Gazeta Rybnicka, 1994, nr 41 (196)\nW numerze: Nauczyciel Szczęśliwy * Uczniowie piszą\nMorowe powietrze i bańki w ABC * Utopek i rechtorki\nNr 41/1 9 6 P IĄ T E K 14 P A Ź D Z IE R N IK A 1994 C E N A : 3 0 0 0 ,- zł\nW o rgan izm ie k ażd ego m iasta oświata zajmuje miejsce poczesne.\nJeśli w ziąć pod uw agę ilość p la cówek, liczb ę zatru d n ion ych w nich osób, oraz ilość dzieci i m ło dzieży do nich u częszcza ją cy ch , okaże się, że jest to struktura naj bardziej rozbudowana, a więc po chłaniająca też najwięcej środków.\nNie inaczej jest w Rybniku, gdzie w sferze ośw iaty pracuje 3,5 tys.\nosób, liczba uczniów dochodzi do 50 tys., a w b u d żecie m iejskim trzeba było w tym roku zarezerwo wać na jej potrzeby ponad 300 mld zł, nie licząc rem ontów i in w esty cji.\npragnę przekazać wszystkim trudniącym się w ychow yw a niem i kształceniem ponad 35-tysięcznej rzeszy dzieci i m ło dzieży w naszym m ieście słow o solidarność z ich o d p o w ie dzialną misją.\nMiasto, mimo ogromnego wysiłku finansowego wspierające\ngo środki budżetu państwa, nie jest w stanie w znaczący spo\nsób poprawić trudnej sytuacji oświaty, zważywszy, że w roku bieżącym nakłady na nią są najniższe w całym okresie powojen\nŻyczę w ięc tej nadziei, która pozwala nawet w trudnych chwilach trwać przy swoim powołaniu i która jest rzeczywi\nstym świadectwem wartości w obec tych, których wychowuje\nJó zef Makosz\nSzkół nie zamkniemy!\nS z k ó ł n i e z a m k n i e m y !\nO k o n d y c ji o św ia ty w naszym m ieście i jej fu n k c jo n o w a n iu w ramach o rg a n iz m u m ie jsk ie g o rozmawiamy z w icep rezyd en tem Jerzym KOG UTEM .\n- Czy pow iedzenie “m ałe dziecko, mały kłopot” sprawdza się w kontek ście problemów przedszkoli?\n- Kłopot nieduży, ale pieniądze wielkie.\nPrzedszkola przejęliśmy najwcześniej, bo w momencie zaistnienia władzy samorządowej\nsamorządowej. Działają 43 takie placów ki, a bieżące utrzymanie jednej wynosi ponad miliard złotych rocznie. Łatwo obliczyć, jak ogromne są to pieniądze, co nie znaczy że w ystarczające. Do rybnickich przedszkoli uczęszcza po nad 3 tys. dzieci, z czego połowa do\n“zerówki”. Do tej pory środki rozdzie lano niejako centralnie, z czego kie rownictwo palcówek zadowolone nie było. Postanowiliśmy zatem od nowe go roku sprawić, by każda dyrektorka\npoczuła się w swoim przedszkolu go spodarzem do końca. Będzie ona odtąd swój budżet “trzymała w garści” i go spodarowała nim po swojemu. Liczy my, że będzie to motywacją do oszczę dzania. Zobiektywizowanie pewnych parametrów nie jest proste, nie wszyst ko przecież zależy od kierującego pla cówką, mamy jednak nadzieję, że to dobre posunięcie i przyniesie efekty.\nRegulowane dotychczas sygnalizacją świetlną skrzyżowanie ulic Gliwickiej, Wyzwolenia i Kotucza zostało zastą pione rondem. Dzięki dobremu oświe tleniu i oznakowaniu włączenie ronda do ruchu drogowego odbyło się bez za kłóceń. Tak więc od godziny 23.00 ubiegłego piątku ruchem reguluje w naszym mieście już sześć rond nowego typu /tzn. niewielkich i “nieprzezroczy stych”/. Rybnik z pewnością jest rekor dzistą pod tym względem wśród miast w Polsce.\nDlaczego ronda? Prezydent Miasta Józef Makosz - inicjator wykorzystania doświadczeń francuskich - uzasadnia ich budowanie przede wszystkim po-\nMAŁA SCENA RYBNICKA w Rybniku, /ul. Kościuszki 54/\nUWAGA, UWAGA Dla pierwszych 20 osób bilety w cenie 20.000.-zł\nP R Z Y J D Ź w c z e ś n i e j N I E P R Z E G A P O K A Z J I !\nJasio, Romcio i Mysza\nW ostatnią niedzielę, 9 października, na dużej scenie TZR Centrum Kultu ry Młodzieżowej z Kielc zaprezento wało program m uzyczny dla dzieci.\nMimo pory niedzielnej poobiedniej drzemki, czyli godz. 15.00, widownię całkowicie zapełniły maluchy. Już przy wejściu obok szatni dzieci witał z wy sokości szczudeł klaun wielkolud. Pro gram zaprezentowany przez kielczan\nbył składanką m uzyczno-taneczną, którą wykonywały dziecięce i młodzie żowe zespoły ze wspom nianego ju ż Domu Kultury z Kielc. Pomiędzy po szczególnymi utworami młodą publicz ność zabawiało dialogami i konkursami dwóch klaunów: gruby Jasio i chudy Romcio na szczudłach, oraz pani My szą. Dzieciom się podobało!\nD zień E d u k a cji N arodow ej\nP o t r z e b a o p t y m iz m u i n a d z ie i\nZ okazji Dnia Edukacji Narodowej w Urzędzie Miasta odbyło się spo\ntkanie środowiska nauczycielskiego z przedstawicielami władz samorządo\nWzięli w nim udział dyrektorzy szkół i innych placówek oświatowych, przed stawiciele rybnickiej delegatury Kura torium Oświaty, Miejskiego Zarządu Szkół i Przedszkoli, a także nauczyciel skich związków zawodowych. Gości powitał prezydent Józef Makosz skła dając podziękowanie za pracę pedago giczną, życząc jednocześnie radości, optymizmu i wiary w to wszystko co robią. Prezydent podkreślił swój zwią zek emocjonalny z nauczycielskim śro dowiskiem zapewniając, że jego pro blemy są władzom doskonale znane, od długiego przecież ju ż czasu czynnie uczestniczą w ich rozwiązywaniu. Prezydent\nrezydent, podzielił się z zebranymi wąt pliwościami co do uczciwości państwa względem miast, które przystąpiły do programu pilotażowego, gdyż za prze kazanymi gminom zadaniami nie idzie odpowiednia ilość środków potrzeb nych do ich wykonania. Tegoroczne państwowe dotacje nie wystarczają, by szkoły mogły normalnie funkcjonować, stąd potrzeba dokładania pieniędzy z budżetu gminy. Reguły gry nie są więc czyste, ale ich zmiana nie leży w kom petencjach władz samorządowych.\nDyrektor rybnickiej delegatury Jan Bochenek życząc wszystkim nauczy cielom optymizmu i nadziei przypo mniał powiedzenie, że “tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”, a spraw dzianem takim m ogą być sukcesy uczniów, ale i nagrody osobiste. Tymi c.d. na stronie 2\n“ Poznaj wszystkie obowiązki, do jakich Cię życiowe koleje powołują:\nskoro zaś je poznasz i uznasz, miej zawsze wszystkie siły potrzebne do podjęcia ich i spełnienia”\nZ okazji D nia E dukacji N arodow ej wszystkim pracownikom oświ aty wyrazy sympatii i życzenia pomyślności\npracownicy Kuratorium Oświaty pracownicy Miejskiego Zarządu Szkół i Przedszkoli w Rybniku Delegatury Zamiejscowej\nZarząd Oddziału ZMP w Rybniku\nPracowników Oświaty w Rybniku\n1 p ..\nU N i M O R\nKonkurs na Dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej\nZarząd Miasta Rybnika ogłasza konkurs na stanowisko\nDyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w Rybniku.\nKandydaci zgłaszający się do konkursu winni dołączyć do podania dokumenty określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 6 marca 1992 roku /Dz.U. Nr 22, poz. 96/.\nOferty należy składać w terminie 30 dni od daty ukazania się ogłoszenia pod adresem: Zarząd Miasta Rybnika, 44-200 Rybnik, ul. B. Chrobrego 2, z adnotacją na kopercie “KONKURS”.\nPodstawowych informacji o zakładzie pracy oraz warunkach socjalnych udziela Zespół Opieki Zdrowotnej w Rybniku, ul. Energetyków 46, tel. 23-972, 21- 958, 28-805. Miasto nie zapewnia mieszkania.\nsłowami poprzedził wręczenie dyrek torce I LO im. Powstańców Śląskich Janinie Wystub nagrody I stopnia Mi nistra Edukacji Narodowej. Nagrodę Kuratora Oświaty otrzymali natomiast dyrektor Szkoły Podstawowej nr 34 Marek Florczyk oraz dyrektor Szkoły Podstawowej nr 18 Zdzisław Dyrcz.\nSzczególne podziękowania przedsta wiciele władz miejskich i oświatowych złożyli Michalinie Wieczorek, do nie dawna pełnomocnikowi prezydenta d/s oświaty, która w tych najtrudniejszych, przełomowych dla miasta, ale i dla sfe ry oświaty czasach włożyła w swoją pracę wiele serca i zaangażowania.\nRóżne koleje losu rybnickiego szkol nictwa wyższego przypomniał kierują cy Centrum Szkolenia Inżynierskiego doc. Szczepan Wyra, związany z tym ośrodkiem od lat bez mała trzydziestu.\nPoinformował on zebranych o nowym kierunku kształcenia w zakresie zarzą dzania i marketingu, o nowej, pięknej\ndla niego siedzibie i planach zmierzają\ncych do zwiększenia samodzielności centrum.\nNiedawno wybrany na przewodni czącego Komisji Oświaty Rady Miasta Tadeusz Szostok wypowiedział się na temat obranego kierunku działań, pod kreślając chęć kontynuacji prac, jakie komisja prowadziła w czasie poprze dniej kadencji. Należy odłożyć wielką politykę na bok, stwierdził, i rozwiązy wać problemy, które bezpośrednio lub pośrednio dotyczą prawie wszystkich mieszkańców miasta.\nMimo świątecznej okazji niewiele było miejsca na laurki, bo problemów, które nurtują środowisko nauczyciel skie, je st mnóstwo. Sprawy bytowe szkół zdom inowały też dyskusję, bo przecież święto minie, a problemy po zostaną. Każde więc miejsce i czas są dobre, by o nich mówić. W.R.\nPostulaty przedwyborcze zrealizowane\nMy mieszkańcy ulicy Małej na Wa woku chcielibyśmy podziękować Ra dzie i Zarządowi Miasta Rybnika, a w szczególności prezydentowi Adamczy kowi i naczelnikowi Wydziału Komu nikacji Jerzemu Wróblowi, że postulaty przedwyborcze są tak szybko realizo wane. Największą naszą bolączką były nieutwardzone, rozjeżdżone drogi. Od dnia wyborów minęło 3 miesiące, a już jest na ukończeniu ulica Mała. Zostały zamontowane lustra umożliwiające lep szą widoczność wyjeżdżającym z ulicy Małej i K orczaka na głów ną ulicę Rudzką. Postawiono też znaki drogowe ograniczające prędkość na samej ulicy Rudzkiej, aby bezpieczniej można było wyjechać z tych dwóch ulic. Równo cześnie utwardzono dość długi odcinek drogi przy ulicy kpt. Janiego. Są na ukończeniu chodniki. Czujemy się również bezpieczniej, bo ulice dawniej ciemne, dziś są oświetlone /szczególnie ulice przy cmentarzu/.\nLiczymy również, że przy inicjatywie i pomocy m ieszkańców ulic Szczy głów, Jaskółczej i Korczaka zostaną też utw ardzone te ulice. Życzymy m ie szkańcom pozostałych dzielnic równie szybkiej realizacji ich postulatów, a Ra dzie i Zarządowi Miasta tak wspania łych osiągnięć.\nW imieniu mieszkańców Genowefa Cwalina\nW alka o indeks c.d.\nMoja córka w tym roku zdała maturę w LO I i na studia z jej klasy dostał się 1 /słownie: jed en !/ uczeń. Potem po zdaniu egzam inu oczyw iście każdy szukał dla siebie miejsca gdzie indziej.\nJedni w drogich szkołach wyższych prywatnych, inni zdawali dodatkowe egzaminy w innych szkołach, jeszcze inni szukali szkół wyższych przyjmują cych bez egzaminu. Dużo młodzieży skorzystało ze studiów zaocznych, gdzie nie było egzaminu. Studia zaocz ne od 2 lat są płatne /8 - 10 mln za rok/\n, a pani Anna Burda /w “GR ” nr 39 w artykule “Walka o indeks”/ pisze, że ci których nie stać na studia dzienne po szli na zaoczne.\nDalej ta sama pani pisze, że 3 uczniów z LO I dostało się na studia bez egzaminów, bo byli laureatam i olimpiad. Na 196 uczniów szkoły eks perym entalnej je st 3 olim pijczyków szczebla ogólnokrajowego. To wstyd, że tak mało, a nie powód do chwalenia!\nNa studia w pierwszym podejściu nie zdało wielu uczniów mających świa dectwa z czerwonym paskiem! Tego się nie pisze, a to przecież o czymś świad czy! Poza tym dlaczego pisząca o LO I nie zainteresowała się ilu uczniów ko rzysta z korepetycji, bo nie wystarczy im to, co dowiedzą się w szkole.\nParę tygodni temu wyczytałam u Was wywiad z panią dyrektor I LO. Dowie działam się o sporej ilości kółek /szcze gólnie taneczno-śpiewaczych/. Czy to jest, do licha, szkoła artystyczna czy\nD laczego nie mogę doczekać się choćby paru słów na temat LO II, III i IV? Czyżby tylko p. Wystub miała u Was preferencje? Przecież piszecie, że jesteście wydawani na zlecenie Rady Miasta. Mamy też inne szkoły, kto wie czy nie z większymi osiągnięciami.\nPozdrowienia PS. Nawet przez sekundę nie wierzę w odzew na mój list, ale przynajmniej mi ulżyło!\nOd autora: Dane dotyczące liczby uczniów przyjętych na studia podałam za dyrektorami wymienionych w arty kule liceów. I I LO im. H. Sawickiej podobnych danych jeszcze nie posia\nKolejna sprawa - kształtowanie się ko sztów studiów stacjonarnych i zaocz nych. Założeniem tych ostatnich jest umożliwienie nauki osobom pracują cym, a więc zarobkującym. I jeszcze jed n o , istotą m ojego artykułu było przedstawienie “policealnych” losów uczniów, a nie wnikanie w to w jaki sposób następowały przygotowania do egzaminów na studia wyższe.\nOd redakcji: Przypominamy naszym Czytelnikom o podpisyw aniu listów do redakcji (z ewentualnym dopiskiem:\ntylko do wiadomości redakcji). Dyskre cja zapewniona.\nOrzepowiczanie wspomogli fundusz\nPrezydent M iasta J ó ze f M akosz serd e cz n ie p o d zięk o w ał p rz e d sta w icielom Rady D zieln icy w O rze pow icach oraz C echow i R zem iosł R ó ż n y ch za u c z e s tn ic tw o w p r a cach\nJaponki na foxach\nTydzień w rybnickim A eroklubie spędzili egzotyczni goście - dwie pilot ki szybowcowe z Japonii. Japonki prze bywały w Rybniku od 1 do 8 września, a przejechały przez pół świata po to, by poćwiczyć na akrobatycznym szybow cu “Fox” , w yprodukowanym przez MDM w Bielsku. Leon Starzyczny, dyrektor A eroklubu, tw ierdzi, że\n“FOX” jest najlepszym szybowcem na świecie. Kupili go już Włosi, Austria cy, Niemcy, chcą go też kupić Japoń czycy. Przed mistrzostwami Europy w Rybniku trenowało też dwóch Austria ków, jeden z nich zajął w m istrzostwach\nstwach trzecie miejsce. Japońskie za wodniczki przygotow ują się do M i strzostw Świata, które prawodpodobnie odbędą się w sierpniu 1995 r. Jeszcze raz przyjadą do Rybnika w maju, by ponownie ćwiczyć lotnicze akrobacje.\nJak mówi Leon Starzyczny, Japonki są bardzo zdyscyplinowane, sumienne, skromne, punktualne i pracowite. Nie wybrzydzały też n a jedzenie - jadły pol ską kiełbasę bez protestu. Niestety, z powodu pogody mogły szybować tylko przez pięć dni.\n/K .M . /\nA I D S C i t y\nIlu młodych ludzi ma kontakt z narkotykami i narkomanami ? Jaki jest stosunek młodzieży do AIDS, do chorych i nosicieli? Na te pytania ma odpowiedzieć akcja AIDS City, pro wadzona przez punkt konsultacyjny dla osób dotkniętych narkomanią przy ryb nickiej Poradni Wychowawczo-Zawo dowej. Młodzież szkolna otrzyma do wypełnienia ankietę - uczniowie klasy V i VI odpowiedzą na następujące py tania:\nCzy miałeś kontakt z osobą uzależnio ną od narkotyków? Czy proponowano ci jakiekolwiek środki uzależniające?\nJeśli tak, to ja k ie? Czy istnieje p ro blem narkom anii w twoim środow i sku? Uczniom z dwóch najwyższych klas podstawówki i ze szkół średnich zostaną zadane te same pytania, a oprócz tego trzy dodatkowe: Czy inte resujesz się problemem HIV? Czy osoba\nch o ro\nba chora na AIDS znajdzie zrozumie nie, pomoc w swoim otoczeniu? Czy w klasie tolerowałbyś kolegę, koleżankę - nosiciela wirusa HIV?\nOprócz ankiety AIDS City organizu je także pogadanki w szkołach, rozmo wy z pielęgniarkami i z pracownikami punktu konsultacyjnego, projekcje fil mu o AIDS i konkurs wiedzy o tej cho robie, którego rozstrzygnięcie nastąpi na uroczystej akademii 1 grudnia - w M iędzynarodowy Dzień AIDS. Cała akcja zostanie najpierw - oczywiście z powodu braku pieniędzy - przeprowa dzona w Żorach, gdzie rozpoczęto j ą już 10 października. Jak powiedziała nam Mariola Kujańska z punktu kon sultacyjnego dla osób dotkniętych na rkomanią, w Rybniku AIDS City może się rozpocząć na początku przyszłego roku.\n/K / p\nracach zw iązanych z o rg an izacją do żynek w dzielnicy O rzepow ice.\nFestyn ten p rzerodził się w rado sne sp o tk a n ie ty się c y ry b n ic z a n , którzy baw iąc się w spom ogli d zie ło budow y sz p ita la m ającego s łu żyć m ia stu i c a łe m u re jo n o w i.\nD zię k i w sp a n ia ły m n ag ro d o m ufundow anym przez licznych spo nsorów na czele z rybnickim i rz e m ieślnikam i zrzeszonym i w Cechu R zem iosł R óżnych, oraz ofiarności m ieszkańców , którzy zakupili losy lo te r ii f a n to w e j, z e b ra n o 32.080.000 złotych.\nMartwe ryby, płynące rzeką Rudą w kierunku zalewu zauważyli prze\nchodnie 24 września po południu.\nRyby wysłano do Katowic, by tam wy kryć przyczynę ich śnięcia. Okazało się, że zginęły z powodu braku tlenu.\nWydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta wystosował pismo do Państwo wej Inspekcji Ochrony Środowiska, czyli “policji ekologicznej” w Katowi cach z prośbą o zbadanie, która z oko licznych firm wpuściła do rzeki sub stancję niszczącą tlen. /K./\nMiłośnicy ptaków egzotycznych będą mogli podziwiać je na wystawie, która wkrótce odbędzie się w Rybniku.\nWzorem lat ubiegłych, ekspozycję organizuje rybnicki oddział Polskiego Związku Hodowców K anarków i Ptaków Egzotycznych. Wystawa odbędzie się w Szkole Podstawowej nr 9 przy ul. Cm entarnej od 21 do 23 października, w godzinach od 8.00 do 17.00. Goście wystawy będą mogli nie tylko podziwiać piękne ptactwo, ale też wziąć udział w loterii fantowej - wśród nagród papugi i kanarki.\nK o n k u rs o szczęd n ego gosp o d a ro w a n ia\nDziś w SKO, jutro w PKO\n“Czego się Jaś nie nauczy, tego Jan nie będzie um iał” - to przysłowie, jak można mniemać, przyświecało Banko wi Państwowemu PKO, Ministerstwu Edukacji Narodowej i ZHP, czyli orga nizatorom konkursu oszczędnego go spodarow ania dla szkół pn. “Dziś oszczędzam w SKO - jutro w PKO”.\nCoroczne zmagania szkół w całym kraju o tytuł “mistrza gospodarności” polegają na wpłacaniu dowolnych sum na książeczkę Szkolnej Kasy Oszczędności oraz utrzymy wanie ich przez czas trwania konkursu. Dobrze widziane jest również podejmowanie inicjatyw pomnażających za soby materialne szkoły, jak zbiórka surowców wtórnych, organiza cja sklepików, bufetów, kiermaszy, pro wadzenie ogródków warzywnych czy kwiatowych, ale także samodzielne re peracje sprzętu, prace introligatorskie w szkolnej bibliotece czy oszczędzanie prądu.\nW tym roku konkurs potrwa od 16 września do 21 kwietnia 1995 roku, a zgłoszenia szkoły powinny przesłać do 18 listopada tego roku do najbliż szego oddziału PKO-BP. W wypad ku szkół rybnickich będzie to więc oddział banku PKO przy ul. Białych /dawna Kunickiego/. Tam też opieku nowie szkolnych kas oszczędności otrzymają wszystkie dodatkowe in form acje oraz karty zgłoszenia do konkursu.\nW poprzednich edycjach konkursu rybnickie szkoły mogą pochwalić się sporymi sukcesami, i to na etapie krajo wym. W roku szkolnym 1992/93 wy różnienie za duży wkład pracy otrzy mała Szkoła Podstawowa nr 29, na grodzono również opiekunkę szkol nej kasy Irenę Kurpierz. W roku na stępnym szkoła ta zdobyła III nagrodę na etapie wojewódzkim. Wyróżnić na leżało by również SP nr 33 wraz z\nopiekunką Iwoną Zimoń oraz SP nr 1, gdzie kasą opiekuje się Irena Beł towska. Gwoli zachęty najlepsze szko ły oraz opiekunowie otrzymują nagro dy pieniężne.\nW rybnickim oddziale PKO BP nad konkursem czuwa Jadwiga Jemielity, która podkreśla wychowawcze działa\nnia konkursu. W ocenie dzia łalności szkół i drużyn har cerskich są brane pod uwagę w szelkiego rodzaju akcje związane z oszczędzaniem i z zarobkowaniem , które świadczyć mogą o zaradno ści i gospodarności uczniów.\nUwzględnia się również pra ce społecznie użyteczne, działalność usługową uczniów, a także wysokość wkładów indywidualnych. W nagrodę - najlepsi mogli z bliska przyjrzeć się pracy ban kowców.\nDobrze, że bankowi zależy, by poten cjalnych klientów wychowywać sobie już wcześniej. Umiejętność oszczędza nia i dobrego inwestowania może się niebawem okazać jedną z najważniej szych umiejętności w życiu.\nktórzy okazali nam serce i wzięli udział w uroczystościach\npogrzebowych naszej ukochanej\ns k ła d a ją synowie z rodzinami\nc.d. rozmowy z wiceprezydentem Jerzym Kogutem ze strony 1\n-Szkoły podstawowe miasto przejęło w roku 1992, a więc dwa lata wcześniej niż wymagała tego ustawa...\n- Tak, szkoły te, których dziś jest w Rybniku 35 i uczęszcza do nich ponad 20 tys. dzieci i młodzieży, przejęliśmy wcześniej z własnej woli. Zdecydowa liśmy się na to, aby zapobiec dewastacji bazy szkolnej, a nie po to, jak oceniła ten krok część opinii publicznej, by ”nasadzać” dyrektorów. Raptem zmieniono 10 procent dyrektorów . Od momentu przejęcia szkół przez gminę oddano do użytku dwie nowe - nr 34 i 35, z tym, że nowoczesna szkoła przy ul. Reymonta była budowana już wcze śniej.\nZ góry postanowiliśmy, że na remon ty szkół przeznaczone zostaną środki z budżetu miasta, zakładając, że tzw.\nsubwencja szkolna państwa wystarczy na bieżące ich utrzymywanie, czyli pła ce, pochodne, wydatki rzeczowe itd. I rzeczywiście, w 1992 roku ona prawie wystarczyła, bo dołożyliśmy zaledwie około miliarda zł, w 1993 zaś wystar czyła w zupełności. W roku bieżącym okazało się, że subwencja jest poważ nie zaniżona i by szkoły mogły funk cjonować, miasto musi dołożyć prawie 14 mld zł! O kazało się, że każdego roku subwencja obliczana jest według innych kryteriów w spółczynników i wzorów, a więc reguły gry są każdego roku inne. Koniec końców, w tym roku subwencja jest zaniżona co najmniej o około 10 procent czyli o wysokość dość drastyczną i od tego nie ma odwo łania. Zresztą te dołożone pieniądze pozwolą zaledwie związać koniec z końcem, nie ma np. mowy o ekstra podwyżkach dla nauczycieli, poza tymi z góry założonymi, na które przycho dzą pieniądze.\n- Dla miasta, w tym i dla oświaty, p o czątek bieżącego roku był przełomowy.\nWszedł w życie program pilotażowy, który zakłada przejęcie przez gm inę zadań państwa, oczywiście wraz z od powiednimi środkami na ich wykona nie...\n-Przejęliśm y kilkanaście szkół śre dnich, rodzinne domy dziecka, ośrodki pracy pozaszkolnej i młodzieżowy dom kultury. Do tego dochodzi funkcja do towania szkół zawodowych, specjal nych / m edyczna, m uzyczna/, szkół prywatnych i dzieci w rodzinach za stępczych. Dotacja państwa z racji pro gramu pilotażowego na potrzeby prze jętych placówek wyniosła niecałe 100 mld zł, a braki szacujemy na co naj mniej 16 mld zł. A więc w całej oświa cie, tej finansowanej przez państwo, brakuje około 30 mld i ta suma obciąża miasto. W przypadku szkół podstawowych\nprawą bezpieczeństwa i płynnością ru chu. / ”Brak czołowych zderzeń. Nie ma martwych chwil na rondzie - nie czeka się na zm ianę świateł. Wystarczy 10 metrów wolnego p asa je zd n i z lewej strony i można włączyć się płynnie w ruch okrężny. Jest to najtańszy i naj skuteczniejszy sposób regulowania ru chem na niewielkich skrzyżowaniach.\nNie ma awarii sygnalizacji świetlnej, mniejsze koszty utrzymania. Po prostu takie rondo kręci się samo ”./\nŁączny koszt tej nowej inwestycji oceniany jest na 6,5 mld zł, z czego 1 mld pochodzi od dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w K atow icach.\np o d staw o\nwych trzeba to przełknąć, bo chodzą do nich przede wszystkim rybnickie dzie ci. Natomiast jeśli chodzi o szkoły śre dnie, nie możemy się z tym zgodzić, bo to uderza w funkcję gminy. Przecież podatnicy rybnicccy nie mogą finanso wać oświaty dla społeczności dwa razy większej niż Rybnik! A należałoby do dać, że w tym roku szkolnym liczba uczniów szkół średnich zwiększyła się z 12.400 do 13.600, czyli o prawie 10%. Rozwiązanie strukturalne tego problemu powinno być zatem przejrzy ste, uczciwe, motywacyjne itd. Godzili śmy się przejąć do wykonania zadania\npaństwa, ale za państwowe pieniądze.\nKiedy jednak ich zabrakło, nie możemy po prostu szkół zamknąć, to w ogóle nie wchodzi w rachubę. No więc jakie jest wyjście? Trzeba dokładać! Można oczywiście atakow ać m inisterstw o, rząd itd., domagać się większej dotacji co czynimy wspólnie z miastami pilota żowymi, ale zanim coś się wywalczy i coś się zmieni, na dzisiaj trzeba kupić węgiel, trzeba zapłacić za prąd, bo to my jesteśmy gospodarzami.\n- Mówiliśmy o utrzymaniu bieżącym, a przecież budynki się dekapitalizują, szkoły robią się ciasne...\n- W tym roku wydatki na wszelkie re monty szkół i prace modernizacyjne wyniosły 12 mld zł. Nie wspominając o nowych inwestycjach oświatowych, na które miasto przeznaczyło 48 mld, do czego kuratorium dodaje 6-7 mld, czy li śladowe ilości. Poniew aż jednak przez cztery lata ciągle w szkoły inwe stowano, liczymy, że za parę lat baza szkolna przedstawiać się będzie przy zwoicie. Na razie jesteśmy zadowoleni, że dachy nie przeciekają, nic się nie wali, możemy więc, zgodnie z rosnący mi wymaganiami, podnosić standard.\nJak obliczyliśmy, samych okien do wy miany je st w szkołach 2 tysiące, co musi kosztować co najmniej 6 mld zł!\nKoszt samego ronda to niecały miliard.\nResztę pieniędzy przeznaczono na po łożenie asfaltu, nowych chodników, wymianę sieci gazowej i wodociągowej i innych. Szybką przebudowę skrzyżo wania wykonało Rybnickie Przedsię biorstw o Budow nictw a Drogowego.\nWysepkę ronda kunsztownie “zaziele nił” w kształcie spirali Zakład Zieleni Miejskiej w Rybniku. Zaś w samym centrum wysepki ronda umieszczono pomnik kpt. Jana K otucza, na który składają się okazałe głazy. Do tej pory pomnik ten znajdował się nieopodal skrzyżowania w mniej wyeksponowa nym miejscu. Być może więc z czasem do tego nowego ronda przylgnie nazwa\nNa wiosnę planuje się budowę kolej nych rond, m.in. przy “Domusie”.\nWszystko ma jednak swoje granice. W rodzinie, w mieście i w państwie możli\nwości są na pewnym pułapie i nie są przecież nieograniczone.\n- Jak problemy te widzi druga strona - kierujący placówkami, nauczyciele?\n- Myślę, że szkoły 2-3 lata temu odczuły wyraźnie poprawę w sferze finansowej i organizacyjnej. Ruszyły remonty, coś wokół szkół zaczęło się dziać. Natomiast dzisiaj nastąpił pewien pat, czują więc niedosyt, bo więcej się spodziewali. A my, niestety, możemy dać mniej niż wte dy. Nasz budżet, chociaż nominalnie jest co roku większy, praktycznie jest coraz mniejszy. Poza tym nauczyciele sądzili, że jeżeli przejdą pod gminę, to nie dość, że budynki będą remontowane, ale im coś się dołoży. Takiej możliwości jednak nie ma, bo jak wynika z prostego wyli czenia, podniesienie pensji o nędzne 10 procent pociąga za sobą konsekwencje\nrzędu 20 mld zł rocznie, czyli dwuletnie koszty remontów szkół! Tak więc na do kładanie do pensji nauczycielskich po prostu nas nie stać, a po drugie uważa my, że stawki powinno ustalać minister stwo, a nauczyciel o podobnych kwalifi kacjach i ilości przepracowanych go dzin, powinien w całym kraju zarabiać podobnie. Bo przecież są gminy bie dniejsze i bogatsze, a te zawsze byłyby konkurencyjne. A Rybnik nie jest gminą zbyt zamożną. Z klasyfikacji 90 gmin województwa katowickiego według przychodów własnych, przeprowadzo nej przez RIO wynika, że Rybnik znaj duje się w przedziale najniższym, za to w przedziale wyższym, jeśli chodzi o wydatki. Nie mamy żadnych nadwyżek, wydajemy wszystko co mamy i jeszcze więcej, korzystając z kredytów. Prowa dzimy taką politykę, i to nie tylko prze cież w sferze oświatowej, świadomie, uważając ją za korzystną zarówno pod względem finansowym i społecznym.\n- Czego życzyłby Pan nauczycielom z okazji ich święta?\n- Życzyłbym takich czasów dla oświaty, jakich próbkę mieliśmy w momencie wejścia w życie ustawy o rewaloryzacji płac w sferze budżetowej. To było po czątkiem bardzo korzystnego zjawiska przychodzenia do oświaty ludzi z praw dziwym powołaniem do pracy pedago gicznej. Szczególnie mężczyzn, którzy mogli w szkole zarobić na potrzeby ro dziny. Był to czas, kiedy dyrektor mógł wymagać, bo płacił. Do oświaty powinni trafiać ludzie którzy chcą uczyć i czerpią z tego zajęcia prawdziwą satysfakcję.\nŻyczyłbym zatem dobrej kondycji pań stwu, bo sfera oświatowa jest z nią zwią zana nierozerwalnie. Swoją zaś rolę jako gminy widzimy w tym, by zapewnić jak najlepszą bazę materialną i być dobrym gospodarzem szkół. Natomiast sfera płac, nadzoru pedagogicznego, progra mów oświatowych, powinna leżeć w ge stii władz oświatowych. Takiego też przejrzystego podziału kompetencji ży czymy i sobie, i szkołom.\nWiesława RÓŻAŃSKA Szkoła nr 34 - jedna z miejskich inwestycji. Zdj.:/p/\nNa kilka dni przed Świętem Edukacji Narodowej udało się “Gazecie Rybnic kiej” spotkać Szczęśliwego Nauczyciela.\nWłaściwie - Szczęśliwą Nauczycielkę, Asenatę Kwaśniewską, od kilku lat pracującą w SP 34.\n- Znamy się na tyle, że wiem, że nie pra\ncowałabyś w szkole, gdyby cię to nie in\nteresowało. Co ci się najbardziej podo\nba w zawodzie nauczyciela?\n- Hm. To, że jest tak dużo wakacji. / Śmieje się./ Lubię mieć wakacje. Tak jak dzieci. Choć na początku tego roku szkolnego zdarzyło się coś, co mnie ab solutnie zaskoczyło... Miałam na lekcji omawiać z dziećmi wiersz “Pożegnanie wakacji”. Smutny wiersz. Czytałam go dzieciom głośno i samej robiło mi się smutno - już po wakacjach, niestety, a przede m ną dziesięć miesięcy pracy...\nżadnych dłuższych wyjazdów...\n- Które, tak lubisz...\n- Właśnie... Przeczytałam ten wiersz i pytam dzieci: “Jaki nastrój panuje?...”\nPół klasy zgłasza się do odpowiedzi.\nWybieram jedno dziecko. A ono mi od powiada: “W wierszu panuje wesoły na strój” . Hm. No cóż, w każdej klasie może się znaleźć osoba, której nie żal wakacji, myślę sobie. Pytam inne dziec ko, a ono też mi odpowiada, że wiersz jest wesoły! Pytam następne - to samo!\nWięc przeczytałam im ten wiersz jeszcze raz - grobowym tonem. I znowu ich przepytałam. Odpowiedź była jednogło śna: “ W wierszu “Pożegnanie wakacji”\npanuje radosny nastrój” ! Pytam: “dla czego tak myślicie?” “Bo można sobie układać kredki w piórniku i robić cieka we rzeczy na lekcjach...” Pomyślałam, że te dzieci nie miały ciekawych waka cji. Ale nie, niektóre nawet powyjeżdża ły z miasta. One l u b i ą chodzić do szkoły.\n- Może po prostu lubią ciebie? Jesteś ich wychowawczynią ju ż trzeci rok. A poza tym słyszałam z niezależnego źródła, że w badaniach “na podmioto wość ucznia” *prowadzonych przez stu dentów WSP** w Opolu wypadłaś tak dobrze, że profesor, któremu zostały przedstawione wyniki stwierdził, że tak znakomity rezultat jest wręcz niepraw dopodobny i w pierwszej chwili podej rzewał błąd w metodzie badań.\n- Tak, słyszałam o tym. /Uśmiecha się./\n- Prowadzisz zajęcia ze wszystkich przedmiotów?\n- Tak, z wyjątkiem religii. Właściwie spędzam z tymi dziećmi więcej czasu niż ich rodzice. To znaczy ś w i a d o m i e z n i m i spędzam więcej czasu. Rodzice w Polsce myślą o tym, żeby dzieci mieć, a o tym, jak potem z tymi dziećmi żyć, chyba nie myślą wcale. A przecież jest teraz tyle książek o wychowywaniu dzie ci, napisanych przez najlepszych peda gogów! Książek naprawdę dla każdego!\nW każdej księgami i bibliotece są książ ki z rzetelną wiedzą i konkretnymi rada mi, a napisane potocznym językiem.\n- Gdybyś miała jednym słowem, no, może jednym zdaniem określić, jakie są teraz dzieci - te “twoje”, i te, które spo tykasz poza szkołą - to co byś pow ie działa?\n- Krótko? Hm. Każde dziecko jest inne...\nAle ogólnie - dzieci są świetne! Dzieci są uczciwe, otwarte, nie palą, nie piją, nie tak jak dorośli. Są twórcze, jeszcze nie nauczyły się schematycznych zacho\n- Nie są zaniedbane, bezczelne, zdemo ralizowane?..\n- Są zaniedbane. Głównie jeśli chodzi o sferę ducha. Takie czasy - rodzice przede wszystkim zarabiają pieniądze, żeby dziecko ubrać i nakarmić, a po powrocie z pracy do domu na ogół traktują dziec ko jak część wyposażenia mieszkania:\nono tam po prostu jest. To, co przeżywa, jest mało istotne. Czasem dziecko jest traktowane jak dorosły, tzn. jak osoba, która powinna dbać o siebie sama. A kiedy te dzieci mają być dziećmi? Wyro sną w końcu na ludzi tak zagonionych i nieczułych na własne potrzeby jak ich rodzice. Jeśli nie doświadczą troski, miłości\niłości od swoich rodziców, to nie będą wiedzieć, jak kochać swoje własne dzie ci. Krąg się zamknie. Rodzice tych dzie ci, które ja uczę, po prostu powtarzają to, co robili ich rodzice.\n- N ie uważasz, ż e gdyby sięgnęli po którąś z tych książek na temat wycho wania, zyskałyby na tym nie tylko ich dzieci, ale i oni sami?...\n- Jasne! Mogliby zrozumieć doświad\nczenia z własnego dzieciństwa. To za\n- Rozumiem. Ja miałam raczej na my śli to, że jeśli zaczęliby traktować swoje dzieci i ich uczucia przynajm niej na tyle poważnie, na ile traktują siebie i sw oje uczucia, to wtedy mogliby na praw dę się zaprzyjaźnić z własnymi\ndziećmi i dzięki nim przypomnieć sobie swoje własne twórcze, pozytywne nasta wienie do świata...\n- Oczywiście, że tak. To mi przypomina, że czytałam świetną książkę Korczaka, nie pamiętam niestety tytułu, w której on stawał po stronie dziecka w sytuacji, w której punktu widzenia dziecka na ogół wcale nie bierze się pod uwagę. Chodzi ło o nocne wycieczki. Korczak wyjaśniał dzieciom, jak przekonać dorosłego opie kuna do urządzenia nocnej wycieczki!\nNie moralizował, ale tłumaczył, jak można zorganizować bezpieczną nocną wyprawę, tak bardzo atrakcyjną dla każ dego chłopaka. To jest naprawdę poważ ne traktowanie swojej roli opiekuna - to jest chronienie dziecka “od wewnątrz”, nie “od zewnątrz”. Bo przecież jeśli się kogoś zamknie w pokoju, to on i tak może wyskoczyć oknem. A jeśli dziecko wie, że jego uczucia są traktowane serio, to chętnie przystanie na takie warunki, dzięki którym będzie mogło w całkowi cie bezpieczny dla siebie sposób zaspo koić swoją ciekawość.\n- Czy mogłabyś krótko powiedzieć, jacy - twoim zdaniem - są teraz nauczyciele?\nMoże porównałabyś dzisiejszych nau\nczycieli z tymi, którzy uczyli ciebie, kie\ndy byłaś dzieckiem? Bo pewnie ich pa\n- Myślę, że trudno być dobrym nauczy cielem, jeśli się nie pam ięta swojego dzieciństwa. Zdarza się, że dziecko z płaczem przychodzi do nauczyciela:\n“Zgubiłem kapsel!”, a nauczyciel na to:\n“też masz problem, na świecie jest mi lion takich samych kapsli!” A dla tego dziecka ten kapsel był jakąś pamiątką, albo ozdobą kolekcji... Warto w takiej sytuacji pamiętać, co dla nas samych, kiedy byliśmy o dziećmi, mógł znaczyć jakiś oszlifowany kawałek szkła. Porów\nnywać raczej nie będę, ale myślę, że te raz w moim zawodzie są już tylko lu dzie, którzy swoją pracę lubią. Bo mająt ku nauczyciel nie zbije. Dlatego zresztą wielu nauczycieli stara się dorabiać w tym czasie, który mogliby poświęcić na lepsze przygotowanie zajęć z dziećmi.\n- Czy gdybyś mogła dodać do programu jakiś przedmiot, zrobiłabyś to? Co by to\n- Teatr. Jakieś zajęcia teatralne. Na przy kład jakąś lekcję wychowawczą, która byłaby prowadzona m etodą dramy.\nDzieci ogromnie lubią grać, przedsta wiać coś, wczuwać się w role i uważam, że to jest wspaniały sposób na wspólne z dziećmi rozwiązywanie szkolnych pro blemów, nie tylko zresztą szkolnych.\nWłaściwie wszystkiego można by tak uczyć.\n- Zastanawiałam się, czego ci życzyć przy okazji Dnia Nauczyciela. Już wiem. Obyś jeszcze długo cudze dzieci uczyła!\n* Przy pomocy tych badań ocenia się, w jakim stopniu poszczególny uczeń jest przez nauczyciela traktowany indywidu alnie. Im lepszy wynik, tym wyżej oce nia się nauczyciela.\n** Wyższa Szkoła Pedagogiczna, od nie dawna Dolnośląski Uniwersytet Pia stowski\nGAZETA RYBN ICKA, TEL. 2 8 8 2 5\nPróba wyjścia poza ramy malarstwa sztalugowego oraz zaaranżowanie sytua cji otw ierającej nowe m ożliwości przekazu artystycznego typu wagne rowskiej koncepcji\ntzw. “GESAMT- K U N S T W E R K U ” czyli sztuki komple mentarnej, było od wielu lat moim go rącym pragnieniem.\nCzułem, że tylko w ten sposób będę w stanie wyrazić moje doznania, tęsknoty, radości, smutki, nie pokoje i nadzieje, a więc emocje i stany ducha, które są udziałem każdego człowieka, a zw ła szcza człow ieka wrażliw ego-m yślą cego.\nZ płynącego z gło\niatło ści” pojawia się olśniew ająca j a sność, w yobrażająca ŚWIATŁOŚĆ ABSOLUTU - ŚWIATŁO WIECZNO ŚCI, którego źródło pierw otne je st\nczłowiekowi niezna ne, za którym wszy scy tak bardzo tęsk nimy. “ŚWIATŁOŚĆ świeci w CIEMNO ŚCI, lecz CIEM NOŚĆ jej nie prze m oże” . Albowiem człowiek odwiecznie dążył poprzez M I\nPRAWDĘ I SZCZĘ ŚLIWOŚĆ do życia w SACRUM, do roz topienia się w\nzjednoczenia z BO GIEM. W ten system aluzji, metafor i sko jarzeń poruszających wyobraźnię w idza, wbudowałem malarstwo Z cyklu "Autoportrety\nMarian Rak CZŁOW IEKA Z\nABSOLUTEM wynika, iż każdy z nas zastanaw ia się KIM JEST, SKĄD PRZYCHODZI I DOKĄD ZDĄŻA:\nodpowiednio dobrane fragmenty utwo rów muzycznych Bacha, Verdiego czy Pendereckiego, nastrojowy wystrój wnętrza namiotu, otaczająca uczestnika\n“widowiska - misterium ” czerń “N a miotu Światłości” oraz nieprzenikniona ciemność są elementami niepokojący mi, stwarzającymi atmosferę smutku i zagrożenia. Przede wszystkim jednak są symbolem zagubienia, zwątpienia i niewiedzy. Ale oto w “Namiocie Światłości\nalarstwo - autoportrety i kompozycje malarskie częściowo przy słonięte czarnym i białym tiulem oraz obrazy, ukazujące żywiołowy i niekon trolow any własny autom atyzm psy chiczny czyli wizje malarskie powstałe bez udziału świadomości. Malarstwo wydaje się zatem konsekwencją łańcu cha rekwizytów, a cały ciąg sytuacji, nastrojów i aluzji muzycznych wydaje się wynikać z przesłanek intelektual nych malarstwa. Posłużenie się auto kreacją /w przypadku autoportretów/ w żadnym wypadku nie wynika z próby gloryfikacji własnej osoby, ale z warunków\nw aru n\nków obiektywnych - własny wizerunek jest bowiem najłatwiej dostępny i nie krępując możliwości interpretowania zarówno formy jak i koloru, umożliwia zarówno drążenie własnej jaźni, jak i przenoszenie idei transcendentalnych.\nJest więc “Namiot Światłości” ME DIALNYM ENVIRONMENT, czyli odmiennym sposobem organizowania przestrzeni, sposobem tworzącym swo iste kompendium takich dziedzin sztuki jak malarstwo, muzyka, głos ludzki, akcja ruchu, efekty dźwiękowe, efekty świetlne i barwne oraz doznania wę chowe. Poszukiw ania najnowszych źródeł wiedzy o ludzkim wnętrzu, błą kanie się na granicach poznania, czer pania inspiracji z osmozy myśli nauko wej i artystycznej, przekładanie ontolo gicznych medytacji na język koloru, formy i kom pozycji, oto cele które przyświecały mi w czasie realizacji tak dawno wymarzonej wizji przekazu ar tystycznego jaką jest “Namiot Światło ści”.\nTak więc zarówno akceptacja jak i odrzucenie przez widza zastosowanych w “Namiocie Światłości” środków wy razu artystycznego satysfakcjonuje mnie jako twórcę w pełni - stanowi bo wiem zamierzoną REAKCJĘ, odbiorcy na proponowaną przez mnie wizję arty styczną. Kolorowe katalogi wystawy znajdują się przy w ejściu do galerii TZR.\nMARIAN RAK Od redakcji: "Namiot Światłości"\nwzbogacony o dalsze środki wyrazu ar tystycznego prezentow any będzie w muzeach i galeriach większych miast polskich oraz za granicą. Natomiast na zaproszenie Wojciecha Siemiona i re daktora naczelnego miesięcznika "Nie znany Świat" Marka Rymuszki, pre zentacja "Namiotu" odbędzie się rów nież w warszawskiej "Starej Prochow ni" kierowanej przez W. Siemiona oraz na ogólnopolskim festiwalu "Nieznane go Świata" w Warszawie.\nDni Muzyki Kameralnej i Organowej zakończone\nO p o dsum ow anie teg o ro c zn y c h d z ie w ią ty c h ju ż Dni M uzyki K a meralnej i Organowej poprosiliśm y W acław a M ic k ie w icza , d y ry g en ta niedobczyckiego chóru im. A dam a M ickiew icza. Oto jego opinia.\n- Dni M uzyki O rganow ej pow inny być kontynuow ane - dow odzi tego stale w zrastająca liczba słuchaczy.\nGdyby Dni nie było na pew no o d e zw ałoby się w iele głosów dom aga ją c y c h się ich z o rg a n iz o w a n ia .\nK o n c e rt z e sp o łó w k a m e ra ln y c h , chórów , w irtuozów -organistów , to d o b ra fo rm u ła , z w ła s z c z a je ś li w zb o g a c o n a k o n c e rte m o r a to r y j n o -k a n ta to w y m , ja k w tym ro k u\n“R eq u iem ” M ozarta. Ilość słu c h a czy na “ R eq u iem ” była n iezw ykle d u ża , ale nie są d z ę , by n a le ż a ło w k ró tc e p o w ta rz a ć ten k o n c e rt -\nzaw sze lepiej odchodzić od stołu z o d ro b in ą n ie d o sy tu n iż z p rz e s y tem . D obrze b y łoby p rzy g o to w a ć k o n c e rt o ra to ry jn o -k a n ta to w y na w io sn ę , ale o c z y w iśc ie byłoby to w yk o n an ie innego u tw oru. B ilety na “ R eq u ie m ” były za ta n ie - ko sztow ały 40 ty s . zł, a pow inny k o sz to w a ć i 50 ty s. d la b ie d n y c h dzieci, a 70 - dla innych słuchaczy.\nW pływ y z tego k o n c e rtu sięg n ęły 15 m ln zł. B a rd z o w ie le p o m ó g ł ks. A lo jzy K lo n , od p o c z ą tk u to w arzyszący i sprzyjający im prezie.\nMam n a d z ie ję , że w p rzy szły m ro k u o d b ę d ą się X D n i, ch o ć w d zisie jsz y c h cz asach m ożem y być p ew n i ty lk o te g o , że po je s ie n i przychodzi zim a...\nE lżbieta M O TYKA je s t u cz en n ic ą drugiej klasy Liceum O gólno k ształcąceg o im. H anki S aw ickiej w R y b n ik u . Za w ie rsz pt. “ W ie czorn a ro z m o w a ” o trz y m a ła /ex a e q uo / z D o ro tą PIK n ag ro d ę w konkursie literackim ogłoszonym z okazji XXV R ybnickich Dni L ite ratury.\nE lż b ie ta - ry b n ic z a n k a od u ro d z e n ia - p isz e w ie rsz e od 8 roku życia, pierw szy z nich pow stał pod w ra że n iem w y jazd u p rz y ja c ió łk i.\nP o c h o d z i - ja k sam a m ów i - z dom u, w którym panuje sp ecjaln y kult muzyki i literatury. M am a je st pierw szym czy teln ik iem jej utw o rów, czasam i czytuje w iersze przy jaciółkom .\n- N a jczęściej p isz ę p o d wpływem ch w ili, ch o ć c z a sa m i w ie rsz d o j rzew a kilka dni. Gdy j u ż sią d ę do p isa n ia nie um iem p rzerw a ć, ko ń czę w ciągu je d n e g o w ieczoru, nie p o tra fię usiąść do p isa n ia je d n e g o w iersza d ru g i raz. P oza tym u w a żam , że w ie r s z p is a n y j e s t p r z e z całe życie.\nW raz napisanym w ierszu nic nie zm ienia. W ten sposób staje się on dokum entem czasu, w którym p o w sta ł. O s ta tn io u p o rz ą d k o w a ła swój dorobek. W śród 150 utw orów je s t około 30 w ierszy, które czyta chętniej niż inne. E lżb ieta w ysyła ła ju ż sw oje w iersze na konkursy, choć nagroda w rybnickim konkur sie je s t je j p ie rw sz y m p o ety ck im w y ró ż n ie n ie m . W y sy ła z e sta w utw o ró w , k tó re n a jb a rd z ie j cen i.\nM ów i, że p o s ia d a “ d z iw n ą z d o lność KLAU D IA M ICH ALAK\nOdświeżone "gra ffiti", przy ulicy Zam kowej wygląda ja k nowe\nKobieta z herbem\nKolejny, środkowy witraż zdobiący Salę Posiedzeń Rady Mia sta w Urzędzie Mia sta przy ul. Chrobre go przedstaw ia po stać kobiecą - muzę, a może anioła - trzy mającego m ajesta tycznie duży herb na szego miasta. Herb ten je st opatrzony w stęgą z napisem\n“ RYBNIK” . W itraż ten pochodzi z 1928 roku i jest następują co sygnowany: “proj.\nJ. Piasecki, wyk. S.\nG. Ż eleński - K ra ków ”.\nKĄT DLA POEZJI\nObiegowy pogląd głosi, że wszyscy dzielimy się na tych, którzy kochają poezję i tych, którzy jej nie z n o s z ą - tyle, że ci drudzy nie trafili jeszcze w życiu na “sw ój” wiersz. Na łam ach\n“Gazety Rybnickiej ” chciałbym zatem otworzyć stałą rubrykę poetycką. Do jej w spółredagow ania zapraszam w szystkich rybniczan, i nie tylko, którzy choć raz w życiu poczuli się poetami, bez względu na wiek, płeć i wszelkie inne możliwe podziały. To miejsce, ta rubryka ma nas łączyć - nie dzielić, bo nadm iar podziałów obserwujemy wokół. Wspólnota poe zji? W łaśnie tak! Bo któż z nas nie był poetą w życiu /tzn. wszędzie: w autobusie, szkole, pracy, na boisku, w kapciach, piżamie i na wysokim obca sie, przed, w i za lustrem... wszędzie/, niektórzy tylko nie zdążyli tego faktu zanotować.\nWiersze /lub zestawy wierszy/ proszę przysyłać na adres redakcji lub wrzucać do naszych żółtych skrzynek. Na ko percie dopisek: “Schody poezji”. Dla czego taki? Mam nadzieję wyjaśnić to w najbliższej przyszłości. Proszę o po dawanie podstawowych danych o sobie oraz adresu do korespondencji z zazna czeniem, czy autor chce być podpisany, czy też wolałby nie zdradzać nazwiska /wtedy pozostanie ono wyłącznie do mojej wiadomości/. W tej rubryce li czyć się będzie wyciągniętą dłoń, a nie zaciśnięta w pięść. Zakładam, że nie którym z nas /tym najbardziej nieśmia łym/ anonimowość może ułatwić przy w itanie... i pozostanie w poetyckiej wspólnocie.\nlność w yczu cia, na co j ą sta ć ” , ale na w a r s z ta ta c h lite r a c k ic h , w k tó ry c h b r a ła u d z ia ł p rzy o k a z ji konkursów , np. w P ałacu M łodzie ży w K atow icach, w słuchuje się w o pinie innych ludzi o sw oich w ier szach. Spośród poetów najbardziej ce n i G a łc z y ń s k ie g o , N o rw id a /\n”trudny, ale staram się go czytać”/, B a c z y ń s k ie g o , S ta ffa , n ie k tó r e w iersze M iło sza i B roniew skiego.\nW śró d p o e te k w y ró ż n ia J a s n o rzew ską, H illar i Pośw iatow ską.\nD ebiutuje na naszych łam ach n a\ngrodzonym w ierszem .\nW IECZO RNA ROZMOWA C hrystusie\np rzyw ią za n y do drzew a krzyża różańcem w yklepyw anych m odlitw nie p a trz tak sm utno\nnie kiw aj z p o lito w a n ie m głow ą nad Z iem ią p u stą\nbo nie ma dla k o g o !\nJ u ż d łu ż e j n ie z n io s ą c ię ż a r ó w g rzechów\nTwoje obolałe ram iona opadasz w dół\nTwoje nikłe j a k hostia ciało\np rze n ik a p rze z splątane konary Ty ko n a sz!\ni p o w ra ca sz co dzień rano za k ła d a sz p o słu szn ie cierniow y różaniec by w ieczorem znów\nzd ep ta n y i zm ieszany z błotem zn a leźć się na sam ym dole ziem skieg o piekła ...\nSm utny Je zu ze ścia n y mojego po koju\nży czę Ci żebyś j u ż nigdy nie otwo\nsw oich zm ęczonych oczu.\np rzy w ią za n y do drzew a krzyża różańcem w yklepyw anych modlitw i p o cóż Ty nas za w sze wysłuchać raczysz?\nTwoje łzy i ta k w siąkną w p u sty n n y p ia s e k Ziem i A Ty Jezu ciągle płaczesz?\nD ziś nie u ca łu ję m okrego drzewa na dobranoc.\nR ybnik, 22 października 1993 roku\n4 GAZETA RYBNICKA, TEL. 28825\nChoć pożar lasów rudzkich, który miał miejsce dwa lata temu nie sta nowi już tematu szerszych dyskusji, stał się jednak przedm iotem badań dwóch uczniów I LO w R ybniku.\nWychowankowie Haliny Gajewskiej postanowili aktyw nie analizow ać i odkrywać zm iany jakie zaszły i za chodzą na zniszczonym terenie le śnym.\nUczennica IV klasy Zuzanna Z ie wiec zain tereso w an a je s t głów nie botaniką, d latego też w bardzo szczegółowy sposób zajęła się praco chłonną obserw acją flory dotknięte go żywiołem ognia lasu. Przez cały rok trzeba tam dojeżdżać i spędzać godziny w poszukiw aniu roślin, od najdywaniu różnic, konstatow aniu czy i jak wygląda nowo sadzony las.\nEfektem je s t w yjątkow o dobra, wręcz profesjonalnie napisana praca, która już zdążyła zostać wysoko oce niona na “Olimpiadzie biologicznej”\noraz zająć miejsce w ścisłej czołów ce “Konkursu Ekologicznego” . O jej wartości sta n o w ią szczegółow e dane, będące w ynikiem żm udnych badań, oraz wnioski dotyczące pro blemów zalesiania tego typu wyjało wionych, martwych obszarów.\nWiele czasu spędził w lesie rów nież rów ieśnik Zuzanny Jakub Sroczyński\nS ro czyński.\nIch prace doskonale się uzupełnia ją, jako że przedmiotem jego zainte resowań jest głównie fauna, a dokła dniej ornitologia oraz owady. O rni tologiczne hobby spraw ia, że Jakub ju ż od p ię ciu lat całe godziny p o\nświęca na obserwacje ptaków. Bene dyktyńską cierp li\nw ością i perfekcyj n ą d o k ła d n o śc ią wprawił w zdum ie nie naw et grono naukow ców b ad a ją c y c h lasy ru d z kie. Penetruje i od krywa wszystko to, co łączy się z dziu plakam i i ich obe cnymi korelacjam i z w ym arłą częścio wo florą /zasiedla nie ptasich budek/, a tak że w pływ em szko d n ik ó w o w a\ndzich na rozw ój tego co m ozolnie próbuje odtw orzyć człow iek. J e d nym z istotniejszych elementów jego pracy jest przeglądanie i laboratoryj ne badanie zaw artości pułapek fero m onow ych z w a b iając y ch ow ady - H alin a G ajew ska m ów i z u śm ie\nchem, że osiągnął w tym ju ż n ie b y w a łą wprawę.\nO bydw ie prace m ogą okazać się przy d a tn e, je ż e li chodzi o an a liz ę i w yniki badań d o ty czący ch w łaśn ie sz kodników o w a dzich oraz, w p rzy padku pracy Z uzan ny Z iew iec, ch w a stów. Zdaniem opie kuna uczniów, praca taka przynosi nie tyl ko korzyści in telek tualne, często zaw o dowe /kierunek stu diów /, ale przede w szy stk im je s t d o sk o n a łą edukację ekologiczną.\nH alin a G ajew ska ju ż od w ielu lat pró b u je rea lizo w a ć sw oje zam ie rz en ia, efek ty w n ie o p ie k u  ją c się k o lejnym i\nrocznikami licealistów - “biologów”.\nR ealizo w an y w je j w łasnej k lasie przez 4 lata program autorski pozwa la na w y su n ię cie bardzo o p ty m i stycznych wniosków. Oto fragm ent w ypow iedzi dotyczącej tych śm ia łych prób zamieszczonej w numerze 2/93 m ie się cz n ik a “E d u k a c ja ” :\n“Mam nadzieją, że wyrosną z moich w ychow anków ludzie św iadom i p o trzeby ochrony środow iska p rzy ro dniczego, w iedząc doskonale, ja k czło w iek p o w in ie n p o stęp o w a ć w śro d o wisku, bo p r z e c ie ż je s t je g o integralną częścią. M yślę, że będą w życiu p raw i i szeroko otwarci na p ro b le m y e k o lo giczne, j a k rów nież na p ro b le m y d ru giego człowieka ”.\nP rzykładem z i sz cz en ia się dużej części tych założeń może być fragm ent pracy Zuzanny Ziewiec i jej niezwy kle em ocjo n aln eg o p o d ejścia do przyrody, a sz czeg ó ln ie problem u ekologicznego Śląska: “Lasu ju ż nie ma. Na pogorzelisku czai się śmierć.\nWidać j ą gołym okiem . O sm olone, czarne kikuty drzew, czarne poszycie /a w łaściw ie to, co p o nim zostało/, ani źdźbła zielonej traw y /.../. M ło dziki to obecnie cmentarzyska. Ciszy nie “za k łó c a ” śpiew ptaków. N ic nie żyje w prom ieniu kilkunastu kilom e trów. Miałam wrażenie, że ta upior na sceneria je s t nierzeczywista. P o czucie to potęgow ał je szcze ostry za p a ch s p a le n iz n y ”. Je że li efektem prac je st rozwój tak w rażliw ych na piękno i wartość natury umysłów, to z p ew n o śc ią w arto tę d ziała ln o ść kontynuow ać. C hciałoby się na za kończenie przytoczyć napom nienie, a może prośbę, sform ułow aną przez ludzi m łodych - n ad z ie ję Ś ląska i śro d o w isk a n atu ra ln eg o w ogóle.\nOni ju ż teraz potrafią zadbać o nie.\n“Las j e s t najbardziej czułym w ska źnikiem negatywnej zmiany w środo wisku przyrodniczym, a jednocześnie najtrudniejszą do odtw orzenia żywą tkanką ja k ą stworzyła natura /ekosy stem/.\n/ . . . / Wierzę, że się odrodzi, że inni będą się nim cieszyć j a k ja . Wierzę, że ten ogień pob ił nas, ale nie p oko nał do końca ”.\nAlex Szojer I LO Tu mieszkają dziuplaki\nWe wrześniu tego roku do żorskie go Domu O pieki S połecznej dla dzieci niepełnosprawnych przyjecha ła grupa d z iesięciu d uńskich te ra peutek, które przez dw a tygodnie przekazywało polskim opiekunom i rehabilitantom swoje doświadczenia.\nUświadomiły nam one również róż nice w sposobie opieki nad upośle dzonymi dziećmi. W Polsce w szyst kie czynności, które dziecku sp ra wiają kłopot, np. samodzielne jed ze nie, są wykonywane za nie. D zieciak wówczas naw et nie próbuje w yko nać ja k ie jś c z y n n o ś c i, ch o ć w w iększości przypadków p o trafi to zrobić. W D an ii j e s t pod tym względem inaczej. Tam, je śli d z ie ci czegoś chcą, a je s t to mniej w ię cej na skalę ich m ożliw ości, m uszą to zrobić sam odzielnie. Daje im to poczucie niezależności w obec o to czenia, są u saty sfak cjo n o w an e. W\nD a n ii p rz e p ro w a d z a n e s ą ta k ż e ć w ic z e n ia z d z ie ć m i na farm ach . S ą one za c h w y c o n e o b co w a n iem ze zw ie rzętam i, w ykazując w obec n ic h sp o ro p o z y ty w n y c h u c z u ć . P ra w d z iw ie m iłym z a sk o c zen iem by ła d la D unek w iadom ość o sto su n k u p o ls k ic h r o d z ic ó w do ich c h o ry c h d z ie c i. S ą oni c h ę tn i do każdej w spółpracy z re h a b ilita n ta mi. W ich k raju , m ów iły, ro d zic e w sty d z ą się ich , o d d a ją je do d o mów opieki i nie c h c ą m ieć z nim i nic w spólnego. Z o sta ją bez ro d z i ny czasem do końca życia. W D a nii istn ie je k ilk a ro d za jó w o śro d ków : d la lu d z i s ta rs z y c h s ą to dom y, w k tó ry c h m ie s z k a ją w szóstkę, a praw ie cały dzień pom a ga im o p ie k u n . P ra c a , o k tó re j m ówiły, daje im bardzo dużo saty sfakcji. N ajw iększa je s t w ów czas, kiedy uda im się dotrzeć do o d izo lowanego\no d izo\nlo w a n e g o k o m p le tn ie od św ia ta dziecka chorego na autyzm . K obie ty te w p ro w a d z iły d użo n o w y ch m etod, np.: piktogram y - obrazk i, k tó ry m i d z ie c k o s y g n a liz u je co chciałoby robić lub ja k się czuje.\nW Ż o ra c h , s p e c ja ln ie d la w y  c h o w a n k ó w z ro b io n e są ciek a w e p o m ie sz c z e n ia . W k ilk u z n a jd u ją się p rac o w n ie, gdzie dzieci w y ta\npiały św iece, plotły, tkały itp. J e  d en pokój j e s t sz c z e g ó ln y , p r z e  znaczony do odpoczynku. U sufitu z a w ie s z o n a je s t b ły sz c z ą c a kula, któ ra rzu ca w ciem nym , n a s tro jo  wo ośw ietlonym pokoju błyszczące g w iaz d k i. Je st tam w ie lk ie łóżko w o d n e, w ie le k o lo ro w y c h z a b a  wek, oraz m iejsce przeznaczone do m alow ania. W izyta ta była p ie rw  szym tego rodzaju spotkaniem P o\nlaków i D uńczyków . Z p e w n o śc ią zaow ocuje ona unow ocześnieniem polskich ośrodków.\nGosia Himmel i Dominika Zachemba I LO\nCHRZEST W HANIE\nW pierwszą sobotę października w II LO, czyli “H anie” , odbył się chrzest\n“kotów”, czyli uczniów klasy pierw szej. Chociaż przygotowania przecią gnęły się aż o godzinę, ogólnie było bardzo wesoło. N ajpierw do auli wszedł “król” wraz z całą świtą. Gdy zasiadł na tronie z wcześniej wybraną\nto portret, jak się potem okazało, wy chowawczyni danej klasy pierwszej.\nJednak najśmieszniejszą chyba zabawą było zjedzenie bez pomocy rąk i nóg jabłka z basenu pełnego wody. Na koń cu cała starsza młodzież “Hany” usta w iła się jeden za drugim , a biedne pierwszaczki musiały przejść pod ich\nprzez siebie królową, zaczęły wchodzić\n“koty”, oczywiście na kolanach i na smyczy. Każdy “kotek” musiał ukłonić się królowi aż do ziemi, i nie byłoby to aż tak trudne, gdyby przed królem nie stał... basen pełen wody. N astępnie przedstawiciele klas pierwszych mieli za zadanie wylizać mleko z miseczki - ale żeby było trudniej, mleko było w proszku. Później trzeba było naryso wać z zawiązanymi oczami portret. Był\nnogami posypywani mąką. N iejeden też po wyjściu z takiego “tunelu grozy”\nmusiał szukać swoich butów i skarpe tek. Po w szystkim klasy pierw sze otrzymały Akt Chrztu i tym sposobem zostały przyjęte do grona uczniów całe go liceum. Otrzęsiny zostały zakończo ne dyskoteką, na której wszyscy świet nie się bawili.\nBarbara Dzierżawa II LO\ng o ś c i e m o t r z ę s i n\nW bieżącym roku szkolnym I LO im.\nPowstańców Śląskich, otw ierając osiem klas pierwszych, przyjęło 241 uczniów. Żywot “kotów”, dotąd spo kojny i beztroski, został zakłócony 7 października, bowiem wtedy starsze klasy dokonały otrzęsin pierwszoklasi stów. Część zabawową poprzedziła ofi cjalna, podczas której absolwenci szkół podstawowych składali uroczyste ślu bowanie. “Tradycją naszej szkoły, która otw arła sw oje podw oje dla uczniów 72 lata temu, je s t coroczne ślubowanie uczniów klas pierwszych.\nCzesławowi Przelazłemu z okazji ślubu\nserdeczne życzenia nieustającego małżeńskiego szczęścia\nkoleżanki i koledzy z piątkowej pracy\nZ okazji osiemnastych urodzin, życzę mojej\nnajlepszej koleżance z klasy Kasi Drąszczyk\ndużo zdrowia, szczęścia, pomyślnego zdania matury, oraz spełnienia\nwszystkich marzeń /nawet tych najskrytszych/\nDziś ślubowanie odbędzie się w szcze gólnym miejscu i w szczególnej atmo sferze ” - powiedziała dyrektor liceum Janina Wystub, przemawiając do zgro madzonych pod tablicą upamiętniającą ofiary poniesione przez byłych profeso rów i uczniów szkoły w walce o pol skość. Następnie przewodnicząca sa morządu szkolnego odczytała tekst ślu bowania. Po tej wzniosłej chwili chór\n“Bel canto” wykonał hymn szkoły, skomponowany na jej 50-lecie przez Wilhelma Szewczyka i Pawła Święte go, absolwenta liceum. Po uroczystości pierwszoklasiści udali się wraz z wy chowawcam i do sal, by ochłonąć z wrażeń i przygotować się do “chrztu”.\nIm preza trw ała dwie godziny, przez które “ koty” m usiały przebrnąć z uśmiechem, a trzeba przyznać, że klasy drugie wykazały się pomysłowością w wymyślaniu poszczególnych konkuren cji. Można się było wykazać znakomitą zręcznością, poczuciem humoru i oczy wiście szacunkiem dla grona nauczy cielskiego oraz kolegów starszych ran gą. Blasku otrzęsinom dodał specjalny gość imprezy, znany wszystkim soleni zant z 6 grudnia, mianowicie Mikołaj, którego każde podniesienie się z miej sca zmuszało “koty” do pokłonów. Tor tur było co nie miara, lecz wszystko skończyło się z uśmiechem. I takim sposobem przyjęliśmy do naszego gro na 241 ju ż pełnow artościow ych uczniów.\nDorota Stachura I LO\nGAZETA RYBNICKA. TEL. 2 8 8 2 5 5\nZwabiająca owady pułapka feromonowa\nU C Z N I O W I E P I S Z Ą U C Z N I O W I E P I S Z Ą\nDownload (PDF - 10 Stron - 9.11MB)\nW POLSCE KAŻDEGO DNIA 3 OSOBY DOWIADUJĄ SIĘ, ŻE SĄ ZAKAŻONE HIV !\nBez zgody rodziców lub opiekunów możesz wykonać test po ukończeniu 18.. roku\nGazeta Rybnicka, 1993, nr 41 (144)\nJeszcze nie zdążyliśmy się przyzwyczaić do nowej trasy, która pewnie nigdy nie zostałaby zaakceptowana przez jej użytkowników, a problem zniknął.. Rów nież\nGazeta Rybnicka, 1992, nr 41 (93)\nMożna będzie również zapoznać się z ciągle zmieniającym się progra.. mem produkcyjnym „RY FAMY,, w zakresie nowych konstrukcji przenośników zgrzebłowych,\nGazeta Rybnicka, 1991, nr 41 (41)\nJeśli więc decydujemy się na środek nasenny to tylko wtedy, gdy bezsenność związana jest ze stanami niepokoju, stosować leki nie częściej niż co drugi dzień,\nKażdego roku w wyniku kolizji ze szklanymi powierzchniami giną\n2. Dane są dwie renty wieczyste A i B, gdzie a) renta A płaci 1 jp na koniec każ...


Uprawnienia zawodowe dawniej i dziś\nArtykuł Jerzego Przywary „Największa armia w Europie” (GEODETA 12/2000 i 1/2001) skłonił mnie do zabrania głosu w sprawie, która od wielu lat wywołuje reakcje podobne do prezentowanych w tym materiale. Ciekawe, że już w artykule wstępnym styczniowego GEODETY redaktor naczelna odpowiada na podstawowe tytułowe przesłanie. Wydaje się jednak, że temat ten należy trochę bardziej rozwinąć.\nMimo wielu zastrzeżeń artykuł Jerzego Przywary uważam za bardzo interesujący, bo opisuje kawałek historii geodezji i kartografii – ogromna w tym zasługa autora. Zdecydowanie gorzej, moim zdaniem, wypada wyciąganie wniosków i sugerowanie rozwiązań. Wszystko to opisywane jest z typową obecnie dziennikarską swadą, która ma, jak rozumiem, zwiększyć atrakcyjność pisma.


ALBUM: może kiedyś…\nPRIVATELY: troll na psytrance.pl\nPod pseudonimem Psysutra ukrywa się urodzony w 1989 roku Łukasz Wiącek. Psysutra podróż w głąb elektroniki rozpoczął w 2004 roku od Detroitowskich klasyków techno, stopniowo poznając odmienne gałęzie muzyki elektronicznej takie, jak: ambient, IDM czy psytrance. Pierwszym numerem psybientowym, jaki usłyszał, był dubowy remiks „Solstice” Hallucinogena. Pomimo że na samym początku (od 2007 roku) jego produkcje skupiały się na nurcie psychedelic trance, Psysutra zaczął doceniać magię wolniejszych kawałków i postanowił czynić pierwsze kroki ku ich zgłębianiu. W jego wykonaniach można doszukać się wpływów najlepszych (zdaniem Łukasza) producentów chilloutu i nie tylko. Są to m. in.: CBL, Shpongle, Healer, Drexciya, Astral Projection etc.\nPsysutra przez znajomość z kuzynem zaczął słuchać rozmaitych odmian techno reprezentowanych m.in. przez Jeffa Millsa, Blake Baxtera, Dave’a Tarridę, Cristiana Vogela, Drexciya’ę oraz innych stylów reprezentowanych głównie przez AFX i Kraftwerk. Jego przygoda z psychedelic trance zaczęła się od utworu „Elation Station” Infected Mushroom. Kolejnymi krokami było zapoznanie się z dorobkiem producentów takich, jak: X-Dream, Astral Projection, Koxbox, Hallucinogen, Miranda, Goa Gil. Zakochał się bez pamięci w oldschoolowych, analogowych dźwiękach, a zwłaszcza kwasie TB-303, znanych wcześniej z produkcji technicznych. W tym samym roku zapadła decyzja, aby uczestniczyć w tworzeniu historii muzyki goatrance jako MindHunter (MH). Na początku 2008 Łukasz z dwoma przyjaciółmi założył formację Psysutra, która po kilku miesiącach przekształciła się w jego solowy projekt. Psysutra pracuje nad wyrazistością stylu swoich produkcji pierwotnie opartych o oldschool pokroju AFX i innych wykonawców z lat 90-tych. Poza oldschoolem inspiracjami dla Łukasza są również starożytne cywilizacje z naciskiem na Amerykę Łacińską, atmosferyczny drum’n'bass, filmy sci-fi oraz eksperymentalne formy muzyczne.\nCechami charakterystycznymi dla stylu Psysutry są głównie przesterowane i wściekłe dźwięki TB-303, kryształowe brzmienia SH-101, perkusje klasycznych automatów TR oraz złożone tekstury. Z muzyką Psysutry możecie zapoznać się na jego profilu w serwisie Soundcloud.


Dom na wynajem - Legnica - os. Ptasie - ATM-DW-633 - 150.00m² - Atrium\nLegnica, os. Ptasie\n150,00 m2 39,33 zł/m2\nLegnica, Osiedle Ptasie, Ulica Szpakowa, piękny dom wolnostojący, wynajem.\nNieruchomość znajduje się w w bardzo spokojnej, cichej i bezpiecznej okolicy.\nPrzedstawiamy ofertę wynajmu luksusowego domu położonego w bardzo dogodnej lokalizacji.\nWysoki standard, cisza, bezpieczeństwo to tylko niektóre z atutów. Daleko od zgiełku miasta, jedynie kilka minut samochodem do centrum Legnica. W okolicy zabudowa jednorodzinna.\nW wewnątrz domu, znajdziemy okazały salon, który dzięki dużej ilości przeszkleń jest pięknie doświetlony. Z salonu prowadzi wygodne wyjście na taras z widokiem na wyjątkowo i gustownie zaaranżowany ogród. Dla zachowania komfortu, luksusu i prywatności nieruchomość otoczona licznymi pięknymi zasadzeniami.\nNa parterze znajduje się również komfortowa, w pełni wyposażona kuchnia: zmywarka, lodówka, płyta. Wysokiej klasy meble drewniane. Dodatkowo jeden pokój oraz wc.\nNa półpiętrze jasny, otwarty gabinet.\n- 3 ustawne słoneczne pokoje\n- z jednego pojowu wejście do dużej (ok 20 mkw) garderoby\nNa parterze posesji dodatkowo: garaż oraz wiata\nNieruchomość stanowi działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym.\nBudynek z garażem 1-stanowiskowym w bryle budynku, piętrowy podpiwniczony, murowany z dachem wielospadowym kryty dachówką ceramiczną.\nAlarm: zainstalowany w całym budynku\n-centralnego ogrzewania-piec dwufunkcyjny\n-ogrzewanie gazowe oraz kominkowe\nJeśli szukasz nowoczesnego domu w pięknym otoczeniu, a do tego cenisz komfort i wysoki standard wykończenia wnętrz, nie zwlekaj, koniecznie umów się na prezentację.\nSymbol oferty ATM-DW-633


Felieton: SLI - mity i fakty -\nRECENZJE | Felieton: SLI - mity i fakty\nAutor: Piotr Jakub Karcz (P.J.) | Data: 20/02/17\nWielu graczy komputerowych najczęściej przy zakupie jakiejś nowej, wymagającej gry zastanawia się, co zrobić, aby zwiększyć wydajność swojego komputera. Krótka analiza jakiegokolwiek forum uzmysławia, że inwestycja w lepszy procesor lub szybszą pamięć RAM ma tylko niewielki wpływ na ilość wyświetlanych klatek na sekundę w grach. Jeśli nie chcemy iść na kompromis pomiędzy jakością, a wydajnością zostaniemy zmuszeni do zainwestowania w lepszą kartę graficzną. Oczywiście zasada jest prosta: czym droższa, tym szybsza. Zatem czy istnieje dla gracza coś lepszego niż „flagowa” karta graficzna? Tak, dwie „flagowe” karty graficzne. Czy aby na pewno? Zapraszam do lektury.\nPrzed laty karty graficzne służyły wyłącznie do generowania grafiki dwuwymiarowej. Na rynku rozrywki komputerowej bardzo dużo namieszało Sony wypuszczając w roku 1995 pierwsze PlayStation (w Japonii można było je kupić już w grudniu 1994!) wytyczając drogę producentom gier. Wraz pojawieniem się pierwszych PC-towych produkcji w 3D do sprzedaży trafiły akceleratory. Początkowo były to dodatkowe układy, na osobnych gniazdach PCI. Z czasem (w przeciągu mniej więcej dwóch lat) zostały zintegrowane z kartami graficznymi. Prekursorem akceleratorów, który szybko zdobył serca i portfele graczy była firma 3Dfx, która w roku 1996 wypuściła na rynek legendarny procesor Voodoo Graphics (później przemianowany na Voodoo 1). Z czasem tego typu hybrydy zaczęto nazywać po prostu kartami graficznymi a ich rola w grach zaczęła być coraz bardziej znacząca. To na nich spoczęła rola teksturowania, wyliczania oświetlenia, czy też położenia wierzchołków generowanych poligonów. Z jednowątkowych niewielkich urządzeń przekształciły się w wielowątkowe ciężkie, głośne i ogromne potwory.\nDiamond Monster 3D oparty na chipie 3Dfx Voodoo\nW uproszczeniu możemy powiedzieć, że w dzisiejszych czasach pod pojęciem karta graficzna kryje się specjalistyczny komputer wewnątrz naszego dużego komputera z własnym systemem chłodzenia oraz zasilania. Niejednokrotnie jest to też bardziej zaawansowane i wydajne urządzenie niż pozostałe elementy z głównym procesorem włącznie.\nPołączenie ze sobą dwóch lub więcej kart graficznych nie jest tak prostą sprawą jak dołożenie kolejnej kości pamięci. Dlatego właśnie zostały stworzone dwa nieustannie rozwijane standardy łączenia ze sobą kart: Crossfire (dla urządzeń z procesorami AMD marki „Radeon”) oraz SLI (dla urządzeń z procesorami nVidia marki GeForce). W niniejszym artykule skupimy się na tych drugich.\nPrekursorem łączenia ze sobą kart była również firma 3Dfx, która jako pierwsza zastosowała tego typu technologię podczas premiery akceleratora graficznego z procesorem Voodoo2 w 1998 roku. Wówczas skrót SLI oznaczał Scan-Line Interleave i całość działała na zupełnie innej zasadzie niż obecnie. Pionierskie technologie nie wyniosły jednak właścicieli firmy 3Dfx na szczyty listy miesięcznika Forbes. Korporacja borykająca się z problemami finansowymi została dwukrotnie sprzedana, ostatecznie jak na ironię losu, trafiając w ręce największego konkurenta – nVidii. W efekcie technologia SLI została zapomniana przez kolejnych lat, aby odrodzić się w roku 2004 z zupełnie nowym wcieleniu. Od tego czasu też skrót SLI jest interpretowany przez jej twórców jako Scalable Link Interface\nVoodoo2 w wersji SLI\nPrezes nVidii Jen-Hsun Huang określił na jednej z konferencji SLI jako pewnego rodzaju wehikuł czasu. Wiedzcie, że nie ma bardziej trafnego określenia. Przy obecnym tempie rozwoju GPU w dużym zaokrągleniu pojedyncza topowa karta graficzna zazwyczaj zbliża się wydajnością do tandemu SLI dwóch kart graficznych sprzed dwóch lat (np. zestaw 2 x referent GTX 980 ma podobną wydajność co gameingowy GTX 1080).\nPrzejdźmy do meritum, czyli do odpowiedzi na pytanie: kiedy przesiadka na SLI ma sens. Na dziś dzień tak naprawdę jedyną sensowną konstrukcją SLI jest zestaw złożony z dwóch identycznych kart z poniższej listy: GTX 970, 980, 980Ti, Titan X z rodziny Maxwell, 1080, 1070 lub Titan X z rodziny Pascal. Starsze modele kart z małym zielonym „n” w logo zdecydowanie lepiej zastąpić jedną „grafą”. Będzie wówczas chłodniej, szybciej i taniej.\nKolejnym kryterium podjęcia decyzji odnośnie konstrukcji SLI jest zastosowanie. Nie okłamujmy się, jeśli ktoś powie nam, że SLI to nie tylko gry - znaczy, że najprawdopodobniej pomylił podłogę z sufitem. Wiadomo, obliczenia CUDA, czy OpenCL to potężne narzędzie dla grafików, montażystów, czy projektantów. Jednak (prócz jednego wyjątku w postaci programu Edius Pro), w przypadku wspomnianych obliczeń z zastosowaniem GPU, druga karta graficzna przez cały czas sobie odpoczywa.\nZatem skoro już mamy świadomość, że SLI to narzędzie służące głównie do gier, musimy sobie odpowiedzieć na jedno ważne pytanie na jakim monitorze/monitorach gramy. Przy obecnej technologii, posiadając monitor o rozdzielczości 1920x1080 piksela i odświeżaniu 60 Hz flagowiec nVidii w postaci 1080 lub jego słabszy brat 1070 powinien z nawiązką wystarczyć nam do płynnego grania na najwyższych ustawieniach nawet w najbardziej wymagające tytuły. W 2560 x 1440 też nie powinno być kłopotów z uzyskaniem bardzo płynnej rozgrywki. Problem pojawia się jednak, gdy potrzebujemy grać w rozdzielczości 4K, na wielu monitorach lub jeśli zależy nam na wyższych odśnieżaniach (o ile monitor pozwala nam na 120 lub nawet 144 Hz). Wówczas możemy poważnie zastanowić się nad zakupem drugiej karty.\nZanim jednak przeliczymy papierki z podobiznami królów w portfelu i popędzimy do sklepów musimy mieć świadomość jakie są zalety i wady konfiguracji SLI. Pozwolę sobie obalić i podtrzymać kilka mitów temu towarzyszących.\nFakt, że nie każda gra wykorzystuje potencjał obu kart pod SLI często odstrasza graczy. Tytuły wysokobudżetowe, tzw. AAA prawie zawsze obsługują SLI. Nawet jeśli jest inaczej (np Rise of Tomb Raider), po jakimś czasie bardzo często wychodzi poprawka do gry i sterowników graficznych i wykorzystują obie karty.\nGry niszowe i drugiej kategorii oczywiście prawie nigdy nie obsługują multi-GPU. Pamiętajmy jednak, że włączając je na pojedynczej, flagowej karcie bardzo często działają bardzo płynnie, ponieważ zazwyczaj nie mają tylu graficznych "wodotrysków" co produkcje AAA. Czasem jednak zdarza się, że trafiają się gry wysokobudżetowe, których producenci nawet nie mieli w planach wyposażania ich w obsługę w SLI. W takim wypadku nic już nie poradzimy.\nDrugi mit to taki, że druga karta graficzna podwoi nam wydajność graficzną. To oczywiście bzdura i aż samo ciśnie się na usta: byłoby to zbyt piękne, żeby było prawdziwe. Wydajność drugiej karty dodaje grom AAA między 20, a 80 procent wydajności w stosunku do pojedynczej karty graficznej. Wzorem do naśladowania w tym przypadku jest GTA V, który z drugiego GPU wyciska naprawdę dodatkowe 80 procent.\nKonstrukcje 3- i 4-way SLI zdecydowanie odradzałbym. W takim przypadku trzecia i czwarta karta prawie zawsze jest w spoczynku, a jeśli jakimś cudem obsługuje zostanie zmuszona do pracy to dodaje raptem kilka procent do wydajności. Krótko mówiąc 3- i 4-way SLI służą głównie do ozdabiania witryn na targach IT.\nKonstrukcje (od lewej) 4- i 3-way SLI\nTrzeci mit: spadki wydajności. Tutaj nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Tak samo jak w konstrukcji o pojedynczej karcie, tak samo zdarzają się „przycięcia” gier w trybie SLI. Nie chodzi mi tutaj o doczytywanie tekstur, gdzie najsłabszym ogniwem jest szybkość dysku tudzież ilość pamięci graficznej karty czy kiepską optymalizację gry. Prawdą jest, że w miejscach w grze, w których wydajność pojedynczej karty graficznej spada o kilka procent, w trybie SLI wydajność spada najczęściej o kilkanaście. Pamiętajmy też, że mimo wszystko w tych samych lokacjach w grze w trybie SLI ilość klatek na sekundę będzie co najmniej taka sama jak w przypadku jednej karty. Aby zmniejszyć możliwie spadki FPS-ów zalecane jest: stosowanie dobrego procesora. Na wszystkich forach zalecaną jednostką jest Core i7 i jest to niestety prawdą. Niektórzy dodają jeszcze, że potrzebujemy jednej z najnowszych generacji, ja odpowiem – niekoniecznie. Dla przykładu wymiana procesora i7 3770K na 7700K dodaje około 45 procent ogólnej wydajności obliczeniowej. W grach dodaje jednak zarówno w SLI, jak i w przypadku pojedynczej karty około 10 procent. Innym sposobem na zmniejszenie spadków wydajności jest stosowanie mostków SLI HB, ale dają one efekt wyłącznie w przypadku GTX 1070 oraz 1080 i to jedynie w przypadku korzystania z 4K, 5K, tudzież wielu monitorów. Różnica między zwykłym mostkiem jest jednak naprawdę bardzo minimalna.\n2 x GTX 1080 Gaming X w SLI (kliknij, aby powiększyć)\nNa koniec kilka przestróg. Składając zestaw pod SLI trzeba mieć na uwadze następujące czynniki:\n- komputer w trybie SLI wydziela dużo ciepła. Karty są blisko siebie, powietrze ma mniejszą objętość do cyrkulacji. Mocno zalecane jest dodatkowe chłodzenie boczne lub przepływowe przez całą obudowę. Najlepiej oczywiście zastosować w takim przypadku chłodzenie wodne.\n- jest dużo głośniej (o ile nie korzystamy ze wspomnianego chłodzenia wodnego)\n- dobry zasilacz (markowy o mocy 600W przy dwóch 1080-tkach zazwyczaj nie daje rady). Dobrze skorzystać z jednego z kalkulatorów mocy komputera dostępnych w Internecie.\n- stosunkowo dobry CPU (koniecznie i7, jak już wspomniałem niekoniecznie najnowszej generacji)\n- listę tytułów kompatybilnych z SLI możemy sprawdzić na stronie nVidii\n- trzeba liczyć się ze sporym wydatkiem. Koszt dwóch dobrych kart graficznych w połączeniu z Core i7 i płytą, która obsługuje tryb multi-GPU tudzież z nową obudową i mostkiem HB może solidnie zniechęcić do podejmowania wyzwania przygody z SLI.\n- trzeba liczyć się z faktem, że składając zestaw SLI pod platformę mainstreamową, nawet z najszybszym obecnie chipsetem Intela z170 lub z270 nie wyciągniemy z dwóch flagowców maksymalnej mocy. Największym ograniczeniem jest tutaj mniejsza ilość linii PCIe. W płytach głównych pod procesory do zadań profesjonalnych (6 i więcej fizycznych rdzeni) z serii Extreme (z gniazdem LGA-2011v3) mamy ich 40 lub więcej, z czego na grafikę (PCIe 3.0) są przeznaczone aż 32 linie!. Natomiast najnowsze platformy Intela mają wydzielone na grafikę 20 linii z 26 (układ z170) oraz 24 z 30 (układ z270). Karty graficzne pod każdym tego typu mainstreamowym układem będą działały z prędkością x8, zamiast x16. Krótko mówiąc na układach konsumenckich mamy jakby hardwareowy ogranicznik prędkości, który działa przy flagowych kartach graficznych pracujących w trybie SLI. To jakby kupić Ferrari które jeździ 290 km/h, ale ze względu na zbyt cienkie przewody doprowadzające paliwo nie może osiągnąć więcej niż 250 km/h. Jeśli jesteśmy zatem ekstremalnymi pasjonatami wydajności i chcemy wyciągnąć z dwóch kart ile dała fabryka musimy pomyśleć o:\n- płycie głównej z chipsetem x99a i gnieździe LGA-2011v3\n- procesorze Core i7 z serii Extreme, który obsługuje minimum 40 linii PCIe (niestety nie wszystkie to obsługują)\nLiczmy się też, że tego typu konstrukcja będzie miała nieco mniejszą wydajność niż flagowe czterordzeniowce na mainstreimowych chipsetach w przypadku topowych procesorów Core i7 6770K oraz 7700K w aplikacjach, dla których wydajność pojedynczego rdzenia jest kluczem. Za to sprawdzi się w programach wykorzysujących wiele rdzeni (np. renderowanie grafiki). Co ciekawe - taki i7 7700k przy JEDNEJ karcie osiągnie więcej FPS niż dziesięciordzeniowy 6950X.\nDla wytrawnych użytkowników, polecam pobawienie się ustawieniami SLI w panelu nVidii. Tam można zamiast trybu auto, przydzielić określone zadania poszczególnym kartom. Np. jedna może tylko liczyć fizykę w grze itp.\nPamiętajmy też, że w branży IT liczą się zazwyczaj konstrukcje standardowe, uśrednione. Stąd mamy do czynienia z brakiem wsparcia do wykorzystania obliczeń dla dwóch kart jednocześnie w programach Adobe oraz wszelkich CAD-ach. MacOS, ani żaden z komputerów Apple’a również nie wspiera SLI. Na świecie mimo wszystko pisze się głównie pod procesory x86 Intela, a światem rządzi jedna, podstawowa zasada: nie należy mylić prawdy z opinią większości.\nP.S. - W niniejszym artykule pozwoliłem sobie pominąć konkurencyjną platformę Crossfire oraz konfiguracje na CPU ze stajni AMD. Jeśli ktoś ma doświadczenie w tej kwestii proszę o komentarze.\nRozdziały: Felieton: SLI - mity i fakty


Został dyrektorem ds. zarządzania nieruchomościami w Quinlan Private Golub w Polsce.\nPokieruje pracami zespołu zarządców nieruchomości. Wśród aktualnie obsługiwanych projektów jest m.in. Wiśniowy Bizness Park — budynki C, D, E i F, Intenational Business Center — faza I i II oraz Centrum Handlowe Forum w Gliwicach. Ponadto pełni funkcję członka zarządu i nadzoruje nowe projekty realizowane przez Quinlan Private Golub.\nObjęła stanowisko koordynatora ds. najemców w Quinlan Private Golub w Polsce. Zajmuje się monitorowaniem prac projektowych i konstrukcyjnych oraz realizacją procedur najmu. Ostatnio zdobywała doświadczenie przy budowie projektu centrum handlowego Arena w Gliwicach, jako koordynator ds. najemców ze strony Cefic Polska. Ukończyła wydział architektury Politechniki Śląskiej.\nBudownictwo i nieruchomościHRPolskaRynek pracyZarządzanieMieszkania\nPlan Oszczędzania jest coraz szerszy\nNowa Gala szuka partnera z branży


Obok wielu odmian i wariantów teatru dramatycznego, którego podstawę stanowi literatura, w Polsce rozwijają się i osiągają znaczące rezultaty takie gatunki, jak teatr plastyczny, muzyczny, teatr ruchu. Coraz większą popularność zyskują teatry posługujące się lalkami, figurami czy cieniami; jest nawet teatr rysowania oraz teatr ognia i papieru. Obok wspartych na solidnych podstawach instytucji dysponujących wielowiekową tradycją i zespołami doświadczonych fachowców, w różnych częściach kraju rozkwitają teatry amatorskie, wędrowne, grupy bez własnych sal, bez środków, bez aparatu scenicznego.\nTa różnorodność i autentyczne zaangażowanie tak wielu osób stanowi najlepszy dowód, że teatr w Polsce wciąż stanowi zjawisko żywe i inspirujące. Dowodzi tego również zainteresowanie widzów, zwłaszcza młodych, poszukujących "swoich" scen i tworzących wokół nich niepowtarzalny klimat. Dowodzi rozwijające się życie festiwalowe oraz znakomite pisma teatralne, m.in. "Dialog", od lat prezentujący najnowsze dokonania dramaturgii światowej.\nPodobnie jak w innych krajach Europy, w Polsce najbardziej rozpowszechniony jest teatr dramatyczny, oparty na istnieniu względnie stałych zespołów artystycznych. Dla tej grupy najbardziej reprezentatywny jest Teatr Narodowy w Warszawie. Trzon jego repertuaru stanowią najwybitniejsze dramaty polskie i obce, z którymi reżyserzy prowadzą swoisty sceniczny dialog, stawiając klasycznym sztukom pytania dręczące współczesnych Polaków. W tym poszukiwaniu Teatr Narodowy niejednokrotnie sięga po bardzo odważne eksperymenty, co sprawia, że scena ta, choć reprezentacyjna, nie ma wcale charakteru akademickiego.\nNajbardziej charakterystyczne są dla niej przedstawienia Jerzego Grzegorzewskiego (dyrektor teatru w latach 1997-2002), który posługując się rozbudowanym aparatem scenicznym i dokonując własnego montażu klasycznych tekstów, poddaje je swoistej próbie wartości, poszukując sensu, jaki mieć one mogą tu i teraz.\nNieco bardziej konserwatywny jest drugi polski teatr o statusie narodowego, a zarazem jedyny w Polsce należący do Unii Teatrów Europejskich - Narodowy Stary Teatr w Krakowie. Scena, która zasłynęła w latach 70. znakomitymi i znanymi na całym świecie spektaklami Konrada Swinarskiego, Jerzego Jarockiego i Andrzeja Wajdy, usiłuje nawiązywać do tych tradycji, poszukując godnych następców mistrzów.\nNajważniejszym obecnie współpracownikiem Starego Teatru jest Krystian Lupa. Od lat konsekwentnie inscenizuje dramaty i prozę pisarzy języka niemieckiego (Th. Bernhard, R.M. Rilke, R. Musil), nie wahając się nawet przed przeniesieniem na scenę powieści H. Brocha Lunatycy. W kręgu jego zainteresowań znajduje się też literatura rosyjska (inscenizacje Braci Karamazow Dostojewskiego i - ostatnio - Mistrza i Małgorzaty M. Bułhakowa). To teatr filozoficznej i egzystencjalnej refleksji, w której centrum znajduje się współczesny człowiek, usiłujący odnaleźć swe miejsce w coraz bardziej zdehumanizowanym świecie. Od kilku sezonów spektakle Lupy są regularnie pokazywane w Paryżu, gdzie spotykają się z wielkim uznaniem krytyki i widzów.\nW II połowie lat 90. w polskim teatrze dramatycznym pojawiło się młode pokolenie reżyserów, którzy podjęli próbę stworzenia przedstawień odpowiadających doświadczeniom i problemom pokolenia trzydziestolatków, wychowanych na kulturze masowej, przyzwyczajonych do szybkiego tempa zdarzeń, a zarazem coraz bardziej zagubionych w świecie konsumpcyjnego kapitalizmu. Czołową sceną tego ruchu stał się warszawski Teatr Rozmaitości, nazywany "najszybszym teatrem w mieście". Wśród współpracujących z nim reżyserów wyróżniają się Krzysztof Warlikowski i Grzegorz Jarzyna. Warlikowski zdobył międzynarodowe uznanie serią nowatorskich inscenizacji szekspirowskich przygotowywanych zarówno na scenach polskich (Poskromienie złośnicy, Hamlet), jak i zagranicznych (Perykles w Piccolo Teatro w Mediolanie, Wieczór trzech króli i Burza w Stadt-Theater w Stuttgarcie). Jarzyna, poszukując sposobu na przedstawienie skomplikowanej sytuacji egzystencjalnej współczesnego człowieka, sięga zarówno po dramat współczesny (Bzik tropikalny S.I. Witkiewicza, Iwona, księżniczka Burgunda W. Gombrowicza, Niezidentyfikowane szczątki ludzkie B. Frazera), jak i po klasykę europejskiej powieści (Idiota F. Dostojewskiego, Doktor Faustus T. Manna, wyreżyserowany w Hebbel Theater w Berlinie). Ostatnio obaj reżyserzy zainteresowali się pisarstwem Sarah Kane, przygotowując wstrząsające przedstawienia: Oczyszczonych (Warlikowski) i Psychosis 4.48 (Jarzyna).\nTeatralna mapa Polski, na której od wielu lat najważniejsze punkty stanowiły Warszawa i Kraków, uległa w ciągu ostatniej dekady licznym zmianom. Wprawdzie dominująca pozycja stolicy wciąż jest niezagrożona, ale o drugie miejsce coraz wyraźniej konkuruje z Krakowem Wrocław. Z teatrami Wrocławia współpracują uznani mistrzowie (Jerzy Jarocki, Krystian Lupa), jak i grupa reżyserów młodszego pokolenia na czele z Piotrem Cieplakiem i Pawłem Miśkiewiczem. Podobne ambicje mają też Poznań, Gdańsk i Łódź. Jedną z najbardziej zaskakujących niespodzianek ostatnich sezonów był rozkwit teatru w niewielkiej Legnicy - mieście stanowiącym niegdyś główną bazę wojsk radzieckich stacjonujących w Polsce, gdzie dyrektor Jacek Głomb rozpoczął aktywne poszukiwania nowych sposobów porozumienia z miejscową publicznością. Zaczął więc wystawiać spektakle opowiadające o wydarzeniach z życia lokalnej społeczności, a także umieszczać klasyczne dramaty w zaskakującej przestrzeni (np. Koriolan Szekspira w dawnych koszarach pruskich).\nNie ulega wątpliwości, że największe osiągnięcia XX wieku polska scena zawdzięcza artystom poszukującym nowego kształtu i innych funkcji sztuki teatralnej. Od samego początku wielkiego europejskiego ruchu reformatorskiego polscy ludzie teatru podjęli w tej dziedzinie śmiałe eksperymenty. Polski nurt reformy cechowało łączenie teatru z metafizyką. Źródłem poszukiwań tego typu była twórczość i myśl polskich romantyków, na czele z Adamem Mickiewiczem. W jego Dziadach - najważniejszym dziele literatury polskiej - zawarta jest wizja teatru jako zjawiska z pogranicza widowiska i obrzędu, będącego rodzajem misterium, któremu przewodzi aktor. W latach następnych do wizji tej odnosili się, także polemicznie, najważniejsi artyści sceny polskiej, rozwijając ją bądź modyfikując.\nZ tego właśnie pnia wyrosła sztuka Stanisława Wyspiańskiego - poety, malarza, wizjonera, który działając na przełomie XIX i XX w., wpłynął na rozwój teatru w ciągu całego następnego stulecia. Jego sztuka, zrodzona z romantycznych i symbolicznych inspiracji, łącząca katolickie, pogańskie i antyczne tradycje z egzystencjalnymi i politycznymi problemami rodzącego się wieku, do dziś nie została jeszcze w pełni odkryta i zrozumiana, stanowiąc żywe i fascynujące dziedzictwo. To do niej odwoływali się twórcy polskiego teatru monumentalnego: Leon Schiller (współpracownik Edwarda Gordona Craiga), Juliusz Osterwa czy Wilam Horzyca. Do niej też nawiązywał w swych teatralnych poszukiwaniach Tadeusz Kantor, awangardowy artysta plastyk, który poszukując nowych środków wyrazu, zainteresował się też teatrem. Po latach poszukiwań (próby zaadaptowania do potrzeb teatru zasad taszyzmu i happeningu), Kantor wypracował własny model, nazwany Teatrem Śmierci. W swych najsłynniejszych przedstawieniach: Umarłej klasie, Wielopole, Wielopole czy Nigdy tu już nie powrócę artysta prezentował swoiste seanse umarłych, przywołując zdeformowane przez przemijanie obrazy, słowa i dźwięki. Odwołując się do swoich wspomnień i doświadczeń, ukazywał zbiorową pamięć końca tragicznego wieku XX - wieku holokaustu.\nCałkowicie inną, choć wyrastającą z tych samych korzeni próbę odnowienia teatru podjął Jerzy Grotowski. Poszukując techniki "aktora świętego" oraz dążąc do stworzenia przedstawienia będącego aktem bezinteresownej ofiary, dokonał drugiej po Konstantym Stanisławskim wielkiej reformy sztuki aktorskiej, a jego książka Towards a Poor Theatre wciąż stanowi jedną z najważniejszych pozycji studiowanych w szkołach teatralnych całego świata. Spektakle kierowanego przez Grotowskiego Teatru Laboratorium, takie jak Akropolis (dramat Wyspiańskiego umieszczony w scenerii obozu koncentracyjnego), Książę Niezłomny (według Calderona-Słowackiego) czy Apocalypsis cum figuris należą do najważniejszych dokonań światowego teatru XX w. Do inspiracji płynących z pracy Grotowskiego odwoływali się m.in. Peter Brook, Eugenio Barba, Richard Schechner czy André Gregory. Przez ostatnie kilkanaście lat działalności Grotowski prowadził badania nad możliwością stworzenia struktury dramatycznej, której działanie byłoby podobne do obrzędu religijnego. Po jego śmierci (1999) prace te kontynuują jego uczniowie Thomas Richards i Mario Biagini, kierujący założonym przez Grotowskiego Workcenter we włoskiej Pontederze.\nDzieło Grotowskiego wpłynęło też na wielu polskich artystów teatru. Włodzimierz Staniewski, który po kilku latach ścisłej współpracy z Grotowskim zbuntował się przeciwko mistrzowi, w 1977 r. założył w małej wsi pod Lublinem Ośrodek Praktyk Teatralnych "Gardzienice". Dziś, po 25 latach istnienia, placówka ta jest znana na całym świecie, a stworzona przez Staniewskiego metoda pracy aktorskiej, nazywana przezeń "ekologią teatru", została zaliczona do najważniejszych w XX wieku. Dla "Gardzienic" najbardziej charakterystyczne jest traktowanie teatru jako jednego z wielu różnorodnych działań kulturowych, obejmujących m.in. wyprawy na tereny zamieszkiwane przez ludność pielęgnującą ludowe tradycje (np. wschodnie tereny Polski, wsie łemkowskie, ukraińska Huculszczyzna), oraz ścisłe powiązanie sztuki ze środowiskiem, w którym powstaje. Same spektakle - niezwykle intensywne, wypełnione muzyką, ruchem, dramatycznymi zaśpiewami - odwołują się do podstawowych mitów Wschodu i Zachodu. Od kilku lat Staniewski w sposób szczególny interesuje się starożytną Grecją jako źródłem kultury i duchowości europejskiej. Po Metamorfozach według Apulejusza (prezentowanych m.in. w Niemczech, USA, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii) przygotował wraz z "Gardzienicami" spektakl według Elektry Eurypidesa, wytyczający nowe drogi jego teatralnych poszukiwań.\nZ kręgu zespołu Włodzimierza Staniewskiego rekrutują się założyciele wielu aktywnych i niezwykle interesujących ośrodków, nie tylko teatralnych. W Sejnach działa Fundacja "Pogranicze", założona przez współpracującego niegdyś z Gardzienicami Krzysztofa Czyżewskiego. Jedną z form pracy "Pogranicza" jest teatr (m.in. inscenizacja Dybuka Szymona Anskiego), a jej celem - uświadamianie mieszkańcom pogranicznych terenów unikatowego bogactwa ich tradycji, która od wieków łączy wpływy polskie, żydowskie, białoruskie, litewskie, ukraińskie, a nawet tatarskie.\nPodobnie jak Czyżewski, z Gardzienic wyszedł też założyciel Fundacji "Muzyka Kresów" Jan Bernad - od lat poświęcający się zbieraniu i rekonstrukcji bogatych tradycji wieloetnicznej muzyki dawnych Kresów Wschodnich.\nW latach 60. i 70. ubiegłego wieku, równocześnie z najważniejszymi dokonaniami Grotowskiego, rozwijał się w Polsce ruch teatru społecznie i politycznie zaangażowanego. Początkowo był to przede wszystkim kontestujący teatr studencki, później, w czasie stanu wojennego, ruch ogarnął także środowisko profesjonalistów, którzy organizowali spektakle podziemnego Teatru Domowego. Specyficzną formą kontestacji politycznej prowadzonej przy użyciu środków teatralnych była działalność wrocławskiej Pomarańczowej Alternatywy - nieformalnej grupy organizującej masowe happeningi wyśmiewające oficjalne symbole i ceremonie. Po odzyskaniu suwerenności w 1989 r. ruch ten osłabł, ale ostatnio się odradza, mając teraz przede wszystkim charakter antykapitalistyczny i antywojenny. Najważniejszym ośrodkiem działań tego typu jest Poznań, gdzie obok słynnego w latach 70. i 80., a wciąż aktywnego Teatru Ósmego Dnia (antyglobalistyczny spektakl Szczyt), działa Teatr Biuro Podróży. Jednym z jego najważniejszych osiągnięć jest powstały pod wpływem wydarzeń w byłej Jugosławii spektakl plenerowy Carmen Funebre, prezentowany od kilku lat na całym świecie.\nInnym rozwijającym się w Polsce nurtem teatralnym jest tzw. teatr plastyczny - posługujący się przede wszystkim obrazem, rezygnujący niemal całkowicie ze słowa. Za jego prekursora uważa się Józefa Szajnę (1922), plastyka, który współpracę z teatrem rozpoczął od scenografii, by następnie zająć się reżyserią, a począwszy od lat 70. tworzeniem widowisk teatralnych wykorzystujących wyraziste obrazy nawiązujące do estetyki ekspresjonistycznej i surrealistycznej. Oryginalny kształt teatru Szajny wyrastał zarówno z jego doświadczeń plastycznych, jak i z przeżyć osobistych (artysta był w czasie II wojny światowej więźniem obozów koncentracyjnych). Złożyły się one na wizję zdeformowanego świata, w którym toczy się walka o wciąż zagrożone podstawowe wartości ludzkie. Najsłynniejsze przedstawienia Szajny, prezentowane także poza granicami Polski, to Dante, Cervantes i nawiązująca wprost do traumatycznych przeżyć wojennych Replika.\nObecnie czołowym przedstawicielem teatru plastycznego jest Leszek Mądzik, założyciel Sceny Plastycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Od wielu lat z powodzeniem realizuje na niej spektakle będące rodzajem teatralnej medytacji, a dotyczące tematyki egzystencjalnej i religijnej.\nDo tego nurtu zbliżają się silnie teatralizowane happeningi Jerzego Kaliny oraz działalność teatralna warszawskiej Akademii Ruchu. Mówiąc o pograniczu plastyki i teatru, warto też wspomnieć, że w Polsce wciąż aktywni są artyści uprawiający performance art.\nPolskie teatry poszukujące są od wielu lat zaliczane do najciekawszych w Europie, czego dowodem może być regularne przyznawanie im prestiżowej nagrody Fringe First na festiwalu w Edynburgu. W ostatnich latach wyróżniono w ten sposób m.in. teatry: Biuro Podróży, Wierszalin, Kana i Provisorium.\nW ciągu ostatnich lat przeżywa w Polsce bujny rozkwit teatr muzyczny. Obok znanych na świecie kompozytorów i śpiewaków, coraz wyżej ocenia się polskich reżyserów zajmujących się inscenizacjami operowymi. Najważniejszą postacią w tym gronie jest od lat Ryszard Peryt, współpracujący z Warszawską Operą Kameralną (organizującą m.in. coroczne Festiwale Mozartowskie) oraz Operą Narodową. Jego specjalnością są inscenizacje form oratoryjnych, wśród których na czoło wysuwa się teatralna wersja Requiem G. Verdiego, zrealizowana m.in. na Placu Czerwonym w Moskwie. Ostatnie sezony to czas wielkich operowych sukcesów reżysera filmowego Mariusza Trelińskiego, którym zainteresowała się m.in. nowojorska Metropolitan Opera. Od lat wielkim uznaniem na całym świecie cieszą się projekty scenograficzne tworzone do przedstawień operowych przez Andrzeja Majewskiego.\nRosnącą popularnością cieszy się też w Polsce teatr tańca. Obok klasycznego baletu, którego najlepsze zespoły od lat są związane ze scenami operowymi, już w latach 60. i 70. powstawały zespoły tańca nowoczesnego, wśród których najważniejszy był poznański Polski Teatr Tańca, założony przez Conrada Drzewieckiego, a kierowany obecnie przez Ewę Wycichowską, oraz wrocławska "Pantomima" Henryka Tomaszewskiego (1919-2001). Od lat 90. ważnymi ośrodkami teatru tańca stały się: Bytom (Śląski Teatr Tańca) i Kraków - miasta, w których odbywają się festiwale gromadzące tancerzy z całego świata.\nTadeusz Kantor (1915-1990) został kiedyś nazwany "najbardziej światowym z polskich artystów i najbardziej polskim z artystów światowych". Sławę przyniósł mu teatr, ale na scenie pozostał malarzem, który myśli obrazami, a aktorów, kukły i rekwizyty rozrzuca po scenie, jak farby na płótnie. Niezwykła formuła jego "Teatru Śmierci" polegała na stworzeniu plastycznej ilustracji mechanizmów pamięci: sekwencje nierealnych obrazów, strzępy wspomnień, komiczne okruchy przeszłości. Dzięki poddaniu symboli i emocji żelaznej dyscyplinie formy, spektakle teatru Kantora Cricot 2 budziły wzruszenie pod każdą szerokością geograficzną.\nMiędzynarodowe festiwale są specyficznym elementem polskiego życia teatralnego, stanowiąc okazję do konfrontacji dokonań artystów ze Wschodu i Zachodu. Taka idea przyświeca zarówno festiwalowi "Kontakt" odbywającemu się co roku wiosną w Toruniu, jak i festiwalowi "Dialog" organizowanemu co dwa lata jesienią we Wrocławiu, na zmianę z krakowskimi "Dedykacjami" (październik) i warszawskimi "Spotkaniami" (listopad). Oprócz nich do najciekawszych wydarzeń tego typu można zaliczyć "Konfrontacje Teatralne" w Lublinie (październik), prezentujący przede wszystkim widowiska plenerowe festiwal "Malta" w Poznaniu (czerwiec), Krakowską Wiosnę Baletową czy Biennale Teatru Lalek w Bielsku-Białej.\nPostacią związaną z XX-wiecznym teatrem polskim a najbardziej znaną na świecie jest... papież Jan Paweł II. Jego zainteresowania teatralne datują się jeszcze na okres nauki w gimnazjum w Wadowicach, gdzie nastoletni Karol Wojtyła był zaangażowany w pracę teatru szkolnego. W czasie II wojny światowej współtworzył wraz ze swym dawnym nauczycielem Mieczysławem Kotlarczykiem konspiracyjny Teatr Rapsodyczny - scenę kultywującą romantyczną tradycję żywego słowa poetyckiego. Po wojnie, już jako kapłan, wspierał działalność tej sceny, był też jej stałym krytykiem, publikując recenzje poszczególnych przedstawień. W swym dorobku literackim Jan Paweł II ma również kilka dramatów, wśród których najbardziej znane to Brat naszego Boga i Przed sklepem jubilera.


Mateusz Ziółko wystąpi na plaży w Pieczyskach\nJesteś tutaj: HomeKoronowo i PruszczMateusz Ziółko wystąpi na plaży w Pieczyskach\nNapisane przez Redakcja\tOpublikowano w Dobrcz i Koronowo wtorek, 20 czerwiec 2017 22:38\nWiemy już kto będzie gwiazdą wieczoru w sobotę 16 września podczas obchodów Międzynarodowego Dnia Kajakarza Kayakmania 2017 nad Zalewem Koronowskim. Mieszkańców całego regionu tego dnia bawić będzie autor m.in. często granej przez stacje radiowe piosenki ,,W płomieniach” Mateusz Ziółko.\nDość głośno zrobiło się o nim po zwycięstwie w III edycji programu ,,The Voice of Poland” w 2013 roku. Artysta został również laureatem głównej nagrody w konkursie "Superdebiuty 2014" podczas 51. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W październiku 2015 roku wspólnie z Liberem, nagrał utwór „7 rzeczy” który szybko został uznany za jeden z najlepszych utworów według największych stacji radiowych w Polsce. Kilka dni temu światło ujrzała również pierwsza płyta artysty ,,Na Nowo”.\nOdbywająca się w dniach 15-17 września br. nad Zalewem Koronowskim Kayakmania 2017, będzie największą imprezą tego typu w Polsce. W zamyśle organizatorów Kayakmania 2017 ma być okazją do integracji całego środowiska miłośników kajaków. Impreza nawiązywać będzie do odbywających w latach 80-tych spotkań z okazji Międzynarodowego Dnia Kajakarza nad zalewem w Zegrzu. Po śmierci głównego organizatora Krzysztofa Książka, powstała w środowisku kajakarskim pustka, którą być może uda się zapełnić poprzez reaktywowaną w gminie Koronowo Kayakmanię.\nWięcej w tej kategorii: « Pod Bydgoszczą karetka zderzyła się z ciężarówką\tDruga karetka pracuje w Koronowie »


"Sprawdzamy okolice tamy". Siódmy dzień poszukiwań 3,5-letniego Kacpra\nPolicyjni płetwonurkowie wznowili w niedzielę rano poszukiwania 3,5-letniego chłopca, który w poniedziałek wieczorem zaginął w Nowogrodźcu. W niedzielę sprawdzane są okolice tamy na rzece Kwisa w Nowogrodźcu oraz koryto rzeki do Nowogrodźca do miejscowości Parzyce. Zobacz więcej na temat: policja POLSKA dziecko zaginieni woda rzeka służby i bezpieczeństwo\nSzósty dzień poszukiwań 3,5-letniego Kacpra. Akcja wstrzymana do niedzieli rano\nDo niedzielnego poranka policyjni płetwonurkowie przerwali poszukiwania 3,5-letniego chłopca, który w poniedziałek wieczorem zaginął w Nowogrodźcu. Sobota była szóstym dniem poszukiwań. Zobacz więcej na temat: POLSKA regiony dolnośląskie dzieci rzeka zaginieni służby i bezpieczeństwo policja\nPoszukiwania 3,5 letniego Kacpra. Policja nie wyklucza żadnego scenariusza\nDo sobotniego poranka policyjni płetwonurkowie przerwali poszukiwania 3,5-letniego chłopca, który w poniedziałek wieczorem zaginął w Nowogrodźcu. W sobotę nadal będzie sprawdzane koryto rzeki Kwisa na odcinku od Parzyc do Osiecznicy. Zobacz więcej na temat: POLSKA dzieci rzeka dolnośląskie zaginieni policja służby i bezpieczeństwo\nTrzecia doba poszukiwań 3,5-letniego Kacpra. Chłopiec mógł wpaść do rzeki\nSłużby wznowiły w czwartek rano poszukiwania 3,5-letniego Kacpra, który zaginął w poniedziałek w Nowogrodźcu (woj. dolnośląskie). Chłopiec mógł wpaść do pobliskiej rzeki Kwisy. Jak informuje policja, utonięcie to obecnie jedna z najbardziej prawdopodobnych hipotez. Zobacz więcej na temat: POLSKA regiony dolnośląskie zaginieni służby i bezpieczeństwo policja wojsko straż pożarna Wojska Obrony Terytorialnej Dolny Śląsk\nPoszukiwania 3,5-letniego Kacpra wstrzymane do rana. Nurkowie ponownie sprawdzą koryto rzeki\nDo czwartkowego ranka wstrzymano poszukiwania 3,5-letniego chłopca, który w poniedziałek zaginął w Nowogrodźcu. W środę działania służb skupiały się na dokładnym przeszukaniu koryta rzeki Kwisy. Zobacz więcej na temat: POLSKA regiony dolnośląskie zaginieni służby i bezpieczeństwo policja wojsko straż pożarna Wojska Obrony Terytorialnej Dolny Śląsk\nDolny Śląsk: przerwane poszukiwania 3,5-letniego Kacperka\nDo rana przerwano poszukiwania 3,5-latka, który zaginął w poniedziałek wieczorem w Nowogrodźcu (woj. dolnośląskie). Dziecko bawiło się przy ojcu jeżdżąc na rowerku - chodziku. Po chwili go nie było. Zobacz więcej na temat: POLSKA regiony dolnośląskie służby i bezpieczeństwo policja zaginieni\nDolnośląskie: trwają poszukiwania 3,5-letniego chłopca, zaginął w pobliżu rzeki\n3,5-letni chłopczyk zaginął ok. godz. 19 w Nowogrodźcu na Dolnym Śląsku. Policja rozpoczęła poszukiwania, także z pomocą płetwonurków, ponieważ do zaginięcia doszło w pobliżu rzeki Kwisy. Zobacz więcej na temat: POLSKA policja dolnośląskie zaginieni\nZaginiony 14-letni chłopiec odnalazł się na dworcu w Warszawie\n14-letni Filip Dylak, który zaginął po wyjściu z domu w niedzielę wieczorem znalazł się na Dworcu Centralnym w Warszawie. Chłopiec jest pod opieką policjantów. Zobacz więcej na temat: zaginieni policja służby i bezpieczeństwo POLSKA pomorskie regiony\nMSZ: poszukiwania Polaka w Tajlandii nie przyniosły rezultatów. Policja podjęła decyzję\nPolak zaginął w Tajlandii tydzień temu. Dotychczasowa akcja poszukiwawcza, nie przyniosła spodziewanych efektów. Miejscowa policja zawiadomiła konsula RP w Bangkoku o podjęciu decyzji o zmniejszeniu zakresu dalszych poszukiwań - poinformował polski resort dyplomacji. Zobacz więcej na temat: ŚWIAT Tajlandia Azja zaginieni\nTajlandia: poszukiwania Polaka. Jego kajak zniosło na otwarte morze\nAkcja poszukiwawcza obywatela polskiego zaginionego na Phuket nadal trwa. Ambasada RP w Bangkoku pozostaje w tej sprawie w kontakcie z władzami lokalnymi, konsulem honorowym oraz rodziną zaginionego - poinformował w poniedziałek resort spraw zagranicznych. Zobacz więcej na temat: ŚWIAT Azja Tajlandia zaginieni\nOdnaleziono ciało poszukiwanego od soboty 51-latka. Zdaniem policji wygląda na to, że "ktoś przyczynił się do śmierci mężczyzny". Rano zatrzymano 27-letniego syna mężczyzny, który po awanturze domowej miał zabrać ojca siłą do samochodu i odjechać w nieznanym kierunku. Zobacz więcej na temat: POLSKA policja dron świętokrzyskie zaginieni samochód\nHolandia: tragiczny finał poszukiwań zaginionego Polaka\nNie żyje Marcin D., który zaginął w Holandii pod koniec marca - informuje RadioZET.pl. Tragiczne wiadomości potwierdziła w mediach społecznościowych rodzina zmarłego. Zobacz więcej na temat: ŚWIAT Holandia zaginieni Europa\nBrat Beaty zniknął 4 lata temu. Ponieważ ostatni raz widziano go na moście, uznano, że popełnił samobójstwo. Ale jego siostra nie dała za wygraną. Na własną rękę szukała Mariusza. Zobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo zaginieni rodzina Hanna Bogoryja-Zakrzewska reportaż\nNajwiększe poszukiwania w historii\nSprawa 5-letniego Dawida Żukowskiego. Obraz jak dotąd największej w kraju operacji poszukiwawczej z próbą odpowiedzi na pytanie dotyczący motywu zbrodni. Co do niej doprowadziło? Zobacz więcej na temat: Trójka społeczeństwo POLSKA policja policja polska zaginieni