Konferencja Spektrum Autyzmu już 16 czerwca w Warszawie\nKonferencja Spektrum autyzmu. Nowe kierunki pomocy odbędzie się 16 czerwca w godz. 9-17 w Centrum Konferencyjnym ADN w Atrium Tower przy ul. Jana Pawła II 25 w Warszawie.\nCzy program kompleksowej opieki nad pacjentami z niewydolnością serca ma szansę zmienić krajobraz demograficzny kraju? W jaki sposób organizować niekomercyjne badania kliniczne, które zaowocują innow…\nAkademia Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie - Wydział Rehabilitacji zaprasza na VIII Konferencję Naukowo-Szkoleniową FORUM PRAKTYKÓW – SKOLIOZY, która odbędzie się 17 marca 2017 ro…\nXXIII Sympozjum naukowo-szkoleniowe Instytutu Kardiologii "Standardy, otwarte pytani…\nSerdecznie zapraszamy Państwa na kolejne, tym razem już dwudzieste trzecie Sympozjum naukowo-szkoleniowe Instytutu Kardiologii "Standardy, otwarte pytania, najnowsze technologie w kardiologii". W tym…\nII Międzynarodowa Konferencja OKULISTYKA – KATAMARANY 2018\nII Międzynarodowa Konferencja OKULISTYKA – KATAMARANY 2018 to prezentacja najnowszych osiągnięć naukowych oraz wymiana medycznych doświadczeń w obszarze okulistyki i nie tylko. Wydarzenie będzie mieć…


ATRAKCYJNE OSIEDLE NA SŁUŻEWCU - Sprzedam mieszkanie bezpłatne ogłoszenia\nGalactica ID: BS5-MS-243704-84\nCena: 391.345,00 zł\nwysokość pomieszczeń: 278,0000\nCesja praw do mieszkania w jednym z siedmiu eleganckich budynków wielorodzinnych na Służewcu nieopodal Galerii Mokotów, nabywanego w systemie płatności 10/90 (wpłata 10% wartości teraz, a reszta po zakończeniu inwestycji). Kompleks mieszkalny w otoczeniu zieleni powstał z myślą o tym, aby w zasięgu ręki było wszystko, co potrzebne do wygodnego życia. Kameralne patia i place zabaw, drzewa i tereny zielone, które wypełnią dużą część działki, pozwolą zrelaksować się i wypocząć mieszkańcom tworząc dla nich idealne miejsce spotkań, odpoczynku i zabawy. Dające pełen komfort prywatności, a jednocześnie oferujące dużo wspólnej przestrzeni.\nOsiedle jest świetnie skomunikowane z resztą Warszawy, w odległości 150 m znajduje się przystanek komunikacji miejskiej, a w zasięgu kilkuminutowego spaceru przedszkole, szkoła, placówki opieki medycznej, sklepy i największa w okolicy galeria handlowa. Do każdego mieszkania przynależy miejsce parkingowe w garażu podziemnym. Lokale oferowane są w stanie deweloperskim, istnieje jednak możliwość zamówienia wykończenia pod klucz. Planowany termin zakończenia inwestycji to pierwszy kwartał 2021 roku.\nRybitwy, 3 domy wolnostojące, pow od 119 do 142 m2\nMokotów nowe biura świetna lokalizacja


Kroki aby usunąć 16start.com Redirect | Usuwanie Spyware i Malware\n← Kroki aby usunąć “Please install FLV Player to continue”\nKroki aby usunąć ResultsBay →\nKroki aby usunąć 16start.com Redirect\n16start.com Redirect jest niebezpieczne zakażenie, które wykazuje różne złośliwe zachowania przeznaczona do uszkodzenia systemu komputerowego użytkownika Internetu, w celu realizacji zadań, w tym kradzieży danych.Digital pasożyt wyszukuje i znajduje się na tych systemach Windows tych użytkowników, którzy nie korzystają z programu antywirusowego w celu ochrony ich systemu lub nie stosować się do niektórych środków bezpieczeństwa. To nie jest tak proste chwast lub plik, który można wyeliminować tylko przez proste usuwanie lub używając antywirusa. Stworzenie hakerów cyber, 16start.com Redirect zawiera właściwości, które daje jej możliwość wykorzystania rootkitów w uciec antywirusa i większość przypadków, to również wyłączenie procesów antywirusowych aby przemycić w. Stąd, zawsze jest korzystne dla użyć zaktualizowanej programów anty-spyware do wciągniki takie szkodliwe formy zbirów z wejściem do systemu.\nOto co 16start.com Redirect może zrobić. Jak łatwo zakrada wewnątrz, to indeksuje wewnątrz pamięci i wyłącza wiele procesów, aby uruchomić się i jego proces. To również dołącza pliki i większość czasu psuje strukturę pliku, jak również prowadzące do utraty danych i corruptiona i użytkownika blokuje dostęp do nich. Jednym z największych problemów jest, gdy zaczyna utrudnia wartości rejestru. Ze względu na to, aplikacje zaczynają rozbić i System działa bardzo wolno, nawet wywala czasem. Ponadto, również nie wiele zmian w ustawieniach przeglądarki, przekierowania stron internetowych i zapisy naciśnięcia klawiszy, aby uzyskać dane osobowe oraz informacje finansowe.\nJak działa 16start.com Redirect trafia do komputera\nAutorzy szkodliwego oprogramowania zawsze staram się rzeźbić nowych sposobów włamania się nawzajem komputera za pomocą paskudne robaki internetowe takie jak 16start.com Redirect. Istnieje jednak kilka kanały dystrybucji wykorzystywane przez hakerów do wprowadzenia infekcji wewnątrz rdzenia komputera, począwszy od reklamy, wiadomości, Programy darmo, gry itp. i kilka, które nie są jeszcze znane. Ale przede wszystkim następujące wymienione nośniki są często stosowane jako wektor.\nJeden wspólny choć skutecznych źródeł, przez które 16start.com Redirect trafia do wnętrza komputera z systemem Windows. Twórcy szkodliwego oprogramowania użyć nazwy autorytatywnych lub prawdziwe witryn z przedmiotów i użytkowników przyciągają do kliknięcia na link, lub otworzyć załącznik.\nWiele innych doświadczonych użytkowników komputerów pobrać tylko o rzeczy z witryn bez skrupułów i niezaufanych bez czytania umowy użytkowników końcowych. Miejsca te są zagrożone, więc jest produkt lub program oferowany tam z 16start.com Redirect. Dodatkowo, darmowe abonamenty z tych miejsc może stać się medium, jak również. Więc należy być ostrożnym.\nMiejsca takie jak portale pornograficzne są ogromne repozytorium nieprzyjemnych infekcji, takich jak 16start.com Redirect. Więc lepiej użytkownik dala od tych domen do ochrony komputera.\nCo 16start.com Redirect zrobi w komputerze\n16start.com Redirect, infekcja PC jest zaprogramowany na wiele brudnych działań, które mogłyby doprowadzić do nieoczekiwanych konsekwencjach później.\n16start.com Redirect modyfikuje plików systemowych i dołącza go z kodem\nGorzej działalność 16start.com Redirect, to kradzież danych osobowych, takich jak kontakty, dane bankowe etc, prostych plików itp. To nawet śledzi co surfowania przez klawiszy nagrywania.\nKażdy użytkownik będzie zgrać przewody jego / jej komputera, jeśli on / ona cierpi z powodu tych wszystkich problemów powodzi komputer. Jedynym rozwiązaniem, aby pomóc PC odzyskać od tego jest usunąć 16start.com Redirect tak szybko, jak to tylko możliwe.\nJak pozbyć 16start.com Redirect z Windows PC\nMetoda ręczna usunąć 16start.com Redirect\nTeraz po załadowaniu systemu operacyjnego całkowicie uruchomić Menedżera zadań, trzymając CTRL + ALT + DEL kombinacji klawiszy w ogóle. Wybierz 16start.com Redirect procesy związane w karcie Procesy i kliknij “Zakończ proces” guzik.\nPo trzecie, wyszukaj wszystkie pliki i wpisy w 16start.com Redirect dysków systemu Windows i usuń je dobrze.\nPo lub wykonywania tych czynności wymaga dużo cierpliwości i uwagi od rejestru jest bardzo wrażliwy element komputera z systemem Windows, który utrzymuje informacji i wartości o różnych procesów i aplikacji. Jeden błąd może doprowadzić do niezastąpionych problemów. Eksperci doradzają fachowcy lub technicznie sprawnych ludzi do korzystania z ręcznych czynności w celu usunąć 16start.com Redirect. Jeśli jesteś początkującym, nawet nie idź do niego. Oto, gdzie drugi etapy sposobu w i że jest za pomocą usuwania oprogramowania innej firmy 16start.com Redirect.\nUsuwanie 16start.com Redirect z automatycznym Removal Tool\nNagradzany i skuteczne narzędzie do usuwania, które zostało przetestowane przed wszelkiego rodzaju agile bugów internetowych. Z zawsze gotowy do aktualizacji opcji, pomaga komputer do obrony przed nowymi i więcej potencjalnych błędów, takich jak 16start.com Redirect bardzo łatwo. Mimo, że narzędzie jest bardzo zaawansowany w zakresie programowania, patrząc na jego interfejs będzie można poczuć się jak to jest kawałek ciasta. Anti-virus funkcjonariusz wykonuje dokładne skanowanie dysku i plagi wszystko w tym rejestrze, kierującym, aby znaleźć i usunąć 16start.com Redirect i inne nasties. Możesz także użyć opcji skanowania niestandardowego, aby to skanowanie konkretnego dysku lub region na dysku twardym.\nAutomatyczne narzędzie do usuwania 16start.com Redirect: Więcej funkcji\nJak usunąć z narzędzia 16start.com Redirect Removal: Podręcznik użytkownika\nKrok 2: Pojawi się postęp skanowania dzieje. Po prostu nie rób innych pasz jednocześnie proces ten zakończy. Po skanowanie się skończy, pokaże wykaz i szczegółowe dane o wszystkich niebezpiecznych wirusów rezydujących w tym 16start.com Redirect w formacie miniatur.\nPobierz narzędzie do usuwania 16start.com Redirect teraz pozbyć się skrupułów zakażenie zakażenia i uszkodzenia plików i rujnuje wydajność systemu.\nThis entry was posted in Uncategorized and tagged 16start.com Redirect Proces usuwania, 16start.com Redirect Usunięcie Przewodnik, Kroki aby usunąć 16start.com Redirect. Bookmark the permalink.


Niedziela pod znakiem hitowych starć! - R-GOL.info\nStrona główna / Aktualności / Niedziela pod znakiem hitowych starć!\nChyba każdy fan piłki nożnej uwielbia takie momenty, gdy w telewizji (lub na żywo) może podziwiać w akcji najlepszych piłkarzy na świecie. Już w najbliższą niedzielę dojdzie, aż do 4 hitowych starć w Premier League, Laliga, Serie A oraz Ligue 1!\nNa pierwszy ogień bierzemy mecz, obok którego nigdy nie wolno przejść obojętnie – EL CLASICO! I choć w obydwu zespołach nie zobaczymy już Leo Messiego czy Cristiano Ronaldo, to rywalizacja tych dwóch drużyn zawsze zapowiada się interesująco. Dwóch doświadczonych trenerów, dwie ekipy, które są jeszcze w fazie budowy i oczy całego świata zwrócone na Camp Nou! Kto tym razem okaże się lepszy? Mecz rozpocznie się o 16.15, a my fanów obydwu drużyn zapraszamy do naszych sklepów stacjonarnych lub sklepu online, gdzie złapiecie niezbędne koszulki, dresy, piłki oraz pozostałe gadżety kibica FC Barcelony, oraz Realu Madryt! Nasz wirtualny sklep kibica znajdziesz tutaj.\nO 17.30 fani Premier League z pewnością zmienią kanał i przerzucą się na „Bitwę o Anglię”, czyli starcie odwiecznych rywali Manchesteru United oraz Liverpoolu. Nastroje i morale zdecydowanie są po stronie The Reds, którzy w tym sezonie jeszcze nie przegrali. W dodatku w wybitnej formie znajduje się lider zespołu Mohamed Salah, który w 8 meczach zanotował 7 goli i 4 asysty! Czy to zasługa jego nowych X Speedflow? Mając taki model butów piłkarskich na nogach, nie można się temu dziwić! Czerwone Diabły mimo spektakularnych transferów nie potrafią jeszcze wejść na właściwe tory. W ich ofensywie widać nadzieję, jednak gra defensywna pozostawia wiele do życzenia. Pozostaje więc zadać pytanie, czy Cristiano Ronaldo i spółka zdołają zatrzymać rozpędzony Liverpool? Czy tylko my zakochaliśmy się w tej koszulce.\nKolejne dwa starcia, których z pewnością wytrawne oko kibica piłkarskiego nie może przegapić, odbędą się o 20:45. Pod lupę weźmiemy najpierw ligę francuską i mecz Marsylia vs. PSG! Trudno nie wskazać w tym starciu PSG, jako faworyta, jednak wszyscy wiemy, że naszpikowany gwiazdami zespół z Paryża potrafi czasem w głupi sposób stracić punkty. Dlaczego miałoby to się stać w starciu z Marsylia? Po pierwsze Les Phocéens grają u siebie, a to zawsze stanowi dodatkowy atut. Po drugie, do składu biało-niebieskich powrócił Arkadiusz Milik, który już zdążył wpisać się na listę strzelców. Po trzecie, Olympique wygląda w tym sezonie znacznie lepiej! O ile na walkę o mistrzostwo może zabraknąć im sił, o tyle są w stanie wygrać pojedyncze spotkania z liderem. Czy tak będzie tym razem? My dla fanów PSG przygotowaliśmy coś specjalnego.\nOstatni niedzielny hit może nie jest starciem zespołów w najlepszej formie, ale zdecydowanie nie można go przegapić i coś na mówi, że obydwa zespoły na koniec sezonu i tak zameldują się na podium tabeli. Inter będzie podejmował na własnym stadionie Juventus. Forma Starej Damy, co widać z meczu na mecz, ciągle rośnie – 6 zwycięstw z rzędu mówi samo za siebie. W dodatku w końcu na właściwe tory wróciła defensywa Bianconeri, co może zadecydować o ich sukcesie w pojedynku z Nerazzurri. Gospodarze z pewnością będą chcieli się odkuć po porażce z poprzedniej kolejki z Lazio. Czy zrobią to w starciu z rozpędzającym się Juventusem?


Piękny gest premiera Morawieckiego! Odwiedził kadrę – zobacz z kim - TV Republika\nPR 31-05-2018, 09:03\nPremier Mateusz Morawiecki przybył wczoraj do Arłamowa, gdzie gościł na otwartym treningu reprezentacji Polski. Piłkarze kadry narodowej przygotowują się do mistrzostw świata w Rosji. Premier wykorzystał wczorajsze odwiedziny by zrobić przy okazji dobry uczynek. Zabrał ze sobą dzieci z Domu Dziecka w Przemyślu.\nTrening podopiecznych Adama Nawałki rozpoczął się wczoraj o godz. 18.\nPremierowi w podróży do Arłamowa, jak poinformowano na Twitterze KPRM, towarzyszyły dzieci z Wielofunkcyjnej Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej Dom dla dzieci i młodzieży - "MACIEK".\nCały trening naszych piłkarzy z jednej z trybun oglądał premier Morawiecki oraz minister sportu i turystyki Witold Bańka. Obaj cierpliwie rozdawali autografy i pozowali z dziećmi do wspólnych zdjęć. Potem rozmawiali z dyrektorem reprezentacji Tomaszem Iwanem.\nPremier @MorawieckiM podczas wizyty w Arłamowie. #ŁączyNasPiłka pic.twitter.com/sx6ne74ODG\n— Kancelaria Premiera (@PremierRP) 31 maja 2018\nNa treningu obecny był również prezes PZPN Zbigniew Boniek. Był to jeden z dwóch otwartych treningów na zgrupowaniu w Arłamowie. Drugi odbędzie się w niedzielę.\nPo treningu, także piłkarze rozdawali autografy i pozowali do pamiątkowych fotografii. Wykonano także wspólne pamiątkowe zdjęcie.\nPremier @MorawieckiM na zgrupowaniu reprezentacji Polski w piłce nożnej w Arłamowie.


Bezpieczny dom to podstawa! - Szkoła publiczna w Brzesku - wiedza od samego początku\nOpublikowano w 17 czerwca 2015 by Leonard Panasewicz\nKażdy z nas zastanawia się, jak zapewnić sobie bezpieczeństwo, jak uważać na drodze i jak czuć się bezpiecznie we własnym domu. Chociaż wydawałoby się, że nie ma bezpieczniejszego miejsca niż własne 4 ściany, tak naprawdę włamania, napady i inne niebezpieczne sytuacja nie są odosobnione. Odsetek osób, którym nigdy nie ukradziono chociażby portfela lub roweru jest naprawdę znikomy.\nJak chronić swoją pompę?\nCo roku słyszymy o włamaniach do domu w czasie wakacji, gdy właściciele odpoczywają nad ciepłym morzem. Każdy zabezpiecza się na inny sposób. Niektórzy wyjeżdżają w nocy, aby nikt nie wiedział, ze dom jest pusty i proszą kogoś z rodziny, żeby zajrzał raz na jakiś czas. To pozwala zapobiec wszelkim włamaniom, a le nawet, jeśli jesteśmy tak przebiegli i wydaje nam się, że nic nam nie grozi, a włamanie nie może dotyczyć naszego domu, musimy pamiętać, że nie jest to coś niezwykłego. Każdy słyszał o kimś, komu ukradli samochód, włamali się do domu lub firmy. Coraz częściej dochodzi do kradzieży samochodów spod domu i to nie bloku, a ogrodzonego domu.\nSprytni złodzieje nie rozumieją, czym jest poszanowanie cudzej własności, mają gdzieś zasady i po prostu wykonują pracę, nie jest ona legalna, ale dla wielu jedyna. Wróćmy jednak do bezpieczeństwa w naszym domu. Jeśli chcemy czuć się bezpieczni, zainwestujmy w pompy ciepła powietrze woda. Może nam się wydawać, że alarm jest nam zbędny, ale jeśli mamy alarm, wiemy, że w momencie włamania, policja, czy firma ochroniarska, szybko przyjedzie na miejsce, zareagują również sąsiedzi. Nawet najbardziej zaawansowane technicznie drzwi nie będą tak skuteczne, jak alarm umieszczony przy wejściu. Dzięki temu możemy czuć się bezpiecznie zarówno w domu, gdy w nim przebywamy, jak również podczas wakacji, gdy dom zostaje zupełnie pusty.\nOd tej pory nie musimy angażować naszych sąsiadów, prosić ich o pomoc, czy zwyczajnie angażować kogoś z rodziny, żeby pilnował domu. Czasem myślimy, że pies to wystarczająca ochrona, ale tak naprawdę jest wiele sposobów, by uspokoić psa. Można go nawet uśpić, a chyba nie chcemy, żeby nasz pupil zgonom w obronie swojego domostwa.


psycholog, pedagog, doktor nauk humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, pracownik naukowy na Wydziale Humanistycznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Ukończyła studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w zakresie pedagogiki, psychologii klinicznej, psychologii pracy oraz zarządzania. Stypendystka programu TEMPUS. Staże naukowe odbyła na uniwersytetach w: Dublinie (Trinity College Dublin), Londynie (University College London), Lwowie (Narodowy Uniwersytet „Politechnika Lwowska”), a w 2017 roku na najstarszym uniwersytecie w Hiszpanii (Universidad de Salamanca).\nAutorka ponad stu publikacji, w tym artykułów opublikowanych w czasopismach naukowych i fachowych, pracach zbiorowych (polskich i zagranicznych), oraz dwóch monografii: Stres w zawodzie nauczyciela. Specyfika, uwarunkowania i następstwa (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006); Psychospołeczne podłoże stresu w zawodzie nauczyciela. Podstawy diagnozy z wykorzystaniem modelu interakcyjno-transakcyjnego (Wydawnictwo Akademii Górniczo-Hutniczej, Kraków 2019). Prywatnie entuzjastka podróży po bliższych i dalszych zakątkach świata, odkrywania nowych kolorów i klimatów, które próbuje uwiecznić poprzez obrazy namalowane i sfotografowane.


Konsulting Chiny, doradztwo - import z Chin\nO firmie JCC International Trade\nJesteśmy firmą konsultingowo-usługową oferującą pomoc, wsparcie w imporcie towarów z Kraju Środka. Wszystkie nasze działania polegają na pilotowaniu zamówień złożonych w Chinach.\nFirma JCC Int. Trade istnieje od 2003 roku. Posiadamy bogate doświadczenie w imporcie towarów z Chin i Tajwanu. W ciągu kilku lat nasz przedstawiciel odwiedził praktycznie każdy rejon Chin, poznał zasady handlu w Chinach, nabrał doświadczenia w kontroli jakości, negocjował przeróżne zamówienia, pomagał w sytuacjach spornych pomiędzy polskim odbiorcą a chińskim producentem.\nSprawny transport z Chin\nW tym samym czasie opracowaliśmy możliwie najlepszy i bezpieczny system transportu. Współpracujemy od kilku lat z jedną, sprawdzoną spedycją, co zapewnia nam doskonałą komunikację i szybką realizację każdego zlecenia.\nW ciągu kilku lat poznaliśmy też procedury związane z ocleniem i odbiorem towaru w porcie docelowym. Mamy doświadczenie w przygotowaniu odpowiednich dokumentów i zorganizowaniu transportu do siedziby firmy naszych klientów.\nSkuteczna pomoc w imporcie z Chin\nSpośród innych firm tego typu wyróżnia nas to, że działamy jednocześnie w Polsce i w Chinach - z biurem przedstawiciela w mieście Shenzhen. Charakteryzuje nas rzetelność i odpowiedzialność za każde zlecenie.


Biscuit Teacher and Star Candy – How Gee\nZnane też jako: Hello My Teacher, Hard-track Teacher and Star Candy, Geonbbangseonsaengkwa Byeolsatang, 건빵선생과 별사탕\nObsada: Gong Hyo Jin, Gong Yoo, Kim Da Hyun, Choi Yeo Jin, Oh Yoon Ah, Lee Yoon Ji, Park Hyo Jun, Jang Hee Jin, Go Jun Hee, Jung Kyeo Woon, Jung Ui Chul, Seo Jun Young\nBędąc na fali ekscytacji spowodowanej genialnym połączeniem So Ji Suba z Gong Hyo Jin w kończącej się właśnie w tym tygodniu komedii romantycznej „The Master’s Sun”, sięgnęłam również po inne, starsze dramy tych aktorów. Jak już wiecie z moich recenzji, obejrzałam w te wakacje dwie kultowe dramy So Ji Suba – „What Happened in Bali” i „I’m Sorry, I Love You” – ale w przypadku Gong Hyo Jin również sięgnęłam po dwa tytuły. „Sang Doo, Let’s Go To School” było dla mnie bardzo miłą niespodzianką, chociaż nie mogę tego samego powiedzieć o „Biscuit Teacher and Star Candy”…\nJest to w ogóle mało znana drama, przynajmniej w szerszej skali, ponieważ znani blogerzy od dawna ją chwalą i stąd ją w ogóle znam. Zapamiętałam sobie ten tytuł, ale podchodziłam do niego trzykrotnie, zanim połknęłam go w dwóch kęsach, żeby zminimalizować moje niezadowolenie, jakbym miała się męczyć z tą dramą. A ogólnie mówiąc… Nie żywię jakiejś nienawiści do „Biscuit Teacher and Star Candy” i nawet nie uważam tego tytułu za złą dramę, ponieważ doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jakie są jej zalety i dla kogo jest skierowana. Zajęło mi trochę czasu dojście do tego, ponieważ czułam taki lekki niepokój, dlaczego akurat mi się „Biscuit Teacher and Star Candy” totalnie nie podobało, kiedy innym wręcz przeciwnie, ale jak zawsze w takich przypadkach wszystko sprowadza się do kwestii gustu…\nPo pierwsze recenzowana drama jest serialem młodzieżowym. Trudno mi było na to wpaść, ponieważ aktorzy w niej grający zdecydowanie nie byli w wieku licealnym, niemniej „Biscuit Teacher and Star Candy” to taka adaptacja komiksu na ekranie, tylko problem tkwi w tym, że nadal nie wiem, czy miałby to być komiks dla chłopców czy komiks dla dziewcząt? Główna bohaterka Na Bori jest legendarną delikwentką, która „nawróciła” się na dobrą stronę i sama została nauczycielką, aby móc wrócić do swojej dawnej szkoły. Nie stoją za tym żadne szlachetne pobudki, a Bori nie jest tak ambitna jak chociażby Yankumi z „Gokusena” – ona po prostu chciała wrócić do szkoły, aby spotkać swoją dawną miłość, nauczyciela plastyki Ji Hyun Woo. Ze względu na swoją „przeszłość” nie jest tak łatwo znaleźć jej pracę, ale w końcu zatrudniają ją, żeby pilnowała największego rozrabiakę w szkole, Park Tae Ina. Tae In jest trudny w obejściu, szczególnie że to najpopularniejszy, mający posłuch w klasie chłopak, którego rodzina w dodatku to właściciele szkoły, do której chodzi, ale Bori stopniowo przebija się do niego, co powoduje, że on zakochuje się w niej. I tu mamy nasz obowiązkowy trójkąt miłosny – okazuje się, że Ji Hyun Woo od dawna był zakochany w Bori i dopiero teraz zdobył się na odwagę, żeby jej to powiedzieć, a na domiar wszystko jest wujkiem Tae Ina.\nPo „Sang Doo, Let’s Go To School” Gong Hyo Jin wpadła w dwuletni marazm, ponieważ rzekomo nie dostawała już żadnych interesujących ją scenariuszów. „Biscuit Teacher and Star Candy” jest jej pierwszą dramą po tej przerwie i to mnie właśnie dziwi, że drugi raz z rzędu wybrała rolę nauczycielki. Na Bori z pewnością jest inną bohaterką niż Chae Eun Hwan, a te dwie dramy wbrew pozorom nie mogłyby się bardziej od siebie różnić, jednak zalatywało mi trochę zaszufladkowaniem… W sumie gdyby nie to, że główną rolę zagrała szalenie lubiana przez mnie aktorka, „Biscuit Teacher and Star Candy” podobałoby mi się jeszcze mniej. Wiecie dlaczego? Bo bardzo nie lubię głównego konceptu tej dramy…\nJest nim romans nauczycielki z uczniem czyli nieco bardziej hardcorowa wersja noona romance. Jak tak patrzę sobie na filmografię Gong Yoo, wydaje mi się, że ten motyw stał się jego specjalnością, niemniej nieważne kto gra w dramie tego typu, po prostu nie potrafię zmusić się do kibicowania bohaterom. Spowodowane jest to tym, że nie mogę czerpać przyjemności z oglądania takich komedii romantycznych, kiedy główny bohater nie jest w moim guście. Możecie mi dawać mnóstwo noona romance trzydziestoletnich brzydul z dwudziestoletnimi ciachami, ale licealista z pewnością nie jest obiektem moich fantazji. Po prostu romans nauczycielki z własnym uczniem wydaje mi się niewłaściwy. W „Sang Doo, Let’s Go To School” nie było to dla mnie najmniejszym problemem, ponieważ bohaterowie byli w tym samym wieku, a Rain zagrał mężczyznę, który powrócił do szkoły dokończyć swoją edukację. Natomiast „Biscuit Teacher and Star Candy” to chyba spełnienie fantazji nastoletnich chłopców o romansie z nauczycielką i vice versa – dziewczyn o romansie z nauczycielem, bo nie zapominajmy o Bori i jej second leadzie.\nSkoro nie podoba mi się sam pomysł dramy, możecie się zapytać, po co w ogóle sięgnęłam po „Biscuit Teacher and Star Candy”, jak będę tylko marudzić… Dla aktorów oczywiście, jak zawsze. Tym razem wyjątkowo nie dla odtwórcy głównej roli męskiej, ponieważ lubię Gong Yoo, ale bez przesady, w „Coffee Prince” nie wydawał mi się nawet być przystojny, chociaż „Biscuit Teacher and Star Candy” wydało mi się przynajmniej łatwiejsze w strawieniu niż „Big” i „Flower Boy Ramyun Shop” o podobnej tematyce. W ogóle zabawne jest to, że Gong Yoo grający ucznia Gong Hyo Jin jest w rzeczywistości rok od niej starszy, ale wielu innych aktorów nie wzięłoby się za licealistów. „Biscuit Teacher and Star Candy” może być ciekawym doświadczeniem pod tym względem, że znajdzie się w tej dramie wielu wówczas nieznanych aktorów, którzy obecnie są z pewnością rozpoznawalni – Seo Jun Young jako młodszy brat Tae Ina, Lee Yoon Ji jako młodsza siostra Bori, Jung Kyeo Woon jako klasowy narcyz i tak dalej…\nJako drama szkolna „Biscuit Teacher and Star Candy” okazało się być bardziej zwyczajną komedią romantyczną, niż zakładałam, że będzie. Mamy melodramat w drugiej części, niezgadzających się na związek rodziców, jakieś pojawiające się rywalki itd, ale nawet sam romans Gong Hyo Jin i Gong Yoo nie był aż tak niewinny, jak myślałam. Co do szkolnego aspektu tej dramy, to nawet zabawne było dla mnie to, że Na Bori nie wpadła tak naprawdę w schemat wyjątkowej nauczycielki rodem z japońskich mang. Cała jej legenda o byciu jakąś delikwentką okazała się być tylko wynikiem różnych zbiegów okoliczności i nieporozumień, chociaż twórcy „Biscuit Teacher and Star Candy” pozwolili sobie w pierwszych odcinkach trochę zażartować, używając efektów specjalnych, jakby Bori rzeczywiście wyskakiwała kilka metrów w powietrze, żeby spuścić łomot niegrzecznym uczniom, a potem dodając w napisach końcowych scenki z rodzaju „jak było naprawdę”.\nTak więc podsumowując… „Biscuit Teacher and Star Candy” jest dla mnie przeciętną dramą, która musi trafić na podatny grunt fanek Gong Yoo lub miłośników puppy love, żeby się podobać. Bohaterowie tej dramy są średnio charyzmatyczni, dlatego nie kibicowałam nikomu i tylko bezwiednie ją oglądałam. Mamy tam jakieś poszczególnie problemy uczniów z klasy Bori, które ona później rozwiązuje, ale tak czy siak „Biscuit Teacher and Star Candy” to przede wszystkim typowa komedia romantyczna, w której postacie dużo płaczą na końcu. Ale przynajmniej happy end był satysfakcjonujący…\nTagi2005 • Choi Yeo Jin • drama • Go Jun Hee • Gong Hyo Jin • Gong Yoo • Jang Hee Jin • Jung Kyeo Woon • Jung Ui Chul • Kim Da Hyun • komedia romantyczna • Lee Yoon Ji • noona romance • Oh Yoon Ah • Park Hyo Jun • PD Kim Hyung Shik • PD Oh Jong Rok • recenzja • scenarzysta Park Kye Ok • scenarzystka Kim Jung Ah • Seo Jun Young • szkolny\n0 komentarzy dotyczących “Biscuit Teacher and Star Candy”


Ciepłochronne buty zimowe 319038 w Tchibo\nCiepłochronne buty zimowe, czarno-niebieskie\nNieprzemakalne, wiatroszczelne i oddychające dzięki zastosowaniu membrany Helio-Supra Miękka, ciepła podszewka z polaru Elementy odblaskowe Warianty:\nCiepłe, suche stopy. Ciepłochronne buty zimowe zapinane na rzep. Nieprzemakalne, wiatroszczelne i oddychające dzięki zastosowaniu membrany Helio-Supra. Miękka, ciepła podszewka z polaru. Wyściełana, szczelnie zapinana cholewka i wszyty język zapobiegają wnikaniu wilgoci. Funkcjonalne detaleMiękka, ciepła podszewka z polaru. Z elementami odblaskowymi. Z elementem ułatwiającym zakładanie. Pole do zapisania nazwiska. Praktyczne zapięcia na rzep - doskonałe dla dzieci.Dodatkowa wkładka do wyrównywania wielkości rozmiaruCiepłochronne buty posiadają dodatkową wkładkę do wyrównywania wielkości rozmiaru.\nKolor:Czarno-niebieski.Materiał:Materiał wierzchni - poliuretan i poliamid.Podszewka - 100% poliester.


bcharmed Basic Wave ~ czarny - LoveStore.Barbarella.pl | Gadżety erotyczne dla kobiet, par i mężczyzn\nNowościBarbarella to lubi!dla MężczyznPierścienie na penisabcharmed Basic Wave ~ czarny\nSilniczek jest ustawiony tak, by wibracje docierały do łechtaczki partnerki i delikatnie ją pieściły. Subtelne wibracje będą przyjemne dla was obojga. W razie potrzeby silniczek można odłączyć od pierścienia, albo przekręcić pierścień na penisie tak, aby silniczek znalazł się na dole. Silniczek umieszczony w wypustce oferuje 5 trybów wibracji, którymi sterujesz za pomocą 1 przycisku. Silniczek można wyjąć, co ułatwia czyszczenie pierścienia oraz umożliwia wymianę baterii.


Piękne wykończenie balkonu - radomcio\nStart » Przebudowa » Remonty, Elektryk, Hydraulik » Piękne wykończenie balkonu\nLudzie od niepamiętnych już czasów zajmowali się budowaniem domów, w których mają mieszkać. Style w jakich te obiekty były budowane ulegały znaczonym zmianom z epoki na epokę, ponieważ człowiek jest w stanie wymyślić wiele rodzajów konstrukcji. Wszystkie jednak te style łączyło to, iż twórcy ich chcieli piękna i wdzięku powstających budowli. Balkony już od czasów starożytnych powstawały i zajmowały szczególne miejsce w każdym monumencie. Balkon bowiem ma być pięknym i pożytecznym miejscem, a w tym dziś może nam pomóc zabudowa balkonu Warszawa cena. Zabudowa balkonu Warszawa cena gwarantuje, że nasz balkon będzie przyjemny dla każdego oka.\nNasza firma budowlana RenomaBud posiada wśród klientów doskonałą renomę. Podejmujemy się współpracy z inwestorami indywidualnymi oraz z firmami deweloperskimi, a jeżeli decydują się Państwo na odbiór mieszk...\nCzy chcesz, aby twoje okna w dachu były odpowiednio uszczelnione i zabezpieczone? Proponujemy ci niezawodne i w stu procentach skuteczne kołnierze uszczelniające do okien dachowych. Dzięki nim wilgoć, wiatr i zimno ...


Porozmawiajmy o Wiedźminie | Endless Runner\nPorozmawiajmy o Wiedźminie\n21 maja 2019 21 maja 2019 31 minute readby Berlin\nTrochę mi to zajęło. Z kilku powodów. Wstrzymywałem się przed pisaniem tego tekstu jakieś dwa lata, a jak już zacząłem go pisać – chyba z trzy miesiące temu – to nie mogłem się zebrać, żeby go dokończyć. Nadal jest wybrakowany, niedokończony, niedopieszczony, ale cóż: może się okazać, że jak nie teraz, to już nigdy, bo coraz mniej mnie ten temat obchodzi. A możliwe, że warto go opublikować nawet w nieskończonej formie, bo rzeczy, które da się wygrzebać z tego pierdyliona liter, mają szansę kogokolwiek zainteresować, a może nawet komuś się do czegoś przydać.\nAle żeby mieć parę rzeczy z głowy na początek i wyjaśnić dlaczego dopiero teraz piszę coś więcej o grze sprzed kilku lat – disclosure biograficzne.\nNajpierw pracowałem dla Techlandu, czyli firmy, która mogłaby zostać uznana za konkurującą z Cedepem (przez sam tylko fakt, że i jedna i druga, pochodzą z Polski, przy pominięciu – bo oczywiście że tak, w końcu jesteśmy w internecie – że mają totalnie inną filozofię produkcyjną czy portfolio tytułów) więc nie miałem ochoty wystawiać siebie czy kogokolwiek stamtąd na jakieś „weź narzekasz bo zazdro” czy inne mądrości, które niechybnie by się pojawiły mając ten kontekst na uwadze. Po rozstaniu z Techlandem, pod koniec zeszłego roku, logicznym krokiem w mojej „karierze” było rekrutowanie się do Cedepu na Quest Designera – tak też zrobiłem. Dostałem ofertę. Postanowiłem z niej nie skorzystać. To też mogło wygenerować jakieś potencjalne posądzenia o potencjalnie wyimaginowany w głowach jakiejś potencjalnej grupy czytelników ból mojej dupy. Wolałem więc poczekać aż posiedzę parę miesięcy w nowej robocie i przekonam się, że jest mi w niej lepiej niż w Cedepie by było.\nTak też się stało – mogę więc klepać co chcę.\nNo ale też znowu nie do końca, bo docieramy do kolejnej warstwy rzeczy, które sprawiły, że ten tekst ciągle nie chciał się napisać. Jedną z nich jest na przykład to, że klepanie go bliżej premiery mogło wywołać reakcję odwrotną od wszelkich zamierzonych – mógłbym zostać nazwany, chociażby, nie wiem, Zdrajcą Narodu Polskiego (bo przecież wszyscy wiemy, że Wiedźmin 3 nie ma żadnych wad i jest nową epopeją narodową). Z oczywistych powodów jest to coś, czego wolałbym uniknąć, dlatego mam nadzieję, że skoro od premiery minęło już tyle czasu, to nie będziemy musieli rozmawiać w takim tonie.\nNie będę racjonalizować czasu i okoliczności bardziej – podkreślę tylko na koniec wstępu, że chyba właśnie teraz, kiedy emocje i hype nie dyktują już nagłówków, warto o Wiedźminie sensownie porozmawiać. Głównie po to, żeby zmierzyć się z tym, jak tę grę wspominamy i spojrzeć krytycznie na to, czym się zachwycaliśmy ––\nBo chociaż OCZYWISTYM jest to, że cieszę się, że Polakom udało się stworzyć coś takiego, jestem dumny jak cholera i podziwiam, to wychodzę z założenia, że właśnie dlatego – właśnie dlatego, że Wiedźmin 3 jest produkcją tak dobrą – należy analizować go z każdej możliwej strony i czepiać się wszystkiego, czego tylko czepiać się można. Bo czego możemy się nauczyć jeżeli uznamy coś za „najlepsze” jednocześnie podchodząc do tego bezkrytycznie?\nMoja teza jest więc następująca: nie mamy do czynienia z Mesjaszem Gier Wideo, który objawił się po to, żeby nas zbawić i uwolnić od słabej narracji. Mamy do czynienia z mistrzem iluzji, który sprawił, że przez te wszystkie godziny siedzenia przed ekranem uwierzyliśmy we wszystko, co się działo, mimo że podskórnie przeczuwaliśmy, że za bardzo cienką kurtyną czai się potężna ściema.\nWiedźmin 3 jest grą opartą na sztuczkach.\nWiedźmin 3 to iluzja.\n# ROZDZIAŁ 1: DŁUG U SAPKOWSKIEGO\nGry nadal często opierają się – niestety – na sztampowych, durnych, czy też po prostu beznadziejnych misjach. Idź i zabij dziesięć tego. Idź i znajdź tamto. Idź i zrób coś. Bo coś. Od lat wałkujemy ten sam schemat i udajemy, że to działa, bo jakimś cudem potrafimy skutecznie tkwić w masowej iluzji sprawiającej, że rzeczy, które powinny nam przeszkadzać po prostu nam nie przeszkadzają. Bo nie.\nGry miały też, i do tej pory czasami mają, problem ze swoimi bohaterami. Dlaczego zabijam tysiące ludzi będąc archeologiem –– i te tam tego typu klimaty, wiecie. Nie będę się o tym rozpisywać, bo jeżeli nie słyszeliście jeszcze o dysonansie ludonarracyjnym, to widocznie przespaliście ostatnie kilkanaście lat i zapraszam do źródła.\nWiedźmin 3 nie ma tych problemów, bo jest grą o zabijaniu potworów, której głównym bohaterem jest profesjonalny zabójca potworów. I nie ma co się czarować: nie da się, generalnie, trafić lepiej z settingiem i protagonistą niż trafiło się Cedepowi, bo Sapkowski większość wysokopoziomowego designu zarówno narracyjnego, jak i mechanicznego, już w swoich książkach i opowiadaniach po prostu wykonał. Nie będę rozpisywać się o znakach, medytacjach, alchemii i tym podobnych – nie ma to teraz znaczenia. Znaczenie ma to, że Sapkowski dał Cedepowi coś, czego nie da się przecenić, czyli bardzo proste narzędzia do generowania dobrych historii w grach wideo.\nSubwersję. I sensowną przestrzeń do jej stosowania.\nSapkowski, jak wszyscy wiemy, wziął podania ludowe, baśnie i legendy, po czym przedstawił je w krzywym zwierciadle. Przerobił ich czarno-białe rozumienie świata na widzenie szaro-szare, w którym nie ma dobra i zła, a tylko różne poziomy tego, jak bardzo mamy przejebane i sami sobie jesteśmy winni. I chociaż środowiska akademickie płodzące literaturę, której nikt nie czyta, i marudy literackie, również płodzące literaturę, której nikt nie czyta, będą się czepiać, że to prostackie i w ogóle, to nie można odmówić Sapkowskiemu tego, że napisał tego swojego Wiedźmina z taką gracją, że literaturę, którą on spłodził, akurat czyta się od wielu lat chętnie.\nAle poza samym ciekawym światem, Andrzej dał Cedepowi bohatera, który idealnie do tego świata pasuje, czyli Profesjonalnego Zabójcę Potworów.\nTylko, że wiecie.\nmogą być dobre.\nteż mogą być potworami.\nNo ale tak bez podśmiechujek – właśnie to jest po prostu gotowym przepisem na generowanie pierdyliona historii i historyjek, bo wystarczy odświeżyć kontekst jakiejś referencji (baśń, bajka, legenda, poemat, opowiadanie, książka, film) i urozmaicić później o ewentualny twist fabularny.\nI jak ktoś tego nie docenia, to niech zamilknie, bo nie ma pojęcia o czymkolwiek, co związane jest z narracją w grach wideo – szczególnie w otwartych światach.\nCedep miał więc bardzo, bardzo, bardzo dużo szczęścia z tym, że udało im się ustrzelić prawa do robienia gier na podstawie Sapkowskiego zanim wziął się za to na poważnie ktokolwiek inny. I nie zapominajmy o tym, bo naprawdę sporo roboty zostało wykonane już na starcie. To nie jest rozkmina typu „jak zrobić Grę o Tron, żeby występowały w niej postacie znane z serialu, a nie stała się symulatorem polityczno-ekonomicznym”, ani pisanie od zera do jakiegoś Middle Earth: Shadow of Mordor, czy tworzenie spartańskiego najemnika, który przez kolejne 50 godzin może spokojnie działać na niekorzyść Sparty i nikogo w wirtualnym świecie to nie zainteresuje.\nKsiążkowy Wiedźmin to gotowy świat (z geografią, polityką…), gotowa postać (z przyjaciółmi, mentorami, wrogami, miłostkami…), gotowe mechaniki w rozgrywce, gotowe motywacje i racjonalizacje, a do tego masa innych rzeczy, które z tego wszystkiego wynikają.\nBrawa dla Sapkowskiego. Brawa dla Cedepu.\nROZDZIAŁ 2: SŁOWO > ROZGRYWKA\nJedną z kluczowych różnic pomiędzy „oldschoolowym” podejściem do cRPG-ów a Wiedźminem jest widoczne w nim rozdzielenie warstwy dialogowej od gameplayu: dialogi w tej grze, w większości, po prostu nie mają żadnego znaczenia. Zamiast budować „swoją postać” czy chociaż „rozwijać charakter Geralta” uczestniczymy przez wiele godzin w teście psychologicznym, który nie ma klucza i rozwiązania innego niż łechtanie naszego ego nagrodami za zaznaczanie właściwych odpowiedzi – a z reguły trudno jest źle trafić bo „złe” są oczywiste.\nSpójrzmy chociażby na wątek Krwawego Barona – rozgrywa się on tak naprawdę wokół jednego wyboru: wypuszczenia potwora z lasu albo ubicia go. To jedyna decyzja, która ma prawdziwe znaczenie dla losów Barona i jego rodziny. Ciągnące się przez wiele, wiele, naprawdę wiele minut rozmowy z nim nie mają znaczenia – to płótno, na którym namalowana została ładna historia. Na którym wygenerowano kontekst pozwalający nam podjąć „decyzję” na temat losu jego dziecka. Decyzja ta nie ma jednak żadnego wpływu na cokolwiek. Jest tylko – i tak rzadką w tej grze – możliwością zrobienia czegoś po swojemu.\nTo twoje wyrażanie siebie nie ma jednak w Wiedźminie żadnego znaczenia poza generowaniem iluzji i sprawianiem, żebyś czuł się „fajnie”.\nChwalimy misję z Baronem nie za to, że wykorzystuje język gier w atrakcyjny sposób – chwalimy ją za to, że ktoś wreszcie nie bał się poruszyć w grach jakiegoś interesującego tematu. To nie jest najlepszy quest, jaki widziałem w grach RPG – nie jest nawet w pierwszej dziesiątce – ale na pewno jest to jedna z najbardziej ciekawych tematycznie i poruszających misji jakie w historii naszej branży zrobiono – głównie dlatego, że łatwo ją opowiedzieć i zapamiętać.\nDzieje się tak, bo to historia opowiedziana w dosyć „tradycyjny” sposób. I mówiąc „tradycyjny” mam na myśli to, że jest w niej w cholerę gadania. Tyle gadania, że można by kilka gier indie tym skryptem obdzielić. Niestety jest to też gadanie, które do niczego ciekawego pod względem mechanicznym nie prowadzi: historia zawsze potoczy się tak samo, a my zawsze (jeżeli tylko klikniemy odpowiednie opcje, a nic nie stoi na przeszkodzie, żeby to zrobić) dostaniemy ten sam zestaw informacji.\nAle nie musicie wierzyć mi na słowo: gadajmy o konkretach. Weźmy na warsztat dialogi. Pamiętajcie tylko, że to nie są oficjalne rzeczy – spisywałem je szukając po YouTubie filmików, na których ludzie klikali te wszystkie opcje, przerabiając rzecz jednocześnie na grafy.\nCzerwony jest Baron, niebieski jest Geralt, a ten jasny żółty to decyzje do podjęcia.\nDialog różni się kosmetycznie w zależności od tego, czy Geralt pobił ludzi Barona w karczmie na rozstajach, czy nie. To akurat miła odmiana od koniecznych burd w Białym Sadzie, ale też miła odmiana od regularnych questów, w których tego typu wydarzenia i decyzje nie mają żadnego wpływu na dialogi. Widać jednak, która opcja jest w dialogu faworyzowana – wersja, w której gracze ludzi Barona ubili.\nJest w niej więcej tekstu, więcej energii – wygląda to tak, jakby ta druga pacyfistyczna ścieżka była dodatkiem wrzuconym do dialogu z jakiegoś niezbyt ważnego powodu. Dołączenia sceny w karczmie do questa o Baronie w ostatniej chwili? Dorzucenia do sceny w karczmie możliwości niezabijania na ostatnią chwilę? Nie mam pojęcia, ale spisując ten tekst razem z kolejnym wrzuciłem sobie w dwa miejsca flagę – BaronKnowsGeralt – wpływającą na to, jakie zdanie powie po tym, jak Geralt mu się przedstawi. Jak teraz na to wszystko patrzę, to nie wiem, czy rzeczywiście tam jest, czy to, co mówi w drugim dialogu nie jest po prostu zależne od mordobicia w karczmie.\nAnyway, jak sytuacja się rozwija? W ten sposób:\nJak widać jedyną realną różnicą w dialogu jest reakcja Barona na to, czy Geralt się z nim napije. Reszta to kosmetyka, która – podkreślam – nie ma żadnego wpływu na kolejne dialogi. Kiedy Baron mówi „jednak nie jesteś tak bystry”, nie ma to wpływu na nic w kolejnych rozmowach. Jego nastawienie nie zmienia się – niezależnie od tego, co gracz wybierze.\nPo tej rozmowie mamy do czynienia z segmentem grywalnym Ciri, potem trafiamy do kolejnej rozmowy.\nW niej wprowadzono dodatkowe opcje dialogowe – zaznaczyłem je na zielono. To po prostu „optional topics”, o które można, ale nie trzeba, zapytać – nie ma to żadnego znaczenia. Ciekawe jest jednak to, co zobaczycie przy pierwszym wyborze, że niektóre „duże” wybory też nie mają znaczenia – jak „Gadaj”, w którym mogłoby wydarzyć się coś ciekawego, ale się nie dzieje, bo dialog po prostu zawraca i chwilowy skok napięcia nijak nie wpływa na resztę tekstu. Jedyne, co mnie zastanawia, to czy „Gadaj” pojawia się tylko po awanturze w karczmie, czy to jedno zdanie w środku jest tym warunkowane – nie mogłem się doszukać filmiku, na którym ktoś byłby pacyfistą i wybrał potem „Gadaj!”.\nInteresującym momentem jest wariacja, która zależy od tego, czy gracz spyta, dlaczego miałby ufać Baronowi – i generuje dodatkową scenkę, w której gość gwiżdże na jakiegoś typa i poucza go, że Geraltowi ma się nic nie stać. Nie wydaje mi się, żeby było to warunkowane czymkolwiek więcej niż zaznaczyłem w grafie: tym bardziej, że nie jestem w stanie znaleźć informacji, czy to jakkolwiek wpływa na cokolwiek innego w grze (zakładam, że nie). Miły akcent.\nAle historia, mimo wszystko, kończy się zawsze identycznie – Geralt idzie przeszukać pokoje, znajduje ślady rozwałki. Tam jest kolejna rozmowa z Baronem, której spisywać mi się nie chciało: jest w niej bardzo, bardzo dużo tekstu, w którym gracz może dopytać np. o to, dlaczego Baron postanowił pracować z Nilfgaardem. Niekoniecznie pasuje to „tonem” do poszukiwań żony i córki (pasowałoby raczej do dodatkowego spotkania, w którym panowie by usiedli do kielicha), ale takiej sceny – poza początkiem – nie przewidziano.\nPotem Geralt wychodzi, spotyka guślarza i tak dalej, aż w końcu dowiaduje się wszystkiego, co miał wiedzieć i wraca do Barona. Rozgrywa się dialog niemal kończący ten segment questa (zostaje tylko dziecko), który jest prawdziwą maestrią, kiedy chodzi o ściemnione wybory i znajomość psychologii graczy. Przez większość czasu mamy do wyboru tylko ton/nastawienie Geralta a – niezależnie od wyboru – lądujemy i tak w identycznych miejscach. Zakładam, że opcja „ty je przepędziłeś” prowadzi do tego samego, co „mów, jak było z tą ucieczką” (pewnie z jedną dodaną kwestią wcześniej), ale nie byłem w stanie w łatwy sposób znaleźć nikogo, kto powiedziałby „nie mam ochoty tego słuchać” – zakładam więc, że jedyne, co robi ta opcja, to omija następny choice hub i prowadzi prosto do „co zrobiłeś z dzieckiem/to musiał być straszny widok”.\nPotem następują wydarzenia, które wszyscy znamy, bo trudno jest ich po tych paru latach nie znać. Nic, co się tu wydarzyło nie wpływa na rzeczy później – nawet na rozmowę z Tamarą w Oxenfurcie (a jak wpływa, to zmienia czystą kosmetykę i stawiam piwo pierwszej osobie, która mi udowodni, że jest inaczej – przejrzałem ten dialog i skonstruowany jest tak, że nie widzę tam pola na jakiś branching zależny od wyborów, które gracz podejmie rozmawiając z Baronem).\nKluczem jest to, że w Wiedźminie można się wycofać ze swojej opinii – niezależnie od tego, czy potraktowało się Barona jak chlejącą świnię niegodną uwagi czy jednak próbowało się go zrozumieć, w dialogu z Tamarą i tak można wybrać opcję mówiącą o tym, że ojciec się o nią troszczy. Opowieść skonstruowana jest tak, żeby opcje dialogowe nie gryzły graczy w dupę.\nTo, co gryzie ich w dupę w historii Barona, to wybór, którego konsekwencje są ukryte – coś, co potencjalnie może być „mocne”, a w praktyce jest po prostu ryzykowne, bo balansuje na granicy fair/nie fair.\nCała ta historia ostatecznie sprowadza się do decyzji o tym, czy Geralt uwolni ducha z lasu czy zaciuka go przy pierwszej okazji: to jedno wydarzenie ciągnie za sobą śmierć żony Barona (tym samym jego samobójstwo) albo jej szaleństwo (tym samym jego zniknięcie ze sceny), ale konsekwencje są bardzo oddalone w czasie.\nWszystko to prowadzi do prostej konkluzji: projekty questów w Wiedźminie są zaskakująco liniowe – moc „decyzji”, szczególnie w przypadku sidequestów, przesunięta zostaje na ich końcówki, gdzie decyzje czasami funkcjonują jako niespodzianki albo twisty. Prowadzi to do zamknięcia wątku w sposób A albo B, co z kolei najczęściej nie ma żadnego wpływu na jakikolwiek inny element gry.\nMamy do czynienia z odcinkami interaktywnego serialu odpalanymi w określonych punktach, utrzymanego w formule „monster of the week”, ale niekoniecznie z przygodami korzystającymi z możliwości jakie potencjalnie daje im otwarty świat.\n# ROZDZIAŁ 3: CO WIEDŹMIN MÓWI O SOBIE\nI to wszystko nie powinno nikogo dziwić ani rozczarować, bo Wiedźmin 3 od samego początku bardzo jasno i otwarcie mówi o tym, czego mamy się spodziewać. Ustawia wiele kwestii designu, których możemy spodziewać się w dalszej rozgrywce, z miejsca i jest w tym absolutnie genialny (niezależnie od tego, co sądzę o samej filozofii projektowania, jaką widać w tej grze).\nRozmawiasz z Vesemirem, zabijasz ghule, jedziesz na koniu po wymuszonej ścieżce aż trafisz na konkretną cut-scenkę, w której gryf atakuje wieśniaka. W rozmowie z wieśniakiem możesz wziąć pieniądze za pomoc albo wykazać się dobrocią serca, a potem jedziesz dalej do karczmy. W karczmie musisz porozmawiać z wszystkimi, a wychodząc musisz obić twarze paru wieśniakom.\nMinęło jakieś pół godziny, w tym momencie otwiera się otwarty świat.\nW międzyczasie zasugerowano ci już, że:\nwybory w Wiedźminie 3 zaprojektowane są w większości jako kosmetyczne urozmaicenia, umilacze czasu, który spędzasz na dialogach, a spędzasz go w tej grze bardzo dużo;\nwybory w Wiedźminie 3 mają najczęściej znaczenie raczej kosmetyczne, reaktywność jest pozorna albo limitowana do detali;\nniektóre rzeczy, na które chciałoby się mieć wpływ – a logika gry/opowieści nie stoi na przeszkodzie, żeby ten wpływ istniał – wydarzą się niezależnie od tego, czy masz na nie ochotę, czy nie;\nPo wyjeździe z karczmy naturalnym kierunkiem (sugerowanym przez grę) jest tablica ogłoszeń oraz prawdopodobnie pierwszy sidequest, z którym będziesz mieć do czynienia – Twisted Firestarter. To bardzo proste zadanie, w którym krasnoludzki Kowal prosi o znalezienie człowieka, który spalił jego warsztat.\nQuest polega na przechodzeniu od punktu A do B do C do D szukając czerwonych mazów na ekranie, czyli używaniu „wiedźmińskich zmysłów”, aż dotrze się do winowajcy – można wtedy kazać mu iść ze sobą pokojowo, niepokojowo, albo odpuścić (czego nikt nigdy nie zrobił). Po dostarczeniu gościa do Kowala okazuje się, że zostaje wydany armii i umiera na szubienicy.\nWiedźmin 3 nie będzie grą pełną czasowników, które urozmaicą questy po stronie gameplayowej, a większość z nich już widziałeś\nwiele questów rzeczywistych wyborów praktycznie nie ma, a powody są następujące:\nwybory często ustawione są binarne, czyli tak, żeby gracz podjął jedyną-właściwą-decyzję, na którą narracyjnie poszło najwięcej pary;\nwybory często nie mają realnych konsekwencji dla świata;\ndostępne opcje dialogowe nakierowują cię w stronę odgrywania określonej roli, trzymanego bardzo mocno przez twórców w garści Geralta, jednocześnie oszukując twoją głowę, że masz możliwość wpłynięcia na cokolwiek.\nDopiero z perspektywy czasu widzisz, że Wiedźmin 3 składa się z głównego wątku fabularnego oraz otwartego świata pełnego różnej wielkości questów. Te dwie rzeczy oddziela mocna kreska i nie wchodzą ze sobą w merytoryczny dialog: funkcjonują obok siebie, bardzo rzadko się jakkolwiek przeplatając, czy wpływając na siebie nawzajem.\nWidać to najlepiej na przykładzie Białego Sadu, który jest wprowadzeniem do całej gry – miejscem, w którym w bezpiecznych warunkach możesz przetestować wszystko, co Wiedźmin 3 ma do zaoferowania. Jest też chyba jedyną mapą, na której da się przejść wszystkie questy bez zmienienia tej gry w swoją regularną pracę.\nJest więc – w porównaniu z całą resztą – małą mapą. Tyle, że nie podejmuje się na niej żadnego istotnego wyboru. Nic, co robimy w Białym Sadzie, nie ma realnego wpływu na rzeczy, które zobaczymy później w grze.\nCały quest Białego Sadu to prosta historia:\nGeralt razem z Vesemirem szukają Yennefer.\nW drodze do karczmy widzą gryfa.\nW karczmie zostają wysłani do obozu Nilfgaardu.\nW obozie dowiadują się, że szef nie ma ochoty pomóc dopóki nie pozbędą się gryfa.\nŻeby zabić gryfa muszą odbębnić parę zadań.\nJadą razem z Yennefer spotkać się z Emhyrem.\nZrobienie z tego czegoś bardziej skomplikowanego wymagałoby wprowadzania dodatkowych zmiennych, które zaburzyłyby rytm historii – Geralt ma być zaskoczony spotkaniem z Yennefer, a jeszcze bardziej tym, że kobieta pracuje dla Nilfgaardu. Nagle okazuje się, że to nie o nią chodzi, a o Ciri. W momencie, w którym znajduje pierwszą księżniczkę, okazuje się, że druga – ta, której będzie szukał przez resztę gry – jest ciągle w innym zamku.\nJednocześnie właśnie na takich „kawałkach” jak historia Białego Sadu zbudowana jest cała gra – jej główna linia fabularna to kilka tego typu historii, które pączkują w trakcie grania, a ostatecznie prowadzą do paru zakończeń. To misje, które czasami się ze sobą komunikują, ale w znacznej większości to, co dostajemy, to odrębne historie kręcące się wokół podobnych wątków i tematów.\nChlubnym wyjątkiem jest bitwa o Kaer Morhen, w którym zbierane są wyniki misji lojalnościowych, ale ostatecznie finał zawsze jest taki sam – umiera kto ma umrzeć, a fabuła ciągnie dalej w swoją stronę.\n# ROZDZIAŁ 4: I CO W TYM ZŁEGO\nTeraz docieramy do tematu pod tytułem „czego się czepiasz, o co ci chodzi”.\nSą różne sposoby patrzenia na to, co w tym tekście traktuję jako problem i różne pomysły na to, jak go rozwiązać. Słyszałem milion teorii, z większością się nie zgadzam, bo żadna Książkowa Mądrość pokroju cholernej Podróży Bohatera w praktyce po prostu nie działała.\nKlasyczne dla naszej branży myślenie o questach – przypominające trochę jakiś naprawdę słaby algorytm i nie biorące pod uwagę tego, że ludzie nie są maszynkami wypełnionymi zerami i jedynkami – wygląda mniej więcej tak:\n[Ktoś] potrzebuje [czegoś]\nBam! Mamy zadanie. Ale przychodzi potem ktoś, kto gra w to zadanie i mówi: „ale po co?” albo „co mnie to obchodzi?”. Zmieniamy je więc o w ten sposób i robota wykonana:\n[Ktoś] potrzebuje [czegoś] bo/żeby [stało się coś/zrobić coś]\nI tu najczęściej kończą się zabiegi intelektualne mające na celu sprawić, że gry wideo mają coś ciekawego do powiedzenia. Te trzy elementy w nawiasach kwadratowych stają się kluczowe w ewentualnej rozkminie, stają się schematem, z którego odbija się czterdzieści godzin contentu.\nJest to, do pewnego stopnia, perfekcyjnie logiczne.\nAle potem nie działa, nie zostawia dobrych wspomnień, nie buduje poczucia obcowania z dobrą historią. Bo tego typu konstrukcja brzmi sensownie tylko w skali totalnego makro albo totalnego mikro: może być albo ogólnym pretekstem dla historii albo jej malutkim fragmentem, zwykłym bitem wykorzystywanym w innym celu.\n[Korporacja] potrzebuje [Ripley] żeby [pokonać Obcych]\n[Ripley] potrzebuje [statku] żeby [uciec z planety pełnej Obcych]\nAle jak widzicie: nie ma w tych rzeczach dramatu. Dramat jest w detalach. Gdzie? W pierwszym przykładzie chociażby tu: straumatyzowana wydarzeniami z pierwszej części filmu kobieta zostaje wybudzona po 57 latach dryfowania w kosmosie (!), dowiaduje się, że jej córka umarła (!) będąc – fizycznie – starszą od matki (!), po czym kobieta zostaje wmanipulowana („musisz stawić czoła temu, czego się boisz”, „nigdy już nie będziesz pracować jako pilot… ale możemy to zmienić”) w korporacyjną gierkę (!), która doprowadzi do kolejnego kontaktu z jej traumą – Obcymi (!).\nTyle, że robienie takich rzeczy w grach nie jest takie proste. Nie pamiętam gdzie, ale wydaje mi się, że Tim Rogers napisał kiedyś dobre podsumowanie gier jako takich stwierdzając, że ich treścią jest to wszystko, co normalnie wycina się z filmów. To wszystko, co wyleciałoby w montażu – mozolna podróż z miejsca na miejsce, pakowanie się na wyprawę, i tym podobne – jest właśnie tym wszystkim, na czym spędzamy większość czasu w grach. To z kolei – co wydaje się całkiem logiczne – sprawia, że logika filmowa, konstrukcja scenariusza, przełożona 1:1 na story gry po prostu nie będzie działać.\nPrzeprowadziłem setki rozmów o tym, jak powinien wyglądać „porządny bohater gry RPG”. Gadałem z przeróżnymi ludźmi, oglądałem wykłady na ten temat, ostatecznie widzę dwie bezpieczne opcje, które i tak w żaden rzeczywiście przydatny sposób nijak nie zbliżają do zrobienia dobrego bohatera. Otóż bohater może być:\nW pierwszym przypadku gracz buduje sobie kogo chce, a twórcy dostarczają tylko pretekst, żeby mógł się bawić jak chce. Im bardziej „vague” jest pretekst, tym lepiej dla fantazji – dlatego „kurier” w New Vegas działa tak dobrze. Każdy może być kurierem, a i robota dla kuriera na pustkowiu zawsze się znajdzie. Sporną kwestią jest to, czy początek historii – ktoś cię zastrzelił, znajdź go – jest dobry. To nałożona graczom na siłę motywacja, która nadaje pewien rodzaj dynamiki nadchodzącym wydarzeniom: czemu masz gadać z Legionem Cezara, kiedy powinieneś raczej dowiedzieć się kto cię postrzelił (i co, tak właściwie, niosłeś, że było warte twojej śmierci). Z drugiej strony: przeżyłeś, dostałeś nowe życie, co cię to obchodzi i czy naprawdę chcesz się znowu spotkać z tym człowiekiem?\nW drugim przypadku dajemy graczom konkretną postać i ograniczamy spektrum ich możliwości do tego, co ta postać by zrobiła w danej sytuacji. Wersja dobrze zrealizowana – Wiedźmin 3. Wersja źle zrealizowana – Odyseja.\nI to, wokół czego cały czas się kręcę, wiąże się jeszcze z jednym, ważniejszym dla mnie tematem: tym, że wynikająca z drugiego podejścia (bohatera, który jest KIMŚ) struktura questa jest jakimś tam podejściem do tematu, podczas gdy (robiąc coraz mniej bohaterów, którzy są NIKIM) zapominamy, że istnieje też np. zupełnie inne podejście do tematu. Wychwalanie Wiedźmina pod niebiosa sprawia, że oddalamy się od tego, co już kiedyś potrafiliśmy zrobić, a co przynosiło niesamowite rezultaty.\nOd, na przykład, Falloutów.\nPodejście do tematu na zasadzie NIKOGO opiera się na budowaniu wydarzeń na podstawie struktury – korzystając z terminologii Johna Ingolda z Inkle – „encountera”, co ja osobiście nazywam „punktem”. Ingold tłumaczy to o wiele lepiej niż ja będę w stanie na jednym ze swoich wystąpień z GDC, ale jak nie macie tego ochoty oglądać przez godzinę, to spróbuję ––\nMyśląc stanowczo zbyt dużo na temat otwartych światów z wyborami stwierdziłem, że questy robi się w nich albo w formie nitek albo punktów – nitki są rozrzuconymi tu i ówdzie dowolnie skalowalnymi sekwencjami wydarzeń, które potrafią się rozwidlić, ale z reguły mają początek i koniec i nie przecinają się z innymi nitkami. Punkty – pozornie – występują jako pojedyncze fragmenty i wydarzenia, nie łączą się z niczym, aż w pewnym momencie gracz natrafi na ich odpowiednią sekwencję, co stworzy mu specjalnie dostosowaną do jego sposobu grania historię.\nPunktami posługuje się Fallout: New Vegas, czy po prostu oldskulowe RPG, a nitkami wszystko inne – od Wiedźmina 3 po Assassin’s Creed: Odyssey.\nNitki są łatwiejsze do kontrolowania i ogarnięcia, są też dużo bardziej „seksowne” pod kątem oczywistej dramaturgii sytuacji – gracz nie może niczego zepsuć, bo wykonuje dokładnie ten zestaw czynności, w dokładnie takiej sekwencji, jak mu to twórcy przygotowali. Kontrolowanie punktów jest trudniejsze.\nPunkty narracyjne działają trochę jak zwykłe systemy, z których chociażby Ubisoft buduje swoje gry. Chodzi w nich o to, że mają dwa kluczowe aspekty:\nWchodzi się w nie z konkretnymi danymi, by wyjść z innym ich zestawem – co jest w środku, to już tylko od twórców zależy.\nSpróbujmy porównać te dwa modele projektowania. Wyobraźmy sobie więc na przykład taką prostą historię:\nMatka prosi Dziewczynkę o zaniesienie lekarstw babci, która mieszka gdzieś głęboko w lesie.\nRoztrzepana Dziewczynka zapomina o przestrogach mamy – zagłębia się w las, zbiera kwiatki, etc.\nNagle spotyka wilka – zaczyna z nim rozmawiać i mówi, że idzie do babci.\nWilk urywa rozmowę, biegnie do staruszki.\nDziewczynka idzie spokojnie dalej, w końcu zaczyna się spieszyć – dociera do domu babci.\nW środku czeka wilk, który położył się do łóżka i udawał babcię. Dziewczynka nie orientuje się na czas, Wilk zjada też ją.\nObok chatki przechodzi gajowy, zabija wilka, rozcina mu brzuch, ratuje babcię i wnuczkę.\nW branchującej się grze moglibyśmy przedstawić ją tak:\nW lesie jest sporo aktywności do wykonania:\nW określonym miejscu, prawdopodobnie na zwężeniu drogi, żeby nie dało się go przeoczyć, można spotkać Wilka.\nJeżeli w dialogu zdradzisz, że idziesz się do babci.\nPo dotarciu na miejsce rozmawiasz z babcią.\nMożesz się zorientować, że to wilk (minigierka dialogowa w fakty z życia Babci)\nBossfight. Jeżeli słabo sobie radzisz, w połowie zjawia się Gajowy i pomaga.\nMożesz się nie zorientować\nKończysz questa. Po powrocie do domu spotykasz Gajowego rozmawiającego z Matką – dowiadujesz się, że Babcia nie żyje, zabił ją Wilk a dzielny Gajowy dotarł za późno, żeby ją uratować.\nJeżeli się nie wkopiesz\nBossfight. Rozwścieczony, głodny wilk cię atakuje – jest trudniejszym przeciwnikiem niż gdyby zjadł babcię (wtedy jest ociężały)\nPytanie czy chcesz go jednak może przyjąć.\nW wersji punktowej – w której każdy event jest opcjonalny, każdy z nich jest też potencjalnym punktem startowym – zaczęlibyśmy od tego:\nDom Las Chatka Babci\nSpotkanie z Matką Spotkanie z Wilkiem Spotkanie z Babcią\nSpotkanie z Gajowym\nCo sprowadza się do tego, że quest możesz zacząć z czterech miejsc:\nMatka mówi, że Babcia jest chora – trzeba jej zanieść lekarstwa\nBabcia mówi, że jest chora – trzeba jej znaleźć lekarstwa\nSpotykasz Wilka, który wypytuje cię, kim jesteś\nSpotykasz Gajowego, który mówi ci, że twoja babcia się źle czuje + w lesie jest Wilk\nAle teraz zaczynamy plątać:\ndowiadujesz się o chorobie Babci\ndostajesz lekarstwa dla Babci\nwiesz o chorobie Babci i odbierasz lekarstwa\ndostajesz zadanie przyniesienia jej lekarstw\njeżeli masz lekarstwa, to dostajesz zadanie zebrania drewna na opał\nNie, lepiej będzie na dialogach:\nJak widzicie – Matka pełni dwie funkcje: może nas poinformować o chorobie Babci, jeżeli o niej nie wiemy (chora=0) albo dać nam leki, jeżeli już o niej wiemy (chora=1). Babcia, z kolei, ma trzy stany: możemy dowiedzieć się o chorobie bezpośrednio od niej (chora=0), ale tez od Gajowego (leki=0, chora=1), oraz przyjść od razu z lekami (leki=1, chora=1). Dorzucamy event dodatkowego zbierania drewna po to, żeby ubezpieczyć się na wypadek, gdyby gracz nie spotkał Wilka – Wilk musi stać w okolicy drewna, co sprawi, że Kapturek go prędzej czy później spotka na swojej drodze.\nOstatnim przyjaznym NPC jest jeszcze Gajowy, który może poinformować nas o chorobie Babki (chora=0), ale może też wysłać nas do Matki jeżeli dowiedzieliśmy się o tym, że Babka jest chora od niej samej (Babka – ustawiając te same zmienne co Gajowy może wysłać nas do niego po leki a nie do Matki, Gajowy może nas odesłać do Matki).\nWażniejszą funkcją Gajowego jest jednak reagowanie na Wilka: jeżeli gracz go jeszcze nie spotkał, to może się dowiedzieć, że Gajowy go szuka, ale jeżeli już go spotkał – i wybrał odpowiednie opcje dialogowe – to Gajowy może pomóc w nadchodzącym bossfighcie.\nWilk jest kluczowy w całej historii, bo to na nim wisi najwięcej stanów i możliwości. Całość tego dialogu sprowadza się jednak do kilku prostych rzeczy – albo walczymy z nim w chatce babci (trzy wersje – easy/med/hard w zależności od wyborów) albo walczymy z nim na miejscu (hard) albo prowadzimy go do Gajowego (easy).\nZamarkowałem jeszcze opcję wiedźmińską, w której to Wilk zleca zabicie Gajowego, bo Gajowy jest niedobry, ale nie chce mi się tego rozpisywać.\nSuma bossfightów wygląda tak:\nPotem mamy już zbieranie tego wszystkiego – Wilk musi umrzeć, Babcia albo żyje albo nie, Gajowy pewnie żyje, żeby sobie sprawy nie komplikować. To generuje ileś tam wariantów dialogowych, ale wokół tego można dowolnie mieszać i zmieniać – możemy wyobrazić sobie na przykład, że jeżeli przesuniemy Wilka z daleka od drewna, a ty będziesz dobrym Czerwonym Kapturkiem i zignorujesz całkowicie bajkę (zaniesiesz grzecznie lekarstwa, znajdziesz drewno na opał i nie spotkasz/zignorujesz Wilka i Gajowego), to po zakończeniu questa Wilk zmieni się w silnego przeciwnika (bossfight extreme) grasującego w lesie, a niedaleko niego znajdziesz zwłoki Gajowego.\nWymaga to wszystko trochę więcej pracy, więcej kombinowania, trochę więcej pisania, ale jednak pasuje mi do otwartego świata bardziej niż zwykły branching.\n# ROZDZIAŁ 5: JA, MNIE, MOJE\nGrając w Biały Sad po raz setny stwierdziłem, że spróbuję sobie zrealizować absurdalną fantazję: chciałem wreszcie opowiedzieć się po stronie Nilfgaardu. Podobało mi się podejście komendanta garnizonu, a i denerwowała mnie ta ludność chłopska, która za wszystko odwdzięczała mi się niewdzięcznością, no i generalnie mogło by być po prostu ciekawie.\nNiestety – jak można się domyślać, czy też jak wiadomo – nie da się. Nie istnieją opcje dialogowe ani wybory, które pozwoliłyby mi przesunąć odgórnie narzuconą historię w stronę Geralta sympatyzującego z „tymi złymi”. Nilfgaard jest tylko i wyłącznie tłem, a nie frakcją, która fizycznie w grze istnieje. I o ile działało to w książkach, gdzie przez wiele tomów byli złem, które wiemy, że gdzieś tam jest, ale nigdy nie nadchodzi, to w Wiedźminie 3 mamy z nimi bezpośredni kontakt. Jesteśmy w miejscu, które zostało zniszczone wojną. Mamy nawet audiencję u Cesarza w pierwszych godzinach gry, kurde!\nI dałoby się to zrobić – dałoby się stworzyć Biały Sad jako historię dwóch obozów: okupującego wojska i partyzantki, albo wycofującej się armii zostawiającej garstkę ludzi do utrzymania spokoju w bardzo poirytowanym ich obecnością miejscu. Stworzyć realny wybór między agendą strony A i strony B, który mógłby mieć wpływ na jakiś kolejny moment w grze – chociażby wspomnianą audiencję u Cesarza (wręczającego coś, co mogłoby pomóc w kolejnym akcie), czy na start historii Krwawego Barona (otwarte bramy i bardzo przyjazne przyjęcie), czy nawet rozwiązać problemy pokroju „bez glejtu nie przejdziesz”.\nOwszem, byłaby to inna historia.\nAle gdybym w nią grał, byłaby moja.\nTego typu decyzje projektowe, czyli np. ustawianie wartości woli twórców nad wartością woli gracza, sprawiają, że Wiedźmin 3 przestaje wpadać u mnie w głowie w przegródkę „RPG”. Funkcjonuje raczej jako adventure game z elementami RPG.\n„Odgrywanie roli” – a to i tak najprostszy przykład, bo akurat z tego da się znaleźć drzewka questowe w internecie – może wyglądać tak:\nAle, no cóż, oczywiście nie musi.\nZmieniliśmy już chyba w tych czasach myślenie o tym, czego oczekujemy i jak chcemy rzeczy tworzyć: jesteśmy całkowicie zadowoleni grając w Odyseję albo Wiedźmina, bo dostajemy „fajne” historie z „fajnymi” bohaterami.\nMam tylko wrażenie, że jednocześnie zapominamy o tym, że kiedyś to my byliśmy bohaterami tych gier i to w sumie było całkiem spoko.


Dwieście plus. Dla dzieci z portfeli rodziców i babć - plus.pomorska.pl\nDwieście plus. Dla dzieci z portfeli rodziców i babć\n207 zł miesięcznie - tyle średnio w kraju przeznacza pokolenie 50 plus na pomoc dzieciom lub wnukom. W Kujawsko-Pomorskiem pomagających jest mniej.\n- Nie jesteśmy bogaci, ale stać nas na to, żeby chociaż w pewnym stopniu pomagać córkom - mówi Joanna z Bydgoszczy, mama dwóch studentek. - Płacimy za wynajęcie mieszkania w Gdańsku, poza tym co miesiąc dostają tysiąc złotych na utrzymanie. Na pozostałe wydatki muszą sobie zapracować.\n57 procent Polaków po 50. roku wspiera finansowo swoje dzieci i wnuki - wynika z badania „Polacy 50+ a wsparcie rodziny”, przeprowadzonego przez instytut badawczy Millward Brown dla Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej. W Kujawsko-Pomorskiem 53 proc. mieszkańców przyznaje, że pomaga młodszemu pokoleniu (więcej danych w infografice).\n- Młodego pokolenia nie stać na to, by być samodzielnym - komentuje Adam Łącki, prezes KRD BIG. - Kupno własnego mieszkania uniemożliwia brak zdolności kredytowej. Niskie zarobki nie wystarczają, by wynająć coś dla siebie. Mieszkanie z rodzicami jest dla wielu osób dużym wsparciem. Wiadomo, że mama i tata nie zamkną lodówki, nie odłączą prądu.\n44 proc. ankietowanych po pięćdziesiątce przyznało, że nadal mieszka z nim dziecko lub wnuk.\n- W czasach, gdy rodziny miały po 5-6 dzieci, było oczywiste, że wszyscy nie mogą pozostać w domu i muszą się usamodzielnić - mówi dr Grzegorz Kaczmarek, socjolog z Bydgoszczy. - Jedynaków dziś jest więcej, a oni mogą zostać z rodzicami - przynajmniej będzie miał się kto nimi później zająć.\n2,33 miliarda złotych wynosi zadłużenie polskich emerytów. Dług ten wzrósł przez ostatnie pół roku o 280 mln zł - wynika z danych KRD\nSocjolog przyznaje, że trudniej się młodym ludziom usamodzielnić, jeśli mają problem z pracą. Powodem jest także to, iż niektórzy są roszczeniowi. - Oczekują finansowego wsparcia, ale optymistyczne jest to, że wreszcie rodziców stać, by dzieciom pomagać - mówi dr Kaczmarek. - Najczęściej jedna i druga strona godzi się na taki układ.\nPrzyznaje, że on też pomaga swoim dzieciom. Przykład? - Korzystają z mojego auta - dodaje.\nPożyczają na babcię\nCzasami młodsze pokolenie wykorzystuje starsze.\n- Obserwujemy narastające zjawisko pożyczania „na babcię lub dziadka” - dotyczy to zarówno pożyczek gotówkowych w bankach czy firmach pożyczkowych, jak i zakupów ratalnych - twierdzi Radosław Koński, dyr. Departamentu Windykacji z firmy Kaczmarski Inka-sso. - Renciści i emeryci mają stałe dochody, więc dla banku są wiarygodni, w przeciwieństwie do wnuczka bez zdolności kredytowej. Seniorzy dają wiarę młodszym członkom rodziny, że ci będą spłacać dług, a potem są zdziwieni, kiedy zgłasza się do nich windykator.\nWindykator zgłosił się do pani Doroty z pow. nakielskiego, która wzięła kredyt dla wnuka. - Uwierzyłam mu, że pożyczył tylko dwa tysiące złotych, podobno na kupno komputera do pracy - opowiada. - Podpisałam dokumenty, a on nie dość, że nie spłacił, to mnie oszukał, bo wziął 20 tysięcy. Z odsetkami jest jeszcze więcej! Kłopot pozostał na mojej głowie, bo ze strachu przed komornikiem uciekł do Anglii. Dobre jest chociaż to, że wyjechał do pracy!


Szukamy fotografa na ślub « Info z Polski i ze świata\nSzukamy fotografa na ślub\nDla każdej młodej pary ślub jest wyjątkowym wydarzeniem, które zapamiętujemy na całe życie. W związku z tym należy koniecznie zdecydować się na takie rozwiązania, jakie będą dla nas najbardziej odpowiednie i pozwolą nam upamiętnić ten dzień w wyjątkowy sposób.\nPodstawą jest oczywiście fotografia ślubna. Dzisiaj bez problemu możemy znaleźć taką ofertę, jaka spełni nasze oczekiwania i zapewni nam takie efekty, na jakich nam najbardziej zależy. Przede wszystkim warto stawiać na profesjonalne usługi. Chociaż goście często mają swoje amatorskie aparaty czy telefony, które robią zdjęcia, to jednak doświadczony i kreatywny fotograf może nam zapewnić dużo lepsze efekty, więc należy koniecznie wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie rozwiązania, jakie będą dla nas najbardziej korzystne w takim momencie. Niezwykle ważne jest to, by sprawdzić portfolio różnych fotografów, dzięki czemu będziemy mogli zapewnić sobie ogląd całej sytuacji i zastanowić się nad tym, jaka stylistyka najbardziej nam odpowiada. Każdy fotograf ma swoje pomysły na kadry, ale także na obróbkę graficzną, więc należy wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie usługi, z jakich będziemy zadowoleni.\nMożemy także poczytać sobie różne opinie oraz popytać znajomych o to, jaki fotograf ślubny ich zdaniem byłby dobrym wyjściem. Często nasi bliscy mają za sobą już takie doświadczenia, więc rzeczywiście możemy polegać na ich opiniach i rekomendacjach. Fotografia ślubna to wspaniała pamiątka, do której wracamy nawet po wielu latach, więc koniecznie należy wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie opcje, z jakich rzeczywiście będziemy bardzo zadowoleni. Warto także zwrócić uwagę na relacje ze swoim fotografem. Jeśli dobrze się dogadujemy i mamy do czynienia z miłą atmosferą, to będziemy znacznie swobodniejsi na sesji, więc koniecznie należy wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie opcje, z jakich rzeczywiście będziemy zadowoleni w takim momencie, a to jest przecież najważniejsze. Dzisiaj koniecznie należy poznać różne oferty, a na pewno znajdziemy dla siebie odpowiednią osobę do upamiętnienia naszego dnia.


Bubo bubo wyląduje na cokole w parku - Dziennik Wschodni\nBubo bubo wyląduje na cokole w parku\nW Szczebrzeszynie stoi rzeźba chrząszcza, w pobliskiej Łęcznej dzika, w Turobinie ma być tur, a w Puchaczowie planują postawić puchacza.\nDzieciaki z miejscowej szkoły już zabrały się za pisanie legendy o wielkiej sowie, co się Bubo bubo po łacinie zowie.\nWielka sowa ma być gotowa na wrzesień, będzie kosztowała 15 tysięcy. - Tak, aby naszego puchacza przedstawić podczas dożynek - mówi Adam Grzesiuk, wójt gminy Puchaczów.\n- Po raz pierwszy słyszę o pomyśle postawienia takiego monumentu. Wójt nie informował radnych o takim pomyśle, choć niedawno mieliśmy posiedzenie - powiedział nieco zaskoczony Roman Zabłotny, przewodniczący Rady Gminy Puchaczów. - Na razie nie mam zdania na ten temat - dodał.\nPomysłem postawienia pomnika puchacza zaraził wójta Grzesiuka rzeźbiarz, Eugeniusz Gutkowski. - Ten pan restaurował pomnik stojący w naszym parku. Podrzucił pomysł rzeźby puchacza. Wiadomo, że puchacz nierozerwalnie łączy się z nazwą naszej miejscowości - dodaje Grzesiuk.\nPuchacz ma być wykonany z piaskowca. Będzie mieć 160 centymetrów wysokości, stanie na betonowym postumencie, na skraju parku, w centrum miasteczka. Bubo bubo będzie witał turystów.\n- Pod koniec maja przyjedzie do Puchaczowa spory kawał piaskowca. I wtedy się zaczną prace rzeźbiarskie - dodaje wójt. Będą w nich uczestniczyć mieszkańcy Puchaczowa.\nRzeźba to dopiero połowa działań związana z wielką sową. Uczniowie z miejscowego Zespołu Szkół otrzymały zadanie napisania legendy związanej z sową i Puchaczowem.\n- Żeby się fachowcy nie czepili, to lepiej niech to zrobią dzieciaki - dodaje wójta. - Bo przecież wiadomo, że nazwa Puchaczowa pochodzi od nazwiska Puchaczowski - pierwszego zarządcy tamtejszych dóbr ziemskich.\nnemo\t/ 17 maja 2008 o 18:56\nNie dajmy się zwariować!! Dzik herb Łęcznej, ale co ma ptak Puczacz do Puczaczowa??\nnemo\t/ 17 maja 2008 o 18:48\n...A w Wesołówce koło Puchaczowa pomnik Wesołka.\nFarma drobiu w granicach parku krajobrazowego? Mieszkańcy chcą zablokować inwestycję 86 22


Toskański placek - Karuzela Familijna - holistyczny blog dla mam\nLuty 15, 2022 Luty 15, 2022 Magda\nToskański placek pachnie rozgrzanym rozmarynem i smakuje pieczoną cukinią. Jest delikatnie chrupki z miękkim miąższem, który przywołuje wspomnienia toskańskiego zapachu lata.\nKuchnia śródziemnomorska od lat jest uważana za najzdrowszą dietę świata i to jej przypisuje się m.in. długowieczność 100 -latków z tzw. niebieskich stref. Bogata w warzywa, owoce, strączki, dobrej jakości oliwy jest bogactwem antyokscydantów, które zmiatają z naszego organizmu zanieczyszczenia oraz wszelkiego rodzaju toksyny.\nTen placek jest nie tylko syty, ale również bogaty w takie składniki jak białko, witaminy i makroelementy, które pomagają Ci zachować energię, którą potrzebujesz, by mieć siłę sprostać codziennym wyzwaniom.\nNa dodatek zrobisz go bardzo szybko, dzięki czemu nie będziesz musiała tracić czasu w kuchni na gotowanie skomplikowanych potraw.\nJeśli interesujesz się tematyką zdrowego odżywiania, to koniecznie zobacz mój wywiad z Gosią Pielichowską na temat diety długowieczności, z którego dowiesz się:\njak dbać o odporność;\nco lubi nasz mózg;\njak relacje z ludźmi wpływają na nasze zdrowie;\nco warto jeść, by cieszyć się zdrowiem;\ndlaczego kawa i zielona herbata pomagają nam utrzymać zdrowie\n50 gram mąki z ciecierzycy\n40 gram mąki ryżowej\n10 talarków z cukinii\nćwiartka czerwonej papryki pokrojona w kostkę\nprzyprawy: sól, oregano, czosnek niewdźwiedzi, rozmaryn, papryka czerwona\nSmażymy na patelni – ok. 10 minut z każdej strony\nMożna podawać sam placek, albo z sosem pomidorowym.


Deklaracja rzetelności | WeMove.EU\nJako organizacja, która bardzo szybko rozpoczyna swoje kampanie odpowiadające na bieżące wydarzenia, WeMove Europe co roku tworzy i publikuje kilkaset petycji i wysyła tysiące maili na temat swoich kampanii.\nKażdego dnia staramy się dostarczyć naszej społeczności rzetelnych informacji i współpracujemy blisko z ekspertami i specjalistami z innych organizacji pozarządowych. Jednak nawet przy tak dużym wysiłku nie udaje się uniknąć błędów i deklarujemy, że w przypadku pomyłek właśnie tutaj będziemy publikować nasze sprostowania.\nWysłaliśmy e-mail do naszych członków w całej Europie, w którym napisaliśmy, że fundusze UE mogą zostać wykorzystane do budowy megaportu na Teneryfie. W rzeczywistości, deweloperzy stojący za projektem nie wystąpili jeszcze o takie fundusze. Lokalni przedsiębiorcy naciskają na budowę portu i mogą zacząć lobbować władze lokalne i krajowe, aby złożyć wniosek o fundusze europejskie lub uzyskać inne fundusze publiczne lub prywatne.\nObywatelska grupa "Nie dla Portu Fonsalía" (Salvar Fonsalía) wyjaśniła, że jeśli projekt uzyskałby finansowanie, byłoby to w istocie sprzeczne z prawem unijnym - dlatego członkowie grupy chcą spotkać się z Komisją Europejską, aby zablokować możliwość niszczenia tego ekosystemu za pomocą unijnych środków. Planują także opublikować raport szczegółowo opisujący, w jaki sposób projekt naruszałby unijne dyrektywy o ochronie siedlisk i dzikiego ptactwa.\nGrupa stojąca za petycją zwróciła również uwagę, że obszar ten jest jedynym w Europie “miejscem dziedzictwa wielorybów” - Whale Heritage Site - (a nie jedynym rezerwatem, jak wspomnieliśmy w naszym e-mailu), domem dla ponad 26 gatunków wielorybów i delfinów (a nie 16), i że chociaż na Wyspach Kanaryjskich występują koralowce, to nie są to rafy.\nW mailu zachęcającym naszych polskich członków do podpisania petycji przeciwko reformie Europejskiej Inicjatywy Obywatelskiej użyliśmy stwierdzenia, które sugerowało, że oprogramowanie OpenECI zostało stworzone przez programistów WeMove Europe. W rzeczywistości jego twórcami są niezależni programiści, a wsparły ich ECI Campaign (nasza organizacja partnerska w kampanii przeciwko reformie EIO) oraz Campact (siostrzana organizacja WeMove Europe).\nBłędnie też napisaliśmy, że w grupie autorów było 5 osób, gdy w rzeczywistości było to tylko dwóch programistów. Jeden z nich, Xavier Dutoit, jest zatrudniony w WeMove Europe od 2015 r. i zaangażowany w dalszy rozwój możliwości połączenia oprogramowania OpenECI z naszymi narzędziami do prowadzenia petycji.\nWysłaliśmy do naszych członków i członkiń w Niemczech, Polsce i Hiszpanii e-maila z informacją o tym, że olej palmowy nie może być dłużej wykorzystywany w UE jako „zielony” dodatek do biodiesla. Komisja Europejska opublikowała 8 lutego br. decyzję, która definiuje olej palmowy jako źródło wysokoemisyjne, co znaczy, że nie może być zaliczany do celów związanych z ochroną środowiska.\nDecyzja ta jest jednak na razie w fazie projektu i musi zostać dopiero przyjęta przez Komisję.\nWysłaliśmy do naszych członków i członkiń w Niemczech, Włoszech i Hiszpanii e-maila z apelem o nacisk na Europejską Organizację Patentową. Zależało nam na uzyskaniu konkretnej daty wysłuchania w sprawie patentów na piwo. W rzeczywistości mamy ustalone dwie daty w październiku br. Po nich ustalone będzie 3. wysłuchanie.\nJednak żeby odnieść skutek i cofnąć patenty na jęczmień i piwo, poparcie naszej społeczności i tak będzie niezbędne jeszcze przed wydaniem decyzji.\nWysłaliśmy do naszych członków i członkiń e-maila z prośbą o finansowe wsparcie kampanii wzywającej firmę H&M, aby dostosowała się do zobowiązań z 2013 roku i zapewniła swoim pracownikom godziwe wynagrodzenie do listopada 2018 r.\nW wiadomości tej napisaliśmy, że pracownicy, którzy zginęli w katastrofie w Rana Plaza, szyli ubrania dla H&M. To był nasz błąd, a H&M – mimo że nie produkowało tam ubrań – jako jedna z pierwszych firm podpisało Porozumienie o Bezpieczeństwie Przeciwpożarowym i jego odnowioną wersję od 2017 r.\nWysłaliśmy e-maila do 93 000 członków i członkiń naszej społeczności w Europie, prosząc o podpisanie petycji, w której domagaliśmy się większej transparentności od posłów i posłanek Parlamentu Europejskiego. Chodziło o dodatkowe 4 342 euro, które każde z nich dostaje co miesiąc na wydatki związane z ich pracą jako europosłów i -posłanek.\nNasz e-mail nie był jednak wystarczająco jasny w jednym punkcie, dlatego chcemy to wytłumaczyć: posłowie i posłanki PE nie muszą mieć stacjonarnego biura w swoim regionie, aby usprawiedliwić dodatek 4 342 euro, który otrzymują. Jednak w naszej wiadomości napisaliśmy, że jest to głównym celem tego dodatku. W rzeczywistości fundusze te mogą być wykorzystane na pokrycie ogólnych kosztów biurowych, takich jak: rachunki telefoniczne, koszt najmu oraz inne wydatki, np. strony internetowe, spotkania z obywatelami i in. Uważamy jednak, że to nie zamyka tematu i skandaliczne wydaje nam się, że europosłowie i -posłanki w żaden sposób nie muszą się rozliczać ze sposobu, w jaki wydają te pieniądze, i nikt nie jest w stanie sprawdzić, czy nie wykorzystują go na prywatne wydatki.


Cmentarz w Głowaczewie pod opieką uczniów – KołobrzegInfo\n28 czerwca 2019 Redakacja KołobrzegInfo 0 Comments 2019, akcja, cmentarz, Kołobrzeg, sprzątanie\nOd 2009 roku, zatem już od 10 lat, uczniowie Zespołu Szkół nr 2 im. Bolesława III Krzywoustego w Kołobrzegu, pod opieką nauczyciela Tomasza Mroza, sprawują pieczę nad historycznym cmentarzem poewangelickim z lat 1914–1918 usytuowanym w Głowaczowie na terenie Gminy Kołobrzeg. Kuratela ta polega na systematycznym, dwukrotnym w roku (wiosną i jesienią) wykonywaniu czynności porządkowych.\nZaangażowani w przedsięwzięcie uczniowie sprzątają niemieckie i polskie mogiły, grabią liście, zbierają gałęzie, zamiatają, odnawiają napisy na zapomnianych, opuszczonych grobach. Często, przy okazji prowadzonych prac, odkrywają zasypane ziemią stare płyty-kamienie nagrobne, które po wyczyszczeniu i odmalowania napisów układają na terenie cmentarza. Aktywna postawa opiekuna prowadzonej od lat w szkole akcji oraz czynny udział młodzieży celująco wpisuje się w pracę edukacyjno- wychowawczą szkoły. Uczniowie z niezwykłym oddaniem wykonują prace na cmentarzu, okazując tym samym – w sposób najbardziej prostolinijny i spontaniczny – szacunek dla przeszłych pokoleń. Poprzez dbałość o miejsce pamięci – cmentarz szczerze kultywują upamiętnianie lokalnej historii budząc jednocześnie dużą sympatię i wsparcie w działaniu u mieszkańców miejscowości. Wójt Włodzimierz Popiołek podziękował ośmiu tegorocznym absolwentom szkoły za wykonywane prace, przekazując listy gratulacyjne oraz drobne nagrody.\nZdjęcia: Tomasz Mróz\nPorządki na cmentarzu w Głowaczewie\nCmentarz w Głowaczewie ma niezwykłych opiekunów uczniów i nauczyciela z ZS nr 2 im. Bolesława Krzywoustego z Kołobrzegu, którzy od 10 lat porządkują teren cmentarza.\n← Certyfikat przyjazna plaża przyznana dwóm kołobrzeskim kąpieliskom\nNabór do grupy cheerleaderek Energa Kotwicy Kołobrzeg →\n19 stycznia 2022 Redakacja KołobrzegInfo 0


Przesiadka w Singapurze - parę godzin w mieście lwa - Where Me Goes\nNowa Zelandia jest trochę daleko… na tyle daleko, że póki co, nie da się tam dolecieć z Europy jednym lotem. Na podróżującego zwykle czeka jeden lub i więcej transferów, m.in w Azji. Mi się trafiła przesiadka w Singapurze. Do wyboru miałam dwie opcje: 2-godzinną albo 15-godzinną przerwę między lotami. Nigdy nie byłam w Singapurze, więc ta druga opcja była bardzo kusząca i to na nią w ostateczności się zdecydowałam.\nW Singapurze, na Changi Airport, wylądowałam w okolicach godziny 7 rano. Z okienka samolotu widziałam spowite dość gęstą mgłą lotnisko. Oczywiście! Gdy ja lecę w jakieś miejsce, gdzie pogoda powinna być piękna i ciepła, to zawsze musi być coś nie tak! Moja przesiadka w Singapurze miała trwać prawie cały dzień (po 22.00 miałam wylot). Czy cały ten dzień będzie we mgle?\nPo wygramoleniu się z samolotu, na terminal drugi, moim oczom ukazały się leżanki. Duuuuuużo leżanek. Do wyboru, do koloru. Nie mogłam się powstrzymać i położyłam się na jednej, aby zastanowić się co dalej. Przy każdym z legowisk znajduje się gniazdko i port USB. Moje „łóżeczko” znajdowało się akurat w obszarze otoczonym roślinkami – tak to ja tu mogę spędzić cały dzień 😀\nPrzesiadka w Singapurze – czas się ogarnąć\nPomimo zmęczenia 12 godzinnym lotem i 19 godziną podróży, trzeba było ruszyć dalej. Nie po to wybrałam, aby moja przesiadka w Singapurze trwała 15-godzin, żeby leżeć na leżakach! Pierwsza misja: pozbyć się mojego bagażu podręcznego, pod postacią walizeczki na kółkach. Mój kolejny samolot miał odlatywać z terminalu trzeciego i to tam polecono mi znaleźć przechowalnię bagażu. Aby się tam dostać, musiałam użyć pociągu o nazwie Sky Train, który kursuje pomiędzy terminalami. Jadąc z terminala trzeciego, na drugi, mijałam najbardziej popularną miejscówkę singapurskiego lotniska – Jewel, czyli tam, gdzie jest największy sztuczny wodospad na świecie. Włączają, go dopiero o 9, więc rano widziałam tylko dziurę, do której spływa woda.\nPrzechowalni bagażu szukałam z 30 minut, pomimo dwóch konsultacji z paniami w informacji. Changi jest bardzo dobrze oznaczone, ale z tą przechowalnią im się nie udało. Miała ona znajdować się za jakimś sklepem o nieznanej mi nazwie… i dopiero za trzecim razem przechodząc obok tego miejsca, zauważyłam szyld tego sklepu (z biżuterią, jakby co). A wystarczyło powiedzieć, że przechowalnia bagażu jest po przeciwnej stronie wielkiego sklepu Louis Vuitton… to był zobaczyła od razu 😀 .\nKoszt przechowania bagażu do 10 kg – 10 dolarów singapurskich. Cięższe odpowiednio więcej. Stety/niestety, nie można tam zostawić żadnej elektroniki, więc tę trzeba zabrać ze sobą na miasto. Pan w obsłudze zważył, a potem otworzył mój bagaż, aby zobaczyć, czy nie trzymam tam jakiś niedozwolonych fantów.\nAby przesiadka w Singapurze, była owocnym doświadczeniem, należy opuścić lotnisko i udać się na miasto. Na hali, gdzie odbywa się kontrola paszportowa, nie było nikogo, prócz mnie, pani z obsługi i kilku panów sprawdzających paszporty. Aby przejść przez granicę, należy wypełnić tylko krótką deklaracje, która znajduje się przy stanowiskach zaraz obok kontroli paszportowej. Strażnik spytał mnie tylko o lotnisko docelowe, na które lecę, wbił pieczątkę w paszport i tyle. Nie potrzebna była żadna wiza.\nAby dostać się do centrum, skorzystałam z metra. Droga do pociągu jest bardzo dobrze oznaczona, więc nie ma problemu z dotarciem na miejsce. Metro jest zaraz obok lotniska. Bilet do Raffles Place (jedna ze stacji w centrum), kosztował mnie 3 dolary z hakiem. Tak samo powrotny na lotnisko. Bilet kupuje się w automatach, z których nie mogłam skorzystać, bo nie można było płacić kartą. Pieniędzmi też nie mogłam zapłacić, bo najwyższy banknot jaki automat przyjmuje to 5 albo 10 dolców.\nCo do płatności kartą, to nie jestem pewna, czy nie było jakiejś usterki, bo podczas wybierania formy płatności, można było wybrać kartę, tylko że terminale nie działały… W tej ciężkiej sytuacji, na pomoc przyszła pani z obsługi, którą ledwo co rozumiałam 😛 . Spytała mnie, czy mam kartę kredytową z chipem (miałam), po czym przyłożyła ją do automatu biletowego. Potem poinformowała, że mam po prostu przyłożyć moją kartę kredytową do chipa bramek, a one się otworzą. Tak było.\nSingapurskie metro nie jest specjalnie skomplikowane. Żeby dostać się do centrum z lotniska (i na odwrót), trzeba przesiąść się na stacji Tanah Merah. Do centrum dowiezie nas zielona linia o nazwie East West Line. Rozkład przystanków podany jest w pociągu. Co więcej, kolejny przystanek jest podświetlany na czerwono, a zaliczone już stacje zostają wygaszone. Wszystkie informacje są podane po angielsku, więc jest naprawdę łatwo.\nCała trasa z lotniska do centrum zajęła mi jakieś pół godziny. Metro wygląda normalnie, bez jakiś kosmicznych udziwnień. Tyle się nasłuchałam, jaki ten Singapur nowoczesny, miasto przyszłości, że chyba spodziewałam się conajmniej metra latającego w powietrzu 😛 . Na pokładzie pociągu byłam jedyną białą osobą, około 80% było Azjatami, a 20% Hindusami.\nPo opuszczeniu metra, na stacji Raffles Place, od razu przywitały mnie wysokie, szklane wieżowce i odgłosy budowy. Po porannej mgle nie było już śladu. Przez cały dzień było bardzo gorąco, temperatura wahała się pomiędzy 26-32 st. Celsjusza. Raz było chmurzyście i nawet trochę kropiło, a raz była patelnia na pełnym słońcu (styczeń). Prognozy na moim telefonie, z kolei, zapowiadały ciągłe burze 😛\nUmęczyłam się trochę tą pogodą. Ubrana cała na czarno, z 7 kilowym plecakiem, przeklinałam siebie co jakiś czas, podczas wyrabiania pieszo kolejnych kilometrów. Mogłam zdecydowanie lepiej dobrać ubiór tego dnia, bo przesiadka w Singapurze, na koniec dnia mnie trochę pokonała.\nPierwszym must see na mojej liście był Merlion – znak Singapuru. Posąg lwa, sikającego z paszczy wodą (bo Singapore w tłumaczeniu oznacza miasto lwa). Miejsce w którym znajduje się ta atrakcja, nazywa się nie inaczej, jak Merlion Park. Umiejscowiony zaraz na nabrzeżu, z którego roztacza się widok na Singapur, w tym na Marina Bay. Pełno ludzi cykających fotki z każdej strony, ale bez tragedii. Obok lodziarnie, knajpki – typowy turystyczny spot.\nKolejnym punktem programu, bez którego moja przesiadka w Singapurze by się nie obeszła, to hotel Marina Bay. Znany pewnie wszystkim ze zdjęć, trzyczęściowy budynek, połączony na szczycie czymś, co przypomina statek.\nDo Marina Bay miałam niecałe 2 kilometry pieszo. Łatwy spacer nad wodą, z widokami na centrum miasta i na popularny hotel.\nPrzyznam jednak, że gotowałam się trochę z gorąca. Po dotarciu na miejsce, z ulgą przywitałam klimatyzowane centrum handlowe. Zdecydowanie nie zatrzymałam się tam na zakupy, tylko żeby się schłodzić. Nie żeby było mnie stać, tam butiki mają głównie luksusowe marki.\nPrzy okazji zauważyłam, że mają tam identyczną wodną instalację, pod postacią rzeczki przepływającej przez centrum, jak w Gdańskim Forum. Jako że kompleks Marina Bay Sands powstał w 2010 roku, to o zrzynkę posądzam nasz rodzimy projekt 😛 .\nPo lekkim schłodzeniu, weszłam sobie do jednego z filarów hotelu Marina Bay. Przyznam, że w środku, pupy nie urywa. Otwarta przestrzeń, z korytarzami prowadzącymi do pokojów, a na dole recepcja. Kawałek można zobaczyć w moim filmiku.\nHotel należy do tych luksusowych. Ceny za noc, zaczynają się od 460 dolarów singapurskich. Największą hotelową atrakcją jest Infinity Pool na dachu. Jest to kusząca gratka dla wszelkiej maści Instagramerów i szpanerów. Jako że nie każdy może pozwolić sobie na choć jedną noc w tym kompleksie, a na basen mają wstęp tylko goście hotelowi, to obmyślono plan wejścia na dach, pomimo cienkiego portfela. Otóż. Grupy ludzi podnajmują sobie jeden pokój i każda grupa/osoba ma ten pokój np. na godzinę. Po czasie, wchodzi kolejna osoba i tak dalej i tak dalej. Można? Można. Zdjęcie na Instagramie się zgadza. Ja nie skusiłam się na taką opcję, choć kąpiel w basenie, jakimkolwiek, była dla mnie wtedy bardzo kusząca.\nZa hotelem znajduje się 101 hektarów pięknych ogrodów. Różne style (chiński, indyjski, ogórd z kaktusami itp.) i inne rozmaitości. Największe wrażenie robią tzw. Supertrees Grove, czyli osiemnaście 25- i 50-metrowych drzew, które w nocy świecą się na wszystkie kolory i robią świetlne show o określonych godzinach. Niestety widziałam je tylko w dzień, ale nadal prezentowały się imponująco.\nTeren jest olbrzymi, na różnych poziomach – można się zgubić (tak, zrobiłam to). To tam dopadł mnie pierwszy kryzys. Byłam tak umęczona i zgrzana, że siedziałam z 40 minut w zadaszonym miejscu niedaleko Cloud Forest. Był tam darmowy internet, więc był to przyjemny odpoczynek :D. Wstęp do Gardens By The Bay jest darmowy, ale niektóre atrakcje, jak wejście na szczyt Supertrees, czy Cloud Forest są już płatne. Niestety nie skorzystałam z tych opcji, może następnym razem.\nCo do internetu, to w wielu miejscach ogrodów, łapałam darmowe wi-fi. Co do netu na mieście, to przytulałam się do sieci w Starbucks’ach i innych knajpkach z darmowym netem.\nPo obchodzeniu ogrodów, przyszedł czas na zwiedzenie starszej części miasta. Tam też podreptałam na piechotę. W drodze, dopadł mnie konkretny kryzys numer dwa. Tym razem, na ratunek przyszły mi leżanki rozlokowane nad wodą. Była to już prawie 30-godzina na nogach i nie miałam siły na więcej. Chciałam już wrócić na lotnisko i położyć się na jednym z leżaczków… a przecież planowałam jeszcze zwiedzić lotnisko!\nPo krótkim odpoczynku, zmotywowałam się jednak i ruszyłam dalej. Kto wie, kiedy znowu trafi mi się taka przesiadka w Singapurze. Wyśpię się w samolocie.\nZgłodniałam, więc wybrałam się do “food hall’u” o nazwie Lau Pa Sat. Pełno barów, pięknych zapachów i ludzi. Nie za bardzo znam się na kuchni azjatyckiej i nie wiedziałam co bym chciała zjeść. Niestety nie miałam już zasobów poznawczych, żeby rozwiązać kwestię “co tam dają do jedzenia” i poszłam do Starbucks’a za rogiem. Wstyd. Przynajmniej spróbowałam tamtejszej, starbucksowej, jedzeniowej oferty… bo wiecie, w każdym kraju jest trochę inna 😛 . I tak zjadłam jakiegoś wrapa z grzybkami.\nPotem za cel obrałam świątynię Thian Hock Keng. Co tu dużo mówić, z wyglądu typowa chińska świątynia znana ze zdjęć w magazynach. Ja pierwszy raz na oczy taką wiedziałam, więc zdarzenie było dla mnie podniosłe. Tutaj kadzidełko, tam lampiony, tu powywijane dachy, dalej jakie statuetki ze śmiesznymi minami. No bracie, Azja! Widziałam? Widziałam, idę dalej.\nTeraz chciałam iść do Buddha Tooth Relic Temple. Odległość wydawała mi się przerażająca, bo aż 600 metrów. Po krótkiej walce ze sobą, uznałam, że pójdę się przyjrzeć temu zębowi. W drodze spotkałam Polaka (taaaak, Polacy są wszędzie). Po miłej rozmowie i wskazówce, gdzie jest jeszcze fajna świątynia, zupełnie zapomniałam o złotym trzonowcu Buddhy. Nie wiem co mnie tak pognało w kierunku tej innej świątyni, to, że Polak ją tak pięknie zareklamował, czy też to, że znajdowała się ona po drodze do metra xD.\nNawet nie pamiętam jak się ona nazywała, ale zdjęcie zrobiłam, o proszę (miała super dach):\nW metrze zasypiałam już na całego. Nie było gdzie usiąść, więc praktykowałam spanie na stojąco. Co chwilę budziły mnie, gwałtownie uginające się pode mną kolana. Po powrocie na lotnisko, lekko się ożywiłam, bo miałam zobaczyć największy sztuczny wodospad na świecie! No i wgl singapurskie lotnisko od lat bije inne lotniska na głowę, w rankingach na najpiękniejsze na świecie.\nJewel – tak nazywa się budynek, w którym znajduje się owy wodospad. Atrakcja całkiem nowa, bo otworzona w pierwszej połowie 2019 roku! Istotną informacją jest fakt, że znajduje się on po stronie ogólnodostępnej, co oznacza, że aby go zobaczyć, trzeba przejść przez imigracyjny. Niestety nie jest dane go zobaczyć, jeżeli pozostanie się po stronie bezcłowej. No chyba, że się wsiądzie w Skytrain, który przejeżdża przez Jewel i przez chwile można go zobaczyć. Więc jeżeli ktoś ma mało czasu, to jest też taka opcja.\nWodospad jest piękny, robi wrażenie, jest bardzo fotogeniczny. Dookoła otoczony zielonymi tarasami, dosłownie dżungla w budynku. Wbrew pozorom, droga wodospadu nie kończy się na spłynięciu do dziury umiejscowionej w dole. Na dwóch niższych poziomach, możemy zobaczyć spływającą wodę po przezroczystych, okrągłych ścianach. Mają rozmach.\nKolejną atrakcją był deszcz kinetyczny na terminalu numer 1. Ten również znajduje się po stronie ogólnodostępnej. Piękny spektakl, opadających i wznoszących się w różnym tempie miedzianych kropel. To było coś, co mój zmęczony mózg potrzebował. Lampiłam się w ten deszczyk z 15 minut. Być może z rozdziawioną buzią. Lecą w górę, lecą w dół, zatrzymują się na chwilę, żeby znowu opaść, a potem płynnie się poderwać. Ooooo tak, dobry relaks dla śpiącej głowy. (deszczyk w ruchu, zobaczycie na moim filmiku, na końcu wpisu)\nDo odlotu miałam z 4 godziny. Przeszło mi przez myśl, żeby udać się do kina (tak, tam jest też darmowe kino). Ale po chwili zrezygnowałam z tego pomysłu, bo ciemność i film lecący w tle, to idealne warunki dla drzemki, która ostatecznie mogłaby sprawić, że przespałabym godzinę odlotu.\nBędąc już w nieustannym kryzysie, postanowiłam udać się na stronę odlotów. Wyjęłam już sobie całą elektronikę na wierzch, aby przy prześwietlaniu bagaży nie grzebać w nich jak szalona. Zwarta i gotowa, przechodzę przez paszportowe bramki, a tam dalej już normalny pasaż handlowy, a maszyn prześwietlających brak! Ale jak to?!\nOkazało się, że bagaż prześwietlany jest przed samymi gate’ami.\nNie lubię tego całego prześwietlania. Dobrze jest mieć je głowy od razu, a tutaj trzeba czekać z tym do samego końca. Plus nie pozwalają Ci się prześwietlić do 1,5 godziny przed twoim odlotem. A ja chciałam to mieć za sobą i spać na krzesłach w poczekalni już za prześwietlaczami. Nie mogłam. Wróć dziecko po 20.30.\nKoniec końców dobrze się stało, bo przypomniałam sobie, że mam bagaż do odebrania z przechowalni. Odwiedziłam też motylarnie, ale mało co z niej pamiętam XD. Desperacko potrzebowałam snu. Tak jak na terminalu 2, leżanek było od groma, tak na trójce nie mogłam znaleźć żadnych.\nUsadowiłam się więc na krzesłach, przy prześwietlaczach. Wybrałam miejsce specjalnie koło pań, które miały lecieć tym samym lotem co ja. Moje resztki uwagi, pomiędzy przebudzeniami, skierowane były tylko na tym, czy te panie tam siedzą, czy już nie. W pewnym momencie już nie siedziały. Oczy otworzyły mi się jak 5 złotych. Całe szczęście dojrzałam je prześwietlające się przy maszynach. To czas i na mnie!\nKrótkie podsumowanie. Taka przesiadka w Singapurze to super sprawa. Polecam każdemu. Jedynie co mogę polecić, to solidny sen podczas lotu, poprzedzającego dłuższy transfer. Inaczej, można skończyć jak zombie. Część lotniskową pamiętam jak przez mgłę i musiałam się serio wysilić, aby przypomnieć sobie, co robiłam w tym czasie. A tak poza tym to bajerancko!\nW związku z faktem, że przesiadka w Singapurze, to było dla mnie duże wydarzenie, nagrałam filmik. Endżoj 😀\nTags: Przesiadka w SigapurzeSingapur\nNext post Kontrola na lotnisku w Nowej Zelandii\nPrevious post “Świat Harrego Pottera – wizyta w Universal Studios Hollywood”\nKontrola na lotnisku w Nowej Zelandii - Where Me Goes\n[…] W Singapurze miałam, aż 15-godzinną przesiadkę, podczas której, wyskoczyłam sobie na „miasto”. O przebiegu mojego zwiedzanka, możecie przeczytać w tym wpisie. […]


Informacja o przetwarzaniu danych - Sotrender\nAnalizujemy publicznie dostępne dane z internetu. Gdy robimy to na własne cele, jesteśmy administratorem danych. Jeśli posiadasz konto w którymś z portali społecznościowych i chcesz wiedzieć więcej o tym w jaki sposób możemy przetwarzać Twoje dane, ta informacja jest dla Ciebie.\nAdministratorem Twoich danych osobowych pozyskanych z mediów społecznościowych (z publicznie dostępnych źródeł) jest SmartNet Research & Solutions sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (ul. Wołodyjowskiego 47, kod: 02-724), dalej „Sotrender”.\nW sprawie danych osobowych możesz kontaktować się z naszym inspektorem ochrony danych osobowych pod adresem: privacy@sotrender.com\nTwoje dane opublikowane przez Ciebie w różnych social-mediach będą przetwarzane wyłącznie w celu świadczenia przez nas usług analizy social-mediów, co wynika z naszego prawnie uzasadnionego interesu – celów zarobkowych.\nMożemy przetwarzać o Tobie wszystkie dane, które opublikowałeś w social mediach, np. zdjęcia, wpisy, polubienia lub inne reakcje na posty itd.\nPodstawą przetwarzania przez nas Twoich danych jest nasz prawnie uzasadniony interes (art. 6 ust. 1 f RODO).\nTwoje dane możemy przetwarzać pomocą amerykańskich aplikacji wspomagającycych biznes, przy czym nasz partner jest członkiem programu Privacy Shield, co oznacza, że jest firma ta jest tak samo godna zaufania jak firma europejska i uważana za podmiot tak samo bezpieczny jak podmiot z Unii Europejskiej. Więcej o Privacy Shield możesz przeczytać tutaj.\nOprócz powyższego, nie przekazujemy Twoich danych żadnym podmiotom trzecim\nTwoje dane będziemy przetwarzać tak długo, jak długo będą nam przydatne do w/w celów\nW każdej chwili masz prawo dostępu do swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub zmniejszenia zakresu, w którym przetwarzamy Twoje dane. Możesz też wnieść sprzeciw wobec przetwarzania Twoich danych\nW każdej chwili możesz żądać przeniesienia swoich danych do innego podmiotu, świadczącego podobną usługę (newsletter)\nPrzysługuje Ci prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego (obecnie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych) co do przetwarzania Twoich danych osobowych