kwietnia 2012 ~ Koło Naukowe Konstrukcji Mostowych Politechniki Krakowskiej\nDziesięć tygodni zmagań podczas których sprawdzaliście swoją kreatywność, umiejętność nieszablonowego myślenia i wiedzę z podstaw budowy konstrukcji dobiegło końca! Dziesięć etapów, które wyłoniły najlepszych, pokazały ich zapał, systematyczność i zawziętość. Kto okazał się Pontifexem Maxiumusem wie chyba każdy kto śledził nasz konkurs, bo było to oczyiwiste już od kilku etapów, jednak na pozostalych pozycjach zawodnicy do samego końca nie mogli być pewni swego. Żeby dłużej nie trzymać w niepewności - tabela końcowa prezentuje się następująco:\nTomek Lisańczuk całkowicie zdominował nasz konkurs! Pięć zwycięstw na dziesięć etapów, w tym cztery pod rząd. Cztery drugie miejsca i jedna "wpadka", gdy uplasował się na piątej lokacie. Zgromadził w sumie 865 punktów co jest niesamowitym wynikiem - GRATULACJE!!!\nArtur Król zaczynał troszkę słabiej, ale mężczyznę poznaje się po tym jak kończy. Dwa zwycięstwa na sam koniec, dwa trzecie miejsca i świetna postawa przez dziesięć tygodni zapewniła mu solidną, drugą pozycję.\nNa ostatnim miejscu podium kolejny reprezentant drugiego roku - Paweł Leśniara. Możliwie, że gdyby nie ósmy etap, byłaby to druga pozycja, ale i tak to świetny wynik!\nNa czwartym miejscu możemy zobaczyć Adriana Defusa, który zdradził specjalność mostową, ale i tak widać, że wie o co w tym wszystkim chodzi. Słabszy początek, zakończony świetnym finiszem.\nNa ostatniej premiowanej pozycji znalazł się Sebastian Nowak. Również może pochwalić się jednym zwycięstwem i dobrymi wynikami przez cały sezon.\nGratuluję i dziękuję także pozostałym zawodnikom!\nNa koniec naszej rywalizacji nie może zabraknąć też kilku statystyk:\nw konkursie wzięło udział 26 zawodników, którzy w sumie przysłali 139 propozycji rozwiązań\n10 zawodników było z III roku, 7 z II roku, trzech z IV i jeden z V roku studiów, pozostali nie podali swoich danych\nkażdy zawodnik z pierwszej piątki wygrał co najmniej raz\nTyle jeżeli chodzi o formalności, a teraz kilka ogłoszeń:\nna 10.05.2012 (czwartek) planuję zorganizować kameralny finał konkursu w ramach spotkania Koła, o szczegółach poinformuję wszystkich zainteresowanych w mailach\nosoby z premiowanych pozycji niech sprawdzają maila i jak najszybciej na niego odpowiedzą, abym do czwartku zdążył kupić nagrody\nDZIĘKUJE WSZYSTKIM ZA WŁOŻONY TRUD, BO BEZ WAS NIE UDAŁOBY SIĘ TEGO ZORGANIZOWAĆ!\nZapraszam na kolejną edycję i serdecznie pozdrawiam!\nWyniki dziesiątego etapu konkursu Bridge Builder Game\nOstatni etap naszego konkursu właśnie się zakończył. Wszystkie wyniki są już znane, jednak żeby formalności stało się zadość muszę ogłosić, że w finałowym tygodniu najlepszy po raz drugi okazał się Artur Król! Tak prezentuje się jego zwycięska konstrukcja:\nA tutaj możecie sprawdzić listę rankingową z tego tygodnia:\nPodsumowanie całego konkursu i wyniki ostateczne już nie długo na stronie!\nMamy przyjemność zaprosić do aktywnego uczestnictwa w nowym cyklicznym konkursie naszego Koła Naukowego. Zasady konkursu są proste - dwa razy w tygodniu w czwartek około godziny 18:00, a także w niedzielę około godziny 12:00 prezentujemy po jednym zdjęciu dwóch różnych obiektów mostowych (jedna zagadka w środę i w niedzielę) znajdujących się na teranie Krakowa lub w okolicach. Zdjęcia będą dostępne na facebookowym wallu Koła.\nWaszym zadaniem będzie jak najszybsze rozwiązanie zaprezentowanej zagadki. Chcąc wziąć udział w konkursie wystarczy przesłać e-mail na adres fotozagadkamostowa@gmail.com wpisując w treści nazwę obiektu (jednego lub obydwu) lub ciągu komunikacyjnego wzdłuż którego dany obiekt się znajduje oraz swoje dane (Imię i Nazwisko, rok studiów, wydział oraz uczelnię).\nNa zakończenie cyklu zagadek przewidujemy uhonorowanie najlepszych uczestników konkursu cennymi nagrodami książkowymi!\nPozostaje nam tylko życzyć powodzenia i zachęcić Was do przesyłania odpowiedzi na pierwszą zagadkę, która zostanie opublikowana już w ten czwartek tj. 26.04.2012. Jednocześnie prosimy o dokładne zapoznanie się z regulaminem konkursu zamieszczonym poniżej.\nRegulamin konkursu „Fotozagadka Mostowa”\nW każdym tygodniu w czwartek około godziny 18:00 oraz w niedzielę około godziny 12:00 podczas trwania konkursu na „facebookowym wallu” Koła opublikowane zostaną dwa zdjęcia przedstawiające dwa obiekty mostowe (czyli most, wiadukt, estakada, tunel, kładka dla pieszych, przejście podziemne, przepust) znajdujące się na terenie Krakowa bądź w jego bliskim otoczeniu\nAby wziąć udział w konkursie należy przesłać e-mail zawierający nazwę obiektu (jednego lub obydwu) bądź ciągu komunikacyjnego, wzdłuż którego obiekt się znajduje. Jednoznaczne odpowiedzi wraz ze swoimi danymi (Imię, Nazwisko, Rok studiów, Wydział, Uczelnia) należy przesłać na adres: fotozagadkamostowa@gmail.com\nZa każdą poprawną odpowiedź przyznawane będą punkty . Największą ilość punktów otrzyma uczestnik, który jako pierwszy prześle prawidłowe rozwiązanie (5 pkt za pierwszą w kolejności odpowiedź dotyczącą każdego z opublikowanych zdjęć, łącznie 10 pkt za dwie poprawne odpowiedzi w każdym tygodniu). Pozostałe osoby będą otrzymywać kolejno o jeden punkt mniej, zależnie od szybkości przesłania rozwiązania - od 4 do 1 pkt\nKażda osoba biorąca udział w konkursie może tylko raz przesłać e-maila konkursowego dotyczącego jednej zagadki. Nie można poprawiać odpowiedzi. Każdy kolejny e-mail będzie przez Organizatorów odrzucony\nCzas na odpowiedź wynosi tydzień – termin upływa w każdą sobotę o godz. 24:00, dla zagadki opublikowanej w niedzielę, oraz w każdą środę o godzinie 24:00 dla zagadki czwartkowej (decyduje godzina wysłania e-maila). Prawidłowe odpowiedzi na pytania z danego tygodnia oraz uzyskana przez uczestników sumaryczna punktacja, będą publikowane wraz z kolejną zagadką w niedzielę (pomijając pierwszy tydzień zmagań konkursowych)\nW razie problemów z odgadnięciem zagadki, Organizatorzy sukcesywnie zamieszczać będą kolejne podpowiedzi\nUdział w konkursie oznacza akceptację niniejszego Regulaminu i zgodę na przetwarzanie danych osobowych na potrzeby realizacji konkursu\nInterpretacja regulaminu należy do Organizatorów konkursu:-) Wszelkie pytania i wątpliwości prosimy kierować na adres fotozagadkamostowa@gmail.com\nOrganizatorzy zastrzegają sobie możliwość pojawienia się opóźnień w publikacji kolejnych pytań oraz aktualnych wyników konkursu\nChętni mogą przysyłać swoje propozycje zagadek w postaci zdjęć do których posiadają prawa autorskie. W takim przypadku autor opublikowanego zdjęcia - z wiadomych przyczyn - nie będzie brał udziału w zgadywaniu. Organizatorzy zastrzegają sobie wybór nadesłanych zdjęć do publikacji\nW konkursie przewidziane są nagrody dla najlepszych uczestników, wytypowanych na podstawie największej ilości punktów w rankingu ogólnym\nPS: WIELKIE podziękowania dla Michała Bialika za wykonanie logo naszego konkursu!\nPrzypominam, że dzisiaj startujemy z nowym konkursem! Więcej informacji znajdziecie w poście o Fotozagadce. Zachęcam wszystkich do udziału - nie tylko z profilu mostowego.\nW dniu 19 kwietnia odbyły się „Dni otwarte Politechniki Krakowskiej”. Dla młodych adeptów nauki, którzy pragną już w październiku zawitać w progi naszej Alma Mater przygotowanych było mnóstwo atrakcji. Wśród nich nie mogło oczywiście zabraknąć prezentacji naszego Koła Naukowego, która odbyła się w sali 310 od godziny 10:00 do 14:00.\nZa piękne napisy dziękujemy Ani Góralik\nOwego dnia już kilka minut po 9:00 cała drużyna, która postanowiła mnie wspierać przy organizacji, była zwarta i gotowa do działania. Po szybkim podziale prac, przystąpiliśmy do przygotowania naszego stanowiska. Zgodnie z planem o godzinie 10:00 przyozdobieni w identyfikatory członków Koła Naukowego Konstrukcji Mostowych Politechniki Krakowskiej byliśmy już pełni zorganizowani i mogliśmy wyczekiwać przybycia pierwszych gości dni otwartych.\nNasza ekipa: Dawid Kisała, Asia Rajska, Marek Mazur i Adrian Defus\nDla naszych młodszych kolegów przygotowaliśmy dwa konkursy, w których do wygrania było czasopismo MOSTY. Pierwszy z nich polegał na dopasowaniu odpowiedniego mostu do przeszkody, natomiast drugi to dobrze znany wszystkim Bridge Builder. Ponadto mogli oni podziwiać efekty końcowe naszych prac dyplomowych przedstawione w postaci prezentacji wizualizacji 3D. Na jednym z komputerów pokazywaliśmy również naszą stronę internetową.\nPiękny model mostu łukowego i nasze zinformatyzowane stanowisko\nDzięki uprzejmości Pana dr Marka Pańtaka nasze stanowisko zostało wzbogacone o model mostu drewnianego oraz rekwizyt w postaci kasku z linami, który wzbudził niemałe zainteresowanie. Przedmiot ten przedstawia ideę pracy działania mostu podwieszonego. Chętni, którzy odważyli się na przetestowanie tego gadżetu na własnej skórze, mogli przekonać się jak ciężkie jest utrzymanie równowagi lin i prawidłowe przekazanie od nich siły pionowej.\nAnia Góralik tym razem w wersji "most podwieszony przed katastrofą"\nJuż po godzinie 10:00 zaczęły nieśmiało pojawiać się pierwsze osoby. Wspólnie prezentowaliśmy materiały przez nas przygotowane, opowiadaliśmy o działalności naszego koła oraz chętnie odpowiadaliśmy na zadawane pytania. Zachęcaliśmy również do działalności w naszej organizacji i odwiedzenia naszej strony internetowej.\nNajczęściej powtarzały się pytania dotyczące progów punktowych, utrzymania się na studiach, przedmiotów oraz ilości czasu, który trzeba poświęcić na wykonanie projektów.\nNa pierwszym planie nasz fotograf Michał Bialik, a w tle Adrian Defus objaśniający zasady Bridge Buildera zaciekawionym uczestnikom\nJak się okazało prezentacja naszego koła wzbudziła zainteresowanie nie tylko wśród uczestników Dni Otwartych, ale również dobrze wszystkim znanych pracowników naszego wydziału. Konkursy natomiast okazały się tak atrakcyjne, że nawet konkurencja z sąsiadujących z nami kół naukowych postanowiła spróbować w nich swoich sił (z różnym skutkiem;)\nMarek Mazur zbierał rzesze licealistów, którzy z wypiekami na twarzy słuchali jego tyrad;P\nRównież pracownicy naszej uczelni z zaciekawieniem zwiedzali nasze stanowisko\nNasz najgorliwszy gracz Maciej Duda z Koła Kolejowego - Maćku może jedna przeniesiesz się na mosty?:P\nPodsumowując chciałbym podziękować: Panu dr Markowi Pańtakowi za wypożyczenie rekwizytów, które uatrakcyjniły nasze stanowisko. Adrianowi Defusowi, Dawidowi Kisale oraz Joannie Rajskiej za pomoc w przygotowaniu oraz udział w prezentacji naszego koła, Michałowi Bialikowi za przytaszczenie aparatu i wykonanie dokumentacji fotograficznej oraz wszystkim członkom koła, którzy wspierali nas duchowo oraz swoją obecnością.\nWięcej zdjęć możecie znaleźć w naszej Galerii oraz na facebooku:)\nPrzed Wami ostatni etap zmagań w tej fazie konkursu i długo wyczekiwany poziom możecie pobrać stąd -> BBG-10. Jednak chciałbym, żeby nasza inicjatywa nie zakończyła się tak "sucho". Więc pytanie kieruje do wszystkich: czy pasowałby Wam termin 10.05.2012 (czwartek) w godzinach 16:15-18:00? Piszcie także jak widzielibyście ten finał, bo często macie świetne pomysły, więc i teraz na Was liczę!\nJesteśmy zmuszeni poinformować was o kolejnej zmianie terminu wycieczki. Wyjazd odbędzie się w ten wtorek o 8:00 i jest to termin potwierdzony na 100%. Te zmiany nie są zależne od nas, lecz od harmonogramu robót na obiekcie, który nieustannie się zmienia. Wszystkich z którymi się kontaktowałem proszę o sprawdzenie skrzynki. Jeśli ktoś jest chętny żeby jechać z nami we wtorek proszę się zgłaszać, zostawiając również numer telefonu.\nPlanujemy po zwiedzaniu zrobić ognisko, w związku z tym szukam chętnego do pomocy w zakupach! Najlepiej ktoś z samochodem, kto chciałby podjechać ze mną jutro wieczorem do hipermarketu i kupić kiełbaski itp.\nW tym tygodniu prezentowany artykuł będzie nietypowy z tego względu, że okrasi go tylko jedno zdjęcie. Wynika to z tego, że pozostałe mają zastrzeżone prawa i nie możemy ich użyć na naszej stronie. Wszystkich zainteresowanych zachęcam do wpisania w wyszukiwarkę nazwy naszego bohatera.\nNasi skośnoocy przyjaciele z Chin nie śpią i co jakiś czas zachwycają świat zapierającymi dech w piersiach konstrukcjami. Tak było również w przypadku mostu nad rzeką Yongjiang w mieście Nanning. Roboty nad obiektem zostały pomyślnie zakończone w sierpniu 2009 roku i nikt nie uciekł z miejsca budowy - żart1. Można też rzec, że jak na znanych z podróbek Chińczyków powstała konstrukcja jest bardzo oryginalna - żart2. Zostawmy może działkę niedzielnych sucharów Karolowi Strasburgerowi i poznajmy bliżej most, który jest przedmiotem tego artykułu, prawda bowiem jest taka, że Chiny do laików budownictwa nie należą i jeszcze wiele dobrego możemy się od nich nauczyć.\nProjekt całej przeprawy został wykonany przez firmę OPAC Consulting Engineers (U.S.A), która włączyła do współpracy prof. Lin Tung-Yen jako głównego projektanta. OPAC zaangażował lokalnych chińskich podwykonawców do wykonania między innymi takich zadań jak badania geotechniczne czy przygotowanie projektu wykonawczego. Było to pierwsze takie przedsięwzięcie OPAC w Chinach, którego koordynację wraz z całą odpowiedzialnością za jego powodzenie powierzono zagranicznemu konsultantowi pełniącemu funkcję głównego projektanta.\nGłównym założeniem podczas projektowania, było stworzenie unikalnej konstrukcji, która stanie się punktem charakterystycznym (landmark) dla miasta, ale też posiadającej racjonalną i wydajną formę, spełniającą odpowiednie wymogi nośności. Pomost obiektu w Nanning mieści w sobie jezdnie składającą się z sześciu pasów ruchu. Jego konstrukcję tworzy horyzontalnie zakrzywiony stalowy dźwigar o przekroju skrzynkowym. Rozpiętość środkowego przęsła wynosi 300 m, jest ona możliwa do osiągnięcia dzięki podwieszeniu konstrukcji pomostu do dwóch niezależnych, odchylonych od siebie stalowych ramion łukowych. Trasa przeprawy biegnąca w łuku poziomym zapewnia dogodne połączenie z siecią drogową miasta Nanning, a odchylone od siebie ramiona, podtrzymujące zakrzywiony pomost, pracują dokładnie tak jak na prawdziwe łuki przystało, redukując do koniecznego minimum występujące w nich zginanie. Łuki w części znajdującej się poniżej poziomu pomostu zmieniają swój przekrój ze stalowego na betonowy, tak aby ekonomice i trwałości stało się zadość. Wiadukty dojazdowe to przekroje skrzynkowe wielokomorowe wykonane w technologii betonu sprężonego, największa rozpiętość dojazdów to 55 m.\nPrzeanalizujmy teraz przekroje dwóch głównych elementów konstrukcyjnych mostu Nanning, mianowicie łuku oraz pomostu. Zaczynając od tego pierwszego: jest to prostokątna jednokomorowa skrzynka stalowa. Jej rogi zostały ścięte z powodów estetycznych, ale również po to by konstrukcja była bardziej aerodynamiczna i stawiała mniejszy opór obciążeniom wiatrowym. Prefabrykowane stalowe elementy łuku zostały wykonane ze stali o wytrzymałości 345 MPa. Powierzchnię segmentów skrzynkowych tworzą stalowe blachy, które zostały usztywnione podłużnymi żebrami trapezowymi, ramami poprzecznymi, oraz dodatkowymi przeponami w miejscach zakotwień kabli podwieszających. Zewnętrzne blachy pokrycia wraz ze współpracującymi usztywnieniami pracują na ściskanie, zginanie, ścinanie oraz skręcanie, przy projektowaniu uwzględniono również wyboczenia lokalne. Sprawdzona została także globalna stateczność ramion łukowych, przy wykorzystaniu liniowej analizy wyboczeń. Łuki nie posiadają żadnych przegubów i są monolitycznie połączone z ich betonową bazą.\nDźwigar pomostu to stalowy, zamknięty przekrój skrzynkowy, jednokomorowy z ukośnymi środnikami. Jego wymiary są stałe, nie występują żadne przeguby na całej długości przęsła środkowego, a jego połączenie z betonową podporą przy bazie łuków na obu końcach jest monolityczne. Tak samo jak w przypadku łuków, prefabrykowane segmenty pomostu zostały wykonane ze stali o wytrzymałości 345 MPa. Szerokość przekroju poprzecznego to 35 m natomiast jego głębokość to 3,5 m. Jego wymiary zostały dobrane tak, aby zapewnić adekwatną szerokość dla sześciopasowej jezdni, wytrzymałość i sztywność, stabilność aerodynamiczną oraz odpowiednie odprowadzenie wody opadowej. Dźwigar pomostu jest podtrzymywany na krawędziach poprzez podwieszenie w ośmiometrowym interwale. Kable podwieszające są usytuowane ukośnie i biegną do siebie równolegle. Na całą ramę pomostu składają się: przegrody podłużne, przegrody poprzeczne, ukośne środniki ograniczające skrzynkę od boków, płyta dolna i górna o kształcie daszkowym.\nKonstrukcja mostu Nanning łączy w sobie zagadnienia estetyczne, wytrzymałościowe oraz ekonomiczne. Ramiona łuków oraz dźwigar pomostu balansują swoje ciężary własne, tworząc obiekt który jest za równo racjonalny jak i wydajny. Jak widać stary i doświadczony naród Chiński nie zaprzestał swoich inżynieryjnych dokonań na Wielkim Murze. Ciekawe czym w przyszłości zaskoczą nas zamieszkujący azjatycki kontynent budowniczowie. Na koniec zapraszam do obejrzenia filmu przedstawiającego jak most prezentuje się w nocy.\nWyniki dziewiątego etapu konkursu Bridge Builder Game\nJuż coraz mniej osób decyduje się na przesyłanie rozwiązań, a szkoda bo nagrody wydają mi się bardzo zachęcające. Nie mniej jednak mamy grupkę stałych uczestników, z których w tym tygodniu zwycięzcą okazał się Artur Król. Jego rozwiązanie prezentuje się następująco:\nJak widać po listach pierwsze miejsce jest już niezagrożone. Jednak walka ciągle trwa o drugie oraz czwarte miejsce. Myślę, że warto włożyć jeszcze trochę wysiłku i spróbować podnieść swoją lokatę.\nTo ten, którego możecie "nienawidzić":P "Wiecie co z nim zrobić" - cytując klasyka:D\nJuż jutro opublikuję ostatnie zadanie naszego konkursu;( Znowu będzie w takiej samej formule i już żadnego zasady nie ulegną zmianie. Zapraszam do nadsyłania rozwiązań!\nI-280 Veterans’ Glass City Skyway - Mateusz Frączek\nDo naszego grona dołączył kolejny pisarz - Mateusz Frączek. Mam nadzieję, że spodoba Wam się jego pierwszy artykuł.\nNawiązując do wcześniejszych artykułów i tematu estetyki w budownictwie mostowym, postanowiłem odszukać swój referat z lektoratów języka angielskiego dotyczącego wybranej przez siebie konstrukcji. Chciałbym przedstawić Wam most Veterans’ Glass City Skyway w mieście Toledo (Ohio – USA), który jest świetnym przykładem połączenia niespotykanych rozwiązań konstrukcyjnych i wizualnych. Przeprowadza on drogowy ciąg komunikacyjny, po trzy pasy ruchu w obu kierunkach, przez rzekę Maumee w Toledo i leży w ciągu drogi międzystanowej I-280.\nJest wyjątkowy ze względu na konstrukcję i wygląd słupowego pylonu o czym więcej w dalszej części tego "artykułu". Jako uzupełnienie krótkiego wstępu podaje podstawowe cechy obiektu w punktach, dla szybkiego rozeznania tematu.\nOficjalna nazwa: Veterans’ Glass City Skyway\nLokalizacja: Toledo, Ohio\nPrzeszkoda: Rzeka Maumee\nKonstrukcja: most podwieszony w jednej płaszczyźnie, pomost betonowy – segmentowy\nPylon betonowy – słupowy z iluminacją ukrytą pod szklaną fasadą\nDługość całkowita z wiaduktami i rampami dojazdowymi: 2 682 m\nNajdłuższe przęsło: 187 m (x2)\nPrześwit pionowy: 40 m\nData otwarcia: 24.06.2007 r.\nWspółrzędne: 41°39′35″N 83°30′47″W\n&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/ iframe&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;\nPlan budowy "nowego mostu" w Toledo powstał w kwietniu 1999 roku, a budowę rozpoczęto w 2001 roku według projektu biura projektowego Figg Bridge Engineering Inc. Inwestycja pochłonęła 237 milinów dolarów. Pomost składa się z prefabrykowanych, betonowych segmentów o przekroju podwójnej skrzynki. O szczegółach dotyczących pomostu, przyczółków, ich posadowienia i pozostałych elementach nie będę się nadto rozpisywał, bo to co wyróżnia konstrukcję mostu w Toledo to unikalny w skali światowej pylon, który zadziwia innowacyjną konstrukcją oraz niespotykany system podwieszenia. Zastosowano tu tzw. “cable-stayed cradle system”, co wprost można by przetłumaczyć jako: system kołyskowy mostu podwieszonego. Zasada działania polega na przeprowadzeniu podwieszenia od zakotwienia w płycie przez „kołyskę” w pylonie (bez kotwienia w filarze) i poprowadzeniu go do przeciwległego zakotwienia w pomoście. Takie rozwiązanie pozwala na niezależna pracę, serwis i wymianę każdego z dwudziestu kabli i pojedynczych wiązek bez wstrzymywania ruchu na moście. Daje to wymierne korzyści w trakcie budowy oraz użytkowania obiektu, które będzie trwało według obliczeń konstruktorów ponad 100 lat, a w połączeniu z technologią betonu wysokiej wytrzymałości pozwoliło osiągnąć stosunkowo smukły kształt.\nRozwiązanie zaiste ciekawe, ale z zewnątrz dla niewtajemniczonego obserwatora niewidoczne i mniej istotne. To co przyciąga uwagę wszystkich, którzy spotykają się z mostem Kombatantów ze Szklanego Miasta (tłumaczenie własne:P) to iluminacja na powierzchni pryzmatycznego pylonu, powstała dzięki 384 emitującym światło diodom (LED) ukrytym pod szklaną fasadą pylonu. Oświetlenie to może wygenerować 16,7 mln różnych kolorów, czyli tyle samo co np. telewizor Sony Bravia czy Nowy iPad. Trzeba przyznać, że efekt jest bardzo przyjemny dla oka i wygląda prawie jak komin przy Bonarce… ale tylko "prawie". W trakcie dnia szkło fasady pylonu odbija promienie słoneczne, a po zmroku Iluminacja zmienia swoje kolory w zależności od pory roku i stosownie do zbliżających się rocznic, świąt i wydarzeń. Można ją podziwiać z odległości nawet 5 km. Sympatykom tematu estetyki konstrukcji mostowych, ten przykład powinien przypaść do gustu.\nNie wyjaśniłem do tej pory skąd wzięła się nietypowa nazwa tego mostu. Tematu nie można pominąć, bo jest przytaczany w każdym artykule związanym z I-280 Veterans’ Glass City Skyway. Omawiany obiekt zastąpił jeden z ostatnich mostów zwodzonych na drodze międzystanowej w USA: Craig Memorial Bridge, którego nazwa pochodzi od zasłużonego weterana II wojny światowej, odznaczonego słynnym Medal of Honor – Lt. Robert’a Craig. Most Craig’a istnieje do dzisiaj i został włączony do ciągu drogi stanowej SR 65. Nadając nazwę nowego obiektu zawarto kompromis, upamiętniając zasłużonych kombatantów i przemysł szklarski, z którego słynie region Toledo.\nPoszukując informacji na temat opisywanego mostu i wątku na zakończenie, doszukałem się jeszcze jednego istotnego faktu. Przy okazji realizacji przedsięwzięć budowlanych często zdarzają się też niestety mniejsze i większe wypadki. W trakcie budowy VGCS miały miejsce dwa takie zdarzenia, które zabrały życie pięciu osób. Takie nieprzewidywalne incydenty często skutkują opóźnieniami i tak też było w tym przypadku. Ostateczny termin ukończenia budowy opóźnił się o 16 miesięcy, więc widać nie jest to przypadłość tylko inwestycji z naszego podwórka. Od znajomego kierownika usłyszałem kiedyś, że na budowie najważniejsze są organizacja pracy i BHP. Coś w tym jest i może warto to sobie zapamiętać.\nfot. JetExpress Ferry\nW tym momencie kończy się mój zapał do pisania tego "artykułu" i bardziej dociekliwych odsyłam po więcej informacji na temat Veterans’ Glass City Skyway do niżej zamieszczonych linków oraz krótkiego filmiku. Dzięki za czas poświęcony na przeczytanie mojego "dzieła". Nauczyciele z polskiego zawsze oceniali mnie na solidną trójcynę i mam nadzieję, że Wam moje opracowanie przypadło do gustu, co najmniej tak samo.\nWarsztaty - "Materiały izolacyjne w budownictwie zrównoważonym: drewno i celuloza"\nTakiego oto maila dostaliśmy od MCK PK:\nW imieniu MCK PK bardzo serdecznie zapraszamy do udziału w międzynarodowych warsztatach (wstęp wolny). Każdy uczestnik warsztatów otrzyma certyfikat potwierdzający jego udział.\nCo prawda warsztaty nie dotyczą zagadnień mostowych, ale domeną dobrego inżyniera powinna być wszechstronność więc mamy nadzieje, że się nimi zainteresujecie:-). Poniżej kilka istotnych informacji.\nTemat: "Materiały izolacyjne w budownictwie zrównoważonym: drewno i celuloza" (Insulating materials for sustainable building: wood and cellulose)\nTermin: 26 kwietnia br. w Międzynarodowym Centrum Kształcenia Politechniki Krakowskiej\nWspółorganizatorem warsztatów jest DeRowerk F.H.U.\nPatronat organizacyjny: International Network for Traditional Building, Architecture and Urbanism (INTBAU) Fundacja Sendzimira\nPartnerzy: Dämmstatt W.E.R.F. GmbH; X-floc; Zieliński P.S.I.; Fundacja Królewski Szlak; Bio Energy System; HIB; IRBIS Strzecharstwo oraz Koło KSM przy PK.\nPodnoszenie jakości ociepleń, to ruch w kierunku zrównoważonej architektury i budownictwa przyjaznego ludziom oraz środowisku przyrodniczemu. Warsztaty będą okazją do pełnego i rzetelnego omówienia kilku wiodących metod termicznego izolowania budynków nowych, a także istniejących, przy zastosowaniu materiałów naturalnych, przede wszystkim pochodzenia roślinnego.\nDyrektywa energetyczna Unii Europejskiej stawia coraz wyższe wymagania względem energooszczędności budynków. Tradycyjne materiały – w połączeniu z innowacyjnymi technologiami – zwiększają efektywność energetyczną i sprzyjają zdrowemu klimatowi we wnętrzach. Najwyższej jakości ocieplenia pozwalają równocześnie wpisywać się w architektoniczne tradycje regionów.\nWięc jeżeli kogoś interesuje tematyka to zachęcamy.\nOrganizowana przez nas wycieczka do Dobczyc opatrzona jest chyba jakąś klątwą. Po raz kolejny jesteśmy zmuszeni do jej przełożenia z przyczyn niezależnych od nas... Tym razem jest to woda, która zalała budowę i niemożliwe będzie przeprowadzenie sprężenia w ten piątek. Z tego względu wszystko przesuwa się na środę 25.04.2012. Jeżeli komuś nie pasuje powyższy termin, to prosimy o zgłoszenia tego faktu.\nNasze koło jest w trakcie organizacji wycieczki na budowę mostu podwieszonego w Dobczycach. Jest to najdłuższa przeprawa mostowa w Małopolsce. Długość przęsła nurtowego to 180 m, a całej przeprawy 645 m. Koszt inwestycji prawie 60 mln złotych!\nTermin wyjazdu to 20 kwietnia, czyli najbliższy piątek, zbiórka o 7:50, wyjazd o 8:00. Odbędzie się wówczas drugie sprężenie mostu. Obiekt obciążony już wyposażeniem czyli asfaltem, kapami chodnikowymi, balustradami itd będzie miał napinane wanty do określonej niwelety.\nPlanowany koszt wyjazdu to 20 złotych, część pieniędzy będzie sponsorowana poprzez Rektora!\nJeśli chcesz skorzystać z niepowtarzalnej okazji i pojechać z nami napisz maila na wycieczka.dobczyce@gmail.com, a w nim:\nrok studiów, specjalność\nnr telefonu! (na wypadek spóźnienia itd.)\nczy masz swój kask i kamizelkę\nPlanowana liczba osób to maksymalnie 30, kryterium kwalifikacji to aktywność i obecność na naszym kole, więc nie zwlekaj tylko pisz! Wszelkie informacje pod danym wyżej adresem.\nFilmy z których możecie dowiedzieć się więcej o tej konstrukcji:\nBudowa obwodnicy Dobczyc (część 1)\nBudowa obwodnicy Dobczyc (część 2)\nP.S. do osób które zgłaszały się już wcześniej zostanie wysłana wiadomość o wyjeździe.\nPrzeczytaj od deski do kładki - Damian "Dexter" Fara - Kurilpa Bridge\nŚwięta, święta i po świętach… Po dwutygodniowej przerwie powracam z kolejnym cudem „małej architektury” mostowej jakim jest „Kurilpa Bridge”, który zrobił na mnie ogromne wrażenie. Nie będę Was trzymał w niepewności i od razu prezentuję wspomnianą konstrukcję, bo ten obiekt po prostu trzeba zobaczyć:\n„Kurilpa Bridge” jest kładką pieszo–rowerową o konstrukcji podwieszonej, (wykorzystuje tzw. zasadę TENSEGRITY) „wielopylonowej” (z angielskiego – multiple-mast), której koszt budowy wyniósł 63 miliony dolarów. Obiekt znajduję się nad Brisbane River w Brisbane w Australii i łączy ze sobą „Kurilpa Point” w południowej części Brisbane z „Tank Street”, która znajduje się w dzielnicy biznesowej. W 2011 roku projekt architektoniczny kładki zdobył główną nagrodę za najlepszy obiekt inżynierski w konkursie World Architecture Festival organizowanym w Barcelonie. Nazwa obiektu oznacza „place for water rats”, co z pewnością każdy będzie umiał sobie przetłumaczyć. Poniżej przedstawiam lokalizację obiektu:\nObiekt ma 470 metrów długości całkowitej, dzięki czemu jest najdłuższą konstrukcją typu „tensegrity” na świecie. Szerokość kładki to 6,5 metra (bardzo dużo jak na tego typu obiekty), a jego najdłuższe przęsło osiąga długość 120 metrów.\nWracając do zasady „tensegrity” stwierdziłem, że nie będę tutaj przepisywał znalezionych w sieci artykułów, jeśli ktoś byłby ciekaw to zamieszczam poniżej linki do stron, z których można dowiedzieć się więcej na temat tych konstrukcji:\nKonstrukcje Tensegrity w naturze\nDla leniwych natomiast śpieszę z krótkim wyjaśnieniem – w konstrukcjach tego typu są wykorzystywane bardzo sztywne elementy, które przenoszą siły ściskające oraz elementy wiotkie, które pracują na rozciąganie. Dzięki zachowaniu odpowiednich proporcji między tymi siłami uzyskujemy bardzo wytrzymałą, a zwłaszcza lekką konstrukcję.\nKładka dodatkowo została wyposażona w dwie duże platformy widokowe (jedną z nich możemy zobaczyć na fotografii powyżej) oraz jest zadaszona na całej długości poprzez specjalny „baldachim”. Całość konstrukcji składa się aż z 550 ton stali konstrukcyjnej i prawie 7 kilometrów kabli podwieszających! Główną konstrukcję nośną stanowi 20 stalowych masztów ukośnych oraz 16 mniejszych masztów biegnących w poziomie. Pomost składa się z 72 płyt betonowych prefabrykowanych (połączonych ze sobą poprzez betonowanie „na mokro”), które opierają się na głównej konstrukcji stalowej.\nJeśli chodzi o system podwieszenia „tensegrity” to mamy tutaj do czynienia z 80 kablami głównymi, które wykonane zostały jako spiralne wiązki ze stali ocynkowanej oraz 252 kablami „tensegrity”, które z kolei zbudowane są ze stali nierdzewnej. Połączenie taki wielkiej ilości kabli w jednej konstrukcji było największym wyzwaniem w trakcie całego projektu. Błąd podczas wymiarowania nawet jednego z elementów mógłby prowadzić do katastrofy całego obiektu (olbrzymia wada tego typu konstrukcji), jednak jak widać na zdjęciach obiekt ma się całkiem dobrze.\nNa koniec to co lubię najbardziej, czyli drugie oblicze kładek dla pieszych – iluminacja. Obiekt zmieniający kolory oświetlenia prezentuje się pięknie, co można zobaczyć zdjęciach oraz filmiku. Ciekawym faktem jest też to, że jest samowystarczalny, ponieważ prawie 100% energii potrzebnej do jego oświetlenia pochodzi ze Słońca.\nMam nadzieję, że obiekt przypadnie Wam do gustu podobnie jak i mnie. Za tydzień kolejny artykuł i nadal będziemy trzymać się australijskich klimatów mostowych. Podobno Australijczycy to najlepsi architekci (również obiektów mostowych), co postaram się dla Was sprawdzić w kolejnym poście. Za „Kurilpa Bridge” dostają ode mnie piątkę z plusem!\nW tym tygodniu po raz kolejny zmieniamy zasady gry. Ostatnie dwa etapy będą polegały na zbudowaniu jak najbardziej zoptymalizowanej konstrukcji pod względem ceny i wytrzymałości. Waszym zadaniem będzie takie manewrowanie parametrami, aby osiągnąć jak najwyższy wynik zgodnie z formułą:\nFormuła powstała w oparciu o wyniki poprzednich etapów i starałem się w niej wypośrodkować jakoś wpływ wytrzymałości i kosztu na ogólny wynik. Jeżeli ktoś uważa, że formuła jest bezsensu lub wie jak wykonuje się aproksymacje funkcji dwóch zmiennych, to proszę o komentarz lub maila. Próbowałem wymyślać różne wzory: z potęgami, wielomiany i różne, różności, ale koniec końców wróciłem do takiej formy. Co Wy na to?\nPozostałe zasady pozostają takie same - czyli również sposób obciążenia i puszczania wagonika.\nKonkursowy etap możecie pobrać stąd -> BBG-9.\nPrzyszła pora na ostatni artykuł z serii filozoficznych rozważań o pięknie i estetyce obiektów mostowych. Przenieśmy się więc za ocean Atlantycki do Bostonu, gdzie znajduje się The Leonard P. Zakim Bunker Hill Bridge. Swoją nazwę most zawdzięcza Amerykańskiemu kolonizatorowi, który walczył z Brytyjczykami w bitwie pod Bunker Hill. Nazwa ta jest dość długa i nie wpada w ucho, więc mieszkańcy Bostonu nazywają go raczej Zakim Bridge albo Bunker Hill Bridge. Obiekt stanowi przeprawę przez rzekę Charles i jest najszerszym mostem podwieszanym na świecie, jego rekordowa szerokość to 56.4 m. Pomost mieści w sobie dziesięć pasów ruchu, osiem z nich znajduje się w jego głównej części pomiędzy wantami, a pozostałe dwa usytuowane są symetrycznie po zewnętrznych stronach na zasadzie wsporników. Zanim zajmiemy się estetyką, chciałbym jeszcze zwrócić waszą uwagę na dość niecodzienną próbę obciążenia mostu. Taka właśnie próba odbyła się 14 października 2002 roku i nie byłoby w niej nic nadzwyczajnego gdyby nie to, że wykonano ją przy użyciu… słoni. Wśród legend i opowieści ludowych znajduje się i taka, która głosi, że słoń posiada zmysł dzięki któremu wyczuwa czy trasa którą podąża jest bezpieczna i nigdy nie postawi swojej nogi na niestabilnej konstrukcji. I tak oto 14 słoni przemaszerowało dumnie przez Bunker Hill Bridge, co miało symbolizować wysoką nośność i bezpieczeństwo przeprawy. Ja osobiście o tak nowatorskim wykorzystaniu słoni wcześniej nie słyszałem, ale jak się okazuje takie praktyki miały miejsce już wcześniej na obiektach Eads Bridge w 1874 roku oraz Brooklyn Bridge w 1884 roku. Tyle tytułem wstępu, a teraz pora na wywód estetyczny.\nJak zawsze przy ocenie estetyki zaczynamy od wypełnienia oraz prezentacji przez obiekt swojej funkcji, w tym przypadku nie ma żadnych niespodzianek, konstrukcja wygląda i pracuje jak podwieszona, bo taka właśnie jest. Pylony rozwidlają się na wysokości pomostu tworząc miejsce na jego wsparcie, co oddaje wrażenie stabilności. Dzięki rozwidleniu uniknięto przecięcia pomostu prostym pionowym pylonem, co przy tak dużej jego szerokości nie byłoby dobrze postrzegane. Pylony rozszerzają się ku podstawie, co jest logicznym następstwem większych wartości momentów w tym obszarze. Głębokość pomostu w przęśle głównym jest mniejsza niż jego głębokość na przęsłach skrajnych, co wyraźnie przedstawia funkcję przeciwwagi jaką stanowią. Zakim Bridge jak większość mostów jest najczęściej oglądany z perspektywy przejeżdżających po nim pojazdów. Rozważając ten widok, aranżacja i rozmieszczenie kabli, szczególnie na skrajnych przęsłach są bardzo dobrze odbierane przez podróżujących. Gęsto rozmieszczone wanty mogą być przez niektórych źle postrzegane, lecz zbytnie ich przerzedzenie skutkowałoby zwiększeniem głębokości pomostu, co znacznie zaburzyłoby proporcje.\nProporcje pylonu są zachowane biorąc pod uwagę odniesienie jego szerokości do wysokości oraz szerokość rozwidlenia nóg do wysokości. Co ważne wymiary wieży zostały znacznie zredukowane dzięki zastosowaniu stalowego przekroju skrzynkowego. Często w konstrukcjach z podwieszeniem w układzie wachlarzowym spotykamy się z problemem, że wierzchołek wieży wygląda niezdarnie grubo. Przyczyną tego jest oczywiście konieczność zastosowania odpowiednio nośnego przekroju do przeniesienia występujących tam naprężeń, które są znaczne zważając na to, że w wierzchołku zakotwione są wszystkie kable. W Bunker Hill Bridge poradzono sobie i z tym problemem. Zastosowano unikalny system zakotwienia będący kompromisem pomiędzy układem wachlarzowym i harfowym, dzięki któremu redukowane są momenty w pylonie spowodowane różnicami w siłach od wschodnich i zachodnich kabli. Owa redukcja momentów jest możliwa, ponieważ część want została zamocowana nie w samym wierzchołku wieży, a w rozwidlających się jej nogach. Jedynie zastosowanie czystego układu harfowego mogłoby wyglądać korzystniej, a to z uwagi na stałe odległości między wantami. Jednakże takie rozwiązanie spowodowałoby wydłużenie się obszaru zakotwienia, a co za tym idzie wzrost wysokości pylonu, większe momenty zginające, konieczność zastosowania grubszego przekroju i całą lawinę następstw, które zostały wyeliminowane dzięki zastosowaniu kompromisu pomiędzy układem harfowym i wachlarzowym.\nTrzecia zasada Leonhardt’a odnosi się do uporządkowania struktury nośnej. Rozwijając ją, linie obiektu powinny być jak najprostsze i nie powinny mieć nieuzasadnionych gwałtownych załamań. O tej zasadzie pamiętali bardzo dobrze projektanci Zakim Bridge. Nie ma żadnych niepotrzebnych zmian na długości pomostu oraz w jego przekroju poprzecznym. Logicznie pomost na przęsłach skrajnych ma stały przekrój, który staje się płytszy dopiero w przęśle głównym. Rozstaw kabli jest dopasowany do rozstawu poprzecznic, co wywołuje wrażenie uporządkowania konstrukcji. Projektanci spośród wielu możliwych wybrali konstrukcję podwieszoną. Bardzo dobrze współgra ona z otaczającym obiekt miejskim krajobrazem. Dużą uwagę przyłożono do tego aby zredukować wysokość mostu tak, aby nie dominował on na horyzoncie Bostonu. Beton i stal, użyte do budowy Zakim Bridge, dobrze współgrają ze zurbanizowanym otoczeniem. Dzięki zainstalowanemu systemowi oświetlenia, w nocy most jest iluminowany w zmieniającej się kolorystyce.\nTak jak wspomniałem na początku, o estetyce postaram się już więcej nie pisać, wszystko ma swoje granice, a moja wena w tym temacie została już całkowicie wyczerpana. Na koniec zapraszam do obejrzenia dwóch krótkich filmików przedstawiających Bunker Hill Bridge w całej jego okazałości.\nZakim-Bunker Hill Bridge Marks 10 Years\nBehind The Scenes Of The Zakim-Bunker Hill Bridge\nJak napisał Janek, kończy cykl o estetyce - za włożony wkład należą mu się ogromne podziękowania i miejmy nadzieję, że już niedługo przeczytamy od niego coś nowego!:) Namawiam ciągle do dyskusji w komentarzach.\nWyniki szóstego etapu konkursu Bridge Builder Game


Nowi w Stali: Adrian Chełmiński – Oficjalna strona Klubu Stal Gorzów\nNowi w Stali: Adrian Chełmiński\nPseudonimy: Adek, Adi i Sławek\nData urodzenia: 12 lutego 1998\nMiasto rodzinne: Ciechanów\nUlubiony film: Seria „Iron Man”\nUlubiony serial: Spartakus\nUlubiona bajka: Król Lew\nUlubiona książka: Pan Mercedes\nSportowy wzór: Oskar Serpina, bo jest duchem drużyny, uczę się od niego. Ale bardzo fajny jest też Czarek Marciniak, z którym mieszkam, bardzo wyluzowany, można się od niego wiele nauczyć. (śmiech)\n– Jak byłem w okresie przedszkolnym i rodzice nie mieli co ze mną zrobić, bo pracowali, to zabierali mnie do swojej pracy, a tam sobie trenowałem z bratem i starszymi chłopakami. Spodobało mi się i tak mi zostało do teraz. Rodzice są oczywiście nauczycielami wychowania fizycznego.\n– Jest dużo walki, emocje do samego końca, szybkość, to jest to, co mi się podoba.\n– Najłatwiejszy jest rzut na bramkę. A najtrudniejsze to chyba wypracowanie sobie tej pozycji do rzutu.\n– Myślę, że skrzydełko. Zawsze chciałem grać na skrzydle i być wirtuozem (śmiech).\n– Myślę, że tak. Ogólnie według mnie gra w każdej drużynie jest jakiegoś rodzaju wyzwaniem. Nowi koledzy, nowe możliwości i oczywiście trener. Mamy duże aspiracje na ten sezon, za każdym razem zagrać jak najlepsze zawody, chcemy przyciągać kibiców na każde nasze spotkanie. Dodatkowo chcemy się cieszyć tym, co robimy, a to oznacza włożenie dużo wysiłku i zaangażowania – a to wyzwanie.\n– Tak. Robię to już bardzo długo i nie wyobrażam sobie, jakbym mógł bez tego żyć i jak miałbym zająć wolny czas, który pojawił by się w przypadku braku gry.\n– Niemożliwe! Ale… jeżeli jednak by się coś zdarzyło, to studiuję i w razie czego zawsze mogę zostać nauczycielem wychowania fizycznego lub trenerem. Chciałbym na pewno zostać przy sporcie.\n– Gram w gry. (śmiech). Lubię spędzać czas na różnych spacerach, oczywiście nie sam, tylko z dziewczyną – Patrycją. Prócz tego wolne chwile lubię spędzić przed komputerem. Ale bardzo rzadko!\n– Myślę, że takie, jak u większości zawodników, czyli zagrać w kadrze i z tą kadrą zdobyć medal na olimpiadzie. A klubowo oczywiście złoto Ligi Mistrzów.\n– Myślę, że dużo zdrowia i w przyszłości założenie fajnej, szczęśliwej rodzinki.\n– Patrzę w telefon, po czym idę do łazienki.\nJakieś szczególne rytuały przedmeczowe?\n– Nie lubię grać w czarnych skarpetach.\n– Nie mam nałogów.\n– Myślę, że byli to rodzice, ponieważ to oni przyszyli do mnie pasję do piłki ręcznej już od najmłodszych lat i wspierali mnie w tym przez cały czas.\n– Chyba tata. Bo na początku to on był moim trenerem i mimo że byłem młodszy, to zabierał mnie na treningi ze starszymi zawodnikami, co bardzo rozwinęło moje umiejętności. Później zostałem przejęty przez jego kolegę, któremu mnie polecił.\n– Myślę, że moim hobby, na które nie mam aż tak znowu dużo czasu, są gry komputerowe.\n– To, ze przyjechała do mnie moja dziewczyna.\nStal to również żużel – byłeś?\n– Tak, byłem, w niedzielę. Myślę, że będę chodził częściej, ponieważ to bardzo emocjonujący sport, walka trwa do ostatnich metrów, wszystko dzieje się szybko i jest bardzo nieprzewidywalny. Wszyscy dają z siebie wszystko, oddają serce na motocyklu. To jest coś, co bardzo lubię w sportowcach. Robią to z pasji i z sercem. Dlatego będę się pojawiał częściej i dopingował naszych chłopaków ze Stali.


Cytat z Dana Fussa - Puls Biznesu - pb.pl\nRynek obligacji wymknął się spod kontroli i nadchodzi czas rozliczenia.\nDan Fuss: Rynek obligacji wymknął się spod kontroli i nadchodzi czas rozliczenia.\nTo najbardziej wyprzedany rynek, jaki widziałem w moim życiu. Mówię klientom, na litość boską, nie pożyczajcie pieniędzy, by kupić obligacje — powiedział Dan Fuss z Loomis Sayles, amerykańskiego funduszu obligacji. Jego zdaniem, kończy się też czas niskich stóp procentowych na świecie, ponieważ banki centralne kupują obligacje.\nObligacje , Pieniądze , Rynek , Świat , Archiwum\nPuls Inwestora / Obligacje / Cytat z Dan'a Fuss'a


Droga Opatrzności Bożej - Sluzebniczki.pl\nDroga Opatrzności Bożej\nDroga konsekrowana służebniczki poniekąd wywodzi się z tajemnicy Opatrzności. Bł. Edmund żyjąc w Jej cieniu, ufając, że Pan Bóg czuwa, pragnął niejako przedłużenia dobroci Boga w ochronkach. W ten sposób obecność Boga czuwającego nad ludzką historią została wcielona w struktury małych wspólnot służebniczek, którym towarzyszy przeżywanie dobroci pochodzącej z wysoka\nŹródło duchowego pokoju\nBoża Opatrzność rozchyla głębie Boskiej miłości. Bóg stwarzając świat i osadzając w nim człowieka, jednocześnie obejmuje sobą wszystko, od rzeczy najmniejszych aż do wielkich wydarzeń świata i historii (KKK, 303). Ta świadomość pozwala spojrzeć na codzienność, jako rzeczywistość pełną dzieł Boga, jak i w pełni radości i nadziei, że mamy Ojca. A Ojciec wie, czego nam potrzeba (por. Łk 12, 29-30). Ufność w Opatrzność Bożą nie tylko rozwija postawy zawierzenia, ale staje się źródłem duchowego pokoju. W miejscu, gdzie inni przeżywają niepewność i lęki, konsekrowany winien odkrywać pokłady nadziei. Bóg bowiem z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru (Rz 8,28). Zanurzony w Bożej Opatrzności nie pyta dokąd go prowadzi Chrystus, ale troszczy się, by być blisko Niego. Jak bowiem mówi Pismo: Pan kieruje krokami człowieka, jakżeby człowiek pojął własną drogę? (Prz 20, 24).\nOwa opatrznościowa świadomość staje się rodzajem pamięci: człowiek pamięta, że Bóg o nim nie zapomina. I jednocześnie sam staje się pamięcią Boga – pamięta o Jego obecności. Ten, który przyodziewa lilie na polu (por. Mt 6,26-34), przyodziewa stworzenie łaską i zaprasza na ucztę, którą sam przygotował. Głębokie rozumienie Opatrzności prowadzi do wydobycia prawdy o zaproszeniu do współpracy. Człowiek może dokonywać w łasce Bożych dzieł, działać w ramach Jego woli. Najdobitniej ujawnia to konsekracja – uświęcenie drogi, gdzie wchodzi się stanowczo i konsekwentnie w zamysł Boga. Ów zamysł pochodzi z góry i rządzi się określonym pierwszeństwem spraw. Prawda o nieustannej Bożej dobroci przejawiającej się w Opatrzności, porządkuje nasze działanie zgodnie ze słowami Chrystusa: Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość (Mt 6, 33).\nPrzedłużać dobroć Boga\nDroga konsekrowana służebniczki poniekąd wywodzi się z tajemnicy Opatrzności. Bł. Edmund żyjąc w Jej cieniu, ufając, że Pan Bóg radzi zawsze o swojej wiernej czeladce , pragnął niejako przedłużenia dobroci Boga w ochronki. W ten sposób obecność Boga czuwającego nad ludzką historią została wcielona w struktury małych wspólnot, którym towarzyszy przeżywanie dobroci pochodzącej z wysoka. W świetle tej opatrznościowej Miłości z sercem pełnym ufności w Miłosierdzie Boże krzątać się zaczniemy, a nim zaczniemy, polecamy się najpokorniej modłom. Spoglądając na swe dzieło, zapisał słowa: Pan Bóg im cudownie błogosławi. Nieraz wyrażał swą wiarę praktyczną w Opatrzność: Kto wszystko porzuci i za Panem Jezusem idzie, ten nie zginie i na tem nie straci, bo owszem wszędzie będzie bezpieczny i wszystko posiądzie, służąc Temu, który jest Panem wszystkiego; tylko z głębi takiej ufności mogły paść słowa niekłamanej nadziei.\nZnamiennym pomysłem Bojanowskiego był prezent dla ochronki podrzeckiej. Zamówił u ks. Preibisza obraz Oka Opatrzności ze złoconemi promieniami na tle błękitnym, z napisem u spodu: Bóg wszystko widzi . Tablicę tę zawieszano na polecenie Założyciela nad drzwiami ochronek, który zdawał sobie sprawę, że może mieć to wielki wpływ na przebywających w domach . Sam bowiem nosił pamięć skutecznej boskiej opieki, gdy jego matka jako wotum za uratowanie jego życia w wieku czterech lat, ofiarowała srebrne Oko Opatrzności do gostyńskiego sanktuarium. Sformułował też zalecenie, by w każdy poniedziałek w ochronkach rozważano tajemnicę Opatrzności.\nPoznać Opatrzność Bożą\nPraktycznym wyrazem ufności w Opatrzność było przekonanie, że nasza instytucja wiejska z pobożnych ofiar ludu wiejskiego zaopatrzona została, a nie oglądała się na ofiary możnych. Jest to niezwykła intuicja małych środków, które tym bardziej potwierdzają obecność i troskę Pana Wszechrzeczy. Można by powiedzieć, że Opatrzność Bożą poznaje się zasadniczo w radości skutków ubóstwa. Prawda o tym, że Bóg w swej Opatrzności chroni człowieka, winna być źródłem wdzięczności. Przywołajmy istotną wypowiedź Założyciela:\nBo to zawsze ten sam Ojciec najdobrotliwszy, którego oko ciągle na nas spoczywa, którego mądrość nas strzeże, którego miłość nas prowadzi. My nigdy do skargi i zażalenia na Boga przyczyny nie mamy, do dziękowania zawsze i błogosławienia. Poznajemy Jego Opatrzność w miłości i dobroć w dobrym powo¬dzeniu, czemuż w złem onej poznać nie chcemy. Czemuż tak łat¬wo od dziękowania do szemrania przechodzimy, czemuż ufność i nadzieja rozpaczy tak łatwo ustępują\nDzięki zanurzeniu w tajemnicę Opatrzności można właściwie ustosunkować się do cierpienia i biedy ludzkiej. Biedę należy wspomóc. Rodzi się przecież wielkie współczucie wobec ofiar ludzkiej niesprawiedliwości, nienawiści czy chciwości. Ale z drugiej strony istnieje też świadomość, że Bóg wszystko czyni, by człowiek mógł osiągnąć zasadniczy cel, zbawienie. Wiedzie On ludzi różnymi drogami, czasem drastycznie odrywając ich od doczesności, od dóbr, które mogłyby tak zniewolić, że wypełniłyby cały horyzont spraw. Niekiedy funkcję tę spełnia cierpienie. Żywimy przekonanie, iż nic nie może przeszkodzić Bogu w dokonaniu Jego dzieł. Zaufanie w Miłość pozwala nam również przezwyciężać trudne sytuacje, które głęboko ranią, wymuszając poczucie krzywdy. Wzywa do solidarności, aby napotykani, którzy są mniej skuteczni, samotni, biedni mogli odnaleźć prawdę o miłości Boga.\nPrawdę o Opatrzności Edmund czerpie z głębi pobożnego serca. Był wzorem wielkiej modlitwy – potrafił nie tylko pokonywać wielkie odległości, by prawie codziennie uczestniczyć w Eucharystii , ale pogrążał się w niej głęboko. Jak wspomina oratorianin Antoni Brzeziński: jaśniała przed oczami naszemi dusza nieboszczyka promieniem gorącej modlitwy. Wielokrotnie pogrążał się w misterium Eucharystii, jak sam to określa: z podnioślejszym duchem wobec ciągle widomej tajemnicy ołtarza. W przedziwny sposób odnajdywał źródło i szczyt swego posłannictwa właśnie w Eucharystii. Bywało, że modlił się gorąco, ale nie słowami, nie myślą, tylko wyprężonym uczuciem całego serca i duszy. Co więcej, Bojanowski był przekonany, że ile razy Bóg wstąpi do serca ..., to w sercu stanie się jaśniej i smutek się rozwieje, a pociecha zaświeci i słabość ustąpi, a moc i ufność się wzmoże. Eucharystia jest dla niego czerpaniem siły do życia, do ofiarnej służby. Pod datą 23 lutego 1854 roku możemy przeczytać znamienny zapis prawdy wewnętrznej: Przekonałem się, jak to przyzwyczajenie do nawiedzania kościoła staje się potrzebą wewnę¬trzną i każde opuszczenie rodzi jakiś niesmak i stępia ochotę do wykonywania codziennych zatrudnień.\nNiezwykłą pointą życia stały się słowa Założyciela na łożu śmierci, usłyszane przez ks. Stanisława Gieburowskiego, proboszcza w Górce Duchownej. Na pytanie: Edmundzie, co ty tak zawsze ustami swymi poruszasz?, usłyszał odpowiedź: Ja modlitwę kończę, odrzekł, którą nie wiem, kiedy zacząłem. Można by się doszukać prawdy, iż kończy życie-modlitwę, modlitwę, która była życiem gorącym, złożonym w ofierze na ołtarzu Ojczyzn, tej doczesnej i tej, wiecznej. Założyciel pragnął, by życie było przeniknięte modlitwą jak miłością. Do siostry Marianny napisał:\nNiech wypełnianie obowiązków, jakie Bóg Wam zleca, praca, nauka, miłosierne uczynki, cierpliwość, miłość siostrzana i miłość ku dziatkom, i miłość ku cierpiącym bliźnim staną się jakoby ciągłą modlitwą i nabożeństwem, a będzie Wam dobrze i w tym doczesnym i w przyszłym życiu.\nW rzeczy samej, Bojanowski potwierdza dawną intuicję Kościoła, zawartą jeszcze w Regule pasterza św. Grzegorza Wielkiego: gdy miłosierdzie uniża się z miłością, aby zaspokoić choćby najmniejsze potrzeby bliźniego, wtedy właśnie wznosi się na najwyższe szczyty. A kiedy z największą dobrocią pochyla się nad najbardziej palącymi potrzebami, wówczas też z największą mocą wzlatuje ku górze, albo też w maksymie św. Wincentego a Pàulo: służąc ubogim, opuszcza Boga dla Boga. Miłosierdzie jednak spływa z góry. Służebniczki wpatrzone w miłosiernego Chrystusa (Konst art. 101), wprowadzają miłość służebną, świadcząc o miłości Boga do człowieka, zwłaszcza w czas niemiłosierny. Idea służenia zakorzeniona jest w królewskiej, a więc najwyższej rangą i godnością, funkcji Chrystusa. Dzięki służbie człowiek staje się istnieniem liturgicznym, żyjącym na chwałę Boga i ludzi, swymi rękami wyśpiewuje wieczysty hymn uwielbienia.\nNiezwykłym „kanałem” Boskiej miłości jest Matka naszego Zbawiciela. Boska Opatrzność wpisała obecność Maryi, jako Tej, która chroni stworzenie: nie tylko ludzi zagrożonych pokusami, słabością i grzechem, ale chroni również świat aniołów. Z jednej z modlitw Edmunda możemy wydobyć tę prawdę:\nCiebie to zarówno anielskie duchy w niebiesiech, jako i wszyscy żyjący na ziemi błogosławią pod Twoją garnąc się opiekę, a z nimi błogosławimy Ciebie i my grzesznicy, prosząc pokornie, abyś nas pod Swoją Miłościwą przyjąwszy obronę we wszelkich smutkach i przygodach naszych pocieszycielką okazać się nam raczyła.


Mateusz Kusznierewicz. Jestem abolutnie szczęśliwy\n« Edyta wraca!\nAnna Osa i Kuba Powiatowy. ... »\nMateusz Kusznierewicz, magazynier w podwarszawskiej hurtowni. Wszystko w jego życiu zaczęło się układać. Dzięki hojności szefa może już teraz za darmo dojeżdzać do pracy z odległej Małkini. Do tej pory pół pensji szło mu na bilet miesięczny. Rozstał się też z Marzeną i znalazł nową miłość życia. Nam pierwszym mówi o swoim szczęściu.\nMateuszu, jesteś jakiś taki promieniujący. Co się stało?\nWreszcie czuję się szczęśliwy. Szef hurotwni, gdzie robię zafundował mi bilet miesięczny na PKP. Do tej pory 3/4 mojej pensji szło mi na bilet. Ledwie starczało na chleb i kaszankę. Teraz też, dzięki oszczędnościom, mogę wreszcie kupić sobie czasem fajki, a nie sępić po ludziach.\nAle też stało się coś w twoim życiu uczuciowym?\nTak. Czuję się wreszcie szczęśliwy. Rozstałem się z moją żoną Marzeną. To były potwornie trudne chwile. Kochałem Marzenę, ale on mnie nie. Zdradzała mnie. Gdy ja wyjeżdzałem na całe dnie do Ząbek do pracy ona puszczała się z całą Małkinią. Spała z każdym, nawet z lokalnymi pijakami. Wracałem do domu i znajdywałem pod łóżkiem zużyte prezerwatywy. To było straszne. Musiałem się rozstać. Któregoś dnia, gdy Marzena leżała pijana i nieprzytomna, wyniosłem ją na podwórek i zmieniłem klucze do mieszkania. Dobijła się trzy dni, ale potem poszła. Przeżyłem to strasznie, ale potem przywykłem do bycia kawalerem. Myślałem, że będę nim przez jakiś czas, ale nowa miłość spadła na mnie nagle, jak z nieba. Teraz każda chwila jest piękna\nDla tych chwil warto żyć?\nDla chwil warto. Ale jeszcze dla czegoś innego.\nTo ona uskrzydla?\nCzy to poważny związek? Czy po tak trudnym związku z Marzeną jesteś już gotów na zdecydowany krok?\nTak. Dlatego zdecydowałem się o moim nowym związku powiedzieć 'Galantowi'. Nie chcę domysłów, spekulacji, polowań z aparatami, paparazzi, no tego całego zamieszania. Wolę to jasno powiedzieć mediom: tak, mój związek z Anką jest poważny i mamy zamiar się pobrać.\nJaki jest Twój nowy związek.\nTo jak życie marynarza. Wiesz ja codziennie, bez niedziel o 5 rano wychodzę z domu na pociąg. O 6 jestem w Ząbkach i biorę autobus do mojej hurtowni. Potem pracuję do 19 i dopiero wracam. W Małkini jestem z powrotem o 21. To już koniec dnia. Anka jest na bezrobociu i cały czas siedzi w domu. Widzimy się tylko wieczorem. Mimo to nasza miłość jest bardzo udana. Anka robi mi kolację i razem ją zjadamy. Nie mamy potem dużo czasu, ale jesteśmy szczęśliwi. Świat jest naprawdę piękny. Moja decyzja, żeby wyrzucić Marzenę okazała się trafna.\nJesteś urodzonym zwycięzcą?\nTak się trochę czuję. Nie muszę kupować biletu miesięcznego, mam kochającą narzeczoną ...\nczwartek, 23 lutego 2006, ele.gancki\nmoje gratulacje narzeczonej :)\nO Boże, jesteś:))))\nturlamy sie, turlamy, dawaj dalej!!! :D\nmoje zycie nabralo sensu...\nGość: , 61.153.201.*\nHe,he, fajna ta strona :))) nie zaglądam raczej w takie miejsca, ale tutaj, co śmi się widzi, będę częstym gościem. Tak trzymaj i proszę o więcej - a teraz zabieram się za archiwum, heh...


Przyjaźń, szacunek, radość, czyli Walentynki w Jedynce\nStrona główna / Wydarzenia / Przyjaźń, szacunek, radość, czyli Walentynki w Jedynce\nPrzyjaźń, szacunek, radość, czyli Walentynki w Jedynce\nOstatni dzień przed feriami w Szkole Podstawowej nr 1 w Łęczycy był wyjątkowo radosny. Zanim Jedyneczki rozeszły się do domów i udały na zasłużony odpoczynek świętowały Walentynki. Przyjaźń, szacunek, radość i śmiech panował w każdej klasie.\nWiększość uczniów podkreśliła powagę tego dnia przychodząc do szkoły w czerwonych bluzkach, sukienkach lub spodniach, z sercami małymi i dużymi na ubraniach lub „serdecznymi” napisami. Sale i korytarze zmieniły się nie do poznania i niemal w każdym kącie czyhał amorek, gołąbek lub serduszka. W takim „miłosnym” anturażu, zgodnie z tradycją, dzieci wymieniały się własnoręcznie wykonanymi kartkami.\nPomysłów na organizacje święta zakochanych było wiele. Nauczyciele stanęli na wysokości zadania i zadbali o rozrywkę. Nie zabrakło więc walentynkowych zabaw, muzyki, gier, zadań i niespodzianek oraz słodkości. Dzieci wspólnie spędziły czas w klasach bawiąc się i ucząc, rozmawiając i zacieśniając więzy przyjaźni. W klasie II a odbył się walentynkowy teatrzyk, II c – iście karnawałowy bal, a I a dodatkowo świętowano urodziny Leny. Z każdej sali dobiegały śmiechy i głosy pełne ekscytacji.\nUczniowie nie zapomnieli o walentynkach dedykowanych bliskim im osobom. Śliczne kartki z serduszkami i najlepszymi życzeniami wykonano z wielkim zapałem i radością. Z pewnością trafiły do właściwych adresatów.\nZ okazji dzisiejszego święta życzymy wszystkim dużo radości, czułości, a przede wszystkim morza serdeczności.


"Kroniki miecza" tom #1\nKroniki Miecza przedstawiają świat, który mi osobiście bardzo odpowiada. Umiejętne połączenie fantasy z techniką najczęściej owocuje intrygującą wizją świata. Broń biała, pojazdy mechaniczne, potwory i genetyka, stara medycyna i obrastające miasta - niczym bluszcz - kable. Piękna sprawa. Po tej krainie podróżuje dwóch braci, których celem jest restauracja Państwa Prawa i Porządku. Trzeba im przyznać, że cel nie byle jaki, dość potężne przedsięwzięcie, ale jednocześnie mają chłopaki potencjał. W pierwszym tomie poznajemy ich jako wojowników. Czy w przyszłych poznamy ich jako intelektualistów? Zaiste intrygujące pytanie. O nie, nie zrozumcie mnie źle - nie są głupi. Tylko, że wydaje się iż takie przedsięwzięcie wymaga zaplecza intelektualnego, a może się mylę? Wracając do bohaterów. Może jeden jest ociupinkę zbyt poważny, a drugi nieco bardziej niż ociupinkę zboczony, ale przecież tego wymaga dowcip. Zgodnie z konwencją w pierwszym tomiku fabułę wypiera akcja. Oczywiście jakieś strzępy odnajdziemy tu i tam, rozrzucone. Sherlockiem Holmesem być jednak nie trzeba, aby je poskładać. Dobra nasza. W każdym razie bracia podróżują sobie, aż tu nagłym przypadkiem trafia im się "dama w tarapatach". Ratują niewiastę i postanawiają, za godziwą zapłatą, eskortować ją do domu. Będzie to zadanie niebezpieczne i pełne przygód, więc po raz kolejny dobra nasza. Tak przedstawia się początek tej opowiastki.\nA później już tylko krew, flaki, błyski, śmierć i jedno "k***a" (tak właśnie zapisane w tej mandze od lat o-siem-nas-tu!). Przyznać trzeba, że od strony wizualnej babeczka (i przy okazji cała manga) prezentuje się nad wyraz okazale. Szczegółowo również. Walki zaś wyglądają efektownie i dynamicznie. Może czasem zbyt efektownie, ale przecież to normalka dla tego gatunku. Tutaj niewielkie zastrzeżenia. Pierwsze następujące - albo mi się zdaje tylko, albo panna uratowana przez bohaterów podróżuje w innej bluzce niż powinna (na początku miała kurteczkę, która uległa zniszczeniu i staniczek, a później ma coś zupełnie innego). Po drugie, bohaterowie kiedy biegną, są przedstawiani pod takim kątem, że wyglądają jakby latali (ale to pewnie zrzucić trzeba na karb stylu, który charakteryzuje rysownika). No i po trzecie, niezbyt podoba mi się krew i mgła w wykonaniu pana Oh Se-Kwona. Jakoś tak wzbudza we mnie mieszane, staczające się w stronę negatywnych odczucia.\nI to by było na tyle. Naprawdę. Chciałbym powiedzieć więcej, ale to jest manga, którą po prostu przyjemnie się czyta, a po skończeniu odkłada i zapomina. Przynajmniej ten tomik. Nie pamiętam już, czy gdzieś to usłyszałem, czy przeczytałem, ale chodziło o to, że komiks wykonany zgodnie z wymaganiami sztuki może być co najwyżej komiksem dopracowanym technicznie, ze spójną fabułą. Natomiast, aby mógł stać się czymś więcej potrzeba czegoś jeszcze - iskry, która rozpali czytelnika, wzbudzi w nim zachwyt, zacznie żonglować jego umysłem. Na razie nic z tych rzeczy. Ot, manga do bezmyślnego poczytania. Może iskierka nadleci wraz z kolejnym tomem....\nRysunek: Oh Se-Kwon\nTytuł oryginalny: Record of the Warrior\nWydawca oryginalny: Daiwon C.I. Inc.


W co aktualnie gracie? - Strona 61 - Gospoda RM Archive\nDzisiaj jest 26 wrz 2018, 07:04\nPostautor: Gedharm » 24 maja 2015, 00:59\nGram w Wieśka trójkę na średniowysokich detalach, na ~45 klatkach. Zacna gierka, nie powiem :P\nPostautor: Athanor » 24 maja 2015, 07:35\nJa ogrywam za namową Kryzza Last Scenario, świetnie się gra, chociaż mapki meh, no ale gra z 2007, nie mogę narzekać.\nW między czasie mucę Heroes of The Storm i Binding of Isaac: Rebirth.\nPostautor: Adrapnikram » 24 maja 2015, 10:31\nJa gram w to cudeńko na europejskim serwerze. Chodzi o to aby być większą kulką zjadając mniejsze.\nSęk w tym, że im jesteśmy więksi tym wolniejsi. Z pomocą przychodzi nam jednak spacja która nas\npodziela na 2 równe części i jedną z nich wystrzeliwuje przed siebie. Cholernie wciąga.\nJakby ktoś kiedyś spotkał typa o nicku "You Look Tasty" to właśnie ja\nPostautor: ADI » 24 maja 2015, 10:58\nW szkole też w to gramy, całą klasą :D\nJak znajdziesz użytkowników (mnie - ADI) z dopiskiem "[3TI] to wiedz że to my XD Hahah\nLast Scenario? Dobra gra, grałem kiedyś, ale dobrze ją zapamiętałem.\nPostautor: Yotta » 24 maja 2015, 12:06\nPrzeszedłem Wiedźmina 2, a teraz popykuję w The World Ends With You [NDS]. Gra bardzo przypadła mi do gustu, a szczególnie system walki. Po raz kolejny nie zawiodłem się na Square Enix.\nPostautor: Rave » 24 maja 2015, 13:27\nOstatnio odświeżam sobie Kerbale. Przyznam, że mocno poprawili sterowanie w stosunku do tego co było gdy ostatnio grałem (wrzesień 2014).\nPostautor: Ozzaku » 30 wrz 2015, 11:06\nOstatnio wróciłem do Metina, i resztki wolnego czasu spędzam w nim. Pochwalę się moimi mężczyznami.\nSura - max lvl postki, max lvl zbroi (perf pvp), max lvl miecza (perf pvp, + pierwsza sura na serwie z takim wysokim lvl miecza).\nNinja - perf pvp zbroja 250, perf pvp łuk 240.\nWojo - to tylko drop na wyższym lvl.\nPostautor: Klonoa » 04 paź 2015, 11:15\nCo mi tam, odswieze delikatnie temat.\nOstatnio gram regularnie w Trove. Jeżeli nikt nie slyszal o tej grze to wlasciwie mogę to nazwac polaczeniem Minecraft z Cube World's bedacych MMORPG-- to znaczy masz klasy postaci do wyboru/kupienia, masz portale do generowanych map od takiego do takiego poziomu. Możesz zbierac klocki i potem ewentualnie przerabiac je na inne barwy. Od swiatow na 10poziom możesz zbierac receptury na tworzenie elementow ozdobnych jak np. pochodnia, fotel, monitor etc.\nNa drugim miejscu równo stoi Counter Strike:Global Defensive i Darkest Dungeon :)\nJak kto ciekawy dla CS'a to jestem Final Boss Veigar i mam taki sam avatar jak tutaj.\nPostautor: Preki » 05 sty 2016, 15:07\nPo kolejnym maratonie Metal Gearów oraz w świetle ostatnich wydarzeń związanych z Konami oraz Hideo Kojimą sięgnąłem po dwa nieco mniej znane tytuły tego genialnego twórcy: Snatcher oraz Policenauts. Nie są to do końca gry w tego słowa pełnym znaczeniu, bliżej im do typowych visual novels jak do gier przygodowych, ale pod względem fabuły, jak na Kojimę przystało, wbijają w fotel, polecam bo warto.\nPierwszy tytuł czerpie garściami z Blade Runnera, choć mimo wszystko ma też coś do dodania od siebie. Po ogromnej katastrofie z udziałem tajnej rosyjskiej broni biologicznej - wirusa Lucifer-Alpha - ginie połowa populacji ludzi. Jakby było tego mało, 50 lat później, w czasie akcji gry w japońskim Neo Kobe pojawiają się tytułowe Snatchery - roboty, które eliminują ludzi oraz podszywają się pod nich, tym samym zajmując miejsce swoich ofiar w społeczeństwie. Głównym bohaterem opowieści jest świeżo upieczony detektyw z agencji JUNKER - Gillian Seed, który tropi Snatchery i próbuje także przypomnieć swoją przeszłość. Platforma: Sega CD.\nDruga gra to na dobrą sprawę Zabójcza Broń przeniesiona w kosmos (protagonista wygląda jak Mel Gibson, z niebieskimi włosami). W nieodległej przyszłości ludzkość ukończyła budowę kolonii kosmicznej pod nazwą Beyond Coast. Dla zapewnienia bezpieczeństwa wyselekcjonowano najlepszych policjantów z Ziemi i wyszkolono jako tytułowych "Policjonautuów". Jednemu z nich jednak przydarza się wypadek, wskutek którego dryfował w orbicie planety zahibernowany na 25 lat. Po tym, jak został wyratowany zaczął prowadzić prywatne biuro detektywistyczne w Los Angeles, jednak pewnego dnia zostaje zmuszony by ponownie odwiedzić Beyond Coast i dokonać śledztwa na własną rękę. W przeciwieństwie do Snatchera, ta gra oficjalnie nie ukazała się w języku angielskim, oficjalnym powodem miały być trudności z synchronizacją dźwięku w animowanych scenkach, jednak tak naprawdę gra zawiera dużo treści dla dorosłych, wobec czego musiałaby mieć niemal gruntownie przepisaną fabułę albo oznaczenie "M" według ESRB. Na internecie jest dostępny patch z angielskimi napisami, jednak audio zostaje japońskie. Platforma: PSX (podczas emulacji wybrać japoński BIOS, inaczej gra będzie się wieszać!).\nA teraz, jak czas pozwoli, spróbuję inny tytuł na Segę CD - Lunar: The Silver Star. Klasyczny jRPG z tamtych czasów, lecz wyróżniający się animowanymi przerywnikami oraz voice actingiem.\nPostautor: GameBoy » 06 sty 2016, 12:34\nPrzechodzę po raz kolejny Final Fantasy IX (Squeenix zapowiedział parę dni temu wersję PCtową, która nie wygląda jak gówno (niedawny port FF VI) <3 ) i znów jaram się jak dziecko.\nPostaram się teraz w końcu nauczyć drużynę wszystkich umiejętności, pozabijać opcjonalnych bossów, zdobyć wszystkie karty, skarby Chocobo etc.\nSzkoda, że po FF IX seria stawała się tylko coraz gorsza, ale z drugiej strony ciężko przebić dzieło doskonałe. <3\nPostautor: Rave » 09 sty 2016, 00:14\nJa ostatnio gram w Champions Online (MMO gdzie jesteś superherosem). Od tych samych gości co kiedyś zrobili City of Heroes (choć wydawca inny), więc jest fajnie. Ale głównie to robię swoją grę.\nPostautor: Kryzz333 » 09 sty 2016, 00:19\n+ dat feel kiedy wszelkie znaki na niebie i na ziemi mówią, że Wiedźmin 3 pójdzie ci z 20 fps na najniższych ustawieniach...\nPijąc do mojego własnego cytatu sprzed miesięcy.\nWiedźmin 3 jakimś cudem działa mi na wysokich detalach. Gra jest świetna, jedyne co mi się nie podoba to skalowanie trudności - zboczenie na kilkaset metrów z sugerowanej strefy prowadzi do magicznego miejsca gdzie wilki nagle stają się śmiertlenym zagrożeniem.\nObecnie poza RMem gram głównie w niego.\nPostautor: Noruj » 09 sty 2016, 01:23\nGameBoy pisze: Przechodzę po raz kolejny Final Fantasy IX (Squeenix zapowiedział parę dni temu wersję PCtową, która nie wygląda jak gówno (niedawny port FF VI) <3 ) i znów jaram się jak dziecko.\nNiedawno przechodziłem :P\nFF IX jest świetne, chociaż chciałbym strasznie zagrać w FF10 - słyszałem, że jest takie se, ale też słyszałem, że FF7 niszczy kosmos, wiec nie ufam opinii zazwyczaj. Pożyczy ktoś PS2 z grą? :3\nGram w Fire Emblem - a właściwie to męczę, bo gra jest dość łatwa, ale można zginąć w głupi sposób od bossa i 30 minut od nowa ; / Ale świetna tak czy siak. Grałem ostatnio w gry z serii Harry Potter na GBA - część 4 i 5. Byle crapiszcz z RMA bije to na głowę. Gram też trochę w Heroes 3, było w CD-A, to sobie odświeżam, a co. Gram też w 2 pozycje z serii Harvest Moon dla twórczego podkręcania się :)\nA i Disside na PSP przeszedłem, bardzo spoko.\nPostautor: GameBoy » 09 sty 2016, 10:48\nchociaż chciałbym strasznie zagrać w FF10\nFF10 ma parę fajnych pomysłów w fabule, ale giną one pod brakiem ciekawych postaci i klimatem, w którym znów większą rolę odgrywają maszyny, zamiast pięknych latających galeonów z FF9 mamy futurystyczne statki, a w walce możesz używać granatów. :x\nSystem rozwoju postaci jest nawet niezły, ale w drużynie chyba tylko 3 osoby maksymalnie można mieć, przez co walki na tym cierpią.\nNajbardziej boli mnie jednak liniowość. Oczywiście FF9 też jest liniowy, ale już od prawie samego początku masz kilka opcjonalnych lokacji, które można odwiedzić, albo wracasz do niektórych po wcześniej niedostępne przedmioty etc. FF10 pod tym względem przypomina bardziej jakieś Call of Duty. Idziesz do przodu i rzadko kiedy możesz się wrócić. Nie ma zbytnio tego uczucia wędrówki i przygody z FF9.\nAle z góry zaznaczam, że grałem w FF10 ponad 6 lat temu, więc mogłem coś pomylić.\nPostautor: Fear » 07 maja 2016, 01:03\nPrzeszedłem już wiedźmina 3, jeszcze bez dodatków, które są ponoć lepsze, niż podstawka (czekam na wyjście drugiego dodatku i kupno dwóch), a teraz pykam w Dark Souls 3. Polecam, nawet jak ktoś nie był fanem poprzednich części, bo wydaje się bardziej przyjazna dla nowych graczy (troszkę łatwiejsza) względem DS2, którego też przeszedłem łącznie z 3 dlc w pakiecie na ps4.


PETER PREVC: KAŻDY SUKCES MA SWOJĄ CHWILĘ | SkokiPolska.pl\nPeter Prevc okazał się najlepszy w finałowym konkursie Pucharu Świata w Planicy. Słoweniec dzięki świetnej postawie awansował na drugą pozycję w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Po zawodach nie krył swojego zadowolenia oraz wdzięczności dla wspaniałej publiczności.\nMożna śmiało powiedzieć, iż był to najlepszy sezon w wykonaniu słoweńskiego sportowca. Medale Igrzysk Olimpijskich, Mała Kryształowa Kula za loty narciarskie i zwycięstwo przed własną publicznością, to tylko niektóre z osiągnięć rokującego nadzieje na przyszłość skoczka.\nDwa bardzo dalekie skoki pozwoliły Peterowi wyprzedzić Severina Freunda oraz Andersa Bardala. Nie obyło się jednak bez kilku błędów w jego skokach, mimo wszystko reprezentant gospodarzy jest zadowolony ze swojej postawy w ostatnim konkursie sezonu 2013/2014.\nW tym roku było wiele szczęśliwych momentów. Każdy sukces ma swoją chwilę. Warunki były dzisiaj sprawiedliwe dla wszystkich zawodników. Jestem bardzo szczęśliwy, że ostatni skok udał mi się aż tak dobrze. Podziękowania należą się także kibicom, którzy byli dzisiaj na skoczni, mimo ulewnego deszczu. Jest to zdecydowanie jeden z najlepszych dni w moim życiu. Wygrać na własnym terenie, to czysta przyjemność. Szkoda Roberta Kranjca, który nie przebrnął kwalifikacji – komentuje Prevc.\nZ takiej postawy zadowolony był również trener kadry Goran Janus, który komplementował swojego podopiecznego: Zawody były bardzo trudne. Należy podziękować pracownikom oraz sędziom za ich ciężką pracę. Po pierwszej serii różnice były naprawdę niewielkie. W serii finałowej Peter uzyskał 142m, co jest nowym rekordem obiektu – taki sukces na koniec sezonu może odnieść jedynie mistrz.\nŹródło: informacja własna/sloski.si\nTagi:2014, finał Planica, Goran Janus, Peter Prevc, Słowenia\nPoprzedni wpisPŚ PLANICA: ZWYCIĘSTWO PREVCA Z REKORDEM SKOCZNI, STOCH Z KRYSZTAŁOWĄ KULĄ\nNastępny wpisPETER PREVC ZDOMINOWAŁ MISTRZOSTWA SŁOWENII w PLANICY


LBnP 29 Taniec uczuć - opowiadanie - Opowi.pl\nLBnP 29 Taniec uczuć\nJestem w szpitalu, jak co dzień. Moja ukochana Zuzanna jest sparaliżowana od pasa w dół. W dodatku choruje na nieznaną chorobę. Lekarze nie mogą na to nic poradzić, dlatego coraz bardziej słabnie, aż w końcu zgaśnie. Świadomość tego była przerażająca. Rozpacz nie dawała mi spokoju. Dlaczego? Dlaczego ona musi odejść tak wcześnie? Próbowałem znaleźć odpowiedź na to pytanie, lecz bezskutecznie. Mimo wszystko starałem się maskować swoje cierpienie, strach. Chciałem być silny, dla niej. Zuzanna wiedziała, że to tylko pozory, lecz starała się podtrzymać mnie na duchu. Pomóc mi. Zawsze była taka pogodna, uśmiechnięta. To dodawało mi siły, sprawiało, że jeszcze się nie rozsypałem.\nNajgorsze w tym wszystkim było to, iż na jutro mieliśmy przygotowaną ceremonię ślubną. Zdawaliśmy sobie sprawę, że prawdopodobnie będzie to niemożliwe do zrealizowania, ze względu na stan mojej kochanej Zuzi. Poprosiła mnie jednak, aby ceremonia się odbyła. Co miałem zrobić? Zgodziłem się. Wszystko odbędzie się zgodnie z planem.\nSiedziałem przy łóżku i trzymałem jej dłoń. Spała, prawdopodobnie zmęczyła się rozmową o ślubie. Patrzyłem na niegdyś piękną twarz, teraz wyniszczoną chorobą. Dla mnie jednak nadal była najpiękniejsza. Nie mogłem znieść faktu, że byłem bezsilny wobec jej losu. Nie mogłem nic zrobić. Czułem się strasznie. Ból, cierpienie i rozpacz. Wszystkie te emocje powodowały, iż ogromna gula podchodziła mi do gardła. Bałem się, że zwymiotuję, albo zemdleję. Nic takiego się nie stało, gdyż z rozmyślań wyrwała mnie Zuzanna. Obudziła się.\n- Kochanie - powiedziała słabym głosem.\n- Tak, skarbie? - spytałem czule.\n- Przepraszam cię za wszystko. Za to, że jestem sparaliżowana i chora, za to, iż nie będę na naszym jutrzejszym ślubie. Niestety, ale brakuje mi sił. Tak bardzo chciałabym przypieczętować nasz związek i zatańczyć z tobą nasz weselny taniec, jednak po prostu nie mogę - powiedziała i zakasłała z wysiłku, a w jej szmaragdowozielonych oczach pojawiły się łzy.\n- Proszę cię, nawet tak nie mów - zaprotestowałem. - Nie masz za co przepraszać. To nie twoja wina. To ja, ja powinienem cię przepraszać i błagać na kolanach o przebaczenie za to, że jestem taki słaby, beznadziejny i nie potrafię ci pomóc. Powinienem być dla ciebie oparciem, podporą w tych trudnych chwilach. Zamiast tego, to ty musisz wspierać mnie. Przepraszam cię, tak bardzo przepraszam - powiedziałem, ale głos mi się załamał. - Pamiętaj - powiedziałem po chwili. - Dla mnie jesteś moją żoną, teraz i na zawsze - rzekłem, wstałem i pogłaskałem ją po twarzy, jednocześnie całując w czoło.\n- Dziękuję, ty za to pozostaniesz na zawsze moim ukochanym mężem - wyszeptała.\nW tym momencie miarowe pikanie na aparaturze zastąpił jednostajny dźwięk.\nWidziałam mojego męża rozpaczającego i wylewającego łzy nad martwym już ciałem, gdy moja dusza je opuszczała. Chciałam coś zrobić, ukrócić jego cierpienie, lecz nie byłam w stanie.\nChwilę potem poczułam się tak, jakby moja świadomość została wyłączona. Nie wiem, ile to trwało, ale miałam wrażenie jakby całe wieki.\nNagle na powrót została uruchomiona. Wyglądało to tak, jakby ktoś robił reset komputera. Naprawdę dziwne uczucie.\nOtworzyłam oczy. Nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. Stałam pośród chmur. Miałam na sobie białą szatę. Zdziwiło mnie, że byłam boso. Przede sobą widziałam schody ciągnące się, aż do dziwnego świetlistego miejsca na ich szczycie. Obok zauważyłam znak z napisem "Podążać schodami". Pomyślałam sobie, iż to dziwne, że ktoś umieścił tu znak. Przecież i tak nie było innego wyjścia, jak iść tymi schodami. Ruszyłam w drogę.\nNie wiem, ile trwała wspinaczka, gdyż o dziwo nie potrafiłam rozeznać się w czasie. Co to za dziwne miejsce - pomyślałam. Same schody wyglądały, jakby były stworzone z białego marmuru. Nie czułam jednak żadnego zimna pod stopami. Muszę przyznać, że była to solidna robota.\nW końcu dotarłam na sam szczyt. Stała tam olbrzymia brama, najprawdopodobniej ze złota. Za nią rozciągało się to światło, które widziałam już u podnóża schodów. Obok bramy stał jakiś mężczyzna. Może on mi wytłumaczy co to za miejsce - zastanawiałam się.\nPostanowiłam do niego podejść. Gdy się zbliżałam, rzekł:\n- Witaj, Zuzanno.\n- Czekaj, skąd znasz moje imię? - spytałam zdziwiona.\n- Znam je, ponieważ jestem aniołem. Strażnikiem bramy do Nieba.\n- Strażnikiem bramy do Nieba? - powtórzyłam głupio. - O czym ty mówisz?\n- Mówię prawdę. Umarłaś i trafiłaś do Nieba - powiedział anioł.\n- Naprawdę? - nadal nie dowierzałam.\n- Tak. Byłaś dobrym człowiekiem, dlatego zasłużyłaś, aby tu trafić.\n- Dziękuję - powiedziałam niepewnie, w końcu nie sądziłam, że trafię do Nieba. Za co? Przecież byłam po prostu sobą, nikim wyjątkowym.\nAnioł, widząc moją zamyśloną twarz, rzekł:\n- Każdy, kto trafi do Nieba, ma prawo do jednego życzenia. Może życzyć sobie wszystkiego poza stałym ponownym powrotem do życia, oczywiście.\nNie mogłam uwierzyć w to, co powiedział. Miałam taką możliwość? Takie wspaniałe prawo?\n- Naprawdę? Naprawdę mogę sobie czegoś zażyczyć? - spytałam niemal krzycząc ze szczęścia.\n- Tak - odparł po prostu anioł.\nNie zastanawiałam się długo. Wiedziałam, czego chcę.\n- W takim razie proszę o...\nPo śmierci mojej ukochanej Zuzi byłem załamany. Myślałem, że oszaleję z rozpaczy. Chciałem wylewać łzy nad jej stratą, jednak nie miałem na to czasu. Musiałem spełnić jej ostatnią wolę, czyli mimo wszystko sprawić, aby ceremonia ślubna się odbyła.\nByło już praktycznie po wszystkim. Po uroczystości w kościele. Teraz wszyscy byli na sali i mimo okoliczności bawili się i świętowali. Tego chciała moja żona. Dziękuję im wszystkim za to, że uszanowali jej prośbę. Ja jednak nie mogłem już wytrzymać. Kotłowały się we mnie wszystkie emocje. Radość z powodu tego, iż dotrzymałem obietnicy, smutek, rozpacz i cierpienie, gdyż w końcu straciłem kobietę mojego życia, a nie miałem jeszcze nawet chwili na żałobę, na danie upustu tym wszystkim uczuciom. Myślałem, że eksploduję od środka, dlatego też wyszedłem z sali, chcąc zaczerpnąć świeżego powietrza. Była piękna, letnia noc. Ciepła, ale nie parna, więc powietrze naprawdę było wspaniałe.\nWtedy ją ujrzałem. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom. Była przepiękna, ubrana w białą aksamitną suknię ślubną. Miała długie lśniące złociste włosy. Jej twarz nie była zniszczona, lecz wyglądała tak, jak przed chorobą. Odjęło mi mowę. Patrzyłem na nią wielkimi oczami, nie dowierzając.\n- Zuzanno, przecież, przec... ty umarłaś - wydukałem łamiącym się głosem.\nPodeszła do mnie, jej suknia sunęła elegancko po ziemi.\nChwyciła moje dłonie.\n- Tak. Trafiłam do Nieba, gdzie anioł powiedział mi, że mam prawo do jednego życzenia. Dlatego tutaj jestem - powiedziała i przytuliła mnie.\n- Naprawdę? Czego sobie życzyłaś, kochana? - spytałem już pewniej. Wiedziałem, że to naprawdę ona. W końcu potrafiłem rozpoznać własną żonę.\n- Chciałam spędzić z tobą jeszcze jeden dzień. Dzień naszego ślubu. Chciałam usłyszeć od ciebie jeszcze raz, że mnie kochasz i zatańczyć na własnym weselu - powiedziała i uśmiechnęła się.\nNie wiedziałem co zrobić. Z jednej strony byłem naprawdę szczęśliwy z powodu tego, iż mogę ją zobaczyć. Cieszyło mnie to, że trafiła do Nieba. Z drugiej jednak czułem dojmujący smutek i rozpacz, że jednak umarła i zostanie ze mną jeszcze tylko jeden dzień, a potem odejdzie w niebiosa. Wszystko to dosłownie kotłowało się w mojej głowie. Mimo wszystko dostaliśmy taką szansę. Nie mogłem tego zaprzepaścić jakimiś wątpliwościami. Chciałem, aby zapamiętała ten dzień, więc rzekłem:\n- Rozumiem. W takim razie również spełnię twe życzenie.\nUkłoniłem się szarmancko i wyciągnąłem przed siebie prawą dłoń.\n- Mogę prosić? - spytałem i uśmiechnąłem się.\nPrzyjęła moją dłoń.\nJak na zawołanie z sali zaczęła grać muzyka, która była doskonale słyszalna na zewnątrz. Przy tym akompaniamencie ruszyliśmy w tan. To był naprawdę taniec przy magicznej scenerii. Po pierwszych krokach do melodii granej przez orkiestrę dołączył świerszcze ze swoją nocną pieśnią. Księżyc wespół z gwiazdami świecił tak, jakby chciał rozświetlić nam parkiet. Nie pozostało nam nic innego jak tańczyć i podziwiać przepiękną aranżację stworzoną przez samą naturę.\nSuknia Zuzanny przy każdym obrocie wirowała wyglądając przy tym jak pięknie zakwitły kwiat, a światło gwiazd sprawiało, iż była jakby posypana srebrem. Tańczyliśmy ile tchu, obrót za obrotem, układ za układem. Moja ukochana co prawda nie potrafiła tańczyć, lecz dzięki mojemu prowadzeniu radziła sobie świetnie.\nWyglądało to tak, jakbym tańczył z najprawdziwszym aniołem. Mogliśmy wyglądać na najszczęśliwszych ludzi na świecie.\nByły to jednak pozory. Podczas tańca nasze twarze wyrażały radość, lecz w oczach można było ujrzeć nasze cierpienie. Widziałem to ja, jak i Zuzanna. Wiedzieliśmy co tak naprawdę nam w duszach gra. Co prawda byliśmy szczęśliwi, mogąc spędzić ze sobą ten dzień, jednak zdawaliśmy sobie sprawę z upływającego czasu i czekającej nas długiej rozłąki. Wszystko było jeszcze zbyt świeże, aby tak łatwo się z tym pogodzić.\nDlatego, nie tylko my tańcowaliśmy. W naszych sercach tańczyły również szczęście i rozpacz. Ramię w ramię wirowały ze sobą, powodując ból.\nMimo wszystko był to słodki ból.\nBowiem te roztańczone emocje i uczucia nie były niczym innym, jak po prostu miłością.\nNastępne części: LBnP 30 Ci którzy nie widzą patrząc\nLiterkowa Bitwa na Prozę 2 miesiące temu\nBrawo! Witamy pierwsze opowiadanie w Bitwie. Jeszcze proszę wrzucić link na Forum:\nMoże takie głupie pytanie, ale jak to zrobić? W sensie, który link do opowiadania wrzucić?\nShogun swojego opowiadania: skopiuj http://www.opowi.pl/lbnp-29-taniec-uczuc-a58060/ i wklej w podany link na forum.\npasja dziękuję za pomoc. Teraz już będę wiedzieć na przyszłość :).\nDuża = dusza\nPodnóża schodów- może się mylę ale czy to się odmienia?\nDobra... spłakałam się jak głupia. 5 ode mnie. Idę chlipać dalej.\nDziękuję za wskazanie literówki. Zaraz poprawię.\nCóż, szczerze nie mam pojęcia czy to się odmienia. Napisałem tak, aby pasowało w zdaniu :D.\nToż ja do takiego stanu cię doprowadziłem Kocwiaczku? Nie spodziewałbym się tego, ale poniekąd chciałem, aby historia była wzruszająca. Przyjmę to więc jako dobry znak :).\nShogun szok prawda? :) już jest lepiej, ale dałeś radę trafić w mój czuły punkt. Powodzenia w bitwie:)\nKocwiaczek prawda, szok. Całe szczęście, że jest lepiej. Nie chciałbym, abyś była zbyt długo zapłakana.\nDziękuję za wsparcie w bitwie ;).\nShogunie→Mnie się bardzo podoba. Jest takie jakby baśniowe, a jednocześnie takie ludzkie.\nFaktycznie→radość i rozpacz. Dobrze opisane i ta sekwencja za schodami też. Mogła już normalnie iść. Nawet się wpinać.\nI zatańczyć. I to zagubienie w ''czasie''. Jej już nie dotyczył. Przestała przemijać.\nSzkoda, że nie wszystko w czasie→teraźniejszym opisałeś. No ale...\nMógłbyś też podzielić na akapity, w miejscach cofniętych. To jeno sugestia→Pozdrawiam:)→5.\nTwoje opowiadania wywołują ogromne emocje. Zmuszają także refleksji.\nTutaj mam cierpiącego bohatera, któremu ostatni raz Los zsyła ukochaną w objęcia.\nPisz, bo dobrze Ci to wychodzi. :)\nBardzo dziękuję. Cieszę się, gdyż taki był mój zamysł.\nPiszę, piszę i nie zamierzam przestawać :).\nChciałem - chyba powinno być chciałam\nSzalenie emocjonalne opowiadanie, wzruszające i piękne. Pozdrowienia!\nDziękuję za miłe słowa i wskazanie literówki.\n„choruję na nieznaną chorobę”\n„Bowiem, te roztańczone emocję i uczucia,:\nPotęga miłości. Szkoda, że w większości przypadków ukazuje cały swój majestat, ogrom i spiżową wręcz trwałość dopiero w towarzystwie śmierci. Jakby sama czasem nie wystarczała i musiała prosić starszą siostrę o wsparcie. Kochać pomnik czy wspomnienie jest łatwiej niż żywą osobę.\nDziękuję za czujne oko i wyłapanie niedociągnięć. Dokładnie, dlaczego tak jest? Nikt nie wie. Może miłość to coś, co pomimo upływu wieków nie zostało jeszcze do końca zrozumiane przez człowieka, dlatego też ma mniejszą moc i prosi o wsparcie? Kto wie.\n"Kochać pomnik czy wspomnienie jest łatwiej niż żywą osobę." - doskonałe podsumowanie.\nShogun Bo śmierć jest wieczna, miłość jest ograniczona życiem ;) A czasami pożądaniem. Albo snem - w krainie snu nie ma miłości ("Sandman" się kłania)\nBajkopisarz i to może być odpowiedź na to pytanie. Pozostaje jednak jeszcze jedna kwestia. Czy to się kiedyś zmieni, i czy w ogóle może się zmienić? Czy miłość dorówna śmierci w długowieczności? Chciałbym aby odpowiedź była twierdząca.\nShogun - Używanie kwantyfikatora "nigdy" nie jest najlepszym pomysłem, więc odpowiem tylko, że pozostaje to daleko poza granicami mojej wyobraźni.\nBajkopisarz cóż, mojej również. Idąc tym tokiem myślenia, nie używanie słowa "nigdy" sprawia, iż jest nadzieja. Podoba mi się ta odrobina optymizmu :).\ndroga_we_mgle 2 miesiące temu\n,,Jestem w szpitalu[,] jak co dzień".\n,,- Witaj[,] Zuzanno."\n,,Była piękna[,] letnia noc".\n,,Jej twarz nie była zniszczona, lecz wyglądała tak[,] jak przed chorobą".\n,,Czego sobie życzyłaś[,] kochana?" - Takie tam, brakujące przecinki.\n,,Suknia Zuzanny przy każdym obrocie wirowała wyglądając przy tym, jak pięknie zakwitły kwiat"\n,,układ, za układem" - A tu są zbędne.\n,,Tak. Byłaś dobrym człowiekiem, dlatego zasłużyłaś, aby tu trafić". - Na początku wypowiedzi zgubił się myślnik.\n,,w jej szmaragdowo zielonych oczach pojawiły się łzy". - szmaragdowozielonych\n,,Natomiast, to ty musisz wspierać mnie". - ,,Natomiast, to" brzmi trochę nienaturalnie. Może ,,Zamiast tego" albo jakieś inne wyrażenie?\n,,Zdziwiło mnie, że byłam boso. Przede mną były schody" - 2 razy ,,być" dość blisko siebie\n,,nie miałem nawet jeszcze chwili na żałobę" - ,,jeszcze nawet"?\n,,wydukałem z siebie łamiącym głosem". - ,,wydukałem łamiącym się głosem"\nOpowiadanie miało być wzruszające, i jest, ale momentami - w moim odczuciu - aż za bardzo. Jestem dość wyczulona na tym punkcie (i dlatego zazwyczaj unikam historii miłosnych). Żeby nie być gołosłowną, parę przykładów, przy których miałam wrażenie przesytu:\n,, - Ty... Ty jesteś całym moim światem, bratnią duszą, aniołem, który przypadkiem zabłąkał się na Ziemię i nie wiedzieć czemu, wybrał mnie na swojego towarzysza życia." - Za ,,słodko". Za dużo tego.\n,,Moje światło, jedyne światło we wszechogarniającej ciemności życia zgasło bezpowrotnie". - Nie wiem, jak inni, ale z dotychczasowej lektury zdążyłam się już połapać, że jest dla niego najważniejsza, nie trzeba tego aż tak akcentować.\n,,Widziałam mojego męża rozpaczającego i wylewającego strumienie łez nad moim martwym ciałem, gdy moja dusza je opuszczała". - ,,moim" i ,,moja" blisko siebie, ,,strumienie łez" - ta metafora też przesadzona.\nBohater jak na kogoś przytłoczonego i zrozpaczonego bardzo poetycko się wyraża. Uczucia bardziej opisane, niż pokazane, jakby miejscami sam się od nich dystansował, opowiadał je, a nie przeżywał.\nOgólnie godna podziwu szybkość wstawienia opowiadania do Bitwy, ale mam wrażenie, że tekst na niej ucierpiał. Sporo z powyższych pewnie dałoby się zauważyć, gdyby parę dni odleżał.\nMoże ja czegoś nie wiem, ale jak ceremonia ślubna mogła się odbyć, jeśli panna młoda nie żyje? Chyba, że ta ,,uroczystość w kościele" to pogrzeb...\n,,Po pierwszych krokach do melodii granej przez orkiestrę dołączył świerszcze ze swoją nocną pieśnią. Księżyc wespół z gwiazdami świecił tak, jakby chciał rozświetlić nam parkiet. Nie pozostało nam nic innego jak tańczyć i podziwiać przepiękną aranżację stworzoną przez samą naturę". - dołączyły. A to bardzo ładne. I ostatnie zdania też na plus.\nZ jednej strony otrzymali dar w postaci ostatniego wspólnego tańca, z drugiej - czy późniejsze rozstanie nie będzie przez to cięższe? Ode mnie 4, bo ,,rdzeń" jest dobry, a byłoby jeszcze lepiej, gdyby historia zamiast ,,krzyczeć", że jest wzruszająca, pozwoliła sobie po prostu taką być.\nMnie samą przeraża długość tego komentarza...\nW ostatnim zdaniu dwa pierwsze przecinki też zbędne. Zauważyłam dopiero teraz.\ndroga_we_mgle mnie nie przeraża :). Dziękuję, że zadałaś sobie tyle trudu pisząc go. Wezmę sobie te wszystkie wskazówki do serca. Co do tego, że tekst jest aż nazbyt wzruszający. Poniekąd chciałem, aby taki był. Uczucia również miały być opisane. Moim zamiarem był, aby czytelnik mógł sobie to wyobrazić, zobaczyć je przed swoimi oczami dzięki temu.\nCo do "ślubu". Nie był to pogrzeb. Jego ukochana chciała, aby ceremonia się odbyła, pomimo tego, że mogło jej tam nie być. Miała odbyć się tak, jakby tam była. Można powiedzieć tak jej ostatnia wola.\nJeszcze raz dziękuję za tak wyczerpujący komentarz. Z pewnością skorzystam ze wszystkich uwag.\nTak, dlatego mimo, że są szczęśliwi z takiej szansy, to przemawia przez nich również smutek i cierpienie. Właśnie z powodu czekającego ich rozstania.\n.Milky. 2 miesiące temu\nJa przepraszam ale 5. Niestety więcej nie umiem z siebie wydusić 😂 Piękne. Czekam na więcej! :D\nBardzo dziękuję. Z pewnością będzie więcej :D.\nPierwsza scena przesłodzona i to o wiele. Rozmowa z aniołem mnie rozbawiła: Gdzie jestem? - w niebie? - Naprawdę - tak - Ale naprawdęee? xd. Taniec i opis muzyki wzruszający.\nCóż, nie jesteś pierwszą osobą, która o tym wspomina, więc coś z tym jeszcze będę musiał zrobić. Dobrze słyszeć, że scena z aniołem Cię rozbawiła, bo taki był jej cel. Widzę, że taniec i muzyka również spełniły swoją rolę, co mnie cieszy.\nDziękuję za komentarz i za to, że wpadłeś :).\ntekst byłby świetny, gdyby go mocno poprawić. Wybacz, ale nie napisałeś tego naprawdę dobrze. Pewnie się dopiero uczysz, więc wszystko przed Tobą. W przyszłości będziesz czuł, co powinieneś pisać, a czego nie, bo na razie to piszesz, co Ci się wydaje, tak to czuję. Ale powiem Ci, że mimo iż jeszcze nie osiągnąłem stylu zadowalającego, 3 lata temu ja pisałem o wiele gorzej niż teraz, więc nauka nie idzie w las. I tak będzie też w Twoim przypadku.\nW tym momencie miarowe pikanie na aparaturze zastąpił jednostajny dźwięk. Wiedziałem już, co to oznacza.\nStraciłem ją bezpowrotnie.\ndwa ostatnie zdania wyrzuciłbym. Daj czytelnikowi szanse na choćby drobne domysły, jeśli napiszesz wszystko, tekst staje się nudny.\nWidziałam mojego męża rozpaczającego i wylewającego łzy nad martwym już ciałem, gdy moja dusza je opuszczała. Był to strasznie smutny widok.\nwyrzuciłbym ostatnie zdanie. W pierwszym zdaniu zawiera się informacja z drugiego.\nPatrzyłem na nią wielkimi oczami, nie dowierzając mojemu zmysłowi wzroku.\nzakończyłbym na: ...oczami, nie dowierzając.\nTo był naprawdę taniec przy magicznej scenerii. Po pierwszych krokach do melodii granej przez orkiestrę dołączył świerszcze ze swoją nocną pieśnią. Księżyc wespół z gwiazdami świecił tak, jakby chciał rozświetlić nam parkiet. Nie pozostało nam nic innego jak tańczyć i podziwiać przepiękną aranżację stworzoną przez samą naturę.\nWybacz, ale tu pojechałeś w kicz. Po prostu to przesłodzone, trywialne i jak jeleń na rykowisku ;)\nA tak podobało mi się, temat świetny.\nDziękuję za konstruktywną krytykę Antoni, naprawdę to doceniam. Tak, dopiero się uczę. W zasadzie moja przygoda z pisaniem zaczęła się od momentu, gdy zalogowałem się na Opowi, czyli dwa miesiące temu.\nDoskonale to ująłeś, gdyż ten tekst, to był impuls, po prostu przyszedł mi do głowy i musiałem go napisać. Spędziłem kilka godzin na poprawkach, ale nie wszystko autor jest w stanie wyłapać, dlatego potrzebne jest oko czytelnika :D.\nJeśli Ty zrobiłeś wraz z czasem tak postęp, to może też mi się uda :).\nDziękuję za wskazówki. Zastosuję się do nich i może dzięki temu tekst będzie lepszy.\nDzięki za tak wiele słów ;).\nPołączyłeś baśń z rzeczywistością i muszę przyznać, że bardzo przekonująco zdziałało na moje zmysły. Czasem strata kogoś i ból wywołuje takie chwile, że wydaje nam się że ten ktoś jest z nami. Jednak nie powinno się zbyt emocjonalnie kultywować pamięci o naszych bliskich którzy odeszli. Trzeba pogodzić się i zakończyć żałobę. Pozostawić wspomnienie i żyć dalej.\nCiekawe połączenie przemijania i śmierci i życia po śmierci.\nDziękuję pasjo. Naprawdę miło mi to słyszeć :).\nDokładnie tak, mimo, że ten ktoś odszedł, mamy wrażenie, iż nadal jest z nami.\nRacja, nie można zbyt długo obchodzić emocjonalnej żałoby, gdyż nie jest to dla nas zbyt "zdrowe", że się tak wyrażę. Lecz mimo wszystko, wspominki od czasu do czasu, czy chociażby odwiedziny grobu zmarłej osoby, to dobre rzeczy. Nie są na tyle częste, aby pochłonąć człowieka całkowicie, ale też nie na tyle rzadkie, aby nie pamiętać o kimś kto odszedł.\nMasz sporo dookresleń w stylu "nasz". Na początku trochę za dużo ekspozycji i streszczenia, niektóre rzeczy lepiej pokazać, niż wyjaśniać. Np nie musiałeś pisać że jest chora, wystarczy szpital, kaszel, niemożność bycia na weselu.\nCo do ślubu - np we Francji można wziąć ślub z kimś, kto nie żyje. Musi tylko odpowiednią ilość osób (w tym rodzina) potwierdzić narzeczeństwo. Jest to bardzo stare prawo, ale chyba aktualne.\nCałość wzruszająca. Choć nie wiem, czy tym życzeniem nie sprawiła mu większego bólu\nCzasem lepiej odejść w ciszy.\nTemat wykorzystałeś w pełni ;)\nDziękuję za wszystkie sugestie. Jest jeszcze trochę czasu, więc może uda mi się jeszcze co nieco poprawić. Co do ślubu, to nie wiedziałem, że we Francji rzeczywiście można coś takiego zrobić. Będę musiał poczytać, bo temat ciekawy :).\nCóż, być może sprawiła, ale w końcu, to miłość, a miłość to nie tylko szczęście, lecz również ból.\nNie jest to konstruktywna krytyka, tylko niewielka garść moich odczuć.\nCiekawe opowiadanie, sporo emocji i to mocnych. To plusy.\nNa minus, jak na mój gust lekko sztucznie Ci wychodzi, nie wiem te przemyślenia bohatera tak jakoś nieco nienaturalnie jak dla mnie, może to przez to, że potrzebujesz się po prostu bardziej wprawić, a może to tylko moje subiektywne odczucia, no nie wiem nie znam się :)\nAle żeby nie było, tak ogólnie to podoba mi się:)\nDziękuję Maurycy :). Konstruktywną czy nie, są to Twoje odczucia, które szanuję. Cóż, może masz rację, że muszę się jeszcze wprawić. Będę starał się rozwijać :). Mimo wszystko cieszę się, że w ogólnym rozrachunku Ci się podoba.\nDziękuję za garść szczerych słów i pozdrawiam :)


Demon's Souls - Yurt, Górna Latria: czy uwolnić z klatki • Eurogamer.pl\nDemon's Souls - Yurt, Górna Latria: czy uwolnić z klatki\nKonsekwencje związane ze uwolnieniem Yurta.\nPrzemierzając Górną Latrię, jedną z lokacji w regionie: Wieża Latrii, natrafisz na tajemniczą postać uwięzioną w klatce. Na tej stronie dowiesz się, gdzie znajduje się ta postać, a także jakie konsekwencje wydarzą się, jeśli zwrócisz jej wolność.\nKiedy dotrzesz do poziomu, gdzie znajdują się klatki (1), którymi zjedziesz na bagna, na prawo zobaczysz korytarz (2). Wykorzystaj go, by zeskoczyć niżej. W ten sposób dotrzesz do klatki, w której uwięziony jest Yurt (3).\nPorozmawiaj z tą postacią, a dowiesz się od niej, że podobniej jak ty, poluje na demony. Jest to jednak kłamstwo. Yurt bowiem jest cichym zabójcą. Jeśli zwrócisz mu wolność, uda się do Spójni, by mordować postacie, które tam przebywają.\nPozostawianie go przy życiu jest więc nierozsądne. Yurt będzie po kolei zabijał ważnych NPC. Jeśli nie przerwiesz morderstw, to może nawet doprowadzić do tego, że nie będziesz mógł u żadnej postaci kupować czarów i dostrajać zaklęć.\nDlatego, kiedy spotkasz Yurta możesz:\nw ogóle go nie uwalniać i zostawić w klatce. Niestety wówczas nie będziesz mógł skorzystać z jego klatki, którą mógłbyś zjechać na bagna. Możesz jednak skorzystać z Odłamka klińca, przedmiotu, dzięki któremu przeniesiesz się do Spójni, nie tracąc dusz. Jest to przedmiot, który leży na ziemi, niedaleko klatki Yurta.\nuwolnić Yurta. Wówczas możesz skorzystać z windy i zjechać na bagna. Yurta natomiast możesz zabić na miejscu (jest to dosyć ryzykowane, gdyż walka możesz skończyć się upadkiem i śmiercią) lub w Spójni (nie zwlekaj jednak zbyt długo z odwiedzeniem Spójni, gdyż w innym razie Yurt może zacząć zabijać NPC).\nNastępnie: Demon's Souls - Święty Urban: gdzie odnaleźć, zaawansowane cuda\nPoprzednio: Demon's Souls - niebieski fantom (duch), Więzienie Nadziei: jak uratować