Strażacy napowietrzają Staw Garncarski - Górowo Iławeckie\n2018-08-15 09:45:07 (ost. akt: 2018-08-15 14:50:35)\nDziś rano otrzymaliśmy informację o masowym śnięciu ryb w Stawie Garncarskim w Górowie Iławeckim. "Cały staw jest biały od martwych ryb" usłyszeliśmy. Już po chwili zatelefonowaliśmy do burmistrza Jacka Kostki. Ten był właśnie nad stawem.\n- Aktualnie obchodzę stawi poszukuję tych martwych ryb, bo taką jak wam i mnie przekazano informację - mówi burmistrz Kostka.\nGdy zatelefonowaliśmy ponownie po 10 minutach dodał, że znalazł 5 lub 6 martwych ryb.\n- Ponieważ ze skutkami przyduchy zmagaliśmy się około 10 dni temu i wówczas musieliśmy zutylizować martwe ryby, dziś podjąłem decyzję, aby napowietrzyć staw. Dlatego w tej chwili działają tu strażacy OSP w Górowie iławeckim. To działanie profilaktyczne, aby do przyduchy znów nie doszło - informuje burmistrz Jacek Kostka.\nFot. Jacek Kostka\n- Ktoś jest wyjątkowo złośliwy. Informacja o masowej śmierci ryb jest bzdurą. Przyślę wam kilka zdjęć pokazujących ile tych martwych ryb jest. Sprawdziłem też drugi zbiornik wody i z białych rzeczy, które tam pływają zauważyłem tylko plastikowe butelki - mówi Jacek Kostka.\nInformuje też, że miejscowe koło Polskiego Związku Wędkarskiego zawiadomiło prokuraturę o poprzednim przypadku przyduchy wiążąc to z aktualnie trwającą inwestycją zagospodarowania brzegów stawu.\nTo "cały urobek", czyli wszystkie martwe ryby zebrane dziś (15 sierpnia 2018 r.) ze Stawu Garncarskiego w Górowie iławeckim.\n- PZW przez trzy lata bezpłatnie korzystało ze stawu i w tym czasie mogło podjąć działania zmierzające do odmulenia stawu lub zagospodarowania terenu. Niestety nie podjęło takich działań a formułowało żądania spuszczenia wody i odłowienia ryb z tego zbiornika. Zgodnie z ich żądaniem za te operacje miało zapłacić miasto. Na to się nie zgodziliśmy. W tej chwili teren zagospodarowuje miasto. Po zakończeniu inwestycji staw zostanie zarybiony i bezpłatnie udostępniony wszystkim mieszkańcom - informuje burmistrz Kostka.\nTagi: Górowo iławeckie staw garncarski przyducha OSP strażacy napowietrzanie inwestycja\n? #2559762 | 31.0.*.* 21 sie 2018 01:01\nDo kogo należy Komitet Wyborczy Wyborców ,,Obywatele"?\nN. #2557666 | 37.47.*.* 18 sie 2018 10:20\nPo co te regulaminowe wywody. W całej inwestycji do tyczącej stawu chodzi głównie o pacjentów Szpitala Wojewódzkiego. Miejsce do spacerów i spędzania wolnego czasu. Od początku stan zbiornika, ryby a w szczególności wędkarze nie były istotne w całym tym przedsięwzięciu. I nadal tak jest. Oddanie zbiornika bezpłatnie mieszkańcom poskutkuje tym, że pseudo wędkarze czyli tzw. mięsożercy wykończą rybostan i tak już zniszczony, w bardzo krótkim czasie. Ale za to będzie pięknie i czysto wokół stawu a to najważniejsze bo wybory za chwilę a przeciętny Kowalski ocenia władzę po tym co widzi. No cóż... taka władza jakie społeczeństwo.\nWędkarz #2556818 | 37.248.*.* 16 sie 2018 23:20\nMałe sprostowanie. Zgodnie z ustawą o rybactwie śródlądowym, każdy łowiący na wodach skarbu państwa, powinien posiadać kartę wędkarską. Kartę wydaje starosta po przedłożeniu zaświadczenia o zdanym egzaminie. Do przeprowadzenia egzaminów upoważniony jest tylko i wyłącznie Polski Związek Wędkarski. 4 tys. kart wędkarskich dla wszystkich mieszkańców? Policja będzie miała pełne ręce roboty wlepiając mandaty za brak karty.\nPan karp #2556243 | 37.47.*.* 16 sie 2018 00:39\nJeszcze kąpielisko zabrać jak się da\nbb #2555965 | 83.9.*.* 15 sie 2018 13:21\nA no "Ruszyła kampania" Jak widać zwolennicy Jerzego B. już działają. A może to nawet sam zainteresowany "stołkiem" się tu udziela :))


O krakowskim magistracie z węgierskimi studentami - Kraków Otwarty Na Świat\nWęgierska grupa przebywała w Krakowie na zaproszenie Koła Naukowego Prawa Konstytucyjnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Koło zajmuje się prowadzeniem zajęć i warsztatów z prawa konstytucyjnego dla studentów, organizacją wykładów otwartych, a także współpracą międzynarodową, czego przykładem jest wizyta kolegów z uniwersytetu w Budapeszcie.\nW pierwszym dniu pobytu w Krakowie goście wzięli udział w seminarium poświęconym współczesnym problemom polskiego i węgierskiego prawa konstytucyjnego, takim jak: pozycja sądu konstytucyjnego, stosunek władzy publicznej do Unii Europejskiej, czy zagadnienie relacji organów państwowych do mediów. Uzupełnieniem programu naukowego było piesze zwiedzanie zabytków Krakowa oraz jednodniowa wizyta w Zakopanem.\nTagi: studenci, wizyta, magistrat, kraków


Karabinek MSBS na wyposażeniu Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego. - Andrzej Turczyn\nJak podaje Defence24.pl, na obchodach z okazji 225. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja na Placu Zamkowym Kompania Reprezentacyjna po raz pierwszy zaprezentowała się z karabinkami MSBS, ktorego producentem jest radomska Fabryka Broni “Łucznik”.\nUmowę na dostarczenie 5,56 mm karabinka reprezentacyjnego, opartego na systemie broni MSBS dla jednostek reprezentacyjnych Wojska Polskiego, podległych Dowództwu Garnizonu Warszawa, podpisano w Radomiu w marcu 2016 r. Jest to więc pierwszy kontrakt na dostawę karabinków nowego pokolenia dla Sił Zbrojnych RP. Dokument został podpisany przez Edwarda Migala, prezesa zarządu Fabryki Broni i płk Marka Chojnackiego, Szefa Szefostwa Uzbrojenia Inspektoratu Uzbrojenia. Zgodnie z umową dostarczone zostanie 150 egzemplarzy karabinka reprezentacyjnego.\n5,56 mm karabinek reprezentacyjny opracowały Fabryka Broni i Wojskowa Akademia Techniczna. W czasie prac ściśle współdziałano z Dowództwem Garnizonu Warszawa, gdyż broń konstruowano z myślą o zastąpieniu w pododdziałach reprezentacyjnych SZ RP posowieckich karabinków wz. 1945 SKS, opracowanych podczas II wojny światowej. Oficjalna prezentacja karabinku reprezentacyjnego miała miejsce 1 lipca 2014 roku podczas otwarcia nowej siedziby Fabryki Broni „Łucznik” – Radom. 5,56 mm karabinek reprezentacyjny to odmiana karabinka MSBS, strzelająca wyłącznie amunicją ćwiczebną. W porównaniu z pierwowzorem, karabinkiem podstawowym MSBS, zastosowano w nim lufę długości 508 mm, wydłużono łoże, magazynek ma pojemność 10 nabojów, a broń ma stałą, wzmocnioną kolbę. W wyniku wykorzystania cechy charakterystycznej systemu MSBS, tj. modułowości konstrukcji, karabinek reprezentacyjny można bez trudu przekształcić w karabinek standardowy w wersji bojowej. Karabinek reprezentacyjny jest bronią strzelecką powtarzalną, w której wszystkie czynności przeładowania broni użytkownik wykonuje ręcznie. Podstawową różnicą pomiędzy bronią w wariancie bojowym i reprezentacyjnym jest specjalny moduł lufy, pozwalający na wykorzystanie wyłącznie amunicji ślepej.\nKarabinki systemu MSBS będą stanowić podstawowe uzbrojenie polskiego systemu “żołnierza przyszłości” typu Tytan. W jego skład wejdzie też nowy polski pistolet typu PR-15 Ragun, na amunicję 9×19 mm Parabellum. Karabin MSBS ma w przyszłości zastąpić w Wojsku Polskim wysłużone karabinki AK, jak też – w dalszej perspektywie – wz.96 Beryl. Modułowa konstrukcja umożliwia skonfigurowanie broni w kilku wersjach m.in.: podstawowego karabinka, karabinka z podwieszonym granatnikiem 40mm, lekkiego karabinu maszynowego i karabinu wyborowego.\nTags: karabinek MSBS, MSBS, wojsko polskie


przez Zygmunt Skibicki » Wt, 18 lis 2008, 13:15\nEkolodzy przygotują paszporty dla tatrzańskich misiów\nźródło: Gazeta Krakowska - 2008/11/18\nPomóżmy polskim niedźwiedziom przetrwać ciężkie czasy – z takim apelem organizacja ekologiczna WWF rozpoczęła akcję mającą na celu ochronę tych rzadkich zwierząt. Przyrodnicy będą uczyć turystów, jak się zachować podczas spotkania z niedźwiedziem. Chcą też dokładnie oszacować, ile misiów żyje w Polsce, i każdemu z nich, badając ich DNA, przygotować specjalny „paszport” – dokument określający, z jakiej gawry pochodzi dany niedźwiedź i na jakim terenie przebywa.\nDo innych pomysłów należy kupienie elektrycznych pastuchów i ogrodzenie pasiek – tak aby utrudnić misiom do nich dostęp. Ekolodzy podkreślają, że niedźwiedzie nie powinny się przyzwyczajać do żerowania w gospodarstwach – tracą wtedy instynkt dzikiego zwierzęcia. Tatrzański Park Narodowy ocenia, że taka kampania to dobry pomysł. – Każda akcja, która pogłębia świadomość, że trzeba chronić zwierzęta, jest potrzebna – podkreśla Paweł Skawiński, dyrektor TPN. – Mało kto wie, że zwierzę to przetrwało w Polsce, a zupełnie wyginęło w obszarach Europy Zachodniej, np. w Alpach. Przyrodnicy szacują, że w Polsce żyje 90–120 niedźwiedzi. Na Słowacji jest ich od ok. 800.\nprzez Zygmunt Skibicki » So, 20 gru 2008, 12:23\nwwf - nowa akcja w obronie polskich niedźwiedzi\nprzez wiolka30 » Pt, 9 sty 2009, 23:06\nObecnie można spotkać zwierzęta w polskich górach na dwa sposoby:\n1. Totalna dzicz poza szlakiem - zwierzę Cię zobaczy i ucieka bo nie zna ludzi...\n2. Tatry - zwierzyna podchodzi blisko ludzi bo jest już tak do człowieka przyzwyczajona i nic sobie z tego nie robi...\nDołączył(a): Pt, 9 sty 2009, 23:02\nprzez Zygmunt Skibicki » Pt, 9 sty 2009, 23:29\nwiolka30 napisał(a): Obecnie można spotkać zwierzęta w polskich górach na dwa sposoby:\nNo dobrze. Załóżmy przez chwilę, że masz rację.\nOpisz może, gdzie i kiedy widziałaś zwierzęta z podziałem na obydwie wymienione opcje. Ja następnie opiszę, gdzie i kiedy widziałem zwierzęta w sytuacjach zupełnie nie pasujących do Twoich. Potem odezwie się jeszcze kilka innych osób znacznie uzupełniających obie wymienianki.\nAno taki, że Twoje dwie sytuacje świadczą o niezbyt wielkim doświadczeniu w tym zakresie. Innymi słowy, w ogóle nie masz racji. Zapewniam Cię, że aż tak źle, jak to opisujesz, wcale nie jest, choć oczywiście na pewnym etapie poznawczym można być zdegustowanym. Masz do tego prawo.\nprzez Zygmunt Skibicki » Pn, 6 kwi 2009, 13:19\nźródło: Gazeta Krakowska - 2009/04/06\nWysoko w górach ciągle jeszcze zalega kilka metrów śniegu, mimo to pojawiły się pierwsze symptomy wiosny. Na niżej położonych tatrzańskich polanach, w miejscach mocno nasłonecznionych można spotkać krokusy. Tu i ówdzie widać pierwsze tropy niedźwiedzi. To znak, że niezawodnie w góry wiosna nachodzi.\nW tym miesiącu powinny obudzić się i wykopać pierwsze świstaki. A to dla narciarzy na Kasprowym Wierchu może oznaczać kłopoty, choć przyrodnicy zapewniają, że będą ewentualnie zawężać, a nie zamykać trasy narciarskie.\n– Owszem, tatrzańskie niedźwiedzie zaczynają się budzić – potwierdza Paweł Skawiński, dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego. – Jeden osobnik przeszedł nawet przez przecinkę linii granicznej, i tak się zastanawiam, czy ten niedźwiedź wie już o układzie z Schengen. Trochę go podglądamy. Przemieszczał się dokładnie wzdłuż granicy, nie schodząc ani na polską ani na słowacką stronę. Zachowywał się jak typowy transgraniczny miś. Ale mówiąc już poważnie, widać, że pierwsze osobniki zaczynają się budzić i szukać pożywienia.\nPrzyrodnicy podkreślają, że w gawrach zostają jeszcze niedźwiedzice zmałymi. One wyjdą z dziećmi nieco później.\n– Będzie to na przełomie kwietnia i maja – ocenia dyrektor Paweł Skawiński. – Na razie niedźwiadki urodzone w gawrze w styczniu są jeszcze zbyt małe, żeby wychodzić na powierzchnię. Na razie karmi je matka ale wyjdą na powierzchnię jak nabiorą siły. I tutaj ostrzeżenie dla turystów – co prawda każde spotkanie z niedźwiedziem jest wyjątkowo niebezpieczne, ale natknięcie się na niedźwiedzicę z młodymi niesie ze sobą podwójne zagrożenie.\n– Niedźwiedzica samą obecność człowieka traktuje jako zagrożenie dla młodych – podkreśla Skawiński. – Należy więc bezwzględnie trzymać się szlaku. Jeśli zobaczymy zwierzę z daleka, należy powoli oddalić się w przeciwnym kierunku. Nie należy podchodzić do nich, ani rzucać jedzenia, czy robić zdjęć.\nprzez Zygmunt Skibicki » Cz, 21 maja 2009, 10:27\nGazeta Krakowska napisał(a): Niedźwiedzie schodzą coraz bliżej turystów\nźródło: Gazeta Krakowska - 2009/05/21\nW ostatnich dniach mnożą się sygnały o niebezpiecznie bliskich spotkaniach turystów z niedźwiedziami. Zwierzęta widziane były na drodze do Morskiego Oka, w Dolinie Białego czy u wylotu Doliny Strążyskiej. W tym ostatnim miejscu niedźwiedzica z dwoma misiami przeszła w odległości kilku metrów od przerażonych turystek. Jeśli zwierzę będzie dalej podchodzić tak blisko ludzi, niewykluczone, że do odstraszenia użyte zostaną gumowe pociski.\n– Tak właśnie bywa na wiosnę. Te niedźwiedzie, które się usamodzielniły, szukają dla siebie „łatwiejszej” przestrzeni – tłumaczy zachowanie zwierząt dyrektor TPN Paweł Skawiński. – Niedźwiedzie idą tam, gdzie mogą znaleźć resztki jedzenia. Pojawiają się w miejscach, w których ludzie wyrzucają śmieci. Stąd apelujemy, by nie zostawiać żadnych resztek w górach.\nPrzyrodnicy tłumaczą, że niedźwiedź, który nie jest oswojony i boi się człowieka, nie zbliży się do turysty na mniejszą niż 150 metrów odległość. Krótszy dystans to sygnał, że zwierzę może zacząć sprawiać kłopoty.\n– Niedźwiedź, który ma w sobie naturalną dzikość, po spotkaniu z człowiekiem ucieka – dodaje dyrektor Skawiński. – Z daleka omija tereny, gdzie może człowieka spotkać. Dlatego sytuacja, gdy zwierzę jest w dolinie wśród turystów niepokoi. Będziemy musieli niedźwiedzia przepłoszyć.\nZapewne pracownicy TPN zdecydują się na użycie gumowych pocisków. To bolesna, ale skuteczna metoda. Tylko w ten sposób można uniknąć spotkań, które są niebezpieczne i dla niedźwiedzia, i dla człowieka.\nprzez Zygmunt Skibicki » So, 1 sie 2009, 21:26\nTygodnik Podhalański napisał(a): Niedźwiedzie na szlakach\nTuryści meldują o kolejnych spotkaniach z niedźwiedziami. Tym razem miśki pojawiły się przy Dolinie Kościeliskiej.\nTuryści, którzy w poniedziałek ruszyli czerwonym szlakiem na Przysłop Miętusi, przeżyli spotkanie z niedużym niedźwiadkiem. – Praktycznie wytoczył się nam pod nogi z lasu, sturlał się ze zbocza, otrzepał i pobiegł dalej. Zawróciliśmy do domu – tłumaczą turyści. Do zdarzenia doszło na wysokości reglowej polanki, Jaworzynki Miętusiej. Podobną przygodę przeżyli letnicy na Polanie na Stołach, nad Doliną Kościeliską.\nGdy dochodzi do spotkania z niedźwiedziem na szlaku, należy pamiętać, że król Tatr jest u siebie, a my wchodzimy na jego terytorium.\n– Wynajmuję kwatery. Goście u mnie już kilkakrotnie meldują się wystraszeni spotkaniem misiów w rejonie Doliny Kościeliskiej – mówi pani Maria. Tłumaczy swoim letnikom, że gdy widzą niedźwiedzia, nie powinni się do niego zbliżać, nie ma mowy o dokarmianiu czy robieniu sobie pamiątkowych zdjęć. Tym bardziej, gdy mamy do czynienia z młodym, które może być w pobliżu żerującej nieopodal matki.\nprzez Zygmunt Skibicki » Pt, 4 wrz 2009, 16:46\napollyon napisał(a): Zygmunt mógłbyś podać nazwę tego cuda albo jakiś link, bo jest tego tyle, że nie wiadomo, które działa, kupiłem kiedyś coś takiego i w ogóle nie działało.\nCholera! Na tym pudełku nie ma żadnego napisu a opakowanie oczywiście wywaliłem.\nPrzejrzę oferty na Allegro. Jest...!\nTo się na Allegro nazywa "Ultradźwiękowy brelok na komary" - widzę, że ludziska kupują to "garściami", ale proponuję działać przez "Szukaj" i wpisać tylko "na komary"... Pewno co chwila ukazuje się jakaś nowsza wersja.\nprzez Zygmunt Skibicki » Wt, 27 paź 2009, 23:37\nJeszcze o niedźwiedziach...\nPowrót żubra w Bieszczady (1963) i sprawa "Pulpita"\nprzez TakiJeden » N, 1 lis 2009, 01:07\nJak poszukać w googlu to się znajdzie. Oto wyszperany artykuł który opisuje historię reintrodukcji żubrów w Bieszczadach, wraz ze sławetną anabasis samca Pulpita, co się po nim nazywa bar w Ustrzykach Górnych. Jak wynika z załączonego artykułu nie zaciukano go widłami w Ustrzykach -- zapewne przykrość ta spotkała innego osobnika (Nb. kolegę Pulpita, takiego wędrowniczka jak on, pół roku później zadusili pod Przeworskiem chłopi, którym wyżerał buraki cukrowe) -- bo ów sławny Pulpit dożył swych dni w Lasku Wolskim (ZOO w Krakowie).\nStosowny fragment wspomnianego artykułu (ze strony: http://www.dukla.pl ):\nKońcem października 1964 roku byk „Pulpit”, odpędzony od stada przez silniejszego „Pulona”, podjął samotną wędrówkę na północ. Wytropiono go dopiero w listopadzie w okolicach nieistniejącej wsi Sokole, ponad 60 km od zagrody. Tam przezimował do wiosny i końcem kwietnia 1965 roku został odłowiony i przewieziony na powrót do stada. Był z nim zaledwie kilka miesięcy, już w sierpniu ruszył w swą najdłuższą trasę. Wędrował przez całe Podkarpacie, wzbudzając wielką sensację. „Pulpit” stał się pupilem regionalnej prasy i radia, które codziennie podawały komunikaty z trasy jego wędrówki i spotkań z ludnością. W ciągu niespełna 28 dni przewędrował 400 kilometrów i w okolicy wsi Żabno nad Dunajcem (k. Tarnowa) został ujęty i zabrany do hodowli w Niepołomicach. Resztę życia, do 1970 roku, spędził w krakowskim ZOO, będąc jedną z największych jego atrakcji.\nNie był to jedyny żubr o duszy wędrowca, bowiem jesienią 1965 roku na północ udał się kolejny osobnik. Doszedł w okolice Pruchnika pod Jarosławiem, gdzie znalazł doskonałą bazę żerową na polach buraków cukrowych, których plantatorzy jeszcze nie zdążyli odstawić do cukrowni. Terroryzował swym zuchwalstwem chłopów. Ci chodzili przez kilka dni na skargi do nadleśnictwa i na milicję, ale nikt nie był w stanie im pomóc. Wreszcie, nie znajdując zrozumienia u władzy, chłopi postanowili sprawę załatwić we własnym zakresie. Pewnej niedzieli po mszy i po kilku piwach, gromada zaopatrzona w widły i stalową linkę, wybrała się na pole, gdzie żerowało zwierzę. Znaleźli się odważni, którzy chcieli zarzucić żubrowi linkę jak lasso na rogi i, jak krowę, odprowadzić do urzędu gminy. Niestety stalowa pętla zsunęła się na kark zwierzęcia, które przyduszone wpadło w szał. „Kowboje” zdążyli tylko linkę zamocować do tęgiej przydrożnej gruszy i ujść z życiem. Tymczasem zwierzę biegając wokół drzewa i owijając linę, skracało jej długość i zaciskało sobie coraz bardziej pętlę na szyi. Wreszcie upadło i ciężko dysząc, wyraźnie dusiło się. Ktoś krzyknął, żeby skoczyć do wsi po piłę i ściąć drzewo. Zanim jednak pomysł wykonano, „król puszczy” już nie żył. Wybuchła tęga afera; śledztwo milicyjne, prokurator i wreszcie sąd w Jarosławiu dla kilku najbardziej zaangażowanych sprawców, którym groziły wysokie wyroki. Na ich szczęście okazało się, że wymiar sprawiedliwości niezbyt wysoko cenił żubrze życie - chłopi zostali uniewinnieni a w sentencji zaznaczono, że „niedouczeni, ciemni ludzie ze wsi, nie wiedzieli co to za zwierz, więc nie mogą odpowiadać jak za świadomy postępek”. O sprawie, jako że była dość wstydliwa, z czasem zapomniano.\n(autor: Edward Marszałek)\nOstatnio edytowano N, 5 gru 2010, 18:26 przez TakiJeden, łącznie edytowano 2 razy\nprzez Zygmunt Skibicki » Pn, 15 lut 2010, 13:30\nGazeta Krakowska napisał(a): Tatrzański orzeł też obchodzi walentynki\nźródło: Gazeta Krakowska - 2010/02/15\nOrły przednie zaczynają gody, gdy inne zwierzęta jeszcze śpią\nNie zniechęcają go zaspy śniegu, lutowe mrozy, zawieje i zamiecie. Tatrzański orzeł rozpoczyna właśnie swoje gody. Gdy inne tatrzańskie śpiochy będą nieśmiało zalecać się do swoich samiczek, on już będzie wychowywał w gnieździe swoje orlątka.\nW Tatrach żyje tylko jedna para orłów - orły przednie. Zawsze w połowie lutego, co nie ma większego związku z dniem zakochanych, samiec rozpoczyna zaloty. - Mniej więcej o tej porze odbywa on lot godowy - tłumaczy Paweł Skawiński, dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego. Jak mówi Skawiński, orły pierwsze zaczynają gody miłosne. - Świstaki o tej porze myślą tylko i wyłącznie o spaniu - wyjaśnia. - Tak samo jak i niedźwiedź. Miłość opanuje je na wiosnę, jelenie zaś - jesienią. Para tatrzańskich orłów od kilku już lat upodobała sobie masyw Kominiarskiego Wierchu. Jeśli tegoroczne gody się powiodą, samica na przełomie marca i kwietnia złoży jaja, a po około 40 dniach wysiadywania doczeka się piskląt.\nprzez Zygmunt Skibicki » Pn, 8 mar 2010, 13:48\nTygodnik Podhalański napisał(a): Orle amory, wilcze tropy\nTatrzańskie orły rozpoczynają swój lot godowy. Bystry obserwator może też zobaczyć na śniegu wilcze tropy.\nW Tatrach Polskich zadomowiona jest tylko jedna para orła przedniego. Tatrzańskie orły mają kilka gniazd i przemieszczają się z jednego do drugiego. Prawdopodobnie są niepokojone i wybierają najspokojniejsze miejsca. Orły budują gniazda w niedostępnych skalnych niszach lub półkach. Przyrodnicy ostrzegają – nie wolno zbliżać się do gniazda ani wtedy, gdy ptak wysiaduje jajka, ani gdy znajduje się w nim pisklę. Niepokojona orlica opuściłaby gniazdo i młody ptak zginąłby. Dwa lata temu i w ubiegłym roku po polskiej stronie Tatr wychowały się orzełki. Ptaki po osiągnięciu dojrzałości szukają swojego miejsca.\nOrły łączą się w pary na całe życie. Godowe loty orłów przypadają na drugą połowę lutego lub początek marca, a potem drapieżniki wybierają miejsce na złożenie jaj. – Tatrzańskie orły już patrolują gniazda, ale jeszcze nie zaobserwowaliśmy lotów godowych – mówi Filip Zięba, specjalista ds. fauny w Tatrzańskim Parku Narodowym. – Podczas takiego lotu godowego para ptaków sczepia się szponami i w głowie im tylko figle, a nie szukanie pożywienia – dodaje. Samica składa od jednego do trzech, a najczęściej dwa jaja i głównie sama je wysiaduje. – Jeśli orzeł zniesie nawet 2 jaja, które będzie wysiadywał, to przeżyje tylko jedno pisklę, to silniejsze – objaśnia Filip Zięba. Wysiadywanie trwa do końca maja. Pisklę zaczyna latać z początkiem sierpnia i dopiero wtedy wiadomo, czy w Tatrach znów wychował się młody orzeł.\nZimą w Tatrach można spotkać pełno wilczych tropów. W Polskich Tatrach na pewno żyją dwie watahy wilków. Czasem spotykana jest też trzecia, która być może dociera tu z sąsiednich terenów. – Wataha to wilcza rodzina, złożona z kilku samic, młodych wilków i samca – wylicza Zbigniew Krzan, zastępca dyrektora TPN. – W sumie wataha liczy od kilku do kilkunastu zwierząt. Trzeba mieć szczęście, żeby zobaczyć lub usłyszeć tego drapieżnika. Ale nie ma co się obawiać wilków w Tatrach. My je traktujemy jako jeden z elementów ekosystemu. Wilk jest pożytecznym zwierzęciem, ponieważ redukuje nadmierną liczbę zwierzyny płowej. Nadmierna liczba jeleni w lesie powoduje szkody, uniemożliwiające wzrost młodych drzewek – przekonuje.\nprzez Zygmunt Skibicki » Cz, 1 kwi 2010, 14:27\nprzez radek83 » Cz, 1 kwi 2010, 16:47\nTekst trochę na czasie (pytanie w konkursie tatrybezgranic) :biggrin:\nprzez Zygmunt Skibicki » Cz, 1 kwi 2010, 19:39\nradek83 napisał(a): Tekst trochę na czasie (pytanie w konkursie tatrybezgranic) :biggrin:\nBo go znalazłem właśnie podczas szukania odpowiedzi na dzisiejsze pytanie w tym konkursie.\nI jeszcze jeden ciekawy materiał "made in TPN" na temat gadów, ale już tylko w Tatrach - http://tpn.pl/files/news/editor/files/Foldery/gady.pdf\nprzez Zygmunt Skibicki » Śr, 21 kwi 2010, 10:40\nTygodnik Podhalański napisał(a): Obudziły się misie\nNiedźwiedzie już buszują w Tatrach. Na razie na dłuższe wędrówki wybrały się samotne misie.\nNiedźwiedzie zaczęły wychodzić ze swoich gawr, ale tylko samotne osobniki – samce lub niedźwiedzice bez tegorocznych młodych. Obudził je zapach wiosny i dodatnie temperatury. Niedźwiedzie mamy pilnują swoje potomstwo w gawrach i wyjdą dopiero wtedy, gdy zniknie śnieg. Leśnicy zaobserwowali drapieżniki w różnych rejonach Tatrzańskiego Parku Narodowego. – Ich ślady obserwujemy w różnych rejonach Tatr – tłumaczy Filip Zięba, specjalista ds. fauny w TPN. Niedźwiedzie teraz buszują w dolnej części gór, gdzie mogą znaleźć pożywienie. Część z nich wędruje w okolicach górnej granicy lasu, szukając padłych podczas zimy kozic i łani. Inne schodzą w dół, aby w reglu dolnym delektować się smakiem lepiężnika.\nZgodnie z „zegarem biologicznym” z końcem kwietnia ze swoich nor zaczną wychodzić świstaki, ale na razie mocno jeszcze śpią. Świstak, wychodząc ze swojej nory, potrafi się przebić nawet przez dwumetrową warstwę śniegu. Później szuka pożywienia.\nprzez Zygmunt Skibicki » Pt, 23 kwi 2010, 18:27\nTygodnik Podhalański napisał(a): Niedźwiedź zrobił wiosenne porządki w zakopiańskim ogródku\nNiedźwiedzie w Tatrach przebudziły się na dobre. Jeden z nich dwa dni temu wieczorem przeskoczył drucianą siatkę i spenetrował trzy ule w ogródku pana Mariusza mieszkającego przy wylocie Dol. Strążyskiej.\nW poprzednich latach okoliczne ogrody odwiedzała niedźwiedzica z dwoma małymi. Wyjadała jabłka.\n- Teraz, po przebudzeniu z zimowego snu o tym, że w okolicy można się najeść przypomniał sobie młody niedźwiedź, który kiedyś zaglądał tu z matką - mówi pan Mariusz Śmieszek z Zakopanego.\nDwa dni temu mieszkańcy domu przy Strążyskiej usłyszeli ujadanie psa. W ogrodzie pojawił się niedźwiedź.\n- Z wielką pasją wywracał ule, dostawał się do miodu, słychać było tylko wielkie mlaskanie. Gdy niedźwiedź spenetrował trzy ule, najadł się przeskoczył i z powrotem przeskoczył przez siatkę. Spokojnie poszedł w stronę Tatr.\nPies pana Mariusza ruszył w pogoń. - Baliśmy się, ze już nie zobaczymy naszej suczki, ale wróciła po kilkunastu minutach - mówi pan Mariusz i dodaje, że to już druga wizyta tego niedźwiedzia w ciągu kilku dni. W czasie poprzedniej wyjadł miód z dwóch uli.\n- Można powiedzieć, że miś zrobił nam w ogrodzie wiosenne porządki. Na miejsce przyjechali pracownicy Tatrzańskiego Parku Narodowego, którzy zabezpieczyli sierść pozostawioną przez zwierzę na siatce. dzięki materiałowi genetycznemu będą mogli w przyszłości sprawdzić, czy odwiedza nas ten sam niedźwiedź.\nFilip Zięba, specjalista ds. fauny w Tatrzańskim Parku Narodowym mówi, że niedźwiedź już trzeci raz penetrował tę pasiekę.\n- Zaproponowałem właścicielom, aby założyli elektryczny pastuch, który odstraszy zwierzę. Niedźwiedź ma dobrą pamięć i lubi wracać w to samo miejsce. Jeżeli spotka go nieprzyjemna rzecz, taka jak lekkie porażenie prądem, odstraszy go na przyszłość i już nie wróci.\nprzez Zygmunt Skibicki » Cz, 29 kwi 2010, 11:31\ntvn24 napisał(a): Niedźwiedź atakuje w Tatrach. Polacy go nie zastrzelą\nźródło - http://www.tvn24.pl/-1,1654112,0,1,nied ... omosc.html\nSłowacy mają już zgodę na odstrzelenie agresywnego niedźwiedzia. Pracownicy Tatrzańskiego Parku Narodowego nie chcą posuwać się do tego kroku i mówią, że będą się starali się zastawić pułapkę na niebezpiecznego misia. - Jeżeli wejdzie do klatki, którą mamy przygotowaną, to na chwilę go uśpimy, zrobimy badania genetyczne, określimy płeć, wiek i wagę, założymy obrożę, obudzimy i wypuścimy - zapewnia Paweł Skawiński, dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego. - Wtedy będziemy mieć od niego sygnały online gdzie jest z dokładnością do pięciu metrów - dodaje. Dzięki temu, pracownicy TPN będą mogli wiedzieć, które obszary wyłączać z użytkowania. Skawiński mówi też, że Polacy co najwyżej będą straszyć niedźwiedzia kulami gumowymi. - U nas nie zostanie on zabity - zapewnia.\nNiedźwiedź nie jest oznakowany, więc nie wiadomo gdzie przebywa. Może być niebezpieczny dla turystów, więc przy wejściu do TPN wiesza ostrzeżenia przed atakami, a sprzedający bilety zalecają turystom, aby nie wchodzili pojedynczo na teren Parku. Dodatkowo pracownicy Parku patrolują teren dwójkami.\nPełna wypowiedź dyr Pawła Skawińskiego - http://www.tygodnikpodhalanski.pl/www/i ... p=&id=8649\nNo i jak znam życie, to "nasi" - jeśli im się uda "skusić" miśka i uprzedzić Słowaków! - nałożą mu ową obrożę, w ramach współpracy (umowa międzynarodowa!) udostępnią Słowakom dane o jego bieżącej lokalizacji, a słowaccy parkaniarze go... odstrzelą, gdy tylko znajdzie się po ich stronie granicy, bo skoro już mają zgodę na odstrzał, to... taki mają obowiązek.\nA my z tego powodu zapewne na różnych forach znów pogrążymy się w kolejnej awanturze, bo... ten typ tak już ma!\nponoć Paweł Skawiński napisał(a): Wtedy będziemy mieć od niego sygnały online gdzie jest z dokładnością do pięciu metrów - dodaje. Dzięki temu, pracownicy TPN będą mogli wiedzieć, które obszary wyłączać z użytkowania.\nJakiż świetny, nad wyraz wygodny, bo nie wymagający żadnych wyjaśnień powód do zaskakujących turystów "wyłączeń"!\nNo, "ten typ" to wręcz uwielbia!\nprzez Zygmunt Skibicki » Pt, 7 maja 2010, 08:56\nTygodnik Podhalański napisał(a): Niedźwiedź-rozbójnik zastrzelony\nSłowacy w okolicach Tatrzańskiej Javoriny zastrzelili niedźwiedzia, który w ostatnich dniach siał postrach w okolicy Łysej Polany.\nW zeszłym tygodniu w okolicach Rusinowej Polany pracownicy TPN i Straż Parku prowadziły poszukiwania niedźwiedzia, który zaatakował ludzi.\n- Mamy osobnika, który jest bardzo agresywny. Zaatakował i bardzo ciężko zranił robotnika leśnego po stronie słowackiej. Przeszedł przez rzekę Białkę i po polskiej stronie Tatr zaatakował konia. Był odganiany piłami spalinowymi, nie bał się, odszedł 3 metry. Niszczył młodnik. Widać agresję, którą musi wyładować. Jak nie na koniu lub drzewach, to może na człowieku - mówił wtedy Tygodnikowi Podhalańskiemu Paweł Skawiński, dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego.\nDziś strona internetowa słowackiego parku TANAP podała, że zwierzę zostało zastrzelone.\n- Zastrzelony niedźwiedź to 159-kilogramowy samiec. Jego tylne łapy mierzą 24 cm. Jego wiek szacujemy na około sześć lat" - napisał na stronie internetowej TANAP-u zoolog Joseph Hybler.\nPracownicy TPN nie potwierdzają, że zastrzelone zwierzę to ten osobnik, którego poszukiwano. - Istnieje prawdopodobieństwo, że to właśnie ten niedźwiedź, jednak tego nigdy nie będziemy wiedzieć - powiedział wicedyrektor TPN, Zbigniew Krzan.\nprzez Zygmunt Skibicki » Śr, 12 maja 2010, 18:03\nGazeta Krakowska napisał(a): Ten niedźwiedź mógł być kiedyś ranny\nźródło: Gazeta Krakowska - 2010/05/07\nZe specjalistą ds. zwierząt w TPN, Zbigniewem Krzanem, rozmawia Łukasz Bobek.\nNie udało się znaleźć do tej pory niedźwiedzia, który kilkanaście dni temu zaatakował drwali po słowackiej stronie, a potem konie po stronie polskiej.\nNiedźwiedź ma tak duże możliwości, że w ciągu jednego dnia może się przemieścić ze wschodu Tatr za zachód. Niedźwiedź bardziej aktywny jest wcześniej rano i na wieczór.\nWiemy, że państwo znacie już tego niedźwiedzia.\nTak, z tym niedźwiedziem były wcześniej incydenty. W tym rejonie rzeki Białki w rejonie Łysej Polany ten niedźwiedź gonił naszego pracownika, który musiał się ewakuować przez rzekę na drugą stronę. Na szczęście skończyło się to dobrze. Również w ubiegłym roku Słowacy mieli z nim problem.\nZ czego to wynika, że u jednych niedźwiedzi jest taka agresja, a u innych nie?\nPrzyczyny mogą być różne. Może być tak jak spotyka się to często u niedźwiedzi grizzly, że to są genetyczne uwarunkowania. Ale mogą być też przyczyny takie, że zwierzę zostało ukształtowane przez człowieka poprzez dokarmianie czy inne traktowanie. Teraz on spodziewa się, że coś od człowieka dostanie. Rozważamy też możliwość, że ten niedźwiedź mógł być ranny. Mógł on zostać na przykład postrzelony przez człowieka dość dawno temu. Jemu pozostał już teraz psychiczny uraz.\nSłowacy wystąpili o zgodę na odstrzał tego niedźwiedzia i ją dostali. A polscy przyrodnicy rozważali taką możliwość?\nChcemy odstraszać zwierzęta, ewentualnie łapać, obrazować i śledzić. Nie występujemy o taką zgodę, chociaż prawdopodobnie, gdyby było zagrożenie, to byśmy ją dostali. Natomiast trzeba wziąć pod uwagę porę roku. To wczesna wiosna w Tatrach. Niedźwiedzie są bardziej widoczne. One muszą się poruszać, muszą coś zjeść. W górach leży śnieg, a tutaj na dole łatwiej coś znaleźć do zjedzenia. Co roku w tym okresie jest dużo kontaktów z niedźwiedziami. Potem latem to się uspokaja, bo te mają więcej jedzenia głębiej w Tatrach.\nWcześniej już były drastyczne kontakty z niedźwiedziami.\nOczywiście, że były. Całkiem przecież niedawno był przypadek, gdy turyści ukamienowali niedźwiedzia w Dolnie Chochołowskiej. Kilka lat temu jeden miś został postrzelony śmiertelnie przez strażnika parku.\nByły też przypadki, że to niedźwiedź zaatakował i zranił ludzi.\nTak. Pięć, sześć lat temu mocno poranił grzybiarza w rejonie Szczyrbskiego Plesa. U nas nad Białką również ścigał i poranił wędkarza. Nie zanotowano śmiertelnych przypadków.\nprzez Zygmunt Skibicki » N, 16 maja 2010, 14:02\nTygodnik Podhalański napisał(a): Na naszej drodze stanął niedźwiedź\nDo bliskiego spotkania polskich turystów z tatrzańskimi niedźwiadkami doszło także w okolicach Starego Smokowca na Słowacji. Na szczęście ta przygoda skończyła się tylko na strachu.\nGrupa Polaków wypoczywała podczas długiego majowego weekendu w Chacie Zamkovskiego w Wysokich Tatrach. W sobotę pod wieczór dwaj nastoletni chłopcy – Mateusz i Kuba wybrali się na pobliską skałkę, skąd roztaczały się piękne widoki, by nakręcić film o zachodzie słońca. – Robiło się już ciemno, gdy w krzakach usłyszeliśmy trzask. Potem z kosodrzewiny wyszedł niedźwiadek. Był jakieś 6 metrów od nas. Zachowywaliśmy się cicho, licząc, że sobie pójdzie. Nie mogliśmy wrócić do schroniska, bo odciął nam drogę – opowiada Kuba Tomalik. Spędzili tak około pół godziny, ale zwierz nie miał ochoty odejść, krążył wokoło. W końcu Kuba zadzwonił do taty. – Tata poradził nam, żebyśmy się zachowywali głośno, ale baliśmy się, że niedźwiedź odbierze to jako agresję – opowiada 14-latek.\nZaraz po telefonie ze schroniska ruszyła odsiecz. Kilkunastoosobowa grupa wyposażona w dzwonki, latarki i różne hałaśliwe akcesoria ruszyła na pomoc chłopakom. Zanim jednak dotarli, nastolatkom pokazał się drugi młody niedźwiedź. – Byliśmy już naprawdę przestraszeni. Przypuszczaliśmy, że to rodzeństwo. Liczyliśmy się z tym, że za chwile pokaże się ich mama. Na szczęście pomoc przyszła w porę i spłoszyła niedźwiedzie – opowiada Kuba.\nprzez Zygmunt Skibicki » Pt, 22 paź 2010, 21:11\nTygodnik Podhalański napisał(a): źródło - http://www.tygodnikpodhalanski.pl/www/i ... =&id=10506\nTatry: Niedźwiedź zaatakował mężczyznę\nJak podaje internetowe wydanie słowackiego dziennika SME, w okolicach Łomnickiego Stawu w Tatrach Słowackich niedźwiedź zaatakował jednego z pracowników tamtejszej stacji narciarskiej.\nRadek P. sprawdzał stan armatek śnieżnych w okolicach Łomnickiego Stawu. Jak twierdzi lekarz Józef Chlebec, panowała gęsta mgła i niedźwiedź mógł być zaskoczony nagłym pojawieniem się mężczyzny, którego niedźwiedź podrapał twarz i nogi. Radek P. został też ugryziony w rękę.\nRanny przebywa teraz w szpitalu w Popradzie. Lekarze podali mu antybiotyki i szczepionkę przeciwko wściekliźnie.\nPracownicy ośrodka narciarskiego otrzymali od przedstawicieli TANAP (słowacki odpowiednik Tatrzańskiego Parku Narodowego) zalecenia, aby chodzili w grupach i zachowywali się w miarę hałaśliwie.\nTygodnik Podhalański napisał(a): Tatry: Burmistrz chce odstrzelić niedźwiedzia\nźródło - http://www.tygodnikpodhalanski.pl/www/i ... =&id=10509\nPo tym, jak niedźwiedź zaatakował pracownika ośrodka narciarskiego pod Łomnicą w Tatrach Słowackich, burmistrz miasta Wysokie Tatry chce pozwolenia na odstrzelenie zwierzęcia - podaje internetowe wydanie słowackiego dziennika SME.\nJam Mokosz, burmistrz miasta Wysokie Tatry zwrócił się do ministerstwa rolnictwa z prośbą o "rozwiązanie problemu niedźwiedzi", które jego zdaniem coraz częściej odwiedzają zamieszkałe przez ludzi tereny - czytamy w SME.\n- Musimy dbać o bezpieczeństwo naszych mieszkańców i turystów - mówi burmistrz Jan Mokosz. Jego zdaniem spotkania z niedźwiedziami są coraz częstsze i wiele zwierząt nie boi się już ludzi. - Nie możemy czekać aż dojdzie do tragedii - dodaje burmistrz Wysokich Tatr i apeluje o odstrzał tych niedźwiedzi, które atakują ludzi. Zgode na zastrzelnie niedźwiedzia może na Słowacji wydać ministerstwo środowiska.\nPrzypomnijmy, że wczoraj jeden z pracowników ośrodka narciarskiego pod Łomnicą, w czasie kontroli armatek śnieżnych został zaatakowany przez niedźwiedzia. Ranny trafił do szpitala w Popradzie.\nWiosną w Tatrach Słowackich doszło już do odstrzału niedźwiedzia, który zaatakował dwali w okolicach Łysej Polany.\nprzez dsp » So, 23 paź 2010, 22:50\nJak tak dalej pójdzie to Niedźwiedzi zabraknie... Co ma nie gryźć jak to drapieżnik a ludzie wkraczają w ciągle kurczące się ich terytoria i ostoje.\nSkoro ktoś wkracza na tereny zwierząt a potem ma pretensje, że krzywda mu się dzieje. Człowiek ma myśleć a nie zwierze, a najgorsze jest to ze za ludzką głupotę czy też nie uwagę, zapłaci zawsze zwierze.\nPo cholerę ustanawiać parki narodowe oraz gatunki chronione jak potem i tak dla wyższych idei czy też bezpieczeństwa znajdzie się możliwość usunięcia "przeszkody".\nWybudujmy nowe schroniska, stoki narciarskie, wybijmy niedźwiedzie i inne zwierzęta, usuńmy drzewa i dalej zostawmy nazwane to Parkiem Narodowym, a dzikie zwierzęta nawet w parku trzymajmy tak jak w zoo pod zamknięciem lub "usuńmy" je...\nPostawmy budki z piwem na szlaku, grille itd, umilmy ludziom wycieczki w dzikie ostoje, dzikie ostoje bez dzikich zwierząt, ze ścieżkami z kostki brukowej, tak aby nóg w klapkach nie ubrudzić i co by piwa można było się napić jak pragnienie nas dosięgnie...\nTrochę się uniosłem. Ale chyba słusznie.\nprzez Tomasz Adamski » N, 24 paź 2010, 12:27\nRzeczywiście. Nie można wybijać każdego zwierzęcia dlatego, że zbliżył się do człowieka. W końcu to człowiek wkracza bez pardonu na terytorium należące od wieków do zwierząt (choć sam też nim jest). Wielką sztuką uważam jest natomiast takie wyważenie decyzji w ograniczaniu stref przebywania zwierząt, aby te nie musiały szukać swobody na terenach powszechnie zamieszkałych przez ludzi. Jednocześnie uważam, że budowa nowych ośrodków sportowych takich jak nartostrady, czy skocznie narciarskie są potrzebne i możliwe do realizacji na terenie naszego kraju, bez większego uszczerbku dla swobody zwierząt. Oczywiście Parki Narodowe muszą parkami pozostać, a do budowy wymienionych wyżej obiektów wykorzystać należy tereny najmniej "używane" przez zwierzęta. Nie wierzę, że takich niema.\nInna sprawa jeśli chodzi o schroniska, ale nasza sieć schronisk nie jest chyba taka zła, choć może jest kilka miejsc osamotnionych w tym temacie.\nprzez TakiJeden » N, 24 paź 2010, 12:37\ndsp napisał(a): Wybudujmy nowe schroniska, stoki narciarskie, wybijmy niedźwiedzie i inne zwierzęta, ... i dalej zostawmy nazwane to Parkiem Narodowym\ni w ten sposób otrzymamy "pruską szkołę oswajania gór". Vide: Karkonosze\nprzez Zygmunt Skibicki » Cz, 18 lis 2010, 10:10\nTygodnik Podhalański napisał(a): Ekolodzy: Nie strzelajcie do niedźwiedzi\nźródło - http://www.tygodnikpodhalanski.pl/www/i ... =&id=10771\nRe: Zwierzęta spotykane na górskim szlaku\nprzez Zygmunt Skibicki » So, 26 mar 2011, 21:14\nSprawa nie dotyczy Tatr, ale jest związana z niedźwiedziem brunatnym.\nwp.pl napisał(a): Oko w oko z niedźwiedziem - 12-latek ciężko poturbowany\nźródło - http://polonia.wp.pl/title,Oko-w-oko-z- ... omosc.html\nDla grupy chłopców z graniczącej z Norwegią szwedzkiej prowincji Härjedalen miała to być jedna z ostatnich wypraw tego sezonu narciarskiego. Jej dramatycznego zakończenia nikt się nie spodziewał. Przy granicy szwedzko-norweskiej niedźwiedź zaatakował młodego narciarza. Chłopiec znajduje się obecnie w szpitalu z ranami nóg i pleców.\nInternetowy serwis norweskiej gazety „Aftenposten” podaje, że według ustaleń szwedzkiej policji, nieświadomy zagrożenia 12-latek wjechał do gawry niedźwiedzia. Jego dwaj koledzy, widząc, że kompan zniknął i słysząc odgłosy walki, próbowali zrobić wszystko, by odciągnąć zwierzę na bok. Głośno krzyczeli, wymachiwali kijkami i nartami. Niedźwiedź poranił dwunastolatkowi nogi, dziecko ma też zadrapania na plecach. Po kilku chwilach zwierzę zostawiło ofiarę i uciekło. Chłopcy wraz z rannym dotarli do większej grupy ludzi i wezwali pomoc lekarską.\nDwunastolatek został przewieziony do szpitala w szwedzkiej miejscowości Østersund. Jak dowiedzieli się dziennikarze norweskiej „Adresseavisen”, w chwili przyjazdu do szpitala był przytomny, a lekarze określili jego stan jako dobry. Chłopiec był w szoku. W piątek został poddany operacji.\nSezon na niedźwiedzia\nZdaniem Kevina Kirka, odpowiedzialnego za przygotowanie dla turystów terenu, na którym doszło do wypadku, młody narciarz miał niesamowitego pecha. Wjechał na śpiącego niedźwiedzia, a gwałtownie wystraszone zwierzę zareagowało agresywnie. Kirk uspokaja, że nie istnieje zagrożenie dla turystów. Policjanci oraz służby leśne zdecydują wkrótce o dalszych losach pechowego niedźwiedzia. Podejrzewają, że zwierzę od lat żyło w spokoju tuż obok szlaku turystycznego. Prawdopodobnie niedźwiedź zostanie przeniesiony w bardziej odludne miejsce. Przełom marca i kwietnia to zwykle czas, w którym niedźwiedzie brunatne budzą się ze snu zimowego i szukają pożywienia. To właśnie wczesną wiosną najczęściej dochodzi do spotkań ludzi z tymi zwierzętami.\nWedług „Aftenposten”, w latach 1995-2007 w całej Szwecji odnotowano 18 przypadków ataków niedźwiedzi na ludzi. Dwa wypadki były śmiertelne.\nW Polsce niedźwiedzie brunatne można spotkać w Tatrach i Beskidach. Według organizacji WWF Polska, polska populacja liczy już tylko około 90 osobników. Są to zwierzęta chronione, dla których największym zagrożeniem jest człowiek. Obrońcy praw zwierząt postulują, by miejsca zimowania niedźwiedzi obejmować szczególną ochroną, z pożytkiem zarówno dla zwierząt, jak i turystów. Nieprowokowane niedźwiedź nie ma zwyczaju atakować ludzi. Problem pojawia się wtedy, gdy szlaki turystyczne wytycza się zbyt blisko miejsc gawrowania.\nRe: Zwierzęta i owady na szlaku i biwaku\nprzez Zygmunt Skibicki » Cz, 7 kwi 2011, 19:27\nTygodnik Podhalański napisał(a): Ochronić niedźwiedzia\nźródło - http://www.tygodnikpodhalanski.pl/www/i ... =&id=12195\nNa Słowacji niedźwiedź i wilk nie podlegają ścisłej ochronie, więc można prowadzić odstrzał na podstawie ministerialnego zezwolenia. Polscy i słowaccy przyrodnicy rozmawiają, jak skutecznie chronić te zwierzęta na terenach przygranicznych.\nPod koniec minionego roku do Ministra Środowiska wpłynął apel o interwencję w sprawie planowanych na Słowacji odstrzałów niedźwiedzi brunatnych. Podpisało się pod nim ponad 20 sygnatariuszy, w tym polskie organizacje przyrodnicze i ekologiczne. W związku z tym strona polska zaprosiła Słowaków na spotkanie dotyczące ochrony wilka, niedźwiedzia brunatnego i kormorana w rejonach transgranicznych. W połowie marca w Krakowie odbyła się polsko–słowacka konferencja, w której uczestniczyli m.in. przedstawiciele Ministerstwa Środowiska, Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie, dyrektorzy parków narodowych położonych na pograniczu polsko–słowackim oraz eksperci ds. ochrony gatunkowej zwierząt po stronie polskiej i słowackiej.\nW Polsce niedźwiedź brunatny i wilk podlegają ścisłej ochronie gatunkowej. – Na terenie Słowacji jest dopuszczalny odstrzał niedźwiedzi, które stwarzają problemy, stanowią zagrożenie dla człowieka. Podobnie jest z wilkiem. U naszych południowych sąsiadów odbywają się tzw. odstrzały eliminacyjne. Na odstrzał wydają zezwolenia i ustalają limity słowaccy ministrowie: rolnictwa w przypadku wilka, i zasobów naturalnych w przypadku niedźwiedzi. Myśliwi twierdzą, że nie wykorzystują tych limitów – wyjaśnia Bożena Kotońska, zastępca regionalnego dyrektora ochrony środowiska w Krakowie. – Tymczasem dla zwierząt nie istnieją granice, więc te, które przechodzą z Polski na Słowację, mogą zostać odstrzelone – dodaje.\nPolskę zamieszkuje ok. 100 niedźwiedzi brunatnych. Żyją w południowej części kraju, od Beskidu Żywieckiego po Bieszczady. Tereny te stanowią jedynie obrzeża dużych obszarów zasiedlonych przez niedźwiedzie, które położone są m.in. na Słowacji. Zagrożeniem dla drapieżników jest przystosowanie się do życia w sąsiedztwie człowieka, a także przeznaczanie terenów leśnych na inne cele, zabudowa korytarzy ekologicznych oraz ograniczona ilość pokarmu. Ludzie coraz częściej zamieszkują tereny, które kiedyś zasiedlały niedźwiedzie. Stąd niekiedy drapieżniki wyrządzają szkody w pasiekach czy gospodarstwach. – Ze względu na różne prawo ochrony zwierząt na terenie Polski i Słowacji musimy opracować jakieś zasady, aby odstrzał niedźwiedzi i wilków na terenach przygranicznych nie zagrażał populacji tych drapieżników w naszym kraju – tłumaczy Bożena Kotońska. – Aby zapewnić właściwą ochronę, konieczne jest stworzenie spójnego programu działań dla całego obszaru występowania niedźwiedzia w skali europejskiej – podkreśla.\nWilki zamieszkują niemal całą Polskę. Teraz szacuje się, że w naszym kraju żyje ich ok. 500-600. Wśród mieszkańców wsi wywołują niepokój, ponieważ powodują największe szkody wśród zwierząt hodowlanych. Największym zagrożeniem dla wilków jest brak akceptacji społecznej, kłusownictwo, podział kompleksów leśnych, brak korytarzy ekologicznych. – Aby ochronić wilka, musi być wypracowana wspólna polityka służb ochrony przyrody, właścicieli i zarządców lasów oraz myśliwych – przekonuje Bożena Kotońska.\nPodczas spotkania ustalono, że w ramach Polsko-Słowackiej Grupy Roboczej ds. ochrony środowiska i gospodarki leśnej, działającej w ramach Polsko-Słowackiej Komisji Międzyrządowej ds. Współpracy Transgranicznej, powinien powstać zespół ekspertów ds. ochrony gatunkowej dużych drapieżników i kormorana czarnego, który jest również gatunkiem zagrożonym. Zespół ekspertów zająłby się współpracą, która będzie polegała na określeniu i przestrzeganiu spójnych zasad dotyczących: inwentaryzacji i monitoringu zwierząt, stworzenia wspólnej bazy danych, prowadzenia wspólnych badań naukowych, prowadzenia gospodarki leśnej, ograniczania szkód wyrządzanych przez zwierzęta i rozwiązywania sytuacji konfliktowych.\nUczestnicy spotkania apelowali, aby rozpocząć prace, które pozwolą na bardziej skuteczną ochronę dużych ssaków drapieżnych w szczególnie ważnych obszarach transgranicznych.\nSzczegółowe wyniki konferencji zostaną zaprezentowane na posiedzeniu Polsko-Słowackiej Komisji Międzyrządowej ds. Współpracy Transgranicznej, które zaplanowano na 7 i 8 kwietnia w Warszawie.\nprzez Zygmunt Skibicki » Wt, 26 cze 2012, 11:04\nJeszcze w sprawie biedronek...\nwp.pl napisał(a): Inwazja biedronek ludojadów z Azji\nJak donosi "Super Express" Polsce grozi inwazja biedronek. W tym roku owady mnożą się na potęgę, a gdy braknie im pożywienia mogą kąsać ludzi, myśląc, że nadają się do jedzenia.\nDr Piotr Ceryngier z Polskiej Akademii Nauki tłumaczył w "Super Expressie", że gdy owadów jest bardzo dużo, kończy im się żywność. - Zdesperowane biedronki lecą instynktownie tam, gdzie jest wysoka wilgotność. Zaczynają kąsać ludzi, myśląc, że nadają się do zjedzenia - wyjaśniał naukowiec.\nJednak ekspert ostrzegał przede wszystkim przed biedronkami azjatyckimi. Jak tłumaczył ten gatunek owadów może bardzo nieprzyjemnie kąsać ludzi. - Biedronka azjatycka nie odfruwa, tylko odkrywa, że sytuacja jej pasuje. Trzeba ją odgonić, uderzyć, by dała za wygraną - ostrzegał. Lekarze przypominają także, że wyjątkową ostrożność muszą zachować osoby, które mają alergie na biedronki.\nA jak opowiadam ludziom, że mnie jakieś 40 lat temu pogryzły biedronki nad Zalewem Turawskim, to się co poniektórzy po czołach pukają...\nprzez Zygmunt Skibicki » Śr, 5 wrz 2012, 13:29\nPopularyzatorska akcja WWF dotycząca niedźwiedzi - http://katowice.gazeta.pl/katowice/51,1 ... 8.html?i=1


LosyZiemi.pl - Francja – Niezidentyfikowane drony nad siedmioma elektrowniami atomowymi\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Elektrownie Atomowe i reaktory, Europa, Niewyjaśnione, Zagrożenia » Francja – Niezidentyfikowane drony nad siedmioma elektrowniami atomowymi\nFrancja wszczęła śledztwo ws. niezidentyfikowanych dronów zauważonych nad elektrowniami atomowymi zarządzanymi przez państwowy koncern EDF – poinformował w czwartek minister spraw wewnętrznych.\n– Dochodzenie jest w toku, podjęto środki mające ustalić co to za drony i doprowadzić do ich neutralizacji – powiedział w rozmowie z radiem France Info minister spraw wewnętrznych Bernard Cazeneuve. Nie chciał zdradzić więcej szczególne.\nGreenpeace zaprzeczył jednak w udziale w „bezzałogowej działalności powietrznej”. „Przy wszystkich swoich akcjach Greenpeace zawsze działa otwarcie i bierze za nie odpowiedzialność” – napisał w oświadczeniu szef kampanii antynuklearnej Greenpeace Yannick Rousselet. „To, co się dzieje, jest bardzo niepokojące”.\nJak pisze Reuters tajemnicze drony odnawiają obawy o to, czy elektrownie atomowe we Francji są wystarczająco bezpieczne. Francja jest jednym z najbardziej zależnych od atomu państw i ma 58 reaktorów obsługiwanych przez EDF w 19 miejscach w całym kraju.\n« Argentyna – Nawałnica w Buenos Aires\nW ciągu ostatnich trzech dni nastąpił wzrost aktywności rosyjskich samolotów nad Europą »


Ogólny aspekt zewnątrz domu można poprawić przez instalację rynny miedzianej. Te rynny reprezentować koryt, które mają formę półkolu i są instalowane przy użyciu wsporników konsoli. W proces instalacji będzie prawdopodobnie trzeba wyciąć materiał do określonej długości i trzeba jakieś specjalne materiały, takie jak: rynny miedziane, młotek, zestaw do paznokci, śrubokręt, taśmy mierniczej oraz SNIP cyny.\nPierwszym krokiem w tym procesie jest reprezentowana przez pomiaru. Będziesz musiał wspiąć się do miejsca, gdzie rynna zaczyna na odcinku krawędzi dachu i Twój pomocnik powinien być na drugim końcu rynny. Musisz wziąć dokładne długości w procesie pomiaru, jeśli chcesz uniknąć problemów później.\nKrok numer dwa reprezentowana jest przez obrót rynny z zakrzywionej stronie obliczu i korzystania znacznik, będzie oznaczać długość, które należy wyciąć.\nBiorąc numerem trzecim kroku, będziesz musiał użyć paznokci zestaw, który jest narzędziem stal z utwardzonym miejscu, które jest używane do paznokci Ustawienia upewnij żadnego wrażenia na rynny miedzianej przez kucie jej końcówkę na materiale. Będziesz znaleźć dent, które zostały wykonane przez obrót rynny i przy pomocy śrubokręta, będziesz młotem dziurę materiału. Korzystanie z paska cyny, wyciąć wzdłuż znaku zostały wykonane a następnie będziesz mógł zainstalować nowy rynnę.


» Nadine Garters Shorts Black\nNadine Garters Shorts Black to klasyka w połączeniu z małym, kobiecym akcentem w postaci elastycznych podwiązek. Czarne tasiemki o szerokości około 1cm posiadają opcję regulacji obwodu. Elementy regulujące wykonane z metalu w kolorze złota. Szorty Nadine posiadają na tylnej stronie ozdobne drapowanie, które naturalnie podkreśla kształt pośladków. Model wykonany jest z elastycznej, czarnej lycry. Przednia, wewnętrzna strona szortów pokryta jest dodatkową warstwą bawełniano-wiskozowego jerseyu z elastanem. Większość naszych modeli posiada od środka podszewkę na całej cześci materiału z przodu po to, byś mogła poczuć się komfortowo podczas użytkowania. Co to oznacza?:\nMetka z logo znajduje sie losowo z przodu lub z tyłu szortów.


Kiedy warto wypożyczyć samochód - Wiadomości - Hrubieszów - LubieHrubie.pl - hrubieszowska gazeta internetowa\nKiedy warto wypożyczyć samochód - REKLAMA\nCoraz więcej firm ubezpieczeniowych zapewnia w swojej ofercie zastępcze auto, na czas naprawy naszego. Jednak, gdyby nasz ubezpieczyciel tego nie zapewniał lub z jakiegoś powodu, uszkodzenie pojazdu nie kwalifikowało się pod otrzymanie samochodu zastępczego, warto wziąć pod uwagę wynajem samochodu na kilka dni.\nNawet najlepsza kalkulacja cen, może nas na miejscu zaskoczyć. Komunikacja miejska potrafi swoje kosztować i jak to komunikacja, bywa zawodna. A jeżeli planujemy wczasy objazdowe, zdecydowanie mniej wygodna do transportu bagaży.\nZ drugiej strony, szkoda rezygnować z lotu tanim i szybkim samolotem, by podróżować do celu dłużej i dużej samochodem. Wynajem auta na czas wakacji w takiej sytuacji jest doskonałym rozwiązaniem.\nWynajmując samochód w Polsce, możemy pokusić się o dokładne sprawdzenie wszystkiego na miejscu, czy poprosić o radę znajomych. Wynajmowanie samochodu za granicą jest troszkę trudniejsze, ale na szczęście, nie aż tak, byśmy poczuli się zniechęceni już na wstępie.\nPrzede wszystkim należy zrobić dobry research firm, sprawdzić opinie na Internecie, zapoznać się z oferowanymi modelami samochodów. Nie mniej ważne jest wrócenie uwagi na dodatkowe koszty wynajmu. Są oczywiście firmy, jak London escorts, które nie ukrywają nigdzie dodatkowych kosztów, ale nie możemy naiwnie liczyć na to, że każda firma taka będzie.\nSprawdzić więc należy, czy usługa taka jak GPS nie jest przypadkiem dodatkowo płatna. Czy otrzymujemy samochód zatankowany do pełna, już w cenie wynajmu, czy trzeba osobno zapłacić za palio. Lub czy samochód ma ilość benzyny wystarczającą tylko i wyłączne na dojazd do najbliższej stacji.\nDobrze rozeznać się, jaki jest kontakt z firmą wynajmującą samochody. Czy można do nich zadzwonić o każdej porze dnia i nocy, w razie jakichkolwiek problemów z pojazdem? Dobra firma, powinna zapewnić swoim klientom taką pomoc.\nNie mniej ważne jest ubezpieczenie samochodu. Czy możemy wykupić je bezpośrednio u firmy wypożyczającej pojazdy? Czy może jest ono w cenie wypożyczenia? Co pokrywa? A jeżeli nie można ubezpieczyć bezpośrednio w firmie, to gdzie należy to zrobić?\nRezerwacja online zagwarantuje nam także, możliwość skorzystania z modelu, na którym nam zależy. Bez niej, po przyjechaniu na miejsce, może się okazać, że nie ma na stanie już samochodów, które pomieszczą pięcioosobową rodzinę z bagażami.\nWcześniejsze sprawdzenie wszystkich możliwych kwestii pomoże nam nie tylko w wybraniu najlepszej wypożyczalni, ale unikniemy także wielu przykrych niespodzianek na miejscu.


Jak skutecznie poderwać chłopaka??? - Zapytaj.onet.pl -\nRudaaaxD zapytał(a) 20.11.2008 o 15:54\nJak skutecznie poderwać chłopaka???\nJak skutecznie poderwać chłopaka? Bardzo chciałabym się wkońcu zakochać nigdy jeszcze nie miałam chłopaka i bardzo mi go brakuje co mam zrobić ? czy mam się jakoś zmienić czy coś???\nodpowiedział(a) 20.11.2008 o 16:24\nJeja:P Dziewczyno pamiętaj: My jesteśy idealne , to chłopacy muszą się dla nas zmieniać...nie inaczej! =D A tak serio: Jeśli chcesz się zakochać z wzajemnością musisz być sobą...bo nawet jeśli będziesz się zachowywała jakoś inaczej niż bna codzień i tym zachwycisz chłopaka to nie będziesz czuła się dobrze w tym związku...będziesz wiedziała, że ten chłopak nie kocha Ciebie za to jaka naprawdę jesteś;) Więc postaw na własny styl;)... I nie musisz na siłę poszukiwać chłopaka...kiedy będzie czas sam Ci z nieba spadnie ;D... to nie jest tak, że mając tyle i tyle lat musisz mieć chłopaka...lepiej poczekać dłużej i trafić na tego właściwego i wspominać tą pierwszą miłość z uśmiechem na twarzy niż mieć chłopaka obojętnie jakigo byleby go mieć... Oczywiście możesz bardziej o siebie zadbać...jakiś lekki naturalny makijaż czy fajny ciuszek...;)....ale nie zmieniaj się tylko dla faceta ;) Pozdrowionka=*\nodpowiedział(a) 20.11.2008 o 15:57\nNajpierw musisz ladnie wygladac w tym celu makijarz i ladne ubrania a potem charakterspokojnie bedziesz miec tylko nie szukaj na sile sam sie znajdzie\nodpowiedział(a) 20.11.2008 o 23:30\nto pytanie, może nie identyczne, ale już było. Ciężko powiedzieć czy masz sie zmienić, bo Cie nie znam. Jak jesteś 14-letnią, pustą lafiryndą ubierającą się na różowo to sie zmień. Ale jeśli jesteś szczera, miła i nie śmierdzi o Ciebie to sie nie spiesz. Bo nie ma do czego. Ten jedyny tak czy siak sie pojawi. Nie walcz o facetów bo nie warto. Ja na tego jedynego czekałam 18 lat, warto było, oczywiście wcześniej były jakieś bezsensowne miłości które targały uczuciami na wszystkie możliwe strony. Ale to było nie potrzebne. Mam dziś 19 lat i jestem bardzo szczęśliwa. Uwierz mi, jak sie nie szuka to sie samo znajduje


Joanna Jędrzejczyk wychodzi za mąż! "Datę ślubu mamy już w głowie" [WIDEO] - SE.pl\nSport sporty walki mma mma Joanna Jędrzejczyk wychodzi za mąż! "Datę ślubu mamy już w głowie" [WIDEO]\nJoanna Jędrzejczyk wychodzi za mąż! "Datę ślubu mamy już w głowie" [WIDEO]\n12.02.2017, godz. 08:43\nJoanna Jędrzejczyk już za jakiś czas zostanie szczęśliwą panną młodą! Mistrzyni UFC w wadze słomkowej zdradziła, że wraz ze swoim partnerem planuje ślub i nawet ma w głowie datę. Zapowiada się wspaniałe przyjęcie! A kiedy termin? Zobaczcie w materiale SuperExpress.tv.\nJoanna Jędrzejczyk jest aktualną mistrzynią UFC w wadze słomkowej, a w listopadzie pokonała Karolinę Kowalkiewicz i po raz kolejny obroniła pas. Sukcesy odnosi jednak nie tylko w oktagonie, ale także w życu prywatnym.\nPolska wojowniczka zjawiła się na organizowanej przez Marcina Gortata "Polskiej Nocy w NBA" i w rozmowie z reporterką Super Expressu opowiadała o planach na walentynki oraz o relacjach ze swoim wieloletnim partnerem. Okazuje się, że za jakiś czas Jędrzejczyk przestanie być panną i zostanie szczęśliwą żoną! Wraz ze swoim narzeczonym planują już ślub i mają w głowie datę, której jednak nie chciała zdradzić.\n- Cieszę się, że mój partner jest wyrozumiały. Jesteśmy ze sobą już od wielu lat, on był ze mną od początku mojej kariery i jakoś to godzimy. Jest przede wszystkim cierpliwy i kochający. Datę ślubu mamy w głowie, ale to są raczej plany prywatne - przyznała Jędrzejczyk.\nJoanna Jędrzejczyk PLANUJE ŚLUB! "Datę mamy w głowie, ale..."\ntagi: joanna jędrzejczyk MMA UFC\nautor: Super Express TV zobacz inne artykuły tego autora\nMaciej Wdowiarski zobacz inne artykuły tego autora


Sprawdzą, czy nabyłeś odporność | Gazeta Polska Codziennie\nSprawdzą, czy nabyłeś odporność\nZ Mazowieckiego Szpitala Specjalistycznego w Radomiu płyną dobre wieści. Placówka przestała być największym ogniskiem epidemii na Mazowszu – jest wolna od zakażeń i wraca do normalnej pracy. Ponadto w Zakładzie Diagnostyki Laboratoryjnej od kilku dni można wykonać badanie na obecność przeciwciał do wirusa SARS-CoV-2.\nJeszcze niedawno pisaliśmy o tym, że Mazowiecki Szpital Specjalistyczny na radomskim Józefowie jest największym ogniskiem zakażeń na Mazowszu. Dziś sytuacja jest już opanowana. Od miesiąca nie odnotowano tam żadnego przypadku zachorowania. Od kilku dni w tamtejszym laboratorium można wykonać badanie na obecność przeciwciał do wirusa SARS-CoV-2. Już dziś wiadomo, że badanie cieszy się ogromną popularnością. – Nasi diagności laboratoryjni odbierają codziennie setki telefonów z pytaniami dotyczącymi oznaczenia przeciwciał – podkreśla rzecznik prasowa placówki Karolina Gajewska.\nSkąd tak duże zainteresowanie tym badaniem? – To bardzo ważne badanie uzupełniające diagnostykę koronawirusa. Posiadanie przeciwciał może oznaczać, że badana osoba jest uodporniona na koronawirusa. Badanie wykonuje się z krwi


Alchemagenta: R. Kosik "Vertical"\nAutor: juliusz o 12/10/2010 11:18:00 PM Etykiety: książki\nlucek 15 grudnia 2010 15:02\nNo, właśnie. Topologie i zwinięte wszechświaty. Te rzeczy. Kiedyś męczyłem o to Rafała, ale zapomniałem jego wyjaśnienia, bo byliśmy wtedy nietrzeźwi.\njuliusz 16 grudnia 2010 18:39\nJasne, tylko wydaje mi się że jest tu za mało kluczy żeby wyłapać o co chodzi bez solidnej wiedzy w temacie - a np. Chiang, mimo wszystkich jego wad, daje jakieś wskazówki kiedy bawi się tym tematem. Na pewno lepsze niż "ja bohater mam swoje zdanie ale wam nie powiem".


Wielki test o zdrowiu - widowisko\nPo raz trzeci tematem wielkiego testu jest zdrowie. Goście w studiu, widzowie oraz internauci sprawdzą swoją wiedzę i zmierzą się z mitami. Widowisko poprowadzą Sylwia Dekiert i Maciej Kurzajewski.\nJuż po raz trzeci głównym tematem wielkiego testu będzie zdrowie. Zaproszeni do studia telewizyjnego goście, a także widzowie oraz internauci sprawdzą swoją wiedzę i zmierzą się z wieloma mitami. Widowisko poprowadzą Sylwia Dekiert i Maciej Kurzajewski.


Radna Olbryś oraz dyrektorzy Drożyner i Kocoń wygrywają w konkursach - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nRadna Olbryś oraz dyrektorzy Drożyner i Kocoń wygrywają w konkursach\nPaweł Drożyner dotychczasowy dyrektor „Ekonomika”, i Jacek Kocoń dotychczasowy dyrektor „Mechaniaka” wygrali piątkowe przesłuchania komisji konkursowych powołanych do wyłonienia nowych dyrektorów tych szkół. Drożyner był jedynym kandydatem, Kocoń miał rywalkę. W czwartek przesłuchania konkursowe na stanowisko dyrektora Wety wygrała Bogumiała Olbryś. Zwycięzcy formalnie muszą jeszcze zostać powołani przez prezydenta Łomży, który musi zdecydować także o tym kto od września będzie rządził w „Siódemce”.\nKonkursy na wyłonienie dyrektorów czterech łomżyńskich szkół prezydent Łomży ogłosił na początku maja. Chodziło o Szkołę Podstawową Nr 7, Zespół Szkół Mechanicznych i Ogólnokształcących Nr 5, Zespołu Szkół Ekonomicznych i Ogólnokształcących Nr 6, oraz Zespół Szkół Weterynaryjnych Nr 7 w Łomży. Każdą z nich od lat kierowali ci sami doświadczeni dyrektorzy - w „Siódemce” Halina Szeligowska, w „Mechaniku” Jacek Kocoń, w „Ekonomiku” Paweł Drożyner, a w Wecie Albina Galik-Chojak. Ta ostatnia dyrektor – ze względu na stan zdrowia – już wcześniej informowała o zamiarze przejścia na emeryturę, a pozostałym kończyły się kolejne kadencje na tych stanowiskach, ale wszyscy oni do nowych konkursów przystąpili.\nW przypadku Wety zgłosiła się tylko jednak kandydatka na nowego dyrektora. To Bogumiła Olbryś psycholog szkolna z Wety, ale także pro-prezydencka wiceprzewodnicząca Rady Miejskiej wybrana z listy PiS.\nTakże w przypadku „Ekonomika” kandydat był tylko jeden – zarządzający tą szkołą od kilkunastu lat Paweł Drożyner. Komisja konkursowa po przesłuchaniu kandydata była za powołaniem go na kolejna kadencję na stanowisku dyrektora szkoły.\nJacek Kocoń, który jest dyrektorem „Mechaniaka” od kilkunastu lat w konkursie miał kontrkandydatkę. Posiedzenie komisji konkursowej było długie, ale jak się dowiadujemy większość jej członków jako kandydata na nowego dyrektora szkoły wskazała właśnie Koconia.\nInaczej zakończył się konkurs na nowego dyrektora „Siódemki”. Do konkursu zgłosiły się trzy kandydatki – wśród których była także obecna dyrektor Halina Szeligowska. Jak wynika z naszych informacji jedna z kandydatek odpadła bo nich nie spełnia wymogów formalnych, a dwie pozostałe nie zostały zaakceptowane przez komisję konkursową. Okazuje się, że żadna z nich nie zdobyła wymaganej bezwzględnej większości głosów członków komisji i to pomimo dwukrotnego głosowania. To oznacza, że formalnie komisja nie wyłoniła kandydata, którego powołanie rekomenduje prezydentowi.\npt, 10 czerwca 2016 15:53\nData ostatniej edycji: pt, 10 czerwca 2016 17:00:59


Szybkie i proste - mini babki wielkanocne\nPo niewielkich problemach technicznych udało mi się jeszcze coś dodać przed właściwymi świętami. Te babeczki pochodzą z książki "Jak zostać domową boginią", którą z chęcią przeglądam i wypróbowuję przy każdej możliwej okazji :) Oprócz ilości składników praktycznie nic tam nie zmieniałam. Są bardzo szybkie w wykonaniu (przygotowanie 15 min + pieczenie) tak więc nawet jutro wstając wcześniej z rana zdążysz postawić je na wielkanocnym stole :)\nRozgrzać piekarnik do 170oC. Wymieszać w mniejszej misce jogurt ze stopionym masłem, jajkami, sokiem i skórką z cytryny. Do większej miski wsypać składniki suche. Dodać składniki mokre do suchych i dokładnie wymieszać (można mikserem, ja mieszałam łyżką). Wypełnić nasmarowane masłem foremki na mini babki do 3/4 wysokości i wstawić do piekarnika. Piec 20-30 min (w zależności od wielkości foremek). Po wyjęciu ostudzić w foremkach, lecz nie do końca, by nie przykleiły się do foremek. * Studzić płaską stroną w dół. Wyrośnięte spody odciąć aby babki były gładkie od spodu.\nDo soku z cytryny dodawać tyle cukru pudru żeby lukier był biały i gęsty na tyle, żeby nie spłynął całkowicie z babeczek. Mieszać ręcznie lub mikserem.\nUżyłam foremek o średnicy 7 cm i głębokości 5-6cm, z tego przepisu wyszło mi ok 8 babeczek. Według Nigelli z foremek średnicy 9 cm i głębokości 4-5 cm wychodzi ich 12... Zatem wszystko zależy od użytych foremek :)\n*Gdyby ciasto nie chciało odkleić się od foremki można spróbować je oddzielić wykałaczką.\nsobota, 30 marca 2013 19:32\nPrzejdź do wpisu „Szybkie i proste - mini babki wielkanocne”\nDodaj komentarz do wpisu „Szybkie i proste - mini babki wielkanocne”\nCo wychodzi z połączenia bananów z czekoladą? Niebo w gębie! Przynajmniej moim skromnym zdaniem. Nie traktowałabym tego sernika jako ciasto, bardziej jako deser ze względu na swoją konsystencję. Nie jest to jeden z tych ultrasztywnych serników na zimno, ale to dodaje tylko uroku. Polecam każdemu smakoszowi czekolady, z podziękowaniami dla Kwestii smaku za inspirację i oryginalny przepis :)\nSkładniki (forma 20cm):\nok. 150g pokruszonych ciastek digestive lub herbatników\n500 g sera twarogowego półtłustego (zmielonego przynajmniej dwukrotnie)\n60 ml nektaru bananowego\n250 g roztopionej gorzkiej czekolady\nTortownicę wyłożyć papierem do pieczenia, boki wysmarować masłem. Ciastka wymieszać z roztopioną czekoladą i wbić w spód formy. Wstawić na 5 min do rozgrzanego do 180oC po czym odstawić do lodówki.\nŻelatynę rozpuścić w gorącej wodzie. Ser z cukrem ubić do uzyskania gładkiej masy. Dodać śmietanę i ubijać dalej do gęstości. Następnie wymieszać to z rozpuszczoną żelatyną, sokiem bananowym i prawie całą roztopioną czekoladą (zostawić trochę do dekoracji).\nSchłodzony spód wyłożyć pokrojonym na plasterki bananem. Następnie wyłożyć na to masę serową. Po wyrównaniu ozdobić czekoladą. Wstawić do lodówki na min 3 godz.\nP.S. Dla smakoszy bananów polecam rozłożyć dodatkową warstwę na spodzie. Dla mnie z jedną było okej, aczkolwiek niektórzy z moich testerów bananów nie czuli. Decyzję pozostawiam Wam.\n(3) Pokaż komentarze do wpisu „Czekolada i banany, czyli połączenie idealne.”\nśroda, 20 marca 2013 21:55\nPrzejdź do wpisu „Czekolada i banany, czyli połączenie idealne.”\nDodaj komentarz do wpisu „Czekolada i banany, czyli połączenie idealne.” i/lub któregoś z (3) komentarzy


sztuka współczesna - KuKulturze.pl\nStr. głównasztuka współczesna\nZastanawialiście się kiedyś jak wyglądały pracownie najbardziej znanych artystów na świecie? Czy dzieła, które w nich stworzono odzwierciedlają przestrzeń, w której powstały? Przekonajcie się sami! Edvard Munch Artysta był związany z symbolistami i szkołą z [...]\nFernando Botero i jego przeróbki klasycznych arcydzieł\nJesteś fanem BoJack’a i miłośnikiem sztuki? Ten artykuł jest dla Ciebie! Dla tych, którzy nie znają jeszcze serialu: BoJack to była gwiazda szmirowatego hitu telewizyjnego „Horsin Around” z lat 90. Teraz, prawie dwadzieścia lat później [...]


01:54 21 Kwiecień 2021\nPolska Grupa Zbrojeniowa pochwaliła się za pośrednictwem Twittera, że pierwsza partia karabinka Beryl została sprzedana w Stanach Zjednoczonych w ciągu kilku minut.\nPrezydent Rosji Władimir Putin wydał oświadczenie w sprawie deeskalacji sytuacji w Europie po wygaśnięciu Układu o likwidacji pocisków rakietowych pośredniego zasięgu (INF).\nArmie Rosji i Białorusi bardzo często prowadzą wspólne ćwiczenia. Z obiektywnych powodów zdolności militarne obu krajów są nieporównywalne, ale to nie przeszkadza im współdziałać w trybie pełnej kompatybilności.\nZesłać tajfun na żołnierzy wroga lub sprowokować sztuczne tsunami… Być może wiele krajów nie miałoby nic przeciwko stworzeniu broni klimatycznej. Ale człowiek nadal nie jest w stanie kierować siłami natury. Czy może jednak jest to możliwe?\nPrezydent Donald Trump ujawnił cechy najnowszych amerykańskich pocisków hipersonicznych. Według lidera USA pociski będą w stanie trafić w cele o średnicy około 70 centymetrów z odległości 1600 kilometrów.\nStany Zjednoczone chcą nabyć systemy uzbrojenia, które opracowują i wykorzystają kraje „byłego ZSRR lub Bloku Wschodniego”, donosi stacja telewizyjna RT, powołując się na wniosek Biura Armii USA w sprawie prac kontraktowych na Rock Island, z którym zaznajomiła się stacja telewizyjna.


Rozmowa o sztuce — SZUM\nFragment okładki książki Wiesława Juszczaka i Dariusza Czai pt. Ruiny czasu\nW książce „Postimpresjoniści” wybrałem taki sposób pisania, który pokazywał dowodnie, że nie tylko można, ale że t r z e b a pisać o sztuce w sposób szczególny, poza rutynowymi kwalifikacjami atrybucyjno-stylowo-historycznymi.\nDariusz Czaja: Tak jak awizowaliśmy, na koniec porozmawiamy trochę o sztukach pięknych. Mówiłeś, że w dzieciństwie interesowały cię różne jej przejawy: muzyka, teatr, literatura… Jak to się więc stało, że zostałeś jednak historykiem sztuki?\nWiesław Juszczak: Uważam, że tak się po prostu układało moje życie, że zarówno z powodu nauczycieli, moich własnych wyborów, jak i jakichś (niby przypadkowych, ale składających się w całość) szkolnych przyjaźni, które wciągały mnie w różne dziedziny sztuki, nie potrafiłem się ograniczyć do tego tylko, co należało do szkolnych obowiązkowych zadań. Zajmowałem się praktycznie muzyką, chciałem – jak wiesz – zostać pianistą, nic jednak z tego nie wyszło. Ale zostałem na całe życie melomanem. Jak wspomniałem, moją pasją wyniesioną jeszcze z gimnazjum była też literatura, i dotąd nie rozumiem, dlaczego nie poszedłem na polonistykę, tylko wybrałem historię sztuki. Ale tam czekała na mnie pułapka. Większość wykładów miała charakter „kursowy”. Często wykładowcy referowali swoje podręczniki, co było nudne, choć ułatwiało przygotowywanie się do egzaminów. Obecność na wykładach sprawdzano, ale zamiast robić notatki, wystarczyło czytać rzeczy już wydane.\nMoją pasją wyniesioną jeszcze z gimnazjum była też literatura, i dotąd nie rozumiem, dlaczego nie poszedłem na polonistykę, tylko wybrałem historię sztuki. Ale tam czekała na mnie pułapka. Często wykładowcy referowali swoje podręczniki, co było nudne, choć ułatwiało przygotowywanie się do egzaminów.\nBył tylko jeden wykładowca, który ukazywał nam kuszące obszary, coś, co zachęcało do badań, rozwiązywania problemów wciąż czekających na opracowanie. Ten wielki pedagog nazywał się Tadeusz Dobrzeniecki. Przyciągał wszystkich bardziej utalentowanych i pragnących wiedzy studentów. Nie było dla niego problemów prostych i już ostatecznie rozstrzygniętych. On jeden z niezwykłą pasją łamał obowiązujące zasady „kursowych” lekcji, zamieniając je w skomplikowane – i przez to fascynujące – wykłady monograficzne. Kiedy wedle planu zajęć miał w ciągu roku zapoznać nas ze sztuką średniowiecznego Zachodu, zaczynał od analizy architektonicznych szkół romańskich we Francji… i na tym kończył przed wakacjami. A właściwie nie kończył, tylko otwierał dalsze pola dociekań i zachęcał do pracy nad tym, co jeszcze niezbadane. Było oczywiste, że tylko u niego warto było pisać pracę dyplomową. W każdym razie ja taką decyzję podjąłem już w pierwszych latach studiów. Wybrałem w końcu nieopracowane dotąd arcydzieło malarstwa krakowskiego w początków XVI wieku.\nPowiedz coś o nim, bo chyba niewiele osób – poza specjalistami – ma o nim pojęcie.\nBodzentyn to miejscowość na Kielecczyźnie. W okresie średniowiecza i renesansu należał do biskupów krakowskich. Był to jakby ośrodek wakacyjny. Biskupem w Krakowie był wtedy Jan Konarski, wielki mecenas sztuki. Zamówił tryptyk – jak się okazało z odkrytych dokumentów – u jednego z największych malarzy krakowskich, który ukończył obraz w 1508 roku. Jak już wspominałem, na magisterium poszedłem do Tadeusza Dobrzenieckiego. Kiedy się do niego zgłosiłem, zaproponował mi temat, który prawdopodobnie opracowywałbym do dziś, bo miała to być praca o polskich krucyfiksach gotyckich. Wtedy przeczytałem o Tryptyku bodzentyńskim (choć nie pamiętam chronologii całej tej przygody), to był artykuł księdza Bolesława Przybyszewskiego w „Biuletynie Historii Sztuki”. Przybyszewski był wielkim uczonym, archiwistą Katedry Wawelskiej, który od 1960 roku publikował kolejne tomy Wypisów źródłowych do dziejów Wawelu z archiwaliów kapitulnych i kurialnych krakowskich, a równocześnie kontynuował serię rozpoczętą przed wojną przez Jana Ptaśnika, zawierającą źródła dotyczące krakowskich artystów od początku XV wieku: Cracovia artificum. Supplementa, którego kolejne tomy poprzez czasy Wita Stwosza doprowadził do lat trzydziestych wieku XVI.\nNapisał też szczegółową monografię tego cudnego niedużego kościoła ze sklepieniem palmowym, który stoi tuż obok Teatru Słowackiego w Krakowie. Jakże się on nazywa, to już demencja starcza…\nKościół Świętego Krzyża. Ksiądz Przybyszewski został zresztą jego proboszczem w połowie pięćdziesiątych lat. Wydawał również osobno niektóre ważniejsze dokumenty, włączając je potem do kolejnych zbiorów. Tekst Kto wykonał tryptyk bodzentyński? ukazał się w 1949 roku. Padło tam łacińskie nazwisko malarza, znanego już z innych wypisów: Martinus Niger (polskie: Marcin Czarny), którego syn, również malarz, Mikołaj, objął po śmierci ojca jego pracownię. Później z dalszych badań – bo Przybyszewski odnalazł dużo materiałów – okazało się, że Marcin był przez trzynaście lat przewodniczącym cechu malarzy krakowskich, a to była wysoka pozycja, a jego córka Apollonia wyszła za Stanisława Stwosza, który był z ojcem w Krakowie i kiedy Wit wrócił do Norymbergi, on został i prowadził warsztat rzeźbiarski. Rzecz działa się więc w sferze arystokracji cechowej. Wiadomo też, że Marcin miał mnóstwo zamówień spoza Krakowa, sięgających poza Małopolskę na Górny Śląsk, a nawet Litwę, a tryptyk, jak powiedziałem, ufundował ówczesny biskup krakowski Jan Konarski sportretowany w środkowej części dzieła, mającego stanowić główny ołtarz bodzentyńskiej fary. Tryptyk w ogóle nie był wcześniej dokładniej badany, co dziwne już choćby z tego powodu, że główna jego część, przedstawiająca Zaśnięcie Marii, była swoistą trawestacją mariackiego ołtarza Stwosza. Zaproponowałem Dobrzenieckiemu, że napiszę o tym pracę magisterską, i się zgodził.\nJak wyglądała twoja praca nad Tryptykiem?\nWszystko to było fascynujące, ale działo się z przygodami. Chyba jeszcze zanim podjąłem decyzję o pisaniu pracy, autorstwo tryptyku zostało podważone. Dwa lata po ukazaniu się artykułu księdza Przybyszewskiego wybitny mediewista ksiądz profesor Szczęsny Dettloff – jeden z najbardziej znanych badaczy między innymi twórczości Stwosza na polu międzynarodowym – opublikował w „Biuletynie Historii Sztuki” artykuł: Czy ołtarz bodzentyński jest istotnie dziełem Marcina Czarnego? Było tam kilka ważnych argumentów, ale podstawowy sprowadzał się do tego, że w łacińskim tekście z krakowskiego Archiwum Kurii Metropolitalnej, znalezionym przez księdza Przybyszewskiego, gdzie była mowa o wypłaceniu (zapewne) ostatniej raty malarzowi Marcinowi z Krakowa za „malowanie obrazów” (pro imaginibus pictis), podana suma była zbyt mała – „pięć gwinei” (quinque marcas) – a co gorsza płaciły ją osoby nieodpowiednie, biorąc pod uwagę tak ważne zamówienie jak ołtarz główny, w dodatku fundowany przez biskupa. Byli to mianowicie: wikary (Albertus vicarius in Bodzączyn), a nie proboszcz, i dwaj vitrici, bez dodania ecclesiae (więc świeccy „opiekunowie” kościoła, ale nie całego, z czego Dettloff wnioskował, że musi tu chodzić o jakiś ołtarz mniejszy), nadto określeni jako laboriosi („z niższych warstw społecznych”). Sprawa atrybucji stanęła więc pod znakiem zapytania, jeśli nie została całkiem obalona. Z tymi vitrici nie było jeszcze najgorzej. W Bodzentynie trudno by szukać arystokracji. Naprawdę źle było z proboszczem.\nI jak sprawy potoczyły się dalej?\nDalej? Wszystko, o czym ci tu gadam, działo się parę lat przed rozpoczęciem mojej pracy o Bodzentynie. Zaczynając, nie znałem jeszcze sprawy atrybucji ołtarza i prawie nic nie wiedziałem o pracach i samej osobie księdza profesora Przybyszewskiego. Nie wiem też, kiedy przesłał odpowiedź na artykuł Dettloffa do „Biuletynu”. W październiku 1952 roku rozpoczynałem drugi rok studiów. Wtedy, jak się znacznie później dowiedziałem, ksiądz Przybyszewski został aresztowany w związku z tak zwaną sprawą biskupów krakowskich, jednym z najbardziej absurdalnych i okrutnych procesów urządzonych u nas w tych koszmarnych latach. Trudno mi o tym mówić, bo za nic nie chciałem wstąpić do ZMP, więc czułem się jak pod ostrzałem. Ksiądz Przybyszewski należał do grupy głównych oskarżonych, może z powodu bliskich kontaktów z kardynałem Sapiehą (zmarłym rok wcześniej). Był torturowany i trzymany w areszcie śledczym przez ponad osiem miesięcy. Wyroki śmierci były częste, choć częściej odwoływane. Sprawa ciągnęła się długo, zmieniały się „motywy”. Z czasem wycofano się chyba z pierwszego zarzutu: szpiegostwa na rzecz Watykanu i USA.\nA co z twoją pracą?\nZabrałem się do niej chyba pod koniec trzeciego roku studiów, wiosną 1954. Wtedy przeczytałem oba wspomniane artykuły. I wtedy też dowiedziałem się, że właśnie (i na pewno) z powodu całej sprawy z procesem „dyplomatycznie” zawieruszyła się gdzieś w archiwum „Biuletynu” przesłana – nie bardzo wiadomo kiedy – odpowiedź księdza Przybyszewskiego na tekst Dettloffa. Nie pamiętam, komu zawdzięczałem to odkrycie i w wyniku tego kontakt z autorem. Ale pojechałem do Krakowa, gdzie z niezwykłą uprzejmością (która, podobnie jak skromność, cechowała tego wspaniałego uczonego) zostałem przyjęty przez niego na Wawelu i obdarowany wspaniałym prezentem. Ksiądz Przybyszewski, zainteresowany moją pracą, wręczył mi kopię „zaginionej” odpowiedzi. Okazało się, że po przeczytaniu artykułu Dettloffa znalazł jeszcze jedną rzecz dotyczącą Bodzentyna. Coś graniczącego z cudem. Bo ten niewielki dokument mówił, że w roku 1508 wikary pełnił funkcję proboszcza, który był więziony na zamku w Lipowcu za zdradę tajemnicy spowiedzi. Rozumiesz – w Lipowcu! Tuż koło Chrzanowa, gdzie z chłopakami bawiliśmy się na ruinach w Indian albo średniowiecznych rycerzy. Dettloff się poddał, bo dostał odpowiedź na swój najcięższy zarzut.\nTo wszystko brzmi trochę jak historia kryminalna. I co było potem?\nDalszy ciąg tego był taki: mąż naszej przyjaciółki malarki Leny Walickiej, profesor Michał Walicki (którego w czasie studiów nie znałem), został skazany na karę śmierci za działalność we władzach AK, ale wyrok zmieniono potem na pięć lat więzienia. Które zresztą odsiedział. A kiedy wyszedł, profesor Starzyński, jego przyjaciel i współpracownik jeszcze sprzed wojny, który stworzył Państwowy Instytut Sztuki, przyjął go natychmiast na wicedyrektora. Starzyński starał się, początkowo bez skutku, o wstąpienie do Partii, a kiedy się to w końcu udało, uczynił z Instytutu enklawę, gdzie robił, co chciał, w zasadzie nie licząc się z władzą. Zresztą zaczynał się już czas „odwilży”. Walicki na nowym stanowisku zaczął między innymi wydawać serię „Studiów Renesansowych” i chyba w 1961 lub następnym (kiedy byłem już pracownikiem Instytutu i kończyłem pisanie doktoratu u Starzyńskiego), zaproponował mi druk pracy magisterskiej w tej serii. Poczułem się zaszczycony, ale mając dostatecznie dużo (nie?)dobrego wychowania, powiedziałem, że nie mogę opublikować tego artykułu bez tekstów dotyczących atrybucji zabytku, które tam cytuję, zwłaszcza bez niewydanego artykułu księdza Przybyszewskiego.\nZaraz po studiach miałem zamiar zostać przy mediewistyce, ponieważ w trakcie pisania o dziele Marcina Czarnego zainteresował mnie jeszcze inny wybitny malarz z krakowskiego kręgu, określany anonimowym tytułem „Mistrza rodziny Maryi”.\nPostawiłem Walickiego w sytuacji niezręcznej, bo mimo „odwilży” sprawy procesów obu uczonych były wciąż jeszcze świeże, a on miałby publikować kogoś z „szajki” biskupów krakowskich, chociaż nie biskupa. Załatwił to chyba jakoś profesor Starzyński, bo w roku 1963 w trzecim tomie „Studiów” ukazała się pełna dyskusja Przybyszewski–Dettloff, poprzedzająca mój artykuł. Sprawa skończyła się więc przyzwoicie.\nZaraz po studiach miałem zamiar zostać przy mediewistyce, ponieważ w trakcie pisania o dziele Marcina Czarnego zainteresował mnie jeszcze inny wybitny malarz z krakowskiego kręgu, określany anonimowym tytułem „Mistrza rodziny Maryi”. Tu znowu Przybyszewski ustalił nazwisko, a ja znalazłem i przypisałem mu szereg stylistycznie bliskich dzieł. Ale Starzyński wystąpił z propozycją z gatunku nie do odrzucenia: zaprosił mnie na swoje seminarium doktoranckie i dając mi stypendium, podsunął temat doktoratu: monografia Witolda Wojtkiewicza jako, jego zdaniem, najbardziej odpowiadający mojej „wrażliwości”. Pod tym względem miał „słuch” absolutny, był wielkim pedagogiem.\nNo właśnie: tekst o Wojtkiewiczu to rzecz dla ciebie szczególnie ważna, bo to twoja pierwsza książka o sztuce. Wiesz, dręczy mnie jedna kwestia: jak się zostaje specjalistą od Wojtkiewicza, będąc wcześniej specjalistą od średniowiecza…\nZostaje się tak oto: profesor Starzyński miał bardzo dobre rozeznanie w tym, co który uczeń robić powinien. I wymyślił sobie, że ja jako, wyobraź sobie, „dandys” – bo w jego oczach za kogoś takiego uchodziłem – bardzo pasuję do Wojtkiewicza albo on do mnie.\nPowiedziałem na to, że Zofia Nowakówna (która później zajęła się sztuką japońską – jako Nowak Alberowa – i opracowywała zbiory Jasieńskiego, będące obecnie w kolekcji muzeum Manggha) właśnie opublikowała w kwartalniku „Sztuka i Krytyka” pracę magisterską o tym malarzu.\nTym dziwniejsze to wszystko. Ale miałeś już jakieś pojęcie o Wojtkiewiczu, wiedziałeś coś o nim?\nWiedziałem, oczywiście, ale nie miałem pomysłu, żeby się przenosić z mediewistyki do sztuki współczesnej, bo byłem już w tamtym dość zakotwiczony, zwłaszcza przez pracę o Tryptyku, którą uznano za jedną z ważniejszych w badaniach nad średniowiecznym malarstwem. Dzięki Przybyszewskiemu opisałem dzieło jednego z największych polskich artystów późnego średniowiecza, który był przedtem anonimowy. Jednak przejście do Wojtkiewicza, razem z całą sztuką przełomu wieku XIX, stało się olśnieniem.\nCzytając tę książkę lata temu, miałem wrażenie, jakbyście – autor i „przedmiot badań” – byli wykrojeni z jednego kawałka drewna. Rzadko zdarza się taki rodzaj „przylegania” wrażliwości piszącego do opisywanej materii.\nNo tak, a poza tym była jeszcze jedna rzecz, o której nie wiesz. Ale to już zależało od sił wyższych. Skończyłem tę książkę jesienią 1961 roku, mając dokładnie tyle lat, ile Wojtkiewicz, kiedy umarł: dwadzieścia dziewięć. A co więcej, ponadpółroczne spóźnienie głównego recenzenta profesora Kazimierza Wyki (drugim był Jan Białostocki) sprawiło, że obrona odbyła się z kolei w dniu moich trzydziestych urodzin. Wyka podczas czytania mojego życiorysu powiedział mi na ucho: „Panie Wiesławie, czy to nie za wiele uroczystości naraz?”. Jego recenzja, niepozbawiona dowcipnych złośliwości, była peanem. Później przez lata byłem zaszczycony, bo cieszyłem się jego wielką przyjaźnią.\nW tej książce zwraca uwagę szczególny język opisów, dziś byśmy powiedzieli – ekfraz jego obrazów. Choćby ten niebywały fragment, w którym piszesz o Ceremoniach.\nTak, o ostatnim i najwspanialszym cyklu obrazów Wojtkiewicza z 1908 roku. Wpadłem wtedy na dość szalony pomysł: zawrzeć „słowną prezentację” tej serii w jednym zdaniu na parę stron.\nZacytuj, proszę, parę linijek, wyjątkowo pozwalam, bo mam pełną świadomość, że tego tekstu naprawdę nie da się streścić.\nSpróbuję. Tylko kilka fragmentów. Choć trochę się lękam, bo nie wiem, czy po latach jest to do strawienia: „Ceremonie roztaczają przed nami staroświecką wytworność i wdzięk, pełną niedbałej gracji rozrzutność dekoracyjnych deseni, bogactwo tłumionych kontrastów, efektów zaskakujących, w jaki obfituje sama już materia: wyschnięta jakby, a zarazem płynna, matowa i zastygła, i jednocześnie pulsująca żywym ruchem; ze skłębionej tkaniny form rozrośniętych w zawiłą, w oparze cieplarnianym chorobliwie rozkwitającą arabeskę wyłaniają się przedmioty i figury, postacie bohaterów […] pobudowane naprędce z płaskich plam lub kaligrafowane z niecierpliwością skryptora, który pracując nad jednym inicjałem, stara się zamknąć w nim treść całej spisywanej księgi, nie może się oprzeć pokusom fantazji, narzucającej mu taką moc pomysłów, że litera jedna, chcąc opowiedzieć wszystko, jak powój oplątuje kartę, rozpływa się po marginesach, pochłania swym kwitnieniem sąsiednią stronę i pozostawia w końcu tylko miejsce na wpisanie paru początkowych słów niejasnego, zerwanego w połowie zdania, od którego zaczyna się historia przeczuwalna już w niemym monologu samotnego inicjału; […] postacie boleśnie uwikłane w konwencjonalny, sztucznie wymowny sceniczny gest, demonstrujący zadumę i żal, strach i rezygnację, rzadziej uniesienie gwałtowne, częściej bierne poddanie się, bierne rozpamiętywanie jakichś zagadkowych, niepojętych powikłań losu – smutne, spętane jednym przeznaczeniem, niemających przeznaczeń własnych, ubrane w tę samą, jednym wyrazem naznaczoną twarz maskę, pozostawione same sobie marionety i zabawki dziecinne, szmaciane pałuby w obdartych płóciennych strojach, wiejskich lub karnawałowych i cyrkowych, w dziwaczne czapki ustrojone kwiatami, […] lalki w brokatowych i atłasowych kapach, w sukniach z ciężkich jedwabiów, haftowanych złotem i naszywanych drogimi kamieniami, […] w fantastycznych kapeluszach, szeroko rozpościerających wielkie ronda, rosnących w górę jak wielopiętrowe wieże i zwieńczonych wybuchającą u szczytu fontanną strusich piór, lub w śnieżnobiałych trykornach przystrojonych ciemnymi skrzydłami ptaków; wreszcie koniki drewniane, zrywające się do galopu z platforemek na kółkach albo stąpające wprost po ziemi, ubrane równie wspaniale we wzorzyste tkaniny czapraków […] – wszystko to rzucone na tło sielskich pejzaży, na łąki pełne kwiatów, na łagodne wzgórza, skąd widać na horyzoncie chałupy wśród starych drzew, przydrożne kapliczki, drewniane kościoły, szachownice pól, puste ugory, mroczne zagajniki o zachodzie słońca, jasnozielone linie lasów, […] lub ów najbardziej własny i najokrutniejszy symbol malarza: wyhodowane w ciemnych wnętrzach kwiaty, w doniczkach wystawione na łąkę, w ostre światło dnia; w końcu – tło dusznych pałacowych sal, które wypełnia zapach gaszonych kolumny świeczników pod ścianami i na posadzkach bezokiennych pokojów, zasłanych i zawieszonych miękką, puszystą pleśnią kobierców i kotar”.\nTo było ciut więcej niż parę linijek! (śmiech) Ale ten fragment daje chyba pojęcie o poetyce całości. Patrząc „po wierzchu” na ten opis, to rzeczywiście wyglądało na lekkie wariactwo. Jako intensywny czytacz książek o sztuce z niczym podobnym się wcześniej nie spotkałem. Ten czuły i zniuansowany język doskonale dostaje i przystaje do materii sprawy. Nie wiedziałem, że tak można… Czy miałeś wtedy poczucie osobności i inności tego rodzaju pisania? To był przecież początek lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, tak się wtedy historii sztuki nie uprawiało w akademii. Mówisz, że Wyka dobrze się o pracy wypowiadał, a czy inni mieli podobne zdanie?\nTak, to było uważane za wyjątkowe. Chwalono mnie. Za ważną dla historii malarstwa tego okresu uznano zwłaszcza tezę, że w tym czasie zjawiają się już wyraźne cechy ekspresjonizmu, a nie tylko „symbolizm” i secesja. Jeden z profesorów, który był bardzo daleki od tego rodzaju pisania, załatwił nawet, że PIW zdecydował się na publikację. Książka wyszła dopiero po moim powrocie z Anglii, w 1965 roku. No ale jak wiesz, zostałem oderwany także od tego, jak wcześniej od średniowiecza, bo dwa miesiące po doktoracie wyjechałem do Londynu na roczne stypendium British Council w Courtauld Institute (co też, jak mówiłem, zawdzięczam profesorowi Starzyńskiemu, który napisał mi polecającą opinię). I wpadłem w krąg tematów nowych, z których najważniejszymi były na początku wczesne podróże Anglików do Grecji, osiemnastowieczny angielski klasycyzm Roberta Adama, a potem twórczość malarska i poetycka Williama Blake’a.\nPozostańmy chwilę jeszcze przy Wojtkiewiczu. Co w trakcie pracy nad jego dziełem szczególnie cię dotknęło, co odkryłeś dla siebie? Jeśli oczywiście da się to jakoś po latach odtworzyć. Były jakieś olśnienia?\nByły, oczywiście. Choć trudno to dzisiaj dokładnie prześledzić. Przede wszystkim pisałem i w miarę jak tekst rósł, a rósł wolno, mniej więcej strona – albo mniej – na dobę (zawsze tak u mnie bywa), zjawiały się problemy do rozwiązywania. I, co może najważniejsze, rozszerzał się zakres tematu. Przede wszystkim tło tej twórczości, coraz ogólniejsze, zwłaszcza gdy szło o obraz epoki, w której ważną rolę odgrywała literatura. Chyba na początku miała to być analiza samej tej twórczości, ale sięgając do prac poświęconych polskiemu malarstwu tego czasu, wchodziłem w krąg analogii dalszych. Jednym z głównych wątków był tu zwłaszcza kontakt Wojtkiewicza z André Gide’em, który razem z Maurice’em Denisem zobaczył jego wystawę w Berlinie i bardzo tym zainteresowany zaprosił artystę do Paryża, a tam w Galerie Druet w roku 1907 urządził mu wystawę oraz napisał wstęp do katalogu. Ten tekst został opublikowany w przekładzie Boya Żeleńskiego w jednym z krakowskich pism. Była to jedna z ważniejszych w kraju „nobilitacji” młodego artysty. Już po wydaniu mojej książki Jerzy Ficowski, który – chyba dzięki niej zainteresował się Wojtkiewiczem i pisał o nim, stale konsultując się ze mną – pokazał mi jego listy, które ktoś znalazł w jakichś papierach w Podkowie Leśnej, a które pisane były z Paryża do rodziny. Ficowski je później opublikował. Rozszerzało to biograficzną dokumentację artysty, ale niewiele w niej zmieniało. Ważniejsze były chyba listy przedrukowane wcześniej w którymś z periodyków (i znane mi w trakcie pisania). Podał je do druku Boy, zaprzyjaźniony z artystą, w którego oeuvre znajduje się portret Zofii z Pareńskch, żony wielkiego tłumacza. Na drodze badań i pisania bardzo ważna była też literatura. Poza polską, francuska (Marcel Schwob, Maeterlinck i inni), z angielskiej Oscar Wilde, by wymienić pisarzy, którzy najwyraźniej wpływali na tematykę i szeroko pojęty nastrój i styl malarstwa Wojtkiewicza. A jeśli pytałeś, co odkryłem dla siebie, to przede wszystkim – jeśli rzecz tak mogę ująć – własny styl pisania, co stało się „automatycznie”, bez uprzednich założeń, wyniknęło po prostu z różnych „wzorów”, które w tej pracy „działały z ukrycia”. Nikogo nie naśladowałem, to przyszło samo. Na pewno niejedną, ale ważną lekcją „warsztatową” dała mi czytana bardzo wcześnie Alchemia słowa Parandowskiego, o czym chyba wcześniej wspominałem.\nCo działo się dalej z twoją „karierą” – to słowo daję w ironiczny cudzysłów – historyka sztuki?\nPotem, jak już wiesz, wyjechałem do Londynu. Z początku nie bardzo wiedziałem, czym się mam zajmować, dopóki nie odkryłem tekstów (przeważnie listów) Lady Mary Wortley Montagu. Jak już mówiłem, była żoną brytyjskiego ambasadora w Konstantynopolu i w związku z tym miała możliwość – jako jedna z pierwszych lub pierwsza Europejka – podróżowania po Grecji. Była niezwykle wykształcona, krewna pisarza Henry’ego Fieldinga, jej bliskim znajomym był Alexander Pope, najwybitniejszy poeta angielskiego oświecenia. Lady Mary znalazła się w Konstantynopolu w roku 1717, właśnie wówczas gdy Pope pracował nad jednym ze swych słynnych dzieł – przekładem Iliady. W listach Lady Mary można przeczytać na przykład, że Teokryt musiał opisywać naprawdę to, co sam widział, bo wiejskie dziewczęta tańczą do dziś taki sam taniec, jaki Diana tańczyła nad brzegami Eurotasu. Nie pamiętam już, jak doszło do mojego odkrycia tej korespondencji, ale sądzę, że wszystko zaczęło się od marmurów Elgina. Z kolei listy Lady Mary naprowadziły mnie na trop trzech architektów, Roberta, Jamesa i Johna Adamów – zwanych z grecka Adelphi, „bracia”. Robert był najwybitniejszym z nich. Owocem ich podróży do Włoch było opublikowane w 1764 roku dzieło The Ruins of the Palace of the Emperor Diocletian at Spalato in Dalmacia, które spowodowało odejście od stylu palladiańskiego ku monumentalizacji budowli publicznych i pałacowych, a w dziełach Roberta do łączenia elementów klasycystycznych z gotyckimi, głownie w architekturze szkockiej – jak rozbudowa północnej części Edynburga i pałaców, na przykład Mellerstain House czy wspaniałego zamku Culzean ze średniowiecznymi basztami nad zachodnim wybrzeżem Ayrshire na północ od Liverpoolu.\nTo XVIII wiek?\nTak. Adamowie zbudowali w Londynie dzielnicę Adelphi, w centrum, a właściwie – za ich czasu – na południowym obrzeżu Londynu, na wschód od Hyde Parku. Robert nadto zaprojektował neoklasycystyczną część Edynburga. Byłeś w Edynburgu?\nEdynburg jest położony południkowo na dwóch stokach góry, między którymi jest wąwóz z torami kolei wjeżdżającej do miasta. Po południowej stronie jest część gotycka, z katedrą i domem Waltera Scotta i cała zabudowa średniowieczna. Adam zbudował na przeciwległym wzgórzu dzielnicę na planie kratownicy. Ulice szły po grzbiecie wzgórza, a na każdym skrzyżowaniu stały posągi wielkich szkockich poetów i innych zasłużonych Szkotów.\nPostimpresjoniści byli wydawani co najmniej pięć razy, a jeszcze było parę dodruków wersji pierwszej z edycji WAiF u, czyli tej małej książeczki z „Nefretete”. Nie mam żadnego egzemplarza, ale pamiętam po okładkach.\nPod koniec pobytu zafundowano stypendystom bilety i hotele i można było sobie wybrać trasę. Ja pojechałem do Birmingham, potem do Manchesteru, gdzie była kolekcja akwarel Blake’a, duża i bardzo ważna, potem przez Krainę Jezior do Liverpoolu, a jakieś dwadzieścia kilometrów od Liverpoolu było jedno z arcydzieł Roberta Adama, wspomniany zamek Culzean. Żaden z moich londyńskich kolegów Anglików nie wiedział, jak wymówić tę nazwę. W końcu dowiedziałem się od kasjerki na dworcu autobusowym. Pokazałem jej kartkę z tym słowem, a ona: „Oh, Kelin!” (wymawiane z długim i). Niby proste, ale trudno się domyślić. To było jedno z wyjątkowo wspaniałych spotkań z architekturą. Zamek jest niesamowity, w dużej mierze przez otoczenie. Z okien wychodzących na morze jest widok, który przypomniał mi się po latach, kiedy pierwszy raz znalazłem się w Grecji. Miałem jeszcze to szczęście, że w Szkocji była niespotykana tam prawie pogoda: bezchmurne niebo i oślepiający blask słońca od morza. Zresztą tamtejsi ludzie o niczym innym nie mówili tylko o tej niezwykłej pogodzie. I na morzu, jakby rozsypane, skaliste wyspy. A sam zamek to jakby wybuch gotyku połączonego z klasycyzmem. U wejścia ogromny dziedziniec, wielka baszta, średniowieczne mury z krenelażami, a wewnątrz sama „lekkość”, jakby z porcelany Wedgwooda, i podobne zestawienia kolorów. Szczytem tego wyrafinowania dekoracji jest wielki okrągły salon zajmujący jedną z baszt na końcu cypla, jakby wiszących nad morzem. Jego połowa, ta od strony zamku, miała kilka par drzwi, między którymi zawieszono duże lustra, tak że odbijało się w nich morze, widoczne przez okna drugiej połowy ściany przeciwległej. Morze więc było dookoła, na zewnątrz i wewnątrz, bo do tego całą dekorację ścian wypełniały morskie rośliny, ryby, ptaki, delfiny, syreny. Na dodatek pośrodku salonu leżał okrągły dywan, powiedzmy w zieleniach i błękitach, a to samo, tylko jakby w negatywie czy odwróceniu, zjawiało się na suficie, wszystkie kolory i kształty, w innych barwach, równie delikatnych, ale z innej materii: na podłodze tkanina, na suficie stiuk. Jakiś tamtejszy młody przewodnik zapytał, czym się zajmuję i skąd jestem. Powiedziałem mu, że interesuje mnie twórczość tego architekta i że jestem z Polski. Nie wiedzieć czemu zachwycił się, otworzył mi wszystkie pokoje (razem z tymi, których się nie pokazuje turystom) i zostawił mnie z tym wszystkim. Spędziłem tam pół dnia. Sam! Potem nie wiedziałem, jak wyjść, ale jakoś szczęśliwie odnalazłem kawiarnię, gdzie odetchnąłem.\nPo powrocie z Anglii zająłeś się malarstwem. Pisałeś nie tylko o Wojtkiewiczu. Jest taka nieduża gabarytowo – ale ważna dla mnie – książka: Postimpresjoniści.\nTa książka bardzo dziwnie powstała.\nWydały to zdaje się Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe w popularnej wówczas bardzo serii „Nefretete”.\nChyba najpierw Arkady, potem WAiF, potem znowu Arkady. Postimpresjoniści byli wydawani co najmniej pięć razy, a jeszcze było parę dodruków wersji pierwszej z edycji WAiF u, czyli właśnie tej małej książeczki z „Nefretete”. Nie mam żadnego egzemplarza, ale pamiętam po okładkach. Na pierwszym wydaniu był Cyrk Seurata, potem wyszły jeszcze trzy dodruki – w twardych oprawach, innego formatu i większe – na jednym Gauguin, na drugim van Gogh, a na trzecim Cézanne. To się zaczęło od bardzo głupiej rzeczy. Miałem koleżankę, która razem z przyjaciółką, a żoną mojego przyjaciela, wielkiego fotografika Marka Holzmana, pracowała w piśmie dla panienek „Filipinka”. I one wspólnie wpadły na pomysł, żebym dla nich pisał szkice o malarstwie, więc pisałem o postimpresjonistach. To była pierwsza wersja, dla dziewczynek. Potem postanowiłem – czy one mnie namówiły? – żebym zrobił z tego książkę, ale napisałem to zupełnie na nowo. Wydawało mi się, że to jest głupawe i nie nadaje się dla tak zwanej szerszej publiczności.\nDobrze, że to powiedziałeś, bo już się bałem, że tak niebotyczny był ówczesny poziom „Filipinki”! To by znaczyło, że prasa popularna spadła dziś do poziomu podłogi…\nNie, to nie była ta sama wersja (śmiech). Książkę pisałem na innej zasadzie, cytując listy, teksty i tak dalej. Akurat w tym czasie redagowałem z profesor Władysławą Jaworską listy van Gogha do brata.\nPostimpresjoniści to jest książka, którą dobrze pamiętam, bo przyznam ci się, że z niej się uczyłem sztuki współczesnej. Również pisania o niej.\nTo było wydane w latach siedemdziesiątych.\nTak, ale ja dotarłem do tego później, w latach osiemdziesiątych, a pierwszym moim „juszczakiem” była Zasłona w rajskie ptaki, ale do tego jeszcze dojdziemy. Postimpresjoniści to była książka, która nie tylko odbijała poziomem pisarskim od ówczesnej normy, ale była wyraźnie inna w podejściu do sztuki. To było coś, co mnie wtedy szczególnie uderzyło. To nie była rzecz pisana z punktu widzenia klasycznego historyka sztuki, uwiązanego biograficznie czy historycznie, była w niej jakaś osobna jakość. Pamiętam dobrze, nawet teraz, po latach, że było w niej zdecydowane odrzucenie myślenia o sztuce w kategoriach postępu. W tekście o Cézannie piszesz, że zwykle się mówi o nim jako o prekursorze kubistów, a nigdy tak, że to kubiści byli epigonami Cézanne’a. To było dla mnie odkrycie.\nTo chyba nie tam, wspominasz raczej artykuł pisany w czasie stanu wojennego, kiedy miałem swoją rubrykę w „Znaku”. Ten tekst nazywał się Przypowieść o liliach i krukach. Ale to prawda, w tej książce wybrałem taki sposób pisania, który pokazywał dowodnie, że nie tylko można, ale że t r z e b a pisać o sztuce w sposób szczególny, poza rutynowymi kwalifikacjami atrybucyjno-stylowo-historycznymi.\nOpublikowany fragment pochodzi z książki Wiesława Juszczaka i Dariusza Czai Ruiny czasu. Rozmowy o twórczości.\nAutor Wiesław Juszczak, Dariusz Czaja\nTytuł Ruiny czasu. Rozmowy o twórczości\nData i miejsce wydania 2017, Wołowiec\nStrona internetowa czarne.com.pl\nIndeks Dariusz Czaja Wiesław Juszczak