Skarga do Strasburga - Co należy wiedzieć o skardze do europejskiego trybunału praw człowieka w Strasburgu - Adwokat Zielinko\nZ pewnością większość z Was niejednokrotnie spotkała się już z terminem skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (ETPCz), jednak nie wszyscy posiadają wiedzę na temat tego, czym jest ów skarga, od jakich orzeczeń przysługuje, kto może ją złożyć, jakie są warunki i termin jej wniesienia, jak wygląda cała procedura i przede wszystkim czy z wniesieniem skargi do ETPCz wiążą się jakieś dodatkowe koszty i co możemy dzięki niej uzyskać. Poniższy artykuł ma przede wszystkim rozwiać wszelkie Wasze wątpliwości dotyczące ww. materii oraz uświadomić jakie prawa Wam przysługują.\nNa wstępie warto przybliżyć Państwu czym jest w ogóle ETPCz w Strasburgu. Otóż, jest on jedynym, międzynarodowym organem sądowym Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i zastępuje w tym zakresie Europejską Komisję Praw Człowieka i Trybunał Praw Człowieka.\nDo zadań ETPCz w Strasburgu należy przede wszystkim orzekanie w sprawach praw człowieka zapisanych w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i dołączonych do niej Protokołów Dodatkowych oraz rozpatrywanie skarg obywateli 47 państw członkowskich Rady Europy, które ratyfikowały ww. Konwencję.\nCo jest istotne, Konwencja chroni przede wszystkim prawo do życia, nauki, rzetelnego procesu sądowego, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, wolność wyrażania opinii, wolność myśli, sumienia i wyznania, prawo do wniesienia skutecznego środka odwoławczego, poszanowania mienia, głosowania i kandydowania w wyborach, zakaz karania bez podstawy prawnej, zniesienie kary śmierci, zakaz ponownego sądzenia lub karania, równość małżonków, ogólny zakaz dyskryminacji.\nNasz kraj ratyfikował Konwencję w dniu 19 stycznia 1993 r., co oznacza, że skargę do ETPCz w Strasburgu przeciwko władzom można złożyć w sytuacji, gdy jej podstawą są działania lub zaniechania tych władz, które nastąpiły po dniu 30 kwietnia 1993 r. Należy pamiętać, że skarga nie może dotyczyć wydarzeń powstałych przed tą datą!\nSkargę do ETPCz w Strasburgu może wnieść każda osoba, organizacja pozarządowa lub grupa jednostek, która uważa, że stała się ofiarą naruszenia jej praw przez dane państwo, zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i Jej Protokołach Dodatkowych. Skargę może również wnieść osoba, której decyzje i działania władz nie dotyczyły bezpośrednio, ale skutki wpłynęły na pogorszenie ich sytuacji. Są to najczęściej skargi wniesione przez osoby, których bliscy zginęli lub doznali obrażeń ciała na skutek działań władz publicznych. Wówczas takie osoby powołują się najczęściej na naruszenie prawa do życia lub zakazu tortur i nieludzkiego traktowania.\nPaństwo natomiast ma obowiązek powstrzymywania się od wszelkich działań utrudniających lub uniemożliwiających wniesienie skargi. Co jest istotne, skargę można wnieść zarówno samodzielnie oraz przez ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika (adwokata czy też radcę prawnego), który dysponuje odpowiednią wiedzą i doświadczeniem. Właśnie wiedza i doświadczenie mogą okazać się kluczowe w niniejszym postępowaniu, które jest wąską, niezwykle sformalizowaną dziedziną, wymagającą ogromnej wiedzy, doświadczenia i rutyny, co jest nam w stanie zagwarantować właśnie adwokat znający niuanse i szczegółowe, a nie tylko ogólne, kryteria przyjmowania skarg.\nPrzed ETPCz nie można skarżyć osób fizycznych, fundacji, instytucji państwowych, ani organizacji, a jedynie państwo za jego działania lub zaniechania, w wyniku których czują się Państwo pokrzywdzeni.\nJeśli zdecydowaliście się na wniesienie skargi do ETPCz w Strasburgu należy pamiętać o spełnieniu wszystkich wymaganych warunków, dotyczy to zwłaszcza osób, które postanowiły samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wnieść przedmiotową skargę. Co jest istotne, niespełnienie chociażby jednego z nich spowoduje uznanie skargi za niedopuszczalną, a tym samym jej odrzucenie przez ETPCz, co wiąże się dla Was z negatywnymi konsekwencjami prawnymi, przede wszystkim z utratą możliwości ubiegania się o stosowne odszkodowanie czy o zadośćuczynienie. Odradzamy jednak samodzielne działanie w tej materii, gdyż praktyka pokazuje, że najwięcej skarg odrzucanych przez Trybunał stanowią skargi sporządzone samodzielnie, bez fachowej pomocy. Oczywiście decyzja należy do Was, jednak proszę się nie dziwić w sytuacji gdy przegracie.\nWarto pamiętać, że postawę prawną skargi mogą stanowić jedynie zarzuty Skarżącego (osoby pokrzywdzonej, która wnosi skargę) dotyczące naruszenia Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności wraz z Protokołami Dodatkowymi, ratyfikowanymi przez Państwo – Stronę Konwencji. Wywlekanie w skardze do Strasburga wszystkich swoich bolączek, czy dublowanie zarzutów podnoszonych przed sądami krajowymi nikomu nie przyniesie sukcesu.\nNie należy zapominać, że skarga może dotyczyć tylko naruszeń ww. Konwencji, które miały miejsce po jej ratyfikacji przez Państwo pozwane.\nKoniecznym warunkiem wniesienia skargi jest również wyczerpanie wszystkich środków odwoławczych, przewidzianych prawem wewnętrznym danego państwa, zgodnie z powszechnie uznanymi zasadami prawa międzynarodowego. W Polskim systemie prawnym oznacza to, że:\na) w sprawach karnych należy wnieść uprzednio apelację i kasację, jeśli przysługuje od wydanego orzeczenia,\nb) w sprawach cywilnych należy wnieść uprzednio apelację i skargę kasacyjną, jeśli przysługuje od wydanego orzeczenia,\nc) w sprawach administracyjnych należy wnieść uprzednio odwołanie do organu administracji II instancji, a następnie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego,\nd) w sprawach dotyczących przewlekłości postępowania należy wnieść uprzednio skargę na przewlekłość postępowania sądowego do sądu krajowego.\nJeśli jesteście zainteresowani wniesieniem skargi do ETPCz w Strasburgu, to należy pamiętać, że ów skarga może zostać wniesiona w terminie 6 miesięcy od daty wydania ostatecznej (prawomocnej) decyzji w sprawie. Tą konkretną datę wyznacza dzień, w którym Wy lub ustanowiony przez Was profesjonalny pełnomocnik mieliście możliwość zapoznania się z treścią ostatecznego orzeczenia. Odradzamy odkładanie złożenia skargi na ostatnią chwilę, ponieważ „co nagle, to po diable”, a i koszty ekspresowego opracowania skargi będą wyższe. Poza tym, im wcześniej złożysz skargę, tym szybciej dostaniesz odpowiedź.\nTermin 6 miesięcy jest to wystarczający okres, by skargę w pełni przygotować, czy też zasięgnąć opinii profesjonalnego pełnomocnika, który pomoże Wam ocenić szanse na pozytywne rozpatrzenie skargi lub też ją opracuje w Waszym imieniu. Warto pamiętać, że niemożliwe jest zarówno przedłużenie terminu, jak i jego przywrócenie, co w konsekwencji powoduje, że po upływie ww. terminu skarga nie zostanie przyjęta do rozpoznana.\nSkargę do ETPCz w Strasburgu można wnieść samodzielnie oraz przez ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika w swoim języku ojczystym, o czym była mowa wcześniej. Z pewnością jednak zastanawiali się Państwo jak wygląda wzór takiej skargi, ile stron powinna liczyć oraz, czy można ją wnieść w formie pisma odręcznego na zwykłej kartce papieru, czy też musi to być forma drukowana.\nRozwiewając wszelkie Państwa wątpliwości, informuję, że skargę wnosimy za pośrednictwem oficjalnego formularza skargi (obecnie liczy on 13 stron), który możemy pobrać ze strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości.\nSkarga winna zawierać przede wszystkim dane osobowe osoby Skarżącej, krótkie streszczenie stanu faktycznego, zarzuty, określenie, które z wolności i praw zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zostały naruszone, informację o wykorzystanych środkach prawnych, zestawienie wydanych decyzji wraz z informacją o ich treści, dacie wydania, organie, który ją podjął, uzasadnienie oraz podpis Skarżącego, ewentualnie wraz z podpisem pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony. Sporządzenie takiej skargi wymaga ogromnej wiedzy oraz doświadczenia.\nNie należy zapominać, że do skargi należy dołączyć kserokopie wszystkich wydanych w sprawie orzeczeń sądowych oraz wszelkie inne istotne dowody na poparcie Waszych racji. Skarga powinna być odpowiednio ponumerowana, jednak nie należy jej bindować, ani zszywać.\nWiele osób ma przekonanie, że z wniesieniem skargi do ETPCz w Strasburgu wiążą się ogromne koszty, co w konsekwencji sprawia, że rezygnują z dochodzenia swoich praw, godząc się z niekorzystnymi dla nich wyrokami/decyzjami. Nic bardziej mylnego!\nWniesienie skargi do ETPCz jest wolne od jakichkolwiek opłat. Ponosicie jedynie koszty korespondencji oraz ewentualnie honorarium pełnomocnika, jeśli zdecydujecie się go ustanowić celem opracowania skargi o występowania przed ETPCz w Strasburgu.\nCo dzieje się w sytuacji, gdy opracowana skarga wraz z załącznikami zostanie wniesiona do ETPCz w Strasburgu? Otóż, ETPCz po otrzymaniu skargi na początku bada ją pod kątem jej dopuszczalności, czyli spełnienia wszystkich wymogów formalnych (tzw. kryteria dopuszczalności) np. czy została wniesiona na formularzu, czy została przez Was i pełnomocnika (w razie jego ustanowienia) podpisana, czy zarzuty zostały sformułowane w sposób prawidłowy, czy jest zasadna oraz czy wyczerpane zostały wszystkie krajowe środki odwoławcze.\nJeśli skarga nie spełnia warunków formalnych – Trybunał wydaje decyzje o niedopuszczalności skargi, od której nie ma możliwości odwołania, postanowienie jest bowiem ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Następnie decyzję doręcza stronie Skarżącej. Co jest istotne, ETPCz nie wskazuje przyczyn niedopuszczalności skargi.\nW sytuacji jednak, gdy ETPCz uzna, że wszystkie kryteria dopuszczalności skargi zostały spełnione, przechodzi do badania skargi pod względem merytorycznym, a następnie przesyła skargę rządowi państwa z prośbą o ustosunkowanie się do Waszych zarzutów. Wówczas postępowanie zaczyna toczyć się w językach oficjalnych Trybunału, tj. w języku angielskim i języku francuskim, co oznacza, że możecie komunikować się z Trybunałem jedynie w ww. językach. Na tym etapie istnieje również obowiązek ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego lub adwokata, który będzie Was reprezentował przed ETPCz w Strasburgu.\nW sytuacji, gdy Trybunał stwierdzi naruszenie Konwencji przez Państwo – Stronę wydaje wyrok stwierdzający naruszenie Konwencji.\nW sytuacji, gdy Trybunał stwierdzi naruszenie Konwencji przez Państwo – Stronę, wydaje wyrok stwierdzający naruszenie Konwencji i przyznaje Państwu zadośćuczynienie pieniężne. Bowiem zgodnie z art. 41 Europejskiej Konwencji, w przypadku stwierdzenia przez Trybunał naruszenia przez Państwo praw gwarantowanych przez tę Konwencję, Skarżący może żądać przyznania przez Trybunał tzw. „słusznego zadośćuczynienia”, na które składa się:\n– kwota pieniężna w walucie Euro określona indywidualnie z tytułu odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za straty o charakterze niematerialnym,\n– kwota wydatków poniesionych w toku postępowania sądowego w kraju i przed Trybunałem (np. wynagrodzenie pełnomocników).\nJeszcze do niedawna w formularzu skargi wnoszonym do ETPCz w Strasburgu Skarżący musiał określić wysokość słusznego odszkodowania, o jakie chce się ubiegać. Z uwagi na fakt, że roszczenia nie były brane pod uwagę na tym etapie postępowania, zrezygnowano z takiego rozwiązania. Obowiązek taki powstaje wówczas, gdy Skarżący otrzyma list informujący o zawiadomieniu rządu danego państwa o skardze. Wtedy należy przedstawić łącznie z roszczeniem o zadośćuczynienie, wszelkie dokumenty istotne dla udokumentowania wysokości roszczenia, także co do wysokości poniesionych dotychczas kosztów i wydatków. Jeśli tego nie zrobimy, nasze żądanie zostanie oddalone.\nCo jest istotne, uwzględnienie skargi przez ETPCz w Strasburgu nie powoduje unieważnienia czy też uchylenia zaskarżonego wyroku, postanowienia czy decyzji właściwego sądu krajowego, gdyż ETPCz nie jest instancją odwoławczą. Możemy liczyć jedynie na „słuszne odszkodowanie”, o którym była mowa wcześniej. Ponadto, nie należy zapominać, że ETPCz w Strasburgu nie podejmuje interwencji w sprawach Skarżących w organach władzy. Jego zadaniem jest bowiem zbadanie, czy podczas postępowania trwającego w kraju doszło do naruszenia któregokolwiek z przepisów Europejskiej Konwencji Praw Człowieka lub jej Protokołów Dodatkowych.\nJeśli już zdecydowaliście się wnieść skargę do ETPCz w Strasburgu, niejednokrotnie powstaje dylemat, czy powinniście złożyć ją samodzielnie, czy też skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, co będzie wiązało się z dodatkowymi kosztami.\nOstateczna decyzja będzie należała do Was, jednak z uwagi na komfort, kryteria formalne skargi do ETPCz w Strasburgu, która jest „ostatnią deską ratunku” oraz skomplikowaną procedurę do jej wniesienia najkorzystniejszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), dysponującego odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w tego typu sprawach.\nNie należy zapominać, że samo uzasadnienie skargi wymaga ogromnej znajomości prawa, nie tylko polskiego, ale również Konwencji i niuansów proceduralnych. Dlatego – szukając adwokata wyspecjalizowanego we wnoszeniu skarg do Strasburga – sprawdź na stronie internetowej prowadzonej przez niego Kancelarii, na czym się zna. Nie ma nic gorszego niż źle trafić! Tak jak z bólem zęba nie idziemy do chirurga, tak samo potrzebując wniesienia skargi do Strasburga nie powinniśmy iść do kogoś, kto się na tym nie zna. Podobnie jak nie ma lekarzy, którzy leczą ze wszystkich chorób, nie ma także adwokatów, którzy znają wszystkie dziedziny prawa. Pamiętaj, że fachowiec od wszystkiego, to tak naprawdę fachowiec od niczego!\nJeśli czujecie się pokrzywdzeni i uważacie, że Wasze prawa i wolności gwarantowane przez Europejską Konwencję Praw Człowieka zostały naruszone przez Państwo – Stronę najkorzystniejszym rozwiązaniem jest skontaktowanie się z profesjonalnym adwokatem, doświadczonym w tej materii, który dzięki wieloletniej wiedzy i doświadczeniu oceni, czy warto składać skargę do ETPCz w Strasburgu. Taka skarga jest wolna od jakichkolwiek opłat, co jest dodatkowym atutem. Wielu ludzi, przegrywając sprawę przed sądami polskimi, poddaje się i rezygnuje z jej wniesienia, gdyż uważa, że składanie skargi nie ma sensu.\nA potem przez całe lata, nawet do końca życia, takie osoby zastanawiają się, co by było gdyby jednak zawalczyły i żałują, że nie walczyły do końca. Skoro przeszedłeś przez wszystkie szczeble krajowe, to znaczy, że ta sprawa jest dla Ciebie naprawdę ważna i szczególna. Otóż, nie ma sensu się wahać, gdyż nic nie stracisz, a możesz jedynie zyskać. Jak mawiają: Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana.\nNależy liczyć się z tym, że postępowanie przed ETPCz w Strasburgu trwa zazwyczaj kilka lat, za wyjątkiem spraw o charakterze powtarzalnym oraz takich, których stopień skomplikowania nie jest wysoki, a istnieje w tej materii ugruntowane i ujednolicone orzecznictwo ETPCz.\nRozpatrzenie skargi jest również uzależnione od obłożenia ETPCz nowymi skargami, których ilość z roku na rok wzrasta, co powoduje, że ciężko jest sprecyzować dokładny okres rozpatrzenia skargi. Musicie zatem uzbroić się w cierpliwość i czekać na ostateczne rozstrzygnięcie ETPCz w Strasburgu.\nDrugą stroną w sporze przed ETPCz w Strasburgu jest zawsze Państwo – Strona Konwencji, które dopuściło się działania lub zaniechania i przeciwko któremu jest wniesiona skarga. Status stron jest w postępowaniu jednakowy, jednakże w praktyce wygląda to w ten sposób, że Państwo korzysta ze znacznej przewagi o charakterze faktycznym, co wynika z tego, że ma do dyspozycji środki materialne i ludzkie, przekraczające zasoby i możliwości każdego przeciętnego człowieka. Również z tego powodu warto poważnie zastanowić się nad skorzystaniem z usług profesjonalnego adwokata.\nZgodnie z art. 41 Europejskiej Konwencji, w przypadku stwierdzenia przez Trybunał naruszenia przez Państwo praw gwarantowanych przez tę Konwencję, Skarżący może żądać przyznania przez Trybunał tzw. „słusznego zadośćuczynienia”, na które składa się kwota pieniężna z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia oraz wydatków poniesionych w toku postępowania sądowego w kraju i przed Trybunałem, w tym kosztów poniesionych na opracowanie skargi do ETPCz.\nIstnieje zatem realna szansa odzyskania przez Was wszystkich poniesionych dotychczas kosztów i wydatków, pod warunkiem, że będą odpowiednio udokumentowane. Warto zatem pamiętać, by gromadzić wszelkiego rodzaju dowody, rachunki, faktury na okoliczność poniesionych przez Was kosztów (przede wszystkim faktury, dotyczące wynagrodzenia ustanowionych pełnomocników), gdyż mogą one zostać zwrócone, w sytuacji gdy Trybunał uzna, że były one rzeczywiście poniesione, konieczne i w rozsądnej wysokości, a także że ich poniesienie wiązało się ze stwierdzonymi w wyroku naruszeniami Konwencji.\nDużym błędem Skarżących, którzy nie mają odpowiedniej wiedzy i doświadczenia, jest samodzielne wnoszenie skarg do ETPCz w Strasburgu, gdzie poszkodowani głównie piszą o swojej krzywdzie lub notorycznie powielają treść pism składanych przed sądami polskimi, a sędziowie w Strasburgu bardzo tego nie lubią i są wręcz wyczuleni na tym punkcie.\nCo jest istotne, skarga do ETPCz w Strasburgu powinna przede wszystkim spełniać warunki formalne, a nadto być konkretna, rzeczowa i profesjonalna. Powinna wskazywać, jakie przepisy Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności wraz z Protokołami Dodatkowymi zostały naruszone, w jaki sposób i przytoczenie orzecznictwa ETPCz w Strasburgu albo Komentarzy do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (oraz Protokołów Dodatkowych) w podobnych przypadkach. Przygotowanie takiej skargi wymaga najwyższego prawniczego kunsztu i wieloletniego doświadczenia nie tylko w sporządzaniu tego typu spraw, ale także w funkcjonowaniu ETPCz w Strasburgu i obowiązujących tam zasad. Powierzenie opracowania skargi i występowania przed ETPCz w Strasburgu profesjonaliście zwiększa Twoją szansę na pozytywne rozpatrzenie skargi!


Ferrou Makeup Blog: makijaż, kosmetyki: Paleta cieni matowych Kaszmir Paese\nRozpoczynam sagę o paletach cieni, które w niedalekiej przeszłości zakupiłam ;)\nNa pierwszy ogień idzie paleta cieni Kaszmir, ponieważ ostatnio dość często jej używam - wręcz codziennie.\nNa początek może przedstawię Wam co producent pisze o swoim produkcie:\nPaleta zawiera wszystkie 15 cieni, które także można nabyć pojedynczo. Opakowanie jest plastikowe, w kształcie palety malarskiej. Zamykane plastikowym wieczkiem. Cienie są dość duże, średnica wynosi około 3cm.\nCienie są matowe, mocno napigmentowane. Niewielka ilość wystarcza na pokrycie całej powieki. Nie osypują z pędzelka, a tym bardziej z oka. Co więcej - są bardzo wytrzymałe - bez bazy wytrzymywały od rana do wieczora, kolor nie wyblakł, oko nawet po kilkunastu godzinach wygląda jak przed chwilą pomalowane. Kolory nie są może szałowe, bardziej stonowane, idealne do wszelkiego rodzaju smoczków i dymków.\nZ cieni jestem bardzo zadowolona, dotychczas miałam mało czystych matów - bo jednak niezbyt wiele firm je oferuje, a te które kupowałam to okazywały się hmm.. dość słabe. Przed tą paletą też długo się broniłam, maty są trudne w obsłudze, wszelkie niedociągnięcia w naszej technice są od razu widoczne, nie chciałam wydawać pieniędzy na coś, co od wielkiego dzwonu będę korzystać. Jednak trafiła mi się dość dobra oferta zakupu tej paletki i grzechem byłoby z niej nie skorzystać ;) I nie żałuję - prawie codziennie jej używam.\nJuż dość tej gadaniny, same obejrzyjcie jak się prezentują:\nPaletę można nabyć tylko i wyłącznie u Ambasadorów Marki, czasami można je spotkać na allegro.\ncena pojedynczego cienia: 13.90\nMakijaż z użyciem kolorów z tej palety możecie obejrzeć tutaj. Użyłam tam cieni 602, 604, 609, 612.\nEtykiety: cienie do powiek, kaszmir, Paese, paleta cieni, recenzja, swatche\nEwalucja 7 sierpnia 2011 09:04\nfajna pigmentacja, kolory bardzo b mi pasowały;)\nAktualnaa 7 sierpnia 2011 09:07\nPigmentacja bomba, może nie całą paletę ale te neutralne bym mogła nabyć :)\nsaharu 7 sierpnia 2011 09:32\nwydaje się fajna pigmętacja :0-\ndezemka 7 sierpnia 2011 09:36\nHexxana 7 sierpnia 2011 10:13\nFajne kolory i np.607 z checia bym przygarnela:))\ngrzee 7 sierpnia 2011 11:01\ncudowna pigmentacja i kolory jak najbardziej w moim guście :)\nKOSMETASIA 7 sierpnia 2011 11:16\nswietne kolorki i doskonala pigmentacja ;) ja jednak wole cienie perlowe, jeszcze sie do matow nie przekonalam ;)\nNeffisa83 7 sierpnia 2011 14:15\nbardzo fajne, chyba się skuszę, bo w mojej kosmetyczce jest niedobór dobrych matów.\n_Alessandra 7 sierpnia 2011 16:18\nWow, jestem pod ogromnym wrażeniem pigmentacji, bo tak jak napisałaś, zazwyczaj maty,które są oferowane(i to dość rzadko..) są raczej słabiutkie..A te są wspaniałe!! Najbardziej przypadły mi do gustu nr.: 601,607,608,610,612,614 i 605 ! :) Tylko jak zauważyłam to jest przewaga różnych niebieskości co mi średnio pasuje,aczkolwiek całą resztę chętnie bym przygarnęła,zwłaszcza za taką cenę - wychodzi 4,60za tak cudownie napigmentowany cień! Szkoda,że nie mam żadnej kaski na zbyciu..;p\nGlam`ourFever 7 sierpnia 2011 16:38\nmi osobiscie podoba sie najbardziej kolor 612, z tej paletki ;-) Jest delikatny, uniwersalny do codziennego makijażu.\nadrianna 7 sierpnia 2011 18:44\nsuper zestaw kolorów :) gdybym miała choć połowę twoich zdolności to bym sobie ja sprawiła. ale na te moje nieudolne malunki na powiekach starczy to, co mam :)\nagabil1 8 sierpnia 2011 11:43\nświetne cienie! Skusiłabym się chętnie, szkoda że nie ma bardziej intensywnych nasyconych kolorów\nKatarzyna 10 sierpnia 2011 18:24\nMam pytanie co do katalogu PAESE, teraz na blogu paese pojawił się nowy katalog, z tymi samymi produktami-z mniejszymi cenami, ale jako ALKEMIKA, wiem, że Euphora zmieniała nazwe na PAESE, ale znowu coś zmienili?! nie mogę się już w tym połapać, mogę prosić o wyjaśnienie sytuacji?\nFerrou 11 sierpnia 2011 23:02\ntak, znowu zmienili nazwę - są to te same produkty. Jednakże firma nie zdążyła zmienić opakowań więc wciąż otrzymywać się będzie produkty z napisem Paese, a nie Alkemika ;)\nswirrruska 13 sierpnia 2011 12:05\nbardzo fajnie się prezentują, ja muszę właśnie coś kupić w typie tego białego\nKatarzyna 19 sierpnia 2011 16:40\nzdecydować się nie mogą :) dzięki za odpowiedź\nantiii 19 sierpnia 2011 21:11\ndosyć mocno nasycone:)\nKasia 23 stycznia 2012 18:58\nMam kolor 607 - prześliczny jest, muszę przyczaić się na inne kolory, świetnie je zaprezentowałaś :)\nStylowe inspiracje graszel 18 marca 2012 18:57\nwitam a gdzie można kupić tą słynną paletę cieni kaszmir paes i jaka jest cena pozdrawiam graszel\nStylowe inspiracje graszel 18 marca 2012 18:59


Informacje i porady na temat: Szczaw Zastosowanie\n... następnie umieszczamy w nim krzew i przysypujemy ziemią. Taka kolejność nie naraża korzeni na uszkodzenia wynikające z wbijania ostrego kołka. Forma pienna w okresie silnego owocowania wymaga , ... się bez zastosowania środków ochrony roślin. Pozostałe szkodniki mogące wystąpić na krzewach to: piłecznica agrestowa mszyce przędziorek chmielowiec plamiec agreściak. ...\n... sprzedaży zwłaszcza Akebia quinata. GA_googleFillSlot("Artysrodek"); Akebia pięciolistkowa – delikatne i oryginalne pnącze Wśród pnączy nie brakuje , ... Zastosowanie Egzotyczna akebia pięciolistkowa jest pięknym i delikatnym pnączem które może stać się dekoracją zakątka wypoczynkowego ogrodu a także tarasu. ...\n... zwłaszcza po posadzeniu oraz w czasie suszy natomiast w uprawie pojemnikowej roślinę podlewamy tak jak większość roślin balkonowych. Warto usuwać obumarłe kwiaty aby przedłużyć , ... aksamitki rozpierzchłej Odmiany aksamitki rozpierzchłej zależnie od wysokości wykorzystywane są przy uzupełnianiu pustych miejsc na rabacie zwłaszcza po ...\n... przemieszczać się ciągnik. Należy też pamiętać o takim ukształtowaniu terenu by woda opadowa nie zalegała przy szyjkach korzeniowych. Glebę można ściółkować , ... kiwi Zastosowanie Pnącze jest rośliną użytkową (mało znana roślina sadownicza) oraz ozdobną (szczególnie atrakcyjna duża masa liści). Można zastosować ją jako roślinę ...\n... przepuszczalną ziemię kwiatową. Aloes Przesadzanie Aloesy przesadzamy wiosną. Najlepiej rosną w glinianych doniczkach. Przy przesadzaniu należy zwrócić uwagę , ... zastosowanie mają te same zasady uprawy. Aloes ościsty (Aloe aristata) Ten ciekawy nieduży aloes osiąga maksymalnie 20 cm wysokości i rośnie raczej wszerz. Liczne zielone ...\n... umieszczać zbyt wielu gatunków roślin gdyż nie wygląda to zbyt dobrze. W ogrodzie nie powinno zabraknąć także pnączy. Są one przedłużeniem rabat i świetnie spełniają swoją , ... także zastosowanie nieregularnych linii. Pozostając przy barwach należy pamiętać że przy aranżacji ogrodu można doskonale nimi operować osiągając ...\n... organizmu ze szkodliwych toksyn i zmniejszanie niepotrzebnego napięcia nerwowego. Jest też cennym źródłem witamin A C E PP oraz witamin z grupy B. Zawiera , ... jest owocem który pomimo swojego cierpkiego chodź słodkiego smaku ma wiele zastosowań przede wszystkim w gastronomii. Mało znajduje się ...\n... odchwaszczanie podlewanie nawożenie a w przypadku odmian wysokich również palikowanie zabezpieczające przed złamaniem pędów kwiatostanowych. Odchwaszczanie połączone , ... Zastosowanie jesienią dobrze przerobionego kompostu dostarczy roślinie bezpiecznej ilości składników pokarmowych. Astry chińskie Jak ...\n... zwłaszcza w przypadku młodych roślin które charakteryzują się niższą odpornością na niekorzystne warunki. W okresie zimy dużym zagrożeniem dla rośliny jest zbytnie , ... Aukuba należy do ciekawszych roślin o zimozielonym bardzo dekoracyjnym ulistnieniu które mogą być uprawiane przede wszystkim na tarasie. Możemy ...\n... glebowych. One warunkują prawidłowy rozwój rośliny i intensywność kwitnienia. Tak więc podstawą przy uprawie azali japońskich jest poziom kwasowości podłoża. Azalie , ... jest zastosowanie odpowiednich środków grzybobójczych zgodnie z instrukcją stosowania. Ze szkodników atakujących azalie należy wymienić przede wszystkim opuchlaka ...\n... przy oczyszczaniu organizmu z toksyn oraz podniesieniu ogólnej odporności na choroby przede wszystkim wirusowe. Babka zwyczajna Zbiór Zwykle materiał , ... do takiego jej zastosowania. Napary z suszu polecane są przy chorobach żołądkowych zapaleniach jamy ustnej i gardła kłopotach z drogami oddechowymi lub uporczywym kaszlu. Może być ...\n... umieszczamy na kilka godzin w wodzie z solą. Można ją też natrzeć solą a po jakimś czasie dokładnie wypłukać. Smażona lub duszona doskonale nadaje się jako dodatek do dań mięsnych. , ... Właściwości i zastosowanie Owoce balsamki są bogate w składniki odżywcze a jednocześnie nie są kaloryczne. Zawierają duże ilości żelaza. Są też lepszym źródłem potasu niż banany(mają ...


Jak oceniamy dotychczasowe reakcje społeczności międzynarodowej na rosyjski atak? – Radio Zachód\nJak oceniamy dotychczasowe reakcje społeczności międzynarodowej na rosyjski atak?\nDziś kontynuujemy temat związany z atakiem Rosji na Ukrainę.\nZa nami pierwszy tydzień walk na Ukrainie. Wojna rozgorzała na dobre, a najbardziej poszkodowani w wojennej zawierusze są niestety cywile. Nie radzący sobie z ukraińską obroną Rosjanie atakują obecnie obiekty cywilne, szkoły, szpitale i budynki administracji publicznej.\nSpołeczność międzynarodowa podjęła wysiłki pomocowe dla obywateli Ukrainy. Szacuje się, że do Polski trafiło już około pół miliona osób, a w najbliższym czasie wjedzie kolejnych kilkaset tysięcy ludzi.\nDziś pytamy państwa: jak oceniają państwo dotychczasowe reakcje społeczności międzynarodowej na rosyjski atak. Jak potoczy się ta wojna i jak w tych wojennych działaniach odnajduje się Polska?\nChcieli pomóc, zobaczyli wymierzoną w siebie broń\n„Pozdrowienia z Kijowa”. Reportaż o wojennym życiu w stolicy Ukrainy\n„Pozdrowienia z Kijowa” – posłuchaj reportażu Cezarego Galka o wojennym życiu w stolicy Ukrainy\nPiłka ręczna ważne gorzów zapowiedź Nowa Sól ukraina ŻUŻEL Rzepin Małomice Uniwersytet Zielonogórski WIDEO rosja Wschowa. Zbąszynek powiat żagański Iłowa Zielona Góra gmina Żary TEMAT DNIA Świebodzin koronawirus Gorzów Wlkp. Krosno Odrzańskie Sława MOTO zdrowie Strzelce Krajeńskie Sulęcin Kostrzyn nad Odrą Żagań Lubsko Kargowa WAŻNE Święto Niepodległości Słubice powiat żarski Żary Szprotawa. Kożuchów. ważne zielona góra Sulechów 100-lecie Odzyskania Niepodległości Trzebiechów Międzyrzecz Gubin wybory 2018


Szczecinianie wybierają swoich Ambasadorów | Szczeciński Inkubator Kultury\nSzczecinianie wybierają swoich Ambasadorów\nW tym roku po raz trzynasty szczecinianie wybierają swoich Ambasadorów. Tytuł wyróżnienia osoby, które w sposób wyjątkowy promują nasze miasto. Szczecinianie mogą nie tylko dokonywać zgłoszeń kandydatur do tytułu, ale również decydować o wyborze laureatów.\nIdea wyróżniania osób, które poprzez swoją działalność i osiągnięcia przyczyniły się do promocji Szczecina, narodziła się w roku 2000. Od tego czasu honorowy tytuł „Ambasador Szczecina” przyznany został 35 osobom, m.in. artystom, sportowcom, naukowcom, pisarzom. Wyróżniono również Stowarzyszenie Teatr Kana, honorując w ten sposób wieloletnią pracę wszystkich jego członków oraz oddając hołd założycielowi Teatru – Zygmuntowi Duczyńskiemu. W ubiegłym roku tytuł „Ambasadora Szczecina” otrzymał tenisista Marcin Matkowski oraz żaglowiec Dar Młodzieży.\nZgłaszanie kandydatur do tytułu Ambasadora\nZgłoszenia kandydatur przyjmowane są w formie wniosku umieszczonego na stronie www.eurzad.szczecin.pl oraz w Biurze Obsługi Interesantów Urzędu Miasta Szczecin.\nWniosek należy złożyć w kancelarii Biura Obsługi Interesantów Urzędu Miasta Szczecin, przesłać pocztą na adres Urzędu Miasta Szczecin, pl. Armii Krajowej 1, 70-456 Szczecin lub przesłać drogą elektroniczną na adres boi@um.szczecin.pl.\nTermin zgłaszania kandydatur do tytułu upływa z dniem 31 maja br.\nTego, kto zostanie kolejnym Honorowym Ambasadorem Szczecina, dowiemy się w lipcu podczas Uroczystej Sesji Rady Miasta, która odbędzie się z okazji obchodów Urodzin Miasta.\nZostań członkiem Kapituły\nMieszkańcy mogą nie tylko dokonywać zgłoszeń kandydatur do tytułu, ale również decydować o wyborze laureatów. Trzech szczecinian, w drodze losowania, dołączy do grona Kapituły.\nZgłaszanie kandydatur do Kapituły\nWszyscy chętni, którzy chcieliby wziąć w udział w obradach i mieć wpływ na ostateczną decyzję mogą przesyłać swoje zgłoszenie na adres ambasadorszczecina@um.szczecin.pl. Wystarczy podać swoje imię, nazwisko i adres e-mail.\nTermin zgłaszania kandydatur do Kapituły upływa z dniem 30 kwietnia br.


H&M sprzedaje suknię ślubną Kate Middleton za 799 zł! - Glamour.pl\nH&M sprzedaje suknię ślubną Kate Middleton za 799 zł!\nSuknia szwedzkiej sieciówki wygląda identycznie jak ta, którą miała na sobie księżna Kate w dniu ślubu!\nNa pewno pamiętacie białą suknię od Alexandra McQueen’a, którą Kate Middelton założyła na swój ślub z księciem Williamem – w końcu mówił o niej cały świat, a znawcy mody (i nie tylko) wielokrotnie analizowali wybór obecnej księżnej. Chociaż od ceremonii wszech czasów minęło siedem lat, to kobiety wciąż chętnie inspirują się Kate i często decydują się na wybór sukni podobnych, a nawet takich samych, specjalnie dla nich uszytych, jak ta wybrana przez członkinię brytyjskiej rodziny królewskiej.\nTeraz suknię jak ta projektu McQueen’a można dostać jeszcze łatwiej (i taniej, bo za 799 złotych), ponieważ niemal identyczna kreacja jest dostępna w najnowszej, ślubnej kolekcji H&M, o której więcej pisałyśmy TUTAJ. Obie sukienki mają bardzo uniwersalny fason – delikatnie rozkloszowana spódnica z lejącego się materiału oraz koronkowy stanik to klasyka mody ślubnej.\nZOBACZ TAKŻE: Meghan Markle inspiruje się Kate Middleton? Zobaczcie tę stylizację! >>>\nJeżeli właśnie planujecie ślub i suknia w stylu Kate Middelton jest waszą wymarzoną, a cena proponowana przez H&M sprawia, że jeszcze bardziej wam się podoba, to znajdziecie ją na stronie internetowej sklepu, w specjalnej zakładce The Wedding Shop. Niestety, kreacja ta cieszy się ogromnym zainteresowaniem i została prawie wyprzedana - jedyny rozmiar, który jest jeszcze dostępny to 32!\n1 / 2 Kate wyglądała zjawiskowo w swojej sukni ślubnej\n2 / 2 Ta suknia z H&M jest identyczna jak suknia ślubna Kate Middelton!\nH&M moda suknie ślubne księżna kate middelton\n< Poprzedni artykuł Kate Hudson jest w ciąży! Zobaczcie urocze wideo, w którym aktorka ogłosiła, że ponownie zostanie mamą. Znamy płeć!\nNastępny artykuł > Od teraz produkty Anny Lewandowskiej kupicie w popularnej sieci sklepów


Platforma Kultury - Ludzi trzeba lubić - integracja przez wspólne decydowanie\n20 i 21 czerwca 2013 r. spotkaliśmy się w Instytucie Socjologii Uniwersytetu M. Kopernika w Toruniu, by wspólnie spojrzeć na partycypacyjny wymiar angażowania społeczności w problematykę związaną z integracją społeczną. Dzień pierwszy otworzyła dyskusja o dylematach współdecydowania i strategiach konstruowania programów integracji społecznej.\nDyskusję rozpoczęła Krystyna Dowgiałło, Radna Torunia, koordynatorka projektów w CRZL i moderatorka I panelu – Ustawa nałożyła na samorządy i Ośrodki Pomocy Społecznej obowiązek zbudowania lokalnej polityki społecznej. Niestety, obecnie pomoc społeczna dotyczy jedynie wycinka obszaru związanego ze społeczeństwem. By w pełni sprostać zadaniu obowiązkiem burmistrza byłoby zbudowanie międzyresortowego zespołu. W moim odczuciu, stało się niedobrze, że pomoc społeczna zdominowała działania samorządu związane ze społeczeństwem, gdyż jest to jedynie wycinek obszaru polityki społecznej.\nDobra diagnoza jest podstawą\nO tym, że to od problemów społecznych będą zależeć kierunki polityki i typy projektów integracyjnych, mówił m.in. prof. Tomasz Biernat, Kierownik Katedry Pracy Socjalnej Wydziału Nauk Pedagogicznych UMK. Biernat podkreślił, że obserwując projekty integracyjne często można dostrzec gotowe pomysły, jednak te nie są konsultowane ze społecznością, w której ma dokonać się integracja. Przypomniał również, że duża część naszej rzeczywistości społecznej w ogóle nie podlega diagnozie, jest nieuchwytna.\nIntegracja odgórnie czy oddolnie?\nDr Bohdan Skrzypczak, prezes Centrum Wspierania Aktywności Lokalnej CAL, przedstawił uczestnikom dwa sposoby konstruowania polityki społecznej i poddał je ocenie panelistów – Nie ukrywam, że każdy ze sposobów ma jakieś wady. Mają je oba: zarówno oddolna animacja społeczna, jak i ministerialne projekty pilotażowe, mające na celu włączenie działań animacyjnych do głównego nurtu polityki – mówił przedstawiciel CAL.\n– Nie stawiałabym granicy pomiędzy inicjatywami odgórnymi i oddolnymi. Obie powinny się zazębiać, wtedy będą skuteczne i efektywne. – zabrała głos Zofia Zięba, prezeska Spółdzielni Socjalnej "Kreatywni" w Bydgoszczy.\nNatomiast Małgorzata Kowalska, prezeska CISTOR® Stowarzyszenia Partnerstwo Społeczne, mówiła\n– Nasz projekt, "CAL - Pracownia Inspiracji", integruje środowisko lokalne. Tutaj postawiliśmy na młodzież, która co miesiąc angażuje społeczność lokalną organizując różne wydarzenia. Ta młodzież jest teraz liderem społeczności lokalnej. Należy budować i stawiać na inicjatorów i lokalnych liderów -bo to są działania oddolne. Tutaj działania odgórne na nic już się zdadzą.\nO podziale ról: urzędnik a społecznik\nJak integrować osoby wykluczone, a jak instytucje zajmujące się osobami wykluczonymi? Krystyna Dowgiałło, moderatorka panelu, zachęciła uczestników do dyskusji – Mamy w tym procesie czarny charakter: urzędnik państwowy. Cały czas słyszymy, że państwo jest zbyt rozbudowane, rozrasta się administracja państwowa i samorządowa. Słyszymy, że gdyby oddać zadania organizacjom pozarządowym w kraju nastąpiłby odpowiedni porządek. Czy tak jest?\nRafał Krenz, CAL mówił – Jest raczej podział pomiędzy tych, którzy chcą działać i tych, którzy nie chcą. Są pewne opory instytucjonalne, które ograniczają działanie. – Do jego głosu dołączyła przedstawicielka ośrodka pomocy społecznej – Musimy nauczyć się dzielić pracą pomiędzy ngo i urzędników. Sami też powinniśmy budować miedzy sobą relacje. Pomoc nie miałaby by w sobie tej siły gdyby nie szeroka i wielowymiarowa współpraca. Nie ulega kwestii, że trzeba zacząć myśleć poważnie o zmianie funkcjonowania ośrodków społecznych, bowiem to, co robią do tej pory to za mało. Należy jednak pamiętać, że wielowymiarowość integracji jest bardzo szeroka, więc niesie to za sobą niezwykle skomplikowaną pracę.\nŚwiadoma zmiana to mrzonka?\nPanel II rozpoczęła dyskusja o pracy z klientami instytucji publicznych i organizacji, które chcą dokonać zmiany społecznej. Swoimi doświadczeniami dzieliły się animatorki partycypacji publicznej w projekcie „Decydujmy razem”: Helena Masło, kierowniczka GOPS w Oławie, Krystyna Mądra z Fundacji „Nasza wieś” (gmina Trzemeszno), Joanna Augustowska, dyrektorka GOPS w Słupnie oraz Helena Penkiewicz z Urzędu Gminy Prostki.\nProf. Arkadiusz Karwacki (UMK Toruń), moderator, po prezentacjach zachęcił uczestników do dyskusji poruszając 4 wątki korespondujące z tematem panelu: 1. Pracownicy socjalni i odpowiedzialni za działania integracyjne stawiają pytanie: co z polityką integracyjną dla osób nie zmotywowanych do integracji i nie dających sobie pomóc? Czy mamy dla nich jakąś ofertę? 2. Badania wskazują, że pracownicy socjalni z troską podchodzą do klientów, jednak nie widzą szansy konstruowania ich podmiotowości. Czy mamy dostateczne narzędzia by temu sprostać? 3. Instytut Spraw Publicznych prowadził badania funkcjonowania klubów integracji społecznej. Czy realna jest zindywidualizowana ścieżka funkcjonowania tych podmiotów gdy tymczasem dajemy wszystkim podobne pakiety usług? 4. Kazimierz Frieske, na podstawie obserwacji systemu integracji, powiedział, że nie chodzi tu o realną pomoc tylko kontrolę nad wykluczonymi, o budowanie pozornej oferty minimalizującej napięcia społeczne. Czy teza, że system pomocowy stabilizuje systemy społeczne jest prawdziwa?\nKrystyna Dowgiałło, Radna Torunia – Musimy przyjąć do wiadomości, ze jakiś procent społeczeństwa będzie chciał żyć tak jak żyje. Nigdy nie zmotywujemy 100% społeczeństwa. Pamiętać jednak należy, że: po 1. nie możemy pracować tylko ze zmotywowanymi, po 2. większość ludzi puchnie od obowiązków domowych i zawodowych i ma czasu na włączanie się w pewne obowiązki społeczne. Nie gańmy ludzi za niechęć do włączania się w procesy społeczne.\nInstytucje uczą bycia aktywnym?\nMagdalena Bergmann, ekspertka ekonomii społecznej, badaczka polityki równościowej i moderatorka panelu III, rozpoczęła dyskusję od prezentacji dobrych praktyk współpracy ngo i samorządów przy realizacji polityki integracji społecznej. Opowiedziała zebranym o mieście Lejda w prowincji Holandii płd., bliźniaczym mieście Torunia, o poprzemysłowym profilu gospodarczym (akademicko-kulturalno-usługowe) i spotkaniu z organizacją De Binnenvest, która pracuje nad metodami prowadzącymi do powrotu bezdomnych do życia społecznego. Organizacja stosuje metody trenerskie, a wsparcie dla uczestników trwa także po zakończeniu pobytu w ośrodku. Poruszyła tez temat indywidualnych programów wychodzenia z bezdomności, angażowania młodzieży w wolontariat i wsparcia dla nowych ngo, często zakładanych przez dawnych "podopiecznych”. Opowiedziała o wspólnej inicjatywie Lejdy i sąsiadujących gmin: np. Waarenhuis, gdzie realizowano projekt „recykling z pomysłem na integrację”, polegający na zatrudnianiu osób zagrożonych wykluczeniem społecznym do odbioru, naprawy i sprzedaży używanych mebli i AGD. Projekt rozwiązywał jednocześnie problemy miasta i okolicznych gmin w zakresie zarzadzania odpadami wielkogabarytowymi. Podkreśliła, że w tych przypadkach urząd miasta stawiał dobre relacje ponad procedurami.\nCo stanowi o współpracy?\nDr Jacek Szczepkowski, terapeuta i pedagog społeczny, podczas panelu mówił – Każdy z nas ma doświadczenie we współpracy. Czy to prywatne, zawodowe, nawet jeśli wrócimy pamięcią do czasów szkolnych. Co charakteryzuje tę współpracę, jakie są jej elementy kluczowe? – By współpraca miała miejsce, przypomniał 4 najważniejsze czynniki: cel , zaufanie („brak wiary po stronie pomagacza jest jedną z przeszkód, która uniemożliwia zmianę”), różnorodność perspektyw, która wzbogaca na wielu poziomach i gotowość do wymiany („prawdziwą współpracę wyraża gotowość do dawania i brania”).\nO sztuce społecznie zaangażowanej\nSeminarium dzień drugi; o sztuce społecznie zaangażowanej, rozpoczął się przykładem osiedla Dudziarska, wyrzuconego poza obręb Warszawy. Uczestnicy obejrzeli film, który ukazuje fenomen osiedla socjalnego, gdzie realizowane są różne strategie animacyjne oparte często o sprzeczne wartości.\nAnimator jest po to, by przypominać ludziom, że mogą mieć marzenia – mówił moderator panelu, Marcin Śliwa (Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki).\nTemat integracji społecznej jest niezwykle obszerny, a samo angażowanie społeczności do podjęcia się opracowania strategii związanej z integracją może wydawać się trudnym. Ale czy wspólny cel to nie najlepsza droga do zacieśnienia więzi? Jeszcze po zakończeniu drugiego dnia spotkania dyskusje nie ustawały. Tymczasem wkrótce kolejne seminarium w ramach „Decydujmy razem”. O terminach będziemy informować na www.decydujmyrazem.pl.\nPEŁNA RELACJA DOSTĘPNA NA STRONIE WWW.DECYDUJMYRAZEM.PL\nWarszawa, Paca 2\nTagi: decydujmy razem, konferencja, cal, społeczność lokalna, społeczeństwo obywatelskie, integracja społeczna, sztuka, mazowieckie


Truizmem jest stwierdzenie, które mówi, że jednostka ludzka w dzisiejszym świecie nie może żyć poza obrębem relacji z prawem. Amerykański teoretyk prawa, R.M. Unger pisze o tym następująco: „System prawny określa pozycję jednostki i grupy (wraz ze wszystkimi ich relacjami) w obrębie formalnie określonego, całego systemu pojęć prawnych. Instytucje te muszą być na tyle jasno i wyraźnie zdefiniowane, żeby udało się opisać strukturę społeczeństwa wraz z całym bogactwem wszelkich instrumentalnych i emocjonalnych więzi, które są czy to popierane, czy hamowane w społeczeństwie" .\nKwestie niepewności i pewności prawa wiążą się w sposób oczywisty z tym, co historyczne i etyczne. Przy rozważaniu pewności i niepewności prawa należy zwrócić uwagę na fakt, że poprzez wymiar czasu systemy prawa mają immanentną wspólną cechę, która łączy je zasadniczo z tym, co historyczne. „W procesie legislacyjnym czas występuje w dwóch głównych kontekstach: 1) w relacji \_'momentu\_' zmiany społecznej do \_'momentu\_' reakcji na tę zmianę, która może prowadzić do sformułowania \_'potrzeby legislacyjnej\_', 2) w relacji \_'momentu\_' zmiany społecznej do \_'momentu\_' ustanowienia potrzebnego aktu (wraz z jego implementacją). Przebieg procesu w obu przypadkach zależy od wielu czynników" .\n"Życie prawa", przez które rozumiemy stosowanie prawa pozytywnego, zawiera wiele składników niepewności. Utożsamianie niepewności prawa z jego względnością (pojęcia te bywają stosowane jako określenia zamienne), powoduje, że istotnym czynnikiem tworzącym poczucie pewności w prawie staje się jego stałość, niezmienność.\nZmienność prawa. W obrębie poszczególnych gałęzi prawa jest wiele sytuacji i konstrukcji, których istotę stanowi zmienność. W prawie cywilnym istnieje wiele aktów, umów, których istotnym elementem jest możliwość zmiany, odwołania, unieważnienia; np. darowizna (warunkowa), testament, małżeństwo (rozwód), umowa (zawarcie, rozwiązanie), pełnomocnictwo (cofnięcie). W prawie karnym niepewność sytuacji jest związana z amnestiami, z warunkowym przedterminowym zwolnieniem, z zastosowaniem wyłącznie aresztu prewencyjnego, z przerwami w odbywaniu kary, wyrokami nieokreślonymi, z zawieszeniem wykonania kary; można by wymienić jeszcze i inne instytucje. Z kolei całe publiczne prawo międzynarodowe można by nazwać prawem niepewności; np. realizacja międzynarodowych paktów praw człowieka zależy od bardzo wielu czynników politycznych, historycznych, kulturowych; prawo międzynarodowe z perspektywy jednostki może okazać się niekiedy niezmiernie ważne ze względu na realizację jej praw podmiotowych, jednak osamotniona jednostka często jest postawiona w sytuacji, w której jej gwarancje praw nie są możliwe do wyegzekwowania inaczej niż po opuszczeniu terytorium państwa, które zamieszkiwała .\nWprowadzenie ustaw z mocą wsteczną. Pomimo zakazów wprowadzania ustaw z mocą wsteczną wydawane przepisy prawne tę zasadę gwałcą. Jest wiele technicznych możliwości wykoślawiania czy modyfikacji zasady lex retro non agit, co bywa praktykowane w prawie publicznym, np. w okresach po obaleniu dyktatury lub w sytuacjach powojennych, gdy ustawa wprowadzona przez jeden podmiot władzy jest niezgodna z późniejszymi przepisami prawa .\nW niezmienności tkwi siła i długotrwałość zwyczaju . W wielu krajach ustawodawstwo, w znaczeniu formalnym, było albo wprost kodyfikacją prawa zwyczajowego, albo jego przeróbką. Przy dzisiejszym tempie przemian ekonomiczno-społecznych trudno byłoby zgodzić się z poglądem, że całe prawo jest pochodną prawa zwyczajowego. Jednak w czasach obecnych prawo zwyczajowe bywa uwzględniane przez sądy.\nOdczucia pewności i niepewności są podporządkowane prawidłom rządzącym związkami przyczynowo-skutkowymi. Wnioskowanie przyczynowo-skutkowe jest ogromnie ważne zarówno w czasie konstruowania przepisu, w analizie skutków wydania, zmiany lub zaniechania regulacji prawnej a także w opisie każdego ludzkiego działania .\nNatomiast proces tworzenia prawa wynika z potrzeby zaradzenia jakiemuś zjawisku lub uporządkowania materii społecznej. U podłoża każdej normy tkwi potrzeba związana z osobą, która ową normę ustanowiła. Rozliczne potrzeby człowieka wiążą to, co moralne, z tym, co prawne. G. W. Hegel pisze o tym następująco: "... koniecznym prawem określającym sposób istnienia moralnego podmiotu jest więc to, że każde jego działanie zaspakaja jakąś jego wewnętrzną potrzebę, a tym samym każde ma dla niego pewną pozytywną wartość. Jest on nim z konieczności zainteresowany. Nie ma działania bezinteresownego, lecz zawsze chodzi w nim o osiągnięcie pewnego osobistego dobra czy też osobistej pomyślności (Wohl)" . Owo dobro czy pomyślność są kształtowane przez rzeczywistość i kulturę, zwłaszcza materialną, określonego czasu historycznego. Tak więc możemy powiedzieć, że prawo jest rzeczywistością historyczną, czyli faktem realnym. Zarazem każde prawo jest także konstrukcją idealną.\nZakładamy, że istnienie norm prawnych wymaga minimalnej wspólnoty — co najmniej dwóch osób, które ze sobą współdziałają. Tak więc zasada koniecznego i powszechnego współdziałania, leżąca u podstaw każdego biologicznego systemu, dotyczy i musi być stosowana także w obrębie systemów prawnych . Współdziałanie obejmuje konieczność wzajemnego komunikowania, możliwość zaufania pomimo niejasności komunikatu, możliwość współpracy podyktowanej chęcią ochrony lub pomnażania dóbr, a także pragnienie niesienia pomocy. Zasada koniecznego współdziałania, mimo że występuje np. już u owadów, jest fundamentalną zasadą etyczną i ponadto — rozumiana jako prawo powszechne — ideałem każdego społeczeństwa.\n„a) postrzeganie autorytetu w jego pierwotnym, rzymskim znaczeniu jako decyzji rozwijających życie społeczne w przeszłość, myślenie o przyszłości w kategoriach stałego sięgania — poprzez tradycję — do założeń danego układu społeczno-politycznego (najbardziej spektakularnym przykładem współczesnego praktykowania podobnego podejścia jest Konstytucja USA; przykładem przeciwnym jest sytuacja Polski, gdzie pracowicie gubione jest znaczenie początków transformacji na rzecz pustosłowia dysput pozbawionych dookreślonego punktu wyjścia);\nd) wzajemne dookreślenie wszystkich elementów definicyjnych — np. debata nad wartościami jest wpisana nie tylko w tradycję i fundament danego układu społeczno-politycznego, ale i w podstawowe kanony racjonalności" .\nHumanistyczna postawa poznawcza — także w przypadku prawnika, ustawodawcy czy sędziego — dąży do uogólnień i posługuje się generalizacjami (np. klauzule generalne w prawie). Jest więc to postawa idealizacyjna. Humanistyczna postawa idealizacyjna nie ogranicza się wyłącznie do prawa, ale ma zastosowanie w wielu dyscyplinach szczegółowych .\nIdealizm i postawa idealistyczna ze względu na rozległość postulowanych wartości, stała się dla wielu badaczy nie tyle postawą ideologiczną, ile ścisłą metodologią naukową. Można podać stosunkowo liczne przykłady idealistycznych założeń w analizach wartości etycznych i prawniczych. Filozoficzne kierunki myślenia idealistycznego rysowały często utopijne horyzonty celów, które miały być osiągnięte w dalekiej, bliżej zresztą nieokreślonej przyszłości .\nPojęciami, które łączą to, co idealne, z tym, co etyczne w obrębie tekstów prawnych, są dwa terminy nacechowane ładunkiem aksjologicznym i emocjonalnym. Terminy te to słuszność i sprawiedliwość. Teoretycy prawa podejmują liczne próby tłumaczenia, jak należy rozumieć pojęcie słuszność. Pojęcie słuszności bywa wiązane z takimi określeniami, jak: humanitarność w znaczeniu łaskawości (Schonung) i oględności (Rucksichtnahme), z włoskimi terminami „dulcedo" i „misericordia", z rozsądkiem lub prawem natury. Z drugiej strony za słuszne uważa się to, co sędziemu wydaje się takim na podstawie panujących w społeczeństwie ocen prawnych, co słuszność zbliża do obyczajowości (Volksmoral), a co wystąpi w płaszczyźnie dobrych obyczajów i dobrej wiary — są to autonomiczne normy społeczne, spełniające rolę posiłkową względem prawa. Słuszność bywa też ściśle łączona z prawem trafnym. W zależności od tego, co dany autor rozumie przez nie, zależy samo ujmowanie słuszności. Wówczas termin słuszność staje się tożsamy z pojęciem wykładni. Ale takie pozytywistyczne utożsamienie słuszności z wykładnią skrywa wartości, które w tym pojęciu mógł i często chciał zawrzeć ustawodawca. Słuszność nigdy nie miała i w zasadzie nie może mieć konkretnego przełożenia na szczegółowe normy prawne. Każde z tych najbardziej rozpowszechnionych wyjaśnień nic nie wyjaśnia, a przenosi ciężar na użycie również nieokreślonego pojęcia. Zachodzi więc pytanie, po co ustawodawca gmatwa sytuację i nie mówi wprost. Podobnie przedstawia się ten problem, gdy określa się słuszność za pomocą poczucia prawnego. Zostanie wówczas zbudowana następująca konstrukcja: słusznym rozstrzygnięciem będzie rozstrzygnięcie podyktowane przez poczucie prawne sędziego lub podjęte przez sędziego w imieniu społeczeństwa, narodu. Innymi słowy, słuszność oznacza zgodność z poczuciem prawnym, choć trudno ustalić takie odczucia dla całego społeczeństwa czy narodu. Powstaje wówczas pytanie: w jakich sytuacjach ustawodawca może złożyć w ręce sędziów odpowiedzialność za decyzje, które powinny być zgodne z poczuciem prawnym większości społeczeństwa czy narodu ? W jakim stopniu należy usprawiedliwić ustawodawcę, liczącego się ze ścisłością i jasnością, za jego przywiązanie do rzymskiej aequitas, które to określenie uważa się za równoznaczne ze słusznością?\nCzy takie powiązanie nie wystarcza w tych wypadkach, w których ustawodawca daje wskazanie sędziemu, aby stosował prawo i słuszność równocześnie? Odnosząc się do zakrojonych na szeroką skalę badań pojęcia słuszności prowadzonych w latach dwudziestych przez H. Piętkę, musimy uznać, że dały one ciekawy materiał dotyczący psychologii słuszności. Gdy chodzi jednak o samo pojęcie słuszność, to stwierdzenie H. Piętki, że „... słusznym jest wszystko to, co się samo przez się wydaje słusznym, czyli to, o czym mówimy, że jest słuszne z natury rzeczy" nie jest wyjaśnieniem wystarczającym.\nNa gruncie prawa cywilnego można dokonać systemowej wykładni pojęcia słuszność, zestawiając i porównując ze sobą osiągnięcia szwajcarskiej „szkoły wolnego prawa" z dyrektywami wykładni klasycznej. W art. 4 szwajcarskiego kodeksu cywilnego ustawodawca mówi: "nawiąż do stanu rzeczy ocenę, którą bym sam nawiązał („prawo"), a niech powinność, którą ustanowisz przy udziale tej oceny, będzie najlepszą z możliwych w danej tobie aktualnie sytuacji" . Z konstrukcji tej wynika, że to słuszność ustawodawcy jest słusznością każdorazowo stosowaną w praktyce wymiaru sprawiedliwości. Dlatego też ewolucja prawa cywilnego to przede wszystkim ewolucja dopuszczalnej w jego obrębie wykładni. Wykładnia szkoły „wolnego prawa" jest przesiąknięta podmiotowością interpretatora. Interpretator jest członkiem aktualnej względem niego rzeczywistości prawnej, którą tak czy inaczej rozumie, w taki lub inny sposób odczuwa. Przy wykładni klasycznej zaś występuje usiłowanie wyzbycia się podmiotowości w wyprowadzanych sądach. Zgodnie z wykładnią klasyczną interpretacją to odniesienie bądź do statusu (politycznego), jaki zajmują osoby stanowiące daną normę, bądź zawężenie wykładni bezpośrednio do (przedmiotowego) znaczenia normy.\nPróba uściślenia pojęcia słuszność powinna polegać na przyjęciu założenia, że porządek uznawanych przez ustawodawcę wartości, które zamierza on urzeczywistniać, nie jest przypadkowy. Można go więc wydedukować na podstawie „pokrewieństwa" między wartościami. Szczególnie jest to widoczne we wstępach konstytucyjnych i wstępach do innych ważniejszych ustaw . Wówczas słowo słuszność występuje obok pojęcia sprawiedliwość. Czasami nie chodzi konkretnie o sprawiedliwość, ale jakieś inne bliskoznaczne określenie, np. równość czy sformułowanie „każda istota ludzka". Pojęcie słuszność należy rozumieć w kontekście wielu wartości i w ujęciu wykładni systemowej, by utożsamiać je z równością wobec prawa i ze sprawiedliwością. We wszystkich wypadkach, kiedy ustawodawca używa sformułowania słuszna ocena, nawiązuje on w sposób bezpośredni do oceny sprawiedliwy bądź niesprawiedliwy. Taką słuszność, kiedy jedno słowo może być w brzmieniu normy prawnej zastąpione drugim bez uszczerbku dla jej znaczenia, możemy nazywać słusznością powszechnego zastosowania. Ilustrację tezy o bliskości czy też nawet niekiedy tożsamości pojęć słuszny i sprawiedliwy stanowią artykuły kodeksów cywilnych odnoszące się do zdolności prawnej osób fizycznych, praw podmiotowych nasciturusa czy przepisy dotyczące formalnej równości wobec prawa, np. w ordynacjach wyborczych.\nUtożsamienie słuszności ze sprawiedliwością nie uwalnia nas od arbitralności, ponieważ jak pisze Ch. Perelman: „Wszelki system sprawiedliwości stanowi jedynie rozwinięcie jednej lub kilku wartości, których arbitralny charakter jest związany z samą ich naturą. To pozwala nam zrozumieć, dlaczego nie ma jedynego systemu sprawiedliwości, dlaczego może istnieć ich tyle, ile jest różnych wartości. Wynika z tego, że jeśli jakieś prawidło jest uważne za niesprawiedliwe przez tego, kto głosi inną formułę sprawiedliwości konkretnej, a więc inny podział na kategorie istotne, możemy tylko zaznaczyć antagonizm zwolenników różnych formuł sprawiedliwości: każdy z nich bowiem wysuwa na pierwszy plan inną wartość. Wobec tego, że tak wiele jest wartości, wobec ich przeciwstawności i arbitralności nie podobna pogodzić antagonistów przy pomocy rozumowania, bo nie ma zasad, które by mogły służyć za punkt wyjściowy dyskusji" . Arbitralność i paradoksy stają się częścią każdego systemu prawnego odwołującego się do sprawiedliwości: „... każdy bez wyjątku system normatywny zawiera zawsze pewien element arbitralny: wartość, którą afirmują jego zasady podstawowe, a te nie są bynajmniej uzasadnione ... wolno tylko pragnąć eliminacji wszelkiej arbitralności z wyjątkiem tej, którą implikuje przyjęcie wartości znajdującej się u podstaw systemu" . O przyjęciu takiej lub innej wartości leżącej u podstaw systemu prawa decyduje etap rozwoju kultury prawnej. O kształcie systemu prawnego decyduje kontekst kulturowy i historyczny w jakim ów system się rozwijał. Dla europejskiego kręgu kulturowego taką nadrzędną wartością kształtującą poczucie sprawiedliwości jest miłosierdzie. „Każdy system sprawiedliwości powinien pamiętać o swojej niedoskonałości i wyciągnąć z niej wniosek, że niedoskonała sprawiedliwość bez miłosierdzia nie jest sprawiedliwością" . Przy czym miłosierdzie w kontekście tu przytoczonym należy rozumieć jako bezwarunkowe wyświadczanie dobra również wobec naszych nieprzyjaciół. Chrześcijaństwo postulowało miłość nieprzyjaciół, co w praktyce społecznej mogło odzwierciedlać się w minimalizowaniu reakcji negatywnej na zło. Rzecz tkwi w pewnym ideale, do którego należy dążyć i który w historii naszego kontynentu przyczyniał się do minimalizacji wszystkich tych sytuacji, w których konieczność zmuszała społeczeństwa i rządzących do odpłacenia złem za zło. Kiedy pojęcie miłosierdzia występuje w kontekście słowa sprawiedliwość nie powinno być utożsamiane z przebaczeniem. Miłosierdzie to coś znacznie więcej niż tylko sam akt przebaczenia. To moralne przekroczenie sytuacji, w której przestajemy pielęgnować ból zadany przez innych .\nChrześcijański ideał moralny wniesiony na trwałe do świadomości jednostek powodował i nadal może powodować, iż w chwilach szczególnych kryzysów, wojen, kataklizmów i innych poważnych społecznych zagrożeń ludzki gatunek może polegać, choć na zazwyczaj nikłym procencie altruistów, którzy z narażeniem siebie świadczą pomoc każdemu bez wyjątku. Są teoretycy, którzy twierdzą, iż to właśnie ów wysoki poziom etyczny nakazujący częściej niż w innych cywilizacjach wybaczać krzywdy doznane od nieprzyjaciół i nieść pomoc potrzebującym, gdy tego wymagały okoliczności, przyczynił się do osiągnięcia tak wysokiego cywilizacyjnego rozwoju Europy . Pod koniec XX stulecia, gdy człowiek coraz przenikliwiej zgłębia tajniki swojej natury, a jednocześnie patrzy z przerażeniem na historię, którą stworzyli jego przodkowie, jesteśmy świadomi naszych pragnień: stałej obecności pierwiastka etycznego i utopijnego w historii .


Noclegi Warszawa - nGlobal.pl - katalog stron\nWszystkie te osoby, które szukają wygodnego miejsca noclegu w stolicy, niewątpliwie polubią naszą stronę w Internecie. Wszystkim zainteresowanym, chcemy zaoferować pokoje w dwóch bardzo dogodnych i doskonale urządzonych punktach, w samym centrum naszej stolicy, tudzież na obrzeżach miasta, w Łomiankach. Trzeba tylko wpisać w Google frazę noclegi Warszawa, aby szybko znaleźć naszą stronę i wszelkie potrzebne treści. Przyjmujemy zainteresowane osoby przez cały rok, gorąco zapraszamy, serdecznie zachęcamy do rezerwacji miejsc w dogodnym terminie. Niepowtarzalny klimat, który panuje u nas spowoduje, że będziecie do nas często wracać. Przekonajcie się już dzisiaj, naprawdę nie ma czasu do stracenia, czekamy na Wasze odwiedziny.\nSłowa kluczowe: noclegi warszawa, hotel warszawa, noclegi, pokoje, noclegi, nocleg, hotel, pokoje warszawa\nPołożony wśród pięknych krajobrazów tuż nad rzeką Orzyc w północnej części Mazowsza pensjonat Bobrowy Dwór to nie tylko doskonała baza noclegowa dla przybywających w te strony gości indywidualnych lecz również miejsce organizacji ...


Wekendowe dancingi w klubie Bila w Sandomierzu | Echo Dnia Radomskie\nWekendowe dancingi w klubie Bila w Sandomierzu\n(MLE) 06.02.2010 Zaktualizowano 22.01.2010\nW każdy piątek, sobotę, niedzielę na dancing przy muzyce elektronicznej zaprasza sandomierski klub Bila.\nKlub mieści się w dawnej mleczarni przy ulicy Browarnej, u podnóża skarpy Starego Miasta. Początek zabawy o godzinie 19. Wstęp na dancing płatny. Piątek - 5 złotych, sobota - 10 złotych, niedziela - 5 złotych.\nPonadto w klubie można skorzystać z trzech stołów bilardowych. Rezerwacja miejsc pod numerem telefonu 0-721-601-117.\nMateriał oryginalny: Wekendowe dancingi w klubie Bila w Sandomierzu - Echo Dnia Świętokrzyskie


Uprawnienia budowlane architektoniczne – część pisemna egzaminu - Uprawnienia Budowlane\nUprawnienia budowlane architektoniczne – część pisemna egzaminu\nEgzamin na uprawnienia budowlane odbywa się w terminie oraz miejscu, które zostało wskazane w zawiadomieniu wysłanym do kandydata. Przynajmniej na 14 dni przed egzaminem należy uiścić drugą ratę opłaty pobieranej za postępowanie kwalifikacyjne (program na komputer). Egzamin jest przeprowadzany w języku polskim i sprawdza przede wszystkim:\n• znajomość przepisów prawnych dotyczących architektury, planowania przestrzennego, budownictwa oraz urbanistyki (program na telefon),\n• umiejętność wykorzystywania posiadanej wiedzy w praktyce, a zwłaszcza samodzielnego rozwiązywania kwestii technicznych, organizacyjnych i architektonicznych związanych z procesem budowlanym (program na egzamin ustny).\nAktualizacja miesiąc przed egzaminem\nCzęść pisemna egzaminu rozpoczyna się w tym samym terminie w każdej okręgowej izbie architektów (promocja 3 w 1). Kandydaci otrzymują takie same testy, które powstały na podstawie Bazy egzaminacyjnych pytań testowych na uprawnienia budowlane Izby Architektów RP. Baza pytań jest aktualizowana przynajmniej na miesiąc przed egzaminem przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną. Zarówno pytania, jak i odpowiedzi są jawne i mogą być publikowane w serwisie internetowym Izby Architektów RP. Jeśli kandydat ubiega się o uprawnienia w innym zakresie lub specjalności niż posiadane, to egzamin obejmuje wyłącznie zagadnienia, które nie wystąpiły na egzaminie na poprzednie uprawnienia budowlane. Wówczas pytania egzaminacyjne są przygotowywane w dodatkowych wariantach w zależności od zakresu oraz rodzaju uprawnień budowlanych (segregator).\nCzęść pisemna ma formę testu jednokrotnego wyboru i trwa 1 godzinę i 30 minut. Aby móc przystąpić do ustnej części egzaminu należy w części pisemnej odpowiedzieć poprawnie na 75% pytań (opinie). Wszystkie czynności egzaminacyjne są podsumowywane protokołem, który sporządza komisja egzaminacyjna. Komisja ta ustala również wynik egzaminu – jeśli jest on pozytywny, kandydat może przystąpić do części ustnej, natomiast jeśli jest negatywny, to do części ustnej przystąpić nie można. Wyniki z części testowej egzaminu na uprawnienia budowlane ogłaszane są od razu po sprawdzeniu odpowiedzi osób przystępujących do egzaminu.


Pobyt czasowy - Kształcenie na studiach - CGO Legal Łódź\nHome / Usługi / Dział prawa imigracyjnego / Pobyt czasowy – Kształcenie na studiach\nZezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia udziela się cudzoziemcowi, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich, także wtedy, gdy studia te stanowią kontynuację lub uzupełnienie studiów podjętych przez cudzoziemca na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.\nCudzoziemiec ubiegający się o przedmiotowe zezwolenie musi przedłożyć zaświadczenie jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia lub o kontynuacji studiów oraz dowód uiszczenia opłaty, jeżeli podejmuje lub kontynuuje studia odpłatnie.\nPonadto musi posiadać ubezpieczenie zdrowotne lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów studiów.\nWarto również pamiętać, iż zezwolenia w celu kształcenia się na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia lub jednolitych studiach magisterskich albo studiach trzeciego stopnia udziela się także cudzoziemcowi, który zamierza odbyć kurs przygotowawczy do podjęcia nauki na tych studiach w języku polskim.\nPracownicy Kancelarii przygotowują wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach oraz pomagają skompletować wszystkie niezbędne dokumenty. Ponadto reprezentujemy wnioskodawców na każdym etapie postępowania.


LosyZiemi.pl - Dzisiejszej nocy cofamy o godzinę czas, z letniego na zimowy\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Ciekawostki, Polska, Świat i Wszechświat » Dzisiejszej nocy cofamy o godzinę czas, z letniego na zimowy\nDzisiejszej nocy cofamy o godzinę czas, z letniego na zimowy\nsobota, 27.10.2018 19:58 wibi. Kategorie: Ciekawostki, Polska, Świat i Wszechświat Tagi: cofamy czas, z letniego na zimowy\nW nocy z soboty na niedzielę zmieniamy czas z letniego na zimowy. Dzięki czemu będziemy spali o godzinę dłużej. 28 października nad ranem cofniemy wskazówki zegarów z godziny 3.00 na 2.00. Do czasu letniego wrócimy – być może po raz ostatni – 31 marca 2019 roku.\nNaukowcy z fińskiego Uniwersytetu w Turku wykazali, że przestawienie zegara o godzinę do przodu i zakłócenie rytmu dobowego zwiększa ryzyko udaru niedokrwiennego mózgu, jednak tylko tymczasowo. Analiza danych zbieranych przez 10 lat wśród mieszkańców Finlandii wykazała, że ogólna częstość występowania udaru niedokrwiennego była o 8 procent wyższa w ciągu pierwszych dwóch dni po zmianie czasu na letni. Natomiast po kolejnych dwóch dniach nie zauważono już żadnej różnicy. Odkryto także, że osoby z chorobą nowotworową, były o 25 proc. bardziej narażone na udar bezpośrednio po przejściu na czas letni, niż w jakimkolwiek innym okresie w ciągu roku. Ryzyko było również zauważalnie wyższe w przypadku osób powyżej 65. roku życia – u nich prawdopodobieństwo wystąpienia udaru tuż po przesunięciu zegarów na czas letni było wyższe o 20 proc. niż w pozostałych tygodniach.\n– Zmiana czasu najbardziej dotyka ludzi, którzy mają problemy ze snem lub mają zaburzony rytm okołodobowy – tłumaczył doktor Michał Skalski z Poradni Leczenia Zaburzeń Snu przy Klinice Psychiatrycznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.\nZaznaczył przy tym, że choć sama zmiana czasu nie jest zwykle główną przyczyną problemów zdrowotnych, to rezygnacja z niej może oznaczać pozytywne konsekwencje. – Podział na czas letni i zimowy to jeden z wielu czynników zewnętrznych wpływających na jakość ludzkiego życia – zaznaczył dr Skalski. – Jeśli więc podział ten nie ma już uzasadnienia ekonomicznego, to jego zniesienie wyeliminuje z naszego życia jeden z nieprawidłowych, stresogennych czynników – dodał.\nZ kolei dr nauk med. Dorota Wołyńczyk-Gmaj, psychiatra i specjalista ds. zaburzeń snu podkreślała, że nauka nie jest jednoznaczna w kwestii wpływu zmiany czasu na zdrowie.- Wyniki badań są sprzeczne lub wykluczające się. Wynika to z faktu, że badania są prowadzone na różnych grupach, w różnych krajach leżących na różnych szerokościach geograficznych, i różne są metodologie tych badań. Trudno zatem jednoznacznie stwierdzić, jak zmiana wpływa na stan zdrowia człowieka – tłumaczyła.\nZa zniesieniem zmiany czasu opowiedziały się też w raporcie „Zła zmiana: negatywne konsekwencje zmiany czasu” Fundacja Republikańska i Stowarzyszenie KoLiber. W oparciu o dostępne analizy organizacje te argumentowały, że zmiana czasu nie wpływa w sposób znaczący na „zagadnienia energetyczne”. Wskazywały za to, że wśród negatywnych skutków jest m.in. zmiana rozkładów firm transportowych, częste zamknięcia w nocy system internetowych banków oraz innych instytucji, czy niekorzystny wpływ na zachowanie inwestorów giełdowych. Ich zdaniem w okresach po każdej zmianie czasu spada ponadto wydajność pracowników i zwiększa się liczba zwolnień.\nChociaż pierwszy raz czas letni wprowadziła Kanada w 1908 r. w jednym z regionów, to pierwszym krajem, który dokonał takiej zmiany na całym swoim obszarze były Niemcy. Stało się to 30 kwietnia 1916 r. w czasie I wojny światowej, a zmiana miała na celu m.in. lepsze wykorzystanie światła dziennego do działań wojennych. Po Niemcach czasu letniego zaczęła używać Wielka Brytania, a następnie Francja. Polska po raz pierwszy wprowadziła czas letni wiosną 1919 r., ale później nie zawsze to robiono – np. w PRL zawieszono zmianę czasu w latach 1965-1976. Obecnie obowiązuje nieprzerwanie od 1977 r.\n« Pittsburgh, USA – Mężczyzna wszedł do synagogi mówiąc „Wszyscy żydzi muszą zginąć” i zastrzelił co najmniej 8 osób, 12 zostało rannych\nPrzez wprowadzenie ACTA 2 YouTube może zniknąć z Europy »\n5 gości, 181 bots, 0 członków


Jak sobie radzić z odrzuceniem | Dobre obyczaje\nDam jej na imię Brenda, chociaż wiele kobiet pasowałoby do tego opisu. Kiedy ją poznałem, przypominała wystraszonego ptaka. Była uderzająco piękna, inteligentna, elegancka, więc dopiero kiedy zaczęła mi opowiadać o swojej samotności, fatalnych stosunkach z ludźmi, zrozumiałem, jak bardzo jest nieszczęśliwa, jak rozpaczliwie tęskni za kimś, kto ofiarowałby jej miłość.\nKiedy przed laty po raz pierwszy w swojej praktyce zetknąłem się z kobietami podobnymi do Brendy, skłonny byłem przypuszczać, że przesadzają, przedstawiając mi swoją sytuację w tak ponurych barwach. To niemożliwe – myślałem. – Taka ładna kobieta musi mieć wielbicieli na kopy i tyle samo okazji do zakochania się. Ten pochopny wniosek świadczy tylko o mej ówczesnej naiwności: zupełnie nie miałem pojęcia, jakie kobiece walory najbardziej działają na mężczyzn. Prowadząca na ten temat badania Alexandra Penny poprosiła stu panów o zdefiniowanie słowa ?seksowna”. Oto siedem określeń najczęściej powtarzających się w ich odpowiedziach: ?pewna siebie”, ?opanowana”, ?inteligentna”, ?polegająca na sobie”, ?życzliwa”, ?kobieca”, ?swobodna”. Piękno twarzy i zmysłowe kształty znalazły się na samym dole listy; nikt nie odpowiedział, że pragnie dziewczyny o wyglądzie modelki.\nJak to się stało, że Brendzie obdarzonej tyloma walorami zewnętrznymi zabrakło pewności siebie, która – jak widać – szczególnie pociąga mężczyzn? Uporczywie tkwi jej w pamięci bolesne doświadczenie z okresu dojrzewania. W wieku lat dziewięciu urosła nagle o prawie trzynaście centymetrów, w szkole średniej też była najwyższą dziewczyną w klasie. Przestała wreszcie rosnąć, osiągnąwszy 180 centymetrów. Teraz, gdy jest dojrzałą kobietą, wzrost ten znakomicie uwydatnia jej urodę, ale Brenda nie może w to uwierzyć, tak jak nie potrafi wyrzucić z pamięci wspomnień ze szkolnych zabaw, kiedy to wszystkie jej koleżanki porywano do tańca, a ona jedna tkwiła pod ścianą.\n– Pan pewnie nie wie, jak to jest, doktorze McGinnis, kiedy dziewczyny na zabawie nikt nie zaprosi do tańca. Tylko jej! – mówi z goryczą. – Człowiek czuje się w takiej sytuacji jak śmieć.\nI oto mamy kobietę, w której siedzi coś, jakby pasażer na gapę: bojaźliwe, strasznie nieśmiałe dziecko nieustannie ostrzegające ją przed sytuacjami grożącymi kolejnym odrzuceniem. W rezultacie tego wszystkiego Brenda stała się zalęknioną, zamkniętą w sobie istotą. Bardzo rzadko decyduje się pójść gdzieś, gdzie może poznać jakichś mężczyzn, a kiedy już zupełnie wyjątkowo zgadza się z kimś umówić, jest chłodna i pełna rezerwy. Zwija też żagle natychmiast, gdy tylko na horyzoncie takiej znajomości pojawi się najmniejsza chmurka. Nietrudno to zrozumieć – Brenda dobrze pamięta ból odrzucenia; gotowa jest zrobić wszystko, byle go już nie doświadczać.\nMój znajomy imieniem Harry od czterech lat, to jest od chwili, gdy porzuciła go żona, prawie nie wychodzi z sutereny, gdzie ma swój podręczny warsztat. Kiedyś był z niego człowiek szalenie towarzyski, żartowniś, doskonały mąż i ojciec uwielbiający nadmorskie rodzinne pikniki, ale gdy Joan wystąpiła o rozwód, coś w nim pękło. Nie spotyka się z kobietami, rzadko odwiedza dzieci (a kiedy to robi, jest przygaszony i milczący), telefonów od znajomych nie odbiera, pozostawiając to automatycznej sekretarce.\nMożna by pomyśleć, że to złość i gorycz każą mu pędzić ten pustelniczy żywot, ale nie, Harry nie jest zgorzkniały, znajduje się tylko w głębokiej depresji. Nabrał przeświadczenia, że jeśli ta, która znała go jak nikt w świecie, nie chciała dłużej dzielić z nim życia, to co dopiero jakaś obca kobieta! Nie ma szans żadnej się spodobać. A przyjaciele, dzieci? Cóż, dzwonią do niego z litości.\nChociaż nie wszyscy jesteśmy aż tak pokiereszowani psychicznie jak Brenda czy Harry, to jednak każdy zaznał odrzucenia, a co ważniejsze, zakosztuje go niechybnie znowu – i to nie po raz ostatni. Dlatego tak ważne jest to, czy potrafimy radzić sobie z odrzuceniem. Można powiedzieć, że wśród czynników kształtujących nie tylko wizerunek własny, ale i decydujących o życiowych sukcesach ten należy do najważniejszych. I tu miłość po raz kolejny staje się drogą wiodącą ku pewności siebie. Pamiętaj:\nJest to zresztą kardynalna zasada postępowania, dotycząca nie tylko związków uczuciowych, lecz i wszelkich w ogóle przedsięwzięć. Podczas seminarium dla szefów firm marketingowych, dla których miałem jeden wykład, poznałem pewnego kierownika przedsiębiorstwa handlowego, który całe życie zajmował się sprzedażą – z ogromnym, trzeba dodać, powodzeniem. Trochę mnie to zdziwiło, bo z początku nie dostrzegłem w nim cech kojarzących się dość powszechnie z dobrym handlowcem. Głos miał bardzo wysoki, trochę nawet piskliwy, a mówił tak szybko, że chwilami trudno go było zrozumieć. Jego uściskowi dłoni brakowało energii, nie demonstrował też obowiązkowo otwartego spojrzenia ?prosto w oczy”, przeciwnie, wydawał się raczej nieśmiały.\n– Dzięki czemu odniósł pan takie sukcesy? – zapytałem.\n– O tym, czy jest się dobrym sprzedawcą, decyduje tylko jedno – odpowiedział. – To, czy człowiek umie przyjąć odmowę. Tak, to jest ten jedyny warunek sukcesu. Bez niego nie ma o czym marzyć.\nDokładnie tak samo jest z miłością i przyjaźnią. Znam wielu ludzi odrzuconych – mają za sobą nieudane romanse, rozwody, żyją w poróżnionych rodzinach. Na skutek tych niedobrych doświadczeń stają się coraz ostrożniejsi, coraz bardziej przekonani o tym, że i inni potraktują ich w ten sam sposób. I tak powstaje błędne koło: im bardziej boją się odrzucenia, tym częściej ich ono spotyka. Stopniowo zamykają się w sobie, co ludzie postronni biorą za rezerwę i co ich dokładnie zraża, więc odrzucenia sypią się już teraz lawinowo, pechowiec zaś otacza się pancerzem zupełnie nie do przebicia.\nNieporozumieniem byłoby sądzić, że zwątpienie w siebie zawsze wyrasta, jak to niektórzy sugerują, na podłożu urazów z dzieciństwa. Philip G. Zimbardo, psycholog, profesor Uniwersytetu Stanford, który prowadził dziesięcioletnie badania nad przyczynami nieśmiałości, stwierdził wprawdzie, że całe 40 procent Amerykanów uważa się za wolnych od tej cechy, ale odkrył też rzecz zadziwiającą: aż 25 procent ?nieśmiałków” podało, że nabawiło się tej przypadłości już w wieku dojrzałym.\nZdarzają się jednak i odwrotne wypadki: ludzie ciężko doświadczeni przez swoich bliskich, którzy wyszli z tej próby nawet bardziej opanowani i dużo bardziej skorzy do miłości.\nJest ósma wieczorem, rzecz dzieje się w audytorium Grace Rainey Rogers w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku. Zza kulis wyłania się pani po sześćdziesiątce i szybkim krokiem zmierza ku środkowi estrady. Sala wypełniona po brzegi, bilety na cały cykl prelekcji wyprzedano na pół roku z góry – tak jest zawsze, gdy Rosamond Bernier wygłasza swoje bogato ilustrowane wykłady. Tak samo wygląda sytuacja w innych znakomitych instytucjach, które rokrocznie przesyłają jej swoje zaproszenia – National Gallery w Waszyngtonie, Institute of Arts w Minneapolis, County Museum of Art w Los Angeles – żeby wymienić tylko najsłynniejsze. Sama pani Bernier powiada, że za mniej niż pięć tysięcy dolarów obecnie ?nawet nie otwiera ust”, a zaproszeń ma więcej, niż może przyjąć. Calvin Trillin tak pisze o niej na łamach ?New Yorkera”:\nRosamond Bernier jest jak wytrawna aktorka. Robi to czterdzieści, pięćdziesiąt razy do roku, a potrafi przez cały wieczór płynąć po oceanie wiedzy Z taką pewnością siebie, brawurą i błyskotliwością, że nie ma mowy o nudzie. (…) Głos jej emanuje takim ożywieniem, że publiczność zamienia się w słuch. Życie jest wspaniałe – można wyczytać między wierszami – a jeśli nawet czasami niezupełnie, to są przecież ludzie – wielcy malarze i nie tylko – dzięki którym wydaje się lepsze.\nCzy Rosamond Bernier zawsze ?była na fali”, zawsze jej się tak wiodło? Skądże! Życiowy dramat naszej bohaterki dobrze znany jest w kręgu ludzi sztuki i on to właśnie tworzy wokół jej osoby aurę pewnej niezwykłości. Porzucona przez męża, który rozwiódł się z nią po dwudziestu latach małżeństwa, Rosamond Bernier została nagle pozbawiona wszystkiego, co miało dla niej jakiekolwiek znacznie: paryskiego apartamentu, wiejskiej posiadłości z ogrodem, a co najgorsze, magazynu poświęconego sztuce, założonego i wydawanego przez wiele lat wspólnie z mężem. Patrząc na nią dzisiaj, trudno uwierzyć, że to ta sama Rosamond, którą wstrząs i rozpacz przyprawiły o dwuletnią niezdolność do wszelkich uczuć. Dopiero w roku 1969 Michael Mahoney, historyk sztuki, usłyszawszy przypadkiem, w jaki sposób Rosamond objaśnia znajomej surrealizm, zachwycił się zarówno jej entuzjastycznym stosunkiem do przedmiotu, jak i świetnie podanymi anegdotami. Nic nie mówiąc zainteresowanej, załatwił jej cykl czternastu wykładów w Trinity College w Hartford. Dowiedziawszy się o tym zdrętwiała, ale już po pierwszej prelekcji stało się jasne, że potrafi przykuć uwagę słuchaczy. Tak zaczął się jej ?cudowny” powrót do świata i nowa, wspaniała kariera. Rosamond otrzymuje dziś mnóstwo listów od kobiet, prawie każdy zawiera takie zdanie: ?Pani przykład daje mi nadzieję”. Jej drugie małżeństwo z Johnem Russellem, czołowym krytykiem sztuki, głównym recenzentem ?New York Timesa”, okazało się szczęśliwe. Od kobiet, które spotkał los podobnie niefortunny, jak niegdyś ją, Rosamond odbiera wyrazy podziwu głównie za to, że jako osoba w średnim już wieku potrafiła tak wspaniale odbudować swoje życie, że nie stała się ofiarą, nie zamknęła się w sobie.\nZamknięcie się w sobie, częściej niż cokolwiek innego, jest przyczyną samotności wielu ludzi. Jakie zastosować tu antidotum, inaczej mówiąc, jak radzić sobie z odrzuceniem, by nie wyrządzało ono takich spustoszeń w naszym mniemaniu o sobie? Należy w tym celu przyjąć kilka ważnych założeń strategicznych:\nZałożenie 1: Bądź przygotowany na odrzucenie. Kończy się nagle jakiś bliski związek, ktoś dotąd życzliwy staje się niemiłym złośliwcem, a serdeczny znajomy zmienia się w opryskliwego zarozumialca. Nie spodziewałeś się tego, więc atak ugodził cię mocniej, boleśniej. Jednak pamiętaj, że każdemu, kto próbuje zrobić dla siebie coś ważnego, odmienić jakoś swoje losy, muszą się zdarzać potknięcia, to rzecz zwykła, a pewne związki umierają śmiercią naturalną- usychają na podobieństwo roślin. Kiedy wyciągasz rękę do człowieka, a ten ją z pogardą odtrąca, pamiętaj, że i to się zdarza.\nPowiedzmy, że poznaję osobę, z którą chciałbym się zaprzyjaźnić. Załóżmy, że nie wchodzi tu w grę żaden flirt. On czy ona to po prostu ktoś, kto budzi moją sympatię. Zaczynam zabiegać o względy tej osoby, wyciągam rękę, ale druga strona przejawia małe oznaki zainteresowania. Próbuję jeszcze kilkakrotnie – proponuję kolację, zapraszam do domu, niestety, moja inicjatywa za każdym razem zostaje odrzucona. Czy to koniecznie musi oznaczać, że wina leży po mojej stronie, że ze mną coś nie w porządku? Nie. Być może tamtej osobie okoliczności życiowe tak się ułożyły, że gdybym wystąpił ze swą propozycją rok wcześniej albo rok później, spotkałbym się z bardzo przychylną reakcją, a teraz akurat nie. A może przy bliższym poznaniu okazałoby się, że niewiele mamy z sobą wspólnego i tak się składa, że ta druga strona zauważyła to wcześniej niż ja. I to też wcale nie znaczy, że jestem mało wart, że mam w sobie jakąś skazę.\nZałożenie 2: Rozważ, czy się nie mylisz. Może to, co bierzesz za odrzucenie, w rzeczywistości wcale nim nie jest. Smutna to rzecz, oglądając się za siebie dojść do wniosku, że z takich czy innych powodów człowiek sam zaprzepaścił szanse na miłość – na jej dawanie i branie. Na przykład pisarz i krytyk, Edward Dahlberg bardzo pragnął poznać osobiście Theodore’a Dreisera, ale długo nie śmiał przeszkadzać sędziwemu już, wielkiemu pisarzowi. ?Gdybym do niego zadzwonił – rozmyślał – on pewnie odłożyłby słuchawkę, a ja poczułbym się śmiertelnie dotknięty.” W końcu podjął to ryzyko, a Dreiser od razu zaprosił go do siebie. Oto przejmująca relacja Dahlberga z przebiegu ich dalszej znajomości:\nKontynuowałem spotkania z Dreiserem, wciąż jednak tkwiło we mnie przekonanie, że marnuje on ze mną swoje cenne godziny. W długi czas po jego śmierci przeczytałem, że w okresie, kiedy zawarliśmy znajomość, zmarł najbliższy przyjaciel Dreisera, a on sam miał nadzieją, iż ja, Edward Dahlberg, zajmą miejsce tej najbliższej osoby. Od tego czasu nawiedzają mnie gorzkie wyrzuty sumienia. Dobry Boże, Theodore Dreiser mnie potrzebował, tymczasem ja, który w każdej przyjaźni byłem zawsze takim żebrakiem, ja sobie nie uświadomiłem, jak strasznie byłem mu potrzebny!\nZałożenie 3: Zrozum, że są ludzie, którzy odrzucą każdego. Może zdarzyć się tak, że ktoś odniósł kiedyś bolesny uraz i broniąc się przed powtórką tej sytuacji, odrzuca teraz każdego, kto się do niego zbliży. Trzeba powiedzieć sobie wtedy: nie jestem wyjątkiem. Wybrana przeze mnie osoba rewanżuje się światu za swój ból, rozdając ciosy na oślep. Mnie dostało się to, co należało się komuś innemu, trudno.\nJako doradca, wciąż spotykam się z osobami, o których można powiedzieć, że mają na sumieniu legiony, jeśli chodzi o liczbę odrzuconych przez siebie osób. Są to na przykład niepewni, trawieni gniewem mężczyźni, dokonujący ciągłych uwodzicielskich podbojów. Osiągnąwszy cel, rzucają ?zdobycz” i szukają następnej. Jeśli jakaś kobieta trafi kolejno na dwóch czy trzech takich facetów, zazwyczaj dochodzi do wniosku: Mam widać w sobie jakąś poważną skazę. Rzecz tymczasem ma się całkiem inaczej: padła ofiarą przypadku, który postawił jej na drodze kilku identycznych osobników, skrzętnie ukrywających przed nią swoje złośliwe zamiary.\nZałożenie 4: Ucz się z dotychczasowych doświadczeń. Tak to już jest, że ten, kto strzela do tarczy, nie zamartwiając się o wynik, trafia często w dziesiątkę. Czy to znaczy, że ma lekceważyć wszystko, czego się uczył przy poprzednich strzałach? Pewnie, że nie. Rozumowanie powinno przebiegać tak: Skoro już kilka razy zostałem odtrącony, kto wie, czy sam bezwiednie nie przyczyniam się do tego w jakiś sposób. Głupotą byłoby nie chcieć się dowiedzieć, co to takiego. Zakładając, że istotnie popełniłem jakieś błędy, uświadomiwszy je sobie, będę mógł zmienić coś w sobie lub w swoim postępowaniu, jeśli uznam to za stosowne. Mogę po prostu zapytać o to osobę, która odrzuciła moje starania, albo któregoś z przyjaciół, choć nie jest rzeczą łatwą postawić komuś pytanie typu: ?Chyba nie wiedzie mi się w przyjaźni. Kolejny raz już coś knocę. Jak myślisz, na czym polega błąd?” Pytanie takie wystawia nieraz człowieka na wielką przykrość, ale gdy się na to odważy, ma szansę sporo się nauczyć.\nZałożenie 5: Przyznaj sobie prawo do gniewu. W pewnych sytuacjach osobie odtrąconej, która odkryła w swoim postępowaniu jakiś błąd, wypada przeprosić drugą stronę, ale bywa i tak, że stresujące sprawy odreagowujemy gniewem. Chcąc uniknąć posądzenia, że zachęcam do gniewu lub innych ostrych reakcji, przedstawię wypadek znajomej imieniem Joan. Jej małżonek, Stewart, nawiązał romans, co gorsza, z najbliższą przyjaciółką żony. A co na to Joan? Po pierwszym szoku i przepłakanej nocy wmówiła sobie, że wszystko, co się stało, to wyłącznie jej wina. Zadając gwałt swoim uczuciom, zadzwoniła do przyjaciółki i powiedziała, że rozumie w jaki sposób doszło do takiej sytuacji. Ma nadzieję, że mimo wszystko pozostaną w przyjaźni. Im dłużej Joan rozmyślała o swoim małżeństwie, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że straszliwie zawiodła męża, i to z niezliczonych powodów. Tego mu nie dawała, tamtego nie rozumiała… Nie spełniała jego potrzeb, ot, choćby te koszule: nigdy nie nadążała z ich prasowaniem. Po kilku tygodniach usilnej ?pracy nad sobą” uznała, że to ona powinna przeprosić.\n– Wybacz mi, że tak cię unieszczęśliwiłam – poprosiła. – To ja pchnęłam cię w ramiona innej kobiety.\nStewart odrzekł, iż nad tym pomyśli.\nZanim zdążył dojść do jakiejś konkluzji, Joan popadła w depresję samobójczą – a powinna była przecież wpaść w gniew.\nZałożenie 6: Próbować do skutku. Ci, którzy przełykając gorycz odtrącenia, nie zaprzestają nawiązywania kolejnych związków uczuciowych, trafiają w końcu na właściwą osobę, z którą wreszcie wszystko się układa. Po drodze warto pamiętać, że każdy z nas podlega krytyce. Im większy budzimy podziw u jednych, tym ostrzej atakują nas drudzy, im lepiej nam się wiedzie, tym lepszy stanowimy cel. Nie ma sensu zamykać się w sobie, dlatego że nie znalazło się uznania w czyichś oczach. Należy postanowić: Niech mnie odtrącają tyle razy, ile muszą, ja i tak nie dam za wygraną. Będę próbował do skutku i znajdę wreszcie osobę, która obdaruje mnie miłością.\n« Znaczenie rodziny\nPewność siebie bez samouwielbienia »


Wsparcie : 3M Polska\nZnajdź odpowiedni poziom wsparcia\nNasz przewodnik po poziomach wsparcia pomoże Ci wybrać odpowiedni produkt dla właściwego urazu w odpowiednim momencie - gdy go potrzebujesz najbardziej.\nPoziomy wsparcia - ortezy i stabilizatory\nStabilizator z łagodnym uciskiem\nZapewnia lekki ucisk, stabilizację i terapeutyczną izolację cieplną, aby pomóc złagodzić objawy związane z niewielkimi skręceniami, naprężeniami i zapaleniami mięśni i stawów. Wygodne do noszenia przez cały dzień.\nStabilizator z umiarkowanym uciskiem\nZapewnia regulowane poziomy ucisku, stabilizację i terapeutyczną izolację cieplną, aby pomóc złagodzić objawy związane ze skręceniami, naprężeniami, zapaleniami mięśni i stawów. Wygodne do noszenia przez cały dzień lub przy specyficznych aktywnościach.\nStabilizator z umiarkowanym uciskiem i stabilizacją\nZapewnia dopasowane i anatomiczne poprawne wsparcie i stabilizacje, aby pomóc złagodzić objawy związane ze skręceniami, naprężeniami, zapaleniami mięśni i stawów, powtarzającymi się urazami związanymi z naprężeniami, pomagając zapobiec ponownym urazom. Elastyczne stabilizatory mogą być zdejmowane i konfigurowane dla większej wygody.\nStabilizator z uciskiem i wysokim poziomem stabilizacji\nZapewnia twarde wsparcie przy użyciu kombinacji zaawansowanych materiałów, aby przeciwdziałać ponownym urazom i pomóc złagodzić objawy związane ze skręceniami, naprężeniami, zapaleniami mięśni i stawów, powtarzającymi się urazami związanymi z naprężeniami.\nStabilizator z wysokim poziomem stabilizacji\nZapewnia najwyższy poziom wsparcia i stabilizacji, przy wykorzystaniu elastycznych, z zawiasami, z tworzyw sztucznych/aluminium stabilizatorów, aby zmniejszyć ryzyko ponownego urazu i pomóc złagodzić objawy związane z ostrymi uszkodzeniami ciała.


Sałata rzymska na ciepło. | KLINIKA ZDROWEGO JEDZENIA\nWritten by Klinika Zdrowego Jedzenia in LUNCH DO PRACY, PRZEPISY, PRZYSTAWKI, SAŁATKI\nDzisiaj kolejny, szybki i prosty przepis na wegetariański obiad 🙂 Tym razem zrobiony w 5 minut!\nUwielbiam sałatę rzymską na ciepło, mogę ją jeść na śniadanie, obiad i kolację. Smażenie trwa 2 minuty! Jeśli wcześniej nie próbowaliście to uwierzcie mi, że warto. Jej smak zadowoli nawet mięsożercę! 😉\nsałata rzymska (1 mała główka dla 1 osoby)\n2 plastry sera bałkańskiego lub halloumi dla osób, które unikają nabiału idealne będzie tofu\nolej kokosowy do smażenia (1 łyżeczka)\nsuszone pomidory w oliwie (4szt.)\nSałatę rzymską kroję na pół, obsmażam na oleju kokosowym z każdej strony po około minucie, aby była miękka i zarumieniona, na tej samej patelni smażę ser lub tofu, żeby delikatnie się roztopił – trwa to około 1-2 minuty w zależności od tego jak gruby jest plasterek. Przekładam sałatę na talerz, na to kładę ser/tofu, suszone pomidory i pestki dyni, obok kładę cienko pokrojoną paprykę, która dzięki chrupkości idealnie zgrywa się z miękką sałatą, na to wszystko świeżo zmielony pieprz i sól do smaku. Voilà 🙂\nA może wolisz sałatkę z serem halloumi? Poniżej znajdziesz link do mojego przepisu\ndynia halloumi obiad obiad w 5 minut obiad w 5-10-15minut olej kokosowy sałata sałatka suszone pomidory szybki obiad tofu wege


Zaproszenia ślubne Solec Kujawski ❤ Poligrafia-weselna.pl\nPoligrafia, Zaproszenia Ślubne Solec Kujawski\n#Zaproszenia Ślubne Bydgoszcz (15 km od miasta Solec Kujawski)\nBydgoszcz Toruń Szubin Gniezno Witkowo\nZespoły weselne Solec Kujawski 109\nAuta do ślubu Solec Kujawski 50\nWideofilmowanie ślubów Solec Kujawski 26\nDj wesele Solec Kujawski 9\nCzęsto zadawane pytania dotyczące sklepów w mieście Solec Kujawski\nMoże się tak zdarzyć, że wchodząc na pewną miejscowość np. Solec Kujawski nie znajdujesz sklepu z zaproszeniami ślubnymi, który pochodzi z tej miejscowości. Znajdziesz jednak tam inne firmy, które pochodzą z okolicznych miejscowości. Aby łatwiej oszacować odległość, pod każdym wpisem reklamowym podana jest odległość od miasta, które cię interesuje.\n📌 Znalazłem sklep z zaproszeniami na wesele Solec Kujawski, ale nie ma podanego numeru kontaktowego?\nMamy ✅ tanie ✅ eleganckie ✅ minimalistyczne ✅ personalizowane ✅ dla rodziców ⭐ zaproszenia ślubne - szeroki wybór zaproszeń Solec Kujawski❗\nGenerated in 0.037 Queries: 15 Online: 192 F: 21335