Czerwone Skórzane Sandały Sweet and Funny w Born2be.pl\nCzerwone Skórzane Sandały Sweet and Funny\nKod produktu: 64441\nCzerwone Skórzane Sandały Sweet and Funny na grubej, korkowej podeszwie. Zapinane na sprzączkę. Z przodu dwa skrzyżowane paski. Wkładka profilowana. Wykonane ze skóry naturalnej.\nWymiary produktu Czerwone Skórzane Sandały Sweet and Funny


Współpracownik Putina: Oceny, że ZSRR okupował Polskę w 1939 r., są niezgodne z faktami - tvp.info\nsj, mnie 16.09.2019, 20:45 | aktualizacja: 21:29\nSiergiej Iwanow uważa, że przed wkroczeniem Armii Czerwonej Polska przestała istnieć (fot. pl.wikipedia.org)\nTwierdzenia, że ZSRR jesienią 1939 r. okupował Polskę, są niezgodne z faktami historycznymi – oświadczył były zwierzchnik administracji prezydenta Rosji Siergiej Iwanow. Teraz pełni on funkcję przewodniczącego Rady Opiekuńczej Rosyjskiego Towarzystwa Wojskowo-Historycznego (RWIO).\nIV rozbiór Polski – to wciąż dla rosyjskich propagandzistów dzień wyswobodzenia braci Słowian spod władzy „polskich panów”. Najbliższe miesiące...\n– Bardzo dużo się teraz mówi, że okupowaliśmy Polskę, podzieliliśmy ją i tak dalej. To nie okupacja, dlatego, że ludność zarówno krajów bałtyckich, jak i Polski stawała się obywatelami Związku Radzieckiego ze wszystkimi będącymi tego konsekwencją prawami i obowiązkami. Wielu obywateli tych terytoriów zaczęło wchodzić do elity radzieckiej, politycznej i twórczej. Czy bywa taka okupacja? – powiedział Iwanow.\nWyraził też ocenę, że przed wkroczeniem Armii Czerwonej we wrześniu 1939 r. Polska jako państwo przestała faktycznie istnieć, a jej władze polityczne i wojskowe rozpierzchły się pod uderzeniem armii niemieckiej.\nTę samą tezę powtarza RIA Nowosti w uzupełniającej wypowiedź Iwanowa informacji historycznej o wydarzeniach 1939 r., pisząc, że władze radzieckie „podjęły decyzję o przeprowadzeniu przez oddziały Armii Czerwonej operacji, mającej na celu ochronę życia i majątku Ukraińców i Białorusinów mieszkających we wschodnich obwodach państwa polskiego”, które – według RIA – „rozpadło się”.\n#siergiej iwanow #zsrr #rosja #władimir putin #armia czerwona #wojna #1939 #okupacja\n„Japońskie” flagi we Władywostoku. Skandal przed Dniem Zwycięstwa\nAdministracja miasta twierdzi, że zawinił podwykonawca. zobacz więcej\nsob. 12:27\t|Świat\nKoronawirus. Putin porównał rosyjskie szczepionki do kałasznikowa\nOcenił, że są proste i niezawodne. zobacz więcej\nPijany Holender rozbił ferrari warte tysiące euro. Wszystko się nagrało [WIDEO]\nUtracił panowanie nad kierownicą i jego auto wylądowało w rowie. zobacz więcej\npią. 18:52\t|Świat\nEksplozje w Rotterdamie. Możliwy związek z meczem piłkarskim\nKibice obu drużyn słyną z wzajemnej wrogości. zobacz więcej\npią. 08:54\t|Świat


(CZYLI CYKL TEKSTÓW CIEKAWYCH)\nSprawiedliwość to podstawa\nNie ma chyba fajniejszej chwili niż ta, kiedy przepiękna lipcowa pogoda za oknem rozbudza wyobraźnię, a na biurku leży podpisany przez szefową wniosek urlopowy. Uskrzydlony wizją dwóch tygodni urlopu do ostatniej chwili wykorzystywałem czas pracy, żeby wszystkie służbowe sprawy dopiąć na ostatni guzik. Ostatnie dni w pracy przed moim urlopem były bardzo upalne i jako jedynej osobie płci męskiej w wydziale przyszło mi się męczyć w półbutach i szmacianych skarpeciskach. Tymczasem moje koleżanki chodziły sobie w przewiewnych sandałkach, klapeczkach lub bucikach z odkrytymi palcami i piętami, a w dodatku bez żadnych kolanówek czy rajstop. No i oczywiście w idealnych na tę porę roku spódniczkach lub sukienkach.\nJa i tak okazałem się postępowy, jak na mój zakład pracy i w upalne dni chodziłem w koszuli z krótkim rękawkiem. Większość mężczyzn chodziła w garniturach lub w dżinsach i marynarkach. Okrutna niesprawiedliwość – pomyślałem. Poczułem się, jak kulturowy niewolnik, jak obywatel drugiej kategorii. Wyjątkowo zbulwersowała mnie wówczas wypowiedź jednej pani obsługującej sekretariat w innym wydziale. W czasie krótkiej rozmowy, podczas składania przeze mnie pisma, o tym jaką mamy pogodę, powiedziała że jej szef mimo upału trzyma fason i chodzi w garniturze. Celem uzupełnienia dodam, że ona siedziała sobie w sandałkach, spódniczce i bluzce z krótkim rękawkiem. We mnie natomiast sposób ubioru jej szefa nie wzbudził żadnego podziwu, ani szacunku, jako zupełnie nieadekwatny do pogody. Ciekawe, czy po ośmiu godzinach będzie świeży i pachnący – pomyślałem, pomijając już zupełnie samopoczucie i komfort pracy.\nObserwacje poczynione wówczas w biurowym klimacie, pozwoliły mi na stwierdzenie, że w wolnym demokratycznym kraju osoby płci męskiej są niewolnikami uwięzionymi w kulturowych strojach, butach i idiotycznych „normach”. Wracając do mojego pokoju pomyślałem, że w czasie urlopu wyzwolę się chociaż trochę z absurdalnych „kanonów modowych”.\nKilka dni wcześniej, kiedy nie było jeszcze tak gorąco, moja szefowa przyszła do pracy w czółenkach i kolanówkach. Następnego dnia przy porannej kawie opowiadała, że po południu, jak wracała z pracy zrobiło się tak gorąco, że zdjęła sobie kolanówki. Słuchałem tego z wielkim bólem, bo miałem na sobie kulturowe skarpeciska i wiązane półbuty, w których jest dużo bardziej gorąco niż w czółenkach i kolanówkach. I gdzie tu sprawiedliwość, gdzie tu równouprawnienie? Po porannej kawie wróciłem do swojego pokoju i „gotowałem” się przy biurku, a moja koleżanka miała na nogach wygodne i przewiewne letnie buciki na koturnie, z miękką wyściółką w środku, które na dodatek bardzo zachwalała. Utwierdziłem się wtedy w przekonaniu, że najwyższy czas na zmiany i praktyczne zastosowanie przepisu Konstytucji o równouprawnieniu.\nW czasie upalnych dni poprzedzających mój urlop, myślałem o wdrożeniu koncepcji zmiany butów po pracy na moje klapki drewniaczki, żeby przynajmniej w czasie podróży tramwajem z pracy do domu było przewiewnie i wygodnie. Jednakże z uwagi na problem logistyczny, związany z brakiem odpowiedniego miejsca na zmianę butów, pomysł nie został wówczas zrealizowany.\nTymczasem nadeszła upragniona chwila początku urlopu. Wszystkie sprawy, zgodnie z planem, udało mi się dopiąć na ostatni guzik, więc miałem idealne warunki do odpoczynku, a do tego piękną pogodę. Najbardziej cieszyła mnie myśl o pierwszych czterech dniach urlopu, zaplanowanych jako czas tylko dla mnie. Czekał na mnie zarezerwowany pokój w Świnoujściu i wykupiony bilet wraz z miejscem do leżenia w jednym z pociągów jadących z południa Polski na wyspę Wolin.\nPo powrocie z pracy do domu spakowałem do plecaka przygotowane wcześniej rzeczy. Honorowe miejsce zajęły w nim moje drewniaczki na szerokim obcasie, kupione niedawno we Wrocławiu, gdzie miałem przyjemność przesiadać się w czasie podróży do Świeradowa Zdroju. Założenie tych kontrkulturowych butów w domu przed wyjściem na dworzec nie wchodziło w grę z uwagi na domowników przywiązanych do „konwenansów i norm”. Tak na marginesie moje drewniaki od czasu powrotu ze Świeradowa Zdroju leżały w zamkniętej na patentowy zamek szafce w pracy. Och, ciężkie są początki kontrkulturowca i przekraczanie kolejnych barier i zapór na drodze do wolności. Po spakowaniu wszystkich rzeczy zafundowałem sobie kąpiel i zjadłem kolację. Następnie posprawdzałem, czy mam przy sobie wszystkie potrzebne dokumenty, pożegnałem z rodziną i tramwajem pojechałem na dworzec. Ponieważ podróż odbywałem w wagonie z miejscami do leżenia, więc nie było sensu przebierania butów na kontrkulturowe. W przedziale miałem bardzo miłe towarzystwo. Jechało między innymi młode małżeństwo oraz pani i pan w średnim wieku. Tak więc początek podróży spędziłem na rozmowach o polityce, gospodarce i rozkładzie jazdy pociągów. Mniej więcej za Zdzieszowicami mój organizm zapragnął snu, więc mówiąc moim współtowarzyszom podróży dobranoc, wszedłem na moją leżankę, zdjąłem skarpeciska, schowałem je do plecaka i przytulając głowę do poduszki pogrążyłem się we śnie:) Obudziłem się nad ranem gdzieś między Krzyżem a Szczecinem. Później zjadłem śniadanie i delektowałem widokami za oknem. Podróż upływała miło i spokojnie. Przed Świnoujściem wyjąłem z plecaka moje klapki i spakowałem półbuty. Moi współpasażerowie w ogóle nie zwracali na to specjalnej uwagi. Jak widać są ludzie, którzy nie wtrącają się w nie swoje sprawy i jest ich całkiem sporo.\nPo przyjeździe na miejsce poszedłem na prom, przepłynąłem na drugą stronę, a następnie spacerkiem udałem się do pensjonatu. Teraz czułem się wolno i swobodnie. Po uregulowaniu formalności zmieniłem spodnie na krótkie i delektując się słoneczną pogodą poszedłem na plażę. Praktycznie przez cały czas pobytu w Świnoujściu chodziłem tylko w klapkach drewniaczkach, za wyjątkiem plaży gdzie śmigałem boso:) Oddalone o kilkaset kilometrów miasto dawało mi poczucie anonimowości, dzięki czemu mogłem „oswoić” się z kontrkulturowymi butami, testując reakcję innych osób i cieszyć się wolnością. Muszę przyznać, że nie spotkałem się z żadnymi krytycznymi uwagami. Raz tylko podczas spaceru promenadą usłyszałem jakiś śmiech za plecami, ale nawet się nie odwracałem. Po pewnym czasie zupełnie zapomina się o tym, że ma się na sobie kontrkulturowe buty. Przypomina o tym jedynie miły ciepły wiatr owiewający stopy. Jest to wspaniałe uczucie lekkości i kontaktu z naturą, w przeciwieństwie do katowania się w upał półbutami, szmacianymi skarpetami i długimi spodniami. Obcasik powoduje, że stopy wyglądają bardzo subtelnie, a nie topornie i słoniowato. Poza tym drewniaczki są bardzo wygodne – odpowiednio wyprofilowane i z naturalnych materiałów, tylko drewno i skóra. Ciężar rozkłada się na całej stopie i nie odczuwa się zmęczenia.\nNiestety, czas pobytu w Świnoujściu upływał bardzo szybko. Ciężko było mi się rozstać z wolnością. Trafne jest tutaj powiedzenie: apetyt rośnie w miarę jedzenia. Rozważałem różne koncepcje wdrożenia klapek do codziennej, jawnej eksploatacji, lecz doszedłem do wniosku, że nie czuję się jeszcze na siłach.\nPodróż powrotną w całości odbyłem w drewniakach. Tym razem jechałem w wagonie z miejscami do siedzenia w 1 klasie. Moimi współpasażerami było małżeństwo w średnim wieku. Kobieta też w klapkach, adekwatnie do pogody, a jej mąż ubrany „regulaminowo”, czyli dżinsy, skarpety i adidasy. Najgorszy możliwy strój i wyjątkowo nieprzyjemny zapach, jak się te adidasy zdejmie, co niestety nastąpiło po pewnym czasie:( Nie wiem co osoby płci męskiej widzą fajnego w tak topornym, nieestetycznym i niehigienicznym stylu ubierania się.\nRano, między stacjami Chorzów Batory i Katowice założyłem skarpety oraz „kulturowe” obuwie i spakowałem do plecaka klapki, które tak dobrze mi służyły przez ostatnie kilka dni.\nPo powrocie do domu pozostały schowane w plecaku. Jednak już wkrótce odegrały istotną rolę w czasie zakupu materiałów potrzebnych do remontu łazienki. Otóż cała logistyka związana z remontem opierała się głównie na mojej osobie. Jeździłem do sklepów budowlanych i zamawiałem niezbędne materiały, natomiast drobne rzeczy przywoziłem samodzielnie korzystając ze środków komunikacji miejskiej. Doszedłem do wniosku, iż bezsensowne jest męczenie się w półbutach. Przyzwyczajony do nadmorskiego komfortu postanowiłem, że będę wychodził w półbutach, natomiast klapki schowam w torbie na zakupy i przebiorę na skwerku nieopodal przystanku tramwajowego. Tak też robiłem podczas prawie każdej wyprawy do sklepów budowlanych. Wydłużało to wyjazd na zakupy, gdyż potrzebny był czas na przebieranie butów, ale był za to komfort i przewiew. Podczas wypraw po gładzie, farby, zawory, kolanka, itp., spotkałem się na przystanku z nieprzyjaznymi spojrzeniami osobników preferujących dresy i adidasy, a raz z charakterystycznym dla tego typu osób stwierdzeniem, cytuję: „ja pie...”. Nie zrobiło to jednak na mnie żadnego wrażenia i ciesząc się wygodą po prostu wsiadłem do tramwaju i pojechałem w kierunku sklepu. Takich typków ignoruję z założenia od wielu lat, kiedy nawet jeszcze nie wiedziałem, że można wzbogacać swój tabor obuwniczy o egzemplarze na obcasach.\nPo zakończeniu urlopu moje klapki nie wróciły już do schowka w pracy, lecz znalazły miejsce w podręcznej torbie, którą zawsze mam przy sobie. Latem 2011 roku służyły mi jeszcze wielokrotnie podczas weekendowych wycieczek za miasto lub popołudniowych wypraw do parku.\nCały czas myślałem jednak, jak wdrożyć kontrkulturowe buty do codziennej, jawnej eksploatacji. Na ten przełomowy moment czekałem jeszcze prawie rok. Oczywiście wrażeniami z tej ważnej, przełomowej chwili podzielę się z Czytelnikami w następnym odcinku.


Taki zaszczytny tytuł jednej z najciekawszych atrakcji Karpacza przyznali sami turyści, którzy wzięli udział w głosowaniu zorganizowanym przez redakcję National Geographic Traveler. Prestiżowy magazyn podróżnicy już po raz siódmy przeprowadził plebiscyt na 7 Nowych Cudów Polski. Karkonoskie Tajemnice zdobyły niespełna 20% z blisko 40 tysięcy głosów oddanych na 32 nominowane miejsca.\nNa podium tuż za Karkonoskimi Tajemnicami w Karpaczu znalazły się również nadwarciański bulwar z Gorzowa Wielkopolskiego (województwo lubuskie) oraz Podziemne Miasto nieopodal Świnoujścia (woj. zachodniopomorskie). Wyróżnioną siódemkę uzupełniły jeszcze Centrum Spotkania Kultur z Lublina (woj. lubelskie), klasztorny zespół poaugustiański z Żagania (woj. lubuskie), Zagroda Guciów w Zwierzyńcu (woj. lubelskie), a także Szlak Kulinarny Podkarpackie Smaki. Głosowanie w ostatniej edycji plebiscytu National Geographic Traveler na 7 Nowych Cudów Polski trwało od 10 lipca do 31 sierpnia.\nKarkonoskie Tajemnice w niezwykle interesujący sposób opowiadają te z rozdziałów historii regionu Karkonoszy, których próżno szukać w jakichkolwiek podręcznikach szkolnych czy opracowaniach naukowo-dydaktycznych. Pierwszoplanową rolę odgrywają tutaj legendy, zwłaszcza te opowiadające o potężnym Duchu Gór - nazywanym również Rzepiórem, Władcą Karkonoszy, Liczyrzepą bądź Karkonoszem. A to z tego powodu, iż wielką inspiracją do założenia Karkonoskich Tajemnic stało się “niezwykłe odkrycie archeologiczne”. Otóż w marcu 2011 roku w trakcie plac budowlanych w Karpaczu wykopano tajemniczy kostur, który szybko powiązana z lokalnymi podaniami. Obecnie ów zdobiony kij wystawiony jest w jeleniogórskim Muzeum Karkonoskim.\nKarkonoskie Tajemnice rozpoczęły swoją działalność w grudniu 2012 roku. Odwiedzając Karpacz turyści mogą poznać nie tylko barwne podania, baśnie i inne opowieści, ale też niezwykłe historie zamieszkujących ten rejon Sudetów ludzi. Szczególną uwagę poświęcono utalentowanym rzemieślnikom: zajmującym się zielarstwem i ziołolecznictwem Laborantom, specjalizującym się w minerałach, górnictwie i kowalstwie Walonom oraz karkonoskim Hutnikom.\nPełne wyniki 7. edycji plebiscytu National Geographic Traveler na 7 Nowych Cudów Polski\n1. Karkonoskie Tajemnice (Karpacz, woj. dolnośląskie) - 19,92%\n2. Bulwar Nadwarciański (Gorzów Wielkopolski, woj. lubuskie) - 15.17%\n3. Podziemne Miasto na Wyspie Wolin (Świnoujście, woj. zachodniopomorskie) - 14,48%\n4. Centrum Spotkania Kultur (Lublin, woj. lubelskie) - 7,41%\n5. Zespół Poaugustiański (Żagań, woj. lubuskie) - 7,07%\n6. Zagroda Guciów (Zwierzyniec, woj. lubelskie) - 4,72%\n7. Szlak Kulinarny Podkarpackie Smaki (ok. 40 obiektów, woj. podkarpackie) - 4,64%\n8. Park Etnograficzny (Kłobka, woj, kujawsko-pomorskie) - 4,39%\n9. Kopalnia Guido (Zabrze, woj. śląskie) - 2,63%\n10. Kościół św. Mikołaja (Cieszyn, woj. śląskie) - 2,61%\n11. Muzeum Wsi Kieleckiej (Kielce, woj. świętokrzyskie) - 2,47%\n12. Rzeka Krutynia (woj. warmińsko-mazurskie) - 2,16%\n13. PGE Giganty Mocy (Bełchatów, woj. łódzkie) - 2,09%\n14. Szlak Wody, Przemysłu i Rzemiosła (Bydgoszcz, woj. kujawsko-pomorskie) - 1,6%\n15. Kraina Otwartych Okiennic (woj. podlaskie) - 1,16%\n16. Muzeum Polskiej Piosenki (Opole, woj. opolskie) - 1,09%\n17. Muzeum Wsi Radomskiej (Radom, woj. mazowieckie) - 0,9%\n18. Muzeum Budownictwa Ludowego (Sanok, woj. podkarpackie) - 0,85%\n19. Babia Góra (Beskid Żywiecki, woj. małopolskie) - 0,7%\n20. Dworzec Fabryczny (Łódź, woj. łódzkie) - 0,67%\n21. Pałac Ballestrema (Pławniowice, woj. śląskie) - 0,52%\n22. Pętla Żuławska (szlak wodny, woj. pomorskie) - 0,49%\n23. Green Velo (szlak rowerowy, woj. świętokrzyskie) - 0,45%\n24. Pałac w Rogalinie (Rogalin, woj. wielkopolskie) - 0,43%\n25. Kudowski Park Zdrojowy (Kudowa-Zdrój, woj. dolnośląskie) - 0,39%\n26. Twierdza Boyen (Giżycko, woj. warmińsko-mazurskie) - 0,25%\n27. Muzeum II Wojny Światowej (Gdańsk, woj. pomorskie) - 0,21%\n28. Baśniowy Szlak Suwalszczyzny (szereg Wiosek Bajek, woj.podlaskie) - 0,18%\n29. Muzeum Centrum Dialogu Przełomy (Szczecin, woj. zachodniopomorskie) - 0,1%\n30. Zamek Królewski w Poznaniu (Poznań, woj. wielkopolskie) - 0,09%\n31. Zielone Świątki (orszak drewnianych łodzi w Urzeczu, woj. mazowieckie) - 0,08%\n32. Cricoteka - Muzeum Tadeusza Kantora (Kraków, woj. małopolskie) - 0,05%\nMaThek 7.09.2017 12:35\nAnonim 1.08.2019 08:30


Naturalne mydło Khadi Shanti Soap – Sól himalajska | Khadi\nNaturalne mydło Khadi Shanti Soap – Sól himalajska\nNaturalne mydło oczyszczające z lekkim efektem peelingu.\nŹródło cennych dla skóry minerałów.\nZ odżywczym olejem kokosowym, masłem kakaowym i kardamonem.\nNaturalne mydło Khadi Shanti Soap z solą himalajską – delikatny peeling dla wrażliwej skóry\nDaj się zainspirować ciszy. Uwolnij swoje zmysły i poczuj równowagę, doskonałą harmonię ciała i umysłu.\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie mydło, które jest unikalnym połączeniem soli krystalicznej, aromatycznego kardamonu, anyżu, oleju kokosowego i masła kakaowego. Działa kojąco i daje przyjemne uczucie odżywienia. Podczas mycia, różowa sól himalajska zapewnia delikatny peeling, jednocześnie naturalnie regulując pH skóry. Sól himalajska nie wysusza skóry, a doprowadza ją do równowagi, co sprawia, że to mydło świetnie nadaje się do szczególnie suchej i wrażliwej skóry.\nKryształowa sól himalajska – ma lekko różowy kolor i delikatnie oczyszcza skórę. Reguluje pH skóry, działa detoksykująco i łagodzi stany zapalne. Sól himalajska jest również odpowiednia dla skóry wrażliwej i suchej, ponieważ nie wysusza skóry, a ją równoważy.\nOlej kokosowy - jest bogaty w minerały, witaminy i antyoksydanty. Nawilża i odżywia skórę. Dzięki swoim właściwościom nawilżającym i wygładzającym, jest popularny w kosmetyce jako uniwersalny olej do skóry i włosów.\nMasło kakaowe – nie tylko pysznie pachnie, ale również dostarcza skórze wielu składników pielęgnacyjnych. Znane jest ze swoich właściwości regenerujących i nawilżających, nadaje elastyczność i pozostawia skórę odżywioną i pachnącą.\nKardamon– należy do rodziny roślin imbirowatych. Dobroczynne składniki tej aromatycznej rośliny pomagają ukoić podrażnioną skórę.\nNaturalne mydło Shanti Soap z solą himalajską – jak stosować?


Dobre złego początki – torunianie przegrywają w Radomiu | ChilliToruń\nPunktów Stepana Milosevica zabrakło w Radomiu (fot. Krzysztof Maliszewski)\nW niedzielę Rosa Radom i Twarde Pierniki z Torunia zakończyły sezon zasadniczy. W konfrontacji obu ekip lepsi okazali się koszykarze z Radomia, chociaż pierwsza połowa zwiastowała zupełnie inny wynik. Drużyna Wojciecha Kamińskiego pokazała jednak charakter i zakończyła mecz po swojej myśli\nOd samego początku spotkanie w Radomiu układało się lepiej dla gości. Trójki, jak natchniony rzucał Danny Gibson i po paru pierwszych minutach Twarde Pierniki prowadziły 6:2. Chwilę potem siedmiopunktowe prowadzenie torunianom dał Michał Michalak, który poszedł w ślady Gibsona i również trafił z dystansu. Mocne rozpoczęcie ze strony przyjezdnych, zmusiło Rosę do ofensywy. Pierwsze skrzypce w zespole gospodarzy grał C.J. Harris. Amerykanin skutecznie penetrował obronę torunian i mało brakowało, a doprowadziłby do remisu. Ostatecznie sytuację uspokoił Sean Denison, który rzutem za trzy punkty ustalił wynik pierwszej kwarty na 14:9 na korzyść Polskiego Cukru.\nDruga kwarta była niemalże wierną kopią pierwszej. Cały czas na boisku przeważali torunianie. Chwilowo nie dawał o sobie znać C.J Harris, co dało szansę na dobre wejście mecz Maksymowi Kornijence. Ukrainiec dyrygował grą Twardych Pierników i w pewnym momencie przewaga torunian wzrosła aż do dziesięciu punktów. Pierwsza połowa zakończyła się jednak wynikiem 33:24.\nPoczątek drugiej połowy przysporzył wiele radości kibicom Rosy. Radomianie mocno ruszyli do ataku i trzecią kwartę rozpoczęli świetną serią 9:0, po której odrobili straty i zaczęli mecz od nowa. Ze strony torunian uaktywnili się kolejni zawodnicy. Łukasz Wiśniewski i Merkeith Cummings, którzy od początku meczu byli mało widoczni, nareszcie zaczęli punktować, co ponownie wpędziło Rosę w kłopoty. Gospodarze przegrywali ośmioma punktami. Polaka i Amerykanina dzielnie wspierali Maksym Kornijenko i Michał Michalak. Ostatecznie torunianie ośmiopunktowe prowadzenie utrzymali aż do końca kwarty.\nOstatnia część spotkania znowu została znakomicie rozpoczęta przez radomian. Gospodarze ponownie zaskoczyli Polski Cukier serią 9:0, co pozwoliło im objąć po raz pierwszy prowadzenie. Chwilę potem przewagę odzyskali torunianie, ale tylko na moment. Potem, jak jeden mąż, padła cała obrona Twardych Pierników. To dało szansę na skuteczny atak radomianom. Na punkty rzucane przez koszykarzy Rosy odpowiadał tylko Sean Denison. To było jednak znacznie za mało, by powstrzymać rozpędzonych gospodarzy. Na dwie minuty przed końcem, faulowali torunianie. Dwie szanse na zdobycie punktów z rzutów wolnych wykorzystał Michał Sokołowski i tym samym ustalił wynik meczu na 64:55 dla Rosy Radom.\nW całym spotkaniu zabrakło punktów Stepana Milosevica. Czarnogórzec był obecny na parkiecie tylko niecałe pięć minut i nie potrafił wykorzystać otrzymanego czasu. Znacznie lepiej mogli również zagrać Łukasz Wiśniewski i Merketih Cummgins.\nZwycięstwo nad Toruniem dało Rosie drugie miejsce na koniec sezonu zasadniczego. Twarde Pierniki muszą się zadowolić czwartą pozycją. Na piątym miejscu uplasowała się drużyna Energi Czarnych Słupsk i to ona będzie rywalizować z Polskim Cukrem w ćwierćfinale Tauron Basket Ligi. Pierwszy mecz pomiędzy obiema ekipami już w ten czwartek w Arenie Toruń.\nRosa Radom – Polski Cukier Toruń 64:55 (9:14, 15:19, 13:12, 27:10)\nSłowa kluczowepolski cukierRadomRosa RadomSidenTauron Basket LigaTBLTwarde Pierniki


Łada, Skoda czy Tawria [Archiwum] - Forum motoryzacyjne | autoGALERIA.pl\nForum motoryzacyjne | autoGALERIA.pl > Motoryzacja i zdjęcia > Jakie auto kupić? > Łada, Skoda czy Tawria\nZobacz pełną wersję : Łada, Skoda czy Tawria\nMam 1500 zł! Co wybrać Łade Samare, Skode Favorit czy Tawrie??\nNajprawdopodobniej wezme Łade ale chce usłyszeć waszą opinię!\nJa bym wzial Skode napewno.O niebo lepsze silniki.Moj dziadek ma Favorit 13 letnia i nic nie bylo wymieniane,pali zawsze za pierwszym razem.\nhmmmm.... też sie zastanawiam, ale moj ojciec twierdzi ze Łada ma blachy na medal i że w ogóle jest wytrzymała! Kuzyn miał taką usportowioną! Wiele razy ją jeźdiłęm! Nie było źle! Jeszcze się zastanowie! Lecz jednak dalej prosze o głosy w ankiecie!\nCzemu nie ma opcji Tavria w ankiecie? :roll: :susp:\nJa nie polecam Skody, bo za tą cenę to będzie wyjątkowy grat. Kup Tavrie z LPG, za tą cenę 1000-2000 PLN to jeszcze nie będzie taka stara:\nCzęści tanie, łatwa w naprawie, można domowymi sposobami dokonać napraw :mryellow:\nZa tą cenę to co byś nie kupił, to długo nie pojeździsz. Ale Tavria ma maly silnik 1.1 to w miarę będzie ekonomiczna.\nz tą tawrią to pomyłka w robieniu ankiety! Lubie kombiaki wiec o formanie pomyśle! Bardzo dziekuje za chęć którą macie wpisaniu postów w tym temacie! aaaaaa a co do tego że można domowymi sposobami naprawiac-to dla mnie jest bardzo ważne nobo przy jakims nowym samochodzie to tylko drobna usterka i do serwisu i portfel jak niebył gruby tak grubszy nie bedzie :grin: Piszcie dalej!\nCo do silnikow to ja bym Ci polecil 1.3 58KM,nie jest jakis mocny ale sprawuje sie nieżle\nłada, najlepiej poszukać wersji eksportowej, i sprawdzić stan - jak trafisz na ładną to odwdzięczy sie całkiem dobrą dynamiką i przyjazdną eksploatacją - te samochody są dość trwałe, Tavrie odradzam, sypie sie jak choinka na trzech króli, nie oferuje sobą nic, i znika z szos w takim tempie, że moja firma powoli wycofuje części do niej. Favoritka jest o niebo lepsza, ja jednak szukałbym łady\ndzieki za porade!! Poszukam! MOŻESZ MI WIERZYĆ :twisted: ! Zauważyłem już lata temu że z wyglądu Łada i Skoda są do siebie bardzo podobne, wiec przy dokonywaniu nie będe brał pod uwage wyglądu (no może poza rdzą itp)! Wiem też że Łada pali 6,5 litra! To tyle ile Fiat Brava, kórego mój ojciec jest szczęśliwym właścicielem! No może prawie szczęśliwym bo właśnie sie zepsuła! Jeszcze nie wiem co niej jest, ale jak sie dowiem to napisze!\nPo pierwsze dlaczego nie ma w ankiecie uwzględnionej Tavrii ???Gdyby była to właśnie ją bym zaznaczył.Jest to oczywiście niewymagający samochód,ale za 1000-1500 zł nie ma dobrych aut.Natomiast jeśli nie Rumun to Ruski.Łada Samara była na tamte czasy bardzo dobrą konstrukcją.A Skoda Favorit ???Nic do niej nie mam oprócz tego że jest najbrzydsza.\nniom, ale ja juz zdecydowałem! O mojej decyzji dowiecie sie niedługo!\noby decyzja okazala sie trafiona... licze na to...\nmysle ze wybrałes skode ale ja bym bardziej polecał łade\nmylisz sie kolego wybralem opcje te o ktorej mowiles!\ngratulacje teraz zycze ci tyko zeby sie niepsuła\nlada ale 2107\ntoteż trzeba znaleźć w dobrym stanie dobrze zadbaną o jaką z każdą minutą trudniej. Jaka jest powszechność usportowionych Samar?\ntoteż trzeba znaleźć w dobrym stanie dobrze zadbaną o jaką z każdą minutą trudniej\nTo od lutego jeszcze nie wybrałeś auta? :shock:\nJaka jest powszechność usportowionych Samar?\nMówisz o wiejskim tjuninku czy o 200-konnych wersjach? :susp:\nMówisz o wiejskim tjuninku czy o 200-konnych wersjach? :susp:Są 200 konne wersje :razz: ? ja chce taką :lol:\nLudzie zamknijcie ten durny temat\ntak, mysle o dwustukonnych


Projekt ZAWOJA MK1X w IGN PROJEKTY DOMÓW - projekt parterowy, pow. 105,7 m2 - gotowe projekty domów jednorodzinnych.\nprojekt ZAWOJA MK1X - 105.70m2 blogów budowlanych: 1\n- nr 21597 - autor: Władysław Piwowarczyk, Kinga Piwowarczyk\nProjekt domu jednorodzinnego, wolno stojącego ZAWOJA MK1X ma powierzchnię użytkową 105,7 m². Powierzchnia zabudowy tego projektu wynosi 83,7 m². Jest to budynek niepodpiwniczony, parterowy, z poddaszem użytkowym, zaprojektowany w stylu tradycyjnym. Autor projektu zaplanował w nim 2 pokoje na parterze (pokój dzienny z kominkiem), 3 sypialnie/pokoje na poddaszu oraz 2 łazienki. Dom o dachu dwuspadowym ma wysokość 8,2 m (w najwyższym punkcie dachu) zaś kąt nachylenia dachu wynosi 43,0 stopni. Powierzchnia dachu w tym projekcie ma 168,0 m². Kubatura budynku to 420,2 m³.\n1.1 wiatrołap - 5.67 m²\n1.2 salon z aneksem kuchennym - 37.1 m²\n1.3 pokój - 10.89 m²\n1.4 kotłownia - 5.83 m²\n1.5 łazienka - 6.46 m²\n2.1 komunikacja - 4.86 m²\n2.2 pokój - 19.15 m²\n2.3 łazienka - 5.34 m²\n2.4 pokój - 8.28 m²\n2.5 pokój - 8.58 m²\nDODATKI DO PROJEKTU ZAWOJA MK1X\nZAWOJA MK1X - WERSJE/CENNIK:\nA - bez garażu 18.80x15.75 nie -\nDom z projektu ZAWOJA MK1X budują (1):\nZobacz wszystkich użytkowników opisujących budowę domu ZAWOJA MK1X »


Tradycje i zwyczaje bożonarodzeniowe – Zielonym na prawo\nNadchodzą dla nas długo oczekiwane radosne dni Świąt Bożego Narodzenia. Przez święta Bożego Narodzenia wspominamy dzień narodzin Pana Jezusa na ziemi w Betlejem. Dzień narodzin Pana Jezusa jest tak bardzo ważnym dniem w historii, że od tego właśnie dnia liczymy lata nowej, czyli naszej ery. Dlatego mówimy, że teraz jest rok 2014 po narodzeniu Chrystusa\nNależy pamiętać, że zbliżające się święta to „Boże Narodzenie”. Nie należy mówić więc „Gwiazdka”, ponieważ gwiazdka się nie urodziła, tylko Pan Jezus się urodził. A On jest Synem Bożym, jest Bogiem, stąd Boże Narodzenie.\nW Święta Bożego Narodzenia chcemy, aby Pan Jezus narodził się w naszych sercach, a przez to w naszych domach. Wiemy, że Pan Jezus zawsze jest z nami w Komunii Świętej, rozmawiamy z Nim podczas modlitwy, spotykamy się z Nim w tajemnicach sakramentów świętych. On czeka na nas. Nie pozwólmy Panu Jezusowi stać przy drzwiach do naszego serca. Od ponad dwóch tysięcy lat odprawiamy to misterium. Mamy swoje regionalne zwyczaje i obyczaje, a czy wiemy skąd one pochodzą, jakie słowa mają znaczenie? Spróbujemy je Państwu przybliżyć, życząc także w imieniu całej redakcji zdrowych i szczęśliwych oraz rodzinnych świat Bożego Narodzenia.\nSłowo Adwent pochodzi od łacińskiego słowa „adventus”, czyli „przyjście, przybycie, nadejście”. W starożytnym Rzymie słowem „adventus” nazywano oficjalny przyjazd, odwiedziny dygnitarza państwowego po objęciu urzędu, czy też coroczne przybywanie bóstwa do świątyni. Dla nas chrześcijan „adventus” oznacza czas przygotowujący nas do uczczenia narodzin Jezusa w Betlejem. To również nasze przygotowanie do powtórnego przyjścia Jezusa na ziemię. Zwróćcie państwo uwagę na to, że obecnie w kościołach znów pojawiają się symbole zejścia figurki Pana Jezusa ze Schodków lub drabiny. To pobrzmiewają echa pierwszych misteriów chrześcijańskich.\nAdwent rozpoczyna nowy rok kościelny i obejmuje 4 kolejne niedziele. Rozpoczyna się między 27 listopada a 3 grudnia, kończąc się w dzień Bożego Narodzenia. W tym czasie nie zdobimy ołtarzy ani świątyń kwiatami, szaty liturgiczne mają kolor fioletowy – kolor pokutny i nie śpiewamy „Chwała na wysokości Bogu”. Codziennie przez okres Adwentu odprawiane są Msze św. ku czci Maryi, w czasie których pali się świeca roratna, symbol Najświętszej Maryi Panny (słowo Roraty pochodzi od słów pieśni na wejście – „rorate coeli…”).\nPierwsze ślady istnienia Adwentu pochodzą z IV wieku z Galii i Hiszpanii. Adwent trwał wówczas 3 tygodnie. Łączył się z postem pokarmowym i praktykami ascetycznymi. Rzym wprowadził do liturgii Adwent w VI wieku, łagodząc jego charakter pokutny i akceptując liturgiczne przygotowanie do uroczystości Bożego Narodzenia. Naszymi przewodnikami po Adwencie są: Izajasz, Jan Chrzciciel i Maryja.\nWymownym symbolem Adwentu jest wieniec i świeca adwentowa. Światło wskazuje drogę, rozprasza ciemności, usuwa lęk oraz stwarza poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Światło jest znakiem obecności Chrystusa „Światłości Świata”. Światło czterech kolejnych świec adwentowych ma nas doprowadzić stopniowo do prawdziwego „Światła” wschodzącego w Boże Narodzenie. Zielone gałązki są symbolem nadziei, zwyciężającej śmierć. Wieniec adwentowy często obecnie umieszczany na drzwiach ma nam przypominać o radosnym czasie przygotowania adwentowego do zbliżających się świąt Bożego Narodzenia. Wieniec ten miał także służyć jako zapora przed złymi duchami, nieszczęściami i chorobami oraz przed wszystkim złem jakie mogło dotknąć rodzinę.\nAdwent to również czas przygotowania świątecznych niespodzianek dla najbliższych. To czas przygotowania naszych serc na przyjście Dzieciątka Jezus przez rekolekcje. Dawniej na wsi stawiano niewymłócone snopy zbożna w czerech kątach izby, w której odbywała się wigilijna wieczerza. Zwyczaj ten miał zapewniać dobrobyt w nadchodzącym roku i uniemożliwić biedzie schowanie się. Nie mogąc schować się w kątach musiała opuścić dom w chwili dzielenia się opłatkiem. Wierzono również, że o północy zwierzęta rozmawiają ludzkim jerzykiem, lecz podsłuchanie takiej rozmowy nie przynosiło szczęścia. Powszechnym obyczajem jest kładzenie siana pod obrus, którym nakryto stół wigilijny. Sianko to ma przypominać, że Jezus urodził się na sianie.\nNajważniejszym i najbardziej wzruszającym momentem było i jest dzielenie się poświęconym opłatkiem. Staropolskie opłatki były różnokolorowe i bardzo ozdobne. Jeszcze na początku XX wieku bardzo często wypiekano je w domach w specjalnych formach, a brzegi wyrównywano nożyczkami. Dziś opłatki są białe i ozdobnie wytłaczane.\nNazwa „opłatek” pochodzi od łacińskiego słowa „oblatum”, czyli dar ofiarny. Dawniej człowiek składał ofiary nieznanym siłom – wodzie, piorunom, wiatrom, trzęsieniom ziemi I innym siłom natury, by ustrzec się od tego wszystkiego, co mogło mu zagrażać. Praktyka pieczenia chleba przaśnego, niekwaszonego, takiego, jakiego używał Pan Jezus przy Ostatniej Wieczerzy, pochodzi z czasów biblijnych od Mojżesza. Zachowała się w Kościele do dziś, choć obecnie ten chleb ma inny wygląd, jest bielszy, cieńszy i delikatniejszy. Opłatki, jakie dziś znamy (nebula – mgiełka) pierwsi zaczęli wypiekać zakonnicy z klasztoru benedyktyńskiego we Francji. Stamtąd zwyczaj ten rozpowszechnił się na całą Europę i wraz z chrześcijaństwem przybył także do Polski. Opłatek używany był jednak wyłącznie do Mszy św. i do konsekracji komunikantów dla wiernych. Dopiero od XV wieku stał się bardziej popularny, kiedy nastąpił jego masowy wypiek. Był przekąską do wina, środkiem do pieczętowania listów, smarowany miodem był przysmakiem dzieci.\nNierozłącznym elementem Świąt Bożego Narodzenia jest kolęda. Nazwa kolęda pojawiła się dawno temu. Wywodzi się ona od słowa „calendae”, tak bowiem Rzymianie nazywali początek każdego miesiąca. Owe kalendy, szczególnie styczniowe czyli noworoczne, obchodzili bardzo radośnie. Bawili się, śpiewali, składali sobie życzenia i obdarowywali prezentami. Kościół katolicki zniósł stary, pogański zwyczaj obchodzenia kalend. Zachowała się jednak tradycja śpiewania pobożnych pieśni, sławiących narodziny Chrystusa, odwiedzania się w domach, kupowania świątecznych podarunków. W ten sposób do języka naszych dziadków weszło łacińskie słowo „calendae” czyli kolęda.\nZ biegiem czasu kolędą zwano nie tylko pieśń na Boże Narodzenie, ale także zwyczaj chodzenia po domach z życzeniami świąteczno-noworocznymi, czy odwiedzanie przez kapłana parafian w ich domach. Trudno dziś ustalić dokładnie czas, kiedy pierwsze kolędy pojawiły się w Polsce. Prawdopodobnie mogło to być już w XIII wieku, kiedy to przybyli do nas ojcowie franciszkanie. Wzorem założyciela swego Zakonu, św. Franciszka z Asyżu, który pierwszy urządził żłóbek wyobrażający Boże Narodzenie, propagowali kult Dzieciątka Jezus. Oni to zaczęli urządzać po kościołach szopki. Oni też pierwsi organizowali jasełka – ruchome przedstawienia scen Bożego Narodzenia. Przy takich widowiskach na pewno śpiewano też stosowne pieśni. Jednak z tego czasu nie zachowała się ani jedna kolęda. Najdawniejsze kolędy, które znamy, pochodzą z wieku XV, a najpopularniejsza z nich to kolęda „Anioł pasterzom mówił”. Kolędy nigdy nie poszły w zapomnienie, bo śpiewali je z ochotą wszyscy, młodzi i starzy. Przekazywano je z pokolenia na pokolenie, a gdy wynaleziono druk, drukowano je. Zbiory takich kolęd i pastorałek zwano „kantyczkami”. Kolejne wieki przyniosły nowe kolędy, a największy ich rozkwit datuje się na wiek XVII i XVIII. Wówczas powstały znane do dziś kolędy, takie jak: „Wśród nocnej ciszy”, „Lulajże Jezuniu”, „Bóg się rodzi” i wiele innych. Piękne są też kolędy góralskie, a wśród nich „Łokarynki, fujareczki”, czy też jakże piękna i polska kolęda „Gore gwiazda, gore”\nKOLEDA – ODWIEDZINY DUSZPASTERSKIE\nDawniej odwiedziny duszpasterskie rozpoczynano w Nowy Rok lub dnia następnego, a kończono w święto Matki Boskiej Gromnicznej. Obecnie wizyty duszpasterskie trwają zazwyczaj dłużej, gdyż ludność Polski znacznie się zwiększyła. Z. Kolberg pisał: „Proboszcz lub wikary nawiedza „po kolędzie” domy wszystkich parafian. Towarzyszy mu organista z dzwonkiem i chłopiec z kobiałką. Ksiądz winszuje w każdej chacie Nowego Roku, wgląda w pożycie rodziny, wysłuchując dzieci pacierza i katechizmu”. Pierwsze wzmianki o kolędzie mamy w XVII w. Wówczas to prowincjonalny synod piotrkowski w 1607 r. i gnieźnieński w 1628 r. zobowiązywał księży, aby „na kolędzie grzeszników napominali, każdego do pełnienia obowiązków i przyzwoitości nakłaniali, nieszczęśliwych pocieszali”. Na wsiach utarł się zwyczaj, że gdy ksiądz chodzący po kolędzie, wychodził z czyjegoś domu, panny i dziewczęta starały się usiąść na krześle lub stołku, na którym siedział duchowny. Wierzono bowiem, że ta, która pierwsza usiądzie, w tym roku za mąż wyjdzie. Istnieje też przekaz, że danie datku księdzu na kolędzie skutkuje szczęściem i obfitością w nadchodzącym roku.\nNazwa – jasełka pochodzi od słowa „jasła”, czyli żłób bydlęcy w stajni. Od tego „żłobu” powstał żłóbek, a od „jasła” – jasełka, w których głównym elementem jest żłóbek z małym Dzieciątkiem. Pierwsze urządził dawno temu, bo w roku 1223, wielki miłośnik Dzieciątka Jezus – św. Franciszek z Asyżu w skalnej grocie w Greccio. Ojcowie i bracia z Zakonu zwyczaj ten ponieśli na cały świat, w tym także do Polski, gdzie już pod koniec XIII wieku pojawiły się figury przedstawiające całą scenę Bożego Narodzenia. Nadszedł jednak czas, gdy ludziom znudziło się coroczne oglądanie drewnianych czy kamiennych figur. Pomysłowi bracia zakonni zaczęli więc wystawiać najpierw ruchome figury, później zaś kukiełkowe. Właśnie takie widowiska zaczęły gromadzić wielkie tłumy ludzi. Niestety reakcja ludzi na te przedstawienia nie była godna miejsca w jakim je wystawiano – kościoła i dlatego jasełka z nich usunięto. Zaczęto je wystawiać w różnych miejscach (większych domach, placach, ulicach). Jasełka zawsze rozpoczynają się sceną zbudzenia pasterzy przez aniołów. Zawsze jest też w nich scena na dworze okrutnego króla Heroda, niesforny diabeł namawiający go do zabicia dzieci w Betlejem i śmierć krążąca wokół jego tronu, która kosą ścina mu głowę. Jest oczywiście Święta Rodzina przy żłóbku małego Jezusa, są pasterze i Trzej Królowie przychodzący z darami. Były okresy w naszej historii, gdy zabraniano wystawiania jasełek. Tak było w zaborze pruskim i rosyjskim w czasie niewoli narodowej, tak było w okresie ostatniej wojny, tak było i w czasach stalinizmu.\nW wigilię Bożego Narodzenia niemal każda polska rodzina umieszcza i dekoruje w swoim mieszkaniu choinkę. Jest to jedna z najmłodszych tradycji wigilijnych. Poczałkowo, w tym również na ziemiach polskich, popularna była „jodełka”, czyli wierzchołek sosny, jodły lub świerku zawieszony u pułapu. Drzewko to miało chronić dom i jego mieszkańców od złych mocy, śmierci, pożaru, powodzi i nieszczęść.\nChoinka w obecnej formie przyjęła się w Polsce dopiero w XVIII w. i zwyczaj ten przeniósł się z Niemiec. W wielu rejonach Polski zwyczaj ubierania choinki zadomowił się dopiero na początku XX wieku. Opisuje to m.in. Zygmunt Gloger w „Encyklopedii Staropolskiej”: „Za czasów pruskich, tj. w latach 1795-1806, przyjęto od Niemców zwyczaj w Wigilie Bożego Narodzenia ubierania dla dzieci sosenki lub jodełki orzechami, cukierkami, jabłuszkami i mnóstwem świeczek woskowych”. Niekiedy przyozdabiano też ludzikami ze słomy i papierowymi gwiazdkami, aniołkami, cukierkami czy też ciastkami.\nKościół był początkowo niechętny temu zwyczajowi, lecz szybko nadał choince chrześcijańską symbolikę „biblijnego drzewa wiadomości dobra i zła”, pod którym rozpoczęła się historia ludzkości. Choinkę wnosi się do domu w dniu, w którym wspominamy pierwszych ludzi – Adama i Ewę. Na choince nie możne zabraknąć jabłek, bo właśnie te owoce były na owym biblijnym drzewie, a ponadto jabłko symbolizuje zdrowie.\nWśród iglastych gałązek wiją się łańcuchy: lekkie, słomkowe i bibułkowe. Są pamiątką po wężu-kusicielu. Gwiazda na szczycie drzewka symbolizuje gwiazdę betlejemska, która wiodła Trzech Króli do Dzieciątka Jezus. Świeczki na gałązkach to jak okruchy ognia, który dawniej płonął w izbie przez całą noc wigilijną, aby przychodzące na ten czas dusze przodków mogły się ogrzać. Choinki ubierano także w piernikowe figurki ludzi i zwierząt, lukrowane kolorowo, posypane makiem. Szczególnie okazale prezentowała się postać Św. Mikołaja. Tak ustrojona choinka stała w domu do Trzech Króli.\nWigilijny zwyczaj obdarowywania się prezentami bierze swój początek jeszcze z rzymskich Saturnaliów. W późniejszych wiekach przez Kościół został nazwany Gwiazdką, gdyż prezenty wręczano, gdy na niebie zauważono pierwszą gwiazdę. Ową gwiazdę utożsamiano z Gwiazdą Betlejemską. Ponieważ właśnie tą częścią wieczoru wigilijnego najbardziej zainteresowane były dzieci, nic zatem dziwnego, ze to one z niecierpliwością wypatrywały pierwszej gwiazdki na niebie.\nUwielbiają go wszyscy – dorośli i dzieci, bogaci i biedni, mieszkańcy dużych miast i małych miasteczek. Święty Mikołaj odwiedza nas 6 grudnia lub w wieczór wigilijny.\nWieść głosi, iż urodził się na przełomie wieków III i IV w Turcji, ukończył seminarium duchowne i przez wiele lat był biskupem Miry, portowego miasteczka w Azji Mniejszej. Był człowiekiem wielkiego serca, pomagał biednym i potrzebującym. Rozdał cały swój majątek ubogim. Prawdopodobnie czynił też cuda. Krąży o nim wiele legend. Niegdyś był patronem żeglarzy i wędrownych kupców (urodził się w rodzinie bogatych kupców). Chronił ich od niebezpieczeństw podróży i zapewniał powodzenie w handlu. Patronował też wielkim przedświątecznym jarmarkom. Obecnie Święty Mikołaj przynosi co roku prezenty 90 milionom dzieci na całym świecie. Zostawia je pod poduszką, w skarpetach, bucikach czy pod choinką.\nChłopcy urodzeni 6 grudnia dostawali imię – Mikołaj (Hamberg i Lubeka). Niektóre miasta uczyniły go swoim patronem: Nowy Jork, Amsterdam. Za opiekuna obrali go również uczeni, pasterze, bankierzy, a nawet więźniowie wraz z Bł. Biskupem Kozalem.\n24 grudnia – WIGILIA NARODZENIA PAŃSKIEGO\nPunktem kulminacyjnym przeżyć adwentowych w rodzinach chrześcijańskich jest wigilia Bożego Narodzenia. Posiada ona bardzo bogatą liturgię domową. Geneza tej liturgii sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Obrzędy te i zwyczaje mają więc starą tradycję. Wigilie opisane już były w Starym Testamencie. Obchodzono je przed każdą uroczystością, a nawet przed każdym szabatem. Było to przygotowanie do odpoczynku świątecznego. Izraelici zwali je „wieczorem”.\nSłowo „wigilia” pochodzi z języka łacińskiego i oznacza czuwanie. Taki był dawniej zwyczaj w Kościele, ze poprzedniego dnia przed większymi uroczystościami obowiązywał post i wierni przez cala noc oczekiwali na tę uroczystość, modląc się wspólnie.\nW Polsce wigilia weszła na stale do tradycji dopiero w XVIII wieku, Główną jej częścią jest uroczysta wieczerza, złożona z postnych potraw. Wieczerza ta ma charakter ścisłe rodzinny. Zaprasza się czasami na nią, oprócz krewnych, osoby mieszkające samotnie. Wieczór wigilijny w tradycji polskiej jest najbardziej uroczystym i najbardziej wzruszającym wieczorem roku.\nPięknym staropolskim zwyczajem jest zapraszanie na Wigilie ludzi samotnych – tak aby w ten wieczór nikt nie był opuszczony i smutny. To dla nieznajomego, wędrowca, viatora stawia się pusty talerz.\nW Polsce wieczerze wigilijną rozpoczynano, gdy na niebie ukazała się pierwsza gwiazda. Czyniono tak zapewne na pamiątkę gwiazdy betlejemskiej, która według Ewangelisty, Św. Mateusza, ujrzeli Mędrcy, zwani tez Trzema Królami. Zwyczaj ten był i nadal jest głęboko zakorzeniony w polskiej kulturze. Wspomina o nim m.in. Władysław S. Reymont w „Chłopach” oraz Maria Dąbrowska w „Uśmiechu dzieciństwa”. Oskar Kolberg stwierdza, że jest to bardzo stary zwyczaj, przestrzegany w rodzinach katolickich.\nPrzyjęła się w Polsce w wieku XVIII, a stała się powszechną tradycją w wieku XX. Nabrała cech czegoś świętego, sakralnego, czego się nigdzie indziej nie spotyka. Oto najpierw gospodynie urządzają generalne sprzątanie, mycie, czyszczenie. Na wsi i po dworach w czterech rogach głównej sali umieszczało się cztery snopy zbóż: snop pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa, aby Boże Dziecię w Nowym Roku nie skąpiło koniecznego pokarmu dla człowieka i bydła. Stół był przykryty białym obrusem, przypominającym ołtarz i pieluszki Pana, a pod nim rozkładało się siano dla przypomnienia sianka, na którym spoczywał Pan Jezus. Zwyczajem było również, że cały dzień obowiązywał post ścisły. Także w czasie wieczerzy wigilijnej dawano tylko potrawy postne, w liczbie nieparzystej, ale tak różnorodne, by były wszystkie potrawy, jakie się zwykło podawać w ciągu roku.\nNajważniejszym i kulminacyjnym momentem wieczerzy wigilijnej w Polsce jest zwyczaj łamania się opłatkiem. Czynność ta następuje po przeczytaniu Ewangelii o Narodzeniu Pańskim i złożeniu życzeń. Tradycja ta pochodzi od prastarego zwyczaju tzw. eulogiów, jaki zachował się z pierwszych wieków chrześcijaństwa. Wieczerza wigilijna nawiązuje do uczt pierwszych chrześcijan, organizowanych na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Zwyczaj ten oznacza również wzajemne poświęcenie się jednych dla drugich i uczy, że należy podzielić się nawet ostatnim kawałkiem chleba. Składamy sobie życzenia pomyślności i wybaczamy urazy.\nPARZYSTA ILOŚĆ OSÓB\nDo tradycji wigilijnej należy, aby do stołu zasiadała parzysta liczba osób. Nieparzysta zaś ilość uczestników miała wróżyć dla jednego z nich nieszczęście. Najbardziej unikano liczby 13. Feralna 13 bierze swój początek od Ostatniej Wieczerzy, kiedy to jako 13 biesiadnik przybył Judasz Iskariota. Jeżeli ilość biesiadników była nieparzysta, wówczas w bogatszych lub szlacheckich domach zapraszano do stołu kogoś ze służby, w biedniejszych domach jakiegoś żebraka.\nDo stołu zasiadano według wieku lub hierarchii. Według wieku dlatego, aby „w takiej kolejności schodzić z tego świata”, a według hierarchii dlatego, gdyż osoba o najwyższej pozycji, a najczęściej był nią gospodarz, rozpoczynała wieczerzę.\nWedług tradycji, ilość potraw wigilijnych powinna być nieparzysta. Aleksander Bruckner w słowniku etymologicznym języka polskiego podaje, ze wieczerza chłopska składała się z pięciu lub siedmiu potraw, szlachecka z dziewięciu, a u arystokracji z jedenastu. Wyjaśnienia tego wymogu były rożne: 7 – jako siedem dni tygodnia, 9 – na cześć dziewięciu chórów anielskich itp. Dopuszczalna była ilość 12 potraw – na cześć dwunastu apostołów.\nNieparzysta ilość potraw miała zapewnić urodzaj lub dobrą pracę w przyszłym roku. Potrawy powinny zawierać wszystkie płody rolne, aby obrodziły w następnym roku. Wskazane też było skosztować wszystkich potraw, żeby nie zabrakło którejś podczas następnej wieczerzy wigilijnej.\nWieczerza wigilijna jest posiłkiem postnym, ale nasi przodkowie potrafili uczynić z tego ograniczenia prawdziwa ucztę dla podniebienia tak, że polski post słynął szeroko na całym świecie. W zamożnych domach szlacheckich i mieszczańskich Wigilia składała się e z dwunastu dań – tylu ilu było apostołów. Dominowały dania rybne przyrządzane na rożne sposoby, a zwłaszcza nie mogło zabraknąć słynnego karpia, lub szczupaka w szarym sosie. Niekiedy dań rybnych było tyle, ze tradycyjna liczba dwunastu potraw okazywała się niewystarczająca. Ale i na to była rada – wszystkie potrawy z ryb uważano za jedno danie!\nWigilie otwierała jedna z tradycyjnych zup wigilijnych – najczęściej barszcz czerwony z uszkami, zupa grzybowa lub rzadziej – migdałowa. Oprócz dań rybnych podawano także słynny polski pasztet po kardynalsku z rożnych ryb rzecznych, staropolski groch z kapustą lub kapustę z fasolką Jaś, potrawy z grzybów suszonych, kompoty z suszonych owoców, a także łamańce z makiem, lub pochodzącą ze wschodnich rejonów Polski słynną kutię. W Wielkopolsce była to wyborna kutia z ryżem oraz ciasta, a zwłaszcza świąteczny makowiec, keks, lub piernik. W XIX wieku na stół trafił sękacz, którego kawałek powinien skosztować każdy zasiadający przy stole – to gospodyni nakładał go po kawałku mówiąc „Żeby ci się darzyło”.\nDawniej po Wieczerzy, oprócz śpiewania kolęd, w wielu częściach Polski praktykowano różne zwyczaje. I tak na Warmii i Mazurach, kiedy jeszcze biesiadnicy siedzieli przy stole, spod obrusa ciągnięto słomki. Jeśli wyciągnięto słomkę prostą, to osobę, która ją wyciągnęła, czekało życie proste, bez niebezpieczeństw. Jeżeli słomka była pokrzywiona, to daną osobę czekało w przyszłym roku życie kręte.\nNa Mazowszu, resztki jedzenia dawano zwierzętom. Wierzono bowiem, że o północy, przynajmniej niektóre z nich przemówią ludzkim głosem. Dotyczyło to zwłaszcza bydła, bo ono było obecne przy narodzinach Dzieciątka i w nagrodę otrzymało dar mówienia ludzkim głosem w noc wigilijną. Nie należało jednak podsłuchiwać ich głosów. W ten dzień zwierzęta otrzymywały też kawałki opłatka, co miało zapewnić im zdrowie.\nNa Podlasiu resztki wieczerzy ustawiano kolo pieca, a przed nim ławę posypana piaskiem lub popiołem. Pokarmy te były przeznaczone dla zmarłych przodków. Rano, po śladach na piasku odgadywano, kto przyszedł w nocy i czy w ogóle przyszedł.\nW wielu rejonach Polski w ten wieczór wyruszali kolędnicy lub wiliarze. Obowiązkowo musiały być minimum trzy postacie: bocian, koza i niedźwiedź. Bocian symbolizował nowy rok i nowe życie, koza – płodność, a niedźwiedź – wrogie siły przyrody, które należało obłaskawić\nCały dzień wigilijny wypełniały wróżby oraz obowiązywały różnego typu zakazy i nakazy. Przede wszystkim należało wcześnie wstać, żeby nie mieć z tym kłopotu przez cały rok. Dla zachowania zdrowia należało się umyć w rzece lub strumieniu. Czynność ta, spełniona w szafliku z wrzuconą monetą, miała spowodować, żeby się pieniądze człowieka trzymały. Aby nie wymieść z domu szczęścia, starano się niczego sąsiadowi nie pożyczać. Wręcz należało ukraść, co miało zapewnić szczęście. Od dzieci wymagano posłuszeństwa, przestrzegając przed karą, która przez cały rok byłaby im wymierzona. Z faktu, kto pierwszy (kobieta czy mężczyzna) odwiedzi dom w wigilijny poranek, wróżono czy krowa urodzi byczka czy jałówkę. Wiele wróżb dotyczyło pogody. I tak jasny dzień a według innych wyiskrzone niebo prognozowało, że kury będą się dobrze niosły, niebo pochmurne zwiastowało obfitość mleka, natomiast szron – urodzaj. Do portfela kładziono łuski karpia, co miało zapewnić przychód pieniężny, a kobiety za stanik kładły drobny banknot, by w domu był dostatek i nie zaznano biedy.\nLiczba potraw w chłopskich domach katolickich na Podlasiu musiała być nieparzysta i nie przekraczała zwykle pięciu do siedmiu. Potrawy miały być z ogrodu, pola, lasu i wody. A więc prażony groch, bób, ziemniaki, grzyby, ryby, kompot z gruszek lub jabłek i kisiel z owsa. Na Podlasiu również katolicy spożywali kutię – gotowaną kaszę z ziaren pszenicy z dodatkiem maku, miodu, a czasem bakalii.\nPomyślności w gospodarstwie miało służyć podrzucanie łyżką do sufitu kutii, kaszy czy grochu. Z wyglądu wyciągniętych spod obrusa źdźbeł siana wróżono, czy dziewczyna wyjdzie za mąż, a poprzez liczenie kołków w płocie, lub drew przyniesionych w naręczu – o stanie cywilnym przyszłego męża. Pobudzano też psy do szczekania i z kierunku, z którego pies zaszczekał, miał przyjść kawaler. Jako prezenty dla dzieci służyły jabłuszka i orzechy. Siano spod obrusa z resztkami opłatków zanosi się zwierzętom. Na pasterkę odprawianą o północy wybiera się do dziś większość domowników. Pasterkę rozpoczynała, i obecnie w niektórych kościołach na Podlasiu rozpoczyna, gra na ligawce.\nPo wieczerzy nie sprząta się ze stołu, pozostawiając wszystko do następnego dnia, aby dusze zmarłych mogły skosztować wieczerzy. Gospodarz zbierał siano z ław i rozdzielał między dobytek czyli żywinę. Ziarno wykruszone ze snopa rozrzucał domowemu ptactwu. Następnie cała rodzina śpiewała kolędy. Na godzinę drugą w nocy rodziny prawosławne udają się do cerkwi na nabożeństwo zwane wsianoczną. Jeżeli do domu w Wigilię przyszła kobieta miały się rodzić jałówki, a jeśli mężczyzna to byczki. Jeżeli niebo było gwiaździste oznaczało to dobry urodzaj na jagody i grzyby. Mąż miał przyjść z tej strony z której szczekał pies. Powrósłami ze słomy obwiązywano jabłonie i grusze na dobry urodzaj.\nI Wojna Światowa cz.2\nWizyt dzisiaj : 211\nTen miesiąc : 485\nŁącznie : 627355


Groźny wypadek w Rudzie Śląskiej. Poszkodowane zostało 12-letnie dziecko. Na miejscu są wszystkie służby. Mogą być problemy z przejazdem.\nDo poważnego wypadku z udziałem dziecka doszło w Rudzie Śląskiej około godziny 14:30. Przechodzącego przez pasy 12 letniego chłopca potrącił samochód osobowy. Na miejscu lądował śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Jak informuje drogówka życiu nastolatka nie zagraża niebezpieczeństwo jednak trafił do szpitala. Na miejscu są wszystkie służby. Droga jest zablokowana na wysokości marketów w pobliżu Ronda Karmańskiego.


PKP Wrocław: tanie bilety kolejowe, rozkład jazdy PKP | Omio\nJak dojechać pociągiem do Wrocławia? Sprawdź podpowiedzi Omio!\nDworzec główny: Wrocław Główny\nAdres dworca: Piłsudskiego 105\nWybierasz się do Wrocławia? Warto rozważyć dojazd do miasta pociągiem. Wrocław jest miastem położonym na Dolnym Śląsku. Jednocześnie to stolica regionu oraz największe miasto w południowo-zachodniej Polsce. Miasto jest bardzo dobrze skomunikowane z innymi dużymi ośrodkami w Polsce. Kolejowe połączenia do Wrocławia oferowane są przez różnych przewoźników. W regionie takie połączenia oferuje Kolei Dolnośląska, a w skali krajowej takie połączenia obsługiwane są przez PKP Intercity oraz Przewozy Regionalne, dlatego też warto sprawdzić rozkład jazdy PKP do Wrocławia, by przekonać się, z którym przewoźnikiem najwygodniej będzie odbyć swoją podróż.\nDworzec kolejowy we Wrocławiu to jeden z nielicznych w Polsce przykładów stacji z halą peronową. To obiekt, który jest niezwykle ciekawy i sam w sobie stanowi dużą atrakcję turystyczną.\nPKP Wrocław: przewoźnicy i stacje kolejowe\nJak kupować tanie bilety kolejowe do Wrocławia?\nPociągi do Wrocławia: dojazd do centrum\nJakimi pociągami można dojechać do Wrocławia? Na dworzec PKP Wrocław Główny docierają pociągi PKP Intercity, Przewozy Regionalne, Koleje Dolnośląskie.\nJak nazywa się główna stacja kolejowa we Wrocławiu? Główną stacją kolejową we Wrocławiu jest dworzec PKP Wrocław Główny.\nCzy do Wrocławia jeździ Pendolino? Do Wrocławia jeżdżą pociągi Pendolino.\nIle dni przed podróżą kupować bilety kolejowe? Bilety kolejowe do Wrocławia najlepiej kupować kilkanaście dni przed podróżą.\nJakie zniżki obowiązują na przejazdy kolejowe? Jest wiele rodzajów zniżek kolejowych. Najlepiej kupując bilety na pociąg do Wrocławia zapoznać się z różnymi rodzajami biletów kolejowych.\nGdzie kupić bilety kolejowe do Wrocławia? Bilety kolejowe do Wrocławia najłatwiej kupić przez internet, w wyszukiwarkach takich jak choćby Omio.\nGdzie znajduje się główny dworzec PKP Wrocław Główny? Dworzec PKP Wrocław Główny znajduje się przy ul. Piłsudskiego 105.\nJak daleko od centrum leży dworzec kolejowy Wrocław Główny? Dworzec kolejowy Wrocław Główny leży 2 km od ścisłego centrum miasta.\nCzym dojechać z dworca do centrum Wrocławia? Dojazd do centrum Wrocławia zapewnia komunikacja miejska (tramwaje, autobusy dzienne i nocne). Można też zdecydować się na przyjemny, 10 minutowy spacer.\nWrocław Główny to najważniejszy dworzec kolejowy w mieście. Najczęściej pociągi zatrzymują się dodatkowo na stacjach: Mikołajów, Nadodrze, Psie Pole, Sołtysowice, Muchobór, Nowy Dwór i Leśnica, w zależności od przewoźnika. Budynek dworcowy jest dostępny całą dobę, jednak hala główna jest zamknięta w godzinach 24:00-4:00. Na dworcu działają kasy biletowe oraz informacja, dostępne są płatne skrytki bagażowe, w wybranych miejscach działa internet bezprzewodowy.\nNa terenie dworca dostępny jest również kantor, apteka, poczta i punkty usługowo-handlowe. Na komunikację miejską we Wrocławiu składają się tramwaje oraz autobusy miejskie. Dobry dojazd z okolic dworca autobusowego oraz kolejowego do lotniska zapewniają wybrane linie autobusowe.\nRozkład jazdy PKP Wrocław Główny\nKolejowy rozkład jazdy dla pociągów przyjeżdżających i wyjeżdżających z Wrocławia dostępny jest zarówno na wrocławskim dworcu kolejowym, jak i w internecie. Bezpośrednie połączenia oferowane są z/do większości dużych miast w Polsce. Bezpośrednim pociągiem z Wrocławia dojedziemy również do stolicy Niemiec. Takie połączenie oferowane jest w weekendy. Pociąg zatrzymuje się na dworcu Wrocław Główny i dojeżdża do stacji Berlin Lichtenberg.\nRozkład jazdy PKP oferuje nocne połączenia składami TLK. To właśnie one oferują nocne przejazdy do Warszawy i Gdyni, z kolei składy InterCity obsługują nocne pociągi do Przemyśla i Szczecina (pociąg Orion jeżdżący na trasie z Przemyśla przez Kraków, Wrocław i Poznań do Szczecina). W nocy nie kursują pociągi Kolei Dolnośląskich oraz Przewozów Regionalnych. W tym czasie do dyspozycji podróżnych są składy PKP Intercity.\nPociągiem Pendolino do Wrocławia\nWarto wiedzieć, iż wybierając się w kolejową podróż między Warszawą a Wrocławiem, można trasę tę pokonać na pokładzie nowoczesnego pociągu Pendolino. Składy te oferuje spóła PKP Intercity, która dla kupujących bilety z wyprzedzeniem, przygotowała pulę biletów w atrakcyjnych cenach. Sprzedaż biletów na połączenia Pendolino między Wrocławiem a Warszawą rozpoczyna się już od 59 zł. Rozkład jazdy PKP Express InterCity Premium na trasie Warszawa – Wrocław – Warszawa dostępny jest tutaj.\nPodróżnych, którzy wybierają się do Wrocławia, zachęcamy do zapoznania się z naszym przewodnikiem: Podróż do Wrocławia.\nNajbardziej popularne połączenia PKP Wrocław\nPKP Wrocław – Berlin\nPociągi z Wrocławia do Berlina jadą ok. 6 godzin\nPKP Wrocław – Bydgoszcz\nPociągi z Wrocławia do Bydgoszczy jadą ok. 4 godzin\nPKP Wrocław – Gdańsk\nPociągi z Wrocławia do Gdańska jadą ok. 6 godzin i 20 minut\nPKP Wrocław – Kołobrzeg\nPociągi z Wrocławia do Kołobrzegu jadą ok. 7 godzin i 30 minut\nPKP Wrocław – Kraków\nPociągi z Wrocławia do Krakowa jadą ok. 3 godzin i 30 minut\nPKP Wrocław – Lublin\nPociągi z Wrocławia do Lublina jadą ok. 8 godzin\nPKP Wrocław – Rzeszów\nPociągi z Wrocławia do Rzeszowa jadą ok. 6 godzin\nPKP Wrocław – Szczecin\nPociągi z Wrocławia do Szczecina jadą ok. 5 godzin i 30 minut\nPKP Wrocław – Warszawa\nPociągi z Wrocławia do Warszawy jadą ok. 4 godzin\nPKP Wrocław – Poznań\nPociągi z Wrocławia do Poznania jadą ok. 2 godzin\nPKP Wrocław – Legnica\nPociągi z Wrocławia do Legnicy jadą ok. 50 minut\nPKP Wrocław – Zielona Góra\nPociągi z Wrocławia do Zielonej Góry jadą ok. 2 godziny i 30 minut\nKupuj tanie bilety kolejowe\nOdwiedź Jelenią Górę\nPociągi Wrocław – sprawdź więcej informacji!\nTanie autobusy Wrocław\nPopularne połączenia kolejowe do miasta Wrocław\nPociągi Düsseldorf – Wrocław\nPociągi Stuttgart – Wrocław\nStrona głównaPociągiPKP Wrocław: tanie bilety kolejowe, rozkład jazdy PKP


Fatalne skutki inwazji sowieckich żołdaków na ekologię - JustPaste.it\n... i stan otynkowania budynków w Europie Środkowej w latach 1944-45\nUwaga, Achtung, Bнимание, Attention, Figyelem, Pozor :\nPoniższy artykuł jest niskiej jakości, zawiera nieprawdziwe informacje i ogólnie nie nadaje się do czytania albowiem obraża uczucia patriotyczne wielu europejskich narodów.\nOprócz masowych zsyłek Polaków na Sybir czy Azji Środkowej nie mówiąc już o masakrze katyńskiej do dnia dzisiejszego nie rozliczono sowieckiego żołdactwa i ich sponsorów ze zbrodni wobec infrastruktury budowlanej Europy Środkowej.\nNa wstępie parę charakterystycznych i jakże wymownych cytatów:\n"Stosunkowo łatwo zrozumieć wściekłość żołnierzy Armii Czerwonej, która zdobywając miasto poniosła duże straty. Po wejściu na ulice ci d z i c y ż o ł d a c y mścili się na budynkach."\n“Wracając do Rosji czerwonoarmiści spalili zamek, to znaczy to co dało się spalić.”\n“Dzięki serialowi „Czterej Pancerni i pies” dość dokładnie poznaliśmy kampanię wojsk radzieckich i polskich wyzwalających ziemie polskie. Oczywiście dość jednostronnie, bo to „wyzwalanie” nie zawsze wyglądało tak jak opisywał je pan Szymanowski (oryginalna pisownia autora cytatu), autor „Czterech Pancernych i psa”. A wszyscy wiemy c z y m się o n o dla nas s k o ń c z y ł o. W opisywanej w tej książce w bitwie pod Studzienkami brała udział polska formacja pancerna, na ile dobrowolnie i na ile samodzielnie – można by dyskutować…”\n“Może więc nadszedł już czas, żeby w końcu przedstawić polską wersję wydarzeń. Pokazać na filmie jak naprawdę wyglądało „wyzwolenie” Polski przez armię radziecką.”\n– z Eiobowych komentarzy na temat działalności Armii Czerwonej na “wyzwolonych” terenach Europy Środkowej\n"Idąc na Berlin, Armia Czerwona zajmowała nie tylko znajdujące się na zachodnich terenach obecnej Polski niemieckie koszary, ale też gospodarstwa rolne, domy wraz z wyposażeniem, fabryki. Żołnierze gwałcili kobiety, łupili majątki, a czego nie dało się zabrać - niszczyli. Nie darowali nawet rzeźbom, które rozbijali lub do których strzelali. Bo to niemieckie. Taki stosunek - brak szacunku wobec tego, co nie ich - charakteryzował nawet następne pokolenia stacjonujących w Polsce żołnierzy." - Marcin Maciejewski, dziennikarz stażysta GW z Wrocławia\nRuiny Katedry Wrocławskiej – perły środków-europejskiej architektury - barbarzyńsko i bez żadnego pretekstu zdewastowanej przez zamroczone alkoholem azjatyckie hordy.\n“Wyzwoliciele” zostawili nam w Pojałtanskim “prezencie” podziurawione kulami i pociskami armatnimi/rakietowymi piękne zabytki i podeptane trawniki i to nie tylko w piastowskim Wrocławiu.\nPo wojnie sowieccy okupanci kazali sobie budować (i to gdzie popadnie) ŻOŁDACKIE cmentarze i pomniki.\nPrzez ponad 40 lat Nasz Naród był zmuszany przez moskiewskich oprawców i ich PRL-owskich, żydokomunistycznych pachołków do upokarzającego wyrażania zbiorowej wdzięczności tym człekopodobnym dzikusom, ambasadorom stepowo-kołchozowej cywilizacji tak realistycznie i… przejmująco opisanej przez Sergiusza Piaseckiego.\n“… łazęgi trzeciego rzutu, w mundurowych rubaszkach pospinanych guzikami od kalesonów.”.\n“…bo bolszewicy przyszli. Istotnie widać już było nowych okupantów na ulicy naszej, przez ostatnie dni wyludnionej, dzisiaj ożywionej nowym wojskiem: na motocyklach, koniach i pieszo, a wszystko zmęczone, brudne, o azjatyckich rysach, i głodni, bo zaraz z piekarni zabrali kilka worków chleba.” (….)“…Wojsko i tabory bolszewickie sprawiają jak najgorsze wrażenie, brudni, obdarci, na wózkach konnych sprawiają wrażenie uciekinierów, Azjatów i trudno sobie wytłumaczyć, że tamta armia (hitlerowska), która komunikacyjnie przewyższała ich i pod innymi względami stała od nich wyżej, musiała wobec nich ustąpić".\n– Z artykułu białostockiego wydania "Gazety Wyborczej" w rocznice “wyzwolenia” miasta przez sowietów.\nCzas skończyć z powszechnym nawet na Zachodzie mitem o “bohaterskiej Armii Czerwonej”. Sowieckie hordy zawdzięczają swoje "przełomowe" zwycięstwo pod Stalingradem wyłącznie warunkom z i m o w y m i oddziałom zaporowym NKWD-zistów, które stały za każdym żołnierzem na pierwszej linii. Nie ma najmniejszej wątpliwości, ze gdyby podczas Kampanii wrześniowej nadeszła do Polski wcześniejsza zima i Stalin nie zadał nam zdradzieckiego ciosu w plecy jeszcze tego samego roku nasi ułani - pod przywództwem Marszałka Rydza-Śmigłego i z błogosławieństwem ówczesnego - jakże przyjaznego Polakom - papieża Piusa XII (niestety Opiekunka i Królowa Polski Maryja była we wrześniu 1939 roku na urlopie macierzyńskim) - wspólnie z wojskami francusko-brytyjskimi poiliby swoje konie w Odrze i Nysie Łużyckiej. Wówczas to losy cywilizacji europejskiej roztrzygnełyby się nie pod Stalingradem, Kurskiem czy inną Jałtą ale nad Wizną, Bzurą, pod Kutnem, na Westerplatte i na Placu Heweliusza.\nWe wrześniu 1939 Stwórca najwyraźniej kolaborował z Niemcami... okazuje się, że Bóg jednak posiada poczucie (czarnego) humoru...\nAlianci jak i współcześni lewaccy zachodni pseudohistorycy nigdy nie docenili wkładu polskiego podziemia AK w obalenie hitleryzmu. Polska Armia Podziemna wiązała ogromne siły przeciwnika. Jest to skala porównywalna tylko do walki Francuzów... i Francuzek w okupowanym Paryżu.\nRosjanie i nasi Zachodni Alianci nie zauważyli politycznego i militarnego ciosu zadanego najsilniejszemu sojusznikowi hitlerowskich Niemiec - Japonii, jakim był akt wypowiedzenia wojny temu wrogiemu państwu przez Polski Rząd Emigracyjny w Londynie 11 grudnia 1941. Bohaterstwo i iście szwoleżerską brawurę tej decyzji można porównać tylko do deklaracji wojny Stanom Zjednoczonym i Wielkiej Brytanii przez pozbawione dostępu do morza Węgry czy Słowację w 1941 roku bądź akt wojny wypowiedziany III Rzeszy przez rząd San Marino w 1944 roku.\nŹródła historyczne podają, że reakcją rządu japońskiego po otrzymaniu tego dokumentu było... wrzucenie go do kosza. Japończycy do dziś powinni sobie pluć w brodę z powodu bezpowrotnego zmarnowania strategiczno-militarnej okazji aby wziąć kacapskie robactwo w kleszcze. Akt wypowiedzenia wojny Japonii przez nas - aczkolwiek bohaterski - uratował Rosję Sowiecką przed walką na dwa fronty. Jeszcze w 2008 roku tą genialną historyczno-geopolityczną ideę próbował wskrzesić śp. Lech Kaczyński razem z głowami innych wpływowych wschodnioeuropejskich graczy politycznych Ukrainą, Litwą, Estonią, Łotwą i Gruzją. Cyniczne morderstwo Polskiego Prezydenta wszechczasów wraz z jego szczątkami zabrało do wawelskiej krypty również wizję zaprowadzenia Pax Poloniae na Wschodzie. Smoleński zamach zrodził Putina - upiornego stalinowskiego bękarta żądnego polskiej krwi (zmieszanej z jabłkowym cydrem).\nTo nie Stalingrad czy Bitwa czołgowa pod Kurskiem ale wielkie zwycięstwa Polskiego Oręża pod Monte Cassino, Tobrukiem, Falaise, Lenino nie mówiąc już o Powstaniu Warszawskim były punktami zwrotnymi w Drugiej wojnie światowej. To one złamały okupanta i przechyliły szale zwycięstwa na korzyść Aliantów.\nCo otrzymaliśmy od Ruskich jako wyraz wdzięczności? Katyń, zsyłki, Jałtę, PRL, zbrodnie Smoleńską oraz cuchnących wschodnioeuropejską zaściankowością pseudopolityków z awansu społecznego.\nJednym z głównych błędów wojska alianckich i ruchu antyhitlerowskiego wewnątrz Armii Niemieckiej był brak konsultacji z silnym i wpływowym Polskim Rządem Emigracyjnym w Londynie i jego zbrojnym ramieniem podziemiem AK łącznie z przywódcami Powstania Warszawskiego w sprawie otwarcia drugiego frontu w Europie Środkowej, który wziąłby w kleszcze siły nadal lojalne wobec Hitlera. Była to ostatnia i jedyna szansa uprzedzenia barbarzyńskiego wtargnięcia bolszewickich hord na tereny cywilizowanej Europy. Była to również ostania szansa budowania Zjednoczonej Europy wspólnie z Aliantami i postępowymi, pro-europejskimi siłami Wehrmachtu prawie pół wieku przed upadkiem komunizmu.\nNiestety w wyniku krótkowzroczności, braku politycznej wyobraźni i przede wszystkim utraty kontaktu z politycznymi realiami przez anglo-amerykańskich “mężów stanu” dzikie azjatyckie, ruskie bydło... w 1944 roku pod pozorem "wyzwolenia" przekroczyło rubieże zjednoczonej Europy i chrześcijańskiego przedmurza i oszpeciło albo zniszczyło pepeszami i katiuszami przepięknie otynkowane budynki, stratowało śmierdzącymi walonkami pięknie ostrzyżone trawniki, klomby i prastarą kulturę cywilizacji zachodnich...\nNikt ich na tereny (okupowanej) Polski nie zapraszał... A tak łatwo można by było temu zapobiec. Wystarczyło tylko aby Alianci Zachodni postawili na Polski Ruch oporu a nie na Sowietów. Przepiękna europejska architektura, kościoły, pałace, przecudowne parki w tak wspaniałomyślne przekazanych nam - prawowitym historycznym właścicielom tych starych piastowskich ziem - przez dotychczasowych niemieckich włodarzy miast Wrocławia, Opola, Chorzowa, Gdańska, Szczecina, Kołobrzegu byłyby ocalone przed potopem bezbożnego żołdactwa ze Wschodu.\nRównież tendencyjne, spreparowane sowieckie statystyki wojenne dotyczące strat ludzkich i domniemanego bohaterstwa czerwonoarmistów zasługują na radykalną rewizję.\nGłównymi przyczynami masowych zgonów sowieckich żołdaków oprócz terroru czekistów, masowych sampostrzeleń w stanie nietrzeźwym, tzw. “friendly fire” były: zatrucie alkoholowe i wynikające z tego marskość wątroby/niewydolność nerek, zatrucie nikotynowe i rak płuc, brak elementarnej higieny, choroby weneryczne, przejedzenie skradzionymi artykułami spożywczymi, wypadki samochodowe w wyniku upojenia alkoholowego i nie przestrzegania zasad ruchu drogowego w krajach Europejskich.\n“Wkład” żołdaków sowieckich w “wyzwolenie” Europy w zasadzie ograniczał się do demolowania/oszpecania budynków, pijaństwa, kradzieży zegarków i zbiorowych gwałtów... a w przerwach "zabawą w strzelanego" z Niemcami.\nRozkładające się i nie usunięte na czas trupy sowieckich najeźdźców przez wiele miesięcy po zakończeniu inwazji ZSRR na Europę Środkową stanowiły poważne zagrożenie epidemiologiczne zarówno dla lokalnej ludności polskiej jak i niemieckiej. Post-sowiecki wojenny złom i niewypały zabrały życie tysiącom niewinnych Polaków.\nOd Bałtyku do Tatr i od Odry do Bugu Polskę zalała plaga lokalizowanych na dziko, urbanistycznie nieprzemyślanych i nieskonsultowanych z polskimi władzami ruskich cmentarzy i tzw. pomników wdzięczności.\nBolszewicki Holocaust nie skończył się z zakończeniem działań wojennych. Ogromnych zniszczeń dokonywali sowieccy żołdacy tuż po wojnie. W przebraniach polskich chłopów/osadników masowo szabrowali oni z Piastowskich Ziem Odzyskanych nie tylko całe fabryki ale rownież meble, żyrandole, a nawet armaturę kuchenno-kanalizacyjna i ramy okienne.\nNigdy nie przebaczymy Sowietom i ich polskojęzycznym lokajom naszych cierpień i upokorzeń w PRL-u: zmuszania nas do słuchania głupawej PZPR-owskiej nowomowy, karmienia nas przyprawiającą o mdłości propagandą z jednoczesnym zagłuszaniem “Radia Wolna Europa” i “Głosu Ameryki”, nie kończących się kolejek, strajków o zniesienie podwyżek cen, smród gazu łzawiącego. Nie zapomnimy o tych okrutnych, ciągnących się bez końca nocach godziny milicyjnej, które mniej więcej od sierpnia 1982 roku zaowocowały nie planowanym przyrostem naturalnym.\nTe okrutne 45 lat okupacji sowieckiej opłaciliśmy kosztem wielu innych wyrzeczeń: brakiem kiełbasy zwyczajnej, papierosów, papieru toaletowego... i upokarzającą egzystencją w oszpeconych sowieckimi kulami i odłamkami budykach mieszkalnych. Zresztą ci prymitywni potomkowie Czingis Chana - w przeciwieństwie do świetnie wyszkolonych wojsk NATO - do dziś nie nauczyli się kulturalnego prowadzenia wojny z poszanowaniem dla ludzi i mienia.\nMimo wielkich protestów Polskich hierarchów Kościoła Katolickiego i prawdziwych Polaków-katolików okupanci i ich PZPR-wcy sługusi masowo plądrowali groby na cmentarzach poniemieckich/pożydowskich na Ziemiech Odzyskanych. Ten ohydny proceder zakończyło dopiero powalenie na kolana i ostateczne wyrzucenie sowieckiego okupanta z obszaru Naszego Kraju przez architekta III RP i zjednoczonej wolnej Europy - prezydenta-noblistę Lecha Wałęsę.\nA teraz w imię prawdy historycznej spróbujmy obiektywnie przeanalizować konsekwencje tymczasowego stacjonowania Wschodniej Grupy Wojsk Niemieckich na terenach Polski w latach 1939-1945.\nNa wstępie należy uczciwie przyznać, ze władze powojennych Niemiec rzetelnie wywiązały się z zobowiązań (zadośćuczynień) finansowych wobec polskich gastarbajterów, którzy w latach 1939-1945 korzystali z zaproszenia naszych zachodnich sąsiadów i znajdowali zatrudnienie w tamtejszych nowoczesnych fabrykach i wydajnych gospodarstwach rolnych. Co więcej należy również podkreślić, że zjednoczone Niemcy do dnia dzisiejszego bez ograniczeń udzielają gościny młodszym pokoleniom Polaków; synom, wnukom i prawnukom polskich gastarbajterów z czasów III Rzeszy. Oprócz pracy zarobkowej współcześni niekwestionowani Liderzy Zjednoczonej Europy zapewniają Polakom szanse nauki języka i awansu cywilizacyjnego.\nNie sposób nie docenić opieki, jakiej udzieliły władze niemieckie porzuconym przez nieodpowiedzialnych rodziców dzieciom Zamojszczyzny, zwłaszcza tym, które z powodzeniem przeszły przez skrupulatne badania eugeniczne przeprowadzane przez wybitnych specjalistów najlepszej służby zdrowia w ówczesnej Europie. Te zakrojone na szeroką skalę humanitarne adopcje pozwoliły tym zaniedbanym, pozostawionym samym sobie na pastwę okrutnego wojennego losu, nieszczęśliwym dzieciom zacząć nowe życie w cieple kochających rodzin niemieckich.\nNiestety są i ciemne strony stosunków polsko-niemieckich z lat 1939-45.\nSprawa nigdy nie poruszana przez historyków jest kwestia odpowiedzialności przemysłu niemieckiego za dewastacje środowiska naturalnego i zaniedbań ekologicznych. Wielkie koncerny niemieckie i austriackie nigdy nie wzięły na siebie odpowiedzialności prawnej ani moralnej za znaczne zanieczyszczenie środowiska podczas ich działalności przemysłowej na terenie Polski.\nDotyczy to ośrodków przemysłowych i kombinatów w Oświęcimiu/Brzezince, Treblince, Sobiborze, Majdanku, Chełmie. W wyniku nieodpowiednich, nie-ekologicznych metod produkcyjno-eksploatacyjno-badawczych działalność ta wywołała poważne szkody dla środowiska naturalnego i zagrożenia zdrowia dla okolicznych mieszkańców.\nW wyniku poważnych zaniedbań w kwestii filtrowania emisji gazów, pyłów i popiołów skutki działalności zakładów przemysłowych w Oświęcimiu/Brzezince odczuwali nawet mieszkańcy odległego o 60 km Krakowa. Woda z przyległych do Kombinatu Leasingowego Auschwitz/Birkenau Wisły i Soły - które zamieniono w ściek czyli masowe wysypisko popiołów post-przemysłowych - stanowiła w latach 1941-44 zagrożenie ekologiczne. Nie nadawała się on do picia ani nawet nawet do kąpieli powodując choroby skórne/alergie i niedomagania dróg oddechowych i to wiele lat po zakończeniu eksploatacji tych wielkoprzemysłowych gigantów. Ślady tych zniszczeń widać było gołym okiem na odbarwionych tynkach budynków i to jeszcze w latach 80-ych ubiegłego stulecia.\nWładze niemieckie ignorowały protest okolicznych polskich rolników i organizacji ekologicznych na zwiększone natężenie insektycydów i cyjanowodoru w glebie i we krwi mieszkańców okolicznych miast i wsi. Nawet 10 lat po wojnie osoby zamieszkałe w pobliżu wyżej wymienionych obiektów uskarżały się na odtlenienie czerwonych krwinek oraz zaburzenia oddychania tkankowego (oksydaza cytochromowa). Częstym przypadkiem było porażenie ośrodków oddechowych, któremu towarzyszyło uczucie lęku, zawroty głowy i wymioty.\nInnym poważnym problemem w stosunkach polsko-niemieckich jest nie wywiązanie się Naszych zachodnich sąsiadów z obietnic modernizacyjno-budowlanych. Po dokonaniu prac niwelacyjnych terenu Warszawy nie zakończyli obiecanego jeszcze w "Mein Kampf" i później w “Generalplan Ost” planu zagospodarowania i unowocześnienia Naszej Stolicy w ramach misji cywilizacyjno-rozwojowej w Polsce i Europie środkowo-wschodniej.\nW rezultacie inicjatywę przejęli “architekci” ze Wschodu, przepoczwarzając Warszawę w jedna z najbrzydszych stolic Europejskich, nad która dominuje szkaradny symbol 45-letniej okupacji sowieckiej nad naszym Narodem tzw. Pałac Kultury (Azjatycko-stepowej) otoczony socrealistycznymi PRL-owskimi blokowiskami .\nPowyższe obrazki doskonale ilustrują przepaść cywilizacyjną między narodami zjednoczonej Europy a wiecznie zacofaną, barbarzyńską kulturą kołchozowo-stepową ze Wschodu. Są one bardzo wymowną odpowiedzią na pytanie dlaczego każda misja cywilizacyjna Zachodu w Rosji jest z góry skazana na niepowodzenie.\nNo właśnie... co te stepowe mongoloidalne plemiona wniosły do cywilizacji światowej?\nJaki ruski muzyk czy kompozytor możne konkurować ze światowej sławy polskim wirtuozem Arturem Rubinsztajnem?\nCzy homo sovieticus Mandelsztam czy Blok mogą się równać z naszym wielkim Tuwimem czy Leśmianem?\nCzy stalinowski reżyser Eisenstein może być porównany z wielkim Romanem Polańskim, który rozsławił kinematografie i dobre imię Naszego Kraju?\nGdzie tam sowieckiemu “jezuicie” Makarence do najwybitniejszego polskiego pedagoga Janusza Korczaka?\nJaki sportowiec ze Wschodu dorasta osiągnięciom Królowej polskiej lekkiej atletyki Wielkiej Irenie Szewińskiej?\nJak ten naród niewolników wychowany w tajdze i tundrze może docenić europejski ponadczasowy, wysublimowany kunszt artystyczny genialnej w 100% polskiej piosenkarki - Anny German?\nTe przykłady wyższości cywilizacji Zachodu i niekompatybilności naszych kultur można mnożyć bez końca…\nEPILOG... nie pozbawiony morału…\n"Mnie nie interesuje prawo, mnie interesuje sprawiedliwość."\n…nie to nie haslo wyborcze Jarosława Kaczyńskiego to cytat autorstwa prekursora idei “zjednoczonej Europy” w XX wieku Adolfa Hitlera.\n"Ludzie to hołota, która będzie posłuszna jedynie pod knutem (...) tysiące jeńców wojennych wykorzysta się dla naszego rolnictwa".\n- z listów Clausa von Stauffenberga do żony napisanych z okupowanej Polski (Późniejszy przywódca spisku przeciwko Hitlerowi . Sądząc po ilości ulic nazwanych jego imieniem zwłaszcza w po zjednoczeniowych Niemczech rozpaczliwie lansowany na patriotę, obrońcę honoru oficera niemieckiego i bohatera narodowego.)\n“Zainspirowany równo przystrzyżonymi trawnikami, o których wspomniał był Mirek, przypomniał mi się meldunek gazety "Bild am Sonntag" który brzmiał jak następuje. Grupie 100 przypadkowych mężczyzn zadano pytanie: jaka rzecz w otaczającym cię świecie uważasz za najpiękniejsza? W 97% procentach wypowiedzi na pierwszym miejscu była KOBIETA, to samo pytanie zadano 100 przypadkowo wybranym kobietom, dla porównania MĘŻCZYZNA zajął u pan 27 miejsce tuż po "RÓWNO PRZYSTRZYŻONYCH TRAWNIKACH" - Miro von Kässelbach\nPost Scriptum do komentarza Miro von Kasselbacha:\nMiro, skoro już poruszyłeś w tym kontekście temat kobiet. Przed laty miałem okazje rozmawiać z weteranem Wehrmachtu Panem Manfredem N., który miał to szczęście/nieszczęście dostać się do niewoli radzieckiej pod Stalingradem. (Rozmowa ta zasługuje na oddzielny artykuł).\nOto jak podsumował on wojnę na Wschodzie.\n“- Wojna z Iwanem to była bezwzględna walka na śmierć i życie nieporównywalna z tym, co działo się w kampanii polskiej, kampanii na Zachodzie, na Bałkanach czy w Afryce, które bardziej przypominały manewry wojskowe. Pod Stalingradem żadna ze stron nie brała jeńców zwłaszcza pojedynczych. Zresztą kto będąc w okrążeniu bierze jeńców."\nZapytałem go czy w momencie kiedy Armia Niemiecka zajęła przedmieścia Moskwy wierzył on w ostateczny tryumf III Rzeszy na Wschodzie.\n"- Spędziłem prawie 7 lat w sowieckich obozach jenieckich, gdzie głównie zatrudniano nas do prac budowlanych.\nW tyłach zostali Rosjanom prawie wyłącznie starcy, młodzież, dzieci i… kobiety. Właśnie… te niesamowicie wytrzymałe, twarde Rosjanki. Przyglądałem się im bacznie… Zrozumiałem, że mając na zapleczu i często na pierwszej linii frontu takie kobiety Rosjanie nie mogli przegrać tej wojny… nawet gdybyśmy w 1941 czy 1942 wkroczyli do Moskwy…”\nNa zakończenie musiałem go zapytać jakim cudem udało się mu przeżyć piekło Stalingradu.\n“ - Żadnego cudu nie było! Życie uratował mi waciak i… walonki zdjęte ze świeżo zabitego Iwana”.\n(Ściągnięcie obuwia czy jakiejkolwiek odzieży z zamarzniętych zwłok jest niemożliwe - jak wyjaśnił mi pan Manfred)\nPodczas II wojny światowej Armia Czerwona powołała do czynnej służby wojskowej ponad 800 000 kobiet. Nie sądzę aby te sowieckie snajperki na powyższym zdjęciu miały jakiekolwiek pojęcie o równym koszeniu trawników (chyba że na paszę dla kołchozowych krów).\nZresztą ich zasługi dla Ojczyzny sprowadzały się nie tylko do medali. W swoim pierwszym przemówieniu po objęciu stanowiska Ministra Kultury ZSRR Pani … przepraszam Towarzyszka Jekaterina Furtzeva (to nazwisko pachnie mi niemieckimi korzeniami:-) podkreśliła, że “… każda kobieta radziecka zasługuje na biustonosz dobrej jakości…” - co delegaci (obojga płci) przyjęli burzliwymi oklaskami przechodzącymi w owację.\nRichard Overy w swojej książce : "Krew na śniegu" opisuje incydent, który wydarzył się podczas chaotycznego odwrotu wojsk radzieckich latem 1941 roku. Na jednej z zatloczonych uchodźcami przyfrontowej stacji ktoś zauważył wagon wypełniony starymi meblami. Natychmiast oskarżono komunistycznych dygnitarzy o ratowanie swojego dobytku kosztem matek z dziećmi i starców. Nad agresją tłumu nie mogli zapanować nawet żołnierze.\nW pewnym momencie na wagon wspiął się niepokaźny człowiek w brudnej, obdartej marynarce i grubych okularach.\nZe łzami w oczach wyjaśnił, że w wagonie znajdują się meble i pamiątki z Muzeum Turgieniewa w zajetym już przez Niemców Spasskoje, gdzie wielki pisarz rosyjski napisał większość swoich powieści i opowiadań. Tłuszcza bez słowa zeszła z torów przepuszczając transport. Pan w okularach był kustoszem tego muzeum.\nNiemieccy jeńcy wojenni na ulicach Moskwy w 1944. Przed swoim upadkiem III Rzesza znajdowała się oficjalnie w stanie wojny z blisko 40 krajami świata (włączając - wymieniane już - San Marino i Słowację). Swoisty rekord Guinness’a nie pobity do dnia dzisiejszego.\nAntony Beevor w doskonałej monografii "Berlin" przytacza wspomnienia wojenne jednego z brytyjskich weteranów, który spedził kilka lat w niemieckich obozach jenieckich. Podczas ewakuacji w 1944 na Ślasku roku grupa jeńców, w której się znajdował natknęła się na kolumnę wynędzniałych, pół-żywych jeńców radzieckich. Bez zastanowienia rzucił w ich kierunku paczkę papierosów, otrzymaną w przesyłce z Czerwonego Krzyża. Gdy jeden z nieszczęśników podczołgał się w jej kierunku jego wyciagnięta rękę wgniótł w śnieg bucior niemieckiego strażnika (najwyraźniej w trosce o płuca Rosjanina - przyp. youngcontrarian) . Ku zaskoczeniu Niemców Brytyjczycy zareagowali gwizdami (sic!). Jak wspomina w/w brytyjski jeniec:\n"- Powiedziałem wtedy do siebie: Niech Bóg ma w opiece Naród Niemiecki jeżeli Rosjanie wygrają tę wojnę..."\n"Słowianie pokonali nas. Rozbili nasz kraj, nasz naród, naszą ideologię...Oznacza to, że są oni rasą Aryjską, która rzuci świat na kolana... " - Hitler tuż przed popełnieniem samobójstwa - (A.Bullock - "Hitler and Stalin: Parallel Lives") … I tym niespodziewanym komplementem kończę życząc wszystkim czytającym ten tekst zdrowych refleksji.\nPowyższą, niepoprawną politycznie groteskę dedykuję przesympatycznym Eiobowym “obcokrajowcom” – „przedstawicielom” naszych odwiecznych wrogów - „Polakożerczych” narodów “kacapowi” Dymitrowi z “Imperium Zła”, któremu przyszło żyć na wiecznej zmarzlinie pod kołem polarnym w otoczeniu łagrów, ludzkich kości ... i białych niedźwiedzi oraz “szwabowi “ Miro von Kasselbach’owi. Miro dostąpił zaszczytu życia w kraju, który po kilku nieudanych próbach ziścił idee Karola Wielkiego, Napoleona i kilku innych politycznych wizjonerów o Zjednoczonej Europie bez granic. Dzisiejsze Niemcy to moralna siła napędowa i niezłomny obrońca praw człowieka i wszelakich mniejszości w Unii Europejskiej oraz… kraj o najwyższych standardach sanitarno-higieniczno-ekologicznych w Europie. (Obszerniejszą analizę niemieckich standardów dotyczących ochrony środowiska znajdziecie w artykule Zbysława Śmigielskiego http://www.eioba.pl/a/3wp3/jak-niemiecka-policja-ukradla-moje-auto).\nObecnie były i dość dobrze zachowany, niemiecki ośrodek przemysłowo-badawczy KL Auschwitz-Birkenau, gdzie przeprowadzono epokowe badania między innymi nad szkodliwym wpływem zanieczyszczeń powietrza na system oddechowy człowieka przekształcono w popularne muzeum. Warto nadmienić, że pierwsze doświadczenia przeprowadzono na kilkuset radzieckich jeńcach wojennych, którzy - doceniając ważność tych eksperymentów - dobrowolnie zadeklarowali swoją gotowość pomocy niemieckim naukowcom/ekologom.\nNie sposób w mojej dedykacji pominąć wszystkich tych Rodaków, którym nie obce jest poczucie autoironii i dystansu do naszej rodzimej, nadętej do granic absurdu martyrologiczno-mesjanistycznej mitologii. Od prawie ćwierćwiecza jesteśmy nią karmieni przez sezonowych oportunistów i nieświadomych otaczającej ich/nas rzeczywistości politycznych megalomanów. Nie kto inny ale właśnie ci - wybrani przez nas politycy - zamieniają obecnie ulice Obrońców Stalingradu - Rondami Dudajewa... w imię zasady Bóg, humor, Ojczyzna...\nJak podają źródła dobrze poinformowane przetłumaczony tekst powyższego artykułu dotarł do Prezydenta Rosji, który po jego przeczytaniu dostał ataku spazmatyczno-histerycznego śmiechu.\nLekarze oceniają jego stan jako poważny.\nMateriał fotograficzny: Google Images


Pobierz MP3 We Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz - iMP3.pl\nWe Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz\nData dodania: 2017-12-23 13:20:21\nWe Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz Pobierz Mp3 lub Video\nQueen - We Will Rock You Tribute Video by Kairòs\nQueen & Adam Lambert We Will Rock You & We Are The Champions Liverpool 28-11-2017\nNumer o tytule We Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz trafił już do serca niejednej osoby. Przebój może się pochwalić pokaźną ilością wyświetleń, bo liczy sobie ich aż 191 Nie będziesz mieć żadnych zwątpień, jeżeli tylko rzucisz okiem na statystki zamieszczone w serwisie.\nZainteresowanie słuchaczy robi znaczne wrażenie. Jednak, ile jest dobrych ocen, a ile złych? Dotychczas piosenka cieszy się z 0 ocen pozytywnych i z 0 ocen negatywnych.\nWe Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz mp3 ukazał się na naszej stronie już w 2017-12-23 roku. Ten okres pozwolił na zgromadzenie aż 191 wyświetleń. W czasie 1371 dni od dodania, numer został pobrany już 1 razy. 0 użytkowników postanowiło go ocenić i podzielić swoim zdaniem na jego temat.\nNa naszej witrynie pod tym utworem pojawiło się 0 ocen, co świadczy o zainteresowaniu słuchaczy. Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz uzyskał finalnie ocenę na poziomie 0. Nasza skala ocen ma dziesięć stopni. Na łamach naszej strony jest ranking, a We Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz pojawia się teraz na miejscu 999+ w naszym zestawieniu przeróżnych utworów muzycznych. Plik został ostatnio pobrany 2018-09-03 13:02.\nPiosenkę We Will Rock You - Queen 1977 HQ Lyrics MusiClypz masz możliwość ściągnąć na komputer lub telefon w formacie mp3 a także w mp4 jako teledysk.\nMając na uwadze ilość ocen, pełny wynik do jakiego dobił utwór - 0 ocen – śmiało można stwierdzić, czy piosenka okazała się hitem, czy jednak kitem. We Will Rock You zapewne ma duże powody do radości, ponieważ wynik jest naprawdę dobry. Jednak same oceny to nie wszystko i dobrze jest zwracać uwagę też na inne istotne fakty takie, jak: ilość pobrań (1 razy), ilość wyświetleń (191 razy) i miejsce w rankingu (999+).


farfalla Pianka do mycia twarzy - Ecco Verde sklep internetowy\nfarfalla Pianka do mycia twarzy\nCzyści i odżywia skórę twarzy!\n(621,67 zł / l)\nŁagodna pianka firmy Farfalla czyści i odżywia normalną i zanieczyszczoną skórę, nie powodując jej wysuszania. Ekstrakt z kory mydłokrzewów (Quillaja) skutecznie oczyszcza, a woda z rumianku delikatnie odświeża skórę. Produkt ten zawiera olejki eteryczne jak olej z grejpfruta, daglezji i cytryny, które odświeżają skórę.\nZastosowanie: Nałożyć na wilgotną skórę twarzy, a następnie dokładnie spłukać.\nDla każdego typu skóry, Skóra normalna, Skóra problematyczna\nocen klientów po polski dla farfalla Pianka do mycia twarzy


Męskie kurtki snowboardowe online - sklep internetowy - Zyg Zak\n> SKLEP SNOWBOARDOWY>Odzież snowboardowa>Kurtki snowboardowe>Męskie\nZarówno spokojna jak i ekstremalna jazda oraz powietrzne triki najlepiej wychodzą w odpowiedniej kurtce snowboardowej. Jest to ważna część odzieży snowboardzistów, która powinna zagwarantować komfort jazdy na desce. Kurtka snowboardowa powinna być dobrana tak, aby zapewniała użytkownikowi swobodę poruszania, a z drugiej strony nie przepuszczała ...\nZarówno spokojna jak i ekstremalna jazda oraz powietrzne triki najlepiej wychodzą w odpowiedniej kurtce snowboardowej. Jest to ważna część odzieży snowboardzistów, która powinna zagwarantować komfort jazdy na desce. Kurtka snowboardowa powinna być dobrana tak, aby zapewniała użytkownikowi swobodę poruszania, a z drugiej strony nie przepuszczała zimnego powietrza. Kurtka powinna więc być wystarczająco luźna, ale i szczelna.\nOferta kurtek dla każdego mężczyzny\nMęskie kurtki snowboardowe w naszym sklepie online są przeznaczone dla każdego mężczyzny zainteresowanego snowboardingiem. Zarówno początkujący jak i zaawansowani miłośnicy tego sportu znajdą odpowiednią dla siebie kurtkę snowboardową. Oferujemy szeroki wybór męskich kurtek snowboardowych z najmodniejszych wzorach. Najważniejsze jest jednak to, że u nas zakupisz kurtkę wytrzymałą i funkcjonalną, posiadającą wodoodporną powłokę. Sklep internetowy ZygZakSnow.pl stara się o zróżnicowany asortyment, w którym każdy mężczyzna odnajdzie idealny dla siebie wzór i rozmiar przy zachowaniu ochrony w każdych warunkach.\nWyczynowe kurtki snowboardowe, spełniające wymagania nawet w najtrudniejszych warunkach atmosferycznych. Wiatroszczelne, nieprzemakalne ale i "oddychające" materiały. To wszystko gwarantują Ci kurtki LIB TECH, DC, RIDE, BURTON, 686, BONFIRE.


YouTuberzy warci polecenia - Dave z Ameryki – APYnews - Portal Ludzi Internetu\nPrzed Wami kolejny wpis z serii "YouTuberzy warci polecenia". Jej reguły są bardzo proste - co tydzień przedstawiamy jeden kanał, posiadający od tysiąca do 150 tysięcy subskrypcji. Musi on być oryginalny, przedstawiać wyjątkowe treści lub być ciekawie prowadzony. Ostatnio prezentowaliśmy kanał "Kryminatorium – podcast kryminalny”, czyli miejsce w sieci, gdzie znajdziecie wiele mrocznych podcastów opartych na faktach. Dzisiaj chcemy polecić Wam kanał "Dave z Ameryki", który zdradzi nieco zwyczajów i tajemnic życia w USA.\nKanał Dawida został założony już w 2007 roku, lecz przez 11 lat nic się na nim nie pojawiało. Dopiero w styczniu 2018 roku, Dave postanowił wrzucić swój pierwszy film "Czemu Polacy mają taki sam accent?". Zdobył on ponad 16 tysięcy wyświetleń i 500 łapek w górę, co z pewnością przyczyniło się do decyzji o kontynuacji prowadzenia kanału. Na początku Dawid opowiadał nieco o kulturze panującej w USA, swoim życiu w tym kraju oraz dodawał krótkie porównania Polski z Ameryką. Filmy zaczęły gromadzić dziesiątki, a nawet setki wyświetleń. Pomysłów na materiały zaczęło przybywać, do czego przyczynili się również widzowie, którzy pod filmami zadawali wiele pytań odnośnie życia w USA.\nDave zaczął bardzo regularnie wrzucać filmy, co poskutkowało dużym przyrostem subskrypcji i wyświetleń. Na ten moment jego kanał subskrybuje ponad 50 tysięcy użytkowników i ma ona łącznie ponad 4 miliony wyświetleń. Dlaczego ludzie tak bardzo polubili Dawida i chcą słuchać jego opowieści? Jak sam o sobie pisze "Mam na imię Dawid. Jestem Polakiem ze Stanów. Urodziłem się w Polsce i wyjechałem do Stanów jak miałem 5 lat. Wróciłem do Polski w 2015. To jest wielka przygoda mojego życia i chciałem się z tym podzielić z wami.". Dzięki tak długiemu okresowi, jaki Dave spędził w USA, mógł dokładnie poznać tamtejszą kulturę i zwyczaje Amerykanów. Jego polskie korzenie sprawiły, że znał również polską rzeczywistość, dzięki czemu teraz może w bardzo ciekawy sposób porównywać zwyczaje i zachowania obu tych narodowości. Dodatkowo filmy Dawida to nie tylko suche fakty na temat życia w USA. Często pojawiają się w nich żarty i ciekawe porównania.\nOd stycznia tego roku Dave zapowiedział, że filmy będą pojawiać się regularnie, co czwartek. Dzięki temu, co tydzień możemy coraz bardziej poznawać kraj, który przecież tak dobrze wszyscy znamy z filmów. Jak się jednak okazuje, rzeczywistość ukazana w Hollywoodzkich produkcjach, często nieco odbiega od codziennego życia w USA. Dave zdradza między innymi różnice w zachowaniach Polaków i Amerykanów pod względem zwyczajów w restauracjach, picia alkoholu, czy samochodów. Dodatkowo na jego kanale znajdziemy poradniki dotyczące wymowy niektórych słów, gramatyki oraz rady, jak wzbogacić swoje słownictwo.\nPoza kanałem na YouTube Dawida można śledzić również w innych mediach społecznościowych. Prowadzi on fanpage, na którym aktualnie posiada prawie 1000 like'ów. Pojawiają się tam informacje o nowych filmach. Dave ma również swój profil na Instagramie. Znajdziecie tam wiele ciekawych zdjęć, pokazujących jego życie w USA i Polsce. Jeżeli kanał "Dave z Ameryki" Was zainteresował, koniecznie zasubskrybujcie go, by nie ominął Was żaden film. Możecie to zrobić, klikając tutaj.\nYouTuberzy warci polecenia Dave z Ameryki


Samorządowcy z obwodu dniepropietrowskiego odwiedzili województwo zachodniopomorskie - Fundacja Solidarności Międzynarodowej\nFundacja Solidarności Międzynarodowej > Aktualności > Ukraina > Samorządowcy z obwodu dniepropietrowskiego odwiedzili województwo zachodniopomorskie\nSamorządowcy z obwodu dniepropietrowskiego odwiedzili województwo zachodniopomorskie\nUczestnicy projektu “Wspólnie dla rozwoju – aktywizacja lokalnych społeczności nowopowstałych jednostek terytorialnych obwodu dniepropietrowskiego w procesie decentralizacji i planowania rozwoju” odwiedzili Szczecin, Kołbaskowo, Police, Nowe Warpno, Borne Sulinowo, Złocieniec, Wolin i Międzyzdroje.\nCelem wizyty było przekazanie polskich doświadczenia z zakresu zarządzania i rozwoju lokalnego, co jest szczególnie potrzebne dla nowopowstałych połączonych jednostek samorządu ukraińskiego, których władze gościły w Polsce. Podczas spotkań dyskutowano m. in. na temat współpracy władzy z organizacjami pozarządowymi, roli ośrodka centralnego dla rozwoju regionu, inwestycyjnej polityki miasta metropolii. Ważnym zagadnieniem były również inicjatywy podejmowane wspólnie przez kilka jednostek samorządu terytorialnego.\nRezultatem wizyty studyjnej, oprócz wiedzy wyniesionej przez uczestników, będą umowy dot. współpracy między gromadami z obwodu dniepropietrowskiego i gminami województwa zachodniopomorskiego.\nProjekt „Wspólnie dla rozwoju – aktywizacja lokalnych społeczności nowopowstałych jednostek terytorialnych obwodu dniepropietrowskiego w procesie decentralizacji i planowania rozwoju” realizowany jest przez Stowarzyszenie Rozwoju Gospodarczego Gmin ze Szczecina.


Wygoda, szybkość i personalizacja - kampania promująca nową wersję Systemu Informacji Prawnej Legalis - Anna Pawlicka\nTagi:Anna PawlickaLegalisPrzemysław PolańskiSystem Informacji PrawnejWydawnictwo C. H. Beck\nW dzisiejszych czasach, gdy szybkość informacji ma kluczowe znaczenie, a liczba opublikowanych aktów prawnych co kilka lat się podwaja, praca prawnika nie jest możliwa bez profesjonalnych narzędzi, czyli systemów informacji prawnej (SIP). Zapewniają one błyskawiczny dostęp do ujednoliconych, aktualnych aktów prawnych, orzecznictwa i komentarzy. Coraz częściej prawnicy sięgają po wersje on-line takich systemów – np. do SIP Legalis wydawnictwa C. H. Beck.\n– Program oparty jest o najnowsze rozwiązania technologiczne. Na szczególną uwagę zasługują narzędzia personalizujące program, dostępne poprzez funkcjonalność Mój Profil. Dzięki nim każdy użytkownik ma możliwość m.in. grupowania wybranych dokumentów, tworzenia osobnych folderów do każdej z prowadzonych spraw, wglądu w historię ostatnio oglądanych plików czy zmianę ustawień programu – mówi Przemysław Polański, Dyrektor Działu Publikacji Elektronicznych Wydawnictwa C.H. Beck.\nW nowej wersji Legalisa usprawniono także metody wyszukiwania. Nowa, inteligentna wyszukiwarka umożliwia nie tylko szybkie przeszukiwanie treści, ale także przejrzyste kategoryzowanie wyników wyszukiwania. Dzięki niej znalezienie aktu prawnego jest możliwe nie tylko poprzez wpisanie jego tytułu, ale również poszukiwanego pojęcia, które znajduje się wewnątrz aktu. Otrzymane wyniki powiązane są kontekstowo z poszukiwanym pojęciem.\n– W naszej kampanii chcemy zwrócić uwagę, że nowy Legalis to przede wszystkim wygoda, szybkość i możliwość dostępu w jednym miejscu do ogromnej, sprawdzonej wiedzy, popartej wieloma autorytetami, to produkt „skrojony na miarę”, dopasowany do indywidulanych potrzeb prawnika – dodaje Anna Pawlicka, Szef Działu Marketingu i PR Wydawnictwa C.H. Beck.\nAkcja marketingowa nowego SIP Legalis obejmuje kampanię reklamową w prasie codziennej i branżowej, rozszerzone działania w internecie oraz marketing bezpośredni. Towarzyszą jej działania promocyjno-reklamowe skierowane do użytkowników SIP Legalis. Dodatkowo kampanię wspierają działania public relations.\npreviousMAKRO z certyfikatem ISO 22000\nnextBiuro rachunkowe XXI wieku


#12 Twilite | uwolnijmuzyke.pl\nW końcu wyszliśmy na ulice Warszawy! Spotkanie wyjątkowe – pierwsza trasa koncertowa po Polsce rezydującego do tej pory w Dublinie zespołu. Dzień po koncercie w Jadłodajni Filozoficznej Paweł i Rafał zagrali specjalnie dla nas.\nNa muzykę Twilite składają się tylko dwa głosy i dwie gitary akustyczne. Z takim instrumentarium bardzo łatwo było nam pójść na spacer i po drodze nagrywać. Naszym pierwszym przystankiem był BUW, czyli Bibilioteka Uniwersytetu Warszawskiego. Wyjątkowy budynek na architektonicznej mapie stolicy widać w tle utworu “The Messenger”. Próba nagrania wideosesji odbyła się wewnątrz biblioteki, jednak zostaliśmy wyproszeni – panowie z ochrony nie byli zachwyceni dźwiękami zespołu w zatłoczonym korytarzu. Wyszliśmy na zewnątrz i schowaliśmy się pod fioletowym stelażem, obok którego przechodziło mnóstwo studentów. W ten sposób w klipie uchwyciliśmy kilka słuchających Twilite osób.\nTwilite – “The Messenger”\nCzas nas nie gonił, więc mogliśmy spokojnie szukać kolejnego miejsca, które dobrze komponowałoby się z akustycznym brzmieniem Twilite. Mimo padającego deszczu, zdecydowaliśmy się na nagranie w parku przy ul. Browarnej.\nTwilite – “Faces”\nOstatni kawałek nagrywaliśmy w bramie przy ul. Oboźnej, naprzeciwko wejścia na kampus Uniwersytetu Warszawskiego. Tym razem zespół zagrał utwór, który nie znalazł się na ich debiucie z ubiegłego roku (“Bits & Pieces”) – cover My Bloody Valentine zatytułowany “Don’t Ask Why”. Piotr, który podczas tego nagrania operował kamerą zdecydował się na pokazanie tej części wideosesji w czerni i bieli.\nTwilite – “Don’t Ask Why” (My Bloody Valentine cover)\nMuzyka Twilite znakomicie nadaje się do akustycznej konwencji wideosesji – mieliśmy duże pole manewru. Nie miałem okazji widzieć chłopaków podczas koncertu, ale to, co pokazali podczas spotkania z nami było “mega” – jak skomentowała to przypadkowa osoba w nagraniu pierwszego utworu.\nWkrótce ukaże się wideowywiad z zespołem.\n* autorką zdjęcia wykorzystanego do promocji wideosesji jest Maja M. Miusow\n(42 głosów, średnio: 8,45 / 10)\nTwilite supportują The Whitest Boy Alive i podbijają świat


A4: Cztery pojazdy strzaskane. Potężny korek | Radio Piekary\nAdam Złotorowicz Dodane 11.09.2017 o 08:35\nPotężny karambol na autostradzie A4. Za Mysłowicami na pasie w stronę Katowic zderzyły się aż cztery pojazdy.\nDroga jest przyblokowana, utworzył się spory korek. Dwie osoby ranne trafiły do szpitala.\nZ ostatniej chwili – policja udrożniła już ruch, jednak korek ciągle rośnie.\n(fot.: Kamila Woźnica/ INFORMACJE DROGOWE- KATOWICE I OKOLICE)


ŚPIWORKI PRZEDSZKOLAKA - DO PRZEDSZKOLA - Produkty | Sklep\nŚpiworek Malucha z poduszką. Rozmiar śpiworka malucha idealnie pasuje do łóżeczka 120x60 cm.\nOdpowiedni dla dzieci w wieku 1,5-2,5 roku. Dwustronnie bawełniany – idealny do żłobka, na wyjazdy i jako pościel w domu..\nŚpiworki do spania od Lela Blanc przeszły restrykcyjne, wielopoziomowe testy i posiadają pozytywną opinię Instytutu Matki i Dziecka. Wraz z IMiD gwarantujemy zdrowe i kolorowe sny!\nJeśli Twój maluch odkrywa się podczas snu – proponujemy Wam zapinane na zamek śpiworki przedszkolaka. Rozmiar śpiworka juniora odpowiedni jest dla dzieci w wieku 3-4 lata .\nDo wyboru w wersji z odpinaną lub zintegrowaną na stałe poduszką Dwustronnie bawełniany – idealny do przedszkola, na wyjazdy i jako pościel w domu. Śpiworki przedszkolaka do spania od Lela Blanc przeszły restrykcyjne, wielopoziomowe testy i posiadają pozytywną opinię Instytutu Matki i Dziecka.\nRozmiar śpiworka starszaka odpowiedni jest dla dzieci w wieku do ok. 8-9 lat .\nJeśli Twój maluch odkrywa się podczas snu – proponujemy Wam zapinany na zamek śpiworek z poduszką. Dwustronnie bawełniany – idealne na wyjazdy i jako pościel w domu.\nKolejna odsłona śpiworków juniora dla przedszkolaka Lela Blanc - ŚPIWOREK LIGHT Z PODUSZKĄ. Odpowiedni dla dzieci w wieku 3-4 lata. Bez wypełnienia - idealny na cieplejsze wiosenno-letnie noce i drzemki w środku dnia.