Chopin – rok z życia Zamachowskiego | beethovenmagazine\nChopin – rok z życia Zamachowskiego\nZbigniew Zamachowski opowiedział mi, jak przebiegała praca nad listami i nagraniem, a przede wszystkim, co sobie myślał o panu Chopinie, czytając jego listy, notatki, artykuły. Rozmowa ukazała się w miniony weekend w Magazynie Swiątecznym Gazety Wyborczej.\nZnany aktor nagrał w Teatrze Polskiego Radia całą koresponencję Fryderyka Chopina. Nakładem Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina ukazał się dwa tygodnie temu – jako przedsmak pełnego wydania, które ma nastąpić w przyszłym roku – jednopłytowy audiobook z wyborem kilkunastu listów.\nChopina listy z neurozy\n-Kosztował mnie rok życia. Nim Fryderyk zmarł na gruźlicę, omal nie dostałem zawału – ze Zbigniewem Zamachowskim rozmawia Anna S. Dębowska.\nAnna S. Dębowska: To był zamach na Zamachowskiego?\n-Gdy Stanisław Leszczyński, dyrektor Instytutu Chopina, powiedział mi, że taki zamach na mnie szykuje, pomyślałem: „czemu nie?”, nie mając zielonego pojęcia, ile tych listów jest i jaka skala trudności mnie czeka. Do tej pory myślałem, że największą rzeczą, jaką wykonałem, było nagranie całego „Szwejka” dla Polskiego Radia.\nNagranie wszystkich listów Chopina było najtrudniejszą radiową robotą, jaką wykonałem. Utrwaliłem wszystko, co do jednego wyrazu i przecinka, od laurek dla rodziców i rodzeństwa po ostatnie przedśmiertne listy. Wszystko co zapisał swoją ręką i zachowało się do naszych czasów, nawet prośby o przyjście lekarza do domu.\nAch, jak on pięknie opisywał swoją chorobę! Na przykład w liście z Majorki: „3 doktorów z całej wyspy najsławniejszych: jeden wąchał, com pluł, drugi stukał, skądem pluł, trzeci macał i słuchał, jakem pluł. Jeden mówił, żem zdechł, drugi – że zdycham, trzeci, że zdechnę”.\nWyszło z tego 18 godzin nagrania. Grubo ponad rok mojego życia.\nChętnie bierze pan udział w projektach muzycznych. Grał pan w „Historii żołnierza” Strawińskiego w filharmonii, Salieriego i Mozarta w realizacjach „Amadeusza”…\n-Muzyka jest moją pierwszą miłością, która wciąz trwa. Zawsze się we mnie błąkała. Zdawałem do Akademii Muzycznej w Katowicach na wydział wokalny, ale mnie nie przyjęli.\nW „Zamachu na MoCarta” w Teatrze Syrena gra pan na kontrabasie. Byłam świadkiem jak gratulowała panu Grażyna Auguścik. Ludzie uczą się grać na tym instrumencie latami…\n-Nie powiem, że nauczyłem się grać na kontrabasie, natomiast nauczyłem się grać konkretne nuty na tym instrumencie, potrzebne w przedstawieniu. Szlagwort jest taki, że ja mam mieć recital śpiewany, ale co chwila lgnę do jakiegoś instrumentu i obsługuję ich kilkanaście: kontrabas, flet, harmonijka ustna, gitara klasyczna i elektryczna, fortepian, bongosy, okaryna itd.\nCzy są jakieś instrumenty, na których pan nie gra?\n-Przez dwa i pół roku byłem organistą w moich rodzinnych Brzezinach, w urzędzie stanu cywilnego. Obżeniłem wszystkie swoje nauczycielki. Muzyka jest dla mnie czymś tak naturalnym, że gram na wszystkim, na czym się da.\nAle pierwszym instrumentem, z którym miał pan do czynienia był fortepian?\n-Znalazłem go jako dziecko na strychu swojego rodzinnego domu, który zajmowaliśmy po przedwojennych właścicielach. W kącie stał szkielet instrumentu, bez nóg, ale ze strunami. Na tym polegał wic, że można było zagrać na nim, jak na harfie, bo nie było klawiszy. Te dźwięki zostały mi w pamięci.\nA jak się pan czuł w roli Chopina?\n-Nie była to rola, nie chciałem wchodzić w jego skórę. Chodziło przede wszystkim o czytelne przekazanie treści.\nSłyszałam fragmenty nagrania i to jest interpetacja, aktorskie wcielenie się głosem. Nawet teraz, jak rozmawiamy, słyszę, że pan gra głosem.\n-Przeczytanie 1500 stron tekstu „na biało” zabiłoby każdego słuchacza. Nie starałem się upostaciowić narratora, tylko dobierając pewne emocje czy intonacje, wydobywać sens.\nTo są bardzo osobiste listy…\n-Chopin stał mi się bliższy jako człowiek. Wiemy, że wielkim kompozytorem był, natomiast, jakim był człowiekiem, możemy się dowiedzieć tylko z listów, w których zapisał się jego charakter, osobowość. Nie wyłania się z nich postać pomnikowa, lecz prawdziwy człowiek ze słabostkami, małostkowymi cechami, z drobiazgowością iście neurotyczną.\nBył potwornie apodyktyczny. Bez skrupułów obarczał rodzinę, przyjaciół, znajomych sprawami osobistymi, najmniej istotnymi. Nie zapomnę listu do przyjaciela, bodajże Juliana Fontany, w którym żąda znalezienia czegoś, co zostawił w sekretarzyku w swoim paryskim mieszkaniu. Opisuje dorbiazgowo, gdzie to leży, że w szufladzie, obok szczotki i słoiczka. Przyjaciel ma otworzyć szufladę kluczykiem, a jeśli go nie znajdzie, niech idzie do ślusarza.\nWkurzający ten Chopin?\n-Chyba z przekory utkwił mi w pamięci list adresowany do Wojciecha Grzymały w 1849 roku – do bólu precyzyjny opis intrygi, związanej z zaginięciem przesyłki. Zawierała bardzo dużą kwotę pieniędzy. Daję pani słowo, że sama Agata Christie miałaby dużą trudność w zrozumieniu, o co chodziło. Dużo mnie to wszystko nerwów kosztowało.\nPodobno podczas nagrania ostrzegał pan, że dostanie zawału serca, zanim Chopin umrze na gruźlicę.\n-Że niby on albo ja? Tak było. Nagrywaliśmy chronologicznie.\nRzecz w tym, że jeśli się te listy ma przed oczyma w druku, to wyłowienie sensu w dość neurotycznym ciągu myślowym, którym się zazwyczaj posługiwał nasz bohater, jest trudne, ale jeszcze możliwe. Natomiast przeczytanie tego tak, żeby słuchacz miał jasność, o co chodzi, nieraz stanowiło coś w rodzjau kwadratury koła. Chopin używał zdań wielokrotnie złożnych, myśl jedną wtrącał w drugą, trzecią, czasem zdania ciągnął przez pół strony, początek dotyczył czegoś innego niż koniec.\n-Bardzo często, bo jak się powtarza po raz 50. ten sam problem przy kolejnym liście i znów trzeba szukać, gdzie początek, sens, dominanta, koniec, to naprawdę może człowieka szlag trafić. Przy czym taka jest uroda tych listów, to nie to, żebym znielubił Chopina.\nPotrzebował pan backgroundu historycznego, żeby naświetlić kontekst?\n-Pomagał mi prof. Zbigniew Skowron, muzykolog z Uniwersytetu Warszawskiego, przede wszystkim w językowych historiach. W listach pisanych po polsku jest bardzo dużo francuszczyzny, którą znam słabo i podchwytywałem wymowę. Chopin namiętnie używał niemieckiego, łaciny, włoskiego, tworzył swoje własne słowa, neologizmy, wstawiał francuskie zdania, czasem w polskiej transkrypcji. Do końca nikt nie wie, jak to wymawiać. Np. jako chłopiec przekręcał swoje nazwisko, podpisywał się „Pichon” i był problem, czy czytamy dosłownie, z „h”, czy „Piszą”, a może „Piszon”.\nMiał pan do czynienia z całym życiem tego człowieka, od najmłodszych lat po ostatnie dni. Czy widać jak się zmienił?\n-Listy z Szafarni, gdzie jako nastolatek spędzał wakacje i prowadził własną gazetkę satyryczną „Kuryer Szafarski”, są bardzo dowcipne, szelmowskie. Widać, że miał pan Chopin zacięcie literackie i poczucie humoru. Weźmy taki fragment doniesień z 3 września 1824 r.: „Krowa ma się bez porównania lepiej, już przyjmuje wizyty, a niedługo to może i sama oddawać będzie” albo „Kaczor, wyszedłszy po kryjomu bardzo z rana z kurnika, utopił się. Dotąd jeszcze nie można dojśc przyczyny owego samobójstwa, familia bowiem nic nie chce gadać”.\nPiękne są listy z Wiednia, tuż po opuszczeniu Polski, o gniewie i tęsknocie. Np. w liście do Jana Matuszyńskiego: „W salonie udaję spokojnego, a wróciwszy do domu piorunuję na fortepianie. Z nikim poufałości, ze wszystkimi grzecznie obchodzić się muszę. Mam ludzi, co mię niby lubią, co mię malują, mizdrzą się, przymilają, i cóż mi po tym, kiedy spokoju nie mam: chyba jak sobie wszystkie wasze wydobędę listy, otworzę widok króla Zygmunta, na pierścionek spojrzę”.\nNiezwykła jest korespondencja Chopina i George Sand. Szkoda, że tak mało ocalało – pisarka zniszczyła większość listów, kiedy zerwali.\nZastanowiła pana forma, w jakiej zwracał się do swoich przyjaciół mężczyzn, np. do Juliana Fontany? Biografowie spierają się o to. Jedni uważają, że miał skłonności homoseksualne, inni usiłują temu zaprzeczyć.\n-Ja tego tak nie odczytuję. Nie dlatego, żebym miał coś przeciwko. Owszem, jest czułość, są zwroty: „Moje najdroższe życie”, „Moje kochanie”, ale wówczas panowała taka konwencja, dziś nie do pomyślenia.\nMęską solidarność z nim pan czuł?\n-Nie wtedy gdy mówi przyjacielowi, że coś ma mu wyjąć z szufladki. Traktował bliskich, jak służących…\nOd Juliana Fontany żądał przysyłania książek, mydełek określonej firmy i koloru, pasztetu sztrasburskiego. „Każ w piątek bukiet fiołkowy kupić, żeby w salonie pachniało” – pisał do Wojciecha Grzymały.\n-Nie sądzę, by miał świadomość, że wykorzystywał ludzi w sprawach przyziemnych. Wydaje mi się, że był manipulatorem, wolę tak o nim nie myśleć. Czuły był na sprawy materialne, ale to też zrozumiałe – był przyzwyczajony do wysokiego poziomu życia. Często korzystał z gościnności zamożnych ludzi, którzy darzyli go sympatią. Przez cały pobyt w Anglii i Szkocji był rezydentem u różnych rodzin, również u sióstr Stirling, o których nie wypowiadał się pochlebnie, ani o ich charakterze, ani o urodzie, ale gościnę przyjął.\nCzy wspominał o tym, że chciałby stworzyć dom?\n-Wspomina o małżeństwie, ale jakoś nic z tego nie wyszło.\nCiężko być artystą, nie mając oparcia w rodzinie?\n-W ogóle ciężko być artystą. A jak się nie ma oparcia bliskich to już w ogóle musi to być koszmarne. To jest brzemię, nie łaska losu czy rzecz dana za darmo. To musi być czymś okupione. Chopinowi wszyscy zazdrościli, że ma talent, ale czy on był szczęśliwy, tego nie wiem. Nie miał łatwo. Do tego choroby, które trzeba przyznać, znosił mężnie i wciąż komponował.\nPan jak ma zły dzień i musi wyjść na scenę, to wpływa to na pana?\n-Nigdy nie wiadomo, co ma na nas wpływ. Gombrowicz bardzo piękne zdanie napisał w swoich dziennikach: „To nie ja piszę, to mną pisze”. Coś takiego jest w sztuce, talencie, co jest niezależne od nas i naszego samopoczucia.\nNagrania kilkuset listów Fryderyka Chopina do rodziny i przyjaciół, drobne zapiski, notatki, wszystko, co wyszło spod ręki kompozytora i zachowało się do naszych czasów, trwały ponad rok.\nDo końca tego roku mają zostać zarejestrowane listy bliskich osób do Chopina, w projekcie wezmą udział znani aktorzy – NIFC na razie nie zdradza kto. Wydanie boxu z całą korespondencją zaplanowano na pierwszą połowę roku.\n← Mariusz Kwiecień: Nie będę walczył o Moniuszkę…\nTargi, targi… →


Trybuny śpiewały tęczą. Recenzja książki Anity Werner i Michała Kołodziejczyka „Mecz to pretekst” - Literatura - rp.pl\nAktualizacja: 14.10.2020, 18:57\nTrybuny śpiewały tęczą. Recenzja książki Anity Werner i Michała Kołodziejczyka „Mecz to pretekst”\nAnita Werner, Michał Kołodziejczyk - „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”. SQN, Kraków 2020\n„Dla mnie największym zwycięstwem jest widok dzieci w Prisztinie w koszulkach reprezentacji Kosowa. Ja nie miałem takiej szansy. Dorastałem wśród Francuzów, Marokańczyków, Anglików, Żydów, muzułmanów i kiedy nadchodziły turnieje, każde dziecko zaczynało nosić koszulkę z kraju swojego taty. A ja nie miałem czego założyć”.\nJestem przekonany, że dla większości czytelników jest to postać nieznana. Książka Anity Werner i Michała Kołodziejczyka „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka” pełna jest takich osób oraz ludzi znanych powszechnie. Czasami tylko w swoich krajach, innym razem także poza ich granicami.\nW poszukiwaniu związków piłki nożnej z polityką, religią, ekonomią, rasizmem, konfliktami na tle narodowościowym autorzy odbyli podróże do Izraela, Kraju Basków, na Bałkany, do Irlandii Północnej, Mołdawii i Naddniestrza. Spędzili tam dużo czasu, odbyli setki rozmów.\nŻeby do niektórych z nich doszło, zdobywali zaufanie przez wiele tygodni. Potem wchodzili do budynków często zamkniętych dla postronnych osób, zadawali pytania, a przede wszystkim słuchali. Wiedzieli, o co pytać, i umieli słuchać. Ludzi na pozór szarych, ale nieraz z bagażem tragicznych doświadczeń, miejscowych celebrytów lub byłych międzynarodowych gwiazd futbolu. Takich jak właściciel klubu Beitar Jerozolima i jego kibice, serbski generał Jovan Divjak, który podczas wojny stanął po stronie Bośniaków, dwaj Baskowie: bramkarz reprezentacji Hiszpanii Jose Angel Iribar i trener Javier Clemente czy północnoirlandzki napastnik Gerry Armstrong.\nKażdy miał swoją opowieść, a każda związana była z warunkami życia i okolicznościami, na które często nie mieli wpływu. I zawsze, w tle, a czasem na bliższym planie wojen, dyskryminacji i narodowościowych lub religijnych waśni była piłka nożna.\nAnita Werner i Michał Kołodziejczyk napisali fascynującą książkę o tym, co jest mi szczególnie bliskie. Mecz nie zaczyna się na boisku i nie kończy wraz z ostatnim gwizdkiem sędziego. To coś znacznie więcej niż sama gra. Żeby to zrozumieć, trzeba wznieść się ponad poziom trybuny ultrasów, zaślepionych miłością do swojego ulubionego klubu. Trzeba rozmawiać z innymi kibicami, piłkarzami, czytać, jeździć, oglądać.\nAutorzy książki dobrze o tym wiedzieli, a na potrzeby książki wszystko to zrobili. Są pierwszymi polskimi dziennikarzami, którzy profesjonalnie zajęli się problemami niby średnio wykształconemu kibicowi znanymi, ale jednak odległymi. Znaliśmy je z przekazów zagranicznych autorów. Rosjanina Igora Fiesunienki, którego książka „Pele, Garrincha, piłka” o brazylijskim futbolu stała się bestsellerem w latach 70. ubiegłego wieku. Jonathana Wilsona z jego podróży po Europie Wschodniej, opisanych w książce „Behind the Curtain”, Simona Kupera – „Football Against the Enemy” czy Franklina Foera z wydaną po polsku książką „Jak futbol objaśnia świat”.\nKsiążka Anity Werner i Michała Kołodziejczyka jest w jakimś sensie kontynuacją tej ostatniej pozycji. Też może być tłumaczona na języki obce, bo zainteresuje każdego, kto ma szersze spojrzenie na futbol.\nTo nie jest kolejna schematyczna biografia piłkarza, którą czyta się, nie przerywając snu. Książka zmusza do refleksji, a kiedy czyta się o dramatach bośniackich dzieci, w kraju ogarniętym wojną, trudno się nie wzruszyć. Poza wartościami uniwersalnymi ma też i tę, że jest bardzo dobrze napisana, co w przypadku dwojga czołowych polskich dziennikarzy (każde w swojej dziedzinie) nie powinno dziwić.\nZdarzają się więc takie perełki, jak ta o właścicielu Beitaru Jerozolimie Mosze Hogegu: „Jest niski, ale gdyby stanął na swoim portfelu, patrzyłby na nas z góry”. Lub zdanie, które wykorzystałem w tytule: „Trybuny śpiewały tęczą”. A dlaczego kibice w Kosowie „śpiewali tęczą” i witali piłkarzy angielskich, a zwłaszcza Raheema Sterlinga, jak bohaterów – trzeba przeczytać. Koniecznie.


Co to jest podsumowanie Windows Defender i jak je wyłączyć?\n1 Windows Defender dokucza ci? Wyłącz to\n1.1 Podsumowanie Windows Defender\n1.2 Jak wyłączyć podsumowanie Windows Defender\nLiczba użytkowników, którzy złożyli zaufanie do Windows Defender, jest ogromna. Ja osobiście korzystam z Windows Defender i przez prawie 2 lata stopniowo stawał się coraz lepszy. Dla zwykłego użytkownika Windows Defender powinien zapewniać wystarczającą ochronę dzięki zaplanowanym skanom w tle i ochronie w czasie rzeczywistym. Ale powiadomienia są, jak można powiedzieć, dość natrętne. Zwłaszcza jeśli pamiętamy, że podsumowanie Windows Defender po każdym codziennym skanowaniu nie jest tak ważne.\nNapisaliśmy ten artykuł o powiadomieniach podsumowujących Windows Defender i sposobie ich wyłączania. Sprawdź to, jeśli chcesz pozbyć się niedostosowanych powiadomień poniżej.\nWindows Defender dokucza ci? Wyłącz to\nPodsumowanie Windows Defender\nNatywnym narzędziem bezpieczeństwa systemu Windows 10 jest Windows Defender. Wszyscy to wiemy. I sama jego obecność jest dobra dla wszystkich użytkowników końcowych. Dzięki niej, na podstawie analizy, nie będziesz potrzebować rozdętego bezpłatnego programu antywirusowego innej firmy do standardowej ochrony. Chociaż proponujemy płatne rozwiązania w stosunku do Windows Defender dla zaawansowanych użytkowników, Windows Defender spełnia wszystkie podstawowe potrzeby.\nNajlepsze jest to, że jest to część ekosystemu Windows, część zabezpieczeń systemu Windows. W związku z tym ma lepsze pokrycie wszystkich możliwych zobowiązań. Wydaje się jednak, że Microsoft był nieco bardziej nadgorliwy w stosunku do powiadomień. Podsumowanie Windows Defender i wszystkie powiązane zadania, które wykonuje w tle, są należycie odnotowane i mają tendencję do ciągłego wyskakiwania.\nPodsumowanie Windows Defender pokazuje wyniki wszystkich zaplanowanych szybkich skanów, które narzędzie wykonało w tle. Lepiej byłoby po prostu pokazać liczbę znalezionych zagrożeń. Jeśli pracujesz nad czymś ważnym, ostatnią rzeczą, którą chcesz zobaczyć, jest wyskakujące okienko bez znaczenia. I dlatego prawdopodobnie chcesz wyłączyć te powiadomienia. Ale jak to zrobić?\nJak wyłączyć podsumowanie Windows Defender\nTo raczej proste. Możesz nawet wybierać spośród powiadomień i wybierać rodzaje informacji, które uznasz za ważne i co jest zwykłą stratą czasu. Może dopuść coś bardziej merytorycznego i porzuć podsumowanie.\nPod «Wirus ustawienia ochrony przed zagrożeniami«, Kliknij Zarządzaj ustawieniami.\nPrzewiń w dół i pod Powiadomienia sekcja kliknij Zmień ustawienia powiadomień.\nPod Powiadomienia, Kliknij Zarządzaj powiadomieniami.\nPoniżej „Wirus powiadomienia o ochronie przed zagrożeniami”, Wyłącz„Otrzymuj nieformalne powiadomienia» opcja.\nLub możesz wyłączyć tylko „Ostatnia aktywność i wyniki skanowania”, Usuwając zaznaczenie pola.\nOtóż to. Po tym nie będzie już żadnych podsumowań Windows Defender. Możesz oczywiście przejść do Centrum zabezpieczeń> Wirus ochrona przed zagrożeniami i zobacz wszystkie potrzebne szczegóły.\nW tej notatce możemy to podsumować. Jak oceniasz Windows Defender w porównaniu z innymi darmowymi rozwiązaniami antywirusowymi? Powiedz nam w sekcji komentarzy poniżej.\nCo to jest podsumowanie Windows Defender i jak je wyłączyć? Link do głównej publikacji


Transeuropejska sieć transportowa pobudzi polską gospodarkę? - GazetaPrawna.pl\nJednym z celów Unii Europejskiej jest stworzenie transeuropejskiej sieci transportowej łączącej kontynent między Wschodem i Zachodem oraz Północą i Południem.\nSieć ta zagwarantuje bezpieczniejsze, sprawniejsze i szybsze podróże wszystkimi rodzajami transportu i umożliwi obywatelom i przedsiębiorstwom jak najlepsze wykorzystanie możliwości, które niesie ze sobą pozbawiona granic Unia Europejska. Modernizacja infrastruktury, która obecnie jest czasem nieadekwatna lub w ogóle jej brakuje, zwiększy atrakcyjność i konkurencyjność najbardziej zrównoważonych rodzajów transportu – transportu kolejowego i wodnego śródlądowego. Jest to dobry argument w chwili, gdy transport odpowiada za około jedną czwartą emisji gazów cieplarnianych w UE.\nJednak realizacja tej wizji wymaga nakładów! Do 2020 r. trzeba będzie zainwestować co najmniej 250 mld euro w najważniejsze i najbardziej przeciążone odcinki infrastruktury. Same krajowe i europejskie środki publiczne nie mogą wystarczyć na zaspokojenie tych potrzeb, zwłaszcza że w ostatnich latach w europejskich gospodarkach brakowało inwestycji, co hamowało ożywienie koniunktury w Europie. W związku z tym przewodniczący Komisji Jean-Claude Juncker zaproponował utworzenie nowego Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), aby uruchomić co najmniej 315 mld euro na dodatkowe inwestycje do 2017 r., zwłaszcza w obszarze infrastruktury transportowej. EFIS jest już operacyjny i gotowy na przyjmowanie wniosków w sprawie projektów do wsparcia. Ustanowiono również Europejskie Centrum Doradztwa Inwestycyjnego w celu wspierania przygotowywania projektów i ich struktury finansowej.\nPonadto za pośrednictwem instrumentu „Łącząc Europę” UE przeznaczy do 2020 r. ponad 24 mld euro na projekty w dziedzinie transportu, z czego co najmniej 4,1 mld euro przewidziane jest dla Polski. W czerwcu ubiegłego roku wybraliśmy 276 pierwszych projektów, które otrzymają wsparcie UE w ramach instrumentu „Łącząc Europę”. Przeznaczyliśmy na przykład 461 mln euro dla Polski na unowocześnienie i modernizację linii kolejowej między Poznaniem a Warszawą. Po jego ukończeniu projekt ten przyczyni się do poprawy jakości usług oraz społeczno-ekonomicznego rozwoju regionu.\nWłaśnie ogłaszamy drugie zaproszenie do składania wniosków i jest niezwykle ważne, aby Polska przedstawiła projekty obejmujące pozostałą część swojej krajowej puli środków finansowych. W przeciwnym razie środki nieprzydzielone do końca 2016 r. zostaną udostępnione innym państwom członkowskim. Według wskaźników Komisji jakość i zagęszczenie infrastruktury w Polsce kształtują się poniżej średniej europejskiej. Nie można zaprzepaścić możliwości zniwelowania tej rozbieżności i lepszej integracji Polski z jednolitym rynkiem.\nInstrument „Łącząc Europę” nie dotyczy wyłącznie torów kolejowych lub nowych dróg wodnych, lecz podobnie jak każda inwestycja jest również czynnikiem umożliwiającym wzrost gospodarczy i zatrudnienie, co będzie korzystne dla wszystkich Polaków. W tym roku w zaproszeniu w ramach instrumentu „Łącząc Europę” szczególny nacisk położony jest na innowacje i nowe technologie, aby osiągnąć synergię z innymi priorytetami Komisji, takimi jak jednolity rynek cyfrowy. Polska ma szansę znaleźć się w europejskiej awangardzie innowacyjnych środków transportu. W związku z tym zachęcam wszystkich promotorów projektów transportowych, aby zajrzeli do internetu i dowiedzieli się, jak mogą skorzystać ze wsparcia UE.\nUE fundusze unijne gospodarka transport TRANSPORT AKTUALNOŚCI


Dla Leonarda – Od was, znakomity prezent na urodziny córki. Tego szukasz. – Popularne gry\nDla Leonarda – Od was, znakomity prezent na urodziny córki. Tego szukasz.\nWspaniały prezent. Zjawiskowe życzenia urodzinowe\nBezustannie masz ogromny ambaras, co zamówić i dać np. na urodziny matki.\nTu właśnie znajdziesz oryginalne rozwiązanie. W naszym sklepie niesztampowe souveniry na urodziny.\nSklepy sugerują niemało rozwiązań, konceptów na oryginalną, urodzinową niespodziankę.\nWiadomo, że każde urodziny są bajkowe, więc chciałoby się ofiarować coś unikalnego i szczególnego.\nZnaczące są także wymyślone życzenia na urodziny. To próba twórczej wyobraźni. Byłoby fenomenalnie, gdyby były inne i sprawiały wiele radosnej satysfakcji.\nNie zastanawiaj się, super ofercie znajdziesz piękne piosenki, które mają w treści wybrane imię jubilatki, np. przyjaciółki.\nTo zaproszenie do świata dorosłych, to całkowita dorosłość i wszystko co się z tym wiąże.\nWyszukać można w sklepach internetowych tysiące oryginalnych pomysłów na przemiły prezent, niespodziankę np. na osiemnaste urodziny przyjaciółki.\nNasz fantastyczny pomysł, nasza propozycja jest nieszablonowo odmienna. Odwiedź naszą stronę muzyka24h.pl i wybierz, możesz podarować jubilatce, siostrze, córce, koleżance, wnuczce piosenkę, w której usłyszy swoje imię.\nSłowa piosenki mówią właśnie o tym koronnym święcie. W treści jest wybrane imię i życzenia czytane przez lektora.\nMordy ŻyrardówNowe Miasto nad Pilicą Zwoleń Przasnysz Zielonka Piastów Karczew Garwolin Zwoleń\nWanienki dla dzieci ZESTAW prezent DWIE poduszki DZIEŃ BABCI DZIADKA Zaproszenia na urodziny, chrzest, komunię Kufel do Piwa Z WŁASNYM GRAWEREM PREZENT Kufle HIT KUBEK prezent na DZIEŃ BABCI i dla DZIADKA PREZENT na DZIEŃ BABCI DZIADKA HERBACIARKA pudełko BRELOK DO KLUCZY RENAULT BRELOCZEK CHROM METALOWY Wspaniały prezent – Karafka z grawerem 6 szklanek! Kubek Tablica Czerwony z kredą NA PREZENT 24h Krzesełka i stoliki Pomysły na prezenty Pudełko pieniądze Chrzest PREZENT pamiątka WÓZEK Oppo Reno 2 KUBEK NA DZIEŃ BABCI DLA BABCI Z IMIENIEM WINDSOR Prezent na okrągłe urodziny 30 40 50 60\nremont i budowa Wynajmę. Artykuły dla zwierząt.


GDDKiA zbuduje A1 Stryków ? Pyrzowice - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Polskie drogi > GDDKiA zbuduje A1 Stryków ? Pyrzowice\n2010-01-24 źródło: GDDKiA mojeauto.pl\nTematy w artykule: inwestycje drogowe autostrady slaskie projekty drogowe lodzkie autostrada autostrada A1 drogi na EURO 2012 koncesjonariusz\npp, na obecnych i nowo - budowanych autostradach nie bedzie bramek na trasie główne tylko na wjazdach i zjazdach. (z wyjątkiem wjazdu na odcinek koncesyjny i granicznych). Jedno pewne - w tym systemie budowy przejazd tym odcinkiem będzie ok 30% tańszy.\nPoczatkowo bylem pelen obaw w zwiazku z tym, ze na barki panstwa spadnie teraz potezna inwestycja na 6 mld zl, a oznaczaloby to drastyczne redukcje inwestycji na innych odcinkach (S 5, 7, 8, 11, 17, 19). Na szczescie okazuje sie, ze GDDKiA doplaci tylko 1,5 mld zl, bo reszte kasy wywali EBI. I zobaczycie, ze to nam jeszcze wyjdzie na dobre, tak jak z A2, gdzie okazalo sie, ze po wywaleniu palantow z Autostrady Mazowsze, ktorzy chcieli zarobic szybka kaske, w przetargach wyszlo, ze mozna ja zbudowac 2 razy taniej. Tu tez cwaniaczki z prywatnych bankow (podac ich nazwy!) mysleli ze przycisna rzad ktory jest pod sciana i ze wyrwia wiecej kasy. W dobie zdecydowanje recesji i obnizki cen chcieli sie nahapac. Rzad wybuduje cala autostrade sam, bedzie taniej i szybciej (tak bylo z A2 z Konina do Lodzi) i zobaczycie ze w przetargach wyjda duzo nizsze ceny nzi chcieli cwaniaczki z Hiszpanii.\nO sensowności budowy autostrady mówi liczba stanowisk na bramkach, które są rozwiązaniem kuriozanlnym, no ale stosowanym u nas i nie tylko. Np we Francji dla autostrady 2x2 widziałem około 30 stanowisk na bramce. Ta ilość jest dostosowana do przepustowości autostrady. Na naszej A4 mamy 7 stanowisk co znaczy, że autostrada jest zupełnie niepotrzebna bo bramki ograniczają jej przepustowość do poziomu zwykłej jednojezdniowej DK. Szczególnie widać to w weekendy nie wspominając o kilkukilometrowych korkach przed bramkami w święta - jak podczas przejazdu przez centrum Brzeska. Zupełne kuriozum to autostrada pod Gdańskiem gdzie są po 2-3 stanowiska na bramce. No i słusznie, bo na tej autostradzie jest ruch jak po drodze osiedlowej.\nUważam,że polskie autostrady są za drogie jak dla Polaków ( A2, A1,A4), a przecież i tak nie mamy ich wiele. Najlepiej jakby były bezpłatne jak w Niemczech ale u nas jest to siłą rzeczy cięższe do zrealizowania niż tam. Bramki mamy za często i zbyt blisko siebie ustawione. Skoro nie ma ich automatycznych (tak jak np w Japonii) to może sprawdziłyby się winiety takie jak w Czechach, na Słowenii czy w Austrii bodajże. To trochę tak jak z tymi parkomatami- lepiej jakby w naszych miastach były plakietki czasowe na parkowanie i było wytyczone ścisłe centrum nie dla samochodów bardzo starych ze złym spalaniem. Plus niebawem będą mieli do łatania na szybko tych dziur po mrozach i dołków, fałd i nierówności oraz malowanie np górek w miastach takich jak Warszawa, które po zimie są słabo widoczne i można na nie za szybko wjechać.\nCo ma wisieć nie utonie. Program autostradowy był planowany do roku 2013 i pewnie tak będzie. W końcu nikt rozsądny nie wierzył że dla tych max. 50 autobusów z cudzoziemcami na pojedynczy mecz niezbędna jest sieć autostrad. Jednak cała akcja "Euro 2012" była o tyle słuszna, że bez takiej mobilizacji mielibyśmy autostrady dopiero w 2015-20. Widać to było wyraźnie w różnych sytuacjach związanych z A4, którą zanm jak własną kieszeń. Na A1 bez ciągłego szturchania też wszystko ciągnęłoby się 3 x dłużej niż obecnie.


Transport lotniczy - shing.pl\nSporo ludzi dokonywało zakupów w chińskich sklepach. Nie chodzi tu o tzw. sklepy chińskie stacjonarne w większości polskich miast. Mowa tu o robieniu zakupów internetowych. Nie myślimy jednak wtedy, jaką drogę dana rzecz musi przebyć. A w tych czasach transport z Chin to nie lada wyzwanie logistyczne. Da się przewozić wszystko w kontenerach na statkach, możemy również pomyśleć o transporcie lotniczym.


Niemcy: 5 mld euro dla przemysłu motoryzacyjnego - Puls Biznesu - pb.pl\nNiemcy: 5 mld euro dla przemysłu motoryzacyjnego\nopublikowano: 17-11-2020, 20:43\nNiemiecki przemysł samochodowy 5 mld euro wsparcia od rządu. Środki mają pomóc przetrwać kryzys wywołany pandemią i przyspieszyć inwestowanie w samochody elektryczne.\nRząd kanclerz Angeli Merkel przedłuży premie pieniężne za zakup pojazdów o napędzie elektrycznym do 2025 roku, zaoferuje zachęty do wymiany starzejących się ciężarówek i pomoże dostawcom w inwestowaniu w nowe technologie.\n„Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że branża przechodzi przez trudną fazę, która ma wpływ na setki tysięcy miejsc pracy” - powiedział we wtorek w Berlinie minister gospodarki Peter Altmaier. „Wiemy, że to nie jest tylko kwestia dotykająca dużych producentów samochodów, ale przede wszystkim średnie przedsiębiorstwa, które produkują komponenty” – dodał.\nW przemyśle motoryzacyjnym pracuje w Niemczech prawie 800 tys. osób. Produkcja nie osiągnęła jeszcze poziomów porównywalnych do tych sprzed pandemii.\nDeutsche Boerse kupi 80 proc. udziałów w ISS\nKontrakty terminowe na ropę w górę\nSpadkowa sesja złota\nGUS: w III kw. PKB spadł o 1,5 proc. rdr\nMotoryzacja / Niemcy: 5 mld euro dla przemysłu motoryzacyjnego\n10:29 Polacy przypuścili szturm na sklepy\n10:24 Aegon sprzedaje biznes w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej


Ile kosztuje zaparzenie herbaty? – TEST | Edukacja, nauka i technologie\nStrona główna » Doświadczenia » Ile kosztuje zaparzenie herbaty? – TEST\nInteligentni ludzie są niechlujni, śpią do południa i klną jak woźnica. (2545)\nIle kosztuje zaparzenie herbaty? – TEST\nczw., 02/06/2020 - 07:24 -- zzz\nIle kosztuje używanie czajnika elektrycznego? Ile wody najbardziej opłaca się gotować? Lepiej wlewać wodę ciepłą, czy zimną? Na te pytania odpowiadam w moim dzisiejszym teście.\nNasz dzisiejszy przeciwnik to urządzenie zdecydowanie mniej skomplikowane niż testowana ostatnio pralka. Nie ma tutaj żadnych programów ani nawet prostego ustawienia intensywności grzania. Włączam go, on daje tyle mocy ile fabryka dała i wyłącza się po osiągnięciu przez wodę temperatury 100°C. Oczywiście im większą mocą nasz czajnik dysponuje, tym większy będzie on pobierał prąd ale i woda zagotuje się w nim szybciej. Jak to wygląda w moim modelu?\nTabliczka znamionowa mojego czajnika elektrycznego\nNa tabliczce znamionowej widnieć mogą różne rzeczy. Moje pomiary wykazały, że przy napięciu 230 V mój czajnik ma moc dokładnie 1850 W co przekłada się na 8 amperów prądu płynącego przez grzałkę w trakcie pracy. To właśnie grzałka, czyli kawałek metalu pod postacią spirali, pręta lub zwiniętej, grubej blachy jest głównym pożeraczem prądu w czajnikach elektrycznych. Wykonuje się go zwykle z chromonikieliny (stopu niklu i chromu) lub kantalu (stop żelaza i chromu). Dlaczego akurat z tych materiałów?\nGrzałka z chromonikielinowej spirali; źródło: www.blog.iqsdirectory.com\nGdyby spróbować wykonać taką grzałkę z miedzi lub aluminium, to nigdy byś takiego czajnika nie włączył. Prąd przez niego płynący byłby zbyt duży na domową instalację i zabezpieczenia natychmiast odcięłyby jego dopływ. Chromonikielina natomiast (oprócz wysokiej odporności na temperaturę i korozję) ma dość dużą rezystancję. To znaczy, że domowemu napięciu 230 V znacznie trudniej jest przez taki materiał ,,przepychać” kolejne elektrony, w porównaniu do miedzi. A dzięki temu, że jest trudno, to z jednej strony prąd utrzymuje się na względnie akceptowalnym poziomie tych 8-10 amperów, a sama grzałka potężnie się przy tym grzeje. Według znalezionych przeze mnie źródeł chromonikielina nagrzewa się do około 230°C, co pozwala w kilka minut doprowadzić wodę do wrzenia.\nPo tym krótkim wstępie teoretycznym przyszedł czas, żeby pochylić się nad konkretnymi liczbami. Ile zatem energii zużywa czajnik elektryczny?\nIle kosztuje gotowanie wody?\nOsobiście nie pijam kawy, ale za to bardzo lubię herbatę. Na jeden taki kubek herbaty składa się rzecz jasna koszt samego trunku jak i zużytej wody, ale mnie najbardziej interesuje koszt energii spożytkowanej do jej zagotowania. Dlatego też wlałem do czajnika przykładowy litr wody o temperaturze dokładnie 25°C, włączyłem go i zmierzyłem płynący przez urządzenie prąd oraz rosnącą w jego wnętrzu temperaturę:\nKilka ciekawych faktów na temat powyższego wykresu:\nTest trwał około 4 minut i 29 sekund w trakcie których wartość prądu zarejestrowałem dokładnie 5987 razy (jedna próbka co 60 ms).\nMaksymalna wartość prądu to 8,15 A, co widzimy w postaci niewielkiej ,,górki” zaraz po załączeniu grzania. Po chwili sytuacja się ustabilizowała i wartość prądu przez cały okres grzania utrzymywała się na poziomie około 8 A.\nCzas pracy czajnika to dokładnie 215,7 s w trakcie których zużył on 0,110588 kWh energii.\nPrzyjmując koszt 1 kWh na poziomie 60 groszy, zagotowanie litra wody o temperaturze 25°C kosztowało mnie 0,066353 zł, co w zaokrągleniu daje niecałe 7 groszy.\nSiedem groszy… Całkiem sporo, prawda? W końcu to tylko 215 sekund pracy urządzenia. Pod względem energii zużywanej w każdej sekundzie pracy, taki mały i niepozorny czajnik znajduje się w ścisłej czołówce najdroższych urządzeń gospodarstwa domowego. Jego moc podobna jest do mocy testowanej już przeze mnie pralki, ta jednak rzadko kiedy pracowała z pełną mocą, czego nie można powiedzieć o dzisiaj testowanym urządzeniu.\nZ drugiej strony jeden litr wody to aż 4 kubki herbaty, co daje około półtora grosza na kubek. Nie tak źle o ile mam pod ręką 3 inne osoby chętne na gorący napój. Jeśli nie, to mogę zawsze zagotować mniej wody. Sugerowane minimum zaznaczone na moim czajniku to 0,5 L płynu (gotowanie mniejszej ilości może przegrzewać grzałkę i skrócić jej żywotność), a to oznacza, że muszę znaleźć kogoś do pary, albo załatwić sobie ogromny kubek, by nie zmarnować ani grama zagotowanej wody.\nRozpatrzmy zatem kilka scenariuszy, na podstawie których oszacujemy ile tygodniowo, miesięcznie i rocznie taki czajnik elektryczny może nas kosztować:\nTygodniowy, miesięczny i roczny koszt gotowania wody\nKoszt tygodniowy [zł]\nKoszt roczny [zł]\n2 kubki dziennie [500 ml) 0,23 1,00 12,11\n3 kubki dziennie (750 ml) 0,35 1,49 18,16\n4 kubki dziennie (1000 ml) 0,46 1,99 24,22\n8 kubków dziennie (2000 ml) 0,93 3,98 48,44\nMając 4 osobową rodzinę, gdzie każdy pije herbatę rano i wieczorem, to za tę przyjemność płacimy niemal 50 zł rocznie i to nie licząc kosztu samej wody i liści herbaty. Przy 16 kubkach (4 osoby, po herbacie rano i wieczorem i dwie kawy w ciągu dnia) byłoby to niemal 100 zł. Mało? Dużo? To już każdy musi ocenić sam, a ja tymczasem postaram się rozpracować mój czajnik i znaleźć sposób, by za gotowanie wody płacić jak najmniej.\nDużo, czy mało wody?\nJeśli chcemy zrobić jedną, dwie herbaty to sprawa jest jasna – gotujemy minimalną potrzebną ilość wody. Co jednak gdy zjeżdżają się do nas goście i aby przygotować dla nich kawę musimy zagotować 2 albo nawet 3 litry wody? Czy bardziej opłaca się gotować kilka razy po pół litra wody, czy może lepiej zalać czajnik do pełna i zminimalizować liczbę powtórzeń? Aby się temu przyjrzeć kilkukrotnie zagotowałem wodę o temperaturze 25°C w trzech wybranych objętościach: 0,5 L, 1 L oraz 1,5 L. Wyniki uśredniłem i dla każdej z objętości wyznaczyłem koszt przypadający na jeden kubek (250 ml) gorącej wody. Oto wyniki:\nIlość wody, a koszt gotowania\nCzas gotowania [s]\nZużyta energia [kWh]\nEnergia na jeden kubek [kWh]\nKoszt jednego kubka [zł]\nKoszt jednego kubka [%]\n0,5 122 0,0619 0,0310 0,0186 100\n1,0 216 0,1097 0,0274 0,0165 89\n1,5 303 0,1551 0,0258 0,0155 84\nWydawać by się mogło, że zagotowanie 1 L wody powinno zużyć dwa razy więcej energii niż zagotowanie 0,5 L. Analogicznie 1,5 L powinno tej energii zużyć 3 razy więcej. Wyniki w tabeli są jednak sprzeczne z tym rozumowaniem. Wynika z nich, że im więcej wody gotujemy, tym tańszy jest każdy zaparzony z niej kubek herbaty. Przy 1 L wody oszczędność wynosi 11%, a przy 1,5 L aż 16%. Ale dlaczego właściwie tak się dzieje i co jest za ten stan rzeczy odpowiedzialne?\nIle energii potrzeba do zagotowania wody?\nGotowanie wody w czajniku elektrycznym to bardzo prosty proces zamiany energii elektrycznej w ciepło. Mówiąc ,,prosty” mam na myśli tak banalny, że bez trudu i bez pomocy kalkulatora możemy sami policzyć ile energii zagotowanie naszej wody wymaga. Jak to zrobić?\nZacznijmy może od energii elektrycznej. Im więcej mocy (watów) ma nasz czajnik i im więcej czasu (sekund) pracuje, tym więcej energii wyrażonej w watosekundach przetworzy. Mój czajnik ma moc 1850 W, a więc przez sekundę pracy nagrzeje on wodę energią 1850 Ws, po 10 sekundach będzie to już 18500 Ws energii. Jak widzisz z powodu ogromnych mocy urządzeń domowych licznik watosekund może rosnąć bardzo szybko i aby uniknąć wyświetlania naprawdę ogromnych liczb, nasze domowe liczniki energii wyskalowane są w kilowatogodzinach, gdzie 1 kWh = 3600000 Ws.\nWiemy już ile energii potrafi wyrzucić z siebie mój czajnik, ale skąd mamy wiedzieć ilu watosekund potrzeba do zagotowania wody? I tutaj z pomocą przychodzą nam fizycy, którzy wyznaczyli tak zwane ciepło właściwe wody. Dzięki niemu wiemy, że do podgrzania jednego kilograma wody o 1 stopień Celsjusza potrzeba dokładnie 4190 dżuli energii. Dżul to ogólna jednostka energii stosowana w fizyce, ale na szczęście przejście na elektryczne watosekundy jest banalnie proste. Jeden dżul to bowiem dokładnie jedna watosekunda.\nJeżeli 4190 Ws energii potrzebnej do podgrzania wody o 1 stopień podzielimy przez moc mojego czajnika (1850 W) to otrzymamy czas jaki powinno mu to podgrzewanie zająć. Jak widać na powyższej grafice, każdy stopień w górę to 2,26 s pracy. Aby wodę o temperaturze 25°C doprowadzić do wrzenia, musimy podgrzać ją aż o 75°C, a więc ,,wpompować” w nią 314 250 Ws energii. Zgodnie z obliczeniami powinno to zająć mojemu czajnikowi prawie 170 s pracy. Z tym, że… jak spojrzysz sobie na ostatnią tabelę, to tam widać wynik gotowania przeze mnie litra wody o tej dokładnie temperaturze i mojemu czajnikowi zajęło to aż 216 sekund. Skąd tak ogromna różnica?\nSprawność nad sprawnościami\nStała moc 1850 W powinna zagotować litr wody w 170 sekund, a jednak mój czajnik potrzebuje na to aż 216 sekund. Więc jak, fizyka się myli czy mój czajnik jest zepsuty? Zanim jednak zaczniemy rozkręcać mój czajnik albo krzyczeć, że fizyka kłamie i Ziemia jest płaska musimy zdawać sobie sprawę z jednej ważnej rzeczy. Teoria grzania wody zakłada bowiem sytuację idealną, kiedy to cała moc wygenerowana przez czajnik trafia do wody. Rzeczywisty świat fizyki różni się jednak znacząco od idealnego, a różnice te nazywamy w tym przypadku stratami energii.\nWykres grzania wody – Teoria vs. Rzeczywistość\nTeoretyczny czas grzania zakłada, że woda grzana jest w równym tempie od samiuśkiego początku, co widzimy na wykresie w postaci prostej jak strzała linii ,,teoria”. W rzeczywistości jednak czajnik potrzebuje czasu na ,,rozbujanie się” i jak spojrzysz na pomarańczową linię ,,rzeczywistość” to zobaczysz, że w pierwszych 15 sekundach pracy temperatura praktycznie nie rośnie. Dlaczego? Otóż zanim czajnik zacznie grzać wodę, musi on najpierw rozgrzać grzałkę. Dopiero gdy ta osiągnie temperaturę wyższą od wody, będzie w stanie przekazywać jej ciepło, co jak widać chwilę czajnikowi zajmuje.\nW kolejnych sekundach grzałka pracuje już z pełną mocą i temperatura zaczyna wreszcie rosnąć. Początkowo obie linie pną się w górę niemal równolegle, jednak im wyższą temperaturę woda osiąga, tym bardziej linia rzeczywista oddala się od tej teoretycznej. Wynika to z faktu, że im wyższa jest temperatura wody, tym szybciej traci ona ciepło ogrzewając bezsensownie obudowę, która z kolei to ciepło przekazuje dalej na zewnątrz ogrzewając de facto naszą kuchnię.\nPo przekroczeniu 95°C wykres mocno się wypłaszcza. Woda zaczyna wtedy intensywnie parować co wzmaga i tak już ogromne straty ciepła. Im szczelniejszy jest nasz czajnik, tym straty te są mniejsze. Mój niestety kosztował jedynie 20 zł, stąd w pobliżu punktu wrzenia przypomina on raczej ruszający ze stacji, XIX-wieczny parowóz, aniżeli mały sprzęt AGD.\nIm straty, o których mówię są większe, tym mniejsza jest tak zwana sprawność czajnika wyrażana w procentach. Przykładowo jeśli do zagotowania danej ilości wody trzeba zużyć 100 000 Ws energii, a czajnik zużywa jej 200 000 Ws, to znaczy, że jego sprawność wynosi 50%. Innymi słowy tylko połowa zużytej energii trafiła do naszej wody, druga połowa uleciała dosłownie ,,w powietrze”. Jako, że grzanie to proces dość liniowy (im dłużej grzejemy, tym więcej energii zużywamy), to możemy sprawność wyznaczać też na podstawie czasu gotowania. Przykładowo czajnik będzie miał sprawność 50% wtedy, kiedy zamiast 200 sekund wyliczonych teoretycznie, gotowanie wody zajmie mu 400 sekund.\nObjętość wody, a sprawność czajnika\nMożemy w takim razie wrócić do mojego poprzedniego testu. Wyniki wskazały nam, że im więcej wody gotujemy na raz, tym koszt jednostkowy kubka herbaty jest niższy. Czy wynika to z wyższej sprawności czajnika? Porównajmy czas teoretyczny i rzeczywisty dla testowanych wcześniej objętości 0,5 L, 1 L, 1,5 L:\nIlość wody, a sprawność czajnika\nCzas teoretyczny [s]\nCzas rzeczywisty [s]\n0,5 84,93 121,77 70\n1,0 169,86 216,33 79\n1,5 254,80 303,54 84\nTak, jak widać różnica w sprawności jest ogromna, rzędu 14 punktów procentowych. Dlaczego jednak jest ona aż tak duża? Teoretycznie grzejemy przecież tę samą grzałkę, tak samo nagrzewa się obudowa i w takim samym tempie ciepło ucieka z czajnika. Gdzie tkwi tajemnica?\nPrzeanalizujmy to na spokojnie. Teoretycznie podgrzanie litra wody o 1°C powinno mojemu czajnikowi zająć około 2,26 s. Policzyłem, że w rzeczywistości wynik ten nie jest wcale dużo gorszy – średnio 2,88 s na 1 stopień Celsjusza. Problem polega na tym, że słowo ,,średnio” nie oddaje obrazu całości. Wykres rzeczywisty nie jest linią prostą i grzanie takie ma swoje lepsze i gorsze momenty. Najgorszym z nich jest wspomniany już etap rozgrzewania grzałki. W jego trakcie podniesienie temperatury wody z 25°C do 26°C zajmuje aż 18 sekund! To z kolei sprawia, że sprawność w tym okresie wynosi zaledwie 12%.\nSytuacja ta jest bardzo podobna do jazdy samochodem. Czy wiesz dlaczego samochód ,,w trasie” pali mniej? Bo nie musi co chwilę hamować i na nowo przyspieszać. W trakcie przyspieszania spalanie potrafi osiągać wartości 20-30 litrów na 100 km. Po rozpędzeniu będzie to już tylko 5-6 litrów. Przyspieszanie to podobny do rozgrzewania grzałki, dość drogi ,,koszt stały” naszej jazdy. Dlatego kiedy już się rozpędzimy to powinniśmy jechać z uzyskaną prędkością jak najdłużej, by jak najbardziej ten poniesiony ,,koszt” wykorzystać. Jak myślisz, co bardziej się opłaca? Przyspieszać 30 sekund by potem przejechać 1 kilometr, czy przyspieszać 30 sekund by przejechać 25 km?\nZ czajnikiem sytuacja jest identyczna – skoro już rozgrzaliśmy grzałkę i prawie cała moc idzie teraz w podgrzewanie wody, to warto gotować jej jak najwięcej. Znacznie mniej opłaca się rozgrzewać grzałkę dla 0,5 L wody, niż na przykład dla 1,5 L wody. Mam nadzieję, że takie wyjaśnienie jest dla Ciebie zrozumiałe. Jeśli masz jakieś dodatkowe pytania pisz śmiało w komentarzach.\nCiepła, czy zimna?\nSwego czasu na lekcji fizyki w gimnazjum usłyszałem ciekawostkę, że szybciej w czajniku zagotuje się woda zimna, niż ciepła. Czy to prawda? Zawsze wydawało mi się to bez sensu i teraz mam wreszcie okazję potwierdzić lub obalić ten mit.\nPlan takiego testu jest niezwykle prosty. Zagotować litr wody o sześciu różnych temperaturach: 0°C, 10°C, 20°C. 30°C, 40°C i 50°C i zmierzyć czas gotowania. Oto wyniki:\nKoszt zagotowania litra wody dla różnych temperatur\n0 271 0,13939 0,084\n10 247 0,13045 0,078\n20 226 0,11506 0,069\n30 194 0,09981 0,060\n40 172 0,08723 0,052\n50 148 0,07532 0,045\nPraw fizyki jak widać nie da się nagiąć i gotowanie wody o temperaturze 50°C jest około dwukrotnie tańsze niż o temperaturze 0°C. A jaka wygląda sprawność zapytasz? W którym przypadku wykorzystujemy energię elektryczną najefektywniej? Najpierw przedstawię wykres porównujący teoretyczny i rzeczywisty czas gotowania:\nTeoretyczny i rzeczywisty czas zagotowania wody o różnych temperaturach\nNa wykresie widzimy jak na dłoni, że im cieplejszą wodę gotujemy, tym krócej ten proces trwa. Rzeczywistość oczywiście znowu jest nieco oddalona od teorii, ale ciekawe jest to, że im cieplejszą wodę gotujemy tym bliżej siebie linie się znajdują. To może oznaczać dwie rzeczy – przypadek, albo poprawiającą się sprawność czajnika. Zobaczmy w takim razie jak to wygląda:\nTemperatura gotowanej wody, a sprawność czajnika\nZasadniczo im woda jest zimniejsza, tym dłużej zajmie nam jej zagotowanie. To jest fakt. Ale dlaczego w takim razie wykres słupkowy mówi nam, że im woda zimniejsza tym większa jest sprawność czajnika. Różnice może nie są ogromne, ale jakiś powód tego stanu rzeczy jest.\nWydaje mi się, że znam rozwiązanie tej zagadki. Otóż grzałka grzeje wodę wtedy gdy jest od niej cieplejsza. W momencie gdy woda ma 0°C, grzałka ogrzewa ją praktycznie od samego początku. Jeśli natomiast woda ma 50°C, to musi minąć chwila nim grzałka przebije tę temperaturę i zacznie jej oddawać ciepło. Wydaje się sensowne? Oczywiście różnice jak wspomniałem nie są duże i tak niewielki wzrost sprawności nie zniweluje znacznie dłuższego czasu gotowania zimnej wody.\nKamień – wróg czy przyjaciel?\nPo takiej ilości testów mój czajnik pokrył się dość solidną warstwą tak zwanego ,,kamienia”. Dlatego też postanowiłem sprawdzić w jakim stopniu osad taki wpływa na pracę czajnika i czy jego regularne czyszczenie oznacza dla nas jakieś widoczne oszczędności.\nZagotowałem 0,5 L, 1 L i 1,5 L wody w czajniku pełnym osadu, następnie wyczyściłem go i powtórzyłem test. Woda przy każdej próbie miała taką samą temperaturę początkową 25°C:\nCzas gotowania przed i po czyszczeniu czajnika\nCzas gotowania przed [s]\nCzas gotowania po [s]\n0,5 121,77 120,18 1,3\n1,0 212,30 210,24 1,0\n1,5 303,54 303,30 0,1\nMiałem zamiar porównać w tym miejscu sprawności, zrobić fajne wykresy ale… nie ma to za bardzo sensu. Różnica w pracy czajnika przed i po czyszczeniu jest bowiem tak mała, że mogła ona być tak naprawdę dziełem przypadku. Reasumując czyszczenie czajnika nie przyniesie Ci oszczędności, a Twój czajnik nie stanie się nagle mistrzem sprawności. Z pewnością jednak zdrowsza stanie się Twoja herbata.\nW tym momencie pomysły na eksperymenty mi się skończyły, dlatego czas podsumować czego się w trakcie tych kilku miło spędzonych z moim czajnikiem dni nauczyłem:\nGotuj tylko tyle wody ile jesteś w stanie zużyć. Jeśli masz do zagotowania dużo wody, to zalewaj czajnik do pełna.\nByć może droższe czajniki to nie tylko większa moc i LEDowe światełka, ale chociażby lepsza szczelność? Kiedyś chętnie porównam dwa sprzęty z różnej półki cenowej.\nKamień w czajniku nie wpływa w widoczny sposób na oszczędności. Szczególnie jeśli do jego czyszczenia musimy zagotować 1,5 L wody z kwaskiem cytrynowym, czyli de facto wyczyszczenie go to dodatkowe gotowanie o dodatkowy koszt. Mimo wszystko i tak uważam, że warto regularnie czyścić czajnik.\nGotowanie ciepłej wody jest tańsze. Problem w tym, że ciepła woda jest droższa od zimnej, przez co wychodzimy w najlepszym wypadku na zero. No chyba, że zależy nam na czasie – wtedy warto.\nCóż… Może i nie udało mi się przechytrzyć czajnika elektrycznego, ale wiesz już przynajmniej jak on działa i z jakimi kosztami wiąże się jego wykorzystywanie. Dziękuję bardzo za poświęcony czas każdemu, kto dotarł do tego momentu. W razie pytań sekcja komentarzy jest otwarta, a jeśli interesują Cię przeprowadzone przeze mnie testy innych sprzętów, to poniżej znajdziesz do nich odnośniki. Do usłyszenia w kolejnych artykułach!


Wprawdzie wymienione zawody funkcjonowały już wcześniej w stalowowolskich szkołach ponadgimnazjalnych: technik budowy dróg, technik grafiki i poligrafii cyfrowej, technik inżynierii sanitarnej oraz monter sieci i instalacji sanitarnych – w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 2 im. Tadeusza Kościuszki, a technik fotografii i multimediów w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych Nr 3 im. Jana III Sobieskiego, ale rozporządzenie Ministra Edukacji Zawodowej w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, zmieniło ich dotychczasowe nazewnictwo. – Na przykład zawód technik cyfrowych procesów graficznych został zastąpiony zawodem technik grafiki i poligrafii cyfrowej. Zyskał również nowy symbol cyfrowy. Podobnie jest z pozostałymi wymienionymi zawodami – aby nadal mogły funkcjonować w naszych szkołach, musieliśmy w nieznacznym stopniu zmienić ich nazewnictwo. Co ważne – pewnym zmianom ulegnie również program kształcenia – tłumaczy wicestarosta Mariusz Sołtys, który jest przewodniczącym Powiatowej Rady Rynku Pracy. Posiedzenie rady odbyło się w dniu 6 kwietnia.\nW skład stalowowolskiej Powiatowej Rady Rynku Pracy wchodzą: Mariusz Sołtys (przewodniczący), Antoni Kłosowski (wiceprzewodniczący), Andrzej Gargaś, Małgorzata Kobylarz, Grzegorz Męciński, Sławomir Mynarek, Helena Pasieka, Janusz Turko, Eliza Walicha oraz Damian Zakrzewski. Członkowie rady pełnią funkcje społecznie, czyli nie pobierają za to wynagrodzenia.


Koniec sezonu i koronacja nowego króla? To jest możliwe - Sport WP SportoweFakty\nTo będzie wielki dzień dla wrocławskiej koszykówki. Pytanie czy zakończy się wielką imprezą czy może grobową ciszą? Piąty, być może ostatni mecz finałów Energa Basket Ligi pomiędzy Śląskiem Wrocław i Legią Warszawa, rozpocznie się o 20:40.\nKrzysztof Kaczmarczyk 27 Maja 2022, 11:57\nWP SportoweFakty / Mateusz Czarnecki / Robert Johnson\nCzy to będzie dzień, w którym poznamy nowego mistrza Polski? WKS Śląsk Wrocław ma wszystko w swoich rękach, aby po 20 latach przerwy ponownie świętować tytuł. Zadanie jednak z pozoru jest łatwe, bo postawić ten ostatni krok niejednokrotnie było najtrudniej.\nNadkomplet publiczności w Hali Stulecia liczyć będzie jednak na to, że odwołana w 2003 roku "osiemnastka" w końcu się odbędzie. Z "lekkim" poślizgiem, ale jednak. Oczekiwania są ogromne, ale...\nLegia Warszawa do stolicy Dolnego Śląska nie przyjechała tylko na wycieczkę. Zresztą przed finałową serią Łukasz Koszarek miał jasny przekaz. - Na osiemnastki chodziłem 20 lat temu i więcej nie zamierzam - przyznał szczerze.\nI jego dobrej gry stołeczna ekipa bardzo potrzebuje, zwłaszcza jego skuteczności. Doświadczony rozgrywający w finałowej serii ma 8/27 z gry, w tym 4/18 zza łuku - średnio w każdym meczu trafiał jedną "trójkę". W spotkaniu numer cztery miał otwartą próbę na dogrywkę, ale rzut równo z końcową syreną nie doszedł celu. "Koszi" tylko westchnął.\nHappy-endu w Warszawie nie było. Czy będzie we Wrocławiu? - We Wrocławiu dwukrotnie wygraliśmy w tym sezonie. Chcemy to zrobić po raz trzeci. Nie spuszczamy głowy, będziemy walczyć, nie chcemy kończyć sezonu już w piątek - mówi wprost trener Legii Wojciech Kamiński.\nPatrząc na wyniki obu zespołów w play-off 2022, Legia nie stoi na straconej pozycji. Wystarczy powiedzieć, że w tej fazie Śląsk we Wrocławiu ma bilans 3:3, a Legia na wyjazdach... 5:1.\nŻeby w ogóle marzyć o przedłużeniu walki, potrzebne są minimum dwie rzeczy. Robert Johnson, który w tych finałach rzuca rekordowo często (83 próby w czterech spotkaniach, 42 procent skuteczności) musi trafiać. Na finiszu ostatniego meczu spudłował sześć ostatnich swoich prób i m.in. dlatego Legia nie zdołała przechylić szali.\nW piątek Johnson obchodzi swoje 27 urodziny. O jakim prezencie marzy? Chyba nie trzeba nikogo przekonywać. Co jest drugim czynnikiem? To proste.\n74:28 - tak wyglądają zdobycze punktowe z szybkiego ataku. Oczywiście na korzyść Śląska. Kamiński od początku serii powtarza w kółko, że zatrzymanie tego elementu gry wrocławian jest kluczem. Założenia są, ale albo nie działają, albo jego podopieczni ich nie realizują, bo Śląsk pędzi po tytuł.\nAndrej Urlep ma tutaj swojego asa, którym jest Travis Trice. To bez dwóch zdań kluczowa postać wrocławskiego klubu. Trafia, napędza i uruchamia kolegów - czego chcieć więcej? Coraz lepiej natomiast spisuje się też jego brat D'Mitrik Trice, który okazał się znakomitą alternatywą dla Kodi Justice'a. Ten bowiem rzuca, ale trafić nie może.\nJeżeli jesteśmy już przy temacie braci, to na piąte spotkanie zaprasza... ten lepszy z braci Kanterów, czyli Enes. W mediach społecznościowych Śląska ukazał się specjalny filmik. Były zawodnik takich klubów, jak Portland Trail Blazers czy New York Knicks przyznał na nim, że śledzi play-off w Energa Basket Lidze i podziwia atmosferę w Hali Stulecie.\n- Zróbmy to - mówi na sam koniec. I Kerem Kanter z pewnością zrobi wszystko, żeby tak się stało.\nJedno jest pewne. Hala Stulecia ponownie będzie świadkiem wielkiego koszykarskiego wydarzenia. Jakkolwiek się ono nie skończy to jest wielka sprawa, że basket wrócił w tym sezonie do tego obiektu.\nLepszego zaproszenia na jutrzejszy mecz nie będzie! @EnesFreedom, gwiazda NBA, uważnie śledzi play-offy @PLKpl oraz postępy swojego brata i jego drużyny. Zobaczcie, co powiedział zawodnikom i kibicom Śląska przed piątym meczem finału! #HejŚląsk #plkpl @Hala_Stulecia pic.twitter.com/2nyMxUnuYh\n— WKS Śląsk Wrocław - koszykówka (@WKS_SlaskBasket) May 26, 2022\nWKS Śląsk Wrocław - Legia Warszawa / piątek 27 maja, godz. 20:40\nJest pierwszy transfer Astorii przed nowym sezonem\nCzy Śląsk Wrocław w piątek zostanie nowym mistrzem Polski?\nHusarzyk 27-05 11:58 Zgłoś komentarz\nDo boju koszykarze CWKS Legia Warszawa\nWarszawa Polska Legia Warszawa Hala Orbita we Wrocławiu Wrocław Energa Basket Liga Koszykówka WKS Śląsk Wrocław