OSS 026. Japońska Konspira -\nDziś audycja typu Standard, w której opowiem wpływach japońskich służb na początki polskiego wywiadu jeszcze przed I Wojną Światową. Ten odcinek nawiązuje bezpośrednio do poprzedniego, w którym opowiedziałem o zmaganiach służb specjalnych podczas wojny mandżurskiej 1904/05 roku. A jest tak dlatego, iż musimy jeszcze sobie opowiedzieć o współpracy służb specjalnych Japonii z rewolucjonistami w carskim imperium. Skoro zaś o nich, to nie zapominajmy, iż z prawnego punktu widzenia wówczas polskie organizacje niepodległościowe były również rewolucyjne. I także działały na terenie zaboru rosyjskiego. Współpraca dotyczyła więc i ich w nie mniejszym stopniu niż ugrupowań rosyjskich.\nMyślę zresztą, iż po wysłuchaniu tego odcinka przyznasz, iż kompletnie pomijamy rozwój polskiej służby wywiadowczej w organizacjach niepodległościowych zarówno pod zaborami, jak i podczas I Wojny Światowej. Uznajemy, że Rzeczpospolita wybuchła nam ni z tego, ni z owego w 1918 roku. Nic bardziej błędnego. Zresztą doskonale wiedziano o tym w samej II Rzeczpospolitej (czyli w latach 1918-1939)!\nOt, choćby wydana w 1925 roku przez Wydawnictwo Gazety Administracji i Policji Państwowej w Warszawie publikacja pod tytułem „Dziesięciolecie służby bezpieczeństwa w Polsce Odrodzonej. 1915-1925”.\nW samym tytule aż kują w oczy dwie kwestie:\nJaka służba bezpieczeństwa?\n1915 rok? Przecież Polska odrodziła się w 1918!\nTyle dziś wiemy z historii, co nam napisano. A fakty są takie, że służba bezpieczeństwa – a w zasadzie służba bezpieczeństwa publicznego (policja) i publikacji (cenzura) – istniały w II Rzeczpospolitej. I tak właśnie były określane. Nie przez przypadek w PRL tajne służby cywilne nazwano Służbą Bezpieczeństwa.\nJeśli zaś chodzi o rok 1915, to jest to jak najbardziej prawidłowe!\nTworzenie struktur niepodległej Polski rozpoczęło się już w momencie, gdy wojska rosyjskie zaczęły wycofywać się z ziem byłej Kongresówki. I w ich miejsce powstawały na tych opuszczonych terenach miejscowe organizacje bezpieczeństwa publicznego w postaci Straży Obywatelskich, powoływanych przez różnorakie Komitety. To były zalążki policji – także tajnej policji politycznej IIRP, zwanej popularnie Defensywą. O tym jednak opowiemy sobie dokładniej w którymś z przyszłych odcinków OSS. I tylko w odniesieniu do służb specjalnych.\nTo tak ogólnie. Ale niektóre z tych umiejętności są wręcz niezbędne na przykłąd dla detektywów wszelakich, czy też dziennikarzy śledczych oraz wcieleniowych (chodzi mi o tzw. dziennikarstwo pod przykryciem). I nie tylko…\nZapraszam Cię również serdecznie na Szpiegul.pl Intelligence Blog, gdyż jest to centralne miejsce całej mojej aktywności dla Ciebie. Oraz na wszystkie miejsca okołoblogowe: Facebook, Instagram i LinkedIn. Wszystkie namiary znajdziesz na przykłąd na YouTube’owym kanale Szpiegul.pl pod tym odcinkiem podcastu. I aby niczego nie przegapić, to warto zasubskrybować Newslettera. I zupełnie przy okazji otrzymasz darmowego ebooka (mojego autorstwa), w którym przeczytasz o metodach pracy wywiadu Armii Czerwonej w latach dwudziestych XX wieku.\nJapończycy przygotowywali się do wojny z carską Rosją przez dziesięć lat. Właśnie dzięki temu byli tak skuteczni na niwie działań specjalnych: szpiegowskich i dywersyjno-sabotażowych. O tym opowiedziałem Ci w poprzednim odcinku.\nAle podczas wojny mandżurskiej 1904/05 Japończycy podjęli również działania ukierunkowane na uzyskanie wpływu na wewnętrzną sytuację polityczną Rosji.\nCelem było osłabienie militarne Rosji.\nA konkretnie to rozbicie armii rosyjskiej oraz utrudnienie rekrutacji do wojska. Wszystko to zaś po to, aby zmusić rząd carski do wycofania maksymalnej liczby żołnierzy z teatru działań wojennych. Chciano zając ich utrzymaniem porządku w samym carskim imperium.\nZ tego też powodu już w 1903 roku (a więc rok przed wybuchem wojny) japoński Cesarski Sztab Generalny uznał rosyjski ruch socjalistyczny za potencjalnego sojusznika w prowadzeniu wywrotowych operacji na zapleczu rosyjskim.\nCzyli chodziło im o podgrzanie wewnętrznej sytuacji politycznej w Rosji, aby carat nie mógł prowadzić wielkiej wojny na dwóch frontach jednocześnie!\nTakie spojrzenie na sprawę ponownie ukazuje, iż ta wojna była prawdziwie „wojną przedpierwszoświatową”, prawda?\nW miarę jak wojna kosztowała coraz więcej okazywało się, iż jedynie sabotaż na dużą skalę na tyłach walczącej armii rosyjskiej oraz wewnętrzne niepokoje w samej Rosji mogły zapobiec japońskiej klęsce.\nTo była jedyna szansa dla Japonii i rewolucji.\nMała dygresja: czy nie tak było w czasie I Wojny Światowej? Czy nie dlatego właśnie Niemcy wyeksportowały rewolucję z Leninem w pociągu, gdyż była to jedyna szansa i Niemiec i rewolucji?\nGdy tylko wybuchła wojna mandżurska, cała ambasada Japonii opuściła Petersburg i przeniosła się do stolicy Szwecji, Sztokholmu. Stamtąd zaś pułkownik Motohiro Akashi podejmował zarówno działania wywiadowcze, jak i wywrotowe przeciwko caratowi. A jego najbliższymi pomocnikami zostali Finowie. Jego plan dotyczący zapewnienia pomocy finansowej i zbrojeniowej uzyskał aprobatę władz, przede wszystkim zaś ambasadora Japonii w Londynie T. Hayashiego oraz japońskiego Sztabu Generalnego i generała Hukushimy, jednego z szefów wywiadu.\nRząd japoński, z pomocą Akashiego, przekazał w szybkim czasie 14 500 karabinów różnym grupom rewolucyjnym za 15 300 funtów szterlingów, czyli 382 500 franków. Ponadto przekazał jacht (do przerzutu broni) z załogą o wartości 100 000 franków oraz pomoc finansową w wysokości 100 000 franków różnym grupom rewolucyjnym (tj. m.in. socjalistom-rewolucjonistom, czyli eserowcom, oraz Gruzińskiej Socjalistycznej Federalistycznej Partii Rewolucyjnej, Fińskiej Partii Czynnego Oporu oraz Polskiej Partii Socjalistycznej, czyli PPS, o której opowiem Ci nieco dalej).\nW sumie rząd Japonii przez cały okres wojny przekazał rewolucjonistom i opozycjonistom milion jenów (obecnie jest to równowartość 35 milionów dolarów). Warto również dodać, iż rewolucjonistów wspierali również Amerykanie, którzy na robotę wywrotową w Rosji wyłożyli milion ówczesnych dolarów (przy dzisiejszym kursie to jakieś 15 milionów dolarów).\nPięćdziesiąt milionów dolarów na (nieudaną) rewolucję!!!\nCóż, rewolucja kosztuje 😉\nPrzy okazji: w lipcu 1904 roku Akashi przez Rosalię Szmulewnę Zalkind (pseudonim „Ziemljaćka”) nawiązał kontakt z Uljanowem, zwanym Leninem, który za japońskie pieniądze wydrukował pierwszy numer bolszewickiej gazety „Wpieriod” w dniu 4 stycznia 1905 roku.\nI ciekawostka: rewolucjoniści nawet nie próbowali ukrywać faktu, że tak zwana „pierwsza rewolucja rosyjska”, czyli ta z 1905 roku, została dokonana za zagraniczne pieniądze.\nPlan był taki, że jedna trzecia karabinów i nieco ponad jedna czwarta amunicji trafi do Rosji przez Morze Czarne, reszta zaś przez Bałtyk. A było jej tyle, że zakupiony wcześniej jacht, a nawet dwa: „Cecil” i „Sizn”, okazały się za małe. Z tego też powodu agenci Akashiego kupili trzystu-piętnasto-tonowy parowiec „John Grafton”, przemianowany na „Luna”.\nDwukrotnie udało się pomyślnie rozładować partie broni i amunicji w Finlandii. A później parowiec wpadł na mieliznę.\nPo nieudanych próbach rozładunku broni i amunicji, zostały one wysadzone w powietrze.\nA przy okazji władze rosyjskie odzyskały około dwóch trzecich karabinów, wszystkie materiały wybuchowe oraz ogromną ilość amunicji z wraku parowca (a i kryjówek na pobliskich wyspach), a konkretnie to:\n9 670 karabinów Vetterly,\ndla nich około 4 tys. bagnetów,\n720 rewolwerów Vebley,\n400 tysięcy karabinów,\n122 tysiące nabojów obrotowych,\n192 funtów (3 tony) materiałów wybuchowych,\n2 tysiące detonatorów,\n13 stóp lontu.\nAż strach pomyśleć do czego mogłoby dojść w samej Rosji, gdyby ten cały arsenał dotarł do miejsca przeznaczenia. Na pewno mielibyśmy do czynienia z eksplozją terroryzmu.\nBył to również jeden z powodów, dla których rewolucja 1905 roku nie wyszła. Jeden z powodów…\nMotojiro Akashi podjął kolejną próbę sprowadzenia dużej partii broni do Rosji. Tym razem przez Morze Czarne na Kaukaz.\nW tym celu za japońskie pieniądze zakupiono statek „Syriusz” o wyporności 597 ton. Ładunek składał się z 8500 karabinów Vetterly i od 1,2 do 2 milionów nabojów do nich.\nPod koniec września 1905 roku „Syriusz” wypłynął z Amsterdamu, a 24 listopada, niedaleko gruzińskiego miasta portowego Poti, przeładowano broń i amunicję na cztery kutry. Pierwszy z nich został zaatakowany przez rosyjską straż graniczną. Nie udało im się jednak przejąć całej dostawy przemytu broni, gdyż socjaldemokratom udało się przetransportować do miasta ponad 600 karabinów i 10 tysięcy nabojów.\nDruga łódź została zatrzymana przez straż graniczną na morzu w pobliżu miasta Anaklia, z łądunkiem 1200 karabinów i 220 000 sztuk amunicji. Także i w tym przypadku część broni została wyładowana na brzeg. Trzeci i czwarty kuter bezpiecznie rozładowana w pobliżu abchaskiego miasta Gagra.\nW ten sposób większość ładunku kontrabandy ze statku „Syriusz” dotarła do odbiorców, a władze carskie przechwyciły 7 000 karabinów i około pół miliona nabojów.\nDzięki tej broni doszło do zbrojnych demonstracji antyrządowych na Zakaukaziu, które organizował m.in. „Koba”, czyli Józef Stalin.\nCzasami można usłyszeć, iż jedynym efektem wyjazdu Józefa Piłsudskiego do Japonii na początku XX wieku był… krój i kolor mundurów Pierwszej Kadrowej, a nieco później Legionów w cesarsko-królewskiej armii.\nArmia japońskiego cesarza w czasie wojny mandżurskiej wciąż była dość kolorowa i operetkowa (chodzi mi o styl umundurowania). Nie był to więc żaden efekt wyjazdu Piłsudskiego do Tokio. Wynik był znacznie bardziej spektakularny…\nJak już powiedziałem nieco wcześniej, Japończycy główny nacisk kładli na wzniecanie wrogości rewolucyjnej wobec caratu oraz narodowej i separatystycznej w wielonarodowym państwie cara.\nWybuch wojny rosyjsko-japońskiej w lutym 1904 roku spowodował ożywienie w społeczeństwie polskim i zmobilizował ugrupowania polityczne do większej aktywności.\nW środowisku polskich socjalistów myśl o walce zbrojnej z zaborcą (oczywiście: rosyjskim) pojawiła się na początku XX wieku i stała się nieodłącznym elementem programu Polskiej Partii Socjalistycznej. Zaś grupa skupiona wokół Józefa Piłsudskiego rozumiała ją w kategoriach powstania zbrojnego.\nWybuch wojny mandżurskiej przez część PPS początkowo został przyjęty dość chłodno, gdyż twierdzono, iż „mała” Japonia zostanie zgnieciona. Sam Piłsudski widział w tym jednak szansę na wyrwanie z marazmu, w którym tkwili polscy socjaliści. I pod jego wpływem górę w partii wziął nurt prowojenny. Uznano, że same sympatie dla Japonii nie wystarczą i Rosję można zmusić do ustępstw jedynie poprzez podjęcie konkretnych działań, w tym przypadku zgodnych z tradycjami historycznymi i zrozumiałych dla każdego Polaka, a więc powstania zbrojnego, którego celem byłaby niepodległość Polski. Zdawano sobie jednak sprawę z tego, iż własnymi siłami nie da się obalić caratu. Stąd też brano pod uwagę współdziałanie z rewolucjonistami rosyjskimi.\nInaczej postąpiło Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne, które powstrzymywało ludzi od działania i zalecało spokojne oczekiwanie na dalszy bieg wypadków. Zdawano sobie sprawę z tego, iż wojna rosyjsko-japońska może złagodzić stosunek rządu carskiego do podbitych narodów. Ponadto Liga przypominała Polakom walczącym w armii carskiej, iż wrogiem jest Moskal, a nie Japończyk.\nZaś kierownictwo PPS podjęło decyzję, że na wypadek wojny zostanie nawiązana współpraca polityczna z Japonią. Z tego też powodu Piłsudski podjął próbę rozszerzenia politycznego frontu antyrosyjskiego. Podjął rozmowy z Ligą. Ta jednak stała na swoim stanowisku.\nWobec takiego obrotu spraw, Piłsudski odbył konferencję z udziałem Witolda Jodki-Narkiewicza, Aleksandra Malinowskiego i Jędrzejewskiego. A jako że odbyła się wieczorową porą, to sprawa, którą omawiano otrzymała kryptonim „sprawa wieczorowa”.\nTak nazwano zastosowanie w aktywnej robocie partyjnej niekonwencjonalnego środka, jakim była „praca informacyjna”. Tak nazywano służbę wywiadowczą, na która składały się wywiad i obserwacja.\nTo była zupełna nowość.\nI nikt nie wiedział w jaki sposób wykonywać tę pracę.\n8 lutego 1904 roku Witold Jodko-Narkiewicz wysłał do posła japońskiego w Wiedniu Nabuoki Makino list z ofertą współdziałania. Za ewentualną japońską pomoc PPS zobowiązała się prowadzić akcję wywiadowczą i dywersyjną: planowano bowiem wysadzić kilka mostów na trasie kolei syberyjskiej w zamian za poruszenie sprawy polskiej na przyszłej konferencji pokojowej. Ale najważniejszą ideą było stworzenie z jeńców polskich i ochotników z Ameryki legionu polskiego w Japonii.\nJednakże poseł Makino nie odpowiadał. Wówczas Jodko napisał list (25 lutego) do Aleksandra Malinowskiego, który wówczas przebywał w Londynie. Nakazał mu rozeznanie się w tym, czy Anglicy lub Japończycy byliby zainteresowani wejściem w porozumienie z PPS jako wrogami Rosji. Następnie udał się do Paryża, gdzie Wacław Studnicki zorganizował spotkanie z przedstawicielem ambasady japońskiej.\nRozmowa był bezowocna.\nNastępnym krokiem był wyjazd do Londynu, gdzie dwukrotnie (16 i 20 marca) został przyjęty przez japońskiego posła, Tadasu Hayashi.\nDyplomata wyraził zainteresowanie polską ofertą działań wywiadowczych i dywersyjnych, gdyż miał prawo podejmować takie decyzje. Nie miał jednak żadnych prerogatyw związanych z tworzeniem obcego wojska w Japonii, więc ten pomysł odrzucił.\nWarto pamiętać o tym, iż Piłsudski od samego początku podkreślał, iż przyszła współpraca musi opierać na warunkach partnerskich. Mimo, iż oczekiwano od Japonii promowania sprawy polskiej, dotacji finansowych oraz dostaw broni i amunicji, to jednak współpraca musiałaby polegać nie na jednostronnym dostarczaniu informacji, a na ich obopólnej wymianie.\nJodko powrócił do Lwowa i niemal natychmiast wysłał list do Malinowskiego, przeznaczony dla Hayashiego, o dyslokacji wojsk rosyjskich. I tak rozpoczęła się realizacji „sprawy wieczorowej”, czyli robota wywiadowcza.\nW marcu i kwietniu Tytus Filipowicz spotkał się w Londynie z attaché wojskowym, pułkownikiem Taro Utsunomiya, który próbował doprowadzić do dostarczania informacji przez PPS w zamian za (niewygórowane zresztą) wynagrodzenie finansowe.\nNa to w żaden sposób nie chciał przystać Piłsudski. Spotkał się nawet osobiście z Utsunomiya w Wiedniu pod koniec maja 1904 roku. A nieco ponad tydzień później, 3 czerwca, z posłem Hayashi w Londynie. Koniec końców Japończycy przystali na wymianę informacji oraz przekazywanie środków finansowych na działalność wywiadowczą PPS, a Hayashi zorganizował spotkania Piłsudskiego w Japonii z przedstawicielami rządu.\nJapończycy rozpoznawali również sytuację w innych polskich ugrupowaniach politycznych. Miesiąc po wybuchu wojny doszło do spotkania w Krakowie między Akashim Motojiro a Romanem Dmowskim, który zaproponował, iż Polacy walczący w armii carskiej będą przechodzić na stronę Japończyków bez walki. Pomysł ten na tyle przypadł Akashiemu do gustu i wysłał Dmowskiego do Japonii, by skontaktował się ze szefem sztabu, generałem Kodamą, i szefem II Oddziału, generałem Fukushimą.\nJednocześnie 10 lipca 1904 roku, na zaproszenie władz, do Japonii przybyli Józef Piłsudski i Tytus Filipowicz.\nPiłsudski nie wiedział, iż w Tokio przebywa Romana Dmowski, ale dowiedziawszy się o tym niezwłocznie postanowił się z nim spotkać. Jednak ze względu na zbyt daleko idące różnice poglądów ich porozumienie było niemożliwe.\nDmowski w tym czasie znajdował się w niezwykle trudnej sytuacji. Z jednej strony ulegał tendencjom ugodowym, reprezentowanym przez liczną grupę nowych członków Stronnictwa, a z drugiej – niepodległościowym nastrojom starszych działaczy, a zwłaszcza Zygmunta Jeża-Miłkowskiego i Komisji Nadzorczej Skarbu Narodowego, wypłacającej coroczne dywidendy na działalność niepodległościową.\nZ tego też powodu faktycznych zamiarów przywódcy Stronnictwa nikt dokładnie nie znał. Dopiero w nocie złożonej 20 lipca 1904 roku w japońskim ministerstwie spraw zagranicznych Roman Dmowski sprecyzował cel wizyty. Za logiczną kolej rzeczy uważał zainteresowanie Japonii sytuacją wewnętrzną w Rosji, a zwłaszcza nastrojami wśród narodów podbitych. W zaistniałej zaś sytuacji równie logiczne wydawało się wykorzystanie Polaków do walki z Rosją.\nW obawie na propozycje Piłsudskiego stwierdzał, że chociaż w ostatnim czasie nastąpiła znaczna radykalizacja nastrojów w społeczeństwie polskim, to jednak zdecydowana jego większość z inteligencją na czele przeciwna jest powstaniu zbrojnemu. Nie może jednak wykluczyć, że wśród robotników i chłopów mogłoby dojść do lokalnych ruchawek, trwających kilka lub kilkanaście dni. Natomiast o wybuchu powstania ogólnonarodowego nie może być mowy, gdyż te nie przyniosą Japonii żadnych korzyści. Japończycy przyjęli ten punkt widzenia do wiadomości… i odbyli spotkania z Piłsudskim.\nTen w drodze do Japonii przygotował memorandum, w którym zawarł aktualną ocenę sytuacji w Rosji i sprecyzował cel swojej wizyty. Wśród narodów ujarzmionych przez Rosję największą siłę stanowią Polacy, którzy mają własne aspiracje państwowe, doświadczenie rewolucyjne i w chwili obecnej najlepiej zorganizowany ruch rewolucyjny, stanowiący poważną, zorganizowaną siłę. Ponadto posiadają także spore wpływy wśród pozostałych narodowości i wśród Żydów. Wszystko to przemawia za tym, że Polacy jako jedyni są w stanie doprowadzić wypadki do otwartej walki, której celem będzie rozbicie państwa rosyjskiego.\nTen właśnie memoriał był wstępem do konkretnych propozycji, jakie przedstawił w lipcu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Tokio oraz w japońskim Sztabie Głównym generałowi Muratu. Dotyczyły one m.in. stworzenia legionu polskiego, dostawy broni, sprawy jeńców wojennych i poparcia sprawy polskiej na przyszłej konferencji pokojowej. Generał Muratu miał jednak wiele obaw i wątpliwości co do dostaw dostawa broni i stworzenia legionu polskiego walczącego przy boku Japończyków. Japończycy nie wierzyli w możliwość przemycenia broni przez granicę i obawiali się, że wpadnie ona w ręce Rosjan. Zaś co do wybuchu powstania w Polsce Piłsudski zastrzegł, że może do niego dojść dopiero w wyniku znacznego osłabienia Rosji i musi być poprzedzone dokładnymi przygotowaniami, obejmującymi także zgromadzenie odpowiednich zapasów broni i amunicji.\nNa spotkaniu żadnych wiążących decyzji nie podjęto.\nJedynym sukcesem było uzyskanie zapewnień, że jeńcy polscy z armii rosyjskiej zostaną wydzieleni w oddzielne grupy.\nZ żywym zainteresowaniem Japończyków spotkały się polskie propozycje służby wywiadowczej.\nI taka ciekawostka: ponieważ nikt w PPS nie wiedział nic o tym, w jaki sposób prowadzi się pracę wywiadowczą, toteż Piłsudski wystąpił jako przedstawiciel partii, a nie szef wywiadu PPS.\nMisja Piłsudskiego nie przyniosła oczekiwanych przez niego rezultatów. Cóż, z pewnością znaczny wkład w przebieg „rokowań” polsko-japońskich miała dyplomacja angielska, przeciwna rozruchom na kontynencie europejskim. A tuż przed wyjazdem jeden z oficerów japońskich dał Piłsudskiemu do zrozumienia, że rząd nie może się angażować w sprawę polską, ale armia chętnie nawiązałaby współpracę z PPS.\nFaktycznie. Po powrocie do kraju kontynuowano rozmowy i podpisano tajne porozumienie zobowiązujące Japończyków do dostarczenia funduszy na zakup broni i umożliwienie jej odbioru w Hamburgu. PPS zaś zobowiązała się dostarczać informacje wojskowe.\nO porozumieniu tym wiedziało jedynie ścisłe kierownictwo PPS, które podzieliło też pomiędzy siebie funkcje stąd wynikające: Filipowicz odpowiedzialny był za wywiad, Wojciechowski przejmował pieniądze i dokonywał zakupu broni w Londynie, którą z Hamburga przemycał początkowo Jodko-Narkiewicz, a ostatnią dostawę w maju 1905 roku odebrał sam Wojciechowski.\nPrzejdźmy do roboty wywiadowczej PPS.\nZajmowała się nią Organizacja Bojowa PPS, utworzona w kwietniu 1904 roku (i działająca do 1911), na czele której stał Józef Piłsudski. O niej samej opowiemy sobie dokładniej w przyszłości. Jeśli zaś chodzi o robotę wywiadowczą, to nikt nie wiedział, jak ją prowadzić. To oznaczało amatorszczyznę na każdym niemal kroku.\nChoć potrafiono utrzymać ją w tajemnicy. Dopiero na konferencji CKR, czyli Centralnego Komitetu Robotniczego (czyli władz partii), w dniach 17-20 października, Piłsudski poinformował zebranych o swoim wyjeździe do Japonii, powodach i skutkach. Przez kilka miesięcy milczał i jedynie najbliższy mu krąg osób wiedział co się wydarzyło i pracował już na kierunku wywiadowczym.\nNa konferencji zaś Piłsudski użył interesującego sformułowania: „środki techniczne”. Miał bowiem na myśli na myśli środki finansowe ze strony obcego wywiadu. Tymi słowy będzie już zawsze określał pieniądze pochodzące z tego źródła. A dlaczego techniczne? A dlatego, iż ich przeznaczeniem było uzbrojenie ruchu polskiego.\nZaś „sprawa wieczorowa” stała się na tyle istotna, iż oddano ją w ręce Jodki-Narkiewicza oraz Stanisława Wojciechowskiego. Kontakty zaś z wywiadem japońskim nieprzerwanie trwały przez cały rok 1905.\nPiłsudski był jednak bardzo powściągliwy w angażowaniu się w sprawy wywiadowcze. Nie był to bowiem cel, lecz środek do uzyskania korzyści dla Organizacji Bojowej. Piłsudski stawiał bowiem na akcje zbrojne bojówek jako taktykę mającą wysunąć na porządek dzienny sprawę polską.\nZ tego też powodu służbę wywiadowczą od samego początku wykorzystywano w dwóch głównych kierunkach: na użytek wywiadu japońskiego oraz w akcji rewolucyjnej. W tym też celu poza organizacyjną strukturą tzw. piątek (czyli oddziału bojowego Organizacji Bojowej, składającego się z pięciu bojowców) zorganizowano tzw. koła wywiadowcze.\nZaś w samej Organizacji Bojowej powstały dwie sekcje wywiadowcze, określane jako „druga robota sztabu”:\nmilitarna, zajmująca się wywiadem wojskowym (głównie na rzecz japońskiego wywiadu),\ncywilna, której celem było rozpoznanie terenu przyszłych akcji i zbieranie danych istotnych dla bieżącej działalności Organizacji Bojowej.\nI, niestety, ta druga szwankowała.\nW 1906 roku, w serii wydawniczej materiałów szkoleniowych PPS – Frakcji Rewolucyjnej (to już nowa partia Piłsudskiego, która oderwała się od PPS), wydano instrukcję pracy wywiadowczej. Zaś dwa lata później, w 1908 roku ukazała się poszerzona broszura Wydziału Bojowego PPS – Frakcji Rewolucyjnej pod tytułem „Służba Wywiadowcza”, której autorem najprawdopodobniej jest Tomasz Arciszewski.\nWarto podkreślić, iż każda udana akcja Organizacji Bojowej zawdzięczała swój sukces właśnie dobrze przeprowadzonemu wywiadowi. Ba! Poszerzono wówczas skład tzw. „piątek” i od 1909 roku w ich skład wchodził również bojowiec-wywiadowca, którego zadaniem było m.in. rozpoznawanie miejsca przyszłej akcji i składanie na ten temat meldunków instruktorowi i dowódcy (już) szóstki.\nJednakże klęska rewolucji 1905 roku (trwającej faktycznie do 1907 roku) stanowiła kolejny punkt zwrotny w walce z caratem. Zakładano bowiem dotychczas, iż powstanie w Polsce miałoby szanse powodzenia jedynie w dwóch przypadkach:\nwybuchu rewolucji w Rosji,\nuwikłaniu się Rosji w poważną wojnę.\nOkazało się, że rewolucja nie zadziałała. Pozostała nadzieja na zbrojną walkę z caratem, w wyniku własnej siły wojskowej, w oparciu o państwo rozbiorowe, w ramach oczekiwanego konfliktu, w którym udział wzięłyby wszystkie państwa zaborcze.\nZaś wojna mandżurska, a w zasadzie to nawiązanie w jej wyniku współpracy z wywiadem japońskim pokazało, że należy szukać poparcia wśród wrogów Rosji.\nI najlepszym sojusznikiem wydawały się Austro-Węgry.\nCo zaś warte odnotowania, w tym przypadku Piłsudski postanowił sięgnąć po kartę wywiadowczą. Z tym, że teraz wiedział już jak nią grać. Epizod współpracy z Japonią uświadomił mu bowiem wyraźne kierunki zainteresowań sztabów wojskowych.\nZ tego też powodu oferta przedstawiona wywiadowi austro-węgierskiemu mogła być atrakcyjna. I była…\nA jeśli chodzi o samą współpracę wywiadowczą polsko-japońską, to ta nie zakończyła się w 1905 roku. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku polska „Dwójka” ponownie nawiązała kontakt i odnowiła współpracę – tym razem jednak jako służba specjalna państwa polskiego. I ta współpraca trwała aż do upadku imperium japońskiego w wyniku przegranej, II Wojny Światowej. Ale o tym kiedy indziej…\nNa zakończenie przypomnę jedynie, iż cały czas dostępna jest książka „Ochrona przedsiębiorstwa przed szpiegostwem gospodarczym. Prawne i praktyczne aspekty zapewnienia bezpieczeństwa aktywów przedsiębiorcy”, którą napisałem wspólnie z Tomkiem Safjańskim i Pawłem Łabuzem. Może zabrzmi to nieskromnie, ale nazwiska mówią same za siebie… Tytuł zresztą również 😉\nWracając jednak do tematyki tematyki tego odcinka podcastu, to przyznasz, iż zupełnie nie doceniamy wkładu Japończyków (a w zasadzie kontaktów z nimi) w historię Polski w pierwszej połowie XX wieku. Podobnie, jak kompletnie pomijamy rozwój polskiej służby wywiadowczej w organizacjach niepodległościowych zarówno pod zaborami, jak i podczas I Wojny Światowej. Bo jak już się nauczyły roboty wywiadowczej i kontrwywiadowczej, to pracowały naprawdę nieźle.\nPUŁKOWNIK AKASHI MOTOHIRO\nWŁADIMIR ILJICZ ULIANOW (LENIN)\nROSALIA SZMULEWNA ZALKIND (PSEUDONIM: ZIEMLJAĆKA)\nJÓZEF STALIN (JOSIF WISSARIONOWICZ DŻUGASZWILI, KOBA)\nJÓZEF KLEMENS PIŁSUDSKI (ZIUK)\nWITOLD JODKO – NARKIEWICZ (JOWISZ)\nGENERAŁ GENTARO KODAMA\nZYGMUNT JEŻ – MIŁKOWSKI (PSEUDONIM TEODOR TOMASZ JEŻ)\nSŁUŻBA BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO (I PORZĄDKU) ORAZ CENZURY\nDEFENSYWA (POLSKA POLICJA POLITYCZNA)\nCENTRALNY KOMITET ROBOTNICZY (PPS)\nSTRONNICTWO NARODOWO – DEMOKRATYCZNE\nKategorieSzpiegowskie rzemiosło, Tajne operacje, Ciekawostki historyczne TagiAgent, analityk, bezpiecznik, blog, CSI, detektyw, dmowski, kontrwywiad, kursyonline, mandżuria, organizacjabojowa, OSS, podcast, pps, Spreaker, strateg, szpiegostwo, szpiegul, tajne, wojna, wywiad\nPoprzedni wpisPoprzedni OSS 025. Przedwojna Światowa\nNastępny wpisNastępne OSS 027. Służby Albionu


Forum GSR: Między Bugiem a Wisłą...2016 (1/1)\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\nTEMAT: Między Bugiem a Wisłą...2016\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/11/08 19:02\t#29674\nSuper Maryś! Trochę się napracowałaś przy obróbce tego filmu, ale efekt jest. Muzyka żwawa, rowerowa, ale nad wszystkim panuje podlaski spokój, który, wydaje mi się, wiozłaś w swoim sercu...\nZa tę wiadomość podziękował(a): MARCINHD, Gall\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/11/08 10:20\t#29673\nOdgrzebuję stary temat. Jesienne wieczory sprzyjają porządkowaniu zdjęć zrobionych przy okazji jeżdżenia rowerem po Polsce.\nJako uzupełnienie i podsumowanie wątku wstawiam link do filmiku, w którym są zdjęcia z tych kilkunastu dni. Tak to było latem między Bugiem A Wisłą...\nI jeszcze tyle czasu do następnego lata...\nPozdrowienia dla grudziądzkich rowerzystów\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, Monika, wojtino, j23, Bartek, Davis, pieter, pawel, sldtwa, Krzyś, ŁOBUZIA, MARCINHD, Gall, chunk\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/17 23:02\t#29009\nPrzez ostatnie 3 lata łyknęłam trochę mojego magicznego "wschodu", ale wciąż tyle jeszcze do zjeżdżenia... Zresztą sami zobaczcie":\n2014 z Siedlec do Ełku\n2015 z Sochaczewa do Olsztyna\n2016 z Warszawy do Puław\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, Bartek, pawel, sldtwa, MARCINHD, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/17 19:44\t#29008\nNo to teraz zobacz Maryś coś zmalowała...\nZa tę wiadomość podziękował(a): wojtino, MARCINHD, Gall\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/17 19:40\t#29007\nDzień dwunasty - 16 lipca 2016 - POWRÓT\nRanek w Kazimierzu szary. Kręcę się trochę po miasteczku, które dopiero się budzi. Otwierają sklepiki, kawiarnie, ludzi na ulicach jeszcze mało. Sobota, szary, chłodny poranek. Kazimierz budzi się powoli.\nJadę do Puław najkrótszą drogą. Tam o 13 z minutami mam pociąg do Gliwic. Spodziewałam się jazdy drogą 824, ale okazało się, że przy wałach wiślanych biegnie droga rowerowa. Szybko i wygodnie dotarłam do Puław. Same Puławy....no cóż. Okropne. Nie widziałam pałacu Czartoryskich, pałac, park na pewno są ładne i warte zobaczenia, ale część miasta, którą przejechałam, żeby dotrzeć do Dworca PKP zrobiła na mnie złe wrażenie. Dworca zresztą też nie ma, to co było rozebrano i budują nowy.\nIwaszkiewicz w "Podróżach do Polski" napisał, że Puławy zepsuła budowa zakładów azotowych. Tylko co tu było do zepsucia, jak wszystko brzydkie.... Może kiedyś odkryję, co Iwaszkiewicz miał na myśli.\nMoje rowerowe lato skończyło się tydzień wcześniej niż planowałam. Wiadomo, człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi.... Następna rowerowa włóczęga za rok... jeśli zdrowie, jeśli....\nDziękuję wszystkim czytającym za podziękowania. Miło mi, że ktoś czytał moje notatki z podróży. Dzięki za komentarze.\nWojtku....Bo uniosę się pod same chmury z dumy...Więc bądź ostrożny z tym rozwodzeniem się nad moją niezwyklością\nIza i Jacek, bardzo, ale to bardzo mi miło, że czytaliście i że zadaliście sobie trud zarejestrowania się na GSR, żeby klikać podziękowania:)\nAndrzeju (sldtwa), za codzienne troskliwe telefoniczne sprawdzanie, czy nie trafił mnie szlag na tych drogach między Bugiem a Wisłą wielkie dzięki:) I oczywiście za pomoc techniczną przy umieszczaniu moich relacji na GSR też dzięki. A trzysetka? Nie, jednak dziękuję. Jedną na koncie już mam i starczy.\nJeszcze tylko mapka trasy z Kazimierza do Puław i jakieś mapki zbiorcze sporządzone przez skrupulatnego sldtwa.\nA ja zajmę się uporządkowaniem zdjęć, które zrobiłam. A na tych zdjęciach widoki, widoki, krajobrazy kapliczki..czyli to, co lubię fotografować najbardziej. I czego szukam jeżdżąc rowerem.\nOstatnia mapka: www.endomondo.com/users/10074881/workouts/766602165\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, pieter, sldtwa, Krzyś, MARCINHD, Gall, chunk\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/17 19:31\t#29006\nDzień jedenasty- 15 lipca 2016- DO KAZIMIERZA\nNiespodziewany koniec lata (rowerowego) ....\nTrzeba rozsądnie zaplanować ten ostatni dzień. Muszę znaleźć się w miejscu, lub blisko miejsca, z którego będą odjeżdżać pociągi. Telefon do przyjaciela, omawiamy możliwe opcje. Wybieram Kazimierz Dolny. Dystans do pokonania z Janowa Lubelskiego do Kazimierza od 90 do 100 z kawałkiem, zależnie od wybranej trasy, czyli dokładnie mój ulubiony dzienny. Z Kazimierza nie jeżdżą pociągi, ale jeżdżą z pobliskich Puław. Więc pojadę do Kazimierza trasą blisko Wisły. Trzeba tej rzeki dotknąć, skoro ma być między Bugiem a Wisłą....\nZresztą Kazimierz był w moich planach, mam tam zamówiony nocleg, jedynkę z łazienką w Schronisku pod Wianuszkami, tyle że na następny dzień. Telefon do "Wianuszków", mogę przyjechać dzień wcześniej, ale dostanę pokój wieloosobowy z piętrowym łóżkami ( z gwarancją, że mi nie dokwaterują żadnej obcej pani lub pana) z łazienką na korytarzu. Trudno. Ważne, że będzie dach nad głową. Nie chce mi się tracić czasu na szukanie czegoś innego. Jeszcze rzut oka na mapy i ruszam w drogę.\nPierwsze kilometry to była walka o życie na krajowej 74. Jechałam tą drogą poprzedniego dnia, ale do Janowa to całkiem spokojna i przyjazna dla rowerzystów droga (o licznych podjazdach wielkości dużej skoczni narciarskiej nie mówię), a od Janowa ruch dużo większy, tiry i wszystko to pędzi z prędkością światła. Jest pas awaryjny, ale na tym pasie w mojej wściekle żółtej kamizelce i tak nie czułam się bezpiecznie.\nZ ulgą i poczuciem, że wygrałam walkę o życie dotarłam do Modliborzyc. Tam mogłam wreszcie opuścić DK 74 i DK 19, bo zdaje się, że odcinek, który przejechałam jest oznaczony jedym i drugim numerem i skierować się prosto ku rzece Wiśle.\nMam przed sobą około 30 km spokojnych dróg przez lasy. W Zaklikowie w rynku odpoczywam chwilę na ławeczce. Jakaś pani przygląda mi się...Wiele razy, zwłaszcza w małych miejscowościach czuję na sobie wzrok ludzi...Dobrze być tak całkiem anonimową. Niech się ludzie gapią. Na sąsiedniej ławeczce starszy Pan z pieskiem rozmawia ze starszym Panem z rowerem. Rozmawiają o życiu. Potem dołącza do nich starszy Pan w czapce i jeszcze jeden Pan z rowerem. Zaklikowskie życie towarzyskie.\nOstania miejscowość na prostej do Wisły to Borów. Borów ma w swej historii zdarzenie tragiczne. To w tej i okolicznych wsiach miała miejsce największa hitlerowska akcja pacyfikacyjna. 2 lutego 1944 roku Niemcy bestialsko wymordowali tu ponad 1000 osób. Nie przeczytałam tego w podręcznikach do historii. Dowiedziałam się o tym , bo podróżuję rowerem po Polsce. Gdybym jechała samochodem na pewno nie zauważyłabym tablicy informującej o tych wydarzeniach.\nA dalej do góry, na północ wzdłuż Wisły przez Annopol, Józefów na Wisłą. I im "wyżej", im bliżej Kazimierza jestem, tym bardziej oczy przecieram ze zdumienia. Nigdy nie byłam w tych okolicach. Krajobraz jest taki inny niż te, które znam. Ale jest piękny. Sady, sady, sady, plantacje chmielu, rzędy porzeczek, malinowe "chruśniaki". To wszystko ślicznie wkomponowane we wzgórza, dolinki....No i widoki na Wisłę. A mnie się wydawało, że trasa przy Wiśle będzie nudna...\nWarto zatrzymać się za miejscowością Kolczyn. Widoki z wysokiej skarpy zapierają dech w piersiach. A te sady.... a te wiśnie i maliny takie dobre....Co tam Kazimierz! Tu zostać, tu jest pięknie.... Mój apetyt na kradzione wiśnie i maliny ostudził dopiero widok plantatora, który właśnie czymś pryskał swój wiśniowy sąd. Mówię sobie: na pewno wodą....Choć czemu miałby pryskać wodą wiśniowe drzewka... Zaczęłam doszukiwać się objawów zatrucia czymś śmiertelnie trującym...ale nic. Może instynktownie kradłam tylko nie trujące owoce?\nNo i wreszcie Kazimierz.\nDotarłam do Kazimierza w najlepszej z możliwych pór. Wieczór, słońce powoli zachodzi, wszystko w ciepłych barwach....Jestem absolutnie oczarowana miasteczkiem. Zresztą czy to naprawdę miasteczko? Mam wrażenie, że jestem w ślicznej filmowej inscenizacji, że ktoś zapomniał rozebrać dekoracje kiedy skończono kręcić "Dwa księżyce". Całą moją wiedzę o tym jak wygląda Kazimierz Dolny mam tylko z tego filmu. Jestem oczarowana i na pewno chcę tu wrócić.\nBo czy można nie być oczarowaną miejscem, w którym schronisko młodzieżowe znajduje się w XVII -wiecznym spichlerzu i nazywa się "Pod Wianuszkami"?\nMapka obowiązkowo: www.endomondo.com/users/10074881/workouts/766338886\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, pieter, sldtwa, Krzyś, Gall\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/16 23:02\t#29005\nNo Maryś, jesteś oczywiście niesamowita. Dzisiejsza walka z tłustym błotem da się porównać jedynie z ubiegłorocznym przeczołgiwaniem się z rowerem pod przewodami elektrycznego pastucha\nTrochę szkoda, że musisz przerwać swoje "beztroskie" podróżowanie, ale z drugiej... wreszcie przyjedziesz tu, gdzie rower smakuje najlepiej...\nCzekamy... Może jakaś lajtowa "trzysetka"? Dałabyś się?\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/16 17:52\t#29000\nDzień dziesiąty - 14 lipca 2016 - WSZYSTKO NA OPAK...WSZYSTKO NIE TAK...\nW okna pokoiku w Starej Aptece w Zwierzyńcu stuka deszcz...Lubię deszcz. Lepiej niech z nieba leje się woda niż nieznośny żar, jeśli już coś koniecznie musi się lać... Budzę się leniwie... Myślę, co mam w planach na dziś...?\nDziś będzie literacko, dziś będzie śladami opowiadań I.B.Singera. Będę szukać "jidiszlandu" mojego ulubionego pisarza w Biłgoraju, Frampolu, może i do Goraju zdążę...A nocleg w Janowie Lubelskim, to też sztetl z opowiadań Singera. No i oczywiście, nim opuszczę Zwierzyniec, zobaczę najciekawsze miejsca w tym mieście, mieście - ogrodzie.\nBudzę się leniwie, słyszę dźwięk sms-a, nie spieszę się z jego przeczytaniem...za chwilę telefon...\nZłe wieści, koniec wyprawy, trzeba natychmiast wracać...tylko gdzie...najpierw do domu, do Gliwic..czy prosto do mamy, do Łasina...myśli galopują..\nJakiś pociąg... Gdzie?, Skąd? Dokąd?...Jednak prosto do Łasina...ale mam w sakwach tylko ciuchy rowerowe... Decyzja: dostać się do Zamościa, potem pociągiem do Lublina...po północy powinnam być u mamy w Łasinie. Pakuję się pospiesznie, nie dbam o porządek w sakwach, pytam właścicielkę Starej Apteki o najkrótszą drogę do Zamościa. Najszybciej będzie przez Obrocz, potem w lewo...Ruszam. Pada deszcz.\nNigdy jadąc rowerem nie wykonałam i nie odebrałam tyłu telefonów, co na tych 20 kilometrach w drodze że Zwierzyńca do Zamościa przez Obrocz. Głowę mam zajętą zupełnie czymś innym niż rower i Roztocze...ale jednak dociera do mnie niezwykła uroda lasów, przez które jadę . Deszcz ustaje. Wszystko pachnie, paruje....Szkoda.... muszę wracać a moje plany, a Sandomierz, a Kazimierz, a Nałęczów, Lubartów , Lublin...\nNie.....jednak nie muszę wracać natychmiast. Wszystko toczy się w takim tempie...Zapada decyzja. Do Łasina muszę pojechać w niedzielę. No skoro tak, skoro jest czwartek.... Jadę dalej. Jeszcze dwa dni.\nDo domu pojadę w sobotę a w niedzielę na Pomorze, do mamy. Siadam na przystanku w jakiejś miejscowości już niedaleko Zamościa, emocje powoli opadają. Co zrobić z tym dniem? Całej trasy zaplanowanej na dziś już nie zrobię, nocleg mam zamówiony w Janowie Lubelskim....\nWyciagam mapy papierowe i elektroniczne, ustalam gdzie dokładnie jestem i jak stąd nie pojechać do Zamościa, w którym już przecież byłam, "przeliczam" trasę. Biłgoraj musi odpaść, to nie będzie podroż śladami I.B.Singera taka jak chciałam... Jadę do Szczebrzeszyna a stamtąd do Janowa Lubelskiego, ale po drodze będzie Frampol, może starczy czasu, żeby wpaść do Goraju .... może kawałek singerowskiego "jidiszlandu" jednak zobaczę.\nAle najpierw do Szczebrzeszyna, koniecznie nie przez Zamość.\nJestem we wsi Zarzecze, z map wynika, że jeśli cofnę się troszkę, malutko, jakieś 200 metrów i pojadę do wsi Wieprzec, to potem polną drogą dostanę się do asfaltowych dróg, którymi szybko dojadę do Szczebrzeszyna.\nPolną drogą... tę polną drogę zapamiętam na zawsze. Na tej polnej drodze przeszłam swój rowerowy chrzest, po którym nic mnie na rowerze już nie złamie. Dwa kilometry rowerowego piekła, którego przejście zajęło mi dwie godziny. Tylko dlaczego się w to piekło wpakowałam?\nDiabli wiedzą. Droga wyglądała dobrze. I gdyby nie było po deszczu przejechałabym ją w mig podziwiając ładne roztoczańskie widoki. Ale było po deszczu, bo lało całą noc. Już po pierwszych metrach koła okleiły się błotem. To powinno dać mi do myślenia i powinnam uciekać z tej drogi jak najszybciej. A ja nie uciekam, ja się pcham dalej. Co mnie w tę drogę pcha....Diabli wiedzą. Wyjęłam pilnik do paznokci i pomyślałam, że będę prowadzić rower trawiastym poboczem, no a jeśli błota nazbiera się trochę więcej to go tym pilniczkiem wydłubię i raz dwa przejdę do asfaltu. Pilnikiem do paznokci...Pilniczkiem to mogłam sobie w ....uchu podłubać!\nBłota nazbierało się w minucie tyle, że zablokowały się koła. I nigdzie żadnego patyka, niczego czym mogłabym z tym tłustym paskudnym błotem walczyć. Zostają tylko ręce. Przestaję zwracać uwagę na to, czy się wybrudzę, czy nie, do sandałów mam przyklejone błotne placki wielkości patelni, tonę i ślizgam się w tej błotnej mazi, zaczyna padać deszcz, nawet nie zakładam kurtki przeciwdeszczowej, jest mi wszystko jedno czy przemoknę, czy nie.\nPosuwam się kilka metrów, wydzieram błoto pomieszane z zielskiem spod błotnikow, z hamulców, znów kilka metrów....Nie dam rady tak "jechać", że nie dam rady pchać roweru w tym błocie.... Lżejszy będzie bez sakw...Ale to błoto jest tak klejące i tłuste, że bez sakw też się nie da pchać roweru. Koła się całkiem zablokowały. Trzeba nieść.... Biorę sakwy i niosę je 50, 100 metrów, rzucam sakwy, wracam po rower, niosę rower, potem znów sakwy.... Sandały oklejone błotem ważą kilogramy...Pada deszcz.Pokonanie niecałych dwóch kilometrów tego piekielnego szlaku zajęło mi dwie godziny. Docieram wreszcie do trawiastej drogi. Ale to wciąż jeszcze nie asfalt. Jestem w lesie, są tu na szczęście gałęzie, patyki, więc szukam takiego, którym da się wydłubać trochę tego cholernego błota i odblokować koła. Potem było jeszcze dwukrotnie zmoczenie tyłka w głębokich kałużach, bo się wywaliłam. Raz z rowerem, więc wpakowałam do brudnej wody cały swój bagaż ...Kiedy dotarłam do siedziby jakieś leśnego człowieka mieszkającego w starej, zardzewiałej camperze i zapytałam ile jeszcze do asfaltu ten na mój widok powiedział tylko "ojojoj"...Na pewno nie przyszło mu do głowy, żeby mnie ewentualne gwałcić i mordować. Było tylko wiele mówiące o moim stanie bezradne "ojojoj", i powiedział to twardy leśny człowiek.\nChyba jeszcze nigdy żadna asfaltowa droga nie ucieszyła mnie jak ta, do której dotarłam po tych dwóch godzinach piekła....Tylko co mnie w to piekło pchało...Sam diabeł, czy tylko moja głupota....\nPogoda zaczęła się poprawiać, wyszło słońce, woda w wielkich kałużach momentalnie się nagrzała. I te kałuże okazały się świetną łaźnią i pralnią. Doprowadziłam do porządku swoje sandały (i po raz kolejny stwierdziłam, że na moje jeżdżenie porządne skórzane sportowe sandały są najlepsze, bo co teraz zrobiłabym z całkiem przemoczonymi adidasami?), umyłam się trochę, ciuchy i tak były mokre, więc je na sobie z najgorszego "wyprałam". Słońce ładnie grzeje, szybko wyschnę. A rower poprowadzę do porządku na myjni w Szczebrzeszynie.\nJadę do Szczebrzeszyna. Na rynku stoi pomnik chrząszcza, ale myjni samochodowej tam nie ma. Siedzę chwilę na schodach szczebrzeszyńskiego ratusza i zastanawiam się, którędy do Janowa. Nie mam sił ani czasu na zwiedzanie Szczebrzeszyna. Miały być singerowskie klimaty.....Jest po szesnastej, najkrótszą drogą mam do Janowa około 50 km. Nie ma co kombinować, trzeba jechać najkrótszą , czyli krajową 74.\nNie spodziewałam się, że tego dnia po survivalu w błocie czekają mnie jeszcze górskie premie . DK 74 ze Szczebrzeszyna do Janowa biegnie przez tereny piękne widokowo, ale strasznie trudne dla rowerzystów z ciężkimi sakwami. Zaraz za miastem pierwszy podjazd. Nie ma szans na jechanie. Idę. Co tam, podejdę, potem będzie fajny zjazd... Był. A potem było pionowo pod górę i zjazd i jeszcze jeden podjazd i jeszcze jeden...Rewelacyjne widoki, takie, że ach, och i o k...., jak pięknie, zjazdy takie, że aż czapkę gubiłam, bo mi ją pęd powietrza z głowy zrywał...Mimo, że to krajowa, to ciężarówek nie było. Ale te podjazdy...a właściwie podejścia... Czarno widzę godzinę dotarcia na nocleg. Na szczęście górskie premie skończyły się jeszcze długo przed Janowem. We Frampolu doprowadziłam do ładu swój rower, bo okazało się, że jest tam myjnia. I wcale nie myślałam o Singerze. Za Frampolem zjechałam z krajówki i przez Kocudze (jest kilka Kocudzy),wsie, w których jest mnóstwo pięknych drewnianych chałup dotarłam do Janowa Lubelskiego. Nie przypuszczałam, że drogi poprowadzą mnie kiedyś do Kocudzy, z której pochodzi słynny swego czasu zespół Jarzębina... Ale poprowadziły.\nTo był niesamowity dzień, pełen emocji, zupełnie nie taki jak miał być...To był ciekawy dzień. A "jidiszlandu" Singera poszukam kiedyś tam. Zresztą świata żydowskich sztetli i tak już nie ma.\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, Davis, pieter, sldtwa, Krzyś, ŁOBUZIA, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/15 21:14\t#28997\nWe wczorajszej notatce zabrakło zwyczajowej mapki. Oto ona: www.endomondo.com/users/10074881/workouts/765805638\nZa tę wiadomość podziękował(a): Borci, Krzyś, MARCINHD, Gall, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/15 09:18\t#28990\nZa sprawą Twoich barwnych relacji z przeżytych pięknych chwil na rowerze wracają wspomnienia z wyprawy po Roztoczu z Matołkiem i Pawełkiem. Była to jedna z najpiękniejszych moich wypraw, a "z Matołkiem" znaczy nocleg pod namiotami każdy nocleg w innym miejscu, wolność i swoboda. Było cudownie, upalnie, kąmpiel w lodowatej wodzie przy kapliczce na wodzie,w Tanwi tam gdzie szumy ,w żródełku przy świerszczu w Strzebrzeszynie,było chłodzenie całym wiadrem wody w przydrożnej studni było... było... było... ach.....gdzie się podziało...\nZa tę wiadomość podziękował(a): Marysia O.\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/15 07:57\t#28989\nDzień 9 - 13 lipca 2016 - NA ROZTOCZU\nSłoneczny ranek w ośrodku wypoczynkowym Duet w Zamościu, wykorzystuję na poprawienie paru rzeczy w moim rowerze. Poprzedniego dnia w Castoramie kupiłam cały zestaw śrubek, nakrętek i podkładek. Trzeba zrobić z nich użytek.\nDbam o swoje bezpieczeństwo na rowerze. W zeszłym roku kupiłam sobie kask...który miałam na głowie może z dziesięć razy, nie więcej. Kask jeździ sobie ze mną na sakwach, skąd ma na pewno świetny widok na świat, a je jeżdżę w mojej ulubionej spłowiałej od słońca czapce z daszkiem. Tak czuję się bardziej jak turystka, nie jak rowerzystka, co to ubiera się w obcisłe, "bo to warto mieć styl" i tak mi po prostu wygodnie.\nPodczas tej wyprawy kask na głowie miałam tylko w Warszawie. Wiem, że kask to bezpieczeństwo i niejednemu rowerzyście uratował zdrowie i życie....Wiem i każdego dnia rano, kiedy pakuję sakwy przed wyruszeniem w drogę kask ląduje na sakwach. W spłowiałej czapce z daszkiem mi wygodniej. I co na to poradzić...\nW tym roku dla podniesienia swojego bezpieczeństwa na rowerze w przeddzień wyjazdu kupiłam lusterko. Lusterko z mocowaniem nie do mojej kierownicy z rogami, ale przecież to się da przerobić. I przerobiłam, jak jakiś Adam Słodowy wykorzystując do tego nakrętki z plastikowych butelek, czarną taśmę izolacyjną, mocowanie od niepotrzebnego światełka odblaskowego i wszystko zadziałałoby idealnie, gdyby nie brak jednej śrubki odpowiedniej długości, a nie było już czasu, żeby ją kupić. Przez jej brak lusterko podczas jazdy nie pokazuje drogi za mną tylko mój biust (no, połowę biustu, bo jednak na środku kierownicy nie przymocowałam tego lusterka). Więc wiem jak na rowerze prezentuje się mój biust, ale jego ciągłe oglądanie chyba jednak nie zwiększa mojego bezpieczeństwa. Castorama w Zamościu spadła mi z nieba. Kupiłam co trzeba. Trzeba tylko zrobić z tego użytek i umieścić to lusterko w innym miejscu na kierownicy. Umieszczam. A czas leci....\nOpuszczam Zamość koło południa. W Informacji Turystycznej dostaję trochę materiałów i kupuję jedną mapę. Jestem gotowa na podbój Roztocza.\nJadę na Krasnobród. Najpierw kilkanaście kilometrów nudnawego wyjazdu z miasta i jego najbliższych okolic a potem nagle jakbym przeniosła się w zupełnie inną świat.\nZaskoczyła mnie ta zmiana krajobrazu. Roztocze. Górki, wzniesienia, lasy, pasy pól na tych górkach... Ładnie. I trudne rowerowo. Co kawałek pcham rower pod kolejne wzniesienia. I tak aż do Krasnobrodu.\nKrasnobród- " roztoczańska Częstochowa", miejsce pielgrzymek do małego obrazka Matki Boskiej. Łaskę uzdrowienia otrzymała tu Marysieńka Sobieska, która w podziękowaniu za przywrócone zdrowie ufundowała zachwycający barokowy kościół. Kościół jest piękny a pełnym blaskiem będzie błyszczeć kiedy skończy się trwający właśnie remont. Krasnobród to też śliczny zalew, na który jednak już nie pojechałam, bo nie był mi po drodze. Zatrzymałam się chwilę przy podwójnej drewnianej XVIII-wiecznej kapliczce "Na wodzie" i w przyjemnie chłodnych wodach strugi płynącej pod kapliczka zanurzyłam dłonie. Woda ma podobno moc uzdrawiającą.\nZ Krasnobrodu jadę do Tomaszowa. "A może byśmy tak, najmilszy wpadli na dzień do Tomaszowa...." - chodzi po głowie....Ale to nie ten Tomaszów. Jestem na Lubelszczyźnie nie na Mazowszu.\nTomaszów Lubelski wydał mi się ładnym, zadbanym miastem. Oglądam piękny drewniany barokowy kościół i cerkiew. I jem obiad, na który "wcale" nie muszę czekać. Zamawiam w barze obiad i pytam, ile będę na niego czekać a pani za ladą, z miną tej z "Misia" co dokręcała miski do stolików burknęła "wcale" i pakuje mi na talerz co zamowiłam. Brakuje mi tylko "perosze..". Jak w " Misiu".\nCzas najwyższy jechać do Zwierzyńca, tam mam kolejny nocleg. Prostą drogą z Zamościa do Zwierzyńca mialabym coś koło 30 km, ale ja tam jadę dookoła świata. Wybrałam taką drogę naokoło, bo chciałam zobaczyć słynne szumy, czyli wodospady na Tanwi. Widziałam tylko jeden, malutki. Żeby przejść ścieżkę nad rzeką i zobaczyć więcej musiałbym zostawić gdzieś rower.\nW miejscowości Susiec moje drogi znów krzyżują się że szlakiem Green Velo.Pomarańczowe znaczki prowadzą mnie do Józefowa i poprowadziłyby aż do Zwierzyńca, ale wybieram krótszą drogę przez piękne lite lasy Roztoczańskiego Parku Narodowego.\nCzas mnie goni...Zrobiło się późno...\nCały ten dzień mam poczucie, że ledwie muskam miejsca przez, które jadę, że wciąż coś omijam, z czegoś rezygnuję, jadę za szybko. Tam jest tyle do zobaczenia...ale to na inną wyprawę, bardziej stacjonarną, taką na poznanie małego kawałka ziemi, nie na zjeżdżenie setek kilometrów dróg.\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, pieter, Pietrek, sldtwa, Krzyś, ŁOBUZIA, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/13 10:06\t#28981\nMarysia Jesteś Wielka, masz moje uznanie i podziw. Jak czytam Twoje barwne relacje z wyprawy to czuję się jakbym tam był, jakbym to ja przeżywał te rozterki, wątpliwości, zmienne nastroje itd. Ze mną jest tak samo na samotnych wyprawach ale chyba nie mam tyle determinacji, tyle zaparcia w dążeniu do celu, szybciej się wycofuję.\nBrawo Marysia naprawdę Jesteś niezwykła.\nCiekawy jestem jakie wrażenie na Tobie zrobi Zamość, perła renesansu polskiego.\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/13 09:50\t#28980\nDzień ósmy - 12 lipca 2016 - ODPOCZYWANIE W ZAMOŚCIU\nOśrodek Duet w słoneczny poranek rozczarowywał nieco mniej niż nocą. Przeżyję tu ten dzień, zwłaszcza że będzie on zajęty i nie będę miała czasu zastanawiać się nad peerelowską urodą miejsca, które sobie wybrałam na odpoczywanie w Zamościu.\nDzień mam zajęty , bo trzeba zrobić pranie a najpierw zorganizować jakąś miskę i kupić proszek (pranie jest absolutnym priorytetem, bo nie został mi już żaden czysty ciuch), trzeba odezwać się do rodziny, czyli trochę podzwonić, trzeba zwiedzić miasto, bo jestem przecież w Zamościu, tym słynnym Zamościu, trzeba zjeść wreszcie jakiś normalny obiad. No i trzeba zająć się rowerem, bo te trzaski z napędu są niepokojące.\nZ praniem poszło gładko, dostałam miskę na recepcji, po proszek skoczyłam do kiosku. Rodzinę obdzwonię wieczorem, zwiedzanie popołudniu, zwiedzanie połączone z obiadem gdzieś na Starówce.\nRower... Gdzie się z nim udać....Internet sugeruje, że do serwisu rowerowego (i narciarskiego) "Ale jazda" na ulicy Kardynała Stefana Wyszyńskiego. To samo sugeruje pan z recepcji. Najlepszy punkt naprawy rowerów w mieście. Zdecydowanie to potwierdzam, choć nie mogę go oczywiście porównać z innymi. W "Ale jazda" zostałam potraktowana poważnie, fachowo i miło. Wymieniono mi pedały będące na granicy rozsypania się, miły Pan podokręcał luzy, które dało się dokręcić, ocenił stan napędu....wiem, że nie jest bardzo dobry.... pogadaliśmy o moim jeżdżeniu i jeżdżeniu rowerem w ogóle. Za robotę nie wzięli nic, zapłaciłam tylko za pedały a na rower dostałam fajną naklejkę z logo serwisu. Więc na problemy z rowerem, czy na mały przegląd w długiej trasie w Zamościu polecam "Ale jazdę".\nZwiedzanie....co można zobaczyć w Zamościu powie Internet i każdy przewodnik turystyczny. Starówka z przepięknym ratuszem robi duże wrażenie, włóczę się po uliczkach Starówki, wchodzę do katedry, we wszystkich ogródkach przy restauracjach, kawiarniach mnóstwo ludzi...leniwe popołudnie z renesansem na dotyk.\nPodczas tych moich wypraw rowerowych spotykam ludzi, z którymi los łączy mnie tylko raz, na chwilę. Czasem takie spotkania zostają na długo w pamięci, nie wiadomo o dlaczego, czasem znikają niemal natychmiast. Ładnie o takich spotkaniach pisał Z. Herbert w "Modlitwie Pana Cogito -Podróżnika"....\nPani z kiosku w Zamościu.... dała mi za darmo sznurek do rozwieszenia prania...może dlatego, że ja i mój rower poruszyły w niej jakąś strunę tęsknot..."Wie pani, lubię jeździć rowerem, często jeżdżę za miasto a czasem myślę, że chciałabym wsiąść na rower i pojechać gdzieś daleko..."\nPan na cmentarzu prawosławnym spotkany gdzieś na trasie w siódmym dniu...Nieco śpiewną tutejszą mową mówi: "Pani wejdzie, zobaczy, o tu pomnik..." Cmentarz zarośnięty zielskiem po pas, wśród zielska trochę zniszczonych nagrobków i ten Pan. Coś tam grabił, sprzątał? "A Pan tu sprząta?" -pytam. "Jawor upadł. Ksiądz proboszcz kazał wziąć i trzeba posprzątać" Teraz dopiero widzę korzeń zwalonego drzewa, trociny. Jawor upadł.\nJutro jadę dalej...Jestem ciekawa i drogi i ludzi, których na niej spotkam.\nA moje włóczenie się po Zamościu wyglądało tak: www.endomondo.com/users/10074881/workouts/764211458\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, pieter, sldtwa, Krzyś, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/12 22:44\t#28979\nDzień siódmy - 11 lipca 2016 - POŻEGNANIE Z BUGIEM I NA ZAMOŚĆ\nPan Bóg to jednak dobrze pomyślał... Pracuj człowieku sześć dni a siódmego odpoczywaj. Ale ja chciałam być mądrzejsza od Pana Boga, więc wymyśliłam sobie, że odoczywać będę dnia ósmego.\nDlatego pewnie ten siódmy dzień był taki ciężki. Dostałam nieźle w... kość, bo upał, bo wiatr jakby nie jechać zawsze w gębę, bo drogi dziurawe i pod górę. Do tego w rowerze coś strzela w napędzie....rozwali się czy się nie rozwali....\nRuszam z Teptiuków pod Hrubieszowem około 10. Żar leje się z nieba, nie lubię upałów. W upały zajmuję się głównie umieraniem z upału. Choć kilka lat temu odkryłam, że upał można przetrwać na rowerze. Było to dla mnie odkrycie zaskakujące, bo wydawało mi się, że kiedy termometry pokazują ponad 30 stopni nie będę w stanie ujechać nawet kilometra. Ale da się ujechać nawet dużo więcej . I pęd powietrza owiewa...rower to niezły sposób na upał.\nNie zastanawiałam się wczoraj czy jechać w upał czy nie, bo przecież jechać trzeba, następny nocleg a nawet dwa noclegi mam w Zamościu.\nDo Zamościa z Hrubieszowa jest około 60 km najkrótszą drogą. Nie wybieram najkrótszej drogi, bo przecież wciąż jeszcze mogę jechać z Bugiem.\nNa mojej trasie najpierw Hrubieszów, w którym zobaczyłam przede wszystkim wielką bylejakość i ...mnóstwo miejsc, gdzie można zjeść lody. Gdzie nie spojrzę tam widzę wielki napis Lody. Ta bylejakość objawiła mi się przede wszystkim w niemożliwie krzywych i dziurawych chodnikach. Rozumiem, że stare chodniki to dziurawe krzywe płyty albo dziurawy połatany asfalt, ale nie rozumiem czemu nowe chodniki są ułożone tak byle jak...\nHrubieszów, miasto, które kojarzy mi się z jakimś serialem (Plebania?), w którym wciąż ktoś jechał do Hrubieszowa, ma pewnie wiele uroku, ale nie zobaczyłam go w ten upalny lipcowy dzień. Lody, które kupiłam w jednym z licznych punktów sprzedaży lodów nie miały smaku. Kupiłam dwie gałki w różnych smakach, ale te smaki różniły się tylko kolorem. Więc zjadłam lody o smaku żółtym i różowym, pogadałam chwilę z właścicielem lodziarni o tym skąd, dokąd jadę i opuszczam Hrubieszów z poczuciem, że trzeba tu kiedyś wrócić, żeby odkryć nieoczywiste piękno tego miasta. Bo na pewno takie jest.....\nŻar leje się z nieba, mocno wieje gorący wiatr, pcham się pod górę i pod ten męczący wiatr....i myślę....no przecież do cholery w taki dzień lepiej byłoby zażywać ożywczej kąpieli w jakimś ślicznym jeziorze w moich rodzinnych stronach albo siedzieć pod parasolem ze szklanką zimnego piwa (lub coli)....Te sakwy to chyba mi ktoś wypchał kamieniami....\nPrzez Gródek, Czumów drogą biegnącą bliziutko granicy i Bugu docieram do wsi Ślipcze. Tam jest takie miejsce, gdzie drogą dotyka granicy i rzeki. Zatrzymuję się na chwilę. Trzeba się z Bugiem, który wyznaczał mi drogę tyle dni jakoś pożegnać...\nAle prawdziwe pożegnanie odbyło się trochę dalej. W Wołynce polną drogą przez łąki docieram nad sam brzeg Bugu i ledwie widocznym przejściem przez gęste zarośla idę na skraj skarpy. W dole rzeka w całej swej cudownej dzikiej krasie. Mam widok, który wynagradza jakiś niedosyt, bo jadę z Bugiem, ale rzadko rzekę widzę. Dalej kilometr, może więcej idę ścieżką tuż przy Bugu. Idę granicą, mijam polskie słupy graniczne, na drugim brzegu rzeki widzę żółto - niebieskie słupy ukraińskie. To przejście i pchanie ciężkiego roweru ścieżką na pewno nie rowerową kosztowało mnie tyle energii, że na szosę wracam pół żywa... Siódmy dzień trzeba było odpoczywać....\nAle trzeba jechać żeby odpocząć ósmego dnia. Tak to sobie wymyśliłam wbrew boskiej logice, to teraz mam za swoje.\nJadę przez Kryłów (w którym się nie zatrzymuję, choć pewnie warto, bo są tam do obejrzenia ruiny zamku z XVI w), Prehoryle, do wsi Gołębie, gdzie Bug ostatecznie i nieodwołalnie Polskę opuszcza.....a właściwie gdzie do niej wpływa, przecież jadę pod prąd....\nTu jakaś nutka żalu... Jakiś etap tej podróży właśnie się kończy....i nagłe otrzeźwienie. Przecież jest już 16, mam na liczniku tylko 34 km, czyli przed sobą jeszcze jakieś 70- 80.\nTrzeba jechać, trzeba jechać i usprawnić to jechanie, bo zdecydowanie za bardzo się guzdrałam na ostatnich kilometrach z Bugiem.\nNa drodze do Dołhobyczowa niczego nie usprawniłam, wręcz przeciwnie, były to najtrudniejsze kilometry w całej tej wyprawie. Najtrudniejsze, najwolniejsze, z największym spadkiem motywacji i sił. Pod górę, pod gorący wiatr, i żar z nieba. Z wizją tych mokrych chłodnych przepysznych wiśni, które jadłam kilka dni temu, gdzieś przed Serpelicami....Ile bym dała za ich ożywczy chłód...\nDowlokłam się do Dołhobyczowa resztkami sił.... Muszę coś zjeść, chwilę odpocząć i dalej w drogę ...\nW miejscowym barze zjadłam najgorszy bigos jaki w życiu jadłam. Z bardzo marnego menu wybrałam bigos, bo miał być najszybciej. Dostałam talerz suchej, bezsmakowej kapusty z kromką suchego chleba. Cała wilgoć z tej potrawy dawno wyparowała, bo pewnie nie wytrzymała dziesiątego odgrzewania.\nNa nocleg w Zamościu dotarłam o 22:30. Z Dołhobyczowa pojechałam przez Mircze, Tyszowce, Komarów Osadę. Na szczęście upał odpuścił, zachmurzyło się, siły też jakoś wróciły. Może ten sianowaty suchy bigos miał jednak jakąś ukrytą moc... Krajobraz się zmienił, po lewej i po prawej stronie mam teraz szeroką otwartą przestrzeń. Ładne przedżniwne widoki, łany złotych zbóż. Przyzwyczaiłam się, że po mojej lewej stronie horyzont był zawsze zamknięty pasem drzew i zarośli za którymi płynęła rzeka. Ten pas był bliżej lub dalej, ale był. A tu nagle tyle przestrzeni...\nI przyzwyczaiłam się, że jeśli trzeba iść za potrzebą, to bez trudu w odpowiednim momencie znajdę odpowiednie miejsce. Największyym dyskomfortem tak między 70 a 85 kilometrami był pełen pęcherz. I nic, żadnego lasu, lasku, krzaków. Wieś przy wsi, gospodarstwa przy gospodarstwach... W Komarowie w środku wsi widzę jakąś opuszczoną zarośniętą pokrzywami posesję. To nic, że środek wsi i pokrzywy po pas. Muszę i już. Taki atak komarów i wszelkiego gryzącego wściekle robactwa przeżyłam tylko raz, dwa lata temu w środku Puszczy Białowieskiej. Tam to było uzasadnione, puszcza, jakieś moczary, wilgoć....Ale w środku wsi? No chyba że ta wieś nazywa się Komarów. Już bardziej adekwatnie nie można było tej wsi nazwać.\nW Zamościu w Carrefourze rzutem na taśmę, bo już wypraszali klientów, robię zakupy i jadę na nocleg....który mnie bardzo rozczarowuje...\nTak to jest jak chce się być mądrzejszym od Boga i na odpoczywanie wybiera się dzień ósmy, nie siódmy.\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, Borci, pieter, sldtwa, Krzyś, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/11 11:09\t#28955\nMówię Ci Maryś, że Ty książkę kiedyś napiszesz o tym swoim jeżdżeniu :\nJeden egzemplarz masz już sprzedany Zapisuję się na subskrypcję...\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/11 10:33\t#28952\nDzień szósty - 10 lipca 2016 - Z BUGIEM DZIEŃ OSTATNI...\nPatrzę na mapy...to będzie ostatni dzień cały z Bugiem. Jutro się z Bugiem pożegnam.\nPatrzę na mapy a właściwie na papierową mapę województwa lubelskiego, którą wiozę ze sobą od początku wyprawy, a do której jeszcze nie zaglądałam. Korzystałam z map elektronicznych, ale dziś przeproszę się z mapą papierową. Będę jechać drogami, które są na tej mapie, nie będę szukać dróg przez łąki albo lasy a na tradycyjnej mapie mam przecież dokładnie zaznaczone, co w każdej z mijanych miejscowości mogę zobaczyć. Prawdę mówiąc liczyłam, że ciekawe mapy, takie z zaznaczonymi szlakami rowerowymi, dostanę we Włodawie, w Informacji Turystycznej, ale IT we Włodawie w soboty jest nieczynna. Miałam to szczęście, a raczej nieszczęście być w "mieście trzech kultur" w sobotę. Takie to miasto ta cała Włodawa...\nTrasa na dziś łatwa i oczywista, bo biegnąca cały czas DW 816 wzdłuż Bugu i granicy z Ukrainą, więc wyruszam z Woli Uhruskiej późno, dopiero w południe, po mszy w miejscowym kościele. Do przejechania około 90 km, pogoda śliczna, po co się spieszyć.\nPierwszy przystanek na trasie robię w miejscowości Hniszów. Rośnie tam dąb Bolko, jeden z czterech najstarszych dębów w Polsce. Bolko, bo według legendy zatrzymał się pod tym dębem Bolesław Chrobry, kiedy wyprawiał się na Ruś Kijowską. Według specjalistów od wieku drzew dąb ma około 500 lat, więc Chrobry na pewno pod nim nie siedział, no może jako duch.\nMam ze starymi dębami (tymi naprawdę starymi, jakieś 100 czy 200 lat nie wchodzi w grę) taki układ, że jak potrzymam chwilę dłoń na ich chropowatej korze, to ... spełnią moje życzenia, pomogą w kłopotach...Nie wiem skąd to mam, taka bzdura, która czasem pomaga jak człowiekowi źle. Więc klepię te stare dęby a właściwie jeden dąb, czyli ponad czterystuletniego Cystersa w Rudach pod Gliwicami, bo do niego mam blisko. Klepnęłam Bolka z Hniszowa, tak po przyjacielsku, niczego mi w tę niedzielę raczej nie brakuje, i dalej w drogę.\nDocieram do miejscowości Świerże.Tuż przed Świerżami jest takie miejsce, gdzie Bug pozwala się niemal dotknąć. Można stanąć na brzegu dość wysokiej skarpy i podziwiać rzekę. Choć jadę z Bugiem już piąty dzień to właściwie rzeki nie widzę. Ona zawsze jest, bliżej, dalej po mojej lewej stronie, ale jej nie widzę. Cieszę się rzeką, wreszcie mam ją tak blisko.\nW Swierżach oglądam park, który został po istniejącym tam kiedyś pałacu, jadę piękną aleją grabową, podjeżdżam pod ciekawy neoromański kościół.\nNo i dalej w dół, na południe. Tuż przed Dorohuskiem, przed zjazdem do przejścia granicznego...nie wierzę własnym oczom... Biedronka! No nie mogłam sobie odmówić wejścia do Biedronki i kupna ulubionego ciastka z morelą oraz soku jabłkowego, choć kilka kilometrów wcześniej byłam w sklepie. Przy okazji zrobiłam też zakupy kolacyjno-śniadaniowe myśląc sobie przy tym, że robię błąd, bo będę teraz to wiozła 70 km. Jak się okazało to nie był błąd, tylko być może najlepsza decyzja dnia. W niedzielę w nielicznych sklepach, które miałam przed sobą chyba nie dostałabym żadnego pieczywa. A czynny sklep widziałam właściwie jeszcze tylko w Dubience, inne były już pozamykane kiedy do nich docierałam. Gdyby nie Biedronka na kolację miałabym tylko kilka herbatników.\nDroga z Dorohuska do Dubienki ... Może ta droga zostanie ze mną na zawsze... Żeby sobie umilić jazdę postanowiłam posłuchać muzyki z zestawu, który przygotowalam na drogę. W zestawie moje ulubione polskie piosenki z lat sześćdziesiątych. Włączam odtwarzanie na chybił trafił.... Marek Grechuta "Świecie nasz"... Znana, wiele razy słuchana piosenka zabrzmiała mi dziś na tym kresowym szlaku tak, jak jeszcze nigdy. Od pierwszych dźwięków fletu mam gęsią skórkę..."Świecie nasz daj nam radość, której tak szukamy...daj pokonać każdy lęk...daj nam cień wysokich traw...daj zagubić się wśród drzew poszumu.."\nMoże ten czas, ta droga daleko, gdzieś tam pod Dubienką nad Bugiem, to wzruszenie wywołane piosenką, którą usłyszałam zupełnie inaczej, ciepło promieni słońca, błękitne niebo pełne cudnych białych obłoków.... może to będę miała pod powiekami kiedy zamknę je ostatni raz....\nDo Dubienki wyjeżdżam trochę nieprztomna z powodu niespodziewanych nagłych wzruszeń...To też ten rower, to moje samotne jeżdżenie...\nJestem w Dubience, sennej, pustej.. Jakieś życie toczy się jedynie pod sklepem. Na rynku na postumencie czołg, upamiętniający przekroczenie Bugu przez Kościuszkowców w lipcu 1944. Podjeżdżam pod ładną cerkiew i kościół. Za Dubienką jest małe jeziorko z miejscem do kąpieli. Mam ochotę wykąpać się, ale tyle z tym zachodu....Trzeba by było się gdzieś przebrać...Nie, za dużo z tym zachodu.\nJadę dalej. Z piosenką w uszach, ale wzruszeń mam dość, więc z mojego zestawu wybieram piosenki energetyzujące, z których największego paweru daje "Powiedz stary gdzieś ty był" Klenczona.\nJadę tańcząc na rowerze , tzn. kiwam głową, wybijam rytm dłońmi...nogi w tym tańcu niestety nie mogą wziąć udziału, trzeba kręcić, ale kręcę szybciej. No i głośno sobie śpiewam..."Ogarnęła mnie rowerowa euforia" - cytuję Dankę To zalety samotnego jeżdżenia - wszystko mogę, nikt nie patrzy...Na razie do ludzi za bardzo nie tęsknię.\nSama nie wiem kiedy przejechałam drogę do Horodła.\nHorodło, miejsce podpisania ważnej unii między Polską i Litwą w 1413. z Litwą byliśmy już w unii od ponad dwudziestu lat (unia w Krewie), ale pomyślano, że skoro nam we współpracy z Litwą tak dobrze poszło z tymi Krzyżakami pod Grunwaldem, to warto współpracę potwierdzić, zacieśnić i pogłębić. Znalazłam się w miejscu podpisania stosownego dokumentu. Horodło nie wyrosło na znaczące miasto choć się chyba na takie przed wiekami zapowiadało. Dziura na końcu świata. Podjechalam pod kopiec usypany jeszcze w XIX wieku upamiętniający podpisanie unii horodelskiej. Z kopca roztaczał się śliczny widok na okolicę. Świat w ciepłych kolorach późnego słonecznego lipcowego popołudnia wyglądał jak namalowany pędzlem najlepszego pejzażysty.\nA z Horodła przez Zosin, naszą najbardziej na wschód wysunietą miejscowość, jadę prosto do Teptików na nocleg.No, może nie tak całkiem prosto, bo bocznymi drogami, czasem polnymi, żeby uniknąć ile się da krajowej 74.\nA jutro...Z Bugiem tylko kawałek a dalej.... a dalej choćby i mimo Buga...Bugu...\nI na koniec mapka: www.endomondo.com/users/10074881/workouts/763060116\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, Bartek, pieter, sldtwa, Krzyś, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/10 10:06\t#28925\nDzień piąty - 9 lipca 2016 - NA BUGU WE WŁODAWIE...\nDeszcz. Pada deszcz, ale pakuję się sprawnie, żegnam się z miłą gospodynią, która do wczorajszej kolacji przyniosła mi pyszne ogórki małosolne własnej roboty i ruszam. Niebo równo zasnute chmurami, pada i będzie padać, prognozy na dziś są deszczowe. Opóźnienie wyjazdu nic nie da. Tego deszczu nie przeczekam. W tym deszczu trzeba jechać.\nWyjeżdżam ze Sławatycz i zaraz wpadam w objęcia Green Velo. A jednak wytyczenie tej trasy to nie tylko postawienie pomarańczowych tabliczek. Aż do Włodawy jadę asfaltową drogą tylko dla rowerów, oddzieloną od DW 816 barierkami. Około 20 km drogi pobudowanej dla Green Velo. Przy trasie MOR-y, czyli miejsca obsługi rowerów, gdzie można odpocząć przy stolikach pod dachem, skorzystać z "toytojki" albo wdrapać się na wieżę widokową. Uwaga na te wieże. Mają strasznie niewygodne schody, na których zwłaszcza przy schodzeniu łatwo zrobić sobie krzywdę i zakończyć rowerową przygodę z powodu np. złamania nogi.\nWięc jadę sobie Green Velo, bezpiecznie, łatwo, deszcz pada...i się nudzę. Jest bezpiecznie, ale tak jakoś mało ciekawie. Bo to główna droga, a te niestety są na ogół nudne, nawet jeśli biegną przez nienudne tereny.\nChyba trochę z nudów bardziej niż na to, co dalej od drogi zaczęłam zwracać uwagę na to, co tuż przy drodze. A tuż przy drodze zachwycało bogactwo roślin ruderalnych.\nKiedyś, któregoś lata przed laty, zachciało mi się poznać nazwy tych wszystkich roślin rosnących na poboczach dróg, przy torach kolejowych i między nimi, między płytami chodnika, na śmietniskach, wszędzie tam gdzie roślinom trudno jest żyć, bo przeszkadza im człowiek, palące słońce, marne podłoże. Teraz, jadąc sobie rowerem i troszkę się nudząc robię sobie test z wiedzy na temat roślin ruderalnych. Dziewanna, dzwonki, krwawnik, bodziszki....A deszcz pada i pada.\nDo Włodawy droga prosta....ale dość mam tej prostej drogi. Zjeżdżam do Stawek, wsi, której właściwie nie widać z drogi, bo wtopiła się w nadbużańską skarpę. We wsi dużo starych chałup, mnóstwo krzyży, bocianie gniazda. W Stawkach można się podobno zakochać. Na pewno tak, to śliczna wieś z klimatem, który powoli znika, ale mnie ze Stawek szybko wygania deszcz. Już nie deszcz a ulewa. Zaraz za Stawkami są Różanki, mijam ruiny pięknego pałacu i wracam na główną drogę.\nDo Włodawy docieram w ulewnym deszczu, ale kiedy tylko znalazłam się w mieście przestało padać. Pogoda była łaskawa i pozwoliła mi powłóczyć się trochę po tym ciekawym i ważnym dla mnie mieście, mieście mojego dzieciństwa...choć nigdy, ani w dzieciństwie, ani później tam nie byłam .\n"Na Bugu we Włodawie.... przybyło 5....Na Sanie w Przemyślu.... ubyło 2...Na Narwi w Ostrołęce....na Odrze w Raciborzu-Miedoni....Na Wiśle w Zawichoście..." ...nadaje się jeszcze komunikat o stanie wód głównych rzek Polski w południe w radiowej jedynce? Nie wiem. Ale nadawało się kiedy byłam dziewczynką. Tuż przed dwunastą mój ojciec przychodził na obiad. Włączał radio, siadał do stołu, mama stawiała na stole talerze z gorącym posiłkiem..." Na "Bugu we Włodawie.... " brzmiało trochę jak jakaś magiczna formuła, która trzeba wypowiedzieć, by można było zacząć jeść. Gdzie ten Bug, gdzie ta Włodawa nie miałam żadnego pojęcia, ale tym sposobem Włodawa stała się miastem mojego dzieciństwa.\nWłodawa - miasto trzech kultur. Widziałam cerkiew, przepiękny, imponujący barokowy kościół pod rzadkim wezwaniem św. Ludwika i synagogę, a nawet dwie synagogi Małą i Wielką oraz dom kahalny. Jestem już przecież w nieistniejącej krainie chasydów. Ślady żydowskich mieszkańców tych ziem będą mi jeszcze często towarzyszyć. Włodawa wydała mi się taka jakaś zapyziała i zaniedbana, choć z ogromnym bogactwem ślicznej starej architektury. No i jakoś nie udało mi się w tym mieście nic zjeść, a planowałam tam obiad. Pytam panią na ulicy o jakąś restaurację, pizzerie, bar...Owszem, były, ale w Venus miało być wesele, a ponieważ nie byłam na nie zaproszona Venus była nie dla mnie, pizzeria nieczynna, chyba od dawna. Został jeszcze Czar Polesia. Ale gdzie tam ja do Czaru Polesia, najlepszej restauracji w mieście, mokra, brudna i chyba nie pachnąca ładnie , bo niestety jadę dziś w ciuchach z wczoraj (zabrałam cztery koszulki z krótkim rękawem i trzy bez rękawów, na te na ramiączkach nie było jeszcze pogody, pranie będę mogła zrobić dopiero w poniedziałek). Gdyby jeszcze ten Czar Polesia miał jakieś stoliki na zewnątrz, ale takich nie widziałam. Nie to nie, napiję się kawy i zjem gofra z bitą śmietaną i jagodami. Gofra dostałam, kawy nie. Automat się zepsuł. Takie to miasto...\nŚlady żydowskich mieszkańców tych ziem i nie tylko tych ziem...\nJadę do Sobiboru i choć nie ma tam obozowych baraków i krematoriów to miejsce po byłym obozie zagłady robi na mnie ogromne wrażenie. Czytam tablice opowiadające o historii tego miejsca, historii obozu, oglądam zdjęcia....i wydaje mi się, że słyszę krzyki mordowanyh ludzi, że one gdzieś zastygły w powietrzu...\nZ Sobiboru trochę klucząc, bo pomyliłam leśne drogi a mapy w urządzeniach mobilnych przestały mi pokazywać gdzie jestem (endo przestało rysować trasę...chyba był tam jakiś problem z GPS) dotarłam do Woli Uhruskiej. Koniec trasy na dziś. Dobrze, że trochę krótszej, bo choć od Włodawy już nie moczył mnie deszcz a pod wieczór nawet się wypogodziło i wyszło słońce chciałam jednak jak najszybciej zdjąć z nóg mokre sandały.\nWola Uhruska wydała mi się miłym miejscem, może dlatego, że ładnie świeciło słońce a może dlatego, że w remizie w Bytyniu (miejscowości graniczącej z Wolą Uhruską, choć dla mnie to jeden czort, chyba tylko miejscowi wiedzą która chałupa to jeszcze Bytyń a która to już Wola) trwała zabawa. Zespół z liderem śpiewającym z manierą śpiewaka z warszawskiej kapeli podwórkowej przywitał mnie pieśnią "Niech żyje wolność, wolność i swoboda..." I zabawa i dziewczyna młoda oczywiście też. Pieśń się niosła szeroko po Bytyniu, po Woli Uhruskiej a pewnie i dalej, aż za Bug, na Ukrainę.\nWięc niech żyje wolność, wolność i swoboda...rowerowa. Nocą odpocznę, jutro jadę dalej.\nJeszcze tylko mapka i wio! www.endomondo.com/users/10074881/workouts/762571916\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, Bartek, pieter, sldtwa, Krzyś, ŁOBUZIA, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/09 09:19\t#28910\nDzień czwarty - 8 lipca 2016 - GREEN VELO\nNie szukałam szlaku Green Velo.\nGreen Velo znalazło mnie i większość dzisiejszej trasy pokonałam podążając za pomarańczowymi tabliczkami oznaczającymi szlak. Były więc wyłączenie asfalty i to w dużej części wojewódzkie. Polną drogą przejechałam może z kilometr, nie więcej. Ale po wczorajszych doświadczeniach z grzęźnięciem w mokrych piachach, po porannym czyszczeniu napędu z kilograma piasku wcale nie szukałam innych dróg. Nawet jeśli była alternatywa terenowa wybierałam wygodne Green Velo. O dziwo, jadąc wiele kilometrów DW 698 i 816 nie spotkałam żadnej ciężarówki a ruch osobówek był nienachalny.\nGreen Velo spotkało mnie w Janowie Podlaskim. Do Janowa z Serpelic dotarłam urokliwą drogą biegnącą przez Park Krajobrazowy Podlaski Przełom Bugu. Minęłam miejscowości Borsuki, Gnojno, Stary Bubel...ach te ciekawe nazwy... można by dorzucić sporo do galerii "Miejscowości o ciekawych nazwach", ale przecież nie mogę zatrzymywać się przy co trzeciej tablicy z nazwą wsi.\nZa Borsukami pokonuję pierwszy poważny podjazd podczas tej wyprawy, który wybił mi z głowy pomysł jechania dziś w gatkach bez wkładki. Jak tylko wdrapałam się na górę nie szukając ustronnego miejsca, bo rzadko kiedy pojawiał się na szosie jakiś pojazd, zmieniłam zwykłe spodenki na takie z pieluchą. Co za ulga dla mojego już trochę zmęczonego tyłka!\nPłaskie Mazowsze skończyło się wczoraj tak koło południa, już wczoraj były podjazdy, krajobraz się pofalował, ale ta "zaborsukowa" górka była dla mnie jakaś wyjątkowo ciężka.\nJanów Podlaski, słynna stadnina...do której jednak musiałbym kawałek podjechać, bo nie znajduje się przy rynku miasteczka. Nie jadę, choć taka słynna ta stadnina. Przecież koń jaki jest każdy widzi.\nJanów Podlaski to pierwsza większa cywilizacja od Wyszkowa, do którego nie wyjechałam, a tylko go musnęłam, więc właściwie to pierwsza większa cywilizacja na mojej trasie od samej stolicy. Na tyle rozwinięta, że był w niej sklep z obuwiem a w sklepie...wiadomo co! Kupuję upragnione klapki.\nNa trasie Green Velo biegnącej DW 698 poczułam się członkiem Wielkiej Rowerowej Rodziny. Rowerzystów było dużo i jak to jest w zwyczaju wśród ludzi będących w drodze i zajmujących się tym samym wciąż ktoś mnie pozdrawiał i wciąż kogoś ja pozdrawiałam. Czasem ktoś krzyknął, że życzy wiatru w plecy.\nSamotnych rowerzystek nie spotkałam. Każda spotkana miała męską obstawę. Ale najciekawsze spotkanie tego dnia miało miejsce jeszcze przed Janowem. Ja pcham się pod lekką górkę a z górki leci jakiś rowerzysta. Zatrzymuje się. "Chłopy jeżdżą samotnie, ale baby..." "Baby też" - odpowiadam. To był Mirek....znowu Mirek?...z Rudy Śląskiej. Jechał do Suwałk szlakiem sanktuariów. Fajny wesoły facet z zawodu górnik, który jeździ rowerem, bo potrzebuje przestrzeni i nieba nad głową po siedzeniu pod ziemią. Pogadaliśmy chwilę o tym skąd, dokąd i którędy po czym klepnął mnie w ramię i mówi "lecimy". I polecieliśmy. Ja do Sławatycz, on do Ciechanowca.\nDo Sławatycz dałam się prowadzić pomarańczowym tabliczkom Green Velo przez Pratulin, w którym odwiedziłam cmentarz męczenników podlaskich, czyli zamordowanych przez carskich oprawców unitów, przez Terespol, w którym zjadłam pożywny makaronowy obiad, bo już wyraźnie zaczęło mi brakować węglowodanów, przez Kodeń, w którym zatrzymałam się na trochę w przepięknym sanktuarium z obrazem Matki Boskiej skradzionym z Rzymu w XVII wieku przez Michała Sapiehę ( to naprawdę ciekawa warta zgłębienia historia).\nZ głównej drogi i ze szlaku Green Velo zjechałam do Jabłecznej, bo choć było już dość późno nie mogłam nie zobaczyć tamtejszego monasteru, jednego z trzech istniejących w Polsce klasztorów prawosławnych. Miły mnich proponował mi dokładniejsze zwiedzenie monasteru, ale słońce już zaszło, czas najwyższy dotrzeć na nocleg w Sławatyczach.\nJestem w Sławatyczach około 21. Szybko znajduję miejsce noclegu, ale pytam jeszcze miejscowych o czynny sklep, bo nie zrobiłam wcześniej zakupów na kolację i śniadanie. Oczywiście taki był i jak mnie uprzejmie poinformował jeden z miejscowych "wszystko tam mają, piwo i wino też". No skoro mają nawet piwo....Mam dziś wielką ochotę na piwo. Kupię sobie piwo.\nKilkadziesiąt kilometrów słynnego Green Velo trochę mnie zdziwiło. Wystarczyło postawić tabliczki przy drogach, które istnieją od dawna i jest szlak....No ale zrobiono też miejsca postoju dla rowerzystów , mijałam takie. ..\nChyba jednak za mało tego szlaku przejechałam, żeby go oceniać. Popularność szlaku jest duża, widać to, ale kiedy szlak poleciał przez totalne zadupia i prawie bezludzia, to sakwiarzy nie spotkałam. Spotykałam za to rowerzystów miejscowych, którzy posuwali się niespiesznie na swoich zrujnowanych maszynach z charakterystycznym dźwiękiem zgrzyt zgrzyt, zgrzyt a zamiast sakw wieźli na przykład wielką butlę gazową przytroczoną do kierownicy. To jest dopiero wyższa szkoła jazdy. Mnie przeszkadza reklamówka z niewielkimi zakupami zawieszona na kierownicy...\nDobrze, że nie zostałam dziś Telimeną... Kiedy pęcherz domaga się swego choćby sytuacja była naprawdę podbramkowa kobiety, nie kucajcie jednak obok mrowiska, nad mrówczymi ścieżkami. Mrówki to strasznie wkurza a kiedy te wkurzone mrówki są wielkości much...Nim się kucnie trzeba spojrzeć gdzie się kuca. Na szczęście nie zostałam Telimeną a ugryzła mnie tylko jedna.\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, Davis, pieter, sldtwa, Krzyś, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/08 10:46\t#28895\nDzień trzeci - 7 lipca 2016 O DOBRA RZEKO, O MĄDRA WODO...\nWciąż mi się w myślach nuci piosenka Wolnej Grupy Bukowina...."O dobra rzeko, o mądra wodo, wiedziałaś gdzie stopy znużone prowadzić gdy sił już było brak...". Czasem nie nuci mi się w myślach, czasem śpiewa mi się głośno. Raz, że jak jadę sama tym rowerem i nie przejeżdżam akurat przez siedziby ludzkie nikt mojego śpiewania na szczęście nie słyszy, dwa, żeby nie zapomnieć "języka w gębie", bo niewiele mam okazji, żeby go używać.\nDobra rzeka Bug prowadzi mnie dalej na wschód. Mądra woda....W trzecim dniu mojej wyprawy to chyba chodziło o mądrość wody lejącej się z nieba... Rzeczywiście, kiedy przestałam przeczekiwać kolejne ulewy w budkach na przystankach autobusowych i poddałam się wodzie lejącej się z nieba, czyli dałam się zlać, odzyskałam spokój wewnętrzny, radość z jazdy, poczucie absolutnej wolności, bo przecież wszystko mogę !\nJechać rowerem przed siebie w ulewnym deszczu też mogę. Ale ta mądrość spłynęła na mnie dopiero gdzieś tak około 16.\nDeszcz walił w szyby całą noc, ale rano kiedy wstałam nie padało a w chmurach pojawiły się liczne błękitne dziury. Moja agroturystyka na końcu świata, gdzie już nie ma nic wokół, tylko deszcz, ciemność i paskudny wiatr w świetle dnia okazała się śliczna i uroczo położona nad małym jeziorkiem. Aż żal było odjeżdżać...\nRuszam jednak dalej. Następny nocleg za 100 km w Serpelicach, tam gdzie Bug ma swój przepiękny przełom. Ruszam w słońcu, na niebie koncert niesamowitych chmur i....po dwóch kilometrach przeczekuję pierwszy deszcz. Mija szybko.\nMój gospodarz z agroturystyki proponował mi jazdę żwirową drogą tuż przy Bugu, na którą mogłam wjechać od razu jak tylko ruszałam, ale nie dałam się namówić. Wybieram asfalty. Na tutejszych żwirowych drogach grzeznę w piachu i muszę pchać ciężki rower...Nie, wolę asfalty....z których jednak szybko zjeżdżam, bo chęć nacieszenia się odludziem i przyrodą zwyciężyła. Jadę polną, ale twardą, dla roweru przyjazną drogą przez przepiękne nadbużańskie łąki. Czasem ta droga jest ledwie widocznym cieniem drogi, ale jedzie się dobrze. Łąki zachwycają fioletową poświatą kwitnących kwiatków, na niebie fantazyjne chmury....tak mógłby wyglądać raj...To jest raj!\nDroga przez rajskie łąki doprowadziła mnie do żwirówki blisko rzeki a kiedy się nią nacieszylam i zmęczyłam wróciłam na asfalty. I pewnie szybko pokonałabym trasę do Serpelic jadjąc przez urocze wsie, wśród pól, przez lasy gdyby nie pogoda.\nKoło południa w jednej z mijanych miejscowości weszłam do sklepu po drobne zakupy i usłyszałam: pani się schowa, zaraz lunie. Rzeczywiście, lunęło. Oczywiście widziałam wielką burzową chmurę i bez rady życzliwego pana poszukałabym schronienia przed burzą. Schowałam się na przystanku autobusowym i spędziłam tam z godzinę. Burza z piorunami przeszła, ale ruszałam w lekkim deszczu, bo ile można siedzieć na przystanku... Już mi się powieki zaczęły kleić...Zaraz zasnę....\nOkazało się, że pisane mi było spędzenie w budkach na przystankach jeszcze wiele czasu, a właściwie mogłabym w którymś zostać na długie godziny. Rozpadało się na dobre. Jednak w końcu na szczęście spłynęła na mnie "mądrość wody": jedź, daj się zlać i już żaden deszcz nie będzie ci przeszkadzać. Kurtka przeciwdeszczowa nie chroni mnie idealnie, ale na tyle dobrze, że nie przemakam do suchej nitki od pasa w górę. Od pasa w dół nic mnie nie chroni. Woda chlupie w sandałach....moim jedynym obuwiu...Mimo wszystko cieszę się jazdą, tą wodą lejącą się z nieba... Zwariowałam? Już w trzecim dniu samotnego włócznia się po drogach między Bugiem a Wisłą?\nPrzestało lać koło 18. Świat roztoczył uroki swe podeszczowe, uniosły się delikatne mgły, cudne podlaskie krajobrazy czarują.... Przede mną jeszcze ponad 30 km drogi. Zdziwiło mnie, że w okolicach przez które jadę jest tyle sadów. Sady gdzieś tam nad Bugiem? W sadach wiśniowych gałęzie drzew ciężkie od owoców... kuszą.... Zatrzymuję się, drzewka wiśniowe zwieszają gałązki za płot...jak nie skorzystać...Nigdy w życiu nie jadłam tak dobrych wiśni, w sam raz słodkich, w sam raz cierpkich, owoce są mokre od deszczu. .. rajskie wiśnie. Coś dużo raju w ten deszczowy dzień....\nDo Serpelic dotarłam około 21. Na ostatnich kilometrach już mocno dawały mi się we znaki przemoczenie, chłód, lodowate stopy w mokrych sandałach. Ach... założyć suche skarpetki i... moje różowe klapki, które zostały w domu... Nie pomyślałabym nigdy, że biedronkowe klapki za parę złotych mogą być takim obiektem pożądania a chęć ich posiadania będzie tak silna, że dla nich gotowa byłabym zrezygnować z paru innych rzeczy...Swoją drogą przez dwieście kilometrów nie było ani jednego miejsca gdzie mogłabym nabyć zwykłe plastikowe klapki...Oto obraz świata przez który jadę.\nDobry dzień mimo niedobrej pogody. Żałuję tylko tego, że niepogoda nie pozwoliła mi zjechać do Burzysk na prom i wpaść na trochę do uroczego Drohiczyna po drugiej stronie Bugu.\nBudki autobusowe zabrały mi ponad dwie godziny. Z Burzysk widać przepiękną panoramę Drohiczyna, chciałam zrobić trochę zdjęć. Mijałam po drodze drogowskaz Burzyska 6 km... Kusił... Było jednak za późno na Burzyska i Drohiczyn.\nMapka i fotki:\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, pieter, sldtwa, Krzyś, ŁOBUZIA, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/07 20:43\t#28889\nNie chce krakać ale prognozy pogodowe na kilka dni do przodu obiecują jedynie to samo co ostatnio - czyli 20 w cieniu,nieco kropidła i zmienne wiatrzyska które czasem pomogą a czasem zamordują człowieka Trzeba było z Mirkiem bułkę w intencji pogody zrobić - chłopek by już z ławki nie wstał i miałabyś spokój\nWiatru w plecy Marysiu i pięknych widoków - ja zawsze lubię poczytać o Twoich przygodach bo to taki swoistego rodzaju przewodnik turystyczny dla mnie jak już trafię w te tereny\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/07 17:25\t#28886\nDzień drugi - 6 lipca 1916 - NO TO Z BUGIEM\nRuszam na wschód i trzymam się Bugu. Nocleg za sto kilometrów z małym ogonkiem. Trzymanie się Bugu nie do do końca wyszło, ale tak to jest kiedy nie jedzie się z wolną głową, bo siedzą w niej jeszcze sprawy, które powinny zostać daleko za mną. Przecież też po to jest to moje letnie jeżdżenie rowerem po Polsce - odpocząć od spraw dnia codziennego...\nPoczątek dnia nie zapowiadał, że będzie ciężko...\nRuszam radośnie, pogoda całkiem dobra, przestało padać (nocą lało, deszcz stukał w okienne parapety), cykoria podróżnik prezentuje swoje rozwinięte niebieskie kwiatki, co znaczy, że na razie nie będzie padać.\nSprawnie docieram w miejsce, które chciałam zobaczyć.\nTam gdzie Bug, moja ukochana rzeka, łączy się z Narwią, tam być... Byłam.\nCo prawda odwieczny problem geografów, czyli czy Bug wpada do Narwi, czy Narew do Bugu został ostatecznie rozwiązany na początku lat 60 XX wieku a stosowne rozporządzenie podpisał ówczesny Prezes Rady Ministrów J. Cyrankiewicz , to czy aby na pewno Bug wpada do Narwi....? Szerokie rozlewisko, które tworzą obie połączone już rzeki mnie laikowi niewiele powiedziało.\nAle geografowie rozstrzygnęli- Bug wpada do Narwi i jest jej dopływem. Niech im będzie.\nPostałam chwilę na szerokiej piaszczystej plaży tam gdzie Bug kończy swój bieg i zaczynam swój bieg z Bugiem. No więc z Bugiem... choć pod prąd.\nJadę kilka kilometrów polną drogą blisko brzegów rzeki. Słońce przegrzewa, ni żywej duszy....Ach, upragniona samotność, cisza, daleko od codzienności. Trochę zaczyna mi doskwierać piach na tej polnej drodze, trzeba pchać rower, ciężki, z sakwami....Więc gdy tylko można było rezygnuję z bliskości rzeki, dalej pojadę asfaltami a rzekę będę miała po lewej, zawsze tak blisko jak pozwolą na to asfaltowe drogi.\nI tu ustalony plan działania niestety zupełnie padł, bo dopadły mnie różne problemy (ze świata od którego chcę odpocząć), którym niestety dałam się zawładnąć tak, że zupełnie przestałam pilnować dróg, mapy...Rzeka zaczęła się ode mnie oddalać, pojechałam całkiem bez sensu, nie tam gdzie chciałam, nakładając do drogi na ten dzień jakieś 20 niepotrzebnych kilometrów.\nKiedy dotarło do mnie, że minęło południe, czas ucieka a ja nie jestem jeszcze w Wyszkowie ( w którym planowałam zjeść obiad i kupić jakiś klapki, bo zapomniałam a w związku z tym jedyne obuwie jakie posiadam to sandały, które mam na nogach) głos rozsądku krzyknął mi we łbie: kobieto! ogarnij się!\nOgarnęłam się. Najważniejsze jest tu i teraz, droga, rower i ta rzeka, która ma mnie prowadzić. Chmurzy się, wieje jak diabli ( na szczęście nie prosto w twarz), ale zaczynam jechać sprawnie. Nie wjeżdżam do Wyszkowa, obiad jem na stacji benzynowej przed Wyszkowem, zresztą i tak musiałbym gdzieś się schować, bo zaczęło lać i widać, że nie będzie to ciągły deszcz, więc można go przeczekać. A klapki...trudno, na wieczór na kwaterze zostaną mi niezbyt ładnie pachnące sandały. Może następnego dnia kupię gdzieś klapki.\nW Kamieńczyku, miłej letniskowej miejscowości za Wyszkowem zatrzymuję się na chwilę i spotykam Pana Mirka. Pań Mirek, zalany w trzy du... w jakimś pijackim zwidzie zobaczył we mnie szczęście, którego szukał. Pogadałam z nim chwilę uprzejmie i to wystarczyło, żeby pań Mirek oświadczył: zostań tu, a jeśli odjedziesz pobiegnę za tobą. Muszę jechać, nie mogę zostać w Kamieńczyku, by być szczęściem pana Mirka, więc ruszam a on....biegnie za mną. Szans nie miał, ja jadę rowerem, jemu nogi się plączą, ale jednak mnie dogania.\nZatrzymałam się za zakrętem, by się upewnić czy na pewno dobrze jadę i... mam u boku zdesperowanego Mirka. Jak przebiegł te 300 metrów....Wielkie szczęście musiał we mnie zobaczyć ...No ale nie mogłam jednak zostać w Kamieńczyku, zostawiam zrozpaczonego Mirka i jadę dalej.\nDroga przyjemna, przez jasne pachnące lasy, po pustych asfaltach, słońce świeci... Spływa na mnie wreszcie upragniony spokój...a może to Bug - moja rzeka, której nie widzę, ale którą czuję na mnie go zsyła...\nSielankę przerywa obejrzenie się za siebie. Mam za sobą czarne, burzowe chmurzyska, z których a pewno zaraz lunie deszcz i zaczną walić pioruny. Tylko za ile będzie to zaraz, może jeszcze zdążę przejechać kilka kilometrów... Rozsądek zwyciężył. I dobrze, bo zaraz było naprawdę zaraz. Rozpętała się burza z piorunami. Następną godzinę spędziłam w miejscowości Brzuska pod zadaszeniem na ławce przed sklepem w towarzystwie zmęczonego życiem milczącego starszego pana. Smutny człowiek na tej przedsklepowej ławce dożywał chyba swoich lat...Nie ruszył się z ławki kiedy burza przeszła.\nBurza przeszła, na niebie pojawiła się piękna pełna tęcza. Jadę dalej, jest po 18 a przede mną jeszcze ponad 40 km. Dwadzieścia z tych kilometrów jadę szybko, Mijam nadbużańskie wioski, w których zostało jeszcze sporo ładnych drewnianych domów, mijam wysokie drewniane przydrożne krzyże, dziwię się cudacznej architekturze kościoła w Prostyniu (pomieszanie stylu bizantyjskiego z warszawskim Pałacem Kultury), kilometrów do celu szybko ubywa.Tylko to niebo coraz ciemniejsze... Zdążę nim się rozpada?\nNie zdążyłam. Rozpadało się a właściwie zaczęło lać. Ostatnie dwadzieścia kilometrów to moje duże już zmęczenie, deszcz, zimno a na ostatnich kilometrach kompletne ciemności. Znalezienie mojej agroturystyki na końcu świata gdzieś tam nad samym Bugiem nie było łatwe. Komórka padła....po co mi to całe jeżdżenie....\nPo co? Dla przyjemności wejścia po całym dniu na rowerze pod gorący prysznic, dla smaku wieczornej herbaty...Jutro jadę dalej.\nMapka i jakieś foty:\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, wojtino, Borci, piowini, Bartek, pieter, Krzysiek5, sldtwa, Krzyś, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/06 21:35\t#28884\nMaryś! Kibicuję Ci w tej wyprawie i czekam na codzienne barwne relacje.\nNiech "Bug" Cię prowadzi\nZa tę wiadomość podziękował(a): Krzyś, Marysia O.\nMiędzy Bugiem a Wisłą...2016\t2016/07/06 18:54\t#28882\nDzień pierwszy - 5 lipca 2016 - ZE STOLICY NAD ZALEW ZEGRZYŃSKI\nBogiem a prawdą na to lato planowałam zupełnie co innego. Snułam te plany od jesieni, w zimowe wieczory jeździłam palcem po mapie po to, by latem sprawnie wyszukane drogi przejechać w terenie, wiosną plany zaczęły nabierać realnych kształtów a w połowie czerwca wszystko wzięło w łeb. Nie było łatwo rozstać się z czymś, co chodziło mi po głowie tyle miesięcy,ale trudno, życie napisało swój scenariusz i miało gdzieś moje plany....\nNo więc, gdzie pojadę rowerem tego lata?\n5 lipca moja córka leci z Warszawy do swoich spraw za granicą...A gdyby tak odprowadzić ją ...na Okęciu uronić parę matczynych łez a potem ruszyć gdzieś w Polskę ...Gdzie?\nNa drogi między Bugiem a Wisłą. Może to jest jakiś pomysł... Zahaczę o ukochane Podlasie, potem wschodnia granica i ulubione kresowe klimaty, no i Lubelszczyzna dla mnie zupełnie dziewicza...\nJadę. Dzień pierwszy. Najpierw stolica. Wiadoma rzecz stolica...ale ja w tym mieście nie umiem się zakochać . Więc tylko z Centralnego na Okęcie z matczynego obowiązku i potrzeby a potem byle szybciej na drugą stronę Wisły i byle dalej od Warszawy.\nJadę nad Zalew Zegrzyński do Nieporętu i jeszcze kawałek dalej na pierwszy nocleg.\nDo Nieporętu wybieram ścieżkę tuż przy Kanale Żerańskim ... nudną jak cholera, choć Warszawiacy podobno ją bardzo lubią. Dziś tłumów rowerzystów na niej nie było, może dlatego, że to dzień powszedni, późne popołudnie i pogoda się trochę popsuła. Zachmurzyło się dość mocno. Ciągnęła się i ciągnęła ta dróżka nad kanałem, woda w kanale jakaś taka brudna... kanałowa...nuda, nuda, nuda.\n"Koń, krowa, kura, kaczka droga... chyba na Ostrołękę"... pasażerowie stateczku wycieczkowego, który płynął leniwie kanałem ani konia, ani krowy, ani drogi na Ostrołękę na pewno nie widzieli, bo płaskie brzegi Kanału Żerańskiego porastają gęste krzaki...Nuda. Za to nad Zalewem niebo zaczęło się ładnie przecierać i widok wynagrodził znużenie kilometrami nad kanałem.\nSwoją drogą " Rejs", z którego dialogi przywołał płynący kanałem statek wycieczkowy był kręcony właśnie na Jeziorze Zegrzyńskim. Dlaczego nie na Wiśle? Wisłą wtedy żeglować się nie dało z powodu niskich stanów wody. Ekipa filmowa wylądowała nad Zegrzem, w hotelu Mazowsze w Białobrzegach (ciekawe czy jeszcze istnieje....) miała swoją bazę, wieczorami ostro piła w hotelowej restauracji a Himilsbach jak to Himilsbach wszczynał liczne awantury. Tak mówi "rejsowa" legenda.\nŚladów słynnej swego czasu (dawno, dawno temu w PRL-u) Paskudy z Jeziora Zegrzyńskiego, równie strasznej a nawet straszniejszej niż potwór z Loch Ness, nie widziałam. Na pewno dawno zdechła.\nPierwszy dzień, początek mojego rowerowego lata... Między Bugiem a Wisłą jest wiele dróg, po których jeszcze nigdy nie jeździłam. Jestem ich ciekawa. Ile przejadę.....Nie wiem.\nZa tę wiadomość podziękował(a): Matołek, krzys80, wojtino, Borci, piowini, Bartek, Davis, pieter, sldtwa, Krzyś, ŁOBUZIA, MARCINHD, Gall, chunk, Iza i Jacek


Transmisja z Austria - Polska. Nie Tomasz Hajto, a Artur Wichniarek skomentuje w Polsacie Sport mecz z Mateuszem Borkiem - WP SportoweFakty\nTransmisja z Austria - Polska. Nie Tomasz Hajto, a Artur Wichniarek skomentuje w Polsacie Sport mecz z Mateuszem Borkiem\nMecz eliminacji do Euro 2020 Austria - Polska w Polsacie Sport skomentuje Mateusz Borek oraz Artur Wichniarek, który zastąpił Tomasza Hajtę.\nMichał Jankowski 15 Marca 2019, 11:56\nNewspix / LUKASZ GROCHALA/CYFRASPORT/ / Na zdjęciu od lewej: Artur Wichniarek, Roman Kołtoń, Bożydar Iwanow\nKibice oglądający transmisje z meczów reprezentacji Polski w Polsacie przyzwyczaili się, że występy Biało Czerwonych komentują Mateusz Borek oraz Tomasz Hajto. Tym razem jednak doszło do zmiany.\nTomasza Hajtę zastąpił Artur Wichniarek. Były napastnik w zeszłym roku dołączył grona ekspertów telewizji Polsat Sport i regularnie pojawia się w studiu przy okazji meczów Ligi Mistrzów. Miał również okazje komentować spotkania tych rozgrywek oraz Ligi Europy.\nPo raz pierwszy skomentuje jednak mecze reprezentacji Polski. "Już mam debiutancką tremę" - napisał na Twitterze Artur Wichniarek na co otrzymał odpowiedź od Mateusza Borka, aby słuchał się jego i będzie dobrze. "Mój mentorze, będę wzorcowym uczniem" - dodał były reprezentant Polski.\nArtur Wichniarek jest bardzo często chwalony przez widzów. W przeciwieństwo do Tomasza Hajty, który mecze komentował w specyficzny sposób, a ostatnio był również mocno krytykowany za różnego rodzaju opinie wygłaszane m.in. w programie "Cafe Futbol".\nCzytaj również: Arkadiusz Milik bohaterem Napoli. "Jego gol przypieczętował awans"\nW mediach społecznościowych pojawiało się coraz więcej głosów, że Polsat powinien ograniczyć rolę byłemu obrońcy reprezentacji Polski. Czy zmiana komentatora jest tym podyktowana? Tego na razie oficjalnie nie wiadomo, ale Artur Wichniarek z pewnością może na dłużej pozostać na stanowisku komentatorskim.\nMecz Austria - Polska odbędzie się w czwartek o godzinie 20:45. Transmisję można oglądać nie tylko w Polsacie Sport, ale również w TVP 1, TVP Sport oraz internecie.\nKto powinien komentować mecze razem z Mateuszem Borkiem?\nPolsat Sport Reprezentacja Polski Piłka nożna Polska Artur Wichniarek Tomasz Hajto Mateusz Borek


Betlejem Poznańskie 2018 i POZnań Ice Festival - Kultura - kulturapoznan.pl\nJuż od 17 listopada poznaniacy i goście stolicy Wielkopolski będą mogli wspólnie wprowadzać się w wyjątkowy, gwiazdkowy nastrój. Podobnie jak w zeszłym roku, poznański jarmark bożonarodzeniowy Betlejem Poznańskie będzie najpierw na pl. Wolności, a od 1 grudnia także na Starym Rynku. Jarmark na Starym Rynku rozpocznie się o godz. 17:00 wspólnym rozświetleniem choinki. Natomiast 13 grudnia organizatorzy zapraszają na Poznań Silent Night - wspólne śpiewanie kolędy w najróżniejszych językach świata. Z kolei 16 grudnia o godz. 17:00 nastąpi przekazanie przez harcerzy Betlejemskiego Światła Pokoju, a 19 grudnia na jarmarku pojawi się Track Coca-Coli.\nJarmark obfitować będzie w bogaty program wydarzeń kulturalnych, m.in. występy artystyczne, atrakcyjne warsztaty dla dzieci i młodzieży oraz wydarzenia charytatywne. Nie zabraknie też spektakularnej Parady Świątecznej i uroczystego rozświetlenia ogromnej choinki. Podobnie jak w ubiegłym roku, w samym centrum Poznania stanie 33-metrowa karuzela - Młyńskie Koło, będą też mniejsze karuzele dla dzieci. Tradycyjnie też, na jarmarku nie zabraknie żłóbka, będzie można też przesyłać listy do Gwiazdora w specjalnej skrzyni, albo składać życzenie świąteczne pod Dzwonkiem życzeń.\nUroczyste otwarcie Betlejem Poznańskiego na pl. Wolności w sobotę, 17 listopada, o g. 17.00.\nBetlejem Poznańskie 2018 na placu Wolności trwać będzie od 17 listopada do 21 grudnia, w godzinach od 11:00 do 21:00, a na Starym Rynku od 1 grudnia do 21 grudnia 2018 r., w godzinach od 11:00 do 19:00.\nJak co roku, w czasie trwania Betlejem Poznańskiego, w dniach 8-9 grudnia, Stary Rynek stanie się areną zmagań artystów rzeźbiarzy w lodzie, którzy zjadą do Poznania z najdalszych zakątków świata na POZnań Ice Festival.\n8 grudnia - sobota\n10:00 - 17:00: Zawody w Speed Ice Carving\n17:00 - 17:30: Wręczenie nagród\n9 grudnia - niedziela\n9:00 - 17:00: Konkurs Główny\n10:00 - 15:00: Warsztaty z rzeźbienia w lodzie dla dzieci\n12:00 - 16:30: Na scenie: koncert uczniów szkoły "Voice Compet", występ Activus Fitness i Taniec Kingi Żelechowskiej, koncert szkoły musicalowej "Erato".\n18:00: Wręczenie nagród wraz z podświetleniem rzeźb\n18:30 - 19:00: Pokaz laserowo-multimedialny\nPodczas Poznańskiego Betlejem na pl. Wolności będzie też można potańczyć na Silent Disco. Organizatorzy zapewniają choinki, koksowniki, grzane wino i słuchawki. Wypożyczenie słuchawek będzie bezpłatne w godz. 17:00 - 21:00, ale ich liczba ograniczona.\n29 listopada, czwartek\n7 grudnia, piątek\nOd 17.11.2018 do 6.01.2019 przy pl. Wolności oraz Starym Rynku będzie obowiązywać tymczasowa zmiana organizacji ruchu. Szczegóły na stronie http://betlejempoznanskie.pl/\nmapa.jpg (JPG, 305.51KB)


Events.infoludek.pl - BOYS\nŚroda, 27 lipca 2022, g.20:00\nAmfiteatr - ul. Fredry 1, Kołobrzeg, zachodniopomorskie, Polska\nPierwszy album - 'Dziewczyna z marzeń' - nagrali w garażu. Znalazł się na nim wielki przebój muzyki disco polo 'Wolność'. Kolejne utwory zespół nagrywał już w profesjonalnych studiach nagraniowych. Po nagraniu kaset 'Usłysz wołanie' i 'Współne inicjały' kaseta 'Miłość jak wiatr' zapewniła zespołowi pierwsze miejsca na listach przebojów. W czerwcu 1996 roku zespół wydał płytę zatytułowaną 'Łobuz i drań' i od tego momentu stali się najwyżej ocenianym zespołem z gatunku dico polo.\nZespół Boys przez minione 20 lat zdobywał różne nagrody. Zdobył 5 platynowych płyt i 2 złote. W 1995 roku w Opolu, jako jedyna grupa disco polo, otrzymali nagrodę od TVP .\nW 1997 i 2001 r. na festiwalu w Ostródzie boysband zajął 1. miejsce i zdobył nagrodę publiczności.