Wampir - Władysław Stanisław Reymont - ebook - Legimi online\nWampir” to powieść autorstwa Władysława Stanisława Reymonta napisana w 1931 roku.\nWładysław Stanisław Reymont „Wampir”\nCopyright © by Władysław Stanisław Reymont, 1931\nDruk: J. Rajski\nWydawnictwo: Wydawnictwo Tygodnika Illustrowanego\nWszystkie światła pogasły; tylko między oknami w zielonawej, kryształowej kuli mżył się rozpierzchły, ledwie dojrzany płomyk, jakgdyby świętojański robaczek, trzepoczący się w ciemnościach.\nCzas płynął wolno w przerażającem milczeniu, w dławiącej okropnej ciszy trwożnych przeczuwań, że jeno niekiedy jakieś stłumione westchnienie wionęło w ciemnościach, podłoga zatrzeszczała, aż drgnęli gwałtownie, to nierozpoznany szelest, jakby lot ptaka, okrążał ich głowy, łopotał po pokoju, wiał chłodem na rozgorączkowane twarze i marł w mrokach rozłkanym szelestem...\nI znowu przepływały chwile długie, jak wieki, chwile milczenia dręczącego i oczekiwań.\nNaraz stół drgnął, zakołysał się gwałtownie, uniósł w powietrze i opadł bez szelestu na podłogę...\nLodowaty dreszcz wstrząsnął sercami... ktoś krzyknął... ktoś załkał nerwowo... ktoś zerwał się jakby do ucieczki... palące tchnienie trwogi przewiało w ciemnościach i zakłębiło się w duszach bolesnem, męczącem drżeniem, ale wnet przygasło wszystko, zdławione przez straszne pragnienie zjaw...\nO cud błagały trwogi wszystkie i dusze, rozpięte w bolesnej tęsknocie.\nCisza stała się jeszcze głębszą, powstrzymywano oddechy, tłumiono strachliwe bicie serc, wytężano całą siłę woli, aby nie zadrgnąć, nie szepnąć, nie poruszyć się, nie patrzeć nawet i martwieć w takiej cichości, że ruch jakiegoś zegarka przewiercał serca bezustannym, bolesnym dygotem i bił w skroniach ciężkiemi młotami.\nSzum głuchy, bełkotliwy a rozwiany i daleki, jakby morza odpływającego, wrzał monotonnie za oknami, deszcz zacinał bezustannie, brzęczał cicho i po zapoconych, szarzejących szybach spływał nieskończonemi sznurami paciorków i szemrał sennie, szemrał lękliwie; to wiatr obijał się o szyby i ze zduszonym, żałosnym krzykiem obsuwał się martwo po ścianach, a potem jakieś drzewa, podobne do strzępiastych chmur, drzewa ślepe i nieme, nachylały się cicho do okien, chwiały się cieniem ledwie uchwytnym, jak sen nieprzypomniany, i jak sen, przepadły w mrokach.\nA pokój wciąż był głuchy, niemy i przepastny, jak otchłań, tylko ten zielonawy płomyk, niby gwiazda, odbita w czarnej topieli, drgał ustawicznie, rozpryskując się świetlistą larwą, jakby z pod wody skłębionej, albo jakieś spojrzenie zamigotało rozwianym płomieniem i wnet marło w ciemnościach mętnych, pełnych a nieuchwytnych, zaledwie wyczutych falowań, niedojrzałych ruchów, drgań niepokojących, szeptów zmartwiałych, konających połysków i przyczajonej, dygocącej trwogi...\nStół znowu wyrwał się z pod rąk, roztrącił siedzących, uniósł się gwałtownie i z hukiem padł na swoje miejsce... łańcuch rąk się przerwał, zerwało się kilka okrzyków, ktoś skoczył wbok do światła...\n— Cicho... na miejsca... cicho! — zabrzmiał rozkazujący głos.\nRęce splotły się znowu w łańcuch nieprzerwany, przymilkli znagła, ale już nikt nie potrafił pokonać nerwowego drżenia, dłonie się trzęsły, serca dygotały i duszę przelatywał wicher świętej trwogi, pochylano się nad stołem, jak nad niepojętą, tajemniczą istotą, której ruch każdy był cudem widomym, cudem żywym.\nJoe, przewodniczący, zaczął szeptać modlitwę, a za nim roztrzęsionemi wargami powtarzano coraz prędzej, coraz mocniej, iż ciemność rozbrzmiewała szmerem lotnym, namiętnym, wyrwanym z pod serc, z głębi dusz olśnionych... Słowa padały rozwiane, płonące wiarą, wiotkie, jak tchnienie, a potężne żądzą objawień, pragnieniem cudów...\nNaraz z drugiego pokoju, czy z głębi jakiejś, rozbrzmiał przytłumiony głos fisharmonji.\nJęk zamarł w gardłach ściśniętych, dusze padły w senny lęk, jakby przed skonem, nikt bowiem nie czekał tej muzyki, nie wiedział, skąd płyną te tony, nie rozumiał, zali to dźwięki żywe, czy oman słodki?...\nOpadli piersiami na stół, bo nikt już sił nie miał, trzymali się kurczowo za ręce, bojąc się puścić, bojąc się przepaść w samotności... cisnęli się do siebie ramionami i, stłoczeni, drżący, przejęci świętym dreszczem zachwytu, zanurzali się w te dziwne dźwięki przewiewające, niby wiatr pieściwy, po strunach harfy niewidzialnej.\nI tak zapomnieli o wszystkiem, że nikt już nie wiedział, rzeczywistość to — li sen czarowny?\nA muzyka rozchylała się w ciemnościach kadzielnem tchnieniem modlitwy żarliwej, rosą srebrzystych dźwięków, wiewem melodji tak słodkiej, że dusze chwiały się w rozmarzeniu upajającem, jak kwiaty w noc miesięczną.\n— I śpiewem się podniosła uroczystym, potężnym, rozległym, jakby świat cały śpiewał.\n— I krzykiem duszy zagubionej we wszechświecie, łkała żałośnie...\n— I wyżej wznosiła się jeszcze, aż w hymny łzawych zachwyceń i w dal takich roztęsknień, że była już jakby emanacją nowych bytów, rodzących się z tajemnicy i marzenia.\nJeszcze nie ochłonęli z wrażenia, jeszcze dusze, niby krze płomieniste, chwiały się sennie w rytm konających dźwięków, gdy drzwi od przedpokoju otwarły się narozcież, struga światła runęła słupem na podłogę i w progu ukazała się wysoka, jasna postać...\nPorwali się z miejsc, ale nim ktokolwiek zdołał krzyknąć, postać owa poruszyła się i szła wolno świetlistym pasem; szła sztywno i ciężko z wyciągniętemi rękami, przystając co mgnienie i kołysząc się całą postacią...\nDrzwi się zamknęły bez szmeru, i noc znowu ogarnęła wszystko.\n— Daisy... — wionął szept zgoła niematerjalny.\n— Tam... w pokoju... śpię... wołałeś... przyszłam... Guru...\nMr. Joe nacisnął guzik, i elektryczne światło zalało pokój.\n— Daisy! — krzyknął jakiś człowiek, rzucając się ku niej, ale stanął naraz, jak gromem rażony, bo zwróciła ślepą twarz ku niemu, usiłując coś mówić, poruszając wargami...\n— Nie, nie Daisy... ta sama i obca, inna zarazem...\n— Daisy!... Nie... nie... krzyczało w nim zdumienie, i przypomnienia wiły mu się błyskawicami szaleństwa, strachu, lęku straszliwego.\nNic nie rozumiał, nie mógł pojąć tej zmiany dziwnej, zdało mu się, że śni ciężko, że jakieś zwierciadlane odbicie Daisy stanęło przed nim i rozwieje się zaraz, natychmiast, sczeznie jak widmo...\nZamknął oczy i otworzył je natychmiast, ale Daisy stała na dawnem miejscu, była, widział ją w najdrobniejszych szczegółach, że cofnął się naraz, bo spojrzała na niego posępnym, otchłannym, obcym wzrokiem, a tak strasznym, iż padł na samo dno trwogi...\nWszyscy stali również w lodowatem odrętwieniu.\nMr. Joe zaś lękliwie podszedł do niej i dotknął palcami jej powiek, zatrzepotały i opadły mocno, a potem, stopniowo, dotykał jej skroni, rąk, piersi, ramion, przeciągał kilka pasów nad głową, cofnął się i rozkazująco powiedział:\n— Pójdź! — zawołał silniej, cofając się zwolna i nie spuszczając z niej wzroku — drgnęła nagle i, jakby z trudem odrywając się od posadzki, zaczęła się posuwać za nim sztywnym, automatycznym ruchem, w głąb sąsiedniego pokoju, jasno oświetlonego...\nMr. Joe wziął ją za rękę i podprowadził do wielkiej sofy, ustawionej na środku pokoju; upadła na nią bezwładnie.\n— Czy jesteś sama Daisy?...\n— Nie pytaj...\n— Nie... nie... cóż może przeszkodzić woli „A“ — mówiła.\nGłos miała nie swój, zupełnie obcy, a chwilami jakby płynący z fonografu, trupi jakiś; wydobywał się martwym szmerem wprost z gardła, bo nie poruszała ustami, ni żadnym muskułem twarzy.\n— Więc wszystkim wolno pozostać w pokoju? — pytał znowu Mr. Joe.\nNie odpowiedziała, tylko poruszyła się niecierpliwie, podnosząc ciężkie powieki, że wywrócone oczy błysnęły białkami, jakiś uśmiech przewiał po bladej jak kreda twarzy, wyciągnęła rękę w próżnię, jakby witając kogoś niewidzialnego i zaczęła coś półgłosem szeptać.\nMr. Joe słuchał uważnie, ale napróżno usiłował zrozumieć cokolwiek, mówiła w zupełnie nieznanym języku.\n— Co mówisz? spytał po chwili, kładąc dłoń na jej czole.\n— Ten, który jest, który wypełnia wszystko, który jest „A“, mój duch...\n— Nie męcz mnie...\n— Czy stanie się co dzisiaj? Bracia są zebrani, czekają w trwodze, czekają w błaganiu o znak jaki, o cud...\n— Nikt z wcielonych nie jest godzien cudów! nikt! — zabrzmiał mocny, potężny, męski głos, a tak silny, jak przez śpiżową tubę płynący.\nJoe cofnął się przerażony, wodząc oczami dokoła, ale w pokoju nie było nikogo; Daisy leżała bez ruchu, światła płonęły jasno, i cała grupa zebranych stała w drugim pokoju, nawprost niego.\n— Niechaj on gra! on! — szepnęła, unosząc się i wskazując ręką na Zenona, i zaraz padła wtył, wyprężona, sztywna, i tak już pozostała.\nPróżno Joe usiłował zmusić ją do rozmowy, leżała martwa, jak trup; ręce miała zimne i twarz pokrytą lodowatą rosą.\n— Daisy... nie wiem, może być... ale nie wiem.\n— Siadać, cicho... rozpoczynamy!...\nZenon siadł przed fisharmonją, stojącą w głębokiej niszy na prawo, wprost okien, i zaczął cicho grać.\nŚwiatła wtedy raptem pogasły, przez chwilę jeszcze żarzyły się w żyrandolu rozpalone węgle, potem, gdy sczerniały, tylko kryształowa kula błyskała zielonawem, rozdrganem światełkiem.\nZenon grał jakiś hymn wzniosły, stłumione dźwięki brzmiały słodkim chorałem, dalekim, jakby z głębi niebotycznych naw płynącym, i rozsypywały się w nieprzeniknionych ciemnościach.\nJoe zaś ukląkł i zaczął się modlić półgłosem, przez chwilę słychać było odsuwanie krzeseł i trzeszczenie podłogi, snać przyklękli wszyscy, bo szept modlitewnych głosów zaszemrał rozpaloną, wrzącą ulewą i wtórował przejmującym falom muzyki...\nZenon grał coraz ciszej, dźwięki zamierały zwolna, głuchły i niby zakrzepłe perły opadały ciężko, że już tylko jakieś błędne akordy, jak pogubione westchnienia, błąkały się w ciszy, powracały jednak i łkały upornie, przejmująco.\nPo długiej chwili martwego milczenia, zerwały się znowu, niby krzyk na pustkowiu, krzyk nagły, przeszywający, okropny!...\nW pokoju zrobiło się wprost strasznie, siedzieli w grobowem milczeniu, skurczeni w bolesnem nabrzmieniu trwogi i oczekiwania, błądząc oczami w ciemnościach i czepiając się tego jedynego światełka, jak zbawienia.\nChłód dziwny zawiewał od ścian, że, mimo rozgorączkowania, trzęśli się z zimna.\nNajpierw szyfrowe tabliczki, leżące na stole, jęły się podnosić i opadać, jakby podrzucane, wreszcie trzasnęły w sufit i rozbitemi kawałkami posypały się na podłogę...\nA po chwili zaczęły się rozsypywać w ciemnościach świetliste, niezliczone drgania, ale tak nikłe, tak drobinowe, że wydawały się próchnicową fosforescencją, opadały połyskującą rosą, osypywały się po ścianach, gęstniały zwolna i świeciły coraz mocniej, zalewając pokój błyszczącym, rozdrganym tumanem, jakby śniegiem błękitnawym, opadającym bez szelestu sypką i pierzastą falą.\nI pochylili głowy, i chórem z trwożną pokorą i wzruszeniem, stłumionemi głosami zajęczeli błagalnie:\nŚwietlista ulewa jeszcze się wzmogła, już teraz pokój był podobny do ciemno-błękitnej otchłani, przez którą przepływał potok gwiezdnych pyłów, tak jaśniejący, iż ściany, drzwi, obrazy, sprzęty i sine, wylękłe twarze widać było dokładnie poprzez to rozdrgane, opadające bezustannie przędziwo błysków.\nMgławy zarys postaci, świetlany majak, widmo, utkane ze światła, ukazało się naraz w drzwiach pokoju uśpionej.\n— Om! Om! — szeptali coraz ciszej, cofając się pod ścianę i, przyparci do niej, zmartwieli w świętej zgrozie zdumienia.\nZjawa jakby kwiatem z rozchwianych płomieni uniosła się wgórę, była jakby wytryskiem rozproszonego światła, z którego co chwila urabiał się zarys ludzkiej postaci i rozpryskiwał wybuchem krótkich, rozpylonych błysków.\nUlewa zgasła, pokój pociemniał, tylko zjawa błyszczącym ostro, żółtawym obłokiem unosiła się zwolna, krążyła na parę stóp nad ziemią, stając się chwilami tak wyraźną w ludzkim kształcie, że widać było twarz kobiecą, okoloną długiemi włosami, zarysy ramion, i kontur całej postaci, a przez mgnienia i jakaś niebieskawa, mieniąca się płomieniami suknia widniała, ale niepodobna było dojrzeć rysów, bo to chwilowe skupienie światła, ten brzask rażący, z jakiego się urabiała, te połyskliwe, martwe drgania mieszały się ustawicznie, przelewały wirem bezustannym, że co mgnienie kontury się rozwalały w pył świetlisty i występowały na nowo.\nPrzez jakąś dłuższą chwilę, widmo stało się zupełnym kształtem ludzkim, przysuwając się tak blisko, że obłędny strach runął w nich piorunem, chwiało się tuż przed nimi, zbliżając swoją twarz okropną; twarz ślepą, bez rysów, jakby kulę, zgruba obrąbaną i przedziurawioną czarnemi otworami, larwę, podobną do kłęba mgławiących się drobin świetlistych, larwę dręczącego snu i przerażenia.\nSunęła od jednego do drugiego, zaglądając pustemi oczodołami w ich zamarłe i ostygłe ze strachu oczy, i jakieś ręce śliskie, wilgotnawe, jakby z nagrzanego kauczuku, ręce okropne i trupie, ręce zgrozy niewypowiedzianej dotykały się wszystkich twarzy.\nWszyscy ją również poznali; tak, ona tam stała, widać było dokładnie, każdy rys twarzy występował ostro w tej dziwnej jaśni, promieniejącej z niej samej, każdy szczegół postaci, nawet kolor włosów tak dobrze im znany. Byli najgłębiej przekonani, że to ona sama stoi w tym łagodnym brzasku promieniowań, jakby w jasnym obłoku.\nKrzyk zdumienia wyrwał się ze wszystkich ust i padł zmartwiały, bo oto drzwi od pokoju okrągłego rozwarły się i ujrzano Daisy, leżącą na sofie.\nDwa ciała leżały w śnie głębokim, równocześnie dwie zjawy, dwa widma, czy dwie dusze, przyobleczone w kształt widomy i płomieniejący światłem, dwa jakby zwierciadlane odbicia Daisy i Zenona, przesuwały się w ciemnościach tuż przed nimi...\nW podziw padły dusze i klęczały w świętej grozie cudu...\nW tej przeświętej chwili łaski Izys odsłoniła rąbek zasłony przed łaknącymi światła, marzenia stawały się czemś więcej, niźli rzeczywistością, bo cudem niezrozumiałym, tajemniczym, niezgłębionym, ale cudem, żywemi oczami widzianym.\nPrzepadła wszystka pamięć żywota, wszystek pył ziemski opadł z ich dusz, wszystka myśl spłonęła, że pozostali jeno jakoby w samym rdzeniu istności, przed którą odsłaniają się tajemnice wszelkie, boć oto tam, o parę kroków w ciemnościach drążyły się dwie jaśniejące postacie i trwał cud niepojęty... Cienie rysowały kontury, tworzyły ramę, z której tem wyraźniej promieniały zjawy świetlane, niby słupy martwych połysków, przenoszące się z miejsca na miejsce, bez szelestu i w takiem milczeniu, że słyszeli przyśpieszone bicie serc własnych.\nZwolna, w jakiejś niepochwytnej, niezapamiętanej chwili, widma poczęły blednąć, przygasać, niewidzialnieć i wsączać się w ciemności, tylko głowy pozostały nieco dłużej, chwiejąc się jak kwiaty świetlane na falach cieniów, były wciąż przy sobie, poruszając się jakimś wahającym, rozdrganym ruchem, znikały na mgnienia w rozpryskach oślepiających blasków i wynurzały się jeszcze, ale już bledsze, niklejsze, wiotsze, podobne do witrażowych postaci w mrocznych nawach, jeszcze oczy jaśniały dawną mocą i życiem, a już rysy się rozpadały, już marł kształt ludzki, aż i spojrzenia przygasły zmęczone, jakby znagła zanurzone w mrokach i przepadły, rozsypały się w pyłach białawych, zwolna gasnących.\nAch, znowu życie, znowu głupia rzeczywistość, znowu ten sam dzień powszedni, dzień męki nieskończonej i tęsknot — znowu!...\nDrzwi do okrągłego pokoju były zamknięte, Zenon zaś siedział uśpiony na dawnem miejscu, przed fisharmonją.\n— Nie — grałem przecież coś, zdaje mi się, Bacha...\n— Grałeś także i później...\n— Przez sen?...\n— I grałem! Prawda, przypomina mi się jakaś melodja... zaraz... nie mogę jej schwycić... jakieś rozproszone dźwięki mam w pamięci, ale to dziwne, nigdy nie wpadałem w sen podobny...\n— Czy nic więcej sobie nie przypominasz, prócz tej melodji?...\n— Nie... a Daisy?...\n— Ależ to ona... nie spałem przecież, cóż we mnie wmawiacie, przed chwilą mówiłem z nią... chodziliśmy razem po jakimś parku... tak... pamiętam... drzewa błękitne... mówiła... zaraz... gdzie to było...\nWszyscy stali dokoła, zapatrzeni w niego, ciekawi, a milczący.\n— Coś się ze mną stało, czego nie mogę sobie przypomnieć... tak mnie dziwnie boli głowa...\nDługo siedział nieruchomo, zapatrzony w siebie, w jakąś nierozpoznaną dal, pełną widzeń majaczących i snów nieprzypomnianych, daremnie usiłując ułożyć choćby obraz jeden, jedną myśl bodaj wyłonić ze strzępów rozpierzchłych i wirujących pod czaszką; zapadał w coraz większy mrok niepamięci; reszta bladych, nikłych majaczeń porwała się, gdy ją chciał pochwycić, ostatnie brzaski przypomnień zgasły, została tylko pusta, bolesna tęsknota za tem, co przepadło w nieznanych głębiach, że jakby się przebudził na nowo, otworzył szeroko oczy, przyjrzał się wszystkim i powstał.\n— Tak dziwnie jestem znużony i wyczerpany, że ledwie się trzymam na nogach... — skarżył się żałośnie.\n— Cóż znowu, nie usnę przecież na schodach.\n— Nadzwyczajnie, jutro ci opowiem szczegóły.\n— Ale dlaczego ja usnąłem? nie daruję sobie tego...\nSchodził po schodach wolno, automatycznie, prawie nie wiedząc o tem, dopiero na pierwszem piętrze przystanął, rozejrzał się uważnie i jakby po raz trzeci się przebudził...\nPrzypomniał sobie naraz, że był na seansie, i że grał...\nZatrząsł się, zimno go przejęło nawskroś, uczuł się niesłychanie zmęczony i dziwnie, boleśnie niespokojny; jakaś melodja wić mu się jęła w pamięci, że począł ją nucić zcicha...\nKorytarz był szeroki, wysłany czerwonym dywanem, cichy i pusty zupełnie, a jasno oświetlony, bo szereg opalowych kwiatów, uczepionych u sufitu, rozsiewał elektryczne światło, ściany białe, poprzecinane gdzie niegdzie drzwiami, ciągnęły się długą, jednostajną linją, pełną nudy.\n— Już siódma! Całe dwie godziny seansu — szepnął zdziwiony, podnosząc oczy, by sprawdzić na zegarze, ale ujrzawszy jakąś damę, idącą z drugiego końca korytarza, poszedł śpiesznie naprzeciw i naraz, nie dochodząc jej jeszcze, przystanął skamieniały.\nMiss Daisy przeszła, witając go skinieniem głowy, jak zwykle uprzejmem i nieco wyniosłem, mały groom szedł za nią z wielkiem pudłem w ręku.\nStał chwilę z przymkniętemi oczami, pewny, że to przywidzenie lub halucynacja, bo i jakże, przed chwilą zostawił ją tam uśpioną w pokoju seansowym, widział na własne oczy, pamięta... a ona teraz tutaj, ubrana do wyjścia, idąca z przeciwnej strony...\nNadludzkim skokiem był już tam i wsparty o balustradę, patrzył jak schodziła nadół szerokiemi schodami...\nSchodziła wolno, tren sukni ciągnął się za nią po szerokich marmurowych stopniach, rezedowo-rdzawy płaszcz, obramowany futrem, obtulał jej postać wyniosłą, jasne włosy wymykały się wzburzonemi falami z pod wielkiego, czarnego kapelusza... widział te szczegóły dokładnie, słyszał każde jej stąpnięcie... czuł ruch jej każdy...\nJuż nic nie odrzekł, bo mu się zdało naraz, że go ogarnęła ciężka, niezwalczona senność. Powrócił na pierwsze piętro i machinalnie odnalazł swoje mieszkanie, długo krążył po niem, roztrącając się o sprzęty i meble; długo błądził poomacku, nie wiedząc, co począć, co się z nim stało, gdzie jest!\nPadł na jakieś krzesło i pozostał nieruchomy, zesztywniały z przerażenia, oto znowu ujrzał je obiedwie razem... tamtą, śpiącą na sofie, i tę, schodzącą po schodach...\n— Czy miss Daisy już powróciła? — zapytał po długiem milczeniu, przytomniejąc zupełnie.\n— Spała i nie wychodziła nigdzie... nigdzie?...\n— Tak, z pewnością...\n— Była na drugiem piętrze u Mr. Joe.\n— Ależ z pewnością... z pewnością... — szeptała zdumiona, cofając się przed jego błędnym wzrokiem i twarzą zmienioną.\nWe wszystkich pokojach płonęły jasno światła, stały meble w surowych, ciężkich zarysach, błyszczały zwierciadła, jak oczy promieniste i puste, kwiaty w wazonach barwiły się cicho, ciężkie portjery przysłaniały okna, a ze ścian ciemnych wyzierało kilka posępnych portretów.\nWszystko to znał, poznawał, pamiętał, czuł, że jest u siebie, w swojem mieszkaniu, a jednak... jednak... poprzez te sprzęty i ściany, zwierciadła i kwiaty wyzierały jakieś zarysy przypomnień; kontury mgliste jakichś innych rzeczy, rzeczy zgoła nieprzypomnianych, a istniejących gdzieś... rzeczy zmartwychwstających wiotkim cieniem i zjawą nieuchwytną...\n— Nic nie rozumiem... nic!\nWołał, chwytając się za głowę.\n— Okropny, obrzydliwy, wstrętny dzień! — powtarzała z wesołą przekornością śliczna, jasnowłosa dziewczyna, wychodząc z nim z pod kolosalnych kolumn portyku św. Pawła, na szerokie, mokre i oślizgłe schody.\n— Po trzykroć obrzydliwy dzień, zimno, mokro i mglisto.\nJuż prawie zapomniałem, jak świeci słońce, i jak grzeje.\n— Przesada i egzaltacja! jak mówi ciotka Ellen.\n— Czy pani wogóle i kiedykolwiek widziała słońce w Anglji?\n— O Mr. Zen, by ciotka Dolly nie rzekła: strzeż się Betsy, bo ten człowiek czci słońce, jak gwebr, poganinem być musi — groziła mu ze śmiechem, naśladując komiczny głos ciotki.\n— Przecież od listopada nie było ani na mgnienie słońca w Londynie, nic, tylko mgły, deszcze, błoto i fogi, a ja nie mam skóry z waterproof’ów, więc już chwilami czuję, iż się przemieniam w galaretę, w mglistość, w strugi wody.\n— W pańskim kraju niema też ciągle słońca — szepnęła ciszej.\n— Jest, miss Betsy, jest prawie codziennie, a teraz, w tym dniu, dzisiaj, świeci na pewno, świeci roziskrzone w śniegach, ogromne, jaśniejące, cudowne... — mówił, zniżając głos — wpatrzony wdal nagłych, oślepiających przypomnień.\n— Tęsknota — powiedziała cichutko i jakoś dziwnie smutno...\n— Tak... Tęsknota, co jak sęp spada i wczepia się w duszę ostremi pazurami boleści, co jak krzyk wydziera się z serca, z samego dna dawno strupieszałych dni, i jak orkan ponosi... jak orkan... Dawno już, lata całe nie nawiedzała mnie, myślałem, że tylko zmartwiałe cienie noszę w sobie, jak to każde umarłe wczoraj. Ale to dzisiejsze nabożeństwo, kościół i śpiewy wskrzesiły na nowo struchlały pył czasów minionych, wskrzesiły...\n— Mr. Zen... — szepnęła, chwytając go pieszczotliwie za rękę.\n— Kiedyś zawieziesz mnie tam, pojedziemy do tych śniegów, roziskrzonych w słońcu, na te słoneczne dnie pojedziemy... na te dnie...\n— Szczęścia, Betsy, na utęsknione dnie szczęścia — zawołał namiętnie, obejmując rozgorzałemi oczami jej jasną głowę, że odwróciła się pełna szczęsnego lęku, pełna wilgotnych blasków jutra owego, usta jej zadrgały i blada, podobna płatkom róży, twarzyczka rozbłysła, iż stała się jak poranek różowa i radością wonna, i jak pocałunek wymarzony, kusząca.\nUmilkli, spostrzegając nagle po tem wzruszeniu radosnem, że granitowe schody są dziwnie śliskie i strome, że jakieś przedziwne śpiewy jeszcze słychać z katedry i że dookoła pełno wraz z niemi schodzących ludzi o surowych, karcących spojrzeniach.\nZaczęli śpiesznie schodzić nadół, na plac, w szare, smutne i błotniste tunele ulic, pod ciężkie, przytłaczające sklepienia, pod mgły, wiszące postrzępionemi, szaro-żółtemi łachmanami, pod te ruchome, lepkie, zimne i ohydne mgły, ociekające brudnym deszczem.\nZ powodu niedzielnego dnia, ulice były prawie puste i głuche, czerniały niskiemi tunelami, przywalone mgłą, która niby wata zdjęta z opatrunków, przeropiała, unurzana w jakiejś strasznej cieczy, ociekająca, zwalała się gąbczastemi kłębami coraz niżej w ulice, zalewała domy, topiła w brudnej fali miasto całe.\nSklepy były zamknięte, wszystkie drzwi zawarte, trotuary prawie puste, a domy czarne, stały posępne i jakby skostniała ciżba nędz kamiennych, pełnych bolesnego dygotu i milczenia, poślepłych zgoła, bo wszystkie okna zasnute były bielmami, a jeno gdzie niegdzie, na wyższych piętrach, zatopionych w mgłach, migotało jakieś zgubione światełko. Oczy rozpaczliwie błądziły w posępnej pustce mgieł, bo nawet barwy niezliczonych szyldów połyskiwały wypitemi, martwemi farbami.\nPowietrze było duszące, ciężkie, przesycone wilgocią, zapachem błota i rozmiękłego asfaltu, a ze wszystkich niewidzialnych w mgle dachów, ze wszystkich balkonów, ze wszystkich szyldów, lały się rozpryśnięte strugi wody, kapało zewsząd, rynny dudniły głucho i ustawicznie, jakby warkotem niezliczonych potoków.\n— Bez komentarzy i to zgryźliwych się nie obejdzie...\n— Powiem, że to pana wina, acha!...\n— Dobrze, obronię się, ale to porządnie nudne to coniedzielne, sakramentalne, urzędowe niejako chodzenie do kościoła...\n— Nie, nie, bo i ja jestem winna, i mnie to nudzi...\n— Bo się ogromnie boję ciotek. Ile razy chciałam się buntować przeciw nim, to jak tylko ciotka Dolly spojrzy na mnie z pod okularów, a ciotka Ellen powie: Betsy! — już po mnie, już ani słowa powiedzieć nie umiem, tylko płakać mi się chce i tak mi przykro, tak przykro...\n— O tak! tak! — podchwycił wesoło, zaglądając jej w oczy. — Tak, za rok Betsy dorośnie, za dziesięć będzie już damą, za dwadzieścia poważną matroną, a za czterdzieści miss Betsy będzie jak miss Dolly starą, siwą, przygiętą, czytającą biblję i niecierpiącą młodych, śmiechów, zabawy, nudną, pachnącą kamforą Mrs. Betsy!\n— Nie, nie! nigdy taką nie będę, nigdy! — protestowała żałośnie, przerażona prawie tą możliwością, o jakiej nigdy jeszcze nie myślała.\nI on posmutniał również, bo, rysując tak daleki, żartobliwy obraz, drgnął nagle, cofnął się jakby w głąb siebie przed dziwnym majakiem, jaki mu zamigotał przed oczami:\n— „Oto Betsy szła naprzeciw niego... Betsy stara, przygarbiona, wynędzniała i wypełzła z urody, istny łachman ludzki, szła chwiejnie, wspierając się na kiju i patrząc w niego zapadłemi, żałośliwemi oczami niezgłębionego bólu“.\nCofnął się z przerażenia, ale nim zdołał myśl zebrać, widziadło rozwiało się w mgły, na trotuarze nie było nikogo, a przy nim, tuż, uwieszona u jego ramienia, szła Betsy, promieniejąca jak kwiat, Betsy, samo wiośniane tchnienie, młodość sama, że uśmiechnął się do niej tkliwie, jakby wyrwany ze snu przykrego.\n— Czego pan szuka? — pytała, bo oglądał się podejrzliwie, nie wiedząc już, w nim się to zjawiło, czy przed nim?\n— Może — wykrztusił z trudem, blednąc straszliwie w nagłem poczuciu grozy tego widzenia. Przejął go drętwiejący chłód zagadki, ale opanował się wnet i prędko, nieznacznie spadał jastrzębiemi oczami na jej twarz i włosy; wpełzał w samą głąb szafirowych oczu, ocienionych czarnemi rzęsami, obiegał jej smukłe, młode ciało, czyhał na jej ruchy, jakby mimowoli stwierdzając ich istnienie i tożsamość.\nWzdrygnął się z odrazą, bo tamta mara była wprost straszna i ohydna, ale mimo to, nie mógł zaprzestać porównań, ni zdusić w sobie jakiegoś dziwnego niepokoju i udręczenia, że nawet nie słyszał jej zapytań; na szczęście, na rogu Fleet Street i jakiegoś zaułka zagrodził im drogę tłum ludzi pod ruchomym dachem parasoli, skupionych dookoła jakiegoś rozkrzyczanego człowieka.\nPrzysunęli się bliżej aż do wysokiej mównicy przenośnej, na której stał pod parasolem wysoki, czerwony i opasły człowiek i, przerzucając ustawicznie rozpięty parasol z ręki do ręki, krzyczał ochrypłym, a wielce namaszczonym głosem coś w rodzaju kazania, gęsto przeplecionego porównaniami biblijnemi i cytatami... Chwilami rzucał się naprzód z namiętnym okrzykiem groźby, i pozostawał jakby zawieszony w próżni, z rozłożonemi rękami... Wtedy występowała jakaś kobieta w czarnej sukni, z wielkiem, zielonem piórem u kapelusza, blada i chuda, biła w olbrzymi tam-tam miedziany z taką siłą, aż tłum się cofał, a czworo dzieci w białych powłóczystych szatach, przemiękłych i obłoconych, ze skrzydłami u ramion, zaczęło śpiewać hymn piskliwemi głosami i tańczyć dokoła mównicy, niby koło arki przymierza...\nKaznodzieja był założycielem nowej sekty, sekty „Trwogi“.\nPrzepowiadał bliski koniec świata, żądał powszechnej pokuty, rozdania wszelkich dóbr ziemskich, zburzenia miast, zaprzestania pracy i wyjścia w pola i lasy, na te dnie oczyszczeń ostatnich.\nKazał dziko, śmiesznie, ale z porywającą siłą, nie zważając zupełnie na drwiących z niego słuchaczy. Ktoś rzucił mu w twarz zapalone cygaro, ktoś znowu chlusnął nań wodą, a reszta brutalnemi kpinami i głupim, zwierzęcym śmiechem wtórowała jego cytatom, ale wkońcu pokonał ich mocą swego zapału, zapanował nad nimi i okiełznał ich dusze. Przycichli jakoś, zaczynali się budzić, jakiś pijany padł na kolana przed trybuną i chciał się głośno spowiadać z grzechów, to znowu jakaś wzruszona kobieta okryła własną okrywką przeziębłe, sine dzieci, wielu już słuchało ze skupieniem, a gdy czarna kobieta z zielonem piórem zaczęła obchodzić z talerzem w ręku, posypały się pensy dość gęsto, ona zaś rozdawała wzamian sentencje z apokalipsy, drukowane na czerwonym papierze, i adresy kościoła, gdzie wierni gromadzą się na wspólne rozmyślania...\n— Nawrócona, oto jedna z Sodomitek, nawrócona!\n— Chodźmy, bo jeszcze jeden szyling dany, a uzna panią za świętą.\nWysunęli się z tłumu i poszli prędko pustym trotuarem.\nJakoż w istocie i tam, nieco w głębi czarnej i wąskiej uliczki, zatopionej prawie w mgłach, coraz niżej spadających, rozlegał się krzykliwy a namaszczony głos ulicznego kaznodziei, i tam skupiło się nieco przechodniów, i tam bito w tam-tam, śpiewano hymny, wyklinano grzech, nawoływano do pokuty, zbawiano, zbierano pensy i rozdawano wyjątki z pisma świętego, drukowane na jasnozielonych kartkach, co jak młode liście padały na błotny trotuar.\n— Przepraszam, nie wiedziałem, że się z tem ukrywa przed panią...\n— Nie, nie, tylko myślałam, że już dawno zaprzestał, bo nic nam nie wspominał, nie... a i pan się tem zajmuje? — zapytała lękliwie.\n— Ależ nie, byłem na seansie, nie biorąc w nim żadnego bezpośredniego udziału, bo grałem, a właściwie zacząłem grać i usnąłem przy fisharmonji, obudzili mnie, gdy już było po wszystkiem.\n— Pan w te rzeczy nie wierzy? prawda? — prosiła prawie.\n— Przedewszystkiem nie wiem, nic nie widziałem, nic nie twierdzę i niczemu nie zaprzeczam, bo się tem nie zajmuję — przypomniał sobie w tej chwili tę dziwną podwójność Daisy, ale nie wspomniał o tem ani słowa, by jej nie straszyć...\nMr. Zenon jął z zapałem tłumaczyć przyjaciela, przedstawiając życie wojskowe w najczarniejszych barwach, jako niegodne człowieka tak bardzo wyjątkowego, jakim był Mr. Joe, ale Betsy tylko kiwała smutnie głową.\n— Co ojciec na to powie, co? już teraz życie w naszym domu stanie się nie do wytrzymania... czuję, że ojciec pogniewa się z nim na śmierć... nie przebaczy mu... ciotki go wydziedziczą... co on pocznie... co ja teraz pocznę...\n— Chwilami strasznie się boję, że i tobie, Mr. Zen, obrzydnie wkońcu nasz dom; znudzą cię ciotki, pogniewasz się z ojcem, znienawidzisz mnie, a bo ja wiem zresztą, co się stanie? dość, że pewnego wieczora pójdziesz, i już cię nigdy nie zobaczę, nigdy!\n— Razem i na zawsze! — wykrzyknęła radośnie, cała w ogniach wzruszenia. — O Mr. Zen...\n— Jak ja cię strasznie... strasznie... nie, nie mogę teraz, nie mogę... później powiem, wieczorem...\nUśmiechnął się dziękczynnie i nie pytał, wiedział bowiem, jakie to słowo zapachniało na jej ustach rozdrganych i promieniało w rozbłysłych nagle oczach.\nSzli już w milczeniu, oplątani w słodki rytm tych słów niewypowiedzianych, pełni cichej melodji kochania i głębokiej wiary w siebie.\nZapomnieli o poprzedniej rozmowie, nie czując już zimna, deszczu, mgieł, ni posępności tego dnia strasznego, szli jakby przez nagle rozkwitłe łąki, pełne wiośnianych, kwietnych uniesień.\nPrzez zielone, wonne, rozśpiewane gaje miłości szli, przez oczarowań i zachwytów niepowrotne chwile zupełnego szczęścia.\nMilczeli, bo drogą i upragnioną im była ta cisza zewnętrzna; kryli się w niej przed sobą, jakby w gąszczu płomienistym, jakby w świetlanej mgle wstydliwego lęku, by mówić spojrzeniami, dotknięciem rąk, westchnieniem, pełniejszem namiętnych brzmień niźli wyznania, uśmiechem pełnym pocałunków, obietnic i pragnień, pełnym palącego waru krwi, i tem czemś zgoła niepochwytnem, świętem i upajającem, co było jakby wonią dusz rozmodlonych.\nBetsy często obejmowała jego głowę namiętnie całującem spojrzeniem i, choć niepochwycona, odwracała oczy spłoszone, ciężkie przełzawieniem i słodyczą, a on, przyciskając silnie jej ramię, przychylał się i drapieżnemi, kradnącemi źrenicami spadał na jej usta płonące.\nCzasem dźwięk jakiś, który nie był wyrazem, nie był mową nawet, błąkał się między nimi przyczajonem a tak zrozumiałem drgnieniem, że przyciskali się jeszcze silniej ramionami, kłonili głowy do siebie, oddychali ciężko, przystając bezwiednie na mgnienie obezsilającej radości czucia się przy sobie.\n— Dawno pragnąłem takiej chwili, czekałem na nią... — rzekł głośno.\nWchodzili na skwer Trafalgarski, gdy mgły, wiszące dotąd nieruchomo i jak obłok zastygłe, skłębiły się nagle i niby morze, uderzone huraganem, jęły się kołysać, burzyć i rozpadać w bryzgi; lały się kaskadami, płynęły falami, rozbitemi na miazgę, i spadały szarym, nieprzeniknionym pyłem tak gęsto, iż w parę chwil plac cały był przysłonięty.\nOlbrzymia kolumna pomnika Nelsona i te srogie, potworne lwy granitowe zaledwie majaczyły nikłemi, rozpierzchłemi konturami w sypkiej, rozdrganej, zielonawej szarości.\nCzarne, wyniosłe kolumny portyku National Gallery, obok których przechodzili, rysowały się słabo, jak pnie przegniłe, w mętnej i skłębionej wodzie zatopione.\nNa dwa kroki nie było widać, czasami rozlegały się kroki tuż prawie, a człowiek pozostawał niewidzialny, lub przesuwał się cieniem ledwo dojrzanym, to powóz jakiś przejeżdżał, podobny do potwornego kraba, sunącego środkiem topieli niezgłębionej, i ginął niewiadomo gdzie.\nJakieś stępione odgłosy kroków, ogłuchłe słowa, jakieś błędne rozmowy i martwiejące dźwięki, niewiadomo przez kogo wywołane i skąd płynące, błądziły w mgłach, trzepocząc się bezdźwięcznym i niepokojącym szelestem.\nSzli wolniej, by nie błądzić w tej pustce nieprzeniknionej, lub nie wpaść pod konie na przejściach ulic, ale dziwnie posmutnieli oboje.\nMgła przenikała ich chłodem i rzucała posępny cień na dusze, czarowne gaje uniesień szczęsnych rozwiały się nagle w szarych i bolesnych ciemnościach, przygasły im oczy, i cicha, tęskna żałośliwość owładnęła obojgiem.\nDaleko już byli od siebie, daleko, dusze się rozbiegły jak ptaki spłoszone i płynęły samotnie obcemi, zadumanemi dalami, niosły się na skrzydłach nagłej, niewytłumaczonej trwogi, na skrzydłach tęsknoty płynęły.\nNie zdążył odpowiedzieć, cofając się naraz gwałtownie, bo jakby z pod ziemi, tuż przed nimi, twarz w twarz, wychyliła się z mgieł miss Daisy z jakimś wysokim człowiekiem, że nim zdążył się ukłonić, już przeszli.\nNie zaraz odpowiedział, zapatrzył się w zapaloną właśnie latarnię, w rozdrgane kolisko czerwonawego światła, obrzeżonego zielonawą obręczą i gęstem, ruchomem kołem mgieł, że płomień był zaledwie punktem dla oczów.\n— Nie znam jej nazwiska, tem imieniem wszyscy znajomi ją nazywają.\n— Ja gdzieś widziałam jej twarz...\n— Prawie nieprawdopodobne, bo zaledwie od kilkunastu dni jest w Europie.\n— Mieszkamy przecież w jednym Boarding-Housie.\n— Służyła mu za medjum pewnie, bo ma twarz zmory, albo wampira.\nDziewczyna podniosła na niego przygasłe i wylękłe oczy, ale milczała, wzdychając niekiedy, a on nie wiedział co mówić, nie mogąc ukryć bolesnego niepokoju. Żal mu jej było, kochał ją przecież szczerze i głęboko, przed chwilą czuł się tak szczęśliwym i spokojnym, przed chwilą tak mu dobrze było z nią iść, dobrze mówić, dobrze kołysać się w rozmarzeniu, dobrze spoglądać na jej śliczną twarzyczkę i tak błogo, tak szczęśnie mu było czuć jej miłość, a teraz!\nTeraz pilno mu było rozstać się z nią, niecierpliwiła go milczeniem, chciałby ją pożegnać i zostać sam, ale nie śmiał.\nChciał się zmusić do dawnego stanu, nie potrafił.\nOdpadły go wnet wszystkie chęci, chłodnął, zapomniał prawie o Betsy i rwał się myślami za tamtą, za Daisy, odnajdywał ją w skłębionych, ciężkich mgłach i, jak cień przyczajony a nieodstępny, wlókł się za nią z bolesnym skurczem serca, ciągnięty jakąś siłą niezwalczoną trwożnego uroku, strachu nieledwie.\nAle przemógł się wreszcie i zaczął mówić prędko i dużo, by zagłuszyć własny niepokój, śmiał się jakoś nienaturalnie, zaglądał jej w oczy zbyt natarczywie, nawiązywał usilnie porwane nici, rozdmuchiwał przygasłe ognie, uciekał wprost do niej całą mocą duszy strwożonej, wszystką siłą rozbłysłego nagle uczucia, aż rozchmurzyła twarz i poczuła się jak dawniej ufną i prawie tak samo szczęśliwą, prawie tak samo...\nZatrzymał jednak skwapliwie pierwszy napotkany pusty powóz, i Betsy wsiadła.\n— Przyjdę, cóżbym robił bez tych godzin.\n— Mnie one bardziej są potrzebne, bo czemżebym żyła cały, długi tydzień...\nZa chwilę powóz zniknął w mgle, słychać było tylko głuchy tupot konia i miarkowe, głośne wołanie: Hep! Hep! Hep!...\nMr. Zenon poszedł śpiesznie w kierunku Green Parku i wkrótce jakby zatonął w zamglonych i pustych przestrzeniach; tylko gdzie niegdzie, jak widmo błędne, wychylało się z mgieł drzewo jakieś samotne nikłemi zarysami, czasami klomb jakiś, lub grupa drzew olbrzymich majaczyła rozwianym\npióropuszem, jakby słupami dymów, a od czasu do czasu jawił się nagle wyrosły człowiek i przepadał wnet w odmęcie, niby ryba przenikająca topielą.\nMilczenie niezgłębione i szara, nieprzenikniona pustka go ogarnęła, krople wody sączyły się z mgieł, szemrząc po niewidzialnych liściach i krzewach z nużącą monotonnością, a niekiedy jakiś głos stłumiony, daleki przeleciał nad nim w rozpryskach dźwięków i zapadały po nim długie chwile zupełnej ciszy i pustki. Przyśpieszał kroku, bo zimno mu było, mgła przejmowała wilgotnym, obrzydliwym chłodem, a zresztą ciekaw był, czy zastanie dzisiaj przy śniadaniu Daisy. Od tego dnia seansu nie widział jej, nie pokazywała się przy stole, mówiono, że chora.\nTe kilka dni spokojnych rozmyślań i zajęć zwykłych uczyniły to, że już o tem podwójnem widzeniu jej myślał jak o halucynacji, nie mógł już nawet skupić rozproszonych szczegółów, więc spychał pamięć tej sceny na samo dno świadomości, między rzeczy do zapomnienia.\nZaprzestał dociekań, zapomniał już nawet potrosze o wszystkiem, rad wielce, że pozbywa się lęku tej ciemnej, nierozwiązanej zagadki, ale natomiast wstawała w nim uporczywa, niepokojąca ciekawość bliższego poznania samej Daisy.\nPróbował rozmawiać o niej, ale i to mu się nie udało, nie miał z kim: Joe od samego seansu nie zjawiał się przy stole, i wciąż go nie mógł zastać w mieszkaniu, a inni milczeli, lub co dziwniejsze, zbywali go nic nieznaczącemi półsłówkami... Widział po ich twarzach, że jakiś lęk ich krępuje, że wszyscy podczas rozmowy, nieznacznie, ukradkowo spoglądają na Mahatmę, i prędko a trwożnie milkną.\nTak przeszły mu całe trzy dni pytań bez odpowiedzi i rozmyślań błędnych, aż znużyło go to wkońcu, zaprzestał pytać, nie mogąc jednak zaprzestać rozmyślać. Ale w cieniu tych myśli rozrastał się zwolna niepokój, jakby przeczuwanie przyszłych, niejasnych jeszcze, dalekich rzeczy — nieznanych, ale już stających się w głębiach nadchodzącego jutra...\nDlatego też to spotkanie nieoczekiwane i tak dziwne rozżarzyło w nim tę dręczącą tęsknotę.\nNie, to nie była tęsknota podobna tej, jaką uczuwał do Betsy, nie widząc jej dni parę, tęsknota miłosna za ukochaną; to było coś stokrotnie potężniejszego i zgoła niezwalczonego wolą ludzką, coś jak tęskne i nieprzeparte ciążenie asferoid, błądzących w nieskończonościach za słońcami, lub jak nurt rzek, niepowstrzymanie płynących do oceanów.\nPrzebiegał szybko park, leciał niewidzialnemi ulicami, przez jakieś place, zgubione w mgle, przez jakieś nierozeznane, pełne przytłumionej wrzawy zaułki, instynktem odnajdując drogę wśród coraz gęstszej ciemności, bo już teraz mgławicowoobłoczne tumany przesuwały się jakąś twardą, czarniawą żółtością, bijącą strugami o ziemię, że przedzierał się przez gąszcz pierzastą niezliczonych pasem i włókien, jakby wskroś opadających wód, marznących w leniwym, a spienionym brzegu...\nMieszkał jeszcze za Regents Parkiem, na długiej i cichej Avenue Road, ale tak przywalonej mgłami, tak utopionej w pienistych falach, że z niejakim trudem odszukał swój Boarding House.\nPokój był wielki, podłużny, wyłożony ciemnem drzewem, o potężnych belkowaniach, poczerniałych jakby od starości, przytłaczających swoim ciężarem posępnym, że mimo elektryczności, płonącej w pęku złotawych storczyków, boleśnie splątanych i opadających od sufitu, mroczno było i niewymownie ponuro; długi stół w pośrodku skrzył się i połyskiwał zastawą, a nad białawo-martwem polem obrusa pochylało się kilkanaście głów, ledwie widnych na ciemnem tle ścian.\nW rogu pokoju, od wejścia, ogromny komin sięgał aż do belek, kupa przepalonych głowni buchała niekiedy krwawym płomieniem, rozsypując rozdrgane, żywe brzaski na wytarty dywan, i żarzyła się, dogasając zwolna.\nA nawprost wejścia, całą ścianę szczytową zajmował olbrzymi witraż; w głębokim mroku poczerniałych purpur, ze zgaszonych fioletów, ze stopionych, przycichłych barw majaczyły jakieś twarde obrzeża szat, jakieś wyblakłe zarysy postaci, zatarte ruchy, to jakby zatopione w cieniach oczy, to rozpostarte dłonie tliły się złotawo, a przez wąskie drzwi zboku zaglądał blady, chory dzień i widać było szeroką, oszkloną galerję, pełną wysmukłych palm, i zielone, przyćmione mgłami gąszcze krzewów, z pośród których wytryskiwał szemrzący pióropusz wody.\nJedli w głębokiem milczeniu, służba przesuwała się cicho, bez szelestu, nikt nożem nie trącił o talerz, nie poruszył się zbyt swobodnie, a jeśli jakie słowo padło głośniejsze, wtedy wszystkie oczy podnosiły się naraz i biegły trwożnie pod witraż, gdzie siedział samotnie Mahatma Guru.\nMilczenie zapadło jeszcze głębsze, tylko wodotrysk bełkotał monotonnie, a niekiedy jakiś krótki, gniewliwy pomruk rozlegał się z oranżerji.\nZenon jadł, nie patrząc, co mu podają, i nie wiedząc prawie, co mu chwilami obok siedząca gospodyni mówi, przytakiwał, śledząc bezwiednie ciche ruchy kotów, bawiących się na jej kolanach, i nasłuchując ze drżeniem niecierpliwości najlżejszych szelestów od strony korytarza.\nPuste krzesło miss Daisy stało nawprost niego, po drugiej stronie stołu, na poręczy wisiał czerwonawy szal indyjski, pocięty fantastycznemi czarnemi linjami jakichś zagmatwanych rysunków, często spoglądał na niego, ale jeszcze częściej wodził oczami po pokoju, jakby wyłupując każdą twarz zosobna ze zmroku i milczenia, nie spostrzegając nikogo.\n— Dzień dobry, byłem przed chwilą u ciebie! — rzucił przez stół Mr. Joe.\n— Spóźniłem się nieco z powodu mgły...\n— Pójdę dzisiaj z tobą, chociaż niebardzo mi pilno do nowej kłótni.\nUcichli, bo z oranżerji buchnął krótki, żałosny skowyt i ostry brzęk łańcuchów, koty się najeżyły groźnie, wyginając grzbiety, aż je Mrs. Tracy ogarnęła strwożonemi ramionami.\nOdpowiedział mu przeciągły, jękliwy i przytłumiony ryk, a w drzwiach oranżerji zamajaczył falisty zarys czarnej pantery, przesuwającej się niedosłyszalnie; zielonawe oczy i białe kły zamigotały przez mosiężne kraty kagańca, podniosła dumnie głowę, ale, uderzona oczami Guru, padła na brzuch i przypełzła do niego, nie śmiąc podnieść rozgorzałych ślepiów, bijąc się po bokach puszystym, długim ogonem, rzucił jej jakiś dźwięk, bo podniosła się leniwie, przeciągając się lubieżnie pod jego głaszczącą ręką, ziewnęła przeciągle i jęła cicho, czająco, bez najmniejszego szmeru, przesuwać się dokoła stołu, jak czarny, pełzający cień.\nTropiła jakieś ślady z trudem odnajdywane, węsząc w wielu miejscach, a znalazłszy się przy szalu miss Daisy, zaskomlała radośnie, skacząc na krzesło, i wsparta łapami o brzeg stołu, spojrzała w twarze siedzących, pobladłe nieco i zestraszone, mimo iż znano jej łagodność; zaledwie chwilę to trwało, bo Bagh, zniżając zwolna głowę, wpijała się strasznemi oczami w Zenona, nie poruszył się z miejsca, nie mógł, czuł się jak sparaliżowany, głowa mu nieco drgała, ale nie odwrócił źrenic od tych palących rozżarzonych karbunkułów, przysłoniętych szmaragdową mgłą, które, zwężając się, świeciły coraz potężniej i wżerały się w niego, jak ostre, szarpiące kły.\n— Bagh! — pantera drgnęła na ten głos, wyprężając czarny grzbiet w kabłąk, wspierała się przedniemi łapami tak potężnie o stół, że dygotały jej wszystkie muskuły, jak napięte strasznie i z trudem powstrzymywane sprężyny, stół również drżał od naporu i szczękały o siebie naczynia.\n— Bagh! — krzyknął surowo Mahatma, pantera zwinęła się wtedy i jednym potężnym susem skoczyła mu do nóg...\nOdetchnęli wszyscy, bo w martwem milczeniu oczekiwano, że stanie się coś strasznego, więc z ogromną ulgą przypatrywano się panterze, najspokojniej zjadającej olbrzymie kawały chleba z rąk Guru.\n— Może się kiedyś stać niebezpieczną — zauważył ktoś.\n— Bagh nikogo nie skrzywdzi, łagodniejsza jest, niżli koty Mrs. Tracy, i mądrzejsza od wielu, wielu ludzi — objaśniał Mahatma łagodnie.\n— Tak, ale samą siłą skoku mogłaby zabić, zresztą dosyć już mam samego jej wzroku, straszny... — wstrząsnął się nerwowo.\n— Być może dlatego, że siedzę naprzeciw krzesła jej pani, że byłem najbliżej, trudno przecież czemś innem tłumaczyć.\n— A jednak musi być w tem coś innego, musi — upierał się siwy, o żółtej i pomarszczonej twarzy pan, siedzący za gospodynią.\n— Ja twierdzę jednak, że w tem tkwi coś — zawołał uporczywie.\n— Nie, wcale nie była, je u siebie — szeptała Mrs. Tracy, tuląc do szerokich piersi wylękłe jeszcze i jakby nawpół martwe z przerażenia koty.\n— Duży osób było u Mr. Guru?\n— Ci, którzy wiedzą, nie rzucają słów napróżno i byle komu.\n— Nikt nie ośmieli się twierdzić, że wie, nikt! — zawołał porywczo, dotknięty jego pobłażliwym uśmiechem, i podniósł się z krzesła, za nim powstali wszyscy, przechodząc w milczeniu do sąsiedniego Reading-Room.\n— Panie, myślałem o panterze i dochodzę do wniosku, że...\n— Ależ panie, chociaż zawsze podziwiam jego głębokie wnioski, chętnie ich słuchając, ten właśnie nic mnie nie obchodzi, nic! — odpowiadał, z trudem powstrzymując zniecierpliwienie, że żółty pan spojrzał zdumiony i odszedł śpiesznie w drugi kąt pokoju, a Zenon tak był dziwnie podniecony, że radby był nawet jakiejś sprzeczce, więc wprost wyzywająco spoglądał na Mahatmę, gdy ten, odprowadziwszy panterę do klatki, wchodził ostatni do pokoju, zasiadając przy środkowym, okrągłym stole, na którym już służba ustawiła herbatę.\nAle Mahatma nie patrzył na nikogo, zajęty piciem herbaty, część towarzystwa zasiadła obok niego, a reszta rozsypała się po wielkim pokoju, urządzonym z nadzwyczajną starannością, pełnym stolików do pisania, osłoniętych ekranami, głębokich foteli, biegunowych krzeseł, zacisznych kątów, oddzielonych parawanikami, i wykwintnych drobiazgów. Jasno było i cicho, gruby dywan tłumił kroki, okna, zasłonięte ciężkiemi kotarami, nie przepuszczały odgłosów miasta, że tylko niekiedy\nbrzękliwe drgania kandelabrów, stojących na kominku, mówiły, iż gdzieś niedaleko jest ulica i przejeżdżają powozy, a zielonawe ściany, rozjaśnione bukietami kwiatów, malowanych akwarelą, działały dziwnie uspokajająco.\nZenon usiadł z Joem przed kominkiem, wsparł nogi o kratę i błądził oczami po ognisku, nasłuchując jednak wciąż z uwagą.\n— Zaczekajmy jeszcze chwilę, może przyjdzie — odparł, odwracając głowę, bo służący mówił coś cicho do Mahatmy, który skinął głową.\nMrs. Tracy krążyła po pokoju, rozlewając niekiedy herbatę w nadstawione filiżanki, jej trzy białe koty nieodstępnie chodziły za nią.\nRozmowy wlokły się leniwe, rwały się co chwila, nikomu mówić się nie chciało, senność czy znużenie owładnęło wszystkimi.\nJakaś wysoka, chuda pani siadła do fisharmonji, stojącej w rogu, ale wziąwszy kilka taktów, odeszła znudzona.\nNaraz Zenon pochylił się do Joe’go i szepnął drwiąco:\n— Cóżto, nawet Mahatma dzisiaj nie naucza i nie wyklina nas i kultury naszej!\n— Boże, dałbym całe życie, dałbym mękę duszy najkrwawszą, żeby ten człowiek się mylił, żeby jego słowa nie były prawdą, prawdą trującą gorzką jak życie — szeptał boleśnie Joe.\n— Także to bronisz swoich dziedzictw, Europejczyku?\n— Rozszarpałbym je jak pantera, by tylko móc ze struchlałych wnętrzności wyrwać ich ducha trupiego i tchnąć w niego nowe, święte, prawdziwe człowiecze życie.\n— I to mówi ten, który doniedawna sam roznosił śmierć i nienawiść...\n— Znam ten ton, znam; poprzez ludy i wieki płynie, jak ptak żałosny, błądzący przez otchłanie zatwardziałości, niedostrzeżony przez nikogo i zbędny śmiertelnym, zbędny! — powtórzył nagle wezbraną goryczą.\n— Więc idź, głoś pokutę za wczoraj i nowego jutra zmartwychwstanie — powiedział nawpół ironicznie, a wpół boleśnie Zenon.\n— Wiem o tem, że ktoś powinien powstać i ponieść światu zbawcze słowo, powinien, nim utonie wszystek w zbrodni...\n— Nie żartuj, jego bowiem mądrość była mi zwierciadłem, w którem po raz pierwszy zobaczyłem siebie w całej istotnej nagości, siebie i nas wszystkich, nas, panów świata, nas, wybranych i jedynych, nas, władne, głupie i oszalałe z pychy bydlęta, nikczemne stado dusz strupieszałych, hordę zbrodni, zanurzoną w bagnisku hańby, niewolników Zła, czcicieli Przemocy, wyznawców Złota! — szeptał wyraźnie, prędko; palące, straszne słowa padały jak gromy, zabijały, rozdzierając duszę aż do dna przerażenia.\nZenon cofnął się nieco, uderzony jego wzrokiem, pełnym łez zakrzepłych z bólu, błyskawicznych lśnień i takiej mocy żalu, że poczuł, jako wszystkie nędze ludzkie uderzyły w tę duszę tkliwą i żebrzą ranami bólów o miłosierdzie, wołają wszystkiemi jękami o litość, że wszystek świat mieści się w jego wątłej piersi, wzbiera tam, huczy i miota się orkanem wszechmiłości i głodnem wiecznie łaknieniem dobra.\nOdwrócił się jednak i powstał.\nDo pokoju wchodziła miss Daisy, skinieniem powitała wszystkich, siadając tuż przy Mahatmie i rozglądając się po pokoju.\nPrawie upadł zpowrotem na krzesło, nie odrywając już oczów od niej. Słowa Joe’go brzmiały mu, jak dźwięki dalekie i nierozeznane; naraz jakby się zapadł w błyskawicę, iż porażone olśnieniem oczy nie widziały już nic, prócz światła jej bladej, cudownej twarzy, owianej wzburzoną wichurą włosów, niby z miedzi przezłoconej, prócz jej oczów, podobnych do ogromnych kul najgłębszego i najżywszego szafiru, uwięzłych w łuku brwi, przecinających ciemnem ostrzem całe czoło białe i wyniosłe.\nZeślizgnęła się po jego twarzy, zimnem, jak ostrze szafirowe, lśnieniem spojrzenia, rozmawiając z Mrs. Tracy, stojącą przy niej.\nSłuchał uważnie, nie mogąc jednak skupić sobie dźwięków i zrozumieć; był jakby w śnie autohipnotycznym, ani wiedząc, co się z nim stało, obecny a zgoła przepadły w mgławicach nagłej niepamięci wszystkiego, że poruszył się w jakiejś próżni głuchej i ciemnej, uczepiony tylko jej oczów, reszta wypełzła z niego, jak woda z rozbitego czerepu, była tylko koniecznością nieświadomą krążenia w orbicie Daisy, za jej zjawą ucieleśnioną.\nAle nikt nie spostrzegł jego stanu, bo zachowywał się normalnie, rozmawiał i odpowiadał, nie wiedząc o tem zupełnie, snadź odruchami przyzwyczajeń, zwykłym automatyzmem organów.\nPrzesiadł się bliżej Daisy, że owionął go zapach fiołków, jakich używała, a każdy szmer jej ruchów przejmował go dziwnem drżeniem.\nRozmowy zaczęły się ożywiać, nuda ustępowała zwolna; suchy i żółty pan spierał się bardzo gorąco z Joem, kilka pań przeniosło się z pod ścian, obsiadając kominek, a kilku mężczyzn obstąpiło Joe’go, przysłuchując się sporowi, nawet Mahatma rozjaśnił twarz, jakby ze starej kości słoniowej uczynioną, gładził białą brodę i coraz częściej brał udział w rozmowie, tylko Mrs. Tracy spacerowała wraz z kotami w dalszym ciągu, a Daisy, milcząc, przeglądała jakieś pismo.\n— Widziałem panią na skwerze Trafalgarskim — ozwał się niespodziewanie Zenon, ale jakby to mówił nie on, tak obcy miał głos, poruszał ustami, ale twarz nie wyrażała nic, a spojrzenie było puste i również obce słowom.\n— Chodziłam z dobrym przewodnikiem! — odparła po chwili, podnosząc zwolna głowę i spoglądając mu prosto w oczy tak strzelistem, przenikającem i potężnem spojrzeniem, że cofnął się, jakby pod uderzeniem; ten błysk rozdarł w nim ciemności, rozświetlając budzącą błyskawicę nawskroś duszy odrętwiałej, że nagle powstał w sobie, wszystek żywego czucia i myśli pełny, spajając bezwiednie chwilę obecną z tamtą, przeżywaną przed kominkiem; ale to, co było później, runęło gromem w głąb nieznaną, rozpadło się w struchlały pył zapomnienia, nie wiedział wprost, że istniało.\nPoczuł się dziwnie spokojnym i rzeźwym i sobą władnącym, przysłuchiwał się chwilę rozmowie głośnej, patrzył na Mahatmę, który powstawał właśnie i szedł do Joe’go, a zniżając głos, mówił do Daisy:\n— Siadła na pani szalu i tak straszliwie patrzyła, prężąc się do skoku, że gdyby nie rozkaz Guru, na pewno rzuciłaby się na mnie.\n— Niestety, nie miałem i takiej chwili. Upośledzony jestem poprostu, że nie rozumiem nawet u innych uczucia strachu, bo go nigdy nie doświadczałem.\n— Naturalnie, mam na myśli strach przed jakiemikolwiek niebezpieczeństwami materjalnemi, takich nie doznaję nigdy.\n— A inne? — Usta jej drgnęły, odsłaniając sznur zębów białości olśniewającej, pierś jej się podniosła w szybkiem, tłumionem wzburzeniu.\n— Muszą być... Istnieją na pewno... bywają takie, o jakich i sny nie dają wyobrażenia, najbardziej dręczące sny.\n— Nietylko tam ich źródło, mogą bowiem trwać przyczajone i obok nas, w świecie żywym, tylko, że istniejącym daleko poza promieniem naszego materjalnego widzenia, w polu drugiego wzroku.\nNie wrócili już do swobodnego tonu, próżno się starał o to, poruszał kwestje różne i przedmioty, usiłował nawet ironją wyrwać ją z tego milczącego osłupienia, odpowiadała niechętnie, a często niecierpliwie, nie spoglądając już na niego, nie widząc prawie, że, dotknięty, obrażony niemal, powstał bez słowa.\nPrzeszedł się po pokoju, ale tak niezręcznie, iż omal nie stratował kotów, dość chłodno przeprosił Mrs. Tracy i podrażniony siadł do fisharmonji, błądząc palcami odniechcenia po klawiszach i rozmyślając o dziwnem zachowaniu się Daisy.\nW głębi, obok kominka, stał Mahatma z Joe’m w grupie kilku mężczyzn; rozmawiali głośno i żywo, ale Zenon posłyszał tylko ostatnie zdanie Hindusa:\n— Są tylko jedne prawa, rządzące światem, prawa ducha nieśmiertelnego, reszta to pozór, oman, lub zarozumiała, uczona głupota!\nNie słuchał już więcej, bo bezwiednie zadźwięczała mu pod palcami ta melodja, której nie mógł sobie przypomnieć, wychodząc z seansu, i próżno ją chciał wyrwać z siebie przez całe trzy dni. Przyszła mu teraz sama, spłynęła w całości, była zdumiewająca w prostocie i w dziwnym, nigdy niesłyszanym rytmie, obca mu zupełnie w formie i w swej treści muzycznej. Grał ją uważnie, uczył się jej napamięć, powtarzał, rozkoszując się jej groźną pięknością.\nZbudził się w nim artysta z taką siłą, że już nie słyszał otoczenia, porwany potęgą tej pieśni dzikiej, ognistej, a przesyconej tęsknicą; ale im głębiej wsłuchiwał się w te dźwięki, tem silniej wyrastały z nich przypomnienia jakieś blade i odległe słów gdzieś usłyszanych, jakiegoś głosu, który te słowa śpiewał, jakiegoś krajobrazu zarazem...\n— Potężny hymn, jakby zbuntowanych aniołów, skąd go pan zna? — posłyszał za sobą cichy głos Daisy.\n— Tak, przypominam go sobie skądciś...\n— To mi pani pomoże, bo jakieś słowa błądzą mi w pamięci, jakiś śpiew, który gdzieś słyszałem, a nie mogę sobie przypomnieć... i to gdzieś niedawno chyba... zdaje mi się chwilami, że to było tam, na seansie u Mr. Joe’go, pamięta pani? — zapytał podstępnie, o co wprost pytać nie śmiał przedtem.\n— Nie bywam na seansach u Mr. Joe — głos jej zadźwięczał twardo.\n— Jakto? ależ widziałem tam panią, wszyscyśmy widzieli...\n— Być może, ale nie byłam — gniewem rozbłysły jej oczy.\n— Wierzę... ale — spojrzała na Mahatmę i umilkła, odchodząc.\nNie grał już, wstrząśnięty jej słowami. Nie rozumiał powodu zaprzeczeń, widział ją tam przecież, widzieli wszyscy, i wypiera się tego...\nPowiedział Joe’mu, że czeka go w mieszkaniu, i wychodził, skłoniwszy się dość sztywno przed Daisy; nie odkłoniła się, jakby go nie spostrzegając, siedziała ze ściągniętemi brwiami, szczelnie otulona w szal indyjski, chmurna jakaś, ponura i zagadkowa, odwrócił głowę od drzwi, łapiąc w przelocie jej oczy, podnoszące się za nim, oczy pełne wilgotnych lśnień, zadumy i jakiejś targającej, niemej i pokornej prośby...\n— Nareszcie. Myślałam, że się już was nie doczekamy, od pół godziny obiad gotów, a ja wyglądam i wyglądam! — wołała radośnie Betsy, sama otwierając im ciężkie drzwi do sieni.\n— Zupa zimna, baranina spalona, legumina opadła, ciotki złe, a miss Betsy zrozpaczona — żartował Zenon, witając ją serdecznie.\n— Bo Betsy była naprawdę zrozpaczona, myślałam...\n— Że nie przyjdziemy, proszę wyciągnąć rączki, to nasza kara za opóźnienie...\nRozwinął papier i sypał na jej ręce całą więź cudnych anemonów, tak spłonionych, jak ona, i całe pęki wspaniałych róż purpurowych, jak jej usta w tej chwili, usta rozdrgane rozkoszą i tulące się do chłodnych, woniejących kwiatów, z poza których podnosiła zachwycone oczy i szeptała dziękczynnie:\n— Dobry Zen, dobry! dobry!\n— Z powodu mgły wszystkie pociągi spóźnione ogromnie! — ozwał się Joe.\n— Czy całe dwa tygodnie nie zaglądałeś do nas z tego samego powodu?\n— To inna przyczyna, moja droga Betsy, zgoła inna! — odparł poważnie, całując ją w czoło, a dziewczyna zniżyła głos i prosząco, prawie błagalnie, szeptała:\n— Bądź dzisiaj dla niego dobry, chory jest, rozdrażniony, tak czekał na ciebie, z pewnością będzie się gniewał z czułości.\n— Dobrze, droga, sam nie zacznę, ale... — urwał zakłopotany.\n— Ciotka Dolly też bez humoru, płakała po południu, podobno ma dzisiaj jakąś bolesną rocznicę — uprzedzała nieśmiało Betsy.\n— Pewnie pięćdziesiątą rocznicę zerwania z piętnastym narzeczonym! — zauważył złośliwie Joe, wieszając płaszcz, ale gdy się odwrócił, nie było ich już na dawnem miejscu, Betsy odprowadzała Zenona nieco w głąb sieni, ku schodom, prowadzącym na piętro, i cichutko prosiła, by czuwał i, o ile można, nie dopuszczał do kłótni Joe’go z ojcem.\nObiecał solennie, ale jakaś niechęć w nim zadrgała, że może być świadkiem nowej awantury, stanowczo miał już ich dosyć na dzisiaj, sam był przytem wyjątkowo zdenerwowany, zaś jadąc tutaj, myślał, że znajdzie spokój i odpoczynek.\n— Duszo ofiarna, czy i ciotkę Ellen bolą odciski dzisiaj?\n— Cicho, Joe, nie żartuj z cierpień, chodźmy, bo już czekają.\nJadalnia była tuż, na dole, poprzedzona dużym i teraz ciemnym pokojem, przez otwarte drzwi bielił się stół, oświetlony zapalonemi świecami w wysokich kandelabrach, a za nim, nawprost, plecami do wchodzących siedział w głębokim fotelu Mr. Bartelet, ciotki spacerowały po obu stronach stołu, wzdłuż pokoju, każda w inną stronę.\n— Oto i chłopcy, pociągi spóźnione! — wołała Betsy, zwalając kwietny snop na róg stołu.\n— Nieszczęsna, obrus się przemoczy! — jęknęła niższa z ciotek, miss Ellen.\n— Nie wrzeszcz! — syknął stary zimno, podając rękę synowi, a spoglądając ze złością na wylękłą, gąbczastą twarz miss Ellen, ujął pod ramię Zenona i, z trudem podnosząc swoją potężną postać, poszedł do stołu.\n— Podawać! — mruknął, stukając kijem w posadzkę, bo kuchnie były w suterenie.\nZajęli miejsca w milczeniu, tylko Betsy, rozdzielając kwiaty po wazonach, ustawiała je na stole i usiłowała rozniecić weselny nastrój, ale napróżno, bo jej słodki, napoły dziecinny głos przygasał, jak kwiat, w mroźnej atmosferze jakichś uraz, gniewów i niechęci. — Miss Dolly karcącem spojrzeniem zabijała każde jej słowo i każdy jej uśmiech weselszy, a miss Ellen na swój sposób nękała, wstając co mgnienie, by jej poprawić niesforne włosy, lub przewiązać krawatkę.\nWreszcie stary służący, podobny do figury woskowej, zaczął obnosić potrawy, jak kot, cicho i czająco przesuwał się za krzesłami, że co chwila jego żółta, bezwłosa twarz wynurzała się przy czyjemś ramieniu.\n— Cóżto dzisiaj tak posępnie?\n— Jak zwykle, czyś przez te dwa tygodnie już zapomniał? — zauważyła kwaśno miss Dolly, wzdychając żałośnie.\n— Guziki poobrywają ci się przy staniku od wzdychań — zawołał stary.\n— Przestań, proszę cię, Betsy! — zgromiła ją surowo.\n— Ależ przeciwnie, śmiej się, Betsy, śmiej się swobodnie!\n— Nie mogę jeść przy takim bezmyślnym śmiechu.\n— A ja mam właśnie wtedy lepszy apetyt, śmiej się, mała — wołał.\n— Ach, ci mężczyźni! — jęknęła po chwili grobowym głosem.\n— Ach, te ciotki! — powtórzył z takim komizmem, iż Betsy znowu zaczęła się śmiać, nawet Joe nie mógł się powstrzymać, a Dick omal półmiska nie upuścił na plecy miss Dolly, chowając za nią twarz tak szczególnie wykrzywioną śmiechem, że podobna była do rozdeptanej cytryny.\n— Niedołęga! — szepnęła, uderzając w starego piorunowemi oczami.\n— Co? jak?... — ledwie wykrztusił z nagłej pasji Mr. Bartelet.\nMiss Dolly nie raczyła odpowiedzieć, ni nawet spojrzeć na niego.\n— Betsy, powiedz ciotce, że, jeśli to do mnie...\n— Betsy, powiedz ojcu, że na taki ton gminny i posądzenia nie odpowiadam...


Upadek rejsu Polska 100 - Ogólnopolskie Forum Motorowodne\nUpadek rejsu Polska 100\nAutor Wątek: Upadek rejsu Polska 100 (Przeczytany 2198 razy)\nMaj 13, 2018, 19:40:56\nOdp: Upadek rejsu Polska 100\nCytat: skipper w Maj 13, 2018, 18:39:26\nCytat: eldoradoego w Maj 13, 2018, 14:11:15\ncytując pierwszy post skipera "I znowu muszę powiedzieć;za co sie PiS nie weźmie to sp..li." to on na wstępie miesza do tego forum politykę . Jeśli ktoś sieje wiatr ... chyba że tak jest rozgoryczony że robi to nieświadomie ...\nI mi sie dostało,słowo sp..li, to skrót od słowa spartoli,to synonim partactwa,dlatego że w tej organizacji nie ma jakości,\npóźniej pisałem że popieram ten pomysł ale w nieco innym wydaniu które ponoć PFN będzie rozwijała.\nJak widzę na forum są dwa elektoraty i trzeba rozmawiać w kulturze i wzajemnym poszanowaniu poglądów.\nJak mawiał Leszek Górecki w filmie Daleko od szosy ...jak się ma taką sztukę przed sobą to trudno kulturę zachować.\nMaj 13, 2018, 19:49:30\nCytat: eldoradoego w Maj 13, 2018, 14:16:42\ndon alonso ... kolegów to sobie poszukaj pod budką z piwem i tam lecz kompleksy\nMaj 17, 2018, 19:25:32\nTo jest Gościu\nMaj 17, 2018, 19:35:25\nLewar,a już chciałem zamknąć temat,a tu taki kwiatek,na 22 stopowym jachcie,sam,bez dopływania do portów,obył się bez fundacji PFN i dał radę,ale mamy twardzieli,duży szacun.\nMaj 17, 2018, 19:41:23\nCzyli można bez grubych milionów z naszych kieszeni.\nMaj 17, 2018, 20:53:23\nSzymon to już ,,weteran" dookoła ziemskich, samotnych wypraw. Za chwilę zawinie do macierzystego portu następny polak z rodzinnej, trzyletniej wyprawy dookoła globu. Mateusz na Sputniku II i III. Czyli można być ambasadorem polskiej bandery bez milionowych nakładów z budżetu państwa.\nPFN to tylko ciepłe posadki i luksusowe życie dla ,,wybranych" dorabiających teoryjki o promocji Polski.\nLudzie tacy jak Alek Doba, Szymon czy Mateusz na wsparcie z PFN nie mogą liczyć bo to co robią może się wymknąć spod kontroli\nMaj 17, 2018, 22:00:39\nŁodzi tej klasy nie można zbudować w PL bo jest to łódź VOR ( Volvo Ocean Race )\nKażda łódź tej klasy jest identyczna. Robione, przez jedną stocznie\nMożna na pewno zbudować coś podobnego ale ta łódź miała już szlify w opłynięciu globu\nwięc czemu nie\nKilka nowych, Polskich, dużych jednostek które miały opłynąć świat nie wypłynęły z morza Bałtyckiego bo coś poszło nie tak\nTutaj mieli sprawdzoną jednostkę\nCo do Mateusza i jego zasług żeglarskich...\nWystartował prologu ostatniego VOR ( regatach Fastnet ) ale ekipa była bardzo daleka od zakwalifikowania się\nPewnie dlatego kupili tą łódź i chcieli coś tam sobie wykombinować\nZ jednej strony szkoda bo sam wiem ile kosztują takie marzenia, ile kosztuje dostanie się na najwyższą\npółkę światową i jak bardzo boli rezygnacja\nCiesze się, że to upadło bo nie wiem dlaczego miałoby to być finansowane z Naszych podatków\nNa to się absolutnie nie zgadzam\nNiech znajdą prywatnych sponsorów a nie Nasze pańśtwo\nTo nie " Rejs 500+ " haha\nMaj 17, 2018, 22:18:38\nKarol Jabłoński jakoś sobie poradził bez PFN. Ale to trzeba dużo samozaparcia, praktyki regatowej i nieustannego samokształcenia.\nNasi celebryci na ,,MK Cafe" ( nowiuśkiej, prosto spod igły łódce) nic nie pokazali tylko wołali kasę. Wziął się za to Karol i okazało się, że można walczyć o najwyższe podium. Na bojerach to etatowy mistrz świata ( ot tak ,,lewą ręką", przy okazji). Tylko, że on nie marnuje czasu na pie..inie w telewizji i pokazywanie się na molo w Sopocie w towarzystwie gwiazd TV i filmu. On pracuje na swoje sukcesy.\nMaj 17, 2018, 22:25:36\nBo miał marzenie i plan. A tamci plan na kasę i wycieczkę za frajer. Ale nie wyszło. Spoko, kasa się nie "zmarnuje", ktoś na pewno się przytuli.


Inowrocław Eliminacje do Mistrzostw Europy Kobiet U17\nUdostępnienie terenów inwestycyjnych poprzez budowę ulicy zbiorczej łączącej ul. Marulewską z ul. Szymborską oraz przebudowę ul. Długiej na terenie Miasta Inowrocław i Gminy InowrocławModernizacja oświetlenia ulicznego na terenie Miasta Inowrocław\nJesteś tutajAktualnościSportEliminacje do Mistrzostw Europy Kobiet U17\nEliminacje do Mistrzostw Europy Kobiet U-17\nEliminacje do Mistrzostw Europy Kobiet U17\nNa Stadionie Miejskim im. Inowrocławskich Olimpijczyków rozegrano dziś dwa mecze eliminacyjne do Mistrzostw Europy Kobiet U17. Podczas pierwszego spotkania Szwajcaria pokonała Wyspy Owcze 4:0. W drugim meczu reprezentacja Polski wygrała 3:1 z Ukrainą.\nNajwyżej, bo na 9. miejscu w rankingu UEFA sklasyfikowane są Szwajcarki. Polki zajmują 17. miejsce, Ukrainki - 33., a reprezentacja Wysp Owczych jest na 43. pozycji. Do II rundy awansują dwa pierwsze zespoły z grupy i ewentualnie trzeci zespół z najlepszym bilansem z wszystkich 11 grup eliminacyjnych. Finał ME odbędzie się na Litwie w 2018 r.\nŚwiętowanie w „ósemce”\nTydzień obchodów setnej rocznicy niepodległości miał w SP8 wielki finał w postaci apelu i biegu. Najważniejszym punktem obchodów było jednak wspólne odśpiewanie hymnu o godzinie 11.11.\nW sobotę „Delfin” czynny inaczej niż zwykle\nOśrodek Sportu i Rekreacji informuje, że z uwagi na przeprowadzenie konkurencji pływackich w ramach XXII Mistrzostw Miasta Inowrocławia w Pływaniu, 17 listopada Kryta Pływalnia „Delfin” przy ul...\nPrzypominamy harmonogram wydarzeń w naszym mieście z okazji obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości.


Miejsca sprzedaży europalet w poznaniu | Północna Droga\n« Zasady udzielania kredytu dla nowych firm\nJakie buty dla dzieci warto kupić? »\nDzięki temu nawet osoby prywatne są w stanie dokonać zakupu najlepszej jakości paletę i korzystać z niej podczas przeprowadzania różnego rodzaju prac. Trzeba przyznać, że europaleta z poznania są posiada najwyższą jakość pozostaje stosunkowo lekka i dlatego jej przenoszenie nawet z cięższymi przedmiotami jest stosunkowo proste. Z oferty sklepów z paletami na pewno będą zadowoleni również klienci chcący dokonać zakupu większej ich ilości.\nWiększa ilość palet euro z poznania może zostać zamówiona na przykład drogą internetową. Więcej informacji na ten temat znajduje się m.in. na stronie http://www.tefra.com.pl/palety-euro/. Trzeba przyznać, że korzystanie z opcji wysyłki hurtowej ilości palet jest bardzo wygodne zarówno dla klientów, jak i dla samych sprzedawców. Dzięki temu mogą oni dokładnie zaplanować czas wykonania wszystkich czynności, jakie będą wykonywane podczas przewozu i wypakowywania palet.\nJest to bardzo ważne, ponieważ europalety z poznania kupowane są z myślą o długim ich wykorzystywaniu i dlatego wszystkim zależy na uniknięciu jakichkolwiek ich uszkodzeń. Palety Euro odpowiednio przewożone i przechowywane na pewno będą mogły długo spełniać przewidziane dla nich funkcje.


Poliklet i kontrapost — Grupa Artystów Głuchych\nPoliklet z Argos był rzeźbiarzem greckim, pochodzącym z miasta Argos na Peloponezie, żył w latach 450-415 p.n.e. Tworzył w V wieku p.n.e., znany był z posągów atletów (sportowców), wykonanych w brązie. Był uczniem Hageladasa. Założył szkołę rzeźbiarską w Argos, która działała jeszcze długo po jego śmierci. Swoją teorię proporcji ludzkiego ciała zawarł w nie zachowanym do dziś traktacie Kanon (gr. miara, reguła, wzorzec). Stopa powinna być równa 1/6 ciała, głowa – 1/8, dłoń – 1/10, natomiast wszystkie te wielkości powinny być wielokrotnościami modułu, którym była szerokość palca u ręki. Praktycznym zastosowaniem swojej teorii uczynił rzeźbę mężczyzny niosącego włócznię, czyli Doryforosa (ok. 450 r. p.n.e.). W tym posągu została także użyta, stworzona przez Polikleta, zasada kontrapostu. Kanon Polikleta stosowany był w rzeźbie antycznej aż do czasów Lizypa (IV wiek p.n.e.). Kontrapost w sztukach plastycznych był sposobem ustawienia postaci tak, iż cały ciężar jej ciała opiera się na jednej nodze, podczas gdy druga jest odciążona i lekko wspiera się na ziemi. Ten układ nóg równoważony jest przez wygięcie tułowia i rąk – barki są pochylone przeciwnie w stosunku do bioder, co w połączeniu z pochyleniem głowy sprawia, że kręgosłup postaci tworzy kształt litery „S”. Jedna z rąk zwykle jest opuszczona, a w drugiej ręce znajduje się jakiś przedmiot.


Zaginione dzieci - Otchłań\nStrona główna Otchłań Przygody\nGdzie można natknąć się na którąś z przygód i jak ją przejść? Co zrobić z sercem i gdzie znaleźć soczewkę? Tu możesz znaleźć odpowiedzi\nRejestracja: śr kwie 29, 2015 17:48\nPost autor: Debris » wt maja 19, 2015 17:00\nWitam. Dostałem zadanie odszukania zaginionych dzieci z wioski. Doszedłem do wioski gdzie poddenerwowany chłop raz jeszcze opowiedział mi o sytuacji. Zwiedziłem wioskę orków na zachód od traktu - bez rezultatu. Zwiedzam bagna również bez rezultatu. Coś ktoś gdzieś słyszał na ten temat?\nRejestracja: ndz maja 17, 2015 23:13\nRe: Zaginione dzieci\nPost autor: Angie » wt maja 19, 2015 17:02\nA wioskę pająków zwiedziłeś ?\nPost autor: Debris » wt maja 19, 2015 17:29\nna południe od wioski? Dzięki\nPost autor: Angie » wt maja 19, 2015 17:44\nTak na południe od wioski\nPost autor: johnnyknoxville » wt maja 19, 2015 21:00\nTrochę tam brakuje poszlak po drodze. W poprzedniej wersji wyświetlały się teksty questowe podpowiadające w którym kierunku prowadzą ślady. Obecnie po wyjściu z wioski nie trafiłem na żaden ślad. Nie wiem czy to błąd, czy celowe utrudnienie, czy po prostu szedłem niewłaściwą drogą.\nPost autor: Angie » wt maja 19, 2015 22:04\nMożna iść trakiem wschodnim (tym co prowadzi do Dominion). Stojąc na skrzyżowaniu przed ogrodem Grimwalda- idziesz 27n i na lewo Wykonując kilka kroków dochodzimy do miejsca gdzie można iśc UP. Dalej próbuj sam.\nPost autor: admate » czw maja 28, 2015 19:17\nCzy chodzi o tę niedaleko traktu prowadzącego do Skulldast?\nPost autor: admate » pt maja 29, 2015 18:51\nMoże ktoś podpowiedzieć, o którą wioskę chodzi? Nie wiem czy dobrze pamiętam, ale Szef Biura mówił o wiosce na północ od Mantaru, ale nie jestem pewny.\nPost autor: johnnyknoxville » pt maja 29, 2015 22:38\nDokładnie. To ta wioska do której odbija się z traktu pomiędzy Mantarem i Skulldust.\nPost autor: admate » sob maja 30, 2015 15:37\nPrzeszedłem się po wiosce pająków, wybiłem kilku i nie mogę znaleźć nic związanego z questem, podpowie ktoś, dokąd się udać?\nPost autor: kisiel365 » sob maja 30, 2015 15:39\nWe wschodniej części pajęczyny są zejścia na dol, tam znajdziesz tę dwójkę.\nRejestracja: czw maja 14, 2015 13:15\nPost autor: Slashu » sob maja 30, 2015 15:41\nOd centrum pajęczyny 3E,2N,D,3S,1W.\nPost autor: admate » sob maja 30, 2015 16:59\nNiestety wylęgarnia, do której doszedłem jest pusta.\nPost autor: Slashu » sob maja 30, 2015 17:07\nTo nie powinna być wylęgarnia, tylko komora boczna.\nPost autor: admate » sob maja 30, 2015 17:09\nkomora boczna też pusta.


Firmy wg branż Podkategoria: Drzwi\nFirma Stolbud od wielu lat zajmuje się produkcją okien i drzwi różnych rodzajów. Dzięki swojemu profesjonalizmowi i solidności, produkty firmy Stolbud są najwyższej jakości. W swojej ofercie posiadamy produkty takie jak: okna PCV i drewniane, drzwi wewnętrzne, drzwi zewnętrzne, drzwi antywłamaniowe, drzwi harmonijkowe i przesuwne oraz drzwi dwuskrzydłowe. Dzięki naszej bogatej ofercie oraz dużemu doświadczeniu w branży, nasze drzwi są najwyższej jakości i ...\nData dodania: 07.12.2011 o godz: 8:19\nEMKAPOL -oklejanie metalowych ościeżnic, zabudowa metalowych futryn\nZABUDOWA (NAKŁADKA) REGULOWANA NA METALOWĄ OŚCIEŻNICE\n+ NOWE DRZWI NA WYMIAR\n- zabudowa (nakładka) regulowana pasuje kolorystycznie do nowych drzwi,\n- dokład\t...\nData dodania: 23.02.2012 o godz: 15:28\nProfesokna sprzedaż okien montaż serwis\nSprzedaż i montaż okien drwno aluminium PCV. W ofercie także drzwi, rolety i witryny. Wykonujemy pomiary u klienta oraz pomagamy w doborze odpowiednich do potrzeb okien i dzwi. Charakteryzuje nas dokładność i rzetelne podejście do każdego stawianego nam zadania. Posiadamy krótkie czasy realizacji zamówień. Zakres działania naszej firmy to Wrocław i okolice (do 100km od Wrocławia). Jesteśmy autoryzowanym dealerem okien firmy DRUTEX posiadamy wieloletnie doś\t...\nData dodania: 17.12.2012 o godz: 20:48\nRE-MONT to firma usługowo-handlowa z siedzibą w Łodzi. Jesteśmy autoryzowanym punktem sprzedaży okien marki Domel i Jezierski. Sprzedajemy okna z ramami drewnianymi, PCV oraz aluminiowymi. W naszej ofercie klienci znajdą także parapety wykonane z PCV, aluminium, konglomeratów, stali lub płyt MDF, rolety zewnętrzne, rolety wewnętrzne, żaluzje i inne dodatki okienne. Kolejną część asortymentu stanowi stolarka drzwiowa – oferta obejmuje drzwi zewnętrzne drewn\t...\nData dodania: 13.11.2015 o godz: 17:12\nZajmujemy się kompleksowo branżą budowlaną i remontową. Posiadamy Katalog firmy branżowy, w którym znajdują się firmy wykonujące budowlany nadzór czy zajmujące się kompleksowo remontem domu. Dla Państwa potrzeb stworzyliśmy darmowy dział Wiadomości, dzięki której poczytają Państwa o elewacji. Natomiast jeśli posiadacie Państwo firmę budowlaną, wykwalifikowana kadra pracownicza przygotowuje dla Państwa waszą wizytówkę. ...\nData dodania: 13.11.2014 o godz: 14:14\nDrzwi są bardzo istotnym elementem każdego domu czy mieszkania. Warto przy ich zakupie korzystać z zaufanej firmy, jedna z nich jest Matmar z Bydgoszczy. Specjalizują sie w sprzedaży stolarki okiennej i drzwiowej. Warto zapoznać się i skorzystać z ich bogatej oferty.\t...\nData dodania: 10.02.2013 o godz: 1:00\nNajlepsze drzwi antywłamaniowe z montaż - Warszawa Gerdex.\nNa stronie znajduje się bogata galeria drzwi antywłamaniowych montowanych w Warszawie i okolicach. W ofercie posiadamy drzwi stalowe, drewniane, posiadające atesty i aprobaty drzwi zewnętrznych i wewnętrznych. Dostępne w galerii zdjęcia oraz opisy wyposażeń drzwi. Zapraszamy do skorzystania z naszego formularza na stronie i umówienia się na bezpłatną wizytę naszego przedstawiciela w celu przeprowadzenia bezpłatnych pomiarów oraz skorzystania z doradztwa na\t...\nData dodania: 11.03.2013 o godz: 13:40\nprowadzimy firmę, która jest renomowanym producentem drzwi wewnętrznych, zewnętrznych oraz okien. Nasze produkty są bardzo wysokiej jakości dzięki czemu są doceniane przez klientów zarówno w naszym kraju, jak również za granicą. Na naszej stronie można bardzo łatwo odnaleźć wszelkie informacje na temat naszych produktów, które również zamieszczone są w naszym katalogu. ...\nData dodania: 19.10.2015 o godz: 13:41\nPanel-Pol.com.pl – profesjonalny montaż drzwi i podłóg\nPrzedstawiamy Państwu profesjonalną firmę Panel-Pol. com. pl – najlepszy sklep z panelami Kraków, sklep z drzwiami Kraków. Nasza firma powstała w styczniu 2008 roku i od tego czasu może poszczycić się rzeszą zadowolonych Klientów. Oferujemy kompleksowy montaż podłóg Kraków, montaż drzwi Kraków. O naszym profesjonalizmie świadczy otrzymanie autoryzacji i certyfikatów od wielu uznanych producentów. Panel-Pol. com. pl to profesjonalny sklep z panelami Kraków,\t...\nData dodania: 26.07.2013 o godz: 15:50\ncame (2), Hafty (2), przesuwna (1), sprzątanie (4), bramy garażowe (28), wewnętrzne (7), montaż systemów monitoringu (1), zewnętrzne (5), drzwi przesuwne (8), drzwi (68), czyszczenie dywanów (7), pozycjonowanie google Łódź (1), rolowane (1), drzwi warszawa (8), portale randkowe (2), schody (29), deski warszawa (1), okna aluminiowe dolnośląskie (1), okna renowacyjne (1), monitoring firmy (1), internetowe (1), producent okien (5), dorabianie kluczy (4), drzwi zewnętrzne Łódź (1), szybkorolowane (1), wymiana drzwi (1), nakładki na metalowe futryny (1), stanley (1), portale (1), producent okien i drzwi (1), monitoring sklepu (1), drzwi drewniane wewnętrzne (1), okna drewniane (20), drzwi wewnętrzne warszawa (4), narożne (1), przesuwne (2), wynajem kontenerów (8), energooszczędne okna dolnośląskie (1), montaż anten (2)


uprząż kaletka pasek karwasze zapięcie strzały smycz kołczan kaganiec pasy\nTorby 10 produktów\ntorba myśliwska celtycka\nTorba wykonana jest z przebarwionej skóry blankowo - juchtowej o grubości 2,5 – 3 mm. Torba posiada jedną obszerną przegrodę. Na tylnej, wewnętrznej ścianie torby naszyta jest kieszeń.\nTorba na plecy\nPlecak skórzany jest nowy, wykonany z przebarwionej skóry juchtowej. Szyty ręcznie, boki plecaka zeszyte trokiem, pozostałe elementy woskowanym szpagatem syntetycznym. Plecak posiada dwa paski nośne z możliwością regulacji za pomocą sprzączek i 10 dziurek. Plecak ma jedną dużą przegrodę, zapinaną dwoma paskami. Okucia i...\nTorba wykonana jest z grubej skóry blankowej o grubości 3,5 – 4 mm, bok torby wykonany jest ze skóry juchtowej. Torba posiada trzy obszerne przegrody. Środkowa, największa przegroda usztywniona jest dodatkowo skórą szpaltową.\nTorba myśliwska średnia\nTorba jest nowa, wykonana z naturalnej skóry juchtowej. Szyta maszynowo. Posiada pasek nośny z możliwością regulacji za pomocą sprzączki i 10 dziurek.\nTorba myśliwska duża\nTorba myśliwska troczona\nTorba jest nowa, wykonana z naturalnej skóry juchtowej. Jest szyta ręcznie i obszyta trokami. Posiada pasek nośny pleciony, z możliwością regulacji za pomocą sprzączki i 10 dziurek.\nTorba młodzieżowa raportówka\nTorba wykonana jest z grubej skóry blankowej o grubości 3,5 – 4 mm, bok torby wykonany jest ze skóry juchtowej. Torba posiada dwie obszerne przegrody. Na jej froncie dodatkowo jest naszyta mała kieszeń na długopisy.\nTorba monterska – narzędziowa...\nTorba monterska wykonana jest z grubej skóry blankowej 3,5-4mm, szyta ręcznie szpagatem syntetycznym, impregnowanym woskiem.


Inteligentny Termostat Elektryczny Kamizelka Mody Szyi Ładowania USB Ciepłe Mężczyźni i Kobiety Modele Regulacja Temperatury Podgrzewany Odzież - Camping i Piesze Wycieczki > Fajnegry.org\nInteligentny Termostat Elektryczny Kamizelka Mody Szyi Ładowania USB Ciepłe Mężczyźni i Kobiety Modele Regulacja Temperatury Podgrzewany Odzież\nTagi: Tanie: Inteligentny Termostat Elektryczny Kamizelka Mody Szyi Ładowania USB Ciepłe Mężczyźni i Kobiety Modele Regulacja Temperatury Podgrzewany Odzież, wysokiej jakości Inteligentny Termostat Elektryczny Kamizelka Mody Szyi Ładowania USB Ciepłe Mężczyźni i Kobiety Modele Regulacja Temperatury Podgrzewany Odzież, dostawcy Turystyka Kamizelki z Chin.\nWaga przesyłki: 1.165kg (2.57lb.)\n1. izolacja i ciepło, inteligentny trzy poziomy regulacji temperatury projekt, grafenu z włókna węglowego ogrzewania blachy ogrzewanie, zasilanie mobilne, czyszczenia, nie wstrząs elektryczny ukryte niebezpieczeństwo. 2. m/L/XL/2XL/3XL kod projektowania, aby spełnić różne wymagania co do wielkości, projekt ogrzewania bloki na ramię i talii ogrzewanie części\n3. szybkie ogrzewanie, zimno i przeciw zamarzaniu, zrównoważony ogrzewanie do 8 godzin; wewnętrzna ustawienie mobile interfejs zasilania, łatwo umieścić w mocy mobilna\n4. zasilanie interfejs jest izolowany i wodoodporny, zmywalny; to jest podzielony na ciepłe biegów 45 stopni Celsjusza, wygodne biegów 35 stopni Celsjusza, oszczędność energii biegów 25 stopni Celsjusza\n5. ten produkt musi być podłączony do zasilania telefonu, gdy jest hot (trzeba przynieść jego własne), 5 v napięcia, stabilną pracę, bezpieczne i trwałe, i jest niższa niż ludzkiego ciała 36 v standardowy\n1. produkt Nazwa: Grafenu kamizelka USB bezpieczeństwo inteligentny stała temperatura ogrzewania odzież dla mężczyzn i kobiet\n2. materiał: 95% bawełna 5% elastan + composite dół + włókno węglowe ogrzewanie blachy\n3. cechy: Inteligentny trzy-poziom kontroli temperatury może być regulowana, utrzymać ciepło, nadaje się do noszenia zimą\n4. jak używać:\n(1) usuń wtyczki USB\n(2) dostęp do ładowania telefonu mocy\n(3) naciśnij klatki piersiowej kontroli temperatury przełącznik wyjścia\n(4) naciśnij i przytrzymaj klatki piersiowej przełącznik regulacji temperatury dla 3 sekund, zacznij rozgrzać, a następnie dostosować się do średniej temperatury ciepła.\n(5) ręcznej regulacji do trzeci bieg, ciepłe temperatury 45 stopni Celsjusza, komfort temperatury 35 stopni Celsjusza, oszczędność energii temperatury 25 stopni Celsjusza\n(6) naciśnij i przytrzymaj klatki piersiowej przełącznik regulacji temperatury dla 3 sekund, wyłączyć światło, aby zatrzymać ogrzewanie\n5. Washing instrukcje:\nNumer modelu: heating Jacket\nTroppo piccolo, le misure non sono reali.\nKYQIAO blusas mujer de moda 2019 Lolita shirt mori dziewczyny jesień wiosna japoński styl peter pan collar biała bluzka bowknot\nKYQIAO blusas mujer de moda 2019 Lolita shirt mori dziewczyny jesień wiosna japoński styl peter pan collar biała bluzka bowknot Uwaga: 1. użyj podobne ubrania porównać z wielkością. 2. nie może być 1-3 cm tolerancji, nasz chiński rozmiary może trochę mniejszy niż zagranicznych rozmiary. Podczas wahaj się między 2 rozmiary, można wybrać większy. 3. jak różne komputery wyświetlają kolory inaczej, kolor rzeczywistej\nVAZN Jesień hot 2018 sexy 2 sztuk kombinezony kobiety solidna zipper v-neck pełna rękawem kombinezon bodycon hollow out kombinezony SMN8279\nZapraszamy do VAZN Mini Klub sklep Wspieramy dropship, zapraszamy do kontaktu z nami, aby uzyskać więcej informacji Informacje O rozmiarze Prawdziwe Zdjęcia Pokaż Model Pokaż Usługi Drodzy bu Yer piekło O; jestem miło ciebie przyszedł do naszego sklepu 1; jesteśmy fabryki bezpośrednie hurtowych i detalicznych. 2; specjalizujemy się w usługi na całym świecie sprzedawca; jeśli jesteś\n1 pc A5 Kawaii Soczyste Roślin Naklejki klej dekoracyjny Garland Naklejki Scrapbooking DIY Diary Album Stick Etykiety Na Prezent\nuwagę 1. Ten produkt jest wysyłany za pomocą specjalnego Chiny post. dostaniesz tropi liczbę, ale to tylko może być śledzone w Chinach, nie może być śledzone w swoim kraju 2. Zazwyczaj przesyłka opuści wziąć jeden miesiąc do dwóch miesięcy, aby dotrzeć do swojej strony. If ciebie nie odebrać przesyłkę w ciągu 2 miesięcy, proszę powiedz nam. dołożymy się dla ciebie. dzięki dla wszystkich Ilość:


Nasiona soi istnieją w łańcuchu pokarmowym ponad 5000 lat. Białko sojowe pochodzi z nasion soi i jest na swój sposób wyjątkowe - jest ?kompletnym? białkiem pochodzenia roślinnego. Nazywamy to białko ?kompletnym?, ponieważ zawiera ono wszystkie niezbędne aminokwasy. Dzięki czemu suplementacja proteinami soi jest dobrą alternatywą dla innych odżywek białkowych jak serwatka czy kazeina. Poza dostarczeniem do Twojego organizmu dodatkowej porcji aminokwasów, białko sojowe przynosi również wiele korzyści zdrowotnych, a także może pomóc w pozbyciu się tkanki tłuszczowej. Rzućmy okiem na to w jaki sposób białko sojowe może udoskonalić Twoją dietę i co konkretnie Ci to da.\nJak powstaje białko sojowe w proszku?\nProteiny sojowe pochodzą z odtłuszczonej płatków sojowych (śruty sojowej), i powstają w trzech formach: koncentrat, izolat oraz hydrolizat. Wytwarzanie samego białka sojowego w proszku dokonuje się za pomocą różnych sposobów ekstrakcji i filtracji, zależnie od żądanej zawartości białka. Podobnie jak inne suplementy białka w proszku, ekstrahowany produkt suszy się rozpryskowo z lecytyną sojową, aby dać żądany produkt w proszku, a w następnej kolejności dodaje się substancje smakowe, barwiące czy słodzące.\nBiałko sojowe rodzaje\nKoncentrat białka sojowego (SPC) - dotyczy proszku soi, które zawiera stężenia białka w 70-80%, przy czym reszta składa się z tłuszczów i węglowodanów.\nIzolat białka sojowego (SPI) - jest wytwarzany przez alkaliczną ekstrakcję odtłuszczonych płatków sojowych, w celu osiągnięcia stężenia białka> 90%, a usunięcie większości tłuszczów i węglowodanów.\nHydrolizat białka sojowego (WPH) ?to stosunkowo nowa technika w produkcji białka sojowego. Jest nią hydroliza enzymatyczna SPC lub SPI , która oddzielając wiązania peptydowe sprawia, że powstaje bardzo łatwo i szybko wchłaniane białko.\nDlaczego Izolat białka sojowego najlepszy?\nTo co nas z reguły interesuje przy zakupie suplementów to jakość w stosunku do ceny i tu najlepiej wypada właśnie izolat białka sojowego. SPI jest szybko przyswajalne, łatwo się trawi, ma niską zawartość tłuszczu i węglowodanów oraz wysokie (> 90%) stężenie białka.\nKupowanie koncentratu białka sojowego nie ma zbytniego sensu, gdyż i tak spotykamy się z nim w wielu produktach żywnościowych, gdzie jest stosowany jako wypełniacz. Ponadto ze względu na cenę stosuje się z go przy produkcji pasz dla zwierząt, co jednoznacznie świadczy, że jego jakość pozostawia trochę do życzenia.\nJeżeli chodzi o hydrolizat to nie ulega wątpliwości, że jakościowo jest on lepszy niż izolat, ale ze względu na wysoką cenę nadaje się tylko jak dodatek do pokarmów dla małych dzieci. Wysoka cena sprawia, że nie opłaca się tworzyć suplementu na jego bazie.\nDla kogo suplement białka sojowego?\nPrzede wszystkim dla osób którzy są aktywni fizycznie i szukają alternatywnego źródła białka do źródeł pochodzenia zwierzęcego. A oto krótka lista osób, które powinny rozważyć uzupełnienie diety w izolat białka sojowego:\n- wegetarianie i weganie\n- kulturyści i zawodnicy sportów siłowych,\n- zawodnicy sportów wytrzymałościowych,\n- zawodnicy sportów zespołowych,\n- osoby na diecie redukcyjnej,\n- osoby z alergią na laktozę,\n- Ci, którzy regularnie uprawiają trening siłowy.\nBiałko sojowe a białko serwatkowe\nWłaściwości Białka sojowe uzyskuje się z nasion soi i jest to białko roślinne. Mimo, że większość białek roślinnych jest niekompletne pod względem profilu aminokwasowego. Białko sojowe jest pełnowartościowe i zawiera wszystkie aminokwasy, których nasze ciało nie potrafi samo syntezować. Białka serwatki pochodzą z mleka i są rodzajem białka zwierzęcego. Są to "szybko działające" białka co oznacza, że organizm może wchłonąć bardzo szybko. Ponadto są pełnowartościowe tzn. zawierają wszystkie aminokwasy egzogenne, czyli te których organizm nie może syntezować samodzielnie.\nBogate źródła białka\nOdżywka z białka sojowego ? skoncentrowany preparat białkowy mający w swoim składzie między 70-95% białka sojowego, przy niskiej zawartości tłuszczu i węglowodanów.\nTempeh ? tradycyjny składnik kuchni indonezyjskiej wytwarzany z ziaren soi poddawanych procesowi fermentacji, zawierający aż 19g białka w 100g.\nMiso - tradycyjna gęsta pasta japońska, produkowana ze sfermentowanej soi, która ma ponad 12g białka w 100g produktu.\nOdżywka z białka serwatki ? skoncentrowany preparat białkowy mający w swoim składzie między 80-97% serwatki, przy niskiej zawartości tłuszczu i węglowodanów.\nSer ricotta jest wykonany przy użyciu koncentratu białka serwatki, które jest tak naprawdę pozostałością w cyklu przetwórstwa mleczarskiego. Mimo, że ma wysoką zawartość tłuszczu ok. 30%, zawiera także 28 g białka serwatkowego na 100g.\nJogurt ? nowy trend na rynku i moda na produkty białkowe sprawił, że można już spotkać jogurty z 14 g białka serwatkowego w 100g.\nBez laktozy. Białka sojowe nie zawiera tego cukru w swoim składzie, dlatego jest idealne dla osób z nietolerancją laktozy, które mogą je używać bez ryzyka zaburzeń jelitowych.\nRedukcja masy ciała. Białko sojowe może mieć również korzyści w zakresie odchudzania. To dlatego, że u większości ludzi zwiększają wydzielanie hormonów tarczycy, które regulują metabolizm. Ponadto mogą zmniejszać ryzyko zwolnienia metabolizmu, podczas restrykcyjnej diety.\nInne korzyści dla zdrowia. Białka soi są powiązane ze zmniejszeniem ryzyka choroby niedokrwiennej, osteoporozy oraz mniejszym obciążeniem nerek niż w wypadku białek pochodzenia zwierzęcego.\nWzmacnia układ odpornościowy. Białko serwatkowe może wspomóc układ odpornościowy, ponieważ zawiera w swoim składzie przeciwciała, które mobilizują ciało do walki z infekcjami.\nPaliwo dla mięśni. Dzięki swojej szybkiej przyswajalności są idealny po treningu, ponieważ pomagają szybko odżywić i zregenerować zmęczone mięśnie.\nInne korzyści dla zdrowia. Białko serwatki jest również powiązane z poprawą pamięci, utrzymaniem zdrowego układu krążenia oraz pomocą w kontroli wagi i redukcji masy ciała.\nPasteryzowane. Jak białko serwatki, białko sojowe jest zazwyczaj pasteryzowane i proces ten powoduje, że traci się niektóre składniki odżywcze.\nWzrost poziomu estrogenów. Białko sojowe zawiera również izoflawony, które mogą zwiększyć poziom estrogenów, a podwyższony ich poziom może z kolei powodować zwiększenie tłuszczowej masy ciała i wpływ na poziom testosteronu u mężczyzn.\nGMO! Wiele dostępnych dziś nasion soi, jest genetycznie modyfikowanych co może powodować komplikacje zdrowotne. Dlatego zawsze sprawdź czy na opakowaniu widnieje napis GMO Free!\nPasteryzowane. Ponieważ białko serwatki poddaje się pasteryzacji, niektóre składniki mogą zostać uszkodzone, co czyni je bezużytecznymi dla naszego ciała.\nPrzybranie na wadze. Białka serwatki z preparatów niskiej jakości może zawierać substancje chemiczne, które przemysł wykorzystuje w celu zwiększania masy zwierząt.\nNietolerancja laktozy. Ludzie, którzy nie tolerują laktozy, mogą mieć problemy spożywając białko serwatkowe. Może to u nich prowadzić do problemów jelitowych, takich jak wzdęcia żołądka i produkcja gazów.\nZarówno białko sojowe i białko serwatki są zdrowymi dodatkami do każdej zdrowej diety. Pierwsze dla wegan i tych, którzy chcą ograniczyć spożycie produktów pochodzenia zwierzęcego. Drugie dla tych, którym wypicie szklanki mleka może nie wystarczyć, aby zrealizować swoje cele fitness.\nJeśli szukasz odżywki białkowej, ponieważ jesteś na diecie redukcyjnej to izolat białka sojowego jest idealnym wyborem. Ma on pozytywny wpływ na metabolizm tkanki tłuszczowej i hamuje głód na dłużej, co jest bardzo istotne dla kogoś kto trzyma się niskiej ilości kalorii w diecie.\nWygląda na to, że białko sojowe to zdecydowanie najlepszy wybór dla kobiet jako uzupełnienie białka podczas diety redukcyjnej. Szczególnie dla starszych kobiet po menopauzie. Wyniki badań pokazują, że w tej grupie wiekowej kobiety korzystające z suplementacji kazeiną i serwatką odnotowały wzrost tkanki tłuszczowej, podczas gdy białko sojowe spowodowało jej redukcję! Wniosek z tego konkretnego badania, że dzienna dawka izolatu białka sojowego może zapobiec wzrostowi tkanki tłuszczowej, a wręcz ją redukować.\nBiałko sojowe cena\nJeżeli chcesz wiedzieć czy kupujesz dobry produkt przede wszystkim sprawdź czy Twój suplement powstaje z niemodyfikowanej genetycznie soi (GMO ? FREE) i czy zawiera co najmniej 90% białka w swoim składzie. Jeżeli te dwa warunki są spełnione możesz spodziewać się produktu w granicach 50-80zł za 1 kilogram białka sojowego. Inne tańsze produkty mogą nie być warte zakupu, szczególnie jeżeli cenisz sobie zdrowie!\nZalety białka sojowego w skrócie:\n? kompletne, przyjazne dla wegan źródło białka,\n? łatwo się trawi i przyswaja,\n? wspomaga wzrost tkanki mięśniowej, gdy połączone z treningiem siłowym,\n? wspomaga układ odpornościowy,\n? zapobiega rozpadowi tkanki mięśniowej, a u osób starszych atrofii,\n? może redukować ryzyko wystąpienia chorób serca, nadmiernego cholesterolu, chorób nowotworowych,[1,2]\n? może zapobiegać osteoporozie.\nWady białka sojowego w skrócie:\n? może nie nadawać się dla osób z problemami z tarczycą, ponieważ może zaburzać jej pracę w organizmie,\n? niektórzy obawiają się, że spożywanie białka sojowego zmniejsza poziom testosteronu we krwi u mężczyzn, chociaż badania naukowe tego nie potwierdzają.\nRoślinne alternatywy dla białka sojowego:\nBiałko ryżu brązowego ? wiem co pomyślisz - ryż składa się głównie z węglowodanów? Zawiera on jednak małe białka, które pozyskiwane są poprzez ekstrakcję brązowego ryżu. Tak właśnie powstaje białko ryżu brązowego w proszku. Jest ono hipoalergiczne i łatwo przyswajalne, dzięki czemu jest doskonałą alternatywą dla osób o wrażliwym żołądku. Ponadto jest ono idealnym wyborem zarówno dla wegan, jak i wegetarian, a także dla osób będących na diecie bezglutenowej.\nBiałko konopne ? jest pełnowartościowym białkiem roślinnym, ponieważ zawiera wszystkie niezbędne aminokwasy. Białko konopne jest ogromnie odżywczym produktem, który zawiera duże ilości cynku, magnezu, żelaza, potasu oraz ważnych kwasów tłuszczowych omega-6. Jest bogate w błonnik, i jak sugerują badania może to wpływać na szybszą utratę wagi niż przy suplementacji innym białkiem. Idealne źródło białka dla wegan, wegetarian oraz dla osób cierpiących na alergie pokarmowe.\nBiałko grochowe ? jest to bardzo dobrze przyswajalne białko roślinne. Białko grochu jest naturalnie wolne od cholesterolu i tłuszczu. Zwiera duże ilości BCAA, jest hipoalergiczny i GMO ? FREE. Uważa się je za dużo bardziej ?ekologiczny" produkt niż białka powstające na bazie mleka. Tak jak większość białek roślinnych, nadaje się dla wegan, wegetarian oraz osób cierpiących na alergie pokarmowe.\nPodsumowując, białko sojowe jest znakomitą alternatywą dla serwatki i kazeiny. Jest to kompletne białko zawierające wszystkie niezbędne aminokwasy, które nasz organizm potrzebuje do wzrostu i naprawy mięśni. Warto pamiętać, że tak jak w przypadku innych suplementów białkowych, aby korzystać w pełni z dobrodziejstw białka sojowego, powinno być ono traktowane jako część zdrowej, zbilansowanej diety, wspartej odpowiednim programem treningowym.\n1. Drummond MJ, Dreyer HC, Pennings B, Fry CS, Dhanani S, Dillon EL, Sheffield-Moore M, Volpi E, Rasmussen BB. Skeletal muscle protein anabolic response to resistance exercise and essential amino acids is delayed with aging. J Appl Physiol. 2008 May;104(5):1452-61.\n2. Zhou JR, Yu L, Zhong Y & Blackburn GL. 2003. Soy phytochemicals and tea bioactive components synergistically inhibit androgen-sensitive human prostate tumors in mice. J Nutr 133(2):516-521.\n3. Anderson JW, Johnstone BM & Cook-Newell M. 1995. Meta-analysis of the effects of soy protein intake on serum lipids. New Engl. J. Med 333:276-282.\n4. Anthony MS, Clarkson TB, Hughes CL, Jr., Morgan TM & Burke GL. 1996.\n5. Cynthia K. Sites, M.D.,a Brian C. Cooper, Effect of a Daily Supplement of Soy Protein on Body Composition and Insulin Secretion in Postmenopausal Women 2007