ona przysłonę f/2.2, a dzięki lampie LED teoretycznie powinna dobrze poradzić sobie nawet nocą. Zacznijmy jednak od zdjęć robionych w dzień, gdy mamy do czynienia z dobrym oświetleniem. Kamera w Lumii wypada wówczas naprawdę dobrze, nie ma problemu ze złapaniem ostrości, kolory wyglądają nieźle, a zdjęcia są szczegółowe.\nJeśli chodzi o zdjęcia wykonywane w dobrych warunkach to 640 wypada lepiej niż większość konkurencji w tej cenie. Tego samego nie można powiedzieć o zdjęciach zrobionych nocą, które są średnie. Dopóki nie postanowimy ich przybliżyć to jakość jest akceptowalna, w końcu to tani smartfon, a nie lustrzanka. Wystarczy jednak niewielkie powiększenie, aby zobaczyć średnią ostrość i widoczne szumy. Lampa LED to również średnia półka, nic specjalnego i raczej niewiele pomoże przy zdjęciach nocnych.\nJeśli każdego dnia lub nawet kilka razy w tygodniu odczuwasz potrzebę wrzucenia selfie na Facebooka lub Instagrama, to odpuść sobie Lumię 640. Przednia, umieszczona tuż nad wyświetlaczem kamerka wykonuje zdjęcia w rozdzielczości 0,9 MP i te zdjęcia są po prostu kiepskie. Nie pomaga tutaj nawet świetna aplikacja Lumia Selfie, która oferuje filtry lepiej wyglądające od tych na Instagramie.\nJeszcze niedawno zaletą każdej Lumii był fizyczny spust aparatu. Obecnie nie jest on stosowany w każdym modelu, w 640 niestety go również nie znajdziemy. Znajdziemy w niej jednak element, który bardzo polubiłem – świetną aplikację kamery.\nLumia Camera dzięki ustawieniom aparatu umieszczonym na pierścieniach jest dla mnie nie tylko jedną z najlepiej wyglądających aplikacji tego typu, ale także jest bardzo wygodna w obsłudze. Poszczególne ustawienia zmienia się naprawdę intuicyjnie, sądzę, że nawet zupełny laik powinien sobie poradzić bez większego problemu.\nNiewielki, umieszczony z tyłu (serio nie ma lepszego miejsca?) głośnik gra dobrze. Jest głośny, nie skrzeczy, na jakość dźwięku, nawet przy maksymalnej głośności nie można narzekać. Czego chcieć więcej w tanim smartfonie? Przecież nie można oczekiwać jakości oferowanej przez HTC One M9 czy Sony Xperię Z3+. Jest dobrze i mi to w zupełności wystarcza.\nPodsumowanie: Czy Lumia 640 LTE oferuje coś poza niebieską obudową?\nTestowaną Lumię 640 LTE można kupić za około 620 złotych. Za tę cenę dostajemy zgrabną, kolorową obudowę, która zwłaszcza w niebieskim wygląda bardzo dobrze. Niestety traci ona swój urok przy bliższym poznaniu – tandetnie błyszczący plastik nie robi zbyt dobrego wrażenia. Obawiam się, że mogą na nim szybko pojawić się pierwsze ślady użytkowania. Szkoda, bo całość została dobrze spasowana i wygląda solidnie. Podobnie miałem z ekranem, początkowo wydało mi się, że oferuje dobrą jakość obrazu. Zmieniło się to jednak, gdy ustawiłem maksymalną jasność, najbardziej ucierpiała na tym czerń. Natomiast po wyjściu na słońce czytelność ekranu było znacząco poniżej oczekiwań.\nNa szczęście później nie miałem już takich rozczarowań. Smartfon został wyposażony w podzespoły, które pozwalają na płynną pracę aplikacji i prostych gier. Chociaż o bardziej rozbudowanych produkcjach musimy zapomnieć. Windows Phone 8.1 działa płynnie i stabilnie. Z pracy tego systemu jestem bardzo zadowolony, ale przeszkadzało mi momentami stanowczo za długie wznawianie aplikacji. Można się doczepić do ubogiego sklepu z aplikacjami, na szczęście te najważniejsze i najpopularniejsze już w nim znajdziemy. Dodatkowo już niedługo pojawi się aktualizacja do Windows 10 Mobile. Nie zawiodłem się również na głównej kamerze, a także głośniku.\nJeśli komuś odpowiada Windows Phone, to według mnie Lumia 640 jest jak najbardziej godna uwagi. Oczywiście nie jest ona smartfonem bez wad, a tych wad trochę jest. Z drugiej strony, kosztuje ona trochę ponad 600 złotych i nie można oczekiwać jakości oferowanej przez topowy model kosztujący cztery razy więcej.\nNiebieska obudowa jest atrakcyjna\nProsty dostęp do akumulatora\nJakość zdjęć wykonywanych przez główną kamerę\nWydajność pozwalająca na komfortową pracę\nMateriał użyty do wykonania niebieskiej klapki\nMaksymalne podświetlenie ekranu\nStanowczo za niska czytelność w słońcu\nNiektóre elementy systemu wymagają dopracowania\nNiska jakość frontowej kamery


Wiadomości TVP przekroczyły granicę. Skandaliczny pasek i materiał mogą dziennikarzy wiele kosztować | WTV\nWiadomości TVP przekroczyły granicę. Skandaliczny pasek i materiał mogą dziennikarzy wiele kosztować\nWiadomości TVP przez całą kampanię wyborczą atakowały Rafała Trzaskowskiego na wszystkie możliwe sposoby. Jednym z głównych tematów była rzekoma chęć kandydata KO do spełnienia roszczeń środowisk żydowskich. Interwencję w tej sprawie podjęły Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich, Naczelny Rabin Rzeczypospolitej Polskiej oraz American Jewish Committee.\nW pismach zaadresowanych do Rady Etyki Mediów wyrażono protest przeciwko łamaniu przez TVP Karty Etycznej Mediów.\nSanepid pilnie ostrzega, możesz mieć w lodówce niebezpieczny produkt z Lidla. Spożycie może się skończyć w szpitaluCzytaj dalej\nWiadomości TVP przekraczają kolejne granice\nList formułował szereg poważnych zarzutów wobec tego jak w trakcie kampanii zachowywała się Telewizja Polska. - Wypowiedzi dziennikarzy i eksperta oraz informacja na pasku towarzysząca komentarzowi redaktora prowadzącego dalece odbiegają od obiektywnego przekazu dziennikarskiego. Wywołują one przekonanie o rzekomo wrogo nastawionych do Polski organizacjach żydowskich, które mogą działać w porozumieniu z historykiem rozpowszechniającym kontrowersyjne tezy na temat wojennych relacji polsko-żydowskich oraz wpływać na przyszła decyzje jednego z kandydatów na prezydenta wypadku jego ewentualnego zwycięstwa w wyborach” - czytamy w dokumencie przesłanym do Rady Etyki Mediów.\nWiadomości TVP nie mogą odpuścić. Absurdalny pasek, ale treść materiału zadziwia jeszcze bardziejCzytaj dalej\nRada zgodziła się z autorami pisma, wskazując na to, że w publikacji drastycznie naruszono cztery zasady zapisane w Karcie Etycznej Mediów. - Zdaniem REM, analiza nie tylko wskazanego w skardze materiału, ale całej zawartości tego programu TVP1 w czasie prezydenckiej kampanii wyborczej, prowadzi do wniosku, że „Wiadomości” zrezygnowały z formuły dziennika informacyjnego i przekształciły się w instrument propagandy jednego z kandydatów w tych wyborach, działając w ramach frontu wsparcia przez partię PiS i rząd swojego prezydenta, ubiegającego się o drugą kadencję. Uzasadnione jest więc określanie TVP mianem telewizji „rządowej”, „państwowej”, „partyjnej”, a nie publicznej - napisała Rada w stanowisku, przesłanym do redakcji portalu Wirtualnemedia.pl.\n3. Polak stworzył niezniszczalny materiał. Teraz może go wykorzystać wojsko\nJednocześnie REM zastrzegł, że zgodnie z obecnym stanem prawnym, jedynym organem zdolnym do podjęcia interwencji w tej sprawie jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Tylko ona może zdecydować o nałożeniu jakiejkolwiek kary lub wiążących TVP zaleceń. Na razie jednak nie zanosi się na to, by KRRiTV miała zamiar poczynić takie kroki. Podobnie jak w przypadku poprzednich naruszeń TVP, rada nie jest zainteresowana weryfikacją pracy redaktorów z Woronicza.


Tragiczny wypadek w gminie Wilczęta. Nie żyje 21-letni mężczyzna : Radio Olsztyn\nTragiczny wypadek w gminie Wilczęta. Nie żyje 21-letni mężczyzna\nNa drodze Stare Siedlisko – Dębiny, z nieustalonych jeszcze przyczyn, 18-latek prowadzący volkswagena golfa stracił panowanie nad autem. Samochód zjechał na przeciwległy pas ruchu, potem na pobocze i uderzył w drzewo.\nW wypadku zginął 21-letni pasażer auta. 18-letni kierowca został zabrany do szpitala. Wiadomo, że prawo jazdy ma od czerwca.\nNa miejscu pracują policjanci drogówki pod nadzorem prokuratora. Trwa ustalanie przyczyn wypadku.\nWięcej w wypadek, kierowca, tragiczny wypadek\nPolicja szuka kierowcy, który wczoraj wieczorem na krajowej 53 w Dąbrowach między Szczytnem a Ostrołęką śmiertelnie potrącił pieszego i uciekł. W wypadku zginął 46-letni mieszkaniec wsi....


Jak Otworzyć Plik RT_? Rozszerzenie Pliku .RT_ - File Extension .RT_\nCzym jest plik RT_?\nPełna nazwa formatu plików z rozszerzeniem RT_ to Microsoft Windows Winhelp Compressed. Pliki Microsoft Windows Winhelp Compressed zostały opracowane przez Microsoft Corporation. Pliki RT_ są obsługiwane przez oprogramowanie dostępne na urządzenia oparte na systemach operacyjnych Windows. Pliki z rozszerzeniem RT_ kategoryzowane są jako Różne pliki. Oprócz niego, w kategorii Różne pliki znajduje się 6033 innych formatów plików. Microsoft Windows Help jest najczęściej wykorzystywanym programem do pracy z plikami RT_. Twórcą Microsoft Windows Help jest Microsoft Corporation, możesz odwiedzić jego oficjalną stronę internetową, aby znaleźć więcej informacji na temat pliku RT_ a także programu Microsoft Windows Help.\nProgramy wspierające rozszerzenie pliku RT_\nListę oprogramowania obsługującego pliki RT_ znajdziesz poniżej. Pliki w formacie RT_ mogą być przeniesione na dowolne urządzenie i platformę systemową, jednak nie wszędzie będzie możliwość poprawnego ich otwarcia.\nProgramy obsługujące plik RT_\nPrzyczyn, które powodują Twoje problemy z otwieraniem plików RT_, może być wiele. Na całe szczęście, najczęściej występujące problemy z plikami RT_ można rozwiązać bez specjalistycznej wiedzy z zakresu IT, a co najważniejsze w krótkim czasie. Na dole znajdziesz nasze wskazówki, które pomogą Ci zidentyfikować problemy i je rozwiązać.\nKrok 1. Zainstaluj oprogramowanie Microsoft Windows Help\nNajczęściej występującym problemem który dotyka użytkowników jest po prostu brak zainstalowanej odpowiedniej aplikacji do obsługi plików z rozszerzeniem RT_. W takiej sytuacji rozwiązanie problemu nie jest trudne. Pobierz Microsoft Windows Help i po prostu zainstaluj na swoim urządzeniu. Cała lista oprogramowania wspierającego pliki z rozszerzeniem RT_, podzielona według systemów operacyjnych, dostępna jest wyżej. Najbardziej bezpiecznym sposobem na pobranie instalatora Microsoft Windows Help jest odwiedzenie strony internetowej producenta (Microsoft Corporation) i skorzystanie z linków pobierania tam umieszczonych.\nKrok 2. Sprawdź wersję i zaktualizuj Microsoft Windows Help\nZainstalowałeś już Microsoft Windows Help i nadal nie możesz otworzyć pliku RT_? Sprawdź, czy posiadasz na swoim urządzeniu ostatnią dostępną wersję oprogramowania. Zdarza się, że producenci oprogramowania wprowadzają obsługę innych, nowych formatów plików w nowych wersjach aplikacjacji. To może być jedna z przyczyn sytuacji, z powodu której plik RT_ nie jest obsługiwany przez oprogramowanie Microsoft Windows Help. Jednak ostatnia wydana wersja Microsoft Windows Help jest kompatybilna wstecz i daje możliwość obsługi wszystkich wykorzystywanych wcześniej w oprogramowaniu formatów plików.\nKrok 3. Zmień domyślną aplikację do otwierania plików RT_ na Microsoft Windows Help\nJeśli posiadasz już Microsoft Windows Help w najnowszej wersji i problemy nadal występują, należy wybrać domyślny program, który będzie obsługiwał pliki RT_ na Twoim urządzeniu. Czynność ta może się delikatnie różnić w zależności od systemu operacyjnego na którym pracujesz, ale ogólny schemat postępowania jest podobny.\nKliknij prawym przyciskiem myszy na ikonie pliku RT_, i wybierz z menu Otwórz za pomocą\nOstatniem punktem jest wybranie opcji Znajdź więcej aplikacji na tym PC i wybierz z eksploratora katalog instalacyjny Microsoft Windows Help. Całą operację potwierdź zaznaczając pole Zawsze używaj wybranego programu do otwierania plików RT_ i klikając OK.\nZ menu podręcznego, które pojawi się po kliknięciu na ikonie pliku RT_ prawym przyciskiem myszy, wybierz Informacje\nWybierz Microsoft Windows Help i kliknij Zmień wszystko...\nW tym momencie powinno pojawić się okno z informacją Ta zmiana zostanie zastosowana do wszystkich dokumentów z rozszerzeniem RT_. W tym miejscu przyciskiem Dalej potwierdzamy całą operację.\nKrok 4. Przeanalizuj plik RT_ p\nJeżeli instrukcje z punktów 1-3 zostały skrupulatnie wykonane i nie przełożyło się to na rozwiązanie problemu, należy sprawdzić wskazany plik z rozszerzeniem RT_. Może pojawić się wiele problemów, które uniemożliwiają otwarcie pliku.\n1. Sprwadź czy plik RT_ jest bezpieczny i nie jest zainfekowany szkodliwym oprogramowaniem\nJeśli plik RT_ został zainfekowany, szkodliwe oprogramowanie uniemożliwia jego poprawne otwarcie. Przeskanuj sam plik RT_ a także cały system korzystając z oprogramowania antywirusowego. Jeśli po skanowaniu otrzymałeś komunikat, że plik RT_ jest niebezpieczny, wykonaj niezbędne czynności wyświetlone przez program, aby zneutralizować zagrożenie.\nJeżeli dostałeś plik RT_ od innej osoby, poproś o wysłanie jeszcze jednej kopii oryginalnego pliku. Być może nie został poprawnie skopiowany na nośnik danych i jest niekompletny, taka sytuacja uniemożliwia poprawne korzystanie z jego zasobów. Analogicznie, pobieranie pliku z rozszerzeniem RT_ z internetu mogło być przerwane i nie posiada on wszystkich danych. Należy wtedy raz jeszcze pobrać plik z tego samego źródła.\nMoże wystąpić sytuacja, w której potrzebujesz najwyższych uprawnień Administratora sytemu do otwarcia pliku Wyloguj się z obecnego i zaloguj na konto z odpowiednimi uprawnieniami. Po wykonaniu tej czynności spróbuj otworzyć plik Microsoft Windows Winhelp Compressed\n4. Sprawdź, czy Twoje urządzenie nie jest zbyt obciążone i posiada odpowiednią ilość zasobów do otwarcia Microsoft Windows Help\nSystem operacyjny może nie posiadać aktualnie wystarczającej ilości wolnych zasobów, aby uruchomić oprogramowanie do obsługi pliku RT_. Zamknij wszystkie otwarte programy i ponownie spróbuj otworzyć plik RT_.\nAktualne wersje oprogramowania i sterowników mogą pomóc rozwiązać problemy z Microsoft Windows Winhelp Compressed, ale także wpłyną na bezpieczeństwo Twojego urządzenia i systemu operacyjnego. Mogła wystąpić sytuacja, w której przez nieaktualne wersje sterowników, oprogramowanie nie może skorzystać z urządzenia peryferyjnego, którego działanie jest wymagane do obsługi plików RT_.\nJeżeli posiadasz dodatkowe informacje na temat rozszerzenia pliku RT_ będziemy wdzięczni, jeżeli podzielisz się nimi z użytkownikami naszego serwisu. Skorzystaj z formularza znajdującego się tutaj i prześlij nam swoje informacje dotyczące pliku RT_.


Texas Chainsaw Massacre Pobierz Download Torrent - NAJLEPSZE TORRENTY BEZ LIMITÓW!\nTexas Chainsaw Massacre Pobierz Download Torrent\nHistoria Melody i Lili, które trafiają do Teksasu z powodu podroży służbowej pierwszej z nich. Ich wizyta zbiegnie się z powrotem Leatheface’a po dekadach przebywania w ukryciu.\n1 Gdzie można obejrzeć film Texas Chainsaw Massacre?\n2 Texas Chainsaw Massacre – Obsada\n3 Kiedy premiera filmu Texas Chainsaw Massacre?\nGdzie można obejrzeć film Texas Chainsaw Massacre?\nNa tej stronie znajdziesz ponad tysiąc filmów oraz cały film Texas Chainsaw Massacre online. Jeśli szukasz sprawdzonej strony, która umożliwi Ci obejrzenie filmu Texas Chainsaw Massacre cda? to są u nas dostępne opisy najnowszych premier filmowych takich jak np. Texas Chainsaw Massacre film 2022 zalukaj do obejrzenia bez limitu transferu w bardzo dobrej jakości. Zaglądaj na naszą stronę regularnie, ponieważ systematycznie dodawane są nowe filmy, najnowszy to Texas Chainsaw Massacre cały film . Pamiętaj, aby uzyskać dostęp do bazy filmów, należy dokonać pełnej rejestracji w serwisie. Zapraszamy do obejrzenia nowości filmowych.\nTexas Chainsaw Massacre – Obsada\nW rolach głównych zobaczymy plejadę gwiazd. Nie zabraknie jednak również nowych twarzy! Podczas castingu do filmu Texas Chainsaw Massacre bez limitu nastąpiło wiele zmian w obsadzie. Są to przede wszystkim zmiany podyktowane zmianą scenarzysty. Czy wpłynie to znacząco na jakość filmu? Pozostaje nam poczekać do premiery. Po dokładne informację zapraszamy w zakładkę obok – Obsada.\nKiedy premiera filmu Texas Chainsaw Massacre?\nKiedy film trafi do kin na całym świecie (w tym w Polsce) lub na popularne platformy streamingowe? Na ten moment nieznana jest dokładna data premiery tego filmu. Texas Chainsaw Massacre będzie dostępny dla widzów i widzek w Polsce na pewno w 2022 roku. UPDATE: Film już dostępny w naszym serwisie.\nTytuł oryginalny Texas Chainsaw Massacre


Zobacz wątek - Kacik IT\nprzez rosiboj » 27/11/2013, 22:41\nZauwazylem, ze czestymi pytaniami sa pytania dotyczace komputerow i sprzetu, moze obok kacika pakera znajdzie sie tez i miejsce dla IT\nIda swieta wiec niebawem zaleje nas lawina zabawek. Na poczatek, 4K (3840 pixels × 2160) to cienki bolek teraz jest, drodzy panowie, moj nowy sprzecik\nprzez power_bit » 27/11/2013, 22:50\nWidzę, że temat dysku zewnętrznego wzbudził w Tobie informatyka, robisz kolejny temat by pochwalić się swoimi "mądrościami" ? Bezsensu!\nprzez Kaai » 27/11/2013, 22:55\nżebyś ty skońcyzł taką szkołeę i miał takie kursy jak on..\nprzez Sheonus » 27/11/2013, 23:18\nA co to za monitor masz ? ;o czy TV z 4K podłączony do kompa?\nprzez rosiboj » 27/11/2013, 23:23\nTo 15' wyswietlacz retina w laptopie w rozdzielczosci native\nprzez Boshi » 28/11/2013, 17:26\nKaai napisał(a): żebyś ty skońcyzł taką szkołeę i miał takie kursy jak on..\nI w związku z tym co? Skąd wiesz jakie kursy ma Power-bit ?\nprzez Kaai » 28/11/2013, 17:40\nNa pewno nie ma takich jakie ma Rosiboj. Nie będę tutaj wymieniał bo nie wiem czy sobie tego życzy.skad wiem? Bo by takich bzdur nie pisał. Może ma inne, nie wnikam.\nprzez motoluka » 28/11/2013, 18:04\nA ja się zastanawiam czy brać ipada 3 generacji czy nowego Air, trochę mnie cieńsza ramka na bokach nie przekonuje...\nprzez rosiboj » 28/11/2013, 19:11\nTo zalezy jak go bedziesz uzywal, bo jak trzymajac w rece a nie na kolanach to jednak bedzie roznica do tego dochodzi lepszy Chip A7 vs A5, lepsza kamera no i na samotne wieczory Siri Plusem appla jest, ze jak sie cos psuje to przewaznie przychodzisz do sklepu i mowisz ze bo on sam tak pekl, popsul sie itd i oni nigdy nie wnikaja tylko wymieniaja na nowe. Znani sa z jakosci wykonania i nie sugeruj sie ,ze jakis assus czy inny w takich gabarytach to by sie w rekach wyginal. Nigdy nie mialem z ich produktami problemow jesli chodzi o jakosc wiec raczej wszystko sprowadza sie do tego, czego tak naprawde oczekujesz.\nOstatnio edytowano 28/11/2013, 20:01 przez rosiboj, łącznie edytowano 1 raz\nprzez motoluka » 28/11/2013, 19:55\nNo właśnie często trzymając w ręce, użytkowanie biurowe, internet, zdjęcia, graczem raczej nie jestem. Miałem jedynkę kiedyś i byłem bardzo zadowolony. Od dawna siedzę w Apple, telefon, tablet kiedyś laptop i nigdy na nic nie narzekałem.\nprzez Boshi » 28/11/2013, 21:02\nKaai napisał(a): Na pewno nie ma takich jakie ma Rosiboj. Nie będę tutaj wymieniał bo nie wiem czy sobie tego życzy.skad wiem? Bo by takich bzdur nie pisał. Może ma inne, nie wnikam.\nSkąd to wiesz? Durne gadanie.\nprzez Kaai » 28/11/2013, 22:33\nskąd wiem? no napisałem przecież\nprzez Boshi » 28/11/2013, 22:35\nOd kiedy posiadanie kursów kwalifikuje kogoś do pisania lub nie pisania bzdur ? chłopie zejdź na ziemie... Zresztą kogo to obchodzi kto ma jakie kursy zrobione.. Ty się tym jak widać podniecasz aż za bardzo..\n// koniec offtopu, bez odbioru.\nprzez rosiboj » 16/12/2013, 21:04\nKtos cos rzezbi z raspberry tutaj?\nprzez Kaai » 19/12/2013, 09:58\nkumpel, chcial z tego inzynierke pisac, podpytac o cos?\nprzez rosiboj » 20/12/2013, 10:40\nRaczej bylem ciekawy co kto wymyslil. Narazie napisalem maly programik do sterowania ogrzewaniem w domu, kresle troche wykresow z temperatur i uruchomilem zdalne sterowanie oswietleniem. Czekam na reszte elementow\nprzez Kaai » 20/12/2013, 14:09\nco kto wymyślił?\nraczej ludzie co potrzebują to piszą\nprzez zirytowany » 26/12/2013, 18:59\nEhhhhh widzę temat tylko po to, aby powiększyć e-penisa i się pochwalić co tam dali w pracy...\nRosiboj napisał(a): Ktos cos rzezbi z raspberry tutaj?\nCi co coś robią ciekawego mają dużo lepsze zajęcie od siedzenia przed kompem, aby pochwalić się monitorem kolegi z pracy\nBTW jak na malinkę to sterowanie ogrzewaniem i wykresy to słabo, tyle to się na AVR robiło.\nprzez melvin » 22/1/2014, 13:53\nPanowie potrzebuję kabel USB/mini USB (nie wiem jak się fachowo nazywa) długości około 1,8m kabel ma być używany do zasilania nawigacji i na stałe zainstalowany w motocyklu, dostępne są w ogóle takie kable, i czy jest coś na co powinienem patrzeć przy zakupie? (kabel nie będzie służył do przesyłania danych tylko do ładowania GPSu).\nprzez rosiboj » 22/1/2014, 14:17\nAz tak dlugich w jednym kawalku nie widzialem ale sam przedluzylem sobie jeden do ponad 3m i laduje bez problemu wiec jesli tylko taki znajdziesz to bedzie dzialalo a jak nie to przedluzka USB i zabawa w wodouszczelnianie


Na drugi koniec świata z dowodem osobistym - WP Turystyka\ndowód osobistyegzotykakraje na dowódpodróż na dowód\nNa drugi koniec świata z dowodem osobistym\nWielu naszych rodaków wciąż pamięta czasy, kiedy wyjazd za granicę nie był prostą sprawą, a uzyskanie paszportu wymagało wielu starań. Obecnie, dzięki korzystnym umowom międzynarodowym z różnymi krajami, oraz temu, że Polska znajduje się w Strefie Schengen, wyjazd do kilkudziesięciu państw jest łatwy jak nigdy wcześniej. Wystarczy posiadać przy sobie jedynie dowód osobisty.\nJeśli ktoś myśli, że łatwe przemieszczanie się dotyczy jedynie krajów położonych na terenie Europy, to zdecydowanie się myli. Dziesiątki miejsc na świecie to terytoria zamorskie, będące częścią np. Francji czy Anglii. Więc jeśli marzy się wam urlop w jednym z urokliwych zakątków na Morzu Karaibskim - na Martynice czy Reunion, a nie macie paszportu, to żaden problem – tam też dotrzecie tylko na dowód.\nSpójrzcie na poniższe zestawienie, które być może będzie dla was inspiracją do planowania kolejnej podróży. Dane dotyczące krajów, do których można wjechać tylko na podstawie dowodu pochodzą ze strony Ministerstwa Spraw Zagranicznych.\nPobyt do 10 dni:\nSan Marino (jeśli planuje się pobyt dłuższy niż 10 dni, należy to zgłosić w oddziale ds. cudzoziemców miejscowej żandarmerii)\nPobyt do 30 dni (dowód osobisty musi być ważny jeszcze 3 miesiące od planowanej daty powrotu):\nCzarnogóra (jeżeli mamy paszport, ten okres wydłuża się do 90 dni).\nPobyt do 90 dni (dowód osobisty musi być ważny jeszcze 3 miesiące od planowanej daty powrotu):\nAlbania, Andora, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja oraz Serbia.\nPobyt do 90 dni:\nAustria, Belgia, Bułgaria, Cypr, Czechy, Dania (oraz Wyspy Owcze), Estonia, Finlandia, Francja, Gibraltar, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Islandia, Liechtenstein, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Macedonia, Malta, Mołdawia*, Monako, Niemcy, Norwegia, Portugalia (oraz Madera i Azory), Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Watykan, Węgry, Wielka Brytania**, Włochy.\nPobyt do 365 dni:\n1. Francja: ponadto Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne, departamenty zamorskie, tj. Gujana Francuska, Gwadelupa, Martynika, Reunion, Majotta. Wspólnoty zamorskie, tj. Polinezja Francuska, Saint-Barthélemy, Saint-Martin, Saint-Pierre i Miquelon, Wallis i Futuna, Nowa Kaledonia.\n2. Hiszpania: ponadto Wyspy Kanaryjskie (Teneryfa, Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote, La Palma, La Gomera, El Hierro, Graciosa, Alegranza) oraz Baleary (Majorka, Ibiza, Minorka, Formentera).\n3. Holandia: na terytoriach zależnych Curacao, Sint Maarten i Aruba niezbędny jest paszport.\n4. Mołdawia: nie dotyczy wjazdu na teren tzw. Republiki Naddniestrzańskiej oraz przejazdu przez to terytorium na Ukrainę.\n5. W przypadku Wielkiej Brytanii te same zasady obowiązują przy podróżach na Wyspę Man oraz Wyspy Normandzkie (Alderney, Guernsey, Jersey). Uwaga: przy wyjazdach na Brytyjskie Terytoria Zamorskie (z wyjątkiem Gibraltaru), czyli na Anguillę, Bermudy, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Falklandy, Kajmany, Wyspy Turks i Caicos.\nNa Świętą Helenę, Wyspę Ascension, Wyspy Georgia Południowa i Południowy Sandwich i Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego wymagany jest paszport ważny jeszcze 6 miesięcy od planowanej daty powrotu.\nNależy pamiętać o jednej ważnej kwestii. Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy, obywatele UE uzyskują prawo pobytu w innym państwie członkowskim bez żadnych dodatkowych warunków i formalności poza koniecznością posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu. Oznacza to, że planując na przykład wyjazd samochodem do Francji czy Niemiec, dowód osobisty musimy mieć przy sobie w trakcie podróży i pobytu.


WASZE LISTY: Mężczyzna mojego życia wyznał mi, że | Papilot.pl\nWASZE LISTY: Mężczyzna mojego życia wyznał mi, że ma dziecko z inną!\nSylwia stanęła przed trudnym wyborem: czy powinna kontynuować znajomość z facetem, który ma 4-letnią córeczkę?\nzycie wpadka niechciana ciąża historie czytelniczek macocha mój mąż ma dziecko z poprzedniego małżeństwa dziecko z poprzedniego małżeństwo\nKonrad ma 31 lat i jest cudownym, poukładanym facetem. Własna firma, inteligentny, czarujący, mój mężczyzna ideał. Z pozoru wszystko wygląda świetnie: ja właśnie kończę studia, wyszalałam się i zaczęłam myśleć o poważnym związku. W listopadzie zjawił się ON i przez niemal dwa miesiące myślałam, że śnię.\nNiestety, w sylwestra wszystko pękło jak bańka mydlana. Siedzieliśmy wtuleni do siebie z kieliszkami szampana w dłoni, u niego w domu. Było nam ze sobą tak dobrze, tak bezpiecznie, tak pięknie… Wtedy Konrad spojrzał na mnie ze smutkiem i powiedział, że musi się przyznać do kłamstwa. W zasadzie do niedopowiedzenia, bo po prostu nie miał odwagi oznajmić mi tego wcześniej. Drżącym głosem tłumaczył, że wcześniej zawsze odstraszał tym wszystkie kobiety i bał się, że ze mną będzie podobnie. Prawda okazała się taka, że ma dziecko. 4-letnia córeczka Alicja absorbowała go co drugi weekend... Już teraz zrozumiałam, dlaczego w niektóre soboty nie mogliśmy się ze sobą widywać…\nNajbardziej zabolało mnie jednak nie to, że ma dziecko, bo takie rzeczy się przecież zdarzają. To nie był ani owoc wielkiej miłości, ani małżeństwa. Wpadka jakich wiele, nieplanowana ciąża, która przewróciła jego świat do góry nogami. Mimo że naciskała na niego cała rodzina, on postanowił nie brać ślubu bez miłości, z mamą Alicji pozostaje w dobrych kontaktach, a córeczkę kocha ponad życie.\nMnie oszukał. Mówił, że ma wyjazdy służbowe i jeździł na spotkania z Alą do innego miasta. To trudne. Wiem, że to najważniejsza osoba w jego życiu, kocha ją ponad wszystko, ale z drugiej strony wiem, że przecież on też potrzebuje miłości od kobiety. Ja byłabym w stanie mu ją dać, ale się waham.\nCzy brnąć dalej w związek, który rozpoczął się od kłamstwa? Czy mielibyśmy szanse kiedykolwiek stworzyć prawdziwą rodzinę? Może on już nie pokochałby tak bardzo dziecka, które ja bym mu dała?\nCzy ja potrafiłabym zaakceptować i w jakiś sposób pokochać jego małą istotkę i na odwrót? W mojej głowie kłębią się miliony wątpliwości, choć z drugiej strony wiem, że to świetny, wartościowy, wrażliwy facet, na którym można zawsze polegać.\nCzułość z jaką mówi o swojej córeczce mnie wzrusza i utwierdza w przekonaniu, że to świetny materiał na męża, ojca, towarzysza życia. Czy jednak opłaca się budować relację, która – mimo wszystko – jest trudniejsza od zwykłego zakochania nieobciążonego wydarzeniami z przeszłości, gdy ludzie wchodzą w związek z czystą kartą?\nProszę Was o pomoc Drogie Czytelniczki,\nDECYZJA NALEŻY DO CIEBIE: Czy przyznać się chłopakowi do ciąży, którą kiedyś usunęłam?\nMartynie oświadczył się chłopak. Kocha go, więc chce być z nim szczera w stu procentach. Czy jednak zawsze opłaca się mówić prawdę?\nWASZE LISTY: Chore dziecko odebrało mi wszystkie marzenia!\n5 lat temu K. została mamą niepełnosprawnego dziecka. Dzisiaj całe jej życie podporządkowane jest opiece nad chorym synem.\nLIST: „Pochwaliłam się pierścionkiem zaręczynowym na FB, a znajomi zaczęli naśmiewać się ze mnie w komentarzach...”\ngość (Ocena: 5) 01.07.2018 22:14\nJa sie wpakowałm w taki beznadzejny zwiazek - mamy jego corke w kazdy weekend i zero czasu dla siebie . Ciezko wychowywac dziecko , bo u matki inaczej i u nas inaczej -u matki nic nie musi - nie myje zebów , nie sprzata zabawek i strasznie pyskuje - nie winie za to dziecka - matka nie ma czasu , wogóle nie zajmuje sie nia - poprostu benefity ... tylko co dalej jak mała zechce z nami zamieszkac kidy ten wiek bedzie , to juz bedzie za pozno na wpajanie wartosci . Sama rozwazam rozstanie ... nie mam odpoczynku w tym domu .\ndominisia (Ocena: 5) 25.08.2015 09:22\nja wiedziałam od samego poczatku myslalam ze bedzie łatwo to tak strasznie boli ze tego nieda sie zniesc kocham go ale to mnie przerasta ta mysl ze ma dziecko z inna\nPrzyszła mama (Ocena: 5) 21.11.2013 16:07\nJa mam sytuację tylko z drugiej strony. Po rozstaniu z chłopakiem 3 i pół letniego związku było mi bardzo ciężko się pozbierać. Po jakimś czasie poznałam kogoś nowego, znowu poczułam że jeszcze mogę być szczęśliwa. Niestety mieszkał w Wawie 300km ode mnie i nie przetrwało o próby. Po dwóch miesiącach spotkałam się ponownie z byłym, wszystko odżyło przez miesiąc było znowu cudownie. Przez miesiąc. Znowu byłam sama tylko na dodatkowych badaniach u lekarza wyszło że jestem w ciąży właśnie z byłym facetem. Nie chcę być z nim na siłę i postanowiłam wychować dziecko sama. Po raz kolejny w moim mieście pojawił się chłopak z Warszawy ( co jakiś czas miał wyjazdy służbowe). Spotkaliśmy się na kawie, po mnie jeszcze nic nie widać więc chyba się nie domyślił. Teraz jednak jest szansa że będziemy się widywać też prywatnie bo minęło pół roku, mieliśmy kontakt telefoniczny i żadne o drugim w sumie nie zapomniało. Nie chcę go okłamywać, jeśli będzie chciał spróbować związku na odległość to muszę mu powiedzieć o ciąży. Tylko jak? I czy to przełknie czy ucieknie? Myślę że mogła bym być szczęśliwa...\nAnonim (Ocena: 5) 01.09.2012 15:51\nMam podobną sytuację. Mój partner również nie przyznał się do córki. Dowiedziałam się od znajomych. kiedy go o to spytałam, przyznał, że ma dwie. Zaakceptowałam to, zależało mi na tym związku. Ale kieyd poznałam te dziewczynki... Oczka w głowie tatusia, zazdrosne i wiecznie sfochowane, że ich tatuś przytula się do jakiejś dziewczyny! Krótkie spotkania, bo dzieci w domu czekają... Niedługo mam zamieszkać z nim i z jego jedną, starszą córką... Gdybym mogła cofnąć czas, prawdopodobnie nie wpakowałabym się w związek z facetem, który ma tak wielkie zobowiązania... Dodatkowo, tak jak Ty Autorko, boję się, że mojego dziecka nie pokocha już tak bardzo jak tych, które ma z inną kobietą. I chciałabym ci jeszcze powiedzieć, że Ty nigdy nie będziesz w stanie pokochać tej dziewczynki.\nAnonim (Ocena: 5) 26.08.2011 20:35\nbardzo dojrzały list napisałas. zastanów się czy warto tracić miłość z takiego powodu. mnie się wydaje że mężczayzna który tak zrobił, nie postąpił dlatego, bo ma kłamstwo we krwi. on po prostu tak cię pokochał, że bał się ciebie stracic. poniekąd go rozumiem. moim zdaniem powinnaś wybaczyć, i ułożyc sobie z nim życiie. skoro kocha nad życie córeczkę z kobietą, z którą nie łączyło go jakies szaleńcze, mocne uczucie, to wasze wspólne maleństwa, wyczekane, wymarzone będzie wielbił ponad wszystko.będzie dobrze, pozdrawiam cie serdecznie :)


Agencja reklamowa Łódź - nGlobal.pl - katalog stron\nJesteśmy profesjonalną agencją reklamową, nasze usługi świadczone są w Łodzi, Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, a także innych mniejszych miastach. Dysponujemy również ofertą webreklamy - reklamy internetowej, o której mogą państwo przeczytać na naszej stronie internetowej www.wizjareklamy.pl, serdecznie zapraszamy do zapoznania się z podanymi na niej informacjami. Od wielu lat wspólnie z wami kreujemy wizerunek naszej firmy, wybierając nasze przedsiębiorstwo wybierają państwo pewną firmę, w pełni profesjonalną i kompetentną, co w naszej branży jest niezwykle ważne. Zaufaj nam już teraz, przejrzyj naszą ofertę i skontaktuj się z nami.\nSłowa kluczowe: vision, agencja reklamowa, strony internetowe, marketing, strony www, wizjareklamy, reklama


Temat: Kuchnia 12.09.15 22:44\nNiezbyt często używana w celu gotowania, Søren ma do tego dwie lewe ręce. Sprzyja towarzyskim dywagacjom nad fiżanką parującej herbaty. Oczywiście lodówka zawsze jest pełna i zachęca do skorzystania ze swojej zawartości.\nTemat: Re: Kuchnia 29.11.15 1:03\n| gdzieś w połowie sierpnia\nPierwsze krople deszczu zaczęły spadać z zachmurzonego nieba dokładnie w chwili, w której chowała się w cieniu schludnego budynku, przycupniętego przy wyjątkowo opustoszałej Whitcomb Street. Chłodny, zwiastujący rychłe nadejście jesieni wiatr, plątał jej jasne kosmyki i podstępnie przenikał przez zbyt cienki, szary płaszcz, okrywający drobne ramiona. Wracała prosto z pracy; dookoła niej wciąż jeszcze unosił się sterylny zapach szpitalnych korytarzy i eliksiru do odkażania, przebijający się przez charakterystyczną, kwiatową woń i zdradzający, że ostatnie dwie godziny spędziła na składaniu wyjątkowo paskudnego przypadku rozszczepienia. Przechodząc przez wybrukowaną alejkę, odruchowo zawiesiła wzrok na posadzonych przed kamienicą drzewach, starając się zastąpić nimi nadal migające jej pod powiekami obrazy z sali zabiegowej, ale liście były jakieś dziwnie bezbarwne i ledwie trzymały się zwisających smętnie gałęzi.\nLondyn wydawał jej się smutniejszy, niż zapamiętała.\nNie przypuszczała nawet, że powrót do normalnego życia mógł okazać się taki trudny. Nie wzięła pod uwagę, że choć jej rzeczywistość zatrzymała się w miejscu dwa lata temu, kiedy stawała ze spakowaną naprędce walizką w progu rodzinnego domu, to świat kręcił się dalej; że podczas gdy ona tkwiła w tym dziwnym, otumaniającym zawieszeniu, zapełniając zbyt długie dni pracą w ogrodzie, a niekończące się noce – rysowaniem, cała reszta szła do przodu, z każdą minutą zostawiając ją coraz bardziej w tyle. Dogonienie wyprzedzającego ją świata nie było z kolei wcale takie oczywiste, zwłaszcza, że nadal pamiętała, jak wyglądał wcześniej – i chociaż próbowała zapomnieć, na każdym kroku napotykała na czające się za rogiem wspomnienia, gotowe zaatakować ją tym dławiącym żalem, który odbierał jej zdolność oddychania i sprawiał, że przywołanie na twarz pogodnego wyrazu twarzy kosztowało sporo wysiłku.\nNajgorsza była chyba jednak wszechobecna szarość, powodująca, że to, co kiedyś uważała za piękne, wydawało jej się nagle brzydkie i bezsensowne. Nie, nie utraciła całkowicie jasności w spojrzeniu i wewnętrznego spokoju, ale czasami czuła się jak bohater ulubionej Królowej śniegu, z okruchami przeklętego zwierciadła, tkwiącymi złośliwie w oku i sercu, całkowicie odmieniającymi tę samą rzeczywistość, którą kiedyś tak bardzo kochała. Nie diametralnie i agresywnie, bardziej subtelnie, na poziomie podświadomości; w sposób, który sprawiał, że ten sam deszcz, w którym jeszcze niedawno radośnie by zatańczyła, obecnie zmuszał ją jedynie do przyspieszenia kroku i ukrycia się w suchym korytarzu cichego budynku.\nWyprostowała się machinalnie, nie mając już potrzeby kulenia się przed zimnym wiatrem i kierując się dobrze znaną już drogą ku ładnym drzwiom z numerem siedem. Odetchnęła głęboko, starając się zapomnieć o zmęczeniu, zniechęceniu i czających się w cieniu widmach przeszłości, a pozostawiając miejsce jedynie dla dobrych emocji. Nauczyła się tego przy Muminku, niewyobrażalnie wręcz wrażliwym na zmiany w jej nastroju i odbijającym je bezkrytycznie, niemal jak lustro; umiejętność chowania negatywnych uczuć za szczelną ścianą była w jego towarzystwie absolutnie konieczna, a ćwiczyła ją przez lata – nawet teraz, zostając po godzinach na dziecięcym oddziale Munga. I nie chodziło tu wcale o jakąś sztuczną skrytość czy fałszywe uśmiechy, a o uświadomienie sobie prostego faktu, że jej problemy nie zawsze były najważniejsze.\nDzisiaj na pewno nie były.\nZastukała cicho w drewniane drzwi, uśmiechając się pogodnie, mimowolnie nasłuchując kroków po drugiej stronie i z lekkim tylko niepokojem przywołując z pamięci słowa sorenowego listu.\nTemat: Re: Kuchnia 30.11.15 23:40\nRobił to wolniej niż ci wszyscy mugolscy magicy, ale wciąż całkiem szybko. Lata praktyki. Wielu ciekawych rzeczy można się nauczyć mając do spożytkowania długie, bezsenne noce. Najgorszym, co może być jest przewracanie się z boku na bok, gdy sen nie przychodzi. Przekuwał więc te długie godziny w mniej lub bardziej pożyteczne czynności. Blade światło kuchennej lampy nie drażniło na wpół przymkniętych, zmęczonych oczu, a gotowanie po prostu nie było dla niego. Avery w fartuszku piekący bezy o czwartej w nocy? Prawdopodobieństwo równe zero. Wynajdywał więc ciekawsze zajęcia. To zabierało z jego napiętych pleców ułamek nagromadzonego tam stresu poprzez kompletne skupienie uwagi, odcięcie go od rzeczywistości.\nKciuk a wskazujący. Wskazujący a środkowy. Środkowy a serdeczny. Serdeczny a mały. Długie, wypolerowane i błyszczące ostrze noża śmigało w równym tempie między jego palcami. Cichy stukot stali odbijanej od drewnianej deski niósł się po kuchni. Ta symfonia pozwalała Sørenowi odpłynąć. Jego myśli odsuwały się na chwilę od niego i zostawiały szczęśliwie pustego. Problemy czaiły się tuż pod powierzchnią, ale wtedy nie dotyczyły niego. Wszystko to, co gromadziło się od początku wakacyjnych miesięcy. Od spotkania z Amodeusem, poprzez nieszczęsne zaręczyny Allison po serię tragikomicznych wypadków podczas festiwalu miłości u Prewettów. Grube warstwy pytań bez odpowiedzi otulały go niczym kolejne koce, które zamiast ciepła zabierały powietrze, utrudniały oddychanie, dusiły. Dlatego napisał do Margo. Potrzebował jej powiewu świeżości, tej delikatności i optymizmu, który bezwiednie sobą roztaczała. Nie miał pojęcia, dlaczego tak jest i czemu akurat na nią wpadł wtedy w barze, gdy oboje szukali pocieszenia w objęciach taniego alkoholu. Może to zasługa faktu, że przypominała mu siostrę. Jednak teraz nie mógł poradzić się bliźniaczki, zwłaszcza, po tym, co stało się na wybrzeżu w czasie łowienia wianków. Napisał więc list do Margaux i sama jej odpowiedź podniosła go na duchu.\nNóż wybijał tempo, co raz szybciej i szybciej. Ciche stukanie zsynchronizowało się z pierwszymi kroplami sierpniowego deszczu, które uderzały w szybę. Nie zespoliły się jednak z cichym pukaniem do drzwi, które wybiło go rytmu. Drgnął i ręka przesunęła się o milimetr, a srebrzyste ostrze musnęło skórę.\n- Cholera – mruknął odrzucając nóż na granitowy blat. Nacięcie wskazującego palca było niewielkie, ale właśnie z takich krew lubiła uciekać najbardziej. Chwycił pierwszą z brzegu, czystą, białą ściereczkę i owinął wokół lewej dłoni, po czym ruszył otworzyć. Tylko on mógł zaprosić kogoś na herbatę, aby pochwalić się nowo nabytymi umiejętnościami i skaleczyć się w kuchni przed rozpoczęciem robienia czegokolwiek. Westchnął i otworzył drzwi.\n- Margaux – powiedział łagodnie tytułem powitania, chociaż zapewne ranił jej francuskie imię swoim ciężkim, brytyjskim akcentem. Cóż, żaden z niego lingwista. Uśmiechnął się lekko wpuszczając ją do środka, ale nie wykonując żadnego ruchu, aby przywitać się inaczej. Nie chciał przekraczać żadnej niewidocznej granic, a sam raczej też nie był fanem ekstatycznych powitań.\nTemat: Re: Kuchnia 02.12.15 19:51\nWydawałoby się, że to czysty przypadek skrzyżował ich ścieżki, chociaż Margaux lubiła twierdzić, że nic na świecie – ani mugolskim, ani czarodziejskim – nie działo się bez przyczyny. Nie, nie wierzyła w mieszające ludziom szyki fatum, nie hołdowała żadnej wyższej sile, choć jej rodzice byli mocno religijni; wprost przeciwnie, uważała, że każdy samodzielnie decydował o własnym losie, ale przywiązywała też dużą wagę do drobnych wyborów i niepozornych decyzji. Drżała na samą myśl o tym, co by się stało, gdyby, przykładowo, szukając odpowiedzi na kłębiące się w głowie pytania, wybrała jakikolwiek inny bar, gdzie zamiast Sørena, spotkałaby kogoś innego. Kogoś, kto nie zobaczyłby w niej zagubionej dziewczyny, a potencjalną ofiarę. Czasami wydawało jej się, że wtedy właśnie na to liczyła, ale bardzo szybko odsuwała te przypuszczenia poza krawędzie podświadomości. Nie mogła być aż tak głupia i samolubna – nawet kiedy jej świat rozsypywał się na kawałki.\nUśmiechnęła się szerzej, gdy tylko jego sylwetka pojawiła się w drzwiach, chociaż jej wyczulony wzrok bardzo szybko przesunął się ze znajomej twarzy na zakrwawiony kawałek materiału, niezdarnie owinięty wokół dłoni. Uniosła wyżej brwi, a w jasnych tęczówkach na sekundę pojawiło się śladowe zmartwienie, zastąpione niedługo później cichym westchnieniem.\n– Søren – powiedziała, jednocześnie z radością, jak i jakimś niewypowiedzianym rozbawieniem, przestępując próg mieszkania i czekając, aż zamknie za nią drzwi. W pierwszym, całkowicie dla niej naturalnym odruchu miała ochotę przytulić go na powitanie, ale powstrzymała się w ostatniej chwili, ograniczając się do tego prostego, krótkiego słowa. Może niektórym wydałoby się to chłodne i sztuczne, ale ich relacja w dużej mierze opierała się właśnie na subtelnie wyznaczonych granicach, w obu przypadkach przesuwających się bardzo powoli i ostrożnie. Mimo że przyjaźń zwyczajnej mugolaczki z przedstawicielem arystokracji nie należała do rzeczy najłatwiejszych, lubiła jego towarzystwo na tyle, żeby akceptować i szanować ograniczenia, jakie stawiały dzielące ich różnice i nigdy nie żądała od niego więcej, niż sam był gotów jej zaoferować.\nWyswobodziła ramiona z jasnego płaszcza i odruchowo, nawet się nad tym nie zastanawiając, zsunęła ze stóp pokryte ulicznym kurzem buty – przyzwyczajenie, które wyniosła z domu, a które czasami budziło u innych co najmniej pełne zdziwienia uniesienie brwi. Rozejrzała się dookoła, jak zwykle nieco onieśmielona przestrzennością eleganckich wnętrz, która kazała jej szybko skupić wzrok z powrotem na Sørenie. – Dobrze cię widzieć – powiedziała, całkowicie szczerze i ciepło, kierując się w głąb mieszkania i zatrzymując dopiero przy kuchennym stole. Zawiesiła płócienną torbę na oparciu krzesła, na sekundę zatrzymując spojrzenie na leżącym na blacie nożu. – Kroiłeś wodę na herbatę? – dodała, nie dostrzegając nigdzie innego wytłumaczenia, w postaci posiekanych warzyw, czy chociażby kromki chleba. Odwróciła się do mężczyzny z błąkającym się na ustach uśmiechem, który sugerował, że wcale nie oczekiwała szczerej odpowiedzi na to pytanie. Wyciągnęła za to rękę, z widocznym wyczekiwaniem wpatrując się w zakrwawioną ściereczkę. – Pokaż, naprawimy szkody – powiedziała, jak zwykle żałując, że nie wszystkie rany dawało się zasklepić tak łatwo, jak proste skaleczenie.\nTemat: Re: Kuchnia 08.12.15 22:23\nNie powinni się znać. Co dopiero przyjaźnić. Tak dobra relacja z dziewczyną, w której płynie czysto mugolska krew znajdowała się gdzieś na szczycie listy rzeczy dla niego niedozwolonych. Mniej więcej nieopodal zawodu pałkarza i stanu kawalerskiego w wieku lat dwudziestu czterech. Momentami sam się sobie dziwił, że jeszcze go nie wydziedziczono. Czy zrezygnowałby z tej przyjaźni gdyby postawiono mu takie ultimatum stawiając na drugiej szali pozostanie nieskreślonym z rodowego gobelinu? Nie, na pewno nie. Już dawno nauczył się, że jedyne więzy, które mają jakieś znaczenie plecie się tylko i wyłącznie samemu. Te rodzinne mogą pomóc, owszem, tak było w przypadku Allison, która jest jego zrodzoną połówką, ale nie determinują one relacji. Doskonałym przykładem była jego matka. Przecież za naturalne uznaje się uczucie, którym kobieta obdarowuje dziecko noszone pod sercem przez dziewięć okrągłych miesięcy. Dwójka niemowląt miała oznaczać natomiast jeszcze więcej szczęścia. Tymczasem Laidan zadecydowała inaczej. Mimo nierozerwalnych więzów krwi, które zawsze będą ich piętnować nie łączyło ich nic więcej. Natomiast to, co udało mu się stworzyć z Margaux, jakże delikatne i kruche, sprawiało, że miewał przebłyski nadziei, że jego serce nie skostniało do końca. Że gdzieś na końcu tego długiego i mrocznego tunelu, którym kroczy już tak długo istnieje malutki przebłysk światła oznaczający cząstkę szczęścia przeznaczoną tylko dla niego.\nDlatego już sama jej obecność podnosiła go na duchu, wskrzeszała wyjątkowo dziś podupadłe morale rozjaśniając jego mieszkanie od progu. Søren miał wrażenie, że po wyjściu jego ostatniego gościa atmosfera w domu dziwnie zgęstniała, dusząc go powoli, prawie niezauważalnie. Ta drobna, prawie białowłosa iskierka wywijała jego wargi w tak rzadkim dla niego grymasie. Odebrał od niej płaszcz nieskaleczoną dłonią z rozbawieniem przyglądając się kątem oka jak ściąga buty. Zaskakiwała go ta swoboda, z jaką się czuła, ale nie miał nic przeciwko. Tym bardziej, że sam był boso.\n- Dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas – odpowiada tylko krocząc posłusznie za nią do kuchni. Dopiero teraz odpowiednie neurony przesłały do jego mózgu wiadomość, że przecież zaprosił ją na herbatę. Głupie było pozostawienie noża na środku blatu i przywitanie tak swojego gościa. Powinien się jakoś przygotować skoro sam wystosował zaproszenie. Karygodne zachowanie dla arystokraty, który przecież winien mieć nienaganne maniery i przeszkolenie w kategorii wizyt domowych. Woda powinna wesoło bulgotać w czajniku, filiżanki stać przygotowane tuż obok porcelanowego imbryczka. Oczywiście jakiś drobny poczęstunek, najlepiej słodki. Cóż, marny był z niego gospodarz, a kuchnia, która zazwyczaj kojarzyła się z ciepłem i rodzinnym harmidrem u niego wiała chłodem. Być może wynikało to z faktu, że w rodzinnym domu był w niej może dwa lub trzy razy w życiu. – Jak widać marny ze mnie kucharz – mruknął wymijająco, chociaż na jego twarzy nadal migały ślady rozbawienia. Podszedł do niej i wyciągnął lewą rękę zabierając z niej prowizoryczny opatrunek. Spojrzał na nią lekko przekrzywiając głowę, a przez nos wciągał delikatny zapach szpitala, który ją charakteryzował. – Obejdzie się bez amputacji, pani doktor? – spytał żartobliwym tonem. Mimo wszystko czuł, że sumienie karci go za nieodpowiedzialne zamówienie i fakt, że zmusza ją do pomocy zamiast pozwolić jej odpocząć po męczącym dniu pracy.\nTemat: Re: Kuchnia 10.12.15 13:41\nMusiała wyglądać co najmniej nie na miejscu, stojąc pośrodku elegancko umeblowanej kuchni w prostej, znoszonej sukience, jasnych rajstopach i z włosami upiętymi w niedbały kok, powstrzymujący niesforne kosmyki przed opadnięciem na twarz, ale nieszlacheckie pochodzenie zdradzały tak naprawdę głównie drobiazgi; jasnoróżowe zadrapania na dłoniach, będące pozostałościami po pracy w ogrodzie, obcy akcent, złagodzony, ale wciąż łatwy do wychwycenia, blada skóra na twarzy, pozbawiona makijażu i przez to wyglądająca na młodszą niż w rzeczywistości. Wiedziała, że te szczegóły niejednokrotnie fundowały jej nieprzychylne spojrzenia, te same, które wykwitały na ludzkich twarzach, gdy podawała zwyczajne, niemówiące nic nikomu nazwisko; wiedziała… i kompletnie nic sobie z tego nie robiła, przez piętnaście lat przebywania w czarodziejskim świecie nawet nie próbując wtopić się w zhierarchizowaną społeczność. Nie wstydziła się; mugolskie pochodzenie nie wywoływało w niej tak częstego poczucia niższości, nigdy nie pozwoliła też wmówić sobie, że była w jakikolwiek sposób gorsza. Być może byłoby jej łatwiej, gdyby zaczęła grać według narzuconych z góry reguł, ale nie potrafiła udawać kogoś, kim nie była – i nawet nie starała się tego robić.\nOwszem, zdarzało się, że ten milczący brak zgody na wepchnięcie w sztywne ramki, owocował wykluczeniem jej z towarzystwa i skłamałaby twierdząc, że nie sprawiało jej to przykrości, ale nauczyła się cieszyć tym, co miała. Jedną z takich rzeczy była właśnie przyjaźń z Sørenem; niespodziewana i z całą pewnością nietypowa, ale jak najbardziej dla niej cenna, stanowiła swoistą oazę, do której biegły jej myśli, gdy czasami traciła wiarę w ludzi. – Zawsze mam dla ciebie czas – powiedziała lekko, bez niepotrzebnej niezręczności ani sztucznej uprzejmości. – Poza tym i tak byłam ciekawa, co u ciebie słychać.\nNa uwagę o wątpliwych umiejętnościach kulinarnych uśmiechnęła się jedynie szerzej, wzruszając ramionami i po prostu przytrzymując delikatnie wyciągniętą dłoń mężczyzny. Nienaganne maniery ani szlachecka kurtuazja nigdy nie robiły na niej wrażenia, nie czuła się więc w żaden sposób urażona ich brakiem. Wprost przeciwnie – wyniosłe zwyczaje i nadmierne okazywanie zainteresowania jej osobą sprawiało, że zaczynała czuć się nieswojo i na pewno zaprotestowałaby, gdyby Søren zaczął biegać wokół niej z tacą i filiżankami.\nPrzyjrzała się niewielkiemu skaleczeniu z charakterystycznym dla niej skupieniem, w międzyczasie wyjmując różdżkę. Ranka nie wyglądała na groźną, ale była za to głęboka i należało zatamować krwawienie czymś lepiej do tego przystosowanym niż kuchenna szmatka. – Recivium – mruknęła, na wszelki wypadek. Rozcięcie wyglądało dokładnie tak samo, jak przedtem, ale ledwie widoczna mgiełka poinformowała ją, że zaklęcie podziałało. – Fosilio. – Krwawienie ustało, zasklepione niewielkim strupkiem. Kiwnęła głową z zadowoleniem. – Do mistrzostw świata się zagoi – odpowiedziała, siląc się na poważny ton, zupełnie jakby wydawała skomplikowaną diagnozę. Z płóciennej torby wyjęła jeszcze niewielką rolkę białego bandaża i wprawnymi ruchami owinęła go wokół sørenowego palca. Mogła bez problemu załatwić to prostym zaklęciem, ale czasami przekornie pozwalała sobie na zignorowanie płynącej w jej żyłach magii. Rosnące w mieszkaniu kwiaty podlewała więc przy pomocy metalowej konewki, ani jedna z wiszących na ścianach fotografii się nie poruszała, a ogień na kuchence rozniecała przy pomocy zapałek. Do czego zresztą właśnie się zabierała, bez skrępowania podchodząc do kuchennego blatu w celu nastawienia wody na herbatę.\nNigdy nie radziła sobie najlepiej z bezruchem.\nTemat: Re: Kuchnia 17.12.15 20:03\nByła żywa. Niezwykle prawdziwa. Taka, jaki on nigdy nie będzie, czego nigdy nie osiągnie. Wychowała się w normalnej, zdrowej, szczęśliwej rodzinie. Zachowuje się niezwykle naturalnie, nie rozmyśla i nie analizuje każdego gestu. Właśnie to różniło ją w jego oczach. Nic więcej, krew nie miała znaczenia. Chodziło o tę niezwykłą swobodę, z jaką po prostu była. On tak nie potrafił. Być może, gdy był małym chłopcem, a umysłu nie zdołano jeszcze mu skazić. Nie pamiętał jednak żadnego szczegółu z takiego życia. Chociaż w jego przypadku bardzo prawdopodobnym jest to, że nawet się taki urodził. Z ubytkiem lekkości w kodzie genetycznym albo wyssał z mlekiem matki. Po prostu od zawsze zachowywał się tak, jak gdyby ktoś w oddali obserwował każdy jego krok. Poniekąd tak właśnie było. W domu szlachetnych czarodziejów, którzy często mają niezwykłą obsesję na punkcie kontroli i dobrego wychowania, nawet ściany mają uszy. Od maleńkości więc żył w przekonaniu, że musi jakoś wypaść, jakoś się zachowywać, a przede wszystkim nie może przynieść wstydu swojemu nazwisku. Stopniowo, wraz z wiekiem, nabywał pewnej cechujących czystokrwistych skostniałości. Każdy delikatny, płynny ruch, na pozór zupełnie zwyczajny i naturalny zazwyczaj był doskonale przemyślany. Oszczędność była jego mantrą. Nie mówił ani nie robił niczego ponad miarę, więcej niż było konieczne, co mogło wydać go, ukazać intencje, a przede wszystkim słabe punkty. Mozolnie tkana, delikatna niczym płatki śniegu osiadłe na rękawiczce maska z czasem krystalizowała się, scalała, aby w końcowej formie uformować całą zbroję, za którą krył się już praktycznie cały czas. Stała się jego drugą skórą, czy tego chciał, czy też nie. Przyzwyczaił się. Dlatego Margaux była delikatnym powiewem czystego powietrza, który otrzeźwiał go, chronił równie mocno, co siostra i przyjaźń z Amodeusem, przed totalnym skostnieniem i zobojętnieniem. Uwielbiał więc sposób, w jaki nie pasowała do jego eleganckiego, ale jednocześnie dosyć chłodnego mieszkania oraz był nieskończenie wdzięczny, że nie znudziło jej jeszcze towarzystwo takie ponuraka. - Obawiam się, że jak zwykle cię nie usatysfakcjonuję, bo z ciekawych rzeczy to nie spotkało mnie nic. - Wygrałem złoty sierp, przyłożyłem narzeczonemu mojej siostry, prawie dotarłem do końca wyścigu aetonanów i byłem beznadziejnym pałkarzem na meczu towarzyskim na zakończenie festiwalu. Och, i jeszcze jedno, pieprzyłem się z moim najlepszym przyjacielem, a teraz mam mętlik w głowie. Podsumował w myślach ostatni czas nie wiedząc jak mógłby przekazać jej to wszystko, obciążyć ją swoimi problemami, które ostatnio piętrzyły się niczym małe Mount Everesty. Jednak okropnie, straszliwie potrzebował się wygadać. Tylko robił to tak rzadko, że po prostu nie umiał. Na ogół to on był tym, któremu powierzano swoje tajemnice, bo umiał słuchać. Słowa zazwyczaj go zawodziły, tak jak i tym razem, dlatego nie dodał nic więcej tylko przyglądał się jak Margo ogląda jego rankę. Nadal czuł wstyd na myśl jak się jej nabawił. Cieszył się więc, że jak zwykle nie drążyła niechcianego tematu. - Dziękuję - odpowiedział tylko z uśmiechem, gdy skończyła. Miał przy okazji nadzieję, że nie wyrzucą go do mistrzostw z drużyny. Jej dotyk był jednak delikatnym balsamem, który wyciszał głupie myśli. Ta znajomość była tak prosta, pozbawiona niedomówień i niedogodności, że automatycznie relaksował się w jej towarzystwie. Zwykła czynność wykonana bez użycia magii przypominała mu, że przede wszystkim najpierw są ludźmi, a dopiero potem czarodziejami.\n- Sądziłem, że to ja zaprosiłem ciebie na herbatę. - Nie zrobił jednak żadnego ruchu w kierunku przeszkodzeniu jej, bo on sam nigdy nie czuł się w kuchni chociażby w małym stopniu tak swobodnie jak ona. Zamiast tego usiadł na jednym ze stołków przy wyspie kuchennej i przyglądał się, co robi, próbując zapamiętać na przyszłość. - A co u ciebie? - Naprawdę chciał wiedzieć.\nTemat: Re: Kuchnia 24.12.15 15:24\nNigdy nie wierzyła w sztuczne podziały; owszem, przyjmowała do wiadomości, że istniały, obserwowała je każdego dnia na korytarzach ministerstwa, spoglądały na nią zza zasłoniętych arkuszami pergaminu biurek, chowały się między stronami z dokumentacją medyczną i czasami próbowały zapędzać się nawet na jasne sale w świętym mungu, ale zazwyczaj udawało jej się z dziecięcym uporem pozostawać na nie ślepą. Nie pytała o nazwiska, nie schylała się po ciężkie od galeonów sakiewki bogatych krewnych pacjentów; ani jedno, ani drugie, nie przedstawiało dla niej żadnej wartości, a już na pewno nie takiej, którą można byłoby położyć na jednej szali z ludzkim życiem. Naiwnie i nieco utopijnie pielęgnowała w sobie przekonanie, że świat sprawiedliwy i hołdujący równości był możliwy do wypracowania, i być może walczyła o niego zbyt mało zaciekle, ale nie zamierzała przestawać, na każdym kroku znajdując oczywiste potwierdzenia słuszności swojego rozumowania. Czy gdyby kontakty między czarodziejami czystej krwi, a mugolakami, były czymś brudnym i niewłaściwym, los krzyżowałby ich ścieżki tak często, wrzucając ich na siebie najpierw w podrzędnym barze, a później – wielokrotnie – we wnętrzach medycznych namiotów? Czy gdyby szlamy faktycznie nie miały prawa istnieć, byłaby w stanie zmusić różdżkę do słuchania wypowiadanych zaklęć, czy w ogóle miałaby prawo się narodzić? Czy magia, sama w sobie, nie była wystarczająco mądra i czysta, żeby zadecydować, w czyich żyłach popłynąć?\nPostawiła miedziany czajnik na kuchence, uważając, żeby nie oparzyć dłoni o trzaskający wesoło ogień. Odwróciła się do Sørena, opierając się lekko o krawędź kuchennej szafki i przyglądając mu się uważnie. Jego odpowiedź rzeczywiście trudno było nazwać satysfakcjonującą; wiedziała doskonale, że za jego słowami kryło się więcej, niż na chwilę obecną postanowił przyznać, w końcu istniał powód, dla którego dzień wcześniej napisał do niej list. Nie niecierpliwiła się jednak, przyzwyczajona już do ostrożności, jakiej wymagało poruszanie się pośród subtelnych barier i korytarzy, które wokół siebie wybudował. – A z nieciekawych? – zapytała lekko, tonem, który w żaden sposób nie nadawał ich rozmowie niepotrzebnej powagi. Była tutaj, żeby pomóc, jakkolwiek owa pomoc miałaby wyglądać; nie żeby dokładać od siebie kolejną cegiełkę osądzania czy presji, które to rzeczy już i tak były obecne w jego życiu w dawkach zdecydowanie przekraczających znośne stężenie.\nJej uwagę na moment odwrócił przeciągły dźwięk gwizdka. Oderwała spojrzenie od jasnych tęczówek mężczyzny, uważnie ściągając czajnik z ognia i nalewając gorącej wody do dwóch, identycznych kubków. Przez głowę przemknęła jej myśl, krótka i ulotna jak unosząca się znad naczyń para wodna, zmuszająca ją do zastanowienia się, czy komukolwiek wcześniej zdarzyło się ich używać. Nie okazała jej jednak w żaden sposób, zamiast tego odnajdując (po kilku próbach) ukryte w kuchennych szafkach torebki z herbatą oraz porcelanową cukiernicę, i cały zestaw lewitując zgrabnie w kierunku umiejscowionej pośrodku pomieszczenia wyspy. – Zaprosiłeś – potwierdziła, przysiadając na drugim stołku i odmierzając do swojego kubka dokładnie dwie i pół łyżeczki cukru, niejako przygotowana na następne pytanie, które rozbrzmiało w powietrzu.\nCo u ciebie, Margaux?\nZawahała się na moment, ledwie dostrzegalną sekundę. Pytanie było proste i taka powinna być też odpowiedź, ale w pierwszej chwili nie potrafiła znaleźć żadnej. Nie, nie miała nic do ukrycia, chociaż z drugiej strony, może właśnie na tym polegał problem; odkąd wróciła, zadedykowała swoje życie tylko i wyłącznie pracy, z chirurgiczną precyzją rozdzieliła wszystkie dostępne w dobie godziny między szpital, interwencje, rysowanie i sen, nie pozostawiając miejsca na rzeczy, o których można było opowiedzieć w trakcie przyjacielskiej pogawędki. – Chyba też cię nie usatysfakcjonuję, ale w porządku – powiedziała, uśmiechając się jakby przepraszająco. – Dużo pracuję. Być może za dużo, skoro nie mam do podzielenia się niczego ciekawszego, niż to. – Wzruszyła ramionami. Życie zawodowe było znacznie łatwiej poskładać w całość, niż to prywatne, i wyglądało na to, że jednak zdarzało jej się czasami wybierać drogę na skróty.\nTemat: Re: Kuchnia 01.01.16 20:41\nW spojrzeniu Margo było coś, co kazało mu odwrócić wzrok. Jej niezmierzony spokój i zupełnie ludzkie podejście do jego postawy nie były dla niego rzeczami częstymi, oczywistymi. Już dawno nauczył się tłumić wszelkie niepotrzebne emocje. Nie sądził, żeby kogokolwiek obchodziło, co czuje, dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej albo czemu coś zrobił. Nie wszyscy na jego drodze byli nieżyczliwi i interesowni, ale właśnie takich było najwięcej. Na początku matka, którą przecież kiedyś bezinteresownie kochał tak, jak robi to każde dziecko. Pragnął jej atencji, jej uśmiechu, tych subtelnych gestów, prostych czynności jak ocieranie serwetką ubrudzonych jedzeniem ust czy poczochraniem włosów. Wszystkiego tego, co otrzymywał Samael, a czego on sam nigdy nie dostał. Potem właśnie sam brat, który szybko zamiast bawić się z nim uczynił sobie z niego i Allison szmaciane lalki do treningu swojej siły czy szyderczości. Rodzinną listę zamykał dziadek, człowiek, który jak nikt inny potrafił traktować swoje bliźniacze wnuki jak powietrze tylko utwierdzając je w przekonaniu, że nie są warte niczyjej uwagi. Później przyszedł Hogwart, a przecież wszyscy ślizgoni wiedzą, że na pierwszym miejscu stawia się swoje potrzeby i nazwisko. Dlatego ta bezinteresowność Margaux była czymś nienaturalnym, jej szczera uwaga za każdym razem zbijała go z tropu, sprawiała, że musiał się chwilę zastanowić, co chce jej powiedzieć.\n- Tu lista byłaby trochę dłuższa – odpowiada tylko nie zdradzając póki co żadnych istotnych szczegółów. Natomiast dzięki temu to dziwne napięcie zbierające się w karku na myśl o poruszaniu trudnych tematów opuściło go. Zamiast tego kąciki ust uniosły mu się w leciutkim, prawie niewidocznym grymasie. Rozluźni się, jak gdyby ktoś zdjął z jego pleców cały ten emocja lny bagaż. Nie ktoś, a właśnie panna Vance, pozwoliła mu na chwilę odpocząć, zejść z tej drogi, której na co dzień nie może opuścić.\nW zmąconej jedynie gwizdkiem, a potem kuchennym gwarem ciszy nie było w ogóle czuć dyskomfortu. Przynajmniej dla niego po raz pierwszy od dawna atmosfera pozwalała mu po prostu oddychać. Nie musiał się zastanawiać, co zaraz powie ani jak powinien się zachowywać. Przyglądał się tylko krzątającej się Margo i z rozbawieniem stwierdził, że zna rozkład kuchennych rzeczy niewiele lepiej od niej. Musiał powstrzymać bezwolny odruch wstania, gdy siadała, ale wiedział doskonale, że ta cała nadmuchana etykieta może odejść tera do lamusa. Skupił się więc na wyspaniu dwóch płaskich łyżeczek cukru do swojego kubka, aby dać jej czas do namysłu. Zauważył jej reakcję, po wielu latach spędzonych głównie w roli obserwatora umiał rejestrować te na pozór nieistotne niuanse. Jednak właśnie ich dostrzeganie, a dalej rozumienie budowało podwalinę do głębszej relacji, zrozumienia lepiej drugiej osoby. Nauczył się tego przy Amodeusie i dopiero teraz zauważył, że ta umiejętność nie służy jedynie do wybadania przeciwnika.\n- Więc jesteśmy tylko parą nudnych ludzi – odpowiedział pogodnym tonem oplatając długimi palcami ciepły kubek. Doskonale rozumiał rolę pracy w życiu, bo sam nie wyobrażał sobie życia bez Quidditcha. Być może nigdy nie przyznał tego głośno, ale miał świadomość, że ucieka w pracę. Zastanawiał się, czy w przypadku Margo działa to tak samo.\nTemat: Re: Kuchnia 04.01.16 14:11\nKuchenne powietrze wypełniło się znajomym zapachem parzonej herbaty, radośnie osiadającym na czystych, sterylnych powierzchniach i mieszającym się z kwiatową wonią, która zazwyczaj unosiła się wokół Margaux. Uwielbiała ten aromat; kojarzył jej się z ciepłem i domem, w najszerszym, nieograniczonym czterema ścianami znaczeniu tego pojęcia. Lekka mżawka, która odprowadziła ją wcześniej pod same drzwi kamienicy, zdążyła zamienić się w spokojną ulewę, szatkując wpadające przez okno światło na setki rozproszonych plamek i bombardując szyby ciężkimi kroplami w miarowym, kojącym rytmie. Nie wsłuchiwała się jednak w tę deszczową muzykę, całą swoją uwagę skupiając na siedzącym obok mężczyźnie, jedynie pozornie zajęta cichym mieszaniem gorącego napoju i ogrzewaniem jednej dłoni o porcelanową powierzchnię kubka. Drugą oparła o blat stołu, nieświadomie kreśląc na nim niewidzialne wzory, łączące się w obrazy, które nigdy nie powstaną.\nSłysząc kolejną, oszczędną w słowa odpowiedź, uniosła wyżej jasne brwi, pytająco, ale bez ponaglania. Czuła, że celowo odciąga w czasie powód, dla którego tak naprawdę zdecydował się wysłać jej wczoraj list, ale nie naciskała, nie czując potrzeby, żeby cokolwiek przyspieszać. Strategia ciągnięcia za język nie sprawdzała się zresztą w jego przypadku i tak naprawdę więcej informacji udawało jej się wyczytać z powtykanych między głoski emocji, niż z prostych, jasnych odpowiedzi. Ewidentnie coś go niepokoiło; jakieś wspomnienie, czy może myśl?, kotłująca się po drugiej stronie pozornie spokojnej twarzy, zatruwająca go od wewnątrz, ale wcale nie taka prosta do wypowiedzenia. Dlaczego – nie była pewna, póki co mogąc się tylko domyślać i mając nadzieję, że rozciągająca się między nimi nić zaufania wystarczy, żeby wyprowadzić Sørena zza ścian, które wokół siebie wybudował. I że będzie w stanie w jakiś sposób mu pomóc.\nRoześmiała się cicho w reakcji na krótkie, ale mimo wszystko trafne podsumowanie ich dwójki. Pokręciła lekko głową; na pierwszy rzut oka faktycznie mogli wypadać żałośnie i bezbarwnie, ale wiedziała doskonale, że rzeczywistość nigdy nie była taka prosta i oczywista. – Dużo rzeczy można o tobie powiedzieć, Sørenie Avery – powiedziała gładko, wciąż z nieznacznym rozbawieniem, odbierającym jej słowom jakąkolwiek powagę – ale na pewno nie to, że jesteś nudny. – I była to prawda; nie musiała znać każdego szczegółu z jego życia, żeby mieć pewność, że daleko mu było do wpadnięcia w pułapkę stereotypów. Nigdy nie wierzyła zresztą w narzucony przez czarodziejskie społeczeństwo wizerunek typowego szlachcica, święcie przekonana, że istniał jedynie w formie wydumanego ideału; odlewanych hurtowo, identycznych masek, które przy pomocy siły, groźby lub podniosłych idei, próbowano nakładać na dziecięce twarze, w nadziei, że dopasują się do wymyślonego wzoru. Ale one nie pasowały. Nigdy nie pasowały.\nOdchyliła się wygodniej na krześle, unosząc kubek do ust i upijając spory łyk gorącego płynu. Nie przeszkadzała jej cisza, która od czasu do czasu między nimi zapadała, bo nie miała w sobie nic z niezręczności ani nerwowego oczekiwania. Milczenie rzadko kiedy zresztą wprawiało ją w zdenerwowanie, bo nie uważała wypełniania powietrza słowami za konieczność absolutną. Czasami gesty mówiły znacznie więcej, niż wyrazy.\nOdstawiła ostrożnie naczynie na blat, nie wypuszczając go jednak spomiędzy palców i posyłając mężczyźnie kolejne, pogodne spojrzenie. – Coś cię gryzie – stwierdziła lekko, nie kończąc krótkiego zdania znakiem zapytania, ani nie nasycając go niepotrzebnymi, negatywnymi tonami. Nie oczekiwała potwierdzenia, zaprzeczenia, ani wyjaśnień – o ile sam Søren nie zdecydowałby się na którąkolwiek z tych rzeczy – zwyczajnie dzieląc się z nim poczynioną obserwacją. I nie dodając już nic więcej.\nTemat: Re: Kuchnia 14.01.16 0:36\nOd pewnego czasu czuł się w swoim mieszkaniu trochę nieswojo. Co prawda doskonale wiedział, jaki moment to zapoczątkował, ale specjalnie zamazywał to wspomnienie. Nie chciał ciągle wracać do niego myślami, bo inaczej nie myślałby już o niczym innym. Wystarczyło, że te cztery ściany stały się dla niego klatką, prywatną celą, nie potrzebował uwięzienia we własnej głowie. Ta niesforna obcość sprawiała, że nigdzie nie mógł znaleźć sobie miejsca. Nocne mary męczyły go jak zwykle z niemal idealną regularnością, ale teraz także dni wydawały mu się inne. Po burzliwych wydarzeniach na festiwalu Prewettów wciąż miał więcej pytań niż odpowiedzi, więc frustracja jedynie się pogłębiała.\nJednak nie dziś. Ten dzień wydawał się wyjęty z kalendarza, zupełnie inny. Jak gdyby ktoś magicznie nacisnął klawisz stop i dał mu chwilę oddechu. Wszystko za sprawą gościa, któremu udało się tchnąć do jego mieszkania życie, o ironio, milczeniem. Przyjemny aromat herbaty wypełniał kuchnie mieszając się z subtelną wonią szpitala, jaki przyniosła ze sobą jego towarzyszka. Jednostajna melodia, którą deszcz wybijał o szyby oblewała go dawno zapomnianym spokojem. Zapach zmywanego przez wodę letniego kurzu wpadał przez uchylone okno i dawał wrażenie kojącej świeżości. Dzięki temu miał wrażenie, że jest odseparowany od tej nieustającej lawiny wydarzeń, która zasypywała jego życie. Dlatego uśmiechnął się wyjątkowo szeroko jak na niego, gdy Margo zaprzeczyła jego słowom.\n- Czy to komplement, panno Vance? – pyta zanim popije drobnymi łyczkami gorącą herbatę. Nie uważał się za specjalnie nudnego, ale nie sądził, że jest sylwetką jakoś nad wyraz intrygującą. Być może wszystkie tajemnice, które skrzętnie ukrywał w swoim sercu sprawiały, że stawał się ciekawym obiektem odkryć. Jednak odarty z szaty wiążących go niedomówień stawał się niezbyt interesujący, raczej pusty, trochę popsuty, a na pewno zależny od dwóch najważniejszych w jego życiu osób. Żył głównie dla nich, nie wyobrażał sobie, że któregoś może zabraknąć.\nCisza brzmiała w jego uszach coraz mocniej. Nie była irytująca i nienaturalna, ale jej świadomość zaczynała go uwierać. Wiedział doskonale, dlaczego zaprosił do siebie Margo i dłużej nie mógł już zgrywać, że wszystko jest w porządku. Nic nie było w porządku, gryzło go to cały czas, a on nie umiał sobie z tym poradzić. Jego natura samotnika nie potrafiła samodzielnie rozwikłać tego konkretnego problemu. Po raz pierwszy nie mógł poprosić o radę tych, których pytał zazwyczaj i było to okropne uczucie. Dlatego słowa Margaux sprawiły, że pękł.\n- Tak – odparł cichym, zachrypłym lekko głosem. Jak gdyby wstydził się o tym mówić. – Przespałem się z Amodeusem. – Każde słowo było cichsze od swojego poprzedniego, a imię najlepszego przyjaciela było wręcz niewyraźnym świstem w jego ustach. Nie potrafił spoglądać wprost na swoją towarzyszkę panicznie bojąc się jej osądu, który, co gorsza, mógł być jak najbardziej trafny. Nie wiedząc, co robić poderwał się z krzesła i zaczął nerwowo dreptać po kuchennej posadzce, a całe pomieszczenie wydawało się nagle okropnie małe. Czuł się jak dziki lew zamknięty w klatce. Chciał uciec jak najdalej, ale słowo się rzekło i nic nie można już było cofnąć.\nTemat: Re: Kuchnia 22.02.16 21:16\nCzuła, jak z każdą chwilą stopniowo wyparowywało z niej szpitalne zmęczenie, odganiane panującym w kuchni spokojem i kojącym aromatem herbaty. Napięcie w ramionach i nieustająca czujność, których w ciągu dnia nie miała czasu zauważyć, ustępowały miejsca odprężeniu oraz radości ze spotkania z przyjacielem, ściągając z drobnej klatki piersiowej trochę ciężaru codzienności. Na którą co prawda nie miała w zwyczaju narzekać, ale która – jak każdemu – dawała się ostatnio we znaki mocniej niż dotychczas, bo zaniepokojone nastroje dotarły również i na sterylne korytarze Świętego Munga. Nie chciała mówić tego głośno, ale wyglądało na to, że w powietrzu coś wisiało; to samo coś, przed którym tak tchórzliwie kiedyś uciekła, zupełnie, jakby ucieczka była jeszcze możliwa.\nPytanie Sørena odbiło się na jej twarzy szerokim uśmiechem, zaczynającym na jasnych wargach, a kończącym w zmarszczonych kącikach oczu, błyszczących lekko mimo braku słońca. Spojrzała na niego spod uniesionych brwi, które schowały się pod białą grzywką, gdy tylko dotarł do niej przekorny zwrot. Chociaż wiedziała, że mężczyzna – z jakiegoś powodu – nigdy nie podkreślał dodatkowo drastycznych różnic między ich pochodzeniem, to za każdym razem i tak odruchowo doszukiwała się ukrytej drwiny, doszywanej do jej nazwiska przez czystokrwistych czarodziejów.\n– Sam zadecyduj – odpowiedziała, przekrzywiając głowę i przyglądając mu się z ukosa. – Lordzie Avery – dodała po chwili, parodiując szlachecki tytuł. Nie do końca naumyślnie – naleciałości francuskiego akcentu również miały w tym spory udział.\nBardziej wyczuła niż zauważyła nagłą zmianę nastroju, zupełnie jakby powietrze między nimi niespodziewanie zgęstniało, poruszone zarówno jej niewinną, zdawałoby się, uwagą, jak i jego cichym potwierdzeniem. Zacisnęła mocniej palce na kubku, odruchowo, mimowolnie, oczekując następnych słów Sørena. Przygotowana na wszystko; od przyznania się do morderstwa, po zerwanie ich balansującej na krawędzi skandalu znajomości. Na wszystko, tylko nie na to, co faktycznie nastąpiło po krótkiej, pełnej napięcia pauzie.\nNie zareagowała od razu, pozwalając umysłowi na uporządkowanie i złożenie w całość usłyszanych wyrazów, a jedyną oznaką tego, że informacja do niej dotarła, było lekkie drgnięcie palców. Porcelana przesunęła się o centymetr po blacie, w powietrzu rozległ się cichy zgrzyt – i to wszystko, przez następnych kilkanaście sekund jedynymi dźwiękami były nerwowe kroki mężczyzny, raz po raz przemierzającego kuchnię, zupełnie jakby bezruch okazał się nagle nieznośny. Wiedziała coś o tym, znała tę irytującą potrzebę zajęcia się czymkolwiek, ale było to jedyne uczucie, z którym potrafiła się w tamtej chwili utożsamić. Cała reszta stanowiła mieszankę kompletnie niezrozumiałą i choć daleka była do uciekania się do pochopnej oceny – do jakiejkolwiek oceny – to potrzebowała zrozumieć.\nPowtórzyła słowa Sørena w myślach, tym razem pozbywając się przyklejonej do nich, sztucznej otoczki, nadającej im negatywny wydźwięk. Odrzuciła konwenanse, normy obyczajowe i całą resztę wymyślonych przez ludzi ale, pozostawiając jedynie czystą informację. Ten zabieg nie rozwiązał problemów i dylematów, z jakimi z całą pewnością zmagał się aktualnie mężczyzna, ale przynajmniej pozwolił jej spojrzeć na całokształt tak, jak powinno się patrzeć na świat – bez uprzedzeń.\nOdchrząknęła cicho, pozwalając sobie na przeniesienie wzroku z drżącego lekko, bursztynowego płynu, na drepczącą nerwowo sylwetkę. – W porządku – powiedziała łagodnie. Na ustach nie zatańczył jej cień uśmiechu, ale nie ściągnęła też ich w nadmiernej powadze. – Kochasz go? – zapytała, bo w tamtej chwili to była najważniejsza brakująca informacja, o jakiej była w stanie pomyśleć.\nI dopiero po kilku sekundach zorientowała się, że w tym przypadku, sytuacja mogła nie być taka prosta. I nie była.\nTemat: Re: Kuchnia 28.02.16 15:15\nZarówno dosłownie jak i w przenośni. Zaraz po zabarwionych uroczym, francuskim akcentem słowach Margaux panującą ciszę przerwał donośny grzmot. Widocznie deszcz był preludium do kolejnej, letniej burzy. Było ich co prawda mało jak na Londyn o tej porze roku, ale nie powinna wywoływać zdziwienia. Zresztą idealnie wpasowała się w czas. Jak gdyby stanowiła idealną linię przedzielającą ich spotkanie. Pierwsza część była pogodna, przyjemna. Uratowała Sørena przed niekończącą się walką z własnymi myślami, pozwoliła mu na chwilę skupić się na czymś innym. Prosta czynność picia herbaty w towarzystwie pozbawionej uprzedzeń osoby była niezwykle otrzeźwiająca. Pozwoliła mu przez chwilę poczuć, że ma tyle lat ile ma, a nie jak zasuszony staruszek uwięziony w ciele młodzieńca. Ale oczywiście musiał to popsuć. Nie potrafił zmyślić jakiejś bajeczki albo wybrać jakiegoś codziennego, zwykłego problemu, z którym borykają się miliony. Nie, on jak zwykle musiał zrzucić na powitanie istną bombę atomową.\nDopiero teraz, gdy uciskające duszę słowa padły, dotarła do niego świadomość jak wiele mogło kosztować go to wyznanie. Owszem, Margo była niezwykle tolerancyjną osobą z naprawdę dużym zapasem spokoju. Wszystko miało jednak swoje granice. Ta sprawa nie tyczyła się krwi, ale zupełnie innych rzeczy. Takich, które zazwyczaj omijano szerokim łukiem, wspominano szeptem i uznawano za tabu. Jego towarzyszka nie musiała godzić się na wszystko. Uświadomił to sobie jak zwykle za późno. Nie przerywał swojej wędrówki po nagle zbyt małej przestrzeni kuchni i przygotowywał się na wszystko. Na trzask drzwi, kiedy pospiesznie go opuści czy nawet lecący w jego stronę kubek herbaty. Może nawet jakieś zaklęcie. Jednak nic takiego nie nastąpiło. Ciszę przerwał tylko zgrzyt przesuwanego kubka. To wszystko, nie licząc jednostajnej symfonii jego kroków. Nie potrafił się zatrzymać. Nie potrafił spojrzeć jej w oczy. Chwilowo jego problem zszedł na drugi plan. Teraz bał się tylko, że stracił przez swoją głupotę jej przyjaźń. Nie byłby to zresztą pierwszy raz.\nNie przygotował się na to. Ciche chrząknięcie było jedynym sygnałem ostrzegawczym, który zresztą przegapił. Natomiast słowa Margaux dotarły do niego bardzo wyraźnie. Jak na komendę zatrzymał się w miejscu z cichym sapnięciem, po czym obrócił w jej stronę. Stał w odległym rogu, a dzieląca ich odległość wydawała się przez chwilę przepaścią. Tylko chwilę, bo zaraz potem jego umysł przetworzył znaczenie jej słów. W porządku. Po raz kolejny tego dnia z jego serca z głośnym hukiem spadł kamień. Nie oceniła go, nie osądziła z góry. Po prostu przyjęła to do wiadomości i Søren był jej za to niezwykle wdzięczny. Spokojnym krokiem wrócił do blatu, ale ledwie położył dłonie na stole uderzyło w niego to pytanie. Nie spodziewał się go, nie był ani trochę gotów, żeby je usłyszeć. Bardzo starannie unikał go w myślach, chowając je w najgłębszych czeluściach. Te słowa dla niego nie istniały, a mimo to padły i musiał się z nimi zmierzyć, chociaż ani trochę nie umiał. Objął dłońmi kubek chłonąc jego ciepło. Na twarzy malował mu się idealny spokój, pełna obojętność, podczas gdy w środku rozpętało się piekło.\n- Nie umiem kochać - rzucił cierpko, kiedy uderzył w niego ten prosty wniosek. Jedyną miłością jak w sobie miał była ta, którą obdarzała Allison. Uczucie, jakie urodziło się wraz z nim, jakie połączyło ich jeszcze w znienawidzonym łonie. Nigdy nie odczuł tego w stosunku do kogoś innego. Amodues był jego najlepszym przyjacielem, kimś w rodzaju brata. Niemożliwe, żeby to było to, prawda? - Nie umiem kochać, Margo - powtórzył pewniejszym tonem spoglądając jej w oczy. Nie było innej odpowiedzi na pytanie. On nie znał innej.\nTemat: Re: Kuchnia 29.02.16 21:00\nNie wychwyciła momentu, w którym letnia mżawka zamieniła się w regularną ulewę, by w ciągu kolejnych minut wypełnić kuchnię gwałtowną melodią wygrywaną przez ciężkie, uderzające o szyby krople. Choć przeciągły grzmot rozległ się w oddali, a niosąca go błyskawica z pewnością przecięła niebo wiele kilometrów od stanowiącej ich schronienie kamienicy, to powietrze w pomieszczeniu wydało się nagle dziwnie naelektryzowane. Być może to nerwowe kroki mężczyzny powodowały niepokojący dysonans, burzący niedawne uczucie ciepła i harmonii; Margaux, obdarzona rzadkim, ale mało pomocnym w życiu darem współdzielenia emocji otaczających ją osób, szybko dała się złapać w tę pułapkę zdenerwowania, choć targające nią uczucia szczelnie zamknęła wewnątrz, nie pozwalając, by odbiły się na łagodnym wyrazie twarzy.\nWbrew pozorom (i jej osobistym nadziejom) nie było jej wcale łatwo przejść do porządku dziennego nad sørenową rewelacją. Była dobra, była empatyczna, dzień w dzień z dziecinnym uporem odrzucała przygniatające ją z każdej strony uprzedzenia, ale była też człowiekiem, nie aniołem, i podczas gdy jej przyjaciel toczył bezgłośną, prywatną walkę, ona również biła się z własnymi myślami. Chciała mu jakoś pomóc; z tą myślą przekraczała przecież próg jego mieszkania, ale choć mocno się starała, to żadne cudowne rozwiązanie nie przychodziło jej do głowy, a im dłużej się nad tym zastanawiała, tym bardziej bezsilna się czuła. I mimo że jej ciche w porządku było zapewnieniem jak najbardziej szczerym, to wiedziała, że reszta czarodziejskiego społeczeństwa nie podzieli w tej kwestii jej zdania.\nPodniosła na niego wzrok, gdy podszedł do blatu, opierając dłonie o gładką powierzchnię, zupełnie, jakby został nagle zmuszony do dźwigania na własnych barkach trosk całego świata. Wystarczyło przelotne spojrzenie na jego twarz, by natychmiast pożałowała, że feralne pytanie w ogóle padło. Wcześniejsze wyznanie sprawiło, że zapomniała o niewidzialnych, niepisanych granicach, które Søren już dawno wokół siebie nakreślił, a które ona lekkomyślnie przekroczyła. Pospieszne przepraszam zatańczyło niemo na jej ustach, ale zanim zdążyła choćby rozchylić wargi, mężczyzna odezwał się, wypowiadając zdanie, które wstrząsnęło nią dużo bardziej, niż poprzednie.\nOd zawsze wiedziała, że pod chłodną fasadą, która zdawała się go otaczać, kryło się więcej pokładów długo składowanego bólu, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Ona sama bardziej je wyczuwała niż dostrzegała, w sekundowych przebłyskach, migających w jasnych oczach, gdy myślał, że nikt nie patrzy; słyszała smutne nuty, pojawiające się nawet, gdy zdarzało mu się śmiać, przypominające pojedyncze, fałszywe naciśnięcie klawisza pianina w trakcie wygrywania radosnej melodii. Czym innym było jednak odbieranie subtelnych, ledwie zauważalnych sygnałów, a czym innym otwarta konfrontacja z prawdą, ubraną w jedno, powtórzone dwukrotnie zdanie, które wychowanej wśród ciepła i miłości Margaux, nie potrafiło zmieścić się w drobnej głowie.\nWargi drgnęły jej nieznacznie, gdy usłyszała własne imię, ale to wypełnione przerażającą pewnością spojrzenie było tym, co kazało jej wreszcie wyrwać się z bezruchu. Pokręciła powoli głową, wypuszczając z dłoni stygnący kubek (już jakiś czas temu zapomniała o wypitej do połowy herbacie). Wyciągnęła rękę do przodu, delikatnie i ostrożnie dotykając opartych o blat palców, jakby chciała w ten sposób podkreślić następne słowa. – To nie jest prawda – powiedziała cicho, ale stanowczo, nie spuszczając wzroku z zielono-niebieskich oczu. – Wszystko jest z tobą w porządku – powtórzyła, dwa ostatnie wyrazy zabrzmiały jak echo. – Po prostu się boisz. Co jest całkowicie zrozumiałe, ale Søren – zawahała się, wstając z krzesła, żeby nie musieć dłużej zadzierać głowy, choć nadal była od niego prawie dwadzieścia centymetrów niższa – musisz uwierzyć, że masz wszelkie prawo do bycia szczęśliwym.\nChciała, żeby był szczęśliwy. Był dobry, był wrażliwy, był wspaniałym przyjacielem i na pewno jeszcze lepszym człowiekiem. Dlaczego nie potrafił widzieć tego, co widziała ona?\nTemat: Re: Kuchnia 19.03.16 17:52\nZadzwoniło w jego uszach, zatańczyło z jego myślami, uderzyło w sedno jak wielkie kłamstwo to było. Bo chociaż chciałby, żeby okazało się inaczej to nie łgał. Ułuda była domeną ludzi słabych, nieumiejących mówić prawdy i przyjmować jej konsekwencji. Jego brat mimo, że uważał się za wspaniałego i silnego tak naprawdę był słaby, pełen tajemnic, które otaczały go ciasny kokon. Natomiast każdy człowiek, który uchylał jej rąbku tylko przyczyniał się do tego, że musiał owinąć się nimi ciaśniej. To wszystko pchało go do obrony, przez co zachowywał się tak jak się zachowywał. Albo był zwykłym zwyrodnialcem, ale całkiem możliwe, że te dwie rzeczy się nie wykluczały. W każdym razie chcąc czy nie, został powiązany przez jego nici, zmuszony do tłamszenia prawdy. Jednak poza tym wszystkim nie bał się mówić, co myśli nawet, jeśli czasem prawda bolała. Tak jak teraz.\nPrzecież nie wszystko było z nim w porządku. Był zepsuty, rysa nie do naprawienia siedziała doprawdy głęboko w jego zamarzniętym sercu. Nie sposób sięgnąć tam, aby ocenić rozmiar szkody, a co dopiero, żeby ją naprawić. Nie próbował się oszukiwać czy dawać złudnych nadziei. Już dawno odkrył, że jedyne, co przynoszą to rozczarowanie. O wiele łatwiej było żyć w świecie bez emocji, który nie mógł zranić. Tak przynajmniej myślał, bo teraz odnosił zupełnie inne wrażenie. Coś musiało pójść nie tak. Jakiś niezauważalny fragment muru, który wokół siebie wzniósł, musiał skruszyć się i wpuścić do środka wszystko, przed czym się bronił. Był kompletnie bezbronny wobec burzy emocji, która się w nim rozpętała przez to pytanie. Przecież to niemożliwe. Te emocje to nie mogło być to. Nie mogło.\nW całym tym uniesieniu nie zauważył, kiedy Margo wstała. Dopiero po chwili ocknął się i spojrzał na ich złączone palce. Nie brzydziła się go. Cały czas tutaj była. Mówiła rzeczy, których na pewno nie usłyszałby od nikogo innego. Mówiła, że ma prawo do szczęścia. Była niezwykła. Pomimo wszystkiego, co spotkało ją w życiu, zapewne wielu docinek z powodu pochodzenia nie załamała się. Prała do przodu, niezrażona głupotą ludzi, co więcej wybaczała im to. Pomagała wszystkim, obdarzała bezinteresowną uwagą i opieką. Nawet jego, chociaż przecież nie musiała. Jak miał jej teraz powiedzieć, że się myli? Że życie to nie jedna z wielu baśni ozdobionych jej pięknymi rysunkami? W takim świecie nie było miejsca na szczęśliwe zakończenia dla takich jak on. Ale mimo to jej słowa trąciły wrażliwą stronę jego duszy, o której istnieniu dawno zapomniał. Sprawiała, że w jego umyśle rodziła się myśl a co gdyby? i tym razem nie był pewien, czy chce ją przegonić.\nOdsunął dłonie od kubka i jedną złapał ją za rękę. Po długiej chwili miał wreszcie odwagę spojrzeć jej w oczy.\n- Dziękuję - powiedział tylko. Nie uśmiechał się, ale z jego oczu zniknęły kotłujące się emocje. Czyżby zagościł w nich względny spokój?


Gatunek: film dokumentalny\t11 września - toksyczny spadek\nGatunek: film dokumentalny\t11 września: WTC i Pentagon\nGatunek: film dokumentalny\t11:14 (11h14)\nTo miała być kolejna, spokojna noc, na sennych przedmieściach Middleton. Okaże się bardzo karkołomna. Gdy wybije 11:14, wydarzy się tu kilka wypadków o fatalnych konsekwencjach dla bohaterów tej historii. Będzie i strasznie i...\t12\nGatunek: Dramat, Kryminał, Thriller\tRemake słynnego filmu Sidney'a Lumeta Dwunastu gniewnych ludzi. Film Michałkowa opowiada o 12 przysięgłych, wydających wyrok na 18-letniego Czeczeńca oskarżonego o zabójstwo rosyjskiego oficera - przybranego ojca\n12 lat i koniec (Twelve and Holding)\nGatunek: Dramat\tCzwórka 12-latków różniących się od siebie charakterem, tworzy paczkę przyjaciół. Tragiczna śmierć jednego z nich odbija się na pozostałej trójce, zmieniając ich dotychczasowe życie w ciągłą chęć zemsty na świecie w trakcie...\t12 małp (12 Monkeys)\nFilm rozpoczyna się w 2035 roku. Ludzkość została przetrzebiona przez śmiercionośny wirus, który rozprzestrzenił się w roku 1997. Ludzie zyją pod ziemią, na powierzchni mozna spotkać jedynie zwierzeta, niczym w bibilijnych...\t12 miesięcy - 12 rund\nGatunek: film dokumentalny\t12 rund\nGatunek: film sensacyjny\t12 Ton. Oni tam wszyscy są\nGatunek: film dok.\t12 wieczorów wigilijnych\nGatunek: komedia\t12. Mazurska Noc Kabaretowa Mrągowo 2010\nGatunek: felieton\t««


Strona Główna » magazyny » do wynajecia » Śląsk » gliwice\nMgazyny do wynajęcia Śląsk - Gliwice\nOFERTY MAGAZYNÓW NA TERENIE GLIWIC I OKOLIC - ATRAKCYJNE LOKALIZACJE - NISKIE CZYNSZE. TEL. + 48 22 111 00 01\nJesteśmy ekspertami którzy oferują pomoc w wynajmie oraz jeśli chodzi o wszelkiego typu inne usługi ściśle powiązane z rynkiem nieruchomości komercyjnych. Dzięki naszej ofercie znajdziesz magazyny do wynajęcia na terenie całego Śląska - Katowice, ale również w innych regionach Polski. Naszym klientom zawsze doradzamy i pomagamy wybrać najlepszy magazyn, jak również negocjujemy przy zawieraniu umowy najmu, dzięki czemu udaje się zawsze uzyskać bardzo atrakcyjne warunki jeśli chodzi o czynsz za najem hali magazynowej. W naszej ofercie znajdziesz również wiele magazynów na sprzedaż, zarówno w regionie śląskim jak również poza nim. Dzięki temu, że w Polsce ciągłej przemianie ulega infrastruktura drogowa a gospodarka jest coraz stabilniejsza to nasz kraj jest doskonałym miejscem na lokalizację magazynu. Dodatkowym atutem naszego kraju są również bez wątpienia bardzo niskie koszty pracy (znacznie niższe niż bywa to w Europie Zachodniej), dlatego nasz kraj jest doskonałą destynacją i sporo firm postanawia wynająć magazyn np. właśnie w Gliwicach.


Wynajem autokarów Piotrków Trybunalski - Przewozy autokarowe HaHN\nWynajem autokarów - Piotrków Trybunalski\nJeśli pochodzą Państwo z Piotrkowa Trybunalskiego i poszukują Państwo komfortowych, wysokiej jakości autokarów na wynajem, zapraszamy do zapoznania się z ofertą firmy HaHN, któa posiada najlepsze autokary do wynajęcia na dłuższe lub krótsze podróże.\nProfesjonalna firma od lat oferuje klientom z całej Polski możliwość wynajmu luksusowych autokarów marki Neoplan, którymi można dojechać bezpiecznie i przede wszystkim wygodnie z punktu A do punktu B.\nLuksusowe autokary na wynajem są wyposażone w pasy bezpieczeństwa, rozkładane fotele z możliwością kuszetki, mini barek, toaletę i umywalkę, DVD, WiFi, GPS oraz klimatyzację. Wszystko po to, aby klienci z Piotrkowa Trybunalskiego i innych miast mogli cieszyć się komfortem podczas dłuższych lub krótszych podróży.\nFirma oferuje swoje usługi wynajmu luksusowych autokarów na wesela, pielgrzymki, a także jako transfer lotniskowy zarówno dla pojedynczych osób oraz biur podróży. Ponadto istnieje możliwość wynajmu busów na wycieczki szkolne, wycieczki firmowe oraz dla sportowców na mecze. Dla bardziej wymagających klientów, oczekujących podwyższonych standardów, firma gwarantuje luksusowy autokar VIP!\nPrzystępne ceny, wysoka jakość usług oraz komfort i wygoda, to zalety podróżowania autokarami wynajętymi przez firmę HaHN. Zachęcamy wszystkich klientów z Piotrkowa Trybunalskiego do skorzystania z okazji!


Dywan Fiesto 36313 - Dywany nowoczesne | sklep dywany-chodniki.com\nStrona główna > Dywany dla dzieci>Dywan Fiestina 036313 yellow\nDywan Fiestina 036313 yellow\nSzukasz modnego dywanu? Dywan Fiesto.36313 yellow. Niesamowicie piękne dywany nowoczesne i tradycyjne. Szeroki wybór chodników docinanych co do 1 cm.\nDywan Fiestina 036313 yellow to komfort i wygoda!\nDywan Fiestina 036313 yellow znajdziesz w katagoriach: Dywany dla dzieci.