Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych (1775-1792) – instytucja utworzona przez Komisję Edukacji Narodowej 10 lutego roku 1775 w Warszawie. Prowadziła swą działalność do 19 kwietnia roku 1792.\n12 sierpnia jest 224. (w latach przestępnych 225.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 141 dni. Przybysławice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zielonki. Powierzchnia sołectwa wynosi 222,24 ha.\nKraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.Zgromadzenie Przyjaciół Konstytucji Rządowej pełna nazwa "Zgromadzenie Przyjaciół Konstytucji Rządowej Fiat Lux (łac. "niech stanie się światłość"; zwane też Klubem Przyjaciół Konstytucji) – polskie stronnictwo polityczne będące równocześnie klubem parlamentarnym, założone 10 maja 1791 (na zebraniu u marszałka sejmu Stanisława Małachowskiego) , którego celem było podtrzymywanie uchwalonej kilka dni wcześniej Konstytucji 3 maja i dbanie o nienaruszanie jej postanowień. Doprowadziło do przyjęcia przez Sejm Czteroletni wielu ustaw szczegółowych, sankcjonujących przeprowadzoną zmianę ustroju Rzeczypospolitej.


Na fałszywe dane wyłudził auto z Niemiec i kierował po narkotykach. Najbliższe trzy miesiące spędzi za kratkami | Metropolia Bydgoska\nMetropolia BydgoskaNakłoNa sygnaleNa fałszywe dane wyłudził auto z Niemiec i kierował po narkotykach. Najbliższe trzy miesiące spędzi za kratkami\nNa zdjęciu: Zatrzymany mężczyzna trafił do policyjnego aresztu, a najbliższe trzy miesiące spędzi za kratkami.\nSą trzy miesiące aresztu dla 43-latka, który wpadł podczas kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy z Nakła nad Notecią. – Mężczyzna przemieszczał się autem przywłaszczonym z Niemiec i znaleziono przy nim narkotyki – relacjonują funkcjonariusze.\nDo nakielskich policjantów wpłynęła informacja o tym, że w stronę Nakła od Piła przemieszcza się audi. Pojazd miał niemieckie numery rejestracyjne i zostało utracone na terenie Niemiec. – Informacja ta natychmiast trafiła do policjantów drogówki patrolujących drogę krajową nr 10 – mówi podkom. Justyna Andrzejewska z zespołu prasowego Komendy Powiatowej Policji w Nakle nad Notecią.\nPolicjanci szybko zauważyli pojazd i zatrzymali go do kontroli. Za kierownicą audi siedział 43-letni mężczyzna – mieszkaniec województwa zachodniopomorskiego. – Sprawdzenie numerów VIN pojazdu potwierdziło, że auto figuruje w systemach jako utracone – dodaje Andrzejewska. To nie koniec, bo przy kierowcy funkcjonariusze znaleźli marihuanę. Jak się okazało, 43-latek kierował autem pod wpływem narkotyków. – Policjanci przeszukali zajmowany przez mężczyznę lokal, gdzie mundurowi znaleźli kolejne zabronione substancje – słyszymy od nakielskich policjantów.\n43-latkowi postawiono zarzuty. W nakielskiej prokuraturze usłyszał m.in. zarzuty za udział w oszustwie, które polegało na wypożyczeniu auta terenie Niemiec na fałszywe dane osobowe i wywiezienie go poza granice w celach zarobkowych, prowadzenie pojazdów pod wpływem narkotyków i ich posiadanie. – Zgodnie z obowiązującymi przepisami grozi mu kara nawet do ośmiu lat pozbawienia wolności – mówią policjanci.\nNa razie, 43-latek spędzi najbliższe trzy miesiące za kratkami. Nakielski sąd przychylił się do wniosku prokuratury o zastosowanie właśnie tego środka zapobiegawczego, o który wnioskowali śledczy.


Ciasteczka herbaciane - przepis na ciasteczka herbaciane od alakuchniablog - Durszlak.pl\nPrzepis: Ciasteczka herbaciane\nSzczegóły Kategoria: Ciasteczka Opublikowano: środa, 24, kwiecień 2013 11:24 Ostatnio w internecie dużo pisze się o tym, że herbatę można nie tylko pić ale i jeść. Poszukałam i znalazłam super przepis na herbaciane ciasteczka. Goście się nabrali! Myśleli, że to torebki z herbatą. Składniki: 1 szklanki mąki pszennej 3-4 łyżki cukru pudru 2 łyżki oliwy (lub żółtko) 1 torebka herbaty (użyłam roibos z pomarańczą i cynamonem)...\nCooknij: ciastka • 20.09.2013\nKruche ciasteczka herbaciane 73\nHerbaciane Ciasteczka Cynamonowe 119


Problemy z odpowiedzialnością zarządu spółek z o.o.\nW tym zakresie prezentowany jest między innymi pogląd, zgodnie z którym odpowiedzialność związaną z bezskutecznością egzekucji określonego zobowiązania z majątku spółki ponoszą osoby będące członkami jej zarządu w czasie istnienia tego zobowiązania. Inne stanowisko zakłada, że członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki istniejące w czasie pełnienia przez niego funkcji, o ile w tym czasie wystąpiły przesłanki upadłości, a nie zgłoszono wniosku o jej ogłoszenie. Zasadniczo oczywiste jest też, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki, które powstały w okresie, w którym dana osoba nie pełniła już funkcji w zarządzie np. w związku z wcześniejszą rezygnacją (niemniej jednak w orzecznictwie obecne są wyjątki od tej reguły).


Kamień Pomorski: Jest szansa na trzy nowe wozy - Remiza.pl - Polski Serwis PożarniczyRemiza.pl – Polski Serwis Pożarniczy Kamień Pomorski: Jest szansa na trzy nowe wozy - Remiza.pl - Polski Serwis Pożarniczy\nKamień Pomorski: Jest szansa na trzy nowe wozy\nPodczas piątkowej sesji &rady miejskiej w Kamieniu Pomorskim Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej zwrócił się do radnych z prośbą o rozważenie dofinansowania zakupu trzech nowych samochodów strażackich.\nZe sprawozdania, które złożył komendant wynika …\nJest okazja abyśmy dostali trzy nowe samochody strażackie. Samochód lekki ratownictwa technicznego, podnośnik wielkością taki sam, jak nie większy, niż ten, którym teraz dysponujemy i samochód ratowniczo – gaśniczy. Na to potrzebujemy 300 tys. zł.&- poinformował&komendant PSP,&starszy kapitan Tomasz Weremczuk. –&&Kieruję do Państwa prośbę, bo to jest szansa, którą nie wiem czy będziemy mieli w przeciągu nadchodzących dziesięciu lat. To niesamowita okazja, jeżeli znalazłby się te pieniądze otrzymalibyśmy trzy samochody w latach 2014-2015.\nWozy dotychczas używane, wyjeżdżają do zdarzeń od ponad 20 lat, czyli znacznie dłużej niż określone limity eksploatacyjne.


Sulima wódka branding produktu oraz key visual\nSulima wódka branding\nTworząc kolekcję alkoholi z różnych zakątków świata przyświecała nam myśl, by każdy brand posiadał coś wyjątkowego, zanurzonego w lokalnej tradycji. Ale nie w sposób nachalny i przaśny, lecz szlachetny i nietuzinkowy. A zarazem na tyle czytelny, by nie był potrzebny doktorat z kulturoznawstwa, by od razu zorientować się jakie jest pochodzenie danego alkoholu.\nDlatego wódka Sulima, występująca w dwóch wersjach, posiada klasyczne polskie elementy wzbogacone nowoczesnym dizajnem. Zależało nam na stworzeniu brandu, który będzie osadzony w tradycji, ale pozbawiony ludycznych elementów. I dokładnie taki efekt osiągnęliśmy.\nSulima – branding wódki\nPunktem wyjścia było określenie wrażenia, jakie chcieliśmy osiągnąć. Chodziło o polski charakter, oryginalnej, tradycyjnej wódki, ale bez typowych widoków czy polskiej flagi. Dlatego wybraliśmy nazwę Sulima, która wywodzi się z jednego z polskich herbów szlachecki. Pierwsze wzmianki o nim sięgają 1352 roku. Sulimy używał Zawisza Czarny. Poszukując graficznych środków wyrazu wybraliśmy proste zdobienia oraz kształt nawiązujący do skrzydeł. Nad całością umieściliśmy orła nawiązującego do polskiego godła a także herbu Sulima. Całości dopełnia sleeve wchodzący na szyjkę i zwieńczony nakrętką w odpowiednim kolorze.\nKorzystając z nowoczesnych elementów graficznych zaprojektowaliśmy etykietę nawiązująca do średniowiecznego herbu, ale nie odtwarzającą go w sposób dosłowny.\nAlkohol to nie tylko etykieta\nOczywiście najważniejszy jest jego smak. Ale ponieważ wiemy, że wygląd opakowania wpływa na smak produktu, to mamy świadomość jak ważna jest etykieta dla powodzenia produktu na rynku. Jednak nie tylko ona jest istotna. Wsparcie POS jest nieocenione, podobnie jak obecność w internecie. Dlatego przygotowaliśmy także key visuale i przepiękne zdjęcia produktowe podkreślające charakter wódki Sulima. Branding wódki to sprawa złożona i wymagająca dużego wyczucia. Całość uzupełniliśmy także koszulkami, by klienci mogli otrzymać gratis podczas akcji promocyjnych.


Subregion wałbrzyski otrzyma od rządu 2 mld zł – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Subregion wałbrzyski otrzyma od rządu 2 mld zł\n27 września 2019 15:38 /w Informacje, Polska\nRząd przyznał 2 mld zł dla subregionu wałbrzyskiego. 1 mld zł ma trafić na prace przygotowawcze i ich rozpoczęcie przy S8 na trasie Wrocław-Kłodzko, a kolejny 1 mld zł na prace przygotowawcze na drodze ekspresowej S5 na odcinku Wrocław-Świdnica-Wałbrzych do S3 – poinformował o tym w Świdnicy szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Michał Dworczyk.\nPolityk przypomniał, że we wtorek rząd znowelizował uchwałę o budowie dróg krajowych i autostrad w ten sposób, że wpisał do tego programu budowę obu tych dolnośląskich dróg. Minister Michał Dworczyk wskazał, że pojawiły się też pewne wątpliwości.\n– Pojawiły się też głosy na temat tego, że to tylko dokument, chociaż rozporządzenie Rady Ministrów jest aktem prawnym. Pojawiły się głosy wątpliwości, skąd wezmą się na to pieniądze. Otóż Rada Ministrów uchwałą numer 108/2019 zmieniającą uchwałę w sprawie programu wieloletniego pod nazwą „Program budowy dróg krajowych na lata 2014-2023” z perspektywą do 2025 roku przyznała 2 mld złotych dla subregionu wałbrzyskiego – podkreślił Michał Dworczyk.\nHarmonogram prac zakłada, że do końca 2019 roku ustalony zostanie przebieg trasy S8, a w 2023 roku przewidziano rozpoczęcie budowy.\nW przypadku S5 jeszcze w tym roku rozpoczęłoby się tzw. studium techniczne, a w 2023 roku ogłoszony ma zostać przetarg na studium techniczno-ekonomiczno-środowiskowe.\nTagi: Michał Dworczyk, pieniądze, rząd\nM. Dworczyk: W najbliższy piątek będzie można zapoznać się z dokumentacją dot. przetargu na śmigłowce dla armii\nRząd o Programie dla górnictwa węgla kamiennego w Polsce do 2030 r.\nPrezydium KRASP opublikowało stanowisko apelujące o powściągliwość w debacie... PiS przedstawiło „pakt senacki” dla Warszawy


MC-WALL - elewacja szklana, która zachwyca | OknoPlus\nElewacja szklana MC-WALL\nTam, gdzie design spotyka technologię – elewacja szklana MC-WALL\nAtrakcyjna, wyróżniająca się na tle zabudowy aranżacja fasady budynku, poprawienie jego bilansu energetycznego czy odpowiednie doświetlenie przestrzeni – to najważniejsze zalety wielkoformatowych, szklanych elewacji, które od kilku sezonów stanowią najgorętszy trend architektoniczny. Na coraz większe zainteresowanie inwestorów wpływ ma nie tylko design tego rozwiązania, tworzący wyjątkowo spójny, niezwykle nowoczesny i niebanalny projekt, ale przede wszystkim wysokie parametry technologiczne i funkcjonalne. Szklana elewacja MC-WALL to połączenie najlepszego wzornictwa oraz bezpiecznej, stabilnej i efektownej konstrukcji.\nParametry techniczne – mocna podpora szklanej elewacji\nW przypadku tworzenia monumentalnych fasad nie ma miejsca na żadne technologiczne kompromisy. Za jakością, bezpieczeństwem i niezawodnością elewacji aluminiowej MC-WALL stoją poziome rygle i pionowe słupy, które łączone są za pomocą wytrzymałych trzpieni. Te elementy, wykonane z wysokogatunkowej stali nierdzewnej, o przekroju Ø 6, stabilizują i chronią elewację szklaną przed negatywnym działaniem warunków atmosferycznych oraz ciężarem szyby. Budowa słupa oparta jest o sprawdzone, tradycyjne elementy i formy składu, co oznacza, że przekładka termiczna, listwa zaciskowa i maskująca są odrębnymi elementami.\nElewacja aluminiowa – innowacje, które kryją się za… fasadami!\nMyśląc o konstrukcji w kategoriach funkcjonalności i dopasowania rozwiązań do różnorodnych potrzeb inwestorów, rygiel w MC-WALL został zintegrowany z przekładką termiczną, co znacznie przyśpiesza montaż ściany elewacji szklanej. Dodatkowo, oddajemy w ręce architektów szeroki wybór grubości dopełnień – od 24 do 31 mm w przypadku rygli z zagniecioną przekładką termiczną oraz do 42 mm w ryglach z odrębną przekładką termiczną.\nDesign – szklana elewacja jako nowoczesnego projektu\nWielkoformatowe, przeszklone fasady to niegasnący trend w nowoczesnym budownictwie, zwłaszcza w przypadku projektów banków, prywatnych firm, biurowców, budynków użyteczności publicznej czy centrów handlowych. Szkło stało się bowiem synonimem nowoczesności, a monumentalna elewacja swoistą wizytówką i przedsmakiem tego, co zastaniemy wewnątrz.\nSzeroki wachlarz rozwiązań OknoPlus pozwala na wykończenie części osłonowej różnorodnymi listwami dekoracyjno-maskującymi: o delikatnie zaokrąglonych krawędziach „soft line” oraz tradycyjnymi, industrialnymi listwami o prostokątnej geometrii. Dodając do tego bogaty wybór kolorów, zyskujemy efekt finalny, który zachwyci niejednego przechodnia i odwiedzającego gościa.\nElewacja aluminiowa MC-WALL – wzorniczy efekt WOW\nChoć główną rolę w ścianach osłonowych szklanych gra monumentalne przeszklenie, detalem wydobywającym jego piękno są delikatne profile o barwie idealnie dopasowanej do charakteru budynku. Kolory z palety RAL, IGP lub TIGER? Wykończenia imitujące drewno? A może powłoki anodowane? Wybór należy do Ciebie!


Żółte Szpilki Nesarpia w Www.renee.pl\n1 dzień 07h 18m 37s\nŻółte Szpilki Nesarpia\nKod produktu: 184607\nSzpilki Nesarpia wsuwane, z klasycznie wyciętą cholewką i szpiczastym noskiem dodającym elegancji. Na cienkiej i bardzo wysokiej szpilce. Wykonane z lakierowanej ekoskóry. Wewnątrz umiejscowiona wkładka z ekoskóry. Odpowiednie na wąską stopę - zalecamy wybrać o 1 rozmiar większe. Pasują do eleganckich kompletów i szykownych sukienek.\nSuper obuwie ale na wąską stopę.\nRoksana / Żyrardów\nFajnie się prezentują, kolor - gorzka czekolada. Bardzo wygodne, dobrane do stopy. Mam 39 rozmiar (stopa 25cm), a kupiłam 40 i w sam raz.\nPiękne, kolor jak na zdjęciu, podrobiona podeszwa, wygodne\nJolanta / Niegosławice\nSzpilki bardzo ładnie prezentują się na nogach. Pasują do białego garnituru.Polecam zakup tego produktu.\nNatalia / Skaryszew\nŁadne, wygodne,ładnie wyprofilowane,polecam\nBardzo dobrze wyprofilowane i wygodne. Odsyłam ale nie ze względu na wady, tylko zamówiłam dwie pary i lepiej pasują mi do stylizacji brokatowe.\nIdealne. Rozmiar się zgadza, bardzo wygodne, pięknie się prezentują\nwygodne , dobrze wyprofilowane, seksowne\nto już moje kolejne szpilki z Renne. Super\nMonika / Owińska\nButy prezentują się rewelacyjnie na stopie. Gruba miękka wyściółka, która sprawia ze w butach się chodzi wygodnie. Bardzo polecam


Jakie ryby warto jeść? - Delicious Box Wrocław\nZnajdujesz się w: Strona główna > Blog > Jak dokonać dobrego wyboru przy zakupie ryb?\nJak dokonać dobrego wyboru przy zakupie ryb?\nCzy wiecie jak dokonać dobrego wyboru przy zakupie łososia nie narażając się na zatruwanie organizmu? Będąc pokoleniem konsumentów, które musi być czujne na każdym kroku warto wykorzystać zmysł wzroku i węchu. Ilu z Was wybierając łososia zwraca uwagę na jego kolor, rozmiar? Czy większy o pięknej, intensywnej barwie oznacza lepszy? Nic bardziej mylnego!\nNajlepszy łosoś to ten obok, którego przechodzisz obojętnie, ponieważ jest mniejszy, a jego barwa znacznie różni się od barwy łososia hodowlanego, który razi przyciągając nasz wzrok z końca alejki. Miejscem połowu dzikiego łososia jest naturalne środowisko: morza, oceany, rzeki. Ryby są mniejsze z powodu braku hormonów wzrostu, a także ze względu na to, że taka ryba pokarm zdobywa sama co wiąże się z większą ilością ruchu i utrata dodatkowych kalorii. Kolor mięsa jest pozbawiony zbyt intensywnej pomarańczowej barwy, ponieważ dzikie łososie nie mają kontaktu z astaksantyna dodawana do pasz, która dokarmiane są łososie hodowlane.\nJeżeli stosujesz dietę wegetariańską z uwzględniem ryb czy też po prostu starasz się odżywiać zdrowo, w Twojej diecie nie może zabraknąć świeżych ryb z naturalnego środowiska.\nBądźcie świadomi swoich wyborów - w końcu jesteśmy tym co jemy!\nPrzepis na sałatkę z rukoli:\n- paczka rukoli,\n- dwie gruszki pokrojone w plastry,\n- pestki z jednego granata,\n- garść orzechów makadamia,\n- sos: pomarańczowo-musztardowy (sok z 1/2 pomarańczy, łyżka musztardy).


Kosze do przechowywania białe perłowe komplet 3 szt .\nKosze do przechowywania białe , perłowe - tekstylne Komplet 3 szt koszy w kolorze białym. Kosze wyściełane w środku materiałem. Idealne pojemniki do przechowywania drobiazgów w domu. Doskonałe na bibeloty, skarpetki, bieliznę itp. Na zewnątrz chropowaty wzór tekstylny w odcieniu bieli perłowej. Wewnątrz gładki materiał. Kosze usztywniane z metalowymi otworami bo bokach w kolorze srebrnym\nCena dotyczy całego kompletu 3 szt. Kosze pasujące do białych dodatków w domu.\nWymiary każdego z koszy : 26X19X11/23X16X10/20X13X9 CM


Szczęsny o wielkiej roli kibiców. "Pokazali, że są z reprezentacją, że w nas wierzą" - Sport WP SportoweFakty\nKażdy mecz na wielkim turnieju wiąże się z reakcją kibiców, trwającą aż do następnego spotkania. W przypadku reprezentacji Polski, fani Biało-Czerwonych odegrali wielką rolę.\nKamil Sobala 23 Czerwca 2021, 14:50\nGetty Images / Aitor Alcalde - UEFA / Na zdjęciu: Wojciech Szczęsny\nPierwszy mecz Euro 2020 załamał kibiców reprezentacji Polski, jednak nie wpłynęło to na siłę ich wsparcia. Okazało się ono być niezwykle cenne przed rywalizacją z Hiszpanami.\n- Byliśmy przygaszeni, ale kiedy wyszliśmy na trening otwarty z kibicami w Gdańsku i zostaliśmy przywitani szczerymi brawami, dało nam to dużo otuchy. W takim momencie łatwo się odwrócić od zespołu, a nasi kibice pokazali, że są z reprezentacją, że w nas wierzą. Dostaliśmy dodatkową energię, która potem przełożyła się na postawę na boisku - powiedział Wojciech Szczęsny w rozmowie z "Łączy nas piłka".\nWarto wspomnieć, że podziękowania kibicom złożył także Paulo Sousa na oficjalnym Instagramie Polskiego Związku Piłki Nożnej.\nPo pierwszym spotkaniu Euro 2020 w wykonaniu reprezentacji Polski wielu kibicom przypomniały się ostatnie mistrzostwa świata. Na tamtym turnieju Polacy także przegrali mecz otwarcia. Jednak podejście mentalne zawodników podczas aktualnie trwającego turnieju różniło się od tego z 2018 roku.\n- Największa różnica to nasze nastawienie przed meczem z Hiszpanią. W 2018 roku po porażce z Senegalem czuliśmy się przegrani. Dominowały smutek, zawód, brak wiary. Czuliśmy, że już zawaliliśmy cały mundial i że to koniec. W następnym meczu, z Kolumbią, kiedy adrenalina zrobiła swoje, walczyliśmy o zwycięstwo, ale nie było w nas przekonania, że damy radę coś jeszcze wyciągnąć - opowiada Szczęsny w dalszej części wspomnianego wywiadu.\n- Teraz, mimo pojedynku z najtrudniejszym rywalem w grupie, byliśmy pewni, że jedziemy do Sewilli ugrać dobry wynik, a nie po to, by zachować twarz. To było bardzo budujące. Na twarzach kolegów widziałem skupienie, koncentrację - następnie stwierdził.\nTeraz przed Biało-Czerwonymi ostatni mecz w grupie. Pierwszy gwizdek tego starcia 23 czerwca o godzinie 18:00. Areną zmagań będzie stadion w Sankt-Petersburgu.\nPolska Euro 2020 Piłka nożna Reprezentacja Polski Wojciech Szczęsny Paulo Sousa


Na górce: W skrócie\nAutor: Koza o 13:02\nTupaja 16 kwietnia 2012 23:45\nEch, no z tym pisaniem mam podobnie. Co prawda jeszcze- niestety- zwierzęta mnie tak nie absorbują, bo nie dorobiliśmy się ani kurek, ani kózki choćby jednej, za to bycie młodą mamą też nieźle daje popalić, a jak jeszcze nosi się te następne parę kilo nowego życia w środku, to już w ogóle.A ta gula u Mizi to może coś niegroźnego- czasem tłuszczaki takie duże się budują lub gruczolaki. Tylko, że na kozach to ja się nie znam ani tyci więc tylko strzelam.\nInkwizycja 17 kwietnia 2012 00:56\nTo prawda, długo Cię nie było. Fajnie, że się odezwałaś ;-) Dawno zrezygnowałam z markowych dżinsów, są tak ohydnie drogie... kupuję "zwykłe" w "outlecie" ;-) Są rzeczy ważne i ważniejsze ;-)) Ważne jest paliwo do auta, drewno na zimę albo - siano!\nCiekawam, czy się skusisz na kolejną kózkę ;-) No i jak Ci pójdzie z kurkami, dlaczego się tak słabo niosą, mogę podpytać sąsiadki, ona ma ich dużo i wielkie doświadczenie - ma ponad 80 lat! Oby wet zdiagnozował to "coś" u Mizi i żeby okazało się niegroźne, ta biedna kozula już tyle wycierpiała, zasługuje na szczęśliwe i spokojne życie... Daj znać, co z nią.\nPowrót do tradycji 17 kwietnia 2012 01:01\nNot o kostkowa praca cię czeka :) oj wiem coś o tym jak przenoszenie tony siana do stodoły :) Dasz rade jesteś dzielna :) I pisz częściej bo fajnie się czyta :D\njola 17 kwietnia 2012 06:52\nMagdo, ja też czasem myślę, czy aby nie przesadzam, ale nie przeliczam już siana i owsa na ciuchy, czy inne takie, nie i już! Bo po co mi one, kózkom się i tak podobam :) Mnie niedługo będzie czekało dojenie czterech kóz, najgorzej będzie z Hrabianką, toż bryka i fika jak ją tylko za wymiona dotknę. Taka nasza dola-same to sobie wybrałyśmy i mimo, że przychodzą dni zwątpienia idziemy do przodu i cieszą nas te nasze kozule. Czekam z niecierpliwością co z Mizią, mam nadzieje, że będzie dobrze, zasłużyła sobie na spokojną emeryturę. Magdo robisz jeden niepotrzebny kurs do domu, zabierz ze sobą miskę do mycia wymion jak idziesz do dojenia :) i trzy garneczki na mleko, a nie można wydoić do jednego? Przesyłam buziaki, u nas rano była zima, teraz wyszło słonko i po śniegu ani śladu.\nNasza Polana 17 kwietnia 2012 09:37\nHehehe, każdy coś na coś przelicza. My wszystko na belki :-), ale pewnie przyjdzie czas, że i na coś innego będziemy przeliczać. Kiedy ja ostatnio ciuch kupiłam? Tydzień temu... w secondhandzie... :-) Śliczną sukienkę.\nTak pięknie piszesz o tym ciężkim dniu, o dojeniu ale przez Twoje "narzekania" przebija takie szczęśliwe i spokojne życie. Miło się to czyta. pozdrowienia\nM. 17 kwietnia 2012 23:26\nNie trzeba tyle biegać przy dojeniu, jak napisała Jola. Proponuję małe usprawnienie techniczne. Nie wiem ile litrów mleka uzyskujesz z trzech kóz, ale myślę, że plastikowe ("spożywcze") wiadereczko 11l starczy. Na wiaderko załóż tzw. cedzidło z celulozowym filtrem - wszystko dostaniesz w sklepie dla rolników. Doisz do garnka, czy miski i przelewasz przez filtr do wiaderka i następna koza i następna. Nic oprócz wymion myć w czasie dojenia nie trzeba :)\nA przy sianie jakiś chłopak ze wsi by nie pomógł? Za parę złotych lub piwo? On by z dołu podawał, a Ty byś z góry odbierała. W pojedynkę to naprawdę straszna robota i nie dziwię się, że zaczynasz wtedy myśleć o dżinsach :)\nMagdo, wszystkiego dobrego Ci życzę! Zdrowia dla Mizi i pięknych dni z Vikim!\nPowrót do tradycji 18 kwietnia 2012 00:37\nMadziu popytaj chłopów we wsi u mnie za winko zrobią wszystko hahah :D\nRogata Owca 18 kwietnia 2012 02:17\nWitaj, już się za Tobą stęskniłam.Dziewczyny już wyżej napisały, że o logistykę przy dojeniu musisz zadbać, aby tak 3 razy nie biegać. Wiem, jak to jest z tym sianem. Nie raz, nie dwa tak miałam, ale czasem naprawdę nie było nikogo do pomocy. W dni słotne i ciężkie czasem człowiek zaczyna przeliczać, ale to mija.\nMizi mi szkoda strasznie. Tak już wycierpiała maleńka, a tu znów coś. Oby choć tym razem weterynarz znał się na rzeczy. Trzymam kciuki. Życzę wszystkiego dobrego\nGo i Rado Barłowscy 18 kwietnia 2012 23:08\nAle już byliśmy złaknieni wieści z górki :DDDD\nJesteśmy przekonani, że to Ci w makowych jeansach częściej bywają nienormalni!!!\nJak Ty NORMALNIE, PIĘKNIE ŻYJESZ! Będziemy, jak Bóg da, naśladować :DDD\nKresowa Zagroda 25 kwietnia 2012 12:26\nMy zamiast tetry używamy materiału tzw. flagówki, nadaje się również na chustę serowarską. I chyba z Mizią czeka Cię przejście przez najtrudniejsze wtajemniczenie: podjęcie decyzji o śmierci zwierzęcia, która BYĆ MOŻE skóci jej cierpienie ... napewno życie. Trzymamy kciuki. :-)) niezależnie od decyzji. A.


Taxi-transfer od lotniska «Ovda» miasta Eilat do miasta Kfar Saba na pre-order\nTransfery od lotniska «Ovda» miasta Eilat do miasta Kfar Saba\nZalety transferów do innych opcji, jak dojechać od lotniska «Ovda» miasta Eilat\nDlatego że lotnisko «Ovda» miasta Eilat jest ważnym węzelem komunikacyjnym, znajdują się tam taksówki, shuttly, autobusy, pociągi.\nJak dojechać od lotniska «Ovda» miasta Eilat do punktu przeznaczenia\nSzybsze co najmniej o 10 minut o kierowca Kiwitaxi zna z wyprzedzeniem czas przyjazdu i czeka na Ciebie na lotnisku «Ovda» miasta Eilat, w określonym miejscu.\nTransfer i taxi od lotniska «Ovda» miasta Eilat, zamówione na mejscu\nSzybsze co najmniej o 10 minut: na lotnisku «Ovda» miasta Eilat istnieje kilka oficjalnych służeb taxi, ale często są kolejki na samochody bo pracownicy lotniska rozprowadzają pasażerów do samochodów lub turyści wybierają wariant przez długi czas. Na lotnisku mogą pracować taxówki prywatni, wśród nich należy wybrać najbardziej godnedo zaufania - to też wymaga czasu.\nSzybsze o 1,5–2,5 razy. Biorąc pod uwagę średni czas oczekiwania na transport poruszający się zgodnie z rozkładem i przeszczepy, podróż od lotniska «Ovda» miasta Eilat do hotelu w obszaru miasta albo węzela komunikacyjnego będzie trwać średnio dłużej o 1,75 razy.\nSpokojnie i wygodne. Kierowca Kiwitaxi będzie czekać na Ciebie w określonym miejscu na lotnisku «Ovda» miasta Eilat i pomoże z bagażem. Podczas podróży zawsze możesz poprosić o zatrzymanie, przejazd przez kawiarnię lub sklep. W razie potrzeby kierowca pomoże Ci zaludnić się do hotelu, działając jako tłumacz podczas komunikowania z administratorem – trzeba tylko poprosić go o tym.\n"Od drabinki do pokoju". Nie zgubisz się w nawigacji na lotnisku «Ovda» miasta Eilat, bo kierowca spotka Ciebie i prowadzi do samochoda. Dowiezie Cię do miejsca przeznaczenia i nie musisz już chodzić ze stacji transportu.\nTransfery Israel Ovda Airport Eilat – Kfar Saba


Niezwykłe makiety pociągów - Katalog archetipolibri PR5\nNiezwykłe makiety pociągów\nMINIATUROWA POLSKA - Świat wokół kolei to coś dla wszystkich osób kochających pociągi. Jeśli i Wy zaliczacie się do takich osób, to koniecznie musicie do nas dołączyć. Łączy nas jedno - zapał do kolejek a oprócz tego do tego, co można z nimi dokonać. Makiety kolejowe są tak wspaniale rozbudowane, że dzięki nim można zobaczyć precyzję, funkcjonowanie, synchronizację najróżniejszych maszyn, dzięki czemu mamy możliwość przekonania się, że technika kolejowa jest czymś w istocie wspaniałym. Na pewno uwielbialiście w dzieciństwie bawić się malutkimi kolejkami. Może Któryś z Was do teraz zachował w swoim domu takie makiety kolejowe. Jeżeli tak jest a oprócz tego technika kolejowa wciąż znajduje się w centrum Waszego zainteresowania, to koniecznie musicie się z nami skontaktować, a zapewne bardzo kreatywnie i aktywnie spędzicie z nami czas.\nkoreko - ochrona katodowa\nSpółka „KOREKO” świadczy usługi antykorozyjne. Działamy oraz dodatkowo działamy na rynku od chwili 1990 roku. W tym czasie rozpoczęliśmy wdrażanie ochrony katodowej zbiorników paliwowych jak również zbiorników gazu płynnego. Nasze usługi świadczyliśmy wielu znanym i dodatkowo...\nProponujemy odwiedzenie miasta Gdańsk, w którym znajduje się centrum naszej firmy. Jeżeli potrzebne są Państwu części eksploatacyjne do specjalistycznych maszyn, to zdecydowanie potrzebujecie przybliżyć sobie naszą propozycję. Specjalizujemy się w hydraulice siłowej, więc możecie...\nSamodzielne czyszczenie wentylacji wcale nie jest tak prostym zadaniem, jakby to mogło wydawać się na pierwszy rzut oka, dlatego też pożądane byłoby czym prędzej skontaktować się z nami i również skorzystać z naszych usług. PORKOM to jedna z niewielu firm w Polsce, która specjalizuje...


Części do Quadów i ATV ROMET T3 500I 4X4. Dobre Ceny. Sklep internetowy - CzesciDoMotocykli.pl\nT3 500I 4X4\nczescidomotocykli.pl > CZĘŚCI DO ATV / QUAD>ROMET>T3 500I 4X4\nCzęści do Quadów i ATV ROMET T3 500I 4X4\nSklep motocyklowy czescidomotocykli.pl oferuje wysokiej jakości części do quadów ROMET T3 500I 4X4. To wysokiej jakości podzespoły, które są jednocześnie dostępne w bardzo przystępnych cenach. Nasz asortyment jest bardzo różnorodny. Jeśli nie wiesz, jakie części do quadów ROMET wybrać, skontaktuj się z nami. Doświadczeni pracownicy pomogą Tobie wybrać najlepsze części do T3 500I 4X4.


Białoruś. Rosyjscy i białoruscy spadochroniarze są przy granicy z Polską - Polsat News\nBiałoruś. Rosyjscy i białoruscy spadochroniarze są przy granicy z Polską\n12.11.2021, 14:25 Świat\nFakt desantowania rosyjskich i białoruskich spadochroniarzy w pobliżu granicy z Polską potwierdziło Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej.\nŻaryn odpowiada CNN: nie ma kryzysu migracyjnego, jest operacja polityczna przeciw Polsce\nRosyjskie ministerstwo obrony narodowej zapewniło, że wojska powietrzno-desantowe tego kraju, które przeprowadzają ćwiczenia, powrócą do swoich baz wraz z końcem szkolenia – podała rosyjska agencja RIA Nowosti. Dodano, że manewry mają za zadanie sprawdzić gotowość wojsk sojuszniczych w związku ze "wzrostem działań wojskowych w pobliżu białoruskiej granicy".\nĆwiczą m.in. namierzanie wrogich zwiadowców\nJak podaje agencja Associated Press, zastępca ambasadora Federacji Rosyjskiej przy ONZ, Dmitrij Polianskij, przekazał, że ćwiczenia mają związek z nagromadzeniem się wojsk przy granicy polsko-białoruskiej. W czwartek białoruskie Ministerstwo Obrony Narodowej oskarżyło Polskę o "bezprecedensową" koncentrację wojsk przy granicy. Stwierdzono, że kontrola migracji nie usprawiedliwia nagromadzenia 15 000 funkcjonariuszy i żołnierzy wspieranych przez czołgi, siły powietrzne i inne środki obronne.\nBIAŁORUŚKRYZYS NA GRANICYMIGRANCIPOLSKAROSJAŚWIAT\nCzytaj więcej: Kryzys na granicy. Migranci z możliwością procedury azylowej na Białorusi albo powrotu do kraju


lowicz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji łowickiej → Premierowy pokaz kopii obrazu Jana Matejki\nKopiowanie słynnej "Bitwy pod Grunwaldem" zajęło artyście 6 lat.\nNa polach pod Grunwaldem 15 lipca 1410 r. rozegrała się jedna z największych bitew polskiego oręża i jednocześnie jedna z największych bitew w historii średniowiecznej Europy. Wojska polsko-litewskie rozgromiły potężne siły krzyżackie. 611 lat później skierniewiczanie mogli stanąć twarzą w twarz z wielkim księciem litewskim Witoldem, z Ulrichem von Jungingenem, a także z dowódcą sił królewskich. Co wnikliwsi zauważyli umierającego Kuno von Lichtensteina, króla Polski Władysława Jagiełłę i sylwetkę patrona Polski - św. Stanisława - czuwającego nad walczącymi. A wszystko dzięki kopii obrazu, który namalował I. Rolewski.\nDzieło oprawione jest w oryginalną ramę, w której przez 60 lat umieszczony był pierwowzór autorstwa mistrza Jana Matejki. Praca młodego artysty powstawała w 4 miejscach: w sali matejkowskiej Muzeum Narodowego w Warszawie, gdzie artysta spędził 620 dni robocze, na Stadionie Narodowym, na którym powstały trzy górne elementy, w Konstancinie i Skierniewicach.\n- Osławiona "Bitwa pod Grunwaldem" J. Matejki towarzyszyła mi od dziecka. Jej reprodukcja wisiała nad moim łóżkiem. Był to pierwszy obraz, z którym obcowałem. Obok była ikona - opowiadał artysta.\nWarto wspomnieć, że kopia malowana przez I. Rolewskiego jest większa od oryginału o 13,5 cm. Zasadnicza różnica tkwi nie w rozmiarze, ale w tym, że składa się ona z 11 elementów, które - co ciekawe - nie były zszywane, a wiązane. - By połączyć wszystkie części, wykonaliśmy 35 tys. supełków, włókno po włóknie. Wszystkie supełki znajdują się na odwrocie. Obok mnie wiązali je studenci ASP i pracownicy uczelni - tłumaczył kopista.\nWiązanie to niejedyna żmudna praca, jaką trzeba było wykonać. Nie mniej pracochłonne były gruntowanie i przygotowywanie płótna, wykonanie i obrobienie fotografii poszczególnych elementów czy zaprojektowanie i wykonanie krosna.\nW premierowym pokazie uczestniczyli artysta, prezydent Skierniewic Krzysztof Jażdżyk i Agata Niedziółka, dyrektor Muzeum Historycznego Skierniewic, która poprowadziła konferencje prasową i oprowadziła grupy zwiedzających.\nPokaz poprzedziła konferencja prasowa.\n- Jestem niezmiernie dumna, że obecny przy mnie artysta Ireneusz Rolewski właśnie tutaj, w Skierniewicach, kończył tę wyjątkową kopię, jedyną w pełni zrealizowaną w skali 1:1. Od 6 lat odwzorowywał on obraz z największą starannością. Cieszymy się, że mogą państwo być świadkami finału jego ciężkiej i długoletniej pracy - mówiła A. Niedziółka.\nGłos zabrał także prezydent miasta. - Chciałbym bardzo pogratulować artyście wielkiego talentu i wytrwałości. Kto z nas miałby tyle cierpliwości, by wykonać takie dzieło? Bardzo panu i wszystkim osobom, które wspierały pana, bardzo dziękuję - mówił prezydent Jażdżyk. - Jestem przekonany, że za chwilę ten obraz ruszy w tourneé nie tylko po Polsce, ale także po świecie - dodał włodarz.\nW inauguracji uczestniczyli (od lewej): żona artysty, ambasador Królestwa Tajlandii w Polsce wraz z żoną i dyrektor Muzeum Historycznego Skierniewic.\nWśród przybyłych gości byli m.in.: ambasador Królestwa Tajlandii w Polsce Chettaphan Maksamphan z żonk, a także wicestarosta skierniewicki Tadeusz Grotkowski, Maria Dłużewska, reżyser filmu "Bitwa", wykładowcy ASP w Łodzi, przedstawiciela Kancelarii Prezydenta RP, Włodzimierz Lewandowski, fizyk i metrolog, który czyni starania, by skierniewicki artysta wykonał do Parlamentu Europejskiego kopię obrazu J. Matejki "Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem", a także rodzina, przyjaciele i sponsorzy.\ndodane 16.07.2021 00:39


Samorządy przestraszyły się Twojego e-PIT-a i proszą mieszkańców o czujność - GazetaPrawna.pl\nMinisterstwo Finansów (MF) wyjaśnia, że w zeznaniach podatkowych przygotowanych w usłudze Twój e-PIT adresy zamieszkania podatników są wprowadzane na podstawie danych zgromadzonych w systemach Krajowej Administracji Skarbowej. / ShutterStock\nWpływy samorządów z PIT / DGP\nAby zweryfikować tę tezę, zalogowaliśmy się na portal Twój e-PIT. Strona w bardzo prosty i przejrzysty sposób podsumowuje nasze rozliczenie: wysokość uzyskanego dochodu w minionym roku, ulgi i odliczenia, wysokość podatku i informację o tym, do jakiej organizacji pożytku publicznego domyślnie trafi 1 proc. odpisu podatkowego (na podstawie zeszłorocznego zeznania). Do tego wyświetla się kwota stanowiąca stan rozliczeń z fiskusem (może być np. konieczność dopłaty z naszej strony lub informacja o nadpłacie, którą skarbówka ma obowiązek nam zwrócić). Jeśli nie mamy uwag, rozliczenie PIT to kwestia dwóch–trzech kliknięć, w ramach których akceptujemy rozliczenie. Po drodze nie ma żadnego przypomnienia czy komunikatu informującego o tym, że adres zamieszkania i wybór urzędu skarbowego mogą mieć znaczenie w kontekście tego, który samorząd z naszych pieniędzy skorzysta. Oczywiście można to zmienić, wpisując aktualny adres zamieszkania. Trzeba jednak o tym pamiętać i znaleźć właściwie okienko w rozwijanej zakładce „edytuj pozostałe dane”. To właśnie budzi obawy władz lokalnych.\nMinisterstwo Finansów (MF) wyjaśnia, że w zeznaniach podatkowych przygotowanych w usłudze Twój e-PIT adresy zamieszkania podatników są wprowadzane na podstawie danych zgromadzonych w systemach Krajowej Administracji Skarbowej. „Według tego adresu podatnikowi podpowiadany jest właściwy urząd skarbowy. Należy też pamiętać, że podatnicy mają możliwość zmiany danych adresowych poprzez złożenie zgłoszenia aktualizacyjnego ZAP-3, deklaracji lub innego dokumentu związanego z obowiązkiem podatkowym. Jednak jeszcze prostszym rozwiązaniem jest złożenie zeznania podatkowego poprzez usługę Twój e-PIT i wskazanie nowego, aktualnego adresu zamieszkania” – wskazuje MF i ocenia, że „ryzyko wskazania niewłaściwego organu podatkowego jest takie samo jak przy zeznaniach wysyłanych poza usługą Twój e-PIT”.\nPewne jest to, że samorządy – w sumie mające dokładnie 49,93 proc. udziałów we wpływach z PIT (reszta trafia do budżetu państwa) – zmiany te odczują. Jak bardzo, tego oficjalnie wciąż nie wiadomo. „Kwestia wpływu zapowiedzianych zmian w podatku PIT na dochody jednostek samorządu terytorialnego zostanie omówiona w Ocenie skutków regulacji, stanowiącej odrębną część uzasadnienia projektu ustawy wdrażającej te zmiany. Obecnie trwają prace związane z ich opracowaniem. Prace te są na wstępnym etapie, zatem na ten moment nie jest możliwe przedstawienie konkretnych kwot oraz ostatecznych regulacji” – twierdzi MF.\nByć może więcej dowiemy się dzisiaj, gdy rząd przedstawi „mapę drogową” dotyczącą realizacji wyborczej piątki Kaczyńskiego.\nrozliczenie PIT 2018 e-PIT Twój e-PIT SAMORZĄD ZADANIA\na co te gowni... miasto w którym mieszkam mi daje??? ze mam się tak o nie martwic i pasibrzucha który nim zarzadza\npodatki mają spływac do budżetu państwa...........\na nie pozostawać w regionie.Ponieważ wypasa się tym towarzystwo uprzywilejowanych i kropka.\nPodatki mają spływać tam, gdzie mieszkaniec przebywa i korzysta z różnych form miejscowych dóbr społecznych /przychodnie, szkoły, szpitale../. Zapadł taki fajny wyrok sądowy, że mieszkający na działce bezdomny sędzia nie musi płacić za wywóz śmieci - i to też przykład niesprawiedliwego podziału pieniędzy podatników. Budżet w Warszawie to jedno złodziejstwo z jego wpływów, przekarmiani są cwaniacy świeccy i duchowni, a prowincja w nędzy.\nO szkoda że się rozliczyłem w tęczowej warszawie, w przyszłym roku już tego nie zrobię nie będę fasowała zboczeńców.


ROZWÓD – CZY POTRZEBNY MI PEŁNOMOCNIK? - Halowawa.pl - portal informacyjno - rozrywkowy\nWedług danych Głównego Urzędu Statystycznego liczba spraw rozwodowych w całej Polsce jest znaczna. W pierwszym półroczu 2016 roku orzeczono 32,5 tysiąca rozwodów, natomiast w analogicznym okresie 2015 roku liczba rozwodów wyniosła 35,9 tysiąca. Czy samodzielne działanie w postępowaniu rozwodowym jest rozsądnym rozwiązaniem? Jakie pułapki, których pomoże uniknąć profesjonalny pełnomocnik, czekają nas w toku postępowania? A może udział pełnomocnika w postępowaniu to jedynie strata pieniędzy? Na te i inne pytania odpowiedzi udziela apl. adw. Dominika Jura, współpracująca z Kancelarią Adwokata Roberta Ofiara, specjalizująca się w prowadzeniu sporów rozwodowych.\nPani mecenas, w jaki sposób pełnomocnik może pomóc klientowi w sprawie rozwodowej?\nDoświadczony w prowadzeniu spraw o rozwód pełnomocnik będzie starał się dojść do porozumienia ze stroną przeciwną na tylu płaszczyznach, na ilu życzą sobie tego strony postępowania. W dalszej perspektywie powoduje to przede wszystkim możliwość szybszego zakończenia postępowania, a zatem oszczędność pieniędzy. Jeśli nie ma możliwości, by osiągnąć kompromis w jakiejś materii, a konflikt jest bardzo intensywny, profesjonalny pełnomocnik zadba o dopełnienie wszelkich kwestii formalnych. Wskaże on klientowi, jakie dokumenty będą niezbędne w dalszym postępowaniu oraz przygotuje strategię działania. Powyższe także może mieć przełożenie na szybsze zakończenia postępowania. Nieocenionym we współpracy z doświadczonym pełnomocnikiem jest także oferowane przez niego wsparcie psychologiczne.\nNa co warto zwrócić uwagę przy wyborze pełnomocnika?\nPrzede wszystkim ważny jest profil usług prawnych kancelarii. Fakt, że dany pełnomocnik prowadzi spory rozwodowe i specjalizuje się w prawie rodzinnym, potwierdza jego doświadczenie właśnie w tego typu sporach. Ważne jest również to, z jakimi instytucjami współpracuje kancelaria: stowarzyszenia, fundacje, specjaliści psychologii dziecięcej; jak wygląda zaangażowanie społeczne pełnomocnika: np. czy opiniował lub brał udział w nowelizacji przepisów, czy prowadzi wykłady dla profesjonalistów.\nZ jakimi kwestiami najczęściej mają problemy klienci w postępowaniu rozwodowym?\nMyślę, że największym problemem klientów są emocje, które na pewnym etapie postępowania stają się ich doradcą, a nawet przejmują stery w prowadzeniu sprawy. Klienci nie potrafią także pogodzić się z tym, że postępowanie rozwodowe to nawet kilkuletnia walka w sądzie. Problemem jest również czasem to, by zgromadzić odpowiednie dokumenty, albo właśnie fakt, że dokumenty zaginęły. Pojawia się także problem tzw. alienacji rodzicielskiej - odcinanie jednego rodzica od kontaktów z dzieckiem.\nOd czego rozpoczyna się współpracę z profesjonalnym pełnomocnikiem?\nKonieczna jest rozmowa z klientem, która ma na celu zapoznanie się ze stanem faktycznym sprawy i określenie jego oczekiwań. Ustalamy także to, z kim mamy do czynienia po drugiej stronie – jakie stanowisko reprezentuje, gdzie możliwe są kompromisy, jaką argumentację może stosować strona przeciwna. Oczywiście ostatnim etapem jest podjęcie decyzji o współpracy.


Finansowanie DPS. Czy gmina może dysponować majątkiem pensjonariuszy? - Wydarzenia lokalne\nFinansowanie DPS. Czy gmina może dysponować majątkiem pensjonariuszy?\nPAP/AH • 12 kwietnia 2018 - 13:24\nDPS w Kozarzach (Fot. Andrzejs32/wikimiedia, licencja CC BY-SA 3.0)\nOsoba skierowana do Domu Pomocy Społecznej nie musi w nim przebywać do końca życia, zawsze może powrócić do swojego środowiska zamieszkania - podkreśliła w czwartek (12.04) w Sejmie wiceminister rodziny, pracy i polityki społecznej Elżbieta Bojanowska.\nCzy zasadne byłoby, aby w przypadku braku możliwości ponoszenia odpłatności za pobyt w DPS gmina miała możliwość dysponowania majątkiem pensjonariuszy?\nCzy nie warto zastanowić się nad zwiększeniem możliwości weryfikacji przez gminę lub inną instytucję zasadności dalszego pobytu mieszkańca w DPS?\nBojanowska zwróciła uwagę, że kwestie związane z majątkiem są bardzo delikatne.\n- Mamy tutaj poważne wątpliwości w zakresie zgodności z konstytucją dotyczące zasady ochrony własności wyrażonej w art. 21 i art. 64 - wyjaśniała.\nWedług niej, pobieranie opłat z rachunków bankowych, wycena wartości majątku oraz ewentualna sprzedaż tego majątku wymagałoby bardzo precyzyjnego prawa. - Dlatego nie idziemy jak na razie w tym kierunku - zadeklarowała.\nWiceminister zaznaczyła, że osoba, która jest skierowana do DPS, nie musi w nim przebywać do końca swojego życia. "Chociaż decyzje są wydawane bezterminowo" - przyznała. Zwróciła uwagę, że osoba, która przebywa w DPS, zawsze może wrócić do swojego środowiska zamieszkania.\n- Nie ma żadnego prawa, które mówiłoby, że ona musi w tym domu przebywać do końca swojego życia. Rzeczywistość jest jednak taka, że w DPS przebywają osoby o znacznym, ograniczonym stopniu sprawności, często schorowane, gdzie te rokowania na powrót do środowiska są minimalne - stwierdziła.\nBojanowska odniosła się też do kwestii pogrzebów osób, które przebywały w DPS. Przypomniała, że od 2004 roku sprawienie pogrzebu takiej osoby, która nie ma najbliższej rodziny, leży w gestii Domu Pomocy Społecznej, a nie ośrodków Pomocy Społecznej.\n- DPS otrzymuje zasiłek pogrzebowy z ZUS na pokrycie kosztów pogrzebu - mówiła.


Korporacja skazani-na-sukces specjalizuje się w usługach SEM portali www. W środowisku działamy już od przeszło 3 lat, dlatego też możemy poszczycić się ogromnym doświadczeniem oraz wieloma nagrodami. Jesteśmy specjalistami, którzy po pierwsze stawiają na usatysfakcjonowanie klientów jak i bezpieczne algorytmy pozycjonowania i optymalizacji portali www. Stawiając na nas wybierasz sprawdzonego partnera. Dobre ceny oraz świetna efektywność pozycjonowania tylko w naszej firmie. Wybierz profesjonalne pozycjonowanie stron www.\nwynajem, sklep internetowy, księgowość, apartamenty, noclegi, dieta, pozycjonowanie stron www, Sklep, Gdańsk, hotel, turystyka, biuro rachunkowe, adwokat, kraków, Gdynia, zdjęcia ślubne, okucia meblowe, fotograf ślubny, Wrocław


O mieście jako ogromnej rzeźbie, która kreuje sposób poruszania się jego mieszkańców, o pracy fantazji jako o zdolności do przerysowywania rzeczywistości, o centrum, które okazuje się nie być centrum, i o ciele, które nie jest ciałem, a także o naszych kłopotach z kręgosłupem z Simone Ruess rozmawia Magda Roszkowska\n<<< Simone Ruess: Centrum, Pałac Kultury i Nauki (fragment), 2009, ołówek, papier, 29,7 x 42 cm\n<<< Simone Ruess: Movement Space 1 (Płocka), 2011, ołówek, papier, 29,7 x 42 cm\n<<< Simone Ruess: Żyły, Stuttgart, Charlottenplatz, 2007, ołówek, papier, 24 x 32 cm\nOd kiedy mieszkasz w Warszawie, czyli od czterech lat, zajmujesz się badaniem sposobów poruszania się ludzi w tkance miejskiej. Czy możesz powiedzieć, czemu służą te poszukiwania?\nrazu przenosi naszą rozmowę w sam środek mojego eksperymentu. Pierwszy raz do Warszawy przyjechałam na cztery miesiące w 2005 roku. To wówczas chodząc ulicami tego miasta, doznałam takiego uczucia, że jego przestrzeń jest czymś na kształt ogromnej rzeźby i że ja poruszając się w tej rzeźbie wraz z innymi ludźmi, kreuję jej kształt. Myślenie o mieście jako o żywym organizmie zawsze było mi bliskie, ale dopiero ten pierwszy, krótki pobyt w Warszawie sprawił, że chciałam jakoś wejść w tę problematykę, z drugiej strony nie znałam polskiego, a to sytuowało mnie na pozycji obserwatora, ale też uczestnika tutejszej rzeczywistości. Bo ten dystans, częściowe odcięcie od możliwości językowej komunikacji, spowodował, że odkryłam inny sposób porozumienia z otaczającymi mnie ludźmi: porozumienie w ruchu. W zmaterializowaniu moich odczuć pomogły mi zajęcia w pracowni profesora Grzegorza Kowalskiego, w których uczestniczyłam, gdy na dobre przeniosłam się do Warszawy w 2008 roku. Teraz po czterech latach moich badań jeszcze wyraźniej widzę, że mieszkanie w mieście to uczestniczenie w jakimś niesamowicie żywym systemie przepływów, które nie są częścią miasta ani nie odbywają się w nim, ale przeciwnie — to one go tworzą, sprawiają, że miasto staje się żywym organizmem. Nie wiem, czy mogę jasno określić cel moich działań, dla mnie cel jest trochę jak chmura, która się pojawia, zawisa nade mną i w toku mojej pracy zyskuje pewną formę.\nNo tak, ale ruch, o którym mówisz, jest zawsze ruchem ciał w pewnej zastanej przestrzeni, ta zaś z góry wyznacza jego trajektorie. W tym sensie każda organizacja przestrzeni jest strategią sprawowania władzy nad ciałami. Jeśli dobrze rozumiem, usiłujesz pokazać, jak działa ten mechanizm?\nNie do końca, takie rozumienie wydaje mi się uproszczeniem. Jest trafne wówczas, gdy ruch ciała w przestrzeni ujmujemy jako proces złożony z trzech oddzielnych i do pewnego stopnia niezależnych elementów: ciała, ruchu i przestrzeni — to mówi nam zdrowy rozsądek, ale przecież doświadczenie podpowiada coś zupełnie innego! Dla mnie ciało to nie jest przedmiot, obiekt, którego granice są jasno określone, to, co widzimy i uznajemy za nasze ciało, wyłania się z ruchu i to on nadaje mu kształt. Wydaje mi się, że tę intuicję dobrze oddaje animacja Patelnia, którą przygotowałam na wystawę Movement Space w Galerii LeGuern. Widzimy na niej ludzi poruszających się w różne strony w miejscu zwanym przez warszawiaków patelnią, czyli przed stacją Metro Centrum. Jednak ich sylwetki nie są wyraźne, bo nieustannie wyłaniają się z przestrzeni wyznaczonej przez sposób ich poruszania się, przez ich przestrzeń ruchu (movement space), którą kreują. To zaś sprawia, ze stają się płynne i bardzo plastyczne, podatne na przenikanie i ingerencję innych uczestniczących w przepływie ciał-w-ruchu. Architektura, jako zastany sposób organizowania przestrzeni, jest formą władzy, bo narzuca nam pewien porządek, ale mam dwie uwagi, które kwestionują takie jej rozumienie. Pierwsza związana jest z bardzo prostym spostrzeżeniem: nasz ruch zawsze jest pewnym odchyleniem od trajektorii wyznaczonej przez kształt budynków. Gdy chcemy na przykład skręcić i minąć jakąś architektoniczną przeszkodę, czy ktoś z nas czyni to zgodnie z kątem, jaki wyznacza budynek, czyli 90 stopni? Nie, to byłoby dziwne i przerysowane. Nasz ruch jest miękki i zaokrąglony, dzięki swojej organiczności jest do pewnego stopnia autonomiczny i otwarty na zmiany. Z drugiej strony, jest oczywiście tak, że każdy porządek generuje automatyzmy, ale one też są niezbędne w codziennej praktyce. Nasze ciało, ponieważ nie jest obiektem, ale ciałem-w-ruchu, tworzy mapy swoich trajektorii i dzięki temu, wychodząc codziennie z domu, robimy to „na pamięć”. Druga uwaga dotyczy już samej architektury: czy naprawdę musimy ją sobie wyobrażać jako świat przedmiotów, a co by było, gdyby także ona była efektem nieustannego ruchu? Kiedy badałam przestrzeń wokół Pałacu Kultury, a także sam pałac, narysowałam taki cykl rysunków, który pokazywał kolejne fazy przekształceń tej przestrzeni ze struktury horyzontalnej w wertykalną. Przed wojną cały ten ogromny kwadrat przecinała siatka ulic, na których stały kamienice z mieszkaniami czynszowymi. W latach 50. na tym pustym placu stanął Pałac, ale czy wiesz, że jego symetryczna struktura, porządek rozmieszczenia pomieszczeń paradoksalnie można pomyśleć jako pionowe odwzorowanie układu przedwojennego? Dla mnie to jest niesamowite zobaczyć w materii sam ruch. Choć nie zdajemy sobie z tego sprawy, przestrzeń generowana przez ruch jest czymś bardziej pierwotnym niż porządek jej przedmiotów i ciała w niej umieszczone.\nCzy wiesz, że twoje badania wpisują się w liczący sobie ponad 2000 lat filozoficzny dylemat związany z niemożnością pojęciowego ujęcia ruchu? (śmiech) Chodzi o to, że za każdym razem, kiedy usiłujesz objąć myślą ruch, zatrzymujesz go, a tym samym przestaje on być ruchem i staje się jego reprezentacją.\nMam dokładnie taki sam problem, dlatego myślę, że jestem już uzależniona od moich badań. Na początku chciałam wizualnie uchwycić, co czuje osoba znajdująca się wewnątrz ruchu na warszawskiej patelni, ale będąc tam, zawsze jestem w środku tego ruchu i przez to nie mogę objąć go w całości, za każdym razem uchwytuję tylko fragment, a czym mogłaby być ta całość, nie mam pojęcia. Poza tym to jest zawsze przefiltrowane przez moje subiektywne doświadczenie i spojrzenie. Moje rysunki i obiekty odzwierciedlają przestrzeń, jaką kreuje ruch, ale nie odnoszą się do niego samego. Nie można opisać stawania się, ono po prostu się dzieje. Ale już sama ta przestrzeń może nam dużo powiedzieć o nas samych jako jednostkach, ale też jako o wspólnocie.\nNo właśnie, w Warszawie badasz ruch w bardzo konkretnym miejscu, w centrum, tzn. w samym Pałacu Kultury i Nauki i wokół niego, na rondzie Dmowskiego, w Złotych Tarasach i przejściach podziemnych. Czemu właśnie ta okolica tak cię zafascynowała?\nKiedy tu przyjechałam, odwiedzałam naprawdę bardzo różne części miasta, ale zawsze chcąc, nie chcąc, wracałam do centrum, nie mogę powiedzieć, że lubię to miejsce, zresztą jak chyba większość mieszkańców stolicy. Na pewno fascynuje mnie jego niejednoznaczność, w nazwie ma centrum, ale ludzie wcale nie identyfikują się z nim jako z symbolicznym centralnym punktem tkanki miejskiej. Ono, owszem, jest dla nich istotne jako miejsce tranzytu, gdzie przecinają się różne trajektorie — to dla mnie szczególnie ważne — ale z drugiej strony nie przebywają w nim dłużej. Warszawa jest niesamowicie rozproszonym miastem, ma wiele miejsc, które ludzie uznają za centrum, czyli przestrzeń istotną dla życia społeczności. Ale przyznasz, że chyba niewielu z nich wymieni rondo Dmowskiego czy plac Defilad. I tu rodzi się pytanie: to właściwie czym jest ta przestrzeń centrum i nie-centrum? Może dobrym kontrprzykładem dla Warszawy będzie Stuttgart — miasto, w którym kończyłam studia i do którego na 3 lata wróciłam po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce. I w którym przez ten krótki czas także eksperymentowałam z ruchem ciał. Dla jego mieszkańców to jest jasne i oczywiste, gdzie znajduje się centrum ich miasta. Od razu wymienią Stare Miasto. Ale ich silna identyfikacja jest konsekwencją jedynej możliwej struktury, jaka mogła się uformować w tym miejscu. Stuttgart leży w dolinie i wyrasta z samego środka ku jej krańcom. Choć to miasto było bardzo zniszczone podczas działań wojennych, jego struktura po prostu musiała zostać zrekonstruowana dokładnie w ten sam sposób. To oczywiście ma swoje konsekwencje, ponieważ forma miasta jest zamknięta, ruch jest dość sztywny i przez to mniej ciekawy. Warszawa z kolei — wcale nie z woli swoich mieszkańców, ale raczej w efekcie narzuconych odgórnie decyzji albo przypadkowych zbiegów okoliczności — zachowała formę otwartą. Centrum jest według mnie tego najlepszą ilustracją, to przestrzeń w stanie transformacji, w której z drugiej strony niesamowicie silnie czuć obecność historii. Może właśnie przez ten paradoks konfrontacji przeszłości z przyszłością dużo łatwiej niż gdzie indziej pomyśleć o tym miejscu jako o przestrzeni ruchu.\nCo więc wynika z twoich eksperymentów, jak zachowują się ciała-w-ruchu w centrum Warszawy?\nTrzeba przede wszystkim powiedzieć, że ta przestrzeń w dużej części jest po prostu pusta i ludzie nie za bardzo wiedzą, jak mają tę pustkę wypełnić, jak się wobec niej zachować. Myślę też, że wcale nie uznają jej za swoją przestrzeń. Z moich obserwacji uczestniczących wynika, że ruch jest tu dość chaotyczny, dominuje zagubienie. Po likwidacji Markpolu, a potem KDT (Kupieckich Domów Handlowych), decyzją miasta parking, który je otaczał, został powiększony i znowu zwykli użytkownicy tej przestrzeni nie mieli w tej sprawie nic do powiedzenia. Dojmująca obecność historii objawia się między innymi w mechanizmie zarządzania tym miejscem. Pałac też przecież „przyszedł” tu z zewnątrz jako prezent i jednocześnie największy, dosłownie i w przenośni, symbol zależności. Z drugiej strony to wszystko, co mówiłam wcześniej o ruchu i jego autonomii, a także o tym, że przestrzeń centrum ma formę otwartą, sprawia, że wciąż jest ona niesamowicie chłonna i podatna na transformacje.\nCzy obecność Pałacu Kultury naprawdę wciąż jest dla nas tak problematyczna? Mam wrażenie, że serię mniej lub bardziej sensownych dyskusji, co z nim zrobić, mamy już za sobą.\nMoże chodzi nie tylko o samą obecność, ale o cały zestaw wyobrażeń, jaki się z nią wiąże i czy chcemy tego, czy nie, one wciąż nas dotyczą. (śmiech) Kurczę, uświadomiłam sobie właśnie, że cały czas mówię „nas”, a mieszkam tu od trzech lat i nie wiem, czy mam do tego prawo. Wracając do tematu, z problemem symbolicznej obecności Pałacu zmierzyłam się w pracy Czerwony dywan. Kiedy w celach badawczych zaczęłam regularnie odwiedzać Pałac Kultury i Nauki, rzuciła mi się w oczy dyskretna, choć przemożna obecność czerwonych dywanów. Wiedziałam, że na pewno chcę wykorzystać ich symbolikę związaną ze sposobem manifestowania się władzy, ale wówczas nie umiałam tego odpowiednio ugryźć. Zaczęłam więc odtwarzać na rysunkach topografię Pałacu i jego okolic i wtedy przyszła mi do głowy taka myśl, żeby wyciąć ten przestrzenny porządek w dywanie. Obszary wycięte oznaczały przestrzenie ruchu, a czerwone pozostałości odsyłały do stref niewykorzystywanych wcale lub rzadko, takich jak mury czy tereny zielone. W ten sposób chciałam pokazać, że w ruchu ludzi tkwi potencjał autonomii, tu rozumianej jako przepracowanie historii. Ta powycinana forma kojarzyła mi się także z pieczęcią, czyli czymś, co postawione na ciele miasta staje się jego znakiem rozpoznawczym. Ale wiesz, co się okazało? I to był niesamowity i nieoczekiwany wynik tego eksperymentu: ludzie w Czerwonym dywanie od razu rozpoznawali topografię pałacu i jego okolic, tak jakby ten porządek nie tylko był pieczęcią na ciele miasta, ale jakby był wdrukowany w ich umysły. I myślę, że od tego faktu nie można uciekać, tylko trzeba się z nim skonfrontować, to znaczy powiedzieć wreszcie, czym jest to ddziwnie puste miejsce w centrum miasta z wieżą pod samo niebo na środku.\nDo konfrontacji, o której mówisz, doszło w innej twojej pracy. Na przekór większości mieszkańców, którzy za Pałacem raczej nie przepadają lub mają do niego stosunek obojętny, ty pomyślałaś o nim jako o kręgosłupie tego miasta.\nZ tą pracą związana jest pewna anegdota, gdy pracowałam już nad Kręgosłupem, podczas jednej z towarzyskich dyskusji o mieście mój przyjaciel stanowczo sprzeciwiał się takiemu potraktowaniu Pałacu, mówiąc, że to miasto w ogóle pozbawione jest kręgosłupa. I to był dla mnie znak, że jednak warto się tym zajmować. Nie chodzi tu o żadną ideologię, ja nie chcę mówić warszawiakom: patrzcie, to jest wasz prawdziwy kręgosłup, rdzeń tego miasta, a wy tego w ogóle nie doceniacie. Ja stawiam pytanie: co by było, gdyby Pałac potraktować jako kręgosłup tego miasta? Przecież w sensie niedosłownym kręgosłup oznacza pewien rdzeń, konieczną stałość, do której się odwołujemy i dzięki której się określamy. A tak o Pałacu wcale nie myślimy, a nawet, ze względu na jego historię, nie chcemy myśleć. Dla mnie kluczowa jest właśnie ta ambiwalencja, bo ona wskazuje, że być może ten organ nie funkcjonuje w sposób zdrowy i w tym tkwi cały problem. W kontekście ruchu, który badam, takim rdzeniem jest miejsce wzmożonego przepływu, stąd moja praca Kręgosłup opowiada o systemie wind działających w Pałacu. Istotne jest dla mnie to, żeby pomyśleć o tych pustych, ale jednak koniecznych dla całej konstrukcji przestrzeniach w środku budynku jako o miejscach kreowania przestrzeni-ruchu. Bo to przecież stąd ciała-w-ruchu rozchodzą się po całym budynku. Poprzez tę pracę usiłuję pokazać Pałac jako żywą formę, którą w codziennym przepływie kształtują ciała. Tu tkwi według mnie możliwość dekonstrukcji wyobrażenia o sztywnej i narzuconej formie, jaką dla większości mieszkańców Warszawy jest ten budynek. Potraktowanie pałacowych wind jako kręgosłupa miasta nie oznacza, że w stolicy nie znajduję też innych kandydatów na pełnienie tej funkcji, ostatnio w ten sposób myślę o Wiśle. Dla mnie to jest absolutnie fascynujące, że ta rzeka nie jest uregulowana, a jej prawobrzeżna strona pozostaje właściwie dzika, co to dla nas oznacza, dla naszych sposobów poruszania się? W przeciwieństwie do Pałacu o Wiśle możemy myśleć jako o zdrowo funkcjonującym organie, chociaż chyba wcale tak nie myślimy. I tu rodzi się kolejne pytanie, które może kiedyś zbadam.\nJeśli dobrze rozumiem, chcesz powiedzieć, że to, w jaki sposób generujemy ruch i doświadczamy w nim samych siebie, wpływa na konstruowane przez nas wyobrażenia zarówno te jednostkowe, jak i zbiorowe. Czy dlatego właśnie twoje badania uwzględniają także intymne przestrzenie ruchu?\nTak, badanie ruchu w mieszkaniu to drugi równoległy dział moich analiz. W Warszawie zdążyłam już mieszkać w trzech mieszkaniach: pierwsze było w bloku z lat 50., miałam w nim do dyspozycji tylko jeden mały pokój z łóżkiem i szafką, drugie w bloku z lat 60. pełne było różnych trików racjonalnie wykorzystujących przestrzeń, np. żeby jeść, za każdym razem trzeba było rozkładać stół, ale już wtedy nie było mowy o pracy, podobnie było ze spaniem; z kolei w trzecim mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty przestrzeni było znacznie więcej, ale za to mebli dużo mniej i dlatego na znaczeniu zyskała podłoga. W każdym z tych mieszkań usiłowałam zapamiętać, w jaki sposób poruszam się w konkretnym zakresie czasu. Tworzyłam rysunki, a potem je na siebie nakładałam, w efekcie powstawały reprezentacje ruchomych przestrzeni mojego ciała. Ostatnia taka reprezentacja, pochodząca z mieszkania przy ulicy Płockiej, doczekała się nawet materializacji w postaci trójwymiarowego obiektu, do jego ukształtowania wykorzystałam silikon, bo jego miękkość i giętkość sprawia, że przedmiot ten zaczyna przypominać żywy organ. Innymi słowy mój ruch rozumiem tu jako formowanie żywego organu. I kiedy pomyślisz, że w każdej komórce wielkiego 10-piętrowego bloku ma miejsce takie nieustanne formowanie się żywej struktury, jest to dość niepokojąca konstatacja. To taki dojmujący obraz zrutynizowanej codzienności, który zmusza do pytania o wpływ, jaki ta forma ma na nasz sposób myślenia o sobie, o świecie albo też jak ingeruje w sposoby komunikowania się z innymi. Ale nie wiem, czy chciałabym udzielać teraz jednoznacznej odpowiedzi, bo to jest pytanie o formę człowieka i zbiorowości, jaka wyłania się z ruchu.\nCiekawym punktem twoich badań są miejsca, w których przenika się to, co prywatne i intymne, oraz to, co zbiorowe i publiczne. Czy mogłabyś opowiedzieć o dwóch przypadkach tych konfrontacji, a także o tym, co z nich wynikło?\nPierwszą formą, w której dochodzi do zlania się tych dwóch obszarów, jest kiosk. Chodząc po Warszawie, nieustannie natykałam się na te małe, kwadratowe obiekty i zaczęłam się zastanawiać, jak wygląda cielesna rzeczywistość kogoś, kto spędza tam cały dzień. W tak małej przestrzeni możliwość ruchu jest bardzo ograniczona, właściwie głównie ręce tworzą tu przestrzeń ruchu, sięgając na pamięć po różne przedmioty, przez co obszar ten staje się bardzo intymny. Choć z drugiej strony włożony jest w sam środek przepływu zbiorowości. Rysując przestrzeń ruchu osoby pracującej w kiosku, myślałam o tym, w jaki sposób fakt ograniczenia wpływa na jego sposób postrzegania świata, na sposób komunikowania się z innymi ludźmi. Frapuje mnie niejednoznaczność tej sytuacji: swojskość i intymność, która z drugiej strony musi być niesamowicie męcząca. Drugiemu przypadkowi, w którym miesza się prywatne i publiczne, poświecona jest moja praca Suszarka. To taki hołd złożony ulicznym sprzedawcom. Spacerując po patelni, kilka razy z nimi rozmawiałam, zaczęłam też nałogowo kolekcjonować przedmioty, które sprzedają, takie jak sznurowadła, chusty czy parasolki. Obserwując ich pracę, zdałam sobie sprawę z tego, jak w przestrzeni ruchu wywrócony zostaje porządek społeczny. Zauważ, ci ludzie w porządku symbolicznym sytuują się raczej na peryferiach, a na patelni to oni są tymi, którzy stawiając opór przepływającej masie, wyznaczają trajektorie ruchu i mają rzeczywisty wpływ na kreowanie się ruchomych przestrzeni. Drugie spostrzeżenie, które od razu mi się narzuciło, to właśnie wprowadzenie tego, co intymne, w sam środek tego, co publiczne. Sprzedawcy sznurowadeł czy szali do prezentowania swoich produktów używają zwykłych suszarek do prania. Czy to nie jest zabawne? Każdy z nas ma ten przedmiot w swoim mieszkaniu i raczej jakoś specjalnie go nie eksponuje, suszarki stoją w łazienkach albo w sypialniach, ale nikt nie wystawia ich na widok, gdy przychodzą goście. A na patelni suszarka staje się narzędziem pracy, jej obecność jakoś podważa nasze sposoby postrzegania. Z moich obserwacji uczestniczących wynika, że przestrzeń przed stacją Metra Centrum w największym stopniu należy właśnie do sprzedawców, oni się z nią identyfikują, nadając jej kolor i specyficzny klimat.\nCzy prowadząc tego typu badania, wysnuwasz wnioski, jakie wspólne czy też własne przestrzenie ruchu powinny być, a jakie nie? W twoim życiorysie przeczytałam, że inspirujesz się koncepcją Oskara Hansena, a on przecież myślał o tym, jak zbudować lepszą rzeczywistość miejskiego życia.\nMoje działania koncentrują się na badaniu i unaocznianiu stanu faktycznego. Tego, jak ludzie w danym kontekście kreują swoje przestrzenie ruchu. Refleksje Oskara Hansena są mi rzeczywiście bliskie, szczególnie fakt, że chciał ujmować architekturę jako tło dla wydarzeń, czyli czegoś, co zawiera w sobie potencjał nieprzewidywalności. Nie jestem jednak architektem i nie mam gotowej wizji, jak powinna wyglądać przestrzeń, czy też w jakim konkretnym kierunku powinna się zmieniać. Na pewno ważne jest dla mnie, by jej organizacja umożliwiała ludziom rzeczywistą identyfikację, by mogli ją uznać za swoją przestrzeń. Być może moje badania przydadzą się komuś do przełożenia tego na praktykę projektowania.\nZapytałam cię o wizję, bo warunkiem koniecznym dla jej powstania jest możliwość zobaczenia rzeczywistości w radykalnie inny sposób. Mam wrażenie, że dokładnie o tym są twoje prace. To z kolei możliwe jest dzięki pracy fantazji, jaką rolę odgrywa ona w twoich eksperymentach?\nZupełnie podstawową. Żeby pomyśleć o topologicznym przekształceniu horyzontalnego układu przestrzennego centrum w układ wertykalny, jakim jest Pałac, niezbędny jest udział tego tajemniczego procesu, który nazywamy fantazją. Nie jest to przecież efekt racjonalnych dywagacji, one pojawiają się później, choć są równie niezbędne. Bo jeśli spojrzeć jedynie na końcowy efekt moich działań i nie brać pod uwagę etapów, jakie do niego doprowadziły, rzeczywiście można myśleć, że to są jakieś fantastyczne rysunki czy obiekty w żaden sposób nieodsyłające do rzeczywistości. Ale przecież to nie jest prawda, bo wynik poprzedził szereg przekształceń i one nie były fantastyczne, ale właśnie racjonalne. Dla mnie fantazja, albo może lepiej mówić wyobraźnia, to zdolność przerysowywania rzeczywistości, która doprowadza do rozchwiania tego, co zastane i ujęte w sztywne schematy myślenia czy działania. Akurat w moim przypadku przerysowywanie ma dosłowny i metaforyczny sens. (śmiech) Chodzi jednak zawsze o to samo, o dotarcie do poziomu, w którym rzeczywistość taka, jaką znamy, czyli rzeczywistość przedmiotów i ciał dopiero się wyłania i jeszcze nie jest uchwycona i rozpoznana przez język. I może właśnie dlatego tak fascynuje mnie centrum Warszawy, bo przez jego niejednoznaczność, przez fakt, że warszawiacy mają problem z identyfikacją z tym miejscem, łatwiej tu doświadczyć stanu permanentnej transformacji.\nSIMONE RUESS (1982) — ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Stuttgarcie. W 2008 roku przyjechała do Warszawy na studia podyplomowe na warszawskiej ASP w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego w ramach stypendium DAAD. Jej pierwszą indywidualną wystawą w Polsce był Kręgosłup w Galerii Studio (2010), wcześniej wraz z Matthiasem Reinholdem brała udział w wystawie Za ścianą w Galerii Wizytującej (2009). Obecnie jej prace można oglądać na wystawie Movement Space w Galerii LeGuern w Warszawie. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. W drugiej połowie roku artystka w ramach sześciomiesięcznego pobytu rezydencyjnego będzie badała przestrzenie ruchu w Paryżu.


Każdy właściciel sklepu musi posiadać kasę fiskalną, którą wykorzystuje się do prowadzenia ewidencji, pozwalającej mu orientować się w stanie produktów w magazynach i na półkach. Dla Urzędów Skarbowych jest to zaś informacja o operacjach handlowych realizowanych przez daną osobę, z jakich później konkretny podatnik musi się dokładnie rozliczać. Z takich sprzętów zwolnieni są jedynie ludzie, jakich dochody nie przekraczają 20 tysięcy złotych w ciągu roku.\nPoza sposobnością ciągłego nadzoru zgodności towaru, kasy fiskalne wąsosz umożliwiają druk paragonów, które należy dać klientom jako dowód ich zakupu. Z niniejszym paragonem mogą wymienić albo oddać artykuł, jaki okaże się wadliwy bądź z innych powodów nie będzie im pasować. W kasach tworzy się elektroniczna wersja paragonu, zatem sprzedawca nie jest zmuszony go już drukować dla siebie. Nie martwi się przy tym, że go zgubi bądź wyrzuci, ponieważ jest zapisany w pamięci urządzenia. Dobrze jest zaznaczyć, iż czytelność paragonów z czasem maleje i nawet po roku może się okazać, iż druk całkiem wyblakł. Kopie paragonów należy przechowywać przez 5 lat, zatem zapisując je na karcie pamięci jesteś pewny, że są bezpieczne i nie będą uszkodzone. Oprócz tego kasy fiskalne są dużo tańsze aniżeli drukarki fiskalne, a równie dobrze spisują się oraz realizują swoje zadanie. Mogą współpracować z innymi urządzeniami, na przykład z komputerem lub wagą elektroniczną, ale należy brać pod uwagę, że mogą równocześnie obsługiwać jedynie dwa sprzęty. Dlaczego? Mają dwa porty i więcej urządzeń nie da się do nich przyłączyć. Należy jeszcze dodać, że wyróżnia się kasy mobilne i stacjonarne. Atutem kas mobilnych jest możliwość ich transportowania w każde miejsce, co jest przydatne, jeśli musimy na przykład pojechać do klienta. Są łatwe w obsłudze oraz umożliwiają szybko wykonać wymagane czynności. Kasy stacjonarne natomiast przeznaczone są do sklepów albo innych działalności, gdzie nie ma potrzeby korzystania z nich na zewnątrz. Są większe, ale również nie sprawiają problemów w obsłudze.\nTeraz już wiesz czym charakteryzują się oraz jakie są plusy kas fiskalnych. Wybierz model właściwy do swoich wymagań, a na pewno będziesz usatysfakcjonowany oraz nieraz skorzystasz z możliwości, które oferuje, choćby z elektronicznej kopii paragonów.


Pediatria po Dyplomie - Mięczak zakaźny u dzieci\nOddział Dermatologii Dziecięcej, Centrum Dermatologii, Międzyleski Szpital Specjalistyczny, Warszawa\nAdres do korespondencji: lek. Lidia Ruszkowska, Centrum Dermatologii MSS, Oddział Dermatologii Dziecięcej, ul. Bursztynowa 2, 04-749 Warszawa; e-mail: lidia.ruszkowska@wp.pl\nMięczak zakaźny (molluscum contagiosum) jest powszechnym zakażeniem skóry, głównie u dzieci, występującym na całym świecie. Wirus mięczaka zakaźnego należy do rodziny pokswirusów. Zakażenie częściej dotyczy pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Jako choroba samoograniczająca się nie zawsze wymaga leczenia.\nZakażenie wirusem mięczaka zakaźnego jest stosunkowo częstym schorzeniem u dzieci w przedziale wiekowym od 2 do 10 roku życia. Zdecydowanie rzadziej infekcje dotyczą niemowląt oraz osób dorosłych; wtedy zazwyczaj są związane z chorobami obniżającymi odporność (AIDS, stan po przeszczepach narządów).1\nWirus mięczaka zakaźnego (MCV – molluscum contagiosum virus) należy do rodziny Poxviridae (grupa wirusów ospy). Występują cztery podtypy MCV – 1-4. Najczęstszy jest podtyp 1, natomiast podtyp 2 spotykany jest częściej w zakażeniach przenoszonych drogą płciową.2-4\nOkres wylęgania trwa od 2 tygodni do 6 miesięcy. Tak długi i różny okres ujawnienia objawów choroby często nie pozwala na uchwycenie źródła infekcji. Zakażenie następuje drogą bezpośrednią (skóra do skóry), za pośrednictwem wspólnych przedmiotów (ubrania, ręczniki, gąbki) lub w procesie autoinokulacji. W ostatnich latach obserwujemy związek zachorowania z chodzeniem na basen, chociaż to źródło zakażenia nie zostało potwierdzone.5\nMięczaka zakaźnego różnicujemy z:\nZakażenie wirusem mięczaka zakaźnego jest samoograniczającą się infekcją skóry. Ze względu na dużą możliwość samoistnego ustępowania choroby należy rozważyć indywidualnie metodę [...]\nZakażenie wirusem mięczaka zakaźnego jest dość powszechnym zakażeniem u dzieci do ok. 10 roku życia, dlatego dużo pacjentów dziecięcych zgłasza się [...]


Kruszyniany i Bohoniki - tatarska enklawa na Podlasiu » Gdzie Los Poniesie\n8 października, 2019 12 kwietnia, 2017 przez Dawid\nKruszyniany – zwiedzamy tatarski meczet\nPunktualnie o 9:00 parkujemy auto przed drewnianym meczetem w centrum miejscowości Kruszyniany. Skromny budynek, otoczony kamiennym murem, nie wygląda jak typowa muzułmańska świątynia znana z krajów arabskich – bardziej przypomina dawną cerkiew. Jednak na szczycie kopułkowatego dachu dwóch wieżyczek znajdują się złote półksiężyce, rozwiewające wszelkie wątpliwości. Zjawia się nasz przewodnik, pan Dżamil, z którym umówiliśmy się wcześniej telefonicznie. Wraz z żoną i dziećmi są jedną z sześciu tatarskich rodzin, zamieszkujących obecnie Kruszyniany. Po chwili otwiera świątynię – zdejmujemy buty i wchodzimy do środka.\nSkromny, drewniany meczet jest położony w samym centrum Kruszynian.\nBezdroża Puszczy Knyszyńskiej… dotarcie do Kruszynian nie jest wcale takie łatwe 😉\nSkąd się wzięli Tatarzy na Podlasiu?\nZ ciekawością zagłębiamy się w historię tych ziem, opowiadaną przez naszego uśmiechniętego przewodnika. Tatarzy osiedlali się na ziemiach ówczesnego Wielkiego Księstwa Litewskiego od końca XIV wieku. Początkowo byli to głównie uchodźcy polityczni oraz osoby zobowiązane do służby wojskowej. Szacunkowo największy napływ tatarskiej ludności nastąpił w XVII wieku. Legenda mówi, że Jan III Sobieski, walczący wtedy wspólnie z niejakim rotmistrzem Olejewskim przeciwko Turkom, darował mu wieś Bohoniki oraz wszystkie tereny, które zdążył objechać konno jednego dnia, wynagradzając wierną służbę. Bardziej prozaiczna teoria głosi, że Sobieski zalegał Olejewskiemu z żołdem i będąc niewypłacalnym podarował Tatarom część podlaskich ziem. Co ciekawe, Tatarzy mogli brać Polki za żony, jednak zrzekając się swojego rodowego nazwiska.\nW 1679 roku w Bohonikach zamieszkało 30 rodzin tatarskich. Otrzymali także inne miejscowości – Drahle, Malawicze, Kamionki, Kruszyniany. W Bohonikach i Kruszynianach wzniesiono meczety oraz stworzono muzułmańskie cmentarze, zwane mizarami. Świątynia w Bohonikach uległa doszczętnemu pożarowi i została odbudowana w XIX wieku w innym miejscu wsi, oddalona od cmentarza.\nWnętrze meczetu w Kruszynianach. Budynek jest podzielony na część dla mężczyzn i kobiet, jak każda muzułmańska świątynia.\nNa pierwszym planie tzw. minbar, czyli kazalnica. Wraz ze znajdującą się w tle wnęką (mihrab), jest standardowym elementem meczetu.\nNa ścianach meczetu nie ujrzymy wizerunków zwierząt, ludzi ani Boga. Zastępuje je arabska kaligrafia poszczególnych wersetów Koranu.\nŁawki dla modlących się w części dla mężczyzn.\nMizar – tatarski cmentarz\nPo wysłuchaniu pana Dżamila udajemy się na cmentarz, oddalony 300 m od świątyni. To jeden z trzech tatarskich cmentarzy w Polsce. Drugi znajduje się w Bohonikach, trzeci w Warszawie. Dowiedzieliśmy się, że Tatarzy mogą być chowani wyłącznie w tych miejscach – dla osób mieszkających w znacznej odległości odwiedzanie grobów zmarłych musi stanowić spory problem. Część nagrobków jest bardzo stara; nowsze pomniki budowane są na wzór podobny do wiary chrześcijańskiej. Na żadnym grobie nie ma zniczy – uważa się to za zwyczaj pogański.\nNiektóre groby są opisane w cyrylicy.\nZwraca uwagę kontur Ukrainy na nagrobku z zaznaczonym półwyspem Krymskim – niegdyś licznie zamieszkiwanym przez Tatarów.\nBohoniki – znajdujemy się przy meczecie. Zanim zdążamy zadzwonić pod podany w gablocie numer telefonu, z domu naprzeciwko energicznym krokiem podchodzi do nas opiekunka meczetu. Pani Eugenia to bardzo sympatyczna kobieta, która w kilku żołnierskich zdaniach opowiada nam o dziejach podlaskich Tatarów, dopełniając wiedzę uzyskaną w Kruszynianach. Po wszystkim robi nam krótki quiz, na którym nie wypadamy najlepiej 🙂 Z chęcią odpowiada na wszystkie zadawane przez nas pytania, dotyczące życia codziennego i obecnego przestrzegania zasad Islamu. Ślicznie dziękujemy i udajemy się do Domu Pielgrzyma na ciepły posiłek.\nW meczecie znajduje się kilka ksiąg Koranu w różnych językach – ten np. jest zapisany po polsku i arabsku.\nPani Eugenia w kompleksowy sposób przybliżała nam historię Tatarów na polskiej ziemi.\nIslam dzisiaj – czy łatwo być muzułmaninem w Polsce?\nMimo, iż podlaskie świątynie mają status zabytku kultury, są normalnie użytkowane przez wierzących. Na terenie całej Polski znajduje się obecnie tylko sześć meczetów (także w Gdańsku, Poznaniu, dwa w Warszawie). Forma Islamu, praktykowana przed podlaskich Tatarów, określana jest mianem „przyćmionej wiary”. Z różnych względów nie wszystkie zasady i obostrzenia są przestrzegane ortodoksyjnie. Na przykład podejście do Ramadanu jest raczej sceptyczne. Co piątek w meczetach odbywa się wspólne nabożeństwo, jednak nie ma specjalnych nawoływań przez muezina do modlitwy. Meczety są w ogóle pozbawione minaretów. W naszych warunkach ciężko sobie wyobrazić żarliwą modlitwę pięć razy dziennie, przerywając codzienne obowiązki. A przecież każdy normalnie pracuje, dzieci chodzą do szkoły – nie ma fizycznie takiej możliwości.\nPodlascy Tatarzy starają się jednak podtrzymywać tradycję uroczystych świąt, które często przyciągają w ten rejon pielgrzymów oraz turystów z innych zakątków Polski. Najważniejsze z nich to Ramadam Bajram – święto dziękczynienia na zakończenie postu, oraz Kurban Bajram – złożenie w ofierze w ofierze barana. Ważnym elementem jest także obrzędowość pogrzebowa. Ciało zmarłego, owinięte białym płótnem (sawanem), składane jest bezpośrednio do grobu. Nieboszczyka należy ułożyć w kierunku zachodnim, aby w dniu Sądu Ostatecznego, gdy wstanie skierował się prosto na wschód, w kierunku Mekki.\nMizar w Bohonikach – niektóre nagrobki są zapomniane, powoli zapadające się w głąb ziemi…\nRozwój tatarskiej kultury i ich pyszna kuchnia!\nObecnie w Polsce żyje ok. 2,5 – 3 tys. Tatarów. Zamieszkują głównie tereny Podlasia, ale część z nich żyje w okolicach Gorzowa Wlkp., Gdańska, Warszawy. Głównym elementem spajającym tą mniejszość etniczną jest religia, choć w ostatnich latach historyczne tradycje świeckie wracają do łask i są coraz chętniej kultywowane. Na przykład od kilkunastu lat działa młodzieżowy zespół taneczno – wokalny „Buńczuk”, w którego repertuarze znajdziemy narodowe pieśni i tańce prosto z Krymu czy Baszkirii. W Kruszynianach działa Centrum Edukacji i Kultury Muzułmańskiej Tatarów Polskich, którego celem jest wspieranie organizacji imprez kulturalnych i promocja turystyczna. Obok znajduje się „Tatarska Jurta”, gospodarstwo agroturystyczne prowadzone przez małżeństwo Dżennetę i Mirosława Bogdanowiczów, gdzie poza wygodnym noclegiem można także dobrze zjeść – w ofercie jest wiele dań typowych dla kuchni tatarskiej, m.in. Pierekaczewnik, Czeburak, Samsa. Sami spróbowaliśmy kilku potraw i zdecydowanie polecamy! Nie sądziłem, że uda mi się przypomnieć wspaniałe smaki z wycieczki na Krym, tym bardziej w Polsce 😉 Polecam zajrzeć na stronę internetową „Tatarskiej Jurty”. W Bohonikach znajduje się natomiast Dom Pielgrzyma, także oferujący usługi noclegowe i gastronomiczne.\nWjazd do Tatarskiej Jurty w Kruszynianach – w tle część budynków Centrum Kultury i Edukacji\nNasz posiłek w Domu Pielgrzyma w Bohonikach. Samsa – tatarski pieczony pieróg z mięsem i cebulą w środku.\nNa Podlasiu przenika się kilka religii. W jednej wsi mieszkają wyznawcy prawosławia, katolicy i muzułmanie. W Kruszynianach niedaleko opisywanego meczetu znajduje się cerkiew. Wszyscy mieszkańcy jednak żyją z dużym poszanowaniem dla siebie i wzajemnie sobie pomagają w każdej sprawie. Jak z uśmiechem na ustach powiedział nam przewodnik, czasami ze względu na mnogość religii nie ma kiedy popracować wokół domu – skosić trawę, przyciąć drzewko, narąbać drewna – często wypada jakieś religijne święto, a w takim dniu szacunek dla wyznania sąsiada to rzecz priorytetowa 🙂\nZwiedzanie możliwe jest codziennie, w okresie maj – wrzesień w godzinach 9:00 – 19:00. W pozostałych miesiącach należy umawiać się telefonicznie z przewodnikiem – p. Dżemil Gembicki, pod numerem 502 543 871.\nWięcej informacji na stronie meczetu w Kruszynianach.\nZwiedzanie możliwe jest codziennie w godzinach 8:00 – 20:00. Najlepiej skontaktować się wcześniej telefonicznie z opiekunką meczetu, p. Eugenią Radkiewicz, pod numerem (85) 711 91 71.\nKoszt indywidualnego zwiedzania – 5 zł od osoby.\nJeśli chcesz zarezerwować oryginalny nocleg (na Podlasiu i nie tylko), możesz założyć konto na portalu Airbnb korzystając z mojego linku. Otrzymasz zniżkę 100 zł na pierwszą rezerwację, a ja drobną prowizję za polecenie 🙂\nZdecydowanie polecam zagłębienie się w tatarską część polskiej historii. Tymczasem czas zakończyć wpis i iść spać, napawając się bezkresem lasów Puszczy Knyszyńskiej 😉\nOpuszczona Łódź w obiektywie\nKategorie Polska na weekend Tagi Bohoniki meczet, Kruszyniany meczet, Podlasie atrakcje turystyczne, Polska na weekend, Tatarzy w Polsce 2 komentarze Zobacz wpisy\n2 komentarze do wpisu „<b>Kruszyniany i Bohoniki – tatarska enklawa na Podlasiu</b>”\n19 stycznia, 2019 o 9:58 pm\nWiem, że wpis zaistniał już jakiś czas temu, ale może mógłby Pan zdradzić, gdzie było miejsce noclegowe. Ciekawią nas miejsca na Podlasiu. Planujemy wycieczkę latem. Wszelkie informacje będą przydatne\n20 stycznia, 2019 o 2:46 pm\nAkurat na to pytanie nie potrafię odpowiedzieć – dokładnie nie pamiętam 🙂 był to bliżej nieokreślony las w okolicy Tykocina, ale miejsce nie było jakieś szczególnie ładne. Na wszelkie inne pytania chętnie odpowiem – proszę pytać 🙂


Konferencja MED - 14-18.02.2007\nW dniach od 14 do 18 lutego odbyła się w naszej parafii w Wiśle Jaworniku konferencja MED-u (Miłość–Edukacja-Dojrzałość) – organizacji zajmującej się ewangelizacją i ogólnie pojętą służbą wśród dzieci. Uczestnikami tej konferencji byli rodzice, nauczyciele, katecheci i osoby z różnych względów zainteresowanych problematyką dotyczącą pracy ewangelizacyjnej. Jednym z głównych punktów programu stanowiły wykłady prowadzone przez Chrisa Williamsa – pastora z Indii, który oprócz działalności duszpasterskiej wykłada w Instytucie Szkoleniowym dla Pastorów w swoim kraju.\nNasz gość przedstawił cykl bardzo interesujących prelekcji opartych o biblijne Kazanie na górze. Zwrócił uwagę na to, jak ogromnie ważne jest, aby każdy współczesny chrześcijanin kierował się w swoim życiu zasadami zawartymi we wskazanym fragmencie Ewangelii Mateusza. Tylko systematyczne studiowanie kolejnych Błogosławieństw, o których mowa w kazaniu, pozwoli nam, wierzącym uświadomić sobie swoją grzeszność i słabość oraz potrzebę budowania głębokiej więzi z Chrystusem Zbawicielem. Gdyż bez udziału Bożej łaski nasze duchowe życie będzie powierzchowne i nie przyniesie żadnych owoców.\nChris Williams nie tylko dzielił się swoimi przemyśleniami podczas codziennych wykładów, ale również wygłosił kazanie w czasie niedzielnego nabożeństwa. W sposób szczególny przekaz skierowany był do naszej społeczności w Jaworniku, gdyż zwiastujący wskazywał na czynną rolę Kościoła czyli nas, chrześcijan we współczesnej rzeczywistości. Podkreślił, iż głównymi zadaniami wierzących jest: nieustanne „karmienie” siebie samych Słowem Bożym”, praktykowanie biblijnego nauczania na co dzień oraz dzielenie się „dobrą nowiną” z innymi. Te na pozór wydawałoby się oczywiste prawdy tak naprawdę stanowią wysoko ustawioną poprzeczkę dotyczącą życia wg Bożych standardów moralnych\ni etycznych, toteż dla wielu ich realizacja okazuje się ogromnym problemem. Kaznodzieja mówił również o tym, jak ważnym jest osobiste zaangażowanie w życie zboru oraz nieustanne trwanie w modlitwie. Porównał życie społeczności chrześcijan do rozżarzonych węgli w palenisku, które są w stanie długo utrzymywać ciepło i ogień. Gdy tymczasem jeden węgielek wyjęty z ogniska i odłożony na bok - bardzo szybko gaśnie...\nNa zakończenie jeszcze raz podkreślił swoją myśl, że wierzący człowiek powinien odczuwać łaknienie, pragnienie duchowego pokarmu. Rozpaczliwe poszukiwanie Boga to jedyny sposób, aby uniknąć duchowej śmierci w sytuacji, gdy głód Słowa Bożego pozostaje niezaspokojony.\nW trakcie nabożeństwa grupa dzieci przebywająca wraz z rodzicami w Domu Gościnnym Parafii w Jaworniku zaśpiewała przy akompaniamencie gitar piosenkę, którą nauczyła się w czasie pobytu na konferencji.\nZborownicy oraz uczestnicy zjazdu mieli okazję przystąpienia do Wieczerzy Pańskiej, podczas której usługiwał ks. proboszcz Zdzisław Sztwiertnia oraz zaproszony pastor Chris Williams (zgodnie z hinduskim zwyczajem w samych skarpetkach).\nZ pewnością dla wszystkich był to bardzo błogosławiony czas!\nNiezwykły jubileusz - 06.02.2007\n6 luty, dla wielu dzień jak co dzień, ale nie dla nas mieszkańców Jawornika, a już z pewnością nie dla Pani Marii Słowiok i najbliższych jej sercu osób. W tym dniu Pani Maria obchodziła 100 rocznicę swoich Urodzin. Nieczęsto zdarza się okazja uczestniczenia w takim Jubileuszu. Szczere, z głębi serc płynące życzenia, piękne kwiaty oraz wspaniały okolicznościowy tort przekazali szacownej Jubilatce miejscowy proboszcz ks. Zdzisław Sztwiertnia oraz przedstawicielki Parafii w Jaworniku Elżbieta Pilch i Janina Heczko. W imieniu władz miasta Wisły Jubilatkę obdarowali ciepłymi słowami, naręczem kwiatów oraz "koszem obfitości" burmistrz Andrzej Molin, kierownik USC Helena Pilch oraz redaktor "Echa Wisły" Aleksandra Kąkol. Nie zabrakło przedstawicielki Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.\nW przeżywaniu tej wzniosłej chwili uczestniczyli również córka Jubilatki, syn z synową, wnuk oraz najbliżsi sąsiedzi. Słowa modlitwy ks. Sztwiertni za 100 lat Bożej opieki oraz wspólnie wykonana pieśń "Aż dotąd prowadził mnie Bóg" wycisnęły łzy wzruszenia w oczach Jubilatki oraz zgromadzonych gości. Wyśpiewaliśmy naszej Seniorce "Jeszcze sto lat niech żyje nam", bo przecież pierwsze 100 lat ma już za sobą, a my życzyliśmy jej kolejnych w dobrym zdrowiu, pod bezpiecznymi Ojcowskimi skrzydłami, w towarzystwie życzliwej córki Emilii oraz wnuka Henryka, którzy na co dzień opiekują się sędziwą mama i babcią. Niechaj dobry Bóg nadal ją chroni w zagłębieniu swoich dłoni.\nSpotkanie kobiet w Bielsku - 21.01.2007\nW niedzielne popołudnie 21 stycznia br. na zaproszenie Bielskiego Koła Pań przyjechały do Bielska kobiety z Jawornika, Cisownicy i Goleszowa wraz ze swoimi proboszczami. Przywitał nas ks. biskup Paweł Anweiler refleksją noworoczną w oparciu o Psalm 131, a następnie zaprosił do rozmów przy kawie i ciastach.\nAtrakcją spotkania był koncert kolęd w wykonaniu zespołu "Four and four singers" z Bielska. Z przyjemnością wróciliśmy do nastroju świąt Bożego Narodzenia słuchając pięknie wykonanych kolęd polskich, angielskich i amerykańskich w scenerii dużych choinek w Bielskim kościele. Trochę zmarznięci wróciliśmy do gościnnej, obszernej sali Augustany na ciepły posiłek. Przedstawicielki poszczególnych Parafii opowiedziały o działalności swoich kół. Relacje były przeplatane wspólnymi pieśniami. Na koniec w podziękowaniu za ciepłe przyjęcie wręczono upominki na ręce szefowej bielskiego koła p. Marty Twardzik. Postanowiono spotkać się znowu, tym razem w parafii goleszowskiej lub jawornickiej.\nZaprzysiężenie Rady Parafialnej - 21.01.2007\nW niedzielę 21 stycznia 2007 roku zgodnie z przepisami prawa kościelnego\nAktu wprowadzenia z upoważnienia Biskupa Diecezji Cieszyńskiej\ndokonał proboszcz Parafii w Wiśle Jaworniku – ks. Zdzisław Sztwiertnia w\nczasie nabożeństwa połączonego ze społecznością Stołu Pańskiego.\nW wyniku wyborów, które odbyły się w dniu 26 listopada 2006 roku,\nzostały wybrane następujące osoby:\nKadencja Rady Parafialnej trwa 5 lat.\nPo uroczystym ślubowaniu pastor pobłogosławił ich przyszłą pracę dla zboru,\na cała społeczność pomodliła się o mądrość i odpowiedzialną postawę\nNastępnie już po nabożeństwie odbyło się pierwsze posiedzenie,\nktórego celem było wybranie prezydium Rady Parafialnej.\nKuratorem ponownie została pani Elżbieta Pilch,\nsekretarzem – pani Janina Heczko, a\nskarbnikiem pozostał pan Krzysztof Cieślar.\nNoworoczne spotkanie dla kobiet - 06.01.2007\n6 stycznia w święto Epifanii odbyło się w naszej parafii noworoczne spotkanie dla kobiet. Gościem spotkania była pastorowa Halina Sztwiertnia, która podzieliła się swoimi przemyśleniami na temat: "Od ogrodu Eden po czasy współczesne - zwiedzenia". W czasie spotkania nie zabrakło wspólnego kolędowania, modlitwy i rozmów. Wspólny wieczór zakończył się kolacją, po której uczestnicy przeszli do kaplicy na nabożeństwo poprowadzone przez męża pastorowej Haliny, księdza Jana Sztwiertnię.\nNabożeństwo wigilijne 24.12.2006\nW dniu 24 grudnia 2006, tradycyjnie jak co roku, o godz. 22.00 odbyło się wigilijne nabożeństwo w Kościele Ewangelickim w Wiśle Jaworniku. Wzięli udział w nim nie tylko licznie zgromadzeni parafianie, ale również prawie sześćdziesięcioosobowa grupa uczestników wczasów świąteczno-noworocznych, spędzająca ten szczególny czas w Domu Gościnnym Parafii Ewangelickiej w Jaworniku.\nLiturgię poprowadził oraz wygłosił kazanie gospodarz Parafii i Ośrodka – ks. Zdzisław Sztwiertnia. W swoim zwiastowaniu nawiązał do słów z Ewangelii św. Jana: Albowiem Bóg tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie umarł, ale miał żywot wieczny; J.3,16, podkreślając zarówno tradycyjny, ale przede wszystkim duchowy wymiar przyjścia Jezusa na świat.\nNabożeństwo rozpoczęło się wspólnym kolędowaniem, a w śpiewie poprowadzili zbór: młodzieżowy zespół wokalno-instrumentalny oraz chór parafialny.\nCiekawie przygotowane aranżacje muzyczne stworzyły niepowtarzalny nastrój Wigilii Narodzenia Jezusa – Zbawiciela.\nZ modlitwą i radością w sercu zakończyliśmy nabożeństwo około godz. 24.00.\nW terminie od 22.12.2006 do 02.01.2007, odbyły się już po raz 11 wczasy Świąteczno - Noworoczne. Uczestniczyli w nich przedstawiciele 4 diecezji (wrocławska, warszawska, katowicka, cieszyńska), razem 59 osób.\nOto garstka refleksji jednej z uczestniczek:\nDom Gościnny w Wiśle Jaworniku już jedenasty rok z rzędu zorganizował wczasy świąteczno - noworoczne. Uczestniczyły w nich samotne i starsze osoby, które znalazły tu miejsce przy wigilijnym stole. Nasz pobyt rozpoczął się 22 grudnia od uroczystego przywitania i wspólnej kolacji. W tym roku gościła wśród nas jubilatka, która już jedenasty raz przyjechała do Jawornika. To tak wiele mówi - tam gdzie człowiekowi dobrze i miło, tam lubi wracać. Wszystko to zawdzięczamy gospodarzowi parafii ks. Zdzisławowi Sztwiertni. Nie szczędził on czasu aby być z nami, by każdy czuł się jak w prawdziwej kochającej rodzinie, dzielił czas między swoją rodzinę i nas. Codziennie informował co się wydarzy, kto nas odwiedzi, co zobaczymy i usłyszymy. Mieliśmy też miłego opiekuna absolwenta teologii Wiesława Łyżbickiego, który z wielką troskliwością i stoickim spokojem wysłuchiwał naszych bolączek i potrzeb, wielkie dzięki mu za to! Przybyła do nas też młoda dziewczyna o imieniu Żenia pochodząca z Ukrainy (studentka szkoły biblijnej w Dzięgielowie). Słabo mówiła po polsku, ale w zamian cudownie śpiewała grając przy tym na gitarze. Opowiedziała o sytuacji na Ukrainie, oraz o swoim rodzinnym mieście i kościele. Ujęło mnie jej wyznanie gdy na pytanie, a raczej zachętę do pozostania w Polsce, usłyszałam: "Ja muszę wracać, tam jest moja ojczyzna i moja rodzina".\nW wolnym czasie przygotowywaliśmy ozdoby świąteczne, by wspólnie przybrać nimi choinkę. Niedzielny poranek rozpoczęliśmy nabożeństwem połączonym z gwiazdką szkółki niedzielnej i społecznością stołu Pańskiego. W wigilijny wieczór zjedliśmy tradycyjną kolację i podzieliśmy się opłatkiem, by następnie uczestniczyć w niezwykłym koncercie kolęd w wykonaniu tria rodziny Sztwiertniów oraz nocnym nabożeństwie wigilijnym, które na długo pozostanie w naszej pamięci.\nW dzień Bożego Narodzenia w czasie nabożeństwa kazanie wygłosił ks. Sławomir Sikora, oparł je o słowa z księgi Izajasza z rozdziału 11 (Iz 11,1-9). W drugi dzień świat nabożeństwo poprowadził ks. Leszek Czyż. Wszystkie świąteczne nabożeństwa uświetniły występy chóru, zespołu młodzieżowego oraz dzieci.\nOkres między świętami wypełniony był ciekawymi spotkaniami.\nchórek dziecięcy z Wisły Centrum\nJerzy Marcol, dyrektor BSM (praca misyjna w Tajlandii, Mali i na Ukrainie)\nks. Marek Londzin, koordynator Diakoni Diecezji Cieszyńskiej\nMaciej Oczkowski, historyk (temat spotkania: "Książki mają swoje losy")\nks. Emil Gajdacz (prezentacja multimedialna o Albercie Schweitzerze)\nAura w tym roku nie dopisała, brakowało śniegu, ale pomimo wszystko codziennie wybieraliśmy się na spacery po okolicy. Natomiast jak co roku dopisała kuchnia, kuchareczki i nasze apetyty. Powoli zbliżaliśmy się do końca roku. Na godzinę przed północą przeżyliśmy nocną społeczność w kaplicy, po której składaliśmy sobie życzenia zastanawiając się co przyniesie nowy 2007 rok. Tego nie wiemy, ale wierzymy, że nasz Pan Jezus Chrystus będzie nas co dziennie towarzyszył i ochraniał nas na naszych życiowych drogach, które miejmy nadzieję doprowadzą nas w przyszłym roku już po raz dwunasty do Wisły Jawornika.


Andrzej Sadowski: transformacja państwa lub szara strefa | fpg24.pl\nStrona główna Gospodarka Andrzej Sadowski: transformacja państwa albo szara strefa\nAndrzej Sadowski: transformacja państwa albo szara strefa\nO funkcjonowaniu małych przedsiębiorstw w obecnym systemie „apartheidu gospodarczego” w rozmowie specjalnie dla fpg.24 mówi Andrzej Sadowski – ekonomista, publicysta i prezydent Centrum im. Adama Smitha.\n©Archiwum Centrum im. Adama Smitha/Mirosław Stelmach.\nJakie najważniejsze wyzwania stoją obecnie przed małymi i średnimi firmami?\nMałe, a zwłaszcza mikrofirmy w Polsce muszą oswoić się z ewentualną koniecznością przejścia do szarej strefy.\nDlaczego? Zapowiedzi zmian zaprezentowane w ostatnich tygodniach, są zmianami na niekorzyść mikro oraz małych firm i jeżeli nie zostaną odwołane to wymuszą na przedsiębiorcach wejście w szarą strefę. Profesor Zyta Gilowska, jako minister finansów, nieznacznie obniżyła koszty pracy poprzez redukcję wysokości składki rentowej. Jeżeli nawet nieznaczne zmniejszenie opodatkowania pracy spowodowało zauważalny wzrost powstawania nowych firm (w tym dla części opłacało się wyjść z szarej strefy), to działanie znacząco podwyższające podatki spowoduje powrót i ucieczkę firm do tej strefy. Dzięki ówczesnej obniżce udało się uniknąć kryzysu gospodarczego (po 2007 roku), który był efektem spekulacyjnego krachu na rynkach finansowych. Dzięki dodatkowo powstałym firmom oraz tym, które wyszły „z ukrycia”, udało się zamortyzować kryzys. Raport Deutsche Bank z tamtego okresu zauważył, że duży udział gospodarki nierejestrowanej – nieprecyzyjne określanej szarą strefą – zwiększa odporność na kryzys, co miało miejsce w przypadku Grecji czy Polski.\nUderzenie kryzysu w gospodarkę jest jak uderzenie pięścią w gąbkę, która szybciej odzyskuje po nim swój kształt dzięki aktywności przedsiębiorstw gospodarki nierejestrowanej. Polscy przedsiębiorcy, szczególnie ci mikro i mali, mają większy wpływ na życie rodzin niż program 500 Plus. Większości rodzin zapewniają pracę i tworzą między 60 a 70 proc. PKB. Większą część naszego PKB tworzą mikrofirmy.\nPolscy mikroprzedsiębiorcy zostali zepchnięci przepisami i podatkami do statusu lumpenprzedsiębiorców. Po zapłaceniu wszystkich składek i podatków ich sytuacja materialna nie jest lepsza niż pracowników etatowych. Jest nawet gorsza, bo nie mają oni gwarancji stałych przychodów co miesiąc, za to posiadają stałe zobowiązania na dosyć wysokim poziomie. Dlatego właśnie Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców zaczął określać w tej wysokości podatek ZUS, zwany składką, jako zabójcę miejsc pracy w Polsce.\nWyzwaniem dla przedsiębiorców jest nadal niezreformowane państwo, które traktuje ich tak, jak w czasach PRL traktowało się rzemiosło – jako kogoś, kogo trzeba było tolerować, ale jednocześnie kto był celem różnego rodzaju nagonek, nękania i szykan biurokratycznego aparatu. Wówczas władza zapalała na chwilę „zielone światło”, a dziś co jakiś czas rozdaje granty. Ani w PRL, ani w III RP najmniejsi przedsiębiorcy nie mieli gwarancji niezmienialności prawa i podatków na co najmniej dekadę.\nMuszę w tym momencie zareagować, bo jest to nieco szokujące, co pan mówi. Czy dobrze rozumiem, że namawia pan do niepłacenia podatków, obywatelskiego nieposłuszeństwa wobec władzy? W innym miejscu mówił pan też o rejestrowaniu firm poza granicami Polski… Trudno to postrzegać w kategoriach patriotyzmu gospodarczego.\nPatriotyzm gospodarczy, który poniósł rząd na swoich sztandarach będzie pustym hasłem dopóki polska firma w Polsce będzie miała gorzej, niż dzisiaj ma polska firma działająca w Czechach, Słowacji czy Irlandii. W przeciwieństwie do deklaracji o patriotyzmie gospodarczym praktyka rządu cały czas idzie w zupełnie inną stronę. Częścią ogłoszonych zamiarów wyjścia z zapaści jest propozycja pięcioletnich gwarancji niskich podatków i stabilnego prawa, ale tylko dla międzynarodowych korporacji. Czy to nie oznacza, że mamy w praktyce system apartheidu gospodarczego, w którym rodzimi przedsiębiorcy we własnej ojczyźnie są w gorszym położeniu niż międzynarodowe korporacje?\nTo chyba nic w sumie nowego? Warto w tym momencie przypomnieć, że Dobra Zmiana jeszcze przed dojściem do władzy w 2015 roku obiecywała właśnie dowartościowanie polskiego przemysłu i usług. Było to jednym z powodów ich późniejszego zwycięstwa wyborczego. W okresie lockdownu – jak się wydaje – to przede wszystkim polscy przedsiębiorcy byli ograniczani, a nie zagraniczni, będący właścicielami np. marketów budowlanych, galerii handlowych, dyskontów itp.\nDlatego polscy przedsiębiorcy powinni być przygotowani na trudną życiowo dla nich decyzję, czyli przejście do gospodarki nierejestrowanej – poza jurysdykcję urzędu skarbowego, ZUS i innych instytucji kontrolnych. Jest to stresująca i niekomfortowa sytuacja, ale stawką jest utrzymanie działalności i zapewnienie bytu bliskim.\nSugerował pan także, by przerejestrowywali działalność gospodarczą do stref niskich podatków lub bezpodatkowych.\nProszę zauważyć, że z grupy 100 najbogatszych Polaków spora cześć z nich jest dlatego właśnie bogata, bo ma rezydentury podatkowe w innych krajach. Proszę jednak nie zapominać, że zwłaszcza mikro i małe przedsiębiorstwa są przysłowiową solą polskiej ziemi i to one tworzą codzienny byt małych ojczyzn. Nałożenie na nie ciężarów ponad miarę wywoła ich nieuchronną reakcję i znajdą się poza systemem. Wyrejestrowanie się z niego nie oznacza, że nie będą nadal działać i świadczyć usług.\nMiędzynarodowe badania potwierdzają, że im mniej wolności gospodarczej oraz więcej regulacji, tym gospodarka nierejestrowana jest większa. Polska w 2021 roku osiągnęła drugą pozycję w Europie, a dziesiątą na świecie w rankingu skomplikowania przepisów dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej. W tak złowrogim systemie jak polski, przedsiębiorca żyje cały czas ze świadomością, że jego działalność w każdej chwili może zostać zablokowana i zniszczona, a majątek skonfiskowany. Stoi nierzadko przed wyborem nie tylko materialnym, że aby przetrwać musi przejść do szarej strefy, albo podporządkowując się kolejnym niekorzystnym przepisom i podatkom zlikwidować swoją działalność.\nPorozmawiajmy chwilę o pandemii. Jak pan ocenia skuteczność tej pomocy, która jest prezentowana jako sukces rządu, czyli tzw. pomocy tarczowej dla firm w koronakryzysie?\nW Polsce dziś, podobnie jak w USA podczas spekulacyjnego krachu w latach 2007-2008, można zauważyć podobne skutki pomocy typu helicopter money w zachowaniach firm. Cały czas od momentu przyznawania kolejnych tarcz rośnie zakup i leasing luksusowych aut, których ceny w czasie ciągle niepewnej sytuacji zamiast spadać, systematycznie rosną. Wskazuje to, że przynajmniej część tarcz była nieprzemyślana. Podobnie jak niegdyś w USA, gdy bankrutująca firma kupiła za ok. 50 mln dolarów dotacji nowy samolot dla zarządu, aby mógł częściej latać do Waszyngtonu i lobbować za kolejnymi dotacjami. Przedsiębiorcy zaś w Polsce wskazywali, że najefektywniejsza pomoc jaka im trafiła się, to nawet czasowe zwolnienie z płacenia podatku ZUS.\nGdyby za te miliardy, wydane jako helicopter money i w tarczach, opłacono na przynajmniej pięć lat polskim przedsiębiorcom ZUS, to wywołałoby to kolejny po 1988 roku w naszym kraju „cud gospodarczy”.\nCo jest najbardziej potrzebne obecnie firmom i polskiej gospodarce?\nPotrzebna jest uczciwa diagnoza stanu państwa i jego instytucji, dla dokonania zaniechanej w latach 90. XX wieku transformacji. Biurokracja państwowa cały czas tkwi korzeniami mentalnie w traktowaniu przedsiębiorców i obywateli jak w czasach zaborów. Realizacja jej interesów akceptowana przez polityków powoduje co roku straty u przedsiębiorcy rzędu ok. 70 mld zł z powodu złych i szkodliwych przepisów. Mamy znacznie więcej własnych środków, niż biurokracja unijna może nam przyznać. Dziś środki umacniają biurokrację i aż tak bardzo nie zwiększają konkurencyjności naszej gospodarki. Najwięcej zyskałaby ona na transformacji państwa polskiego.\nAndrzej Sadowski – założyciel i prezydent Centrum im. Adama Smitha – Pierwszego Niezależnego Instytutu w Polsce, a także – między innymi – jeden z założycieli (1996) i członek zarządu Transparency International Polska (do 2003), członek Narodowej Rady Rozwoju przy Prezydencie RP obu kadencji (2009-2010 i 2015-2020), członek Rady Naukowej Ośrodka Badań nad Przedsiębiorczością Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (2009).\nPoprzedni artykułOdbudujmy Pałac Saski – rozmowa z Tadeuszem Płużańskim\nNastępny artykułPonad 45 mln zł dla przedsiębiorstw w ramach konkursu „Akademii Menadżera MMŚP – kompetencje w zakresie cyfryzacji”