Witaminy dla zabieganego człowieka - bizhub24.pl - Forum\nWitaminy dla zabieganego człowieka\nRejestracja: 08 kwie 2019, 10:17\nPost autor: wszebor » 07 sie 2019, 0:09\nNa co dzień jestem w rozjazdach i nie zawsze mam czas jeść pełnowartościowe posiłki. Jak jestem w domu, to staram się to nadgonić, ale różnie bywa. Szukam jakiś dobrych witamin, żeby uzupełnić ewentualne niedobory. Ktoś, coś?\nRejestracja: 30 lip 2019, 23:15\nRe: Witaminy dla zabieganego człowieka\nPost autor: Luiza-89 » 07 sie 2019, 4:41\nMożesz sobie po prostu robić w drogę jakieś koktajle, albo zabierać owoce do pudełka\nPost autor: wszebor » 07 sie 2019, 8:00\nWiem wiem, ale czasem serio jest trudno to ogarnąć i zmobilizować się\nRejestracja: 30 mar 2019, 2:37\nPost autor: Marcin96 » 07 sie 2019, 11:56\nświetnie Cię rozumiem. Od roku jeżdżę jako przedstawiciel handlowy i widzę jak zaczęły mi lecieć wypadać włosy, latała mi powieka itd. Biorę od kilku tygodni Multiwitaminę. Trzeba zadbać o siebie trochę.\nPost autor: wszebor » 07 sie 2019, 12:12\nPost autor: szklanica » 19 gru 2019, 16:44\nNie ufam witaminom w tabletkach.. kiedys bralam rozne ale i tak mialam niedobory. Dopiero jak kupilam wyciskarke Midea taka wolnoobrotowa i zaczelam pić świeże zdrowe soki moje poziomy sie poprawiły. Tez duzo pracuje wiec albo pije je w domu albo zabieram w bidonie\nPost autor: domin » 27 sty 2020, 17:25\nWitaminy są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu, a ich głównym źródłem jest racjonalna dieta. Nie należy jednak zapominać, że ich nadmiar może być dla organizmu równie niebezpieczny jak niedobór. W wolnej chwili sprawdźcie ten artykul https://migliori-integratori.it/vitamin ... compresse/ gdzie wszystko jest dokładnie opisane.\nPost autor: aśka » 04 lis 2020, 12:33\nwszystkie witaminy są potrzebne i to nie tylko zabieganym\nPost autor: stalowa » 26 lis 2020, 19:05\nCo do tego się zgodze w stu procentach a najwazniejsza jest na pewno witamina d dla dzieci bo dzięki niej mogą się prawidłowo rozwijać a trzeba też wiedzieć że ona wspomaga też odporność\nPost autor: WiolkaKa » 22 gru 2020, 13:58\nZabiegany człowiek będzie zapominał codziennie o witaminach. Dlatego dla takich osób najlepszym rozwiązaniem są kroplówki witaminowe. Zabieg trwa niecałą godzinę, a wykonuje się raz na rok. Bardzo i bardzo wygodne rozwiązanie. Polecam to miejsce: https://nasz-gabinet.pl/wroclaw/kroplowki-witaminowe/ mają ogromny wybór rodzajów wlewów na każdą potrzebę.\nPost autor: iglak » 28 gru 2020, 8:40\nTeraz bardzo dużo ludzi, żyje w biegu i dużym stresie. Niestety taki tryb życia powoli niszczy nasze zdrowie, które w końcu zacznie to pokazywać. Dlatego warto o siebie zadbać, choćby stosując prebiotyki. Osobiście polecam wam spojrzeć na ten zestaw https://mynarum.com/power-pack. Znajdują się w nim produkty, które na pewno doprowadzą jelita do lepszego stanu, tak by mogły przetrwać ten ciężki czas.\nPost autor: hżuk » 08 sty 2021, 22:09\nprzyjmuję na co dzień estrovitę immuno, pomaga to mojej odporności, czuję ze mam wiecej energii, rzadziej mnie coś lapie widze, ze faktycznie by o warto systematycznie pić ten olej\nPost autor: Ańka » 29 sty 2021, 10:41\nJa od zeszłej zimy biorę https://straznikodpornosci.pl i jestem zaskoczona bo jeszcze nie chorowałam, a tak to zawsze coś mnie w zimę łapało.\nPost autor: jęka » 31 sty 2021, 11:55\nKażdy z nas jest zabiegany, ale jakby przyszło co do czego to niestety jest taka kwestia, że ludzie zapominają o swoim zdrowiu. Kuracja https://mynarum.com/zestaw-power--gratis,65,91.html probiotyczna powinna wam pomóc, tylko pamietajcie o odpowiednim przyjmowaniu i o regularności. To klucz do sukcesu.\nPost autor: jołi » 10 mar 2021, 22:38\nJa postanowiłem się wziąc za zdrowie, więcej się ruszam, zdrowiej jem, żona mi kupiła olej estrovita men, ten preparat zawiera oleje które wspomagają zdrowie, pomaga utrzymac odpowiedni poziom cholersterolu we krwi, dba o kości i odporność, a także o prostatę i układ moczowy\nPost autor: bruńka » 30 mar 2021, 21:31\nProfilaktycznie piję teraz sambucol bo się gorzej czulam, on ma działanie przeciwwirusowe i wzmacniające. Mam w wersji strong w kapsułkach. Taka forma mi najbardziej odpowiada, od razu jak czuję ze coś mnie rozkłada to zaczynam stosować i inekcja zazwyczaj szybko przechodzi


Nowy hotel na pograniczu Gdańska Oliwy i Wrzeszcza. Giełdowy deweloper Marvipol do Gdańska wchodzi z inwestycjami hotelowymi - Dziennikbaltycki.pl\nPorządki przedświąteczne? Zrób plan na każdy dzień tygodnia\nDron, galeon i tunel lodowy na Targu Siennym\nJakie mieszkanie jest trendy? [galeria]\nNowy hotel na pograniczu Gdańska Oliwy i Wrzeszcza. Giełdowy...\n2 października 2018 02.10.2018 Aktualizacja: 2 października 2018 13:43 02.10.2018 13:43\nNowy hotel powstanie przy ul. Grunwaldzkiej 239\nNa pograniczu Gdańska Wrzeszcza i Oliwy rozpoczyna się budowa nowego hotelu. W obiekcie będzie łącznie 346 lokali, które jako produkt będą oferowane osobom inwestującym w nieruchomości w formule aparthotelowej z ustalonym czynszem najmu. Zakończenie inwestycji i oddanie do użytkowania planowane jest w maju 2021 r.\nFormułą inwestycji i partnerzy\nHotel, dzięki pozyskaniu renomowanego partnera InterContinental Hotels Group, będzie funkcjonował w ramach znanych sieci Holiday Inn Express oraz Staybridge Suites. Marvipol podpisał właśnie dwie umowy franczyzowe, dzieląc obiekt pomiędzy partnerów.\n210 pokoi, zlokalizowanych na piętrach od drugiego do szóstego, funkcjonować będzie pod marką Holiday Inn Express.\nNatomiast 136 apartamentów, zlokalizowanych na piętrach od siódmego do dziesiątego, dostępnych będzie pod brandem Staybridge Suites.\nStudia będą posiadać jedną lub dwie sypialnie. Według zamierzeń inwestora oferty obiektu będą adresowane główne do gości hotelowych decydujących się na przedłużony pobyt.\nMarvipol, który odpowiada za realizację projektu i sprzedaż lokali, we współpracy z renomowanym podmiotem będzie również operatorem i zarządzającym obiektem. Będzie miał dostęp do systemu rezerwacji IHG, a także będzie mógł korzystać z know-how IHG na etapie realizacji inwestycji oraz funkcjonowania budynku.\n- Startujemy z kolejnym projektem lokali inwestycyjnych. To oznacza, że segment aparthoteli oraz apartamentów na wynajem staje się dla nas coraz bardziej interesujący i stanowi dobre uzupełnienie działalności mieszkaniowej i magazynowej. Jesteśmy bardzo zadowoleni z rozpoczęcia współpracujemy z IHG. Holiday Inn Express i Staybridge Suites są uznanymi i popularnymi sieciami hotelowymi. Dlatego jesteśmy przekonani, że związanie się z silnym partnerem zapewni osiągniecie satysfakcjonującej rentowności i zwrotu z kapitału – podkreśla Mariusz Poławski, wiceprezes zarządu Marvipol Development SA.\nHoliday Inn Express i Staybridge Suites są uznanymi i popularnymi sieciami hotelowymi. Dlatego jesteśmy przekonani, że związanie się z silnym partnerem zapewni osiągniecie satysfakcjonującej rentowności i zwrotu z kapitału.\nNowa strategia na rynku deweloperskim\nDeweloper, który dotychczas zrealizował ok. 20 projektów mieszkaniowych w Warszawie, Krakowie i Wrocławiu i jeden (ale jaki!) biurowiec, wyraźnie zaczyna zmieniać przeznaczenie budowanych nieruchomości zgodnie z duchem czasów. W przygotowaniu Marvipol ma kolejne projekty deweloperskie, będące produktami inwestycyjnymi, m.in. w Gdańsku i Kołobrzegu.\nMarvipol kupił przed kilkunastoma miesiącami dwie działki w Śródmieściu. Na pierwszej, przy ul. Toruńskiej, na której stał obiekt CEZAL-u (wyburzony na początku br.) deweloper zamierza jeszcze w tym roku wprowadzić do sprzedaży kolejną inwestycję, w której oferowane będą lokale na wynajem.\nFirma kupiła też działkę u zbiegu ul. Chmielnej i Jaglanej, gdzie według wstępnych zapowiedzi na terenie o powierzchni 3,5 tys. m kw. zrealizuje mieszkania o łącznym metrażu 9 tys. m kw. A ostatnio głośno się stało o inwestorze dzięki ogłoszeniu zamiarów nabycia biurowca Organica przy ul. Heweliusza i przekształcenia go w hotel.\nO ile o tych inwestycjach mówiło się już wcześniej – o przygotowaniu nowej inwestycji, która wchodzi właśnie na rynek było cicho.\nW cieniu Prosta Tower\nPrzy okazji Marvipolu nie sposób nie wspomnieć o architektach: perłą w koronie dewelopera jest jeden z najciekawszych warszawskich biurowców Prosta Tower, zaprojektowany przez nieodżałowanego proc. Stefana Kuryłowicza i Autorską Pracownię Architektury. Deweloper przywiązują dużą wagę do jakości architektury.\nProjekt hotelu w Gdańsku powstał natomiast w sopockiej pracowni Marcina Kaniewskiego. Proconcept stoi za kilkoma ważnymi realizacjami w Trójmieście. To m.in. inwestycje zakończone - Sopot Centrum (przebudowa dworca kolejowego w Sopocie), Good Point 761 (udana rekonstrukcja i rozbudowa kamienicy przy al. Niepodległości) i w trakcie realizacji - La Playa Palace (adaptacja XIX-wiecznego pałacyku przy ul. Wosia Budzysza na nowoczesną rezydencję). Jak widać wszystkie łączą architekturę nowoczesną z zabytkową.\nParyski szyk w gdańskiej kamienicy [zdjęcia]\nW Gdańsku mieszkania drogie jak w Krakowie


Residencial Roxi, Lizbona - zdjęcie: The view from our room ... take tram 28 to see Lissabon!\nWyszukaj Europa›Portugalia›Central Portugal›Lisbon District›Lizbona›Lizbona Hotele›Zdjęcia Residencial Roxi\nZdjęcie: “The view from our room ... take tram 28 to see Lissabon!\nPrzytulne i blisko do...\nz obiektu Residencial Roxi\nNr 174 wśród 247 hoteli w lokalizacji Lizbona Avenida Almirante Reis 31 3, Lizbona 1150-009, Portugalia Udogodnienia w hotelu\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zgłoś Znasz lokalizację Residencial Roxi? Podziel się opinią na jej temat!\nDodaj zdjęcie Residencial Roxi — zobacz wszystkie recenzje (134) Zobacz podobne hotele Residencia Mar dos Acores 252 recenzjiWyświetl ceny 0.8 km Safira 56 recenzjiWyświetl ceny 1.1 km Residencial O Paradouro 211 recenzjiWyświetl ceny 0.9 km Zobacz wszystkie hotele (Lizbona) O nas


Zdolność do komunikacji u dziecka - czyli, co zabija w Tobie potencjał | Ultra Dystans\nZdolność do komunikacji u dziecka - czyli, co zabija w Tobie potencjał\nTrochę czasu minęło odkąd do Ciebie tu pisałem. Na szczęście mam usprawiedliwienie: udało nam się kilka razy poważnie porozmawiać w rzeczywistości. Czyli lepiej, bo jak wiesz nic nie zastąpi pogawędki w cztery oczy. Inna sprawa, że to ja więcej mówiłem, a Ty ograniczałeś się do (mam taką nadzieję) słuchania.\nNo właśnie. Słuchałeś... Zastanawiam się, w którym momencie straciliśmy szansę na to, żebyś umiał otwarcie, bez problemów i chętnie rozmawiać. Mówić wszystko co myślisz, wyrażać swoje opinie i opisywać uczucia. A może pytanie powinno brzmieć : czy w ogóle była na to szansa? Są przecież ludzie, którzy unikają kontaktu z innymi, nie uśmiechają się, nie odpowiadają na powitania i uciekają przed każdą próbą zbliżenia.\nCzy taki chcesz być?\nOddalony, odsunięty, sam?1\nZważ proszę na to, że specjalnie użyłem słowa „chcesz”, a nie zwrotu "czy taki jesteś?". Bo widzisz, nie wierzę w to, że ktoś rodzi się odludkiem czy samotnikiem. Pewnie, są ludzie bardziej i mniej towarzyscy, ale kompletne odwrócenie się od innych nie może być naturalne. Człowiek jest zwierzęciem stadnym i jako takie, ma zakodowane życie w grupie. Możesz się z tym nie zgadzać, możesz walczyć, ale proszę Cię, daj sobie szansę otwarcia się na świat. Na innych ludzi. Na nowe wyzwania, doznania i doświadczenia. Naprawdę warto.\nWiem, wiem… kiedyś, jeszcze nie tak dawno temu, to ja gadałem Ci wciąż, że ludzie są głupi, pazerni i żądni władzy.\nBo są, ale dotarło do mnie, że nie wszyscy! Są wokół i tacy, z których naprawdę warto poznać, porozmawiać, spędzić trochę czasu. To oni napędzają ten świat i posuwają go do przodu! Oni, nie politycy, czy szefowie wielkich korporacji. Tylko Ci ludzie z pasją, uśmiechnięci, otwarci, szukający, uczący się i pracujący ciężko na to, aby ich życie wyglądało dokładnie tak, jak to sobie wymarzyli…\nBądź taki! Nie trać czasu, ucz się na błędach moich, proszę Cię Synku. Wiem, że to ciężko, ja sam nie chciałem wiele razy słuchać innych, starszych i mądrzejszych ode mnie ludzi. I patrz, ile czasu zajęło mi dojście do niektórych wniosków…\nOwce i pasterze, pamiętasz…?\nI jeszcze kilka słów o samotności, oddalania się i życia z boku. Kiedyś, jeszcze przed moim nawet urodzeniem i wcześniej, mogły takie zachowania pojawiać się przez doznane krzywdy, stratę bliskiej osoby, chorobę. Ludzie nie znali wtedy swoich uczuć i nie umieli nazwać ogarniających ich emocji przez co odsuwali się sami, lub byli odsuwani przez innych. Oczywiście to samo dzieje się i dziś, tyle tylko, że doszło nowe zagrożenie. O wiele większe i potężniejsze niż wszystkie choroby i depresje razem wzięte. Tym zagrożeniem jest...\nTak, smyku. Technologia czyli komputery, laptopy, smartfony, tablety, telewizja i Internet, który spina to wszystko w swojej sieci. To właśnie jest zagrożenie, przez które nie tylko Ty, ale i setki tysięcy dzieciaków na całym świecie zatraca umiejętność rozmowy i wyrażania własnych emocji. Jedyne, co Was interesuje to kolejny filmik na YT, lajk na FB, czy fotka na Insta. Komunikujecie się przez smsy, czaty i komentarze na fejsie. A w rzeczywistości potraficie tylko burknąć cześć i patrzeć w podłogę, bo nagle trzeba coś powiedzieć naprawdę, zapytać, odpowiedzieć, wyjaśnić…\nNie myśl tylko, że kiedyś było zupełnie inaczej i wszystkie dzieciaki stanowiły wzór komunikatywności, otwartości i życia społecznego. Wyjątki znajdą się zawsze. Bo choć nie było netu, androida i social mediów, to zdarzały się rodziny, w których w ogóle nie rozmawiano z dziećmi, dbając jedynie o pracę i o to, by chodziły do szkoły. Tyle tylko, że te dzieciaki wracały ze szkoły, jadły obiad i wychodziły z domu na dwór, gdzie pół dnia spędzały z innymi dzieciakami. I gadały, kłóciły się, godziły, śmiały, wymyślały nowe zabawy albo modyfikowały stare. Słowem, żyły w grupie, w której trzeba było umieć powiedzieć swoje i wysłuchać czyjegoś.\nFantastyka, co? A jednak tak było, uwierz mi, albo zapytaj swojego dziadka. W Twoim wieku sam zasuwałem do szkoły i stałem w długich kolejkach po bułki w osiedlowym sklepie. :)\nA Ty dziś wołasz tylko, że jesteś głodny, nie pamiętasz o pracach domowych i nie wiem, czy trafiłbyś ze szkoły do domu, gdyby nikt nie mógł Cię odebrać2. A zamiast sobie poradzić z kolegą z klasy, to przychodzisz do mnie i prosisz, żebym zapytał go, dlaczego przezywa Cię „wieśniak”. A przecież tyle razy już mówiłem Ci, że to on jest wieśniak! A ty masz się nim nie przejmować, bo takie zachowanie świadczy o tym, że czeka go smutne życie. Co z tego, że jego starzy mają dwa mercedesy, dom i sprzątaczkę? Jeśli ich dziecko robi takie rzeczy, to nie ma czego zazdrościć...\nMusisz się nauczyć radzić z problemami. Rozwiązywać je w miarę możliwości samemu i dopiero, gdy nic nie poskutkuje (bez użycia pięści, oczywiście) to zwrócić się o pomoc do starszych. Do nas albo do nauczycielki. Wszystko, byle działać i nie pozwolić gnojkowi na rozwinięcie skrzydeł…\nKocham Cię, buziaki\n1 – Ja byłem. Nie polecam.\n2 – Najgorsze jest w sumie nie Twoje zachowanie, a to, że to moja i Twojej mamy wina… Ale jest szansa, bo zdajemy sobie z tego sprawę i postaramy się, żebyś wyszedł na prostą. Będzie bolało, bo zawse boli, gdy nagle mama nie chce naszykować kanapki czy spakować tornistra, ale przejdzie. W myśl zasady, że „co Cię nie zabije, to Cię wzmocni”. Cheers budy! :)


Fakty i mity dotyczące zimowej pielęgnacji maluszka – rady położnej | Mamotoja.pl\nFakty i mity dotyczące zimowej pielęgnacji maluszka – rady położnej\nJak powinna wyglądać pielęgnacja noworodka w okresie jesienno-zimowym? Czy po kąpieli emolientowej użyć balsamu? Co stosować na usta malucha? Na te i wiele innych pytań mam odpowiadała podczas liveczatu na Facebooku Dorota Lewandowska, pielęgniarka z oddziału Intensywnej Terapii Noworodka Instytutu Matki i Dziecka.\nPielęgnacja noworodka, szczególnie tego urodzonego przedwcześnie, na pierwszy rzut oka nie jest prosta. Skóra maluszka jest niedojrzała, cienka oraz mniej odporna na podrażnienia i urazy niż skóra starszych dzieci. W związku z tym o każdej porze roku, jednak szczególnie w okresie jesienno-zimowym, należy zwracać uwagę na ubiór dziecka oraz warunki panujące na zewnątrz, jak i te w domu, a także z rozwagą dobierać kosmetyki dla wrażliwej skóry maluszka. O faktach i mitach związanych z pielęgnacją noworodka podczas liveczatu prowadzonego przez dziennikarkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek opowiadała Dorota Lewandowska, pielęgniarka z oddziału Intensywnej Terapii Noworodka Instytutu Matki i Dziecka.\nJeśli jest zimno, lepiej unikaj spacerów – prawda czy mit?\nChociaż mówi się, że nie ma złej pogody na spacer, to w przypadku noworodków faktycznie można taką określić. Nasz ekspert zalecił, by przy temperaturze -8˚C lepiej nie wychodzić z maluszkiem na spacer, przy czym warto pamiętać, by sprawdzać temperaturę odczuwalną, a nie tylko widoczną na termometrze. Oprócz nieodpowiedniej temperatury, mamę z noworodkiem powinna zatrzymać w domu ulewa lub silny wiatr. I tutaj istotne jest także to, że nie zaleca się wychodzenia z domu na spacer, ale jeśli wyjście jest konieczne i związane np. z wizytą u lekarza, to oczywiście można to zrobić.\nZ bardzo małym dzieckiem lepiej nie wychodź na spacer – prawda czy mit?\nJeśli temperatura odczuwalna jest powyżej 15˚C, to można wyjść na spacer z noworodkiem od razu. Z kolei, jeśli jest poniżej 15˚C, to werandując dziecko od połowy 2. tygodnia życia, warto wyjść z nim na pierwszy spacer około 4. tygodnia życia. Spacer powinien trwać około 15-30 minut.\nWerandowanie jest możliwe o każdej porze i w każdych warunkach – prawda czy mit?\nZgadza się, werandowanie jest możliwe o każdej porze roku i bez względu na panujące warunki atmosferyczne. Powyżej 15˚C można werandować dziecko od 5. dnia życia, a przy temp. poniżej 15˚C zaleca się, by to robić w połowie 2. tygodnia życia. Należy zwrócić uwagę na to, by zacząć werandowanie od 5-10 minut, ubrać noworodka jak na spacer i dopiero wtedy wprowadzić go do pomieszczenia z otwartym oknem. Następnie należy codziennie zwiększać czas o 5-10 minut.\nNa spacer ubierz dziecko na cebulkę – prawda czy mit?\nAby skóra dziecka była w dobrej kondycji, a maluch czuł komfort podczas spaceru, należy ubrać go tak, by nie zmarzł ani się nie przegrzał. Zasada jest taka, by miał na sobie o jedną warstwę więcej niż osoba dorosła. Takie same zalecenia dotyczą także dzieci urodzonych przedwcześnie (jeśli maluch nie otrzymał indywidualnych zaleceń uwzględniających tę kwestię).\nNoworodek zawsze musi nosić czapeczkę – prawda czy mit?\nNie ma takiej potrzeby, aby noworodek po 5. dniu życia nosił czapeczkę w domu. W pierwszych 2.-5. dniach życia zwykle ją zakładamy, gdyż na początku przez powierzchnię główki maluch szybko traci temperaturę. Z kolei podczas spacerów, jeśli wymagają tego warunki atmosferyczne, warto stosować czapeczkę (najlepiej bez wiązania na szyi, bo te denerwują maluszki) oraz rękawiczki (zwykle poniżej 15˚C).\nPółroczne niemowlę można kąpać w tych samych kosmetykach, co 3-letniego starszaka – prawda czy mit?\nKosmetyki zawsze należy dobrać do wieku dziecka. Z pewnością półroczne niemowlę nie powinno stosować kosmetyków, które przeznaczone są dla dzieci powyżej 3. roku życia. Jeśli jednak rodzicom zależy na zmniejszeniu ilości kosmetyków i tym samym kosztów, dla takiego rodzeństwa lepsze będą kosmetyki od 6. miesiąca życia.\nZimą łatwiej o odparzenia – prawda czy mit?\nJeśli chodzi o noworodka, to jest to dolegliwość indywidualna i odparzenia mogą wystąpić zarówno zimą, jak i latem. Aby zmniejszyć ich ryzyko, warto przed każdym spacerem zmienić pieluszkę dziecka. Jeśli noworodek ma wrażliwą skórę, spacery nie powinny być długie.\nUszy dziecka można czyści patyczkami – prawda czy mit?\nAby wyczyścić zewnętrzną część małżowiny, można korzystać z tradycyjnych patyczków. Należy jednak pamiętać, by nie wkładać ich do wewnętrznej części ucha, co może zaszkodzić maluchowi. Woskowina to materiał ochronny kanału słuchowego, którego nadmiar wycieka, tym samym pielęgnacja powinna dotyczyć tylko zewnętrznej części ucha. Specjalne preparaty mogą być stosowane po wcześniejszym uzgodnieniu tego z lekarzem.\nSkóra dziecka potrzebuje kosmetyków z filtrami UV – prawda czy mit?\nAby poprawnie zastosować taki preparat, należy zapoznać się z instrukcją widniejącą na opakowaniu. Warto też pamiętać, że wodoodporne kosmetyki z filtrem UV zmywają się po dłuższym przebywaniu w wodzie, dlatego należy powtarzać aplikację. Trzeba mieć także na uwadze, że te preparaty stosujemy także w okresie jesienno-zimowym. Jesienią możemy wybierać te z wodą w składzie, bo będą dodatkowo nawilżały skórę, a zimą już bez jej dodatku. Nie należy aplikować ich na rączki, jeśli dziecko jest już na tym etapie, gdy wkłada je często do buzi.\nPo kąpieli emolientowej należy użyć balsamu – prawda czy mit?\nNie należy, gdyż emolienty zawierają parafinę ciekłą, która pozostaje na skórze dziecka, dzięki czemu nie trzeba już stosować do jej pielęgnacji balsamu czy oliwki.\nUsta dziecka można pielęgnować kremem do twarzy – prawda czy mit?\nUsta nie wymagają stosowania specjalnego preparatu. Zaleca się, by dbać o nie przy użyciu kremu do twarzy. Jeśli są bardzo przesuszone, można stosować wazelinę lub inny preparat, który zlecił lekarz.\nDo jesienno-zimowej pielęgnacji skóry niemowląt idealnie sprawdzą się kosmetyki z serii Ziajka. To polskie, sprawdzone preparaty, które łagodnie pielęgnują delikatną skórę maluszków.\nMateriał powstał z udziałem marki Ziaja


...ale zaczytana...: Stos# 4 - Szkoła i książki\nKatie -Niepoprawna Romantyczka 5 września 2013 19:36\nLawendę w chodakach czytałam jakiś 4 lata temu, jeszcze w gimnazjum :) Mile wspominam tą lekturę. Klasa pani Czajki- o jej ! Gdybym mogła to bym Ci ją zabrała :) Pozaświatów nie czytałam, ale coraz bardziej przekonuje się do fantastyki. Ania <3 moje dziecinstwo spędziłam z nią. Tak samo jak z Harrym, a pierwszą część wspominam niezwykle ciepło. Ostatnio spowiedź zebrała dużo opinii- negatywnych jak i pozytywnych- ja na jej temat mam mieszane uczucia.\nKornelia Pikulik 5 września 2013 20:19\nZ tego zestawu czytałam tylko Harrego i "Anię z Zielonego Wzgórz" i obie wspominam bardzo dobrze. Pozostałych pozycji niestety nie znam.\nDżejEr Carmen 5 września 2013 20:35\nHarry <3 Pozaświatowców chciałabym cztnąć, podobnie jak Magiczną gondolę :) powodzenia w szkole ;)\nAlicja Pro 5 września 2013 20:55\nOooo! Wszystkiego zazdroszczę! Czytałam jedynie Harry'ego. Najbardziej chciałabym dostać w swoje łapki Wszechświaty i Magiczną gondolę. Życzę Ci miłej lektury i serdecznie pozdrawiam :D\nAneczka 5 września 2013 21:42\n"Ania z Zielonego Wzgórza" jest bezkonkurencyjna! Przynajmniej dla mnie:) Pozdrawiam serdecznie!\nPaweł Rz. 5 września 2013 22:05\nNiezły stosik :D Chciałbym dostać w swoje ręce połowę twoich zdobyczy, w szczególności "Wszechświaty" i "Magiczną gondolę". :)\nSerdecznie pozdrawiam i czekam na recenzje! :) :)\nKlaudia Sowa 5 września 2013 22:09\n"Harry Potter" wiadomo :)! Zazdroszczę Ci "Ostatniej spowiedzi". Kiedy ja chodziłam do gimnazjum przez 3 lata na dodatkowe lektury wybrałam: "Igrzyska śmierci", "My dzieci z dworca ZOO" oraz "Ćpun" :)\nNatalia M 6 września 2013 13:28\nCzytałam i mam "Ostatnią spowiedź", a "HP" to moje ulubione książki. :D\nSylwuch 6 września 2013 18:15\nUwielbiam i znam całą Sagę Miętową, więc polecam Ci "Lawendę w chodakach". "Ania z Zielonego Wzgórza" oraz "Klasa pani Czajki" to cudowne lektury, a "Ostatniej spowiedzi" zazdroszczę.\nPaweł B. 7 września 2013 09:43\nPonieważ od jakiegoś czasu czytam Twojego bloga, chciałbym Cię nominować do nagrody Liebster Blog Award! Pytania znajdziesz tutaj: http://pokaz-slowa.blogspot.com/2013/09/liebster-blog.html\nEsa Czyta 7 września 2013 10:40\nCzekam na recenzję "Wszechświatów", a co do HP to mam nadzieję, że pochłonie Cię tak jak mnie w podstawówce :)\nMeg Sheti 7 września 2013 10:45\nPolecam "Ostatnią spowiedź" :D "Wszechświaty" czytałam i ogółem ok, ale czegoś mi zabrakło.\nMaja B. 7 września 2013 11:32\nCzytałam kilka książek ze stosiku. A dodatkowa lektura... "Harry Potter", "Narnia", "My, dzieci z dworca ZOO"? Z resztą, ja ci nie doradzę, nie wiem, jaki jest twój gust :)\nAmbiwalentna :) 7 września 2013 12:43\n"Anię.." i "Harry'ego.." uwielbiam ;) "Dywizjon 303" mimo, że był moją lekturą w zeszłym roku był dla mnie nie do przeskoczenia i nie czytałam go, bo jest naprawdę strasznie nudny.\nAgnes Recenzentka 7 września 2013 23:44\nPrzeczytałam "Lewendę w chodakach" w gimnazjum i wtedy bardzo mi się podobała :)


Kendall Jenner wpadła w oko znanemu, czarnoskóremu muzykowi - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Kendall Jenner » Kendall Jenner wpadła w oko znanemu, czarnoskóremu muzykowi\nNa ten związek czekają wszystkie show biznesowe media. Z kim zwiąże się piękna i sławna Kendall Jenner (20 l.)?\nNiestety, nic nie wyszło z jej związku z Harrym Stylesem. Zakładamy, że unikanie prysznica nie było jego największą wadą. Zapewne była nią niechęć do wiązania się na stałe. Muzyk jasno przedstawił swoje sercowe plany na najbliższe lata - żadnych zobowiązań, sama zabawa. Kendall została tylko zemsta, która w tym przypadku okazała się nie słodka, a śmierdząca. Celebrytka o braku higieny swojego eks wypowiedziała się w rodzinnym show.\nCzy Jon Snow naprawdę zginął? Długo oczekiwany trailer szóstego sezonu Gry o Tron nareszcie ujrzał światło dzienne. Tradycyjnie jednak powoduje jeszcze większy mętlik w głowach fanów, ponieważ zawiera elementy, których jeszcze ... czytaj więcej


Czarci most [Anna Bichalska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Anna Bichalska Liczba stron:\nISBN: 9788378353874 Data wydania:\nRedakcja Anna Seweryn-Sakiewicz Projekt okładki © Pracownia WV Ilustracja na okładce © mythja/istockphoto.com Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej Grzegorz Bociek Korekta Urszula Bańcerek Wydanie I, Chorzów 2014 Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA 41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35 fax 32-348-31-25 office@videograf.pl www.videograf.pl Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o. 01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21 tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12 dystrybucja@dictum.pl www.dictum.pl © Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2014 tekst © Anna Bichalska ISBN 978-83-7835-387-4\nRozdział 1. Powroty I Od godziny przewracał się z boku na bok. Wydawało mu się, że jego uszy znów wypełnia ten dźwięk. Przypominał szepty i ciche skargi. Od prawie dwudziestu lat nie słyszał ich tak wyraźnie. I tak wielu. Coś było nie tak. Czyżby to Brama? A może w końcu zaczął wariować? Nie. Jeśli przetrwał tamto, co stało się przed osiemnastu laty, to chyba nic już nie mogło doprowadzić go do szaleństwa. Powoli świtało. Janina spała obok, widział jej siwe włosy rozrzucone na poduszce. Tyle lat już ze sobą spędzili. Janowi przez chwilę wydawało się, że widzi tę młodą twarz, co niegdyś, kiedy po raz pierwszy ją zobaczył. Jakby wyczuła, że właśnie na nią patrzył, bo w tej samej chwili otworzyła oczy. — Nie śpisz? — zapytała. — Nie, nie mogę. Uniosła głowę i spojrzała na zegarek. — Jeszcze wcześnie. Piąta. Westchnął i utkwił wzrok w suficie. — Znowu miałeś te sny? — Zaniepokojona dźwignęła się z poduszki. — Nie — uspokoił ją. Nie chciał jej mówić, że w rzeczywistości było gorzej. Że znowu słyszał te przeklęte głosy. Nie chciał jej martwić. Chociaż Janina i tak nie zdawała sobie sprawy z tego, co to mogło oznaczać. Tak było lepiej. — W gardle mi zaschło. Muszę się czegoś napić. Podszedł do stolika i sięgnął po szklankę z wodą, a potem upił kilka łyków. Odsłonił na chwilę rolety. — Chyba będzie dziś ładny dzień — powiedział i wrócił do łóżka. — Wszystko dobrze? — zapytała z troską i pogładziła go po ramieniu. — Tak. W porządku — skłamał. — Śpij. — Pogłaskał ją po dłoni. — Ja też spróbuję. Starał się rozluźnić i nie myśleć o niczym. Głosy po jakimś czasie ucichły. Nadeszły jednak wspomnienia o Wandzie. Wczoraj był jej pogrzeb. Znał ją tyle lat. Bardzo żałował, że odeszła. Wanda… To ona powiedziała mu, że te głosy nie muszą oznaczać szaleństwa. Wierzyła w takie rzeczy. On nie bardzo. Przynajmniej wcześniej, zanim ją spotkał. Zawsze starał się myśleć racjonalnie, jednak w końcu nie miał wyjścia — musiał uwierzyć. A teraz znowu miał to dziwne przeczucie, dokładnie tak jak przed osiemnastu laty. Może gdyby wtedy go posłuchał, wszystko potoczyłoby się inaczej. Tak wiele razy o tym rozmyślał. W końcu, jak zawsze zresztą, doszedł do wniosku, że temu, co się stało, nie dało się zapobiec. Pewne rzeczy po prostu się dzieją, czy tego chcemy, czy nie. Zamknął oczy i wreszcie zaczęła ogarniać go senność. Jednak przeczucie pozostało. Nieodparte i uporczywe przeczucie, że zdarzy się coś niedobrego. * * * — Dokąd ma być ta wycieczka? — zapytała mama, pakując kanapki do jego plecaka. Tomek czuł coraz większe wyrzuty sumienia w związku z tym, co zamierzał zrobić. Ale teraz nie chciał już się wycofywać. Już postanowił. — Do Białowieskiego Parku Narodowego — powiedział i przełknął łyk rozmiękczonych płatków czekoladowych z mlekiem. — Też byłam tam jako dziecko. To ciekawe miejsce. — Mama podeszła do patelni i zamieszała jajecznicę. Tomek skinął głową i zanurzył łyżkę w misce. Najpierw wypijał prawie całe mleko, a potem bełtał w miękkich płatkach. Wyglądały przez to jak obrzydliwe błoto, ale były dobre. — Długo tam będziecie? — Parę godzin. Wrócimy wieczorem. Kiwnęła głową i wrzuciła resztę kanapek i butelkę soku do plecaka. Usiadła obok Tomka, drobnymi łykami popijając kawę. Jej zapach unosił się w całej kuchni. Nałożyła jajecznicę na talerz i spojrzała na zegarek. — Chyba musisz już iść, bo się spóźnisz — zauważyła. — Julia z mamą zajdą po ciebie? — Nie, będą czekać przy wyjściu — skłamał. Przełknął ostatnią łyżkę płatków i odstawił talerz do zlewu. Potem założył plecak i ruszył w stronę drzwi. — Ej… — Uśmiechnęła się. — A buziak na pożegnanie? — Oj, mamo. — Skrzywił się. — Żadne „oj, mamo”. — Pogroziła mu palcem. Westchnął, podszedł do stołu i nachylił się nad jej policzkiem. Miał całe dziesięć lat i uważał, że jest już za duży na takie rzeczy. Chociaż trochę to lubił. Kiedy nikt nie patrzył. Dobrze, że mama oduczyła się robić to przed szkołą. Jeśli zobaczyłby ktoś z klasy, to byłby prawdziwy obciach. Tomek obejrzał się, idąc korytarzem, ale mama nie patrzyła za nim. Miał szczęście. Ostrożnie rozsunął drzwiczki schowka i wszedł do środka. Śmierdziało tu kulkami na mole i kurzem. Było ciemno, ale przygotował się na to. Wyjął z plecaka latarkę. Teraz musi tylko siedzieć cicho. Mama pójdzie do pracy, a on będzie mógł zostać w domu. Nie miał ochoty iść dziś do szkoły, a udawanie już nie działało. Kilka razy się sprawdziło, ale później mama domyśliła się, że symuluje i tylko kręciła głową, a potem mówiła, że trzeba chodzić do szkoły. Ale dziś były dwie matmy, a on nie cierpiał matematyki. Do tego klasówka. Najgorsze jednak, że przyczepił się do niego ten dryblas z piątej „C”. Może Tomek miał w tym swój udział, mógł się przecież powstrzymać. Ale rozzłościło go, kiedy popchnął Julię. Starsi zawsze się przepychają do szatni, tym razem jednak tamten posunął się za daleko. Kiedy Julia upadła, Tomek z całej siły kopnął dryblasa w goleń, aż tamten syknął i spojrzał na niego wściekle. Tomek chwycił kurtkę i popędził do domu. Wiedział, że dziś by mu się za to dostało. Wolał, żeby dryblasowi złość trochę przeszła. Może nawet zdąży zapomnieć. Siedział, przeglądając książkę i słuchając krzątania się mamy, które dobiegało z kuchni. Robiła śniadanie i nuciła sobie wesoło. Lubił jej głos. Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Tomek usłyszał, jak mama idzie korytarzem, potem otwieranie drzwi, głosy. Później ruszyli z tym kimś w stronę kuchni. Słyszał teraz rozmowę. Nie wiedział, kim był ten ktoś, ale głos wydawał mu się znajomy. Nagle usłyszał krzyk. Pojedynczy, stłumiony, dziwny, jakby przerwany. Jak hejnał, o którym opowiadała im nauczycielka, ten w Krakowie, kiedy ktoś przebił trębacza strzałą. Tomek poczuł w gardle wielką gulę, serce mu łomotało. Przez chwilę miał ochotę wyskoczyć ze schowka i pobiec do kuchni. Ale coś trzymało go na miejscu. I nie był to tylko strach, ale też jakieś straszne przeczucie. Potem usłyszał kroki w korytarzu i ktoś wszedł do pokoju obok. Podłoga trzeszczała, a drzwi skrzypiały i trzaskały. Wyglądało na to, że ten ktoś czegoś szukał. Nagle chłopcu przyszło do głowy coś strasznego — a jeśli ten ktoś szukał właśnie jego? Skulił się i zgasił latarkę. Zrobiło się ciemno i strasznie, ale dzięki temu czuł się też trochę bezpieczniej. Prawie jak niewidzialny. Ten ktoś był teraz w korytarzu, jego kroki stawały się coraz głośniejsze. Przystanął na chwilę, prawie przy schowku. Później ruszył do drzwi. Zabrzęczała klamka. Wyglądało na to, że ten ktoś wreszcie zamierzał sobie pójść. Tomek odetchnął i poruszył się, żeby trochę rozprostować zdrętwiałą nogę. I wtedy coś stuknęło. Chłopiec z przerażeniem zauważył, że to jedna ze starych szczotek przewróciła się i uderzyła o drzwiczki schowka. Kroki zawróciły. Upuścił książkę, latarka wypadła mu z rąk i potoczyła się w róg schowka. Później widział coraz szerszą smugę światła. Drzwiczki zaczęły się powoli otwierać. * * * Początkowo nie wiedział, dlaczego obudził się tak raptownie. Usiadł na łóżku i rozejrzał się nieprzytomnym wzrokiem po ciemnym wnętrzu chaty. Zrozumienie przyszło w tym samym momencie. Drzewo. Wołało go. Potknął się o sztalugi, zapomniał, że zostawił je tam, kiedy ostatnio malował. Wypatrzył obok kontury stolika, wymacał zapałki i zapalił świecę. Zobaczył, że wciąż stoją tam dwa puste kufle po piwie. Przypomniał sobie, że Daria wpadła dziś w odwiedziny. Lubiła patrzeć, jak malował i przekomarzać się z nim. Nawet nie zauważył, kiedy wyszła. Wpadł w ten trans, który czasem mu się zdarzał. Wnętrze chaty rozjaśniło się ciepłą żółcią. Pospiesznie włożył dżinsy, a potem koszulę i wyszedł przed chatę. Drzewo jaśniało. Myśloptaki krążyły, niespokojne, podekscytowane. Podszedł bliżej i przyłożył dłonie do twarzy drzewa, a potem zamknął oczy. Wsłuchał się w to, co chciało mu powiedzieć. Po chwili wiedział już, że nie będą to dobre wieści. II Droga była opustoszała, a ja coraz bardziej senny. Zerknąłem na mijaną właśnie tablicę informacyjną. Napisy zajaśniały w świetle reflektorów. Ponownie nie zauważyłem na niej miejscowości, której szukałem, ale przypuszczałem, że jeszcze kilkadziesiąt kilometrów i powinienem być na miejscu. Kiedy tylko dowiedziałem się o śmierci babki i trochę się pozbierałem, załatwiłem kilka spraw, spakowałem rzeczy i ruszyłem do Czarciego Mostu. Miałem wyrzuty sumienia, że tak rzadko odwiedzałem babkę. Wprawdzie mieszkała na drugim końcu Polski, ale po śmierci rodziców, dwa lata temu, tylko ona mi została. Moja rodzina nigdy nie była zbyt żywotna, jakby ciążyła na niej jakaś klątwa. Rodzice nie bardzo lubili tu przyjeżdżać i chyba podświadomie przejąłem tę niechęć. Zresztą to, co stało się przed laty z moją siostrą, w pełni tłumaczyło, że nie przepadali za tym miejscem. Trudno było im się dziwić. Westchnąłem i odgoniłem od siebie te myśli. Wspomnienia o siostrze mnie przygnębiały, mimo że niewiele już tak naprawdę pamiętałem. Pogłośniłem radio, bo właśnie leciał jeden z moich ulubionych kawałków Pink Floyd. Zanuciłem „Hey, You” i pociągnąłem łyk napoju energetyzującego. Nigdy nie przepadałem za tym świństwem, ale dłuższa jazda samochodem zawsze mnie męczyła. Przejechałem jeszcze kawałek i poczułem, że kiszki grają mi marsza. Na szczęście zobaczyłem po lewej zjazd na stację benzynową, obok był bar. Skręciłem i zaparkowałem. W powietrzu wyczułem chłód. — Nadchodzi zima — wymruczałem posępnie niczym Ned Stark. „Niech ją cholera” — pomyślałem w duchu. Nigdy nie przepadałem za tą porą roku. Kiedy nadciągał mróz, miałem ochotę owinąć się kocem i zabarykadować w sypialni, a potem przespać całą tę zimę, jak niedźwiedź. Za to moja była ją uwielbiała. Cóż, już wtedy mogłem się domyślić, że do siebie nie pasujemy. Nie musiałbym czekać, aż po trzech latach, trzech miesiącach i czterech dniach sama mi to oświadczy i zmyje się z jakimś napakowanym kolesiem. Instruktorem narciarstwa, o ironio! Tak, kiedy pół roku temu puściła mnie kantem, znienawidziłem zimę jeszcze bardziej. Zamówiłem hot-doga i frytki, bo nic lepszego i tak tu nie mieli, i usiadłem przy obdrapanym stoliku. Po chwili ładna blondynka przyniosła mi talerz z jedzeniem i postawiła na stoliku. Obok mnie jakiś podstarzały facet zmywał podłogę. — Daleko pan? — zagadnął. — Do Czarciego Mostu. Uniósł brew i przyjrzał mi się uważnie. — Nie wygląda pan na jednego z TYCH — mruknął. — Jednego z TYCH? — zapytałem i przełknąłem kawałek hot-doga. — Co ma pan na myśli? — No takich, pan wybaczy, nawiedzonych. Dziwaków. Bo to nawiedzone miasto. Tak mówią. Mają nawet tę swoją gazetę. Podszedł do lady i rzucił na stolik czasopismo. „Po Tamtej Stronie” — głosił tytuł. — A, to. — Zacząłem przeglądać gazetę. — Nie wiedziałem, że to tutaj ją wydają. Widywałem nieraz to czasopismo w salonach prasowych i kioskach. Dotyczy zjawisk paranormalnych i tym podobnych rzeczy. Ma nawet spory nakład, więc musi nieźle schodzić. — Po mojemu to jakieś brednie. Dla turystów — oświadczył mężczyzna. — Ja nie w tej sprawie — wyjaśniłem. — Mam tam rodzinę. To znaczy miałem — poprawiłem się. — Babkę. Niestety, niedawno zmarła. — Przykra sprawa — odparł i zanurzył mopa w wiadrze. Kiedy go wyjął, mętna woda chlapnęła dookoła. Mop z każdym pociągnięciem zostawiał brudne, szare smugi. Gdybym chciał wziąć udział w konkursie na najbardziej zasyfioną podłogę w galaktyce, na pewno bym go zatrudnił. — Ile kilometrów zostało stąd do miasteczka? — zapytałem po chwili. — Dawno nie widziałem tablicy informacyjnej. — Ze trzydzieści stąd. Zawsze o to wszyscy pytają. Mówią, że oznaczenia słabe. Ale po mojemu to to miasto wcale nie chce, żeby ktoś je znalazł. Pewnie ma po dziurki w nosie tych podejrzanych typów. — Zachichotał cicho i znowu chlasnął mopem o podłogę. — Możliwe. — Choć dla nas to i lepiej, klientów więcej — dodał. Byłem już najedzony, więc dźwignąłem się z krzesła. Chwyciłem „Po Tamtej Stronie” i podałem facetowi. — Niech pan se zatrzyma. — Machnął ręką. — I tak już przeczytałem. Nie żebym w to wierzył… — zapewnił. — Niby to takie bujdy, ale wchodzi nawet dobrze. Zwinąłem gazetę i ruszyłem do wyjścia. — Miłej nocy — powiedziałem. — Szerokiej drogi — odparł. Wyszedłem ponownie w chłodną jesienną noc i pomknąłem do samochodu. Senność, na szczęście, trochę ustąpiła. Odpaliłem silnik i ruszyłem w dalszą drogę. * * * Kiedy w końcu minąłem tablicę z nazwą miejscowości, poczułem się, jakbym cofnął się w czasie. Miasteczko o tej porze, późnym wieczorem, było prawie wymarłe, ale znajome. Jakby specjalnie dla mnie znieruchomiało na moment, żebym mógł mu się lepiej przyjrzeć. Ludzie wieczorem zaszywali się w domach i rzadko wychodzili. Zupełnie inaczej niż w wielkich światowych stolicach, gdzie rozkwitało wtedy drugie, nocne życie. Minąłem bar Trzy Czarty, stare kino Klaps — cud, że jeszcze go nie zamknęli. Przedwojenne kamienice i mały rynek z fontanną. Mignął zaniedbany park, w którym na ogół i tak siedzieli tylko żule, bo wiecznie był zasrany przez wrony. Wreszcie skręciłem w ulicę Wrzosową. Znajdowała się na obrzeżach miasta. Ciągnęła się w nieskończoność i wcale nie było tu wrzosów. Dom babki stał na jej końcu, przy skrzyżowaniu z Dębową. Dalej była już tylko rzeka i ten dziwny most, od którego wzięła się nazwa miejscowości, a potem łąki, bagna i las, które ciągnęły się dobre kilkanaście kilometrów. W oddali widziałem już znajomy budynek, kiedy coś przemknęło przed maską samochodu. W świetle reflektorów dostrzegłem dziecięcą sylwetkę. Zahamowałem gwałtownie. Wyszedłem z samochodu, jednak postać gdzieś zniknęła. Rozejrzałem się dookoła. Ciemny, nieduży kształt był już teraz daleko. Towarzyszyło mu wielkie czarne psisko. Dziecko skręciło w jakąś uliczkę i zniknęło. Zwierzę przystanęło na chwilę i przypatrywało mi się z daleka. Potem ruszyło w ślad za chłopcem. Nie zamierzałem za nim biec, chociaż ktoś powinien uświadomić smarkaczowi czym grozi wbieganie na środek jezdni. Westchnąłem i wróciłem do samochodu. Wkrótce byłem na miejscu. Otworzyłem bramę i ruszyłem długim podjazdem. Włączyły się lampy, oświetlając ogród i dom. Dom babki był jedną ze starych przedwojennych willi w dworkowym stylu. Babka zachowała w większości jego wygląd, „jego duszę”, jak to ona mawiała, poddając jedynie remontowi. Prezentował się bardzo ładnie. Kiedyś tu mieszkaliśmy, zanim stało się to, co się stało, a rodzice się wyprowadzili. Babka nieraz powtarzała, że dom jest dla niej za duży, ale było jej żal go sprzedać. Ponoć od dawna należał do naszej rodziny. Wyjąłem torbę z bagażnika i poszukałem kluczy. Były załączone w liście, który zawiadamiał o śmierci babki. Niestety, osoba, która go wysłała, nie miała mojego aktualnego numeru telefonu. Niedawno go zmieniłem, nawet babka miała tylko ten stary. List przyszedł z opóźnieniem, nawet nie zdążyłem na pogrzeb. Czego zresztą bardzo żałowałem i miałem z tego powodu wyrzuty sumienia. Kiedy wysiadłem i rozprostowywałem kości, zauważyłem, że w jednym z okien paliło się światło. Zaniepokoiło mnie to. Od śmierci babki nikt tu nie mieszkał. Może jacyś złodzieje zwęszyli łatwy łup? A może to tylko jeden z sąsiadów doglądał domu? Opiekunka pisała, że babka zostawiła komuś klucze. Powoli zacząłem iść w stronę drzwi. Żwir chrzęścił mi pod stopami. Drzwi nie były zamknięte na klucz. Ostrożnie otworzyłem je i wszedłem do środka. Ruszyłem po schodkach, pokrytych zielonym dywanem, i wszedłem do korytarza. Słyszałem jakieś dziwne odgłosy dobiegające z pomieszczenia obok. Jakby ktoś tam szperał. Ostrożnie przyczaiłem się na progu i zajrzałem do środka. W kuchni była młoda kobieta, szukała czegoś w szufladzie. Po chwili odwróciła się gwałtownie i spojrzała na mnie, zaniepokojona. — Kim pan jest? — powiedziała drżącym głosem. — Mikołaj Osadnik. To dom mojej babki. — Zmarszczyłem brwi. — Co pani tu robi? Na jej twarzy ujrzałem wyraz ulgi. Dopiero teraz przyjrzałem się dokładnie kobiecie. Ciemne, lekko kręcone włosy, duże zielone oczy, drobna twarz. Była ładna. Nawet bardzo. — Więc to pan. — Wyciągnęła rękę. — Jagoda Czarnocka. Miała długie, delikatne palce. Moja druga babka powiedziałaby, że „złodziejskie”. — Byłam opiekunką pani Wandy. Więc jesteś jej wnukiem…? — Przyjrzała mi się uważnie. — Cóż, od naszego ostatniego spotkania sporo urosłeś. — Znamy się? — zdziwiłem się. — Tak, ale to bardzo stara znajomość. Właściwie to wszyscy nazywają mnie Jagą, jeśli coś ci to mówi… — Zaraz, zaraz… — Zmrużyłem oczy. — Nie jesteś chyba tą Jagą… tą, która wszędzie musiała wścibić nos, miała niewyparzony język i przez którą zawsze miałem przegwizdane… — Mrugnąłem. Zaśmiała się. — Tą samą. — Nie wiedziałem, że tu mieszkasz. Wyjechaliście chyba stąd na krótko przed nami? — Tak. Później siostra tu wróciła. Maria najpierw miała tu szkołę i chłopaka, a później postanowiła zostać na stałe. Ja wróciłam dopiero parę miesięcy temu, kiedy znalazłam tu pracę. Pracuję w tutejszym czasopiśmie. — Tym o duchach i takich tam? — Tak. — Skinęła głową. — Jest też tutejszy tygodnik. Zdziwiłbyś się, ile ludzie mają tu do powiedzenia. To niezwykłe miasteczko. — Albo po prostu ludzie mają tu niezwykłą wyobraźnię. Nie sądzisz? — Uśmiechnąłem się. — Możliwe. Ale nawet to jest niezwykłe. Ludzie mają coraz mniej wyobraźni — powiedziała i zauważyłem, jak ukradkiem odkłada na blat deskę do krojenia, którą miała za plecami. — Za to ty najwyraźniej masz wybujałą — parsknąłem. — Widzę, że chciałaś mnie zabić. Patelni nie było? Chyba byłaby bardziej skuteczna? — Ależ skąd. Nie zabić, tylko ogłuszyć. — Zaśmiała się i odgarnęła kosmyk włosów z twarzy. — Przepraszam. Po prostu byłam zaskoczona. Tak dziwnie się skradałeś… Nie wiedziałam, że dziś przyjedziesz. Prawdę mówiąc, nie miałam nawet pewności, czy list doszedł do ciebie. Ale wracając do tematu. Kiedy tu przyjechałam, zamieszkałam u siostry. Panią Wandę poznałam, a raczej zaprzyjaźniłam się z nią, bo przecież znałyśmy się z dawnych lat, przeprowadzając z nią rozmowę do artykułu. Polubiłyśmy się. Kiedy zachorowała, zaproponowała, żebym się nią zaopiekowała. A kiedy… — Jej twarz posmutniała nagle. — …kiedy jej się pogorszyło, pani Wanda poprosiła, żebym wprowadziła się tutaj. To duży dom. Poza tym tak było wygodniej. — Rozumiem. Niestety, nie będziesz mogła długo tu zostać. Zamierzam sprzedać dom. — Postaram się jak najszybciej znaleźć coś nowego. Na razie wrócę do siostry. Siadaj. — Podsunęła mi krzesło. — Pewnie jesteś wykończony. — Troszkę — przyznałem i z ulgą usiadłem. — A więc Maria ciągle tu mieszka? — Tak. Pamiętam, że się w niej podkochiwałeś. Jakbyś nadal był zainteresowany, to jest chwilowo wolna. — Mrugnęła. — Ja? Podkochiwałem? Skądże… — burknąłem. — Daj spokój. Wiem, że tak było. Byłam dzieckiem, nie ślepakiem. — Dobrze, przyznaję. Może troszeczkę — westchnąłem. — Stare czasy. — Jesteś głodny? — Nie, dzięki. Niedawno jadłem. Wyjęła z kredensu słoik z gotowym daniem. — Niestety to, co próbowałam ugotować, wylądowało w koszu, nie nadawało się do spożycia. Chyba znów za bardzo namieszałam. — Niech zgadnę… Dalej solisz dżem, żeby sprawdzić, jak będzie smakował? — parsknąłem. — Już nie. — W jej oczach mignęło rozbawienie. — Uczę się na błędach — oświadczyła. — To może kawy, herbaty? — Może być kawa. Po chwili postawiła przede mną kubek. — Dzięki — powiedziałem. Usiadła naprzeciwko z miseczką jakieś papki. Zatopiła w niej łyżkę i powąchała. — Cóż… nie pachnie to zbyt zachęcająco, ale chyba się nada. Coś za mną miauknęło, odwróciłem się i zobaczyłem kota o burym umaszczeniu. Wpatrywał się we mnie przenikliwymi zielono-złotymi oczami. — To Nawia — powiedziała Jaga. — Należała do twojej babci. Polubiła mnie, więc pani Wanda poprosiła mnie, żebym po jej śmierci się nią zaopiekowała. Kotka obrzuciła mnie raz jeszcze przelotnym spojrzeniem, a potem bezceremonialnie wskoczyła na kolana Jagi i zamruczała. — Rzeczywiście cię lubi. — Pociągnąłem kilka łyków kawy. — Długo opiekowałaś się babką? — Około miesiąca. — Więc pewnie znasz ją lepiej niż ja. Dawno mnie tu nie było. — Dlaczego? — Nie wiem. Najpierw rodzice z jakiegoś powodu byli przeciwni, żebym tu przyjeżdżał. Przez dłuższy czas myślałem, że to przez to, co stało się z moją siostrą. Przed naszym wyjazdem. — W sumie nie ma co im się dziwić. Pewnie znienawidzili to miejsce po tym, co się wydarzyło. Pamiętam, że to było akurat wtedy, jak pojechaliśmy na ten obóz. Potem słyszałam tylko jakieś plotki, nie znam jednak szczegółów… — Szczerze mówiąc, ja też nie. Wiem tylko, że zginęła w jakimś wypadku. Próbowałem dowiedzieć się czegoś więcej, ale rodzice nigdy nie chcieli o tym rozmawiać. Chyba do końca nie mogli się z tym pogodzić. Nawet po wielu latach. Ale czasem myślę, że było coś jeszcze… Musieli o coś się pokłócić z babką. Nigdy nie chcieli powiedzieć, o co chodziło. A potem… — Westchnąłem. — …potem odkładałem przyjazd, miałem swoje sprawy, a teraz jest już za późno. Bardzo tego żałuję. — Przykro mi. Mogę ci trochę o niej opowiedzieć, jeśli chcesz. — Więc jaka była, tak na co dzień? — zapytałem. — Interesująca. To chyba najlepsze słowo. — Pogrzebała w miseczce i podniosła do ust widelec z makaronem. — Interesująca? — Mhmmm… — przytaknęła. — To znaczy? — Wiesz, że interesowała się różnymi nadprzyrodzonymi rzeczami? — Nie miałem pojęcia. Wróżenie, duchy, niewyjaśnione zjawiska i te sprawy? Całe to miasteczko ma chyba na tym punkcie bzika? — Nie dziwię im się. W tym miasteczku naprawdę jest coś dziwnego. Jako dziecko tak tego nie odczuwałam, ale teraz… Kiedy tu przyjechałam po latach, czułam się trochę nieswojo. Pani Wanda powiedziała mi, że to normalne, bo mam jakieś… Jak ona to powiedziała…? Hmmm… — Zamyśliła się. — …jakąś trzecią powiekę czy coś takiego. Mówiła, że niektórzy czują i widzą więcej niż inni. Potraktowałam te jej poglądy jako niegroźne dziwactwo. — Trzecia powieka? Jak u kotów? — Uśmiechnąłem się. — Rzeczywiście dość dziwaczne. Coś jeszcze? — Że to miejsce jest wyjątkowe w jakiś sposób, ale nie powiedziała, co dokładnie ma na myśli. Zabawne, ale gdybym wierzyła w takie rzeczy, to chyba przyznałabym jej rację. Czuję się tu trochę inaczej niż gdzie indziej. Z początku mnie to przerażało, ale chyba już się przyzwyczaiłam. — Chyba będę musiał zrobić sobie wycieczkę, zanim wyjadę. Może wróci trochę wspomnień. Pamiętam tylko jakieś strzępy, na przykład ten most niedaleko. — Też go pamiętam. Jako dzieci często tam chodziliśmy. — Wrzucaliśmy tam kamienie. — Przypomniałem sobie. — Rodzice nie lubili, kiedy się tam bawiliśmy. Teraz to rozumiem, ale kiedyś wydawało mi się to głupie. — Tak, to było najlepsze miejsce do zabawy. — Czarci Most… skąd właściwie wzięła się ta nazwa? Zawsze mnie to ciekawiło. Poza tym zawsze dziwiło mnie, po co wybudowali ten most akurat w tym miejscu. Przecież tam są tylko łąki, bagna i las. Oprócz tej jednej chaty zaraz za nim. — Kilka lat temu odgrzebali tam, po drugiej stronie, w lesie, ruiny osady sprzed kilkuset lat. Może tam prowadził most. Burmistrz postarał się o to, żeby to nagłośnić. A że od lat ludzie opowiadają tu niestworzone historie, miasto zdobyło sławę nawiedzonego i niezwykłego. Wiesz, że w miasteczku jest o wiele więcej zachorowań na choroby psychiczne niż gdzie indziej? Choć na ogół to nie są ciężkie przypadki, to ich natężenie jest zastanawiające. Jest tu nawet niewielki szpital psychiatryczny. — Cóż… to chyba nie jest powód do radości? — Oczywiście, ale to ciekawe. Nikomu nie udało się ustalić, dlaczego tak się dzieje. Powstały różne teorie, sporo osób się tym interesowało. Niektórzy twierdzili nawet, że bierze się to z omamów. Że ludzie naprawdę widzą tu niezwykłe rzeczy. Były hipotezy, że to coś w tutejszym powietrzu, wodzie albo że to jakiś czynnik genetyczny. Żadnej z tych teorii nie udowodniono, ale do miasteczka zaczęli coraz częściej zaglądać ciekawscy. Niedaleko jest jezioro i stare lasy, więc i turystyka zaczęła bardziej się rozwijać. Latem jest tu sporo przyjezdnych. Pisuję różne artykuły do „Po Tamtej Stronie”, wydawnictwo wypuszcza też tutejszy tygodnik, mam dostęp do archiwum i trochę o tym wszystkim czytałam. Później, jeśli będziesz chciał, pokażę ci te ruiny. — Chętnie. Brzmi ciekawie. Gadaliśmy dalej, a czas płynął niepostrzeżenie. Dawno z nikim tak dobrze mi się nie rozmawiało. W końcu Jaga spojrzała na zegarek. — Ale ten czas leci. Już strasznie późno — stwierdziła zaskoczona. — Muszę iść spać, bo jutro od rana czeka mnie przeprowadzka. — Ja też, padam z nóg. — Ziewnąłem, bo nagle ogarnęła mnie straszna senność. Zmęczenie po podróży robiło swoje. — Miło było pogadać. — Mnie również. — Uśmiechnęła się i wstała od stołu, a potem przeciągnęła się, dokładnie jak kotka, która w tej chwili zeskoczyła z krzesła. — Rozgość się i daj znać, jeśli będziesz czegoś potrzebował. Ruszyła na piętro, a kotka w ślad za nią, jak mały szary cień. * * * Znalazłem pokój na górze, ten, który zajmowałem w dzieciństwie. Wydawał mi się mniejszy niż kiedyś, ale przytulny. Nie zmienił się wcale od tamtego czasu, widocznie nikt w nim nie mieszkał aż do teraz. Na regałach stało wciąż trochę książek z dzieciństwa, które tu zostawiłem, bo należały tak naprawdę do babki. W większości była to klasyka literatury dziecięcej i zbiory baśni. Gdzieniegdzie leżało też trochę zabawek, których nie zdążyłem wtedy ze sobą zabrać, bo wyprowadzaliśmy się w pośpiechu. Poza tym rodzice mówili, żebym trochę rzeczy zostawił, bo przydadzą się, kiedy będę w wakacje lub święta odwiedzać babkę. W rzeczywistości odwiedziliśmy ją potem jeszcze tylko dwa razy. Czasami rodzice przyjeżdżali tu sami, a mną opiekowali się wtedy dziadek i babcia ze strony ojca. Z jakiegoś powodu nie chcieli, żebym tu często przyjeżdżał. Nigdy nie mogłem tego zrozumieć. Na małym stoliku przy tapczanie, który zaścielała granatowa kapa w małe samochodziki (pamiętam, że gdy czasem nie mogłem usnąć, liczyłem je zamiast baranów), stał ciągle plastikowy budzik w kształcie Muminka. Przypomniałem sobie, jak zawsze rozdzwaniał się o siódmej, kiedy musiałem wstawać do szkoły. Kiedyś mnie wkurzał, teraz wzbudzał sentyment. Podszedłem do biurka i uśmiechnąłem się. Dalej było oklejone dziesiątkami kolorowych naklejek z bajek. Rozpiąłem torbę podróżną, wyjąłem notebook i ustawiłem go na niskim biurku. Zdecydowałem, że przez te kilka dni zamieszkam w tym właśnie pokoju, mimo że nie był zbyt odpowiedni ani wygodny dla dorosłego faceta. Było tu wiele innych, większych, ale tutaj czułem się mimo wszystko w miarę swobodnie, w przeciwieństwie do reszty domu, która wydawała mi się bardziej obca. Na ścianie wisiało kilka rysunków. Mój wzrok przyciągnął szczególnie jeden z nich, przedstawiający fioletowego królika. Uśmiechnąłem się. Przypomniałem sobie, że narysowała go Alicja, moja siostra. Upierała się, że kiedyś takiego widziała, a ja mówiłem, że fioletowe króliki nie istnieją i że jest strasznie głupia. Wtedy Alicja kazała mi powiesić ten rysunek i robić kreski, które miały oznaczać dni. Wymyśliła sobie, że jeśli w ciągu kilku lat też zobaczę tego fioletowego królika, dostanie złotówkę za każdy dzień, w którym w niego nie wierzyłem. A jeśli nie zobaczę, ona mi zapłaci. Oczywiście wiedziałem, że zmyśla. Alicja zawsze miała bujną wyobraźnię, bujniejszą nawet od mojej, a to nie lada wyczyn. To chyba było u nas rodzinne. Pomyślałem o tutejszej gazecie, o dziwach i innych nadprzyrodzonych zjawiskach, które rzekomo ludzie tu widywali. A może po prostu byliśmy przykładnymi mieszkańcami miasteczka? Każdego dnia, kiedy wstawałem, zerkałem na ten obrazek i rysowałem kolejną kreskę. Kolejny dzień. Policzyłem kreski, które wyrysowałem u dołu rysunku. W dniu, w którym zginęła, Alicja wisiała mi czterdzieści dwa złote. Westchnąłem i zamyśliłem się na chwilę, a potem wyszedłem na korytarz. Stanąłem przed drzwiami do pokoju naprzeciwko mojego. Pokoju Alicji. Te drzwi ciągle, nawet po tylu latach, wzbudzały moją obawę. Dokładnie tak jak wtedy, kiedy przyjeżdżaliśmy tu już po śmierci siostry. Nie śmiałem tam nawet zajrzeć. Widziałem też napięte twarze rodziców, kiedy je mijali. Nawet nie patrzyli w ich stronę. Jakby w ogóle nie istniały. Nacisnąłem ostrożnie klamkę i drzwi skrzypnęły cicho, ledwie słyszalnie, jak człowiek, który milczał całymi latami i wreszcie próbował wydobyć z siebie głos. Wszedłem powoli do środka. W pokoju panował półmrok, blade światło księżyca sączyło się przez okno naprzeciwko drzwi. Widziałem jedynie słabe zarysy mebli i sprzętów. W rogu jaśniał tapczan, taki sam jak mój, z białą kapą. Wiedziałem, że jest w niebieskie kwiatki, chociaż z daleka wyglądały jak bezładne plamy. Chciałem widzieć więcej, ale nie śmiałem włączyć światła. Jakaś część mnie uważała, że ten półmrok najlepiej pasuje do tego pokoju. Że kliknięcie włącznika i zapalenie tego ostrego sztucznego światła byłoby jak bezczeszczenie go. Jak raptowne budzenie go ze snu. Bo ten pokój wydawał się śnić. Trwać w jakimś dziwnym zawieszeniu. Wycofałem się i ostrożnie zamknąłem drzwi. Postanowiłem, że zajrzę tu jeszcze za dnia. Wróciłem do swojego pokoju. Wypakowałem najpotrzebniejsze rzeczy i wrzuciłem do szafy trochę ubrań. Postanowiłem nawet nie wypakowywać się porządnie, bo za kilka dni i tak miałem wyjechać. Agent z biura nieruchomości miał wpaść tu za dwa dni. Usiadłem przy biurku i otworzyłem folder z ledwie rozpoczętym tekstem. Postanowiłem popisać jeszcze chwilę przed snem. Ostatnio nie szło mi zbyt dobrze, a terminy goniły. Śmierć babki spowodowała w moim życiu niemały zamęt. I wyrzuty sumienia. Nie byłem przykładnym wnukiem, a teraz było już za późno, żeby to naprawić. Po chwili usłyszałem ciche pukanie. — Proszę — powiedziałem. W progu stanęła Jaga. — Przyniosłam czystą pościel. — Podeszła bliżej i ułożyła ją na łóżku. Zerknęła mi przez ramię. — „Filip i magiczne jabłka” — odczytała. — Czytałam wszystkie części. Twoja babcia trochę mi o tobie opowiadała. Mówiła, że piszesz, ale nie myślałam, że jesteś tym facetem od książek dla dzieciaków. Mój siostrzeniec uwielbia tę serię. Przepraszam… — Zmieszała się nagle. — …pewnie uważasz, że jestem cholernie wścibska. Nie powinnam tak zaglądać przez ramię. — W sumie to miła odmiana — stwierdziłem. — Moja była w ogóle nie interesowała się tym, co robię. Uważała, że książki dla dzieci to potworna nuda. Prawda była taka, że zawsze chciałem pisać powieści grozy, ale kiedy moja poprzednia książka przeszła bez echa, dla odmiany postanowiłem napisać coś dla dzieci. Wykorzystałem w niej moje sny z czasów dzieciństwa, a szczególnie jeden, który od dawna chodził mi po głowie. Ku mojemu zdziwieniu książka zdobyła dużą popularność. Zrobiono nawet film animowany na jej podstawie. Potem powstały jeszcze dwie z tej serii. Teraz pisałem czwartą. — A ja czasami lubię sobie je poczytać. Podkradam je siostrzeńcowi. Śmieje się, że powinnam płacić za wypożyczanie. Czasami tęsknię za czymś… — Zamilkła na chwilę. — Sama nie wiem… nie potrafię tego nazwać. Czymś niezwykłym, czymś znanym i nieznanym zarazem. Trochę za dzieciństwem, ale to chyba nie do końca to. — I książki dla dzieci ci pomagają? — Na chwilę. Potem to znowu wraca. — Westchnęła. — Dobra, nie będę cię dłużej zagadywać. Późno już. Kiedy dotarła do drzwi, zatrzymała się. — Ale dasz mi przeczytać, jak już skończysz? A może masz jakiś konspekt, notatki? Zerknęłabym sobie… — Rany, ty naprawdę jesteś wścibska! — Parsknąłem śmiechem. — Skądże, po prostu zżera mnie ciekawość. To dwie różne rzeczy. Poza tym w ostatnim tomie walnąłeś paskudnego cliffhangera. Za to powinni karać! — Nie nazwałbym tego cliffhangerem. Raczej pewnym niedopowiedzeniem. Dzieciaki by mnie udusiły. Nie są zbyt cierpliwe. — Ja też nie należę do najcierpliwszych osób we wszechświecie. Od dziecka tak mam. — Nie wątpię. Pamiętam, jak przez to nieraz wpakowaliśmy się w kłopoty. Jak wtedy, kiedy postanowiłaś wykraść pytania na klasówkę z matmy. — Skąd mogłam wiedzieć, że okno się zatrzaśnie? — Ostrzegałem cię. — Oj, zamknij się. Zawsze byłeś cholernym cykorem. — Mrugnęła. — Po prostu byłem rozsądnym dzieckiem. — Akurat. — Otworzyła drzwi. — Miłej nocy, cykorze. — Wzajemnie, wścibiaku. — Uśmiechnąłem się. Kiedy wyszła i zostałem sam w pustym pokoju, uświadomiłem sobie, że zacząłem za nią tęsknić. „Przecież znasz ją dopiero parę godzin, nie licząc tych szczenięcych lat, nie bądź śmieszny” — zganiłem się w myślach. A jednak tego, co czułem, kiedy zamknęły się drzwi i zaległa cisza, nie umiałbym inaczej nazwać.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Czarci_most-ebookRO/p04010808i040" target="_blank" title="Czarci most [Anna Bichalska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Czarci most [Anna Bichalska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Sztuka życia według Marka Aureliusza - Dominika Budzanowska-Weglenda - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Wydawnictwa naukowe i specjalistyczne > Historia > Historia starożytna > Sztuka życia według Marka Aureliusza\nRozmyślania nad Rozmyślaniami\nwydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiegodata wydania:2016 oprawa: miękka liczba stron 232\nWydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Kardynała Stefana WyszyńskiegoData wydania:2016 Oprawa: miękka, 232 stron\nPełny opis książki – Dominika Budzanowska-Weglenda "Sztuka życia według Marka Aureliusza"\nMarek Aureliusz pozostawił po sobie pismo filozoficzneDo siebie samego. Niniejsze opracowanie stanowi osobiste odczytanie dzieła cesarza-filozofa i jest zarazem owocem wieloletnich badań nad rzymskim stoicyzmem oraz próbą zebrania i poszerzenia ich w jednym tomie, skoncentrowanym na filozoficznych „notatkach” Marka Aureliusza. Jest jakby rozmyślaniem nad Rozmyślaniami, zapatrzeniem się w ich tekst i próbą odczytania ich treści, przynajmniej po części. Autorka, sugerując się przemyśleniami Marka Aureliusza, stara się odnaleźć zasady późnostoickiej sztuki życia z punktu widzenia, czy raczej myślenia, tego późnego duchowego syna Zenona z Kition. Szczególną uwagę zwróciła na słowa, w których filozof mówi o trzech relacjach człowieka – do boga (czy raczej Boga), do innych ludzi i do siebie. Pokazuje również, że stoicka sztuka życia jest zarazem sztuką umierania.\nnumer produktu: 100587101\nKsiążki > Wydawnictwa naukowe i specjalistyczne > Historia > Historia starożytna > Dominika Budzanowska-Weglenda - Sztuka życia według Marka AureliuszaKsiążki > Wydawnictwa naukowe i specjalistyczne > Nauki humanistyczne > Filozofia, etyka > Dominika Budzanowska-Weglenda - Sztuka życia według Marka AureliuszaKsiążki > Wydawnictwa naukowe i specjalistyczne > Dominika Budzanowska-Weglenda - Sztuka życia według Marka Aureliusza\nDodaj recenzję produktu "Sztuka życia według Marka Aureliusza"\nDlaczego warto przeczytać tę książkę? Książka ta jest zbiorem odpowiedzi Osho na pytania stawiane przez różnych ludzi - i tych medyt ujących, i tych, którzy tylko na chwilę przybyli do jego ashramu. Jedne są głębokie i sięgają kwestii duchowych, inne są wyrazem zag ubienia w codziennym życiu....\nSpis treści Słowo redaktorów Ks. Janusz Gręźlikowski Główne regulacje prawne Soboru Trydenckiego Ks. Wacław Siwak Implikacje mariologiczne uchwał Soboru Trydenckiego Ks. Tadeusz Bratkowski „Cantus ecclesiasticus” jako śpiew Kościoła rzymskiego na Soborze Trydenckim (1545–1563) Ks. Sławomir...\nDlaczego warto przeczytać tę książkę? Książka ta jest zbiorem odpowiedzi Osho na pytania stawiane przez różnych ludzi - i tych medyt ujących, i tych, którzy tylko na chwilę przybyli do jego ashramu. Jedne są głębokie i sięgają kwestii duchowych, inne są wyrazem zag ubienia w codziennym życiu....zobacz więcej »\nSztuka wojenna chińskiego mędrca Sun Zi, pisanego także Sun Tzu, liczy sobie dwa i pół tysiąclecia. Ale wciąż jest aktualna i może do niej sięgnąć każdy, kto ma głowę na karku. Jego dzieło to światowy bestseller. Mao zdobył Chiny, bo opierał się na strategii Sun Zi. Japończycy przegrali wojnę na...zobacz więcej »\nAutor, wybitny brytyjski historyk żyjący w latach 1860-1946 opisał w tej książce z niezwykłą dokładnością rozwój sztuki wojennej w średniowieczu.zobacz więcej »


Bastamb - fashion and beauty : Zawsze elegancka biel - nawet w deszczu...\nMoja dzisiejsza biel to cienka bluzka z wiskozy bez rękawów i bawełniany żakiet.\nZ kolorem - niebieskie spodnie z bawełny. W dodatkach złoto, nude i pudrowy beż.\nCałkowicie niespodziewanie dołączył jeszcze jeden kolor, pogoda zrobiła mi małego psikusa.\nOkulary przeciwsłoneczne, z którymi ostatnio nie rozstawałam się, zamieniłam na parasol.\nNa chwilę udało się złożyć parasol w nadziei, że już nie będzie potrzebny.\nJednak nie na długo. Dzisiaj od południa deszczowa niedziela. Odpoczynek od upałów a deszcz bardzo potrzebny.\nMiły spacer w deszczu.\nNieco Starsza Dziewczyna 17 sierpnia 2015 08:46:00 CEST\nMoją uwagę zwracają zwłaszcza spodnie. Basiu świetny krój wybrałaś i kolor.\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 09:13:00 CEST\nTak, myślę, że spodnie mają właściwy krój, pasują mi i kolor również, nie lubię kolorowych spodni na sobie /na innych tak/ ale ten kolor jest spokojny, ładny odcień niebieskiego.\nDziękuję Grażynko za opinię i serdecznie pozdrawiam...\nAnonimowy 18 sierpnia 2015 21:48:00 CEST\nZ zainteresowaniem i przyjemnością śledzę Wasze blogi i prosze o więcej!! Proszę napiszcie panie gdzie można oglądać stylizacje Niewidzialnej Kobiety, czy może zmieniła "adres"? Pozdrawiam serdecznie Emilia\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:51:00 CEST\nMiło nam, że do nas zaglądasz, zapraszamy ponownie.\nU mnie na samym dole jest lista Blogi polskie, poszukaj "Niewidzialna kobieta ...i życie", jest zmiana adresu ale blog nadal istnieje.\nSerdecznie pozdrawiam Emilio...\nkobieta niewidzialna 19 sierpnia 2015 12:44:00 CEST\nDroga Emilio ,wtrącam sie do rozmowy:), mój nowy adres już działa,jak miło czytać ,że ktoś się zmartwił :) Basiu dziękuję Ci bardzo za "współpracę". Buziaki.\nBarbara Bastamb 20 sierpnia 2015 08:43:00 CEST\nNie ma za co Grażynko, zawsze chętnie pomagam...miłego dnia...\nUnknown 17 sierpnia 2015 09:02:00 CEST\nBasiu piękny, elegancki zestaw:). Piękno tkwi w prostocie.\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 09:17:00 CEST\nMasz rację Ewo, piękno tkwi w prostocie, czasami kombinuję ale i tak najlepiej czuję się w takich prostych zestawach.\nBoho Street 17 sierpnia 2015 10:20:00 CEST\nOOOO.."Deszczowa piosenka" filmowy klasyk, ale mi zrobiłaś uciechę :)))). Białe elementy garderoby są niezastąpione :). Sama mam i jeansy białe, i kilka par spodenek, t-shirtów i koszul, w upały skwapliwie z nich korzystałam :)). Uwielbiam przewiewną bawełnę, zawsze ja wybieram zamiast alternatywnie tańszego poliestru :)).\nPięknie jak zwykle, a złoto w dodatkach podkręca elegancję :)\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 12:58:00 CEST\nPiosenka w sam raz na wczorajszy i dzisiejszy dzień.\nJa zawsze stawiam na biel, zwłaszcza latem.\nDługo nie mogłam znaleźć odpowiednich białych spodni bo z innymi częściami garderoby nie mam kłopotu.\nDokładnie czytam metki, sprawdzam skład, szukam rzeczy z naturalnych materiałów, żeby sztucznych dodatków było jak najmniej.\nBabooshka Style 17 sierpnia 2015 10:41:00 CEST\nBasiu ten parasol, bardzo pasuje do Twojej stylizacji. Dodał koloru i jest pięknie. Idealnie dopasowane spodnie do Twojej figury i kolor i krój i długość. Ślicznie to wszystko wygląda, widać, że wolne Ci służy, bo promieniejesz. Pozdrawiam i zapraszam do mnie, u mnie książkowy konkurs. Babooshka\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:04:00 CEST\nParasol musi Marzenko pasować, bo coś ostatnio u mnie mały ich wybór. Ze spodniami mam kłopot, trudno mi dobrze dopasować. W większości spotykam za krótkie /taka moda ponoć, panie sprzedawczynie mi tłumaczą/ ale mnie nie pasują. Jeszcze jak nie są dobrze uszyte to wygląda to strasznie. Czy wolne mi służy? Nie wiem! Trochę za dużo refleksji...\nPozdrawiam w deszczowy dzień...\nhttp://mystylemyeveryday.blogspot.com/ 17 sierpnia 2015 11:00:00 CEST\nKlasyczne połączenie i to jet to Basiu!\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:05:00 CEST\nRacja, klasyka zawsze się sprawdza...pozdrawiam...\nDorota 17 sierpnia 2015 11:17:00 CEST\nPiękna stylizacja i parasol Basiu. Jak zawsze pięknie :) Pozdrawiam serdecznie :)\nDziękuję Dorotko, miłego dnia Ci życzę...\nSola ante el espejo 17 sierpnia 2015 11:26:00 CEST\nSo cute blazer dear Barbara! Kisses.\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:06:00 CEST\nThank you very Maria ... I greet ...\nUnknown 17 sierpnia 2015 11:53:00 CEST\nPrzy takich upałach to az chetnie wymiania sie okulary przeciwsłoneczne na parasol :)\nTe spodnie świetnie na tobie leżą! :)\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:07:00 CEST\nZe spodni jestem zadowolona. Deszcz potrzebny, chwila ochłody...pozdrawiam...\nLekko Miss Margerita 17 sierpnia 2015 12:17:00 CEST\nBardzo lubię połączenie bieli i tego odcienia niebieskiego. Elegancko i szykownie! Pozdrawiam :)\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:10:00 CEST\nZawsze proste rozwiązania są dobre, niebieski w lecie kojarzy się z morzem, wodą /mnie się tak kojarzy/ a do tego czysta biel, czego chcieć więcej!\nszaroscgwiazd 17 sierpnia 2015 12:31:00 CEST\nparasol idealnie wkomponował się w ten zestaw! ;)\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:13:00 CEST\nSoyellka 17 sierpnia 2015 12:33:00 CEST\nBiały pasuje właściwie do wszystkich barw, ale to zgranie kolorystyczne beżu i brązu z tylnym planem wprost mnie urzekło :)\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 13:16:00 CEST\nTak, biel jest uniwersalna, możemy ją łączyć praktycznie z każdym kolorem.\nMiło mi, że Ci się podoba, ja nie szukam plenerów, robię tam gdzie nie ma ludzi, głównie w weekendy.\nDziękuję za odwiedziny...miłego dnia...\nUnknown 17 sierpnia 2015 13:29:00 CEST\nPiękna stylizacja. Bardzo ładny krój spodni. Wyglądasz Basiu wspaniale. Pozdrawiam.\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 15:44:00 CEST\nDziękuje Basiu, miło mi, że Ci się spodobała moja stylizacja, prosta, klasyczna z pięknym odcieniem niebieskości...miłego dnia...\nUzależnienie Blondynki 17 sierpnia 2015 14:37:00 CEST\nElegancja i klasa ! :) super !! :*\nat my dressingtable 17 sierpnia 2015 17:34:00 CEST\nBarbara this is a great colour combination , and the outfit is very classy best wishes to you .\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 18:42:00 CEST\nLesley Thank you visited me and like my outfit. Blue and white is a great combination. Regards...\ngabraj 17 sierpnia 2015 19:09:00 CEST\nPiękny zestaw. Bardzo podobają mi się spodnie. Kolor rewelacyjny i krój tez. Pozdrawiam, dzisiaj też z parasolem.\nBarbara Bastamb 17 sierpnia 2015 19:19:00 CEST\nTak! Też Ci popadało? Jest czym oddychać a przyroda ożyła.\nNie lubię kolorowych spodnia ale ten kolor mało rzuca się w oczy, dość spokojny a z bielą zrobiło się bardzo letnio.\nPozdrawiam, miłego tygodnia Ci życzę...\nUnknown 17 sierpnia 2015 21:04:00 CEST\nŚwietnie nosi Pani biel! :)\nBarbara Bastamb 18 sierpnia 2015 06:52:00 CEST\nMiło mi, że Ci się podoba, pozdrawiam...\nRenia 17 sierpnia 2015 21:49:00 CEST\nBiel jest bardzo elegancka i Ty Basiu ślicznie wyglądasz:))))bardzo fajne spodnie:))Pozdrawiam serdecznie:))\nBarbara Bastamb 18 sierpnia 2015 06:55:00 CEST\nReniu, to chyba jakaś magia bieli, mnie bardzo pasuje koło twarzy, rozjaśnia i tym samym...odmładza ha!ha!\nZe spodniami to jest tak, że mam kłopoty przy ich zakupie, zawsze jest coś nie tak.\nPozdrawiam Cię serdecznie, miłego dnia...\nKrynka 17 sierpnia 2015 23:44:00 CEST\nBasiu, wyglądasz wpaniale w tym zestawie a parasolka dodała niesamowicie dużo uroku, napatrzeć się nie mogę ! Pozdrawiam Cię serdecznie z upalnego NY :-)\nBarbara Bastamb 18 sierpnia 2015 06:59:00 CEST\nKrysiu, przez dwa dni była potrzebna ale dzisiaj już pogodnie. Postanowiłam zrobić zdjęcia w deszczu, przecież i tak wychodzimy z domu, nie zawsze w słońcu i "zapięte na ostatni guzik", czasami lekko zmoknięte i nie takie idealne - samo życie! Serdecznie pozdrawiam...\nJoanna - ThePlusSizeBlog.com 18 sierpnia 2015 00:32:00 CEST\nŁadnie Ci w bieli i zestaw też bardzo przyjemny. Pozdrawiam...\nBarbara Bastamb 18 sierpnia 2015 07:00:00 CEST\nDziękuję Asiu za opinię, miłego dnia...\nKrystyna Boner 18 sierpnia 2015 08:56:00 CEST\nBardzo praktyczny zestaw. Nie tylko na wakacje. Podoba mi się Basiu fason spodni. Widać, że są bardzo wygodne i zarazem eleganckie. A biała góra dodaje lekkości, świeżości. Jest po prostu pięknie. Kolor parasola świetnie wpasował się swoimi kolorami. Serdecznie Cię Basiu pozdrawiam jeszcze z moich wakacji.... :)\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:14:00 CEST\nTak Krysiu, mnie też ten fason odpowiada i długość, bo miałam kłopoty z zakupem spodni /uparli się chyba i wszędzie mocno przed kostkę, źle to na mnie wyglądało/.\nMusze przyznać, że ten rok u mnie pod znakiem spodni ale trochę się u mnie zmieniło to i ubieram się inaczej. Lubię biel właśnie za tę świeżość. Parasol musiał się wpasować /mam ostatnio braki/.\nRównież pozdrawiam, miłego wypoczynku Ci życzę...buziaki...\nnatanna 18 sierpnia 2015 10:35:00 CEST\nKażdy kolor ma swój urok, ale zestaw z trzeciego zdjęcia dla mnie bomba chociaż sama niezbyt dobrze bym sie w kolorze góry czuła to jednak Tobie Basiu w tym zestawie jest świetnie.\nJeszcze raz pozdrawiam....\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:16:00 CEST\nTak, mnie chyba pasuje pomarańcz choć z niebieskim to teraz mój faworyt.\nZawsze powtarzam, że najważniejsze, żeby dobrze się czuć, czy to w fasonie czy kolorze.\nMonikuella 18 sierpnia 2015 13:49:00 CEST\nBardzo piny zestaw. U mnie by się przydało trochę deszczu. Pozdrawiam.\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:17:00 CEST\nDziękuję za opinię. U mnie po deszczy przyroda ożyła.\nlamodalena 18 sierpnia 2015 14:50:00 CEST\nBasiu, pięknie śpiewasz i tańczysz! ;D i jak zawsze ślicznie wyglądasz! a parasolka rewelacja! :)\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:18:00 CEST\nTak Magdaleno, we wszystkim trzeba poszukać pozytywów, w deszczu też. Teraz ożyła przyroda i ja też...\nMiłego dnia, serdecznie pozdrawiam...\nPlANTOFELEK 18 sierpnia 2015 18:29:00 CEST\nBiel uwielbiam z niebieskim ale właściwie każda kombinacja jest dobra:) Piękne zestawy <3 Pozdrawiam :)\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:34:00 CEST\nTak, biel pasuje do wszystkiego /prawie do wszystkiego/. Miło mi, że Ci się podoba mój zestaw...serdecznie pozdrawiam z chłodniejszej Polski...buziaki...\nHalina 18 sierpnia 2015 19:08:00 CEST\nBardzo twarzowe kolory. Nie gryzą się z sobą, a urozmaicają zestaw. Te kolory sama bym założyła, natomiast pomarańcz - osobno z bielą owszem. Do innych, to już kwestia nasycenia koloru. Dobrze, że popadało-bo już wszystko potrzebuje wody - a my oddechu. Pozdrawiam Basiu :)\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:40:00 CEST\nHalinko, ja bardzo lubię biel koło twarzy, wtedy mogę ją łączyć prawie z każdym kolorem. Pomarańcz z bielą /koło buzi/ wygląda o wiele lepiej /dla mnie oczywiście/.\nMnie lepiej w kolorach mocniejszych. Po deszczu lepiej się oddycha, niestety załatwiłam się w te upały zimną wodą i teraz muszę się męczyć z katarem i kaszlem.\nAnnaslomka 18 sierpnia 2015 22:42:00 CEST\nKazdy z Twoich zestawow jest przepiekny, elegancki i kobiecy... Jednak najbardziej lubie ten z kobaltowymi spodniami - zdecydowane barwy swietnie kontrastuja z biela!\nPozdrawiam Basienko!!! Anka\nBarbara Bastamb 19 sierpnia 2015 08:44:00 CEST\nMnie też to połączenie bardzo się podoba Aniu. Chyba najbardziej /ostatnio/.\nPo upałach nieco ulgi a ja przeziębiona. Przekora losu a miałam tyle planów na ten tydzień!\nPozdrawiam Cię cieplutko, miłego dnia życzę...byłam, widziałam, jeszcze nie napisałam komentarza...\nkobieta niewidzialna 19 sierpnia 2015 12:46:00 CEST\nBasiu ,jak zwykle wszystko gra i śpiewa :)\nBarbara Bastamb 20 sierpnia 2015 08:45:00 CEST\nDzięki Grażynko, deszcz był potrzebny, teraz już nie śpiewam i nie tańczę tylko...leżę, niestety ale mocno się przeziębiłam, chyba jednak skończy się na wizycie u pana doktora......\nWildrose 19 sierpnia 2015 13:57:00 CEST\nBardzo elegancko: biały żakiecik i bluzeczka no i te granatowe spodnie. No i oby deszczu jak najwięcej, bo słońce-słońcem ale przyroda woła pić!\nBarbara Bastamb 20 sierpnia 2015 08:48:00 CEST\nTeż myślę Aniu, że dobrze wyszło, w tym zestawie główną rolę grała biała bluzka ale przy takiej pogodzie jak była w niedzielę nie dało się jej pokazać...\nKolor spodni bardzo mi się podoba...serdecznie Cię pozdrawiam\nAmelia 19 sierpnia 2015 14:58:00 CEST\nBardzo łądna i elegancka stylizacja:)\nBarbara Bastamb 20 sierpnia 2015 08:49:00 CEST\nelpuntodelola 20 sierpnia 2015 02:34:00 CEST\nBonito look y bonito paraguas. Besos\nBarbara Bastamb 20 sierpnia 2015 08:51:00 CEST\nGracias Lola, me alegro de que te guste mi paraguas ... besos ...\nsoyellka 20 sierpnia 2015 10:29:00 CEST\nBiel zawsze będzie elegancka i pięknie się komponuje prawie ze wszystkim. Biała góra ładnie rozświetliła Twoją cerę. W ogóle bardzo fajna ta bluzeczka z frędzelkami. Modnie i elegancko.\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2015 09:38:00 CEST\nWłaśnie spodobał mi się ten bardzo delikatny frędzelek. Dziękuję za ciekawą opinię.\nLustrous.ie 20 sierpnia 2015 23:19:00 CEST\nHave a good weekend Barbara:)\nala 21 sierpnia 2015 15:19:00 CEST\nPięknie ! Biel komponuje się znakomicie z każdym kolorem. Wspaniałe dodatki. Promienieje Pani ! :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2015 09:40:00 CEST\nMiło mi, że Ci się podoba. Masz rację, biel pasuje prawie do każdego koloru.\nAndzia 21 sierpnia 2015 15:38:00 CEST\nBardzo ładny zestaw. Pasują do Pani te kolorki :)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2015 09:41:00 CEST\nDziękuję Andzia, myślę, ze te kolory pasują każdemu...pozdrawiam i miłego dnia Ci życzę...\nNoszę Co Lubię 22 sierpnia 2015 08:25:00 CEST\nKlasyka to się zawsze obroni. Bardzo zacnie się prezentujesz. Nawet w deszczu;-)\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2015 09:47:00 CEST\nTak, klasyka zawsze się obroni dlatego właśnie ją lubię.\nCzy deszcz czy słońce trzeba wychodzić do ludzi i jakoś wyglądać /w deszczu trochę trudniej/.\nTo buty przemokną, to ktoś nas ochlapie, fryzura nie taka jak chcemy - samo życie...pozdrawiam serdecznie...\ngaleria61 22 sierpnia 2015 10:13:00 CEST\nBasiu, pięknie Ci w bieli. Pozdrawiam\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2015 10:51:00 CEST\nTeż myślę, że biel jest dla mnie odpowiednia...\nstylowa40 22 sierpnia 2015 11:39:00 CEST\nŚlicznie Ci w bieli, mnie niestety nie jest zbyt dobrze, dlatego unikam blisko twarzy.\nBarbara Bastamb 22 sierpnia 2015 11:57:00 CEST\nDziękuję za opinię. Może się wydawać, że biel pasuje każdemu a Ty piszesz, że Tobie w niej nie jest dobrze.\nMoże to kwestia odcienia bieli. Pozdrawiam serdecznie, miłego weekendu...\nThimbleLady 22 sierpnia 2015 22:09:00 CEST\nOj tak biały kolor ma ogromny potencjał. Nie wypbrażam sobie abym w szafie nie maiła białych bluzek i to zarówno koszul jak i t-shirtów.\nBarbara Bastamb 23 sierpnia 2015 06:34:00 CEST\nTak, biały ma potencjał dlatego lubimy białe bluzki...pozdrawiam serdecznie, miłej niedzieli...\nAgnieszka Korzeniewska 24 sierpnia 2015 22:39:00 CEST\nwygladasz szalenie elegancko, swieżo, energetycznie! co tam deszcz! :)\nBarbara Bastamb 25 sierpnia 2015 09:18:00 CEST\nCzy słońce czy deszcz Agnieszko trzeba się cieszyć...Coraz częściej stawiam na prostotę...buziaki posyłam...\nUnknown 25 sierpnia 2015 18:42:00 CEST\nWygladasz pieknie Basiu ! Sliczne zdjecia :) pozdrawiam :) x\nBarbara Bastamb 25 sierpnia 2015 19:16:00 CEST\nMiło mi Beatko, że Ci się podoba...buziaki...\nBarbara Bastamb 30 sierpnia 2015 07:56:00 CEST\nI'm glad you like it ... I greet and welcome again ...\nBarbarossa 1 września 2015 16:13:00 CEST\nPięknie, elegancko i klasycznie. Buziaki Basiu!!!\nBarbara Bastamb 1 września 2015 20:47:00 CEST\nBiel ma coś w sobie, zawsze świeżo w niej wyglądam /tak mi się wydaje i tak się czuję/.\nNawet deszcz nie dał rady popsuć mi humoru...\nUnknown 7 września 2015 14:16:00 CEST\nBardzo udana stylizacja. Idealnie do ciebie pasuje :) zapraszam do moniqueinfashionland.blog.pl\nBarbara Bastamb 8 września 2015 12:51:00 CEST\nDziękuję za opinię. Odwiedzę w wolnej chwili...pozdrawiam serdecznie...