Kathy Leonia: lipca 2021\n2736. Revers Cosmetics Inelia Regenerująco-ochronny balsam do ciała z ekologicznym ekstraktem z owoców acai i ekstraktem z bambusa\nBędę mówić o Revers Cosmetics Inelia Regenerująco-ochronny balsam do ciała z ekologicznym ekstraktem z owoców acai i ekstraktem z bambusa.\nSłowo od producenta: "REGENERUJĄCO-OCHRONNY BALSAM DO CIAŁA NATURAL ACAI EXTRACT & BAMBOO EXTRACT\nEkologiczny ekstrakt z acai otrzymywany z owoców Euterpe oleracea z wysoką zawartością witaminy C, będącej silnym przeciwutleniaczem, skutecznie hamuje działanie wolnych rodników. Działa tonująco, pobudza mikrokrążenie i produkcję kolagenu odpowiedzialnego za elastyczność skóry. Wyciąg z bambusa otrzymywany z liści Bambusa arundinacea koi, wygładza i wykazuje właściwości przeciwzapalne. Zawarty w balsamie olej arganowy bogaty w nienasycone kwasy tłuszczowe, m.in. kwasy oleinowe i linolowe, dogłębnie nawilża, regeneruje i przywraca równowagę hydrolipidową skóry, chroniąc ją przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych. Dodatkowo działa przeciwstarzeniowo, przeciwutleniająco i przeciwzapalnie. Balsam został również wzbogacony o witaminę E, która nawilża i ujędrnia.\nBalsam przeznaczony do codziennej pielęgnacji skóry potrzebującej regeneracji, wygładzenia i ochrony. Regularnie stosowany, przywraca jej miękkość, sprężystość i promienny wygląd."\nCena i dostępność: produkt można kupić na stronie sklepu Revers Cosmetics za ok. 10 zł.\nZapach: przyjemny, słodki, nieco owocowy.\nOpakowanie i pojemność: opakowanie w kształcie białej, plastikowej butli z elementami zieleni i czerni oraz bielą napisów od producenta. Pojemność: 250 ml.\nWydajność: bardzo dobre. Takie opakowanie starczy nam na kilka miesięcy kremowania się.\nDziałanie: przyjemne. Zacznę od tego, że moja wiecznie sucha skóra potrzebuje balsamu/kremu nawilżającego przez cały rok. Nieważne, czy jest lato i upał czy zima oraz mróz, po prostu nie wyjdę z domu bez uprzedniego nakremowania się. Zimą oczywiście wybieram mazidła nieco bardziej tłuste i treściwe, które działają "mocniej", natomiast wiosną i latem sięgam po coś lżejszego, co mnie tak nie "oblepi". Regenerujący cudak z Inelia od Revers Cosmetics, jest jednak idealny na każdą porę roku, gdyż mimo bogatej w składniki odżywcze konsystencji, działa jak lekki, kojąco - nawilżający opatrunek dla przesuszonej skóry. Za co go lubię? Ano przede wszystkim za to, że szybko się wchłania i nie pozostawia lepkiej warstwy po sobie. Aplikacja balsamu jest przyjemna i błyskawiczna; posmarowane, wchłonięte i już! To dla mnie ogromny plus, zwłaszcza bladym świtem, gdy to spieszę się do wyjścia i nie mam głowy czekać, czy krem zabrudzi mi ubrania czy nie. Dodam, że skóra potraktowana powyższym specyfikiem staje się miła w dotyku, miękka na ok. 4-5 godzin. Po tym czasie, jeśli mam możliwość, lubię sobie ponowić aplikację na dłoniach i stopach, bo po prostu lubię "wdychać" przyjemny dla nosa zapach produktu. Warto jeszcze wspomnieć, że balsam jest wydajny, tani i delikatny, nawet dla osób z wrażliwą i kapryśną skórą. Myślę, że jeszcze nie raz wrócę do tegoż przyjemniaczka, bo naprawdę działa, tak jak powinien.\nEtykiety: balsam, krem, lovereverscosmetics, Revers Cosmetics, reversgirls, sucha skóra\nOto co do mnie przybyło do testów od Revers Cosmetics:\nRegenerująco-ochronny balsam do ciała z ekologicznym ekstraktem z owoców acai i ekstraktem z bambusa:\nMaskara Goliath Waterproof i maskara Fabulous Curly:\nRozjaśniające serum do twarzy, szyi i dekoltu z witaminą C i liftingujące serum do twarzy, szyi i dekoltu z kolagenem:\nNie muszę chyba mówić, że powyższa zawartość uradowała mnie bardzo.\nZwłaszcza, że są to produkty tzw. pierwszej potrzeby.\nNa pierwszy ogień oczywiście pójdą tusze - ostatnio wykończyłam chyba ze trzy maskary i cierpię na ich niedosyt - oraz balsam ochronny - wróciłam do regularnego kremikowania się.\nNa koniec zostawię sobie smaczek pielęgnacyjny w postaci serum.\nEtykiety: balsam, lovereverscosmetics, Revers Cosmetics, reversgirls, rzęsy, serum, tusz do rzęs, zmarszczki\nDziś czas na makijaż tzw. upalny.\nTo nic innego jak moja wersja klasycznego makeup no makeup, gdzie stawiam na naturalność i nonszalancję, bez zbytniego efektu maski.\nOto jak całość wyszła:\nPodkłady i puder:\nTusz do rzęs i żel do brwi:\n- Rimmel Lasting Matte True Ivory podkład matujący (nr 100 Ivory),\n- Kobo Professional Camouflage Liquid Foundation wodoodporny podkład kamuflujący nr 801 Light Porcelain,\n- Loreal Paris Infaillible Blush Paint Longwear High-Intensity Palette paleta róży do twarzy,\n- Kobo Professional Mineral Series Blush mineralny róż na policzki nr 04 Peach Pink.\n- GlamSHOP Glam Shadows cień do powiek/prasowany pigment Nudysta.\n- podkład Rimmel wspomniany w a).\n- Gosh Catchy Eyes Drama tusz do rzęs wzmacniający, ekstremalnie nadający objętość.\nEtykiety: Bell, bronzer, brwi, cienie do powiek, Ecocera, GlamShop, gosh, Kobo, Loreal, makijaż, Notino.pl, podkład, puder, Qibest, Rimmel, róż, tusz do rzęs\n2732. Manirouge Special Nail Cleaner odtłuszczacz do paznokci\nDziś czas na paznokci odtłuszczanie.\nBędę mówić o Manirouge Special Nail Cleaner odtłuszczacz do paznokci.\nSłowo od producenta: "Produkt przeznaczony do odtłuszczania paznokci oraz zmywania warstwy dyspersyjnej."\n99% alkohol izopropylowy, woda.\nCena i dostępność: produkty znalazłam gdzieś w Internetach za ok. 10 zł.\nZapach: alkoholowy, wódkowy.\nOpakowanie i pojemność: butelka estetyczna, plastikowa, w tonacji różowej z czarnymi napisami. Pojemność: 100 ml.\nWydajność: dobra. Opakowanie mazidła starczy spokojnie na dwa, trzy miesiące odtłuszczania pazurów.\nDziałanie: średnie. Zacznę od tego, że jeśli chodzi o kategorię tzw. cleanerów do paznokci, nie przywiązuję się jakoś specjalnie do marki tychże. Produkt ma być tani, wydajny i robiący swoje. Wcześniej namiętnie używałam odtłuszczacza z firmy Neess, który jest dla mnie nr jeden, jeśli chodzi o specyfiki z tej dziedziny. Niestety wszystko dobre kiedyś się kończy i kiedy owa buteleczka dobiła dna, stwierdziłam, że czas na coś nowego. I tak oto podczas buszowania w Internetach, trafiłam na gagatek od Manirouge. Niewiele myśląc, ucapiłam go do koszyka i po kilku dniach rozpoczęłam testowanie. Jednakże nie jest, ani nie będzie to miłość od pierwszego wejrzenia. Produkt ten bowiem niemiłościwie śmierdzi tanim alkoholem. Normalnie jakbyście byli na imprezie 40 lat temu w remizie, gdzie bimber pędził wujek Wacek, a wujek Mietek próbował czy dobrze wchodzi. Przez ten nieszczęsny zapach samo pozytywne działanie specyfiku odchodzi na dalszy plan... Mazidło bowiem dobrze odtłuszcza i całkiem zacnie oczyszcza płytkę paznokcia, przygotowując szpon do aplikacji bazy hybrydowej lub żelu. Dzięki temu nasz manicure jest trwalszy, a my cieszymy się dłużej ładnie pomalowanymi paznokietkami. Warto też dodać, że cleaner jest wydajny, gdyż wystarczy aplikacja kilku kropelek na wacik kosmetyczny, by przetrzeć paznokcie u obu dłoni. Gagatek mnie nie podrażnił ani nie uczulił, ale jeśli macie wrażliwą skórę, to produkt może ją delikatnie przesuszać, ale nie jest to jakoś bardzo uciążliwie czy drażniące. Mimo tych wszystkich pozytywów nie kupię więcej powyższego cudaka, bo normalnie można się upić samym jego zapachem...\nEtykiety: cleaner, manicure, Manirouge.com, paznokcie\nGdy czytacie te słowa, my już jesteśmy w trasie na długo wyczekiwany urlop.\nI pewnie mamy mały przystanek w trasie i zatrzymujemy się właśnie na jakąś kawę w McDonaldzie.\nAno przecież, że w góry!\nTym razem czekają na nas Tatry i urocze okolice Białego Dunajca.\nBędziemy więc cieszyć się wolnym czasem i jednocześnie świętować pierwszą rocznicę ślubu w ulubionej, górskiej scenerii.\nTymczasem, trzymajcie się ciepło!


Jak zmienić nawyki żywieniowe? | dietawciazy.pl\nprzez Paulina Róg 1 marca 2022\nZastawiasz się jak zmienić nawyki żywieniowe? Zacznij od przygotowania otoczenia 💚.\nJest kilka aspektów, które mają wpływ na Twoje nawyki. Jednym z nich jest otoczenie, w którym żyjesz. Może być sprzyjające lub przeszkadzające👀. Ciekawe, prawda?\nAdaptowanie swojej przestrzeni tak, aby czynności były dla nas łatwiejsze do wykonania, to prosta droga do tego, żeby wywołać sygnał w naszej głównie do realizacji pętli nawyku.\nIm częściej takie działanie będziemy powtarzać, tym mamy większą szansę na utrwalenie nawyku.\nCo zatem możesz zmienić w swoim otoczeniu, żeby umocnić nawyk codziennego jedzenia warzyw? ➡Wypełnij lodówkę ulubionymi warzywami, zawsze będą pod ręką,\n➡Zaopatrz zamrażarkę w warzywa mrożone, które są łatwe w przygotowaniu i bardzo zdrowe,\n➡Miej zawsze w lodówce ogórki kiszone i kapustę kiszoną, są świetnym dodatkiem do dań\ni utrzymują świeżość bardzo długo.\nZ kolei, jeśli chcemy pozbyć się nawyku, który nam nie sprzyja, np. chcemy, zmniejszyć ilość zjadanych słodyczy, również powinniśmy dostosować nasze otoczenie tak, żeby utrudniało nam realizację tego nawyku ⬇⬇⬇\n➡Przestań kupować słodycze, a jeśli już to małe opakowanie\n➡Schowaj słodycze (zmiana miejsca „słodkiej domowej skrytki” na mniej dostępną)\n➡Jeśli wracając z pracy, mijasz cukiernie, w której zawsze kupujesz coś słodkiego, zmień trasę powrotną do domu.\nJa w ten sposób wyrabiam w sobie nawyk jedzenia dużych ilości natki pietruszki, koperku i kolendry. Te zioła zawsze lądowały w szufladzie w lodówce, często o nich zapominałam i przez to się marnowały. Obecnie jem 3 pęczki tych ziół w ciągu 5 dni! 🤷♀\nJak to się stało? Po przyjściu do domu i rozpakowaniu zakupów, od razu namaczam je przez kilka minut\nw zimnej wodzie, płukam, osuszam i wsadzam do słoiczków z wodą na drzwiach lodówki.\nPo otwarciu widzę je jako pierwsze. Razem z ziołami w lodówce mam nożyczki, którymi obcinam zioła\ni dorzucam np. do kanapek!\nSygnał do wyzwolenia tego nawyku pojawia się sam, reszta dzieje się już automatycznie.\nWcześniej zabrakło sygnału a po drodze, były jeszcze dodatkowe czynności, które utrudniały działania (szukanie noża, mycie, suszenie).\nJak zmienić nawyki żywieniowe? Zaprojektuj swoje środowisko tak, żeby sprzyjało Twoim dobrym przyzwyczajeniom


Karmin (5931359) - Agnieszka Meyer - książka, streszczenie\nKim okaże się tajemniczy David, który wkracza w jej życie na dublińskiej wystawie starodruków? Wyjątkowo wyrafinowanym złodziejem? Eleganckim oszustem cierpiącym na narkolepsję? Ekscentrycznym bibliofilem, który wciąż zaskakuje niezwykłymi talentami? Trzy zadania, które wykona dla niego Selina, będą zarazem sprawdzeniem jej umiejętności, dyskrecji i niezwykłą przygodą. Jako zapłaty zażąda prawdy o nim. Prawdy trudnej do zaakceptowania. Zmysłowa, bogata, intrygująca powieść wprowadza w świat dzieł sztuki – tych wykonanych ręką ludzką i tych naturalnych, chociaż ginących. Bohaterowie nieustannie borykają się z przeszłością – świata i własną. Jedne wspomnienia chcą ocalić, inne wymazać.\nŚwiat powieści poznajemy z perspektywy czwórki bohaterów. Selina, delikatna i nieco niestabilna emocjonalnie Polka, jest zdolną i obiecującą konserwatorką zabytkowych książek. Jej chłopak, Max, jest Niemcem i zajmuje się stolarstwem artystycznym i renowacją mebli. To mężczyzna pewnie stąpający po ziemi, czerpiący z życia tyle, ile się da, bez skrępowania spełniający swoje fantazje i marzenia. Wydaje się, że oboje są w sobie szaleńczo zakochani i idealnie do siebie pasują. Niestety, w wyniku pewnego dramatycznego wydarzenia Max postanawia wymazać Selinę ze swojego życia na zaws... więcej\nOpinie o książce - Karmin\nPrzeczytane:2017-09-10, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam, 100 książek 2017,\nPrzeczytane:2017-10-10, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam,\nPrzeczytane:2017-04-16, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki w 2017 r., Wyzwanie - ze sztuką w tle 2017,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Większość książek jest i tak zbędna, przerośnięte ego autorów, przekonanie, że muszą pozostawić coś po sobie. Teraz to naprawdę łatwe. (s. 79) Tak oto Agnieszka Meyer daje pstryczka w nos debiutującym autorom. Mało tego, ona sama debiutuje powieścią ,,Karmin", w której zamieściła te słowa. Czy jej powieść jest zbędna? Czy ona sama musi zostawić coś po sobie z powodu przerośniętego ego? Ja znam odpowiedzi na te pytania, a Wy wkrótce je poznacie. Bohaterowie powieści to głównie ludzie sztuki wykonanej własnymi rękoma, sztuki ginącej. Czytelnik poznaje Maxa, który odnawia meble i tworzy ich reprodukcje. Selina pracuje w najstarszej uczelni irlandzkiej, Trynity College jako konserwatorka sztuki o specjalizacji papier i skóra. An co dzień ratuje zabytkowe stare księgi. Wśród pięciu milionów zgromadzonych tu woluminów czekał stary iluminowany rękopis, który miał być obiektem jej pracy. Podobnie jak najsłynniejszy egzemplarz zbiorów, iluminowaną Księgę z Kells. (s. 62) Ten rzadki egzemplarz trafia w ręce Seliny i staje się jej pacjentem, który będzie poddawany zabiegom leczniczym. Młoda konserwatorka z Krakowa jest oczarowana starodrukami, zafascynowana nimi i w nich zakochana, dzięki czemu i czytelnik czuje ów zachwyt. Kilkaset lat temu manuskrypty były wręcz bezcenne, cenniejsze od życia wielu śmiertelników, dla niektórych stanowiły sens życia. Kobieta traktuje je z miłością, bardzo czule je dotyka, jakby je pieściła swoim delikatnym dotykiem. Manuskrypty zawsze przypominały jej zatopione w bursztynie owady. Albo skamienieliny nieistniejących słów i znaczeń, oglądane przez współczesnych ludzi w muzeach. (s. 70) Ową Księgę napisano z wielkim przepychem. Jej bogactwo, wspaniałość, nadzwyczajność jest zrozumiała dla nielicznych, którzy potrafią odczytać owe dzieło, głównie obrazy. Autorka częściowo ukazuje pracę konserwatora papierów. Odsłania przed czytelnikiem kilka tajemnic związanych z ich powstawaniem, zwłaszcza toksycznych pigmentów. Przedstawia historię poligrafii w pigułce. W Bibliotece Uniwersyteckiej w Dublinie podczas wystawy starodruków Seline poznaje tajemniczego Davida Ashera bez stałego adresu z powodu licznych podróży. Zaczyna się ich nietypowa znajomość. David ma swój cel - szybko reanimować pacjentów trzymanych w sejfie. Zleca Seline odnowienie swoich skarbów. Pierwszy jest unikat ,,El Manuscripto de Astorga" z 1624 roku. Tak się zaczyna test na lojalność i dyskrecję. Tak się zaczyna niezwykła znajomość z tajemniczym mężczyzną, pełna ciekawych rozmów, choćby na temat współczesnych książek w wersji papierowej i elektronicznej, słowa czytanego, stanu czytelnictwa: Piękno przyciąga. Dzisiejsze książki są jak wszystko inne: masowe, tanie i jednakowe. I coraz więcej tych nowych, wirtualnych. (s. 78) To prawda. I nad tym nie będę się rozwodzić. W powieści ,,Karmin" główna intryga rozgrywa się wokół książki i wokół miłości. Selina wpierw była z Maxem, który nie wyobrażał sobie życia bez niej, a ona dzięki niemu przekraczała własne ograniczenia. Związek rozsypuje się, ponieważ Selina nie mogła powiedzieć prawdy. Potem związała się ona z Davidem. Sama wiesz, ludzie książek to romantycy. (s. 96) Selina nie wie tak naprawdę, kim jest jej nowy zleceniodawca, a zarazem partner - tajemniczy David. Możliwości jest kilka - ekscentryczny bibliofil, elegancki oszust, narkoleptyk, wyrafinowany złodziej? Na pewno ma wiele talentów. Prawdą o nim jest trudna do zaakceptowania. Z kolei w życiu Maxa pojawia się Jess, a ich związek... Pochodzenia się nie wybiera. Ale pamiętać trzeba, mimo wszystko. (s. 15) W powieści każda postać jest ważna i każda ma do odegrania ważną rolę, zaś wszyscy tworzą osobliwą konfigurację, taki kwadrat miłosny. O niektórych wspomnieniach bohaterowie chętnie by zapomnieli, inne ocalili, bowiem każdy z nich zmaga się z przeszłością, a ta czasami jest trudna do zaakceptowania. Bohaterowie zmagają się także z trucizną, która zmieniła relacje między nimi. Ale czy na zawsze...? Powieść Agnieszki Meyer dotyka problemu kosmopolityzmu. Współczesny świat to wioska globalna, w której podróżowanie, przemieszczanie się z miejsca na miejsce jest na porządku dziennym. I tak jest w świecie przedstawionym ,,Karmin". Bohaterowie wszędzie czują się dobrze, porozumiewają się w kilku językach. Szkoda, że zdarza im się zapomnieć o sobie, a pewne sprawy odkładać na potem, na wieczne potem. ,,Karmin" to powieść wielowątkowa i wielopłaszczyznowa, a jej poszczególne warstwy odkrywa się etapami. Bogactwo języka, zajmująca fabuła, intrygująca intryga, ciekawe rozmowy, wspomnienia, barwne opisy, filozofowanie, sceny erotyczne, prawdy życiowe i wskazówki znajdzie czytelnik w debiucie Agnieszki Meyer. A przy okazji dowie się o wielkiej miłości wezyra Persji Abdula Kassema Ismaela. I może choć trochę poczuje się jak uczony franciszkanin, Wilhelm z Baskerville, bohater powieści Umberto Eco ,,Imię róży"...\nPrzeczytane:2017-05-16, Ocena: 4, Przeczytałam, 80 książek 2017,\nOstrożnie pogładził, wydały mu się bezbronne i opuszczone w metalowym prostokącie pojemnika. Z największą ostrożnością musnął czerwonawy kształt na brzegu pergaminu. - Masz mało czasu (...)\nPrzeczytane:2017-04-14, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2017, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) "Dzisiejsze książki są jak wszystko inne: masowe, tanie i jednakowe". Niełatwo jest w literaturze obyczajowej ukształtować w taki sposób warstwę fabularną, by pod płaszczem zewnętrznej, dość sztampowej warstwy z wątkiem miłosnym, przemycić jeszcze kilka innych, w tym nieco odrealnioną, pełną swoistego mistycznego tchnienia. Agnieszce Meyer się to udało i to już za pierwszym podejściem - w swoim debiucie. Agnieszka Meyer to od zawsze mól książkowy oraz marzycielka. Autorka pierwsze doświadczenia w pisaniu zbierała pisząc artykuły i wywiady do Twojego Stylu, Gazety Wyborczej, oraz Wiedzy i Życia. Opublikowała także zbiór esejów pt. "Zabierz mnie do domu" w formie elektronicznej. Szczęśliwa matka czwórki dzieci. Kiedy Selina, młoda konserwatorka książek, poznaje Maxa, jej życie wkracza na zupełnie nowe tory. Pewnego dnia jednak, konflikt wywołany niedopowiedzeniem rozdziela bohaterów. Max na drugim kontynencie wiąże się z operatywną Jessie, a Selina poznając na dublińskiej wystawie starodruków tajemniczego Dawida, nie potrafi oprzeć się tej fascynacji. Czwórka bohaterów cały czas boryka się z przeszłością, dla niektórych trudną do zaakceptowania. "Karmin" okazał się dla mnie wielkim, literackim zaskoczeniem, gdyż w bardzo optymistycznej wersji liczyłam na dobrze skrojoną powieść obyczajową z motywem książki. Tymczasem, Agnieszka Meyer zafundowała mi dzieło wpisujące się w nurt popularnej beletrystyki, ale z pewnością z tej wyższej półki. Wielopłaszczyznowość, wielowymiarowość, swoista tajemnica i język literacki na wysokim poziomie, pozwoliły mi zanurzyć się w świecie stworzonym przez autorkę, w którym nie wszystko było jasne i klarowne. Uwielbiam takie literackie uczty. Wielkość ładunku emocjonalnego miłości to wątek przewodni tej powieści. Mam jednak wrażenie, że historia skomplikowanych relacji, jakie połączyły czwórkę bohaterów, stała się dla autorki pretekstem do wplatania w tę opowieść, wielu życiowych prawd i wskazówek. Często pomijanych, zapomnianych i niechcianych. "Karmin" to także "książka o książce" i ta płaszczyzna właśnie skupiła moją największą uwagę. Agnieszka Meyer, jako nałogowy czytelnik, w wysublimowany sposób, wprowadza czytelnika w meandry zawodu konserwatora papieru. Dużo w tej powieści rozmów o literaturze, a także o tym, że kiedy słowo stanie się całkowicie cyfrowe, skończy się historia jaką znamy. Pojawia się w niej także smaczny kąsek pod postacią znanego na całym świecie ilustrowanego manuskryptu, czyli "Księgi z Kells". A stwierdzenie, że "ludzie książek to romantycy" w zupełności kupiło moją czytelniczą duszę. Debiut Agnieszki Meyer to książka wielopłaszczyznowa, w której największą niespodzianką okazała się dla mnie postać Dawida - mężczyzny, który musi podróżować po całym świecie, który zna wiele archaicznych języków, a także mężczyzny, który wyznacza dla Seliny trzy zadania, by sprawdzić jej lojalność. To postać niezwykle tajemnicza, która jest największą niewiadomą tej książki, wprowadzającą pierwiastek duchowy. Prawda o jego istnieniu nie jest łatwa do zaakceptowania. "Karmin" to niezwykle barwna powieść, pachnąca starym papierem, nowoczesnością, prozą życia i ociekająca mistycyzmem. Powieść, która dla wielu z was okaże się dużą niespodzianką. Musicie ją koniecznie poznać.\nPrzeczytane:2017-04-10, Ocena: 5, Przeczytałam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) ,,Karmin" Agnieszki Meyer to piękna debiutancka powieść opowiadająca o czwórce bohaterów z różnych krajów, których losy splotły się ze sobą za sprawą Księgi z Kells, bogato iluminowanego przez celtyckich mnichów manuskryptu pochodzącego z ok. 800 roku oraz miłości rozwijającej się między Seliną, Maxem, Davidem i Jasse. Selina- Polka z Krakowa, konserwatorka książek i Max- Niemiec z Monachium, stolarz, restaurator starych mebli żyli zawieszeni między dwoma krajami, językami i mieszkaniami. Seline nie chciała być zależna od partnera i jechała tam, gdzie miała kontrakty. Max akceptował tymczasowość, choć z coraz większym trudem odprowadzał ukochaną na lotnisko. Chciał budzić się i zasypiać obok Seline. ,,Wykorzystywał każdą okazję, by ją objąć, przytulić, pocałować w szyję. Bywał też zaborczy i zazdrosny." W Selinie fascynowała go nieokreśloność, miękkość odbijająca się w spojrzeniu i głosie. Wywoływała w nim skrajne uczucia, od zniecierpliwienia po czułość. Ją onieśmielała bezpośredniość Maxa. Rzeczy piękne, złe albo wstydliwe nazywał po imieniu. Ona bała się mówić o uczuciach. ,,Bała się wielkich słów, jakby powiedzenie ich na głos mogło odebrać im moc albo ściągnąć nieszczęście...Uciekała od rozmów, od odpowiedzi, gdy nie wiedziała, co zrobić." Jedno niewypowiedziane słowo przez Seline sprawiło, że ich wspólne życie stanęło pod znakiem zapytania. David miał w zwyczaju rozmawiać sam ze sobą i cierpiał na narkolepsję. Był wystarczająco uniwersalny, by pasować do wielu krajów i języków, ale czasami nienawidził globalizacji. Jeździł po świecie i dokumentował ginące gatunki. Nie miał skłonności do luksusu ani do snobizmu, ale lubił małe przyjemności i dobre jedzenie. W myślach nazywał się kulinarnym synestetykiem. Zaplanował każdy krok, by zbliżyć się do Seline. Przy niej zachowywał neutralną kurtuazję. W czasie swoich licznych podróży po świecie, gdy realizował zawodowe zlecenia nie kontaktował się z nią. Ją wciągnęło uczestniczenie w tajemnicy, zaskoczenie i niewiadome oraz ,,ciągle otwierające się pudełeczka nowych informacji", utrzymywanie pewnego napięcia niedomówień. David okazał się bardzo tajemniczym bohaterem i do końca nie rozszyfrowałam kim tak naprawdę był. Złodziejem? Oszustem? Ekscentrycznym bibliofilem? Jasse - Amerykanka, zawsze osiągała to co chciała, była najlepszą uczennicą, najlepszym pracownikiem w agencji nieruchomości w San Francisco, jej życie to ciągłe wyznaczanie celów do osiągnięcia. Wydaje się, że ma wszystko - urodę, inteligencję, sukcesy zawodowe, przyjaciół i wspaniałych rodziców, ale czy na pewno? Dlaczego wciąż nie ma stałego partnera? Kiedy poznaje Maxa zaczyna ulegać iluzji miłości, tworzy kolejne wspaniałe obrazy przyszłości i nawet przedstawia go swoim rodzicom. Czy miłość można oszukać? Agnieszka Meyer wspaniale przedstawiła różne odcienie miłości pomiędzy kobietą i mężczyzną oraz zwróciła uwagę na to, że często miłość odkładamy na później, dajemy jej odejść lub zastępujemy ją namiastką uczucia. ,,Max z Seliną zaangażował się na całego, z Jess wręcz odwrotnie, tylko w sferze łóżka, przyjemności, w zasadzie miłego i inteligentnego towarzystwa. Pierwsza wdrukowała mu się pod skórę, w mózg i pamięć. Z drugą chętnie spał i przebywał, ale zostawiała go w zasadzie obojętnym." Z uczuciami nie można igrać, bawić się, bo można skrzywdzić drugą osobę. Autorka ciekawie przedstawiła związek Polki i Niemca spokrewnionego z Goebbelsem. Rodzina nie chciała Maxowi niczego zdradzić na temat tego pokrewieństwa. Jego rodzice poważnie potraktowali denazyfikację. Nikt nie rozmawiał o przeszłości, starali się raczej o niej zapomnieć. Max nie ukrywał przed Seliną swoich korzeni i wraz z nią odwiedzał obozy koncentracyjne, chciał poznać niechlubną przeszłość swojego narodu. ,,Karmin" to przede wszystkim wspaniała powieść o miłości, ale na jej tle autorka zaprezentowała historię niezwykłego manuskryptu będącego jednym z najważniejszych zabytków chrześcijaństwa irlandzkiego. Piękne iluminacje i precyzja wykonania sprawiły, że choć rękopis jest niedokończony, to ma wielką wartość artystyczną i jest uważany za jedno z najbardziej godnych uwagi dzieł średniowiecznej sztuki religijnej. ,,Karmin" to piękna, intrygująca i zmysłowa powieść, w której sztuka i miłość przeplatają się ze sobą, by uwodzić subtelnym językiem i malowniczymi opisami. Moim zdaniem to bardzo dobry debiut, warty polecenia:) http://magiawkazdymdniu.blogspot.com/


Rozliczenie PIT przez Internet dla osób wynajmujących nieruchomości, artykuł - nieruchomosci.biz\nPierwszy kwartał każdego roku to w podatkach bardzo gorący czas - maksymalnie do końca kwietnia należy złożyć rozliczenie PIT przez internet lub w formie papierowej do właściwego urzędu skarbowego. Obowiązek ten dotyczy również właścicieli nieruchomości przeznaczonych na wynajem.\nPIT 2019 online - który formularz wybrać?\nWypełnianie PIT online - o czym warto pamiętać?\nZnacznie łatwiejsze i szybsze jest rozliczenie PIT przez internet. Można skorzystać z kreatora przygotowanego przez Ministerstwo Finansów lub jednej z darmowych aplikacji, udostępnianych przez prywatne firmy.\nWybór właściwego formularza podatkowego zależy od tego, w jaki sposób zostały opodatkowane dochody z wynajmu. Możliwości są trzy:\nopodatkowanie na zasadach ogólnych, czyli tzw. skala podatkowa - z tej opcji korzystają zarówno osoby fizyczne, jak i przedsiębiorcy, właściwy jest formularz PIT-36, który należy złożyć najpóźniej 30 kwietnia;\nopodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych - mogą z niego korzystać jedynie osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej, rozliczenie dokonywane jest na druku PIT-28 do 2 marca;\nopodatkowanie na zasadach ogólnych lub podatkiem liniowym dla przedsiębiorców - wynajem w ramach działalności gospodarczej rozlicza się na formularzu PIT-36 dla skali podatkowej lub PIT-36L dla podatku liniowego; termin mija 30 kwietnia.\nPIT 2019 online można złożyć bez względu na rodzaj formularza. Ewentualny zwrot podatku jest wtedy dokonywany w ciągu 45 dni.\nAby poprawnie wypełnić PIT online 2020, związany z wynajmem nieruchomości, trzeba zgromadzić wszystkie potrzebne dokumenty, np. potwierdzenia poniesionych kosztów lub przekazany przez pracodawcę PIT-11. Dla przedsiębiorców ważne będą przychody i koszty, osiągnięte w ubiegłym roku, oraz wartość zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Przed rozpoczęciem wypełniania PIT online warto też sprawdzić czy podatnik może skorzystać z ulg podatkowych, a jeżeli tak, to z jakich.\nSamo wypełnianie PIT online jest bardzo proste i intuicyjne. Sprowadza się do uzupełnienia danych podatnika oraz postępowania według instrukcji kreatora. Praktyczne wskazówki podpowiadają, w którym polu należy wpisać dane wartości oraz jakie ewentualne załączniki trzeba dołączyć do swojego zeznania podatkowego. Rozliczenie PITów online z pomocą profesjonalnej aplikacji pomoże uniknąć błędów w zeznaniu i stresu związanego ze składaniem korekty deklaracji.\npodatek PIT ryczałt skala podatkowa podatek liniowy wynajem nieruchomości PIT 2019 online\nWynajmujesz prywatnie mieszkanie? Fiskus może to podważyć Użytkowanie wieczyste czy własność? Podatek w lodówce nie u wszystkich Koszty transakcyjne – zmora polskiego rynku nieruchomości? TWARDY ORZECH DO ZGRYZIENIA DLA STREFY EURO Podatek od nieruchomości - spór o duże pieniądze


Odkrywamy Wrocław: Solpol I • Wiadomości • www.tuwroclaw.com\n2011-03-27, Autor: Wojciech Prastowski\nGdy otwierano go 6 grudnia 1993 roku świat był nieco inny – Internet w Polsce niemal nie istniał, telefony komórkowe posiadała garstka bogatych ludzi i miały wielkość cegły. Nie było również wielkopowierzchniowych galerii handlowych, bo pierwszy wrocławski hipermarket z prawdziwego zdarzenia ("Hit" – czyli dzisiejsze "Tesco" przy ul. Długiej) otwarto pod koniec 1995 roku, podobnie jak hurtownię dla przedsiębiorców "Makro Cash and Carry" w Bielanach Wrocławskich.\nSolpol, zaprojektowany przez Wojciecha Jarząbka (przy współpracy Pawła Jaszczuka i Jana Matkowskiego), był pionierski jak na polskie warunki pod wieloma względami: technicznymi, architektonicznymi, również mentalnymi. Przełamywał schematy, wyznaczał nowe trendy, pobudzał do dyskusji, intrygował. Ten odważny przykład postmodernizmu w architekturze wpisał się w kontekst ulicy Świdnickiej słynącej z kolażu stylów architektonicznych. Był głosem ponowoczesnej wolności w historycznym mieście połatanym lepszymi i gorszymi przykładami powojennego historyzmu a później modernizmu. I nieważne czy jego kształt i kolorystyka wynikały z możliwości jakie dawał ArchiCAD – pogram komputerowy, dzięki któremu za pomocą jednego kliknięcia nudna ściana stawała się połamana i fioletowa. Ważne było to, że w ogóle powstał i zapoczątkował nową epokę we wrocławskiej architekturze.\nMożna go kochać albo nienawidzić – za krzykliwą formę czy kolorystykę elewacji. Można mieć mu za złe, że szybko się zestarzał – funkcjonalnie i materiałowo. Nie można jednak przejść obok niego obojętnie i trudno nie uznać go za symbol. Przecież symboli nie wybieramy – to raczej one nas wybierają, by podsumować nas w danych czasach. Lata dziewięćdziesiąte to czas przemian w wielu dziedzinach życia, to lata specyficznie pojmowanej nowoczesności, czas ponownego zachłyśnięcia się nią – tym razem "u siebie". Te niedoskonałe czasy Solpol uosabia idealnie, bo równie niedoskonale. Pozwala nam przejrzeć się w zwierciadle pełnym pstrokatych nadziei, krzykliwych marzeń i rozdmuchanych oczekiwań.\nParadoksalnie – jego potencjalne zniknięcie uczyni z niego jeszcze większą legendę. Sprawi, że stanie się naprawdę kultowy. Wielu specjalistów uważa jednak, że powinien pozostać. Solpol jest bardzo ciekawy kompozycyjnie (o wiele ciekawszy niż jego młodszy brat – Solpol II wybudowany po drugiej stronie ulicy kilka lat później). Po umiejętnym liftingu byłby świetnym świadectwem minionej epoki architektonicznej na poziomie nie odbiegającym od ówczesnej architektury zachodniej. Przeciwnicy zarzucają mu, że jest kiepską i ubogą wariacją na temat zachodniego postmodernizmu, odbitą przez kalkę polskich możliwości. I tylko zrozumiały skądinąd sentyment do tamtych lat, może dyktować głosy postulujące jego zachowanie.\nCzy wyburzenie Solpolu i zabudowanie przy okazji sąsiedniej działki przy ul. Franciszkańskiej wzbogaci czy zuboży wizerunek ul. Świdnickiej? Stare plany wybudowania Solpolu III (o skośnym dachu i cechach zabudowy kamienicznej) są raczej nierealne, a koszt dobudowania nowego budynku i rewitalizującej zmianie funkcji Soloplu I – trudne do wyobrażenia. Jest obawa, że nowa architektura w jego miejscu będzie zupełnie bez wyrazu, jak kamienica podobna do wielu innych, która stała tam przed wojną. Utracimy wtedy jeden z symboli miasta, mały element powojennej tożsamości Wrocławia. Wielu przyjmie to oklaskami, bo drażni ich krzykliwa bryła kontrastująca z kościołem św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława, będącym najlepiej zachowanym średniowiecznym wrocławskim budynkiem. Niektórzy będą mieć żal, że tak łatwo przychodzi nam pozbywanie się ikon, że nie doceniamy tego, co stanowi istotę miasta jako pola bitwy – różnorodności, dialogu, kontrastu.\nWbrew pozorom Solpol I z łatwością realizuje większość wartości, które pozwoliłyby uznać go za zabytek i stałby się nim z czasem, gdyby przetrwał. Ale o tym zadecyduje już jego właściciel. Miejmy nadzieję, że jeśli Solpol zniknie z ulicy Świdnickiej, jego miejsce wypełni architektura wysokich lotów – wybrana w drodze międzynarodowego konkursu. Burząc jeden symbol – próbujmy stworzyć przynajmniej nowy.\nTagi: wrocław, historia, architektura, solpol, Odkrywamy Wrocław\nJestem i zwolennikiem, i przeciwnikiem Solpolu I. Jednak tak jak napisał autor, ten budynek jest symbolem, do którego większość już przywykła. Wyznaję taką zasadę, że jeżeli wybudowano już jakiś budynek, to źle, żeby za kilka lat go burzyć tylko dlatego, że komuś się nie podoba. Mi też się nie podoba, ale uważam, że należy go zostawić. Chciałbym tylko, aby nieco przebudowano Solpol I z zewnątrz, aby lepiej pasował do otoczenia nie tracąc przy tym swojego awangardowego wyglądu. ZWOLENNICY WYBURZENIA SOLPOLU I, ZASTANÓWCIE SIĘ, JEŻELI DOPNIECIE SWEGO, NA TYM MIEJSCU POWSTANIE COŚ O WIELE GORSZEGO, TOTALNIE NIE PASUJĄCEGO DO SĄSIEDNIEJ ZABUDOWY! POMYŚLCIE NAD TYM!\nPrzed Hitem było "Marino" na Paprotnej. Skleroza, czy świadome pominięcie, bo sklep polski. A po Solpolu pozostanie powiedzenie: "to jest gorsze niż Solpol".\n"sklep był polski" - ksenofobia czy zwykła zawiść?\nA ja "uczę się Solpolu" - kiedyś bardzo mi się nie podobał, ale gdy patrzę na to co się teraz buduje i budowało kilka lat temu, to doceniam Solpol.Poza Thespianem, Corte Verona czy parkingiem Renomy w nowej architekturze nie ma nic ciekawego.\nOd pierwszego ujrzenia budynek wywołał we mnie chęć strzelenia w niego z bazooki. Potworna potworność parafrazując klasyka.\nA co się tyczy propozycji miejsc, to proponuję opisać wieżę ciśnień na Karłowicach. Może nie taka piękna jak ta na Wiśniowej czy Na Grobli, ale ma swój urok i historię. Poza tym widać ją z prawie każdego wysokiego miejsca we Wrocławiu.\nTak czytam komentarze i się zastanawiam jak nazwą kiedyś styl architektoniczny dominujący teraz we Wrocławiu - Badziewizm?\nStyl współczesny? Wypierdyzm.\nZnajomizm od zasad doboru ludzi, którzy projektują te potworki?\nCiekawy artykuł. Wreszcie jakiś głos w dyskusji na spokojnie. Zdjęcia też całkiem dobre. I ten Solpol na dobrą sprawę pasuje.\n@biskup: Solpol pasuje go gotyckiego kościoła obok, a Shazza była całkiem dobrą rockową wokalistką?\n~ken Laszlo 2011-11-21\n"Nie można jednak przejść obok niego obojętnie" - to tak jak z kupą na chodniku - jak będziesz obojętny wobec niej i nie zwrócisz na nią uwagi to możesz w nią wdepnąć


Microsoft 365 Business Premium CSP 031C9E47Y pakiet biurowy z usługą w chmurze abonament roczny -\nMicrosoft 365 Business Premium CSP 031C9E47Y pakiet biurowy z usługą w chmurze abonament roczny\nKod producenta: 031C9E47Y Dostępność: bardzo duża Producent: Microsoft Gwarancja: Brak Wydrukuj ulotkę: Dodaj produkt do ulubionych!\nMicrosoft 365 Business Premium przeznaczony jest dla przedsiębiorstw, zatrudniających nie więcej niż 300 pracowników. Dedykowany jest dla użytkowników potrzebujących dostępu do znanych aplikacji takich jak Word, Excel, PowerPoint, OneNote, Publisher i Access zarówno offline jak i online (wersje przeglądarkowe). W ramach tej usługi otrzymujemy także możliwość przechowywania i udostępniania danych online za pomocą OneDrive o przestrzeni dyskowej wynoszącej 1TB. Narzędzie to świetnie sprawdzi się w zadaniach zespołowych dzięki funkcji pracy wielu użytkowników w czasie rzeczywistym z tym samym dokumentem. Oprócz tego pakiet zawiera:\n• Exchange Online - poczta biznesowa o pojemności 50 GB z możliwością dokupienia przestrzeni dyskowej. W poczcie tej jest dostępna globalna książka adresowa i kalendarz, a także grupy. Kalendarz można współdzielić ze współpracownikami oraz klientami i partnerami biznesowymi.\nBiznesowa poczta Microsoft Exchange\nPoczta e-mail klasy biznesowej z 50 GB (Microsoft 365 Business) lub 100 GB (Microsoft 365 E3) miejsca pozwoli Ci na komunikację z klientami bez martwienia się o brakujące miejsce na nowe wiadomości.\nZapytanie o "Microsoft 365 Business Premium CSP 031C9E47Y pakiet biurowy z usługą w chmurze abonament roczny"


Strona 2533 z 10047\nPierwszy ... 1533 2033 2433 2483 2523 2531 2532 2533 2534 2535 2543 2583 2633 3033 3533 ... Ostatni\nPokaż wyniki od 25,321 do 25,330 z 100470\n10-12-15 20:04 #25321\nco za babsztyl, jak byś z nią nie mieszkała to można by było myszy nasłać ale w tej sytuacji to szkoda\nja czatuję na rezerwację z LUXmedu, od 21 się zaczyna, nie dość że tyle kasy się płaci to jeszcze problem z rezerwacją ehhhh\n10-12-15 20:04 #25322\nNo widzisz 8 i ma byc 8 eh szkoda gadac a zapytaj jej na kiedy ona miala termin a kiedy urodzila...no ale ona oczywiscie powie ze zgodnie z data ja to bym raczej nie nadala sie do mieszkania wspolnego bo by mnie wygonili haha takze Ania podziwiam ale moze juz wkrotce domek bedzie gotowy\n10-12-15 20:06 #25323\nAle myszy pojda na jej strone hahaha\n10-12-15 20:08 #25324\nNo niestety musze wytrzymać jakoś... chociaż czasem mam dośc..;/\nWeronika niestety chyba tak szybko nie bedzie bo jutro mamy dopiero ostatnią płyte zalać później dach okna a o wykończeniu nie mówie... narazie dom wybudowaliśmy z pieniedzy które mieliśmy ze ślubu i tych które mąż zarobił przez 5 lat za granicą i odkładał bo wiadomo że wszystkiego nie odkładał bo był sam wiec na co mu było... a teraz oboje nie pracujemy więc pewnie przykryjemy dach może wstawimy okna no i bedziemy czekać może mąż na wakacje wyjedzie za granice...;/ życie w PL;/\n10-12-15 20:09 #25325\nWitam nowe mamy!!!\nMoj tez ma ugadane w pracy, ze jak urodze, to od razu na 2 tyg urlopu idzie.\nVerka u Ciebie byly wciaz deserki I pewnie stad taka akcja ze wszystkim Amelka chce poznac stworce, a nie tylko jak zaglada co jakis czas I ja szturcha hihi\nmoja kolezanka ma na dzis termin, byla u b gina I zero rozwarcia, czeka dalej...\nja cos czuje, ze tez przenosze (oby nie) najbardziej sie boje tego, ze bedzie duza i popekam ostro :/ tylko to mnie przeraza a tak to juz sie doczekac nie moge...\n10-12-15 20:09 #25326\nehhh nie bede złośliwa bo nie chce sie z nia kłócić ;/ później by było jaka to ja niedobra jestem że jej chce na złość zrobić itd..\n10-12-15 20:09 #25327\nAnia nie przejmuj się teściowa ona pewnie z zazdrości patrzy jak dzisiejsze kobiety ciezarne mają dobrze. W sensie wyboru wszystkiego i możliwość l4 jeżeli jest taka potrzeba. W ciąży nie widać objawów czy nas coś boli czy nie więc sama wiesz na ile możesz sobie pozwolić. Nie daj się jeżeli naprawdę czujesz się fatalnie. Dobrze, że mąż jest po twojej stronie. Teściowej na pewno przejdzie. A ty się żal ile możesz w końcu od tego nas masz :-)\n10-12-15 20:12 #25328\nUFFFF udało mi się w koncu nadrobić\ncotton gratuluje, czekamy na zdjęcia !!! zdrówka dla Was\nveronika zaciskaj nogi, leż i odpoczywaj.\nIza śliczny zgrabniutki brzuszek, sukienka nr 2 super.\nmy powoli zdrowiejemy , choć córcia już do świat w domu. Jakoś nie potrafię się ogarnąć jak jest w domku, ale najważniejsze aby wyzdrowiała.\n10-12-15 20:12 #25329\nfuck, zapomniałam hasła do luxmedu, jak wpisuje dane do odzyskania to też się nei zgadzają, o co kaman?\n10-12-15 20:13 #25330\nAniu współczuje, ale 3mam kciuki żeby budowa przebiegała szybciutko Verka właśnie deserki były i Amelka już się pcha.. chyba nie będzie w takim razie wgl u mnie deserków hahaha


„Sezon drugi” – Max Czornyj. O czym jest książka? Recenzja\nDodano: 26 stycznia 2021, 15:17 0\nKrwawe zbrodnie, wyszukane tortury i trudne do rozwikłania zagadki. Do tego typu wątków przyzwyczaił nas Max Czornyj, który w najnowszej powieści udowadnia, że daleko mu do schematyzmu. „Sezon drugi” to świeża historia, pod koniec zmuszająca odbiorcę do przemyślenia na nowo wszystkiego, co poznał przez kilkaset stron książki.\n„Ewa dostaje zaproszenie do udziału w reality show, którego pierwszy sezon zakończył się tragedią. Dlaczego spośród tysięcy chętnych wytypowano właśnie ją? Co ma wspólnego z kobietą, która w nim wystąpiła? Co jest prawdą, a co fałszem w domu obserwowanym przez setki kamer?” – pyta wydawnictwo Filia w opisie „Sezonu drugiego”. Czytelnik sięgający po nową powieść Maxa Czornyja już od początku zadaje sobie podobne pytania, a autor krok po kroku serwuje odpowiedzi. Żeby nie było za łatwo robi to jednak w charakterystyczny dla siebie, pełen zwrotów akcji, sposób.\nKrótkie rozdziały, dynamiczna akcja\nOprócz wspomnianej Ewy na kartach powieści pojawia się troje bohaterów: Sara, Adam i Michał. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia kobiet, które dzielą się przeżyciami z planu reality show. Krótkie i dynamiczne rozdziały stanowią fragmenty ich opowieści, które przeplatają się i już od początku zmuszają czytelnika do poszukiwania punktów wspólnych. O ile historia jest wartka i nie nudzi, o tyle początkowo można mieć problem z ułożeniem sobie w głowie szybko zmieniających się wątków. Po pewnym czasie i głębszym poznaniu bohaterów przychodzi to jednak naturalnie.\nOsadzenie akcji na planie programu telewizyjnego, którego uczestnicy są obserwowani przez ukryte kamery, jest intrygującym i świeżym zabiegiem. Czornyj zyskuje więc już samą koncepcją, a stopniowane powoli napięcie tylko potwierdza wrażenie, że historia jest przemyślana i spójna. Po pewnym czasie akcja jednak przyspiesza, a czytelnik rozpoczyna „jazdę bez trzymanki” , która przy odrobinie dekoncentracji czy przeoczeniu rozdziału może zakończyć się bolesnym wykolejeniem.\nDużo się dzieje przede wszystkim na ostatnich kartach powieści, a otwarte zakończenie stawia przed czytelnikiem kolejne pytania. Co było prawdą, a co fikcją? Kto stoi za organizacją reality show i jakie ma motywy? I wreszcie – do czego zdolny jest człowiek, który przeżył osobistą tragedię?\nIstotnym aspektem „Sezonu drugiego” staje się psychologiczna analiza jego bohaterów. Postaci kreślone przez Czornyja są wyraziste i mają na koncie bolesne doświadczenia. Niektóre ich zachowania lekko trącą obłędem, a chęć przypodobania widzom wymusza pewną wyszukaną grę. „Kim jesteśmy? Czy istotne jest to, jak postrzegamy samych siebie, czy jak postrzegają nas inni?” - pyta Czornyj, a jego najnowsza powieść jest próbą zastanowienia się nad maskami zakładanymi przez nas każdego dnia.\nAutor przyzwyczaił nas do krwawych opisów, które spędzały sen z powiek i odbierały apetyt. Tym razem zrezygnował z brutalnych wątków, co z pewnością ucieszy co wrażliwszych czytelników. Co najważniejsze, nie obniżył przy tym poziomu językowego powieści, która cechuje się swego rodzaju prostotą i naturalnością. Całość czyta się po prostu dobrze i skłania do refleksji nad rzeczywistością, którą tak łatwo zafałszować chęcią zdobycia popularności czy wzbogacenia się.


Cykl seminariów technicznych dla studentów - Moc Technologii na AGH - na finiszu - newss.pl\nSTART INTERNET/ TELE / IT Cykl seminariów technicznych dla studentów - Moc Technologii na AGH - na finiszu\nNa kolejnych spotkaniach prelegenci szczegółowo omawiali już konkretne technologie wspierające produkcję. Studenci na przykładach realnych wdrożeń mieli okazję zapoznać się z budową inteligentnych systemów sterowania, które m.in. zapobiegają nieprzewidywanym przestojom\nCzym jest przyjazna robotyka? Ważnym obszarem dla każdego przedsiębiorstwa produkcyjnego jest inwestycja w robotyzację. Wykorzystaniu robotów przemysłowych organizatorzy dedykowali przedostatnie spotkanie Mocy Technologii.\nJak maluje się przyszłość IT w industrialnym świecie? Tego dowiedzieli się uczestnicy podczas ostatniego spotkania, które odbyło się w poniedziałek 3. czerwca.\nProwadzący wykład „Technologie informatyczne w przemyśle” - Artur Talaga, specjalista ds. oprogramowania przemysłowego w firmie ASTOR, przybliżył funkcje i kategorie rozwiązań, służących do wizualizacji i raportowania w aplikacjach przemysłowych, w tym m.in.: systemów HMI/SCADA, MES/EMI, komputerów przemysłowych czy paneli operatorskich. „Ponieważ o systemach informatycznych nie da się mówić "na sucho" - prezentuję uczestnikom przykładowe aplikacje wizualizacyjne i inne popularne narzędzia, których funkcjonalność dokumentuję konkretnymi przykładami wdrożeń." – opowiada Artur Talaga.\n„Konfrontacja wiedzy wyniesionej ze studiów z prezentacją najnowszych rozwiązań stosowanych w przemyśle z pewnością ukierunkuje przyszłych inżynierów na właściwe ścieżki kariery i rozwoju.” – komentuje Rafał Wędrychowicz z Koła Naukowego INTEGRA, Ambasador firmy ASTOR na AGH. „Największą wartość dla studentów stanowi prezentacja nowoczesnego sprzętu oraz możliwość własnoręcznego sterowania robotem przemysłowym. Niewątpliwym atutem spotkań są dyskusje ze specjalistami, zajmującymi się na co dzień nowoczesnymi technologiami.” – dodaje.\nOstatnie warsztaty „Moc technologii na AGH”: 3 czerwca – Technologie informatyczne w przemyśle


MZ KLUB POLSKA :: Zobacz temat - W którym miejscu moge skrócic wydech ETZ 150\nMZ KLUB POLSKA Strona Główna » Strefa MZ » Warsztat » Zasilanie/wydech » W którym miejscu moge skrócic wydech ETZ 150\nW którym miejscu moge skrócic wydech ETZ 150\nWysłany: 2018-03-25, 10:17\nNo właśnie tylko pytanie czy był liczony. Pojemność to pół biedy bo można policzyć aktualną i powyginać tak aby pojemość była taka sama. Pytanie czy ilość wygięć i kąt wygięć ma wpływ na pracę silnika?\nDyfuzor zostałby bez zmian, powyginałbym kolanko.\nWysłany: 2018-03-25, 13:16\nPytanie czy ilość wygięć i kąt wygięć ma wpływ na pracę silnika?\nWysłany: 2018-03-26, 19:00\nA jest ktoś na forum kto by mi ogarnął policzenie wydechu i podesłanie wymiarów?\nWysłany: 2018-03-26, 19:36\nNa innym forum znam, jak zmienisz kryterium poszukiwań to odezwij się, dam Ci namiar\nNo może trochę się źle wyraziłem, miałem na myśli ogólnie czy ktoś jest w stanie to wyliczyć lub zna kogoś takiego.\nWysłany: 2018-03-27, 00:18


Gołąbki: Mróz nie zatrzymał biegaczy | Głos Wielkopolski\nGołąbki: Mróz nie…\nGołąbki: Mróz nie zatrzymał biegaczy\nRobert Domżał 12 lutego 2012, 14:26\n550 biegaczy wyruszyło z miejscowości Gołąbki koło Trzemeszna na liczącą 15 kilometrów trasę www.maratony polskie.pl\nO godzinie 11.00, kiedy rozpoczynali bieg na termometrach było minus 10 stopni Celsjusza. Mimo to blisko 550 biegaczy wyruszyło z miejscowości Gołąbki koło Trzemeszna na liczącą 15 kilometrów trasę dziesiątego już Zimowego Biegu Trzech Jezior. Większość zawodników ubrana była jak przystało na zimowe warunki w czapki, rękawice, długie rękawy i zimowe leginsy. Zdecydowana też większość biegła w butach typowych dla przełajów. Byli jednak i tacy, którzy wybrali buty z kolcami i krótkie spodenki. Jednym z nich był Mykoła Rudyk z Ukrainy, jak się później okazało triumfator jubileuszowego biegu.\nPo starcie, przez blisko dwa kilometry zawodnicy biegli całą szerokością drogi, a kawalkada rozciągnęła się na około dwieście metrów. Od startu też na czele byli dwaj zawodnicy czyli Mykoła Rudyk z Ukrainy oraz Marcin Sajek z Poznania.\n- Kryzysu nie miałem, ale muszę przyznać, że nie byłem w stanie zmniejszyć dystansu, jaki dzielił mnie od pierwszego zawodnika. Żałowałem też, że wybrałem buty z kolcami, ponieważ na trasie nie było aż tak dużo śniegu. W wielu za to miejscach nawierzchnia była albo asfaltowa albo mocno zmrożona. Biegnąc, nie czułem też zagrożenia ze strony zawodników biegnących za mną - mówi Marcin Sajek. Poznaniak biega od jedenastu lat. W kwietniu tego roku chce wystartować w Mistrzostwach Polski w maratonie rozrywanych w Dębnie. Już teraz trenuje siedem razy w tygodniu. Najczęściej można go spotkać na trasie Rusałka-Strzeszynek-Kiekrz.\nOrganizatorzy biegu mieli powody do radości. Wśród najszybszych zawodniczek młodszego pokolenia znalazła się Katarzyna Grzesik, mieszkanka wsi Gołąbki, gdzie bieg się zaczął.\n- Znam dobrze tą trasę, bo często na niej trenuje. Lubię ją za to, że jest urozmaicona. Są na niej i podbiegi i takie odcinki, gdzie się delikatnie zbiega. Dzisiaj biegło się ciężko. Zimne powietrze nie ułatwiało oddychania, ale jestem zadowolona z wyniku - mówi Katarzyna Grzesik, triumfatorka biegu w kategorii K1, na co dzień zawodniczka bydgoskiego Zawiszy.\nJednym z najstarszych zawodników był Jerzy Połczyński, który mimo siedemdziesięciu lat piętnastokilometrową trasę przebiegł w 1 godz. 18 minut i 13 sekund. Wystarczyło to na zajęcie drugiego miejsca w kategorii M70. Najszybszy był Mieczysław Dobrenko ze Sztumu, rocznik 1942 - 1 godz. 9 min. 59 sek. Na trzecim miejscu stanął na podium 76-letni poznaniak Wojciech Grochocki. Uzyskał on czas 1 godz. 25 min. 53 sek.\n- To, że biegam to zasługa kolegów. Namówili mnie bodaj pięć lat temu. Dzięki temu, że regularnie trenuję spadło mi ciśnienie, więc lepiej się czuję mówi Jerzy Połczyński. Poznaniak zapowiada, że w maju ponownie zawita do Trzemeszna. Tym razem na półmaraton.\nZ dziesięciu edycji Zimowego Biegu Trzech Jezior największą frekwencję miał ten z roku 2009. Wystartowały w nim 654 osoby. Najwięcej śniegu było w roku 2010. Miejscami zalegał na wysokość pół metra. Znaczną część trasy odśnieżono pługiem, a następnie posypano piaskiem. Przez kilka lat w ramach biegu rozgrywano Mistrzostwa Polski Grubasów. Tegoroczna edycja kojarzyć będzie się z 10 stopniowym mrozem. Dyrektor tegorocznego biegu Justyna Stankowska wcześniej sama uczestniczyła w siedmiu edycjach. 17 osób startowało we wszystkich dziesięciu edycjach biegu organizowanego przez Trzemeszno.\nImpreza wyróżnia się też szczególnymi medalami. Wykonuje je miejscowa firma Kulej.\nWYNIKI X ZIMOWEGO BIEGU TRZECH JEZIOR\n1. Mykoła Rudyk - Ukraina - 49 min 21 sek\n2. Marcin Sajek Poznań - 49 min 52 sek\n3. Marek Wojtas - Tuchola - 51 min 10 sek\nmichu77 17.02.2012 08:41:43\nSuper było!!! Mroźno, ale... super! ;)


JOKO Nigdy Więcej Przebarwień! - odżywka do paznokci\nSemilac Sharm Effect Lakier hybrydowy 623 Violet 7ml\nJOKO Nigdy Więcej Przebarwień! 10 ml odżywka do paznokci przywraca naturalny kolor wybiela pożółkłe paznokcie natychmiastowy efekt Nigdy więcej przebarwień! to jedna z odżywek szybkiego reagowania marki JOKO, które od razu przynoszą rezultaty.\nKod katalogowy: 4762\nwybiela pożółkłe paznokcie\nNigdy więcej przebarwień! to jedna z odżywek szybkiego reagowania marki JOKO, które od razu przynoszą rezultaty. Pomoże Ci jeśli borykasz się z przebarwieniami i pożółkłymi paznokciami. bardzo dobrze się sprawdzi również gdy stosujesz lakiery kolorowe, które nawet po zmyciu zostawiają nieestetyczny ślad przebarwienia. Ta odzywka zniweluje ten problem, dzięki niej możesz dalej używać lakierów w ulubionych kolorach. Odżywka tuszuje przebarwienia płytki paznokciowej. Wybiela pożółkłe paznokcie. Tworzy przezroczystą powłokę ochronną, która ma lekko różowy odcień zapewniający naturalny wygląd paznokci. Dzięki temu odżywka może być też stosowana samodzielnie zamiast bezbarwnego lakieru.\nJeśli chcesz poznać opinie o produkcie, kliknij w link\nAutor: Andżelika, Małe Pułkowo\nPiękny naturalny kolor paznokcia, gorąco polecam.


ANIMALKINGDOM - OFF Piotrkowska Center\nRodzinna firma jubilerska, która łączy w sobie współczesny design z tradycyjnymi technologiami tworzenia biżuterii. Pragnie uchronić tradycję jubilerską przed zapomnieniem i przywrócić biżuterii jej pierwotne znaczenie.\nBiżuteria ANIMALKINGDOM projektowana jest z niezwykłą dbałością o detale z motywami zwierzęcymi. Ręcznie wykonywane i precyzyjnie wykończone bransoletki, kolczyki, naszyjniki i pierścionki powstają według Waszych projektów z dowolnym zwierzakiem z kolekcji. Dzięki starannie wyselekcjonowanym materiałom, takim jak srebro, połyskujące łańcuszki i naturalne kamienie, biżuteria nabiera szlachetnego charakteru. Gotowe projekty pakowane są misternie w pudełeczka z tłoczonym logo.\nMarka zrodzona z marzeń, przyjaźni i pasji. Stworzona w 2011 roku przez Dorotę Kempko, absolwentkę kierunku Projektowanie Biżuterii Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, do której w kolejnych latach dołączyła Gosia Waluś, absolwentka tej samej uczelni. Działalność stale rozrastającego się zespołu jest również od samego początku wpisana w naturę. Świat zwierząt był inspiracją do powstania pierwszej kolekcji oraz nazwy marki. Do tej pory projekty są skupione wokół natury, nieprzerwanie inspirującej bogactwem form oraz symboliki.\n+48 797 375 588


Cyber.mil.pl - Narodowe Centrum Bezpieczeństwa Cyberprzestrzeni\nNarodowe Centrum Bezpieczeństwa Cyberprzestrzeni jest wyspecjalizowaną, elitarną jednostką podległą Ministrowi Obrony Narodowej, odpowiadającą za kluczowe obszary związane z konsolidacją kompetencji i zasobów resortu w zakresie kryptologii i cyberbezpieczeństwa.\nNCBC kultywuje chlubne tradycje Biura Szyfrów, które podczas II Wojny Światowej opracowało narzędzia służące do rozszyfrowania Enigmy. Okazało się to nieocenionym wsparciem dla Aliantów w walce z III Rzeszą.\nWspółcześnie w NCBC wykorzystywana jest wiedza ekspercka, specjalistyczny sprzęt, najnowocześniejsze technologie oraz metody działania.\nW zespole NCBC znaleźli się najwyższej klasy specjaliści zarówno pracownicy cywilni, jak i żołnierze.\nProwadzą oni operacje w cyberprzestrzeni w trybie 24/7/365 – analizują, monitorują i wyznaczają nowe kierunki oraz techniki działań, aktywnie reagują w przypadku incydentów naruszających bezpieczeństwo sieci i jej użytkowników.\nW NCBC kwalifikacje personelu podnoszone są w oparciu o motywujący system wysoko wyspecjalizowanych szkoleń oraz poprzez udział w prestiżowych ćwiczeniach w kraju i za granicą, takich jak: Locked Shields, Combined Endeavor, Crisis Management sXercise, Coalition Warrior Interoperability eXercise, Cyber Coalition, Crossed Swords. Zespół NCBC odnosi na tym polu wiele sukcesów i zdobywa uznanie sojuszników.\nW ramach planowanej konsolidacji potencjału i zasobów jednostek resortu ON, Inspektorat Informatyki został w marcu 2019 r. podporządkowany pod Narodowe Centrum Bezpieczeństwa Cyberprzestrzeni.


Bielenda Professional - Krem normalizująco-matujący do twarzy 150ml\nBielenda Professional Krem normalizująco-matujący do twarzy Cera mieszana i tłusta Pojemność : 150ml matuje, nawilża, chroni przed UV, zwęża pory, redukuje wydzielanie serum, przeciw pryszczom. Krem normalizująco-matujący to pielęgnacyjny preparat,\nKod katalogowy: 9955\nKrem normalizująco-matujący do twarzy\nredukuje wydzielanie serum,\nKrem normalizująco-matujący to pielęgnacyjny preparat, polecany w szczególności dla osób z cerą tłustą i mieszaną. Krem zawiera w swoim składzie składniki aktywne, które matują i nawilżają skórę. Chroni przed szkodliwym wpływem promieniowania UV. Ponadto reguluje wydzielanie serum, zapobiega powstawaniu pryszczom, a także zmniejsza widoczność porów skóry. Natychmiast po aplikacji skóra staje się matowa i wygładzona.\nSposób użycia: Krem nanieść na twarz, dekolt i szyję, delikatnie wmasować. Stosować na zakończenie zabiegów.


SPRZECIW DLA BUDOWY DROGI EKSPRESOWEJ S7 PRZEZ MIASTO MYŚLENICE - Petycjeonline.com\nPodziel się na Facebooku (367)\nul. Wronia 53, 0-874 Warszawa\nzaproponowanej przez GDDKIA w studium korytarzowym 27.01.2022\nWyrażamy zdecydowany sprzeciw wobec szokującej propozycji usytuowania drogi\nekspresowej S7, która ma przebiegać przez miasto Myślenice, w bezpośrednim\nsąsiedztwie centrum i wśród terenów mieszkaniowych. GDDKiA nie przedstawiło\nżadnej alternatywy - wszystkie sześć propozycji przebiega w tym samym miejscu,\nprzez miasto (!), po jego zachodniej stronie, odcinając Myślenice od jedynych\nterenów zielonych (wzniesienia / lasy Mikołaj i Dalin).\nOtrzymaliśmy propozycję najgorszą z możliwych, niszczącą miasto, ponieważ przy wytyczaniu trasy przez Myślenice nie wzięto pod uwagę obiektywnych czynników, które powinny być kluczowe:\n1. Przewietrzanie miasta. Myślenice leżą w sposób szczególny, w dolinie między dwoma pasmami wzgórz, dolina rozciąga się w kierunku wschód-zachód. Miasto jest podzielone na wyraźne strefy funkcjonalne i to właśnie po zachodniej stronie (od Zakopianki) są zlokalizowane tereny mieszkaniowe min.: os. 1000-lecia, dzielnice domów jednorodzinnych: Górne Przedmieście, osiedle Dąbrowskiego, Wybickiego i Sikorskiego oraz centrum miasta, łącznie kilkanaście tysięcy ludzi, ok. 80% mieszkańców miasta. Przez ponad 200 dni w roku wieją tu, doliną, wiatry zachodnie. W przypadku usytuowania arterii tranzyt. w mieście po zachodniej stronie, między w/w pasmami wzgórz, cała uciążliwość drogi (spaliny, zanieczyszczenia, hałas), wraz z wiatrami zachodnimi, przeniesie się na ww. tereny mieszkalne i centrum miasta położone w dolinie, zamkniętej z kolei od wschodu ”zakopianką”. Wszelką infrastrukturę, która może być uciążliwa dla miasta i jego mieszkańców oraz powodować zagrożenie dla zdrowia, powinno się lokować od zawietrznej, w miejscu, gdzie wiejące wiatry nie będą przenosić zanieczyszczeń i hałasu w kierunku osiedli mieszkaniowych i centrum Myślenic, czyli poza miastem lub pod ziemią. Po realizacji takiej inwestycji, niewielkie miasto byłoby zamknięte dookoła przez drogi szybkiego ruchu.\n2. Zielone płuca Myślenic. Planowana droga S7 przebiegająca w bezpośrednim sąsiedztwie osiedli mieszkaniowych odcina miasto od głównych i jedynych połączonych z miastem bezpośrednio obszarów zielonych, z których korzystają myśleniczanie. Lasy w pasmach Dalinu, Plebańskiej Góry i Mikołaja stanowią tereny rekreacji, codziennych spacerów mieszkańców osiedli domów i bloków. Tereny te mają niepowtarzalne walory krajobrazowe i przyrodnicze oraz ze względu na wyżej wspomnianą różę wiatrów, jako zielone płuca miasta zasilają je w czyste powietrze. Droga ekspresowa o bardzo dużym natężeniu, doprowadzi do dewastacji tych terenów, środowiska i pozbawi mieszkańców osiedli dostępu do obszarów zielonych. W sytuacji starań uwolnienia się od smogu, miasta o tak dużym potencjale turystycznym jak Myślenice, poprowadzenie tej drogi w ten sposób zakrawa na żart.\n3. Zablokowanie rozwoju miasta. Jedyne rezerwy pod planowy rozwój nowego budownictwa mieszkaniowego Myślenic znajdują się na terenach zachodnich miasta połączonych z ww. terenami zielonymi. Ze względu na występujące ograniczenia dla potencjalnej zabudowy: od południa i północy pasma wzgórz; od wschodu i północy obecna droga krajowa nr 7 - Zakopianka, która oddziela miasto od terenów przemysłowych, zlokalizowanych po stronie wschodniej; jedyne możliwe kierunki planowej rozbudowy miasta i lokalizowania zabudowy mieszkaniowej od strony zachodniej zablokuje zaproponowany przebieg drogi ekspresowej S7.\n4. Realizowane inwestycje komunikacyjne. Gmina Myślenice prowadzi obecnie w zaawansowanym etapie budowę węzła na DK 7- Zakopiance w Jaworniku, który wraz z zaproponowanym w studium korytarzowym węzłem S7 przy stacji Orlen będzie skupiskiem potężnych żelbetowych konstrukcji - praktycznie węzeł jeden przy drugim, dewastując małe, urokliwe miasto jakim są Myślenice.\nProjektowane jest połączenie kolejowe relacji Kraków-Myślenice – planowana budowa S7 (sposób prowadzenia i ewent. celowość) powinna zostać skoordynowana z tą inwestycją.\nPonadto w „Streszczeniu Studium korytarzowego dla inwestycji pod nazwą ‘Budowa drogi ekspresowej S7 Kraków–Myślenice GDDKiA’” (str. 30) podano informację, iż inne rozwiązania przebiegu S7 zostały odrzucone, ponieważ zostały ocenione jako nieakceptowalne społecznie. Informacja ta jest niezgodna z prawdą. Nigdy nie odbyły się w tej sprawie żadne konsultacje - ani z władzami gminy, ani z jej mieszkańcami i sugerowanie, że usytuowanie tranzytu S7 w mieście, szczególnie od zachodu jest jakoby akceptowalne społecznie jest manipulacją.\nW związku z powyższym uważamy, że prowadzenie drogi S7 przez miasto Myślenice, a szczególnie przy najgęściej zaludnionych terenach mieszkaniowych w centrum i po zachodniej stronie miasta (w/w róża wiatrów i położenie w dolinie) jest niedopuszczalne. Stanowczo sprzeciwiamy się tym planom, domagamy się opracowania rozwiązań alternatywnych, a przede wszystkim odsunięcia tranzytu planowanej drogi ekspresowej od miasta, nie ingerującej w jego krajobraz oraz nie odcinania go od terenów zielonych.\nJoanna Szymula Skontaktuj się z autorem petycji\nPodpisując, upoważniam Joanna Szymula do przekazania informacji podanych przez mnie w formularzu osobom, które podejmują decyzje w niniejszej kwestii.


Konkurs Literacko - Fotograficzny "Wolność jest w nas …”\nDyrekcja Zespołu Szkół Technicznych w Turku oraz organizatorzy konkursu zapraszają do udziału w Powiatowym Konkursie Literacko - Fotograficznym ,,Wolność jest w nas…”. Celem przedsięwzięcia jest uczczenie 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę oraz rozbudzanie zainteresowania historią naszej Ojczyzny.\nKarta zgłoszeniowa - do pobrania\nRegulamin Powiatowego Konkursu Literacko - Fotograficznego ,,Wolność jest w nas…” upamiętniającego 100 - lecie odzyskania przez Polskę niepodległości.\nNiniejszy regulamin określa zasady organizacji Powiatowego Konkursu Literacko-Fotograficznego ,,Wolność jest w nas…” - organizowanego przez Zespół Szkół Technicznych w Turku - oraz warunki uczestnictwa.\n- uczczenie 100- lecia odzyskania niepodległości przez Polskę,\n- kształtowanie poczucia własnej tożsamości narodowej oraz postawy patriotycznej wśród młodzieży,\n- wzbudzenie zainteresowania historią kraju,\n- rozwijanie kreatywności i wrażliwości uczniów oraz ich uzdolnień artystycznych.\nKonkurs skierowany jest do słuchaczy TUTW, uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych Powiatu Tureckiego.\nPrzedsięwzięcie realizowane jest w dwóch kategoriach:\n- literackiej - wiersze inspirowane historią, zawierające refleksje dotyczące wolnej Polski,\n- fotograficznej - zdjęcia odzwierciedlające kultywowanie tradycji niepodległościowych oraz będące swobodną interpretacją tematu konkursu.\nW kategorii literackiej uczestnicy przysyłają maksymalnie trzy wiersze w trzech egzemplarzach maszynopisu.\nW kategorii fotograficznej - zgłosić można maksymalnie 3 zdjęcia (format 18x24).\nKażdy zestaw winien być opatrzony godłem ( hasłem- słowem). Dane osobowe autora na karcie zgłoszeniowej powinny znajdować się w kopercie oznaczonej tym samym godłem.\nWarunkiem udziału w konkursie jest przesłanie pracy konkursowej wraz z formularzem zgłoszeniowym na adres: Zespół Szkół Technicznych, ul. W. Milewskiego 3B, 62-700 Turek z dopiskiem na kopercie ,,Konkurs Literacko - Fotograficzny” lub doręczenie jej do sekretariatu szkoły - budynek B ( tel. kontaktowy 63 280 36 00).\nHonorowane będą tylko te wiersze oraz fotografie, które nie były wcześniej nigdzie publikowane i wystawiane.\nZgłoszenia do konkursu będą przyjmowane do 10 grudnia 2018 roku włącznie. W przypadku przesyłania pocztą o terminie zgłoszenia decyduje data doręczenia.\nDo każdej pracy musi być dołączony formularz zgłoszeniowy oraz zgoda na przetwarzanie danych osobowych.\nZgłoszone prace nie podlegają zwrotowi.\nUczestnictwo w przedsięwzięciu jest równoznaczne z akceptacją regulaminu i wyrażeniem zgody na przetwarzanie danych osobowych oraz publikowanie prac.\nOrganizator zastrzega sobie prawo publikowania prac bez wypłacania honorariów autorskich.\nZgłoszenie uczestników do konkursu jest dobrowolne i równoznaczne z akceptacją postanowień regulaminu.\nPrzystąpienie do konkursu równoznaczne jest z wyrażeniem zgody na przetwarzanie danych osobowych uczestnika w rozumieniu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2018 r. poz.1000) oraz rozporządzenie parlamentu i rady UE z dnia 27.04.2016 r. w sposób zgodny z poniższym:\n- dane osobowe przetwarzane będą wyłącznie w celach związanych z organizacją i przeprowadzeniem konkursu,\n- organizator jest administratorem danych osobowych w rozumieniu przepisów prawa o ochronie danych.\nZ chwilą zgłoszenia do konkursu pracy literackiej, uczestnik udziela zgody na jej wydruk w okolicznościowej antologii.\nOceny zgłoszonych prac dokona jury w składzie:\n- p. Lech Lament,\n- p. Mariola Jankowska,\n- p. Maria Sulkowska,\n- p. Barbara Witkowska.\nDla laureatów w każdej kategorii przewidziano nagrodę za zajęcie I, II i III miejsca.\nNagrody będą miały charakter książkowy lub rzeczowy.\nDodatkowo 100 najlepszych wierszy będzie wydrukowanych w okolicznościowej antologii.\nUroczyste ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród nastąpi w dniu 18.12.2018 r. o godz.11.00 w auli ZST w Turku.\nOrganizator zastrzega sobie prawo do przedłużenia lub odwołania konkursu w przypadku wystąpienia okoliczności utrudniających jego przeprowadzenie.


Udało się dotrzeć do publikacji, w których mowa jest o kamienicy przy ul. P.O.W. 17. Okazuje się, że kamienica, w której mieści się kancelaria ma ciekawą historię.\nNa początku XX wieku dzisiejsza ulica P.O.W. nosiła nazwę Skwerowa. W latach trzydziestych przemianowano ją na POW, a po 1945 na Armii Ludowej. Dopiero w 1990 stała się ponownie ulicą Polskiej Organizacji Wojskowej.\nRóg POW i Jaracza w 1930 r.\nZachowało się niewiele dokumentów na temat dziejów kamienicy. Kiedyś teren, na którym stała kamienica należał do jakiegoś zakonu. Z wpisu do ewidencji zabytków wynika, że budynek zaprojektowany został przez Franciszka Chełmińskiego i wybudowany w 1895 roku. Potem dom ten kupiła rodzina Baierów. Karol Baier był znanym łódzkim chemikiem i wynalazcą. Za pieniądze uzyskane z wynalazków kupił kamienicę przy ul. POW 17. Grób jego rodziny, wykonany z czarnego granitu, jest jednym z okazalszych ma Cmentarzu Starym przy ul. Ogrodowej. Pierwsza wzmianka prasowa, w której znalazły się informacje o tym budynku pochodzi z 1 sierpnia 1914 roku i zamieszczona została w głównym wydaniu „Rozwoju” w artykule zatytułowanym „Europa w ogniu”. W artykule mowa jest o mieszkającym w naszej kamienicy dowódcy łódzkiego garnizonu armii rosyjskiej, generale-majorze Wasiljewie. Tego dnia ulicami Łodzi przeszła patriotyczna manifestacja ludności żydowskiej, chcącej wyrazić swe poparcie dla władzy państwowej oraz wiarę w szybkie zwycięstwo armii rosyjskiej w rozpoczynającej się wojnie. Fragment relacji: „…Następnie pochód skierował się w ulicę Dzielną (obecnie Narutowicza), po czym skręcił w Skwerową (obecnie POW) a jego czoło zatrzymało się przy rogu ulicy Cegielnianej (obecnie Jaracza). Tłum, który podczas trwania pochodu wciąż wzrastał liczebnie, otoczył gmach narożnej kamienicy (obecnie ulica POW 17), gdzie mieszkał dowódca łódzkiego garnizonu, generał-major Wasiljew. Gdy obie ulice wypełniły się ciżbą ludności żydowskiej na obszerny balkon wyszedł sam generał-major w towarzystwie swojego adiutanta oraz komendanta łódzkiej żandarmerii, podpułkownika S. W. Leontowicza. W drzwiach balkonu stanęło kilku innych oficerów łódzkiego garnizonu...” [źródło: Krzysztof R. Kowalczyński. Łódź 1914. Kronika oblężonego miasta.]\nDruga informacja zamieszczona była w Gazecie Łódzkiej 14 maja 2010 r. w artykule Anny Gronczewskiej „Kamienica z widokiem na dworzec”. Z tej publikacji można dowiedzieć się kto mieszkał po wojnie w poszczególnych mieszkaniach. Autorka relacjonuje rozmowę z p. Andrzejem Danowskim, instruktorem przewodnictwa PTTK, szefem Centrum Fotografii Krajoznawczej, który urodził się w naszej kamienicy. Tu mieszkali jego dziadkowie, rodzice i on ze swoją rodziną. Pan A. Danowski stwierdził, że gdyby ktoś chciał kiedyś nakręcić łódzką wersję serialu „Dom”, powinien wybrać dzieje mieszkańców kamienicy przy POW 17. "To taka kamienica jak z serialu „Dom”, wszyscy lokatorzy się znali, lubili, pomagali sobie".\nPo 1945 roku kamienica podzieliła los innych łódzkich kamienic. Przejęta została przez państwo. Właściciele kamienicy, państwo Baierowie, nadal mieszkali przy POW 17, ale musieli płacić czynsz za to, że zajmują lokal będący ich własnością. Pan Danowski doskonale pamięta powojennych mieszkańców domu.\nNa parterze, na froncie kamienicy, mieszkała Irena Zaniewska, siostra pani Baierowej. Była współwłaścicielką domu. W holu jej mieszkania stała piękna głowa jelenia.\nNa pierwszym piętrze, w lokalu w którym obecnie znajduje się Kancelaria Adwokacka mieszkali właśnie Baierowie, Andrzej Danowski mówi, że w domu Baierów stały zabytkowe meble, na ścianie wisiały obrazy Kossaka. Naprzeciw Baierów mieszkali Ostrowscy. Pan Ostrowski był szefem restauracji „Kolejowa” znajdującej się na rogu Kopernika i Żeromskiego.\nMieszkanie na drugim piętrze zajmowali państwo Michelini z córkami, które potem wyjechały za granicę. Kiedy Michelini wyprowadzili się z POW, lokal po nich zajął znany łódzki reżyser teatralny Jerzy Hutek, były dyrektor teatru Nowego w Łodzi, wraz z żoną Anną, aktorką. Drugie mieszkanie na tym piętrze, piękne 200-metrowe, jedyne w kamienicy, które po okupacji nie zostało podzielone, zajmowała rodzina p. Danowskiego. Dziadek p. Andrzeja, Czesław był adwokatem. Przed wojną pracował w tzw. Prokuratorii, która zajmowała się transakcjami Skarbu Państwa. Kiedy w 1945 roku przyjechał z Warszawy do Łodzi dla jakiegoś urzędnika nie było różnicy pomiędzy prokuraturą i prokuratorią, więc przydzielił panu „prokuratorowi” największe mieszkanie w kamienicy przy POW. Ojciec p. Andrzeja Czesław, trafił do oflagu. Uciekł z niego i zaciągnął się do armii generała Maczka. Po wyzwoleniu przyjechał do rodziców, którzy mieszkali już w kamienicy przy POW 17. Ujawnił się, ale dalej miał kłopoty. Ze względu na swoją przeszłość musiał zrezygnować z Politechniki Łódzkiej. Skończył szkołę inżynierską w Radomiu. Wiele lat pracował w łódzkich biurach projektowych. Był znanym łódzkim filatelistą, międzynarodowym ekspertem. Dziś jego imię noszą dwa koła filatelistyczne – młodzieżowe i przy ŁDK. Zakładał też Łódzkie Towarzystwo Przyjaciół Książki, działał w klubach filmowych.\nNa trzecim piętrze mieszkała lekarz ginekolog Maria Ostrowska-Sir. W domu miała gabinet i przyjmowała pacjentów. Wnętrza jej mieszkania i wiele należących do niej przedmiotów grało w polskich filmach. W jej mieszkaniu kręcono sceny ze „Stawki większej niż życie”, a należąca do niej metalowa, ładnie rzeźbiona lampka pojawiała się w co drugim odcinku tego serialu. W mieszkaniu pani Sirowej znajdowały się antyczne meble, miała też tzw. czeczotową sypialnię, do której również często zaglądali filmowcy. Mąż pani Marii był inżynierem. Naprzeciw Sirów mieszkał profesor Anatoliusz Więckowski, szef orkiestry wojskowej w Łodzi i jego córka z zięciem, dr. Jerzym Rudnym.\nNa parterze prawej oficyny mieszkali państwo Rolczakowie. Pan Rolczak był jubilerem. Należał do spółdzielni jubilerów, kierował jednym z zakładów jubilerskich w Łodzi. Bez przerwy SB przeprowadzało w jego mieszkaniu rewizje i szukało złota. Esbecy nigdy niczego nie znaleźli. Ale rewizje te były codziennością naszej kamienicy.Obok mieszkali Kusterowie. Byli właścicielami samochodu Ford Cortina, jednego z pierwszych w kamienicy. Przed nimi trabanta kupił dr Rudny. Tę Cortinę cały tydzień naprawiali, by w niedzielę rano wyjechać na wycieczkę za miasto. Bywało, że wracali z niej pchając auto.\nNa pierwszym piętrze prawej oficyny mieszkali Państwo Kapitułowie. Potem Kapitułowie wyprowadzili się do domków wojskowych przy ul. Kopcińskiego. Na drugim piętrze mieszkali Granosikowie, z zawodu chemicy, a na trzecim bardzo sympatyczna, wielodzietna rodzina Grzybkowskich.\nW lewej oficynie kamienicy były głównie drzwi kuchenne mieszkań frontowych. Na pierwszym piętrze mieszkał dozorca Józef Kobierski. Przypominał pana Popiołka z serialowego „Domu” Stróżował tu jeszcze przed wojną. Wieczorem zamykał bramę, rano otwierał. Sprzątał podwórko, klatki schodowe. Dokonywał różnych napraw w kamienicy, w domach lokatorów. Pan Józef mieszkał tu ze swoją żoną Marią. Nie mieli dzieci. Dozorca opowiadał, że do jego przedwojennych obowiązków należało napompowanie wody do zbiornika, który znajdował się na ostatnim piętrze kamienicy i pełnił rolę wieży ciśnień. W taki sposób w wodę zaopatrywała się większość łódzkich kamienic. Pan Józef wodę do zbiornika pompował z elektrycznej studni, która znajdowała się na podwórku. Po wojnie w kamienicy woda płynęła już z wodociągu. Pan Józef w piwnicy miał warsztacik i naprawiał wszystko. Za dodatkową opłatą nosił lokatorom nosił węgiel do mieszkań. Gdy w kamienicy były jeszcze balkony, to zawieszał na nich bloczek i za jego pomocą pociągał wiadra. Węgla nie trzymało się w piwnicy, ale też w mieszkaniach, w specjalnych skrzyniach zwanych węglarkami. Tak było do lat 70., kiedy założono centralne ogrzewanie. Gdy przychodziły mroźne dni dozorca chodził po lokatorach i mówił: „Nabierzta sobie wodę, bo o 22.00 zastawiam!” Wodę trzeba było n noc zakręcać, by nie zamarzła w rurach w mroźne dni. Andrzej Danowski mówi, że jego kamienica nie była duża, ale mieszkańcy się lubili i szanowali. Kiedy Granosikowie kupili pierwszy w kamienicy telewizor, wszyscy sąsiedzi przychodzili do nich oglądać filmy Hitchocka lub mecze.\nKamienica przy POW 17 była eleganckim domem. W oknach były witraże, ale przy którejś wymianie ram okiennych zniknęły. Schody we frontowej klatce wykonane były z białego marmuru. Kiedy zaczęły pękać, szczeliny wycementowano. W mieszkaniach były piękne sztukaterie i parkiety.\nZachęcam do szperania w różnych źródłach. Może uda nam się odtworzyć więcej szczegółów z historii tej kamienicy.


Czy życie bez prądu jest możliwe? - Och Boutique\nElektronika / Przez Henryk Jaworski\nFunkcjonowanie w dzisiejszych czasach bez prądu jest wręcz niemożliwe, no chyba że jesteśmy pustelnikiem mieszkającym w amazońskiej dżungli. Tam nauczono się żyć bez prądu, a wręcz rdzenni mieszkańcy tamtych terenów nie mają pojęcia o jego istnieniu. Jednak my nie mieszkamy w Amazonii tylko w Polsce tu prąd jest niezbędny.\nMożna by rzec, że zdarzające się po burzach przerwy w dostawie prądu, nawet krótkie, porównywalne są do żałoby narodowej. Dzisiejsze dzieci niestety nie wyobrażają sobie życia bez komputera, smartfona czy tabletu, do których działania potrzebny jest nam prąd, że kiedy go zabraknie to osobiście pojechałyby do elektrowni, pomajstrować przy pulpitach sterowniczych, żeby tylko przywrócić nadający im sens życia prąd. Jednak nie wiedzą one, że często tego typu awarie maja swoje źródło nie w elektrowniach, a w stacjach transformatorowych, w których uszkodzeniu ulegają rozdzielnice średniego napięcia oraz rozdzielnice niskiego napięcia. Tylko, prawda jest taka, że ta wiedza i tak do niczego im się nie przyda, bo nie posiadają umiejętności naprawy tych elementów, jakie mają wykwalifikowani pracownicy firm energetycznych. Na nich w takich kryzysowych momentach spada odpowiedzialność za przywrócenie sensu życia młodego pokolenia. W takich chwilach tracę wiarę w młode pokolenie i zastanawiam, dlaczego oni nie potrafią znaleźć sobie zajęć, tak jak robiliśmy to my kiedyś.\nNiepokojący jest fakt, że w ciągu zaledwie paru lat komputer i inne urządzenia elektroniczne wyparły ze świata dzieci najlepszą zabawkę jaką my mieliśmy w swoich czasach, czyli piłkę. Teraz dzieciaki wolą pograć w FiFę w domu niż pobiegać za piłką razem z kolegami na świeżym powietrzu. Osobiście uważam, że nie jest to dobry kierunek, ponieważ w ten sposób produkowane pokolenie robotów nie wychodzących z domu.


Koparka zmiotła passata. Kolizja na skrzyżowaniu ul. Zwycięstwa i Wyszyńskiego w Gliwicach – Gazeta Śląska\nKoparka zmiotła passata. Kolizja na skrzyżowaniu ul. Zwycięstwa i Wyszyńskiego w Gliwicach\nNa skrzyżowaniu ulic Zwycięstwa i Wyszyńskiego – w czwartek w południe doszło do kolizji, w której uczestniczyły trzy pojazdy – volkswagen passat, koparka i dodatkowo skoda.\nKoparko ładowarka jechała od strony Politechniki Śląskiej ulicą Wyszyńskiego, natomiast w kierunku Rynku ulicą Zwycięstwa poruszał się volkswagen passat kierowany przez 43-latkę. Z informacji policji wynika, że sygnalizacja w chwili kolizji była wyłączona. Kobieta powinna więc ustąpić pierwszeństwa. Nie zatrzymała się jednak na stopie i wjechała przed koparkę, która “zgarnęła” dużo lżejszy samochód na stojącą skodę.\n– W wyniku tego zdarzenia skończyło się na sinikach. Nikt nie ucierpiał praktycznie. Będzie to kwalifikowane jako kolizja. Oczywiście są straty materialne – mówi podinspektor Marek Słomski, oficer prasowy KMP Gliwice. – To obrazuje, że błąd ludzki może popełnić każdy, dlatego musimy skupić się na jeździe, a nie wpadać w rutynę, bo to zawsze rutyna powoduje tego typu sytuacje. Czyli jazda na pamięć, nie zwracanie uwagi na znaki – dodaje Słomski.\nWilcze Doły 2022\nOpole HK – Unia Oświęcim 9:3\nW Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym we Wrocławiu trwają szczepienia medyków i przygotowania do szczepienia seniorów. W ciągu...\nSąd Rejonowy w Oleśnie (województwo opolskie) zajmie się sprawą myśliwego oskarżonego o postrzelenie, w trakcie polowania,...


Na dobranoc w Do spania - Szafa.pl\nUwielbiam ubrania w kwiaty, większe lub mniejsze, wielobarwne lub w jednym kolorze.\nTego motywu nie mogło zabraknąć również na mojej koszulce nocnej i szlafroku:-)\nAmarantowa koszulka z dekoltem ozdobionym koronką. Satynowy szlafroczek w kwiatowy wzór.\nI można poczuć się jak na miękkiej łące pachnącej kwiatami.\nŻakiet marynarka damska zapinana na guzik MOE030 miętowa 130.00 zł Krótki żakiet z zameczkami MOE115 szary 139.00 zł Marynarka Mia Wild Snake 109.00 zł Długa asymetryczna elegancka marynarka damska czerwona S061 146.00 zł Długa marynarka damska bez klap i zapięcia niebieska S066 139.00 zł Żakiet klasyczny gładki 80.00 zł


Plan wyjazdu koniec lipca 16 Kutaisi-Batumi 3 dni | Forum Gruzja i Kaukaz\nPlan wyjazdu koniec lipca 16 Kutaisi-Batumi 3 dni\nDołączył: 10.02.2016 - 09:27\n10 luty, 2016 - 09:40\nWitam, planuję pojechać pod koniec lipca do Batumi na 3 dni (weekend). W Kutaisi lądujemy rano w sobotę, dalej planuję pojechać- czymś- do Batumi. Z powrotem muszę być najpóźniej w poniedziałek wieczorem lub w nocy. Będzie nas troje więc chyba najprościej wsiąść w marszrutkę, choć zastanawiam się nad pociągiem, nie znalazłam połączenia w godzinach porannych :( Dodam, że jest to mój pierwszy wyjazd do Gruzji, język rosyjski i angielski jest bardzo słaby w moim wykonaniu ;) Chcę zaplanować wszystko jak najlepiej żeby nie stresować się na miejscu ( jadę z córką 13 lat) Planuję noclegi pod namiotem. Stąd moje pytanie, czy w Batumi są pola namiotowe, może coś polecacie? Czy na dziko np. na plaży można się rozbić czy raczej muszę to sobie wybić z głowy? Jeśli macie jakieś sprawdzone sposoby dotarcia Kutaisi-Batumi i z powrotem chętnie skorzystam. Z góry dziękuję za wszystkie rady :)\n10 luty, 2016 - 13:54\nRe: Plan wyjazdu koniec lipca 16 Kutaisi-Batumi 3 dni\nNajszybciej dojedziesz marszrutką, ruszają bezpośrednio spod lotniska i czekają na przylatujące samoloty, a żeby dostać się na jakikolwiek pociąg musiałbyś najpierw pojechać ok. pół godziny na dworzec do Kutaisi i dopiero stamtąd próbować się wydostać dalej. Szkoda czasu i zamieszania.\n10 luty, 2016 - 17:02\nTak jak pisała Toja - Georgian bus prosto z lotnisk, albo wyjść na drogę przed lotniskiem i łapać stopa albo marszrutki jadące z prawej strony (będzie trochę taniej).\nBatumi jest jednak sporym miastem, więc rozbijanie się to raczej tylko poza centrum, albo w okolicy ogrodu botanicznego, albo za centrum w stronę Sarpi. Ale ceny noclegów niewysokie więc nie wiem czy warto kombinować :)\n11 luty, 2016 - 11:21\nDziękuję za odpowiedź. Również zastanawiam się czy warto kombinować z rozbijaniem namiotu, choć spanie na plaży to też frajda. Namiot tak czy siak będę miała, bo potem jedziemy na tydzień w okolice Shatili, tam mamy już wszystko zorganizowane :) Byłabym spokojniejsza, jakbym już wiedziała, że bez problemu dostaniemy się z lotniska do Batumi nie przepłacając na taxi. Czy taksówkarze mają tak samo opisane busy jak marszrutki, czy można ich jednak odróżnić? :roll: Czy są jakieś przybliżone rozkłady odjazdów marszrutek? Czy raczej zawsze trzeba czekać aż się zapełnią lub będą chętni?\n11 luty, 2016 - 14:13\nRozkłady jazdy marszrutek teoretycznie istnieją, ale najczęstsza praktyka jest "rusza jak się zapełni" (czyli zarówno wcześniej jak i później niż przewiduje plan). Taksówką jest co drugie auto, duża część ma na szyldu lub napis za szybą, ale niektóre to po prostu zwykłe samochody z kierowcą gotowym zawieźć Was dokąd tylko chcecie. W Kutaisi na lotnisku kierowcy marszrutek i taksówek obstąpią Was zaraz po przylocie, warto się targować o cenę, bo taksówkarze potrafią być bezczelni na maksa. Możecie też- tak jak pisał Kamilo- wyjść z budynku i łapać marszrutkę przy drodze, wtedy jest najczęściej taniej.\nCo do spania na plaży- w samym Batumi plaże są kamieniste, więc frajda żadna.\nOstatnio był(a): 12 miesięcy 4 dni temu\n11 luty, 2016 - 14:25\nJeśli zależy wam żeby szybko dojechać do Batumi to polecam Georgian Busa. Bilet można kupić przez internet. http://www.georgianbus.com/ Trochę drożej niż "zwykłą" marszrutą ale na pewno pojedziecie bezpośrednio zaraz po przylocie.\nRe: prezenty 4 tyg. 1 dzień temu


Trwają prace nad nowym statutem UMK. Pracownicy uczelni boją s ... - Polskie Radio PiK\n2019-01-22, 19:49 Monika Kaczyńska\nWydział Nauk Pedagogicznych UMK w Toruniu. Fot. wikipedia.pl\nNie będzie zwolnień ani likwidacji wydziałów na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.Trwają prace nad nowym statutem toruńskiej uczelni.\nZmiany są związane z ustawą o szkolnictwie wyższym, tzw. "Konstytucją dla Nauki". Część pracowników martwi się o los swoich wydziałów. W doniesieniach medialnych pojawia się informacja o likwidacji Wydziału Nauk Pedagogicznych, Wydziału Nauk o Ziemi oraz Wydziału Politologii i Studiów Międzynarodowych. Pracownicy tego ostatniego przygotowali stanowisko, w którym m.in.proponują utworzenie Wydziału Nauk Społecznych. - Nowe przepisy obligują nas do łączenia dyscyplin - wyjaśnia Ewa Walusiak-Bednarek x biura prasowego UMK.\nPod koniec stycznia planowane jest spotkanie z pracownikami uczelni. Komisja statutowa ma się wówczas odnieść do wszystkich zgłoszonych uwag. Nowy statut ma wejść w życie 1 października. W związku z planowanymi zmianami oświadczenie do ministra nauki i szkolnictwa wyższego Jarosława Gowina skierował senator Platformy Obywatelskiej Przemysław Termiński. Pyta w nim m.in. o to, jak szef resortu widzi przyszłość takiej dyscypliny naukowej jak politologia.\nTrwają prace nad nowym statutem UMK. Pracownicy uczelni boją się zmian. (Popołudnie z nami)\nTagi: UMK, statut uczelni, zmiany


POTWORY Z GŁĘBIN - TAJEMNICA MORSKICH ODCHŁOANI I BIBLIJNE PRZEPOWIEDNIE OJCA KLIMUSZKO. -\nPOTWORY Z GŁĘBIN – TAJEMNICA MORSKICH ODCHŁOANI I BIBLIJNE PRZEPOWIEDNIE OJCA KLIMUSZKO.\n25 czerwca 2021 3 lipca 2021\nPlaneta Ziemia to miejsce w kosmosie, gdzie istnieją wielkie połacie wody, a wnich istoty żywe. Morza pokrywają większą część powierzchni kuli ziemskiej. Średnia głębokość mórz zawiera się pomiędzy 3700 metrów, a 4300 metrów.\nW tak ogromnych zbiornikach można ukryć wszystko ! Mogą tam istnieć całe miasta-bazy, ale i nieznane ludzkości gigantyczne (przedpotopowe) istoty. Tylko tam mogły przetrwać jakieś niewyobrażalne dla nas byty. Mogło się tak zdarzyć, bo to wody zalały całą Ziemię w czasie globalnego kataklizmu, nazywanego „potopem Noego”\nAmerykańska instytucja National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) w roku 1997 zarejestrowała podwodny dźwięk ultraniskiej częstotliwości nieznanego pochodzenia, nazwano go „bloop”. Dźwięk został zarejestrowany kilkakrotnie przez wojskowy system Sound Surveillance System i został umiejscowiony w odległym punkcie na Pacyfiku, na zachód od południowego krańca Ameryki Południowej.\nNOAA opisuje bloop jako dźwięk o wzrastającej przez ponad minutę częstotliwości, zarejestrowany przez wiele czujników odległych do pięciu tysięcy kilometrów od miejsca jego wystąpienia.\nNaukowcy NOAA wykluczają, aby dźwięk mógł być wywołany przez wytwory myśli technicznej człowieka, jak chociażby okręty podwodne czy bomby, jak również znane ludzkiej nauce organizmy morskie. Jest on kilkukrotnie silniejszy od najgłośniejszego znanego dotychczas dźwięku pochodzenia biologicznego, wydawanego przez płetwala błękitnego. NOAA zarejestrowała jeszcze pięć innych dźwięków nieznanego pochodzenia, którym nadano nazwy Julia, Train, Slow Down, Whistle i Upsweep.\nCzym więc były tajemnicze „pomruki”, albo raczej co, lub kto wydały z siebie straszne, lub może bardziej niż tajemnicze, dzwięki ? Zacznijmy od tego, że w grudniu 2017 roku New York Times opublikował szokujący artykuł ujawniający tajemniczy program Pentagonu poświęcony UFO, tzw. Program Identyfikacji Zaawansowanych Zagrożeń Lotniczych (AATIP).\nW zaprezentowanej rozmowie były pracownik wywiadu wojskowego i agent specjalny, Luis Elizondo, potwierdził istnienie tajnego UFO projektu rządowego. W sześcioodcinkowym telewizyjnym serialu na kanale HISTORY channel Elizondo po raz pierwszy otwarcie rozmawia na ten temat z iluminacką gwiazdą show biznesu Tomem De Longe, współtwórcą i prezesem ufonautycznej organizacji To The Stars Academy, chcącej pozyskać od ufonautów magiczną technologią (i zbudować cywilizację UFO humanoidów) oraz Chrisem Mellonem, byłym zastępcą Sekretarza ds. Obrony i Wywiadu.\nW programie ujawnia się istnienie licznych, niezwykłych i prowokujących zdarzeń z udziałem istot UFO, a także rozpoczyna fascynujące śledztwo w sprawie wielu tajemniczych UFO incydentów na Oceanach i morzach całego świata, w którym uczestniczyła marynarka wojenna USA ! Coś się działo dziwnego w czasie ćwiczeń wojska. Są nagrania, zeznania świadków, wojskowych inzynierów i innych specjalistów armii USA.\nIstoty i pojazdy UFO czegoś „szukały” w morskiej głębinie ! Coś się działo pod powierzchnią wody. UFO przybyło z innego wymiaru, albo z kosmosu, by coś „nadzorować” w (morskiej) otchłani ! Ktoś się w niej ukrywa ? Ktoś spoza Ziemi prowadzi jakąś tajną akcję w morzach i oceanach ?\nKtoś, lub coś z głębin bardzo sprowokowało UFO istoty, nagle przybyły całą gromadą nad Ocean by coś tam „badać”. Jakaś bliżej nie rozpoznana morska kipiel mocno buzowała, w jednym miejscu morza, a wokoło latały pojazdy UFO, co zostało potwierdzone przez wojskowych pilotów w czasie jednego z incydentów.\nCzy to jest ciekawe ? Jeszcze jak, ale jeszcze bardziej ciekawe rzeczy od tych znajdziemy w Świętym Starożytnym Przekazie – Biblii.\nSprawa jest o wiele bardziej tajemnicza, jak to zwykle bywa z Pismem Świętym. Najbardziej wspaniała jest tajemnica kiedy możemy ją kontemplować, a ku temu właśnie zmierzamy. Prosimy byście szanowni państwo zaczęli kontemplację od „przestworu”, bo to jest wręcz niebywale trafne tłumaczenie rabina Cylkowa, oczywiście naszym skromnym zdaniem: „I uczynił Bóg przestwór i przedzielił między wodami, które pod przestworem, a wodami, które nad przestworem. I stało się tak.” Rodzaju 1:7\nMamy więc „dwa wodne światy”, a na Ziemi, w otchłani coś się mocno dzieje. Dlatego zajrzyjmy do Ks. Rodzaju 1:21 gdzie czytamy tak („kto czyta, niech rozumie” Ew. Mateusza 24:15): „Tak więc stworzył Bóg wielkie potwory i przeróżne pełzające istoty. Nimi – stosownie do ich rodzajów – zapełniły się wody. Stworzył też istoty skrzydlate stosownie do ich rodzajów – i uznał to Bóg za dobre.”\n– przekład dosłowny Ewangelicznego Instytutu Biblijnego, zgodny z Cylkowem i innymi, ale nie wszystkie przekłady, to znaczy bibliści, uważają, że w tym miejscu powinno być słowo „potwory„, proszę spojrzeć na poniższą grafikę porównawczą przekładów:\nSkoro mniejsza część biblistów nie podzielała większej części tłumaczy, odnośnie słowa „potwory” i przełożyła to jako „wieloryby” (sic!), to sięgnijmy do specjalistów, czyli do rabinów. Żydowscy rabinaccy mędrcy, oprócz Cylkowa, tłumaczą to następująco: „I stworzył Bóg wielkie potwory morskie…„,\nW angielskim tekście, mamy zdania z żydowskiej Haggady-Aggady. Haggada to opowiadanie wchodzące w skład rabinicznej egzegezy Biblii i Talmudu, rodzaj midraszu. Hagady są opowiadaniami zbudowanymi na podstawie historii biblijnych zawierającymi komentarze i szczegóły uzupełniające fabułę. Jak państwo widzą, jest tam napisane wyjaśnienie odnośnie „potworów morskich„. (Tak jak poniżej w polskim przekładzie interlinearnym Biblijnej serii Vocatio! Widać wyraźnie, że chodzi o POTWORY !)\nZdaniem rabinackich mędrców, biblijny zwrot „potwory morskie„, odnosi się to do Lewiatana i jego partnera(!), ponieważ stworzył je Bóg jako mężczyznę i kobietę, a on zabił kobietę i posolił ją dla sprawiedliwych w przyszłości, bo gdyby się rozmnażali, świat nie mógłby istnieć z ich powodu. Brakuje ostatniej hebrajskiej litery „yud” oznaczającej liczbę mnogą, stąd implikacja, że Lewiatan nie pozostał jako dwie istoty, ale że jego liczba została zmniejszona do jednego.\nTargum Neofiti również przekazuje nam w tym wersecie liczbę „dwóch potworów” ! Kto przebywa w otchłani ? Co tam się wyprawia ? UFO inteligencje potrafią przemieszczać się w wodzie z niewiarygodną szybkością, co potwierdzają wojska rosyjskie, jak i amerykańskie. Coś się dzieje w otchłani, i to bardzo…\nNiezwykłe rzeczy, prawda ?! No, ale jest jeszcze ciekawiej…, proszę sobie przypomnieć naszego Rodaka, kapłana super kościoła katolickiego kosmicznego i megalitycznego, co nam przekazał:\n„Wydaje mi się, że jakaś wielka tragedia spotka Włochy. Część buta włoskiego znajdzie się pod wodą. Wulkan albo trzęsienie ziemi? Widziałem sceny jak po wielkim kataklizmie. To było straszne (…) Wojna wybuchnie na Południu wtedy, kiedy zawarte będą wszystkie traktaty i będzie otrąbiony trwał pokój (…) Potem rakiety pomkną nad oceanem, skrzyżują się z innymi, spadną w wody morza, obudzą bestie. Ona się dźwignie z dna.\nPiersią napędzi ogromne fale. Widziałem transatlantyki wznoszone jak łupinki… Ta góra wodna stanie ku Europie. Nowy potop! Zadławi się w Giblartarze ! Wychlupnie do środka Hiszpanii! Wleje się na Saharę, zatopi włoski but, aż po rzekę Pad. Zniknie pod wodą Rzym ze wszystkimi muzeami, z całą cudowną architekturą (…) Nasz naród powinien z tego wyjść nienajgorzej. Może pięć, może dziesięć procent jest skazane. Wiem, że to dużo, że to już miliony, ale Francja i Niemcy utracą więcej. Italia najwięcej ucierpi. To Europę naprawdę zjednoczy. Ubóstwo zbliża.\nARKAIM – PIERWSZA PORESETOWA, KOLEBKA SŁOWIAN.\nGlobalna Świadomość25 czerwca 20213 lipca 2021\nPoprzedni artykułGROOM LAKE – STRUKTURA PODZIEMNYCH BAZ NA TERENIE STREFY 51.Następny artykułARKAIM – PIERWSZA PORESETOWA, KOLEBKA SŁOWIAN.


Złoty pierścionek 585 nieskończoność brylant 0,04 ct Infinity - sklep Viadem.pl\n1 249,00 zł(Zniżka 20%)\nPierścionek z brylantami ze złota próby 585 w kształcie nieskończoności. Łączna masa siedmiu diamentów wynosi 0,04 ct, o bardzo dobrych parametrach H/Si i brylantowym szlifie. Fragment oprawy w którym brylanty są ręcznie zakuwane wykonany jest z białego złota w celu jeszcze lepszego wyeksponowania ich blasku. Nieskończoność ma symboliczne znaczenie trwałości uczucia. Siedem to szczęśliwa liczba i dlatego w oprawie znajduje się dokładnie 7 brylantów co nadaje nieskończoności dodatkowego znaczenia. I dlatego właśnie oferowany pierścionek INFINITY dedykowany jest na zaręczyny lub na romantyczny prezent. W zestawie znajduje się certyfikat autentyczności diamentów, dedykowane pudełko oraz paragon.


Zbigniew Gutkowski powalczy o zwycięstwo w Baltic Polonez Cup | Polish Ocean Racing | Polish Ocean Racing\nStrona główna » News » Zbigniew Gutkowski powalczy o zwycięstwo w Baltic Polonez Cup\nZbigniew Gutkowski powalczy o zwycięstwo w Baltic Polonez Cup\nWysłany przez zg Sie 10, 2014 w News\n12 sierpnia w Szczecinie startują prestiżowe regaty Baltic Single & Double Handed Polonez Cup Race. Jednym z faworytów w kategorii załóg dwuosobowych jest najlepszy polski żeglarz oceaniczny, Zbigniew Gutkowski, który wraz z swoim przyjacielem Maciejem Marczewskim liczą na udany występ i drugie z rzędu zwycięstwo podczas tej imprezy.\nPoczątek regat sięga 1973 roku, gdy dwóch szczecińskich kapitanów Jerzy Siudy i Kazimierz Jaworski zorganizowali prywatny wyścig Zatoka Pomorska – Christianso – Zatoka Pomorska, aby uczcić rejs dookoła świata kpt. Krzysztofa Baranowskiego na jachcie Polonez. Jak co roku Baltic Polonez Cup przyciąga wielu żeglarzy spragnionych przygód na Morzu Bałtyckim. W tegorocznej edycji wystąpi ponad 100 osób na 85 jachtach. Swój udział w imprezie potwierdzili m.in.: Krzysztof Baranowski, Szymon Kuczyński czy Andrzej Sokołowski.\nTrasa tego historycznego rejsu liczy około 200 mil morskich i ma następujący przebieg: Świnoujście – Christianso – Świnoujście w formule non-stop. Dla Zbigniewa Gutkowskiego, który został ambasadorem Baltic Polonez Cup będzie to kolejny występ w tych regatach. W minionym roku „Gutek” nie dał najmniejszych szans swoim rywalom i bardzo pewnie wygrał w kategorii Open I Single z czasem 14 godzin i 43 minuty. Warto dodać, że był szybszy na trasie od drugiej Joanny Pajkowskiej na jachcie CABRIO 2 o niemal 12 godzin.\n– Dla mnie liczy się tylko zwycięstwo. Cieszę się, że popłynę po raz kolejny w Polonez Cup, który traktuję bardzo poważnie. Tym razem wystartuję razem z Maciejem Marczewskim. Liczymy, że uda nam się pokonać całą trasę w jeszcze szybszym tempie niż rok temu. Najbliższe regaty są jednym z elementów naszego cyklu przygotowań do wyścigu Barcelona World Race, który startuje w grudniu – podkreślił Zbigniew Gutkowski.\nW ostatnim czasie najlepszy polski żeglarz oceaniczny bardzo sumiennie przygotowywał się do Baltic Polonez Cup. Zbigniew Gutkowski, a także Maciej Marczewski, którzy na co dzień pływają jednokadłubowcem Energa dokonali kilku poprawek na swojej jednostce. Niedawny wspólny rejs z Alexem Thomsonem (Hugo Boss) był doskonałą okazją do tego, by sprawdzić jak Energa spisuje się na tle konkurencyjnego jachtu klasy IMOCA 60.\nGutek wystartował w Baltic Polonez Cup\nGutek najszybszy w Baltic Polonez Cup\nGutek najlepszy w Wyścigu o Bursztynowy Puchar Neptuna


Jak iPad zmienia Internet | Giznet.pl\nAppleBrightcovefilmyFlashHTML5iPadNew York TimesVimeoWall Street JournalYouTube\niPad nie obsługuje stron z Flashem – ten jeden fakt potrafi całkowicie zmienić oblicze internetu. Jak się okazuje, mnóstwo ludzi chce, by ich strony wyglądały na iPadzie jak należy. Dlatego już zaczęli je zmieniać.\nJednym z ciekawszych zjawisk, jakie nastąpiło po wprowadzeniu iPhone’a było zmuszenie wielu stron internetowych do przeformatowania wersji przeznaczonych na komórki. Właściwie zastosowano dwie możliwości: albo strona została zoptymalizowana do obsługi przez duże ekrany dotykowe, albo ich zawartość obsługują osobne aplikacje. To samo dzieje się w związku z wejściem iPada. Tyle, że tym razem twórcy stron mniej się przejmują rozmiarem ekranu (co oczywiste), a zdecydowanie bardziej – brakiem obsługi Flasha.\nNew York Times, The Wall Street Journal czy amerykańskie radio publiczne stosują podwójny atak: równocześnie dostosowują swoje strony internetowe do iPada, pozbywając się animacji Flash, i tworząc na tablet Apple własne aplikacje.\nO ile jednak aplikacje na iPhone były rozsądne, o tyle na iPada nie mają chyba większego sensu. W końcu ten tablet jest duży. A to oznacza, że odpowiedni wygląd i użyteczność można osiągnąć na zwykłej stronie internetowej, bez głębokich zmian w konstrukcji samego serwisu. Wystarczy pozbyć się Flasha!\nA co z serwisami wideo? YouTube i Vimeo już flirtują z HTML 5. Natomiast Brightcove, serwis powszechnie używany przez strony czasopism, takich jak Wired czy Slate, już udostępnił wersję serwisu w nowej wersji HTML, specjalnie dla użytkowników iPada.\nCo ciekawe, iPad jest reklamowany jako urządzenie dostarczające najlepszych wrażeń przy przeglądaniu internetu, a to internet dostosowuje się do iPada. Oczywiście można stwierdzić, że wyjdzie mu to na dobre, jeśli strony zrezygnują wreszcie z ciężkiego i zżerającego pamięć formatu Flash na rzecz bardziej otwartych standardów i wydajniejszego interfejsu.\nApple zresztą już od jakiegoś czasu ma spory wpływ na to, co się dzieje z internetem. Firma była intensywnie zaangażowana w prace nad WebKit, silnik do przeglądarek, na którym działają Safari, Chrome i prawie każda przeglądarka dostępna na komórki.\nTeraz Apple swoją potęgą wymiata Flasha z rynku. Pojawi się coraz więcej stron z HTML 5. Kolejne już się szykują. Czyżby iPad wywołał rewolucję?\nDzięki Apple za brak flash’a. Mam szczerą nadzieję ,że dzięki temu ta antyczna ,coraz bardziej zamulająca z wersji na wersję a co najważniejsze coraz bardziej rozpasła technologia zniknie z internetu.\nTak flash jest tragiczny. Durne playery w sklepach z muzyką działają na flashu i laptop po prostu się rozpędza z wiatrakami jak jakiś poduszkowiec.


Jak Godny Ojciec austriackim gadaniem obronił honor Donalda Trumpa – W POLSCE\n12 lipca 2017 POLSKA KULTURA, NEWS, POLSKA, PRAWO Możliwość komentowania Jak Godny Ojciec austriackim gadaniem obronił honor Donalda Trumpa została wyłączona\nJazda autostradą ze Skierniewic do Warszawy nie należy do ciekawych ani przyjemnych. Tzw dźwiękochłonne parawany obudowujące nieomal całą trasę litą ścianą wysoką na cztery metry, są nudne. Ciągnie się toto nieprzerwanie całymi kilometrami i rdzewieje. Przez wąskie szczeliny i szklane wstawki zdarzające się od czasu do czasu, można się jednak zorientować, że przed hałasem chronią […]\nBogaty kraj – myślą zapewne turyści przybywający tędy z obcych stron?\nJak to po co? – Obruszył się zaskoczony pan Duda.\nNo w jaki cel szę żjawili wy, akurat w tym mesto i to z flaga i chorągiewka w rekomach?\nNo jak to! Przecież wiadomo na co – odparł pan Duda z przejęciem.\nA panowy w ogóle czy są z Warschau?\nPrzepraszam, a ma pan może jakiś dokument potwierdzający, że rzeczywiście jest pan dziennikarzem? – zapytałem\nOciwysztie – odparł Austriak niepewnie i niechętnie zaczął poklepywać się po kieszeniach.\nWyjął w końcu kawałek plastiku formatu karty kredytowej bez zdjęcia, nazwy jakiejkolwiek agencji, czy rozpoznawalnego logo. Nie kojarzyła się ona z żadną legitymacją prasową kiedykolwiek przeze mnie widzianą. Kolorystycznie przypominała raczej kartę członkowską któregoś z berlińskich klubów tęczowych… Pomachał mi nią przed oczami i schował z powrotem, a kiedy stanowczo poprosiłem, żeby mi ją jednak podał do ręki, przez cały czas kurczowo się jej trzymał jakbym ja o niczym innym nie marzył tylko żeby mu wyrwać ten skarb w celu pozbawienia go ulubionego miejsca przy głównej rurze w Berliner-gender-go-go-center. O rzesz ty job kurna twoju nać orzeszku! Pomyślałem i odparłem\nJesteśmy tu po to, żeby godnie przywitać demokratycznie wybranego przywódcę wielkiego Narodu Amerykańskiego. Żeby uratować honor Europejczyków. Żeby Prezydent USA wiedział, że w czasie kiedy brytyjskie karampuki zbierały podpisy pod petycją do islamskiego burmistrza Londynu uniżenie błagając by nie wpuszczał na swoje terytorium przywódcy największego światowego mocarstwa jak już zostanie prezydentem; my Polacy również zbieraliśmy podpisy pod kontrpetycją adresowaną wprost do Donalda Trumpa, wtedy jeszcze kandydata szykującego się dopiero do prezydenckich wyborów, z prośbą żeby olał durniów, którzy go nie chcą i przyjechał prosto do Najjaśniejszej Rzeczpospolitej, gdzie jego obrona pryncypiów będzie zawsze mile widziana.\nI tak wszytcy dobrowolni pojechali Wy do Trumpowi witać tu? – piłował jak typowy gestapowiec.\nMy Polacy szanujemy przywódców, którzy uczciwie zwyciężyli w demokratycznych wyborach. Dlatego tak wielu nas tu przybyło żeby uhonorować naszego czcigodnego gościa jako reprezentanta wolność i ludzką godność miłującej Ameryki.\nTak wszystkich was tyle? A przypadek-kiem nie organizowała was kos-ciół katolicka? – przekrzywił głowę jak wrona i złośliwie świdrował wzrokiem z udawanym rozbawieniem. Miał widać gotową koncepcję – Z Ojciec Rydzyka na przykład…\nPrzypadkiem nie – odparłem.\nI Wy Polacy zawsze tak witacie swoje gościówy?\nZawsze! Jeśli tylko uczciwie wygrali w demokratycznych wyborach. Bo na przykład prezydenta Austrii, albo Unii Europejskiej, którzy doszli do władzy w fałszowanych jakichś dilach, to już nikt by tak w demokratycznej Polsce nie przywitał. Bo my Lechici cenimy sobie wolność, demokrację i jej prawa od zarania. My Polacy rozumiemy demokrację najlepiej w całej Europie, bo żyliśmy w prawdziwej demokracji najdłużej i zmuszeni byliśmy zapłacić za jej odzyskanie najwięcej krwi.\nAle dobrze żeś mu pan nagadał – rzekł z aprobatą pan Duda – jakoś na dziennikarza to mi ten ptaszek-niemiaszek nie wyglądał.