Hello World – Michał R. Wiśniewski – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Hello World\nKilka słów o książce pt. “Hello World”\nCo stracimy, kiedy zniknie cały lód? Dziesięć lat temu powieściopisarka Jean McNeil dostała stypendium od British Antarctic Survey (Brytyjskie Towarzystwo Badań Antarktycznych), w ramach którego przez rok odwiedzała tereny polarne i przyglądała się pracy naukowców badających je. Cztery miesiące spęd...\nKrystian, wykładowca etyki, obsesyjnie poszukuje we wszystkich kobietach podobieństwa do obiektu swojej młodzieńczej fascynacji - Justyny, podczas wspólnych wakacji nad morzem zaginionej w dość niezwykłych okolicznościach. W swoim szaleństwie przekracza wszelkie normy moralne, tłumacząc własne postę...\nDungeon Siege II: Broken World – poradnik do gry\nW poradniku do gry Dungeon Siege II: Broken World znajduje się dokładny opis zadań głównych i pobocznych, mapy do zadań oraz spis przedmiotów unikatowych i zestawów. Dungeon Siege II: Broken World - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez graczy tematy i lokacje jak m.in. Nowości w Broken WorldUwa...\nRok 1962. Sowieci instalują na Kubie wyrzutnie nuklearnych pocisków balistycznych, Ameryka jest gotowa odpowiedzieć atakiem atomowym. Prezydent Kennedy potrzebuje tylko jednej informacji: głowice są już w wyrzutniach czy dopiero płyną? Jeżeli płyną, morska blokada Kuby powstrzyma Chruszczowa....\nPo ucieczce pierwszych ludzi z Terenów Centralnych i opanowaniu tych ziem przez olbrzymów, gigantów i niszczycieli, Archeon pozostawał przesiąknięty strachem, śmiercią oraz pierwotnym złem powołanym do życia przez Stwórców. Ku swej uciesze sprowadzali oni na świat ...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Michał R. Wiśniewski\n+[—–>+++<]>+.— .+++++++..+++.[—>+<]>– —.–[->++++<]>-.——- -.+++.——.——–.\nCo robicie, żeby wasze dzieci się nie bały?\nMirror, mirror on the wall,Tell me when the bombs will fall.\nARCADE FIRE,Mirror Noir\nGatsby wierzył w zielone światło.\nF.S. FITZGERALD,Wielki Gatsby\nBudzi się nagle.\nPrzerażające strzępy snu sprowadzają niepokój, mruga oczami, czekając, aż rzeczywistość się zsynchronizuje. Powoli dociera do niego, że po prostu źle leżał, wywinięta nienaturalnie ręka naciskała na ucho, a promieniujący ból transmutował w nocną marę, senpotwora. Uspokaja oddech, oczy przyzwyczaiły się już do ciemności, niepotrzebnie, bo właśnie oślepia je ekranem telefonu. Przymus sprawdzenia godziny, wielkie białe cyfry na tle tapety z „Wiedźmina 3” oznajmiają, że jest 4.19. Jeszcze tyle czasu do poranka, wystarczy wtulić się w poduszkę, mocniej owinąć chude ciało kołdrą i zasnąć, ale z jakiegoś powodu zasnąć nie może, palcem przesuwa więc suwak na ekranie i sprawdza powiadomienia.\nPan Fejsbuk donosi, że ma wspomnienia, stare wpisy zrobione tego dnia w poprzednich latach. Zapala nocną lampkę, żeby ekran tak nie raził, i przewija kwanty przeszłości, tu link, filmik, myśl złota, zdjęcie z byłą sprzed pięciu lat, patrzy na nie bez emocji, trochę otępiony jeszcze snem, a trochę tym, że już sobie mniej więcej sprawę przepracował. Nie ma tu miejsca na żale, żadne dziękuję, panie Fejsbuk, za bolesne wspomnienia, wręcz przeciwnie, zaczyna się zastanawiać, co u niej słychać. Jej wpisy nie wpadają do jego strumienia, jakby pan Fejsbuk nie uważał, że go interesują. Pewnie dlatego, że nie zostawiają u siebie komentarzy, poza życzeniami urodzinowymi, więc nie ma mowy o żadnej relacji. Stuka palcem w link jej nazwiska i pierwsze, co widzi na jej profilu, to czarny prostokąt pokryty cyfrowym szumem, skan zdjęcia USG, sprawdza datę, to nie prima aprilis, ona naprawdę jest w ciąży, tak jak zawsze chciała.\nDaje lajka, bo czemu nie, a potem gasi światło i leży z telefonem w ręce, wpatrując się w kolorowe mroczki tańczące na oświetlonym księżycem suficie. Wracają wspomnienia, o których pan Fejsbuk nie ma pojęcia. Próbuje przewrócić się na bok, wtulić w poduszkę, ale bolące ucho przypomina o sobie.\nPoddaje się, owinięty kocem idzie na balkon i zapala papierosa. Małe światełko rozjaśnia wciąż ciemną noc, ale nie robi mu się od tego raźniej.\nCZĘŚĆ 11. NASTOLETNIE PUSTKOWIE\nAda niechętnie oderwała wzrok od książki i burknęła „bry” sąsiadowi. Zdziwiła się, że już wraca z pracy, jak szybko zleciał czas. Przesunęła się lekko w prawo, do ściany, mocniej ściskając kolana, w grzecznym geście, bo przecież nie zajmowała tyle miejsca, żeby miał problemy z przeciśnięciem się.\n– A cóż tam czytasz?\n– Nic godnego uwagi, szczerze mówiąc.\nSąsiad, do tej pory zainteresowany jedynie kurtuazyjnie, z ciekawością przyjrzał się okładce. Znajdował się na niej rysunek przedstawiający rude czupiradło w wieku, na ile potrafił ocenić, licealnym.\n– To czemu ją czytasz?\nAda westchnęła, jedną ręką przycisnęła otwartą książkę do kolan, drugą poprawiła kołnierzyk.\n– Jeśli się coś zaczęło robić, to należy to skończyć – wyjaśniła. – Nie potrafię odłożyć książki niezależnie od tego, jak okropna by była, skoro już ją wypożyczyłam. Nawet jeśli autorka jest oderwana od rzeczywistości i w ogóle nie rozumie nastoletnich dziewczyn.\nJej zdaniem sąsiad, człowiek zbliżający się do czterdziestki, a więc, z jej perspektywy, wiekowy, sam nic nie rozumiał w związku z nastolatkami, inaczej by przecież jej nie zaczepiał, kiedy chciała trochę pobyć sama.\n– W takim razie nie przeszkadzam – skinął głową sąsiad, bez trudu ominął siedzącą na schodach Adę i pomknął na górę. Ada usłyszała dźwięk otwieranych drzwi, a po chwili poczuła, jak buchnął zapach smażonej ryby. Skrzywiła się lekko i wróciła do lektury.\nW miarę czytania grymas rysował się coraz wyraźniej na jej bladej twarzy i taką udręczoną ujrzał ją tata. Ściskał pod pachą zwinięty „Przegląd Sportowy”, sprawdzający się wyśmienicie jako wyściółka kubła na śmieci.\n– Adrianno, moja panno, co to za mina?\n– Serwus, tatku – uśmiechnęła się. – Rozczarowanie i lekki niesmak.\n– A lekcje odrobiłaś?\n– Na sobotę nic nie zadają, tatku. Cztery lekcje i żadnej klasówki na horyzoncie.\n– A w kuchni mamie…\n– Ewcia dziś wszystkim się zajęła, tatku – cierpliwie tłumaczyła się Ada. Sama się zdziwiła, gdy siostra oznajmiła, że dziś ugotuje obiad. Nawet kartofli nie musiała obierać.\n– Coś takiego, coś takiego – burknął ojciec, zaszeleścił rulonem i powoli wspiął się na piętro. Ada odprowadziła go wzrokiem, odchylając głowę do tyłu, śmiesznie wyglądał, w palcie, z gazetą, do góry nogami. Nacisnął klamkę, huknął „Jestem!” i wszedł do środka.\nAda siadła wyprostowana i spojrzała w stronę okna wychodzącego na podwórko. Odechciało jej się czytać, a tu jeszcze jakieś sześćdziesiąt stron. Wstała, robiąc zakładkę z palca, poprawiła sweter i podeszła do parapetu. Wyjrzała przez brudną szybę, zobaczyła, jak Baton idzie ze śmieciami, pomachała mu, ale człapał ze wzrokiem wbitym w ziemię i jej nie zauważył. Zastanawiała się, czy nie otworzyć i nie krzyknąć, ale zanim podjęła jakąkolwiek decyzję, zgarbiona sylwetka zniknęła w bramie. Został powidok, słoneczna wycinanka, która skojarzyła się Adzie z cieniami wypalonymi na murach Hiroszimy. Przypomniało jej się, że w książce, którą trzymałą w ręce, starszy pan cytuje Senekę, wywód o tym, że nie zna się przyszłości, na teraźniejszość nie ma się wpływu, zostaje więc jedynie przeszłość. Zupełnie to Ady nie przekonało, zła była, że bohaterka ten przemądrzały wykład przyjęła bez żadnego protestu. Przeszłość Ady nie interesowała, teraźniejszość nużyła, co do przyszłości miała zaś pewność.\n– No trudno – powiedziała do siebie, głośniej niż to było potrzebne.\n– Co trudno?\n– Nic – obróciła się na pięcie Ada – co taki ciekawski jesteś, szwagier?\nNie usłyszała, kiedy mąż Ewci wszedł po schodach i trochę była na siebie zła, że ją tak zaskoczył. Uśmiechnął się krzywo, zawsze się tak uśmiechał, odkąd kawałek blachy przeciął mu wargę. Blizny prawie nie było widać.\n– Prosiłem tyle razy, żebyś tak na mnie nie mówiła – udał naburmuszenie. – Mam imię…\n– Szwagier, szwagier, szwagier, ble – pokazała mu język.\n– Ha, ha, oj, Ada, Ada, nie zmieniaj się nigdy.\nOdprowadziła go wzrokiem, a potem spojrzała na książkę. Nie zmieniaj się nigdy? A gdyby tak, pomyślała, gdyby tak tym razem nie czytać do końca. Albo tylko zajrzeć na ostatnią stronę, żeby zobaczyć, jak się kończy, złamać porządek. Uwolniła palec z roli zakładki i otworzyła na sto dziewięćdziesiątej stronie. Książkę wieńczył obrazek, na którym szczurowaty typek z rzadkim wąsem wpatrywał się rozmiłowany, dzierżąc różę, poza kadr, pewnie na rudą pannę z okładki. Ada prychnęła. Tyle gadania i wymądrzania się, a na koniec i tak chodzi o jakiegoś całuśnego pajaca.\nI co teraz, zastanawiała się Ada, wyglądając na puste podwórko. Nie chciało jej się wracać do mieszkania, do tych dwóch pokoi – prawda, że dość sporych – z kuchnią, gdzie kręciło się właśnie czworo dorosłych. Tata, mama, siora i szwagier. I jeszcze ona, Ada, pół człowiek, pół dziecko, więc nie zajmuje tyle miejsca, ale to na razie, przejściowe, prawda, bo przecież w końcu młode małżeństwo dostanie mieszkanie, w pięknych nowoczesnych leningradach na którymś z nowych osiedli, z windą, a nie starymi schodami śródmiejskiej kamienicy. Już raz prawie, prawie dostali, ale ktoś miał lepsze dojścia, tłumaczyła Ewcia, czochrając ją po włosach, a Ada zaciskała zęby, żeby nie okazać swojej frustracji. Bo czy to w końcu Ewci wina, że mąż pierdoła nie ma dojść. Ada w sumie nie wiedziała, co ją drażniło w szwagrze. W zasadzie był sympatyczny i z pewnością ją lubił. Może właśnie za to, za ten uśmiech krzywy i tanią dobroduszność.\nPuste podwórko, spojrzała Ada, wszyscy już w domach, szczękały łyżki, brzękały talerze, codzienny koncert wedle rozkładu. Kiedy Ziemia już wybuchnie, kiedy spadną bomby, pomyślała, będzie to między zupą a drugim, może jeszcze ktoś zdąży upić kompotu, a potem wszystko się skończy, miliony głosów krzykną w trwodze i zaraz zamilkną.\n– Ada! Chodź już do domu! – mama wyściubiła nos na klatkę.\nAda pokiwała głową i powoli, jak najwolniej, zaczęła wspinać się po schodach. Dwa stopnie w górę, jeden stopień w dół.\n– Umyj ręce i chodź do stołu!\nAda odkręciła zimną wodę, żeby nie odpalać junkersa, namydliła symbolicznie szybkim ruchem i szybko spłukała. Wytarła dłonie w ręcznik, a potem potarła sobie skronie.\nWszyscy siedzieli już przy stole. Ada wyczuła coś dziwnego, jakiś podniosły nastrój. Ewci świeciły się oczy i trzymała męża za rękę. Dostali mieszkanie! Myśl przeleciała przez głowę Ady, nowa nadzieja! Zagryzła wargi w oczekiwaniu. Ewcia wstała, wciąż trzymając męża za rękę.\n– Tato, mamo, Aduś – rozpoczęła uroczyście – mamy cudowną nowinę!\n– Będziemy mieli dziecko – mówi Wiktor i nagle sam dziwi się temu, co mówi. My. Dziecko. Mieli.\nCzuje, jak żona ściska go za rękę, odwraca głowę w jej stronę. Przez ostatnie trzy lata widział wiele jej uśmiechów. Ten jest delikatny, podszyty melancholią. Odwzajemnia uścisk, trzy razy, a potem puszcza jej dłoń. Da sobie radę, musi to zrobić sam. Rozmawiali już o tym, ona to rozumie, jak na umówiony sygnał obraca się i znika w alejce.\nNie był na cmentarzu od czasu pogrzebu rodziców.\nPrzygląda się pomnikowi, który widzi pierwszy raz. Kiedy stąd odchodził, zostawił kurhan usypany z ziemi i bukietów. Teraz kamień, ciemny, szary, prosty, bez zbędnych ozdobników, poza wielkim krzyżem z żeliwnym Jezusem, który się Wiktorowi nie podoba, ale skoro sam się tym nie zajął, to nie może mieć pretensji. Któraś ciotka czy stryjenka wpada tu od czasu do czasu, wyrzuca stare znicze i uschnięte kwiaty. Wiktorowi wydaje się to daremne, jak zbieranie włosów po kocie, wiadomo, że zaraz zostawi nowe. I cóż to zmarłych obchodzi, to pokaz dla żywych, myśli sobie, dostrzegając kątem oka młodą dziewczynę – sierota czy wdowa? – szorującą marmur w sąsiedniej alejce, uwiązaną do trupiego kamienia jak topielec-samobójca. Wiktor zamknął się na tematykę śmierci, oddalił ten pozew, to temat, który go nie interesuje, o którym nie myśli.\nAle nie jest dziadem, uprzątnął nagrobek, wyrzucił do śmieci ciocine kwiaty, wymienił wkład w zniczu, powstrzymując dziecięcy odruch, chęć zabawy miękkim woskiem, przypomniał sobie odciski palców zostawiane w komunijnej świecy i odłupywane nacieki, które wrzucało się za koszulę stojącemu z przodu koledze. Za sąsiednią ławeczką znaleźli nawet chruścianą miotełkę, Wiktor zamiótł wszystko dokładnie. Jak już się coś zaczęło, należy to skończyć, nie? Teraz stoi tutaj sam, moment, który próbował odłożyć w czasie pielęgnacją grobu, żeby coś skończyć. Patrzy na dwie daty urodzin, różniące się o dni, miesiące, lata. I datę śmierci, litościwie taką samą. Przechodzień pomyśli, że wypadek, zaduma się nad kwestią bezpieczeństwa na drogach, i dobrze, niech tak myśli.\nWiktor studiował na politechnice, gdzie nie uczono go etnografii, nie był na wykładzie, na którym na przykładzie obserwacji zwyczajów stepowych nomadów profesor wyjaśniałby znaczenie i powagę rytuałów zamknięcia i otwarcia. Ale i bez tych teoretycznych podstaw Wiktor podświadomie, od jakiegoś czasu, zaczął odczuwać, że ma parę niezałatwionych spraw. Przyszedł więc porozmawiać z duchami.\n– Będziemy mieć dziecko – powtarza, patrząc na nagrobek. Mruga oczami, jakby w nadziei, że promienie słońca przebijające się przez gałęzie zatańczą magiczny taniec, że jakimś cudem drobinki kurzu i pyłków ułożą się w sylwetki rodziców, ale nic takiego się nie wydarza. Zamyka oczy i próbuje wyobrazić sobie, jak wyglądali, w czasach, kiedy oboje wyglądali dobrze, zanim przyszły choroby. Pewnie wygląda jak wariat, gadając do siebie z zamkniętymi oczami, ale się tym nie przejmuje, jest mu już wszystko jedno.\nW kieszeni ma wydruk z laserówki, przygotował sobie przemowę, porządkując fakty i emocje, ale kiedy sięga po nią ręką, pięść sama zaciska się na papierze. Trzyma kulkę zmiętolonych notatek jak amulet i po prostu zaczyna opowiadać, o skromnym ślubie, o tym, jak umeblowali mieszkanie, o pracy, o tym, jak założył z kolegami start-up i robią grę na komórki. Jakby go dawno niewidziany znajomy spytał, „co słychać”, pięciominutowe streszczenie ostatnich odcinków, chaotyczne, poszarpane, od serca.\n– A teraz będziemy mieć dziecko – powtarza po raz trzeci. Otwiera oczy. Nic się nie zmieniło, świat trwa, jak trwał – to już trzeci miesiąc.\nOdkasłuje gulę, która urosła mu w gardle.\n– I co, jakie rady masz, tato? Cieszysz się, mamo? – Wiktor przypomina sobie, nagły zastrzyk obrazu, mamę, kiedy jeszcze pamiętała, pytającą, czy myślą o dzieciach. Wtedy mało o czym myślał, pewnie, to nie były czasy myślenia, wręcz przeciwnie, gnało się wtedy, świat pożerało, tak to czuł; dziś widzi, że wcale tego świata szczególnie jakoś się nie nachapał, nachlał najwyżej. Teraz ma trzydzieści sześć lat i wszystko to wydaje się takie błahe i pozbawione znaczenia.\nPytania zostają bez odpowiedzi. Grób milczy, milczy metalowy Jezus, milczą wyryte w kamieniu nazwiska i daty.\nWiktor też już tylko milczy, stoi przez chwilę w ciszy, z rękoma w kieszeniach. O czym myśli, tego nie wie nikt.\n– Cześć – mówi Patrycja, czując się trochę nieswojo. Poprawia beret skrywający odrosty. W zasadzie to bardzo nieswojo.\nNie przychodziła tu nigdy ze wstydu. Śmierć, o której dowiedziała się z portalu, podczas biurowych godzin nudy, Excel odpalony, żeby nie było, ale obok okienka z Fejsem i Onetem. I tam, gdzieś między celebrytkami bez majtek i polityczną pornografią, trafiła na lokalny news. Akurat był sezon na samobójstwa, to się przebiło. Patrycja zdziwiła się, że wie o kogo chodzi. O co wtedy poszło, jakiś foch czy gorszy dzień, tak łatwo zerwać kontakt, zwłaszcza, jak ktoś się kasuje z Fejsbuka. Czy to było wołanie o pomoc? Za dużo znajomych, żeby zwrócić uwagę, że kogoś nagle zabrakło.\nNie czuje się winna, zwykle. Czasami dopada ją poczucie odpowiedzialności za to cudze życie, które przez ułamek sekundy było w jej rękach. A może tylko je musnęła opuszkami palców?\n– Przepraszam – mówi cicho. – Ale nie przepraszam. Nie będę się spowiadać. Było, minęło. To już nie twoja historia.\nRozgląda się dookoła, dwa groby dalej na ławeczce drzemie staruszka. Patrycja wyciąga z chlebaka napoczętą butelkę niedrogiej whisky. I tak by jej już nie wypiła, uświadamia sobie oczywistość, może to nieładnie, może trzeba było przyjść z nową butelką, ale jakie to ma znaczenie, czy zmarli się obrażają za oportunistyczne prezenty?\nTeatralny gest, Patrycja uwielbia teatralne gesty. Kuca i wylewa zawartość butelki na grób. Alkohol spływa po granitowej tafli i wsiąka w ziemię, i dalej, wprost do piekła.\n– To moja historia – szepcze do ucha cichego grobu. – Nie, nie historia. Historia to przeszłość, a miejsce przeszłości jest na cmentarzu.\nPatrycja uśmiecha się delikatnie, cieszy ją własny dowcip. Pusta butelka stoi obok wazonu z plastikowym bukietem.\n– Teraz myślę o przyszłości – mówi już na głos, wstając, i dotyka dłonią brzucha – i jestem przerażona.\n– Ach, wiesz – Patrycja łapie się za kosmyk włosów – kiedyś myślałam, że będę się bała, że coś jest we mnie, że się rusza, ciało obce, ale nic z tych rzeczy, wypełnia mnie spokój zupełnie. Ale martwię się, co będzie ze światem.\nJuż się kiedyś martwiłaś.\n– Wszyscy się martwiliśmy, prawda – poprawia beret – ale jednocześnie to było takie, nie wiem, kojące. Że świat się skończy, że nie będzie już Polski, cisza i spokój. Ale nic się nie skończyło…\nDla kogo się nie skończyło, dla tego nie skończyło.\n– …rany, no wiesz, o co mi chodzi – wzdryga się – świat się nie skończył i zostaliśmy z tym całym gównem, z tym żywym trupem. I nie mam pojęcia, co z nim zrobić.\nI dlatego postanowiłaś mieć dziecko?\n– Bez sensu, nie? – uśmiecha się krzywo Patrycja. – Sama nie wiem, co sobie myślałam. W sumie to chyba nic. Wiesz, naturalna kolej rzeczy. Mąż, dziecko.\nŚmierć, grób, suche kwiaty.\n– No i tyle – Patrycja wstaje, odpychając się rękami od kolan – może jeszcze do ciebie wpadnę.\nPatrycja obraca się i podskakuje w miejscu na widok zgarbionej postaci wpatrującej się w nią przenikliwym wzrokiem. To staruszka, która jeszcze przed chwilą drzemała nieopodal.\n– Aaa-ale mnie pani przestraszyła!\nStaruszka wystawia kościsty palec, który zatrzymuje się centymetr przed nosem Patrycji.\n– Dziecko, czyś ty oszalała?\n– Co? – Patrycja odczuwa wstyd, przyłapana na rozmowie z grobem, ładnie, wyszła na wariatkę. – Ja nic…\n– Nie wolno przychodzić w ciąży na cmentarz! – głos staruszki jest stanowczy, chociaż nieco się trzęsie. – Chcesz, żeby dusza zmarłego przejęła ciało twojego dziecka? Albo żeby je porwał szatan? Uciekaj stąd szybko, módl się i wróć dopiero po chrzcie!\nPatrycja jest zszokowana atakiem, odchodzi szybkim krokiem, dopiero po pięćdziesięciu metrach odzyskuje rezon, odwraca się w stronę staruszki i pokazuje jej język.\n– Ble! Stara wariatka – mruczy pod nosem, ale wieczorem na wszelki wypadek modli się za dziecko, a potem, jak zwykle przed zaśnięciem, próbuje wyobrazić sobie, jak będzie wyglądała przyszłość.\nMimi wstanie tego dnia później niż zwykle.\n– Mimi. Wstawaj, Mimi – zawyje Pączek i wyłączy generator białego szumu.\n– Nie. Nie. Jeszcze pięć minut, Pączek, plz.\nPączek, pokemon Mimi wielkości tłustego kota, wyemoji smutne-oczka i posłusznie zniknie w obłoczku gwiezdnego pyłu. Wróci dokładnie za pięć minut i znowu zacznie wołać.\n– Mimi! Wstawaj! YOLO!\n– Daj mi spokój… – wyjęczy Mimi.\nPączek da jej spokój na następne pięć minut, a potem wdroży procedurę przewidzianą na takie okoliczności. Biochip wpompuje w organizm Mimi koktajl stymulantów, które sprawią, że otworzy szeroko oczy, naraz otrzeźwiona i pełna chęci do życia.\n– Dzień dobry, Mimi! – odpowie Pączek.\nMimi wstanie, zdejmie koszulę nocną i wrzuci ją do utylizatora. Stanie nago na środku pokoju i wykona serię ćwiczeń, powtarzając je po Pączku, który na czas gimnastyki urośnie do metra wysokości. Po kwadransie spocona Mimi pójdzie do łazienki. Wejdzie do kabiny, gdzie oczyszczą ją nanostrumienie i ultradźwięki, zwizualizowane jako półprzezroczyste motyle.\nCzysta, pachnąca i wysuszona podejdzie do drukarki i zdejmie z podajnika świeżego basica. Bielizna, legginsy, tunika, miękkie trampki. Założy wszystko i wróci do pokoju.\n– Pączek, w co się mam dziś ubrać? Porada!\n– Trendują: StoLatPowstania, vintage yeezy, neonsteamp, gibplox…\n– Poka gibplox.\nPączek okrąży Mimi, zostawiając ślad gwiezdnego pyłu.\n– Web primitive meme collective, druga dekada XXI wieku – wyjaśni Pączek.\n– Downloadplz – zdecyduje Mimi. – Lustro!\nSpojrzy na wizual swojego odbicia i zobaczy młodą dziewczynę o kaukaskich rysach, różowych włosach z grzywką dokładnie zasłaniającą oczy, o skórze w lekko niebieskim odcieniu, ubraną w prostą letnią sukienkę pokrytą animowaną mozaiką prymitywnych obrazków przedstawiających różne stany emocjonalne.\n– Dwadzieścia kredsów lub jeden gold.\n– Tanio. Płać kredsami. Akcept.\n– Wedle życzenia – Pączek skinie swoją wielką główką, z portfela Mimi ubędzie dwadzieścia kredytek, a ona ubrana w supermodnego skina podejdzie do okna z kubkiem świeżo wydrukowanej witaminizowanej kawy i spojrzy na ciągnące się po horyzont lazurowe morze i kryształowe piramidy innych osiedli.\n– Pączek – powie, licząc różowe delfiny skaczące przez fale. – Status?\n– Dziesięć nowych wiadomości…\n– Spam, spam, spam, oferta, rachunek za hardware – streści Pączek. – Rodzice przesyłają pozdrowienia z rejsu. Jak cię nie było, twoja mama wygrała turniej Bombermana w Third Life. Kilkumiesięczna wycieczka na Abydos w pełnym zanurzeniu.\n– Odpisz: „Gratsy, bawcie się dobrze, przysyłajcie zdjęcia, całusy”.\n– „Kochana mamo! Strasznie się cieszę, że dobrze się bawicie…”\n– Ok, wyślij – przerwie Mimi. – Jakie mam plany na dziś?\n– Lunch z Remi w południe, impreza Toni w Betaville na 20.00, masz pociąg z FG Central o 18.30. Sugeruję pobrać nowego skina.\n– Nie mam czegoś w bibliotece? – zapyta Mimi.\n– Kategoria: party, większość skinów ma zużycie ponad siedemdziesiąt procent – przeliczy Pączek – ryzykujesz obciach.\n– No to co? – wzruszy ramionami.\n– Mimi – spyta Pączek – kiedy ostatnio sprawdzałaś swój ranking?\n– Miesiąc… – zasiorbie kawą. – Dwa miesiące temu…\n– Trzy miesiące temu – Pączek zwizualizuje pergamin ze statystykami i podsunie pod nos Mimi.\n– Holyshit! – Mimi uświadomi sobie, że balansuje na krawędzi. Z powodu bitwy zaniedbała social statsy i zaraz przestaną ją zapraszać na imprezy wymagające piątego levelu.\nPrzełknie szybko resztę kawy i każe Pączkowi sprawdzić promocje.\n– Jaki zakres?\nMimi zerknie do portfela.\n– Poniżej 400 goldów plz.\nPączek wyemoji smutne-oczka.\n– Nic? Kurwa mać! – zaklnie oldskulowo Mimi i pomyśli o wszystkich goldach, które władowała w upgrade softu, zamiast zachomikować coś na takie okazje. Może pójdzie w mundurze galowym, ze świeżą gwiazdą za bohaterską służbę Federacji. Ale nie wiadomo, jak odbiorą to goście Toni, może będzie tam jakiś fandom Imperium?\n– Panno Mimi! Co się dzieje? – usłyszy ciepły baryton, który pozna od razu. Szczęśliwy Ron!\n– Szczęśliwy Ronie, Szczęśliwy Ronie, dziękuję, że mnie odwiedzasz – kiwnie głową.\n– Moje dziecko, przybyłem, bo wyczułem nieszczęście! – powie Szczęśliwy Ron, klaun o czerwonych, kręconych włosach, i podskoczy, klaskając piętami wielkich czerwonych butów.\n– Szczęśliwy Ronie, Szczęśliwy Ronie, co biedna dziewczyna ma włożyć na dzisiejsze przyjęcie?\n– Niech no spojrzę na twoją zdolność kredytową – Szczęśliwy Ron zwizualizuje wielką lunetę. – Ho, ho, ho! Zamknij oczy i klaśnij w ręce!\nMimi posłusznie zamknie oczy i klaśnie w ręce.\n– Lustro! – rozkaże Pączkowi.\n– Full body skinjob, ultrarare, siedem warstw ironii – wyjaśni Szczęśliwy Ron, gdy Mimi będzie przyglądała się wizualizacji.\nSerce Mimi na chwilę się zatrzyma, a ona zrozumie, że można zakochać się w skinie, i nie czekając, aż Szczęśliwy Ron wyjaśni szczegóły umowy kredytowej, o tym może przecież pomyśleć jutro, wyszepcze ciche „akcept”. Szczęśliwy Ron pokłoni się aż do podłogi, a potem zniknie niczym dżin, zostawiając za sobą niebieską chmurkę.\nMimi podejdzie do okna w nowym skinie, a różowe delfiny, zwabione jej promieniejącą niesamowitością, podpłyną pokłonić się przed nową królową balu.\n64 592 wyświetlenia.\nScena w dużej sali konferencyjnej. Ciemne tło, na nim wyświetlone czerwone logo imprezy.\nMówca jest średniego wzrostu, szczupły i blady. Ubrany w spodnie khaki i niebieską koszulę, długie włosy zebrał w kucyk. Chodzi po scenie i gestykuluje, jakby bawił się dualshockiem.\n– Na początek pytanie, niech każdy, kto chciałby się cofnąć w czasie, podniesie rękę. Aha, dobrze.\nKamera nie obejmuje widowni, ale słychać okrzyki „ja, ja!” i śmiechy.\n– A kto by chciał zrobić dobry uczynek i na przykład – zabić Hitlera?\n– Prawie wszyscy. Prawie wszyscy zgromadzeni tutaj wsiedliby do deloreana – robi pauzę na śmiechy – cofnęli się w czasie i zabili Hitlera. Czy ktoś mi powie, dlaczego? Może ty?\nWskazuje kogoś ręką, widać, jak przez kadr przechodzi ktoś z obsługi, aby podać bezprzewodowy mikrofon.\n– Żeby uratować Żydów – mówi wywołany mężczyzna, lekko drżącym głosem.\n– Żeby uratować Żydów! – powtarza po nim prowadzący. – Doskonały powód, Holokaust, sześć milionów ofiar! Ale zdajecie sobie sprawę, że to najpewniej zmieniłoby historię, tak że na przykład wasi rodzice by się nie spotkali? Czy jesteście gotowi zrezygnować z własnego istnienia, żeby uratować życie innych? Ręce w górę.\nSzmer na widowni.\n– Widzę, że chętnych trochę ubyło. Rozumiem, nie każdy czuje się bohaterem – mówca unosi ręce jak do błogosławieństwa – ale pomyślmy o dalszych konsekwencjach. Dobrze. Ilu z was ma dzieci?\n– Aha! – kiwa głową. – Otóż po wyeliminowaniu Hitlera zniknie też wasze potomstwo. Kto nadal chce zabić Hitlera?\n– Nikt? – przez chwilę rozgląda się po sali, robi minę, jakby coś dostrzegł, wychyla się do przodu i zaraz cofa. – Nikt! Sześć milionów ofiar kontra jedno słodkie maleństwo!\nKrzyki, gwizdy i buczenie. Prowadzący macha rękami, jakby odganiał się od much, aż widownia się uspokaja.\n– To jeden z powodów, dla których zdecydowałem się nie mieć dzieci – mówi. – Genetyczny egoizm stoi na drodze od czynienia dobra. Zwracam się do tych, którzy się jeszcze nie rozmnożyli – nie róbcie dzieci.\nBuczenie, które ignoruje.\n– Pomijam osobiste doświadczania rodzinnego domu, który, w dużym skrócie, nie należał do najszczęśliwszych, moi rodzice nie radzili sobie z tak odpowiedzialnym zadaniem jak wychowanie istoty ludzkiej.\n– Owszem, wyszedłem na ludzi! Ale tylko dzięki wielkiej pracy włożonej w samorozwój! Dziękuję – wyciąga chusteczkę z kieszeni spodni i przeciera czoło. – Ale to nie ma, jak wspomniałem, znaczenia. Większość ludzi myśli, że nie powtórzą błędów swoich rodziców. Większość ludzi się myli!\n– Po pierwsze – unosi dłoń i prostuje jeden palec – wciąż żyjemy w cieniu bomby D. Bomby demograficznej! Tak, nie kiwajcie głowami, to wciąż problem. Udało się ograniczyć przyrost naturalny, ale nie dało się go zatrzymać. W 2044 może być nawet trzy miliardy ludzi więcej niż dziś! Zabraknie wody i pożywienia. Odrzućcie swój genetyczny egoizm, odrzućcie nacjonalizmy, wyludniająca się Europa dla świata nie jest żadnym problemem.\n– Nie, ludzkość nie zniknie. Nawet Europejczycy nie znikną… – kręci głową. – To proces, który trwałby tysiąc lat! Nie ma potrzeby, żeby o tym teraz myśleć, kiedy trzeba się skupić na nadchodzącej i nieuniknionej katastrofie. Globalne ocieplenie, zniszczenie środowiska – to nie żadne bajki dla niegrzecznych dzieci, heh, to przyszłość, która czeka nas wszystkich, nawet w Europie! Już teraz odczuwamy skutki wojen o wodę, a to dopiero początek.\nJakby dla ilustracji podchodzi do stolika, bierze z niego szklankę wody i pije.\n– Kranówka! – woła. – Czysta, pyszna kranówka! Wkrótce będzie towarem luksusowym. W niektórych rejonach świata już jest!\nDopija i odkłada szklankę.\n– Po drugie! – pokazuje dwa palce. – To, co mogę dać światu, jest ważniejsze od egoistycznych pobudek oglądania swoich klonów. Dzięki temu, że nie mam i nie będę miał dzieci, mogę poświęcić się mojemu opus magnum, projektowi dobrego zakończenia.\nNa ekranie z tyłu sceny wyświetla się plansza GOOD ENDING PROJECT.\n– Przyszłość nie jest zapisana – znowu unosi ręce w geście błogosławieństwa – ludzkość może zmierzać ku zagładzie, ale odpowiednio poprowadzona, może dojść do dobrego zakończenia! Zróbmy teraz krótką przerwę, a potem wyjaśnię założenia projektu. Obiecuję, że gdy je poznacie, postanowicie razem ze mną zabić Hitlera!\n64 593 wyświetlenia.\nDzięcioł upuścił papierosa i szybko przykrył go nogą. Ada zaśmiała się na ten widok.\n– Kre-kre-kretkowska, kurde – zaczął się jąkać Dzięcioł – we-we-weź mnie tak nie stra-asz.\nBaton też zaczął się śmiać. Ich kryjówka w krzakach w miejskim parku nie była zbyt dobrze zamaskowana.\n– Dzięcioł, uspokój się, wstyd robisz – klepnął kolegę w plecy. – Co jest, Ada? Łuskasz?\nWyciągnął z kieszeni torebkę z pestkami, ale Ada pokręciła głową.\n– No mówię przecież, głuchy jesteś? – żachnęła się Ada i wyciągnęła dłoń.\n– Wisisz mi za to – wzruszył ramionami i pstryknął w pudełko. Papieros wyskoczył i wylądował na białej dłoni dziewczyny.\nAda uśmiechnęła się w duchu, przez króciutką chwilę, a potem niepewnie wsadziła papierosa w usta. Spojrzała pytająco na Batona.\n– No już, pociągnij trochę, nie za mocno, bo połkniesz, ha, ha – trzasnął zapałką o pudełko i złamał łepek. – O raju, poczekaj chwilę.\nAda była najcierpliwszą bombą zegarową znaną ludzkości. Baton odpalił drugą zapałkę i podał jej ogień. Papieros zaczął się żarzyć.\n– No i już, wciągaj – instruował Baton. Ada posłusznie pociągnęła, poczuła, jak dym gryzie ją w gardło i wypełnia płuca. Kaszlnęła, ale bez przekonania. Ujęła papierosa między palce, wyjęła i obejrzała, jakby była kosmicznym archeologiem badającym artefakt z wymarłej Ziemi.\nPociągnęła jeszcze raz. Spodobało jej się.\nDzięcioł spojrzał na nią i zamrugał.\n– Kretkowska, ja ciebie nie poznaję.\n– Dzięcioł, a zobacz, czy cię nie ma za śmietnikiem, co?\nDzięcioł zapowietrzył się i szturchnął Batona, weź jej coś powiedz.\n– Ada – rzekł pochmurnie Baton – ja ciebie też nie poznaję. Co jest?\nAda przez chwilę jeszcze paliła, z każdym pociągnięciem pewniej i sprawniej, a potem rzuciła peta na ziemię i szurnęła na niego trochę kurzu.\n– Będę ciotką. Ewcia jest w ciąży.\n– No i? – wyrwało się Dzięciołowi. – To nie koniec świata.\n– Dzięcioł… – syknął Baton.\nAda nabrała powietrza i spojrzała na nich, starając się zachować spokój.\n– No i to, że nie wiem, gdzie się tam jeszcze zmieszczę – powiedziała wreszcie zrezygnowanym głosem. – Czworo dorosłych, bachor i ja. Więc spytałam, jak sobie to wyobrażają, i okazało się, że Ewcia wszystko sobie elegancko rozplanowała. Tu przesunie, tam wyrzuci, a mi będą łóżko polowe w kuchni rozkładać… Nawet nic nie powiedziałam, bo mnie sparaliżowało.\nBaton bez słowa skubał pestki, Dzięcioł chciał coś powiedzieć, ale się powstrzymał.\n– Myślałam, że się w końcu wyprowadzą, że wreszcie będę miała własny pokój. Psa bym sobie wzięła, teraz się matka nie zgadza. Gdzie tu pies jeszcze.\nAda tak naprawdę nie chciała psa, ale podobała jej się sama myśl, że mogłaby podjąć taką decyzję, gdyby zapragnęła.\n– Może jak będą mieli dzieciaka, to łatwiej mieszkanie dostaną – zasugerował Baton – przemęczysz się rok i będziesz miała spokój.\nRok. Za rok może nie być świata, pomyślała Ada.\n– Kre-kre-kretkowska, ale z ciebie królewna – wybuchnął Dzięcioł. – Ty myślisz, że masz źle? Co ty wiesz o życiu, dzie-dziewczyno! Ja-ja muszę spać z bratem w jednym łóżku! I słu-słuchać, jak dyszy wieczorami…\nKucnął i zasłonił się ramionami.\nAdzie zrobiło się głupio. Dzięcioł pochodził z wielodzietnej rodziny. Kojarzyła jego brata, zwanego Dużym Dzięciołem, jak jeszcze chodził do klasy rok wyżej. Dryblas, o dwie głowy wyższy od młodszego brata, jakby go objadał.\n– Dzięcioł… – zaczął Baton – Andrzej.\nAda zdziwiła się, że Dzięcioł ma imię.\n– Rozumiem twoją frustrację, ale twoje nieszczęście nie sprawi, że Ada poczuje się lepiej – tłumaczył flegmatycznie Baton – każdy ma prawo do nieszczęścia.\n– Nie cwaniakuj, Baton, sam masz dobrze – Ada uznała, że nie potrzebuje takiej obrony.\n– Wła-właśnie! – przyłączył się Dzięcioł. – Zawsze taki akuratny jesteś, odpowiedź na każde pytanie znasz! A gówno wiesz, gówno wiesz, Baton. Gówno wiesz!\n– Gówno wiesz! – dołączyła się Ada i nagle zaczęli śpiewać razem z Dzięciołem. – Gówno wiesz, Baton, gówno wiesz, gówno wiesz, Baton!\nBaton zrazu się zjeżył, a potem zaczął się śmiać i rzucać w nich pestkami.\n– Ała, przestań – pisnęła Ada i zaczęła wyciągać pestki z włosów.\nBaton przestał dopiero, jak opróżnił torebkę.\n– Ręce szybko umyj, jak wrócisz – poinstruował Adę, jak już się wszyscy uspokoili – i zjedz dropsa, żeby nie wyniuchali.\nWyjął z kieszeni napoczęty rulon miętówek i poczęstował Adę i Dzięcioła, który wziął, zaciamkał i oznajmił, że się zmywa.\nI zmył. Ada i Baton zostali w kryjówce sami.\n– Dzięki, Baton – powiedziała cicho. – Tak naprawdę to nie sądzę, że gówno wiesz.\nSkinął głową i się uśmiechnął.\nAda przyjrzała się koledze.\n– Dzięcioł nie ma racji, nie? – zagadnęła. – Też cię coś gnębi, prawda? Widziałam dziś, jak lazłeś do klopa, nosem prawie po ziemi szorowałeś, jakbyś ciężar jakiś dźwigał.\nBaton zesztywniał na sekundę, a potem rezolutnie wzruszył ramionami.\n– Wysoki jestem. Muszę się garbić, żeby cię widzieć.


Bank BGŻ BNP Paribas powstał w roku 2014 poprzez fuzję Banku Gospodarki Żywnościowej S.A. z BNP Paribas Bankiem Polska S.A. W roku 2016 doszło też do fuzji prawnej, w wyniku której przejął on Sygma Bank Polska.\nJest bankiem uniwersalnym, który należy do międzynarodowej Grupy BNP Paribas i siódmym bankiem w naszym kraju pod względem wielkości aktywów (dane z III kwartału 2017 roku). Usługi świadczy zarówno dla klientów indywidualnych, jak i dla przedsiębiorstw oraz korporacji. Znane z reklam podmiotu hasło „Bank zmieniającego się świata” kojarzą niemal wszyscy, my zaś w dzisiejszej analizie sprawdzimy, czym podmiot ten wyróżnia się na rynku i co robi, by faktycznie za zmieniającym się światem nadążać. Przyjrzymy się zarówno produktom, jakie oferuje, jak i ofertom specjalnym, które ma do zaproponowania dla swoich nowych i stałych klientów. Poznamy także pojawiające się w sieci o BGŻ BNP Paribas opinie – te bowiem zawsze mówią więcej, niż slogany reklamowe. Jednocześnie spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jest to bank nowoczesny i przyjazny klientom.\nPodstawowa oferta BGŻ BNP Paribas\nJak przystało na liczący się na rynku bankowym podmiot, BGŻ BNP Paribas ma w swojej ofercie dla klientów indywidualnych konto za 0 zł. Jego nazwa to „Konto Optymalne z Aplikacją GOmobile”. Nic nie kosztuje ani jego prowadzenie, ani też karta debetowa i wypłaty z bankomatów BGŻ BNP Paribas oraz bankomatów Planet Cash. Co więcej, użytkownik konta zyskuje możliwość korzystania z nowej aplikacji mobilnej GOmobile (więcej napiszemy o niej w dalszej części analizy). Klienci indywidualni mogą też założyć „Konto Maksymalne”, przeznaczone przede wszystkim dla osób młodych (użytkownicy do 26 roku życia nie płacą tu za obsługę karty) oraz „Rachunek podstawowy”, który umożliwia dostęp wyłącznie do podstawowych transakcji i prowadzony jest wyłącznie w PLN jako rachunek indywidualny.\nDla klientów indywidualnych BGŻ BNP Paribas ma również bogatą ofertę kredytów: gotówkowe (również online), konsolidacyjne, samochodowe, ratalne (np. „Kredyt ratalny w sklepach tradycyjnych” z RRSO równym 0%), a także hipoteczne. Dla osób, które chciałyby oszczędzać, oferta banku również będzie interesująca. Poza samym kontem oszczędnościowym mamy tu „Rachunek Sejf” (0 zł za otwarcie, prowadzenie i przelewy przez Internet oraz wypłata środków bez utraty odsetek), a także kilka rodzajów lokat (np. „Lokata Progresywna”, która bardzo dobrze wpłynęła na pozytywne o BGŻ BNP Paribas opinie).\nDodatkowo klienci indywidualni banku założyć mogą „Rachunek maklerski”, skorzystać z oferty certyfikatów strukturyzowanych, a także z ubezpieczeń i funduszy inwestycyjnych.\nDla biznesu BGŻ BNP Paribas przygotował z kolei oferty pakietów, rachunków i lokat, a także finansowania i zarządzania gotówką. Warto zwrócić też uwagę na ofertę długoterminowego wynajmu samochodów dla firm. W odróżnieniu od leasingu nie ma tu wymagań co do wkładu własnego, niespodziewanych wydatków dotyczących napraw czy opłat za ubezpieczenie, a także ryzyka szybkiej utraty wartości auta.\nWitryna internetowa BGŻ BNP Paribas\nPo wejściu na witrynę w oczy rzuca się kojarząca się z tym akurat bankiem ciemna zieleń. Wspólnie z bielą sprawia ona, że strona wzbudza zaufanie i robi dobre, a także bardzo profesjonalne wrażenie.\nPoza językiem polskim, witryna BGŻ BNP Paribas dostępna jest również w językach angielskim i ukraińskim (klikając w napisy „EN” i „UA”, które znajdują się na samej górze po prawej stronie, możemy przełączać się na te wersje językowe).\nW górnej części witryny mamy zakładki „Klienci indywidualni”, „Bankowość Premium”, „Rolnicy”, „Małe przedsiębiorstwa”, „Przedsiębiorstwa” oraz „Korporacje”. Tak szczegółowy podział znacznie ułatwia użytkownikom znalezienie dokładnie tych produktów, których poszukują. Dodatkowo, klikając w ikonę lupki, mamy możliwość wpisania szukanej frazy i znaleźć interesujące nas produkt czy usługę, bez przedzierania się przez poszczególne podstrony.\nPrzechodząc niżej, widzimy dodatkowy podział na konta i kredyty, ale bez obaw – to nie koniec. Aby poznać ofertę dodatkową, wystarczy kliknąć w listę rozwijaną („Więcej”).\nJeszcze niżej widzimy przewijane boksy reklamowe z produktami. Klikając w któryś z nich, jesteśmy przenoszeni na podstronę, na której przeczytać możemy więcej szczegółów dotyczących wybranej pozycji. Mamy również część reklamową „Najczęściej wybierane”, która daje nam pojęcie o tym, jakie produkty BGŻ BNP Paribas cenią sobie inni klienci.\nCiekawym rozwiązaniem jest kolejna sekcja: „Co nowego”. Są to tak naprawdę aktualności z życia banku, jednak sama ich obecność na stronie głównej to dobre posunięcie, bowiem odwiedzający witrynę klienci mają większe szanse na to, by je przeczytać. A często są to informacje naprawdę istotne.\nOdwiedzający witrynę BGŻ BNP Paribas bez trudu odnajdą także miejsce na wpisanie swojego numeru telefonu. Wówczas przedstawiciel banku oddzwoni do nich i przedstawi szczegóły oferty produktowej. Dla tych, którzy wolą skontaktować się z bankiem na własną rękę uruchomiona została działająca 24 godziny na dobę i 7 dni w tygodniu infolinia. Co więcej, istnieje możliwość rozmowy z doradcą przez czat, a także wysłania e-maila.\nPonad 210 000 osób polubiło profil BGŻ BNP Paribas na portalu społecznościowym Facebook. Profil prowadzony jest bardzo aktywnie – praktycznie każdego dnia wrzucane są tu posty z ciekawymi informacjami, linkami do nowości w ofercie oraz do wartościowych artykułów. Warto dodać, że na profilu mamy też możliwość skontaktowania się z doradcą.\nWracając do samej witryny, na dole znajdziemy kursy walut i wyszukiwarkę najbliższych placówek banku oraz bankomatów. Dodatkowo możemy zapoznać się ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi m.in. podmiotów współpracujących z BGŻ BNP Paribas, opłat i oprocentowania, reklamacji czy bezpieczeństwa. Wszystkie umowy i regulaminy również są dostępne – nie tylko dla obecnych, ale i dla potencjalnych klientów (możemy ściągnąć je na swój komputer lub urządzenie mobilne w wersji PDF).\nStrona BGŻ BNP Paribas jest bardzo intuicyjna – poruszanie się po niej nie sprawia najmniejszych problemów. Bez trudu odnajdziemy wszystkie informacje, które nas interesują, a w razie pytań zawsze mamy kilka możliwości kontaktu z bankowym doradcą.\nZa co klienci cenią BGŻ BNP Paribas?\nSieć to doskonałe źródło, dzięki któremu poznać możemy opinie o BGŻ BNP Paribas pisane przez zwykłych ludzi. Oczywiście nie są to wyłącznie opinie pochlebne – osoby niezadowolone z obsługi również szybko postanawiają dać upust swojej frustracji. Jednak ocen pozytywnych jest naprawdę dużo, a my przyjrzymy się, za co głównie są one przyznawane.\nKlienci chwalą lokaty, a także kredyty, jakie oferuje BGŻ BNP Paribas, oraz fakt, że często nie ma problemów z przyznaniem tych ostatnich. Wiele jest też głosów mówiących o tym, że bank nie dzwoni bez potrzeby, aby np. przedstawić ofertę reklamową, co – nie ukrywajmy – bywa męczące. Pozytywne o BGŻ BNP Paribas opinie to także pokłosie wykorzystywania zalet bankowości elektronicznej – klienci chwalą sobie możliwość załatwienia wielu spraw bez wychodzenia z domu. Wiele dobrego przeczytać można również na temat miłej i profesjonalnej obsługi, a także szybkości działania, jeśli chodzi o załatwianie poszczególnych spraw.\nWarto dodać, że w marcu 2018 roku BGŻ BNP Paribas uzyskał tytuł „Gwiazda Jakości Obsługi 2018” w XI edycji Polskiego Programu Jakości Obsługi. Z kolei w roku 2017 (listopad), w XVIII edycji programu „Bank Przyjazny dla Przedsiębiorców” podmiot otrzymał Nagrodę Główną i Złotą Statuetkę w kategorii „Bank Uniwersalny” oraz tytuł „Bankowy Lider Jakości 2017” (został też nagrodzony Diamentową Statuetką”).\nUłatwienia dla klientów BGŻ BNP Paribas\nPoza bardzo dużym wyborem produktów dla biznesu i klientów indywidualnych, który już sam w sobie stanowi niewątpliwe ułatwienie, bank ma do zaoferowania o wiele więcej.\nJak już wcześniej pisaliśmy, zarówno bankowość internetowa, jak i mobilna, mają duży wpływ na pozytywne o BGŻ BNP Paribas opinie. Intuicyjna i bogata w informacje strona internetowa to nie wszystko. Do dyspozycji klientów bank oddaje również system „PL@NET”, zapewniający pełny i wygodny dostęp do finansów. Zgodnie ze swoim hasłem reklamowym „Bank zmieniającego się świata” podmiot postawił również na usługi mobilne, a konkretnie na zaawansowaną aplikację GOmobile. Logować się do niej możemy zarówno tradycyjnym PIN-em, jak i odciskiem palca. Poza przeglądem stanu konta, mamy możliwość płatności oraz wypłat bez karty.\nZa duże ułatwienie dla klientów można też z pewnością uznać kilka metod kontaktu z bankiem, bo poza tradycyjną, działającą 24h/7 infolinią mamy tu czat (zarówno na witrynie podmiotu, jak i na jego profilu facebookowym), e-mail oraz formularz kontaktowy.\nO najważniejszych promocjach banku dowiemy się najszybciej z jego internetowej witryny. Reklamy dotyczące ofert specjalnych rzeczywiście rzucają się w oczy i trudno ich nie zauważyć, odwiedzając stronę BGŻ BNP Paribas.\nJedną z aktualnych promocji jest „Ostatni rok bez odsetek” – propozycja kredytu gotówkowego z RRSO 9,95%. Dodatkowo posiadacze konta osobistego w BGŻ BNP Paribas mogą wziąć udział w promocji „Aktywni z kontem” i przez 3 miesiące trenować za darmo w wybranych klubach sportowych. Inną ciekawą akcją jest „Kupuj mobilnie” – w promocji tej otrzymać można kody, dzięki którym użytkownik otrzymuje 50 zł do wykorzystania w sklepach sieci Biedronka lub na Allegro.\nW latach ubiegłych BGŻ BNP Paribas również nie próżnował. Np. w roku 2017 za założenie „Konta Optymalnego” można było otrzymać 110 zł premii. Co więcej, korzystając aktywnie z karty, nawet 300 zł z wydanych pieniędzy mogło wrócić na nasze konto (moneyback). W roku 2016 z kolei głośnym echem odbiła się promocja „Konto z nagrodami”, w której za otwarcie rachunku osobistego i korzystanie z karty w BGŻ BNP Paribas można było otrzymać premię w wysokości 130 zł.\nCzym BGŻ BNP Paribas wyróżnia się na rynku?\nDuży wybór produktów, i to zarówno dla klientów indywidualnych, jak i dla firm, to z pewnością coś, co pozytywnie wyróżnia ten bank. Poza kontami, kredytami i lokatami mamy tu również do czynienia ze specjalną ofertą dla rolników czy wspólnot mieszkaniowych, a także pakiet „Private Banking” – kompleksowe rozwiązania, które najlepiej odpowiadają indywidualnym oczekiwaniom klientów.\nW tym miejscu znów warto wrócić do hasła, którym posługuje się podmiot: „Bank zmieniającego się świata”. Patrząc na zaawansowaną bankowość elektroniczną i usługi mobilne można potwierdzić – BGŻ BNP Paribas z sukcesem dotrzymuje kroku zmianom, jakie mają miejsce w dzisiejszych czasach. Jednak stawiając na nowoczesność i postęp, nie zapomina też o ludziach, którzy cenią sobie bankowość tradycyjną – w całym kraju ma blisko 500 oddziałów, a rozbudowana sieć bankomatów bardzo ułatwia życie jego klientom.\nPrzeglądając witrynę internetową, a także czytając dostępne w sieci o BGŻ BNP Paribas opinie i obserwując organizowane przez podmiot promocje ma się wrażenie, że jest to bank o bardzo pro klienckim podejściu. Co więcej, nie jest to wrażenie mylne – tak jest w rzeczywistości i to kolejna rzecz, która z pewnością wyróżnia ten podmiot.\nPodsumowanie opinii o BGZ BNP Paribas\nNa swojej stronie internetowej BGŻ BNP Paribas informuje, że jego misją jest oferowanie w sposób odpowiedzialny innowacyjnych rozwiązań finansowych, które pomogą jego klientom zmienić ich świat i będą wspierać lokalną gospodarkę. Rzeczywiście – bank ten to nie tylko nr 1 w segmencie rolno-spożywczym, ale też lider w segmencie kredytów konsumpcyjnych. Zajmuje także wiodącą pozycję w sektorze dużych firm i korporacji międzynarodowych.\nBGŻ BNP Paribas to – jak już wspominaliśmy – bank o bardzo pro klienckim podejściu. Jego oferta powinna zadowolić nawet najbardziej wymagających, bo wybór produktów i usług jest tu naprawdę imponujący. Nie możemy też zapominać o komforcie, jaki bank zapewnia swoim klientom poprzez bankowość elektroniczną i mobilną, a także dzięki dużej ilości oddziałów i rozbudowanej sieci bankomatów na terenie całego kraju. Na uwagę zasługuje też czynna 24 godziny na dobę i 7 dni w tygodniu infolinia – klient banku w każdym momencie może skontaktować się z doradcą, co z pewnością daje poczucie bezpieczeństwa.\nNieprzypadkowo BGŻ BNP Paribas zdobywa każdego roku tak wiele nagród i zajmuje wysokie pozycje w rankingach. To instytucja nowoczesna, otwarta na zmiany i wyzwania, a dodatkowo charakteryzująca się bardzo profesjonalnym podejściem do zadań, jakie stawia przed nią rynek. Naszym zdaniem jest to bank, który z pewnością można polecić zarówno osobom indywidualnym, jak i firmom.


Podmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest operator serwisu Kosmetyczne Instytuty Dr Irena Eris Sp. z o.o., ul. Puławska 107a , 02-595 Warszawa.\nCiasteczka wykorzystywane są w celu: tworzenia statystyk, które pomagają zrozumieć, w jaki sposób użytkownicy korzystają ze strony internetowej, co umożliwia ulepszanie jej struktury i zawartości; dostosowania zawartości stron internetowych do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze strony internetowej; w szczególności pliki te pozwalają rozpoznać urządzenie użytkownika strony i odpowiednio wyświetlić stronę internetową, dostosowaną do jego indywidualnych potrzeb; opcjonalnie utrzymanie sesji użytkownika strony po zalogowaniu, dzięki której użytkownik nie musi na każdej podstronie ponownie wpisywać loginu i hasła.\nW ramach strony kosmetyki.drirenaeris.pl stosowane są dwa zasadnicze rodzaje ciasteczek „sesyjne” (session cookies) oraz „stałe” (persistent cookies). Ciasteczka „sesyjne” są plikami tymczasowymi, które przechowywane są w urządzeniu końcowym użytkownika do czasu wylogowania, opuszczenia strony internetowej lub wyłączenia oprogramowania (przeglądarki internetowej). „Stałe” ciasteczka przechowywane są w urządzeniu końcowym użytkownika przez czas określony w parametrach ciasteczek lub do czasu ich usunięcia przez użytkownika.\nWszelkie regulacje dotyczące Plików cookies znajdują się w ustawie Prawo Telekomunikacyjne.


O nas – AUTO-FORM\nMarka AUTO-FORM powstała w 1974. Początkowo przedmiotem działalności firmy były naprawy blacharskie.\nNa przełomie lat dziewięćdziesiątych właściciel firmy Pan Jerzy Kuc opracował koncepcję przeróbki samochodów osobowych marki Polonez na ambulanse sanitarne. Wraz z pracownikiem Panem Romanem Pietrzyk – będącym wielokrotnym mistrzem Polski w modelach latających, stworzyli własną konstrukcję przedłużenia i podwyższenia samochodu marki Polonez do pełnienia potrzeb karetki sanitarnej. Był to przełomowy moment w historii firmy, której podstawą działalności stała się produkcja ambulansów sanitarnych.\nOd roku 1995 oprócz samochodu marki Polonez firma zaczęła produkować ambulanse również na samochodach innych marek. Początkowo była to Toyota Hiace, następnie Peugeot Boxer, Renault Master i Mercedes-Benz. Obecnie firma wykonuje zabudowy głównie na samochodach marki Mercedes-Benz, Renault, Volkswagen oraz Opel. Również posiada certyfikaty potwierdzające przynależność do programów partnerskich VANPARTNER oraz RENAULT SAS.\nOd ponad trzydziestu lat firma AUTO-FORM dostarcza ambulanse sanitarne do polskich szpitali, pogotowi ratunkowych oraz innych jednostek medycznych. Dzięki stałemu kontaktowi z klientami oraz innowacjom, udało nam się wprowadzić wiele nowatorskich rozwiązań, które na dzień dzisiejszy są już standardem wśród polskiego taboru karetek.\nFirma AUTO-FORM jest obecna także na rynkach zagranicznych i stale produkuje ambulanse do takich krajów jak Francja, Litwa czy Słowacja. Również może się poszczycić realizacjami niezwykle wymagającymi do klientów w Szwajcarii, Finlandii, Szwecji, Jordanii czy Wybrzeża Kości Słoniowej.\nPo latach działalności w Mysłowicach, w 2018 roku AUTO-FORM przeniosło siedzibę firmy do Sosnowca, do nowoczesnego budynku przy ul. Inwestycyjnej 5. W tym samym roku został wdrożony dedykowany system Ambulance service, którego sfinansowanie udało się dzięki środkom unijnym w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego (więcej w zakładce Projekty EU)\nPierwsza siedziba firmyMysłowice, ul. Dzióbka\nDruga siedziba firmyMysłowice, ul. Kolejowa\nAktualna siedziba firmySosnowiec, ul. Inwestycyjna\n„Ciągłe dążenie do ulepszania produkowanych ambulansów oraz wdrażanie nowych pomysłów pozwoliło nam z czteroosobowej firmy stać się wiodącym producentem ambulansów w Polsce. Priorytetem w działalności naszej firmy jest produkowanie ambulansów medycznych w taki sposób, aby spełniać oczekiwania Użytkowników oraz gwarantować im najwyższy standard pracy.”


PAROC InVent – izolacja akustyczna nie do zdarcia, artykuł - budowa.org\nSchemat montażu izolacji wewnątrz kanału\nizolacja akustyczna płyta izolacyjna Paroc ograniczenie hałasu PAROC InVent\nPłyty izolacyjne PAROC InVent – świetna akustyka, bez szemrania! Dużo hałasu o coś. Jak zadbać o poprawną izolację akustyczną szachtów instalacyjnych? Komfort akustyczny w budynkach? Brzmi dobrze! Omawiamy wymagania i rozwiązania dla stropów i ścian działowych Cisza w miejskiej dżungli. Paroc prezentuje płytę akustyczną PAROC SSB 1 Prawdziwy wielozadaniowiec przy ocieplaniu domu. Paroc przedstawia płyty z wełny kamiennej PAROC UNS 37z Garaż estetyczny i w pełni zabezpieczony. Paroc przedstawia płytę sufitową PAROC CGL 20cy


Ludwik Super Połysk Płyn Uniwersalny Konwalia 1000 ml\nPłyn Uniwersalny Konwalia 1000 ml\nLudwik super połysk - specjalna formuła skutecznie usuwa uporczywy brud i tłuszcz z mytych powierzchni, pozostawiając nieskazitelną czystość i połysk. Ludwik - płyn uniwersalny. Uniwersalny płyn do mycia wszystkich zmywalnych powierzchni w całym domu. Skutecznie czyści, nie wymaga spłukiwania, pozostawia długotrwały, przyjemny zapach konwaliowy. Posiada...\n<5% niejonowe środki powierzchniowo czynne,<5% anionowe środki powierzchniowo czynne,konserwant (Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone, 2-Bromo-2-Nitropropane-1,3-Diol),barwnik (CI 19140, CI 42090),kompozycja zapachowa (Butylphenyl Methylpropional, Citronellol, Hexyl Cinnamal)


Gra pozorów - FWM - Filmweb Magazyn\n2018-02-22 12:08:00 +0100\nCud "Gry pozorów" polegał między innymi na tym, że nawet konserwatywni widzowie wychodzili z niej poruszeni.\n(Nie wiem, czy ćwierć wieku to wystarczający okres ochronny, zważywszy na naszą dziecinnie spoilerofobiczną teraźniejszość, ale na wszelki wypadek ostrzegam: w tym Reaction Shocie piszę swobodnie o dużej fabularnej przewrotce, której film "Gra pozorów" zawdzięcza część swojej sławy.)\n29 marca bieżącego roku upłynie 25 lat od momentu, w którym na oscarowym podium stanął Irlandczyk Neil Jordan, by odebrać statuetkę za oryginalny scenariusz "Gry pozorów" (1992): niezależnej irlandzko-brytyjsko-japońskiej produkcji, która z jednej strony umocniła pozycję rodzącej się dopiero kinematografii narodowej (jej pierwszym hitem była "Moja lewa stopa" ), a z drugiej naruszała z wdziękiem co najmniej kilka tabu. Cud "Gry pozorów" polegał między innymi na tym, że nawet konserwatywni widzowie wychodzili z niej poruszeni, gorąco kibicując jednej z najbardziej niekonwencjonalnych par, jakie widziało światowe kino.\nPamiętam do dziś, jak bardzo tamtej oscarowej nocy Jordan zdawał się nie pasować do hollywoodzkiego blichtru. Wyszedł na scenę lekko spocony, dłubał w uchu w trakcie przemowy dziękczynnej i otwarcie żartował, że dopiero co wrócił z toalety. Była w tym lekko uwodzicielska, quasi-proletariacka obsceniczność, której wówczas nie potrafiłem jeszcze zidentyfikować jako cech charakterystycznych dla wyspiarskiego seksapilu. Co ciekawe (a co siłą rzeczy doceniłem dopiero później), aparycja i zachowanie Jordana korespondowały z otwierającymi minutami jego filmu, w których podobny urok roztaczał wokół siebie Jody (Forest Whitaker): brytyjski żołnierz uwodzący irlandzką dziewczynę, Jude (Miranda Richardson), w prowincjonalnym lunaparku gdzieś nieopodal Belfastu. Jody też jest spocony, lekko obsceniczny i uwodzicielski w sposób naruszający społeczne normy – między innymi każe Jude trzymać się za rękę podczas oddawania moczu, po czym całuje ją łapczywie w sekundę po zakończeniu czynności.\nWhitaker zachowuje swą uwodzicielskość nawet wówczas, kiedy towarzysząca mu dziewczyna okazuje się wabikiem IRA, a porwany przez organizację Jody trafia pod kuratelę innego jej bojownika, Fergusa (Stephen Rea). Kiedy Fergus chce się upewnić, czy Jody faktycznie widział jego twarz przed założeniem mu na głowę czarnego worka, ten odpowiada: "Tak; masz zabójczy uśmiech i buzię dziecka, przystojniaku". Od tego pierwszego – nie do końca zaakceptowanego, ale i nie do końca odrzuconego – komplementu, zaczyna się dziwna gra między Jodym a Fergusem, zajmująca czterdzieści minut filmu i tworząca niemalże odrębną minicałość. Związki zawodowe brytyjskich aktorów krytykowały Jordana za obsadzenie w roli Jody'ego aktora amerykańskiego, a znawcy twierdzą, że północnolondyński akcent jest w wykonaniu Whitakera zaledwie poprawny – ale mimo to można śmiało stwierdzić, że to właśnie on jest najmocniejszym atutem całej (i tak silnej) aktorskiej stawki w "Grze pozorów". Gdyby tak nie było, obsesja, jaką żywi na jego punkcie Fergus, nie byłaby wiarygodna.\n"Gra pozorów" ma jeden z najpiękniej skonstruowanych scenariuszy w historii kina.\nTak jak miało to miejsce w pierwszej wersji tej opowieści, napisanej przez Jordana w połowie lat osiemdziesiątych jeszcze jako "Żona żołnierza" (tytuł zmienił się później za podszeptem Stanleya Kubricka), Fergus godzi się odwiedzić dziewczynę Jody'ego po jego śmierci (następującej jednak nie w wyniku republikańskiej egzekucji, co do której Fergus przeżywał intensywne wahania, ale przez głupi przypadek: Jody'ego potrąca brytyjski wóz opancerzony, jadący mu na odsiecz). Fergus zaszywa się więc w Londynie jako nielegalny robotnik imieniem Johnny i to w tym wcieleniu poznaje fryzjerkę Dil (Jaye Davidson), otoczoną aurą tajemnicy i groszowego glamouru w stopniu równie fascynującym, co luksusowa call girl (zagrana przez Cathy Tyson), wożona przez bohatera wcześniejszego filmu Jordana, czyli "Mony Lisy" (1986), stanowiącej niemalże dosłowną rozgrzewkę do "Gry".\nFlirt Johnny'ego z Dil staje się coraz gorętszy – w czym nie byłoby nic zdrożnego, gdyby nie fakt, że Johnny ukrywa znajomość z zabitym partnerem dziewczyny, a w trakcie wykonywanego przez Dil fellatio fantazjuje o zaświatowym, radosnym, grający w krykieta Jodym. Już wkrótce jednak gnębiony nieczystym sumieniem Fergus/Johnny odkryje, że nie tylko on zataił coś przed swą nową miłością: w trakcie kolejnej gry wstępnej okazuje się bowiem, że Dil jest (przynajmniej anatomicznie) mężczyzną. (To ten szczegół różni "Grę pozorów" od "Żony żołnierza" i to on sprawił, że Jordan wreszcie poczuł, że opowiedzenie całej historii ma sens.) Jeszcze zanim IRA upomni się o swego bojownika i zleci mu kolejne – tym razem samobójcze – zadanie, Fergus będzie musiał odpowiedzieć sobie, kim tak naprawdę jest.\nOscar Oscarem, ale pewne fakty pozostają ewidentne niezależnie od nagród: "Gra pozorów" ma jeden z najpiękniej skonstruowanych scenariuszy w historii kina. Nie dziwi to o tyle, że Jordan najpierw zasłynął jako człowiek pióra (jego wielokrotnie nagradzana proza publikowana jest od roku 1976), a pierwszy film – "Anioł" (1982) – nakręcił dopiero w kilka lat po książkowym debiucie. Literackość scenariusza "Gry pozorów" – tekstu pełnego subtelnych refrenów, szkatułkowych historii zamkniętych w innych historiach, a także tożsamości zapakowanych w inne tożsamości niczym w połyskliwe sreberka – jest tak kunsztowna i finezyjna, że w pierwszym kontakcie z gotowym filmem można niemal przeoczyć fakt, jak bardzo jest transgresyjny. Tabu narodowe, rasowe, seksualne – wszystkie one splecione są w spójny warkocz, szczelnie oplatający centralną fascynację Fergusa Jodym, trwającą nawet po śmierci tego ostatniego.\nDziś, kiedy miejsce "Gry pozorów" w kanonie filmowym jest oczywiste i niewzruszone, można niemal zapomnieć, że był to film niesłychanie trudny do sfinansowania z winy kontrowersyjnego tematu.\nCo więcej, cała ta wielopasmowa i nieoczywista historia dodatkowo ozdobiona zostaje świadomą stylizacją na film noir, melodramat, a nawet na musical. Powracająca w trzech różnych wersjach piosenka tytułowa ("The Crying Game", czyli dosłownie "Gra we łzy") jest idealnym lejtmotywem, opisującym miłość jako wysoce zrytualizowany, dwustronny performance kochanków, ze scenariuszem odgrywanym przez stulecia w niezmienionej formie ("Dość już się nagrałem / W grę we łzy. / Najpierw są pocałunki, potem są westchnienia"). W filmie dwa razy słyszymy oryginalną wersję Dave'a Berry'ego z roku 1964; wersję samej Dil, delikatnie zamarkowaną przez Jaye'a Davidsona (zdubbingowanego przez Kate Robbins; kolejna szarada!) na spowitej różowym światłem scenie, w sukni ze złotego brokatu; a wreszcie – pod napisami końcowymi – popowo-liryczną aranżację Boya George'a, stanowiącą perwersyjny rym z otwierającą całość balladą Percy'ego Sledge'a pt. "When a Man Loves a Woman".\nŁatwość i elegancja, z jaką wszystkie te pozornie sprzeczne elementy łączy ze sobą Jordan zarówno pod względem scenariuszowym, jak i reżyserskim, zadziwiają po dziś dzień. Sposób, w jaki irlandzki twórca pożenił tu odniesienia do bolesnych nacjonalistycznych napięć w swej ojczyźnie (symbolizowanymi dodatkowo przez znaczące w fabule gry sportowe: brytyjski krykiet i irlandzki hurling) z erotyczną fantazją, a nawet z subtelnymi wtrętami autobiograficznymi (pierwsze ujęcie to panorama wzdłuż kolejowego mostu nieopodal Laytown, na którym zmarł w trakcie wędkowania ojciec reżysera), jest popisem poetyckiej inwencji i talentu gawędziarskiego zarazem.\nWszystkiemu temu towarzyszy oczywiście bezbłędny zespół aktorski, włącznie z odkrytym na potrzeby filmu Davidsonem – bez doświadczenia aktorskiego i zasugerowanym reżyserce obsady Susie Figgis przez samego Dereka Jarmana. Davidson – prywatnie model i homoseksualista nigdy wcześniej niewystępujący w kobiecych strojach – przystąpił do zadania z ogromną tremą i mimo ewidentnego sukcesu (oscarowa nominacja, jedna z sześciu otrzymanych przez film) postanowił nie kontynuować obiecującej kariery (nie licząc pojawienia się jako egipski bóg Ra w pamiętnym najntisowym sci-fi cringe'u, czyli w "Gwiezdnych wrotach" ). Zmęczona twarz Stephena Rea (o którym Jordan mówi wprost jako swym alter ego) stanowi idealny łącznik pomiędzy licznymi światami, po jakich porusza się Fergus – niezdolny do zapuszczenia korzeni nigdzie poza więzieniem. Jeśli dodać do tego wspomnianego już Whitakera oraz Mirandę Richardson, pokazującą tu dwie twarze równie odległe, co te zagrane przez Davidsona (blond dziewczyna z sąsiedztwa i ruda femme fatale), a wreszcie Jima Broadbenta jako milczącego w kluczowych momentach historii barmana, mamy obsadę idealną, sfotografowaną przez operatora Iana Wilsona w przeróżnych, zawsze perfekcyjnie dobranych szerokoekranowych kompozycjach – włącznie z absolutnym tour de force, jakim jest zmysłowa świątynia tiulu, luster i różowych odblasków, czyli sypialnia Dila.\nOsobiście oddałbym wiele, by dotrzeć do jakichś statystyk ujawniających, jak wielu widzów faktycznie "dało się nabrać" na kobiecość Dila.\nDziś, kiedy miejsce "Gry pozorów" w kanonie filmowym jest oczywiste i niewzruszone, można niemal zapomnieć, że był to film niesłychanie trudny do sfinansowania z winy kontrowersyjnego tematu – producent Stephen Wooley dokonywał istnych cudów księgowania, a w pewnym momencie, by wybłagać jakikolwiek wkład finansowy brytyjskiej telewizji publicznej, zagroził w liście do decydentów, że w razie nieotrzymania pieniędzy "podpali się w telewizyjnym hallu". Udział środków publicznych udało się zapewnić tylko dzięki fortelowi z fałszywym zakończeniem, nakręconym przez Jordana bez intencji użycia go w filmie (zakochani Fergus i Dil odchodzą w bożonarodzeniową uliczkę, planując wczasy na Barbados i wypowiadając ostatnią kwestię filmu, znajomą skądinąd: "Nikt nie jest doskonały").\nTakże marketing ukończonego filmu w Wielkiej Brytanii bynajmniej nie był zadaniem łatwym: jak zauważyła krytyczka filmowa Ashley Clark, angielscy widzowie niekoniecznie pragnęli zanurzać się w duchowe i erotyczne dylematy ochotnika IRA w roku, w którym w samym Londynie miało miejsce w sumie 40 terrorystycznych ataków tej organizacji. Mimo to krytycy filmowi stanęli we większości za filmem, wpływowy Derek Malcolm z "Guardiana" nazwał "Grę" nawiększym osiągnięciem Jordana, a jeden z dwóch krążących w kinach trailerów w ogóle nie zawierał scen z filmu, zamiast tego bombardując widzów łańcuszkiem cytatów z ekstatycznych recenzji. Strategia pomogła średnio, wpływy do kas były takie sobie i film okazał się klapą na rodzimym rynku.\nWszystko zmieniło się, kiedy za amerykańską dystrybucję filmu zabrali się bracia Weinsteinowie z Miramaxu: po wrześniowej premierze na Nowojorskim Festiwalu Filmowym film wszedł do wąskiej dystrybucji w listopadzie, by w lutym 1993 roku cieszyć się już dystrybucją szeroką – wzmocnioną nie tylko oscarowymi nominacjami, ale intensywnym marketingiem szeptanym, skupionym na kwestii fabularnego "sekretu" i "twistu", o którego nieujawnianie upraszano zarówno dziennikarzy, jak i widzów. Ta strategia – zadłużona jeszcze w dystrybucyjnych "gimmickach" Williama Castle'a, a także w prestiżowych filmach w rodzaju "Psychozy" (1960) Hitchcocka czy "Widma" (1955) Clouzota – opłaciła się Weinsteinom w dwójnasób. Poczucie "współuczestnictwa w sekrecie", połączone z elegancko noirowym plakatem zaprojektowanym na rynek amerykański – przestawiającym tajemniczą, czarno-białą Mirandę Richardson jako femme fatale ze spluwą dymiącą w aksamitnym mroku – okazało się magiczną formułą.\nOsobiście oddałbym wiele, by dotrzeć do jakichś statystyk ujawniających, jak wielu widzów faktycznie "dało się nabrać" na kobiecość Dila i nie domyśliła się jego transseksualnego status od jego pierwszej sceny. Pauline Kael, bogini amerykańskiej krytyki filmowej, nie recenzowała już regularnie filmów w momencie premiery "Gry pozorów" (odeszła na emeryturę rok wcześniej), ale w jednym z ostatnich udzielonych za życia wywiadów wyśmiała rzekomy "sekret" jako oczywisty. Sam Jordan w komentarzu audio obecnym na wydaniu DVD/Blu-ray z 2017 roku, firmowanym przez British Film Institute, mówi, że po latach nie może wyjść z podziwu, że rzesze widzów od razu nie rozpoznało w Davidsonie mężczyzny – i przypisuje to ogromnej różnicy świadomości społecznej, jaka dzieli wczesne lata dziewięćdziesiąte od dnia dzisiejszego ("Priscilla, królowa pustyni"  i filmowa wersja "Klatki dla ptaków"  powstały dopiero po "Grze pozorów".)\nO czym koniec końców jest "Gra pozorów"? Jody cytuje w pewnym momencie słynną anegdotę o skorpionie i żabie – przypisywaną Orsonowi Wellesowi i faktycznie obecną w jego "Poufnym raporcie" (1955) – w której skorpion żądli żabę w połowie rzecznej przeprawy, skazując i siebie, i przewodniczkę, na pewną śmierć. Skorpion tłumaczy się genami ("Nic na to nie poradzę, taka już moja natura"), a Jody stwierdza z kolei, że w naturze Fergusa jest dobro i dlatego koniec końców musi postąpić dobrze. Sam Fergus cytuje z kolei Jody'emu św. Pawła: "Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce" (1Kor 13, 12), czyniąc właściwym tematem filmu dojrzewanie – pojęte jako zrzucanie z oka bielma przyzwyczajeń. To dojrzewanie dotyczy Fergusa, ale dotyczy też poniekąd nas samych. Nie ulega wątpliwości, że od roku 1992 światowa publiczność dorosła i dziś być może nie nabrałaby się już na genderowy twist "Gry pozorów" równie masowo. Dość powiedzieć, że podczas wspomnianej na początku tego tekstu oscarowej nocy Jaye Davidson był tuż po swych 25. urodzinach, a 21 marca roku bieżącego zamieszkały w Paryżu były aktor ukończy lat 50. Chciałoby się zacytować Dil, uspokajającą Fergusa tuż po odkryciu przezeń płci partnera: "Szczegóły, kochanie, szczegóły". Ale o ile nasza gra z płcią może być od czasu do czasu wygrana, o tyle gry z czasem nie wygrała jeszcze ani żadna żaba, ani żaden skorpion spośród nas. Nie leży to w naszej naturze.


Arka - obsada, reżyseria, aktorzy - GDAŃSK, GDYNIA, SOPOT - trojmiasto.pl\n8.8 15 ocen 1 10\nNajsłynniejsza polska grupa teatralna wywodząca się ze studenckiego teatru kontrkulturowego lat 60., założona w 1964 przez studentów polonistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie "Ósemki" to zespół-legenda, symbol teatru zaangażowanego pulsującego rytmem najważniejszych wydarzeń politycznych i społecznych. "Ósemki" krzykliwe, pełne ruchu i symbolicznego gestu, stające twarzą w twarz z publicznością, stały się jedną z głównych grup swojego nurtu w Europie.\nPrzedstawienie "Arka" przypomina, iż żyjemy w epoce uciekinierów, wędrowców, włóczęgów, nomadów, którzy przemierzając kontynenty ogrzewają dusze wspomnieniami duchowego czy etycznego, niebiańsscena, kolejne wcielenie kiego czy geograficznego, prawdziwego czy urojonego domu. Jego symbolem w spektaklu jest wielki uskrzydlony statek - wielopoziomowa, ruchoma Arki Noego, która gdy przymkniemy powieki może przeobrazić się w łódź Eneasza, Mayflower, czy skleconą z gumowych pontonów kubańską tratwę dryfującą ku wybrzeżom Florydy.\nDla bohaterów spektaklu, wędrowców jest na przemian domem gdzie ożywają wspomnienia, świątynią, gdzie każdy zwraca się do swego Boga i miejscem święta, tańca i radości. Ożywiony obecnością aktorów, lśniący metalowymi żaglami, migotliwie zmieniający swój kształt w świetle reflektorów statek przesuwa się wśród publiczności, by w końcu rozwinąć purpurowe skrzydła i utrwalić na długo obraz niestrudzonych wędrowców zmierzających ku ziemi obiecanej.\nGodzina i miejsce prezentacji: 13. 07. 2012 r. godz. 23.30, ul. "Nowa Chmielna"\nDwa dni Fety za nami. Co ciekawego działo się w pierwszej części festiwalu? (21 opinii)\nPierwsze dwa dni Festiwalu FETA minęły bardzo szybko. Pierwszego zarówno artyści, jak i widzowie...


GSK-3 jest centralnym regulatorem patologii związanych z wiekiem u myszy ad 7 – Laryngolog, poradnia mowy Wrocław\nObserwowaliśmy znaczny wzrost ROS w sercu i mięśniach szkieletowych myszy KO, a to może sprzyjać starzeniu. Powiedział, że nie jest jasne, jak skreślenie GSK-3. może doprowadzić do zwiększenia produkcji ROS, a określenie mechanizmu wykracza poza zakres tej pracy. Dysponujemy jednak danymi mechanistycznymi dotyczącymi rozregulowania dwóch kluczowych ścieżek, z których obie znacząco rzutują na autofagię. Inaktywacja mutacji w białkach IRS, centralnych komponentach szlaku sygnałowego insuliny / IGF-1, przedłuża okres życia u różnych gatunków. Doniesiono, że IRS-1 jest fosforylowany przez GSK-3a, co prowadzi do jego ubikwitynacji i degradacji proteasomalnej (41), i istotnie obserwowaliśmy znaczący wzrost ekspresji IRS-1 w sercu myszy GK3a KO. Jednakże nie wydawało się to prowadzić do zwiększenia aktywności kluczowych czynników w dół w szlaku IRS-1, w tym w przypadku Akt. Tak więc aktywacja Akt nie wydaje się być głównym mechanizmem, przez który autofagia jest osłabiona u myszy KO. Jednak drugim mechanizmem, który pokazujemy jako krytyczny dla starzejących się fenotypów, jest utrata bezpośredniej regulacji mTORC1 przez GSK-3. w myszy KO. Wykazano, że hamowanie szlaku mTOR zwiększa długość życia i spowalnia patologie związane ze starzeniem. GSK-3, działając poprzez TSC2, prowadzi do hamowania mTORC1 (42). Nasze opublikowane dane potwierdziły zwiększoną aktywność mTORC1 u młodej (~ 4-miesięcznej) myszy GK3a KO (31), a ta różnica między myszami WT i KO jest przesadzona wraz z wiekiem (43). Ta niepohamowana aktywacja mTORC1 prowadzi do głębokiego hamowania autofagii (fig. 8 i pozycje 44, 45). Każdy z 3 ocenianych przez nas autofagii, beclin-1 (ATG6), LC3-I / II i p62, był wyraźnie rozregulowany, a wszystkie wskazują na upośledzoną autofagię. Beclin-1 jest niezbędny do rozpoczęcia tworzenia autofagosomu, ale był praktycznie nieobecny w naszych badaniach immunohistochemicznych. LC3, ssakowy homolog drożdży ATG8, jest zarówno markerem, jak i efektorem autofagii. Gdy autofagia jest zablokowana, poziomy LC3-I wzrastają, a poziomy LC3-II zmniejszają się i było to uderzająco obserwowane u myszy KO, w porównaniu z myszami WT, w szczególności gdy myszy KO były w wieku. W końcu, p62 ulega degradacji w wyniku autofagii, a wzrost ekspresji u myszy KO, szczególnie z wiekiem, jest również zgodny z upośledzoną autofagią. Patrząc na nasze odkrycia zarówno w mięśniach szkieletowych, jak iw sercu, które demonstrują niezdolność myszy KO do usuwania uszkodzonych i dysfunkcyjnych mitochondriów i innych zanieczyszczeń, uważamy, że upośledzenie autofagii jest kluczowym mechanizmem promującym starzenie się myszy KO. W rzeczywistości nie znaleźliśmy w literaturze przykładów tak wyraźnego rozregulowania tych markerów autofagii, z wyjątkiem tych scenariuszy, w których zastosowano manipulację czynnikami bezpośrednio regulującymi autofagię. Chociaż autofagię należy postrzegać jako zjawisko strumienia (i rzeczywiście stwierdziliśmy uderzające zmiany w strumieniu autofagicznym po delecji lub hamowaniu GSK-3a), nasze odkrycia oraz te z udziałem inhibitora mTOR, ewerolimus (patrz poniżej), silnie wspierają rozregulowanie autofagia jako główny czynnik patologii mięśnia sercowego i mięśni szkieletowych. Warto wspomnieć, że autofagia również odgrywa ważną rolę w utrzymaniu masy mięśni szkieletowych (46). Patologie przedstawione w tym badaniu, które wykorzystywały specyficzną dla mięśni szkieletowych delecję genu autofagii, Atg7, przypominają te obserwowane w naszych badaniach w sercu i mięśniach szkieletowych. W każdym razie nasze badania wyraźnie sugerują, że zwiększona aktywacja mTOR po usunięciu GSK-3. jest podstawowym mechanizmem i końcową wspólną ścieżką, podsumowującą wiele danych wejściowych, które prowadzą do upośledzenia autofagii i głębokich zakłóceń w różnych tkankach. Wniosek ten jest najlepiej potwierdzony w badaniach, w których inhibitor mTOR, ewerolimus, był chroniony przed progresją patologii związanych z wiekiem w sercu i mięśniach szkieletowych młodszych myszy i uderzająco odwracał te patologie związane z wiekiem u starszych myszy. Wyraźnie sugeruje to, że podczas gdy Ścieżka IRS-1 / Akt jest rozregulowana u myszy GK3a KO, jej rola w fenotypach mięśni serca i mięśni szkieletowych jest niewielka. Wspierając ten wniosek, nie stwierdziliśmy wzrostu fosforylacji T1462, miejsca fosforylacji Akt na TSC2. Ostatnio, Lin i in. (47) zgłosili, że GSK-3 może, w pewnych okolicznościach (tj. Wycofanie czynnika wzrostu), regulować autofagię, wyniki, które wydają się być zgodne z naszymi wnioskami. Jednakże, w przeciwieństwie do delecji genu, Lin i in. zastosowano nieselektywne inhibitory drobnocząsteczkowe i LiCl do hamowania GSK-3\n[patrz też: przechowywanie dokumentacji medycznej, multimed okopowa, taniec użytkowy kroki ]\n[przypisy: multimed okopowa, diohespan forte, ile kalorii ma chleb orkiszowy ]\nGSK-3 jest centralnym regulatorem patologii związanych z wiekiem u myszy ad 8\nAdenotomia, wycięcie migdałków i wprowadzenie rur wentylacyjnych do błony bębenkowej są częstymi zabiegami chirurgicznymi u małych dzieci z nawracającymi infekcjami górnych dróg oddechowych, SOM i / lub hiperplazją tkanki limfatycznej… Read More Wycięcie migdałków


Szafka z bambusa Miring BambusART - Etniczne meble z bambusa prasowanego, litego i rattanu. Nowoczesne meble sypialnia, jadalnia, salon. bambusart\n» Szafka z bambusa Miring\nSzafka Hotel została wykonana z bambusa prasowanego. Zdobiona oryginalnymi uchwytami i nierównomiernie rozłożonym kolorem. Egzotyczne, naturalne materiały sprawiają, że meble zyskują wyjątkowy, etniczny wygląd i niepowtarzalne piękno. Szafka składa się z 5 półek z drzwiczkami i z 3 szuflad. Jest bardzo oryginalna a zarazem praktyczna.\nSzafka dostępna w kolorach: białym przecieranym z elementami w kolorze antycznego miodu.


Jakie szkolenia biznesowe wybrać? – Civilia\nRozwój osobisty i szkolenia z tym związane to jedna z bardzo istotnych dziedzin wymagająca ciągłego doskonalenia. Zmieniające się aspekty życia związane z ciągłym dążeniem do osiągnięcia sukcesu zawodowego, wymagają często odpowiedniego wsparcia szkoleniowego. Szkoleniowcy muszą dotrzymywać kroku zmieniającym się warunkom życia i ciągle doskonalić swoje umiejętności. Dzięki temu oferta szkoleniowa w tej dziedzinie jest na bieżąco weryfikowana i udoskonalana.\nSzkolenia z nowych metod zarządzania.\nPostęp w dziedzinie informatyki w tym programowania, wyznacza coraz to nowe kierunki w sposobie zarządzania grupami informatyków. Rola jednego przywódcy będącego strażnikiem procesów technologicznych została w istotny sposób ograniczona.\nPostęp i ciągłe zmiany z nim związane, wymagają ciągłego podnoszenia kwalifikacji. Szkolenia w tym zakresie są bardzo dobrą forma poszerzania wiedzy i umiejętności.\nNowe wyzwania przed każdym członkiem zespołów kierowniczych, stawiane są przez wymogi związane z ochroną środowiska. Ekologia to pojęcie bardzo szerokie dlatego dobór odpowiedniego szkolenia powinien być dostosowany do zajmowanej pozycji z tym związanej.\nNajprostsza wydawać by się mogła segregacja śmieci, wymaga sporej wiedzy. I właśnie tą wiedzę dostarczają specjalistyczne szkolenia.\nSzkolenia z prawa podatkowego.\nPrzepisy związane z prawem podatkowym podlegają nieustannym zmianom. Aby się w gąszczu przepisów umieć dobrze poruszać trzeba co pewien czas wziąć udział w odpowiednim szkoleniu z tego zakresu.\nSzkolenia z prawa gospodarczego.\nPodnoszenie kwalifikacji związanych z gospodarką w tym głównie prawa to gwarancja bezpiecznego działania każdego biznesmena. Szkolenia z tej dziedziny mogą uchronić każdego od nieświadomego popełnienia przestępstwa gospodarczego. Należy mieć świadomość tego, że nieznajomość prawa nie zwalnia z jego przestrzegania i ponoszenia odpowiedzialności za brak jego przestrzegania.


Okolo polowa wszystkich mieszkan w Danii to mieszkania przeznaczone do wynajmu, nalezace do spolecznych spóldzielni mieszkaniowych lub wlascicieli prywatnych.\nKazdy moze znalezc cos dla siebie – mieszkania w starych dzielnicach, mieszkania z widokiem, mieszkania w centrum i poza scislym centrum. Standard mieszkan w Danii jest bardzo wysoki – wiele starszych mieszkan jest po calkowitym remoncie – i o zróznicowanym metrazu.\nPrywatni wlasciciele publikuja oferty wynajmu w róznych serwisach internetowych. Jeden z nich,www.boligportal.dk, jest dostepny w jezyku angielskim. Osoby chcace wynajac mieszkanie moga tu równiez zamiescic swoje ogloszenie.


Nowoczesne zabawki, robot dla każdego - Twój.net.pl - Informacje, Ciekawostki, Newsy\nNowe technologieNowościSportStyl Życia\nRafal - 2019-07-19 2020-01-13\nW ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat technologia związana z rozwojem robotów rozwijała się w skokach i granicach, stopniowo rozszerzając swój zasięg na inne gałęzie przemysłu. Magazyny i fabryki były pierwszymi, które zostały przejęte przez roboty, a następnie bary i restauracje, gdzie również stają się coraz bardziej popularne. Teraz roboty są gotowe wejść również do naszych domów. I wykorzystują do tego celu nasze dzieci.\nW ostatnich latach byliśmy świadkami napływu robotów społecznych skierowanych do dzieci, takich jak Jibo, Kuri, Cozmo i M.A.X. W przeciwieństwie do zwykłych zabawek dla dzieci, roboty te są wyposażone w osobowości napędzane sztuczną inteligencją, które umożliwiają im interakcję z dziećmi w sposób, który wcześniej po prostu nie był możliwy. Potrafią rozpoznawać swoje twarze i głosy, odpowiadać na pytania w sensowny sposób, a nawet symulować emocje i empatię. Innymi słowy, nie są one zaprojektowane jako kolejna zabawka w kolekcji Twojego dziecka, są zaprojektowane jako ich przyjaciel, towarzysz i powoli zacierają granice między maszynami a istotami żywymi. Ale czy jest to naprawdę dobra rzecz? Jak te sztuczne relacje wpływają na rozwój umysłowy i zachowania społeczne dzieci?\nProducenci twierdzą, że zrobotyzowane zabawki zapewniają dzieciom korzyści edukacyjne i społeczne.\nWedług producentów, zabawki – roboty zapewniają liczne korzyści dla rozwoju dziecka. Oprócz tego, że mają charakter edukacyjny, pomagają im również rozwijać umiejętności społeczne i zwiększać kreatywność. “Roboty polegają na angażowaniu cię społecznie i emocjonalnie, aby pomóc ci robić to, co chcesz robić”, mówi twórczyni Jibo, Cynthia Breazeal. “To sprawia, że technologia staje się dostępna, zabawna i angażująca dla szerszego kręgu demograficznego”.\nChoć nadal są one dalekie od możliwości pełnego zastąpienia kontaktu z ludźmi, roboty stają się coraz bardziej wyrafinowane i przypominające człowieka. Ten trend prawdopodobnie utrzyma się w przyszłości i może na zawsze zmienić sposób interakcji z maszynami. “Roboty dotykają czegoś głęboko ludzkiego w nas”, dodaje Breazeal. “I tak, czy pomagają nam stać się kreatywni i innowacyjni, czy też pomagają nam czuć się głębiej związani pomimo dystansu, czy też są naszymi zaufanymi pomocnikami, którzy pomagają nam osiągnąć nasze osobiste cele, stając się naszymi najwyższymi i najlepszymi ja, dla mnie roboty to ludzie”.\nNiektórzy ludzie obawiają się, że mogą mieć negatywny wpływ na rozwój dziecka.\nJednakże nie wszyscy zgadzają się z tą oceną, zwłaszcza gdy dotyczy ona dzieci. Zabawki takie jak pluszowe misie i lalki są ważne dla rozwoju umysłowego dzieci jako tzw. obiekty przejściowe, które pomagają im radzić sobie z lękiem separacyjnym i zapewniają komfort, kiedy czują się zestresowane, jak twierdzi angielski pediatra i psychoanalityk Donald Winnicott.\nDzieci często nawiązują głębokie więzi emocjonalne ze swoimi zabawkami i nasycają je pewnymi cechami, a czasem nawet wymyślają dla nich całe osobowości. Ponieważ są one aktywnym środkiem w tych relacjach, dzieci są świadome faktu, że każde działanie, które zabawka “wykonuje”, jest ich własnym wynalazkiem i że zabawka nie jest w rzeczywistości żywa. Według Deeny Skolnick Weisberg starszej koleżanki z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Pensylwanii, dzieci uczą się rozróżniać to, co jest prawdziwe, a co nie, gdy mają około trzech lat. Jednak zabawka, która sama się porusza, mówi i reaguje na otoczenie w ludzki sposób, może doprowadzić do zamieszania u dziecka i sprawić, że nie będzie ono w stanie stwierdzić, czy zabawka żyje, czy nie.\nCzy roboty mogłyby zagrozić rozwojowi empatii u dzieci?\nSherry Turkle, profesor nauk społecznych i technologii w Massachusetts Institute of Technology, jest jedną z najbardziej wokalnych przeciwniczek dziecięcych zabawek z robotami. Jej główną troską jest to, że zabawki te mogą wpływać na rozwój umysłowy dziecka i jego zdolność do rozwijania empatii. Wszystko, co robią roboty, to tylko symulacja, coś, co zostało w nie zaprogramowane. Nie mają prawdziwych emocji. Nie mogą czuć empatii. Mogą tylko udawać. Ale dzieci o tym nie wiedzą i przywiązują się do nich w taki sam sposób jak do człowieka. Jednakże te relacje są niezwykle powierzchowne i istnieje wyraźna możliwość, że dziecko pomyśli, iż tak ma działać prawdziwy związek, co może wpłynąć na jego zdolność do prawdziwego zrozumienia innych ludzi i nawiązania z nimi kontaktu.\nAby naprawdę zrozumieć drugiego człowieka, musisz być w stanie słuchać i postawić się na ich miejscu, czego dzieci nie mogą się nauczyć podczas interakcji z maszyną. Jeśli dzieci uczą się odpowiadać na “jakby” empatię, nie przygotowujemy ich na złożoność, niuanse, negocjacje prawdziwej empatii, prawdziwe słuchanie” – mówi Turkle. Arystoteles, jak Jibo, jak Alexa, jak Siri, jak Cozmo, nie może być w “związku” z twoim dzieckiem. Są to maszyny empatii, które mogą jedynie postawić dzieci w sytuacji, w której będą udawały empatię. I udawaj, że empatia nigdy nie nauczy prawdziwego rodzaju”.\nGłównym pytaniem jest to, czy jest to dobry pomysł, aby obiekt mógł symulować ludzką obecność, emocje i empatię. A może powinniśmy odebrać im tę umiejętność? “Obawiam się, że gdy firmy zrozumieją, jak perswazyjna i angażująca tę technologię [jest], zastanawiam się, czy mogą ją wykorzystać do sprzedawania ludziom rzeczy, czy też służyć interesom innym niż ich własny” – mówi Kate Darling, badaczka robotyki z Massachusetts Institute of Technology. “Pojawia się też kwestia przemocy i empatii: kiedy roboty mogą naprawdę naśladować żywą istotę, a kiedy uderzasz robotem, reaguje on tak, jakby odczuwał ból, czy to znieczula cię na uderzenie prawdziwej żywej istoty?\nRobotyczne zabawki są produktem naszych trendów społecznych i technologicznych, a ich wyjazd jest mało prawdopodobny. Choć mogą być bardzo użyteczne w pewnych kontekstach, mają też pewne poważne problemy natury etycznej. A więc, czy powinieneś dostać jeden dla swojego dziecka? To zależy od Ciebie, ale jeśli tak, upewnij się, że wcześniej przeprowadzisz badania i dowiesz się wszystkiego, co możesz o zabawce, którą wprowadzasz do życia swojego dziecka. Dowiedz się, co zabawka będzie im mówić i jakim wartościom będzie je wystawiać. Wyjaśnij dziecku, że jest to tylko maszyna, a nie prawdziwa osoba. I, co najważniejsze, być tam dla Twojego dziecka i dać mu znać, że może się Tobie zwierzyć, aby nie czuł, że musi zwrócić się do swojego robota przyjaciela dla wygody.\nKodowanie dla najmłodszych, umiejętności XXI wieku


lancia Dedra SEDAN 4 drzwiowy diesel - Opinie, Oceny - Mojeauto.pl\nOceny samochodu lancia Dedra SEDAN 4 drzwiowy diesel. Kierowcy oceniają samochód lancia Dedra wg najważniejszych kryteriów. Kto bowiem może lepiej ocenić samochód jeśli nie kierowca użytkujący go na codzień? Zamierzasz kupić samochód lancia Dedra SEDAN 4 drzwiowy diesel - sprawdź opinie na jego temat! Jeśli posiadasz ten model - oceń go!\nSEDAN 4 drzwiowy\nZobacz oceny dla wersji samochodów lancia Dedra SEDAN 4 drzwiowy diesel:\nWybierz rodzaj silnika dla samochodu lancia Dedra SEDAN 4 drzwiowy diesel aby zobaczyć szczegółowe oceny kierowców. W dalszych krokach będziesz mógł wybrać pojemność silnika, rok produkcji oraz wersję samochodu.\nFiltruj opinie kierowców o lancia Dedra SEDAN 4 drzwiowy diesel\nlancia Dedra 1990-1994\nlancia Dedra diesel 1929\nlancia Dedra 1.9 TD\nlancia Dedra 1993\nwuja 21 lipiec 2009 lancia Dedra, SEDAN 1990-1994, diesel, 1929/90KM\ntanie części i ogólnie dostępne. Bardzo bogate wyposażenie. Mało awaryjne. Super zawieszanie i prowadzenie, szczególnie w szybkich zakrętach idzie jak po szynach. Dobrze zestopniowana skrzynia biegów chociaż w długich tarsach przydałaby się 6-tka.Bardzo duży i pojemny bagażnik a do tego zawiasy nie wchodzą do środka tylko są poza przestrzenią bagażową. Godne polecenia auto!


Przegląd systemów przesuwnych i ich możliwe zastosowanie - drzwi21.pl - portal branżowy\nHome » Aktualności » Przegląd systemów przesuwnyc...\nDzięki różnorodności dostępnych na rynku wariantów, systemy przesuwne cieszą się popularnością ...\nPodstawowe różnice pomiędzy dostępnymi wariantami systemów przesuwnych wynikają z parametrów szkła, które będą one utrzymywać. W zależności od wymiarów (w tym przede wszystkim grubości oraz ciężaru) oraz liczby tafli, które mają zostać zamocowane przy użyciu systemu, inna będzie konstrukcja jego prowadnicy czy wózków jezdnych. Ważnym aspektem jest również estetyka danego modelu. By doprasować ją do charakteru wnętrza można postawić na systemy rurowe, w których dźwigary pełnią funkcję wózków jezdnych, lub takie, w których prowadnica ukryta jest za różnie wykończoną maskownicą.\nMateriały stosowane w produkcji systemów przesuwnych\nProwadnice i maskownice systemów przesuwnych wytwarzane są przede wszystkim ze stopów aluminium lub (w mniejszym stopniu) stali nierdzewnej, wyróżniających się wysoką odpornością na obciążenia i uszkodzenia mechaniczne. Wybór odpowiedniego materiału jest istotny m.in. ze względu na to, że wpływa on na bezawaryjność konstrukcji czy płynność poruszania się tafli. Z kolei do produkcji uszczelek czy wózków jezdnych stosowanych w systemach, wykorzystuje się elastyczne materiały, ulegające pewnym odkształceniom, takie jak nylon, silikon oraz ABS. - Systemy przesuwne umożliwiają montaż zazwyczaj kilku tafli szkła, których ciężar oscyluje w granicach 80 kg - komentuje Marcin Jabłoński, kierownik Działu Technicznego CDA Polska. - Oznacza to, że ich elementy będą systematycznie poddawane dużym obciążeniom. Z tego powodu surowce stosowane w produkcji systemów muszą być wysokiej jakości tak, by zapewniały ich wieloletnią, bezawaryjną eksploatację - podsumowuje.\nWybierając system przesuwny, należy wziąć pod uwagę to, jaką funkcję będzie on pełnił. Jeżeli ma zastąpić drzwi prowadzące do pomieszczenia, można wybrać model umożliwiający montaż tylko pojedynczej tafli szkła. - Przykładem takich produktów są nasze modele Terno Micro 80 oraz Terno Diva, w których instaluje się najczęściej pojedynczy ruchomy panel - podpowiada Jabłoński. - W pierwszym przypadku prowadnica oraz maskownica mierzą jedynie 5 cm wysokości, z kolei w Terno Diva wózki schowane są za dwoma, minimalistycznymi klamrami. Dzięki temu oba systemy prezentują się estetycznie, co ma szczególne znaczenie we wnętrzach prywatnych lub biurowych - dodaje. Warto zaznaczyć, że jeśli system ma zostać schowany we wnęce, należy go wraz ze szkłem zamontować jeszcze przed postawieniem ścianki, ewentualnie przygotować w niej zawczasu odpowiednią szczelinę. Z kolei w przypadku systemów chowanych w sufitach podwieszanych zalecane jest pozostawienie otworów montażowych wielkości kartki A4. Zapewnia to dostęp do wózków, które można wyregulować oraz dokręcić, a następnie zakryć zwykłą kratką wentylacyjną.\nAlternatywą dla standardowego skrzydła drzwiowego będzie także wspomniany już system rurowy jak np. Ragusa od CDA Polska. Wyróżnia go charakterystyczna budowa - szkło przytwierdzane jest do pionowych dźwigarów, które umożliwiają poruszanie się panelu po okrągłej prowadnicy. Dzięki temu jest to produkt, który sam w sobie może stanowić interesujący element aranżacji.\nJeżeli jednak system ma pełnić rolę mobilnej ścianki oddzielającej od siebie dwa pomieszczenia lub pełnić funkcję wejścia np. do sali konferencyjnej, konieczne będzie zastosowanie rozwiązania, które pozwoli na montaż kilku ruchomych tafli szkła i połączenie ze sobą prowadnic. Rekomendowanym rozwiązaniem w takim przypadku są systemy kaskadowe, w których szkło zsuwa się do przeciwległych końców szyny. Zazwyczaj są one dostosowane do montażu paneli o grubości do 10 mm, których szerokość wynosi około 80 cm, a ciężar pojedynczej formatki nie przekracza 80 kg. Tafle są w takim systemie połączone i nie jest wymagane przesuwnie każdej z nich osobno. W takiej sytuacji równie istotne jest, aby wybrać system z odpowiednim rodzajem amortyzacji - pneumatyczną, hydrauliczną lub kompilacją tych dwóch rodzajów. - Zadaniem amortyzacji jest spowolnienie ruchu tafli podczas rozsuwania lub zsuwania tak, aby komfort korzystania z systemu był jak największy - wyjaśnia Marcin Jabłoński.\nMontaż wysokiego i ciężkiego szkła\nSystemy przesuwne, które stosowane są m.in. w galeriach handlowych lub budynkach użyteczności publicznej, powinny wyróżniać się solidną budową i pozwalać na zamocowanie wysokiego i ciężkiego szkła. Choć najczęściej w takich przypadkach stosuje się systemy SLF, czyli składano - przesuwne oraz składano - harmonijkowe, nie jest to jedyne rozwiązanie. Inną możliwością jest wybór systemu przesuwnego o zwiększonym udźwigu, z wyższą maskownicą oraz masywniejszymi wózkami jezdnymi. - Z myślą o takich sytuacjach wprowadziliśmy do oferty system Terno Vetro 160 - wyjaśnia ekspert CDA Polska. - Jego udźwig to aż 160 kg i można go montować na szkle o grubości 10, a nawet 12 mm. Jego prowadnicę przymocujemy do boku ściany, ale też sufitu, dzięki czemu bez przeszkód dopasujemy go do założeń projektu - dodaje.\nO tym, czy system będzie działał bezawaryjnie, a szkło poruszało się płynnie, decyduje również jego właściwa konserwacja. Pod żadnym pozorem nie należy smarować prowadnicy ani wózków oleistymi substancjami. Podczas użytkowania wystarczy sporadycznie spryskać system sprężonym powietrzem tak, aby pozbyć się kurzu z prowadnicy. Dopuszczalne jest także przetarcie papierem wózków na wypadek, gdyby przykleiły się do nich drobne zabrudzenia. System należy dokładnie wyczyścić i odtłuścić tylko po wykonaniu otworów, jeszcze przed montażem szkła.


Czarna Oliwka - Tortilla z grilla\nWszyscy pokochaliśmy grillowanie, gdyż jedzenie z grilla jest zdrowsze, lepiej smakuje na świeżym powietrzu. Po za tym zacieśniamy przyjaźnie, możemy wspólnie pobyć z rodziną. Prześcigamy się w przepisach, bo już zwykłe kiełbaski i karkówka nam nie wystarczą. Grillujemy owoce, warzywa, do potraw podajemy smaczne sosy i chrupiące sałatki. Na grilla świetne nadaje się także tortilla. Jest bardziej chrupiąca. W środku znajdziemy soczyste mięso, roztopiony ser, a do tego pomidorowy i ogórkowy sos.\n4 33 zł średni 60 min. wysoka\n60 dag piersi kurczaka,\nłyżka pokrojonej bazylii,\n100 ml kefiru.\n100 ml kefiru,\nPierś kurczaka pokroić w paseczki i wymieszać z jogurtem i czosnkiem.\nPaprykę przekroić, wydrążyć gniazda nasienne i pokroić w paseczki.\nWarzywa przesmażyć na patelni, na niewielkiej ilości tłuszczu.\nKurczaka wyjąć z marynaty, przesmażyć na oleju, przyprawić solą i pieprzem.\nKażdą tortillę posypać serem, na nim ułożyć paski kurczaka, następnie paprykę z cebulą i na wierzch ser.\nTortille złożyć w trójkąt, ułożyć na aluminiowych tackach i piec na grillu, uważając, aby się nie przypaliły.\nTortilla musi być chrupiąca a ser rozpuszczony.\nCebulę pokroić w drobną kostkę i przesmażyć na łyżce oliwy z oliwek.\nDodać keczup, koncentrat pomidorowy, zioła, pokrojoną paprykę, kefir i doprawić solą i pieprzem.\nSos przełożyć do salaterki.\nOgórek obrać ze skórki, zetrzeć na tarce jarzynowej.\nDodać pokrojony szczypiorek, wymieszać z jogurtem, do smaku doprawić solą i pieprzem.\nPrzełożyć do salaterki.\nZgłoś 23.07.2012 stachu7\nAz zrobilem sie glodny;/Musze jutro wbic do lidla bo grillowe produkty bo chyba nie wytrzymam:d\nZgłoś 26.11.2012 gość\nAle bym oszamał ... :)\nZgłoś 28.04.2014 Marcin\nNie rozumiem ... jak cos moze byc smaczne jesli do wykonania sosu pomidorowego uzywa sie keczupu ???!!!! Lenistwo ? Nie chce sie pomidora samemu obrac ze skory i wrzucic do blendera ??? Niestety... Pokaż więcej\nNie rozumiem ... jak cos moze byc smaczne jesli do wykonania sosu pomidorowego uzywa sie keczupu ???!!!! Lenistwo ? Nie chce sie pomidora samemu obrac ze skory i wrzucic do blendera ??? Niestety zenujacy poziom tych Waszych przepisow !\nA po kij ci sie zdrowo odzywiac:D i tak kiedys umrzesz


Opublikowane 4 lutego 2007 przez woti w Pamiętać Szczecin.\nDługo zastanawiałam się nad tym, o jakiej szkole napisać. Wydawało mi się, że będzie ciekawiej, jeśli opowiem o szkole mojej babci Heleny, która dziś ma około 65 lat i obecnie mieszka w pobliżu Kielc. Ja z rodzicami mieszkam od urodzenia w Szczecinie, bowiem to tutaj na studiach medycznych poznali się, tutaj się pobrali i zamieszkali. Jestem więc rodowitą szczecinianką. Chodzę do szkoły, która wydaje mi się taka zwyczajna, banalna, taka jak wiele innych.\nPodczas chwil spędzonych wraz z rodziną można usłyszeć wiele starych, nikomu nieznanych lub zapomnianych opowieści i wspomnień. Przyjemnie jest słuchać życiowych rozterek, wydarzeń z przeszłości i wciąż poznawać swoich najbliższych, ponieważ często ci, których uważamy za bliskich swojemu sercu – okazują się najbardziej obcy. Mnie zainteresowała historia o szkole mojej babci Heleny, którą opowiedziała mi, gdy szłam do I klasy szkoły podstawowej w Wielgowie.\nBabcia rozpoczęła naukę w 1948 r. czyli w trzy lata po zakończeniu II wojny światowej. Jej szkoła mnie szczególnie zainteresowała, gdyż różniła się od dzisiejszych współczesnych. Wydała mi się taka egzotyczna… Nie było kaloryferów, komputerów, telewizji, nie było tyle przemocy, wyzywania. Wszystko, co o niej opowiada babcia, jest takie inne od tego, co sama widzę i przeżywam dzisiaj jako uczennica klasy szóstej współczesnej szkoły XXI wieku.\nNasz kraj w 1948 r. był bardzo zniszczony, wiele budynków legło w gruzach, a wszystko za sprawą hitlerowskich najeźdźców. Wiele szkół w tamtych czasach było biednych, szczególnie te wybudowane w okolicach wsi. Nie obowiązywały w nich mundurki, ponieważ każdy ubierał się w to, co posiadał. Często dzieci w rodzinie posiadały jedną parę butów, toteż do szkoły „chodziły na zmianę”.\nSzkoła, do której chodziła babcia Helena, mieściła się w piętrowym budynku. Zbudowali ją rodzice uczniów, którzy mieli się w niej uczyć. We wnętrzu podłogi zostały wykonane z równo ułożonych drewnianych desek. Były one nasączone ropą naftową, najprawdopodobniej w celach konserwacji drewna, bowiem wiadomo, że o podłogę zrobioną z tego surowca trzeba dbać. Na korytarzu zamontowano jeden głośnik. Cała szkoła była ogrzewana za pomocą pieców kaflowych, w których każdego ranka woźna rozpalała ogień. W tej czynności posługiwała się materiałami opałowymi takimi jak: drewno lub węgiel.\nKlasy były prostokątnymi pomieszczeniami, w których stały trzy rzędy ławek. W ostatnim rzędzie zostały umieszczone dwie tak zwane „ośle ławki”, gdzie sadzano najmniej grzecznych uczniów. Blaty miały wycięte okrągłe dziury, w które wsadzano kałamarz i spodnią półkę na podręczniki. Na przeciwległej ścianie wisiała tablica, wykonana z desek zamalowanych na zielono. Wtedy pisało się po nich kredą i potem „pisanie” zmazywało się szmatką, a po każdej lekcji dyżurny musiał ją wyczyścić.\nZ powodu wielu zniszczeń w kraju obowiązkowe były czyny społeczne. W ich ramach na lekcjach gimnastyki uczniowie, w tym moja babcia, zbierali stonkę ziemniaczaną z pobliskich pól lub chodzili do lasu i sadzili nowe drzewa. Trwała wtedy odbudowa boiska szkolnego, które było zawalone gruzami. Również w tej pracy uczniowie brali czynny udział.\nW tamtych czasach stosowane były kary cielesne, takie jak: bicie linijką lub drewnianym piórnikiem po palcach. Kary takie otrzymywano np. za spóźnienie na lekcje, brak zadań domowych, złe zachowanie. I nie pomogło smarowanie rąk cebulą. Trzeba było ponieść konsekwencje swojego zachowania.\nCzas leci nieubłaganie i za nic w świecie nie zwolni biegu, ale wszystko kiedyś się kończy.\nTa szkoła już nie istnieje, została przekształcona w zakład krawiecki i przetrwała jedynie pamięć\no niej w sercach jej uczniów, w tym mojej babci Heleny. Czasem tylko myślę sobie, że w tej babcinej szkole pomimo kar było lepiej, bo uczniowie poważniej traktowali swoje obowiązki i mieli większy szacunek dla nauczycieli.\nKatarzyna Mikulska, kl. VIa SP nr 13


Praca specjalista ds. wsparcia systemów i użytkowników rekrutacja prowadzona online, Polska – Pracuj.pl\nspecjalista ds. wsparcia systemów i użytkowników [rekrutacja prowadzona online]\nPraca specjalista ds. wsparcia systemów i użytkowników [rekrutacja prowadzona online], Polska\nZakres obowiązków: Bieżąca obsługa i konfiguracja aplikacji, tworzenie i utrzymywanie niezbędnej dokumentacji, Prowadzenie i koordynowanie prac związanych z utrzymaniem środowisk, systemów, aktualizacji, testów oraz monitorowania aplikacji,...\nWyzwania przed Tobą: Dołącz do oddziału Sii w Lublinie jako Specjalista Service Desk. Nasz zespół będzie wspierał projekt dla klienta z branży usługowej. Poznasz standardy i narzędzia obowiązujące w naszej firmie, będziesz pełnił zdalne wsparcie...\nMłodszy specjalista ds. IT z językiem angielskim\nTwoje zadania Uczestnictwo w testach – testowanie aplikacji SAP Udział w szkoleniach dot. systemu SAP – dystrybucja wiedzy w firmie Przygotowywanie dokumentacji w tym materiałów szkoleniowych dla użytkowników końcowych Wsparcie w bieżącej pracy...


Ciąża bez alkoholu. Prelekcja w Miejskim Centrum Kultury\nW poniedziałkowe przedpołudnie w patio MCK odbyła się prelekcja dotycząca Spektrum Poalkoholowych Zaburzeń Rozwojowych.\nW programie uwzględniono treści związane z diagnozą dzieci pod kątem występowania zaburzeń ze spektrum FASD, ich funkcjonowaniem społecznym, budowaniem systemu wsparcia i metodami pracy z dzieckiem z FASD.\nTo kolejne działanie profilaktyczne gminy Skarżysko-Kamienna wpisujące się w ogólnopolską kampanię edukacyjną „Ciąża bez alkoholu” realizowaną w ramach Narodowego Programu Zdrowia na lata 2016-2020 na zlecenie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, której gmina jest oficjalnym partnerem.\nPrelekcję poprowadziła Magdalena Delipacy - psycholog, pedagog, terapeuta SI, edukator i terapeuta w zakresie FASD, posiadająca wieloletnie doświadczenie pracy z rodzinami zastępczymi oraz adopcyjnymi. W pracy psychologicznej stosuje podejście Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach.\nW listopadzie 2019 r. planowane jest szkolenie branżowe „Dziecko z FAS/FASD w przedszkolu/szkole - metody i wskazówki do pracy z dzieckiem”.


Absencje w meczu z Naprzodem Janów | KS Toruń Hokejowa SA - oficjalna strona\n← Fotorelacja z meczu KH Energa Toruń – Kadra PZHL U23\nMat-Bud w gronie Sponsorów toruńskiego hokeja →\nAbsencje w meczu z Naprzodem Janów\nOpublikowano w 25 listopada 2019 przez Paweł Żurawski\nWe wczorajszym meczu w Janowie nie wystąpiło kilku naszych zawodników. Artem Smirnov naderwał więzadło krzyżowe i jest w trakcie rekonwalescencji, rokującej na szybki powrót do gry. Konsultacja otolaryngologiczna wykazała zapalenie ucha u Aleksandra Grebenyuka. Alexander Volzhankin w trakcie meczu z JKH GKS Jastrzębie doznał stłuczenia kostki, zaś Dmitri Kozlov doznał stłuczenia kolana.\nW związku z faktem, iż jutrzejszy mecz z drużyną Lotos PKH Gdańsk, rozgrywany przed własną publicznością, jest dla nas kluczowy, wyżej wymienieni zawodnicy nie pojechali na mecz do Janowa. Dało to jednocześnie okazję do gry młodym, utalentowanym zawodnikom, którzy w starciach z najmocniejszymi rywalami w Polskiej Hokej Lidze nie zawsze mają szansę spędzić na lodzie tyle minut.\nBramakrz Villem-Henrik Koitmaa zostanie w dniu dzisiejszym poddany badaniom lekarskim, które pozwolą zdiagnozować jakiej kontuzji doznał i jaki będzie okres jego absencji. Patrik Spesny ma wciąż aktualny kontrakt z klubem i wobec tego w kolejnych meczach, Kibice będą mogli zobaczyć go na tafli.