KSIĄŻKI NA BOŻE NARODZENIE - Sklep z dewocjonaliami - Hurtownia SANDERUS - Tarnów - SKLEP Z DEWOCJONALIAMI\n> OFERTA BOŻONARODZENIOWA>KSIĄŻKI BOŻE NARODZENIE\nKSIĄŻKI BOŻE NARODZENIE Jest 11 produktów.\nCzy wierzysz w św. Mikołaja? Jeżeli myślisz przy tym o czerwono ubranym dużym krasnalu albo o starszym panu z białą brodą i z brzuszkiem oraz w czerwonej czapie, to znak, że zdecydowanie należy sięgnąć po tę publikację...\n37,50 zł czas realizacji do 14 dni roboczych\nPrzewodnik po wybranych treściach, symbolach i znaczeniach\nBOŻE NARODZENIE. CZAS NOWEJ NADZIEI\nNiewielkich rozmiarów książka: zawierająca życzenia i przesłanie na czas Bożego Narodzenia.\n11,60 zł czas realizacji do 14 dni roboczych\nMamy nadzieję, że oddajemy w ręce rodziców znakomite domowe narzędzie do najważniejszej, bo rodzinnej katechizacji. Gorąco zachęcamy, by z tego narzędzie skorzystać.\nŚWIĘTUJEMY WIGILIE I BOŻE NARODZENIE\nPrzedstawiamy poradnik, który krok po kroku prowadzi czytelnika przez okres Bożego Narodzenia i tłumaczy, jak po katolicku przeżyć najbardziej rodzinne święta...\n12,30 zł czas realizacji do 14 dni roboczych\nOpowieść wigilijna. Ilustrowana książeczka dla najmłodszych z ilustracjami.\n1,70 zł czas realizacji do 14 dni roboczych\nWIGILIA W RODZINIE - Boże Narodzenie z kolędą\nNiewielka książeczka ale zawierająca wszystko co jest potrzebne aby nasza wigilia była naprawdę rodzinna.\nOto niezwykła opowieść o małżeństwie, w którym pojawił się Bóg pod postacią małego dzieciątka. Opowieść w formie komiksu.


Zapomniani bogowie - Jarosław Prusiński - ebook - Legimi online\nZapomniani bogowie ebook\nCopyright © by Jarosław Prusiński, 2016\nOddaję w ręce Czytelników kolejną powieść. Tym razem nie jest to fantasy ani science fiction, ale powieść w realiach historycznych dawnej Polski. Choć całkiem możliwe, że nic nie jest tym czym się wydaje...\nNa pomysł napisania tej książki wpadłem dość dawno temu, kiedy przypadkowo natknąłem się na artykuł dotyczący śladów osadnictwa w Puszczy Kurpiowskiej z czasów wczesnego średniowiecza. Wykopaliska świadczą o tym, że istniało pięć grodów na przełomie IX i X wieku położonych wzdłuż Narwi oddalonych od siebie o około 25 km, to jest: Pułtusk, Różan, Ostrołęka, Nowogród, Łomża. Zgodnie z moją ówczesną wiedzą historyczną wyniesioną ze szkoły Polska jeszcze wtedy nie istniała. Kto więc zlecił tak wielką budowę i w jakim celu? Odrzuciłem hipotezy o tym, że plemiona słowiańskie same z siebie budowały grody obronne dokładnie na szlaku przemieszczania się obcych wojsk. W górze Narwi rezydowali wtedy Jaćwingowie, a jedyną dostępną drogą do Polski była droga wodna. Wspomnieć należy, że puszcza ciągnęła się setki kilometrów, była podmokła i bagienna. Plemiona budowałyby osady raczej w odnogach Narwi, z dala od potencjalnego wroga. Logiczny wniosek, który się sam nasuwał był taki, że to król zlecił budowę tych grodów warownych do obrony kraju przez Jaćwingami, Sasinami i Rusinami.\nZacząłem wertować wszystko to, co jest obecnie dostępne w księgarniach, bibliotekach i internecie: opracowania na temat kronik rzymskich, celtyckich, sag wikingów oraz naszych kronikarzy, zaczynając od Galla Anonima (o ile można go nazwać „naszym”) i Długosza. Odkrywałem zapiski na temat zwyczajów, wierzeń, rytuałów i życia dawnych Słowian. I byłem coraz bardziej zdziwiony! Po pierwsze tym, jak bardzo ogólnie znane “fakty” historyczne mijają się z prawdą, a po drugie tym, jak wiele powiedzonek, zwyczajów, obrządków przetrwało do naszych czasów.\nSpędziłem wiele miesięcy na poszukiwaniach i wertowaniu zapisków dotyczących tamtej epoki. Wiele z nich było ze sobą sprzecznych, wiele trzeba było odrzucić. Choćby nazwa „wołchw” w odniesieniu do kapłanów słowiańskich. Moim zdaniem mamy tu ewidentny nalot chrześcijański. Nazwa „wołchw” pochodzi albo od słowa „bałwochwalca”, którym chrześcijanie pogardliwie nazywali Słowian (od: chwalący, oddający cześć bałwanom) lub też od masek obrzędowych przedstawiających tura albo kozła (do dziś kolędnicy używają tych symboli), czyli „oddający cześć wołu”, „chwalący woły”. Możliwe jest też zupełnie inne pochodzenie tej nazwy. Wołchami nazywano wówczas zromanizowanych Słowian. Całkiem prawdopodobne, że to przezwisko zostało nieświadomie (lub świadomie) przeniesione przez chrześcijan na pogańskich kapłanów. Wywodzenie tej nazwy od wilka nie wydaje się być trafione. Za to prawdopodobna jest druga funkcjonująca nazwa: „żerca”. Jeszcze dziś można spotkać się z powiedzonkiem: „wystawić na żer” (żer ‒ ofiara).\nA więc od początku! Z kart historii wiedziałem, że Polska powstała za czasów Mieszka I w momencie chrztu w 966 roku. Nauczono mnie, że Słowianie przywędrowali do Europy w VI wieku. Czy aby na pewno?\nZacząłem od przekopania dostępnych publikacji na temat odkryć archeologicznych. Przecież musiały przetrwać jakieś ślady osad czy grodów obronnych. Okazało się, że jest ich wiele i to znacznie starszych niż X, a nawet niż VI wiek n.e. Najstarsze grody są datowane na 8‒10 tysięcy lat p.n.e. (Gniezno). Może jednak nie były to osady słowiańskie jak twierdzi oficjalny nurt historyków? Sięgnąłem po kroniki. Ptolemeusz w II wieku n.e. pisał o Souvenach (Słowianach), wspominał o narodzie Ligeow (Lachów) i grodzie Calischa (Kalisz). Jak to możliwe? Polska miałaby istnieć już w II wieku? Jeśli to prawda, zorganizowane państwo musiałoby posługiwać się pieniędzmi do wymiany handlowej ‒ w odróżnieniu od struktury plemiennej (jak u Indian w Ameryce Północnej), gdzie pieniędzmi się nie posługiwano. Otóż wykopaliska archeologiczne potwierdzają odnalezienie dużej ilości monet greckich z IV wieku p.n.e., celtyckich (II w.p.n.e.), rzymskich (I w.p.n.e) oraz bardzo duże ilości monet arabskich z wieków późniejszych. Dlaczego nie bito własnych monet? Ponieważ Polska nie miała kopalni srebra, nie warto było budować mennic. Nawet denary za czasów Bolesława Chrobrego bite były w mennicach niemieckich (później w czeskiej, gdy Chrobry podbił Pragę wraz z mennicą). Trzeba wspomnieć, że te denary są jedynie świadectwem ambicji Bolesława Chrobrego. Było ich wybitych zbyt mało, żeby mogły pełnić jakąkolwiek funkcję płatniczą. W czasie panowania Mieszka II i Kazimierza Odnowiciela monet nie bito w ogóle. Dopiero za czasów Bolesława Śmiałego zaczęto w Polsce produkować monety na dużą skalę.\nA może jednak te tereny wcześniej zamieszkiwali Germanie, jak twierdzą niektórzy? Zygmunt Gloger rozprawia się z tym twierdzeniem w swojej Geografii Historycznej Ziem Dawnej Polski. Dla Rzymian wszystko, co znajdowało się na wschód od Renu było Germanią. W podobnym tonie wypowiadał się geograf grecki Strabon (I w.p.n.e).\nZ całą pewnością Polska nie powstała nagle w roku 966 od sprowadzenia do Polski pierwszych biskupów rzymskich ani w 965 (kiedy Mieszko I przyjął chrzest). Dynastię Piastów mamy dość dobrze opisaną od czasów Ziemowita, sporo wiemy o Popielach (ojciec i syn) i kilku wcześniejszych władcach, choć pytań w dalszym ciągu jest więcej niż odpowiedzi. Na przykład pozostaje zagadką samo imię (przydomek) króla Popiela. U Słowian nie występowało takie imię. Czy prawidłowe imię brzmiało Pompilius jak pisał Kadłubek, czy też Popiel był tylko przydomkiem, wywodzonym od słowa popiół (Długosz). Gdyby przychylić się do imienia Pompilius, wskazywałoby to na jego rzymskie (może bizantyjskie) pochodzenie. Tego też nie można wykluczyć, bo jak wiemy z historii późniejszej, władcami Polski bywali obcokrajowcy. Sądzę, że bardziej prawdopodobne jest wywodzenie tej nazwy od palenia. Król Lech IV Popiel mógł uzyskać przydomek w czasie licznych potyczek z obcymi mocarstwami, gdy podbijał i palił wrogie grody. Następnie ten chwalebny przydomek przeszedł na jego potomka, Lecha V, który niestety nie zapisał się najlepiej w historii. Legenda o myszach, które miały zjeść niegodziwego Popiela II i jego żonę Ryxę (lub Hilderykę jak podają niektórzy) ma w sobie ziarno prawdy. Popiel faktycznie kazał otruć swoich stryjów i dla odstraszenia tych, którzy mogliby czyhać na jego koronę, wystawił ich ciała na widok publiczny, zakazując pochówku. Nie było to w owym czasie nic nadzwyczajnego. Pochówek (kremacja) był traktowany jako przeprawa do lepszego świata (Nawii), więc pozbawienie zmarłych tego obrządku stanowiło karę dużo większą niż sama śmierć. Tym razem jednak kara dosięgła również złego króla. Z rozkładających się ciał rozniosła się na zamek zaraza, która uśmierciła Popiela II razem z całą jego rodziną. Piastowie przenieśli później siedzibę z Kruszwicy do Gniezna, uważając dawną stolicę za przeklętą. Pominę w tym miejscu rozważania, czy faktycznie Gniezno stanowiło siedzibę Piastów od czasów Ziemowita zgodnie z zapisami w kronikach, czy jak sądzą niektórzy stało się nią dopiero za panowania Mieszka I. Wysuwane są inne kandydatury do bycia wcześniejszą stolicą, jak choćby Giecz. Badania archeologiczne zdają się wskazywać na rok budowy (odbudowy) Gniezna ok. 940. Jestem dość sceptyczny, czy metoda wyznaczania wieku pozostałości grodu pozwala na wskazanie tak konkretnej daty, poza tym drewniane grody były często palone w czasie wojen i odbudowywane od początku, nie można więc tylko na tej podstawie obalać twierdzeń kronikarzy. Gdyby stolicą po Kruszwicy została Giecz, Gall Anonim powinien był o tym wiedzieć, pisząc swoje kroniki na przełomie XI i XII wieku. A jednak Gall pisał o Gnieźnie. Zaniecham dalszych dociekań na ten temat, pozostawiając w tym miejscu znak zapytania.\nWcześniejsze dynastie lechickie (od roku 1800 p.n.e.) różnią się u poszczególnych kronikarzy, trudno dociec prawdy historycznej. Niektóre z nich należałoby potraktować jako celowo zafałszowane, choćby Krak (Grach) i jego panowanie w Krakowie, w czasie kiedy Małopolska nie należała do Lechii. Były to raczej zabiegi mające podnieść status miasta (które bardzo zyskało na znaczeniu w późnym średniowieczu) przez podbudowę historyczną. Należałoby to zaliczyć do legend miejskich.\nNa zakończenie tego wątku warto zadać pytanie: czy Ziemowit, Popiel, Lech, Przemysław, i inni byli królami czy zaledwie książętami? Lechia dzieliła się wówczas na starostwa (rody), nad nimi były województwa (księstwa), którymi zarządzali książęta wojewodowie. Nad książętami stał władca. Taką osobę nazywa się królem. Długosz pisał o królach, wszyscy wcześni kronikarze używali tego tytułu. Można stwierdzić z całą pewnością, że Polska (Lechia, Sarmacja) na wiele stuleci przed rokiem 966 była zorganizowanym państwem, na którego czele stał król. Dopiero Mieszko I zrzekł się korony i dobrowolnie poddał władzy papieża i cesarza. Wtedy właśnie (w roku 965) Polska stała się księstwem lennym. Na monetach Bolesława Chrobrego widnieje napis “dux”, oficjalny tytuł książąt lennych zależnych od cesarza. Prawo do noszenia korony i tytułu króla odzyskał dopiero Bolesław Śmiały w 1076 roku (Bolesław Chrobry koronował się sam w roku swojej śmierci, ale zgody papieża nie miał. Wtedy też, na jego rozkaz, zostały wybite dukaty z napisem „rex” ‒ król).\nPraca Zapomniani Bogowie nie jest książką historyczną, choć starałem się z najwyższą pieczołowitością oddać realia epoki. Próbowałem całkowicie obiektywnie opisać Polskę (Lechię) z przełomu wieków IX i X, dzieląc się wiedzą, którą sam posiadłem w czasie setek godzin wertowania źródeł. Największą trudność stanowił fakt, że nie zachowały się żadne słowiańskie przekazy piśmienne z tego okresu. Odrzucam teorię, że Słowianie nie znali wówczas pisma. Dlaczego? Już tysiąc lat wcześniej sąsiadujący ze Słowianami Celtowie spisywali swoje dzieje, robili to także Wikingowie. Kroniki spisywali Rzymianie i wszystkie ludy otaczające Słowian. Czy można przyjąć, że Słowianie jako jedyni nie znali pisma? W kronikach rzymskich są wzmianki, że Słowianie podpisywali posągi swoich bogów ich imionami. Są poszlaki świadczące o tym, że odnajdywano kamienie z wyrytymi runami, co oficjalny nurt historyków natychmiast klasyfikował jako fałszerstwo. Podobnie oceniono odnalezioną na terenach słowiańskich „Księgę Welesa”. Nie ma pewności, czy faktycznie mieliśmy do czynienia ze śladami piśmiennictwa, czy zręcznym fałszerstwem. Moim zdaniem Słowianie posługiwali się pismem. Dlaczego więc nie przetrwały kroniki z tamtych czasów? Trzeba w tym momencie zadać pytanie: komu byłoby na rękę, żeby ślady cywilizacji pogańskiej w Polsce zostały zatarte? Sądzę, że większości ludzi władzy na tym wtedy zależało: zaczynając od germańskich biskupów (w początkach chrześcijaństwa w Polsce biskupami byli wyłącznie Rzymianie, a Cesarstwo Rzymskie za czasów Mieszka I i B.Chrobrego było podbite przez Germanów) na najwyższych urzędnikach państwa, chcących się podlizać cesarzowi, kończąc. Wiemy przecież, że Chrobry liczył na diadem cesarski po śmierci Ottona III i z tego powodu wykazywał się niezwykłą gorliwością w tępieniu pogaństwa i upowszechnianiu wierzeń rzymskich (kazał np. wybijać zęby tym, którzy nie przestrzegali chrześcijańskich postów).\nJest i inna możliwa przyczyna tego, że nie zachowały się dawne kroniki słowiańskie. Jak już wspominałem wcześniej, budownictwo lechickie opierało się (w przeciwieństwie do rzymskiego czy bizantyjskiego) nie na kamieniu, ale na drewnie. Nie miało to nic wspólnego z zacofaniem dawnych Polaków tylko z dostępnością tego budulca. Skutkiem wyboru drewna do budowy grodów były liczne pożary, które nieodłącznie pojawiały się w czasie potyczek zbrojnych z wrogami i pochłaniały wiele perełek kultury lechickiej, jak wyroby rękodzielnicze z drewna czy księgi właśnie. Wiemy, że samo Gniezno palono i rabowano wielokrotnie. Trudno więc było w takich warunkach uchronić przed zniszczeniem przedmioty tak delikatne jak słowiańskie rękopisy.\nJakkolwiek wygląda prawda o słowiańskim piśmiennictwie, faktem jest, że brak zachowanych kronik z czasów przedchrześcijańskich bardzo utrudnia dojście do prawdy historycznej, zwłaszcza dotyczącej dawnych wierzeń. Na pewno dużo wiemy o Marzannie i Dziewannie (“szczególnie Marzannna i Dziewanna w wielkim były u nich poważaniu” Długosz) nie tylko ze względu na ślady w kronikach, ale też z obrządków, które co prawda w schrystianizowanej, ale prawie niezmienionej formie przetrwały do dzisiejszych czasów. Mniej wiemy o samym Jesse (najwyższym z bogów) i bogach pomniejszych. Można domniemywać, że np. Chors nie był bogiem słowiańskim, o czym może świadczyć sama nazwa, trudna do wyprowadzenia z języka słowiańskiego i jego trochę sprzeczna z rolą innych bogów funkcja (wchodząca w kompetencję zarówno Dażboga jak i Welesa). Problematyczna dla wielu badaczy jest zależność Pioruna (często używana nazwa Perun nie wydaje się być prawidłowa) i Swaroga. Ja osobiście przychylam się do poglądu prof. Gieysztora, że nadrzędnym bogiem był Piorun (“czcili boga Pioruna i jemu stawiali posągi i świątynie” Długosz). Potwierdzeniem może być porównanie z mitologią rzymską (Piorun - Zeus, Swaróg - Hefajstos). Odpowiednikiem Kronosa był Światłowid (ten, który wywiódł światło z ciemności, ojciec bogów). Za to Trzygłów był moim zdaniem jedynie symbolem trzech najwyższych bogów (Światłowida, Pioruna i Swaroga - ojciec i syn, i syn jego syna), nie był oddzielnym bogiem. Możliwe, że to jest wpływ chrześcijański i odniesienie do Trójcy Świętej albo też dokładnie odwrotnie. Przecież przez kilka stuleci chrześcijaństwo współistniało i przenikało się z dawnymi wierzeniami, żeby ostatecznie wyprzeć je całkowicie. Owocem tej koegzystencji mógł być właśnie Trzygłów.\nNa szczęście nie jesteśmy skazani wyłącznie na domysły, trochę informacji przetrwało (głównie w obcych kronikach), sporo w tradycji i przekazach ustnych (jednak te zostały schrystianizowane i mało kto wie, że wiele powiedzonek, przesądów czy obrządków sięga swoimi korzeniami do czasów Polski pogańskiej).\nW trakcie prac nad książką przeprowadziłem wiele zażartych dyskusji z historykami oraz entuzjastami historii średniowiecza. Wielu z nich próbowało mnie przekonać do swoich poglądów stwierdzeniami typu: „ogólnie wiadomo, że...” lub „wszyscy wiedzą, że...”. Nie przekonali mnie. Nie potrafili wytłumaczyć jakim cudem Polska otoczona przez świetnie zorganizowane imperia (Imperium Rzymskie, Bizancjum, w okresie późniejszym także Wielkie Morawy), kilka mniejszych, ale wojowniczych narodów (Wikingów, Rusinów, Prusów, Jaćwingów, Finów), nie posiadająca ich zdaniem państwowości, nie została przez żadne z nich zagarnięta. Jakiż łatwy łup dla tak ekspansywnych ludów! Oderwane od siebie ciemne plemiona słowiańskie bez wojska, króla, warowni obronnych. A czy sam Neron, który jak wiemy zapuścił się na tereny obecnej Polski tysiąc lat przed narodzeniem Mieszka I, w czasie słynnej wyprawy bursztynowej, nie zagarnąłby dla siebie tych ziem? Otóż Polska (Lechia, Sarmacja) istniała na wiele stuleci przed Mieszkiem I. Istniała i miała się świetnie! Sam Mieszko nie zjednoczył żadnych plemion słowiańskich, jak uczy nas historia (Długosz o tym nie wspomina). Wręcz przeciwnie. Po jego ślubie z Dąbrówką (Doubravka, żeby przeciąć nagminnie pokazujące się zmienione imiona czeskiej księżniczki, np. Dobrawa), przyjęciu chrztu, zrzeczeniu się korony i dobrowolnemu poddaniu władzy papieża i cesarza, księstwa pomorskie i połabskie zbuntowały się przeciw władzy Mieszka i siłą wprowadzonej nowej religii. To był okres raczej rozpadu Lechii (Polski) niż jej budowania. Tarcia wewnętrzne między księstwami a władcami Polski trwały jeszcze długo po śmierci Mieszka I i jego syna Bolesława. Apogeum tarć nowego porządku ze starym przypadło na czasy Kazimierza Odnowiciela, który najpierw uciekł z kraju (gdy rozpoczął się bunt, tzw. reakcja pogańska), a następnie za pomocą obcych mocarstw, tj.: Rusinów, Czechów i Niemców krwawo zdusił powstanie.\nPo drugiej stronie barykady wśród moich adwersarzy byli nadmierni entuzjaści Imperium Lechickiego i jego wpływu na losy świata. Legendy i niesprawdzone teorie, jeśli tylko były zgodne z ich poglądami, natychmiast włączali do swojego arsenału argumentów, traktując je jak kamienne tablice z wyrytymi dziesięcioma przykazaniami.\nDziękuję wszystkim za chęć dzielenia się swoją wiedzą: zarówno historykom przywiązanym do oficjalnego nurtu jak i rozmaitym poszukiwaczom prawdy alternatywnej.\nCzytelnikom życzę radości z odkrywania powiedzonek, zwyczajów i obrzędów, które przetrwały ponad tysiąc lat chrześcijaństwa. Dlaczego w wigilię pali się świeczki (teraz lampki)? Dlaczego przesąd mówi, że nie wolno tego dnia używać nożyczek? Czy kolędy to rzeczywiście wynalazek chrześcijan? Dla kogo jest dodatkowe nakrycie przy stole wigilijnym? Czy Marzanna to faktycznie zła bogini zimy, którą należy topić na wiosnę? Co znaczy powiedzenie: „Piękna jak Lelija”? Kogo dotyczy powiedzonko: „Matko i córko”, „Przenajświętsza panienko”? Czy aby na pewno wszystko jest tym czym się wydaje?\nUsłyszała pukanie, właściwie pojedyncze głuche walnięcie, lecz zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć drzwi się otworzyły i Uniegost z jednym ze swoich synów, ciężko dysząc, wnieśli pakunek do środka.\n‒ A coście mi za zdechlinę przywlekli? ‒ Dobrawa z dezaprobatą spojrzała na nagiego, nieprzytomnego mężczyznę z rozległą raną głowy, niedbale zawiniętego w szarą, lnianą tkaninę, którego sąsiad z synem właśnie układali na podłodze.\n‒ Znaleźliśmy go w lesie ‒ odezwał się Uniegost. ‒ Ledwie dycha.\n‒ I to jest powód, żeby go przynosić do mnie?\n‒ Wiesz przecież, że u mnie tyle drobiazgu w chacie, że sami nie mamy gdzie leżeć. A u ciebie wolne miejsce się znajdzie. Męża pochowałaś...\n‒ No i co? ‒ kobieta obrzuciła przybyłych wściekłym spojrzeniem. ‒ Mam z nim na jednym sienniku legnąć? A może do córek mam go położyć, żeby ludzie mieli o czym gadać?\n‒ No tak ‒ Uniegost podrapał się po brodzie, a potem palcami przeczesał długie, opadające mu na ramiona blond włosy. ‒ To faktycznie się nie godzi. Może go na zewnątrz położymy? Noce jeszcze ciepłe...\nDobrawa czuła, że wściekłość ją opuszcza. Starała się ją zatrzymać jeszcze przez chwilę, na tyle długo, żeby sąsiad się wyniósł razem ze swoim pakunkiem, ale wiedziała, że jej się nie uda. Jej miejsce już zajęło współczucie dla tego człowieka i ona nic nie mogła na to poradzić.\n‒ Połóżcie go na miejscu Dobrosławy ‒ powiedziała zrezygnowana. ‒ Ona taka chudzina, że zmieści się ze mną.\n‒ Świetnie! ‒ ucieszył się Uniegost. ‒ Długo się toto życia nie utrzyma. Dzień lub dwa. A my sumienia będziemy mieć czyste przed bogami.\n‒ Dlaczego on nie ma włosów? ‒ dopiero teraz dotarło do niej, co było takiego dziwnego w wyglądzie obcego.\n‒ Ja myślę, że to niemowlę olbrzyma ‒ powiedział syn sąsiada, Radosław. Jego zwykle wytrzeszczone oczy teraz zdawały się wprost wypadać z oczodołów. ‒ Nie ma włosów na głowie i twarzy. To nie jest mąż!\n‒ Przestań międlić ozorem, gamoniu! ‒ ofuknął go ojciec. ‒ Ogolili go i tyle. Słyszałem, że misjonarze nowowierców tak się golą. A może pustelnicy? Kto by spamiętał te ich zwyczaje?\n‒ Pustelnicy zarośnięci chodzą ‒ odezwał się wyraźnie nadąsany syn Uniegosta. ‒ Po jaskiniach siedzą i się zamartwiają.\n‒ To jeden z nich? ‒ Dobrawa starała się uchwycić cieniutką niteczkę złości, która nagle się pojawiła. ‒ Z tych wyznawców nowej wiary, którzy nazywają naszych bogów bałwanami?\n‒ A co to za różnica w obliczu śmierci?\nNiteczka złości zalśniła czerwono i znikła, gdy spojrzała na jego prawie rozłupaną głowę. Nie potrafiła się długo gniewać na nikogo. Ani na sąsiada, ani na wyznawców nowej wiary. Dobrawa była po prostu dobrą kobietą.\n‒ Czym się zamartwiają? ‒ zainteresowała się młodsza córka Dobrawy, Dobromiła, która właśnie weszła do izby.\nKobieta zdążyła końcem tkaniny przykryć męskość obcego, zanim zaciekawione spojrzenie córki przecisnęło się pomiędzy stojącymi sąsiadami.\n‒ Do martwienia zawsze się powód znajdzie ‒ powiedziała.\n‒ Ten się już niczym martwił nie będzie ‒ skwitował Uniegost.\n‒ Kawał chłopa ‒ stęknął Radosław, kiedy ponownie podnieśli obcego.\n‒ Połóżcie go delikatnie ‒ syknęła, gdy syn Uniegosta się potknął i grzmotnął pakunkiem o drzwi sypialni. Obcy zajęczał.\n‒ Jęczy, to dobry znak! ‒ sąsiad wyraźnie się rozpromienił, gdy po kilku krokach ponownie pozbyli się ciężaru.\n‒ Dobry? ‒ zdziwiła się kobieta. ‒ To znaczy, że szybciej umrze?\n‒ Czy ja wiem? ‒ Uniegost zawstydził się jak dziecko przyłapane na wyjadaniu skwarek z garnka. ‒ Może i niedobry. Pójdziemy już, sąsiadko.\n‒ To nie pustelnik ‒ Radosław postanowił wygłosić jeszcze raz swoją opinię. ‒ Pustelnicy są zarośnięci jak niedźwiedzie.\n‒ A widziałeś jakiego? ‒ ojciec popatrzył na niego z nieskrywaną irytacją.\n‒ Żemek mówił, że mu jeden kupiec opowiadał...\n‒ Jeden głupi, drugi jeszcze głupszy! Pożegnaj się ładnie i chodź do domu, bo ci rzemieniem przez dupę przyleję i tyle będzie twoich mądrości! Pustelnik czy nie, stworzenie cierpiące i skonać mu się należy po ludzku, a nie po zwierzęcemu w leśnych ostępach.\nUniegost po wygłoszeniu tej sentencji ukłonił się niepewnie, jakby się obawiał, że kobieta w każdej chwili może zmienić zdanie i siłą wypychając przed sobą syna, który jeszcze chciał coś dodać, pośpiesznie wyszedł.\n‒ Piękny jest! ‒ Miłka przyglądała się obcemu z wypiekami na twarzy. ‒ Całkiem do rzeczy. Włosy mu odrosną, to nie problem.\n‒ Ja wiem, że ty masz kobiecość w wilgotnym miejscu, ale uspokój się, bo ci matczyna ręka zaraz zapał odbierze! ‒ Dobrawa pogroziła jej pięścią. ‒ Lepiej za normalnymi kawalerami się zacznij rozglądać, bo zostaniesz starą panną jak Sławka.\n‒ A co to za zdechlina? ‒ Dobrosława przywołana w jakiś metafizyczny sposób przez matkę pojawiła się w drzwiach chaty. ‒ I czemu toto na moim sienniku leży?\n‒ Dlaczego mnie bogowie takimi córkami pokarali? ‒ powiedziała kobieta, ciężko wzdychając. ‒ Czego ja takiego złego narobiłam w życiu?\n‒ Niczego złego nie zrobiłaś ‒ młodsza córka objęła matkę w pasie. ‒ Dlatego dostałaś nas w nagrodę!\n‒ Też mi nagroda! ‒ odfuknęła, ale oczy jej się śmiały.\nDobrusia pozostała poważna, tak jak jej wilk, który bezszelestnie wsunął się za swoją panią do izby. Warknął cicho i wyszczerzył zęby na Dobrawę. Kobieta nie przepadała za wilkiem, a wilk za nią. Schodzili sobie nawzajem z drogi, ale oboje wiedzieli, że jedynie ze względu na Dobrosławę nie rzucą się sobie do gardeł. Dla matki to zwierze było ucieleśnieniem wszystkiego, co ją martwiło w córce: dzikości, samotności, wyobcowania. A wilk prawdopodobnie to instynktownie wyczuwał.\n‒ Nie chcę go tutaj ‒ powiedziała twardo Dobrusia. ‒ Nie chcę w naszym domu żadnego mężczyzny, mamo.\n‒ W naszym domu? ‒ radosne iskierki znikły z oczu matki. ‒ Córeczko kochana, ty już dawno powinnaś mieć własny dom. Masz dwadzieścia trzy lata! No wiem, że jesteś za stara na kawalera, ale może chociaż wdowca jakiego weźmiesz? Całe życie chcesz sobie zmarnować?\nWilk jeszcze bardziej się wyszczerzył i warknął przeciągle.\n‒ Zabierz mi stąd to bydle! ‒ fuknęła Dobrawa. ‒ A człowieka umierającego z domu nie wyrzucę. I koniec dyskusji, córko!\nW nocy jęczał. Dobrawa patrzyła spod przymrużonych powiek, jak Sławka wstaje i przemywa go mokrą ścierką, żeby zbić gorączkę. Wstawała do niego kilka razy. Obcy za każdym razem się uspokajał jak dziecko od matczynego dotyku. Głaskała go po łysej głowie, aż oddech mu się wyrównał. Wtedy kładła się na krótką drzemkę, by po jakimś czasie znowu wstać do rannego. Byłaby dobrą i troskliwą matką, gdyby bogowie pozwolili jej mieć dzieci. Dobrawa wiedziała, że Sławka udaje tylko oschłą i nieczułą, ale jeśli ktokolwiek dałby się zwieść pozorom, to z pewnością nie matka, która wykarmiła ją własną piersią. Możliwe, że cały przysiółek dał się zwieść oraz gród i podgrodzie, ale nie matka. Nie dawały się zwieść też zwierzęta i małe dzieci, które lgnęły do niej jak pszczoły do miodu. Istoty te oceniały sercem, a nie rozumem. Tak jak matka.\nMijały dni, a Obcy wciąż trzymał się życia. Nocami zajmowała się nim Dobrusia, choć za dnia udawała kompletny brak zainteresowania mężczyzną, a nawet złośliwie komentowała wysiłki matki, kiedy ta parzyła mu zioła, przemywała ranę, przepajała go czy próbowała karmić polewką. Z kolei Dobrawa nie dawała po sobie poznać, że wie o nocnych czuwaniach Sławki i całkiem przekonywająco udawała oburzenie nieczułością starszej córki. Czasem Obcym interesowała się także Miłka, ale głównie zachwycała się jego wyglądem i na tym się kończyło. Wszystkie kobiety czekały na coś, co miało nadejść. Dobrawa i jej młodsza córka oczekiwały śmierci Obcego, Sławka spodziewała się chyba czegoś innego. I doczekała się.\n‒ Ocknął się! ‒ Miłka odnalazła siostrę siedzącą pod drzewem z tyłu domu. Źrenice miała rozszerzone mieszaniną strachu i zdziwienia. ‒ Obcy odzyskał przytomność!\nDobrosława odłożyła koszyk, który właśnie wyplatała i wyprostowała się, starając opanować drżenie rąk.\n‒ Powiedział coś?\n‒ Nie wiem, czy on w ogóle umie mówić. Zagadywałam go, ale tylko oczy wytrzeszczył.\n‒ Może pochodzi z innego kraju i nie zna naszego języka? Z Peloponezu, Bizancjum albo Moraw? A może to Rzymianin? Rzymianie się golą na twarzy...\n‒ Na twarzy tak, ale nie na głowie ‒ zaoponowała Miłka. ‒ Z postawy to on bardziej na Wikinga wygląda niż na Rzymianina. Może ci, którzy go usiekli, specjalnie go włosów i ubrania pozbawili, żeby nie dało się go rozpoznać, jeśliby kto trupa znalazł?\n‒ Skąd ty wiesz jak Wikingowie wyglądają? ‒ zaciekawiła się Sławka. ‒ Mówisz, jakbyś którego widziała.\n‒ Kupcy opowiadali, że to chłopy wielkie i silne jak niedźwiedzie.\n‒ A nie mówili, że Wikingowie mieszkają daleko na północy, za morzem? Skąd by się w naszej puszczy Wiking znalazł? ‒ Dobrusia pokręciła głową. ‒ Już prędzej ktoś z ludzi, którzy mieszkają przy szlakach kupieckich: od Aleksandrii, Anatolii, Peloponezu aż po Czechy i Morawy. Ten człowiek mógł ze swoimi dotrzeć do źródeł Wisły, a stamtąd z naszymi kupcami na barkach do Narwi dopłynąć. Możliwe też, że nie z południa, ale z zachodu przybył. Rzymian kręci się po naszym kraju wielu. Nie tylko kupców, ale i rozmaitych dziwaków: misjonarzy, najemników, posłów albo zwykłych szpiegów.\n‒ No to mamy problem! ‒ Dobrawa niespodziewanie pojawiła się obok córek, jakby wyrosła spod ziemi. ‒ Co mamy z nim robić przez zimę? Karmić go? Trzeba się rozmówić z Uniegostem.\n‒ Na pewno go nie odprawimy, nie w takim stanie ‒ Sławka spojrzała na matkę. W jej oczach nie było zdziwienia, lęku ani niepewności. Zdawała się być przygotowana na taką chwilę jak ta i dokładnie wiedziała co robić, kiedy wreszcie nadeszła. ‒ Przetrzymamy Obcego przez zimę. Miejsca u nas dosyć, a z wyżywieniem też jakoś sobie poradzimy. Nabierze sił, a wiosną odpracuje co dostał i niech rusza w swoją stronę.\n‒ A może zostanie z nami na zawsze? ‒ podekscytowała się Miłka. ‒ Taki ładny mężczyzna!\n‒ Idź i dotknij jego dłoni ‒ Dobrosława odezwała się do dziewczyny tym jedynym w swoim rodzaju tonem starszej siostry. ‒ Zobacz jakie delikatne. On rękami na polewkę nie zarabiał. To ktoś ważny: urzędnik, misjonarz albo pan. Kiedy tylko odzyska siły, odejdzie od nas.\n‒ Żeby nam tylko jakiej biedy nie napytał ‒ zatroskała się matka. ‒ Od panów lepiej się trzymać z daleka. Jeszcze nas oskarży, że to myśmy go ograbiły z pieniędzy i ubrania. Może go lepiej z powrotem do lasu odnieść?\n‒ Na posiłek dla zwierzyny? ‒ spojrzenie Sławki zrobiło się twarde jak u jej wilka. ‒ Tego chcesz?\nDobrawa miała na końcu języka kilka złośliwych uwag na temat szybkiej zmiany poglądów przez córkę. Jeszcze niedawno Dobrosława nie chciała trzymać obcego pod swoim dachem, a teraz broni go jak wilczyca młodych. Jednak zamiast wypowiedzenia tych wszystkich, parzących jak pokrzywy myśli, które już zaczęły układać jej się w głowie, tylko przeciągle westchnęła.\n‒ Wiesz, że nie. Martwię się, żeby wam się jakaś krzywda nie stała. Wy jesteście dla mnie najważniejsze na świecie. Nie jakieś wity z zaświatów, co nawet mowy ludzkiej nie znają.\n‒ On ma dobre oczy, nie zrobi nam krzywdy ‒ poparła siostrę Dobromiła. ‒ Ani teraz, ani później.\n‒ Oby tak było. Na wszelki wypadek zaniosę coś Marzannie na ofiarę. Niech nas chroni. A może i innym bogom po owocu chociaż...\n‒ Może nie szastaj tak zapasami, skoro mamy jeszcze jedną gębę do wykarmienia przez zimę? ‒ zaśmiała się starsza córka.\n‒ Bogów lepiej nie obrażaj, bo jeszcze nas pokarają, zapasy zgniją i tyle będzie. A mogą i chorobę jaką zesłać. Na ofiarę nigdy nie szkoda. Zapamiętaj to sobie, młoda damo!\nPierwsze pojawiły się zapachy. Z początku żywicy i drewna, potem suszonych grzybów, czosnku, chrzanu i gotowanego mięsa. Wdychał je, zastanawiając się kim albo czym jest, gdzie jest. Nie miał świadomości swojego ciała: rąk, nóg, głowy. A jednak czuł zapachy, znał je. Uświadomił sobie najważniejszą rzecz ‒ że istnieje. Nie wiedział, czy to prawdziwe cielesne istnienie i w jakim ciele przebywa, ale wiedział, że istnieje. Zastanawiał się, czy żyje. To, że istnieje nie oznaczało przecież, że żyje. A może to tylko jego dusza błąka się gdzieś w krainach snu? Potem uświadomił sobie, że ma oczy i że może spróbować je otworzyć. Zrobił to. Do czaszki wdarło się światło przerażającym bólem. Przypomniał sobie o bólu, a ból przypomniał sobie o nim. Głowa, uświadomił sobie, że ma głowę, bolała go tak, jakby za chwilę miała pęknąć. Uniósł w górę ręce i przytrzymał ją, żeby mu się nie rozleciała. A więc miał również ręce! Dwie ręce. Przez otwarte oczy wciąż wlewało się palącym bólem światło. Walczył dzielnie z wszechogarniającą, rozpaczliwą, krzyczącą myślą, żeby je znowu zamknąć. Bał się, że wtedy straciłby ten świat na zawsze. W jaskrawym świetle majaczyła postać. Nie potrafiłby powiedzieć skąd wie, że to postać. Powiedzieć? W głowie rozpaliło się jakieś wspomnienie. Wspomnienie czegoś. Powiedzieć... Postać wydawała dźwięki, otwierając i zamykając usta. Powiedzieć? Światło, ból, zapachy, postać, powiedzieć. Podsumował w myślach wszystkie rzeczy, których zdołał się dowiedzieć. Światło, ból, zapachy, ból, ręce, ból, usta, ból, oczy, powiedzieć. Uznał, że dużo się nauczył. Zamknął oczy i ponownie pogrążył się w ciemnościach.


Filmowa Przepompownia – Klub Stara Przepompownia\nOdpalamy nowy projekt w Klubie Stara Przepompownia. Miejsce słynące z koncertów, imprez, wernisaży czy stand-upu – tym razem stanie się wyjątkową salą kinową. Proponujemy Wam, na niedzielę, Filmową Przepompownię – czyli seans filmu połączony tym razem z muzyką na żywo. Sceneria wyjątkowa i równie intrygująca projekcja. Tak właśnie zakończymy ten tydzień.\nW naszym repertuarze na ten wieczór znajduje się film niemy pt. „Faust” z 1926 roku.\nFriedrich Wilhelm Murnau kieruje się w swym filmie nie tyle dramatem Wolfganga Goethego, ile średniowieczną baśnią ludową: Faust [Gösta Ekman] zapisuje swą duszę Mefistofelesowi [Emil Jannings] i otrzymuje od niego z powrotem swą młodość. Po pobycie we Włoszech, gdzie w pełni korzystał z radości życia, Faust powraca do domu i zakochuje się w niewinnej Małgorzacie [Camilla Horn]. Przy pomocy jej ciotki-rafjurki [Yvette Guilbert] uwodzi dziewczynę. (opis za filmweb.com)\nCzas trwania filmu: 1 godz 56 min\nDodatkowym smaczkiem niedzielnego spotkania będzie muzyka towarzysząca projekcji filmu. Zagrana dla Was na żywo przez duet Suna Path. Projekt ten tworzą Waldemar Marek oraz Mieczysław Płonka. Od 2013 roku, kiedy w Szkocji powołali do życia Suna Path, artyści tworzą muzykę będącą swoistym dopełnieniem filmów ery kina niemego. Podczas ich setów usłyszycie rytmy z pogranicza dub, minimal, ambient i wielu więcej.\nNie możecie przegapić tak wyjątkowego wieczoru.\nZapraszamy wspólnie ze Stowarzyszeniem Z Inicjatywą.\nNiedziela,19. Maja 2019\nChillout z ekipą Taste The Music


praca czestochowa gazeta wyborcza - Archiwum wyborcza.pl\npraca czestochowa gazeta wyborcza\nwielkoformatowe zdjęcie podróżnicze - mówił, planując wystawę. - Jednak wśród prac pokazywanych na stronie internetowej czestochowa.gazeta .pl będą w większości portrety fotograficzne. Choć i na pejzaże z dalekich stron też znajdzie się miejsce. Od piątku gościmy w galerii "Gazety Wyborczej" zdjęcia Dariusza Gawrońskiego - fotografa, globtrotera i nauczyciela. Jedna jego praca zawiśnie w naszym biurze ogłoszeń przy ul. Racławickiej 6a, pozostałe - na stronie czestochowa.gazeta.pl.\n[ DLO CZ ] - strony lokalne GW - Częstochowa TADEUSZ PIERSIAK 31-08-2012\nArtystów Plastyków. Jej specjalność to oleje na płótnie i pastele, ale też malarstwo na kamieniu. Artystka od lat jest wierna pejzażom Jury, ruinom warowni, dworkom i skałom, a także kompozycjom kwiatowym. To prace realistyczne, świadectwa pokory, z jaką Jolanta Madej odbiera i czas, i przestrzeń, w których przyszło jej żyć i tworzyć. Nie podejmuje prób poprawiania rzeczywistości, po prostu pokazuje miejsca, które wciąż jeszcze pozostają perłami krajobrazu. Historyk, politolog i artysta Andrzej Dziś w Wejściówce, galerii "Gazety Wyborczej", zmiana ekspozycji. W naszym biurze ogłoszeń przy ul. Racławickiej 6a zawiśnie na ścianie obraz Jolanty Madej, a kilkanaście innych prac tej autorki pokaże się na stronie czestochowa.gazeta.pl. Pozostaną tam przez miesiąc.\nZADZWOŃ I ZAPYTAJ O PRACĘ\nstrony lokalne GW - Częstochowa AN 05-03-2009\nW poniedziałek częstochowska redakcja " Gazety Wyborczej " będzie gościła dyrektora częstochowskiego urzędu pracy Andrzeja Perlińskiego i jego zastępczynię Grażynę Klamek. Podczas dyżuru telefonicznego, który trwać będzie od godz. 9 do 11, specjaliści odpowiadać będą na pytanie naszych Czytelników. Już od dzisiaj można przesyłać pytania do naszych poniedziałkowych gości. Zachęcamy: aneta.nawrot@ czestochowa .agora.pl lub listy@ czestochowa .agora.pl. W poniedziałek częstochowska redakcja " Gazety Wyborczej " będzie gościła dyrektora częstochowskiego urzędu pracy Andrzeja Perlińskiego i jego zastępczynię Grażynę Klamek. Podczas dyżuru telefoni\nZobacz Skowronka w sieci\nGW Częstochowa AW 31-12-2001\nNajciekawsze zdjęcia Grzegorza Skowronka, fotoreportera częstochowskiej redakcji " Gazety Wyborczej ", z rolniczych blokad, szkółki bokserskiej, meczu paulinów z policjantami i pielgrzymek do Częstochowy można oglądać także w internecie pod adresem: www. gazeta.pl/czestochowa . Zainteresowanych pracami innych fotografów " Gazety " kierujemy na stronę: www. wyborcza .pl i prosimy kliknąć na "fotografie" Najciekawsze zdjęcia Grzegorza Skowronka, fotoreportera częstochowskiej redakcji " Gazety Wyborczej ", z rolniczych blokad, szkółki bokserskiej, meczu paulinów z policjantami i pielgrzymek do Częst\nMałgorzata Mizera w Wejściówce\n[ DLO CZ ] - Strony lokalne Częstochowa RED 03-10-2016\nW galerii Wejściówka, którą wspólnie prowadzą " Gazeta Wyborcza " i Ośrodek Promocji Kultury "Gaude Mater", pokazujemy od kilku dni obrazy częstochowianki Małgorzaty Mizery. Zwracają uwagę intensywnymi kolorami, prowokują do poszukiwania subiektywnych znaczeń. Jedną z prac można obecnie oglądać w Biurze Ogłoszeń " Wyborczej " (ul. Racławicka 6a) od poniedziałku do piątku w godz. 9-17, pozostałe na naszym portalu: czestochowa.wyborcza .pl W galerii Wejściówka, którą wspólnie prowadzą " Gazeta Wyborcza " i Ośrodek Promocji Kultury "Gaude Mater", pokazujemy od kilku dni obrazy częstochowianki Małgorzaty Mizery. Zwracają uwagę intensyw\n[ DLO CZ ] - strony lokalne GW - Częstochowa 10-12-2012\nZapraszamy dzieci z przedszkoli i szkół podstawowych do udziału w konkursie plastycznym. Do 17 grudnia czekamy na prace wykonane w dowolnej technice pod hasłem "Moje wymarzone święta". Prace można przysyłać pocztą (na adres: " Gazeta Wyborcza " w Częstochowie, ul. Racławicka 6a, 42-200 Częstochowa) lub przynosić do redakcji w godz. 11-18. Szczegóły na czestochowa.gazeta .pl. Zapraszamy dzieci z przedszkoli i szkół podstawowych do udziału w konkursie plastycznym. Do 17 grudnia czekamy na prace wykonane w dowolnej technice pod hasłem "Moje wymarzone święta". Prace możn\n[ DLO CZ ] - strony lokalne GW - Częstochowa 21-11-2012\nW tegorocznym konkursie filmów amatorskich "Częstochowa w kadrze" zorganizowanym przez Ośrodek Kultury Filmowej jurorzy nie mieli łatwego zadania. Z 24 prac , które obejrzeli, wiele było godnych wyróżnienia. Nic więc dziwnego, że ostatecznie pierwszą nagrodę dostały aż dwa filmy. Swoją statuetkę przyznała także " Gazeta Wyborcza ". Nagrodzone filmy zobacz na czestochowa.gazeta .pl W tegorocznym konkursie filmów amatorskich "Częstochowa w kadrze" zorganizowanym przez Ośrodek Kultury Filmowej jurorzy nie mieli łatwego zadania. Z 24 prac , które obejrzeli, wiele było godnych wyr\n[ DLO CZ ] - strony lokalne GW - Częstochowa 12-12-2012\nZapraszamy dzieci do udziału w konkursie plastycznym. Do poniedziałku 17 grudnia czekamy na prace wykonane w dowolnej technice pod hasłem "Moje wymarzone święta". Rysunki, malunki czy wyklejanki można przysyłać pocztą (na adres: " Gazeta Wyborcza ", ul. Racławicka 6a, 42-200 Częstochowa) lub przynieść do redakcji w godz. 11-18. Szczegóły: czestochowa.gazeta .pl Zapraszamy dzieci do udziału w konkursie plastycznym. Do poniedziałku 17 grudnia czekamy na prace wykonane w dowolnej technice pod hasłem "Moje wymarzone święta". Rysunki, malunki czy wyklejanki mo\nstrony lokalne GW - Częstochowa REDAKCJA 11-01-2011\nWystawę "Czas, ludzie, wydarzenia. Rok w fotografii ? Gazety Wyborczej ?" otworzymy pod koniec stycznia w Pawilonie Wystawowym w parku Staszica. Może tam też znaleźć się twoja praca . Na wystawie znajdą się zdjęcia naszych fotoreporterów oraz najlepsze prace z warsztatów fotografii prasowej, które organizujemy w weekend 15-16 stycznia przy współpracy z Ośrodkiem Promocji Kultury "Gaude Mater". Jeśli chcecie sprawdzić na własnej skórze, na czym polega niełatwa praca fotografa w codziennej gazecie Wystawę "Czas, ludzie, wydarzenia. Rok w fotografii ? Gazety Wyborczej ?" otworzymy pod koniec stycznia w Pawilonie Wystawowym w parku Staszica. Może tam też znaleźć się twoja praca . Na wystawie\nstrony lokalne GW - Częstochowa RED 27-04-2009\nmailem (moje20 czestochowa@gazeta .pl) lub pocztą (Al. NMP 13, 42-200 Częstochowa z dopiskiem "20 lat wolności"). Najciekawsze prace opublikujemy, a ich autorzy otrzymają 3, 2 i 1 tys. zł. Regulamin w redakcji oraz na wyborcza .pl. mailem (moje20 czestochowa@gazeta .pl) lub pocztą (Al. NMP 13, 42-200 Częstochowa z dopiskiem "20 lat wolności"). Najciekawsze prace opublikujemy, a ich autorzy otrzymają 3, 2 i 1 tys. zł. Regulam\n[ DLO CZ ] - Strony lokalne Częstochowa RED 05-07-2013\nna wykorzystanie ich wizerunku, a także wyrazić zgodę na opublikowanie przysłanego nam zdjęcia w wydaniach papierowych oraz cyfrowych " Gazety Wyborczej " i jej wszelkich dodatkach oraz internetowych serwisach Agory. Pełen regulamin konkursu znajduje się na stronie internetowej czestochowa.gazeta .pl. na wykorzystanie ich wizerunku, a także wyrazić zgodę na opublikowanie przysłanego nam zdjęcia w wydaniach papierowych oraz cyfrowych " Gazety Wyborczej " i jej wszelkich dodatkach oraz internetow\nstrony lokalne GW - Częstochowa RED 11-02-2009\nzdjęcia, które pokażą zmiany. Czekamy do końca kwietnia na maile (moje20 czestochowa@gazeta .pl) lub listy (Al. NMP 13, 42-200 Częstochowa z dopiskiem "20 lat wolności"). Najciekawsze prace opublikujemy, a ich autorzy otrzymają 3, 2 i 1 tys. zł. Regulamin w redakcji oraz na wyborcza .pl. zdjęcia, które pokażą zmiany. Czekamy do końca kwietnia na maile (moje20 czestochowa@gazeta .pl) lub listy (Al. NMP 13, 42-200 Częstochowa z dopiskiem "20 lat wolności"). Najciekawsze prace opubli\nstrony lokalne GW - Częstochowa ZS 04-07-2011\n, zapowiada: - W listopadzie zaprezentuję moje prace w Nowym Jorku, zaś w przyszłym roku chciałbym zorganizować wystawę w Częstochowie, żeby trochę przypomnieć się w tym środowisku. Obraz "Gejsza" można podziwiać na wydzielonej ścianie biura ogłoszeń " Gazety " przez cały miesiąc, od poniedziałku do piątku w godz. 9-17. Pozostałych kilkanaście prac autora prezentujemy na stronie czestochowa.gazeta .pl. , zapowiada: - W listopadzie zaprezentuję moje prace w Nowym Jorku, zaś w przyszłym roku chciałbym zorganizować wystawę w Częstochowie, żeby trochę przypomnieć się w tym środowisku. Obraz "Gejsza"\nstrony lokalne GW - Częstochowa TP 11-03-2011\nzdjęcia statystów czekamy razem z OKF-em jeszcze kilka dni. Przysyłajcie je (w formacie JPG) na adres: listy@ czestochowa .agora.pl. W e-mailu prosimy wpisać formułkę: "Ja (tu imię i nazwisko), autor zdjęcia wysyłanego na konkurs ?Młyn i Krzyż?, wyrażam zgodę na bezpłatne opublikowanie mojej pracy w ? Gazecie Wyborczej << i pokazywanie jej na ekranie OKF Kino Iluzja". Czekamy do 15 marca do godz. 12. Tego dnia przedstawiciele redakcji i OKF-u wybiorą bowiem 50 najciekawszych ich zdaniem fotografii. Będą zdjęcia statystów czekamy razem z OKF-em jeszcze kilka dni. Przysyłajcie je (w formacie JPG) na adres: listy@ czestochowa .agora.pl. W e-mailu prosimy wpisać formułkę: "Ja (tu imię i nazwisko), auto\n[ DLO CZ ] - Strony lokalne Częstochowa 28-06-2013\nmailowy: szkola_ czestochowa @agora.pl Czekamy do 20 sierpnia. W każdy piątek od 5 lipca do 23 sierpnia opublikujemy na naszych stronach najlepsze nadesłane zdjęcie. Autor dostanie w nagrodę upominek od firmy Canon. Wybrane prace będziemy też prezentować w galerii na stronie czestochowa.gazeta .pl. Najlepsze zdjęcia z całego kraju będziemy przedstawiać w piątki w wydaniu krajowym. Zakończenie konkursu - 30 sierpnia. Trzech zwycięzców dostanie w nagrodę aparaty fotograficzne ufundowane przez firmę Canon mailowy: szkola_ czestochowa @agora.pl Czekamy do 20 sierpnia. W każdy piątek od 5 lipca do 23 sierpnia opublikujemy na naszych stronach najlepsze nadesłane zdjęcie. Autor dostanie w nagrodę upomine\n"Bogurodzica" na liście\nstrony lokalne GW - Częstochowa TP 15-02-2010\npracy nauczyciela muzyki. W swoim dorobku ma transkrypcje największych przebojów muzyki klasycznej na instrumenty elektroniczne, materiał muzyczny na dwie płyty oraz kilka koncertów multimedialnych w Filharmonii Częstochowskiej, OPK "Gaude Mater", domach kultury. - Moja "Bogurodzica" - mówi muzyk - to kompozycja instrumentalna o charakterze rockowym, wykorzystująca temat niezwykłej średniowiecznej pieśni. Nowe propozycje do trwającej edycji listy prezentować będziemy w " Gazecie " i na www. czestochowa.gazeta pracy nauczyciela muzyki. W swoim dorobku ma transkrypcje największych przebojów muzyki klasycznej na instrumenty elektroniczne, materiał muzyczny na dwie płyty oraz kilka koncertów multimedialnyc\n[ DLO CZ ] - Strony lokalne Częstochowa TP 05-01-2013\nWejściówka, galeria częstochowskiej " Gazety Wyborczej ", gości kolejną wystawę - plakatów Justyny Rybak. Jedną pracę ulokowaliśmy w biurze ogłoszeń przy ul. Racławickiej 6a, pozostałe - na stronie czestochowa.gazeta .pl (w tym plakat "Polska gola" wyróżniony na 23. Międzynarodowym Biennale Plakatu w Wilanowie). Plakat "Ratujmy dzieci świata" ma dwa metry długości i ponad metr szerokości. Patrzy z niego dziewczynka z twarzą zdeformowaną przez naciągniętą pończochę. Choć jest to praca graficzna, ma Wejściówka, galeria częstochowskiej " Gazety Wyborczej ", gości kolejną wystawę - plakatów Justyny Rybak. Jedną pracę ulokowaliśmy w biurze ogłoszeń przy ul. Racławickiej 6a, pozostałe - na stronie\nKąpiemy się Mail z pracy\nGW Częstochowa MP 01-08-2000\nPływalnia kryta przy ul. Łukasińskiego 68 ufundowała dla naszych Czytelników wejściówki na basen. Do wszystkich ludzi pracy , którzy nie mają wakacji! Jeśli masz w firmie dostęp do Internetu, wyślij do nas e-mail. Napisz, gdzie chciałbyś teraz być i co Pływalnia kryta przy ul. Łukasińskiego 68 ufundowała dla naszych Czytelników wejściówki na basen. Do wszystkich ludzi pracy , którzy nie mają wakacji! Jeśli masz w firmie dostęp do Internetu, wyślij\nRegionalna Lista Przebojów: narodziny zespołu\nstrony lokalne GW - Częstochowa TP 13-10-2009\ninstrumentalna, elektroniczna, nawet chóralna. To internauci w głosowaniu ocenią, co im się podoba. By znaleźć się na liście, wystarczy przysłać nagranie MP3 na adres: listy@ czestochowa .agora.pl. Prosimy o dołączenie informacji o zespole (kiedy powstał, skład, osiągnięcia), zdjęcia oraz formułki: "Zespół (taki a taki) posiada pełne prawa autorskie do utworu (tu tytuł) i zezwala ? Gazecie Wyborczej ? na nieodpłatne prezentowanie tego utworu w portalu www. czestochowa.gazeta .pl". Agata Bartolewska jest instrumentalna, elektroniczna, nawet chóralna. To internauci w głosowaniu ocenią, co im się podoba. By znaleźć się na liście, wystarczy przysłać nagranie MP3 na adres: listy@ czestochowa .agora.pl.\nKonkurs dla kibiców. Wygraj zegarek i DVD\n[ DLO CZ ] - strony lokalne GW - Częstochowa TI 15-12-2012\ndziełem (utworem) oryginalnym, wyłącznie mojego autorstwa. Wyrażam zgodę na nieodpłatne wykorzystywanie przez Organizatora przesłanej pracy w całości lub we fragmentach - przez umieszczenie jej na stronie internetowej czestochowa.gazeta .pl oraz w wydawanym przez Organizatora lokalnym dzienniku " Gazeta Wyborcza ". dziełem (utworem) oryginalnym, wyłącznie mojego autorstwa. Wyrażam zgodę na nieodpłatne wykorzystywanie przez Organizatora przesłanej pracy w całości lub we fragmentach - przez umieszczenie jej na\nBrzydal nie chce stracić twarzy\nAkcja poszukiwawcza 20-letniego studenta. Ciała nie znaleziono\nSIEĆ BEZ DRUTU / Eter zamiast drutu\nDzikie osadnictwo w globalnej sieci\nKwiaty Bukowiny w MCK\nNa deptaku nowe automatyczne słupki\nPrzeciw psychozie strachu i manipulacji\nPrzebieraj w sukienkach na Złotej\nPsycholog pomoże rodzinom\nTrzydzieści szkół do wyboru, do koloru\nBardzo udany ligowy debiut trenera Totolo\nGliwice pomagają Piastowi, bo liczą na promocję miasta\nZ PRZECENY / Za parę groszy\nProfesjonaliści i samoucy\nRysunek przede wszystkim\nKąpiel mimo zakazu\nKieszonkowe i armatki\nPomaga nam młodzież\nWyjątkowe jasełka w opactwie\nSkiba: Wracają klimaty jak z czasów PRL\nMoskalewicz ich uciszył\nPGE GKS: Ujek i Popek wracają do treningów\nSądy pod nożem Gowina\nWielki parking w galerii Focus\nBracia zginęli w ogniu\nZNP Zbiera Podpisy


Zdrowe odżywianie - Produkty, które obniżą cholesterol\nSą bardzo pomocne przy zbijaniu „złego” cholesterolu. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta - zawierają dużo błonnika, który wiąże cholesterol, dzięki czemu jest on wydalany z organizmu. Płatki owsiane na mleku, z dodatkiem owoców – np. bananów, malin, czy kiwi, to świetny pomysł na zdrowe i pyszne śniadanie, które nie dość, że pomoże Ci zwalczyć wysoki poziom cholesterolu, to jeszcze doda Ci energii i pobudzi metabolizm. Przepis na pyszną owsiankę, znajdziesz TUTAJ.\nW rybach morskich znajdują się cenne kwasy tłuszczowe omega, które pomagają organizmowi wyprowadzać „zły” cholesterol i zwiększają ilość „dobrego”. Chcąc zwalczyć problem zbyt wysokiego poziomu cholesterolu, co najmniej dwa razy w tygodniu jedz na obiad ryby – szczególnie łososia, makrelę i tuńczyka. Przepis na pyszną sałatkę z łososiem znajdziesz TUTAJ, natomiast TU dowiesz się jak przyrządzić łososia na warzywnej tortilli z sosem koperkowym.\nOcena: 1.09/5 (46 ocen)\nProdukty, które obniżą cholesterol:


sierpień 2017 - SPartners\nKlara Plewicka 28 sierpnia, 2017 BLOG\nNajpopularniejsze narzędzie dla projektantów i architektów usprawniające i skracające pracę. Jest to bardzo przydatny program dostępny z wieloma ciekawymi nakładkami, które dodatkowo ułatwiają pracę. Żeby w…\nKlara Plewicka 22 sierpnia, 2017 Uncategorized\nKurs Autocad Warszawa kierujemy do mieszkańców Stolicy i najbliższych okolic. Do osób pracujących, uczących się w Warszawie, w szczególności grafików, architektów, freelancerów i studentów kierunków studiów związanych…\nSzkolenie Autocad online\nKlara Plewicka 15 sierpnia, 2017 BLOG\nSzkolenie Autocad online: Szkolenie Autocad online – samodzielna nauka bywa żmudna i czasochłonna, obarczona powtarzaniem błędów. Oczywiście nie wszystkich to dotyczy. Szkolenie jednak to klasyczny, sprawdzony sposób…\nAutocad kurs Warszawa\nKlara Plewicka 7 sierpnia, 2017 BLOG\nNajpopularniejsze narzędzie graficzne, które przyszło z pomocą w żmudnej pracy architektów i konstruktorów. Znacznie usprawniło pracę i skróciło jej czas. Jest to bardzo przydatny program…\nKurs grafiki – obsługa programu AutoCad\nW dobie komputerów przy projektowaniu można wykorzystać wiele różnych programów, w tym AutoCad – bardzo przydatny z ciekawymi nakładkami. Aby umiejętnie wykorzystać jego funkcje i…


Algi morskie sałatkowy mix BIO 25g - Bio sklep produkty ekologiczne zdrowa żywność Tobio\nŻywność ekologiczna ŻYWNOŚĆ BIO Ryby i wodorosty Algi morskie sałatkowy mix BIO 25g\nWszyscy producenci Bio Haus Alb-gold Alce Nero AleEko Allos Alma Vin Almacabio Alternativa Amaizin Amylon Ania Apotheke Arche Argentyna Baby Sun Batom BauckHof Beaming Baby BECLA Belvas Bergland Bio Babalscy Bio Food Bio Idea Bio Levante Bio Planet Bio Planete Bio Raj Bioavena BioGardena BIOHUMUSECO BIOLINIE BioOrganica Nuova BIOPON BiotoEko BioVegan BIOVERI Bohlsener Muhle BURGER Campomar Nature CHICZA COCO COCOA COCOMI COSMOVEDA Cuca Danival Dary Natury DENNREE Destination ECO&YOU Eden Eko Barć Eko Media Eko Mega Ekoflorka Ekoprodukt EkoWital Fiorentin Foods by Ann Fresano Gold Tau Govinda GSE-Vertrieb GmbH Holle HOLLINGER Horizon Hoyer ICHOC Katarzyna Klar Kwiaton KŁODAWA La Rubia La Selva Lavera Lebensbaum Lima Living Food Look Food Makarony Fabijańscy ManufakturaA Marilou Maya Gold Medicura MicroFood MOGLI Natracare NATU Natumi Natur Compagnie NatVita NeoBio Niro Nutrimento ORGANIC SHOP Owocowe smaki Oxfam Pan do Mar PAPAGRIN Perfect Plast Perma-Guard PharmoVit Pizca Del Mundo POLONIAK Polska Aronia Porto-Muinos Primavika Pro-Bio Rapunzel Raw and Happy Rosenfellner Runo Runoland Sad Danków SANTE Santini Schnitzer Sibon-Art Sodasan Solida Food Sonnentor Sweevia Sylveco Sznurowski Tartex Terra Etica Terrasana Topfer TRAFO Trenute Urtekram Vega Up VIRIDIAN Vitam Vitaquell Vivani Voelkel Wertform XUCKER YAN Organic Yogi Tea Zoya Zwergenwiese\nAlgi morskie sałatkowy mix BIO 25g\nAlgi morskie suszone - sałatkowy Mix 25g\nEkologiczne algi morskie suszone sałatkowy mix to mieszanka trzech wyjątkowych wodorostów, które sprawią, że każda sałatka stnie się zupełnie wyjątkowa i bardzo zdrowa.\nWodorosty od wieków, aż po dzień dzisiejszy, stanowią ważną część diety mieszkańców Japonii i Korei oraz Chin, gdzie hodowane są w specjalnych tzw. zagrodach morskich. W USA stały się modne w latach 60, gdy zainteresowano się dietą makrobiotyczną. Choć wodorosty wapnia i żelaza mają dużo więcej niż rośliny lądowe, to osoby na diecie niskosodowej powinny pamiętać, że wodorosty, to także bogate źródło sodu. Rosną przecież w słonej wodzie morskiej. Mają też dużą zawartość białka, porównywalną z nasionami roślin strączkowych, a nawet z jajkami.\nWakame (wodorost brązowy) to najpopularniejszy gatunek, jedzony jako np. składnik zupy misoshiru. Zawiera bardzo dużo wapnia, ponad 10 razy więcej niż mleko (aż 1300 mg w 100 gr.).\nNori (należy do wodorostów czerwonych) znamy głównie w formie prasowanych płatów używanych do zawijania najpopularniejszego japońskiego dania w Europie - sushi. To głównie im (jeśli nie dodajemy ryby) potrawa ta zawdzięcza wyjątkowy smak.\nWodorosty zielone, np. morska sałata mogą być spożywane na surowo jako składnik sałatek lub gotowane w zupach. Prawdziwym skarbem sałaty morskiej jest białko - aosaina, która jest aktywatorem kolagenu i wyraźnie opóźnia procesy starzenia się skóry.\nWystarczy je moczyć w wodzie przez 5 minut, następnie zmienić wodę i moczyć przez kolejne 5 minut. Po namoczeniu sałatka powiększa objętość do trzynastu razy w stosunku do swojej suchej wagi. Gotować według uznania ok. 5 minut.\nSkład: wodorosty: Sałata Morska*(Ulva spp.), Wakame*(Undaria pinnatifida), Nori*(Porphyra spp.)\n*składniki ekologiczne, objęte certyfikatem kontroli ES-ECO-022-GA\nwartość energetyczna - 237 kcal/989,5 kJ\nwęglowodany - 17,3 g; w tym cukier - <0,5>\ntłuszcz - 1,6 g; w tym nasycone kwasy tłuszczowe - 0,7 g\nbłonnik - 31,5 g\nsód - 4,8 g


Nowy Nissan Qashqai - nowy crossover w kolejnej odsłonie - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Motonews » Premiery i zapowiedzi » Nowy Nissan Qashqai - nowy crossover w kolejnej odsłonie\n08 grudnia 2020, 06:24\nNowy Nissan Qashqai: technologia i większa przestrzeń\nParyskie targi motoryzacyjne i rok 2006 to niezwykle ważny moment dla Nissana. To wtedy bowiem oficjalnie narodził się model Qashqai - prawdopodobnie największy hit w ofercie japońskiej marki w XXI wieku. Kompaktowy crossover był jednym z pionierów rynku i... osiągnął oszałamiający sukces. Sukces ten trwa do dziś, a już niedługo zostanie przedłużony o trzecią generację pojazdu. Niedawno Nissan zaprezentował pierwsze szkice Qashqaia 2021. Teraz przedstawiciele marki dorzucają garść szczegółów technologicznych.\nZobacz również: Qashqai 2021 - Nissan prezentuje pierwsze zdjęcia!\nQashqai 2021: tapicerkę wykonuje się... 25 dni!\nDo wykończenia kabiny pasażerskiej nowego Nissana Qashqaia Japończycy używają nowych materiałów wykończeniowych. Produkcja nowej skórzanej tapicerki Nappa zajmuje 25 dni, a samo wyszycie nowego trójwymiarowego pikowanego wzoru diamentu - ponad 60 minut. Kolejnym krokiem było pójście w stronię zaawansowanej technologii. Opcją w crossoverze będzie łatwe i bezproblemowe podłączanie smartfonów, wewnętrzna sieć Wi-Fi obsługująca do siedmiu urządzeń oraz NissanConnect Services, specjalna aplikacja do sterowania i monitorowania samochodu.\nKolejną opcją stanie się system nagłośnienia Bose Premium obejmujący 10 głośników oraz znajdujący się w bagażniku subwoofer Bose Acoustimass. Poza tym nowy Qashqai postawi na... wyświetlacze. Ekran TFT wysokiej rozdzielczości o przekątnej 12,3” oferuje możliwość konfiguracji różnych sposobów wyświetlania informacji z systemu nawigacji, rozrywki, danych o ruchu i stanie pojazdu przy pomocy nowego pokrętła na kierownicy. Nowy 10,8-calowy wyświetlacz przezierny zapewni największy w tym segmencie rozmiar obrazu.\nDzięki aplikacji NissanConnect Services na smartfonie dostępne są funkcje zdalnego sterowania samochodem takie jak uruchomienie sygnału dźwiękowego, włączenie świateł czy zamykanie i otwieranie drzwi. W aplikacji widoczne są także raporty o stanie pojazdu, tzw. Vehicle Health reports, informujące użytkownika w przypadku, gdy samochód wymaga pilnego serwisowania, podające bieżącą ocenę jego funkcjonowania oraz sygnalizujące jego ewentualne usterki. Aplikacja udostępnia także historię i analizę przejechanych tras, a także umożliwia sprawdzenie łącznej długości tras i czasu jazdy.\nRozmiary? Nowy Nissan Qashqai to większa przestrzeń na nogi dla pasażerów na tylnych fotelach - ta wzrosła o 28 mm do 608 mm. Udoskonalono system regulacji wysokości i nachylenia foteli, dzięki czemu w samochodzie mogą wygodnie usiąść osoby o bardziej zróżnicowanej budowie ciała: dorośli o wzroście od 145 cm do 192 cm. Pojemność bagażnika została zwiększona o 74 litry w stosunku do modelu poprzedniej generacji, po części poprzez obniżenie podłogi bagażnika o 20 mm, dzięki bardziej kompaktowej konstrukcji tylnego zawieszenia.


Rozpocznij sezon rowerowy "na czysto"\nNareszcie nadchodzi długo oczekiwana i upragniona wiosna. Wymarzony czas na rowerowe przejażdżki na łonie natury. Aby w pełni cieszyć się tym aktywnie spędzanym czasem musisz przygotować swój rower do sezonu. W jaki sposób można to zrobić? Urządzenie wysokociśnieniowe doskonale się tutaj sprawdzi. Myjka ułatwi ci pracę i sprawi, że Twój rower będzie lśnił czystością w promieniach wiosennego słońca.\nPRZEJDŹ DO GALERII Kierowanie strumienia wody pod wysokim ciśnieniem w odpowiednie miejsca i unikanie tych wrażliwych jest o tyle łatwe, że w urządzeniach Kärcher ma on jeden, zwarty kształt – dlatego można precyzyjnie nim manewrować. Fot. Kärcher\n#myjka do ogrodu\nW tym roku firma Kärcher wprowadza zmiany w swojej znanej już klientom linii urządzeń ciśnieniowych Full Control. Zmiany podążyły w stronę zwiększenia wygody i ergonomii urządzeń.\nW linii pojawiły się dwa mniejsze urządzenia K2 i K3 Full Control natomiast wyższe modele dostępne są obecnie w wersji Full Control Plus. Są one wyposażone w nową lancę i pistolet wysokociśnieniowy, który zwiększa komfort pracy i kontrolę nad jego właściwym zastosowaniem.\nPistolet Full Control Power Gun ma dwa przyciski pozwalające na zmianę ciśnienia wody oraz dozowania środka czyszczącego, a ekran LCD pokazuje wybrane ustawienie. Nowa lanca Multi Jet 3 w 1 łączy trzy rodzaje strumienia: strumień rotacyjny, strumień płaski oraz nanoszenie środka czyszczącego. Dzięki temu nie ma konieczności zmiany lancy podczas pracy urządzeniem.\n16 kwi 2019 09:23:27\nSprytny i skuteczny sposób na mycie okien\n31 maj 2016 20:44:16\n16 kwi 2018 17:45:03\nPorządki wokół domu: zalety myjki wysokociśnieniowej


Polaroid LED – funkcjonalność w kompaktowym wydaniu | Fotopolis.pl\nPolaroid LED – funkcjonalność w kompaktowym wydaniu\nPolaroid nie zwalnia tempa. Firma zaprezentowała ultrakompaktowy panel LED, który może okazać się ciekawą alternatywą na rynku akcesoriów fotograficznych.\nAkcesoria zapewniające ciągłe światło o sporej mocy stają się coraz bardziej popularne nie tylko wśród filmowców, lecz także coraz częściej wśród fotografów. Jednymi z takich urządzeń są panele LED, które na rynku możemy zdobyć w różnych rozmiarach, mocach i temperaturze kolorystycznej. Swoją cegiełkę do tego segmentu fotografii dołożyła także firma Polaroid, która zaprezentowała model Polaroid LED photo studio color box light.\nDzięki panelowi LED Polaroid będziesz mógł osiągnąć profesjonalne rezultaty, bez konieczności korzystania wymyślnych gadżetów oświetleniowych lub innych drogich technologii – czytamy na stronie producenta.\nPolaroid LED photo studio color box light to bardzo kompaktowy panel LED, który waży zaledwie 907 g. Dzięki czemu może okazać się świetnym rozwiązaniem dla fotografów, którzy często zmieniają lokalizację, a w swoim arsenale chcą mieć sporych rozmiarów źródło światła. Jak zapewnia producent, w zaprezentowanym modelu wykorzystano aż 600 diod LED. Dzięki dedykowanemu sterownikowi będziemy mogli zmienić ich jasność, dostosować moc oraz temperaturę barwową. Wprowadzone zmiany będą wyświetlone na tylnym ekranie. Ponadto rozwiązanie Polaroida wykorzystuje dwa akumulatory, dzięki czemu będziemy mogli z niego korzystać w plenerze. Co więcej, panel będziemy mogli zamocować na statywach lub – dzięki specjalnemu uchwytowi – trzymać w dłoniach i precyzyjniej operować źródłem światła. Do tego urządzenie jest kompatybilne z innymi panelami LED, dzięki czemu będziemy go mogli wykorzystywać w większych projektach fotograficznych.\nPolaroid LED photo studio color box light jest już dostępny w sprzedaży w cenie $120. Więcej informacji znajdziecie na stronie www.polaroid.com.\nPolaroid zapowiada analogową rewolucję. Czy zobaczymy nowy system?\nPolaroid wykupiony przez polskiego inwestora, właściciela Impossible Project


Jednolity Plik Kontrolny - obowiązek dla wszystkich podatników VAT od 01.01.2018r. Podsumowanie nowelizacji VAT i CIT w 2017r. oraz zmiany w podatkach w roku 2018. Bilans 2017. Sporządzenie sprawozdań finansowych. Zmiany w rachunkowości. | Centrum Kształcenia Personalnego - MASTER BIZNES\n>> Jednolity Plik Kontrolny - obowiązek dla wszystkich podatników VAT od 01.01.2018r. Podsumowanie nowelizacji VAT i CIT w 2017r. oraz zmiany w podatkach w roku 2018. Bilans 2017. Sporządzenie sprawozdań finansowych. Zmiany w rachunkowości.\nadministrator, sob., 2017-03-04 12:47\nNasza firma uzyskała certyfikat jakości TGLS QUALITY ALLIANCE i została pozytywnie zweryfikowana przez Polską Agencję Rozwoju Regionalnego (PARP) i tym samym może świadczyć usługi szkoleniowe z możliwością dofinansowania. Nasze szkolenia są w Bazie Usług Rozwojowych (BUR) na stronie PARP.\nDofinansowanie polega na refundacji kosztów szkolenia (maksymalnie do 80 %). W każdym województwie program ten jest nieco inny, dlatego zachęcamy do wyszukania swojego najbliższego Operatora Regionalnego, u którego możecie Państwo zasięgnąć szczegółowych informacji - Link: WYSZUKIWARKA - OPERATOR REGIONALNY\nUwaga ! - Jeśli chcielibyście Państwo skorzystać z dofinansowania, to na szkolenie należy koniecznie zapisać się poprzez stronę PARP - Link (szary przycisk pod tytułem szkolenia - "zapisz sie na usługę"). Dofinansowanie będzie możliwe tylko wtedy, kiedy podpisze Państwo umowę ze swoim najbliższym Operatorem Regionalnym i otrzymacie numer ID wsparcia.\nJEDNOLITY PLIK KONTROLNY - BEZWZGLĘDNY OBOWIĄZEK OD 01.01.2018r. DLA WSZYSTKICH PODATNIKÓW VAT.PODSUMOWANIE NOWELIZACJI VAT I CIT W 2017r. ORAZ ZMIANY W PODATKACH W ROKU 2018.ROZWIĄZANIA PRAKTYCZNYCH PROBLEMÓW. KONSEKWENCJE PRAWNE.\n(2 dni szkoleniowe).\nBILANS 2017. SPORZĄDZENIE SPRAWOZDAŃ FINANSOWYCH.\nZMIANY W RACHUNKOWOŚCI (1 dzień szkoleniowy).\nTERMIN: 28.11 - 01.12.2017r.\nLokalizacja: Ośrodek Konferencyjno Wypoczynkowy "Hyrny", ul. Piłsudskiego 20, 34-500 Zakopane\nLink do ośrodka: www.hyrny.pl\nCentrum miasta -10 min. piechotą od "Krupówek" - znajdź na dużej mapie.\nSzkolenie to będzie koncentrować się na zmianach przepisów prawnych w zakresie podatkowym i rachunkowym. Na zajęciach zostaną omówione praktyczne problemy w stosowaniu przepisów prawnych, które będą poparte wieloma przykładami (case study). Szkolenie będzie uwypuklało te zagadnienia, które ze względu na swój zawiły charakter mogą być problematyczne dla służb księgowych, które już od momentu wejścia w życie nowych przepisów muszą je stosować we właściwy sposób, tj. zgodny z prawem podatkowym i bilansowym.\nCena szkolenia obejmuje: zajęcia warsztatowe, obszerne materiały szkoleniowe w formie zbroszurowanego wydawnictwa (około 170 stron), "VAT 2015 – Komentarz do zmian", Ustawa o Rachunkowości wraz z załącznikami + Płyta CD, zakwaterowanie w pokojach dwuosobowych z pełnym węzłem sanitarnym, TV SAT oraz całodzienne wyżywienie (śniadanie, obiad, kolacja), imprezę integracyjną, przerwy kawowe i certyfikat ukończenia szkolenia. Dopłata do pokoju jednoosobowego wynosi 170,73 zł netto / 210 zł brutto za cały pobyt.\nW dniu 29.11.2017r. o godz. 18.30 zapraszamy uczestników szkolenia na kolację regionalną i zabawę z "Bajarzem" przy grzańcu i rytmach kapeli góralskiej.\n28.11.2017r. - dzień przyjazdu - wypoczynek po podroży\nI (29.11.2017r.) i III (01.12.2017r.) dzień szkolenia - Trener: Piotr Kostrzewski\nJEDNOLITY PLIK KONTROLNY - BEZWGLĘDNY OBOWIĄZEK OD 01.01.2018r. DLA WSZYSTKICH PODATNIKÓW VAT.PODSUMOWANIE NOWELIZACJI VAT I CIT W 2017r. ORAZ ZMIANY W PODATKACH W ROKU 2018.ROZWIĄZANIA PRAKTYCZNYCH PROBLEMÓW. KONSEKWENCJE PRAWNE.\nI. Jednolity Plik Kontrolny – podstawowy obowiązek każdego przedsiębiorcy od 1.01.2018 r.\n1. Istota regulacji prawnej.\nCzym jest JPK.\nKryteria wielkości przedsiębiorstw.\nCel wprowadzenia JPK.\nOstateczny obowiązek wdrożenia.\nPraktyczne zastosowanie JPK w kontaktach z organami podatkowymi.\nEwidencje zakupu i sprzedaży VAT.\n3. Obowiązek przesyłania JPK w zakresie VAT od 1.01.2018r.\nUstawowy obowiązek przesyłania JPK.\nEwidencja zakupu i sprzedaży VAT.\n4. Rozwiązania praktycznych problemów.\nSzczegółowe zapisy ksiąg rachunkowych.\nJPK w ciągu roku obrotowego.\nFaktury zakupu a format JPK.\nFaktury sprzedaży VAT.\nKorekty faktur VAT.\nKonsekwencje braku implementacji JPK.\n5. Omówienie instrukcji MF dotyczącej przygotowania oraz przesłania pliku JPK.\n6. Rozwiązania wątpliwości uczestników w zakresie JPK.\nII. Wprowadzenie mechanizmu podzielonej płatności (split payment) w zakresie\npodatku VAT od 1.04.2018r.\nIII. Rozwiązania zagadnień problemowych w podatku VAT w 2017r.\n1. Analiza najnowszego orzecznictwa sądowego – obowiązek podatkowy.\nPojęcia dokonania dostawy towarów oraz wykonania usługi.\nPrawo umownego regulowania stanu faktycznego.\n2. Prawo do odliczenia podatku naliczonego – neutralność podatku VAT.\nRegulacja Dyrektywy VAT.\nZwiązek zakupów z czynnościami opodatkowanymi.\nStatus podatnika VAT.\nMoment prawa do odliczenia po nowelizacji przepisów.\n3. Prawidłowe dokumentowanie transakcji na gruncie VAT.\nFaktury pro – forma.\nWadliwość faktur VAT.\n4. Analiza orzecznictwa NSA – rozwiązania zagadnień problemowych.\nPrawidłowe rozliczanie korekt w podatku VAT.\nPrzedłużanie terminu zwrotu podatku VAT.\n5. Pytania uczestników, rozwiązania kontrolowanych stanów faktycznych.\nI. Nowelizacja ustawy o podatku VAT w 2017 r.\n1. Podsumowanie najważniejszych zmian wprowadzonych od 1.01.2017 r.\na) Mechanizm odwrotnego obciążenia w branży budowlanej.\nRegulacja procedery w usługach budowlanych\nKatalog usług objętych procedurą\nFaktury VAT oraz rozliczenia w trybie odwrotnego obciążenia\nZnaczenie klasyfikacji PKWiU\nSzczególny moment powstania obowiązku podatkowego na gruncie VAT (orzecznictwo TS UE\noraz interpretacja MF)\nPrawidłowe formułowanie zapisów umownych zawieranych w kontrahentami\nKonsekwencje błędnej kwalifikacji usług\nPierwsze interpretacje organów podatkowych\nb) Zmiany pozostałe w zakresie odwrotnego obciążenia.\nRozszerzenie katalogu towarów załącznika nr 11.\nZmiany w zakresie jednolitej gospodarczo transakcji.\nc) Istotne zmiany w zakresie zwrotu podatku VAT.\nNowelizacja regulacji prawnej.\nNowe warunki zwrotu w terminie przyśpieszonym.\nMożliwość prowadzenia czynności sprawdzających u podmiotów pośredniczących pośrednio lub bezpośrednio w dostawie towaru lub świadczeniu usługi, a orzecznictwo NSA.\nd) Zmiany w zakresie solidarnej odpowiedzialności.\nPrzesłanki uniknięcia odpowiedzialności przy zakupach paliw.\nPrzesłanki uniknięcia odpowiedzialności przy zakupach towarów pozostałych.\ne) Nowe zasady odliczania podatku VAT – WNT, importu usług oraz odwrotne obciążenie.\nf) Sankcje w podatku VAT.\nDodatkowe zobowiązanie podatkowe – 30% zaległości podatkowych.\nDodatkowe zobowiązanie podatkowe – 20% zaległości podatkowych.\nDodatkowe zobowiązanie podatkowe – 100% zaległości podatkowych.\nMożliwość uniknięcia sankcji według ustawy.\n2. Nowelizacja KK oraz KKS od 1.03.2017 r. – puste i fałszywe faktury VAT.\na) Skutki wystawiania pustych faktur na gruncie ustawy o podatku VAT.\nb) Regulacja kodeksu karnego i jej konsekwencje prawne.\nc) Regulacja kodeksu karnego skarbowego i jej konsekwencje prawne.\n3. Planowane nowelizacje ustawy o podatku VAT w roku 2018.\na) Zrównanie stawek podatku VAT na e-booki, i książki oraz gazety i ich e-wydania, poprzez obniżenie stawek na publikacje elektroniczne.\nb) Uproszczenie obowiązującego wzoru deklaracji VAT\nc) Skrócenie podstawowego terminu zwrotu podatku VAT.\n4. Jak bronić się przed oszustwami w świetle najnowszego orzecznictwa sądowego ?\nPojęcie "należytej staranności" w podatku VAT.\nII. Nowelizacja ustawy o podatku CIT w 2017 r.\n1. Nowa dokumentacja cen transferowych.\n2. Podniesienie limitu wartości środków trwałych zaliczanych jednorazowo w koszty uzyskania przychodu.\n3. Najnowsze orzecznictwo sądowe w zakresie podatku CIT.\nLimit transakcji bezgotówkowych przy umowach ramowych.\nGrupowanie transakcji dla celów dokumentacji cen transferowych.\nII Dzień szkolenia (30.11.2017r.) - Trener: Robert Szumski\nII. ZAMKNIĘCIE ROKU OBROTOWEGO 2017.\nIV. INTERPRETACJE ORGANÓW PODATKOWYCH ORAZ ORZECZENIA SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH ZWIĄZANE Z OMAWIANĄ TEMATYKĄ.


Diabelskie sztuczki i sztuki wszelakie. Między Pendereckim a Iwaszkiewiczem. Konteksty | meakultura.pl\nMuzyka XX wieku Opera i dramat muzyczny Książki\nMatthias Grünewald, detal z Ołtarza z Isenheim, c. 1510-15, Muzeum, d'Unterlinden, Colmar, France\nPowodowana różnymi, mniej lub bardziej pobocznymi motywami, z których jednym, nie najmniej istotnym jest stosunkowo niedawna, a głośna premiera „Diabłów z Loudun” w nowej Operze Krakowskiej, jak też nieco późniejsze, a równie głośne, pierwsze polskie wydanie przekładu powieści pod tym samym tytułem pióra Aldousa Huxleya, postanowiłam wtrącić kilka słów do dyskusji nad historią, która od bardzo już długiego czasu gra na wyobraźni przeróżnych twórców. I raczej powoduje mną przygnębienie, niż entuzjazm, bowiem to, jak przeróżne wątki tej opowieści mylą się przeróżnym autorom artykułów prasowych, woła o pomstę do nieba. Zanim więc o sztukach wszelakich, najpierw trochę systematyki i historii.\n"Diabły z Loudun" w reżyserii Laco Adamika (Do 2008 roku Kraków nie posiadał swojego gmachu operowego. Otwarcie Opery Krakowskiej zbiegło się z 75 urodzinami Pendereckiego, stąd pomysł na inaugurację "Diabłami", pierwszą operą kompozytora, zarówno gali jak całej działalności opery. Kraków to przecież miejsce w Polsce, z którym Penderecki jest najbardziej związany...\nWczesne lata XVII wieku. Zachodnia Francja. W podobnej odległości około pięćdziesięciu kilometrów od Poitiers (na południe) i Tours (na północ) leży senne miasteczko Loudun. Od krańca do krańca liczy sobie niewiele więcej niż kilometr długości, a więc w ciągu kilku minut dotrzeć można do usytuowanego w centrum, gotyckiego kościoła św. Piotra. Do tego też kościoła przybywa pewnego dnia standardowy przedstawiciel swoich dni, ksiądz Urban Grandier.\nI tym właśnie momencie wspólnota przekazu po raz pierwszy się rozjeżdża, bo standardowy on ci, czy też nijak nie? Grandier to junak, uwodziciel, chłop na schwał. Niby ksiądz, ale tu ma dziecko, tu kochankę, tam romansik, ówdzie co insze. Po prawdzie nie pasuje zbytnio do swego powołania, ale czy to powód, aby go od razu batogami i od Don Juanów wymyślać? W siedemnastowiecznej Francji obrazek ten nie jest już tak wolny od społecznego odium hańby, jak by to było jeszcze chwilę temu. To wiek szesnasty obfituje w niemal przysłowiowych Borgiów, a więc stoi nierządem, występkiem i regularnym dochodzeniem, a nawet przekraczaniem granicy tego, co przystoi. Siedemnasty obfituje w pontyfikaty takie, jak Urbana VIII Barberini. Powołanie do życia Propaganda Fide, czyli kongregacji do spraw wiary, wzrost wpływu jezuitów (co datuje się od końca XVI wieku, kiedy to jezuita został oficjalnym spowiednikiem króla francuskiego… i tak już miało zostać na długie lata), ekskomuniki i procesy, Richelieu, potępienie Galileusza, wreszcie ogłoszenie jansenizmu herezją. Czy trzeba wymieniać dalej? Francja jako kraj rządzony przez arcychrześcijańskiego króla chce uczestniczyć wespół z Rzymem w kreowaniu wizerunku świata zgodnego z linią jedynego prawowiernego Kościoła. Loudun i jego proboszcza chroni więc (do czasu) tylko fakt, że miasteczko jest niewielkie, jego plotki wybiegają tylko nieznacznie poza lokalną społeczność, a i czyny naszego bohatera niespecjalnie odbiegają od z grubsza przyjętej normy.\nWszystko zmienia się… Nie, jeszcze tylko słówko dopowiedzenia. Powyżej przedstawione zarzewie akcji dotyczy powieści Huxleya oraz bazującego na niej libretta opery Pendereckiego.\nKrzysztof Penderecki,"Diabły z Louden" w niemieckiej wersji językowej.\nCała fabuła książki, a więc i opery wspierają się na autentycznych wydarzeniach, rzeczywiście mających miejsce we Francji tego czasu, w mieście Loudun. Całość jest doskonale udokumentowana historycznie, ba, wiemy nawet jak wygląda ojciec Grandier, bo zachował się przedstawiający go sztych! Wydarzenia są znane w historii pod nazwą… Ale nazwa zbyt wiele i zbyt wcześnie odsłania. O tym więc później. Na razie powróćmy do fabuły.\nWszystko zmienia się, kiedy w przystojnym księdzu zakochuje się przeorysza miejscowego klasztoru urszulanek, matka Joanna. Oskarża księdza o to, że nasyła na nią wizje, w których kusi ją demon Asmodeusz. Jest to oczywista bzdura, o czym przekonani są w Loudun wszyscy, od miejscowego kleru, po karczmarzy i służbę, zaś u jej podłoża leżą na równi przewartościowane aspiracje do wzniecenia zainteresowania swoją osobą, jak chęć zemsty na opornym wobec jej wdzięków księdzu. Joanna jest próżna i znudzona życiem zakonnym. Pragnie sławy i poklasku, a że nie zdobywa ani jednego, ani drugiego poprzez pobożne, mnisze życie, postanawia zdobyć je przez wywołanie szumu i rozdmuchanie spraw, które rzeczywiście mają szansę na wzbudzenie zainteresowania szerszych kręgów. Widz jednak nie wie do końca, czy diabły wstąpiły w Joannę i jej mniszki, czy też nie. Demon czyni spustoszenie w jej sercu, czy jest zła i zdegenerowana moralnie tak po prostu? Czy tego rodzaju degrengolada moralna jest możliwa samoistnie, czy musi do niej przyłożyć swą rękę Zły?\nW tym miejscu warto już dodać, że wszystkie powyższe rewelacje znane są w historii jako proces w Loudun. Sugestywność bowiem roli, jaką odgrywa matka Joanna, ściąga nań wreszcie uwagę wyższych sfer. Richelieu i król mają w Loudun swoje interesy, w czym z pewnością nie pomaga fakt opętania miejscowych mniszek, należy więc jak najszybciej uciąć łeb całej sprawie. Interes w takim rozwiązaniu mają również przeróżni zdradzeni mężowie i opiekunowie uwiedzionych przez Grandiera mieszkanek miasta, a stąd już tylko krok do procesu. Grandier zostaje osądzony i spalony na stosie. Tak kończy się książka Huxleya i jest to również wieńczący akcent opery Pendereckiego.\nKonkretną realizacją opery Pendereckiego, do jakiej odnoszę się w mniejszym tekście, jest propozycja poznańskiego Teatru Wielkiego. Spektakl nie jest tam co prawda grany od dłuższego czasu, miejmy jednak nadzieję, że wróci, bo realizacja jest to niezwykła. Przejdźmy więc do artystycznych realizacji, których kanwą są opisane powyżej wydarzenia.\n„Diabły z Loudun” wpisują się w środkowy, pełen technik awangardowych, okres twórczości Pendereckiego. Muzykę przenika nastrój grozy i ogromna dawka dramatyzmu. Orkiestrowy dorobek autora „Jutrzni” jest jednak dość powszechnie znany i to nie warstwa instrumentalna stanowi w „Diabłach” zaskoczenie, lecz sposób prowadzenia partii głosowych. Penderecki powraca tu do świetnej tradycji Wagnera czy Monteverdiego, którzy próbowali, nie znając przecież muzycznego dorobku Greków, powrócić jednak do dramatycznego wydźwięku ich dokonań. Stąd też do dzieła Pendereckiego lepiej stosuje się pojęcie „dramatu muzycznego” niż „opery”. Kompozytor przeciwstawił tu sobie bardzo krótkie, solowe lub kontrapunktycznie dialogujące partie śpiewane i fragmenty w całości mówione. Dzięki temu zabiegowi nie mamy do czynienia z oczywistym rozczłonkowaniem całości na antyfabularne arie i posuwające akcję naprzód recytatywami, ale ze zwartą, dramatycznie (w sensie greckim) przeprowadzoną całością. Podkreśla to jeszcze charakter libretta, bo choć akcja, jak to już obszernie omówiłam, osadzona jest w realiach siedemnastowiecznej Francji, to jednak dialogi są tu mocno podporządkowane współcześnie obowiązującym.\nNiezwykłym znawstwem ikonografii i symboliki wykazał się reżyser spektaklu. Inscenizacja poznańska roi się bowiem od cytatów z dzieł słynnych mistrzów malarskich. Wejście żołnierzy francuskich do kościoła Grandiera narzuca skojarzenie z Wymarszem strzelców Rembrandta, a scena opętania przełożonej urszulanek z Ekstazą św. Teresy Berninniego. Falowanie jasnych szat zakonnic w momentach, gdy targają nimi silne emocje strachu czy ciekawości oraz ich mocne skontrastowanie z otaczającym mrokiem kościoła odwołuje się chociażby do Ukrzyżowania Grünewalda. Te rozfalowane szaty tworzą z muzyką zwarte przesłanie. Nie bez powodu przecież znaczną część muzyki, jaka wyszła spod pióra Pendereckiego określa się często ekspresjonistyczną. Kolejne odwołania symboliczne odnajdujemy dalej w scenie przybycia Francuzów do celi Grandiera (sąd Chrystusa) czy jego wyprowadzenia z lochu i spotkania po drodze z przeoryszą klasztoru (spotkanie Chrystusa z Weroniką). Nawet słowa wypowiadane przez urszulankę o piękności Grandiera sugerują związek z Jezusem i odbiciem jego twarzy na chuście Weroniki. Tutaj też intencja kompozytora splotła się z koncepcją reżysera. Zresztą całość przedstawienia, od początku II aktu, aż do końca, sugeruje silny związek z ostatnimi chwilami życia Chrystusa: jego sądem, drogą krzyżową i wreszcie – ukrzyżowaniem. Konotacje są oczywiste, choćby z tego prostego względu, że obu skazano na karę ostateczną, jaką jest śmierć, choć przecież – co nie mniej ważne – obaj byli niewinni.\nSymboliczne odwołania pociągnął reżyser aż do najmniejszych szczegółów. Na przykład, kiedy główny inkwizytor prowadzi śledztwo, ma na sobie szaty, których zdobienia układają się w przedstawienie ikonostasu. Kiedy zaś śledztwo dociera do momentu kulminacji i pada wyrok skazujący, jego szata jest jednobarwnie purpurowa. Może to sugerować przejście od pełnego jeszcze wyrozumiałości średniowiecza i początku renesansu do baroku z jego stosami i polowaniem na czarownice, albo przejęcie inkwizycji z rąk dominikańskich w jezuickie, bowiem to właśnie jezuici otaczają stos. Na ten właśnie moment dziejowego przejścia zwracałam już uwagę powyżej.\nZ symbolicznym wydźwiękiem dramatu splata się muzyka, również przepełniona cytatami i przeróżnymi technikami kompozytorskimi pochodzącymi z różnych epok, choć w swoim wyrazie jednoznacznie nowoczesna. A w międzyczasie i w muzyce, i na scenie trwa istne, jak to określił Iwaszkiewicz, „teatrum króla Władysława”: zapadnie, dymy, tańce, opętania, maskarada, popłoch, ekstatyczne podrygi. Pozorny chaos. Lecz, jak to mówią, w tym szaleństwie jest metoda, bo osiągnięty efekt to groza i zawieszone w powietrzu pytanie o ostateczne rozwiązanie.\nCiekawość widza jest dźgana raz po raz, ale nie bez powodu. Interpretacja poznańska mocno bowiem ociera się o konteksty filozoficzne, szczególnie o myśl Michaela Foucaulta. Reżyser gra więc sobie z widzem wcale nie w intelektualną, ale wręcz fizjologicznie oddziałującą grę, stawiając go ostatecznie w roli skazańca i skazującego zarazem. Nieodparcie nasuwa się tu skojarzenie z Foucaultowskim „teatrem kaźni”. Kiedy w środku aktu zapalają się światła, by ukazać stojących na środkowym balkonie panów życia i śmierci, króla i kardynała Richelieu, wówczas siedzący na parterze widz nie wie, czy nie po niego przypadkiem wysunie się każąca ręka władzy. Chwilę wcześniej, w przerwie przedstawienia ci sami król i Richelieu grali we foyer w szachy i wywoływali uśmiech sympatii. My, widzowie, stajemy się więc obiektami manipulacji: przechodzimy w swych doznaniach od poufałej jowialności, poprzez chwilowe poczucie zagrożenia, aż do bezpiecznej pozycji współkarzącego. Tutaj mamy do czynienia z wcieleniem idei Foucaulta w najsilniejszy sposób, gdyż końcowa scena rozgrywa się przed gmachem teatru, gdzie otoczony przez inkwizycję, zakonnice i nas właśnie, widzów tego spektaklu, Grandier zostaje spalony na stosie. Widz jest również katem, a jeśli wyprze się swego współudziału, to tym gorzej, bo sam dla siebie pozostawi już tylko obrzydliwą rolę podglądacza, który z ciekawości, czy dla pustej rozrywki przyszedł przyjrzeć się kaźni nieszczęsnego, niewinnego człowieka.\nTyle Huxley i Penderecki. Ale to nie wszystkie konteksty. Jesteśmy bowiem w Polsce, a dla recepcji odległych czasowo wydarzeń w odległej przestrzennie Francji zdecydowanie najwięcej zrobił Jarosław Iwaszkiewicz. Pamiętajmy, że pierwszy przekład powieści Huxleya pojawił się na rynku wydawniczym dopiero w 2010 roku, a więc naturalnym odwołaniem widza polskiego była przede wszystkim nowela Iwaszkiewicza. Uzupełnienie niniejszego tekstu o tę artystyczną adaptację wydarzeń historycznych wydaje mi się ważne również dlatego, żeby nie pomylić się w tradycji, co niestety dotyczy wielu tekstów dotyczących tej problematyki.\nAkcja dużej noweli, czy też mikropowieści Iwaszkiewicza przeniesiona zostaje w lokalne dekoracje. Loudun staje się więc Ludyniem, położonym w odległości dnia drogi od Połocka, na kresach wschodnich, zaś ojciec Grandier – księdzem Garncem. Jednak Iwaszkiewicz nie opowiada historii opętania tytułowej matki Joanny od Aniołów, procesu i spalenia księdza Garnca. Zostajemy przeniesieni nieco dalej, a więc i nieco bliżej naszych czasów: Garniec już spłonął, ale matka Joanna i jej mniszki wciąż pozostają opętane. Dlatego też do Ludynia oddelegowany zostaje ksiądz Suryn. Jego pobożność i żar wiary są na tyle silne, że zarówno mniszki, jak i przełożeni upatrują w nim ostatniej szansy na odpędzenie złego ducha. I tylko pozostali egzorcyści, których kilku już od dłuższego czasu przebywa na miejscu, spoglądają na nowoprzybyłego kolegę „po fachu” z kpiną i niedowierzaniem…\nIwaszkiewicz nie tylko świetnie pisał, fenomenalnie znał się również na muzyce. Jest autorem monografii o J.S. Bachu [PWM 1967], F. Chopinie [PWM, 1983; pierwsze wydanie - 1955], jak również libretta do jednej z najsławniejszych polskich oper: "Króla Rogera" swego dalekiego krewnego, Karola Szymanowskiego . Na zdjęciu od prawej Anna Iwaszkiewiczowa, Karol Szymanowski, Jarosław Iwaszkiewicz, Witkacy; Zakopane 1922.\nIwaszkiewiczowski problem opętania wikła się jednak w bardzo szeroki dyskurs filozoficzny i nie sposób go pominąć, bo tworzy zupełnie nową jakość dla odczytania tropu, jakim powoli staje się w kulturze historyczny proces z Loudun. Wyznanie wiary Suryna, choć prawowierne, bliskie jest jansenizmowi. Zamiast scholastyki, w egzorcyzmowaniu Joanny kieruje się sercem. Stara się ją po ludzku zrozumieć, przelać swoje gorące uczucie do Boga na przeoryszę. Przeraża go jej chłód: iście szlacheckie serce, które po kozacku chce wszystkiego i jeśli nie dane mu zaznać świętości, świadomie i z premedytacją wybiera absolutne zło. Rozmawia z nią językiem teologii, ale to język kontemplacji i ekstazy Bernarda z Clairvaux, który pisał o człowieku, co doznaje łaski poznania Boga w indywidualnym doświadczeniu, a wówczas upodabnia się do kropli wody, która wpada do kielicha z winem, w tym winie się roztapia i staje się z nim tożsama. Usiłuje pokazać matce Joannie wszechobecną miłość Boga, separuje ją od widowiska, do jakiego dochodzi w kościele podczas egzorcyzmów, wycisza ją. Nie do końca podoba się to w Ludyniu, nie znajduje zrozumienia. Trwa więc na równi z wojną z demonami, podskórne mocowanie się dwóch systemów, sposobów na jakie można dojść do wiary: racjonalistycznego i mistycznego, logicznego i intuicyjnego. Przykro czytać o bezsilnych próbach księdza Suryna, ale nie sposób nie zgodzić się i z matką Joanną, kiedy ta, niczym zdeklarowana feministka, mówi o tym, że ksiądz najchętniej załatwiłby jej sprawę jak najszybciej, by na powrót Kościół miał ją, Joannę, cichą, niemą, zamkniętą za furtą klasztorną. Kiedy podryguje lubieżnie w takt melodii, jaką – rzekomo – wygrywa jej w duszy diabeł, wszyscy się nią przejmują, kiedy straci diabła, to jakby i ją pochowano za życia.\nNie ma jednak wątpliwości, że diabły istnieją i sieją spustoszenie tak w duszy Joanny Pendereckiego, jak w duszy Joanny od Aniołów Iwaszkiewicz. Ksiądz Suryn, powodowany niczym więcej jak wielką miłością do swej podopiecznej, miłością, która rozrasta się w nim tak, że zdolna jest nawet zaprzeć się tego, kto ją nosi w sercu – zdejmuje odium piekielne z przeoryszy. Jest wolna, a on jest opętany, a nawet gorzej: opętany i świadomy tego, że sprowadził na siebie wieczne potępienie. Nic go jednak nie obchodzi własna osoba. Dokonuje nawet zbrodni, aby przypieczętować w sobie Szatana, kiedy tylko ów przysięga mu, że zostawi matkę Joannę i już nigdy do niej nie powróci. Radość z odzyskanej dla miłości Boga najdroższej osoby jest ogromna i księdzu jest już wszystko jedno, co stanie się z nim samym.\nFragment filmu Jerzego Kawalerowicza "Matka Joanna od Aniołów"  - egzorcyzmy w kościele.\nŻeby nie było zbyt miło, dodajmy jeszcze, że diabły kłamią. To właśnie zdaje się być najważniejszą kwestią zarówno dla Pendereckiego, jak i Iwaszkiewicza. Zresztą nie tylko dla nich. Motywy muzyczne z „Diabłów z Loudun” zostały również wykorzystane przez Friedkina w jego „Egzorcyście”, a to kolejny twórca, dla którego przewrotność Szatana jest w jego dziele kluczową sprawą. Z diabłem się nie rozmawia, nie pyta go o nic, nie słucha. Diabła się wypędza.\nSceny z "Egzorcysty"  Williama Friedkina z wykorzystaniem oryginalnej muzyki z filmu (Hans Werner Henze, Anton Webern, Jack Nitzsche, Krzysztof Penderecki).\nJa jednak mam nadzieję, że skuszę, o tak, skuszę niektórych do przeczytania „Matki Joanny od Aniołów” i obejrzenia którejś z licznych i stale powracających w repertuarze polskich teatrów operowych realizacji „Diabłów z Loudun”. Temat to bowiem bogaty i obrosły kontekstami, a przecież im więcej kontekstów, tym ciekawiej.\n1. Jarosław Iwaszkiewicz "Matka Joanna od Aniołów" - wiele wydań, pierwsze (zbiór opowiadań) w 1946 roku, pierwsze (samodzielne) w 1975 roku.\n2. Aldous Huxley "Diabły z Loudun" - pierwsze i jedyne wydanie po polsku PIW, 2010.\n3. John Whiting "Devils", nie wiedzieć czemu tłumaczone niezmiennie na polski jako "Demony" - sztuka teatralna, wielokrotnie wystawiana również w polskich tetrach - m. in. przez Andrzeja Wajdę w 1963 roku - pod wspomnianym tytułem, (brak danych o jakimkolwiek wydaniu książkowym).\n4. Jerzy Kawalerowicz, film "Matka Joanna od Aniołów" - 1960; adaptacja prozy Iwaszkiewicza.\n5. Krzysztof Penderecki, opera "Diabły z Loudun" - prawykonanie w Operze Hamburskiej w 1969 roku (w reżyserii Konrada Swinarskiego), od tego czasu wiele premier polskich i zagranicznych.


Dywanik dekoracyjny DS-03 - Sklep internetowy Mariall\nWybierz rozmiar dywanika 50x7060x90\nSkład: 70 % bawełna, 30% poliester\nKolekcja bawełnianych dywaników dekoracyjnych. Dywanik jest miękki, puszysty i miły w dotyku. Odpowiedni dobór materiałów oraz unikalna technologia wykorzystana w procesie produkcji zapewniają trwałość wyrobu i łatwość użytkowania. Dodatkowo ozdobiony jest srebrną, błyszczącą nitką.\nZe względu na swoją funkcjonalność może służyć w różnych pomieszczeniach nie tylko w łazience. Proszę pamiętać, że komputer wyświetla kolory według indywidualnych ustawień i właściwości. Przepis konserwacji na wszywce. Tolerancja wymiarów: +/- 5% .