Kosmetyki z morza Martwego - Terapia Urody\nKosmetyki z morza Martwego\twidoczny\t2017-03-15T15:04:13+00:00\nStosowane w salonach kosmetologicznych oraz w pielęgnacji domowej\nIzraelska firma Dr Nona International to lider na rynku kosmetyków z minerałów Morza Martwego. Podstawową bazę dla wszystkich produktów stanowi kompleks bioorganomineralny, który dzięki specjalnej technologii łączy minerały Morza Martwego, wysokiej jakości ekologicznie czyste francuskie olejki eteryczne, ekstrakty roślinne bogate w biologicznie czyste i aktywne substancje oraz olejki aromaterapeutyczne.\nProdukty Firmy Dr. Nona charakteryzują się wysoką przyswajalnością. Zastosowanie metody mikrogranulacji substancji zawartych w wodzie Morza Martwego, pozwoliło znaleźć doskonały sposób dostarczania biometali i innych aktywnych składników do organizmu. Wody Morza Martwego są nadzwyczaj bogate we wszystkie niezbędne ludziom minerały oraz mikro- i makroelementy. Kremy, maseczki, balsamy i inne preparaty pomagają uzupełnić deficyty mikroelementów w organizmie człowieka oraz hamują procesy zapalne. Wzmagają mechanizmy samoregeneracji i odporności organizmu.\nCechą charakterystyczną preparatów firmy Dr Nona, odróżniającą je od produktów kosmetycznych zapełniających współczesny rynek (także od produktów niektórych izraelskich firm), jest unikalne połączenie środków kosmetycznych i fitoterapeutycznychoraz biologicznego komponentu, otrzymywanego z pomocą wysokiej biotechnologii (HI-TECH), z archebakterią z Morza Martwego. Ten specyficzny sposób połączenia jest opatentowany przez firmę Dr Nona.\nTradycyjne, wysokiej jakości olejki eteryczne, takich jak używa się we Francji, bardzo dobrze wchłaniają się przez skórę ale mają odczyn pH kwaśny (około 3) i wysoką lotność niektórych komponentów, co nie pozwala zapewnić odpowiedniej trwałości produktom kosmetycznym. Stworzony na bazie oryginalnej technologii kompleks bioorganomineralny zawiera cenne elementy fitoterapii, ekologicznie czystych olejków roślinnych i ekstraktów oraz zalety leczniczych minerałów Morza Martwego. Przy tym pH kompleksu zbliża się do naturalnej kwasowości ludzkiej skóry (5,5 – 6), a preparaty wytworzone na jego bazie znakomicie wchłaniane są przez skórę oraz zachowując wspaniałe kosmetyczne i terapeutyczne właściwości, nie tylko wykazują znakomite miejscowe działania, ale wspomagają regenerację całego organizmu.\nKosmetyki Dr. Nona stosowane są do klasycznych zabiegów pielęgnacyjnych (oczyszczanie, odżywianie, poprawienie ukrwienia), a także – zgodnie z podstawowymi założeniami Firmy – do uzdrawiającego oddziaływania na cały organizm drogą transdermalną, czyli przez skórę. Przenikając przez skórę, dostarczają minerały i mikroelementy, a jednocześnie stymulują najważniejsze funkcje organizmu. Dobroczynny wpływ tych unikalnych kosmetyków pomaga zachować młodą, piękną i zdrową skórę.\nFirma Dr. Nona, podobnie jak wszystkie, liczące się, firmy farmaceutyczne i kosmetyczne, wykorzystuje w swoich produktach liposomy, pęcherzyki o wielkości 0,01-1 µm (mikromertr, jedna tysięczna milimetra), które przenoszą w swoim wnętrzu substancje działające wybiórczo na konkretne komórki.\nJeśli w błonie liposomów znajdują się określone białka, dla których receptory znajdują się tylko na niektórych komórkach, wtedy liposomy wiążą się z tymi komórkami, błony fuzują (łączą się), a zawartość liposomów przedostaje się bezpośrednio do komórek. Natomiast, jeśli w liposomach znajdują się fragmenty DNA zawierające określony gen, wówczas za pomocą takiej samej metody można przenieść taki gen bezpośrednio do zmutowanych komórek.\nNa przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, technologia zrobiła ogromy krok do przodu. Obecnie firmy farmaceutyczne i kosmetyczne, w tym także Firma Dr. Nona wykorzystuje przy produkcji swoich produktów nanotechnologię, czyli sposób tworzenia struktur o rozmiarach od 0,1 do 100 nm (nanometr to jedna milionowa milimetra). Oznacza to inżynierię na poziomie pojedynczych atomów i cząsteczek.\nOdżywcze kombinacje Firmy Dr. Nona, stanowią kompleksowe mieszanki specjalnie wyselekcjonowanych ziół z całego świata, co wzmacnia ich działanie, na zasadzie efektu synergicznego.\nPewne zioła oraz ziołowe koncentraty w kombinacjach przynoszą efektsynergiczny, którego nie można uzyskać innymi sposobami. Efekt synergiczny oznacza to, iż obecność jednego zioła w danej kombinacji, zwiększa skuteczność innego.\nCała seria metodycznych badań, mozolny kunszt oraz zastosowanie nanotechnologii, stanowi nieodłączną część przygotowania każdego z unikalnych produktów.\nZaznaczyć należy, że składniki stosowane w produktach Firmy Dr. Nonasą pochodzenia naturalnego.\nTak wiele troski Firma Dr. Nona przykłada do jakości każdego produktu, że ich działanie ma często skutek natychmiastowy i trwa dłużej niż standardowe działanie innych preparatów obecnych na rynku.\nPotwierdzają to uzyskane co roku certyfikaty: GMP (Good Manufacturing Practice) oraz ISO 22716:2007.\nStandardy GMP – to Dobre Praktyki Produkcyjne, które zapewniają wysoką jakość, czystość użytych surowców i komponentów przygotowywanego produktu. Standardy GMP zapewniają również pełną kontrolę nad jakością i pochodzeniem surowców.\nStandardy GMP opracowano pierwotnie dla przemysłu farmaceutycznego. Obecnie stosowane są także przez niektóre firmy kosmetyczne, producentów suplementów odżywczych itp. Stosowanie standardów GMP daje konsumentom większy poziom komfortu i pewność co do wysokiej jakości produktu.\nWedług Centrum Doradczo-Szkoleniowego MALON GROUP, które prowadzi certyfikację w Polsce, wdrożenie GMP zgodnie z europejską normą (EN) ISO 22716:2007 zapewnia m.in.: brak konieczności wykazywania przez firmę zgodności produktu z odnoszącymi się do niego przepisami prawa – wdrożona norma jest już automatycznym potwierdzeniem tego faktu orazjest gwarancją wytworzenia bezpiecznego produktu.\nNajwiększym i podstawowym fenomenem Firmy Dr. Nona International, który tworzy bazę dla wszystkich produktów, jest Kompleks Bio-Organo-Mineralny (BOMK) aktywujący System Autotrficzny (ATS).\nKompleks Bio-Organo-Mineralny jest kombinacją bioskładników i minerałów z Morza Martwego oraz ekologicznie czystych olejków eterycznych i wyciągów roślinnych.


Baltona otworzyła 14. sklep na Lotnisku Chopina. Można w nim kupić m.in. ubrania od polskich projektantów - NaszeMiasto.pl\nJoanna Postrzednik 25.04.2019 Zaktualizowano 25.04.2019\nMateriał oryginalny: Baltona otworzyła 14. sklep na Lotnisku Chopina. Można w nim kupić m.in. ubrania od polskich projektantów - Warszawa Nasze Miasto\nwystawa w barbakanie\nwystawa barbakan war...\nbarbakan stare miast...\nbarbakan mury wystaw...\nWystawa, Barbakan. Ponownie można zobaczyć archiwalne zdjęcia, filmy i makiety warszawskich murów obronnych\nWystawa, Barbakan. Po zimowej przerwie wróciła ekspozycja w Barbakanie, która prezentuje przemiany murów miejskich na przestrzeni wieków. Można zobaczyć m.in. archiwalne zdjęcia, filmy, makiety i mapy. Dalsza część artykułu poniżej.\n13 edycja Kultury Do...\nBilety do kina za 10 zł. Ruszyła XIII edycja Kultury Dostępnej w Kinach. W repertuarze m.in. ''Zimna wojna'', ''Kamerdyner'', ''7 uczuć''\nKultura Dostępna w Kinach wystartowała z XIII edycją. Od 25 kwietnia w kinie Helios w Blue City można obejrzeć najpopularniejsze polskie filmy za jedyne 10 zł. W repertuarze m.in. nominowana do Oscara w trzech kategoriach ''Zimna wojna'', ''Córka trenera'' z Jackiem Braciakiem i ...


Re: Sala bankietowa [odnośnik] 17.11.17 17:16\nRozmowa szybko skupiła się głównie na jednym temacie, który wydawał się być wcześniej mało interesujący. Na tyle, by nie ciągnąć go zbyt intensywnie. Jeden z siedzących mężczyzn postanowił się go podjąć, więc cała reszta również włączyła się do dyskusji. Obserwowałem wszystkich uważnie, słuchając jeszcze intensywniej. Nie chciałem i nie mogłem się wychylać, jednak prześciganie się w stwierdzeniach kto jest ważniejszy, a kto nie, nie miało moim zdaniem racji bytu. Choć równie dobrze mogłem się mylić; nie orientowałem się jeszcze w planie działania organizacji. Może faktycznie osoby, które uważano za bezużyteczne lub zagrażające Rycerzom, wyrzucano za próg? Większość głosów mnie uspokoiło twierdząc, że należało dbać o każdego członka z osobna. To prawda, że i tak byłem na całkiem niezłej pozycji biorąc pod uwagę czystość mojej krwi, ale niestety hierarchia ustanowiona przez inne czynniki nie prezentowała się już tak optymistycznie, dlatego wolałem wiedzieć zawczasu o ewentualnych możliwościach lub ich całkowitemu braku; byłbym głupcem podchodząc do tej sprawy zbyt lekkomyślne i niefrasobliwie uznając, że jakoś to będzie.\nSprawa Quentina wydawała się, przynajmniej mi, oczywista. Gorzej było właśnie z Goshawk. Rezygnacja, przynajmniej tymczasowa, z zawodu na pewno była rozwiązaniem tragicznym, jednak być może koniecznym. Za to pomysł upozorowania jej śmierci wydał mi się w ogóle zbyt abstrakcyjnym, dlatego uniosłem wysoko brwi nie kryjąc tym samym swojego zdziwienia. Zreflektowałem się dopiero po czasie na nowo przybierając całkowicie neutralny, nienaznaczony żadną emocją wyraz twarzy. Nie skomentowałem tego jakkolwiek, bo to nie była moja sprawa, choć dziwiłem się, że została ona poruszona bez udziału samej zainteresowanej.\nTakże uważałem, że rzucanie imperiusa na Ministra nie było dobrym pomysłem. Wiadomo, co stało się z Wilhelminą; aurorzy też to na pewno wiedzieli. Na pewno odpowiednie służby wzmogły swoją czujność po tym karygodnym skandalu. Nie mogli sobie pozwolić na kolejny błąd. Dlatego głupotą byłoby się porywać na coś takiego.\nZ zainteresowaniem spojrzałem za to na czarodzieja mówiącego o obrazie, to faktycznie było ciekawe i mogło okazać się przydatne. Niestety nie było mi dane dłużej się nad tym zastanowić przez wspomnienie o Azkabanie; a więc jednego z nich tam uwięziono. Ciekawe czy zamierzali go stamtąd wydostać? Czy w ogóle było to możliwe?\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 17.11.17 19:46\nSpotkanie chyliło się ku końcowi, jego zdaniem - tak przynajmniej sądził podczas przysłuchiwania się wymianie zdań dotyczącej tajemniczej panny Goshawk oraz sytuacji Burke'a. Powoli także wypalał mu się papieros dość brutalnie obwieszczając, że czas na powrót do domu. Prawdopodobnie to przykre, że nie miał nic więcej do powiedzenia, jednakże reszta Rycerzy na pewno była mu za to wdzięczna. Proste, toporne poczucie humoru Cadana trafiało do niewielu - lub do niemal nikogo. Szczerze mówiąc już po kilku chwilach zapomniał o własnej reakcji na widok spóźnionej, zakrwawionej kobiety, możliwie nieczującej zażenowania z powodu swojego zachowania. Od razu wtopił się w dźwięki rzucanych haseł, propozycji oraz snucia teorii, poniekąd sprawiało mu to przyjemność. Zwykle lubił mówić, inicjować burzę mózgów, snuć wizje oraz tworzyć niesamowite podwaliny przyszłych planów, jednakże nic już nie było jak zwykle. Prostota dnia codziennego uleciała dając się zastąpić ponurej fali rozmyślań na tematy, które w żaden sposób nie można było zaliczyć do priorytetowych. Goyle przejechał prawą dłonią po głowie, odgarniając do tyłu jasne włosy. Utkwił spojrzenie wpierw w Dolohovie, któremu nie sposób było odmówić racji. Zaraz zzezował na Runcorna z nim również zgadzając się z nim w myślach. Uzdrowiciele stanowili dla nich cenny nabytek, chociaż w skali całej organizacji nie miało to żadnego znaczenia; Cadan w tej sprawie niechętnie musiał przyznać rację Mulciberowi. Od momentu przybycia do La Fantasmagorie oraz rozpoczęcia rozmów uraczył go spojrzeniem po raz pierwszy. Krótkim, dość leniwym, zwieńczonym uniesieniem brwi. Nie było sensu rozdrabniać się oraz przyznawać każdemu order zasług, notować w kajeciku kto co zrobił i bawić się w wycenę każdej pojedynczej jednostki.\nPoprawił się na krześle, tym razem to Sigrun lustrując uważnym wzrokiem. Ona tak na serio? Uśmiechnął się nawet, z rozbawieniem - miała dziewczyna ambicje. Domyślał się bowiem, że zapewne chciałaby im towarzyszyć w tym brutalnie odważnym procederze. Widział to już oczami wyobraźni, traktując domysły jak przednią rozrywkę. Niestety pomysł okazał się również nierealny, zbyt brawurowy i jednocześnie godzący w istotę ugrupowania. Szkoda. Sam także skory był do zadań bojowych z góry skazanych na porażkę uwielbiając odczuwać adrenalinę buzującą w żyłach. Może kiedyś, w innym życiu?\nOparł brodę na dłoniach kiedy padła informacja o przetrzymywaniu - też Burke'a - w Azkabanie. Skrzywił się na myśl, że mogło do tego dojść przez zdradę; oczywistym było, że nie mogli czegoś takiego tolerować.\n- Czy Russell i Weasley zostali ukarani? - spytał marszcząc czoło. Nie powinni dopuszczać do tak karygodnych incydentów, należało to czym prędzej ukrócić, jednakże zostawiał to na karb odpowiedzialności Śmierciożerców. Zamiast plując oskarżeniami domagał się jedynie odpowiedzi.\nPobyt Goshawk u Cassandry skwitował jedynie asymetrycznym uśmieszkiem; bardziej interesująco malowała się kwestia obrazu, o którą zapytał już… jeszcze inny Burke. Ilu ich było?\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 17.11.17 19:57\nDym papierosowy powoli zaczynał gryźć w nozdrza, zaduszał powietrze, którym do tej pory oddychała i powoli zaczynała czuć lekki dyskomfort, ale mimo to nie odważyła się wstać i wyjść, przyjmując w ten sposób na siebie niepotrzebną uwagę, jaką Rycerze winni oddać zgoła innym sprawom. To samo niepotrzebne zamieszanie wywołała kobieta niemal po sam biust oblepiona czerwoną, zaschniętą mazią. Dobrze wiedziała, że to krew – zwierzęca czy ludzka? Najbardziej oczywistą odpowiedzią była krew ludzka, bo Eir nie potrafiła wyobrazić sobie rzeźnickiego tasaka w tych drobnych dłoniach, które mignęły jej, gdy kobieta przechodziła niedaleko niej i siadała przy stole. Swoją drogą – zastanowiła się, czy istniał w tym usadzeniu jakiś porządek, właściwa hierarchia, która swoje fundamenty miała już w samej strukturze organizacji.\nObracała oczami, próbowała uchwycić sylwetkę, do której należał brzmiący w tej chwili głos, a nie okazać zirytowanie. Słuchała, łącząc wyobrażenia z przekazywanymi informacjami. To, że nie znała Marianny Goshawk, wcale jej nie usprawiedliwiało – Rycerze Walpurgii byli wspólną rodziną (lub jej mistyfikacją), więc pomoc sobie nawzajem była priorytetem, którego znaczenia nie należało podważać. Zerknęła na Cadana, szybko analizując ich wspólne mieszkanie, obliczając, czy mieliby w razie czego kąt. Grimmauld Place było bezpiecznym miejscem, a oboje dobrze dbali o to, by nikt nie dowiedział się, gdzie mieszkają; by zachować swoją anonimowość w stanie nienaruszonym. Nim jednak zdołała lekko trącić ramię męża, by zaproponować mu coś, co już chodziło po jego głowie, ubiegła ją Deirdre. Wlepiła w nią spojrzenie uspokojonych, błękitnych oczu i poprawiła się lekko w krześle. Była u niej bezpieczna? Cassandra, jeśli dobrze Eir sądziła, nic nie wiedziała o Rycerzach. Ale z drugiej strony… czy to przeszkadzało? W każdym razie, kobieta powinna być tam bezpieczna. Na jakiś czas. Pomogą jej, jeśli tylko będzie to potrzebne.\nDalsze rozważania Rycerzy nasunęły jej bardzo zgrabny, spójny wniosek – byli wyjątkowo zgodni jak na fakt, że tworzyli tak liczną grupę złożoną z tak wielu różnie myślących umysłów. Zdawało jej się, że wspólnie podejmowali decyzje, chociaż niektórzy z nich stali wyżej, inni niezaprzeczalnie wyżej. Nie odzywała się, jeszcze nie widząc dobrej okazji, by wprost zaproponować jakiekolwiek logiczne rozwiązanie. Zerknęła na Cadana, gdy zadał pytanie, poniekąd nadając swoimi ustami kształt jej myślom. Zakon Feniksa był niebezpieczny - stał im na drodze i jak najszybciej należało się go pozbyć.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 17.11.17 20:39\nCyneric nie wyróżniał się na tle innych Rycerzy - wręcz stanowił tło samo w sobie. Przezroczysty, niewidoczny, nikogo nie interesował, nikt się doń nie zwracał ani nie spoglądał, dzięki czemu czuł się wspaniale. Na tyle, na ile oczywiście mógł. Podrapał się po przydługiej brodzie robiąc dosłownie to samo, co większość z obecnych, czyli nadal udawał swą nieobecność. Nie odzywał się, nawet nie uskuteczniał gwałtownych ruchów. Co jakiś czas zerkał na Morgotha jakby upewniał się czy robił dobrze. Starał się nie ściągać na siebie niczyjego spojrzenia - to powodowało, że głównie wpatrywał się w blat stołu, w swoje ręce, w ściany gdzieś za siedzącymi przed nim osobami. Zdarzało się także, że zezował na piękną półwilę, niekiedy na Magnusa chcąc sprawiać wrażenie zafrapowanego całą jego przemową. Schował krótki, kpiący uśmiech za dłonią nie chcąc zdradzać się z tym, że niektórzy wydawali mu się śmieszni. Pragnący słownych potyczek, niedbających o możliwy rykoszet. Zachowanie powagi nigdy nie była dla Yaxley'a skomplikowanym zadaniem, lecz tym razem nie mógł wyjść z podziwu nad bezsensem niektórych uwag.\nDla własnego dobra skoncentrował się całkowicie na merytorycznych wypowiedziach innych Rycerzy. Niestety musiał ze smutkiem przyznać, że o ile los Burke'ów był istotny z punktu widzenia zawartego rodowego sojuszu, tak los nieznajomej kobiety nie frapował go w należytym stopniu. Owszem, powinien, zważywszy na istotę zatrzymywania sekretów w… sekrecie, lecz nic nie mógł poradzić na brak umiejętności wykrzesania z siebie jakiegokolwiek uczucia. Poczuł niejako ulgę kiedy jedna z kobiet zaproponowała jej kwaterę - to mogło zwiastować rychłe zakończenie tematu, chociaż wydawało się, że debata przeniesie się na płaszczyznę życia lub nieżycia biednej nieobecnej. Cyneric nabrał powietrza w płuca trochę się już niecierpliwiąc. Mieli wszakże swoje rozkazy, musieli przygotować się do zadania mającego pomóc Śmierciożercom, tymczasem tracili swój czas na rozmowach. Craig Burke, który zasilił grono więźniów Azkabanu, musiał zostać odbity i to powinno stanowić na chwilę obecną priorytet. Oczywiście, że część informacji pozostawała cenna - jak chociażby wspomnienie o obrazie oraz poskromienie - lub przynajmniej opanowanie - anomalii, lecz na tę chwilę średnio przydatnych. Chociaż może? Musiał się nad tym zastanowić, w takim zgromadzeniu ludzi nie potrafił. To sprawiało, że milczał, jedynie słuchając reszty. Zadawali pytania, które on także zadałby, gdyby nie został wyprzedzony.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 17.11.17 22:37\nNie spodziewałem się, że moja informacja wzbudzi aż takie… emocje? Nie, to przesada. Rozbudzi po prostu dość zaciekłą dyskusję. Słucham każdego uważnie, czując się niekomfortowo kiedy tak wszyscy rozmawiają albo o mnie, albo o Goshawk, z którą wpakowaliśmy się w niezłą aferę z Ministerstwem w roli głównej. Najgorsze rzeczywiście są te ich szczekające psy na łańcuchu - te rzadko po prostu odpuszczają, o ile nie nigdy. Kontrole w sklepie niestety się zdarzają, tylko takie mocno nieoficjalne. Przypadkowe spotkania w pobliżu, czasem wręcz w budynku, to mówi samo za siebie. Nie chcę znów czuć się tak samo czy wręcz jeszcze gorzej stąpając po cienkim lodzie na nieswoim terenie, próbując ochronić się przed gradem kłopotliwych pytań. Nawet jeśli niczego złego nie zrobiłem, wręcz należało mi się odszkodowanie za kulawą akcję aurorów, to niesmak oraz obawy pozostaną. Nie dam rady zatuszować niepewności siebie, nie na tym etapie. Poruszam się niespokojnie, rozluźniając oraz ściskając palce. Wzrok mój przetacza się od jednej twarzy do drugiej - nie chowam się ze swoim spojrzeniem. Może powinienem zawstydzony oglądać własne buty, ale ominąłem już pewien etap w moim życiu, z wolna naprawiając gruzowisko mizernie zbudowanej niegdyś dumy.\nZgadzam się, że Mariannie trzeba pomóc, nawet jeśli nie darzę ją sympatią. Na tym etapie to nie ma nawet żadnego znaczenia. Liczymy się jako całość, chcę w to wierzyć. Nawet jeśli nie jesteśmy i nigdy nie będziemy równi.\nTak naprawdę mam ochotę uciąć rozmowę stwierdzając, że poradzimy sobie z Edgarem, zaś losy Goshawk niech leżą w rękach innych tutaj zebranych osobach. Wszak wiem, że brat nie zostawi mnie z tym sam. Mimo to podnoszą się nowe głosy; dobrze, że starszy Burke postanawia zabrać w naszym imieniu głos. Obracam ostrożnie w jego stronę głowę i potakuję mu kiwając oszczędnie głową. Sprawę z Ministrem uważam za nieistotną, skoro zasadność propozycji zostaje podważona.\nZa to słowa Apollinare’a są naprawdę fascynujące. Jako ktoś, kto uwielbia obcować ze sztuką wydaje mi się to niesamowite móc stworzyć taki obraz. Nie będący jedynie piękną powłoką, ale również przydatnym, praktycznym przedmiotem mogącym okazać się koniem trojańskim. Na moment moje oczy nawet błyszczą zainteresowaniem, pytania tańczą na czubku języka, ale cały ukryty entuzjazm prędko gaśnie pod naporem kolejnej lawiny pytań. Wspomnienie o bliskim kuzynie wtrąconym do Azkabanu jakby był jakimś zwierzęciem wywraca żołądek do góry nogami. Szybko też zamienia się w ściśniętą pętlę. Czuję się bezradny wobec tego wydarzenia - nie mogłem mu zapobiec, a teraz nie mogę go odkręcić. Ściskam materiał spodni, wpatrując się to w Mulcibera, to w Rowle’a. Edgar zadaje dobre pytanie, chcę poznać na nie odpowiedź. Tak jak najchętniej wysłuchałbym czy rzeczywiście ci, którzy mieli wspomagać Burke’a, a którzy zdradzili bądź (prawdopodobnie, pewien nie jestem) uciekli z miejsca zdarzenia, zapłacą za tę zniewagę. Powinni. To jawna potwarz, gorsza niż cokolwiek co przydarzyło się mi podczas ostatnich miesięcy. Jestem niemal pewien, że ta sprawa nie przycichnie tak łatwo, nie w naszym kręgu.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 18.11.17 9:31\nO Goshawk nie miała więcej nic do powiedzenia. Uzdrowicielki nie znała, więc na sercu Rookwood nie leżał jej los, jednakże jako organizacja dążąca do wojny potrzebowali uzdrowicieli, medyków i alchemików, w jak największej ilości. Była zdania, że kobieta powinna się ukryć, być może nawet do czasu, w którym sięgną po prawdziwą władzę, a wówczas żaden Auror – bo Biuro Aurorów wówczas istnieć przestanie jak sądziła – nie ośmieli się wygrzebywać tej drobnej sprawy. Gdy egzotyczna kobieta zaproponowała kryjówkę u uzdrowicielki na Nokturnie, od razu pomyślała o Cassandrze i nieodparte miała wrażenie, że o niej właśnie mowa; o ile czarownica była nader dyskretna i nigdy nie zadawała pytań, o tyle nie była pewna, czy z ochotą przyjmie pod swój dach obcą, miała wszak dziecko którego bezpieczeństwo było nadrzędne. Nie widziała Casandry jednak od półtorej roku, może wiele się zmieniło; milczała wciąż, ćmiąc papierosa, jednego za drugim. Nie wadził jej dym i intensywny zapach tytoniu, do którego przywykła, a powietrze, które zgęstniało po wiadomości Ramseya o zdrajcy.\nCrispin Russel, całkowicie obce Sigrun nazwisko, najprawdopodobniej nigdy o nim nie słyszała, lecz sama świadomość, że śmiał zdradzić budziła w niej złość. Wyciągnęła dłoń, a zaczarowany kielich znalazł się w niej posłusznie, pełen wybornego wina – kolejna z zalet spotkania się tu, w Podwodny Balecie. Doskonałe wino, na które zazwyczaj nie byłoby jej stać. Zwilżyła spierzchnięte wargi, uważnie wsłuchując się w słowa Tristana i Magnusa – po krótkim przeanalizowaniu własnej propozycji doszła do wniosku, że mają słuszność. Wyrwała się zbyt prędko, tak jak zawsze, wpierw mówiąc, potem myśląc, pełna brawury i śmiałości; o ile wciąż uważała, że Minister Magii winien znaleźć się pod ich kontrolą, a raczej kontrolą Czarnego Pana, o tyle była skłonna przyznać, że rzucenie na niego Imperiusa w najbliższym czasie byłoby zdecydowanie zbyt szybko. Pokiwała głową na znak zrozumienia i zgody.\nByła rada ze stanowczości Mulcibera z jaką rozwiał niejasność pomiędzy nimi a Magnusem dotyczącą Mii i miała nadzieję, że Rowle w istocie usłucha zakazu Ramseya. Zaintrygowana opowieścią mężczyzny z wyraźnym francuskim akcentem, przeniosła nań spojrzenie.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 18.11.17 12:41\nNie widział sensu w dalszym roztrząsaniu kwestii zarówno Burke'a, jak i Goshawk. Przedstawiciele rodu wiedzieli, jakie są ich obowiązki, jakie mieli możliwości. Valerij słusznie zwrócił na to uwagę, ale spór o rację wydawał mu się zbędny, wszystkim im chodziło przeto o to samo — zapewnienie stabilności i bezpiecznego schronienia tym, którzy w danej chwili tego potrzebowali. Zarówno Quentin jak i Edgar z pewnością zdawali sobie sprawę, że mogli liczyć na każdego z obecnych. Nie musiał ich o tym zapewniać ani on, ani Magnus, czy ktokolwiek inny. Ich prośba, wezwanie wiązały się z natychmiastowym odzewem z ich strony, bez kręcenia nosem i wymigiwania się od obowiązków. Przemilczał dalszą część rozmów na ten temat, nie mając również nic do dodania w kwestii Marianny. Nie była mu bliska, a on nie okazywał ani troski ani opiekuńczości względem nikogo, poza samym sobą — a teraz jeszcze całą organizacją, ich losy nierozerwalnie wiązał.\nSpojrzał na Deirdre, gdy zabrała głos. Ze spokojem i w milczeniu przyjął jej słowa, nie zdradzając, jak wielkim zaufaniem darzył wspomnianą uzdrowicielkę od wielu lat. Marianna nie stanowiła żadnego zagrożenia dla Cassandry, a Cassandra dla niej, o ile dziewczyna doceni jej gościnę i posłusznie dostosuje się do tego, co przy tym stole zdecydują. Wiedział, że obie mogły pomóc sobie wzajemnie we wszystkim, a więc propozycja Deirdre uderzała w punkt, stanowiąc doskonałe zwieńczenie tematu.\n— Niech więc tak będzie — podsumował, dla siebie zostawiając rozterki dotyczące świadomości uzdrowicielki o ich organizacji. Nie będzie pytała, jeśli poproszą ją o pomoc — pomoże, jak zawsze, ale zbliżał się czas, w którym powinna nabrać świadomości tego, co się wokół niej dzieje. Dla nich, Rycerzy Walpurgii stanowiła bardzo istotnego sprzymierzeńca. Póki nie była częścią organizacji musieli delikatnie stawiać kroki.\nWysłuchawszy wypowiedzi Drew, zwrócił się ku niemu.\n— Jak chciałbyś to zrealizować?— spytał, nim ostatecznie ocenił jego pomysł. Zgadzał się z tym, że zniknięcie podejrzanej wcale nie zlikwiduje problemu związanego z jej poszukiwaniem. O ile teraz Ministerstwo zajęte jest anomaliami i organizuje wszystkich, by uporządkowali chaos związany z Wilhelminą, zniknięciem Grindelwalda, ustanowionym do tej pory prawem, tak w końcu nadejdzie czas, że departamenty wrócą do swojej codzienności i obowiązków, wypełniając ją z większym zaangażowaniem. Nowy Minister Magii, o ile wygodnie rozsiądzie się w swym fotelu, będzie oczekiwał konkretnych efektów, wszyscy będą mieć wielkie pole do popisu. A Zakonnicy, znajdujący się w szeregach aurorów będą mieć podwójnie wielką motywację do tego, by ich wszystkich ujawnić i dorwać. Nie tylko tych dwoje. Ich wszystkich.\nMarianny będą szukać, ale wciąż zajmie im to więcej czasu niż zapukanie do jej drzwi i wezwanie do Tower. Sfingowanie cudzej śmierci było dość kuszące, ale trudno mu było sobie wyobrazić aurorów łatwo nabierających się na taką sztuczkę. Musiałaby być doskonale zorganizowana, a sam Mulciber nie posiadał wiedzy pozwalającej na jej bezbłędne przygotowanie.\nZwrócił pełne zainteresowania spojrzenie na Apollinare. Był przekonany, że większość siedzących przy tym stole czarodziejów wątpiła w zasadność jego przebywania tutaj. Nie doceniali jego wiedzy i oddania, ale on, Mulciber, nie miał żadnych wątpliwości. Jak każdy z nich był cennym sojusznikiem, który mógł wnieść w te obrady coś nowego, co właśnie udowadniał. Jego propozycja była nie tylko zwyczajnie interesująca, ale zatruwała cichą fascynacją. Ramsey, który przez wiele miesięcy dążył do stworzenia zwierciadła pokazującego przyszłość, patrzył na wizję obrazu jako coś całkowicie możliwego do wykonania, co więcej, z przyjemnością wspomógłby Francuza w tym projekcie. Obaj wiedzieli, że coś podobnego będzie wymagało biegłej znajomości zasad działania magii. Na szczęście Mulciber nie miał z tym najmniejszych problemów.\n— Brzmi obiecująco— przyznał, kiwając lekko głową, gdy ich spojrzenie się spotkało. Nie musiał przytakiwać mężczyźnie, wiedział, że się tym zajmie i zrobi wszystko, co w jego mocy, by odnaleźć twórcę i zdobyć sposób na stworzenie obrazu. Mógłby wisieć w Wywernie, lub gdziekolwiek indziej, a ich spotkania stałyby się bezpieczne, wolne od niechcianych i niezapowiedzianych wizyt przyjaciół-aurorów.\nGdy Antonia zabrała głos odnośnie swej przygody z Magnusem, odkładał ogołoconą gałązkę winogron na stół przed sobą. Dopiero pytanie Edgara wywołało go do odpowiedzi. Sprawa była poważna, dlatego przestał się bawić jedzeniem, ręce oparł na podłokietnikach, kierując twarz w stronę Burke'a.\n— Oczywiście — ton jego głosu nie brzmiał jednak entuzjastycznie. Zrobił krótką pauzę; sama myśl o tym, co ich czeka wywoływała zimny dreszcz na plecach, odbierała optymizm, choć nie zwykł brać pod uwagę porażki. — Czarny Pan oczekuje od nas, że zakradniemy się do Azkabanu i wydostaniemy go. — Rycerze powinni wierzyć, że Voldemort nie zostawi swoich wiernych sługów. Powinni wierzyć w tę sprawę, a także w to, że u jego boku mogą osiągać rzeczy, o których innym się nawet nie śnił. To dobrze wpływało na jakość działań. — I zrobimy to. — Skutecznie. — Czarny Pan przekazał wam zadanie, które zakończy się sukcesem, bo zrobicie wszystko, co trzeba, prawda? Wolelibyśmy, aby nikt nam dodatkowo nie przeszkadzał podczas uroczego spotkania z dementorami.— Od powodzenia ich misji wiele zależało, w tym to, czy uda im się wydostać z najlepiej strzeżonego więzienia na świecie. Samo spotkanie z pilnującymi go stworami brzmiało jak największy koszmar, nie potrzebowali dodatkowego towarzystwa, które na pewno skorzysta z okazji i potraktuje Śmierciożerców jak szczury, które dobrowolnie weszły do pułapki, ściągnięte kuszącym smrodem rozkładającego się jedzenia.\n— Russell gnije w więzieniu — odparł Cadanowi, po raz pierwszy podczas spotkania, łapiąc jego spojrzenie. Nie powiedział jednak nic więcej. Przeniósł wzrok na Tristana. Jako najwyżej znajdujący się w hierarchii Śmierciożerca będzie nimi przewodził podczas tej misji.\n| 48h na odzew\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 18.11.17 13:56\nZauważyłem kilka zaciekawionych spojrzeń które skupiły się na mojej jednostce, gdy przedstawiłem swoją propozycję wkładu w organizację. Nie zabierałem głosu w sprawach, w których nie miałem dostatecznie dużo doświadczenia. Nie znałem mężczyzny, który został zamknięty w Azkabanie, tak samo jak nie miałem nic logicznie ważnego, czy też użytecznego, jeśli szło o sprawy przesłuchań, bądź też Goshawk. Mogłem pociągnąć za kilka sznurków w Galerii, dowiedzieć się o sprawie tego, co było dla mnie dostępne, ale głośne ofiarowanie się, zrobienia czegoś zdawało mi się puste. O wiele lepiej było najpierw zasięgnąć języka, później zaś podzielić się zresztą tym co udało mi się dowiedzieć.\n- By zrozumieć, najlepiej zobaczyć samemu. Portret przeszłości, jak wspominałem wcześniej potocznie zwany lustrem, pozwala na wejście w żywe odwzorowywanie murów Hogwarckich z przełomu IX i X wieku. „Draco dormiens nunquam titillandus ” - wypowiedziałem płynne hasło, zdążyłem poznać je już dawno temu, jeszcze w czasach, gdy byłem jedynie stażystą w Galerii, której teraz zostałem dyrektorem. Trudno było mi nie stwierdzić, że czas biegnie do przodu nieubłagalnie. Zdawało mi się bowiem iż odcinek czasu, który z dnia na dzień wlókł się niemiłosiernie, teraz był jedynie krótkim mrugnięciem, po którym miało nastąpić jeszcze wiele jemu podobnych. - otwiera możliwość wejścia do niego. Nie jest iluzją, a odrębną jednostką – światem w świecie, zamkniętym, dostępnym tylko dla tych, którzy posiedli hasło. - uniosłem kieliszek, upijając z niego drobinę tak znamienitego trunku, nie spuszczając spojrzenia z Rowla, zmarszczyłem lekko brwi słuchając wypowiedzi Edgara, którego miałem przyjemność zobaczyć już w Białej Wywernie. - I tak i nie. - odpowiedziałem mu zawieszając na nim spojrzenie. Było wiele zależności, których nadal nie rozpatrzyłem. - Oczywiście, lustro posiada jedynie jedno wejście, które jest jednocześnie wyjściem. Należałoby zastanowić się, czy rozwiązaniem bezpieczniejszym nie byłoby oddzielne wejście i wyjście – zdecydowanie pozwalałaby to na zgubienie ogona, jeśli taki by się pojawił i jednoczesną ucieczkę, jeśli z jakiś przyczyn płótno zostałoby przejęte. Fakt przemieszczania się między obrazami jest dla mnie jeszcze kwestią nie do końca zbadaną. Z tego co słyszałem howagrckie portrety przechodzą między swoimi ramami – jednak jedynie pilnują wejścia nie posiadając możliwości jako takiego wejścia bezpośrednio w nie, zaś z drugiej strony Lustro samo w sobie jest światem, jednak nie sposób spotkać w nim odwzorowania jednostki ludzkiej. - oderwałem spojrzenie od Burke'a i powróciłem nim do Mulcibera, który krótko podsumował wszystko. Uniosłem leniwie wargę ku górze, by skinąć mu głową.\n- Będę informował o postępach. - odpowiedziałem tylko spokojnie. Nie wspominałem o tym, jako o zalążku pomysłu, który mógł nigdy nie zastać zrealizowany. Podjąłem już pierwsze kroki którymi było dogłębne zbadanie lustra, wczorajszego wieczoru dotarły do mojego gabinetu kroniki malarskie które posiadały ślady artystycznego szlaku lustra.\nUśmiech spełzł z twarzy tak szybko jak się pojawił. Wizja nadchodzącego zadania zdawała się jasna, choć miałem wiele obaw. Nie zmieniało to jednak faktu, że zamierzałem wykonać każde powierzone mi zadanie bez zająknięcia, z możliwie najlepszym wynikiem, jaki byłem w stanie osiągnąć.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 18.11.17 18:31\nDeirdre odwzajemniła spojrzenie błękitnych oczu Eir ze spokojem; wiedziała, że rozwiązanie, które proponowała było obecnie najlepszym z możliwych - zwłaszcza w kontekście ostatnich rozmyślań oraz nasilającego się wpływu Rycerzy Walpurgii na Cassandrę. Sądziła, że nadszedł czas, by i Vablatsky opowiedziała się po słusznej stronie, po stronie ludzi, którzy zagwarantują jej bezpieczeństwo i możliwość rozwijania uzdrowicielskich zdolności. Nowo powstała jednostka badawcza dawała szansę osobom o ogromnej wiedzy, stwarzała płaszczyznę, na której mogli wykorzystywać swoje talenty, by służyć Czarnemu Panu - i nowemu, lepszemu światu. Pomoc Mariannie wiązała się z korzyściami także mniejszego kalibru; nie było to rozwiązanie idealne, lecz musieli pogodzić się z tym, że znajdują się w prawdziwym, brudnym świecie, gdzie nie wszystko toczy się po ich myśli. Popełniali błędy, za które musieli zapłacić - własnym oddaniem i zaangażowaniem. Dowodzili to wszyscy zgromadzeni przy stole, poważne twarze, zarówno te, jakie widziała po raz pierwszy, jak i te spokojniejsze, znajome, orientujące się już zarówno w hierarchii, jak i nadchodzących zadaniach.\nDeirdre ciągle wpatrywała się w Apollinare'a, który wyczerpująco odpowiadał na pytanie dotyczące światu ukrytego w obrazie, malarskiej kryjówki, alternatywnej wersji rzeczywistości - ale jej myśli uciekały już w kierunku wspomnianego przez Ramseya Azkabanu. Nie mogła powstrzymać niepokoju, wypełniającego ją nieprzyjemnym chłodem, zupełnie jakby sama perspektywa spotkania dementorów przyzywała ich słabsze wersje, mącące w głowie. Mulciber mówił o tej wizycie ze stoicką nieustępliwością: razem z nim podążyła spojrzeniem w bok, finalnie zatrzymując je na siedzącym nieopodal Rosierze. Powracała do niego wzrokiem i za każdym razem karciła się za ten odruch. Szukała u niego aprobaty czy pocieszenia? Chciała sprawdzić, czy ją jeszcze pamięta? Oznak, że pogodził się z zmianą w ich relacji? Zrozumienia, obojętności, pogardy? Zapewnienia, że zdołają spełnić rozkazy Czarnego Pana - że jest na to gotowa? Wiedziała o tym przecież sama, odsunęła się od niego właśnie po to, by samodzielnie podejmować decyzję i ścierać się z wewnętrznymi niepokojami; by powrócić do słuchania własnego rozsądku zamiast ślepego zapatrzenia i pokornej tresury. Ciągle znajdowała się jednak pod nim, wierna i posłuszna Mrocznemu Znakowi, wyrytemu na ich przedramionach - tylko skończony głupiec nie szanowałby hierarchii i miejsca, które zajmował w niej Tristan. Milczała; wszystko, co mogła zaoferować sprawie, wszelkie wskazówki i wątpliwości, zostały już przez nią wypowiedziane. Ramsey miał rację, oczekiwali wsparcia Rycerzy, którzy powinni zagwarantować im względnie komfortowe warunki sięgania po coś, co straceńcze i niemożliwe - po Azkaban.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 19.11.17 1:52\nW milczeniu przyjąłem tłumaczenia Magnusa pozwalając innym wyrażać swoje wątpliwości i przekazywać własne myśli. Otrzymawszy wyjaśnienia mogłem ponownie pogrążyć się w kontemplacji jednym uchem słuchając pozostałych. O większości rzeczy wiedziałem bądź domyśliłem się ich samodzielnie. Ambitne plany raczej odnotowywałem w głowie niż poświęcałem czas na ich rozważanie. Prawda jest taka, że bez zgody Czarnego Pana o większości wielkich wyczynów mogliśmy sobie pomarzyć. Bez jego pomocy nie osiągnęlibyśmy niczego, nawet by tu nas dzisiaj nie było. Dalej obserwowalibyśmy staczający się świat, denerwując się jedynie zamiast działać. A samodzielne próby zakończyłyby się prędzej czy później Azkabanem lub Tower. Nie, potrzebowaliśmy Jego czy nam się to podobało czy też nie. Nałożenie klątwy na ministra magii było daleko poza naszym zasięgiem. Jeszcze. Skoro jednak Czarny Pan wierzył, że uda nam się wydostać Craiga z najpilniej strzeżonego w Anglii więzienia, może i zrobienie z ministra marionetki nie będzie całkowicie niemożliwe już w nieodległej przyszłości. Oczywiście, cięgle było możliwe i nigdy, ani na chwilę nie przestałem rozważać myśli, że cała wyprawa była jedynie próbą dla nas. I jednocześnie karą za brak całkowitego posłuszeństwa. Czarny Pan wysyłał nas byśmy stawili czoła swoim lękom, największemu strachowi, w którym musimy pozostać mu bezwarunkowo wierni i nieskończenie posłuszni. A przy tym całkowicie skuteczni. Jeżeli zawiedziemy czekają nas tylko dwa możliwe scenariusze. Zmierzymy się z bezlitosnym wyrokiem Wizegamontu, który raczej nie przewiduje dla nikogo z nas stałego rozstania z Azkabanem i dementorami. Albo staniemy przed Nim. I choć perspektywa pocałunku wysysającego duszę mroziła mnie do kości i budziła oślizgłe macki lęku, które przesuwały się wzdłuż mojego kręgosłupa, gdy do wyboru miałem poinformowanie Czarnego Pana o tym, że zawiedliśmy, wybrałbym dementora bez nawet chwili zawahania. To, co czeka nas, jeśli nie okażemy się wystarczająco dobrzy, dostatecznie oddani, będzie najstraszniejszą i jednocześnie ostatnią rzeczą, jaką przeżyjemy. Dlatego żadna porażka nie wchodziła w grę. Nie możemy być za słabi. To było oczywiste i łatwe do powiedzenia. Samo przygotowanie włamania do Azkabanu zdawało się być nieco bardziej skomplikowane. Ale jeśli nie mógł tego zrobić Czarny Pan, to znaczy, że jest to niemożliwe. A w tej chwili w imieniu Lorda Voldemorta mieliśmy działać my.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 19.11.17 12:15\nSiedzę w napięciu oczekując chyba na zbyt wiele niż ktokolwiek mógłby mi dać. Chcę deklaracji, mnogości informacji, może wręcz detali - wbrew logice. Podchodzę do sprawy zbyt emocjonalnie przez wzgląd na kuzyna. Może nawet obarczam winą innych za to, że to ja powinienem mu pomóc. Planuję ruszyć poważnie z eliksirami żeby tym samym mieć nieco więcej wpływu na przebieg misji. Trochę chyba do mnie nie dociera, że nikt tak naprawdę nie potrzebuje moich alchemicznych umiejętności. Może za jakiś czas się ocknę z tym przeświadczeniem, na razie żyję w błogiej nieświadomości. No, nie do końca błogiej, skoro denerwuję się coraz mocniej całą aferą dotyczącą rycerskiej misji. Nie wiem co z nami, Burke’ami jest nie tak, że non stop lądujemy w ogromnym bagnie. Poza Wynonną z racji jej neutralności, chociaż i ona popełniła pewien błąd. Gdybym był w stanie, zerknąłbym od razu na Tristana, ale ten znajduje się zbyt daleko i w zbyt niedogodnym miejscu. Zamiast tego usiłuję spojrzeniem ściągnąć odpowiedzi od Ramsey’a i Magnusa, co chwilę niespokojnie poruszając głową.\nInformacja dotycząca udania się do Azkabanu wzbudza we mnie zarówno zadowolenie spowodowane świadomością, że Craiga nikt nie pozostawia samego sobie, to jeszcze przerażeniem. Nie bez powodu obawiam się dementorów, w szczególności ich pocałunku - na samą myśl wzdrygam się z przerażenia. Nie chciałbym być na ich miejscu, chociaż powinienem. Niestety prędzej bym sam zginął dostarczając reszcie kolejnych problemów. Muszę opracować formułę eliksiru przywracającego krew chorego do zdrowia, przynajmniej na jakiś czas. Wtedy będę mógł wojować z kimkolwiek. Teraz lepiej byłoby zająć się siedzeniem w piwnicy oraz przygotowywaniem potrzebnych mikstur. Jeszcze nie wiem, że spora część z nich niedługo mi wyjdzie, mocno zapełniając moje zapasy różnych specyfików. Na razie myślę o tym, żeby się wyleczyć, wyjść ze szpitala oraz oczywiście o tym, żeby odpowiednio wszystkich zmotywować do przyłożenia się do misji. Z drugiej strony… kogo ja oszukuję, moje zdolności oratorskie są na ujemnym poziomie.\nPostanawiam nie przypominać się po raz kolejny z możliwością pomocy jeśli chodzi o eliksiry, kto chciał to na pewno zanotował, że mogę to zrobić.\n- A Weasley? - dopytuję, podchwytując pytanie kogoś innego. Powinni wszyscy uczestniczący, skoro zawiedli. Nie potrzebowaliśmy w naszym gronie tchórzy, którzy w niebezpieczeństwie podkulą ogon. Już sam fakt, że ten pies pracuje w naszym sklepie jest dostateczną potwarzą - to, że zawiódł swojego pracodawcę to już jest szczyt szczytów.\nPrzez te przesadne emocje nie jestem w stanie odpowiednio okazać zainteresowanie Francuzowi mówiącemu tak fascynujące rzeczy o obrazach. A szkoda, naprawdę mnie ten temat interesuje. Niestety istnieje teraz ważniejsza dla mnie kwestia.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 19.11.17 19:34\nWsłuchiwał się w milczeniu w propozycję Drew, była przezorna, ostrożna i rozsądna, czy możliwa? być może, przy pomocy ich konseksji udałoby się to zrobić, ale - jego zdaniem - zbyt wiele leżałoby w rękach samej uzdrowicielki. Mogli dać jej narzędzia, nie mając pewności, czy umiejętnie z nich skorzysta; co gorsza, nie było jej tutaj z nimi, żeby o tym pomówić. Nie odezwał się ani słowem, kiedy wybrzmiały słowa Mulcibera - jak właściwie zamierzali tego dokonać?\nObrócił się w jego kierunku, kiedy poczuł na sobie jego spojrzenie, krótko skinął głową. Tak, byli jednością, służyli Czarnemu Panu wszyscy razem, to było tym, o czym rycerze bardzo często zapominali. Mała ilość osób, która zaoferowała się przyjąć do siebie Goshawk, była tego jedynie przykrym potwierdzeniem. Russell gnił w więzieniu i nie był ich celem, ale jeśli przypadkiem przyjdzie im go spotkać, z rozkoszą na jego przykładzie przekażą pozostałym, co oznacza słowo zdrada.\n- Weasley wciąż cieszy się łaską Czarnego Pana - odparł, zarówno Cadanowi, jak i Quentinowi, wyręczając obojga śmierciożerców prowadzących spotkanie; na poprzednim spotkaniu, tym, które zgromadziło tylko ich, nosicieli Mrocznego Znaku, Czarny Pan wyraził się na ten temat jasno. Samantha była wilkołakiem, nigdy nie zdobędzie szacunku, ale była cennym sojusznikiem i tamtego wieczoru nie zawiodła. - Zrobiła, co mogła - dodał krótko, nawet podejrzewając, że wiele zrobić nie mogła, była tylko Weasleyem i tylko wilkołakiem. Więcej za to zrobić mogli oni - ale nie zrobili. - W przeciwieństwie do nas - do nas wszystkich, którzy siedzimy w tej sali. Kontynuował myśl, nie wykluczając z tego grona również siebie; nie próbował dowiedzieć się, gdzie jest Craig, kiedy zamierza spotkać się z aurorami, ani czy wrócił z tego cało. Czarny Pan poruszył ten temat na spotkaniu, którego byli świadkami, a na którym nie było rycerzy - skoro ani Magnus ani Ramsey nie podjęli tego tematu, nie zamierzał o nim zapomnieć. - Gdybyśmy dowiedzieli się wcześniej, co stało się z Craigiem, jego losy mogłyby potoczyć się zupełnie inaczej. Niech to będzie bolesną przestrogą dla nas wszystkich, gromadzi nas tutaj wspólny cel. Nie dokonamy wiele, kierując się jedynie indywidualnymi pobudkami. Zawiódł każdy z nas, a Czarny Pan nie jest z tego zadowolony. Tym razem wykazał się jednak łaskawością. - I nie ukarał nikogo. Tristan ani nie pouczał, ani nie groził, ani nie straszył; jasno zaznaczył, że Samantha nie miała stać się ich ofiarą. Sparafrazował jedynie słowa Czarnego Pana, których przesłanie było wystarczająco oczywiste i przekazywało jasną konkluzję. Musieli nauczyć się solidarności - wszyscy, nie wątpił, że odszczepieńcy, którzy woleli działać jedynie na własną korzyść dość szybko zostaną wyeliminowani z ugrupowania jako najmniej przydatne jednostki. Wciąż nie spojrzał na Dierdre, choć czuł na sobie jej czarne spojrzenie. Ciekawostki architektoniczne przekazane przez Francuza być może wydałyby mu się ciekawsze, gdyby nie był akurat zajęty obmyślaniem stu najbardziej bolesnych sposobów na uśmiercenie tego człowieka.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 20.11.17 0:56\nSłysząc pytanie Ramseya nie odpowiedział od razu. Wynikiem tego nie był brak jakiegokolwiek stosownego pomysłu, a wypowiedź Apollinare nawiązująca do działania lustra, które wbrew pozorom zaciekawiło także szatyna. W początkowej fazie nie sądził, iż takowe mogłoby im przynieść znaczącą przewagę, jednak z każdym kolejnym słowem wyjaśnienia przekonywał się, co do wyjątkowego działania ów obrazu. Ilość rzeczy, planów, których wykonanie, bądź ukrycie ułatwiłoby posiadanie owego asa w rękawie, była niezliczona, a kwestia wyjścia i wejścia zapewniała kolejne, niesamowite możliwości. Nikt nie widział w sztuce zagrożenia – do czasu, kiedy takowa nie stałaby się istnym trojańskim koniem.\nUśmiechnąwszy się pod nosem chwycił butelkę wina, aby uzupełnić szkło Sauveterre, a następnie swoje, które było już zupełnie puste. Oczywiście nie przyszedł tutaj zaczerpnąć całej gamy smaków winnej piwniczki, natomiast nigdy nie ukrywał, że alkohol otwierał jego umysł i sprawiał, że mógł wytrzymać w tak dużym towarzystwie dłużej, jak kilka minut tudzież solidnych strzałów w twarz.\nWychylił się nieco do przodu, aby oprzeć łokcie o blat długiego stołu, a następnie zerknął w kierunku Mulcibera wiedząc, że ten oczekiwał na jego odpowiedź; być może z czystej grzeczności, choć wydawało mu się, iż zna go na tyle, że nie bawiłby się w miłe frazesy mające za priorytet nie urazić towarzysza. Nie byli tutaj od łechtania sobie ego, ale od ustalenia spraw najwyższej wagi – w imię czegoś większego – choć sam jeszcze potrzebował czasu, aby to wszystko zrozumieć i przede wszystkim uwierzyć.-Nie znam struktury działania Ministerstwa, jednakże z pewnością ktoś z zebranych tu osób byłby w stanie znaleźć szkopuł ułatwiający nam rozegranie całej akcji od środka. Z pewnością istnieje szereg papierów, o które należałoby zadbać.- rzucił trochę w ciemno, bowiem nie miał kompletnego pojęcia, jak to wszystko odbywa się u źródła. Oczywiście – mówić można było wiele, ale tylko urzędnicy wiedzieli, jak jest naprawdę. -Skoro w Ministerstwie mają teraz burdel, to jest idealny moment na machloje, bo kiedy wszystko wróci do normy każdy będzie ostrożniejszy.- dodał opierając się na wypowiedzi Antoniny. -Problemem mogą okazać się jej bliscy, nie wiem czy takowych posiada.- on nie miał, więc nie uważał tego spostrzeżenia, jako coś nielogicznego. -Kompletna zmiana trybu życia, możliwe jak najwięcej zmian w wyglądzie zewnętrznym. Musiałaby się stać kimś innym, najlepiej przejmując tożsamość tego, kogo jeszcze nie zdążyli zidentyfikować po pierwszym maja.\nPonownie oparł się plecami o wygodne obicia wysokiego krzesła i dość machinalnie skierował dłoń w okolice brody, wzdłuż której zaczął wodzić palcami– szukał intensywnie alternatywy, ale żadna takowa nie przychodziła mu do głowy. -Wydaje mi się, że zapewnienie nietykalności – z całym szacunkiem – mniej istotnej osobie wedle Ministerstwa, będzie łatwiejsze jak wyrwanie Burke z murów Azkabanu. W chwili gdy tego dokonamy...- przeciągnął zastanawiając się, czy na pewno ma w zamiarze użyć dobrego słowa, bowiem wychodził nieco w przyszłość - oby słusznie przez niego rozumianą. -Gdy w jakiś sposób wyciągniemy Craiga wzmocnią wszelkie środki ostrożności tak, że nawet wycieczka do Tower może okazać się drogą bez powrotu.- tak uważał, to było jego zdanie. Wychodził z założenia, że jeśli zaryzykują jedynie ukryciem dziewczyny to stracą później szansę na zapewnienie jej nietykalności. Nikt nie mógł przewidzieć jak wiele czasu musiałaby wtem spędzić w czterech ścianach – to brzmiało jak godne życie dla jednego z nich? -Jest uzdrowicielem i oczywiście nie ja o tym decyduję, ale wydaje mi się, że w szczególności będzie nam potrzebna podczas zewnętrznych działań, a siedząc na Nokturnie niewiele zdziała poza przypadkami mającymi jeszcze szansę dostać się do jej miejsca pobytu.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 20.11.17 8:41\nTemat Marianny o dziwo ucichł, choć wydawało mi się, że prawdopodobnie będzie się jeszcze długo ciągnął. Przynajmniej na chwilę, póki jeden z mężczyzn nie zaczął gdybać nad sposobami potrzebnymi do upozorowania kobiecej śmierci. Nie znałem Ministerstwa od środka tak jak powinienem znać przez rodowe tradycje, całą swoją wiedzę opierałem jedynie na teorii, jednak wydawało mi się to być dość zuchwałym i trudnym przedsięwzięciem. Nie wątpiłem, że było to osiągalne; pytaniem natomiast było to, kto chciałby się tego zadania podjąć. Przyjąć na swoje barki ciężar odpowiedzialności oraz doprowadzić sprawę do końca godząc się na ewentualne konsekwencje swoich poczynań. Na pewno przez chaos był na to najlepszy moment, prawdopodobnie do czasu przejęcia władzy przez Czarnego Pana nie będzie lepszego, wręcz same gorsze. Wydawało mi się jednak, że tak wielkie działania wymagają skrupulatnych planów, a nie wiadomo czy był na nie czas. W każdym razie tak sobie po prostu intensywnie myślałem siedząc przy stole oraz słuchając jego wypowiedzi, nie zamierzałem się do tego w żaden sposób odnosić, to nie było moją działką. Z pewnością skomentują to inni, bardziej uprawnieni do zabierania głosu na przeróżne tematy.\nMogłem jedynie słuchać i to właśnie robiłem. Obserwowałem innych jak palili, pili i jedli i zacząłem się zastanawiać czy wszystkie spotkania noszą znamiona tak swobodnych. Ja nadal nie potrafiłem się rozluźnić czując, że być może w każdej chwili to na mnie prawdopodobnie może skupić się wzrok Rycerzy. Jako na tym nowym, nie do końca zaufanym, a wręcz przeciwnie.\nSprawa dostania się do Azkabanu mimowolnie spowodowała moje zdziwienie. Uniosłem na moment brwi, potem już intensywnie myślałem nad tym jak chcieli tego dokonać. Nie, bym wątpił w ich umiejętności, ale to był cholernie trudny kawałek chleba. Po paru sekundach zacząłem czuć zaciekawienie; musieli się do tego jakiś czas już przygotowywać, jak więc to sobie wyobrażali? Chyba dla mnie pozostawało to sferą niedostępną dla myślowej kreatywności, nie umiałem sobie tego zwizualizować. Pokonać dementorów? Wszystko to wydało mi się nieprawdopodobne.\nChyba dlatego nieco mniej swojej uwagi poświęciłem zagadnieniu obrazu-lustra, choć bez cienia zwątpienia uznałem, że to też fascynujący temat. Niestety raczej nie tak jak dostanie się do najpilniej strzeżonego więzienia, ale też słuchałem informacji o nim jak najuważniej. Niestety nie było ich zbyt dużo, choć to oczywiste, że należało jeszcze wszystko dokładnie wybadać.\nRe: Sala bankietowa [odnośnik] 20.11.17 11:47\nNa wieść o zamiarze Śmierciożerców dostania się do Azkabanu poruszył się nieznacznie na swoim siedzisku. Skończył palić papierosa, bezwzględnie niszcząc go w popielniczce oraz wydmuchując z płuc ostatnią porcję drażniącego małżonkę dymu - chociaż nie wiedział o jej złym samopoczuciu. Zerkał na nią co jakiś czas w nadziei, że w jakiś sposób zinterpretuje - nie mimikę twarzy, której zdawała się nie posiadać - jej spojrzenie błękitnych tęczówek. Nie posiadł mocy czytania w myślach, mógł się jedynie domyślić, że zamierzała zaproponować tamtej kobiecie schronienie. Zgodził się na to, całą swoją postawą, wszakże myślał już o tym wcześniej, zanim padło skonkretyzowane pytanie dotyczące jej miejsca pobytu. Nie zgłosił się, ponieważ ubiegła ich Deirdre - ufał jej, wiedziała co czyni. Skoro wysunęła tak śmiałą propozycję, musiała być przekonana co do słuszności podjętej decyzji, której nie zamierzał podważać. Szybko zmienił temat własnych rozmyślań kierując się wprost z nieznanej uzdrowicielki na sprawę zdrajców oraz najlepiej strzeżonego więzienia magicznego. Jego oczy zabłysły nie przerażeniem czy obawami, a niezdrową fascynacją. Cadan jako człowiek skory do brawury od razu stwierdził, że byłoby to zadanie dla niego. Zamiast poddać się rozsądkowi, zachować zdrową obawę - jak czynili to Śmierciożercy - on szybko popadł w zachwyt nad możliwością zrobienia przewrotu, szarżowania oraz ryzykiem własnego życia. Lubował się w adrenalinie oraz wielkich, spektakularnych czynach; bywał spokojnym, wyważonym człowiekiem kiedy sytuacja tego wymagała, lecz jako człowiek wychowany praktycznie na statku pozostawiał w pewien sposób dziki. Zdarzało mus się mieć niewyparzoną gębę - czego reszta była świadkiem dzisiejszego wieczora - robić niektóre rzeczy zbyt niefrasobliwe ocierając się momentami o przesadny patos. Zdarzało mu się być człowiekiem nierozsądnym, kąpanym w gorącej wodzie i to czasem mogło go zgubić. Dopiero uczył się stawiać kroki w świecie złożonym z pozorów, chłodnych masek obojętności oraz nienagannego wychowania, miał w tym jeszcze pewne braki. Niedawna śmierć przyjaciela znacząco pomagała mu w okiełznaniu niespokojnego ducha, lecz wciąż pozostawał pod wpływem destrukcyjnych bodźców.\nZachował jednakże resztki instynktu samozachowawczego, w porę gryząc się w język. Uśmiechnął się za to w dość specyficzny sposób, łatwy do odgadnięcia jedynie przez osoby dobrze go znające. Splótł ponownie swoje palce, niedbale układając dłonie na brzuchu. Fascynacja szybko przerodziła się w zdziwienie. Dobrze, że Russell - na pewno kojarzył tego człowieka, mimo wszystko Goyle bywał na spotkaniach Rycerzy niemal od początku ich działalności, po prawdzie rzadko, lecz jednak - gnił w więzieniu, w pełni na to zasłużył. Sytuacji Samanthy nie potrafił w żaden sposób zrozumieć. Była kobietą, nosiła nazwisko Weasley, co samo w sobie było obraźliwe, na domiar złego została potworem. I cieszyła się względami Czarnego Pana. Cadan nie umiał tego przetrawić, pojąć - stanowiło to dla niego najczystszą w świecie abstrakcję wykraczającą poza szeroko pojętą przyzwoitość. Jeszcze zawiodła, zaś kara ją ominęła. Cóż. Skoro takie jest życzenie Lorda Voldemorta, on na pewno się mu nie sprzeciwi, nie ośmieliłby się. Jednakże myślał, to co myślał, zachowując te myśli całkowicie dla siebie. Przez to wszystko sprawa z obrazem gdzieś mu umknęła na dnie podświadomości, nie odwołał się już do niczego więcej, po postu siedząc.


Oto Jak Raz Kupić Rower W 6 Dni – Moje Blog\nLatanie to bezpieczna forma prac fizycznej, która pomaga szybkie spalanie kalorii , przy jednoczesnym odciążeniu stawów. Kiedy to zazwyczaj jest, więcej w współczesnym faktu najprostsze ćwiczenia mogą okazać się najskuteczniejsze, jeśli ale będziemy prowadzić je regularnie. Drinkom z takich ćwiczeń jest chodzenie na piersiach z rękami ułożonymi nieruchomo wzdłuż tułowia. Głowa jest przesunięta w charakterze dna basenu. Patrzymy prosto na kafelki. Rotujemy ciało w którąkolwiek ze kart, tak by ramię wyszło z wody – głowa jest w niniejszej jednej pozycji. Mamy do sześciu i poprawiamy stronę. Nabieramy powietrza na indywidualną ze części, pilnując aby podczas tego manewru jedno z oczek okularów pozostawało zanurzone w wodzie.\nPływanie zimowe, czy same pływanie w zimnej wodzie (to nowe oznacza pływanie w wodzie temperaturze poniżej 5 stopni Celsjusza, a często przywiązuje się z zanurzeniem w najbardziej wyciętych w lodzie basenach na masach czy jeziorach), staje się jeszcze bardziej powszechne. Dla przypadku w marcu 2016 roku 1275 pływaków z 36 końców świat zebrało się w Tuymen na Syberii, aby otrzymać wkład w kończących się co 2 lata 10-tych już Mistrzostwach Świata w Pływaniu Zimowym. Woda miała temperaturę 0,6 stopnia Celsjusza a stanowiła stale mieszana, aby zapobiec jej zamarznięciu.\nPływanie spełnia również rolę korekcyjno-kompensacyjną. Jest to istotne szczególnie dla młodzieży i dzieci. Te spośród nich, które konkurują z nadwagą dzięki pływaniu są w mieszkanie zmienić swoją sytuację. Ruch, który odbywamy w wodzie pozwala spalić znacznie więcej kalorii niż podczas normalnych ćwiczeń. Wpływa więcej na poprawę jakości ciała, wzmacnia też wielkość i sztukę. Dodatkowo, trenując w wodzie stanowimy w kształcie rozluźnić mięśnie, które są zbyt napięte. Pozwala także na wzmocnienie mięśni ciała. Dla osób, jakie są niesprawne ruchowo, ćwiczenia na basenie pozwolą na poprawę koordynacji ruchów rąk oraz nóg.\nObniża ciśnienie natury i zarządza cholesterol: Często kontakt z wodą da Ciż na skuteczniejszą kontrolę cholesterolu. Jak wykazały badania wykonane na Uniwersytecie Toledo, pływanie zwiększa ilość „dobrego” cholesterolu HDL i trzyma we normalnych granicach poziom „złego” LDL. Z koli szybkie pływanie poprawia metabolizm na wiele godzin. Pływanie istnieje również korzystne dla pań po zawale serca, gdyż pobudza układ krążenia, i dzięki temu obniża się ciśnienie krwi.\nNa ogół style pływackie są bardzo duże do ważnego przygotowania się. Pływanie grzbietem jest dość łatwe. Podczas latania tym zabiegiem pływackim dłoni i nogi pracują naprzemiennie. Wyprostowaną wzdłuż tułowia rękę uzyskuje się z wody (kciuk wynurza się pierwszy), po czym rozwija się ją do władzy także za głowę, a wtedy pod wodą na brzeg, w okolicę tułowia. Nogi winnym stanowić nieco ugięte w kolanach , a otwarte w kostkach. Machamy nimi naprzemiennie. Pływając stylem grzbietowym, głowę myślimy na tafli wody.\nJa Jeszcze Raz Chciałem Skorzystać Nagrodę. Nie Przepadało Mi Nim Odkrył TO\nChcesz połączyć pasję bieganie ze zwiedzaniem świata? Tym elementem, na jaki zależymy zwrócić przyczynę jest odpoczynek (inaczej zwany regeneracją). To podczas ostatniego kroku organizm najefektywniej relaksuje się i buduje. Wprowadzajcie pomiędzy treningami przynajmniej 1 dzień przerwy, aby zregenerować się. Bieganie trzy razy w tygodniu w zupełności wystarczy na starcie sportowej przygody. Resztę interesujących podpowiedzi i efektów w istot, jak zacząć biegać, dowiecie się z poniższej kolejnej stron poradnika.\nBieganie jak każda nowa energię w życiu wymaga czasu, którego każdym nam brakuje. Jeśli chcesz biegać, więc wymagasz potraktować więc jak sam ze domowych celów. W bieganiu istotna jest systematyczność dodatkowo nie można uznać sobie na ostatnie aby opuszczać co drugi trening. Jeżeli zdecydujesz jak powszechnie chcesz trenować daj zatem w naszym planie tygodnia. Zarejestruj w kalendarzu, oczywiście jak postąpiłbyś z obowiązującym spotkaniem służbowym lub z płatna wizytą na siłowni. W ostatni forma zmobilizujesz się do ostatniego aby biegać regularnie. Internet pełen jest sprawy planów treningowych dla pań różnym poziomie zaawansowania (spokojnie, także dla tych zerowym poziomie).\nBieganie, jak wszystkie nowe hobby, wymaga planowania. Nie zawsze masz czas, a wtedy łatwo zrezygnować z treningu. Zadecyduj jak powszechnie możesz dać sobie na sport a gdy dokładnie masz go zakończyć. Zamieść go w programie jako wydarzenie, jakiego nie możesz ominąć. Upewnij się, że przyjaciele i rodzina informacją jak znaczący stanowi on dla ciebie, tak by szanowali pora na niego poświęcony i wzmacniali cię w mieniu kolejnych celów. w_to_farm_bosses


Typowy wariant kanału sodowego serca związany z nagłą śmiercią niemowląt u Afroamerykanów, SCN5A S1103Y ad – Przychodnia Tarnów dolna\nDwadzieścia z 133 przypadków afroamerykańskiego SIDS miało warianty SCN5A, które zmieniły białko kanału (Tabele dodatkowe i 2, materiał uzupełniający dostępny online z tym artykułem; doi: 10.1172 / JCI25618DS1 https://doi.org/10.1172/JCI25618DS1). Trzynaście przypadków było heterozygotycznych dla wspólnego wariantu, w którym C zastępuje A w drugiej pozycji kodonu 1103 na kopii SCN5A, aby uzyskać zmianę seryny na tyrozynę w kanale (Figura 1), wskazując genotyp S1103 / Y1103 (SY) . Trzy przypadki (2 kobiety, mężczyzna) były homozygotyczne pod względem wariantu genotypu Y1103 / Y1103 (YY), a zatem te niemowlęta nosiły tylko kanały Y1103. Cztery inne przypadki miały rzadkie warianty, które zmieniły resztę w innym miejscu kanału na allelu SCN5A (Suplementowa Figura 1). Spośród 1056 dorosłych badanych w Afryce amerykańskiej, genotyp typu dzikiego S1103 / S1103 (SS) obserwowano 935 razy, SY był widziany 120 razy (podobnie jak poprzednio podawana częstotliwość, pozycje 22, 24), a osobnik był homozygotyczny ( YY). Ta ostatnia osoba nie mogła zostać przeniesiona w celu zbadania dowodów świadczących o rodzinnej historii SIDS lub zaburzeniach rytmu serca; miał 40 lat i był zdrowy w momencie pobierania próbek. Figura 1A polimorfizm w SCN5A koduje wariantowy kanał sodowy serca. (A) Denaturująca fala HPLC i bezpośrednie sekwencjonowanie wariantu dzikiego i S1103Y. Chromatogram przedstawia dodatkowy pik uzyskany z zestawu heterodupleksów amplikonów S1103 i Y1103. Sekwencja naprzód homozygotycznych przypadków S1103 i Y1103 SIDS pokazuje zmianę C3308A, która prowadzi do podstawienia seryny (S) przez tyrozynę (Y). (B) Topologia sercowego kanału sodowego kodowanego przez SCN5A pokazuje cytoplazmatyczną lokalizację zmiany missense S1103Y (czerwony), 4 homologiczne domeny membranowe (DI. DIV), pętle tworzące pory (P) i wykrywanie napięcia segmenty (+). Równowaga Hardy ego-Weinberga. Obserwowane i oczekiwane częstotliwości genotypów, przyjmując równowagę Hardy ego-Weinberga (HWE), dla każdego genotypu u Afroamerykanów były następujące. W przypadkach SIDS (n = 133): oczekiwano SS 117, 115; SY 13, oczekiwano 17,6; YY 3, oczekiwano 0,68. W grupie kontrolnej (n = 1,056): oczekiwane SS 935, 938; Oczekiwane SY 120, 115; YY 1, oczekiwane 3,52. Częstotliwości genotypowych przypadków nie znajdowały się w HWE (A 2 = 9,21; P = 0,002), podczas gdy częstotliwości kontrolne nie różniły się istotnie od HWE (A 2 = 2,04, P = 0,15). W przypadkach SIDS wystąpił 4-krotny nadmiar genotypów YY w stosunku do spodziewanej ilości. W grupie kontrolnej było YY osobnika, podczas gdy 3 lub 4 były oczekiwane. Porównując częstość RR w przypadkach SIDS z grupą kontrolną, 3 z 133 (2,3%) versus z 1056 (0,1%), daje iloraz szans dla SIDS równy 24,4 (95% przedział ufności 1,9 do 1,279), co wskazuje około 24-krotnie wzrost ryzyka z genotypem YY. Nadreprezentacja RR w przypadkach SIDS była statystycznie istotna, z wartością P równą 0,005 według dokładnego testu Fishera. Aby wykluczyć niewłaściwe traktowanie w przypadkach SIDS zidentyfikowanych jako Afroamerykanie, wszystkie przypadki SIDS z genotypami SY i YY zostały ocenione i potwierdzone, aby nosić spodziewane proporcje genetyczne dla Amerykanów pochodzenia afrykańskiego i były niepowiązane (Tabela uzupełniająca i część dodatkowa 2). Kanały Y1103 dezaktywują się nieprawidłowo przy niskim pH. SCN5A koduje reszta 2016. podjednostkę z 4 podobnymi domenami (Figura 1B, DI DIV), które fałdują się pseudosymetrycznie w celu utworzenia pojedynczej ścieżki centralnego przepuszczania jonów wyłożonej 4 pętlami porów. Pozycja 1103 znajduje się w wewnątrzkomórkowym łączniku między DII i DIII. Aby zbadać działanie kanału, kanał typu dzikiego S1103 lub Y1103. podjednostki zostały wyrażone za pomocą. podjednostka SCN5A, SCN1B, w komórkach hodowli tkankowej ssaków (HEK-293) (25). Kanały badano najpierw za pomocą trybu patch-clamp na całej komórce, więc prądy przekazywane przez wiele kanałów oceniano jednocześnie. Przy pH 7,4, kanały S1103 i Y1103 funkcjonowały w sposób nierozróżnialny, pokazując ten sam punkt środkowy dla aktywacji zależnej od napięcia (Figura 2A), punkt środkowy dla inaktywacji stanu ustalonego zależnej od napięcia (Figura 2B) i przebieg czasowy dla odzyskiwania z inaktywacji ( Figura 2C). Splawski i współpracownicy (22) zaobserwowali subtelne zmiany bramkowania kanałów Y1103 w warunkach podstawowych, które nie były widoczne w naszym systemie. Przypuszczając, że bardziej znacząca zmiana funkcji kanału może wynikać z wyzwania doświadczanego in vivo, oceniliśmy wpływ kwasicy. Figura 2Y1103 przedstawia zmiany w bramkowaniu inaktywacji przy niskim pH. Prądy całej komórki w komórkach HEK-293 wyrażających SCN5A S1103 (puste kwadraty) lub SCN5A Y1103 (wypełnione kwadraty). U góry: Przykładowe ślady z kanałami S1103. Strzałki wskazują punkty miary\n[podobne: identyfikator uczestnika zjazdu, poradnia laryngologiczna olsztyn, ile kalorii ma chleb żytni ]


Lata sześćdziesiąte. Wiesław (1) | na druk jeszcze za wcześnie…\n← Lata sześćdziesiąte. Wanda (2)\nLata sześćdziesiąte. Wiesław (1)\nOpublikowano czwartek, 19, Marzec, 2015, autor: admin\nDusza Wiesława była zawsze komunistyczna i nie było to kwestią wyboru. Wiesław urodził się z taką właśnie duszą, zdeterminowaną wiarą w komunizm i nawet ateistyczne zaprzeczenie jej istnienia nic by nie zmieniło. Jak po amputacji nogi odczuwa się fantomowo jej istnienie na zmianę pogody, a nawet bóle reumatyczne, tak dusza Wiesława pokonywała wszelkie wątpliwości i wahania zdrowego rozsądku, po prostu istniejąc niezależnie i zawsze.\nNie nadawała się już do religijnych zakazów i nakazów w czasach, gdy tygodnik „Po prostu” rozwydrzył młodzież do rozmiarów niebywałych jak na niewielkie możliwości percepcyjne duszy Wiesława. Jednak, jak każda dusza potrzebuje wiary, tak i komunistyczna dusza Wiesława potrzebowała bezwzględnie ortodoksyjnej wiary w komunistyczne państwo radzieckie.\nKrośnieńskie błoto z dzieciństwa Wiesława zapadło mu na zawsze w pamięci. Galicyjska nędza nie przezwyciężona w wolnej Polsce będzie zawsze odnośnikiem zarówno do sytuacji wygranych, jak i przegranych. Robotnikom na wiecach będzie zachwalał ich stan posiadania kilku koszul do sytuacji sprzed wieku, gdy chłop galicyjski miał tylko jedną. Galicyjskie błoto będzie wypomniane rządowi sanacyjnemu i argumentem za nieskuteczną obronę w kampanii wrześniowej.\nSzlachetna praca społeczna wsparta domowym patriotyzmem kończyła się przed wojną zazwyczaj w sanacyjnych więzieniach, gdzie ugruntowała się jego pozycja zawodowego rewolucjonisty, pogrążonego w problemach prawdy społecznej i sprawiedliwości.\nWiesław w latach sześćdziesiątych miał już za sobą trudny okres wykluczenia z Partii, uwięzienia, procesu i triumfalnego powrotu. Był u szczytu powodzenia. Lata powojenne intensywnej pracy partyjnej w Warszawie i Moskwie nie poszły na marne. Ani ten wysiłek, gdy w końcu listopada 1948 pojechał do Stalina konsultować zjednoczenie PPR i PPS. Tłukł się pociągiem niemal dwa dni. Zawieziono go samochodem do daczy Stalina pod Moskwą. Rozmawiał ze Stalinem, Berią i Mołotowem całą noc…\nJednak Wiesław nigdy nie był romantykiem. Nie znosił rewolucjonistów z ich marzeniami i mrzonkami, z ich dyskusjami i ogniem w oczach. Uznawał jedynie stabilną pracę w gabinetach biura politycznego i najlepiej czuł się w ogromnych gmachach warszawskich, gdzie na biurku mógł zgromadzić morze dokumentów i pochylać się nad nimi całymi nocami. Jako I sekretarz KC PPR pracował w swoim gabinecie w budynku przy al. Ujazdowskich między al. Róż i ul. Szopena. Jego gabinet mieścił się na pierwszym piętrze, gdzie przyjmował raz w tygodniu interesantów i prowadził rozmowy. W siedzibie Urzędu Rady Ministrów na Krakowskim Przedmieściu przyjmował interesantów, przygotowywał się do przemówień publicznych. Stamtąd też kierował Ministerstwem Ziem Odzyskanych, któremu poświęcał dużo czasu i uwagi. W Ministerstwie, przy ul. Litewskiej, jako minister Ziem Odzyskanych miał gabinet i sekretarkę. Gdy w 1949 roku Ministerstwo Ziem Odzyskanych likwidowano, oddając urząd, sporządził pięćsetstronicowe sprawozdanie.\nWiesław należał do inteligencji. Awans ze ślusarza, na którego epizodycznie kształcił się w Cechu Rzemiosł Różnych w Krośnie po ukończeniu 4 lat szkoły podstawowej i 3 klas szkoły wydziałowej, był trwały. Nabyta tam poprawność pisowni, podstawy stylu, czytelne, kaligraficzne pisanie ołówkiem i wycieranie błędów gumką, pozwoliły mu zająć się przede wszystkim pracą literacką. Jako literat, jako osoba pisząca, nienawidził innych piszących i piszących w sposób dla niego niezrozumiały.\nPostawił sobie jako główny cel życiowy zrealizowanie socjalizmu w Polsce, mimo wrogich sił reakcjonistów, zamachów na jego życie i skłóceniu z samym sobą wobec ewidentnej prawdy o Katyniu.\nPonieważ doktryna zakładała istnienie wrogów klasowych, rewizjonistów i kontrrewolucjonistów, Wiesław musiał stać się także despotą, co przyszło mu niezwykle łatwo, bo najprawdopodobniej był nim wcześniej. Był człowiekiem państwa, uznawał jedynie obywatela jako jego cząstkę, bez uznania w nim indywidualnych potrzeb. I to tylko Państwa Radzieckiego. Nigdy przez myśl mu nie przeszła możliwość samodzielnego bytu państwowego Polski, bez ZSRR. Uważał, że Polska musi mieć parasol ochronny w postaci przyjaźni polsko radzieckiej, wytykając przy byle okazji przedwojenne przyjaźnie międzynarodowe i to, czym się one skończyły. Jako minister Ziem Odzyskanych jak nikt inny zdawał sobie sprawę z zagrożeń niemieckich i skutków zimnej wojny.\nJednak teraz, jako głowa państwa, jako jedyny decydent w sprawach najistotniejszych, łączył w sobie polityczną elastyczność i oportunizm. Pozorna prostota jego decyzji łączyła się z chytrością prostego człowieka. Zdyscyplinowanie społeczeństwa uważał za jedyny sposób na ograniczenie jego potrzeb, które były nieustanie podsycane przez zdemoralizowane, wyuzdane i pornograficzne prądy z Zachodu. Lubił porządek i życie rodzinne, uważał, że nadmiar potrzeb życiowych, których nie rozumiał, jest zgubny i niepotrzebny.\nNie miał nic z anarchisty. Jako samouk wykształcony na bardzo specyficznym i ograniczonym zestawie lektur, Wiesław nie był w stanie zrozumieć ani meandrów wyrafinowanej myśli, ani wymiarów życia duchowego. Jego prostolinijność i bezpośredniość spłaszczała i zubożała problemy i nie wydobywała ich esencji. Z programowych, nieustannie powtarzanych obietnic zniesienia bezrobocia, wybudowania mieszkań, podniesienia dobrobytu, czy nawet doścignięcia Zachodu, zostały jedynie obietnice. Dla każdego było jasne, że plan Gomułki to wielka utopia.\nSezonowe obliczanie ceny plonów rolnych obowiązujące dla całego kraju bez uwzględniania specyfiki regionu, zakazy i nakazy dla lokalnych władz miały za każdym razem zły skutek, gdyż ani nie ograniczały korupcji i malwersacji, a mnożyły koszty biurokracji.\nMoralność Wiesława, przejawiająca się w prostym, nobliwym życiu nie wykluczała okrucieństwa służb specjalnych. Jego zwyrodniały, a od początku niezwykle ograniczony światopogląd ulegał nieustannej atrofii.\nNie znoszący wulgarności, Wiesław zamieniał Polskę z roku na rok na coraz bardziej wulgarne w swojej siermiężnej prostocie i zaniedbaniu obszary pijackiego zamroczenia i bezprawia. Z roku na rok coraz mniej liczył się z doradcami i coraz więcej spraw, na których się nie znał, choć uważał przeciwnie, brał na swoje barki. Jego biurko uginało się od sprawozdań, dokumentów i nierzadko zupełnie nieważnych spraw, które pieczołowicie czytał i opiniował, bo wiedział, że tylko on potrafi je właściwie zinterpretować.\nŚwiat spoza Bloku pędził na przód, wynalazki i wysoka technologia połowy dwudziestego wieku pozwoliły całkiem innymi drogami na realizację marzeń Lenina co do proletariatu i chłopstwa powojennej Europy. Praca tam stawała się lżejsza, opłacalna, krótsza i przyjemniejsza.\nWiesław był odporny na wszelkie wrogie komunizmowi nurty filozoficzne, a marksizmu nie rozumiał. Dlatego tak bronił totalnego światopoglądu dialektycznego materialisty. Dyktatura proletariatu, dyktatura mniejszości w państwie nie była demokracją. Stworzenie silnej jednej Partii miało za celu narzucić rządy mniejszości nad większością, były z konieczności ortodoksją. Wszelkie odchylenia i wahania automatycznie stawały się zamachem na Partię. Dyktatura proletariatu wmawiająca wyższość proletariusza nad innymi warstwami społecznymi wymuszała wrogi i podejrzliwy stosunek do elit intelektualnych i kultury wysokiej.\nTen wpis został opublikowany w kategorii lata sześćdziesiąte i oznaczony tagami Katyń, minister Ziem Odzyskanych, państwo policyjne, PZPR, towarzysz Wiesław, Władysław Gomułka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n2 odpowiedzi na „Lata sześćdziesiąte. Wiesław (1)”\nsobota, 21, Marzec, 2015 o 12:31:06\nCytat, który zamieściła Pani pod poprzednim wątkiem, zapowiadający ten tekst – pochodzi z komentarzy pod artykułem „Prof. Anita Prażmowska dla WP.PL: Władysław Gomułka groził Rosjanom użyciem broni”\nPozwolę sobie na powtórzenie, przytoczenie komentarza do wywiadu:\n„~kristell47 2014-07-10 (10:45)\nnie bronię Gomułki byłam wtedy dzieckiem i z tej perspektywy patrząc miałam szczęśliwe dzieciństwo.Moi rodzice byli zwykłymi robotnikami w domu się nie przelewało zresztą tak jak u 99% rodzin.Chodziłam z kluczem na szyi ale byłam na koloniach ,moi rodzice mieli pracę nie martwili się że nie będą mieli pieniędzy na chleb dla dzieci na książki do szkoły.Wieczorem mogłam spokojnie wyjść na miasto bez obawy że mnie ktoś okradnie. ..Małe dzieci w wózku zostawiało się przed sklepem a matka robiła w tym czasie zakupy. Zbrodnie ,gwałty,rozboje, teraz są na porządku dziennym.Dawniej to były przypadki 1 na tysiąc.Ludzie byli przyjaźnie do siebie nastawieni nikt nikomu nie zazdrościł. Może dlatego ze każdy miał to samo.Stało się w kolejkach za mięsem ,papierem toaletowym,pomarańcze były tylko na święta ale mimo wszystko żyło się o wiele lepiej.”\nTak wypowiada się jedna z czytelniczek.\nProblemem jest nie to, że jakaś Pani lat czterdzieści parę, która za Gomułki zaledwie zdążyła przyjść na świat, którą za Gomułki wozili w wózeczku i robiła jeszcze w pieluchy, więc okres gomułkowski ledwo pamięta, albo zna z rodzinnych opowiadań, że jakiś człowiek mający dzisiaj lat pięćdziesiąt, który wówczas cały świat widział z piaskownicy i zza matczynej spódnicy, że tacy ludzie znajdują coś dobrego w swoim dzieciństwie, w którym doświadczali miłości od bliskich i dzięki staraniom rodziców zachowali ładne wspomnienia z rodzinnego podwórka.\nDla mnie problemem są słowa autorki książki o Gomułce:\n„Ale jest już jego biografia.\n– I to całkiem niezła. Są też wydane drukiem pamiętniki „Wiesława”. Natomiast, tak jak wspomniałam wcześniej, ja chciałam mu się przyjrzeć pod innym kątem – interesował mnie nie jako polityk, chodziło mi o jego uczłowieczenie.”\nDla mnie problemem jest cel wyznaczony sobie przez autorkę jeszcze jednej biografii Gomułki. Ponieważ uważam, że zdarzają się takie żywoty, tacy ludzie, których życiorysy nie powinny być pisane w oderwaniu od losów ofiar tych person.\nNie ma sensu zastanawianie się ile ludzkiego jest w despocie i oprawcy, bo to raz na zawsze rozwiązała Nałkowska pisząc:”Ludzie ludziom zgotowali ten los.”\nCzłowiek zabija człowieka, człowiek niszczy człowieka. Człowiek zamierza się na innych ludzi, zniewala, osacza, działa z premedytacją, okrada na szans na normalne życie, świadomie wprowadza w życie zbrodnicze idee, jest gotów iść po trupach, by zrealizować swoje lub cudze plany.\nJeśli wynikiem czynów konkretnych ludzi są ofiary, to czas najwyższy przerwać ten zaklęty krąg niemocy wobec sprawców i w ich barwnych biografiach komunistów z wyboru obowiązkowo podawać nazwiska ofiar, a jeśli nie można ofiar wymieniać z nazwiska, bo ofiar jest tak wiele, wówczas podawać liczby ofiar – bo takie są dokonania, taki jest życiorys niektórych jednostek – ich życie jest nierozerwalnie związane z ofiarami, z tymi, których pozbywali się, którym zgotowali paskudny los, których traktowali jak stado w klatce, masę doświadczalną.\nInaczej jako ludzkość nigdy nie poradzimy sobie z przerażającym zdaniem:\n„Jedna śmierć to tragedia, milion to statystyka. Autor: Józef Stalin”\nNie czekam na biografie, w których oprawców stopniowo odrywa się od ich ofiar, od ofiar wciąż nie policzonych, nadal pochowanych nie wiadomo gdzie.\nNie czekam na biografie, w których sprawców stopniowo odrywa się od ich czynów, od czynów, które przysporzyły cierpień.\nBiografie, w których oprawców odrywa się od ofiar, w których sprawców odrywa się od czynów – przyczyniają się do fałszowania obrazu, bo z oprawców i sprawców czynią podmiot szlachetnych rozważań, naukowych opracowań, a ofiary odsyłają w niebyt, do statystyki, w kąt, na wieczne niepoznanie.\nProszę się na mnie nie gniewać, ale nie interesuje mnie w jakich biurach urzędował Gomułka, jakimi samochodami przemieszczał się po miastach, jakie skończył szkoły, z dobrym czy z kiepskim wynikiem, czy był synem prostego ślusarza, czy inżyniera z elity, bo nie jestem zainteresowana odkrywaniem w Gomułce „uczłowieczeń”. Nie dam Gomułce pośmiertnej satysfakcji, nie dam mu szansy na jakiekolwiek inne istnienie, niż życie, które sam sobie wybrał: życie partyjnego okupanta, wodza zbrodniczej partii; niż życiorys z listą nazwisk ofiar i osób poszkodowanych.\nNic dziwnego, że pod artykułem z wywiadem, w którym jest mowa o woli szukania dobra w despocie, pojawiają się komentarze tego typu\ncyt. :”Stało się w kolejkach za mięsem ,papierem toaletowym,pomarańcze były tylko na święta ale mimo wszystko żyło się o wiele lepiej.”.\nJeśli ludzie nadal nie przyjmują do świadomości nienormalności własnego ówczesnego położenia w realiach zaprogramowanych przez partię okupującą i wyniszczającą ich kraj, to trzeba pytać: dlaczego?\nMoże dlatego, że nie pojawiają się opracowania, które pomogą im zrozumieć, że nie Gomułce i nie gomułkowskim pomagierom zawdzięczali swoje spokojne dzieciństwo, a własnym rodzicom, którzy w każdych warunkach z miłości do dziecka zrobią wszystko, by najmłodszym oszczędzić przykrych doświadczeń.\nCiekawe co napisaliby dziadkowie i rodzice „~kristell47″? W końcu to oni pracowali równie wydajnie, jak pracowali wówczas robotnicy na zachodzie, ale wynagradzano ich tak marnie, jak złodziejsko wynagradzano w PRL, bo traktowano ich jak tak, jak traktowano ludzi pracujących w PRL, bez szacunku do pracownika, bez doceniania wartości ich, jak masę roboczą obowiązaną dostarczać pożytków, dóbr, masę roboczą, w której ubytek jednostki nie miał żadnego znaczenia, więc niewygodne jednostki ubywały. Rodzice i dziadkowie tej Pani żyli za grosze, to oni martwili o utrzymanie rodziny, oni stali w tych kolejkach za artykułami pierwszej potrzeby bez gwarancji, że zaopatrzą się w artykuły pierwszej potrzeby, i oni czuli najbardziej czym jest upodlanie ludzi do tego stopnia, by rolkę szarego papieru toaletowego człowiek traktował jak cenną zdobycz, jak skarb. Ale nie mogli na ten temat wymienić z innymi swoich poglądów, bo posiadanie poglądów nawet w sprawie durnej rolki papieru toaletowego mogło ich kosztować, mogli przez to wpaść w tarapaty. Dlatego ludzie stale uważali na swoje słowa, a bali się nie tylko wścibskich sąsiadów, stąd mało mówili i przy własnych dzieciach. W normalnych warunkach rodzice rozmawiają z pociechami, opowiadają o przeszłości, uczą historii, tradycji, pomagają dzieciom w wyborach drogi. Ale w PRL jedno słowo mogło zaważyć na losie, bo słowo jak słowo – padnie, dziecko zapamięta, a potem w szkole, na podwórku, przy sąsiedzie też mogło wyrwać się dziecku to samo słowo, i nieszczęście gotowe.\nJeśli dzisiaj ktoś pisze: ” byłam wtedy dzieckiem i z tej perspektywy patrząc miałam szczęśliwe dzieciństwo” – wierzę, przecież ta osoba była dzieckiem, które dorośli chronili ze wszystkich sił przez każdym złem. Wyznanie komentującej wywiad jest szczere, ograniczone do własnego pępka, do udanej babki z piasku i pobytu na koloniach. Ale głupio, że dojrzała kobieta nadal uważa ówczesną powszechną biedę za sprawiedliwie dobro. I jeszcze głupiej, że pisząc swoje wyznania w 2015 roku nadal nie widzi ówczesnych czystek, życia w lęku, a oceny okresu gomułkowskiego wyprowadza od tego, że skoro sama nie doświadczyła przykrości, to ma prawo twierdzić, iż za Gomułki nie działo się nic niepokojącego i żyło się lepiej.\nPani „~kristell47” w 2015 roku nie musi uważać na każdym kroku na swoje słowa. Pierwsza, narzucająca się różnica między czasem, jaki tak ciepło wspomina, a dniem dzisiejszym, ale wszystko wskazuje na to, że jeszcze tego nie zauważyła.\nJej wypowiedź świadczy o skuteczności perfidnych metod partii okupującej, o tym, że ówczesne niszczenie w zarodku każdego najdrobniejszego dążenia do życia w wolnym kraju i w normalnych warunkach – zrobiło swoje, ukształtowało niektórych ludzi na dużo dłużej, niż przeżył rak PZPR.\nInna sprawa, że aktualne realia życia szarych ludzi są bardzo ciężkie. Przyczyną ucieczek w wspomnienia, po latach składane z urywków „dobrego pamiętania” – mogą być ciężary dnia dzisiejszego, bezrobocie, niskie wynagrodzenia, niepewność jutra, rozłąki z bliskimi, którzy wyjechali szukać lepszych warunków, podział na Polskę A i Polskę B, złe traktowanie ludzi, którym część życia upłynęła w PRL, tworzenie wokół nich aury niechęci, wmawianie, że są przeszkodą w dążeniu do normalności .\nDzisiaj pojawiają się głosy, że normalnych warunków można spodziewać się dopiero wtedy, gdy świadkowie PRL-u poumierają.\nW którymś momencie ruszyła lawina, pisano na forach, w artykułach prasowych, głoszono z mównic oficjalnie, do wielu odbiorców, i w gronach znajomych, że pokolenie pamiętające PRL musi umrzeć, bo tamten system wykształcił w ludziach paskudne nawyki.\nTak wymieniają między sobą poglądy ludzie, którym we łbie nie zaświta sprawdzić, dowiedzieć się, najpierw dociekać czym było życie w PRL, a dopiero potem o tym życiu pisać:\n„Na swoim blogu brałem ostatnio udział w internetowym sporze o to, czy Polska zmierza w lepszym kierunku czy w gorszym niż sytuacja, w której III RP znajduje się obecnie. Mój oponent wysuwał tezę, że wystarczy tylko, że wymrze pokolenie komunizmu i Polska będzie już krajem „mlekiem i miodem płynącym”. Mi wydaje się, że gdy odejdzie z tego świata generacja pamiętająca beztroskie czasy PRL-u, będzie jeszcze gorzej. ”\n„Oponent” oczekuje śmierci pokolenia komunizmu, bo nie ma pojęcia, że nie było czegoś takiego jak całe pokolenie składające z samych komunistów. Nie wie , że w PRL-u żyli bezpartyjni, ludzie dalecy od zbrodniczej idei, że ponosili konsekwencje za swoją postawę, a podlegali wszystkiemu co władza mogła wymóc na obywatelu.\nA autor artykułu łaskawie godzi się na żyć z „generacją pamiętającą czasy PRL-u”, bo dla niego czasy PRL-u były beztroskie, ludzie wesolutcy, a Gomułkę pewnie uznałaby za dobrego wujcia organizującego ludności fajne imprezki na stadionach z udziałem orkiestr dętych.\nNie mogło się stać nic bardziej bezradnie głupiego i idącego na rękę tym, którzy zafundowali PRL, niż te głosy wyczekujące śmierci świadków PRL-u.\nNie mówi się o sprawiedliwym rozliczeniu winnych PRL i czystek w PRL, tylko o śmierci świadków PRL-u.\nTo jest wkładanie do jednego wora wszystkich, ofiar i katów.\nWierzyć się nie chce, że dla myślącego człowieka pożądanym rozwiązaniem może być śmierć tych, którzy są w stanie dać świadectwo wielu nienormalności i zbrodni.\nJeśli umrze już całe pokolenie ludzi pamiętających tamten ponury świat, to kto wytłumaczy autorowi artykułu „Stracone pokolenie czy stracone społeczeństwo?”, że okres PRL-u to nie capstrzyk, ani pobyt na wczasach w skansenie.\nRozumiem, że uporządkowanie podejścia do czasu minionego nie jest proste, że wybranie wariantu bezkrwawej rewolucji spowolniło proces otrząsania się z PRL-u, więc oprócz okresu PRL mamy także ciężki czas przejściowy z sitwą byłych partyjniaków na karku i ich manipulacjami, bo w trakcie transformacji masa cwaniaczków zamieniających czerwone książeczki przynależności partyjnej na książeczki do nabożeństwa ustawiała się wygodnie w nowych realiach życia, ale bez podjęcia prób uporządkowania dokona się jedynie wyrwa w tym miejscu, w którym powinna nastąpić wielce opieszała sprawiedliwość.\nMawia się, że coś zawdzięczamy ówczesnym rządom i PRL-owi, i ci, którzy tak mówią podają za przykład: powojenną odbudowę kraju, rozwój gospodarczy, zlikwidowanie analfabetyzmu.\nNiczego nie zawdzięczamy okupanckiej partii PZPR, która z Polski uczyniła PRL.\nGdyby nasz kraj po wojnie znalazł się w bloku państw kapitalistycznych dokonałyby się: odbudowa kraju, rozwój gospodarczy, zlikwidowanie analfabetyzmu.\nTo nie były osiągnięcia partii, a osiągnięcia Polaków. Polacy podnieśli kraj z ruin, wypracowali majątek, a nie formacja wyniszczająca kraj czystkami i zniewalaniem narodu.\nW imię czego mam w 2015 roku realizować propagandowe założenia PZPR-u i stawiać znak równości między ówczesną Polską, a PZPR???\nDla mnie i dla wielu ludzi nigdy nie było takiego znaku równości.\nCzas, by do uważających się za myślących, a wyczekujących śmierci świadków PRL-u, dotarło, że ich życzenie jest niczym innym jak czekaniem na ostatnią czystkę, której dokona natura. Manipulantom to wisi, manipulanci czekają , że świadków pochłoną groby, a ludzi już skrzywdzonych życie w aurze wyczekiwania na ich śmierć krzywdzi jeszcze raz.\nsobota, 21, Marzec, 2015 o 15:17:49\nFajnie, że dała Pani link do komentarza, dziękuję Pani Emilio, sobie go skopiowałam kiedyś i trochę zmodyfikowałam usuwając błędy, źle postawione przecinki i myślałam, że już go w takiej postaci nie odnajdę i już potem nie szukałam, by jak trzeba, wkleić źródło i autora komentarza.\nSłuszne Pani oburzenie i gniew, ale ressentiment krąży w narodzie podsycany ignorancją i niewiedzą. Zdobycie wiedzy, mimo dzisiejszej dostępności jest jednak dużym wysiłkiem i wydatkiem czasochłonnym. Jestem po wchłonięciu książek o Józefie Światło (chcę dać dzisiaj krótką notkę) i w takim kontekście Gomuła to diament szlachetny!\nTrzeba jednak pamiętać, że jak Gomułka gromił rząd sanacyjny, że uciekł, że wojny z Hitlerem nie wygrał, to tak my i nasi wnukowie musimy jednak oddać sprawiedliwość czasom, w których przyszło żyć naszym niegramotnym przywódcom. Musiał być taki głupek, Moskwa by się na inny format człowieka nie zgodziła. Cały Blok był w takiej przecież okupacji i władcy krajów komunistycznych byli do siebie podobni.\nMnie akurat obchodzi, czym Gomułka pisał, jaki miał krawat i co czytał. Najmniej mnie obchodzi polityka, ale jak pisał niedawno Marek Jastrząb na Liternecie, jak mus, to mus:


Czarne chmury nad polskimi rzekami « Tu się tobrze pisze\nStrona główna » Przyroda » Czarne chmury nad polskimi rzekami\nPIS debatuje nad naszymi rzekami:\nposłanki i posłowie zajmą się projektem ustawy o ratyfikacji Europejskiego porozumienia w sprawie głównych śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym AGN. Rządowy projekt ustawy nie był konsultowany społecznie. Nie przeprowadzono też strategicznej oceny na środowisko …\nAnalizy ekonomiczne powinny uwzględniać wszystkie koszty, nie tylko inwestycyjne, ale również eksploatacyjne, a także koszty zewnętrzne – społeczne i środowiskowe. Dotychczasowe doświadczenia pokazują, że koszty znacząco przeważają przychody (na Drodze Wodnej Górnej Wisły kilkusetkrotnie), a głównym wożonym „towarem” jest kruszywo z pogłębiania toru wodnego. Stawia to pod znakiem zapytania sensowność i realność realizacji wielomiliardowych inwestycji, które rząd zamierza podjąć po ratyfikacji porozumienia AGN.\nWisła nie nadaje się do żeglugi. Projekt jej użeglowienia to pijackie fanaberie bzdury jakichś pisowskich idiotów. Taka ciekawostka choćby:\nDecyzja o budowie tymczasowego progu stabilizującego poziom wody na Wiśle zapadła ze względu na panującą od kilku lat suszę hydrologiczną. Zasoby wody w rzekach są od dłuższego czasu rekordowo niskie. Jest to szczególnie problematyczne dla kozienickiej elektrowni, która pracuje w tzw. otwartym obiegu wody chłodzącej, czyli wymaga zasilania wodą z Wisły.\nTagi: dobra zmiana, regulacje rzek, rzeki, Wisła\nNapisane przez tobrze w Przyroda dnia Grudzień 6, 2016 .\n← Zdeglomerujmy instytucje polityki wschodniej\tMinister Szyszko chce karać ekologów, którzy będą blokować decyzje urzędników →


Rynny i kształtki rynnowe - Denko rynny uniwers. WIJO DRU fi 125 brąz - BALEX METAL\nKatalog » Rynny i kształtki rynnowe » Denko rynny uniwers. WIJO DRU fi 125 brąz\nDenko rynny uniwers. WIJO DRU fi 125 brąz\nNumer katalogowy 402086\n» Informuj mnie o aktualizacjach Denko rynny uniwers. WIJO DRU fi 125 brąz\nInformuj mnie o aktualizacjach Denko rynny uniwers. WIJO DRU fi 125 brąz\n4517075 wywołań od 14 styczeń 2011


Biznes Leszno oferty biznesowe - BiznesOferty.pl\nBiznesOferty.pl - Ogłoszenia biznesowe Leszno\nBiznesOferty.pl to miejsce, w którym przedsiębiorcy zamieszczają oferty i ogłoszenia w celu nawiązywania kontaktów biznesowych. Znajdziesz tu oferty handlowe, sprzedaży, zlecenia, pomysły na własny biznes, Leszno ogłoszenia współpracy.\nWyświetlone oferty: 1 - 15 z 138 dla lokalizacji: Leszno\nNa sprzedaż zakład produkcyjno-usługowy, piekarnia\nPrzedmiotem sprzedaży jest zakład produkcyjno- handlowy o powierzchni 464 m2 położony w miejscowości Krzywiń. Nieruchomość ...\nPoszukuję przedstawicieli handlowych na cały kraj oraz zagranicę\nPodejmę współpracę z przedstawicielem handlowym, najlepiej na własnej działalności. Proste zasady rozliczania sprzedaży. Oferuję specjalistyczną ...\nBasen stelażowy Bestway 305 x 76\nZalety Prosty i łatwy montaż. Stabilność oraz wytrzymałość Stal odporna na korozje Odporność na duże obciążenia falowań wody podczas ...\n440 PLN / 1 szt.\nSanepid, Projekty Technologiczne\nSzukamy osoby, która zna się na tematach związanych z sanepidem, projektami technologicznymi dla Restauracji.\nUsługa 0,30gr przerabiamy rękawiczki foliowe na zrywki\nMożemy przerobić w tygodniu 1 000 000 paczek rękawiczek w tygodniu, rejon usługi Śląsk, możemy ...\nRękawiczki foliowe zrywki HDPE 1,30 gr 100szt\nGrubość 10 mikr, . Długość od 26 do30 cm, 2 000 000 opakowań w mc,200 ...\n1,30 PLN / 1 opak.\nRekawiczki foliowe zrywka\nRękawiczki foliowe typu zrywka- z dziurka, do zawieszenia, 100szt. w opakowaniu, grubość od 0,7 ...\nPoszukuje pracowników do Niemiec\nPoszukuje pracowników z zawodu hydraulik, wyjazdy co tygodniowe do Niemiec. Wyjazd w niedziele wieczorem zjazd ...\nSprzedam Zakład Pogrzebowy - Międzynarodowy Transport Zwłok\nJeśli szukasz biznesu odpornego na pandemię, kryzys gospodarczy czy głupotę polityków, to powinieneś przeczytać to ...\nKupię laptopy, telefony, elektronika ... hurt detal abc\nWitam, poszukuje dostawcy laptopów poleasingowych, telefonów komórkowych i innych.\nWitam, posiadamy płyty OSB grubości 9/ 10/ 12/ 15/ 18/ 22mm. Pełne wymiary płyty. 2500x1250. W celu informacji zapraszamy do kontaktu.


Zaledwie 14 proc. Australijczyków się zaszczepiło. Teraz są wściekli na kolejny lockdown - Niezależna\nKoronawirus • 21.07.2021 16:55\nZaledwie 14 proc. Australijczyków się zaszczepiło. Teraz są wściekli na kolejny lockdown\nW Australii narasta gniew w związku z objęciem 13 mln obywateli, czyli około połowy populacji kraju, kolejnym lockdownem w celu stłumienia epidemii Covid-19. Okazuje się jednak, że Australijczycy sami są sobie winni. Zaszczepiło się bowiem... niecałe 14 proc. obywateli tego państwa. Jak podaje BBC News, to najgorszy wskaźnik wśród krajów OECD.\nPremier Scott Morrison został ostro skrytykowany za powolne tempo szczepień, ale za zaistniałą sytuację nie przeprosił.\n"Żaden kraj nie ma 100-procentowej odpowiedzi na pandemię. Myślę, że Australijczycy to rozumieją"\nSydney w kwarantannie. Obawa przed wariantem delta


Czy jesteś gotów na sukces z marginal gains w swojej firmie? | Tomasz Miler – Trener Kaizen\nMarginal Gains – 1 % do wielkich sukcesów.\nO Davidzie Brailsfordzie napisano już wiele artykułów. To guru kolarstwa i twórca metody „Aggregation of Marginal Gains” (Agregacji Mariginalnych Zysków). W Wielkiej Brytanii za swoje zasługi dla sportu dostał od królowej tytuł szlachecki. Bez dwóch zdań należało mu się. Z niszowego sportu jakim było kolarstwo na brytyjskich wyspach stworzył maszynkę do odnoszenia sukcesów. Dzięki jego metodzie rozkwitło też wiele firm i biznesów.\nTo co zaczął wprowadzać w metodologii kolarskiej z wielkim powodzeniem wprowadza się dziś w firmach brytyjskich. Okazuje się, że działa nie tylko w sporcie ale również w biurach, w bankowości, w sprzedaży czy nawet w turystyce.\nNa czym polega ta coraz popularniejsza i niesamowicie skuteczna filozofia działania? Najprościej oznacza ona:\nznalezienie 1% poprawy w każdej rzeczy, którą robisz.\nTak, dobrze przeczytałeś (nie ma tutaj błędu!) 1 (jednego!) %. Wyjątkowość tej metody polega na dodaniu jeszcze jednego słowa. W każdej! rzeczy. Począwszy od higieny, jakości posiłków, postawy na rowerze, wartościowego treningu, zachowania w czasie wyścigu, nastawienia psychologicznego skończywszy na poprawie efektywności regeneracji organizmu. Poprawy można szukać wszędzie. Nawet tam, gdzie wydawałby się to zupełnie nielogiczne. David Brailsford na swoją pracę patrzy jak na strategię holistyczną. 1 % poprawy w jednym miejscu może wpłynąć na poprawę o kilka procent w drugim. Połączenie zaś kilku obszarów daje już nie 1% a 10% lub nawet więcej % .\nW jego drużynie nie ma przypadków. Nawet przyjmowany do zespołu kierowca autobusu miał testy osobowościowe, kilka rozmów z „Szefem-Szefów” i był zatrudniany tak, żeby jak najlepiej pasował do grupy. Zatrudniono lekarza, żeby nauczył kolarzy mycia rąk. Zawodnicy dzięki temu nauczyli się dbać o siebie tak, żeby jak najskuteczniej uniknąć niepotrzebnych infekcji. Poprawy postawy zawodników szukał w tunelach aerodynamicznych. Żeby skuteczniej sprawdzać czy rowery są wystarczająco czyste, ich konserwację zlecono mechanikom na wymalowanej białą farbą posadzkach. Na białym lepiej widać kurz, brud i niepotrzebny smar. Dzięki temu rowery były lepiej przygotowane na wyścigi. Wszystkie działania (procesy) przed wprowadzeniem są mierzone i monitorowane. Wymieniłem kilka elementów. Ich lista jest dużo, dużo większa. W pracy grupy nie ma zbiegów okoliczności. Ostateczne działania są efektem statystyk a nie emocji.\nGłówna maksyma działań brzmi:\nZapomnij o doskonałości; skoncentruj się na postępie i łącz ulepszenia.\nPowierzchownie wygląda to bardzo procesowo i mało przyjemnie. Pewnie by tak było, gdyby działania te były realizowane apodyktycznie. Sęk w tym, że działania Marginal Gains to praca wyjątkowo zespołowa. Każdy z uczestników zespołu zachęcany jest do szukania nowych pomysłów i rozwiązań. Wszyscy są odpowiedzialni za wyniki. Szef też. Rolą szefa nie jest tylko leaderowanie i zarządzanie. W tej metodzie rolą szefa jest służenie wszystkim w wykonywaniu jak najlepszej pracy.\nSzef i służenie? Przekonajmy się czy to może być łatwe, czy trudne. Zróbmy mały test przygotowawczy do Marginal Gains. Gotowy? Na początek kilka pytań dla Ciebie:\nCzy wiesz, jak wygląda kolejny poziom sukcesu dla każdego pracownika w twojej firmie?\nCzy wiesz jaki jest kolejny poziom sukcesu dla całej Twojej firmy?\nJak często wspólnie ze swoim zespołem sprawdzasz co działa, a co nie działa?\nCzy skupiasz się na tym, co się robi, czy na tym jak to się robi?\nCzy jako lider zespołu kierujesz czy wspierasz zespół?\nCzy pytasz i słuchasz, czy koncentrujesz się na mówieniu do zespołu?\nCzy pytasz się zespołu o opinie na temat Twojego sposobu kierowania? Czy sprawdzasz ze zespołem co działa lub nie działa w Twoim wykonaniu?\nJakie masz refleksje po tych pytaniach? Trudno było odpowiedzieć? Pewnie dla wielu menedżerów te pytania nie są łatwe. Myślę, że dla trenerów kolarstwa w Wielkiej Brytanii też na początku trudno było na nie odpowiedzieć. Dla wielu z nich te pytania były po prostu niewygodne. Mało kto lubi drastyczne zmiany. W zachodniej kulturze zarządzania, gdzie kierownik jest tym, który zarządza, bierze odpowiedzialność i autokratycznie podejmuje decyzje takie zachowania są mało popularne. Mało kto uważa, że inny sposób zarządzania może być nie tylko stosowany ale na dodatek może być dużo bardziej skuteczny. W przypadku trenerów kolarskich sytuacja była podobna. Efektem „oldschool-owych” metod treningowych w Wielkiej Brytanii był jeden medal olimpijski w 1908 roku. Efektem działania wspólnego (opartego na zasadach Marginal Gains), nastawionego na wspólne efekty (od 2002 do 2016 roku) jest ponad 40 medali na 5 kolejnych olimpiadach i ponad 100 medali zdobytych na Mistrzostwach Świata. Chciałbyś też odnosić podobne sukcesy w swoim biznesie?\nOprócz wymiernych wyników, jedną z jej największych zalet MG jest to, że tworzy zakaźny entuzjazm. W zespołach wszyscy są odpowiedzialni za poprawę. Otrzymanie odpowiedzialności wzmacnia poczucie sprawczości. W odpowiednim środowisku każdy zaczyna szukać sposobów na poprawę. Ludzie chcą odnosić sukcesy. Wystarczy ich zaangażować a sami, zaczną szukać możliwości i dzielić się nimi z grupą.\nStworzenie odpowiedniej grupy jest tu bardzo istotne. Gdy cześć zespołu nie współdziała i bojkotuje entuzjastów o efektywność jest dużo trudniej. Zadaniem lidera jest więc znalezienie takich sposobów, żeby przekonać wszystkich niedowiarków i zaangażować ich w procesy zmian. Wzajemna odpowiedzialność jest tu kluczem. Gdy brakuje współpracy włącza się hamulec – sabotująca działania niechęć do nowości i zmian. Metoda Agregacji Marginalnych Zysków to praca zespołowa! Zaryzykuję i stwierdzę, że to taka wspólna zabawa w ciągłe ulepszanie.\nCzy to trudne? David Brailsford o swojej pracy na welodromie (torze kolarskim) powiedział: „My po prostu spędzamy czas zastanawiając się jak jeździć szybciej. Tylko tym. To właśnie zajmuje nasze życie.”\nProste, prawda? W biznesie też jest podobnie. Wystarczy stworzyć zespół, który będzie chciał codziennie uczyć się jak zrobić jeszcze lepszy biznes. O 1 % lepszy! A Ty? Czy chciałbyś wypróbować u siebie Marginal Gains?\nCo to jest coaching? Czy warto go się bać?\n8 sposobów jak znaleźć ukryte zyski w Twojej firmie?