Łatwo to powiedzieć: musimy przewyższyć Niemcy noszą siłą kulturalną i naszym wkładem do postępu cywilizacji wszechludzkiej. Ale jeśli nie ma to być buńczuczną jeno przechwałką, jeśli ma się to ziścić naprawdę, choćby pod koniec życia obecnie dorastającego pokolenia - to musimy przede wszystkim zdać sobie jasno sprawę z ogromu wysiłku, koniecznego dla osiągnięcia tego celu i na ten wysiłek stanowczo się zdecydować.\nSpołeczny dochód Niemiec przed wojną na głowę ludności był przeciętnie trzykrotnie większy niż u nas. Obecnie przez pewien przeciąg czasu będzie on niższy. Ale i nasz dochód społeczny silnie zmalał. W każdym więc razie - o ile zechcemy naprawdę zwiększyć naszą produkcję i podwyższyć skalę naszego życia kulturalnego ponad poziom wytwórczości Niemiec - musimy w ciągu trzech do czterech dziesięcioleci osiągnąć dochód społeczny trzykrotnie większy od posiadanego w 1939 r.\nA tymczasem w ubiegłym dwudziestoleciu naszej niepodległości staliśmy na miejscu. Były wprawdzie okresy paru lat silniejszego ożywienia gospodarczego, ale był i szereg lat gospodarczego upadku. W ostatecznym wyniku nasz dochód społeczny, przypadający na głowę ludności. był w 1938 r. akurat taki tan jak w 1913 r., pomimo że wszędzie indziej, nie wyłączając Litwy i państw bałkańskich, podniósł się on co najmniej o kilka, przeważnie jednak o kilkadziesiąt procent.\nMiędzy pierwszą a drugą wojną światową byliśmy najbiedniejszym gospodarczo narodem w całej Europie. Żeby nie tylko doścignąć, ale i prześcignąć Niemcy na drodze postępu gospodarczego trzeba, byśmy się stali na przyszłość najaktywniejszym bodaj ekonomicznie narodem naszego kontynentu. Z narodu najbiedniejszego gospodarczo przemienić się za życia jednej generacji w naród gospodarczo najaktywniejszy! Na to trzeba całkowitego, od najgłębszych podstaw po najwyższe szczyty przeobrażenia całego dotychczasowego trybu naszego życia społecznego, kulturalnego, wraz z zamiłowaniami, ambicjami i ideałami młodzieży, zarówno kształcącej się w wyższych zakładach naukowych jak i pracującej na roli, w przedsiębiorstwach przemysłowych, handlowych i transportowych.\nZ narodu czysto kontynentalnego, przeważnie rolniczego, musimy się przeobrazić w naród kontynentalno - morski, rolniczo - przemysłowo - handlowo - żeglarski, na podobieństwo Danii, Norwegii lub Szwecji.\nPodobne przemiany miały miejsce w innych narodach, ale dokonywały się w ciągu wieków. A my musimy dokonać jej za życia jednej generacji i musimy od razu stworzyć takie tempo naszego postępu gospodarczego, w szczególności uprzemysłowienia kraju oraz rozwoju żeglugi i handlu zagranicznego, by już po kilkunastu latach było jasne, iż włączenie do Polski Dolnego Śląska, Pomorza Zachodniego i przeważnej części Prus Wschodnich w żadnym razie nie spowoduje obniżenia roli tych ziem w międzynarodowej współpracy gospodarczej, raczej ją po pewnym czasie zwiększy.\nNie osiągną jednak tak gruntownej przebudowy całego naszego ustroju społeczno-ekonomicznego i nie wydobędą ze społeczeństwa energii gospodarczej, której dotychczas brakowało, same tytko zarządzenie oraz organizacyjne prace władz paliwowych, choćby najrozumniejsze i najbardziej stanowcze, i nie osiągnie tego również sama tylko inicjatywa prywatna, choćby dla tego, te nie ma i me będzie miała u nas do dyspozycji dostatecznych po temu kapitałów.\nJeśli chcemy spełnić nasze zadania dziejowa, jakie nam narzuca nowo rozpoczynający się okres historii świata i nowa nasza pozycja geopolityczna, to musimy dokonać szybkiej i wielkiej przemiany społeczno-gospodarczej, dla której nie mamy dziś nigdzie w świecie odpowiedniego do naśladowania wzoru.\nBo gdy nie zamierzamy wprowadzać do Polski ustroju komunistycznego, to możemy co najwyżej czerpać niektóre cenne wskazówki z osiągnięć radzieckich pięciolatek. Zasadniczo jednak musi być odmienne planowanie gospodarcze państwa, którego znaczna większość ludności bierze udział w funkcjonowaniu przedsiębiorstw prywatnych, czy to w charakterze ich właścicieli lub współwłaścicieli, czy też w roli pracowników najemnych, niż państwa będącego wyłącznym właścicielem i dysponentem wszystkich sił wytwórczych kraju.\nAle też nie możemy naśladować wzorów polityki ekonomicznej krajów wielkokapitalistycznych, jak Stany Zjednoczone czy Wielka Brytania, a choćby Szwecja czy Szwajcaria. Nie ma bowiem w Polsce ani drobnej części tych, co są tam, kapitałów prywatnych, a co bodaj jeszcze ważniejsze - brak nam niemal zupełnie warstwy przedsiębiorczej, tak wielką dziś odgrywającej rolę w gospodarczym postępie krajów zachodnich, ludzi o dużej inicjatywie osobistej i dużym talencie organizacyjnym oraz dobrej, przekazanej im w znacznym stopniu przez poprzednie już pokolenia, znajomości rynków światowych.\nWiec musimy wytworzyć nasz własny, odmienny od tego co jest i na wschodzie, i na zachodzie , i zgoła rożny od tego, co było u nas przed wojną, ustrój społeczno-gospodarczy i system gospodarki pianowej.\nNie będzie to sprawą łatwą, nie wystarczy ku temu znacjonalizowanie przedsiębiorstw, mających wzwyż 50 robotników, z pozostawieniem mniejszych zakładów przemysłowych przedsiębiorczości prywatnej. Trzeba będzie jeszcze ustosunkować należycie rozmiar i tempo rozwoju przedsiębiorstw wielkich o wzwyż 500 robotnikach do przedsiębiorstw średnich o 50 - 500 robotnikach, a jednych i drugich przedsiębiorstw państwowych - do przedsiębiorstw spółdzielczych i komunalnych, jak również przedsiębiorstw, wytwarzających środki dalszej produkcji do przedsiębiorstw, zaspokajających bezpośrednie potrzeby konsumentów. Trzeba też będzie unormować współdziałanie i współzawodnictwo przedsiębiorstw prywatnych ze spółdzielczymi i państwowymi i kierunek oraz szybkość rozwoju tych pierwszych. Doniosłym też będzie zagadnieniem ustalenie optymalnych rozmiarów przedsiębiorstw w każdej gałęzi przemysłu itd.\nŁudzi się mocno ten, kto wyobraża sobie, że to wszystko da się z góry dokładnie określić i przewidzieć. Będziemy musieli dużo eksperymentować, poprawiać dużo powziętych poprzednio zamiarów i planów, rozstrzygać dużo nowych problemów, wysuwanych przez sam rozwój życia. I dlatego konieczne będzie jak najżywsze i jak najwszechstronniejsze współdziałanie z władzami państwowymi nie tylko organizacji społecznych i naukowych instytutów badawczych, ale i wielu twórczych jednostek, zarówno ze świata handlowo-przemysłowego jak literacko- naukowego.\nAżeby to współdziałanie osiągnąć, trzeba, by wytworzyło się w szerokich warstwach społeczeństwa, a nade wszystko w kształcącej się i wchodzącej w praktyczne życie młodzieży, żywe zainteresowanie sprawami gospodarczego naszego postępu, o wiele silniejsze, niż to było dotychczas. Nie powinno przy tym zainteresowanie to ograniczać się do zagadnień naszej polityki ekonomicznej planowania gospodarczego przez władze państwowe. Bo wysoce dla nas niebezpieczne byłoby zbiurokratyzowanie naszej myśli i przedsiębiorczości ekonomicznej. Istniała ku tętnu nadmierna tendencja już przed wojną.\nIdeałem życiowym olbrzymiej większości naszej młodzieży uniwersyteckiej i politechnicznej była dobra posada. Ażeby otrzymać dobrą posadę i utrzymać się na niej, więcej ku temu pomaga układność i trafne wyczuwanie intencji przełożonych, niż samodzielność myśli i twórcza inicjatywa. Ta ideologia posadowa dziewięciu dziesiątych naszej inteligencji niemało się przyczyniła do tej bierności gospodarczej naszego narodu i państwa, która sprawiła, że - jak to już powiedziałem - przeciętny nasz na głowę ludności dochód społeczny był w 1938 r. takt sam jak w 1913 r. Z ideologią tą trzeba stanowczo zerwać - trzeba wytworzyć w młodym naszym pokoleniu jak najsilniejszą ambicję twórczą, jako naczelny nakaz nowoczesnego naszego patriotyzmu, ambicję robienia własną inicjatywą i pracą czegoś nowego ku własnemu i narodu pożytkowi, a nie zostania czymś, jakąś większą czy mniejszą "figurą".\nZnikło dwie trzecie naszej przedwojennej warstwy przedsiębiorczej, która składała się przeważnie z Żydów i Niemców. I pomimo nacjonalizacji większych, ponad 50 pracowników, przedsiębiorstw przemysłowych, rosnąć będzie zapotrzebowanie przedsiębiorczości prywatnej i wraz z tym rozszerzać się będzie pole samodzielnych karier życiowych dla młodych techników i handlowców oraz wszelkich w ogóle ludzi o gospodarczych talentach organizacyjnych. Jeno trzeba zupełnej zmiany panujących wśród naszej inteligencji pojęć o hierarchii społecznej.\nJuż na kilkanaście lat przed wojną inteligencja nasza składała się w większości z synów i córek chłopskich, rzemieślniczych, robotniczych, drobno-urzędniczych i drobno-kupieckich. Ale pomimo to żyła ona do ostatnich czasów wytworzoną w epoce szlacheckiego przede wszystkim pochodzenia pracowników umysłowych Kulturą o silnych tradycjach pańskich, jeno mocno zdegererowaną przy braku koniecznych dla pańskiego życia dochodów.\nJedną z podstawowych cech tej pseudo - szlacheckiej kultury było szacowanie łudzi nie według tego, jak pracują, dobrze czy ile, ale co robią, do jakiego należą zawodu, jakie zajmują stanowiska, przy czym w hierarchii zawodów i stanowisk najniżej stawiano wymagające pracy fizycznej i osobistego obsługiwania klienteli, a na najwyższym szczeblu umieszczano dające władzę.\nToteż niewielu było urzędników mających służebny a nie władczy do społeczeństwa stosunek. Kierownik poczty w najmniejszej mieścinie miał już najczęściej maniery "pana - władcy". A cóż dopiero naczelnik urzędu skarbowego, albo referent gospodarczy w starostwie! Doprawdy trudno było, patrząc na to, co się działo u nas, szczególnie w czasach sanacyjnych, odpowiedzieć należycie na pytanie, czy jest u nas krowa dla chłopa, czy tez i chłop i krowa są na równi dla władczych zarządzeń referenta hodowlanego!\nA że inteligencja nasza składała się w dzielącym dwie wojny światowe dwudziestoleciu coraz bardziej z urzędników państwowych i samorządowych, więc w "dobrym towarzystwie" ledwo był tolerowany majster ślusarski czy szewski oraz kupiec obsługujący osobiście, wraz ze swymi pomocnikami, klientów - choćby jeden i drugi byli najzacniejszymi, ofiarnymi na cele publiczne ludźmi, jednocześnie doskonale prowadzącym swe przedsiębiorstwa; natomiast mile był widziany każdy najbardziej nawet niedołężny "pan dyrektor " albo "pan naczelnik.\nCóż dziwnego, że młodzież wychowująca się w takiej atmosferze nawet kończąca Główną Szkołę Handlową w Warszawie czy Akademie Handlu Zagranicznego we Lwowie, zamiast dążyć do własnych kiedyś przedsiębiorstw w tym celu doskonalić się praktycznie w Handlu prywatnym, szukała usilnie, przy pomocy wszelakiej protekcji, posad w bankach państwowych. komunalnych kasach oszczędności, Polminie, Ministerstwie Przemysłu i Handlu, urzędach wojewódzkich czy wreszcie izbach przemysłowo-handlowych.\nDziś dużo się pod tym wzglądem zmieniło na lepsze, choćby dlatego, że w latach wojny żadne w ognie stanowiska urzędowe nie były dla Polaków dostępne i że obecnie uposażenie większości "dyrektorów" i "naczelników" jest mniejsze od przeciętnego dochodu drobnego kupca detalicznego lub rękodzielnika, zatrudniającego w swym warsztacie paru ledwo czeladników. Od pierwszej chwili osadnictwa polskiego w miastach ziem odzyskanych, najliczniejszą tam warstwą, obok w urzędników państwowych i samorządowych, byli kupcy. W roku bieżącym rośnie też tam szybko liczba polskich rękodzielników. Trzeba jednak by pęd do własnej przedsiębiorczości handlowej i przemysłowej wynikał nie tytko z konieczności życiowej, ale z naczelnych zainteresowań i ambicji życiowych młodego pokolenia oraz jego ideologii narodowo - państwowej.\nDemokracja jest dziś na ustach wszystkich. Ale demokracji nie stwarzają tylko demokratyczne urządzenia państwowe. Musi być też demokratyczna kultura społeczeństwa, a w szczególności demokratyczny tryb życia i sposób myślenia przodującej w cywilizacyjnym postępie narodu inteligencji wraz z kształcącą się w średnich wyższych zakładach naukowych młodzieżą. A najistotniejszą cechą prawdziwie demokratycznego społeczeństwa jest powszechne przeświadczenie, że nie ma bardziej i mniej szacownych zawodów, bo wszystkie one są narodowi i państwu potrzebne, a tylko są zasługujący na większy lub mniejszy szacunek ludzie wedle tego, jak swój zawój wykonują - bardzo dobrze, dobrze, znośnie czy źle. Pierwszym niezbędnym warunkiem przełamania naszej przedwojennej bierności gospodarczej i wejścia na drogę szybkiego wstępu ekonomicznego, koniecznego dla spełnienia naszych nowych zadań dziejowych, jest powszechnie wyższe szacowanie dobrego, sumiennego zamiatacza ulic od kiepskiego poety czy lichego dyrektora banku. Wobec niwelacji różnic społecznej pozycji ludzi w czasie wojny nie powinno to być zbyt trudne.\nO wiele trudniejsza natomiast będzie niemniej niezbędne podniesienie do normy zachodnio-europejskiej poziomu powszechnej rzetelności, dotrzymywania i wykonywania zobowiązań gospodarczych. Już przed wojną staliśmy pod tym wzglądem niżej nie tylko od Anglosasów, Skandynawczyków, ale i od pobratymczych Czechów Przekraczanie kosztorysów przez przedsiębiorców, podejmujących się wykonywania robót budowlanych i ziemnych - było u nas nagminnym niemal zjawiskiem. A jeszcze częstsze było niedotrzymywanie terminów. Toteż dworzec warszawski, który Amerykanie zbudowaliby w ciągu najdalej dwu lat, budował się lat osiemnaście i nie zbudował się do chwili wybucha wojny. Jeśli to się radykalnie nie zmieni - wszelkie planowanie gospodarcze będzie zawodzić; plan będzie doskonały, ale gdy nie zostanie rzetelnie wykonany - nie spełni swego celu. A tymczasem ogół naszego społeczeństwa wraz z najmłodszą naszą generacją w ciągu sześciu lat wojny i wrogiej okupacji, by nie ginąć z głodu, musiał przekupywać, oszukiwać, przemycać... Sprytny "kant" stał się niemal obowiązkiem rodzinnym, obywatelskim, nieraz nawet cnotą narodową.\nA i dziś, przez szereg lat jeszcze, niełatwe będzie u nas życie. Zbyt wielka będzie więc nadal pokusa ułatwienia go sobie podobnymi jak w czasie wojny sposobami\nI najsurowsze karanie szabrowników i spekulantów, najenergiczniejsza działalność "Komisji Specjalnej" dla walki z nadużyciami gospodarczymi niewiele tu pomoże, dopóki opinia publiczna zwykłych przeciętnych obywateli nadal będzie "chodzenie lewym" w sprawach gospodarczych tolerować, a nawet pochwalać, gdy towarzyszyć mu będzie dobre powodzenie. Pożądany pod tym względem zwrot opinii może osiągnąć tylko nowy, silny osąd ideowy, stawiający za jeden z naczelnych nakazów patriotycznych i dążeń naszej ambicji narodowej zyskanie powszechnego w świecie szacunku i zaufania do Polski rzetelnością naszych gospodarczych przedsięwzięć i prac.\nAle żeby dał on pożądane wyniki, trzeba, by prąd ten objął sobą i młodzież szkolną, reformując z gruntu jej dotychczasowy stosunek do nauki nauczycieli i kolegów. W szkole angielskiej nie bywa "podpowiadania" bo tamtejsza opinia dzieci potępiłaby taką "nieuczciwą grę". U nas uważane jest ono za koleżeński niemal obowiązek. Bo nie tyle zdobycie wiedzy, co dostatecznej czy dobrej noty jest ambicją większości uczniów zarówno szkół powszechnych, gimnazjów i liceów, jak nawet wyższych zakładów naukowych.\nMłodzież nasza jest w znacznej swej większości wrażliwa na hasła ideowe i silnie przemawia do niej każdy apel do jej ambicji narodowej. Grając na tych szlachetnych strunach jej duszy, możni osiągnąć całkowitą nawet zmianę jej dążeń życiowych. Najwięcej dobrego mogą zrobić w tym względzie wychowawczo-ideowe organizacje młodzieży; Harcerstwo, Sodalicja Mariańska, Polski Czerwony Krzyż... jeżeli za naczelny obowiązek i naczelną ambicję swych członków postawią górowanie nad resztą kolegów i koleżanek rzetelnym spełnieniem swych obowiązków szkolnych i uczciwym zawsze, bez żadnych wykrętów i oszustw, postępowaniem, wiążąc organizacyjną tę swą ambicję z ambicją narodową - przewyższenia przez Polskę Niemiec wynikami swej pracy i uzyskania przez to większego od nich w świecie szacunku.\nAle żeby idąca w tym kierunku praca organizacji młodzieży dała pełne wyniki, trzeba, by ku temu samemu zmierzała i praca nauczycieli. Więc i ona musi być gruntownie zreformowana. Zanadto w naszych szkołach średnich ceniono i starano się rozwijać :inteligencję" uczniów, a za mało zwracano uwagi na dokładność ich pracy i nabywanej przez nich wiedzy. Ostatnio przed wojną opracowywane programy licealne wyliczały zagadnienia historyczne, które powinny być rozpatrywane przez uczniów pod kierownictwem nauczycieli, ale pozwalały opuszczać przy tym całe duże działy dziejów Europy. Robiono w liceach pseudo uniwersyteckie seminaria, ale maturzyści nie umieli nieraz wyliczyć choćby następstwa królów dynastii Jagiellonów, a księcia Józefa Poniatowskiego robili panującym księciem Księstwa Warszawskiego . A tymczasem ma nasza młodzież tyle wrodzonej inteligencji, że gdy znajdzie się w zagranicznych szkołach średnich czy wyższych, wysuwa się często na pierwsze miejsce.\nChoć inteligencją nie stoimy niżej od Anglików, Francuzów, Niemców, Szwedów - o wiele mamy mniejsze wyniki naszej twórczości umysłowej, bo ustępujemy im ogromnie dokładnością pracy i ścisłością wiedzy. System nauki szkolnej nie może byt oderwany od realnego życia, nie może on realizować abstrakcyjnego tylko ideału doskonalenia człowieka, musi on służyć konkretnym zadaniom jakie ma naród do spełnienia w danym momencie swych dziejów i w danej swej pozycji międzynarodowej. Otóż przypominam: naczelne nasze dziś zadanie - to przewyższyć Niemcy nasamprzód produkcją gospodarczą a następnie całym naszym wkładem do cywilizacji wszechludzkiej.\nNiemcy wszakże zdobyli swą potęgę nie lotnością swych pomysłów, lecz ścisłością obliczeń, na których opierali wszelkie swe plany zarówno ekonomiczne jak polityczne i strategiczne oraz dokładnością ich wykonania. Stając do współzawodnictwa z nimi na polu międzynarodowej współpracy ekonomicznej i ogólnokulturalnej, musimy wykształcić w nowych naszych pokoleniach równą im, jeśli nie wyższą, dokładność, ścisłość i rzetelność pracy. A wobec tego ścisłość nabywanej przez młodzież szkolną wiedzy, dokładność jej pracy i rzetelne wykonywanie obowiązków, winny stać się głównym celem pracy nauczycieli.\nInteligentne podchodzenie do zagadnień będzie życiowym zadaniem tych niewielu, którzy staną się badaczami naukowymi, przewodnikami politycznymi, kierownikami wielkich działów pracy państwowej, społeczno-gospodarczej. A szkoła dzisiejsza, demokratyczna, ma za zadanie kształcić nie "elitę narodu", ale całe jego przyszłe generacje, doskonalić typ przeciętnego obywatela, który w ogromnej większości jest nie kierownikiem, ale wykonawcą. O tym powinien pamiętać każdy nauczyciel i mniej się cieszyć jednym najinteligentniejszy uczniem, niż dokładnością "wykutej" choćby wiedzy i rzetelnością pracy ogółu uczniów.\nWraz z postawieniem w naszej pedagogice szkolnej ponad rozwijanie inteligencji kształcenia dokładności wiedzy i pracy, należy równocześnie bardziej rozwijać w młodzieży zamiłowania techniczne od literackich i zainteresowania gospodarcze od teoretyczno - intelektualnych. Mniej nam dziś potrzeba poetów, powieściopisarzy, filozofów, psychologów lingwistów, historyków prawa rzymskiego, a i polskiego, niż mechaników, fizyków, chemików, inżynierów, agronomów, leśników, hodowców, geologów, architektów. Bo dla całej dalszej przyszłości Polaki decydujące będzie to czy potrafimy w ciąga najbliższego 15-lecia jeśli nie dojść jeszcze w pełni do przedwojennego poziomu wytwórczości niemieckiej  to przynajmniej rozwinąć równie szybkie, jak było w Niemczech, tempo gospodarczego naszego postępu.\nNie lekceważę bynajmniej znaczenia dla narodu sztuk i nauk najbardziej nawet teoretycznych. Osobiście bardziej mnie w ciągu całej mej działalności naukowej pociągały zagadnienia czysto teoretyczne: metodologii nauk społecznych, istoty wartości kapitału, czynników przeobrażania się ustrojów społecznych - aniżeli kwestie praktycznej polityki ekonomicznej. Ale i postęp badań teoretycznych związany jest z powszechnym dobrobytem narodu. Nie jest dziełem przypadku, że póki ośrodek bogactw i Europy był w miastach włoskich, najsławniejsze były w świecie chrześcijańskim wszechnice włoskie i nie było większych od włoskich poetów i plastyków (Dante, Rafael, Michał Anioł). A gdy na pierwsze miejsce w postępie gospodarczym Europy wysunęły się Niderlandy. Anglia i Francja - wysuwa się równocześnie na front postępu malarstwa szkoła holenderska z Rubensem, Rembrandtem, Van Dyckiem, najwyższe szczyty osiąga poezja dramatyczna w angielskich tragediach Szekspira i podwaliny nowoczesnej filozofii kładą w Holandii Spinosa. w Anglii Bacon, we Francji Descartes.\nFundamentem kultury narodowej jest dziś siła gospodarcza. Jeśli chcemy przewyższyć szczytami naszej kultury kulturę niemiecką, musimy zbudować konieczny ku temu jej fundament ekonomiczny. A fundamenty trzeba kłaść nasamprzód. Więc najpilniejszą naszą potrzebą cywilizacyjną jest obecnie rozwój sił gospodarczych, kształcenie umiłowań i umiejętności, rozwój ten przyśpieszających i zwiększających, wytworzenie odpowiednich do tego ambicji i to nie tylko osobistych, ale i zbiorowych. Bo nie wytworzy się silnego postępu gospodarczego Polski od góry, inicjatywą centralnych władz państwowych, centralnych związków zawodowych, centralnych zrzeszeń producentów, centralnych instytucji spółdzielczych.\nNajwiększym hamulcem naszego gospodarczego przed wojna rozwoju była bierność prowincjonalnych ośrodków naszego życia kulturalnego wraz z nim gospodarczego. Było w tym coś wręcz karykaturalnego. Warszawa była naprawdę nowoczesnym miastem dwudziestego stulecia. Ale po niecałej godzinie jazdy samochodem wjeżdżało się do miasteczek w rodzaju Sochaczewa, Góry Kalwarii - brudniejszych i gorzej zabudowanych, mniej uprzemysłowionych od prowincjonalnych osiedli miejskich we Francji czy Anglii w początkach XIX wieku.\nNiemało było temu winne nadmiernie centralistyczne nastawienie administracji ministerialnej. Przejawiało się ono już w pierwszych latach naszej nowej niepodległości. A po zamachu majowym doszło do wręcz potwornych rozmiarów, wraz z rosnącą coraz bardziej nieufnością rządzącej koterii do społeczeństwa.\nDziałały jednak w tym kierunku i inne przyczyny.\nW większości miast i miasteczek prowincjonalnych województw centralnych i południowych połowę albo i większość ludności stanowili Żydzi, żyjący odrębnym zupełnie od katolików życiem, do którego nikt inny nie miał należytego wglądu. Przy tym strzegli oni pilnie swej przewagi gospodarczej, mając w swym ręku znaczną większość domów oraz firm handlowych i przemysłowych. Ludność zaś chrześcijańska składała się, przeważnie z robotników oraz z urzędników i funkcjonariuszy państwowych wraz z nielicznymi lekarzami i adwokatami.\nW tak niejednolitych narodowo i kulturalnie środowiskach niewiele było pola dla twórczych inicjatyw społeczno- gospodarczych i ogólno-cywilizacyjnych. Sokół, Towarzystwo Szkoły Ludowej w Małopolsce, a Macierz Szkolna w byłym Królestwie, jakieś kółko dramatyczne, Powiatowa Składnica Kółek Rolniczych Towarzystwo Chórów i Teatrów Włościańskich, Społem Stefczykowska Kasa Pożyczkowa, Powiatowe Towarzystwo Rolnicze, Towarzystwo św. Wincentego á Paulo - to niemal wszystkie organizacje społeczne, jakie mogły w ówczesnych warunkach istnieć i funkcjonować na prowincji. A że przy tym członkowie ich, rekrutując się przeważnie z niezamożnej inteligencji urzędniczej, nie mogli własnymi składkami zasilać należycie kas tych organizacji, więc były one zależne od subwencji i kredytów państwowych i musiały skrzętnie zabiegać o życzliwość starostów i wojewodów. A w ostatnim przed wojną dziesięcioleciu starostowie mieli surowe nakazy dbać o to, by w zarządach tych wszystkich stowarzyszeń mieli stanowczą przewagę zdecydowani sanatorzy.\nDla młodego, ambitnego, samodzielnie myślącego i własną posiadającego inicjatywy człowieka życie prowincjonalne było nudnym wegetowaniem. Więc co zdolniejsi starali się wszelkimi sposobami dostać aa posady w większych miastach. Prowincje jałowiała intelektualnie.\nA tymczasem o wiele mniejsza niż na zachodzie część społeczeństwa polskiego żyła życiem wielkomiejskim. Gdy jałowiało życie prowincjonalne - olbrzymia większość narodu żyła rutyną z dnia na dzień, troską przede wszystkim o osobiste sprawy, bez większych ambicji twórczych pomimo niewątpliwie gorącego patriotyzmu. szybkiego wzrostu świadomości politycznej mas ludowym. W ostatecznym zaś wyniku był dwudziestoletni, z pewnymi tylko wahaniami, zastój gospodarczy.\nPolska musi być pchnięta na drogę szybkiego postępu gospodarczego od dołu przez podnoszenie się ku1tury gospodarczej poszczególnych wsi, gmin, miasteczek, powiatów, miast - własną ich przede wszystkim inicjatywą. A na to trzeba wytworzenia się silnych, zbiorowych ambicji lokalnych dorównania trybem życia kulturalnego i gospodarczego społeczeństwom zachodnim.\nProgram dorównania Niemcom tempem naszego postępu ekonomicznego dopiero wtedy stanie się realny, gdy w tysiącach wsi i setkach miasteczek naszych powszechnym się stanie dążeniem, by w danej wsi czy w danym miasteczku były nie gorsze drogi, mieszkania, budynki gospodarcze, melioracje rolne, warsztaty rękodzielnicze, urządzenia miejscowej fabryczki - od widzianych w Niemczech lub Francji. A nie ma dziś prawie miejscowości; w których by nie było powracających z paroletniego dobrowolnego czy przymusowego pobytu na zachodzie.\nAle oczywiście nie ci przeważnie życiowo silnie wyczerpani ludzie mogą się stać promotorami dalekosiężnych ambicji zbiorowych współobywateli. Powinno to być dziełem przede wszystkim organizacji ideowych starszej młodzieży, takich jak Wici, TUR, a także pochodzących z danych miejscowości słuchaczy wyższych zakładów naukowych. Nadzwyczaj byłoby dlatego pożyteczne, by wytworzyły się silne tendencje regionalne i pragnienia karier życiowych w stronach rodzinnych pośród młodzieży szkół wyższych. Powinny ją też zachęcać ku temu władze państwowe.\nTrzeba zerwać z przedwojennym przesądem, że dobry urzędnik powinien podporządkowywać lokalne dążenia społeczeństwa ogólnemu dobru państwa, zatem lepiej jest, by nie miał on ścisłych związków z miejscowym obywatelstwem i pochodził z innej części kraju. Fałszywe tu było bowiem zasadnicze twierdzenie, jakoby istniała na ogół przeciwstawność potrzeb i dążeń lokalnych z potrzebami i dążeniami państwa. Tak patrzeć może na sprawę tę tylko rząd, trzymający się u władzy przemocą, wbrew woli znacznej większości społeczeństwa, przepojony więc doń nieufnością. Takimi były, niestety, wszystkie rządy sanacyjne od 1926 po 1939 r.\nRząd jednak demokratyczny, czerpiący swą siłę z zaufania doń narodu, musi mieć też ze swej strony zaufanie do dobrej woli, zdrowego rozsądku i patriotyzmu najszerszych warstw społeczeństwa. A ogół obywateli poza stolicą tylko w chwilach tak osobliwych, jak wybory parlamentarne, wielkie wiece, demonstracje polityczne, ma bezpośrednią styczność ze sprawami ogólnopaństwowymi. Normalnie ma on pośrednio tylko łączność z dążeniami planami i pracami całego narodu i państwa. Włącza się w nie przez udział swój w lokalnym życiu społeczno-politycznym i gospodarczo-kulturaInym. I najlepszy jest ten urzędnik państwowy, który włączaniu się tema jak najskuteczniej służy - a to z reguły potrafi lepiej człowiek znający dobrze miejscowe stosunki niż przybysz z dalekich stron.\nPoważnym też czynnikiem rozwoju lokalnych ambicji postępowych mogą i powinny być koła pracowników umysłowych, pochodzących z tej samej gminy wiejskiej. Było ich kilka jeszcze przed pierwszą wojną w Galicji. Warto pójść za ich przykładem na terenie całego kraju.\nDla szybkiego uprzemysłowienia Polski, a zarazem utrzymania zdrowej struktury rolnej, jaka powstanie po ukończeniu reformy rolnej i kolonizacji ziem odzyskanych konieczne jest, by cały przyrost ludności wiejskiej przechodził do przemyśla, handlu i żeglugi. Ale nie jest konieczne, by opuszczał on całkowicie wieś.\nRóżnie może się kształtować przeciętna na głowę ludności wielkość dochodu społecznego. Czy dwóch ma po sto jednostek dochodu, a ośmiu po dwadzieścia, czy też dziesięciu ma ten sam dochód - w obu wypadkach przeciętna na głowę wyniesie trzydzieści sześć. Ale rzeczywisty dobrobyt ośmiu dziesiątych obywateli będzie w tym drugim wypadku większy o 80% niż w pierwszym. Gdyby naczelną naszą ambicją narodową miała być potęga mocarstwowa byłoby dość obojętne, czy skala życiowa ośmiu dziesiątych ludzi jest większa lub mniejsza, byle suma dochodu społecznego jak najszybciej rosła i jak największa jego część szła do dyspozycji władz państwowych. Ale gdy zasadniczym naszym dążeniem dziejowym musi się dziś siać jak największy nasz wkład do postępu cywilizacji wszechludzkiej i zyskanie jak najbardziej poczesnego w świecie miejsca wartością naszej nowoczesnej ludowej kultury- jak najrównomierniejszy rozkład dochodu społecznego jest równie ważny, jak możliwie największy wzrost ogólnej jego sumy.\nZ równomiernym wszakże rozkładem dochodu społecznego łączy się ściśle jak najbardziej równomierne uprzemysłowienie kraju na całej jego przestrzeni, a nie tylko w paru "centralnych okręgach przemysłowych". Nie powinno być ani jednego powiatu bez szybkiego rozwoju przemysłu. Nakazują to me tylko względy społeczne, by możliwie cała nasza ludność korzystała z wyższych, jakie daje przemysł w porównaniu z rolnictwem, dochodów. Nakazuje jak największą decentralizację przemysłu również wzgląd na bezpieczeństwo kraju, bo choć usilnym naszym staraniem musi być przyczynianie się wszelkimi możliwymi sposobami do trwałego w świecie pokoju, nikt jednak nie może zaręczyć, że już nigdy więcej wojny me będzie.\nZ tego też względu korzystniejsze jest, zamiast budowania jednej wielkiej fabryki w mieście powiatowym, wytworzenie systemu mniejszych fabryczek, rozrzuconych w osiedlach wiejskich, a wytwarzających poszczególne części produkowanego dobra, które następnie są w centralnym zakładzie montowane.\nDla fizycznego i moralnego zdrowia narodu pożądane jest, by przeszło połowa ludności żyła po wsiach, a nie miastach. Ale jeśliby nadal przeszło 50% ludności wdało czerpać swe dochody z pracy rolniczej , nie dojdziemy do zachodnio-europejskiej skali życiowej. Na ziemiach odzyskanych w 1939 r. żyło z rolnictwa 29% ludności, z przemysłu 32%, z handlu i komunikacji 13%. Przy tym na Pomorzu zachodnim było 35% rolników, a 25% pracowników przemysłowych, na Śląsku zaś ludność rolnicza stanowiła tylko 22%, natomiast przemysłowa 37%.\nNie jest, oczywiście, konieczne przywrócić ziemiom tym w pełni ich przedwojenną strukturę ekonomiczną. Ale jeśli ma Polska dojść do tego, jaki był we wschodniej części Rzeszy Niemieckiej, dochodu społecznego (a w zachodnich prowincjach Rzeszy był on jeszcze większy), musimy dążyć do powiększenia, istniejących przed wojną na pozostałym przy Polsce terytorium 24% ludności przemysłowej na 32 do 35%, przy równoczesnym obniżaniu odsetka ludności rolniczej z 53% o na 35 do 40%. Jeśli więc przy tym miałoby mieszkać po wsiach wzwyż 50%, to musiałoby około 25% ludności wiejskiej pracować w zawodach nierolniczych. Przeobrażenie wsi z osiedla wyłącznie rolniczego na przeważnie rolnicze, ale posiadając: również podnoszący jego dochody oraz ulepszający jego tryb kulturalnego życia przemysł i handel - powinno się stać w najbliższych latach powszechnym dążeniem młodzieży wiejskiej, przede wszystkim kształtującej się w średnich i wyższych szkołach zawodowych.\nOczywiście, takiej przebudowie struktury gospodarczej wsi szczególnie pomocnym będzie silny rozwój dróg komunikacji samochodowej oraz elektryfikacji kraju. Wprawdzie już przed wojną na ziemiach pozostałych przy Polsce 13% ludności wiejskiej żyło z zarobków w przedsiębiorstwach górniczych i przemysłowych. Była to jednak tylko ludność robotnicza wsi położonych w pobliżu ośrodków wielkiego przemysłu i kopalni, złączona wszystkimi swymi interesami nie ze wsiami ale z miastami fabrycznymi lub osadami górniczymi, w których znajdowała zarobek. Obecnie powinno być ambicją gmin wiejskich wytworzenie na własnym swym obszarze przemysłu, handlu i przedsiębiorstw transportowych, dających zatrudnienie około czwartej części ich ludności. Oczywiście będzie to wyjątkowo przemysł wielki, a t reguły drobny i średni: prywatny, spółdzielczy i komunalny.\nNowa nasza droga dziejowa nie tylko przesuwa na zachód naszą pozycję geograficzną, wiedzie nas ona również do znacznego upodobnienia naszej struktury zawodowej do zachodnio-europejskiej z przewagą liczebną pracowników w zawodach nierolniczych. Od dawna już zresztą popularna była w całym naszym społeczeństwie myśl jak najsilniejszego uprzemysłowienia kraju. I postępowało ono naprzód szybciej w okresie od 1890 po 1914 r., gdy silny był do Polski przypływ kapitałów zachodnio-europejskich oraz stały otworem dla przemysłu Królestwa wielkie rosyjskie rynki zbytu, słabszy między 1919 a 1939 r., bo ledwo nadążający za przyrostem ludności. Ale i w tym drugim okresie podniósł się nieco odsetek ludności żyjącej z górnictwa i przemysłu: w 1921 r. wynosił on 14 %, a w 1931 r. 19% . Obecnie musimy znacznie przyspieszyć tempo rozrostu przemysłu, nie tylko w stosunku do ostatnich przed drugą wojną 20 lat, lecz i do poprzedzającego pierwszą wojnę światową ćwierćwiecza, tak by cały przyrost ludności, zarówno miejskiej jak i wiejskiej, znajdował zatrudnienie w zawodach nierolniczych. Takie jednak wzmocnienie tempa uprzemysłowienie Polski nie da się żadną miarą osiągnąć bez silnego rozwoju handlu zagranicznego. Mamy wprawdzie na ziemiach odzyskanych produkcję towaru, na który istnieje duże zapotrzebowanie w całej Europie. Jest nim węgiel. Ale eksportem samego tylko węgla nie pokryjemy nawet w pełni importu maszyn i surowców koniecznych dla przywrócenia przedwojennej produkcji fabryk Śląska i Pomorza zachodniego, a gdy produkcję tę całkowicie przywrócimy, to przewyższy ona znacznie siłę nabywczą naszego rynku wewnętrznego. Konieczne więc jest już dziś myśleć o lokowaniu poważnej części przyrostu naszej produkcji przemysłowej ca rynkach światowych.\nSamo przez się to się nie stanie. Musi to ktoś zrobić. Najmniej się do tego nadają urzędy państwowe zawsze i wszędzie pracujące szablonowo, gdy handel importowy i eksportowy, szczególnie towarami bezpośrednie go użytku i maszynami, a nie surowcami, wymaga dużej pomysłowości i obrotności, by należycie się dostosowywać do każdej zmiany koniunktury.\nNajsłabszą jednak dotychczas zawodową warstwą narodu naszego była warstwa handlowa. Wśród rzymsko-katolików Rzeczypospolitej Polskiej należało w 1931 r. do zawodu handlowego zaledwie 3,4%, gdy na ogół w społeczeństwach zachodnio-europejskich handel zatrudnia 12% do 15%, ludności. Obecnie dużo wprawdzie ludzi wzięło się do handlu - ale wyłącznie niemal do handlu detalicznego. A handel zagraniczny to handel hurtowy, mający zgoła inną technikę i kalkulację od detalicznego. Ale i nie każdy kupiec hurtowy może być dobrym eksporterem czy importerem. Potrzeba na to specjalnych jeszcze wiadomości i specjalnego doświadczenia, nabywanego jedynie poza granicami kraju. Stawia więc nas nowa nasza sytuacja gospodarczo - polityczna przed nowym zupełnie zadaniem wytworzenie warstwy zawodowej której dotychczas prawie wcale naród nasz nie posiadał (o ile była w Polsce, to należała do niepolskiego społeczeństwa) - pracowników handlu zagranicznego, importowego i eksportowego. A że nie dokona się tego bez jak najściślejszej i jak najintensywniejszej współpracy władz, państwowych, kierujących zarówno przemysłem i handlem jak i oświatą, ze zrzeszeniami gospodarczymi oraz ideowymi organizacjami młodzieży - więc trzeba, by jak najszersza opinia publiczna została należycie uświadomiona o decydującym dla całego naszego postępu ekonomicznego znaczeniu dostatecznej ilości sprawnie działających firm handlowych, eksportowych i importowych. Mogą to być częściowo firmy państwowe i spółdzielcze. Ale wszelkie tendencyjne krępowanie rozwoju prywatnego handlu zagranicznego zwalniać będzie tempo uprzemysłowienia się kraju.\nŚcisłe się też wiąże z powstaniem i rozwojem nowej tej gałęzi naszej twórczości narodowo-gospodarczej i nowej służącej jej warstwy zawodowej pracowników handlu zagranicznego, wielokrotnie silniejszy od dotychczasowego rozrost naszego żeglarstwa, w szczególności marynarki handlowej.\nTragedią Polski Piastowskiej było to, że nie potrafiła utrzymać się trwale na Pomorzu, włączonym do państwa polskiego przez Mieszka I. Utraciwszy ujście Odry utraciliśmy następnie całe jej dorzecze śląskie. Rozumiał jednak ten związek sprawy pomorskiej z bezpieczeństwem swej śląskiej dzielnicy, juz wówczas zagrożonej przez Czechow, Bolesław Krzywousty. To co najbardziej zaogniało jego spór z bratem Zbigniewem - było stałe porozumiewanie się Zbigniewa z Pomorzanami i Czechami Pomimo jednak przeszkód, jakie stawiał Zbigniew jego wyprawom zbrojnym na Pomorze, Krzywousty w 1105 i 1106 r. stoczył o nie cztery wojny. Tak podaje Anonim Gall, rycerstwo jago śpiewało wówczas pieśń, którą warto naszej dzisiejszej młodzieży przypomnieć:\nMy po świeże przychodzimy w oceanie pluskające,\nA nas burza nie odstrasza, ni szum groźnej morskiej fali,\nNasze ojce a jelenie urządzali polowanie,\nA my skarby i potwory łowim skryte w oceanie\nNie była więc walka Krzywoustego o Pomorze dynastyczną tylko jego polityką, ale wypływała z instynktownego parcia ku morzu, ku ujściom Odry i Wisły, narodu osiadłego w dorzeczach obu tych rzek Wracamy na to samo terytorium, a którym ukształtowało się było państwo polskie czasów Mieszka i Chrobrego i wraz z tym stajemy przed tymi samymi geopolitycznymi koniecznościami, jakie odczuwał tak silnie naród nasz w XI i XII wieku i które dyktowały Bołesławowi Krzywoustemu uporczywą walkę o wybrzeże morskie od ziemi gdańskiej po Szczecin.\nW wyniku ostatniej wojny światowej odzyskujemy wybrzeże to w całości. Ale musimy je tak silnie zespolić w jedną organiczną całość z całym naszym terytorium narodowym, by tuż nigdy nie zagrażała -nam możliwość ponownej jego utraty. A dla tego nie wystarczy samo tylko skolonizowanie polskimi chłopami i robotnikami przyznanej Polsce części Prus Wschodnich oraz Pomorza zachodniego. Musi w kierunku wybrzeża tego i jego 18 portów zwracać się stale myśl i uczucie całego narodu, wchodzącej w życie gospodarcze, polityczne i kulturalne młodzieży wszystkich dzielnic Polski, każdego jej miasta i powiatu. Na to trzeba rozwinąć w niej jak najsilniejsza zainteresowanie morzem i zamiłowania żeglarskie, propagując usilnie i otaczając powszechną gorącą sympatią sporty wodne.\nPomimo tyle set lat trwającego odcięcia od morza, są jednak w narodzie naszym duże zdolności żeglarskie, jak o tym świadczą chlubne dzieje naszej marynarki, zarówno wojennej jak handlowej w czasie wojny. I co przy tym najznamienniejsze: najlepszą opinią cieszyli się marynarze pochodzący ze Lwowa i Wilna, a w drugim rzędzie warszawiacy. Świadczy to, że dla powodzenia w karierze żeglarskiej niekoniecznie trzeba się wychować nad morzem. Stoi ona otworem dla wszystkich młodzieńców, których "burza nie odstrasza, ni szum groźnej morskiej fali", bez względu gdzie się urodzili i spędzili lata dziecinne.\nGranice obecnej Polski będą niemal identyczne z granicami naszymi za Bolesława Krzywoustego. Utraciła następnie Polska wybrzeże morskie i Śląsk - przede wszystkim wskutek tego, że osłabiły jej siły wewnętrzne walki książąt dzielnicowych, w trakcie których słabła coraz bardziej rola seniora, mającego utożsamiać wspólne interesy całej Polski.\nDziś nie zagrażają narodowi i państwu naszemu zbyt silne wewnętrzne rozterki. Społeczna nasza struktura jest bardziej niż kiedykolwiek jednolita. I nie ma już wśród nas tak zwanych mniejszości narodowych, co najmniej obojętnych na losy Rzeczypospolitej Polskiej, a przeważnie niechętnych jej i wrogich. Lepszą też teraz mamy niż mieliśmy w XIV stuleciu pozycję geograficzną, bo nie ma już zagrażającej nam od północy zaborczej potęgi krzyżackiej, ani jej dziejowego spadkobiercy - niemieckich Prus Wschodnich.\nPomimo to nie wolno się nam łudzić: póki będą możliwe w świecie wojny - nie ustanie zaborczość niemiecka. I niewątpliwie odżyje niezadługo stłumiona obecnie poniesioną klęską militarną i polityczną narodowa ambicja niemiecka odzyskania miejsca przodującego w cywilizacyjnym postępie Europy.\nNowa nasza droga dziejowa, którą wstępujemy w wynika drugiej wojny światowej, może doprowadzić nas do znacznie lepszej przyszłości nie tylko od tej, którą mieliśmy przed 1939 r., lecz i od tej, do której moglibyśmy dojść po pewnym czasie w tym położeniu geograficznym z tym składem narodowościowym i w tej pozycji międzynarodowej, jaki mieliśmy między pierwszą a dragą wojną światową. Możemy - ale tylko przy olbrzymiał powszechnym i wytrwałym wysiłku wszystkich warstw narodu wraz z jego władzami państwowymi.\nA na to trzeba silnego prądu ideowego, który obejmie sobą zarówno młodzież jak i starszą generację zarówno masę ludową jak i elitę intelektualna. Treścią zaś tego prądu ideowego musi być jasna, wyraźna myśl dziejowa, budząca silne ambicje twórcze przez wskazanie zadań politycznych i kulturalnych, jakie ma do spełnienia nasz naród w historycznym pochodzie ludzkości.\nSą to zadania nie na dziś, ale na cały okres życia dorastającego obecnie pokolenia. Przypominam je raz jeszcze:\n1) Polska powinna zająć poczesne w ludzkości stanowisko przez swój wkład do postępu nie tylko demokratycznego wewnętrznego życia narodu, lecz i demokracji międzynarodowej, w której równe będą prawa narodów zarówno wielkich jak i małych;\n2)Polska stać będzie czujnie i niezmiennie na straży pokoju świata oraz własnego bezpieczeństwa przed nową agresją niemiecką;\n3)a że agresję tę wzbudzić może ostry konflikt, który by wybuchł między światem zachodnim a wschodnio-słowiańskim, szczególnym więc posłannictwem Polski, złączonej z pierwszym tradycją kulturalną, a z drugim wspólnym pochodzeniem etnicznym - jest być dobrym rzetelnym miedzy nimi łącznikiem;\n4) Polska ma być promotorem solidarności ogólno - słowiańskiej, której naczelnym celem powinno być przewyższenie słowiańską twórczością kulturalną, jej wkładem do postępu cywilizacji wszechludzkiej twórczości niemieckiej i jej międzynarodowego znaczenia.\nNie osiągnie naród niczego wielkiego bez wielkiej ambicji historycznej. Są narody, których indywidualną i zbiorową energię potęgują wizje wszelkich do osiągnięcia własnych korzyści. My do nich nie należymy. Nie ma u nas tak częstych w powieściach amerykańskich bohaterskich zdobywców majątków. Jest w naszej literaturze piękny typ dorobkiewicza - Marek z Dewajtisa Rodziewiczówny, ale zdobywa on pieniądze nie dla siebie, lecz dla utrzymania w rękach polskich ziemi, która utracjusz brat gotów sprzedać, choć prawo rosyjskie zabraniało sprzedaży jej Polakowi.\nTaka jest już odwieczna nasza psychologia: prowadzi nas do wielkich dzieł wielkich ofiar, wielkich wysiłków - tylko idealizm nigdy choćby najlepiej rozumiany egoizm.\nNa nowej naszej drodze dziejowej albo osiągniemy o wiele silniejszą od dotychczas posiadanej pozycję międzynarodową, albo w razie nowej burzy dziejowej spotka nas klęska. Z tego powinniśmy sobie wszyscy zdać sprawę. Polska równie bierna gospodarczo i cywilizacyjnie, jak była miedzy pierwszą a drugą wojną światową, przestanie być światu potrzebna. A utrzyma ona całość swego terytorium i swą niepodległość tylko wtedy, gdy w powszechnej opinii cywilizowanych narodów potrzebna będzie dla ich własnego bezpieczeństwa i własnego ich lepszego życia. Na to trzeba byśmy wydobyli z siebie większy niż kiedykolwiek zbiorowy, konsekwentny i trwały wysiłek pracy. A motorem jego stać się musi wielki poryw idealizmu nie mniejszego od tego, który przyświecał nam we wszystkich walkach zbrojnych o niepodległość.\nNajwiększy jednak poryw idealizmu nie da dobrych wyników, może nawet zgotować narodowi tragiczną katastrofę, jak to było w latach 1860 -1864 a, jeśli nie będziemy mieli żadnego programu działań wiodących do osiągnięcia narodowych naszych ideałów i nie weźmiemy się natychmiast do jego realizacji.\nNa pierwszym miejscu narodowego na dziś i jutro programu musimy postawić - jak najpełniejsze i jak najszybsze zespolenie z resztą Polski ziem odzyskanych i jednocześnie przywrócenie przedwojennej ich produkcji przemysłowej i rolniczej.\nNie wymaga to szczególnych ofiar ze strony innych ziem Polski. Raczej odwrotnie. Kolonizacja robotnicza Prus Wschodnich. Pomorza zachodniego, ziemi lubuskiej, Śląska Dolnego i częściowo Górnego - przyczynia się walnie do usunięcia małorolności włościan Małopolski oraz tak zwanych przed wojną województw centralnych i zachodnich. A uruchomienie o wiele liczniejszych na ziemiach odzyskanych niż na posiadanych przed wojną przedsiębiorstw przemysłowych zwiększać będzie w tempie szybszym od przyrostu ludności zapotrzebowanie robotników, inżynierów, buchalterów i wszelkich w ogóle pracowników biur fabrycznych.\nZawsze jednak szybszy od przyrostu ludności wzrost zapotrzebowania pracy czy to fizycznej czy umysłowej sprowadza podwyżkę zarobków i skali życiowej pracowników. Każdy przenoszący się na zachód chłop polepsza nie tylko własny byt, ale i strukturę rolną opuszczonej przez się wsi. Każdy, kto obejmuje uruchamia warsztat rękodzielniczy , drobną fabryczkę na ziemiach odzyskanych, jak również każdy inżynier górniczy, mechanik czy chemik przywracający przedwojenną produkcję kopalń i fabryk śląskich i pomorskich, wywołując migrację ludności robotniczej ze wschodnich naszych dzielnic na zachodnie - przyczynia się jednocześnie do zwyżki płac roboczych i w tych pierwszych, bo rynek pracy na przestrzeni całego państwa jest jeden.\nBędzie oczywiście potrzeba dłuższego szeregu lat, zanim osadnicy wiejscy i miejscy z różnych pochodzący części przedwojennego naszego terytorium, z ziemi wileńskiej, Polesia, Wołynia, Małopolski Wschodniej, Lubelszczyzny, Nowo-Sądeckiego, Podhala, Wielkopolski zżyją się z sobą na tyle, że powstanie wśród nich jeden wspólny obyczaj, jeden sposób pojmowania swego stosunku do gminy, narodu, państwa, jeden styl życia kulturalnego. I wtedy dopiero zacznie odgrywać poważną rolę samorzutna twórczość ludności ziem odzyskanych w cywilizacyjnym postępie naszego narodu. Pożądane jest wszakże, by ta jej rola z biegiem czasu stawała się coraz większa. Bo niewątpliwie będzie ona korzystna.\nWarunki materialne nie decydują o wszystkim, wywierają jednak duży wpływ na życie kulturalne społeczeństw. A warunki te, sieć dróg komunikacyjnych, stan zabudowań gospodarczych i domów mieszkalnych po wsiach, rozmiar melioracji rolnych, liczba kopalń i fabryk - pomimo dużego znaczenia kraju spowodowanego wojną - są tam o wiele lepsze niż w Wielkopolsce a tym bardziej na Mazowszu i w Małopolsce.\nPowinniśmy się starać o jak najrównomierniejsze uprzemysławianie całej Polski. Ale przodującą rolę w postępie gospodarczym Polski mogą i powinny mieć nasze zachodnie ziemie: śląska, lubuska, pomorska. Na ziemiach tych najprędzej osiągniemy poziom produkcji i dochodu narodowego równy niemieckiemu sprzed ostatniej wojny.\nGdy wszakże na ziemiach odzyskanych jesteśmy w stanie osiągnąć najszybszy postęp gospodarczy w ciągu paru najbliższych dziesięcioleci, to na nich też powinny się znajdować w przyszłości główne ośrodki naszego postępu cywilizacyjnego. Szacowna jest bardzo wielowiekowa tradycja Wszechnicy Jagiellońskiej w Krakowie. I naturalne jest otaczanie przez wadze państwowe największą opieką uniwersytetu miasta stołecznego. Ale najkorzystniejsze byłoby, by najlepszą sławą za granicą cieszyły się prace Wszechnicy Wrocławskiej. Nic bardziej nie ugruntuje w świecie naszego dobrego prawa do dorzecza Odry, jak duży wkład do ogólnoludzkiego postępu nauk polskiego uniwersytetu nadodrzańskiego, nie mniejszy, a nawet większy od wnoszonego dawniej przez niemieckich profesorów wrocławskich.\nPolska wracając na terytorium, na którym była za Mieszka i Krzywoustego, wraca równocześnie i do naczelnego swego z owych czasów dziejowego zadania - przedniej straży świata słowiańskiego, frontem przeciwko Niemcom zwróconej. Ale w dzisiejszych czasach nie wystarcza gotowość bojowa. O wyniku sporów dziejowych i walk narodowych decyduje ich ekspansja kulturalna. Musi Polska posiadać na swym pograniczu zachodnim potężny naprawdę wał chroniący ją przed przenikaniem do niej niemieckich prądów ideowo-kulturalnych. A nie łudźmy się: Niemcy, szykując się w skrytości do nowej agresji zbrojnej, będą teraz ostrożniejsze i przebieglejsze, niż po pierwszej przegranej wojnie 1914 - 1918 r. Będą one starały się zdobyć sobie opinię narodu o pokojowych jedynie ambicjach cywilizacyjnych, narodu z powrotem - jak to było sto lat temu - filozofów, poetów, marzycieli.\nPrzed płynącym stąd dla nas niebezpieczeństwem jedno nas tylko może obronić; wyższy poziom dobrobytu i kulturalnej stopy życia po polskiej niż niemieckiej stronie polsko - niemieckiej granicy. Tak by i w społeczeństwie naszym najbliżej się z Niemcami stykającym, było mocne przeświadczenie o swej nad nimi wyższości: by każdy cudzoziemiec przejeżdżający przez Niemcy do Polski miał wyraźne wrażenie, że minąwszy granicę niemiecko - polską wjeżdża na ziemie o szybszym postępie cywilizacyjnym i gospodarczym.\nCzy może się to dokonać za życia jednego pokolenia, czy więc może ono sobie stawiać tak wielkie do osiągnięcia cele, wzbudzać w sobie tak niebosiężne ambicje?\nGdy moje pokolenie wchodziło w czynne życie społeczno - polityczne, wszystko naokoło mówiło nam o przegranym powstaniu 1863 r , dyktatorem politycznym Europy był najzaciętszy i najbardziej konsekwentny wróg narodu naszego, Bismarck, ogół chłopów poczuwał m, się silniej do wdzięczności dla cesarzy: rosyjskiego i austriackiego za trzymane od nich uwłaszczania, niż do tradycji polskich, na ścianach korytarzy w gimnazjach Królestwa wisiały napisy: ,,W murach gimnazjum zabrania się mówić po polsku"... , a jednak za cel swego życia postawiło ono sobie odzyskanie niepodległości i zjednoczenie wszystkich ziem polskich. Był to cel niemniejszy i niemniej trudny do osiągnięcia od tego, jaki postawi sobie dziś nasz naród za drogowskaz nowego swego dziejowego pochodu postanawiając przewyższyć znaczenie światowe niemieckiej twórczości kulturalnej, twórczością polską i ogólno-słowiańską. Myśmy mierzyli nasze siły na zamiary po klęsce. Łatwiej jest potęgować swe ambicje dążenia po zwycięstwie. A dziś mimo wszystkich klęsk i strat, jakie Polska w trakcie minionej wojny poniosła jest ona po zwycięstwie.


DOM.PL™ - Projekt domu DP Annopol CE - DOM K5-17 - gotowy koszt budowy\nDP Annopol CE\nDP Annopol CE Wygodny, przestronny dom o bogatej funkcji pomieszczeń. Na parterze salon z aneksem kuchennym i dwa pokoje. W salonie kominek. Wydzielona kotłownia. Na poddaszu pięć sypialni. Ozdobą elewacji jest wykusz, który jest także dodatkowym miejscem na jadalnię.\n- stan surowy zamknięty 279 036 zł\nPow. użytkowa (m2):(?)155,02\nPow. netto (m2):(?)202,52\nID projektuDOM K5-17\nPowierzchnia dachu (m2):226,91\nProjekt domu DP Annopol CE\nBudowa DOM K5-17\n- stan surowy zamknięty(?) 279 036 zł\nZamów rysunki szczegółowe DP Annopol CE


Statut Stowarzyszenia „Klub Pozytywnej Wyobraźni” | Klub Pozytywnej Wyobraźni\nW maju 2010 roku z inicjatywy Ewy Sułkowskiej-Bierezin i Jej przyjaciół, dawnych działaczy łódzkiej opozycji demokratycznej, powstał społeczny komitet poparcia Bronisława Komorowskiego na stanowisko prezydenta Polski. Połączeni wspólnym celem zdecydowaliśmy pracować wspólnie także po wygranych wyborach. W tym celu społeczny komitet przekształciliśmy w nieformalną grupę o nazwie „Klub Pozytywnej Wyobraźni”. Spotykamy się, dyskutujemy i szukamy rozwiązań dla spraw, które nas poruszają. Waga tych spraw jest różna, jedne dotyczą naszej małej wspólnoty, inne są istotne dla Łodzi, naszej większej wspólnoty, a są i takie, które dotyczą całej Polski.\nStowarzyszenie nosi nazwę „Klub Pozytywnej Wyobraźni”. Jest dobrowolnym, samorządnym i trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych, zwanym dalej Stowarzyszeniem. Stowarzyszenie może używać skrótu „KaPeWu”.\nStowarzyszenie posiada osobowość prawną i działa zgodnie z porządkiem prawnym Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie prawa o stowarzyszeniach, o wolontariacie oraz niniejszego statutu. Siedzibą Stowarzyszenia jest miasto Łódź.\nStowarzyszenie może prowadzić działalność poza granicami kraju wyłącznie w przypadku, gdy wymaga tego realizacja celów statutowych w granicach ustalonych prawem.\nStowarzyszenie opiera swoją działalność na pracy społecznej członków i wolontariu-szy. Do realizacji swoich celów i zadań może zatrudniać pracowników.\nStowarzyszenie może używać logo, odznak i pieczęci, a ich wzory oraz zasady ich używania określa Walne Zebranie Członków.\nCelem Stowarzyszenia jest działanie na rzecz rozwoju demokracji w Polsce, tworzenie społeczeństwa obywatelskiego oraz rozwój świadomości obywatelskiej poprzez podtrzymywanie i kultywowanie tradycji demokratycznej i niepodległościowej, a w szczególności:\n1) propagowanie postaw obywatelskich i zasad demokratycznego państwa prawa;\n2) propagowanie postaw humanistycznych, prospołecznych i patriotycznych;\n3) działalność oświatową z zakresu szeroko pojętej edukacji i wychowania młodzieży w duchu demokracji i patriotyzmu;\n4) wspieranie, we współpracy z innymi organizacjami społecznymi i podmiota-mi gospodarczymi, osób zasłużonych dla budowania demokracji, niezależnej kultury i wolności słowa w regionie łódzkim oraz ich rodzin, niezależnie od ich obecnego miejsca zamieszkania;\n5) integrowanie środowisk związanych z niezależną, opozycyjną działalnością na rzecz wolnej Polski w kraju i za granicą;\n6) obrona wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, przeciw-stawianie się naruszaniu praw obywatelskich, nietolerancji i patologiom społecznym;\n7) monitorowanie działalności instytucji publicznych pod kątem zgodności ich działania z prawem oraz interesem publicznym;\n8) propagowanie tradycji opozycji demokratycznej poprzez upowszechnianie wiedzy na temat historycznej roli i wartości reprezentowanych przez opozycję demo-kratyczną w Polsce oraz gromadzenie, opracowywanie, upamiętnianie i upowszech-nianie różnego rodzaju świadectw historycznych i literackich związanych z proble-matyką opozycji demokratycznej w szczególności w regionie łódzkim.\n9) upowszechnianie historii miasta Łodzi, ze szczególnym uwzględnieniem tradycji niepodległościowych i demokratycznych.\n1) organizowanie i współfinansowanie akcji społecznych, seminariów, dys-kusji, wykładów, konkursów i plebiscytów oraz innych form przekazywania wiedzy;\n2) prowadzenie działalności publicystycznej i informacyjnej poprzez wydawa-nie książek, czasopism, broszur i innych wydawnictw;\n3) podejmowanie działalności kulturalnej wspierającej rozwój wrażliwości na wartości humanistyczne i prospołeczne, w tym organizowanie i współfinansowanie wystaw, koncertów i przedstawień teatralnych;\n4) organizowanie zbiórek pieniężnych i rzeczowych;\n5) organizowanie akcji zbierania podpisów do władz w sprawie zmiany prze-pisów prawa;\n6) udzielanie, organizowanie lub współorganizowanie pomocy społecznej dla osób o których mowa w § 6. ust. 4 niniejszego statutu, w tym finansowanie kosztów leczenia;\n7) organizowanie doradztwa prawnego i pomocy prawnej dla członków stowa-rzyszenia oraz osób o których mowa w § 6. pkt. 4.;\n8) organizowanie lub współudział w akcjach oraz kampaniach społecznych mających na celu poprawę funkcjonowania instytucji publicznych, zmianę prawa, wzrost świadomości społecznej oraz kształtowanie postaw obywatelskich, patriotycznych, antykorupcyjnych;\n9) tworzenie baz danych dotyczących publikacji i wydawnictw niezależnych okresu PRL;\n10) współpracę z administracją państwową, samorządami lokalnymi, organi-zacjami gospodarczymi oraz innymi instytucjami;\n11) nawiązywanie kontaktów oraz podejmowanie wspólnych inicjatyw z innymi organizacjami pozarządowymi i instytucjami, które mają podobne cele działania;\n12) promocję celów Stowarzyszenia w mediach oraz za pomocą innych metod rozpowszechniania informacji i reklamy;\n13) produkcję oraz wspieranie produkcji filmów dokumentalnych i fabularnych, audycji radiowych;\n14) organizację działań turystycznych.\nUstanowienie wyróżnień i odznak, o których mowa w ust. 1. oraz ich nadawanie należy do kompetencji Walnego Zebrania Członków.\nCzłonkami zwyczajnymi Stowarzyszenia mogą być osoby pełnoletnie, posiadające pełną zdolność do czynności prawnych i nie pozbawione praw publicznych, które popierają cele Stowarzyszenia, deklarują uczestnictwo w jego pracach i dają tego rękojmię.\nO przyjęciu danej osoby w poczet członków zwyczajnych Stowarzyszenia decyduje Zarząd w formie uchwały podjętej na najbliższym zebraniu zarządu, na podstawie pisemnej deklaracji kandydata.\n2) prawo do występowania z wnioskami i pytaniami do władz Stowarzyszenia we wszystkich sprawach dotyczących celów i funkcjonowania Stowarzyszenia;\n3) prawo uczestniczenia w spotkaniach, sesjach naukowych i innych działa-niach wynikających z realizacji celów Stowarzyszenia;\n4) prawo udziału w zebraniach Zarządu w charakterze obserwatora, z głosem doradczym;\n5) prawo udziału w Walnym Zebraniu Członków z głosem stanowiącym.\n1) brać czynny udział w pracach Stowarzyszenia i działalności na rzecz realizacji jego celów statutowych;\n3) regularnie płacić składki członkowskie w wysokości ustalonej przez zarząd Stowarzyszenia.\nPraca członka zwyczajnego na rzecz Stowarzyszenia jest wykonywana społecznie, chyba że członek zatrudniony jest przez Stowarzyszenie na podstawie umowy o pracę, umowy o dzieło lub umowy zlecenia.\nSkreślenia z listy członków zwyczajnych Stowarzyszenia dokonuje Zarząd w nastę-pujących przypadkach:\n1) rezygnacji z członkostwa złożonej na piśmie;\n2) nieusprawiedliwionego zalegania z opłatą składek za okres przekraczający 12 miesięcy, mimo pisemnego upomnienia;\n4) utraty pełnej zdolności do czynności prawnych oraz pozbawienie praw publicznych.\nWykluczenie członka zwyczajnego Stowarzyszenia dokonuje Zarząd w następu-jących wypadkach:\n1) prowadzenia działalności sprzecznej z niniejszym statutem;\n2) popełnienie czynu, który dyskwalifikuje daną osobę jako członka Stowarzyszenia lub godzi w dobre imię Stowarzyszenia.\nPrzed podjęciem uchwały w sprawach określonych w ust. 2 pkt. 2 i ust. 3 pkt.1,2 Zarząd umożliwia członkowi złożenie wyjaśnienia na piśmie lub osobiście na posiedzeniu Zarządu.\nOd uchwały Zarządu w sprawie, o której mowa w ust. 2 pkt. 2 i ust. 3 pkt. 1,2 członek może odwołać się w ciągu 30 dni od otrzymania uchwały lub powzięcia o niej wiadomości do Walnego Zebrania Członków, którego uchwała jest ostateczna.\nCzłonkiem wspierającym może być osoba fizyczna lub prawna bez względu na jej miejsce zamieszkania i siedzibę, która złoży pisemną deklarację i zostanie przyjęta do Stowarzyszenia przez Zarząd.\nUtrata członkostwa następuje przez skreślenie członka wspierającego.\nSkreślenia z listy członków wspierających Stowarzyszenia dokonuje Zarząd w nas-tępujących przypadkach:\n2) podjęcia stosownej uchwały przez zarząd w przypadku nieprzestrzegania przez członka wspierającego zapisów niniejszego statutu, a w szczególności popełnienie czynu, który dyskwalifikuje daną osobę jako członka Stowarzyszenia lub godzi w dobre imię Stowarzyszenia;\n3) likwidacji osoby prawnej;\n4) śmierci lub utraty pełnej zdolności do czynności prawnych oraz pozbawienie praw publicznych przez osobę fizyczną.\nCzłonkiem honorowym może być każda osoba fizyczna, bez względu na jej miejsce zamieszkania, której godność tę nada Walne Zebranie Członków za szczególne zasługi dla Stowarzyszenia, a ona tę godność przyjmie.\nPozbawienie godności członka honorowego należy do wyłącznych kompetencji Walnego Zebrania Członków.\nCzłonkowie wspierający i członkowie honorowi mają prawo uczestniczenia w pracach i działaniach Stowarzyszenia, z głosem doradczym – także w Walnym Zebraniu Członków Stowarzyszenia.\nObowiązkiem członka wspierającego jest wywiązywanie się z zadeklarowanych świadczeń.\nObowiązkiem członka honorowego jest godne reprezentowanie Stowarzyszenia na zewnątrz i dbałość o jego dobre imię.\nWszystkie władze Stowarzyszenia, z wyjątkiem Walnego Zebrania Członków, są wybieralne i posiadają charakter kadencyjny. Kadencja trwa 2 lata.\nWładze Stowarzyszenia wybierane są przez Walne Zebranie Członków spośród członków zwyczajnych Stowarzyszenia w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów oddanych przez obecnych. Walne Zebranie Członków może zdecydować o przeprowadzeniu głosowania tajnego.\nUchwały władz Stowarzyszenia zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ogólnej liczby członków tych władz.\nJeżeli w pierwszym terminie Walnego Zebrania Członków nie uczestniczy co najmniej połowa liczby członków Stowarzyszenia, wówczas w drugim terminie Walne Zebranie Członków może podejmować uchwały zwykłą większością głosów oddanych przez obecnych. Walne Zebrania Członków w drugim terminie zwołuje się nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zwołania Walnego Zebrania Członków.\nWładze Stowarzyszenia mają możliwość prowadzenia obrad przy użyciu nowych technologii w formie telekonferencji oraz wideokonferencji.\nPostanowienia ust. 2 nie stosuje się do uchwały dotyczącej rozwiązania Stowa-rzyszenia.\nWalne Zebrania Członków są:\n1) przyjęcie sprawozdań Zarządu z działalności Stowarzyszenia w minionej kadencji;\n2) przyjęcie sprawozdania Komisji Rewizyjnej z działalności Stowarzyszenia, zwłaszcza finansowej;\n3) udzielanie – po wysłuchaniu wniosku Komisji Rewizyjnej – absolutorium ustępującemu Zarządowi Stowarzyszenia;\n4) uchwalanie programu działania Stowarzyszenia;\n6) wybór i odwoływanie Komisji Rewizyjnej;\n7) uchwalanie Statutu Stowarzyszenia lub jego zmiany;\n8) nadawanie i pozbawianie członkostwa honorowego Stowarzyszenia;\n10) podjęcie uchwały w sprawie rozwiązania Stowarzyszenia.\nPorządek Walnego Zebrania Członków ustala organ lub osoby uprawnione do żądania zwołania takiego zebrania.\nZwyczajne Walne Zebrania Członków jest zwoływane co najmniej raz na rok przez Zarząd.\nNadzwyczajne Walne Zebrania Członków zwołuje Zarząd na podstawie:\n2) pisemnego wniosku co najmniej 1/3 członków zwyczajnych Stowarzyszenia;\n3) własnej inicjatywy.\nZarząd zawiadamia członków o terminie i porządku obrad Walnego Zebrania Członków listem poleconym lub w inny skuteczny sposób co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem obrad.\nW Walnym Zebraniu Członków mogą brać też udział:\n1) członkowie wspierający i honorowi z głosem doradczym;\nWalne Zebranie Członków wybiera Przewodniczącego, który prowadzi posiedzenie.\nZarząd składa się z trzech osób, Prezesa, Skarbnika oraz Członka – wybieranych przez Walne Zebranie Członków.\nZarząd kieruje działalnością Stowarzyszenie i reprezentuje je na zewnątrz.\n1) przyjmowanie, skreślanie i wykluczanie członka zwyczajnego;\n2) przyjmowanie wyjaśnień na piśmie od członka zwyczajnego przed podjęciem uchwały o jego skreśleniu lub wykluczeniu;\n3) przyjmowanie i skreślanie członka wspierającego;\n4) określenie wysokości składek członkowskich i sposobu ich zbierania.\nDo składania oświadczeń woli za Stowarzyszenie uprawniony jest Prezes, lub dwóch członków Zarządu łącznie.\nZarząd dokonuje podziału czynności między swych członków w sprawach nie wymagających wspólnego działania.\nKomisja Rewizyjna w sprawach kontroli nie podlega innym władzom Stowa-rzyszenia.\nKomisja Rewizyjna ma prawo żądania od władz i członków Stowarzyszenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień w sprawach dotyczących przeprowadzanych kontroli.\nKomisja Rewizyjna wybiera ze swego grona przewodniczącego, który kieruje jej pracami.\n1) przeprowadzenie przynajmniej raz w roku kontroli działalności meryto-rycznej i finansowej Stowarzyszenia;\n2) składanie sprawozdań na Walnym Zebraniu Członków i zgłaszanie wniosków o udzielenie absolutorium ustępującemu Zarządowi.\nKomisja Rewizyjna podejmuje decyzje zgodnie z zasadami określonymi w § 19 ust. 1.\nKomisja Rewizyjna ma prawo wnioskowania do Zarządu o zwołanie Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Członków.\n3) nieruchomości oraz ruchomości będące własnością Stowarzyszenia;\n4) inne prawa majątkowe.\n2) subwencje, dotacje i refundacje;\n4) dochody ze zbiórek publicznych i ofiar pieniężnych;\n5) dochody z majątku Stowarzyszenia;\nDla ważności dokumentów dotyczących zobowiązań finansowych Stowarzyszenia wymagane są podpisy dwóch członków Zarządu.\nLikwidatorami są członkowie Zarządu Stowarzyszenia, jeżeli Walne Zebrania Członków nie wyznaczy innych likwidatorów.\nPozostały po likwidacji majątek Stowarzyszenia przeznacza się na rzecz inicjatyw społecznych realizujących zadania zbieżne z celami Stowarzyszenia.\nUchwała o rozwiązaniu Stowarzyszenia określi również sposób przeprowadzenia likwidacji oraz cel, na jaki ma być przeznaczony jego majątek.\nW sprawach związanych z rozwiązaniem i likwidacją Stowarzyszenia zastosowanie mają odpowiednie przepisy prawa o stowarzyszeniach i o wolontariacie.\nStatut niniejszy może być zmieniony lub zastąpiony nowym wyłącznie na podstawie ważnej uchwały Walnego Zebrania Członków.\nStatut oraz jego zmiany wchodzą w życie z dniem ujawnienia tych zmian w KRS.\nPowyższy statut stanowi Załącznik nr 3 do protokołu Walnego Zebrania Członków Założycieli Stowarzyszenia „Klub Pozytywnej Wyobraźni” w Łodzi z dnia 26 czerwca 2015r.


Poczta Kwiatowa® Francja - Cyklamen , kompozycja z wysyłką do Francji\nKompozycja białych cyklamenów\nKod produktu: 5CYW_FR, Kraj dostawy: Francja\nRoślina doniczkowa to wspaniała ozdoba mieszkania. Sprawia, że jest w nim dużo przytulniej. To także doskonały pomysł na prezent, który będzie cieszył oko przez dłuższy czas.\nCo powiesz na tę uroczą kompozycję, złożoną z cyklamenów koloru białego? Dla dodatkowego efektu rośliny te otoczono bujnym ciemnozielonym bluszczem, a całość umieszczono w pasującym białym naczyniu.\nCzy bliska Tobie osoba niedawno zmieniła miejsce zamieszkania? Bardzo dobrym pomysłem będzie zatem wysłanie jej kwiatów do Francji. W ten sposób nowy dom zyska odpowiedni klimat, a piękne cyklameny będą przypominać o Tobie za każdym razem gdy bliska osoba na nie spojrzy.\nTeraz sprawianie radości jest bardzo proste! Wystarczy, że skorzystasz z usług Poczty Kwiatowej® do Francji, a możesz być pewien, iż wybrana kompozycja dotrze w ustalonym terminie.


Hiacynt wodny w Twoim zbiorniku wodnym! Jak o niego dbać? - Home\nHiacynt wodny – charakterystyka\nJak dbać o hiacynt wodny?\nCzy można uprawiać hiacynt wodny w domu?\nIle kosztuje i gdzie kupić eichornię gruboogonkową?\nZastosowanie hiacyntu wodnego\nHiacynt wodny to przepiękna, jednoroczna roślina, która z pewnością przystroi Twój staw, akwarium lub inny zbiornik wodny. W jaki sposób ją uprawiać, czy ma ona jakieś specjalne wymagania?\nEichhornia crassipes, znana również jako pontederia gruboogonkowa, to kwiat wodny pochodzący z tropikalnych części Ameryki Południowej. Cechą szczególnie charakterystyczną dla tej rośliny są liliowe kwiaty, w których zawsze wyróżnia się jeden płatek. On cechuje się bardziej niebiesko–fioletową barwą oraz żółtą plamką pośrodku niego.\nPost udostępniony przez Amadello (@egzystencjawarunkujeesencje)\nHiacynt wodny do oczka podczas kwitnienia jest bardzo podobny do kwiatów hiacynta cebulowego. Płatki kwiatów wyglądają dosłownie jak zmieszany ze sobą hiacynt niebieski oraz hiacynt biały. W naszym klimacie należy traktować pontederię gruboogonkową jak roślinę jednoroczną. Jej kwitnienie jest w Polsce rzadkim zjawiskiem, ponieważ panują tu dla niej zbyt niskie temperatury. Jednak mimo tego – warto zwrócić uwagę na hiacynt wodny – jego liście są bardzo dekoracyjne.\nZapełniając oczko wodne, możesz mieć pewność, że mało co jest tak łatwe w uprawie, jak hiacynt wodny. Sadzonki wymagają jedynie dość płytkiego zbiornika na słonecznym stanowisku. Możesz je włożyć do oczka wodnego, umieścić w niewielkim zbiorniku na balkonie lub tarasie, a w ostateczności sprawdzi się nawet do tego… sporej wielkości osłonka! Hiacynt wodny nie musi zapuszczać korzeni w ziemi (lecz dobrze, gdy ją ma na dnie) – więc nawet przydomowa uprawa nie będzie problemem.\nPontederia gruboogonkowa jest dość odporna na choroby i szkodniki roślin, a przy okazji robi dużo dobrego zbiornikom wodnym. Pobiera ona składniki pokarmowe z glonów, dzięki czemu skutecznie hamuje ich rozwój oraz oczyszcza zbiornik, a sama ma zapewniony „naturalny nawóz”.\nSprawdź też: Hiacynt w szkle, doniczce i ogrodzie. Jak uprawiać? Podpowiadamy!\nKwitnienie w naszej szerokości geograficznej może stanowić niewielki problem. Hiacynt wodny podejmuje się tego jedynie, gdy jest bardzo ciepło. Temperatura wody, w której rośnie, nie może być niższa niż 20 stopni Celsjusza, a powietrze wokół rośliny powinno sięgać ponad 24 stopni Celsjusza.\nW standardowych warunkach, gdy umieszczamy roślinę w zbiorniku wodnym – nie potrzebuje już ona dodatkowego nawożenia. Może jednak się zdarzyć, że postanowimy uprawiać ją gdzieś indziej, gdzie nie będzie miała stałego dostępu do składników pokarmowych. Jak wtedy postępować, mając pod opieką hiacynt wodny? Uprawa kwiatu będzie prawidłowa, jeśli będziemy go zasilać nawozami wieloskładnikowymi. Dostarczenie odpowiedniego pokarmu wpłynie pozytywnie na intensywniejsze wybarwienie liści oraz szybszy wzrost.\nW rodzimych stronach hiacynty wodne uznawane są za bardzo ekspansywne rośliny rzeczne. Ich odporność na zanieczyszczenia jest na bardzo wysokim poziomie, a niekontrolowany rozrost wręcz momentalny. Nawet w naszych zbiornikach wodnych rosną i rozmnażają się bardzo szybko, więc trzeba nad nimi panować! Nie wolno zapomnieć o częstym przycinaniu, ponieważ w innym wypadku hiacynt wodny może zająć cały zbiornik, zabierając innym roślinom lub rybom dostęp do tlenu i światła.\nPost udostępniony przez @ryby_dooczek\nOdpowiednio ucięte odrosty od rośliny matecznej wystarczy umieścić w wodzie. Niewielką, pobraną sadzonkę należy umiejscowić w naczyniu wypełnionym wodą z ziemią na dnie i czekać. Hiacynt w słoiku zacznie puszczać korzenie oraz kolejne odrosty w zawrotnym tempie. Innym sposobem na ukorzenienie się rośliny jest skorzystanie ze zbiornika, który mamy w domu. Hiacynt wodny w akwarium poradzi sobie bez najmniejszego problemu!\nBrak odporności na mróz to jedna z największych wad, którą ma hiacynt wodny. Zimowanie tej rośliny często okazuje się niemożliwe – jednak zawsze warto spróbować! Aby poprawnie przezimować pontederię gruboogonkową, musisz zapewnić jej odpowiednie warunki.\nNajlepiej, by w miejscu, w którym planujesz zimować roślinę, panowała temperatura około 15 stopni Celsjusza. Nie możesz również zapomnieć o dostatecznej ilości światła dla tej rośliny – parapet będzie idealną opcją. Hiacynt wodny należy umieścić w naczyniu z wodą lub w bardzo mokrym torfie i regularnie uzupełniać wyparowane albo spożyte przez roślinę płyny.\nHiacynt wodny w domu to dość niepopularny wybór – dlaczego? Głównie przez swoją ekspansywność. Jednak jeśli masz w domu duże akwarium bez pokrywy, z doświetleniem znajdującym się lekko ponad 20 centymetrów nad zbiornikiem – warto spróbować!\nHiacynt w akwarium, który będzie odpowiednio często przycinany, stanie się doskonałym dodatkiem do tej domowej, morskiej aranżacji. Dzięki swoim zdolnościom pomoże Ci w pozbywaniu się glonów oraz innych „zanieczyszczeń” wodnych i nie będzie przeszkodą dla rybek.\nPost udostępniony przez Kuru 🌱𓂃 𓈒𓏸 (@a_f_0122)\nHodowla hiacyntu w akwarium jest prosta – temperatura jest tam zawsze optymalna, doświetlenie w punkt, a jakość wody nie ma dla tej rośliny zbyt dużego znaczenia. Już po kilku tygodniach przekonasz się, że rozrost hiacyntu to nie żart, a w szczególności w tak sprzyjających warunkach!\nMamy nadzieję, że na tym etapie doskonale znasz już tę interesującą roślinę, jaką jest hiacynt wodny. Cena tego kwiatu jest bardzo niska! Sadzonkę możemy kupić nawet za 8 złotych. Jeśli wśród Twoich znajomych znajdują się fanatycy oczek wodnych, akwariów lub po prostu roślin rzecznych – ta inwestycja szybko zwróci Ci się z nawiązką!\nSprawdź też: Jak zbudować oczko wodne w ogrodzie? Poradnik\nNiska cena to nie wszystko – warto omówić także dostępność, którą cechuje się hiacynt wodny. Gdzie kupić tę niesamowitą roślinę? Wystarczy wybrać się do sklepu ogrodniczego. Czasem możemy także znaleźć sadzonki w popularnych marketach, gdzie ich cena prawdopodobnie będzie jeszcze niższa!\nNie wszyscy o tym wiedzą, ale hiacynt wodny do wyplatania osłonek, doniczek czy koszy to doskonały surowiec. Można go postawić zaraz obok rattanu czy wikliny. Nadaje się on również do tworzenia mebli (zarówno domowych, jak i ogrodowych), ponieważ jest bardzo wytrzymałym materiałem.\nKosz z hiacyntu wodnego przedstawiony poniżej jest przepięknym dodatkiem do wnętrza. Trudno odróżnić go od wikliny czy innych naturalnych materiałów i tym samym bez problemu wprowadza do wnętrza nutę stylu boho.\nPost udostępniony przez Kawa i makatka 🙌🏻 (@cocolife_home)\nJeśli nie kosz, to może doniczka? Hiacynt wodny również i w tym przypadku przypadnie do gustu niejednemu fanatykowi przytulnych, stonowanych wnętrz. Spójrz tylko, jak wyjątkowy wystrój wprowadza ta jedna donica. Hiacynt wodny to świetna inwestycja!\nPost udostępniony przez Izabela (@onlyheartandsoul)\nA czy Ciebie porwał hiacynt wodny czy jednak wolisz klasykę rosnącą w ziemi – czyli hiacynt wschodni? W jaki sposób hodujesz swoje hiacynty? Koniecznie opowiedz nam o tym w sekcji komentarzy!\nA jeśli chcesz poznać więcej roślinnych treści, sprawdź te artykuły:


„Na policjanta”. Policja ostrzega przed oszustami Bielsk Podlaski | iBielsk.pl\n„Na policjanta”. Policja ostrzega przed oszustami\nW dniu dzisiejszym bielska Policja odnotowała kolejną próbę oszustwa osób starszych tzw. metodą „na policjanta”. Komenda ostrzega przed osobami wyłudzającymi pieniądze oraz apeluje o zgłaszanie takich przypadków.\nZe zgłoszeń, jakie dzisiaj wpłynęły do Komendy Powiatowej Policji w Bielsku Podlaskim wynika, że nieznajoma osoba podając się za policjanta telefonicznie informowała pokrzywdzonych o problemach, jakie rzekomo wynikły z ich kontem bankowym, a tym samym środkami pieniężnymi, które - podkreślmy raz jeszcze - rzekomo trafiły na inne konto.\nOstrzeżenie przed fałszywymi wnuczkami, dziećmi czy policjantami\nPolicja apeluje mieszkańców o czujność i rozwagę w stosunku do nieznajomych osób, które próbują uzyskać dostęp do naszych środków finansowych. Komenda Powiatowa Policji w Bielsku Podlaskim informuje, aby pod żadnym pozorem nie przekazywać obcym pieniędzy, ani prywatnych informacji, które w konsekwencji mogą doprowadzić do poważnych strat finansowych. W przypadku wątpliwości co do dzwoniącego należy potwierdzić przedłożoną informację poprzez oddzwonienie do rzekomo potrzebującego pomocy albo instytucji, pod którą podszywa się oszust.\nNie ulegać presji czasu\nW przypadku, gdy ktoś telefonicznie podaje się za np. funkcjonariusza policji, należy zakończyć rozmowę, bez wdawania się w zbędną konwersację.\nKażdy mieszkaniec, który zetknie się z opisywanym sposobem działania powinien skontaktować się z Policją (tel. 997, numer alarmowy 112).\n„Na policjanta”. Policja ostrzega przed oszustami komentarze opinie\ngość 2018-03-05 14:17:12\nJak zepsutym do cna "człowiekiem" trzeba być żeby coś takiego robić". SZOK!\ngość 2018-03-05 16:28:24\nOSTRZEGAJCIE SWOJE BABCIE I DZIADKÓW!!!\ngość 2018-03-05 17:08:24\nzwierzęta żerujące na najsłabszych\ngość 2018-03-05 17:18:24\ngość 2018-03-05 19:51:11\nPoprzedni system doskonale by wiedział co z nimi zrobić. Za mordy, kopa w cztery litery i moment by się rozeszło. Ale tera przestępca to ofiara.


malefisto 16 Sty 2009 19:54 4815 13\n#1 16 Sty 2009 19:54\nZakupiłem niedawno auto reno megane I ph II z 2000 r silnik 1,4 16V po paru dniach spostrzegłem że centralny zamek nie otwiera się ani z przycisku w środku ani z pilota w alarmie (cobra 7905) montowany w salonie, tzw. fabryczny.\nZamyka się normalnie i z pilota i z przycisku w kabinie.\nZamek powinien być sterowany dwoma masami po wyjęciu przycisku centralnego w kabinie (nad panelem nawiewów) sprawdziłem przewody fioletowy (zamknięcie) i różowy (otwarcie) na fioletowym jest ok impuls masowy a na różowym jest cały czas masa co dziwne u mnie w tym przycisku przewody różowy i fioletowy składają się z 3 kabelków jeden fabryczny drugi od alarmu a trzeci ??? sam nie wiem od czego.\nwymontowałem też sterownik UCH spradziłem nie ma oznak zalania otworzyłem go w srodku też gołym okiem wygląda normalnie jak nowy)\npróbowałem też podać masę bezpośrednio na kabelek różowy przy sterowniku niestety tam jest to samo co przy przycisku?\nCzy ktoś ma pomysł co mogę jeszcze zrobić, obawiam się najgorszego ze to sterownik UCH jest uszkodzony.\nacha i zdarza się też że jak włącze lewy kierunek i przycisnę hamulec to miga mi kierunkowskaz podświetlenie deski rozdzielczej i kontrolka od przeciwmgielnych w rytm kierunkowskazu ale tylko jak są wyłączone swiatła drogowe.\nZdjęcie przycisku centralnego (kable luźne odłączyłem tylko do zdjęcia to kable od alarmu)\n#2 16 Sty 2009 19:58\npo paru dniach spostrzegłem że centralny zamek nie otwiera się ani z przycisku w środku ani z pilota w alarmie (cobra 7905) montowany w salonie, tzw. fabryczny.\nZamyka się normalnie i z pilota i z przycisku w kabinie.[/URL]\nNi jak tego nie kumam\nTo z czego się zamyka a z czego nie i jakie masz piloty\n#3 16 Sty 2009 20:01\nTak jak napisałem zamyka się ze wszystkiego prawidłowo , tylko nie otwiera się, otwieram kluczem w zamku i potem po otworzeniu drzwi kierowcy dopiero automatycznie otwierają się wszystkie (czyli załapuje centralny) z pilota i z przycisku na konsoli nie otwiera się centralny zamek.\nPilota mam tylko od alarmu łezkę ale steruje on też centralnym , do auta dostałem tylko jeden kluczyk z immobilizerem bez pilota.\n#4 16 Sty 2009 23:26\njaki problem odciąć na chwilkę te dodatkowe przewody na otwieraniu i zobaczyć czy ruszy z przycisku lub czy nadal będzie stała masa?\ndla mnie wygląda na sklejony przekaźnik w centralce alarmu, albo module zamka centralnego.\n#5 16 Sty 2009 23:30\nZ tym nie ma żadnego problemu, jutro to będe robił jeden odłączyłem (pomarańczowy) nic się nie zmieniło jeszcze ten drugi który wygląda jak by był fabryczny sprawdzę.\nWłaśnie ktoś mi napisał że to może być przekaźnik, tylko czy otwieranie i zamykanie jest na jednym przekaźniku? Bo jeżeli nie to będzie ciężko chyba zlokalizować ten od otwierania niedziałający gdyz nie będzie wydawał odgłosów.\n#6 16 Sty 2009 23:34\nale będzie koło tego od zamykania\n#7 16 Sty 2009 23:36\nA jak rozpoznam że jest sklejony ? I czy wtedy jest do wymiany czy można go przywrócić do życia\nPomocny post #8 16 Sty 2009 23:39\nzobaczysz jak podniesiesz obudowę, lepiej wymienić, koszt max 5 pln\n#9 17 Sty 2009 13:30\n#10 17 Sty 2009 14:03\nPalcami trzymasz za konektor , zobacz na wtyczce , który przewód jest od otwierania i odpowiada pinowi wtyczki , jedz po ścieżkach i dojdziesz , który to przekażnik.\n#11 17 Sty 2009 14:19\nSprawdząłem też palcami nic nie czuć , sam nie dojdę po scieżce to dla mnie czarna magia w tak skomplikowanej elektronice\_\nwiem że odpowiada za otwarcie i zamknięcie pin 5i 6 w kostce 15 pinowej (ta kosta obok tej z podójnym rzędem pinów) licząc od środka płytki\n#12 17 Sty 2009 14:28\nPokaż to jakiemuś kumatemu z elektryki , bo widzę , że przez internet nie poradzisz.\n#13 17 Sty 2009 15:51\nWitam już wszystko działa, tak bywa ze pierwsza myśl jest najlepsza odrazu jak wyjmowałem ten przycisk i były 3 przewody do rózowego i 3 do fioletowego to coś mi nie grało ale wydawało mi się to za proste i nie chcialem ciąć niby fabrycznych przewodów.\nUCH wyglądało na sprawne i przekaźniki chodziły. dlatego postanowiłem (to też dzięki sugesti pawła_wawa) przeciąć przy różowym (otwieranie) ten przewód co był nieodizolowany i otwieranie zaczeło działać ciekawe tylko od czego ten przewód szedł ale musial gdzieś łapać lewą masę\n#14 15 Lut 2010 19:38\nPodobne tematy do megane I ph II 2000r nie otwiera centralny zamek czy to UCH?


Maria Stanisława Konopnicka z domu Wasiłowska, ps. Jan Sawa, Marko, Jan Waręż (ur. 23 maja 1842 w Suwałkach, zm. 8 października 1910 we Lwowie) – polska poetka i nowelistka okresu realizmu, krytyk literacki, publicystka i tłumaczka.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.\nGrzegorz Białuński (ur. 2 kwietnia 1967 w Giżycku) - polski historyk, specjalizujący się w historii osadnictwa na ziemi mazurskiej oraz historii plemion pruskich. W 1996 uzyskał tytuł doktora nauk historycznych, broniąc pracę Osadnictwo południowej i środkowej strefy Wielkich Jezior Mazurskich - starostwo leckie (giżyckie) i ryńskie od XIV do początku XVIII wieku. Studium zmian osadniczych na środkowych Mazurach. Jest adiunktem w Ośrodku Badań Naukowych im W. Kętrzyńskiego w Olsztynie.Powiat giżycki – powiat w Polsce (województwo warmińsko-mazurskie), utworzony w 1999 w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Giżycko.


3DJAKE Zestaw do czyszczenia dysz - 3DJake Polska\nIdealny zestaw narzędzi do czyszczenia dyszy\nNr art.: CB-NCK10, Zawartość: 1 szt.\nKompaktowy i praktyczny zestaw do czyszczenia! Narzędzia są dobrej jakości i idealnie nadają się do czyszczenia zatkanych i brudnych dysz.\nIgły mogą być używane do usuwania zatorów z dysz. Igły mają średnicę 0,3 mm i dlatego nadają się do większości dysz. Miedziana szczotka służy do czyszczenia zewnętrznej części dyszy.\n10 x igieł do czyszczenia dysz\n1 x szczotka miedziana\nPytania i odpowiedzi użytkowników 3DJAKE Zestaw do czyszczenia dysz\nWszystkie opinie recenzje klienta po niemiecki Opinie o produkcie, język: szwedzki Opinie o produkcie, język: francuski\nKlienci, którzy nabyli "Zestaw do czyszczenia dysz", zakupili także:


15 milionów decyzji – MamStartup\nStrona główna - Felietony - 15 milionów decyzji\nKażdy, kto działa w biznesie, podejmuje decyzje. Proste, kluczowe, codzienne, długoterminowe… Dziesiątki i setki w skali tygodnia czy miesiąca. Najprościej założyć, że ten kto podejmuje lepsze decyzje, odnosi większy sukces. Nie jest to jednak takie oczywiste.\nW niniejszym artykule chciałem zwrócić Wam uwagę na coś zupełnie innego: przyjęcie odpowiedzialności za swoje decyzje oraz zaufanie do nich. Nie trzeba mieć najlepszego pomysłu na świecie, kluczowa jest konsekwencja i umiejętność rozpoznawania i akceptowania pewnej losowości wyników naszego działania. Ale po kolei.\n15 milionów rozdań\nMoja kariera nie potoczyła się w sposób, który sobie zaplanowałem. W 2001 roku, gdy byłem na studiach prawniczych, pod wpływem wydarzeń z 11 września zdecydowałem się napisać pracę magisterską na temat terroryzmu w świetle prawa międzynarodowego. Następnie kontynuowałem naukę w tym kierunku na studiach podyplomowych, a moim celem było zostanie analitykiem, który będzie pomagał przy zapobieganiu zamachom terrorystycznym.\nDostałem pracę pośrednio związaną z tym zainteresowaniem (tłumaczenie aktów prawnych UE z dziedziny wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa), ale po jakimś czasie profil firmy znacznie się zmienił i nie widziałem tam już dla siebie przyszłości. W międzyczasie natknąłem się jednak na pokera online i jakkolwiek dziwnie to brzmi, postanowiłem tymczasowo się nim zająć. W tej „przejściowej” pracy spędziłem 13 lat i podjąłem około 15 milionów decyzji.\nDlaczego 15 milionów? Ponieważ w swojej pokerowej karierze zagrałem właśnie około tylu rozdań. Jak wiadomo, poker w odmianie Texas Hold’em to gra umiejętności z niewielkim czynnikiem losowym. Dobry gracz musi znać matematykę, statystykę, psychologię, strategię, umieć reagować zarówno szybko, jak i pod wpływem stresu, mieć chłodną głowę i jak najmniej rozbudowane ego. Przede wszystkim jednak trzeba umieć podejmować decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Brzmi zupełnie jak każdy inny biznes.\nJako ciekawostkę mogę podać fakt, że 15 milionów rozdań zagrałem oczywiście w zdecydowanej większości online, a gdybym chciał zrobić to samo na żywo, zajęłoby mi to… 85 lat gry przy stole non-stop!\nCzynnik losowy – nieodłączny element pokera i biznesu\nOsobiście nigdy nie byłem wybitnym graczem, a raczej bardzo solidnym. Kluczem do długiej kariery pokerowej była dyscyplina i dobra organizacja pracy. Gracz pokerowy powinien mieć opanowane podstawowe i bardziej zaawansowane elementy strategii, a następnie po prostu aplikować je w ciągu gry, rozdanie po rozdaniu, dzień po dniu, niezależnie od krótkoterminowego wyniku. Wynika to z tego, że czasami można zagrać świetnie, zrobić wszystko dobrze, a słabszy przeciwnik po prostu będzie miał w tym jednym konkretnym przypadku szczęście. Ten ogólny element losowy jest obliczony w pokerze na około 13%.\nZastanówcie się chwilę nad tym. Dla przeciętnej osoby poker to gra kompletnie losowa – dostajesz karty i wygrywasz albo nie. Mało kto wnika w szczegóły strategii, ba, mało kto zdaje sobie sprawę, że tu może wchodzić w grę jakakolwiek strategia. A przecież poker to gra wielokrotnie bardziej skomplikowana od choćby szachów. Jeszcze jedno: gdyby nie ten mały czynnik losowy, nie można byłoby grać zawodowo – w końcu to element szczęścia powoduje, że słabsi gracze mają chwilowe złudzenie wygranej i pozostają w grze. To dlatego w głównym turnieju pokerowych mistrzostw świata rozgrywanych w Las Vegas do gry przystępuje rok w rok około 10 000 graczy, a pula nagród przekracza 100 milion dolarów – w żadnej innej dyscyplinie amator nie może mieć złudzenia rywalizacji jak równy z równym z najlepszymi na świecie.\nCały czas mówimy o grze, w której ten czynnik losowy jest mimo wszystko dosyć wysoki, a tym samym dłużej trzeba czekać na wymierną próbkę. W jakimkolwiek biznesie ten wskaźnik jest na pewno na niższym poziomie. Nadal jednak zdarza się, że konkretne przypadkowe okoliczności decydują o tym, że jeden pomysł odnosi sukces, a inny przepada. Że jeden z potencjalnie takich samych biznesów eksploduje na skalę światową, a drugi nie może się przebić przez wiele lat. Aby zwiększyć szanse na sukces, musimy umieć rozpoznać, kiedy nasza decyzja była dobra, nawet gdy nie przyniosła spodziewanego efektu, a kiedy coś trafiło nam się przypadkiem albo nawet pod wpływem błędu. To jest moment, w którym możemy zagwarantować sobie długofalowy sukces.\nŁatwo się domyślić, że na przestrzeni milionów rozdań zdarzały mi się bardzo słabe serie, czasami nawet przez ich dziesiątki czy setki (!) tysięcy. To są najtrudniejsze i najbardziej frustrujące momenty dla pokerzysty. W takim momencie testuje się swoją cierpliwość, wytrzymałość, kontrolę nad emocjami i po prostu charakter. Patrząc na tę sytuację na chłodno, nie ma nic prostszego – trzeba nadal spokojnie podejmować decyzje, o których wiemy, że są opłacalne, i czekać, aby statystyka zrobiła swoje. I tak się dzieje – na wykresie z 15 milionów rozdań nawet najgorsze serie są tylko małymi odchyleniami w dół. Poniżej wykres z niecałych 7 milionów moich rozdań.\nLinia pomarańczowa to wartość oczekiwana, linia zielona to wartość rzeczywista.\nNajgorszy grzech pokerzysty\nJeżeli praca pokerowa jest tak łatwa, że należy po prostu podejmować opłacalne decyzje, niezależnie od wszystkiego, to dlaczego szacuje się, że tylko około 10% graczy regularnie i przez długi czas wygrywa, a reszta dokłada do interesu? Pomijając oczywiste kwestie takie jak gracze grający dla zabawy oraz tacy, którzy po prostu nie znają lub nie umieją zastosować wygrywających strategii (oprócz samej gry trzeba się non stop doszkalać, ponieważ jej poziom rośnie w szybkim tempie), odpowiedź brzmi: ponieważ ludzie są ludźmi i nie zawsze podejmują racjonalne decyzje. Podejmują je pod wpływem emocji, gorszych chwil, frustracji czy nawet codziennych problemów. A przede wszystkim patrzą na swoje decyzje pod kątem osiągniętego wyniku. To najgorszy grzech pokerzysty.\nDlaczego? Bo z różnych powodów (słabsza psychika, brak doświadczenia, brak chłodnej kalkulacji, presja wyniku, itp.) taki gracz uważa za wymierny rezultat pojedynczego rozdania lub małej próbki rozdań, a nie długoterminową opłacalność podejmowanych decyzji. Widziałem mnóstwo (dobrych!) graczy, którzy po jednym pechowym rozdaniu tracili głowę i zaczynali grać emocjonalnie (w pokerze nazywa się to tilt) i tracili wielokrotnie więcej żetonów niż w tym jednym nieszczęsnym rozdaniu. Widziałem graczy, którzy po serii pechowych rozdań zaczynali kwestionować całą swoją strategię na zasadzie „on gra źle i wygrywa, więc ja też tak będę robił”. Nie trzeba chyba mówić, że skutki tych wszystkich decyzji były opłakane.\nPoker uczy uczciwego i szczerego podejścia do swojego działania. Możemy opowiadać dookoła jak to świetnie gramy tylko mamy pecha, możemy chwalić się wygranymi, w głębi duszy wiedząc, że żetony udało nam się zdobyć w bardzo szczęśliwy sposób. Takie okłamywanie się zadziała chwilowo, przez sto, pięćset, może 2 tysiące rozdań. Ale długofalowo nie oszukamy statystyki, nie ma na to szansy. Jeżeli kupimy na giełdzie akcje losowej firmy i na tym zyskamy, nie stajemy się specjalistami od rynku. Tak samo, gdy kupimy akcje po szczegółowej i wnikliwej analizie, ale losowy element zdecyduje o ich spadku, nie znaczy to, że nasza inwestycja była zła.\nKlucz do pokerowego i biznesowego sukcesu\nCo jest zatem kluczowe do wygrywania w pokerze, a tak naprawdę do odniesienia sukcesu w każdej innej dziedzinie życia, w tym w biznesie? Moim zdaniem umiejętność podejmowania dobrych decyzji niezależnie od otaczających nas okoliczności, poczucie odpowiedzialności za te decyzje oraz rozpoznawanie i akceptowanie okazjonalnej losowości wyników.\nPodejmowanie dobrych decyzji to kwestia racjonalna, robienie tego niezależnie od okoliczności to z kolei sprawa mentalna. Przyjmowanie odpowiedzialności pozwoli nam na rozwój i podejmowanie lepszych decyzji w przyszłości. Akceptacja losowości to bycie uczciwym wobec siebie i niekreowanie złudnej rzeczywistości.\nCo jest zatem dobrą decyzją? Coś, o czym wiemy, że w dłuższej perspektywie jest dla nas korzystne lub opłacalne. Nie ma znaczenia, skąd o tym wiemy: może to być ogólnie znana prawda lub też coś, czego nauczymy się przez lata działalności w danej dziedzinie.\nInteligentna osoba będzie również w stanie podejmować dobre decyzje nie tylko w oparciu o już znane sobie fakty, ale również w sytuacjach, z którymi nie miała jeszcze do czynienia. Wynika to z świadomej lub nieświadomej kompetencji takiej osoby – połączenie dedukcji i własnego doświadczenia pozwoli podjąć decyzję, która zdaniem tej osoby będzie korzystna, nawet jeżeli nie ma na to jeszcze żadnego wymiernego potwierdzenia. Ze względu na wcześniejsze podejmowanie dobrych decyzji w oparciu o racjonalne przesłanki, taka osoba zyskuje zaufanie do ich podejmowania i nie boi się tego, nawet jeżeli nie jest w stu procentach pewna – w końcu liczy się SAMO PODJĘCIE OPŁACALNEJ DECYZJI, a nie jej wynik w jednej konkretnej sytuacji!\nMieliście kiedyś do czynienia z kimś, kto miał do podjęcia niemal oczywistą decyzję, ale nadal się wahał? Ten ktoś nie miał właśnie zaufania do swoich decyzji. Niemal na pewno wynikało to z tego, że kiedyś „miał pechowe rozdanie”, czyli podjął dobrą decyzję, ale wynik był w jakikolwiek sposób negatywny i od tamtej pory woli kwestionować nawet najprostsze rzeczy niż zaakceptować fakt istnienia okazjonalnej losowości.\nJeżeli wjeżdżamy na skrzyżowanie na zielonym świetle, to jest to dobra decyzja. Zawsze jednak może się zdarzyć, że ktoś inny podejmie równocześnie złą decyzję i wjedzie na czerwonym świetle, a my na tym ucierpimy, mimo że zrobiliśmy wszystko dobrze. Kluczowe jest jednak, co będzie się działo dalej. Oczywiście, że po traumie, jaką jest wypadek samochodowy, przez jakiś czas będziemy jeździć ostrożniej, ale nie możemy już do końca życia zatrzymywać się na zielonym świetle. Wyobrażacie sobie, co działoby się na świecie czy w Waszej firmie, gdyby każdy kwestionował oczywiste działania? Byłby to totalny paraliż decyzyjny i wszystko by stanęło.\nW zdecydowanej większości przypadków, bardzo szybko znajdziecie prawidłową lub najbardziej korzystną odpowiedź na niemal każdy problem czy wyzwanie. Tak działa Wasz mózg: korzysta z dotychczasowych doświadczeń i analizuje je pod kątem potencjalnych wyników. Dochodzicie do tego wniosku świadomie (w wyniku dosłownie wyuczonego funkcjonowania) lub nieświadomie (gdy ze względu na duże doświadczenie nie musicie analizować danego działania krok po kroku, rozwiązanie nasuwa się niejako intuicyjnie). To, co Was powstrzymuje przed podjęciem tej dobrej decyzji wskazanej przez mózg (który, możecie mi zaufać, jest mądrzejszy od nas), to kwestionowanie wyborów z nieracjonalnych powodów lub brak zaufania do własnych decyzji. Moim zdaniem paraliż decyzyjny jest jeszcze gorszy od podjęcia błędnej decyzji, ponieważ nie daje nam nawet szansy wyciągnięcia wniosków na przyszłość. Nie bójcie się podejmować decyzji, gdy nie macie stuprocentowej pewności jej rezultatu!\nPodejmowanie decyzji jest niezbędne do osiągnięcia sukcesu. Skutek tego decydowania może być nawet odsunięty w czasie (gdy uczymy się na własnych błędach i podejmujemy coraz lepsze decyzje z czasem), natomiast bardzo ważne jest rozróżnienie, co było złą decyzją, a co było niezależnym od nas pechowym i niereprezentatywnym skutkiem takiego działania. I w tym momencie pojawia się kwestia najważniejsza: czy będziemy w stanie nadal podejmować dobre decyzje, gdy kilka czy kilkanaście razy zawiedzie nas statystyka i pojawi się (oby chwilowe) zwątpienie?\nZaufajcie osobie, która podjęła w życiu 15 milionów decyzji i spójrzcie jeszcze raz na wykres powyżej. Każdy mniejszy czy większy ząbek na tej grafice często okupiony był całymi pokładami frustracji, ale również każdy zanika w długotrwałej tendencji. Tego Wam życzę w Waszym życiu i biznesie!\nGrzegorz Mikielewiczpomysłodawca i założyciel getaway.pl\nZ wykształcenia magister prawa ze specjalnością w prawie międzynarodowym. Następnie ambasador marki w największych na świecie firmach bukmachersko-pokerowych: SportingBet, Unibet oraz przede wszystkim PokerStars, w którym pracował z przerwami 9 lat, w tym 7 lat jako członek elitarnego Team Online Pro.\n#biznes #Felietony #podejmowanie decyzji #poker #strategia


Kurtka polarowa Site Teak czarna XL - Kurtki - Castorama\nKurtka polarowa Site Teak czarna XL\nKod: 214642 Porównaj Do porównania\nodporny na zmechacenie polar\nelastyczne obszycie i mankiety\nSzukasz wytrzymałej kurtki robocze? Oferowany model stworzony został z poliestru, który jest odporny na zmechacenie i podarcie. Elastyczne obszycie i mankiety sprawiają, że ubranie znakomicie dopasowuje się do sylwetki i nie krępuje ruchów. Produkt wyposażony został w kieszenie, w których możesz przechowywać często używane narzędzia.\nLiczba kieszeni 3 (1 x na klatce piersiowej i 2 x dolne kieszenie zapinane na zamek)\nInformacje dodatkowe elastyczne mankiety; zamek z przodu na całej długości; kołnierz ze stójką\nNr referencyjny TOP22\nPodczas prac budowlanych lub ogrodniczych często odczuwasz chłód? Koniecznie zaopatrz się w oferowaną kurtkę roboczą, którą wykorzystasz w czasie wykonywania rozmaitych zadań na świeżym powietrzu. Będzie służyła Ci przez długi czas nawet w przypadku jej częstego użytkowania, ponieważ wykonana z poliestru jest odporna na uszkodzenia mechaniczne. Materiał posiada czarny kolor, zatem niewidoczne pozostaną na nim rozmaite zabrudzenia. Ponadto ma elastyczne obszycie i mankiety, dzięki czemu kurtka jest szczególnie wygodna i nie krępuje ruchów. Wyposażona została w kieszenie, w których możesz przechowywać niewielkie narzędzia i zawsze mieć je przy sobie. Planujesz zakup kurtki roboczej? Oferowana wersja z pewnością przypadnie Ci do gustu. Sprawdź teraz!