Niewinny, zrujnowany | Przegląd\nAutor: Violetta Waluk\t| Maj 6, 2013\nSprawa Bogusława Seredyńskiego jest kolejnym przykładem na to, jak CBA Mariusza Kamińskiego niszczyło ludziom życie\nOfiara agenta Tomka, CBA zrujnowało mu życie – takie stwierdzenia obiegały media. Jego sprawa łączyła się z aferą celebrytki i prawniczki Weroniki Marczuk-Pazury. Bogusław Seredyński był wtedy również na szczytach kariery, powodzenia i pozycji w środowisku. Ceniony menedżer, prezes prężnego wydawnictwa, ogólnie lubiany i szanowany. Wszystko legło w gruzach. Obecnie mieszka w bardzo skromnym wynajętym mieszkaniu na peryferiach Wałbrzycha. Sąd oczyścił go z wszelkich zarzutów, a ostatnio przyznał odszkodowanie w wysokości ponad 400 tys. zł. Wyrok w tej ostatniej sprawie nie jest prawomocny.\n– Widziałem „Układ zamknięty” i chwilami ciarki przechodziły mi po plecach. To o mnie? Nie muszę już opisywać aresztu wydobywczego. Idźcie na film i zobaczcie, jak wygląda. Ja tam byłem. Trzy doby… – Bogusław Seredyński mówi spokojnie. Próbuje nawet znaleźć racjonalne wytłumaczenie: przecież taką pracę mają agenci. Że padło na niego… Kiedy wszystko zaczęło się wyjaśniać, usłyszał w Ministerstwie Skarbu, żeby nie czuł się tak ważny, bo nie o niego chodziło. Polowano na Weronikę Marczuk-Pazurę. On miał tylko dostać rykoszetem.\nWiele już o tym myślał, analizował każdy szczegół. Zanim w kwietniu 2008 r. został prezesem Wydawnictw Naukowo-Technicznych, spółki skarbu państwa, był tam wiceszefem, ale przed awansem miał przerwę w pracy dla firmy. Bo kiedy rządy przejęło PiS, nowy wojewoda mazowiecki odwołał długoletnią prezeskę WNT, a jego zaufany, nominowany na prezesa, wkrótce wysłał Seredyńskiego do Wrocławia. – Pochodzisz z Dolnego Śląska, więc zorganizujesz tam nasz oddział – uzasadnił decyzję. Bogusław Seredyński ucieszył się, przede wszystkim z tego, że nie będzie patrzył na fatalne rządy nowego prezesa. Był niekompetentny i wyglądało na to, że wręcz dąży do upadku firmy. Tymczasem wydawnictwo miało zostać sprywatyzowane.\nNie minęły dwa tygodnie i otrzymał wymówienie z pracy, bez uzasadnienia. Powyborcze zmiany na szczytach władzy zastały go w Urzędzie Miejskich w Wałbrzychu. Lubi czasem zajrzeć do archiwum fotograficznego w komputerze. Są tam również pamiątki z pożegnania z wałbrzyskim zespołem. Uśmiechy, ale i łza się komuś w oku kręciła.\nKolejny wojewoda mazowiecki, tym razem z nadania PO, naciskał na jak najszybsze objęcie przez Seredyńskiego stanowiska, na razie zarządcy komisarycznego. Z wydawnictwem było naprawdę źle. Dlaczego miałby wtedy pomyśleć, że w CBA wciąż rządzi Mariusz Kamiński, a jego dawny szef, wierny pisowiec, przecież nie ot tak zwolnił go z pracy?\nSeredyński dużo zdziałał przez ten rok w wydawnictwie. Podsumowując dla sądu straty, do jakich doszło w wyniku działań CBA, wyliczył m.in. upadek jego dawnej firmy, która publikowała podręczniki akademickie, encyklopedie i wiele specjalistycznych serii wydawniczych.\nTo niemożliwe, żeby nie poczuć czegoś, żeby nie odezwał się głos rozsądku – dziwiła się jedna z jego nielicznych warszawskich znajomych, którzy po wszystkim nie odsunęli się od niego. Zapewniała też, że jej z pewnością by nie nabrali, bo jest ostrożna. Bogusław Seredyński tylko się uśmiechał: – Wpadłabyś jak mucha w sieć. To są fachowcy wysokiej klasy i musieli mieć sztab ludzi, którzy ich świetnie pod każdym względem przygotowują do każdej akcji. Dopiero później zrozumiał, że wiedzieli o nim wszystko: jak dotychczas żył, jakie miał przyzwyczajenia, jak lubił spędzać czas, a nawet jakiej muzyki słuchał. Okazało się, że oni akurat podobnie wypoczywają i podobna muzyka im się podoba. Czy to takie dziwne, że się zaprzyjaźnili?\nW 2009 r. wydawnictwo stawało na nogi. Udało się spłacić część długów, na uporanie się z pozostałymi była realna szansa. Bogusław Seredyński uważa, że WNT miały wówczas swoją wartość, a po prywatyzacji – świetlaną to może za dużo powiedziane, ale całkiem przyzwoitą przyszłość. Zbliżała się aukcja – w takiej właśnie formie miała być realizowana ta prywatyzacja. Od pewnego czasu potencjalni nabywcy zasięgali u niego informacji. Zorientował się przy tym, że ma duże szanse na zachowanie stanowiska. Miał wizję i plany.\nObecnie wydawnictwo jest w stanie likwidacji i nikt nie przejął jego działalności. Kiedy zaś w 2009 r. prywatyzacja WNT była coraz bliższa, zgłosili się dwaj panowie z CBA, którzy podawali się za biznesmenów zainteresowanych kupnem. W tym czasie w siedzibie firmy, usytuowanej w znakomitym miejscu w centrum Warszawy, wynajmowała pomieszczenia Weronika Marczuk-Pazura. Stąd znali się z prezesem Seredyńskim.\nCoś jednak musiało ostrzegawczo zadzwonić, bo prezes zainteresował się niezwykłym bogactwem młodych ludzi. Byli zaprzyjaźnieni, więc zapytał o to wprost. Zaserwowali mu historyjkę o kolejnych transakcjach kupna za granicą zapuszczonych posesji, remontowaniu ich, początkowo własnymi siłami, następnie sprzedaży z zyskiem i kupnie następnych, większych. Podali konkrety. Oczywiście, że wszystko sprawdził dla niego zaprzyjaźniony prawnik. Istniały i te obiekty, i te transakcje. Dlatego Bogusław Seredyński jest pewien, że agentów przygotowywał odpowiedni sztab fachowców.\nNiedługo po zawarciu przyjaźni zaproponowali mu łapówkę. Nie nachalnie, tylko z odpowiednią mową, że jak się chce jechać, trzeba smarować, i on miałby tym smarowaniem kierować, biorąc stosowną prowizję. Stanowczo odmówił. Jednak natarczywych prób wciśnięcia pieniędzy naliczył siedem. Wszystko było nagrywane, więc od początku śledztwa prokuratura wiedziała, że za każdym razem odmawiał.\nTymczasem zbliżał się termin aukcji, więc agentom musiał już się palić grunt pod nogami. Zaprosili prezesa na wystawny obiad. Mowy nie ma, żeby zapłacił. Jest gościem, przecież się obrażą. Więc rewanż, zaprasza ich do siebie, ustalają termin. Bogusław Seredyński ze szczegółami, do pewnego momentu, może odtworzyć każdą chwilę tamtego dnia. Czy wtedy zaczęło się walić jego życie?\nSłuchali ulubionej muzyki, nie – poprawia – mojej, bo oni z pewnością mają inne gusta. Wychodzili coś zjeść, wrócili na dalszą część wieczoru. Wstydzi się, że przeholował wtedy z alkoholem. Tłumaczy, że ma słabą głowę i w ogóle tyle nie pije. Nie wie, kiedy sobie poszli, ale rano znalazł na stole grubszą gotówkę. Zrobił im przez telefon awanturę. Rzekomo byli poza Warszawą, więc dopiero po powrocie mieli załatwić sprawę z forsą. On jej stanowczo nie chce.\nChyba musieli to dobrze opracować. Akurat w dzień jego imienin, pod koniec pracy, kiedy grupa pracowników przyszła złożyć mu życzenia. Siedzieli już przy kawie, rozmawiali o przyszłości firmy po prywatyzacji, wszyscy pełni nadziei…\nWpadli w kominiarkach, w „nadmuchanych” kurtkach z wielkim napisem CBA. Ich przełożony machnął mu blachą przed oczami i recytował formułki. Seredyński przyznaje, że nie rzucili go na podłogę ani nie skuli wykręconych do tyłu rąk, ale kajdanki go nie ominęły. Było osobiste przeszukanie, rewizja w jego gabinecie, w sekretariacie, potem w domu.\n– Weźcie sobie te pieniądze, leżą tam, gdzie je zostawiliście – powiedział po wejściu do mieszkania.\nPotem był etap aresztu i nic nie pomagało przekonywanie, że nigdzie nie ucieknie. Wreszcie sąd zgodził się na kaucję w wysokości 50 tys. zł, którą trzeba było złożyć w krótkim czasie. I wtedy Seredyński zobaczył, jak wygląda cela aresztu wydobywczego. W toczącej się ostatnio dyskusji nad przypadkiem Bogusława Seredyńskiego, któremu CBA zrujnowało życie, przedstawiciele tych służb stanowczo twierdzą, że takie cele są wytworem wyobraźni. Co więcej, areszt, w którym miał przebywać podejrzany, nie odnotował tego w swojej ewidencji. Na dodatek nigdy nie sformułowano wobec niego zarzutów o korupcję, przez wiele miesięcy był jedynie podejrzanym.\nTrafił więc do „nieistniejącej” celi „wymyślonego” aresztu wydobywczego. – To mogło doprowadzić do obłędu – wspomina. Odizolowanie od jakichkolwiek dźwięków, sztuczne oświetlenie przez całą dobę, bez przerwy, gdzieś wysoko małe, zasłonięte okienko, oczywiście śledząca więźnia kamera. Traciło się poczucie czasu. Miały temu służyć zmieniające się pory posiłków i wydawania tego, co miało być pościelą. Zabrano również okulary, co dodatkowo izolowało od rzeczywistości. W jaki sposób bronił się przed załamaniem? Przecież ktoś już zdążył mu syknąć w ucho, że wkrótce będzie śpiewał jak kanarek. Opracowywał w myślach różne projekty, tworzył plany, a pamięć ma naprawdę znakomitą. Opanował nawet rozpoznawanie dnia i nocy po wyglądzie okienka. Choć zasłonięte, jednak się zmieniało. – Uważam, że pobyt tam jest autentyczną torturą. Taką bezdotykową – podsumowuje Seredyński.\nZwolnienie z aresztu wcale nie oznaczało końca kłopotów. Można powiedzieć, że raczej początek innego rodzaju tortur. Nagle stracił znajomych i przyjaciół. Pozostali przy nim nieliczni. Nigdzie nie mógł znaleźć pracy. Menedżer z fantastycznym CV spotykał się czasami z entuzjastycznym przyjęciem, by następnie zostać banalnie spławionym. To jasne, potencjalny pracodawca dowiedział się o jego sytuacji. Przez półtora roku jako podejrzany musiał regularnie meldować się na policji. Ciężko rozchorowali się jego sędziwi rodzice, przerażeni sytuacją syna. Był ich dumą, a wówczas ich świat rozsypał się do reszty. Starsi ludzie wkrótce zmarli. Zawaliło się jego życie osobiste. Doświadczył też, co to znaczy nie mieć środków na utrzymanie.\nBogusław Seredyński nie wygląda na człowieka złamanego – otwarty, sympatyczny, przyciąga do siebie ludzi. Dlatego, kiedy już po przyjeździe do Wałbrzycha, miasta dzieciństwa i młodości, zaczął pomagać szkolnej koleżance, a potem prowadzić klub w Szczawnie-Zdroju, pewnie niewielu kojarzyło go z wielką aferą.\nDruga Strona Lustra – nawiązanie do „Alicji w krainie czarów”? Autorzy przedsięwzięcia uśmiechali się tylko, nie wyjaśniając jednoznacznie. To była wiosna 2010 r., w Szczawnie-Zdroju rodziła się sympatyczna inicjatywa kulturalno-artystyczna.\nW tym lokalu mieli się spotykać ludzie, którzy chcieliby posłuchać dobrej muzyki, obejrzeć ambitniejszy film, spotkać miejscowych twórców. Dla kuracjuszy miały być specjalne spotkania o Szczawnie-Zdroju.\nKawiarnia, czy raczej klub artystyczny, miała niepowtarzalną atmosferę. Tutaj naprawdę nikt się nie zastanawiał nad przeszłością gospodarza. Działalność zakończyli w połowie zimy. Chyba nie wytrzymali kolejnej podwyżki czynszu, skomentował któryś z sąsiadów dawnej Drugiej Strony Lustra. Lokal objął już ktoś i prowadzi remont. Dawni sąsiedzi nie wiedzą, gdzie udali się gospodarze Lustra, ale o sądowej wygranej pana Bogusława informują mnie od razu. W telewizji mówili…\n– Nie, nie chodziło o podwyżkę czynszu za Lustro, od razu był za wysoki i już nie wytrzymywaliśmy – prostuje dawny gospodarz. Wciąż ma dużo sentymentu do tamtej działalności. Czy zapominał wtedy o zrujnowanym życiu? Pokazuje mi pudełko pamiątek zabranych z klubu. Wśród nich luźne kartki, na których goście anonimowo napisali swoje wiersze.\nSeredyński wciąż szuka pracy odpowiadającej jego kwalifikacjom. Całkowite oczyszczenie przez sąd z wszelkich zarzutów powinno wreszcie zmienić jego sytuację. Liczy na to. A rekompensata finansowa? Na razie „nieprawomocna”, ale już wywołuje dylematy moralne. Jak przyjąć pieniądze, na które składają się wszyscy? Gdyby zapłacili sprawcy jego nieszczęść, to co innego. Przecież w jego sprawie wszystko było bezprawne, nawet pierwsza prowokacja. Jeżeli tak się już stało, to po stanowczej odmowie wzięcia pieniędzy powinni wtedy dać mu spokój. I tak wciąż myśli i analizuje. Czy kiedykolwiek uda mu się o tym zapomnieć?


Revelin Tower (Korcula Town, Chorwacja) - opinie\nRevelin Tower opinie, Korcula Town\nNr 4 wśród 30 atrakcji w lokalizacji Korcula Town\n| Old Town, Korcula Town, Korcula, Chorwacja\nBrama w wieży Veliki Revelin stanowi główne wejście na Stare Miasto w mieście Korćula. Wieża ma... Przeczytaj więcej\n“fajny punk widokowy”\nDoskonałe miejsce aby podziwiać kanał Peljesacki i Pejesac. Nie wymaga wysiłku , odrobinę... Przeczytaj więcej\nBrama w wieży Veliki Revelin stanowi główne wejście na Stare Miasto w mieście Korćula. Wieża ma czworoboczny kształt i jest ozdobiona herbami weneckich dożów i dawnych guberantorów. Zbudowano ją w XIV wieku a prowadzą do niej schody, które w XVIII wieku zastąpiły drewniany most zwodzony....Więcej\nfajny punk widokowy\nDoskonałe miejsce aby podziwiać kanał Peljesacki i Pejesac. Nie wymaga wysiłku , odrobinę zatłoczony w okresie ścisłego sezonu.\nSzerokie schody prowadzą gości do wieży, która pierwotnie strzegła wejścia do murów miasta. Gdy znajdziesz się wewnątrz ścian, odwróć się i podziwiaj kamienną ornamentację nad wejściem.\nWieża z XIII wieku to południowe wejście na Stare Miasto. Pochodzi ze schodami, a wejście przechodzi pod wieżą. Na froncie znajduje się tablica skrzydlatego lwa Wenecji i tablica z napisem "Ku pamięci koronacji króla chorwackiego Tomislava z Korculan".\nKlasyczna stara wieża z ładnymi widokami!\nMiasto Korcula było pełne turystów w dniu naszej wizyty ze statkiem zacumowanym w porcie. W związku z tym, wszędzie tam, gdzie podróżowaliście po mieście, ludzie robili rzeczy, które robią turyści. Jednym z takich miejsc była wieża Revelin, na której wielu ludzi wspięło się na szczyt,...aby podziwiać widoki, podczas gdy inni byli zajęci fotografowaniem na wieży lub obok niej. Widoki z wieży na Starym Mieście i na morze są dość spektakularne. Sama wieża z okrągłą architekturą zwieńczoną blankami jest malownicza i jest dobrym tematem dla zapalonych fotografów. Warto odwiedzić!Więcej\nWspaniale widoki wspinające się były nieco niepewne, ale warte swojej ceny. Daje dobrą perspektywę na stare miasto, jego świetność i lokalizację.\nCiekawe widziani wieży w porcie\nTen mały stara wieża z widokiem na port. Warto odwiedzić, ponieważ można wspiąć się na szczyt i spojrzeć w dół na starych ulicach miasta\nWspaniałe widoki na miasto. Nie zbyt męczący się iść pod górę. Wspaniale było zobaczyć Korcula i port z tego punkt.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Revelin Tower.


Kursy przedłużania włosów - keratyna i mikroringi - Spal tłuszcz\nStrona główna Wygląd i Zdrowie Kursy przedłużania włosów – keratyna i mikroringi\nKursy przedłużania włosów – keratyna i mikroringi\nMarek Jędrzejczyk 3 grudnia 2019\t 30 listopada 2019 Wygląd i Zdrowie\nSzkolenia pozwalają na podnoszenie kwalifikacji i sprawiają, że jesteśmy zdecydowanie bardziej zauważalni na tle konkurencji – zwłaszcza jeśli prowadzimy np. własny salon fryzjerski. Dlatego od czasu do czasu warto pokusić się o zainwestowanie w swoją wiedzę i nabyć nowych umiejętności. Czy jednak szkolenia z przedłużania włosów skierowane są tylko i wyłącznie do fryzjerów, którzy na co dzień wykonują ten zawód i posiadają odpowiednie uprawnienia?\nSzybki zwrot z inwestycji w kurs przedłużania włosów\nNiekoniecznie. Coraz więcej dziewczyn, które zajmują się kosmetyką, przedłużaniem rzęs, pielęgnacją paznokci, decyduje się na poszerzenie swoich kwalifikacji. Dzięki temu mogą przecież zyskać nowe grono klientek. Dlatego nie trzeba być fryzjerem, by wziąć udział w kursie przedłużania włosów. Każdy kto ukończy taki kurs, dostaje odpowiedni certyfikat, który potwierdza nabyte przez niego umiejętności. Zanim jednak zdecydujemy się na wybór konkretnego szkolenia, musimy dokładnie przeczytać jego opis. Otóż przedłużać włosy można przy pomocy różnych metod. Obecnie jest ich około 17. To naprawdę sporo. Oczywiście są bardziej i mniej popularne. Do najczęściej wybieranych metod z pewnością należą: keratynowe przedłużanie i zagęszczanie włosów oraz mikroringi. Dobrze jest wybierać takie kursy, który zapewniają wszystko na miejscu – nie tylko odpowiedni sprzęt, ale również produkty, dzięki którym można przedłużać włosy. Zazwyczaj kursanci mogą później nabyć identyczne produkty po zakończeniu kursu w promocyjnych cenach. Trzeba zwrócić uwagę na to, czy na kurs musimy zabrać swoją modelkę. Zdarza się, że kursant modelkę załatwia sobie samodzielnie, ale czasami to szkoleniowcy są w stanie zapewnić modelki do przedłużania włosów. Na pewno dobrze jest postawić na takie umiejętności jak przedłużanie włosów – kurs z pewnością nauczy nas wszystkiego od podstaw (od wstępnej pielęgnacji, przez etap przedłużania, aż po zakończenie procedury). Warto wybierać takie firmy szkoleniowe, które szkolą w niewielkich grupach. Trudno jest nauczyć się czegokolwiek, jeśli grupa jest tak duża, że nie wszyscy widzą modelkę lub nie każdy może dotknąć jej włosów indywidualnie i nauczyć się technik przedłużania.\nInwestycja w kurs na pewno się zwróci. Koszty produktów do przedłużania to zazwyczaj 300-400 zł. Tyle samo zarabia się na samej usłudze przedłużania, która trwa od 1 do 4h. Łatwo policzyć, że zyski z przedłużania włosów wynoszą 100%. Warto wprowadzić taki zabieg do swojego salonu kosmetycznego, fryzjerskiego i uprzedzić tym samym konkurencję.\nPoprzedni wpisMotory elektryczne dla dziecka\nNastępny wpisKolorowa zabawka edukacyjna dla 3 latka


202. 23.10.2021 Łemkowyna Ultra Trail 2021 Polska 150 147 27:08:10 27:08:20 92 182 51% 5,5 10:51\nŁemkowyna Ultra Trail 2021 - [23.10.2021]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Łemkowyna Ultra Trail (ŁUT) 2021 czyli to co się w głowie kołatało…się dopełniło ]\n198. 15.08.2020 Tatra Fest Bieg 2020 Polska 50 162 09:24:19 131 301 44% 5,3 11:17\nTatra Fest Bieg 2020 - [15.08.2020]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Tatra Fest Bieg 2020 czyli lekko na górze, ciężko na dole… ]\n195. 01.02.2020 Zimowy Janosik 2020 - Spacer Murgrabiego Słowacja 50 5186 06:28:00 91 338 27% 7,7 07:46\nZimowy Janosik 2020 - Spacer Murgrabiego - [01.02.2020]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ U Zbója w gościnie… czyli Zimowy Janosik 2020 ]\n192. 12.10.2019 UltraKotlina 2019 Polska 138 113 21:47:39 21:47:45 13 55 24% 6,3 09:29\nUltraKotlina 2019 - [12.10.2019]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Ultrakotlina - bieg czterech różnych klimatów ]\n188. 29.06.2019 3 razy Śnieżka Polska 55 852 08:29:55 97 190 51% 6,5 09:16\n3 razy Śnieżka - [29.06.2019]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Śnieżka czy Mt. Blanc ]\n183. 05.01.2019 Ultra CK Maraton Polska 50 73 06:31:31 48 128 38% 7,7 07:50\nUltra CK Maraton - [05.01.2019]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Ujechanie na maxa czyli UltraCK Maraton 2019 ]\n182. 19.10.2018 SKY DUT - Dalmatia Ultra Trail Chorwacja 160 42 32:26:15 24 50 48% 4,9 11:58\nSKY DUT - Dalmatia Ultra Trail - [19.10.2018]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ 100 mil w dalmackim stylu czyli Dalmacija Ultra Trail 2018 ]\n180. 07.07.2018 Bojko Trail 80+ Ukraina 83 338 14:10:47 52 153 34% 5,9 10:15\nBojko Trail 80+ - [07.07.2018]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ ]\n178. 01.06.2018 XV Bieg Rzeźnika Polska 84 125 13:56:50 141 545 26% 6,0 09:58\nXV Bieg Rzeźnika - [01.06.2018]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Rzeźnia zwana Rzeźnikiem ]\n169. 02.09.2017 Ultra Janosik 2017 - Legenda Polska 108 93 21:06:15 64 124 52% 5,1 11:43\nUltra Janosik 2017 - Legenda - [02.09.2017]\nPełna relacja na ultrawyrypa.pl [ Jeden Bieg, dwa oblicza gór ]\n168. 12.08.2017 Chudy Wawrzyniec 2017 Polska 84 149 13:13:52 63 145 43% 6,3 09:27\nChudy Wawrzyniec 2017 - [12.08.2017]\nZnów wydarzenie, które w moim kalendarzu znalazło nie nieprzypadkowo. O Chudym myśleliśmy z Arkiem od jakiegoś czasu, ale w tym czasie, z reguły, startowaliśmy w triathlonie w Gdyni. W tym roku nie wybraliśmy się nad morze więc mogliśmy wreszcie pobiegać w Beskidzie Niskim. Faktycznie Chudy Wawrzyniec był drugi na liście. Chcieliśmy pobiec BUGT ale brak szczęścia w losowaniu wytyczył nam drogę na start Chudego. Bieg owiany już pewnymi historiami, 6ta edycja, która była w tym roku potwierdziła trudy trasy. Nie wysokość n.p.m i nie przewyższenia robią tutaj robotę.Na niespełna 85 kilometrach trasy można się nieźle namęczyć. Sporo interwałowych zbiegów i podbiegów – kilka ścianek i niekończące się błoto. To ostatnie dodatkowo „doładowane” padającym deszczem. Jak dowiedzieliśmy się od organizatorów na sześć edycji, pięć było deszczowych. Ale jak dokładnie było w tym roku. Piątek upłynął pod znakiem upału (36 st C) i zbliżającemu się, od zachodu frontowi burzowemu, który miał przynieść duże opady i znaczne ochłodzenie. I całe szczęście bo wolę biegać w deszczu niż w upale. Mieszkaliśmy w Rajczy a po pakiety podjechaliśmy do Ujsoł, gdzie była strefa mety i biuro zawodów. Miejsce noclegu to strzał w dziesiątkę, bo znajdowało się 150 metrów od startu i poranne wstawanie mogliśmy maksymalnie opóźnić. Przedstartowy wieczór spędziliśmy oglądając Mistrzostwa Świata w Lekkiej, popijając piwkiem czyli raczej standardowo. Start zaplanowany był na 4:00 i odbył się prawie punktualnie, prawie bo przejeżdżający pociąg przytrzymał nas 5 minut na starcie. Strzał startera i się zaczęło. Około 500 osób wystartowało na dwie długości tras (50+ i 80+). Początkowo nie padało, choć w oddali widać było już błyski piorunów. To przepowiadało niezłą zabawę. Pierwsza część trasy z podbiegiem na Rachowiec prowadziła asfaltem a potem wąską polną drogą. Po około 30 minutach spadły pierwsze krople deszczu. Miałem włączoną czołówkę, założyłem kurtkę deszczową i jak się okazało nie zdjąłem jej do samej mety. Po pierwszym delikatnym deszczyku przyszedł czas na pierwszą pompę. Grzmiało i błyskało się dookoła, góry spowite mgłami, chmurami co chwila rozświetlała szalejąca burza. Nawet się trochę zacząłem obawiać. W lesie spoko… ale na łąkach – niebezpiecznie. Lało jak z cebra, górskie ścieżki zmieniły się w potoki. Niezła jazda:) Nawet mi się to podobało. Wybiegając z lasu odsłaniały się piękne widoki – no i te błyski. Czad. Ponieważ to bieg bez przepaków, z dwoma bufetami, mój plecak był delikatnie cięższy niż normalnie. Wiedziałem, że butów nie zmienię, skarpetki i koszulkę ewentualnie tak – ale po co? Wszystko ciągle w błocie. Moje stare Brooksy dawały radę. Wiedziałem, że może być bagno więc nowszą wersję Brooksów zostawiłem na Janosika. Z Arkiem biegliśmy jak zwykle:), raz on kilkadziesiąt metrów z przodu (na podejściach) raz ja (na zbiegach). Pierwsze jedzenie miało być na 40tym kilometrze więc ja już na szczycie Wielkiej Raczy musiałem się wzmocnić. Nawet na stole przy schronisku ktoś zostawił Colę, więc skorzystałem. Arek pobiegł, nie czekał, bo było mu zimno. Nie pamiętam gdzie się znów spotkaliśmy ale na 100% na wyżerce w Przegibku byliśmy już razem. No i tu uczta, jagodzianki i jagody w śmietanie cudowne, gorąca herbata i owoce – mega gościna. Całe szczęście, że w tym miejscu z wielkiego deszczu pozostała jedynie mżawka i mogliśmy chwilę się po stołować. Na Wielką Rycerzową wdrapaliśmy się także razem. Wcześniej Arek mówił coś o wyborze, że niby zaraz mamy coś wybierać? - ale szybko zdementowałem tą plotkę. Nie było opcji. Biegliśmy długą trasę. Na szczycie Rycerzowej był rozjazd. W lewo do mety oraz prosto, w kolejne czterdzieści parę kilometrów. Pobiegliśmy prosto. Zaraz za zbiegiem z Rycerzowej przywitała nas błotnista ścianka. Tutaj doceniłem posiadanie kijków. Generalnie dzięki kijkom wdrapałem się tam dość sprawnie, zostawiając kilku zawodników w tyle. Teraz czekał nas nieco niżej położony odcinek trasy ale z wielkimi zalanymi wyrobiskami po ścince drzew. Ciekawie się tu biegło, co chwila musieliśmy szukać „objazdu” bo droga wyglądała jak jezioro. Po pewnym takim objeździe zgubiliśmy trasę. Całe szczęście, że w miarę szybko spojrzałem na track w zegarku i po przebiegnięciu 300metrów wskroś lasu, wraz z dwójką innych biegaczy dotarliśmy do właściwej ścieżki. Mniej więcej w tym momencie zaczęły mi dokuczać obtarcia na udach. Niestety bielizna Salomona nie specjalnie sprawdza się w mokrym terenie, szczególnie po 8iu godzinach używania. Przed nami był jeszcze jeden ciekawy punkt trasy – rezerwat Oszast (tzw: Oszust). Jest to ścisły rezerwat częściowy na którym podobno występują 122 gatunki roślin. Niestety nie mieliśmy czasu aby je wszystkie zobaczyć. Musieliśmy się wdrapać na kolejną niezłą ściankę zwaną Oszust, która dała mi się we znaki. Gliniasto-kamieniste podejście Arek pokonał ekspresem, ja musiałem się trochę napocić. Potem już zbieg do przełęczy Glinka gdzie był drugi bufet. Na 12tu kilometrach pomiędzy Oszustem a bufetem Arek odjechał mi około 3 minuty. Spotkaliśmy się „przy kotlecie”. Znów super jedzenie. Świeże bułki z masłem serem i szynką, ogórek małosolny i owoce – jadłem jak opętany:). Po jedzeniu czekał nas ostatni fragment trasy – wspinaczka na Halę Lipowską przez Grubą Buczynę (Hruba Bucyna) oraz Trzy Kopce. Ten fragment trasy najbardziej mi się dłużył. Lecieliśmy go razem, omijając przełomy i gigantyczne kałuże. Nie mogłem się doczekać gdzie będzie wreszcie najwyższy szczyt trasy czyli Hala Lipowska. Nie wiem czemu chciałem bardziej podbiegać niż zbiegać – zamiast w dół do schroniska na Hali Lipowskiej ciągnęło mnie wyżej na Hale Rysianka. Całe szczęście, że Arek zawrócił mnie z realizacji mojego szalonego, nieświadomego planu. Przy schronisku miałem chyba największy kryzys tego dnia (70km) . Było mi zimno, mokro i już bardzo drażniły mnie obtarcia. Poprosiłem Arka, żeby mi złożył kijki bo nie dawałem rady tego zrobić tego samodzielnie. Zjadłem napiłem się i zacząłem zbiegać. Początkowo powoli, potem szybciej. Na ostatnich 5ciu kilometrach zbiegu do mety -puściło. Znowu zacząłem dobrze zbiegać, dogoniłem Arka, który w tym momencie szybciej zbiegał ode mnie. Polną drogą zbiegliśmy do Ujsoł. Tam oczywiście kultowy mostek i meta. Fajnie – trasa zaliczona. Czas może nie rewelacyjny ale z uwagi na warunki pewnie nie najgorszy. Całość zajęło nam 13h i 13min. Zajęliśmy 63 i 64 miejsce na 145 osób, którzy ukończyli trasę długą. Kolejne zawody za nami a za chwilę kolejne przed nami:)\n157. 28.05.2016 Ultra Chojnik 2016 Polska 102 818 18:12:15 33 72 46% 5,6 10:42\nUltra Chojnik 2016 - [28.05.2016]\n"""…Widzę szczyt, a za szczytem zaszczyt za zaszczytem, lśnienie mistrzostwa kieruje moim bytem. Ambicja spotyka się z uznaniem i zachwytem, Wyrzeczenia są tutaj jedynym zgrzytem…"" – te słowa tekstu stworzonego przez Magika i Fokusa z Paktofoniki chodziły mi po głowie jeszcze przed samym startem w Karkonoszach. Nie dostąpiliśmy zaszczytu (ja i Arek Recław) startu w Rzeźniku 2016, więc znaleźliśmy inny szczyt a w zasadzie szczyty. W tym samym czasie, co rzeźnickie harce – w Karkonoszach organizowana jest równie zakręcona impreza – Ultra Chojnik. Arka specjalnie namawiać nie trzeba było. No i sruuuu – Zapisani:) Tekst Paktofoniki jest niezwykle wymowny i pasujący do profilu chojnickiego ultramaratonu. Szczyt za szczytem… Wyjazd w Karkonosze do Jeleniej Góry był bardzo (przeze mnie) wyczekiwany. Lubię tam być. Nie często tam bywam a oprócz samych gór jest to okazja do odwiedzenia mojej rodziny. Perypetie Rzeźnika z trasą i zgodami Parku Narodowego w Bieszczadach, o których nie będę pisał, szczęśliwie nie rozprzestrzeniły się na inne parki narodowe. Jedyne, co dotknęło Chojnik to zmiana godziny startu z 22 na 02 rano, co spowodowało skrócenie limitu czasu z 24h do 20h. Mógłbym znowu pisać, co robiliśmy przed startem, jak dojechaliśmy etc…, ale to nie ma większego znaczenia w kontekście późniejszej Chojnickiej Petardy. Na start (10 min przed 2:00) podjechaliśmy samochodem. Niezbyt daleko, ale w nocy nawet 1,5km to z 10 min snu więcej:) Taka mała korelacja snu z kilometrami. Zanim się dobrze zorientowaliśmy już ktoś krzyknął, że zostały 3min do startu. Nie bardzo wiedziałem, co się potem wydarzy, więc było mi wszystko jedno. Otrzeźwienie dopadło mnie kilometr po starcie. Kurczę, to dzieje się naprawdę. Popatrzyłem na Arka i się upewniłem – mamy do pokonania ponad 100km w górach, które tego dnia mogą być dużo stromsze, bardziej nieprzewidywalne, burzowe i nawet w swoich płaskich partiach trudne do przebycia. Pierwsza część trasy (ok 20km) to duża wyrypa na Śnieżne Kotły. Ten fragment trasy częściowo w nocy nie przysporzył nam większych problemów. Po wschodzie słońca nad górami zachłysnąłem się widokiem. Nie wiedziałem czy biec – czy podziwiać:) Zbieg i ponowny podbieg na Czarną Przełęcz był przepiękny widokowo. Chociaż już pierwsze sygnały od zmęczonych nóg odbierałem. Kolejne kilometry to trzy Schroniska: Odrodzenie, Samotnia i Strzecha Akademicka. W każdym z nich było Piwo – było, ale nie skorzystaliśmy. Taki trening silnej woli…, ale moja była tego dnia wyjątkowo silna – nawet spowodowała, że słaba wola Arka, także w tym przypadku stała się silną. Piwa, solidarnie, w trakcie biegu nie piliśmy. Trasa zaskoczyła mnie poziomem trudności. Na próżno szukać było wydeptanych ścieżek. Wszędzie kamienie, duże i małe, stabilne i niestabilne, owalne i kanciaste. Już na początku trasy kilka osób się zgubiło. Ponieważ na starcie stanęło mniej niż 100 osób – tłumu nie było. Peleton szybko się rozciągnął, choć w naszych okolicach mieliśmy paru zawodników, z którymi przeplataliśmy się dość często. Bieg ten, dla nas, był w formule Rzeźnika, czyli biegniemy razem. I dobrze, bo wzajemnie się motywowaliśmy (werbalnie i niewerbalnie). Arkowi dużo lepiej szło pokonywanie podbiegów i podejść mnie natomiast dużą frajdę robiły zbiegi. Nawet, cholernie, kamienisty zbieg do Karpacza nie popsuł mi zabawy – wyprzedziłem na nim ok 5ciu zawodników. W Karpaczu był pierwszy przepak (49km trasy). Prawie połówka:), Jako drużyna okrzyknęliśmy się królami pit-stopów. W bufetach gościliśmy dość długo. Gdyby organizatorzy (jak w imprezach triathlonowych) mierzyli czasy w strefach bufetowych bylibyśmy na pierwszym miejscu w klasyfikacji najdłużej biwakujących:). Wijące się dookoła gór burze nie napawały wielkim optymizmem, – choć i tak go nam nie brakowało. No może Arek, gdy zorientował się, że zgubił kurtkę stracił odrobinę werwy, – ale po minucie mu przeszło. Z Karpacza trasa wiodła szlakiem Nad Łomniczką do Domu Śląskiego. Tutaj dostałem pierwszy raz porządnie w dupe… Jak zwykle tylko widoki rekompensowały wszystkie trudności szlaku. Pod Śnieżką jak na targu - mnóstwo ludzi, więc nie zabawiliśmy tam zbyt długo. W zasadzie przebiegliśmy szybko z jednym spojrzeniem na Śnieżkę. Szybko zaczęliśmy zbiegać w kierunku Szpindlerowego Młyna, ale żeby nie było tak prosto po drodze musieliśmy pokonać kolejną wyrypę – tym razem Vyrovkę. Ten kawałek trasy był chyba najcieplejszy i częściowo po Asaalcie. Pot z mojego nosa już nie kapał – lał się strumieniem. W Szpindlerowym zjedliśmy pomidorową z makaronem, po której nabrałem takiej prędkości, że nawet Arek nie zorientował się, że już trzeba wyruszać. Nie stanowiło to problemu gdyż od razu szykowała nam się niezła wędrówka pod górę i ekspresowo mnie dogonił. Do kraju wróciliśmy dopiero po 85km i to miał być ostatni trudny punkt. Dalej miało być już płasko lub w dół. Miało być, i było tyle, że cholernie nierówno. W żółwim tempie doczłapaliśmy się do ostatniego długiego zbiegu do Chojnika – gdzie ja znów odżyłem. Chyba zbieganie jest moim powołaniem. Ciągle z górki. Na tym odcinku łyknęliśmy jeszcze 2óch zawodników a potem przed samym zamkiem - kolejnego. Ostatnie 2km trasy to Zamek Chojnik, gdzie na szczycie kamiennych schodów siedział Adam (syn Arka) i z przenośnego głośnika zapodawał Odę do Radości oraz Always Look On The Bright Side of Life. Tutaj była już ostatnia fanaberia konstruktora trasy – zejście z zamku po ogromnych kamieniach. Całe szczęście, że adrenalina już robiła swoje. 2Km do mety, więc wiedziałem, że damy radę. I daliśmy:) Na mecie czekał mój tata z wujkiem Jurkiem oraz pożądanym od ponad 18godzin browarem. Ufff już można odpocząć – czy ten bieg wybił nam z głowy Łemkowynę? Nie, to szaleństwo się nie skończy. Zawody ukończyliśmy na 33 i 34 miejscu z czasem 18g12min09sec. W limicie czasu (20h) zawody ukończyło 60 osób. Było warto…"\n147. 11.10.2015 III ultraMaraton Bieszczadzki Polska 52 553 06:04:35 06:04:52 111 630 18% 8,6 07:01\nIII ultraMaraton Bieszczadzki - [11.10.2015]\nWyprawa w Bieszczady zawsze chodziła mi po głowie. Są to niewątpliwie najrzadziej odwiedzane przez mnie góry. Być może z powodu bardzo słabej proporcji kilometrów na godzinę, które trzeba pokonać aby tam się dostać. 450km z Warszawy do Cisnej jedzie się ze średnią prędkością 60km/h daje czasowo mnóstwo godzin w aucie – a ja od takich wypraw (w nowej Polsce z autostradami) odwykłem. Ale cóż – padł pomysł. Trzeba go zrealizować. Bieganie po górach tak mnie wciągnęło, że ja postanowiłem wciągnąć Arka (chyba taka była kolejność). Nie wiem czy on tak samo lubi biegać po „nierównym” ale jakoś specjalnie nie krzywi się gdy ja wymyślam co chwila jakieś wspólne eventy:) Może mnie lubi i głupio mu odmówić?. No cóż, sprawdzał i pytał nie będę – ważne, że lubi piwo po i przed wysiłkiem a to w moim towarzystwie ma zagwarantowane w pakiecie. Tak więc, we dwóch, (w zasadzie 3’ech bo Arek zabrał najstarszego syna) znaleźliśmy się w Cisnej, gdzie OTK Rzeźnik organizował III ultraMaraton Bieszczadzki. Bieg górski na dystansie około 52km z sumą przewyższeń około 2600m. Bieg w liczbach był prawie połówką ultramaratonu 7 Dolin w Krynicy, więc nasze nastawienie i należny szacunek do, mimo wszystko długiego dystansu, był podzielony przez dwa. Zrobiliśmy kilka rzeczy, których przed takimi wyzwaniami podobno robić się nie powinno. Nikt nam nie powiedział - więc zrobiliśmy:) Dzień przed zawodami wpadł nam do głowy szalony pomysł aby odebrać pakiet startowy najdłuższą drogą, postanowiliśmy iść w góry. Zupełnie przypadkiem trasa Leśnej Kolei Bieszczadzkiej przebiegała pod oknami naszego pensjonatu – użyliśmy tego typu transportu aby przetransportować się z Dołżycy (3km od Pakietu Startowego) do Przysłupa (ok 13km od Pakietu Startowego – górami). W zasadzie pomysł był na tyle spontaniczny, że nie zdążyliśmy go przeanalizować. W Bieszczady zawitała zimowa -jesień, a nasze ubrania były letnio-jesienne więc już sama przejażdżka kolejką była lekkim nadużyciem stwierdzenia „przyjemne zwiedzanie”. Całe szczęście, że humory nas nie opuszczały i po wypiciu grzanego piwa na stacji w Przysłupie, ruszyliśmy na szlak. Wędrówka po pakiet była epicka – cudowne krajobrazy Bieszczad o tej porze roku. Po prostu super. Wdrapaliśmy się na okoliczny najwyższy szczyt – Jasło (1153mnpm), i jak się okazało tam tez był 44km trasy biegu. Wiec nasza wyprawa okazała się nie tylko dobrym treningiem ale także, zupełnie nieplanowanie, zrobiliśmy oględziny ostatnich 8 km trasy. W sumie poszło nam dość sprawnie bo po około 2,5h trekkingu dotarliśmy do Cisnej i odebraliśmy numery startowe i pakiety. Reszta dnia także zdecydowanie nie była podporządkowana biegowi. Zasiedliśmy bowiem w Siekierezadzie (kto był ten zna, kto nie był powinien poznać) i delektowaliśmy się grzanym piwem. Następnie udaliśmy się na nawadnianie do kolejnego baru tak aby po zmroku ruszyć po torach kolejki do naszego pensjonatu. Ten odcinek także nie został przez nas pokonany „na raz”. Mniej więcej po kilometrze zanurzyliśmy się w kolejnej knajpie aby uzupełnić, dość szybko uchodzący z nas, płyn. Zastanawiałem się nawet kiedy to odkryliśmy, że najlepiej nawadniającym płynem jest piwo. Nie wiem, chyba było dawno – a człowiek, który nam to powiedział musiał być nadzwyczaj doświadczony i mądry. Wreszcie położyliśmy się spać. Na Beer-counterze wybiło chyba 6. Czy to znak, że jutro będziemy na trasie około 6 godzin? Poranek obudził nas… melodyjką budzika. Ciemno, zimno ok 2 st.C. Start o 7:00. Mamy chyba szczęście bo 3km spaceru do startu mogłoby nas zabić – ale po wyjściu z domu spotkaliśmy miłego biegacza z okolić, który zaoferował nam transport w ciepłym samochodzie. Uff zdążymy – pomyślałem. Nawet będziemy mieli czas na oddanie depozytów i spokojną rozgrzewkę. Rozgrzewkę? Ale po co. Przecież to bieg górski. Punktualnie o 7ej wystartowaliśmy. Ale nas dużo… Wtedy to zacząłem myśleć o tym co nas może czekać na trasie. Pierwsze, rozbiegowe, 14km lekko pod górkę ale po asfalcie. Zimno nie było, nawet myślałem, żeby zdjąć kurtkę, ale dobrze, że tego nie zrobiłem. Biegłem za Arkiem. On jak zwykle musiał znaleźć sobie partnera do rozmowy, co szybko uczynił i pierwsze kilometry upłynęły pod znakiem „Radia Recław”. Po wbiegnięciu na pierwszą górę zaczęło się mniej ciekawie. Wichura podobna do tej z Verezzano-Bridge w NY, przeszywające zimno w połączeniu ze spoconymi ciuchami, lekko mnie przeraziły. Arek poczekał na mnie i poinformował, że jest mu zimno więc będzie się grzał szybkim biegiem. Faktycznie lekkie ciuchy, które mieliśmy ze sobą, były naprawdę „lekkie”. Tak to pożegnałem się z kompanem mojej podróży. Początkowo w górach biegliśmy po granicy polsko-słowackiej aby później z niej zbiec w dół i znowu wspiąć się w górę. Wyrypa pod Hyrlatą była naprawdę słuszna. Myślę, że na całej trasie biegu 7Dolin w Krynicy nie ma tak stromego odcinka. W tym momencie rywalizacji czyli na około 30km moi przeciwnicy, którzy tak licznie dotychczas mnie wyprzedzali – lekko zwolnili. Zacząłem wyprzedzać. Nie wiedząc co się takiego stało, podejrzewałem nawet bufet o napoje z mega wspomaganiem, dość zwinnie wdrapałem się na grań. Gdy w połowie wyrypy zobaczyłem grającego na kontrabasie, ubranego we frak i białą koszulę człowieka – pomyślałem, że owe napoje dodają dużo siły ale także powodują halucynacje (taki efekt uboczny). Nie, tak nie było – facet stał i grał, a ja biegnąc dotychczas na dużym komforcie, miałem po prostu więcej sił niż inni. Zbieg z Hyrlatej przez Rosochę był pierwszym sygnałem, że można. Zbiegałem szybko. Piłem tylko na punktach. Wyjątkowo jak na mnie ale zmusił mnie do tego mój stary bukłak, który swoją małą dziurką spowodował, że moje plecy były mokre i ni cholery nie dało się z niego napić. Ostania góra to wspinaczka na Okrąglik. Miałem mnóstwo siły – ciągle wyprzedzałem. Zimno już mi nie przeszkadzało (choć wiało okrutnie). Gdy dotarłem do Jasła (44km – byłem tam dzień wcześniej) wiedziałem co mnie dalej czeka. Ostanie 8km to sprint do mety z ostrym zbieganiem. Na ostatnim odcinku wyprzedziłem ok 30 zawodników. Naprawdę czułem świeżość. Chyba głowa pamiętała jeszcze biegi 100km. Na mecie czekał na mnie Arek, który zdążył już się przebrać. Ja szybko zrobiłem to samo. Jak zwykle zadowolenie z pokonanego dystansu miałem bardzo duże. Super fajna impreza, pewnie przyjadę na Rzeźnika. Moje miejsce 111 Open chyba mówi niewiele. Mnie mówi tylko tyle, że miałem duży zapas i gdybym pobiegł mocniej pierwsze kilometry (a mogłem) wynik na pewno byłby dwucyfrowy. Może następnym razem:) Teraz zagadka… co zrobiliśmy zaraz po przybiegnięciu na mete i przebraniu się??? :)\n144. 12.09.2015 Ultramaraton 7 Dolin (100 km) Polska 100 281 14:30:06 184 450 41% 6,9 08:42\nUltramaraton 7 Dolin (100 km) - [12.09.2015]\nUltra… co to jest ultra bieganie? Pewnie wie to ten co tego doświadczy. Dodatkowo ultra bieg po górach jest czystą (w dobrym tego słowa znaczeniu) dezynfekcją organizmu. W moich planach startowych na ten rok pojawiły się biegi Ultra po górach, w tym jeden 100km. Tradycyjnie najdłuższy dystans Festiwalu Biegowego w Krynicy – Ultramaraton 7 Dolin. Była to już moja trzecia batalia z tymże biegiem. Do tej pory był remis 1:1 (raz bieg ukończyłem na mecie, a raz na 66km). Także, tradycyjnie do Krynicy pojechaliśmy w składzie Gapmont Running Team (Arek, Paweł, debiutant Jacek i Ja). Z Arkiem zmierzyliśmy się z pełnym dystansem, Paweł z Jackiem z dystansem 34km. W tym roku było kilka nowinek, m.innymi krótsze dystanse startowały tak aby finishować w Krynicy a nie jak w latach ubiegłych w Rytrze i w Piwnicznej. To spowodowało, że my z Arkiem po 2óch godzinach snu (ok 2giej w nocy) musieliśmy się pakować na start a Jacek z Pawłem jeszcze smacznie chrapali. Moja recepta na ten bieg była prosta (podyktowana doświadczeniem z lat ubiegłych) a mianowicie: rozpocząć bardzo ostrożnie, redbull, żele,cola i kabanosy w przepakach, koszulka i skarpetki w Piwnicznej oraz magnez i ibuprom do 35km oraz Brooxy PureGrit3 na nogach. Pogoda zapowiadała się świetna. Niezbyt gorąco, pochmurno i bez deszczu. Wystartowaliśmy o 3.00 i zaczęło się psychiczne piekło. Nie wiem dlaczego przed biegiem byłem bardzo dobrze zmotywowany i nastawiony a po starcie moja psycha runęła z hukiem o ziemie. Mniej więcej do 21km (Schronisko na Hali Łabowskiej) nie mogłem się rozluźnić, ciągle myśląc o pozostałym dystansie i kilkunastu pozostałych godzinach wysiłku. Zastanawiałem się dokąd dobiec? Czy tylko do 36km (do Rytra) czy zakończyć na 66km (w Piwnicznej). Całe szczęście, że razem ze wschodem słońca, mój mózg przestawałem na pozytywne myślenie. Od początku trasy biegliśmy z Arkiem razem. Ciekawe czy on biegł ze mną bo chciał, czy dlatego, że popruła mu się czołówka i nic nie widział:)? Uznajmy, że tak chciał. Na Pierwszym przepaku, w Rytrze, moja psychika dostała dużą porcję pozytywnej informacji – cały podbieg od mostu na Dunajcu do Hotelu Perła Południa podbiegłem, co nie zdążyło się nigdy wcześniej. W Rytrze „zainstalowałem” kijki, znałem dobrze trasę i wiedziałem, że na podejściu do Przechyby się przydadzą. Na tym przepaku był także start biegaczy walczących z trasą 64km. Gdy oni czekali na start, my z Arkiem ruszyliśmy dalej. Widomo było, że prędzej czy później będą nas wyprzedzać. I tak się stało, ale łatwo nie mieli. Fragment trasy z Rytra na Radziejową jest mega wyrypą. Kolejny punkt żywieniowy toHala Przechyba. Tu był nasz ostatni wspólny posiłek – nasz, czyli z Arkim. Ja zostałem lekko z tyłu. Ale ponieważ świat nie lubi puski, na tym odcinku spotkałem mojego kompana z zeszłego roku – Huberta, który dobiegł do mnie i przekazał duża dawkę optymizmu. Hubert z kumplem biegli 64km. Moje „radio” było już dość wyczerpane, ale oczywiście uprzyjemniliśmy sobie bieg rozmową o tematach różnych:) Radziejową dopadliśmy szybciej niż myślałem (rok temu droga się bardzo dłużyła). Potem Eliaszówka i sławetny zbieg do Piwnicznej. Od tego momentu zacząłem śledzić czas. Wiedziałem, że Jacek i Paweł wystartują z Piwnicznej o 12:00 (rok temu tam dotarłem 12:09) – w tym mogłem być szybciej. Skalkulowałem, że jeżeli zbieg mnie nie „zabije” to mogę być nawet 20 min szybciej. Tak się tez stało. W Piwnicznej spotkałem Pawła i Jacka oraz Arka. Niestety miałem troszkę zbyt mało czasu aby dalej zabrać się z nimi. Wystartowali o 12tej – ja kilka minut później. Porównując moje samopoczucie do lat poprzednich, było zdecydowanie lepsze. Łomnica-Zdrój i 3 sąsiadujące hopki przeszły spokojnie, zbieg do Wierchomli i podbieg do przepaka także. Dobiegając do parkingu hotelowego gdzie był przepak widziałem Arka i Pawła jak ruszali w dalszą drogę. Na tym punkcie spotkałem Huberta, który pomógł mi znaleźć miejsce do siedzenia i przyniósł jedzenie – taki suport jest extra:) Okazało się, że Hubert skończył w Piwnicznej i dalej już się relaksował. Dla mnie, od teraz miało się zacząć cierpienie. Podejście pod wyciągiem narciarskim. Rok temu moje nogi co raz sygnalizowały mi, że już dosyć. Tym razem poszło dość gładko. Wydaje mi się, że organizatorzy lekko zmodernizowali początek podejścia – ale nie miało to zbytniego wpływu na stromiznę. Mój kompan Suunto Ambit 3 podpowiadał mi ile jeszcze do szczytu co całkiem nieźle wpływało na moje samopoczucie. Opcja nawigacji i Punktów na mapie, w sunciaku jest rzeczywiście dobrze zrealizowana. Kolejnym etapem trasy były połoniny bacówki i zbieg do Szczawnika. Teraz już byłem u siebie. Znałem te tereny bardzo dobrze. Teraz celem było dotarcie do ostatniego punktu czyli Bacówki nad Wierchomlą – 6km lekko pod górkę. Na ostatnim punkcie wiedziałem, że już jestem w domu – 12km do mety. Skontrolowałem czas i po krótkim pobycie w punkcie żywieniowym ruszyłem dalej. Byłem pewien, że poprawie czas z poprzedniego roku – pytanie było, o ile? Liczyłem, że coś około godziny, ale na styk. Chciałem aby była to godzina a nie np.: 59 min. Przekalkulowałem pozostały teren i potrzebne tempo. Biegłem większość odcinka, cały zbieg do Krynicy i finisz na deptaku z tempem lekko powyżej 5 min/km. Dotarłem… Meta. Spiker czyta moje nazwisko:) Zawodnicy leżący na ziemi, a ja? Odbieram medal, butelkę wody i dzwonie do chłopaków, gdzie są… Byli już na piwku (w znanym miejscu). Idę do nich, podejście pod górę, kurcze jak dobrze się czuje:) Nie zajechałem się, wynik poprawiony o ponad godzinę, mogę pic piwo, mogę jeść, mogę chodzić – cudownie. Ultramaraton 7 Dolin 2015 ukończyłem z czasem 14h30min06sec na 184 miejscu OPEN.\n139. 14.06.2015 I Puchar Gór Świętokrzyskich (Bieg 45km) Polska 45 44 04:20:19 14 51 27% 10,4 05:47\nI Puchar Gór Świętokrzyskich (Bieg 45km) - [14.06.2015]\nWreszcie moje Góry Świętokrzyskie. Przyszedł czas i na nie. I Puchar Gór Świętokrzyskich i ostatni bieg Festiwalu Biegowego w Krajnie czyli 45km biegania w Świętokrzyskim Parku Narodowym (były także inne biegi). Bieg dość kameralny gdyż wystartowało w nim nieco ponad 50 osób czyli połowa limitu zgłoszeń. Stało się tak głównie z powodu wysokiej temperatury bo na liście startowej zgłoszonych zawodników było znaczne więcej. Tego dnia na termometrach słupki pokazywały blisko 30 st C. Start o godz 8:30 zapowiadał, że może być naprawdę ciężko. Na starcie kilku znajomych z Ostrowca (Paweł, Kami, Rafał) i super rodzinna atmosfera. Biegi górskie charakteryzują się inną, „cieplejszą” atmosferą, jest to bardziej przygoda a mniej ściganie - choć duch rywalizacji także daje znać o sobie ale jest to bardziej motywator niż presja wyniku. Trasa zapowiadała się wyśmienicie. Zupełnie nie wiedziałem jaki czas mogę osiągnąć. Myślałem, że będzie to coś pomiędzy 5 a 6 godzin. Na trasie prawie 1 km podbiegów, 3 mocne góry, ciepło – nie kalkulowałem czasu. Przed startem, krótka odprawa i do dzieła. Zaczęliśmy, tam gdzie mieliśmy skończyć czyli w ośrodku Sabat Krajno. Następnie krótki odcinek asfaltowy z dobiegiem do bramy Parku Narodowego gdzie zaczęła się wspinaczka pod Łysicę (612 m.n.p.m – najwyższy szczyt Gór Świętokrzyskich). Drogę tą znam dość dobrze i wiedziałem, że całości nie podbiegnę. Podbiegłem większość:). Na tym etapie byłem w okolicach 14go miejsca. Duża grupka zawodników pobiegła znacznie szybciej. Na szczycie wyprzedziłem jedną zawodniczkę i dalej pobiegłem sam. Zbieg do Kakonina był super, cała maszyna pracowała optymalnie. W lesie nie było ekstremalnie gorąco, a woda którą zabrałem na trasę skutecznie chłodziła organizm. Potem zaczął się podbieg na Łysą Górę (594 m.n.p.m). Początkowo po asfalcie i polach następnie po lesie. Krajobrazy - przepiękne. Na punktach odżywczych super ludzie, aż przyjemnie było zatrzymać się chwile i pożartować:). Bardzo szybko dobiegłem do Klasztoru na Łysej Górze, ten podbieg zrobiłem cały. Nie zatrzymałem się. Następnie zbieg do Nowej Słupi, gdzie kolejny punkt z wodą i początek dłuuuugiej „autostrady” leśnej w kierunku Bodzentyna. Na tej prostej zacząłem odczuwać zmęczenie. Był to 25 kilometr a ja delikatnie odczuwałem standardowy dyskomfort mięśnia płaszczkowatego (w okolicach Achillesa). Na szczęście nie był on uciążliwy. Moje górskie Brooksy dość dobrze spisywały się na kamieniach, a i także na grząskich błotowiskach. Kolejny punkt z wodą ( i colą ) to 31km. Stamtąd zaczął się najgorszy odcinek. Asfaltowa droga, poza lasem i ostro pod górę. Tam też wyprzedziło mnie dwóch biegaczy, którzy od dłuższego czasu biegli w moich okolicach. Wyprzedzili mnie po krótkiej wymianie zdań:) na puncie żywieniowym. Zdecydowanie lepiej biegło mi się od 36go kilometra. Tam kolejne wzniesienia, ale już nie asfalt tylko ścieżka w lesie. Ostatni punkt był na 37 kilometrze. Tam także wspaniali ludzie i miła atmosfera. Po krótkiej pogawędce zacząłem przedostatni niewielki podbieg. Potem długi zbieg, gdzie postanowiłem sprawdzić moje mięśnie czterogłowe. Działały prawie bez zarzutu. Na tym etapie biegu moja głowa przestawiła się w tryb oczekiwania na metę i coraz trudniej było mi się motywować . Biegłem, z krótkimi przerwami na szybki spacer pod górkę. Na 42km dogoniłem zawodniczkę z Ukrainy, która miała problemy ze skurczami łydek. Jedyne co mogłem zrobić to zaoferować wodę z moich zapasów, chwilę pobiegliśmy razem ale po wybiegnięciu z Parku Narodowego (miejsce w którym byłem jakieś 4 godz. temu) zawodniczka musiała kolejny raz się zatrzymać. To był ostatni kilometr. Znowu asfalt, pod góre, ale meta blisko. Biegłem, nie szedłem, widząc zawodników na horyzoncie. Byli zbyt daleko abym ich dogonił, ale znacznie się zbliżyłem. Ostatni zbieg 500m i meta. Uff. Można odpocząć. Bieg ukończyłem na 14 pozycji OPEN z czasem lekko ponad 4h20min. Organizatorzy w regulaminie i na medalu napisali, że trasa ma 44km, na odprawie dowiedziałem się, że ma 46km – faktycznie miała około 45km. Super impreza, mam nadzieje, że będzie kontynuowana.\n111. 06.09.2014 Ultramaraton 7 Dolin (100 km) Polska 100 671 15:32:31 283 501 56% 6,4 09:20\nUltramaraton 7 Dolin (100 km) - [06.09.2014]\nStało się:) wreszcie posmakowałem finiszu na Krynickim deptaku. To moje drugie podejście do Ultramaratonu w górach czyli biegu 7 Dolin. 100 km trasa Beskidu Sądeckiego to wyzwanie, które może powodować strach przed bólem, może ale nie musi. Rok temu przed startem miałem wielkie obawy, w tym roku kompletnie nie. Pomyślałem, że strach i tak mi nic nie da bo przecież…. no właśnie co? Zawsze mogę skończyć wcześniej? Choć podświadomie czułem, że dam rade. Rok temu popełniłem błędy (buty, zbyt szybkie tempo na początku, braki w odżywianiu), w tym roku wyciągnąłem wnioski. Nowe buty, opanowanie, IBUPROM na trasie, zawsze pełny Camelbak, Cola, kabanosy… wszystko działało na moją głowę. Nie myślałem nawet o dość ważnym fakcie braku kilometrów na treningu. W roku ubiegłym, przed owym startem, przebiegłem ok 1000km (średnio 110 miesięcznie). W ty o 30% mniej czyli 670km (75 miesięcznie). Pewnie dla niektórych to warunek dyskwalifikujący. Start do biegu w nocy o 3:00, pobudka przed 2gą, chyba nie spałem. Idziemy na start Arek, Paweł i ja. Razem z nami kilku szaleńców ale już na deptaku przy starcie widzimy tłumy. Oddaliśmy torby na przepaki, szybkie zdjęcie i go…. Zaczęło się tak szybko, że nawet nie podwinąłem moich opasek kompresyjnych – wisiały na kostkach aż do Czarnego Potoku. Na Jaworzynę biegliśmy z Arkiem (Paweł startował 20min później bo do przebiegnięcia miał 36km). Potem się rozdzieliliśmy, tzn. Arek pobiegł szybciej. Do Hali Łabowskiej było ciemno, pełna koncentracja i wpatrywanie się w oświetlony punkt na drodze, który zapewniała czołówka. Cały czas myślałem aby nie upaść (jak rok temu). Dodatkowo obserwowałem zachowanie moich stóp, które także rok temu dostały niezły wycisk już w tym miejscu. Tym razem nowe Brooksy Pure Grip spisywały się fenomenalnie do samego końca. Techniczny zbieg do Rytra pokonałem zadziwiająco dobrze. Doświadczenie, spowodowało, że wyprzedzałem. Rytro, most i pierwsze oznaki zbliżającego się skurczu w łydce (z przodu). Udało się je opanować i pierwszy przepak (36km) osiągnąłem bez większych problemów. Na przepaku kabanos i cola, ten zestaw był przygotowany i nieźle się sprawdził. Szczególnie - cola. Na przepaku spotkałem zawodnika, z którym mijaliśmy się na zbiegu wielokrotnie (kurcze nie znam numeru). Razem też ruszyliśmy dalej. Teraz wyrypa do schroniska „Przehyba” – oj biec się nie da. Miejscami lekki trucht ale głównie wspinaczka. Było na tyle stromo, że „załączyłem” moje wspomagające kijki i całkiem sprawnie wdrapałem się do schroniska. Mój towarzysz został lekko z tyłu, ale dołączył do schroniska wtedy gdy ja już dostatecznie dobrze wypełniłem się pomarańczami, które obok mnie kroiła dziewczyna z obsługi. Dawno nie wciągnąłem tylu pomarańczy:) Z „Przchyby” ruszyliśmy po ok 15min, a że tam jest „agrafka” widzieliśmy zawodników, którzy z wyczekiwaniem wypatrują „pit-stopu”. Po kilku kilometrach, mój towarzysz znów „odpadł”, kurcze w łydkach spowolniły go znacznie. Dalej pomknąłem sam. Radziejowa, Eliaszówka i zbieg do Piwnicznej, który rok temu załatwił mnie dokumentnie, w tym roku wydawały się zdecydowanie łatwiejsze. Wody nie zabrakło – ale widok wiader z wodą (w tym samym miejscu co rok temu) wywołał duży uśmiech na mojej twarzy. Woda u tych gospodarzy smakuje wyśmienicie. Dwa kubki i w drogę. Piwniczna i przepak w innym miejscu niż rok temu przywitały mnie dużym tłumem biegaczy. Większość z nich już kończyła – ja nie. O dziwo w Piwnicznej spotykam siedzącego na ziemi Arka, który całkowicie nie miał ochoty kontynuować przygody. Namawiam go – ale bez skutecznie. W piwnicznej zmiana skarpetek, „obiad” pogawędka z Arkiem i naprzód. Od teraz ma zacząć się hardcore. Faktycznie strome podejścia w pełnym słońcu robią swoje – ale woda w plecaku ratuje życie. Chyba zażyty IBUPROM też. Nogi niosą, choć bieg to żaden. Większość podejścia. Truchtam na płaskim i szybciej na zbiegach. Gdzie ta Łomnica? Wreszcie jest, jeszcze jedna górka i będzie asfalt do Wierchomli. Zbieg do Wierchomli poszedł nieźle, choć „czwórki” paliły okrutnie. Chyba przyzwyczaiłem się do tego bólu – bo biegłem. Na asfalcie, po lekkim odpoczynku w szybkim marszu – zmusiłem się do biegu. Wyprzedziłem parę osób, czułem się jak na 78 km całkiem dobrze. Myślę, że nie było różnicy w odczuwaniu zmęczenia od 50km. Dyskomfort wszedł w faze „boli” – ale na tyle nie drastyczną, że „ściany” nie doznałem. Na trasie do Wierchomli po raz kolejny spotkałem mojego znajomego z Rytra, który tym razem odpoczywał na trawce:). Wyprzedził mnie na przepaku w Piwnicznej. Spotkałem go jeszcze raz w Wierchomli ale wtedy ja przepak opuszczałem a on do niego dobiegał. To było nasze ostatnie spotkanie. Teraz miało się zacząć najgorsze - podejście po trasie narciarskiej w Wierchomli. Znałem te miejsca i wiedziałem co mnie czeka. Całe szczęście, że słońce odpuściło, ale nadciągnęła burza. Deszczu z niej wiele nie było, przynajmniej na stoku, ale pioruny mnie lekko zdeprymowały. W połowie podejścia znowu dopadły lekkie przepowiednie skurczy, na szczęście „porozmawiałem” z nimi i odpuściły. Drogę do Szczawnika znałem jak własną kieszeń. Jaworzynka, polana z bacówką i zbieg po nartostradzie. Ten zbieg do przyjemnych nie należał. Dużo kamieni i stromo. Na szczęście do Szczawnika dotarłem w jednym kawałku bez „wywrotek”. Długi marsz do bacówki „nad Wierchomlą” – tam chyba nikt nie biegł. Ja też nie. Te 3km odpoczywałem. Maszerowałem ale szybko. Padał lekki deszczyk, tak do samego schroniska. Po drodze przypominałem sobie jak fajnie byłoby zjeżdżać tędy na rowerze, jak wielokrotnie czyniłem. Czekałem najpierw na „mostek”, potem „domek”, potem składowisko drewna – wszystkie te miejsca pamiętałem doskonale. Wrzeście skręt w lewo i już niedaleko do „pit-stopu”. Bacówka nad Wierchomlą to ostatni punkt 12km przed metą. Wiedziałem, że limit 17 godzin mi nie zagraża, ale postanowiłem postarać się o 15h a nie 16h. Rok temu limit był 16h więc kiepsko byłoby dobiec, mieszcząc się w tegorocznym limicie natomiast przekraczając ubiegły. Na punkcie byłem maksymalnie 5 minut. Droga na Runek była już mokra, deszcze zrobiły swoje. Szybko się tam wdrapałem i zacząłem zbieg do Krynicy. Na tej trasie moje Brooksy dostały najbardziej. Błoto weszło wszędzie. A tak naprawdę to ja wielokrotnie wszedłem w błoto. Tej drogi nie znałem, ale jak dotarłem do wyciągów narciarskich w Słotwinach wiedziałem, że jestem blisko. Ścieżką przez las potem przeszkoda w postaci 200 m powalonych drzew (na 98 km to niezłe wyzwanie) i już słyszałem muzykę i spikera z mety. Wreszcie koniec lasu, Poczta w Krynicy i zbieg na deptak. Chyba już mnie nic nie bolało. Euforia pełna. Kto ukończył to wie co to znaczy samotnie pokonać 300 metrów deptaka przy skandujących i bijących brawo kibicach. Na metę wpadłem szczęśliwy z czasem 15h32min. Spiker wyczytał moje imię i nazwisko oraz dodał pamiętne zdanie „synuś portki sobie uwalałeś” – Miał rację. Dalej co było jest nie ważne i mało interesujące. Przygoda skończyła się po przebiegnięciu mety. Zrobiłem coś wielkiego – dla siebie:) Czas 15:32:31, miejsce 283 na 501, którzy ukończyli w limicie.\n90. 07.09.2013 Bieg 7 Dolin - Krynica-Piwniczna (66km) Polska 66 298 09:17:40 7,1 08:27\nBieg 7 Dolin - Krynica-Piwniczna (66km) - [07.09.2013]\nKrynicki Ultramaraton 7 Dolin – 100km. To był plan na tegoroczną jesień. O tym starcie mógłbym pisać bardzo dużo a i tak nie oddało by to wszystkich moich doznań, przemyśleń oraz wzlotów i upadków jakie towarzyszyły mi w trakcie biegu. Dlatego napiszę niewielę. Od razu wspomnę, że 100km nie pokonałem – pokonałem 66km i na checkpoint’cie w Piwnicznej zakończyłem zmagania. Byłem z siebie zadowolony. Nie chciałem ryzykować kontuzji, która zbliżała się szybkimi krokami (czułem to). Generalnie popełniłem parę błędów, które w sumie nieźle mnie wyhamowały. Wyciągnę wnioski, przeanalizuję ten start i na pewno bogatszy o doświadczenia pomyślę, jak do 66km dołożyć kolejną cegiełkę. Puki co jest to mój pierwszy bieg Ultra, który zakończyłem z czasem 9h 17min. Pokonałem kolejną bariere…ale szczytu jeszcze nie widać.\nLiczba startów: 17 [1477 km]


Autor: Izabela Nowacka-Marzeion • Opublikowane: 11.03.2016\nMam dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa: kilkuletnią córkę i nastoletniego syna. Od 3 lat jestem w nowym związku małżeńskim. Były mąż regularnie zabiera dzieci, płaci też alimenty. O ile kontakty z synem są poprawne, o tyle z córką kontakty są złe. W trakcie rozwodu wyprowadziłam się z dziećmi z domu i jej ojciec nie zbudował z dzieckiem żadnych relacji. Na wizyty u niego córka jeździ z przymusem. Ona za ojca uznaje mojego obecnego męża (pobraliśmy się, gdy miała roczek), kocha go, istnieje między nimi głęboka więź. Były mąż jest skłonny zrzec się praw rodzicielskich do córki w zamian za zwolnienie go z obowiązku alimentacyjnego, a obecny mąż wyraża wolę pełnego przysposobienia dziewczynki. Czy jest to możliwe? Jeśli tak, jakie postępowanie i gdzie należałoby rozpocząć? Czy najpierw były mąż powinien zrzec się praw do córki, czy może należy te dwie sprawy połączyć w trakcie jednego postępowania, w którym obecny mąż wystąpi o przysposobienie córki (i czy może to być przysposobienie pełne)? Czy możliwa jest wtedy zmiana nazwiska dziecka na nazwisko przysposabiającego?\nKodeks rodzinny i opiekuńczy (K.r.o.) wyróżnia trzy rodzaje przysposobienia: pełne (którego skutki zostały określone w art. 121-123 K.r.o.), pełne nierozwiązywalne, zwane też całkowitym, oraz niepełne (którego skutki zostały określone w art. 124 § 1 K.r.o.). Zgodnie z art. 119 § 1 K.r.o.: „do przysposobienia jest potrzebna zgoda rodziców przysposabianego, chyba że zostali oni pozbawieni władzy rodzicielskiej lub są nieznani albo porozumienie się z nimi napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody”.\n„W następstwie przysposobienia pełnego przysposobiony uzyskuje status dziecka przysposabiającego (art. 121 § 1). Naturalną konsekwencją takiego uregulowania jest przyznanie mu praw i obowiązków wynikających z pokrewieństwa w stosunku do krewnych przysposabiającego (art. 121 § 2). Jednocześnie ustają prawa i obowiązki przysposobionego wynikające z pokrewieństwa względem jego krewnych, jak również prawa i obowiązki tych krewnych względem niego (art. 121 § 3). Oznacza to, że przysposobiony taki traci prawo do alimentów od swoich krewnych i sam jest od takiego obowiązku zwolniony wobec nich. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy przysposobionym jest pasierb. W razie przysposobienia przez małżonka dziecka swego małżonka, przysposobiony zachowuje wszelkie prawa i obowiązki, jakie dotychczas wiązały go z małżonkiem ojczyma lub macochy i jego krewnymi. Ustają natomiast więzy przysposobionego z drugim z rodziców, niebędącym małżonkiem przysposabiającego oraz jego krewnymi, co tym samym wyłącza obowiązek alimentacyjny między nimi” (T. Domińczyk, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, pod red. H.Ciepłej, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 953).\nBiologiczny ojciec dziecka powinien zostać pozbawiony praw rodzicielskich lub wyrazić zgodę na przysposobienie córki.\nZatem, udzielając odpowiedzi na Pani pytania, należy stwierdzić, że:\ntrzeba złożyć wniosek o przysposobienie, albo uzyskując zgodę biologicznego ojca lub pozbawiając go praw rodzicielskich;\nprzysposobienie wpływa na obowiązek alimentacyjny rodzica naturalnego w sposób wyżej opisany;\nobowiązek ten ustaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o przysposobieniu;\ndla ustania obowiązku nie jest konieczne występowanie o uchylenie go przez sąd.\nZgodnie z art. 122 Kodeksu rodzinnego:\n„§ 1. Przysposobiony otrzymuje nazwisko przysposabiającego, a jeżeli został przysposobiony przez małżonków wspólnie albo jeżeli jeden z małżonków przysposobił dziecko drugiego małżonka – nazwisko, które noszą albo nosiłyby dzieci zrodzone z tego małżeństwa.\n§ 3. Na wniosek przysposabiającego sąd opiekuńczy może w orzeczeniu o przysposobieniu zmienić imię lub imiona przysposobionego. Jeżeli przysposobiony ukończył lat trzynaście, może to nastąpić tylko za jego zgodą. Przepis art. 118 zgoda przysposabianego na przysposobienie lub jego wysłuchanie § 2 stosuje się odpowiednio.”\nMoja mama zmarła w grudniu. Mój brat twierdzi, że pozostawiła testament, w którym zapisała mu cały majątek, jednak nie jestem pewien, czy faktycznie tak jest (byłoby to sprzeczne z wcześniejszymi deklaracjami mamy). Jak mogę to sprawdzić? Brat chce także przenieść grób mamy na inny c


Strych bywa traktowany różnorako. W niektórych rodzinach odwiedzany jest niezwykle rzadko, zazwyczaj tylko aby ściągnąć i schować ozdoby świąteczne. Dla innych jest on niezwykle ważnym elementem domu, ponieważ pozwala na przechowywanie wielu rzeczy, na wieszanie prania, suszenie grzybów. Wejście do strychu powinno być dopasowane do potrzeb każdej rodziny z osobna.\nJeżeli strych odwiedzany sporadycznie to z powodzeniem można na etapie projektowania lub remontowania zdecydować się na właz strychowy małych rozmiarów. Standardowy rozmiar takiego włazu to około 70 cm na 120 cm, jednak w razie potrzeby można znaleźć mniejsze włazy lub wykonać go na zamówienie. Warto zaprojektować gdzie będzie znajdował się właz, tak aby nie rzucał się za bardzo w oczy (salon więc odpada), można go ukryć w spiżarce jeżeli mamy miejsca wystarczająco aby go otworzyć.\nPrzy częstym odwiedzaniu strychu właz staje się niewygodny i uciążliwy. W takiej sytuacji można zdecydować się albo na zamontowanie większego włazu, w łatwo dostępny miejscu lub na budowę schodów. Projektując schody na strych powinniśmy starać się zająć jak najmniej miejsca. Świetnie sprawdzą się schody kręte, które pozwalają zaoszczędzić przestrzeń.\nWażnie jest aby uwzględnić możliwości i potrzeby innych domowników. Dla starszych osób i dzieci na pewno o wiele wygodniejsze są schody niż rozkładane drabinki.


Alfa Romeo Giulia 2021: Czerwona sukienka ze skazą - MenWorld.pl\nNie ma ideałów, ale czasami jesteśmy w stanie ten ideał sobie wykreować. W jaki sposób? Zapominając o wadach, pomijając je albo przykrywając wszystkie przywary pięknem zewnętrznym. Alfa Romeo Giulia 2021 nauczyła mnie, że nawet wady można przekuć w zalety. Ale czy tak się da na dłuższą metę?\nNie wiem, pewnie miałbym z tym trudności, ale podczas niemal tygodniowego testu częściowo doceniłem największą (teoretycznie) wadę tego konkretnego egzemplarza – silnik Diesla. Wiem, doskonale wiem jak to brzmi. Piękna Alfa Romeo Giulia 2021 z silnikiem Diesla. Przecież to jest absurd. Potwarz! To tak, jakby piękna dziewczyna w czerwonej sukience, na pierwszej randce, przy lampce wina, wyjęła z torebki ukraińskie papierosy bez filtra i odezwała się do was głosem posłanki Senyszyn: „No cześć przystojniaku! Masz ognia?” Czar pryska, co?\nAlfa Romeo Giulia 2021 tylko z benzyną?\nBez obaw, nie będę bronił koncepcji tego modelu z silnikiem wysokoprężnym pod maską, bo sam bym go na pewno nie wybrał, jakbym konfigurował swój wymarzony model. W sumie niewiele bym zmienił w konfiguracji, bo pod względem wyglądu, Giulia w wersji Veloce Ti i z opcjonalnym pakietem dodatków z carbonu wyglądała obłędnie! No popatrzcie tylko. Każda wycieczka po mieście kończyła się całą kolekcją zazdrosnych spojrzeń zarówno kierowców, jak i przechodniów. I tylko z jedną kwestią był problem i lekki wstyd. Dźwięk silnika.\nNo cóż, silnik wysokoprężny 2.2 JTDM o mocy 210 KM co prawda ma niezłe osiągi i zużywa rozsądne ilości paliwa, ale pasuje do Giulii jak pięść do oka. Ja rozumiem, inna odmiana, konfiguracja, srebrny lakier, mniejsze felgi, jasne wnętrze itp. Ale tutaj aż kipiało od sportowego charakteru, a po odpaleniu silnika witał nas wesoły klekot. Akurat auto testowałem podczas sporych mrozów i po nocnych mrozach, po odpaleniu kultura pracy była dramatyczna. Charakterystyka pracy, elastyczność i dynamika – jak najbardziej w porządku.\nZresztą 210 KM oraz 470 Nm, fantastyczny napęd na cztery koła z preferencją tylnej osi oraz 8-biegowy automat ZF-a to połączenie fantastyczne. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h w mniej niż 7 sekund, 235 km/h prędkości maksymalnej i nawet poniżej 6 l/100km w trasie (głównie ekspresówka, trochę krajowa) to świetne połączenie. Ale to nie pasuje do charakteru Giulii w odmianie Veloce Ti i w takim zestawieniu kolorystycznym. No nikt mnie do tego nie przekona.\nObejrzysz się za nią na ulicy…\n…no chyba, że jesteś smutnym dzbanem bez krzty gustu. Nie mówię, że każdy musi ją wielbić i ślinić się na jej widok, wrzucać kluczyki od BMW czy Mercedesa do studzienki i biec za nią na złamanie karku po ulicy. Nie, nie o to chodzi. Ale jeśli ktoś twierdzi, że Alfa Romeo Giulia jest brzydka, ma słabe proporcje, nieciekawe kształty czy brak pazura, musi mieć coś nierówno pod kopułą. Poza tym za tą dynamiczną stylistyką w parze idzie genialne prowadzenie. I zjadłyby mnie wyrzuty sumienia, gdybym nie przyznał, że Alfą Romeo Giulią jeździło mi się lepiej niż BMW Serii 3. Tak, to auto prowadzi się bajecznie. Kiedyś miałem krótką przygodę z odmianą Quadrifoglio, ale to nie jest dobry odnośnik. Jeździłem kiedyś wersją z silnikiem benzynowym 2.0 o mocy 280 KM i tam… Oj tam było bajecznie.\nW wersji z silnikiem Diesla również było świetnie, ale trochę łagodniej. Układ kierowniczy nie był aż tak bezpośredni, zaś zawieszenie – mam takie wrażenie – było odrobinę bardziej przyjazne. Być może to wyższa masa silnika – nie dość, że ropniak, to jeszcze 2.2? Być może celowy zabieg producenta, aby kwintesencję emocji wpakować w odmiany benzynowe? Trudno powiedzieć. Tak czy siak rozsądek podpowiada, że Giulia z silnikiem Diesla to świetne połączenie, które idealnie spisze się w podróży ze względu na świetną elastyczność i niezłe zużycie paliwa. Serce jednak dyktuje, że normalny silnik benzynowy w takiej konfiguracji byłby dopełnieniem całości.\nCzy idealne auto istnieje?\nNie, ale to miłość do motoryzacji – w odniesieniu do idealnych samochodów – pozwala nam je tworzyć w swojej głowie. Giulią z silnikiem Diesla jeździło mi się bardzo dobrze, zaś genialny napęd na cztery koła wespół z mocnymi opadami śniegu, dały mi mnóstwo frajdy i przyjemności. Gdy oddawałem ją do parku prasowego, oglądałem się za nią kilka razy, bo czerwony lakier na tle śniegu prezentował się jak czerwona, obcisła sukienka na pięknym ciele – kusząco i subtelnie. Ale czy chciałbym mieć taką Giulię?\nDokładnie taką? Nie. Na dłuższą metę nie zniósłbym jej największej wady i po pewnym czasie żałowałbym, że zaangażowałem się w ten związek. W każdym innym aucie wybaczyłbym taką jednostkę napędową. Ba! Może bym ją docenił np. w BMW Serii 5 lub Mercedesie Klasy E, ale nie w Giulii. W tym aucie do serca powinna być pompowana benzyna. Tutaj silnik powinien pracować jak aksamit. W takim aucie wydech powinien przyjemnie mruczeć, a gdy kierowca zapragnie więcej przyjemności, z wydechu powinien wydobyć się głośny ryk. Silnik Diesla, nawet tak udany i dynamiczny, nie da tej przyjemności.\nAlfa Romeo Giulia 2021 pozostawiła w mojej głowie mnóstwo pozytywnych wspomnień, a na sercu bolesną bliznę. Kusiła wyglądem, przepięknymi kształtami, dawała poczucie wyższości, bo wszyscy się za nami oglądali, ale gdy miałem ochotę na więcej, dusiła namiętność ochrypłym głosem i zbyt dużą dawką rozsądku. Takie kształty zasługują na mocne, benzynowe serce.\nŚwietny napęd Q4\nBogate wyposażenie i świetne materiały\nSilnik Diesla tłumi ducha tego auta\nSzarpiąca skrzynia przy niskich prędkościach\nAlfa RomeoAlfa Romeo GiuliaAlfa Romeo Giulia 2021menworldplmototestysedantesty aut nowychtesty samochodów nowychVeloce Ti


Hrabstwo Cumberland (Illinois) – Wikipedja, wolna encyklopedia\nNa mapah: 39°16′12″N 88°14′24″W/39,270000 -88,240000\nHrabstwo Cumberland (Illinois)\nKod statystyczny FIPS 6-4: 17035\nPowieżhnia 899 km²\n• gęstość 13 os./km²\nHrabstwo Cumberland – hrabstwo w USA, w stanie Illinois, według spisu z 2000 roku liczba ludności wynosiła 11 253. Siedzibą hrabstwa jest Rock Island.\nWedług spisu hrabstwo zajmuje powieżhnię 899 km2, z czego 1 896 km2 stanowią lądy, a 3 km2 (0,28%) stanowią wody.\nHrabstwo Coles - pułnoc\nHrabstwo Clark – wshud\nHrabstwo Jasper – południe\nHrabstwo Effingham – południowy zaahud\nHrabstwo Shelby – zahud\nHrabstwo Cumberland odłączyło się od Hrabstwa Coles w 1843. Nazwa powstała od pżecinającej te terany drogi Cumberland Road lub drogi międzynarodowej. Trasa biegła od Cumberland w stanie Maryland do Vandalia w Illinois. Nazwa drogi powstała od regionu Cumberland, znajdującego się w pułnocno-zahodniej Anglii.\nWedług spisu z 2000 roku hrabstwo zamieszkuje 11 253 osub, kture twożą 4 368 gospodarstw domowyh oraz 3 083 rodzin. Gęstość zaludnienia wynosi 13 osub/km2. Na terenie hrabstwa jest 4 876 budynkuw mieszkalnyh o częstości występowania wynoszącej 5 budynkuw/km2. Hrabstwo zamieszkuje 98,84% ludności białej, 0,11% ludności czarnej, 0,20% rdzennyh mieszkańcuw Ameryki, 0,15% Azjatuw, 0,02% mieszkańcuw Pacyfiku, 0,23% ludności innej rasy oraz 0,45% ludności wywodzącej się z dwuh lub więcej ras, 0,60% ludności to Hiszpanie, Latynosi lub inni.\nW hrabstwie znajduje się 4 368 gospodarstw domowyh, w kturyh 33,20% stanowią dzieci poniżej 18 roku życia mieszkający z rodzicami, 59,10% małżeństwa mieszkające wspulnie, 7,60% stanowią samotne matki oraz 29,40% to osoby nie posiadające rodziny. 25,50% wszystkih gospodarstw domowyh składa się z jednej osoby oraz 14,00% żyje samotnie i ma powyżej 65 roku życia. Średnia wielkość gospodarstwa domowego wynosi 2,55 osoby, a rodziny wynosi 3,06 osoby.\nPżedział wiekowy populacji hrabstwa kształtuje się następująco: 26,40% osub poniżej 18 roku życia, 8% pomiędzy 18 a 24 rokiem życia, 27,50% pomiędzy 25 a 44 rokiem życia, 22,20% pomiędzy 45 a 64 rokiem życia oraz 15,80% osub powyżej 65 roku życia. Średni wiek populacji wynosi 37 lat. Na każde 100 kobiet pżypada 95,90 mężczyzn. Na każde 100 kobiet powyżej 18 roku życia pżypada 93,30 mężczyzn.\nŚredni dohud dla gospodarstwa domowego wynosi 36 149 USD, a średni dohud dla rodziny wynosi 42 704 dolaruw. Mężczyźni osiągają średni dohud w wysokości 30 627 dolaruw, a kobiety 20 007 dolaruw. Średni dohud na osobę w hrabstwie wynosi 16 953 dolaruw. Około 7,80% rodzin oraz 9,50% ludności żyje poniżej minimum socjalnego, z tego 12,70% poniżej 18 roku życia oraz 9,00% powyżej 65 roku życia.\nTę stronę ostatnio edytowano 6 mar 2018, 19:26.


Pirat drogowy na „trasie śmierci” dostał 500 zł i 13 punktów, bo spieszył się - Poscigi.pl\nStrona główna Wiadomości Pirat drogowy na „trasie śmierci” dostał 500 zł i 13 punktów, bo...\nPirat drogowy na „trasie śmierci” dostał 500 zł i 13 punktów, bo spieszył się\nPirat drogowy małym citroenem nie dość, że jechał szybciej o 45 km, to jeszcze wyprzedzał na zakazie. Wszystko dlatego, że się… śpieszył.\nSt. sierż. Paweł Krzysztof szybko ostudził zapały kierowcy. Kiedy zobaczył swoje wyczyny nagrane na wideo nie miał żadnych uwag. Przyjął mandat 500 zł i 13 punktów karnych. Dlaczego pędził? – Śpieszyłem się – przyznał kierowca.\nPoprzedni artykułDiler na wózku inwalidzkim sprzedawał narkomanom silnie leki\nNastępny artykułTragedia w Jordanowie. W pożarze domu spłonęła 84-letnia kobieta


Jakim aparatem mierzyć ciśnienie tętnicze | Nadciśnienie - mp.pl\nNadciśnienie tętnicze jest najczęstszą chorobą cywilizacyjną. Nie należy się więc dziwić, że dostępnych jest tak wiele różnych urządzeń do pomiaru ciśnienia.\nNie wszystkie z nich są jednak równie wiarygodne jeśli chodzi o prezentowane wyniki pomiaru. Biorąc pod uwagę to, że 1—2 mm Hg różnice w pomiarze mogą decydować o rozpoznaniu choroby lub wpływać na ocenę skuteczności leczenia, warto zastanowić się nad wyborem właściwego sfigmomanometru.\nNajpopularniejsze niegdyś aparaty rtęciowe zostały, z uwagi na toksyczność rtęci, wycofane z produkcji i obrotu dyrektywą Unii Europejskiej z 2007 roku (w Polsce zasady te, dotyczące również termometrów rtęciowych, zostały wdrożone 3 kwietnia 2009 roku). Wciąż jednak wolno używać wyprodukowanych wcześniej urządzeń, a nawet są one uważane za najlepsze i najdokładniejsze oraz lubiane przez lekarzy.\nJeżeli posiadacie Państwo stare aparaty rtęciowe i są one w dobrym stanie, a technika dokonywania nimi pomiaru nie stanowi dla Państwa problemu, nic nie stoi na przeszkodzie, by używać ich jeszcze przez jakiś czas. Należy podkreślić, że w przeciwieństwie do termometrów rtęciowych ryzyko wydostania się toksycznego metalu z prawidłowo użytkowanego sfigmomanometru jest znikome.\nAparatu rtęciowego nie można po prostu wyrzucić do kosza. Należy skontaktować się z firmą utylizacyjną działającą na terenie miasta (niektóre z nich świadczą taką usługę bezpłatnie). W niektórych miejscowościach możliwe jest również pozostawienie sprzętu medycznego zawierającego rtęć w specjalnych pojemnikach wystawionych w wybranych aptekach.\nSfigmomanometry ze wskaźnikami zegarowymi\nAlternatywą dla aparatów rtęciowych są nieautomatyczne sfigmomanometry ze wskaźnikami zegarowymi, które poza innym sposobem prezentacji wyniku nie różnią się niczym jeśli chodzi o technikę dokonywania pomiaru. Aparaty takie częściej się jednak rozregulowują i wymagają okresowego przeglądu oraz kalibracji.\nAparaty elektroniczne z mankietem na ramię lub nadgarstek\nNajwygodniejsze do domowego użytku są aparaty elektroniczne z mankietem na ramię lub nadgarstek. Działają one jako aparaty półautomatyczne (mankiet pompujemy ręcznie za pomocą gruszki, jak w tradycyjnych urządzeniach, spuszczenia powietrza i pomiaru dokonuje już sam aparat) lub automatyczne (urządzenie samo pompuje mankiet, spuszcza powietrze i mierzy ciśnienie).\nRyc. Ciśnieniomierz elektroniczny z mankietem na ramię\nZ uwagi na prostotę obsługi właśnie te ostatnie są zalecane przez towarzystwa naukowe jako najwłaściwsze do samodzielnych pomiarów domowych. Aby urządzenia te były tak łatwe i przyjazne w obsłudze oraz wystarczająco dokładne muszą cechować się odpowiednim stopniem komplikacji elektronicznych mechanizmów pomiarowych, starannością wykonania i, co jest niestety z tym związane, stosunkowo wysoką ceną. Sytuacja taka prowadzi do zalewania rynku przez aparaty tańsze, ale niewystarczająco dokładne. Badaniem dokładności (walidacją) dostępnych w handlu sfigmomanometrów elektronicznych zajmują się specjalne agencje.\nLista aktualnie dostępnych na rynku modeli, które przeszły taką weryfikację dostępna jest tutaj (sfigmomanometry z mankietem na ramię i sfigmomanometry nadgarstkowe). Decydując się na zakup automatycznego aparatu do mierzenia ciśnienia warto zatem sprawdzić czy wybrany model figuruje na powyższych listach.\nDo niedawna sfigmomanometry nadgarstkowe były uważane za niewystarczająco dokładne, obecnie lista modeli zaaprobowanych do użytku znacznie się wydłużyła. Wciąż jednak większość dostępnych w handlu modeli nadgarstkowych nie przeszła walidacji. Jeśli zależy nam na łatwości pomiaru zapewnianej przez aparat nadgarstkowy musimy szczególnie uważać wybierając model aparatu tak aby kosztem wygody nie stracić najważniejszej w tym przypadku precyzji i rzetelności pomiaru.\nZdecydowanie odradzamy zakup aparatów do mierzenia ciśnienia poza aptekami i sklepami medycznymi. Urządzenia kupowane na bazarze pochodzą z niewiadomego źródła, pozbawione są gwarancji i możliwości dokonywania kalibracji.\nCzy każde zwiększenie ciśnienia tętniczego powyżej wartości prawidłowych jest chorobą? Zdolność do regulacji wielkości ciśnienia tętniczego świadczy o możliwościach adaptacyjnych naszego organizmu. Nawet bardzo wysokie wartości ciśnienia są w określonych warunkach wartościami prawidłowymi.\nNajczęstsze błędy podczas pomiaru ciśnienia Jakie czynniki wpływają na zafałszowanie wyników pomiaru ciśnienia tętniczego.\nDomowe pomiary ciśnienia tętniczego Pomiary domowe, wykonywane przez samego chorego lub kogoś z domowników, pozwalają skuteczniej kontrolować wartości ciśnienia tętniczego pomiędzy wizytami u lekarza, a nawet zmniejszyć ilość tych wizyt. Dodatkowo angażują one pacjenta w kontrolę terapii, czyniąc go bardziej odpowiedzialnym za leczenie.


Dzisiaj jest 29 wrz 2020, 22:32\n2 lip 2014, 20:46\nTemat: Sterownik Samochodowy\nRe: Sterownik Samochodowy\nJuż wiem co to jest . Jest to jednostka sterująca z czujnikiem ciśnienia atmosferycznego. I to czarne to jest zaślepka, pod tą zaślepką jest ten właśnie o to czujnik . Temat można zamknąć\n27 cze 2014, 18:22\nWitam mam takie pytanie na sterowniku samochodowym istnieje taki jakby kołek czy coś i nie wiem co to jest. Uczę sie na mechanika i dostałem taką oto zagadke od mechaników . Może znajdzie się tu jakiś mechainik i mi podpowie. Co to jest i do czego służy ? z góry dziękuje .\n25 sty 2014, 13:52\nOk. dzieki za szybka odpowiedz .\n25 sty 2014, 13:37\nLimit charge Voltage-Jak ładować\nWitam. Zakupiłem ostatnio telefon marki Media tech -Media Droid Imperius Aero 2 , nie mam do niego ładowarki , a na baterii piszę Limit charge Voltage 4,2 V . Wtyk ładowarki jest to mini usb , ale mam ładowarke od nokii z mini usb ale ona podaje 5V i czy to oznacza że jest to za wysoki prąd i nie mo...\n3 gru 2013, 21:48\nTemat: Stare konsole do gier\nRe: Stare konsole do gier\nMoże coś takiego ? http://www.google.pl/imgres?biw=1280&bih=899&tbm=isch&tbnid=8Vf_SkeEnxzXhM:&imgrefurl=http://stare.e-gry.net/atari-2600/art/atari-2600&docid=dy-bKhe_6VoT4M&imgurl=http://stare.e-gry.net/images/art/atari2600.jpg&w=350&h=260&ei=XTWeUpGjLcLCtQbTwoDoCA&zoom=1&ved=1t:3588,r:8,s:0,i:124...\nTemat: Kino domowe 5.1 Samsung HT-P10\ntak pisałem . A on mnie upewnia że sprzęt jest na 100 % sprawny . A orientujesz się może co to mogło się uszkodzić ?? Na elektrodzie znalazłem ten problem lecz była tylko jedna odpowiedź że mógł się uszkodzić układ AIC3 VM8775 lub elementy wokół tego układu. Ale gdzie ten układ się znajduje? Ma może...\n12 wrz 2013, 17:00\n12 wrz 2013, 06:55\nWitam zakupiłem sobie kino domowe Samsung HT-P10 5.1 dzisiaj przyszła paczka . Podłączyłem wszystkie głośniki,zasilanie i przez mini jack do komputera,włączyłem AUX zaczeło grać ale po 15 sekundach rozległ się szum i nic więcej.Myślałem że może coś z kablem mini jack jest nie tak , ale podłączyłem d...\n11 sie 2013, 10:13\nTemat: Tablet Ovo lite Gt Tracer\nRe: Tablet Ovo lite Gt Tracer\ntylko chodzi o to że jak spojrze pod kątem tak od góry to widać tak jakby diody i one świecą normalnie\n3 sie 2013, 18:54\nTablet Ovo lite Gt Tracer\nWitam posiadam tablet Ovo lite Gt firmy Tracer. Nie jest to powalająca firma ale za 200 zł lepszego bym nie znalazł . Tablet sprawował się doskonale.Chodził płynnie, dotyk też niczego sobie aż pewnego dnia mojemu młodszemu bratu spadł z wysokości ok. 1 m na podłogę,na podłodze oczywiście był dywan t...\n12 cze 2013, 19:26\nTemat: Jak zaprogramować pilot-metoda uczenia się\nRe: Jak zaprogramować pilot-metoda uczenia się\nmam tylko takie 5 dziurek z rzędu i nic więcej ale nie wiem do czego one służą;d\n12 cze 2013, 19:19\nto jeżeli nie mam tego przycisku no to nie zaprogramuje??\n11 cze 2013, 18:23\nchyba nie da się zaprogramować w moim przypadku ponieważ w pilocie nie posiadam tej dziurki co facet na filmiku wtyka w nią jakieś żelastwo;d A po co wogóle jest ta dziurka?\n10 cze 2013, 18:08\n3 cze 2013, 22:46\nJak zaprogramować pilot-metoda uczenia się\nWitam ;d Posiadam 2 piloty do bramy,jeden sprawny,drugi nie , to są dwa takie same piloty ponieważ jeden prawdopodobnie się rozkodował poprzez nadmierne wciskanie przycisków. I moje pytanie , czy da się zaprogramować pilota metodą uczenia się od drugiego działającego pilota?? Instrukcji nie posiadam...\n5 maja 2013, 13:29\n5 maja 2013, 10:49\nTam gdzieś musi być jakiś kwarc na płytce. Uszkodzony mógł zacząć stopniowo zmieniać swoją częstotliwość drgań, aż kod zaczął być generowany z nośną poniżej progu, który wyłapuje czujnik. To by mogło wyjaśnić postępujące, stopniowe "niedziałanie". Poszukaj na płytce elementu oznaczonego jako X1 lub...\n5 maja 2013, 10:47\nByć może pilot został rozkodowany. Sam z siebie nie powinien się rozkodować , być może ktoś przypadkowo przyciskając kombinacje przycisków go rozkodował. Opisałeś że ,,pilot przestał działać stopniowo,, mógłbyś wyjaśnić o co chodzi ? Ogólnie przyczyn może być wiele od rozkodowania po uszkodzenie pi...\n4 maja 2013, 17:12\nWitam wszystkich majsterkowiczów. Mam brame wjazdową do naszej kamienicy i problem polega na tym że pilot nie działa. Baterie wymieniłem po przyciśnięciu przycisku dioda się świeci ale brama nie reaguje i nie wiem co z tym zrobić. Dodam że pilot przestał działać stopniowo.Co może byc przyczyną ? i c...\n13 kwie 2013, 16:36\nDzięki . Działa jak należy ;d\n11 kwie 2013, 18:38\n11 kwie 2013, 18:17\n11 kwie 2013, 18:10\n11 kwie 2013, 18:00


Odpowiedź na Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy\nForum mieszkańców Woli Mieleckiej Forum mieszkańców Woli Mieleckiej Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy Odpowiedź\nOdpowiedź w wątku: Wolne wnioski - Uwagi i propozycje na różne tematy\n[quote='Gość' pid='3115' dateline='1540198158'] Środki zewnętrzne. Mam nadzieję, że Pan jako opozycja bedzie kładł nacisk na to by wójt zaczął pozyskiwać konkretne pieniądze na inwestycje. Oczyszczalnia ścieków. Nie ma na co czekać tylko składać wniosek o 75% dotacji jak inne gminy. Stacja uzdatniania wody Program dróg Samorządowych (5mld!!). Musimy przyjrzeć się na co mozna dostać dotacje i próbować pozyskiwać środki(można uzyskać do 80% dotacji tj.max. 30mln!!). Może lokalny most na Podleszany wspólnie z powiatem i miastem? Termomodernizacje. Mozna uzyskać do 85% z unii, a my remontujemy etapami za wlasne środki. Itd. [/quote]\nNapisane przez Gość - 2019-02-27 21:25\nNapisane przez IWO - 2019-02-27 20:39\nNapisane przez Gość - 2019-02-27 19:24\nNapisane przez Gość - 2019-02-27 18:02\n(2019-02-27 17:08)IWO napisał(a): Sprawdziłem, na to coś, na co się powołujesz NSA-II FZ 255/08 jest tam wielkie gówno. Głąbie, żeby się na coś powoływać należy podać czy to jest wyrok czy orzeczenie z którego to jest dnia i jaki NSA wydał to nie wiadomo co. Pouczasz innych a sam jesteś zakompleksionym tępym kilofem, nie wiadomo skąd. Ty wioskowy głąbie, jak byś miał odrobinę samokrytyki to wziąłbyś ten tępy kilof i walnął się w to swoje rozbuchane ego, może by ci coś w tym łbie zaświtało.\nNiedouczona osobo pomijając cytowane powyżej postanowienie (bo widzę że trzeba prościej coś w główce nie styka) jest coś takiego jak słownik synonimów to sobie doczytaj (jeśli umiesz czytać), a denerwować się nie musisz bo ci żyłka pęknie i skończysz na oddziale udarów jako warzywo. Co do mojego ego jeśli czegoś nie wiem to staram się tą wiedzę uzupełniać, a nie szczekać po próżnicy jak to czynisz ty i ten pożal się Boże bezradny, nade wszystko staram się jednak nie obrażać interlokutorów -(doczytaj w słowniku)\nNapisane przez IWO - 2019-02-27 17:08\nSprawdziłem, na to coś, na co się powołujesz NSA-II FZ 255/08 jest tam wielkie gówno. Głąbie, żeby się na coś powoływać należy podać czy to jest wyrok czy orzeczenie z którego to jest dnia i jaki NSA wydał to nie wiadomo co. Pouczasz innych a sam jesteś zakompleksionym tępym kilofem, nie wiadomo skąd. Ty wioskowy głąbie, jak byś miał odrobinę samokrytyki to wziąłbyś ten tępy kilof i walnął się w to swoje rozbuchane ego, może by ci coś w tym łbie zaświtało.\nNapisane przez Gość - 2019-02-27 16:16\n(2019-02-27 13:37)IWO napisał(a): Gościu, wypisujesz po nocach jakieś bzdury nie poparte żadnymi konkretnymi argumentami. Bredzisz o niby braku wiedzy prawniczej radnego Kawalca, a sam nie przytaczasz żadnych fatów które niby Go ośmieszają. Piszesz bo dręczą cię jakieś fobie i masz problemy z zasypianiem i swoją frustracje wyładowujesz na Radnym. Przypominam ci że radni nie musi biegle znać się na prawie, gmina zatrudnia dwóch prawników i to wystarczy. Proszę cię przestań pieprzyć głodne kawały, bo zaczyna to być nudne. Jak byś miał trochę odwagi to byś się zalogował i podpisał swoim nazwiskiem. No cóż, jesteś małym sfrustrowanym człowieczkiem który wypisuje tu już od dłuższego czasu przeróżne dyrdymały, chyba tylko po to aby się troszeczkę dowartościować.\nMogę ci także napisać w ciągu dnia jeśli lepiej będzie się czytało, jeśli będzie trzeba to tłustym drukiem i większą trzcinką. Oto fakty proponuję zapoznać się z orzeczeniem NSA - II FZ 256/08 - Postanowienie NSA tam wszystko wyjaśniają. Ponadto jeśli w przepisach budowlanych napisano: pomieszczenie z piecem gazowym powinno zawierać komin wentylacyjny to znaczy że musi zawierać czy może zawierać. Radny nie musi znać prawa ale właśnie po to ma tam tych prawników żeby się ich zapytać tylko problem jest taki, że Kawalec ma w ***** opinię kogokolwiek i woli z siebie zrobić pajaca na oczach całego świata.\nJakbyś miał/miała/ miało trochę odwagi to także byś złożył/złożyła/ złożyło podpis, a jeśli chodzi o mnie nie jestem osobą publiczną aby sobie moją osobą mordę wycierał pierwszy lepszy pasztet z jakiegoś zadupia\nNapisane przez IWO - 2019-02-27 13:37\nGościu, wypisujesz po nocach jakieś bzdury nie poparte żadnymi konkretnymi argumentami. Bredzisz o niby braku wiedzy prawniczej radnego Kawalca, a sam nie przytaczasz żadnych fatów które niby Go ośmieszają. Piszesz bo dręczą cię jakieś fobie i masz problemy z zasypianiem i swoją frustracje wyładowujesz na Radnym. Przypominam ci że radni nie musi biegle znać się na prawie, gmina zatrudnia dwóch prawników i to wystarczy. Proszę cię przestań pieprzyć głodne kawały, bo zaczyna to być nudne. Jak byś miał trochę odwagi to byś się zalogował i podpisał swoim nazwiskiem. No cóż, jesteś małym sfrustrowanym człowieczkiem który wypisuje tu już od dłuższego czasu przeróżne dyrdymały, chyba tylko po to aby się troszeczkę dowartościować.\nNapisane przez Gość - 2019-02-26 22:20\nPanie Kawalec jeśli ma Pan odrobinę kultury, jeśli jest Pan człowiekiem honoru to proponuję na najbliższej sesji rady publicznie przeprosić Wójta wszystkich radnych oraz społeczność gminy gdyż niestety ale w sprawie interpretacji art 24 o samorządzie gminnym nie masz Pan racji. Siejesz Pan zupełnie niepotrzebny ferment, a prawda jest taka, że słowo "powinna zawierać" przynajmniej w tekstach prawnych ale też wg gramatyki j. polskiego wskazuje na konieczność, że ma zawierać, musi zawierać.\nNie rób Pan już z siebie głupka bo są ważniejsze sprawy. Jeżeli czujesz Pan potrzebę tych interpelacji i zapytań to przynajmniej sformułuj je Pan jak się należy, poprzednio widocznie z grzeczności odpowiadali Panu na te zapytania ale zaczyna Pan przeginać pałeczkę. Mądrzyć można się wtedy kiedy się ma gruntowną wiedzę, jeśli jest się niedouczonym trzeba trochę ostrożniej poczynać, chyba Pan pamięta ze szkoły, że pyskaczy i cwaniaków bardzo łatwo usadzić na dupsku wystarczy kilka pytań kontrolnych i gość jest blady - tak jak Pan teraz wyszedł. Tak, że proponuję najpierw zabrać się do lektury słowników i kodeksów, a potem wdawać się w dyskusję na poziomie prawniczym. Swoją drogą muszą Pana lubić w tej gminie skoro jeszcze jakiś prawnik Pana nie zgasił, albo oni sami są niedouczeni. Cytując Ziemkiewicza: "Pycha kroczy przed upadkiem. A za upadkiem kroczy śmieszność”\nNapisane przez Gość - 2019-02-21 22:59\nCzy Gmina chce do końca oskubać z kasy mieszkańców?\nNajpierw informacja tylko w podstawówkach o likwidacji zerówek i porzeniesieniu ich do przedszkola. Rodzice przedszkolaków pewnie nie wszyscy o tym wiedzą bo nie było informacji w przedszkolu. A wiąże się to z likwidacją darmowej świetlicy i opłatami za dłuższy pobyt dziecka w szkole.\nTeraz informacja o obowiązku posiadania tabliczki z numerem domu i NAZWĄ MIEJSCOWOŚCI. Już widzę kolejki ustawiające się pod drukarniami i rachunki za takie indywidualne zamówienia.\nA za parę miesięcy nadadzą nam nazwy ulic i znowu tabliczki do zmiany.\nDokąd będziemy płacić za wymysły urzędników ?\nNapisane przez Gość - 2019-02-17 21:29\nNapisane przez Gość - 2019-02-16 22:21\nNapisane przez Gość - 2019-02-16 21:06\nNapisane przez VIVA - 2019-02-16 11:45\nNapisane przez Gość - 2019-02-14 21:50\nNapisane przez DUDEK - 2019-02-13 11:13


Śląskie: Metropolia odracza sesję ws. środków na walkę z koronawirusem - finanse\nŚląskie: Metropolia odracza sesję ws. środków na walkę z koronawirusem\nDodano: 30-03-2020 19:44\nZaplanowana na wtorek sesja zgromadzenia Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii, która miała być ostatnim etapem procedury przekazania przez tę organizację środków na walkę z koronawirusem, została odwołana – przekazali w poniedziałek przedstawiciele urzędu metropolitalnego.\nJak wyjaśniono, Metropolia nie rezygnuje ze wsparcia miast i gmin w walce z epidemią, jednak informacje o możliwości wykorzystania na ten cel środków unijnych z Regionalnych Programów Operacyjnych pozwalają na odsunięcie decyzji i dopracowanie programu wsparcia.\nDo artykułu: Śląskie: Metropolia odracza sesję ws. środków na walkę z koronawirusem


5-dniowa szkółka narciarska dla dzieci - NARTY / SNOWBOARD\nKurs świąteczny: 23 - 27 grudnia 2019\nKurs noworoczny: 30 grudnia 2019 - 3 stycznia 2020\nKurs przedferyjny: 6-10 stycznia 2020\nKurs feryjny I: 13-17 stycznia 2020\nKurs feryjny II: 20-24 stycznia 2020\nKurs feryjny III: 27-31 stycznia 2020\nKurs feryjny IV: 3-7 lutego 2020\nKurs feryjny V: 10-14 lutego 2020\nKurs feryjny VI: 17 -21 lutego 2020\nKurs po ferjach - opcjonarny: 24 - 28 lutego 2020\nNarciarstwo: zajęcia przeznaczone dla dzieci nawet od 4 roku życia posiadających dwie podstawowe umiejętności: samodzielny wjazd wyciągiem talerzykowym oraz hamowanie i zatrzymywanie się. Nie prowadzimy grup od zera - zwłaszcza przedszkolnych - dla początkujących proponujemy lekcje indywidualne, będące najbezpieczniejszą formą nauki. W przypadku snowboardu zapraszamy także osoby, które jeszcze nie miały do czynienia ze snowboardem (poziom zerowy).\nW czasie turnusu istnieje możliwość zmiany grupy na inną. Jeżeli jednak nie zrobimy tego pierwszego dnia to każda zmiana jest konsultowana z rodzicami i pozostałymi instruktorami. W grupach dzieci przyzwyczajają się do siebie bardzo szybko. Znajdują kolegów i koleżanki - budując w ten sposób dobrą atmosferę przestają się stresować a zaczynają dobrze bawić.\nMniej więcej w połowie zajęć grupy mają 20 minutową przerwę na gorącą czekoladę / herbatę w barze Mieszko I. Instruktorzy tak gospodarują czasem by nie robić przerwy równocześnie. Stąd nie podajemy dokładnej godziny - gdyż jej nie znamy...\nJazdy weekendowe - NARTY / SNOWBOARD


Crux fidelis inter omnes | Blog mistrza Caravaggia\n„A On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota.”\n„Jeśli kto usłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę i z nim wieczerzał, a on ze Mną.”\nPanie, ja „nie jestem godzien abyś przyszedł do mnie”, ale właśnie to Ty szukasz mnie, który zaginąłem w niegodności.\n„Zaiste piękny jesteś, miły mój,\nSztandarem Jego nade mną jest miłość.”\nMój grzech zawsze dotyka Miłości, rani serce, dotyka Ciebie a Twoja „zraniona” miłość rozlewając się krwawi miłosierdziem.\n„Syn człowieczy musi wiele wycierpieć”.\n„O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: ‘Eloi, Eloi, lema sabachthani’, co się tłumaczy Boże mój, Boże mój czemuś mnie opuścił? Jezus zawołał donośnym głosem i oddał ducha.”\nBezdenna otchłań cierpienia, krzyk udręki dobiegający z wnętrza „mroku, który pokrył całą ziemię” to jednocześnie szczyt objawienia niezgłębionej tajemnicy Boga.\nJednak na dnie cierpienia, opuszczenia i samotności kryje się modlitwa o wybawienie, kryje się nad miłość aż do końca – „Ojcze w Twoje ręce powierzam ducha mojego.”\n„Cierpienie twe pójdzie w niepamięć, jak deszcz miniony je wspomnisz. Życie roztoczy swój blask jak południe, mrok się przemieni w poranek. Pełen nadziei, ufności, odpoczniesz bezpiecznie strzeżony. Nikt nie zakłóci spokoju, a wielu ci będzie schlebiało.”\n„Nocą szukałem umiłowanego mej duszy,\nSzukać będę ukochanego mej duszy.”\n„Znalazłem umiłowanego mej duszy\n„Znalazłem Umiłowanego mej duszy, pochwyciłem i już nie puszczę”.\nPociągnij Panie więzami miłości wielu, którzy pójdą za Tobą i wejdą w Twe ślady, przekazując innym żar ognia – Płomień Pański. Połóż ich jak pieczęć na swoim sercu, niech zawsze będą blisko Ciebie, wsłuchując się w Twój cichy szept miłości. Niech będą święci, by mogli pociągać innych. Bądź im Oblubieńcem, z którym wejdą w najintymniejszy związek – związek miłości.\n„Gdzie podział się krzyż – krzyż stał się bramą”, znakiem przebaczenia i przezwyciężającej cierpienie i śmierć Miłości, źródłem mocy i rozpoczynającej się odnowy całego stworzenia.


Tomato Academy - Nowa genetyka pomidorów malinowych\nNowa genetyka pomidorów malinowych\nNajwyższa jakości i plon bez względu na warunki - 8K16153\nDuża popularność pomidorów malinowych w Polsce zmotywowała zespół hodowlany firmy Syngenta do pracy nad nowa genetyką. Przy tworzeniu nowej odmiany brano pod uwagę najwyższe ceny jakościowe, które są najważniejsze dla konsumentów poszukujących wyjątkowych pomidorów smacznych i bardzo dobrze się prezentujących. Wieloletni proces hodowlany zaowocował odmianami, wśród których jedna prezentuje się bardzo dobrze.\nOdmiana malinowa pod numerem hodowlanym 8K16153 ma średniej wielkości owoce w większości rozmiaru BB. Charakterystyczną cechą jest bardzo okazała szypułka, która razem z okrągłym owocem prezentuje się bardzo atrakcyjnie. Nowa genetyka charakteryzująca się wysoką jakością owoców, bardzo dobrym smakiem to wyższy poziom satysfakcji, nie tylko dla konsumentów. Rośliny nowej odmiany maja silny i zbalansowany pokrój, a wyjątkowo dobre wiązanie jest zauważalnie lepsze od innych odmian malinowych. Nowa malinówka jest odporna na występowanie żółtych przebarwień wywołanych promieniowaniem słonecznym, a dodatkowo wykazuje zmniejszoną podatność na suchą zgniliznę wierzchołkową. Dla producenta kalkulacja jest prosta – dobre wiązanie na wszystkich gronach i stabilny, duży rozmiar owoców to bardzo wysoki plon.\n- rozmiar BB, z ładną dużą szypułką\n- bardzo dobre wiązanie\n- brak plamy i mniej suchej zgnilizny wierzchołkowej\nTrudności w uprawie pomidorów mięsistych\nNowa odmiana Extradena\nDuże straty producentów z powodu suchej zgnilizny wierzchołkowej owoców\nMALUNO - Proste rozwiązanie na opłacalną produkcję.\nWybór podkładki ma znaczenie\nJaką wybrać podkładkę? Arnold F1 czy Kardia F1\nPoszukiwany duży rozmiar pomidorów malinowych\nRozmiar pomidorów ma znaczenie\nPomidory na cykl jesienny dostosowane do Twoich potrzeb\nSegment malinowy jest najbardziej popularny w Polsce. Od wielu lat Polacy coraz ...\nSpecjalista ds. pomidorów szklarniowych\n608 641 694\n608 647 151