Paweł D.: BALLADA O MARIUSZKU . Serwis poetycki.\n» BALLADA O MARIUSZKU\nBALLADA O MARIUSZKU\nTen Mariusz to dopiero była w mieście postać,\nposiedzieć z nim, poleżeć, popić można było,\ngdy wykrzesał prąd z czterech liter żeby sprostać\npod delikatesami. Na ziemię ubitą\nwychodził często Mariusz jak Bolek bez Lolka,\nniezręcznie było wtedy nie otworzyć ramki,\nzazwyczaj odczęstował, ani złego słowa\no Mariuszu, najwyżej pożyczył od matki,\nczasem nawet jej oddał. Przecież nie był taki -\nz białka super moc czerpał, przydarzał się gromki\njakby z nieba spadł nagle, albo postać z bajki -\nKaczor Donald, Pies Pluton, Pancernik Potiomkin.\nKiedy Mariusz odbierał od dłużnika kwotę,\nz ust rzucając piorunem prosto w nocną ciszę -\nbo do ciebie przyjade – chciałeś mu pieniądze\nrzucić z okna na bilet, by na swoje wyszedł.\nJak budowlany żuraw telefon unosił,\nprzystawiał go do ucha, zwrot długu wymuszał,\nna sztywno zgięte ramię szło pod kątem prostym\nod stalowego pionu srogiego Mariusza.\nKurz z chodnika zasysał gdy szedł ścieżką pewną,\njak Struś Kręciwiatr kręcąc na pustyni lody,\nDiana księcia Karola spławiła dla niego\nna drzewo, które potem Mariusz łokciem skosił.\nKto by pomyślał – Mariusz Odkurzacz Kosiara.\nSzczególnie Człowiek Mucha zadręczał Mariuszka,\nnie dało się odpędzić, aż szkoda go było -\nledwie z klatki do klatki przechodził, już Mucha\nkrążył nad jego głową, stąd czerpiąc paliwo.\nTą super mocą wzbudzał szacunek w kamratach,\nktórzy wraz z nim krążyli, zawsze strategicznie:\nCzłowiek Peryskop z jednej, z drugiej Człowiek Radar.\nMariuszek nawet z ucha nie strzelał, praktycznie\ntylko dumę zranioną, swój honor posiadał,\nżadnej mocy, o super nie mógł nawet myśleć.\nAż Diana się zdziwiła gdy po kilku latach,\nudręczony Mariuszek, powrócił na weekend\njako Człowiek Gazeta, że na ludzi wyszedł.\nW spojrzeniu Diany Mariusz jasny czytał przekaz -\nnie po to Diana księcia Karola spławiła,\nżeby Mariusz bezkarnie na nią patrzył teraz.\nWzrok przekierował, splunął, poemat jął pisać,\nże wraca tu za chwilę, w wężowych trzewikach,\npomadą nabłyszczony, że w lico jej parska -\noczy w słup pustostanie, w O warg nie zamykaj,\na niechaj tobie przeciąg powiekami trzaska,\nrzęsami załopocze, patrzaj, w ile koni,\nilu maści wróciłem, w siekaczu mam rubin.\nTaki wiersz Mariusz pisał gdy wydłużał nogi,\nz pewnością niezachwianą, że jak VIP tu wróci,\nją Veźnie I Porzuci – ten Mariusz.\nCiepłą nocą wiosenną, gdy przepełznie z rzadka\nauto niby chrząszcz z mokrym od świateł pancerzem,\njak na ring wyszedł Mariusz na główny trakt miasta,\ntrenować z półobrotu w twarz smogu kopnięcie.\nGdyby mu ktoś podeszwę pokrył super klejem,\ngłową w dół by zawisnął, tak nogę miał długą,\nwyżej stopy Mariusza tylko niebo ciemne,\ncałe szczęście jedynie kot wyszedł w noc głuchą.\nPrócz kocich, oczy Diany, wyśnione, dyskretne,\njak miejski monitoring go rejestrowały -\noch, Mariusz, wszystkie w oczach wskaźniki masz pełne,\nmoje zerwiesz kozaki, boś na zycher cały,\nnieśmiertelność sto procent, och, Mariusz Stoprocent.\nNiejedno ukradł Mariusz by skraść Diany serce,\nz nienawistnej dzielnicy, z drugiej rzeki strony.\nNiczym kot się zakradał przez zaułki ciemne -\njedno miasto, dwie dzielnie, dwa zwaśnione rody.\nŚlepym trafem rażony przepłynął przez rzekę\nby na oślep grzać z grochu twardego na dowód,\nże prawdziwym jest kotem, przed nikim nie klęknie,\na jedynie do róży klęknąć miałby powód.\nPoetą bywał Mariusz, gdy osiodłał wenę,\njej galop w ciszy nocnej do lotu zrywał bruk,\nmógł przytrafić się w nocy w przejmującej scenie,\nz głębiny kładąc akcent na jej imię – Wyjdź ku\nmnie na balkon. - Spójrz w księżyc, Mariuszu, czym prędzej -\nGdy Mariusz kruszył chodnik, prąc na chwałę białka,\nsmugę sprutego tynku zostawiał za sobą,\nplus skoszone topole, gdyż parł jak kosiarka,\nz oblicza mu wionęło powagą grobową.\nNie sposób było obejść, pod pachą jedynie\nw ciszy mogłeś przemykać bez schylania głowy -\nto pole mariuszowe, to proste, logiczne,\ndwugłowy amstaff kroczył z nim rodowodowy,\nniczym Pies Uran gotów się zerwać ze smyczy.\nJuż taki był ten Mariusz, z ust wydychał parę,\nkiedy sunął przed siebie to wyginał szyny,\nkiedy patrzył na ciebie, miał w oczach niewiarę\nw istnienie ludzi, którzy nie chcą żyć na ringu.\nW sobotni wieczór Mariusz napotkał kolegę,\ni co miał zrobić. Przecież Mariusz nie był taki.\nA noc była wiosenna, uwodziła trelem,\ngrzechem śmiertelnym było by się nie zaczaić\nna mitycznego suma, krew w żyłach mroziły\nrybne legendy – biały grzbiet wystawiał z toni,\npłetwą łodzie wywracał, wąsiskami rysy\nw obu brzegach wyżłabiał… Podpadł Mariuszowi,\ndo końca dni wystarczy, dla niego, dla Diany,\nłeb powieszą na ścianie, pod nim będą słuchać\nna bezdechu ich płody, o tym sumie białym,\nbez którego powrócił żeby w drzwi nakurwiać,\nWtedy Mariusz rzekł – sprawdzam, czy dla mego ucha\npołowa miasta pójdzie od razu jak w otchłań.\nI rzeczywiście poszła. A jaka posucha,\npustynia istna była wtedy, tylko skrobać\nzębami o dno szuflad, z chodników kurz wciągać,\nłzy do dołu płynęły, z którego niebawem\nzieleniła fontanna. Za Mariuszkiem słowa\npo dziś dzień porastają barwne elewacje,\npo jego śladach idą jak woły litery.\nMożesz również przeczytać, Gościu Zabłąkany,\njak niepozorny Mariusz okazał się szczery,\ntego nie wydrukuje Tygodnik Lokalny,\nże Mariusz wciąż jest, ale nikt nie wie gdzie.\nGruby Sebastian lepiej w życiu się ustawił,\nmógł zostawić otwarty na całą noc rydwan,\nczterdziestu stróży zastęp, z takimi skrzydłami,\npilnował Sebastiana kiedy w sen odpływał,\nodmówiwszy modlitwę - wszystko jej zawdzięczał,\nrównież rajskie trzewiki z węża kusiciela,\ngdy je zdejmował, stopy pachnące miał Seba,\ngdy z rydwanu wysiadał, aż wzrok na nich skwierczał,\nnie raz musiał Sebastian ten wzrok zeskrobywać,\npluł, na połysk wężowy je śliną pastował,\nz papugą na ramieniu, ziemi nie dotykał.\nA Mariusz co – jedynie uranem handlował,\naż mu w nocy przez kieszeń przebijał.\nKiedy Mariusz w rym poszedł, to już siwo było,\njego myśli zebranych gwiazdozbiór aż świecił,\nnajjaśniejszej z nich – Dianie – żywiej serce biło,\nże takie z ust Mariusza przed nią lecą perły.\nDawał rymem do pieca o w gruzach marzeniach,\njak samolot z papieru w tym piecu spłonęły,\njacht żalu by utopić basenu wciąż nie miał,\njak Pies Snoopy skowyczał wzruszająco szczery,\ngotów z niklowanego się zerwać łańcucha,\nniczym pitbull dwugłowy żarem wzruszał Dianę,\nże nie ma Disneylandu, człowieku, posłuchaj,\nwciąż nie ma wanny śniegu śniegowy bałwanek -\nw biały rym poszedł Mariusz jeszcze przed dwudziestką.\nJerzy Świątkowski - z gliny, krwi, kości stalowej,\nsyreni zew usłyszał na ziemię ubitą,\nprzez Mariusza zobaczył miasto pustoszone,\ndzielnicę w siwym dymie, w żar łuny spowitą.\nZ wielu paszcz ostrym zionął, nie było ze średnim,\nna grubym jechał Mariusz przez Babilon nocy,\nnieustraszone oczy wbił Świątkowski Jerzy,\nbiałka w ślepiach Mariusza nie uląkł się mocy.\nJedną po drugiej ścinał mariuszową szyję,\nna jej miejsce dwie nowe zaraz odrastały,\nuwolnić od poczwary pragnął nocną ciszę,\nlub by wszystkie jej głowy choć w domu zostały,\ntej nocy, w której Mariusz swej racy dochodził.\nKwitła miłość tej wiosny, mówiła Krystyna,\nże klient przed otwarciem szturmował aptekę\nz receptą na spełnioną. Z serca otworzyła\nchłód poranka wpuszczając, w rumianej jutrzence.\nSpieszył się kochać Mariusz, powoli obchodząc\nkolejny dzień żywota, z pozostałych pierwszy,\npod delikatesami czekał z super mocą,\nby otworzyła Diana, wpuściła do wnętrzy.\nJak przez okno wyglądał Mariuszek w drzwiach Diany,\nkiedy kwitł pod gałęzią w nowinie zieleni,\njak szpadel wbity w ziemię, z trzonem niezłamanym,\nz uranem bez recepty kwitł z lewej kieszeni,\naż promieniując, Mariusz Jutrzenka.\nW tym czasie Człowiek Pizza Z Dyplomem usłyszał,\njak Mariuszek załatwia z Dianą trudne sprawy.\nPięć minut do północy zegar pokazywał\ngdy o Sandrę im poszło tuż przed jego drzwiami.\nZniekształcony miał obraz, gdyż patrzył przez wizjer,\nfragmentaryczne z szumu dane rejestrował,\njak mu się wydawało, Mariusz przeszedł linię,\ndając wyraz jak dzisiaj Diany nie szanował.\nInterwencyjną przywdział na grzbiet pelerynę,\ndrzwi otworzył – ty Dianę swą uszanuj Mariu\nmu nie dała dokończyć cna Diana – Nie winię\nMariusza – mu odrzekła, wprost potwierdzając mu,\nże aż Mariusz Szarmancki do drzwi ją szanował.\nTegom chciał - mówił Mariusz kiedy wychodziła,\nsiadał wtedy, tak jakby kiedykolwiek wstawał,\nnareszcie bez słuchawek inna jakość była,\nwreszcie nie musiał nawet drzwi szafką zastawiać.\nMonitor od naporu aż pękał jak tama,\npoza tym siwo było w pokoju i ciemno,\nim bardziej było siwo tym bardziej mu Diana\nnapierała na szybę, przesiąkała przez nią.\nW falę dianowych westchnień Mariuszek przybierał,\nsiwiały w górę chmury aż sufit błękitniał,\ntak w trzy de okularach Morfeusz pobierał\nw swoje skrzydła Mariusza, że czasem zdradziła\ngo rolka papieru – Ech, Mariusz – rankiem mówiła mama.\nMiał racę Mariusz, kiedy postawił na Swoich,\nmistrzami świata byli w Grodzie Mariuszowym,\ntę wiedzę musiał każdy podróżny przyswoić,\nbo Mariuszek mógł spytać, a szczególnie w nocy.\nA srogi był w ocenach, zero-jedynkowy,\nzwykle niewiele czasu dawał na odpowiedź,\nProfesor Mariusz Pierwszo Światowo Ligowy,\nrehabilitowany przynajmniej dwukrotnie.\nZbity z tropu przechodzień, jakby mu niemowlę\nnagle ktoś podał, żeby mu zmienił pieluchę,\noczami wkoło wodził, byle tylko odszedł\nbez cienia wątpliwości Profesor Mariuszek,\nże może nie miał racy, gdy stawiał na Swoich.\nMariuszek jak już ruszył by śmieci wyrzucić,\nto aż po meczu wracał, czuwał nad nim zastęp\nrosłych, w interwencyjnych pelerynach stróży,\nby Mariuszek mógł świadczyć za Swoimi gardłem,\nprzeciwny sektor świadczyć przeciw Mariuszowi,\nśmieć przeciwne rozwijać jemu argumenty,\nna terenie gdzie w runy każdy mur ozdobił,\nw skróty na szubienicach, by mirem powszednim\njego mózg wypełniały. Mariusz nie był głupi,\njedynie pełen życia, energii, wesoły,\nbrzozy sadził po meczu, złom z kosza wyrzucił,\ngdy wracał jednomyślny, jednowielogłowy,\nważył słowa Mariuszek na szalach uniesień.\nMariuszek jak już brzozę twardym łokciem skosił,\njedynie by ją skleić na krzyż super klejem,\nktóry mu płynął z oczu. Pod nim był gotowy\ntakie skrzydła rozwinąć, którym umocnienie\nbiałko dawało oraz tłuszcz z ostrym na grubym.\nZ uśmiechem jak półksiężyc, rogami do dołu,\nzionął Mariusz pod krzyżem, nawet zastęp stróży\notrzymał przykazanie żeby go w tym wspomóc.\nTroszeczkę zbity z tropu czuł się tym Smok Mariusz,\nnie wiedział sam jak zionąć, jakim mówić wierszem\ndo milczących aniołów, jakich użyć czarów,\nzaklęć… może – nie zawsze oraz nie wszędzie\nzastęp aniołów stróży uwielbiany będzie…?\nGrubymi nićmi szyty był Szewczyk Dratewka,\nkarmił Smoka Mariusza, choć ten go nie widział,\nbo gdzie by chciał Dratewka obok Smoka mieszkać,\nstarczyło że dokarmiał by skrzydła rozwijał.\nSmok Mariusz brzuch jak balon, jak werbel miał twardy,\nod tych pikantnych potraw, jak żużel do pieca\nDratewka wciąż dorzucał, by Smok czuł się ważny,\nże niewidzialna ręka pod stołem go łechta.\nCałą Wisłę mógł wypić, by ugasić ogień,\nmogłeś serduszko wyciąć, tak gęste opary\nnasączały powietrze, do wrót jamy smoczej,\nnocą, gdy wszyscy spali, przystawiał zapałki\ngrubymi nićmi szyty Szewczyk Dratewka.\nMariuszek zapamiętał ten żółty plasterek -\nniczym uśmiech słoneczka, przez chmurę betonu,\nSebastian przed drzwi wyniósł. Na żelaznym pręcie\ngłową do dołu wisząc, z bananem do dołu\nna twarzy marzył Mariusz by mieć takich więcej,\nkiedy rydwan rozjaśnił jak dzień szary wieczór,\na felgi miał żółciutkie jak tamten plasterek.\nPrzykleił się oczami, głowy spuścić nie mógł,\naż szyja go bolała od tych oczu w niebie,\nmaleńka Diana również, przejęta rydwanem,\nzaciskała w paluszkach beznogą laleczkę.\nKiedy rozwiał się rydwan, Mariusz ujrzał w trawie\ncoś na oko pistolet, który upadł z drzewa.\nDlaczego nie ja, myśli Mariusz szuka żony,\nw pizzerii widząc oczy w ketchupie z bazylią,\nzimne niczym kosiara lub kombajn zbożowy -\nrzeźnia jak lajki ścina, spojrzenia jak żyto.\nTakie stosy pod oknem, jego nie widziała,\nPizzerina z profilu jaśnieje po nocy,\nże Seba ją w rydwanie weźmie na Low Ajland,\nSandra w okno mu strzela też jak kamień z procy.\nNiech się w polu spotkają kombajny do oczu,\ndwie kosiary do lajków, se Seba wybierze,\nto by wir się porobił z czarnych białych włosów,\npomiędzy dniem a nocą Sebie serce pęknie.\nNa ścianie o tej Dianie się zemścić chce Mariusz.\n- Dziś wbijam na występy – Mariusz głosem Denka.\nMokasyny gościnnie w Casino postawić\nw dwunastu się zmieścili, Fiat pod nimi pękał,\nklękała przed nim szosa, palmy pochylały.\nPieniła się kaszanka w murach Mocasino,\nczołem Denek w membranę bił od drugiej strony,\nnie mieściło się w głowie cne wino cekino,\nnim latający dywan aż iskrzył zroszony.\nA w Mariuszowym Grodzie, jeszcze długo potem,\npo kocich łbach turlało gdzie Mariusz nie bawił,\njak sprostał był szurało, szło gołębim lotem,\nże Mariusz niezatarte po sobie zostawił\nwrażenie całej wiochy zabitej dechami.\nŻarówkę Mariusz gasił kiedy Ksiądz Kopertnik\nciżemkami osiągał klatki pierwszy stopień.\nNa wdechu siedział Mariusz, w wielu oknach ciemnych\nnasłuchiwały uszy aż Ksiądz wgniecie dzwonek.\nZ matczynego nakazu Mariuszek się czaił,\ninaczej Ksiądz Kopertnik zazionął by ogniem,\ngdyby zdybał Mariusza, co nawet nie palił,\nażeby nie wykryło go księżowskie nozdrze.\nZajęłaby się ogniem ze wstydu matula,\nżarówka w głowie babci żarzyć by przestała,\nzłoty pieniążek z dłoni by się jej wyturlał,\nwięc nie palił Mariuszek, gdy babcia czekała\nna Księdza Z Bajki. Nawet Mariuszek nie kasłał.\nPo Grodzie Mariuszowym chodził Człowiek Tęcza,\nzawsze po drugiej stronie szedł Ulicy Wspólnej,\nby przypadkiem nie wdepnąć na pole widzenia,\na szeroko prywatne miał pole Mariuszek,\ngdy się plenił na dziko, pylący jak brzoza,\nnie cierpiąc tego żyda co wisiał nad wejściem,\nchytrze głową do dołu, by z tłustego trzosa\nsrebrniki o podłogę dzwoniły na szczęście,\no które niemal czołem uderzał Mariuszek,\ngdy wychodził ze sklepu nie mając nic więcej,\nponad swój nos do spisków skierowany w Unię,\nz nieba upadły Mariusz, wprost na płaską Ziemię,\nnad wszystko utraconą odkrywał ojczyznę.\nBabcię Mariuszka amstaff dwugłowy pociągał.\n- Nie ruszy - z głębin duszy Mariuszek zapewniał,\nkiedy jeszcze zza kraty na świat nie spoglądał.\nŁaciata była zmora, a szczególnie wredna\nprzewrotnie się szczerzyła bestii biała głowa -\nwycięte dwa jamniki, cztery yorki miała.\nNa respekt robił Mariusz, bo wierności dochował,\nna Judasza zza kraty srogim ogniem pałał -\nza łzy matki co jedna jest niczym ulica,\nza łzy Diany po trzykroć plus pięćset zapłaczesz,\nza pociechy trójgłowej łzy będziesz skowyczał,\nw kocie łby ciebie wdepczę, dorzucę ci babcię,\nktórą Cerber pociąga kiedy za mną płacze.\nCzego Mariusz nie widział, gdzie Mariusz nie bywał,\ndo najgłębszych czeluści internetu zstąpił,\ngdzie mityczny trójnogi wąż klejnoty trzymał,\na że widział go Mariusz nikt nawet nie wątpił.\nRycerzem bywał błędnym, gdy o wolność słowa\nz opuszczoną przyłbicą szturmował portale,\nruiny zostawały, na nich mariuszowa\npowiewała chorągiew furkocząc nad ranem.\nSyrenie śpiewy słyszał gdy ster miał na Dianę,\no gwiazdozbiorach wiedzę ekspercką posiadał\nprzeto nie błądził nigdy gdy ze sztywnym karkiem\nna brzeg Mariuszowego Grodu stopę stawiał\nna sucho bruk całując a następnie klamkę.\nW płucach Mariusza Diana jak jasny holender,\njak meta niezbadana w krwi Mariusza Diana,\nw muchozolu maczana pleni się podstępnie,\nsystem mu infekuje, dziury w nim wypala.\nDwa ufo jej źrenice, w nich są tajemnice,\nniczym cicha kometa mknie w noce bezzębne,\nfurkoczą Diany włosy, słońce w nich odbite\njak nerki u Mariusza, co w gipsie ma serce.\nNie wytnie na nim serca, jak reprezentacja\nprzez próg nie przejdzie Diana by dopingiem wspomóc,\nsam się Mariusz wspomaga, lewą ręką klaska,\nz serca krople mu płyną, migoczą mu z oczu,\njak migotanie komór, Mariusza przedsionków.\nTo bolało Mariusza, że kurtkę miał Arab,\nchoć z nosa mu kapało, kiedy marznął w lesie.\nMariuszek takiej nie miał, choć z werwą układał\ncegiełki dobrobytu na półkach codziennie.\nCzłowiek Wózek Widłowy wciąż więcej zarabiał,\nniż Mariusz, co z palety kolory dobierał,\nby muru dobrobytu cieszyła fasada,\nktórą krytycznym okiem galernik oceniał.\n- Niech mu się chociaż potnie o druty ta kurtka -\nfantazjował Mariuszek, gdy stawał przedmurzem,\nMazurek Dąbrowskiego układał na drutach\nniczym na pięciolinii, w opony szpikulcem\ndźgał Człowieka Karetki – ten Uber-Mariuszek.\nWąż neonowy kusił po nocy Mariusza,\npodstępował mrugając – Mariusz, raz się żyje,\npostaw, a nuż już będzie twoja Diany dusza,\ndiamentowa, błyszcząca jak perły na szyję.\nKusił sponad witryny w czerń streczu spowitej,\ndo jaskini zapraszał zaraz obok sklepu -\nłatwo jednorękiego pokonasz bandytę -\nLewą Mariusz miał w gipsie, więc obiema nie mógł.\nSiłował się na prawą od serca Mariuszek -\n- To miasto jest za małe by nas dwóch pomieścić,\nzatem wóz albo przewóz jednoręki gburze.\nSłońce strecz już topiło, kiedy Mariusz mieścił\nw prawej dłoni akurat na piwo plus bilet.\nWtedy spokojnie kroczył Udręczonym Grodem,\nUlicą Wspólną Mariusz, przykładem świecący,\nlicznie wstawiony płynął a płynął wąwozem,\nod czoła hen w oddali ogonem się kończył.\nNa wdechu Gród oglądał chytry jego uśmiech,\nktórym się popisywał Mariuszek na twarzy,\nwszystkich tym zaskakując, że z rymem nie pójdzie\nudręczona Stolica, jak szła wiele razy.\nNawet napis starł z czoła, a to ci Mariuszek,\nwarto mu było kupić patefon na korbę,\nster pochodu powierzyć, by ze wszech miar Słusznie\ni Prawidłowo kroczyć mógł wdzięcznym mu Grodem,\nz zapałkami w kieszeniach, Gołąbek Mariuszek.\nNa wszystkich gwiazdach wszystkie zęby zjadł Mariuszek,\nże aż mu się przytyło – siebie w tłuszczu rzeźbił,\ndopóki nie wyglądał godzien być we Wspólnej,\nosobistą opinią wspólny kadr poszerzyć.\nMariuszek w każdym domu by z okna wypadał\npowiedzieć co uważa, gdyby tylko Wspólna\nbyła w prywatnych domach, każdy by się stawał\nwspólny, każda opinia byłaby ogólna.\nO tym marzył Mariuszek kiedy szedł na boso\npod okienkiem Panienki z wieżycy stróżować,\nuśmiechał się do ludzi, poił ranną rosą,\ngrzybami z lasu żywił, w nagrodę mu ona\nkwietną obręcz w krąg szyi jak ulał uwiła.\nCoraz ciekawiej werbel grzmiał w noc, coraz pełniej\nksiężyc wstawał czerwony, Johny Creep z ekranu\nPuttiniemu kradł spektakl, pół-człowiek-pół-zwierzę\nodezwał się na łowy, kiedy wyszedł Mariusz\nprosto w pełnię otworzyć ogień z balustrady.\nCzłowiek Pizza Z Dyplomem, obok, ramię w ramię,\npodzielił się z Mariuszem, żaby terkotały\nseriami z bliskiej rzeki, w której żył naprawdę\nwielki biały sum. - Jaką ma pan kategorię? -\nspytał Człowieka Pizzy Z Dyplomem Mariuszek.\n- D – odpowiedział Pizza. - Ściemniał pan na głowę?\n- Nie, naprawdę do dupy jestem. - Serię w górę\nwypuścili, bo obaj D byli i z mięsa.\nŻeglował srebrny księżyc, prószyło pszenicą,\nna brzegu rzeki, w widmie starego spichlerza,\njedynie czas gromadził w pustych oczach żniwo,\ntu, na białego suma, Mariusz się zamierzał.\nJego biały grzbiet z ciemni mżył światłem tajemnym,\nz harpunem nieruchomo tkwił Mariusz jak posąg,\nczekał, jedynie czasem pociągał z butelki,\nczasem Mariusza w nocy kusiła samotność.\nCzłowiek Pizza Z Dyplomem w niej się napatoczył.\n- Ty wierzysz w tego suma, Mariusz, powiedz szczerze.\nMariusz z harpunem w ciemnej toni zwilżył oczy,\nżeglował srebrny księżyc nad pustym spichlerzem.\n- Tylko, Mariuszu Nocny, zabierz stąd butelkę.\nWiosną żaby dawały jak grochem po uszach,\nod rzeki zapach nozdrza napełniał tajemny,\nczłowiek Pizza Z Dyplomem usiadł by posłuchać\n- Ale dają - Mariuszek jak znikąd potwierdził,\njak motyl nocny siedział na sąsiedniej ławce.\n- Zgrzeszyłem ciężko Pizzo Z Dyplomem,\npo drugiej stronie rzeki nie będziemy razem,\nty łąką będziesz chodził, ja utonę w kotle.\nTak streścił tę rozmowę Pizza na cmentarzu,\nże nie wiedział co odrzec wtedy Mariuszowi,\nkażdy jak motyl nocny w nocy kałamarzu\nrozpłynie się o czasie, myślał, kiedy oczy\nMariusza spoglądały na niego z owalu.\nW butach ze skór anielskich przepływała Diana,\nz wdziękiem, jak ryba piła tarczowa do spojrzeń,\nktóra ścięła Mariusza prosto na kolana,\nzza balustrady patrzył w dół Pizza Z Dyplomem.\nGruby Sebastian rydwan na dole parkował,\nnad trotuar się wzniosła, świat do niej należał,\nMariuszek detalicznie uranem handlował,\nz lasu patrzył na Dianę zmieniony w jelenia.\nCzłowiek Pizza Z Dyplomem popatrzył na chmury,\ninnym mówił językiem, brody wciąż nie zgolił -\n- ganił go za to Mariusz Król Stylu - wzrok spuścił,\nod Diany go odkleił, by w rydwanie lśniącym\nswoje spotkać oblicze – ludzkie do połowy.\nNadybał Mariusz Pizzę Człowieka z Dyplomem,\njak zwykle pod tym samym nadybał go drzewem.\n- Przywitaj się jak człowiek, jak człowiek zgól brodę,\nażebyś jak ten drzewiec nie chodził po lesie,\nnade wszystko jak człowiek się Pizzo przywitaj. -\nPizza poszedł na przełaj, z czterema powrócił,\nChociaż Z Dyplomem, dusza człowiecza w nim była,\nsiadł z Mariuszem Niedźwiedziem, po ludzku się smucił,\nże świat mniej więcej taki sam toczy się wszędzie.\n- Piwo duszy paliwo – Mariusz się odezwał,\nprzerywając tym samym zielone milczenie -\n- jaki Las taki Vegas. - W sklepie go już nie chciał\noglądać Człowiek Zając, rozmawiać z Niedźwiedziem.\nMariusz w Jaskini Zbójców jak już wypił cztery,\nto i czterdzieści mógłby na hejnał zatrąbić,\nże oto on nadchodzi, do gruchy był pierwszy,\nMariusz Nadzieja Majson, nikt mu nie podskoczył.\nZwłaszcza gdy Człowiek Pizza z Dziewczyną Maliną\nprzyszli żeby posiedzieć, niebem pooddychać,\nMariusz jął imponować mięśniem jak sprężyną,\nwypędzała go Złote Serduszko Grażyna,\nco tajemniczy posłuch wśród Mariusza miała.\nOd niepamiętnych czasów nieśmiertelny fason\ntrzymał Jaskinię Zbójców, dżumie się oparła,\ngdy inne upadały, nalewała z klasą\npo sześć talarów napój niewątpliwie bogów.\nZnanym w Grodzie był Mariusz dyktatorem mody,\nwierzył, że wygląd świadczy o klasie człowieka,\nCzłowiek Pizza z fasonem odmiennym się nosił -\n- Willy Wonka - lub prościej mówił Mariusz – Pedał.\nNiczym ziarenko piasku tkwił mu pod powieką\nCzłowiek Pizza Z Fasonem, podważając wagę,\nktórą Mariusz u szyi chciał nosić po wieko\ndo fotografii z wagą pozować na ściance,\neksponując profile, a szczególnie en-face\nwierzył w prosty wzór tęczy, w trzech pasmach ją widział,\nniezłomny będąc Mariusz, wierząc w świętą racę,\ntęczowy most podpalił, postawił na Krzysia\nco boso rosą hasał, przeskakiwał ogień.\nKrytycznie mówił krytyk licząc na wierszówkę,\nartyst-ka mu z wyboru do serca trafiała,\n- tutaj się projektuje w sztuce rewolucję -\nwpływowa kuratorka faszyzm dostrzegała\nw przemocowym malarstwa medium przestarzałym.\nCzłowiek Pizza Z Dyplomem co myśleć nie wiedział,\nnie miał czasu dla ludzi, w Pizzerni czas tracił,\ngdy grantowana sztuka kwitła niezależna,\nwywierając przemożny wpływ na rzeczywistość.\nTu reklama produktu – po chwili Namysłów\nwyszedł Mariusza spytać z inną perspektywą -\n- Jakie zdanie masz Mariusz na temat faszyzmu?\n- Mariusz glany sznurował solidnie poparte.\nSiwi mędrcy stanęli pod oknem Mariusza:\n- Nic ci nie zrobię Mariusz, chodź, w gałę pogramy -\nMariusz nogę miał w gipsie, więc z chaty nie ruszał.\n- Ja ciebie wskrzeszę Mariusz, z Marii w płuco damy.\nMariuszek po ustawce śniegiem siebie wskrzeszał.\n- Wyskocz do mnie Mariuszek, nic ci nie zabiorę,\npowiem ci jak wydymał cię Szewczyk Dratewka.\n- Nie wiesz kim jesteś Mariusz, ja tobie to powiem.\nLecz nie chciał wiedzieć Mariusz, dla Diany miał serce.\n- Wyjdź Mariusz, plastikową, ze Stonki mam torbę,\npomyśl tylko z czym w środku, przyjechałem metrem.\nWołali tak przez siebie, każdy w swoją stronę\nodeszli siwi mędrcy, jeden się popłakał.\nMuchy pstrzyć poczynały szklany błękit nieba,\ngdy maszerował Mariusz przez matkę wyklęty\nza renty babci kradzież. Mariuszek pamiętał.\nZ nim szedł zastęp szkieletów jak z ziemi wyjęty.\nSzedł Rondem Zgrupowania Mariusz, w świętej racy\npurpurowym szedł dymie, jak w 3D ekranie\npłonący gród oglądał przez dziurawe czaszki,\njakby to było dzisiaj, lub wczoraj najdalej.\nGrubymi nićmi szyty Dratewka wskazywał,\no płonącej stodole Czesław sen zaśpiewał,\nMariuszek weteranów serca w górę zrywał,\ngdy odpalał petardy, z dala, w cieniu drzewa\nCzłowiek Pizza świętował, że może oddychać.\nWynurzył się z pościeli, wstał na pełnej dumie,\nwczorajszy dzień wpadł w dziurę jak ostatnie drobne.\nW łożu Diana leżała, głowę schylił ku niej,\ntatuaż ucałował jej lędźwiowy z orłem.\nDiana oko otwarła – Mariusz, co ty bierzesz?\n- W Polskę bieżę – powiedział, coś wyjął z komody.\nLodówki drzwi otworzył, ujrzał światło śnieżne,\nsłoik dżemu, ser ujrzał podwójnie pleśniowy.\nObok mały powstaniec butelką się bawił,\nmała sanitariuszka kopała w brzuch Dianę -\nDiana znalazła pracę w charakterze matki,\nBiskup Koperta z serca dał w dzwony nad ranem.\n- Gdzie Cerber? – spytał Mariusz. - O podwórko walczy.\nKu chwale Matki Boskiej Granicznej dał Denek\nw Publicznej Filharmonii Nagrodowej koncert.\nMariuszek z Dianą wsiedli jak na karuzelę,\nby figurować godnie wstawieni jak w oknie.\nJakiż garnitur włożył, jakież buty wzuła,\nnie miał takiego Hasan, Diana w oczy biła\nDżamilę nową suknią robioną na drutach,\noczami zielonymi Mariusza poiła.\nNiczym morzem popłynął, aż po film urwany,\nktóry kontynuacji sennej się doczekał -\nprzez las brzozowy pędził, strzałami ścigany,\nujadaniem psów sfory, zmieniony w jelenia,\nw zielonookie Diany sidła się zaplątał.\nStań w metaforze – wbiegłeś, usiadłeś, skończyłeś,\nnie ma listeczka. Chyba nikt tak nie przeprasza\njak koleje państwowe, chyba nikt aż tyle\nnie każe sobie, Mariusz, do tego dopłacać.\nO jeden dzień nieważny pokazałem bilet,\noszustem mnie nazwali, cwaniakiem, złodziejem.\nNa zawsze pozostanie tym co uczyniłem\nmoja wściekła riposta. Dwugłowym Cerberem\nniemal z siebie wyszedłem, bo nie ma, że boli -\nnagim mięsem jesteśmy, dla armat, dla siebie.\nLecz zwolnij już kabinę, na deszcz się zanosi,\nza szybą wiosna szumi, potężnieje zieleń,\nz tupolewem na prawem ramieniu Mariuszu.\nBądź pochwalona Diano pod prąd podłączona,\nbądź pochwalona twoja bankomat macica,\nz wózeczkiem spacerowym Diano wywyższona\nbądź ponad trotuary, gra ci na klawiszach\nszopenadę Mariuszek, w życiu jak spacerniak,\nw porcelanowej ciszy wydeptuje serce,\nna dzwonach ci przygrywa sam Biskup Koperta,\nkrocz prostą drogą rodną, niech Cerber cię strzeże.\nMa proste prącie Mariusz, ze słoniowej kości\nmocny Mariusz ma szkielet, broń cię panie doktor,\nkiedy jak młoda wierzba na wiosnę się kocisz,\nbłogosławi Dratewka Diano twoim miotom,\nod embrionu ci płaci, od morza do morza.\nKucyk Szkodniczek lubił jabłuszka podjadać,\nw obronie sadów gotów był chodzić na spacer,\ndo późna w nocy nawet, by sady jak Maria\nmogły kwitnąć zielone w obfitości jabłek.\nDokąd ten raj prowadzisz – retorycznie pytał,\nna melodię marszową, Szewczyka Dratewki,\nmarsz za nim postępował, zapach jabłek wdychał,\nKucyk Szkodniczek z rzewnej rozpaczał konewki.\nMłoda Ona w obronie sadów siadała,\nna ulicy pozując do selfie z barykad,\ndo cechu sadowników miłością nie pałał\nobrażony Mariuszek, gdy Marią oddychał,\nbenzyną się polewał Zwykły Szary Człowiek.\nZ morza łoża wstał Mariusz, krocionogi kroczył,\nkto alkomat ma, niechaj imię jego liczy,\nna czterdzieści pięć procent w peron siebie wtłoczył,\nsen o stodole śpiewał, ugięły się szyny.\nPo szynach ruszył Mariusz, w kabinach nie mieścił,\nprzez okno występował o godność ojczyzny,\ndłoń przed siebie prostował, łany zbóż nią pieścił,\nz obłoków waty czerpał cukrowej słodyczy.\nMaszyniście aż uśmiech na tył głowy wyszedł,\nłzy mu z oczu spływały potyliczne w kołnierz,\npalacz płomień dokarmiał, Mariusz myślą wybiegł\nna wileńską ulicę, gdzie będzie jak żołnierz\nkocie łby wstrząsał, krocząc od noża do noża.\nBiskup Koperta wyszedł w dzień ciepły wiosenny,\ntęcza po deszczu wyszła, paluszkiem pogroził,\n- Na mszy cię nie widziałem od kilku niedzieli -\npowiedział do chłopaka, co z drugim przechodził.\nUśmiechnął pobłażliwie, zawiązał sandały,\nna kamieniu przydrożnym odpoczął przez chwilę,\nSzewczyk Dratewka przyszedł, sutannę naprawił\nBiskupowi Kopercie, który dał dziecinie\njabłko marcepanowe, od ust odjął sobie,\nchlebem jeno przekąsił, czystą popił wodą,\nza chwilę za co łaska odprawić miał pogrzeb,\nbabci Mariusza służyć przed Wieczną Nagrodą,\nBiskup Koperta, który się mydłu nie kłaniał.\nW tamtym czasie w ruinach leżało królestwo,\nnikt rydwanem nie jeździł, ani willi nie miał,\npsy kości ogryzały, wszystkim było ciężko,\nMariusz niczym smok jęczał, suche liście zwęglał,\nzamiast charatać w gałę, zdrowie ruinował,\npod jarzmem okupacji Obcego Mocarstwa,\nnormalnie jak w obozie Mariuszek pracował,\nna miskę ryżu, marny urobek nie starczał\nna własny odrzutowiec, prywatny żaglowiec,\ndo smażonych ośmiornic mógł Mariusz się ślinić,\ndo szyby nos przystawiać, pooglądać sobie\nnim go psami poszczuli, batem pogonili -\ntak wspominał siedem lat chudych Dratewka.\nCzłowiek Pizza Z Dyplomem podziwiał Chaosa,\ndługie uszy wprawiane wiatrem w cichy furkot,\nmerdający ogonek, słońce w jego oczach,\nlśniącą sierść, krótkie łapki, tu żaden mu gruchot\nnie groził, mógł ze smyczy spuszczony pohasać,\nz dali warkot silników jedynie dobiegał.\nNocny Mariusz butelki ze sobą nie zabrał,\npotłuczona iskrzyła, na szczęście Cerbera\nnie było w okolicy, jedynie szum biały,\nrzeka srebrem płynąca, białym sum w głębinie\nMlecznej Drogi nurkował, gdy - teren prywatny,\nz psami nie wolno - nagle ujrzeli tabliczkę.\n- Co z tym zrobimy Chaos? - Wahali się chwilę.\nPolicjanci płakali słuchając tych ballad -\njak wyglądał Mariuszek, w którą odszedł stronę...\nBar w Niagarze łez tonął, że okrutna Diana,\npośliznął się był jeden na mokrej podłodze.\nJak wyglądał Mariuszek? Taki łysy, w dresie.\nDokąd odszedł Mariuszek? Zapewne w noc odszedł.\nLecz jeśli chcesz zobaczyć, jeżeli chcesz wiedzieć,\nidź śladem drzew skoszonych, które ścinał łokciem,\nspójrz w gwiazdy, w które stopą z półobrotu mierzył,\npłyt chodnikowych tropem nocą idź skruszonych,\ntam odnajdziesz Mariuszka, jego uśmiech szczery,\ngrubymi nićmi szyty, z fragmentów złożony\nwielu Mariuszków Sześcioskrzydłonogogłowych.\nczerwiec 04, 2022 00:07\nczerwiec 02, 2022 20:42\nJest też kolejna\nczerwiec 02, 2022 20:41\nczerwiec 02, 2022 12:04\nPodoba mi się ta ilustracja z pochmurnym spojrzeniem i czołem. Szczególnie.\nczerwiec 01, 2022 23:10\nmaj 30, 2022 22:42\nDo cz. XX\nmaj 30, 2022 15:31\nDo części X\nmaj 29, 2022 22:04\nJak to mawiają popędy nie sługa, a przy jednej dziurze to i kot by zdechł...\nmaj 29, 2022 22:02\nPrzy XIII widziałem las... XD\nmaj 29, 2022 21:59\nOraz do XLIV


Stokrotki – 14.04.2021 r. | Strefa Malucha – Żłobek i Przedszkole Niepubliczne TWP w Szczecinie\nTEMAT DNIA: W kaloszach czy w trampkach?\nĆwiczenie rozpoczyna się gdy dziecko kuca. Na klaśnięcie rodzica dziecko powoli podnosi się, wstaje, prostuje się do pozycji stojącej, wspina się na palce, wyciąga do góry ręce tak, jakby chciało sięgnąć nieba. Na kolejne klaśnięcie rodzica dziecko przysiada, powracając do pozycji kucznej. Ćwiczenie należy kilkakrotnie powtórzyć.\n„Gdy nadchodzi wiosna” – słuchanie utworu D. Gellner; rozmowa kierowana na temat treści oraz konieczności dbania o rzeczy i porządek.\n„ Gdy nadchodzi wiosna, to do spania zabierają się zimowe ubrania.\n– Otwierają cichutko drzwi szafy, układają się, jak które potrafi.\n– Długi szalik w kącie się zwija jak wełniana, frędzelkowa żmija.\n– Gruby sweter miękki jak trawa, resztki śniegu wysypuje z rękawa.\n– A na półce wysoko, wysoko ruda czapka mruży rude oko.\n– O! Za czapką wskakują na półkę rękawiczki czerwone i żółte!\n– No a buty? Co będzie z butami? Buty także przed wiosną schowamy! Posuńcie się, bo tu ciasno! Pozwólcie im smacznie zasnąć!\n– A gdy zamkną się w szafie drzwi, to z wieszaków opadną sny. Pełne lekkich, śniegowych płatków …\n– Będą śnić się swetrom i czapkom!”\n„Słońce świeci – deszczyk pada” – zabawa orientacyjno-porządkowa.\nDziecko stoi i czeka na sygnał rodzica. Na podłodze rozkładamy kilka poduszek. Gdy rodzic wypowie hasło: Słońce świeci! Dziecko zaczyna biegać po pokoju (uważając na poduszki). Na kolejny znak rodzica – klaskanie w dłonie – dziecko musi schować się przed deszczem, wskakując na poduszkę – chowa się w „domku”, kuca i składa ręce nad sobą, robiąc „daszek”. Po chwili ciszy rodzic znów wypowiada hasło: Słońce świeci! i dziecko znowu zaczyna biegać.\n„Pogoda się zmienia – zmieniamy ubranie” – oglądanie ilustracji przedstawiających zimę i wiosnę, rozmowa na temat dostosowania ubrania do pogody za oknem, grupowanie elementów garderoby ze względu na porę roku, w której się ją nosi.\n„Porządki w szafie” – zabawa orientacyjno-porządkowa; tworzenie zbiorów z ubraniami;\nPrzygotowujemy ubrania z wiosennej i zimowej garderoby, a zadaniem dziecka jest posegregowanie rzeczy według określonej pory.\n„Wiosenne zadania” – jeżeli macie Państwo taką możliwość, proszę o wydrukowanie.


Nie ograniczaj się, skoro możesz grać wszędzie - Media\nNika 24-04-2019, 21:48\nGracz w obiegowej opinii kojarzy się z osobą zamkniętą w czterech ścianach, która bierze udział w wielogodzinnych maratonach gier komputerowych. Uczestnictwo w rozgrywce na najwyższym poziomie bez stresu związanego z „zawieszeniem” czy awarią jest możliwe tylko dzięki wykorzystaniu komputera stacjonarnego naszpikowanego zaawansowanymi technologicznie podzespołami. Aby sprostać wymogom najnowszych gier i cieszyć się rywalizacją potrzeba sprzętu o potężnej mocy.\nZ kolei laptopy kojarzą nam się inaczej. Z zupełnym brakiem drapieżności, z funkcjonalizmem i uniwersalną ergonomią, która ma pasować do każdej… pracy. To przede wszystkim narzędzie, a nie wysokowydajne centrum wirtualnej rozrywki. Laptop wykorzystywany jest częściej do rozgrywek biurowych, niż do rozgrywek battle royale. Teoretycznie nie ma tu ani miejsca, ani mocy na fantazyjne światy, podboje odległych galaktyk i pojedynki typu Deathmatch. Praktyka pokazuje jednak co innego.\nPostęp jest po stronie graczy\nGracze stali się profesjonalistami, którzy z gry uczynili zawód, często bardzo dobrze płatny. Pojawiła się rywalizacja, która wymaga szlifowania swoich umiejętności tu i teraz. Ten fakt nie został na szczęście zignorowany przez producentów sprzętu, w tym dywizje odpowiedzialne za produkcję laptopów. Coraz częściej gracze poszukują przenośnego komputera, który i owszem – posłuży w pracy, wyświetli giełdowy wykres i wytrzyma kilka godzin telekonferencji – ale po godzinach (lub nawet w przerwie w pracy) płynnie obsłuży wirtualne światy lub dynamiczne rozgrywki typu Search&Destroy.\nPo pierwsze: Uniwersalność – do pracy i gry\nOznacza to, że komponenty zdolne „uciągnąć” grafikę najnowszej gry, które dotychczas wpłynęły na znaczny wzrost ceny gamingowego laptopa, teraz znalazły się w zasięgu przeciętnego gracza. Wystarczy tylko zdecydować się na nieco wyższy wydatek i już na naszym biurku spoczywa maszyna o dwóch obliczach: zwyczajnego laptopa i stanowiska do gier. Laptopy gamingowe nie „krzyczą” już o swojej gamingowości, gdyż celują w znacznie bardziej dojrzałego gracza. Wystarczy spojrzeć na produkty marek Dell lub Lenovo - to wygodne, niepozorne laptopy. Jednocześnie osiągi tych modeli mogą dorównać tym, które zapewnia stacjonarne stanowisko gamingowe. Coraz częściej dla odpowiedniej jakości obrazu stosuje się w nich matryce 144 Hz, które zapewniają płynność rozgrywki. Mocniejszy procesor i wydajna karta graficzna to dzisiaj rzecz oczywista. Przeniesiono także do laptopów rozwiązanie popularne w „stacjonarkach” – czyli zastosowanie dwóch dysków dla sprawniejszego działania. Jednocześnie popularyzują się dyski montowane na M2 z dodatkowym protokołem NvMe – które są wielokrotnie szybsze od HDD i SSD.\nPo drugie: Lepsze chłodzenie\nProducenci laptopów dołożyli starań, by opracować lepsze sposoby chłodzenia i odprowadzania ciepła, dzięki czemu realne stało się połączenie wydajnej konfiguracji z małymi gabarytami. .\nPo trzecie: Niewielkie gabaryty\nUsprawnienia idą dalej: w kierunku mobilności i zmniejszania gabarytów. Kilka portów, zajmujących dotychczas dużo miejsca, zastępuje się odmianami typu mini lub wielofunkcyjnymi wejściami. Znacznie poprawiła się także żywotność oraz rozmiar baterii. Jeszcze jakiś czas temu był to istotny problem, który sprawiał, że laptopy z nieco większymi osiągami były od razu ciężkie i „toporne”. Dziś możemy wyjąć laptopa w kawiarni, żeby między jednym, a drugim łyczkiem aromatycznego Latte macchiato dla odstresowania zgarnąć kilka fragów. Oczywiście jeśli zasięg sieci pozwoli. Z powodzeniem możemy w takiej sytuacji wyobrazić sobie np. laptopa o groźnej nazwie Acer Predator Triton 500, który łączy w sobie prostą formę z gamingowym pazurem w postaci detali typu podświetlenie klawiatury. Mimo niepozornego, 15-calowego rozmiaru oraz niewielkiej wagi, to prawdziwy gamingowy drapieżnik uzbrojony w Intel Core i7, 32 GB RAM oraz GeForce RTX. Wystarczy unieść ekran i polowanie na przeciwników w Fortnite można spokojnie zaczynać.\nOpcje, konfiguracje, możliwości…\nDzięki zmianom w technologii i rosnącej lawinowo popularności grania jako formy rozrywki – coraz dynamiczniej zmienia się rynek z korzyścią dla klienta. Oferta laptopów gamingowych robi się coraz szersza i co ważne: bardziej dostępna. Wytrawni gracze mogą wybrać potężne maszyny, które w zasadzie nie mają górnej granicy kosztowej, a hobbyści i osoby dysponujące mniejszymi budżetami z powodzeniem znajdą komputer do grania za 3 tys. złotych. Na każdej z tych konfiguracji można się świetnie bawić w każdym miejscu na świecie.\nlaptopy gamingowe laptopy do pracy laptopy do gry laptopy Komputronik gracze gaming dot relations battle royale


THIEVING BOOKS | Recenzje książek: listopada 2016\n"Brud" Piotr C., Wyd. Novae Res, Str. 250\n"Chemia naszych serc" Krystal Sutherland, Tyt. oryg. Our Chemical Hearts, Wyd. Dolnośląskie, Str. 256\n"Kiedy patrzę w niebo, uświadamiam sobie, że jestem zaledwie popiołem po dawno umarłych gwiazdach. Człowiek to zbiór atomów, które przez krótki czas tworzą określony układ, a potem znów się rozpadają. Moja maluczkość przynosi mi pocieszenie."\nPo przeczytaniu pierwszych kilku stron powieści miałam w głowie totalny chaos. Aż trudno mi przekazać Wam ile emocji na raz próbowało się przebić do mojej podświadomości, bo spotkałam się z fabułą, jakiej kompletnie się nie spodziewałam. Trochę wyczuwałam tutaj wpływ Greena, którego powieści nie lubię, a który tutaj jedynie zainspirował i zrobił to tak wzorowo, że jestem skłonna dać mu drugą szansę.\nGłówny bohater - swoją drogą płci męskiej - Henry Page jest tak pokręcony jak jego rodzina. Nie żartuję. Nie jestem pewna kto jest bardziej sympatyczny, chłopak nieprzystosowany kompletnie do otaczającej go rzeczywistości, ukrywający się pod postacią małomównego, wzorowego ucznia czy jego rodzice o zupełnie niespotykanym światopoglądzie. Nie wspominając już o Grace Town - przerażająca, pokiereszowana przez życie, wyrwana jakby z innej rzeczywistości dziewczyna, która trafia do serca Henry'ego z siłą pocisku.\nNie spodziewałam się, że historia poruszy mnie swoją szczerością, błyskotliwością i naprawdę smacznym poczuciem humoru. Wszystko to złożyło się na kompletną całość, która po prostu rozłożyła mnie na łopatki. I chociaż temat książki nie rzadko dotykał trudniejszych tematów, to sarkastyczne poczucie humoru bohaterów raz dwa potrafiło rozładować całą atmosferę. To z kolei doprowadziło do całkiem kontrastowej fabuły, która uświadamia czytelnikowi kilka ważnych faktów i skłania go do myślenia, ale jednocześnie nie przytłacza.\nPowieść Sutherland dotyka wszelkich problemów związanych z trudnym okresem dorastania i to zaprowadziło mnie do fabuły z mnóstwem młodzieżowych slangów i odwołań. Zazwyczaj nie jestem fanką tego języka i wolę bardziej klasyczną treść, ale tutaj o dziwo świetnie się odnalazłam i wcale nie przeszkadzało mi prześciganie się bohaterów w co raz to nowszych ciekawostkach młodzieżowego świata, cytatach ze znanych filmów czy nawiązywaniu do nieznanych utworów muzycznych.\n"Chemia naszych serc" to barwna, wielowymiarowa powieść z niesamowitymi bohaterami, których po prostu nie da się nie lubić. Indywidualne postacie, kontrastowa fabuła, intrygujące wydarzenia i poczucie humoru - to składniki książki wyjątkowej i zdecydowanie wartej poznania. Podczas jej lektury bawiłam się wyśmienicie i żałuję, że tak szybko dobiegłam końca. Pomysłowa, przebojowa, po prostu świeża. Polecam!\n"To nie jest opowieść dla młodych ludzi" Anna Janyska\n"To nie jest opowieść dla młodych ludzi" Anna Janyska, Wyd. Muza, Str. 334\nNie jestem pewna co myśleć o tej historii. Mam w głowie taki mętlik, że trudno uporządkować mi myśli, żeby napisać o tej historii coś konkretnego. Przyznaję - to zupełnie inna powieść niż ta, o której myślałam czytając opis na okładce. Ale czy zła? Właśnie nie do końca.\nŻeby dostrzec urok tej powieści trzeba mocno wczytać się w historię i ani na moment nie uciekać myślami w inne miejsce. Jest tutaj tak wiele wątków i różnorodnej akcji, że jeśli raz zboczycie z obranego kursu, trudno będzie Wam odnaleźć się w kolejnych scenach. Wierzcie mi na słowo - sama przekonałam się, że chociaż nie jest to łatwa powieść, zyskuje w oczach czytelnika już przy znajomości całej fabuły.\n"To nie jest opowieść dla młodych ludzi" faktycznie nie jest lekturą dla młodzieży. Nie chodzi tutaj o sam tytuł, ale o przesłanie i znaczenie rozgrywanych wydarzeń. Trzeba przeżyć w życiu swoje, żeby móc zrozumieć głównego bohatera i pozostałe, poboczne wątki. Głównym i jednocześnie najlepszym motywem tej powieści jest skomplikowana miłość Bruno i Piny, którzy musieli zmierzyć się z okrutnym światem. On ukrywany przez matkę, która nazywała go potworem wyglądał tylko na świat przez jedno okno - i widział w nim niesamowitą dziewczynkę. Ona widziała tylko ból i strach, pamiętając przy tym, że nie może się zatrzymać - męczące stałe uciekanie wciąż stanowiło dla niej największy koszmar.\nDwójka bohaterów odnalazła na swojej drodze siebie nawzajem i gdy odkryli, że są tak samo samotni i zagubieni, także we mnie coś pękło. Przyznaję, że początek książki nie zapowiadał się obiecująco, trudno było mi się odnaleźć w rozgrywanych wydarzeniach i właściwie nie miałam najmniejszego pojęcia o co w tym chodzi, bo styl autorki okazał się dla mnie trudny do ugryzienia. Ale im dalej w wydarzenia, tym bardziej zaczynałam dostrzegać powiązani pomiędzy innymi - jakby wyrwanymi z kontekstu - scenami i układanka zaczęła nabierać konkretnych kształtów.\nDużo tutaj ukrytych znaczeń i jeszcze więcej emocji. To nie jest łatwa książka, ale dla czytelnika o otwartej duszy i romantycznym sercu okaże się jedną z lepszych książek jakie czytał. Ja sama tkwię gdzieś pośrodku - doceniam jej urok, ale nie jestem pewna czy to gatunek który mógłby trafić na listę moich ulubionych. Niewątpliwie jednak związek Piny i Bruno trafił do mnie bardziej niż mogłabym przypuszczać. Dla odważnych odkrywców nietypowej literatury - polecam.\n"Kocha, lubi, szpieguje" Joanna Szarańska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 328\nKalina myślała, że kłopoty już za nią, a teraz nadszedł czas na relaks i wymarzoną pracę. Zapowiadał się spokojny weekend do czasu, gdy w dworku w Kamionkach ktoś podrzuca dziecko. A na domiar złego dochodzi do tajemniczego morderstwa, w którym główną podejrzaną staje się Kalina! Nikt jednak nie podejrzewa, że z dziewczyną się nie zadziera, bo ta bierze sprawy w swoje ręce i wyjaśnia wszystkie nieopowiedzenia. Choć z marnym skutkiem...\nJoanna Szarańska swoje historie pisze rewelacyjnie, bez dwóch zdań. Stworzyła niebanalnych bohaterów, których pokochałam od pierwszego tomu i kontynuacji ich przygód wypatrywałam od dawna z zapartym tchem. Uwielbiam, kiedy w książce dzieje się wiele, a przygody Kaliny idealnie do tego pasują - dziewczyna stworzona została od początku do końca, gdzie jej kreacja nie budzi żadnych zastrzeżeń a lekkość bycia i poczucie humoru powalają na łopatki. Każdy z Was kto poznał jej życie w pierwszym tomie wie, że to dziewczyna, która wcale łatwo nie odpuszcza i zawsze znajduje się w centrum największych kłopotów.\nPodchodzę sceptycznie do książek, które wszem i wobec głoszą, że rozbrajają poczuciem humoru i zazwyczaj staram się przekonać się na własnej skórze czy to prawda. Tak właśnie trafiłam na "I że Ci nie odpuszczę" - pierwszy tom serii Kalina w malinach, który faktycznie rozbawił mnie do łez. Więc gdy zabrałam się za lekturę drugiego tomu wiedziałam, że czeka mnie wyborna zabawa i wcale nie minęłam się z prawdą. Kalina swoimi poczynaniami potrafi rozbawić największego smutasa, bo chociaż stara się jak może to i tak wplątuje się w największe afery, które pojawiają się w okolicy. I chociaż tym razem miała na głowie dziecko, wszędobylskiego psa i oskarżenia o morderstwo - znosiła to wszystko ze stoickim spokojem (w miarę) nie mówiąc już o tym, że rzuciła się w wir rozgrywanych wydarzeń by na własną rękę rozwiązać sytuację.\nCenie takich bohaterów: odważny, żywiołowych, dynamicznych. Kalina jest dziewczyną przesympatyczną, podobnie jak poboczni bohaterowie, którzy dostarczają czytelnikowi sporej dawki atrakcji. I choć bohaterowie stanowią największy atut tej historii to barwność scen, szybka akcja czy nieoczekiwane zwroty akcji dodają jej jeszcze większego uroku. Autorka stworzyła serię w której wymieszała powieść kryminalną i komediową w sposób tak udany, że nie sposób oderwać się od ani jednej strony.\n"Kocha, lubi, szpieguje" to idealny lek na smutne dni. Szukając pocieszenia, poprawy humoru czy po prostu sporej dawki dobrej zabawy nie możecie przejść obok przygód Kaliny obojętnie, bo ona jak mało kto potrafi poprawić humor. Jestem zachwycona kontynuacją jej przygód i całym tym galimatiasem jaki powstał. Mam tylko nadzieję, że to nie koniec a Kalina pojawi się jeszcze z kontynuacją swoich perypetii. Polecam!\n"Bardziej martwa być nie może" Katie Alender, Tyt. oryg. As Dead as it Gets, Wyd. Feeria, Str.\nKsiążki z dreszczykiem mogę czytać bez końca - to subtelnie poczucie strachu i niepewności są moimi ulubionymi uczuciami w czasie lektury. Lubię się bać, bez dwóch zdań. Tak właśnie odnalazłam serię Alender, która od pierwszego tomu trafiła na półkę moich ulubionych lektur - za klimat i pomysłowość.\nBałam się trochę, że to co tak bardzo spodobało mi się w pierwszym tomie rozmyje się w kontynuacjach, ale już drugi tom upewnił mnie w tym, że autorka ma na tyle dobry warsztat literacki, że potrafi utrzymać swoją powieść na dość wysokim poziomie. Tak dotarłam do finału serii od którego oczekiwałam solidnego zakończenia i wcale się nie rozczarowałam - pomysł na fabułę został pociągnięty do samego końca, wszystkie niedokończone wątki znalazły swoje rozwiązanie a mimo to w fabułę ostatniego tomu wkradły się zupełnie nowe wydarzenia, nieoczekiwane, które nadały zakończeniu koloru.\nAlender stworzyła serię dla młodzieży, która podążała drogą horroru i naprawdę dobrze się w tym odnalazła. Nieoczekiwane zjawiska przyspieszają bicie serca a zwroty akcji, szczególnie te w których prym wiodą paranormalne zjawiska budzą spory niepokój. To właśnie najlepszy atut tej powieści - mroczna atmosfera od której po prostu nie można się oderwać. A w tym wszystkim Alexis - dziewczyna, która była pewna, że całe zło w końcu za nią. Niestety chyba nie mogła się bardziej pomylić, ani bardziej ucieszyć czytelnika takiego jak ja: czekającego na ostateczny obrót sytuacji.\nGłówna bohaterka nie do końca przypadła mi do gustu w pierwszym tomie, ale im dalej w kontynuację, tym łatwiej było mi przekonać się do jej charakteru czy zrozumieć postępowanie. Alexis ma na głowie nie tylko same nadnaturalne zjawiska, ale wściekłego ducha Lydii, któremu swoją drogą pomysłów do straszenia nie brakuję. Podziwiam Alexis za mocne nerwy i siłę do walki z tym wszystkim, bo nie jestem pewna czy ja sama dałabym radę. Dzięki temu fabuła aż pęka od nadmiaru przeróżnych rozwiązań, które wprowadzają do powieści co raz to nowsze fakty a akcja tym samym nabiera kształtów i wciąż (tak jak w pierwszym tomie) leci na złamanie karku i niemiłosiernie dręczy niepewnością tego, co wydarzy się na kolejnych stronach.\n"Obudź się, Kopciuszku" Natalia Sońska, Wyd. Czwarta Strona, Str. 320\nZa oknem spadły pierwsze płatki śniegu i przypomniały mi, że przecież święta są tuż, tuż. Nie mogę się już doczekać tego cudownego klimatu i staram się jak najszybciej nastroić na bożonarodzeniowy czas. Dokładnie rok temu robiłam to samo - witałam zimę z książką autorki, trochę inną, ale równie klimatyczną.\nWyobraźcie sobie, że zasypało nas na dobre, śnieg sięga po kolana a za oknem mróz tak siarczysty, że nie ma się ochoty na nic poza dobrą książką. Teraz weźcie do ręki "Obudź się, Kopciuszku" i powiedzcie co czujecie. Jest klimatycznie, prawda? To właśnie spory atut twórczości autorki - stworzenie całkiem wiarygodnego świata, który otacza głównych bohaterów. Ładne miejsca, zaśnieżone drogi, padający śnieg i nasze cudowne Zakopane. Czy można chcieć czegoś więcej? W tej lekturze wszystko jest na swoim miejscu.\nAlicję poznałam w niefortunnym dla niej czasie. Zapracowana po uszy nie zwracała uwagi na otaczającą ją rzeczywistość i tym samym wydawała się przy tym niesamowicie zagubiona. Praca, dom, praca, dom, w kółko, dookoła, ciągle to samo, gdzie przytłaczająca monotonia daje o sobie znać na każdym kroku. Może to zrozumieć każdy, szczególnie że to szara codzienność niemal każdego z nas. To dobra bohatera, ciepła, trochę wyobcowana i uciekająca od ludzi, ale tęskniąca za poczuciem bezpieczeństwa i miłością. Szybko zdobyła moją sympatię i chyba nawet się z nią utożsamiłam, bo przyznaję - nie da się jej nie lubić.\nJako powieść obyczajowa książka została obdarowana całkiem ładnym motywem romantycznym, gdzie łączy się to wszystko z momentem przełomowym w życiu Alicji - znudzona swoją dotychczasową historią postanawia coś zmienić i wyjeżdża z przyjaciółką do Zakopanego. Tam spotyka Michała i chociaż się tego spodziewałam - naprawdę poczułam się zaskoczona rozwojem wydarzeń. Relacja, jaka rodzi się pomiędzy tym dwojgiem jest przesympatyczna i urocza, a sam Michał potrafi zdobyć serce nie jednej czytelniczki.\nTo idealna pora na to, by poznać najnowszą książkę Natalii Sońskiej. "Obudź się, Kopciuszku" to urocza interpretacja baśni dla dorosłych, gdzie w roli złej czarownicy występuje zwykłe życie, a potulny Kopciuszek zmienia się w księżniczkę na naszych oczach. Nie zapominajmy też o księciu, który swoją drogą jest niczego sobie. Dlatego kubki z gorącą herbatą w dłoń moi mili i zapraszam Was do lektury - szczególnie, jeśli tak jak ja, tęsknicie za zimą.\n"Córka handlarza jedwabiem" Dinah Jefferies\n"Córka handlarza jedwabiem" Dinah Jefferies, Tyt. oryg. Wyd. Harper Collins, Str.\nDinah Jefferies zabrała mnie w barwną podróż po Indochinach, która na długo zapadnie mi w pamięć. Nie tyle rozgrywane wydarzenia, co klimat, atmosfera i piękne miejsca sprawiły, że na chwilę zapomniałam o otaczającym mnie świecie i zamarzyłam o wielkiej przygodzie. Przenosiłam się nie tylko w egzotyczne miejsce, ale i zajrzałam na moment do przeszłych czasów, o których po prostu uwielbiam czytać. Autorka zaprosiła mnie do Indochin Francuskich roku 1952.\nTutaj poznałam również główną bohaterkę powieści - 18 letnią Nicole, pół Francuzkę, pół Wietnamkę. Na podstawie tej postaci autorka pokazała hierarchię wartości panującą we współczesnym bohaterom czasach i sprawiła, że choć Nicole miała trochę przekorny charakter to musiała dostosować się do zasad. Wiec gdy ojciec przepisał na nią sklepik tekstylny w biednej dzielnicy Hanoi nie miała zbyt wiele do powiedzenia i chcąc nie chcąc musiała przeorganizować swoje życie.\nFabuła tej książki nie jest szczególnie skomplikowana. To przede wszystkim ciekawa, orientalna podróż do przeszłości, choć mocno naznaczona wojennym charakterem. Wietnam ucieka od kolonizacji Francji i poszukuje swojej niezależności a w tym wszystkim pośrodku jest właśnie Nicole, która z racji swojego pochodzenia nie ma pojęcia po której ze stron się opowiedzieć. Sama zastanawiałam się jak postąpiłabym na jej miejscu, ale nie mam najmniejszego pojęcia, szczególnie patrząc na rodzinę bohaterki, która nie ułatwiała jej próby odnalezienia własnej tożsamości.\nA gdyby dramatów było mało, jak na powieść obyczajową przystało, pojawia się miłość pełna przeszkód. Jest Wietnamczyk Trần, jest również Francuz Mark - obaj różni jak woda i ogień, a jednak równie przyciągający. Niestety wybór nie jest łatwy, ale za to wątek romantyczny całkiem ciekawy. Jesteście ciekawi, którą drogą podąży Nicole? Ja byłam ogromnie i zdradzę Wam tylko, że jestem naprawdę zadowolona z jej wyboru.\n"Zdążyć przed zmrokiem" Tana French, Tyt. oryg. In The Woods, Wyd. Albatros. Str. 496\nGermanie, Adam i Peter mają po dwanaście lat. Ich zabawa jest tak beztroska, że nikt nie zauważa, gdy udają się do pobliskiego lasu. Udaje się odnaleźć tylko Adama, zakrwawionego i bliskiego śmierci. Nikt nie potrafi powiedzieć co stało się w lesie a on sam nie pamięta nic z niedawnych wydarzeń. Po wielu latach pojawia się podobna zbrodnia, która jest łudząco podobna do tej sprzed lat. Czy mroki przeszłości właśnie dają o sobie znać?\nOpis z okładki był dla mnie największym wabikiem do tej powieści. Uwielbiam książki kryminalne, szczególnie te, w których zagadka miesza ze sobą przeszłość z teraźniejszością. Nie wspominając już o tym, że sama tajemnica wydawała mi się od samego początku bardzo kusząca.\nLektura tej powieści z miejsca mnie porwała i przyznaję, że nie mogłam się oderwać od rozgrywanych wydarzeń do ostatniej strony. Sam wstęp historii jest naprawdę przejmujący i przez pierwsze strony miałam nieodparte wrażenie, że w książce spotka mnie sporo nieoczekiwanych zwrotów akcji. Nie pomyliłam się - ślepe zaułki, pytania bez odpowiedzi i niesamowicie dobry klimat okazały się idealnym połączeniem.\nAutorka wyszła naprzeciw oczekiwań fanów powieści kryminalnych, którzy mają wobec podobnych lektur sporo wymagań. Sama postawiłam tej książce wysoką poprzeczkę i zastanawiałam się czy uda jej się ją pokonać. I wiecie co? Poradziła sobie z tym doskonale. Mocno zarysowany wątek psychologiczny działa na wyobraźnię i zachęca do poszukiwania własnych dróg rozwiązania całej sytuacji, ale nie jest to wcale takie łatwe, bo dogłębny portret psychologiczny przedstawionych postaci mieszał mi w głowie i zmuszał do intensywnego myślenia przez całą lekturę. A właśnie to uwielbiam najbardziej - kiedy nie mam pojęcia jak zakończą się rozgrywane wydarzenia.\nWiele dobrze prowadzonych wątków wprowadzających jeszcze większą ilość intrygujących bohaterów, a przy tym - zagadka na pierwszy rzut oka nie do rozwiązania, to naprawdę dobrze zgrana całość. Historia jest solidna, wiarygodna, warta uwagi i niesamowicie wciągająca. Już dawno tak dobrze nie bawiłam się przy żadnej powieści kryminalnej, a wiarygodnie poprowadzone postacie i ich wielowymiarowe charaktery skutecznie wprowadzały mnie w ślepe zaułki rozwiązań. To powieść idealna na jesienne wieczory - w duecie z kubkiem gorącej herbaty sprawdziła się idealnie.\n"Szóstka Wron" Leigh Bardugo, Tyt. oryg. Six of Crows, Wyd. Mag, Str. 496\nNic nie buduje klimatu tak dobrze, jak pomysłowa szata graficzna. "Szóstka wron" kusi od pierwszego wejrzenia - genialna okładka mocno konkuruje z mroczną otoczką, gdzie końce stron zostały zabarwione na czarno. Kto nie ma ochoty na tak intrygującą lekturę? Ja sama dałam się namówić przez polecenie tej historii, ale książka sama w sobie wyglądała tak pięknie, że z góry wiedziałam, że czeka mnie naprawdę dobra historia.\nI wiecie co? Wcale się nie pomyliłam. Znam twórczość Bardugo ze strony trylogii Grisza i wiem, że potrafi tak zakręcić czytelnikowi w głowie, że za nic nie ma się ochoty na opuszczenie rozgrywanych wydarzeń. Po raz kolejny autorka udowodniła, że potrafi stworzyć długi i szeroki świat fantasy, niesamowicie wiarygodny i bogaty w cudowne miejsca. A do tego wszystkiego bohaterowie - błyskotliwi i inteligentni, tacy których nie da się nie lubić z dawką szczerego i miejscami wręcz rozbrajającego poczucia humoru.\nBohaterów w książce jest całkiem sporo, bo w końcu mamy całą szaloną Szóstkę Wron. Ale to co najlepsze w tym wszystkim to fakt, że chociaż jest ich dużo, to żaden nie jest w najmniejszym stopniu podobny do kogoś z ekipy. Tutaj postacie mają własne cechy charakterów, sami definiują swoją osobowość i otwarcie mówią co im się podoba, a co nie do końca. A można ich polubić nie tylko za przebojowość charakterów, ale i prawdziwe życie, bo Bardugo stworzyła ich od początku do końca: z przeszłością, teraźniejszością i planami na przyszłość.\nTo z kolei prowadzi do jednego prostego wniosku - autorka ma niesamowity warsztat literacki. Dla mnie to Sarah J. Maas jest mistrzem w powieściach fantastycznych, ale Bardugo wskakuje na jej poziom i idzie na przód. Obawiam się, że niedługo może wyprzedzić moją ulubioną autorkę z dużą przewagą, bo jej lekkie pióro, pomysłowość na rozgrywane wydarzenia i dobrze wpleciony w fabułę humor z miejsca zdobyły moją sympatię. Ta historia jest jedną z bardziej wartościowszych nowości gatunku fantasy.\n"Szósta Wron" to historia pełna życia. Obawiam się, że żadne słowo może nie oddać prawdy na temat jej świeżości i uroku, a już o bohaterach nie wspomnę. Płynna akcja, humor, żywe dialogi - czy można chcieć czegoś więcej? Od tej książki za nic nie można się oderwać, a kiedy już zmierzyłam się z ostatnią stroną, pożałowałam, że całość już za mną. Bo takie książki mogłabym czytać bez końca. Polecam!\nEtykiety: Powieść wielotomowa, Wydawnictwo: Mag\n"Raze" Tillie Cole, Tyt. oryg. Raze, Wyd. Filia, Str. 400\n"Kochałam go. Zawsze tak było. Zawsze będę go kochała. [...] był dla mnie czymś znacznie więcej niż najlepszym przyjacielem... Był całym moim światem."\nDługo broniłam się przed książkami erotycznymi, ale już dawno temu stwierdziłam, że wcale nie są takie złe. Szczególnie te z pomysłem i - co tu dużo pisać - z pazurem. Dark erotic to gatunek nie dla każdego: krew, pot, brutalność, seksualność, zmysłowość. Można by tak wymieniać bez końca, ale musicie wiedzieć, że to połączenie jest niesamowicie intensywne. I bardzo, bardzo dobre.\n"Raze" zalicza się właśnie do takiego gatunku i przyznam szczerze - to jedna z lepszych pozycji jakie czytałam. Ma pazur, intensywność, jest w niej wszystko co powinna zawierać wybuchowa dawka przebojowej fabuły i nie mam tu wcale na myśli jakiejś zadziornej akcji. Jeśli jesteście wrażliwi i ciągnie Was raczej do bardziej subtelnych lektur, to o tej książce możecie zapomnieć. Wiele scen zostało nakreślonych bez zbędnych ogródek, z mocnym słownictwem i nie pozostawiających zbyt wiele pracy dla wyobraźni. Ale wszystko to jednocześnie nie jest wulgarne czy niesmaczne i o ile fabuła faktycznie nieźle balansuje na krawędzi, nie jest to wcale takie złe.\nSzczególne uznanie należy się fabule. Mafijne porachunki, walki bez żadnych granic - kto nie ma na to ochoty? Mam wrażenie, że to bardzo męska książka kierowana przekornie do płci pięknej. Pomysł zasługuje naprawdę na kilka dobrych słów, bo całość ogromnie przypadła mi do gustu. W opisy walki na śmierć i życie zostały wplecione krótkie sceny z motywem miłosnym mocno wpasowującym się w ramy dark erotic. Książka idealnie odnajduje się w kategorii nowości tego gatunku.\nMożna by pomyśleć, że duża ilość wątków przerysowałyby całą książkę, ale wcale tak nie jest. Przeszłość mieszała się z teraźniejszością, bohaterowie otrzymali własne rozdziały narracji i wszystko to ładnie rozłożyło się na całości, a sama autorka poradziła sobie z poprowadzeniem, rozwinięciem i dobrym zakończeniem każdego wątku. Zazwyczaj nie jest to priorytetem w tego typu książkach, ale tutaj oddaję autorce całą prawdę - podniosła poprzeczkę całkiem wysoko pozostałym historiom tego gatunku.\nMusicie przygotować się na to, że to zupełnie nietypowa historia. Nie spodziewałam się całej tej intensywności rozgrywanych wydarzeń, ale naprawdę się z niej cieszę. To książka, która mocno trafia do czytelnika, o ile ten odważy się zaryzykować. Ja się odważyłam i absolutnie tego nie żałuję. Właściwie to poproszę więcej - gdzie jest drugi tom? Polecam - tym odważnym i nie tylko!\n"Nieuniknione" Amy A. Bartol, Tyt. oryg. Inescapable, Wy. Akurat. Str. 480\n"Chyba coś krzyczę, gdy ból w czystej postaci spada na mnie jak śnieżna lawina i zamyka mnie w swoim wnętrzu.\nA ja mu się poddaję."\nGenevieve (Evie) Claremont rozpoczyna swoje nowe życie w miejscu, o którym nie wie właściwie nic. Rozpoczyna nowy okres decydując się na podjecie studiów na college’u w Crestwood w stanie Michigan. Nie podejrzewa nawet, że to dopiero początek zmian, a to co spotka ją na uczelni - nieodwracalnie ją odmieni.\nBrzmi trochę banalnie, prawda? Można pomyśleć, że wiele książek zaczyna się właśnie w ten sposób i chociaż zapowiada się intrygująco, nie zawsze tak jest. W tym przypadku mogę śmiało napisać - autorka pokazała się z bardzo dobrej strony i przede wszystkim już na wstępie zdobyła sobie uznanie czytelnika kreacją głównej bohaterki. Evie jest niesamowicie sympatyczna i urocza, a jej pierwszoosobowa narracja idealnie odnalazła się w rozgrywanych wydarzeniach. Mając wsparcie jedynie w swoim wuju próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości i relacjonuje z zaangażowaniem wszystko to, co ją otacza.\nŁatwo polubić główną bohaterkę za jej swobodę narracji, szczerość i chęć poszerzania własnych granic. Nawet cała ta schematyczność fabuły wydaje się w tym wszystkim bardziej swojska i nie odstrasza a intryguje. Evie już pierwszego dnia swojego pobytu w nowym miejscu trafia na Reeda, gburowatego przystojniaka z cudownym nastawieniem do życia - uciekaj, albo zapomnisz jak się nazywasz. Wiem, że brzmi to bardzo oczywiście: niby zły charakter z miejsca topi serce głównej bohaterki i jednocześnie robi wszystko by odstraszyć ją na dobre, ale jest w tym wszystkim coś tak uroczego, że można przymknąć oko na schematyczne motywy.\nWiele w tej historii jest odniesień do naprawdę wartych uwagi motywów - jest przyjaźń, która rodzi się z niczego i rozwija się w zupełnie naturalny sposób. Są też wrogowie, od których warto byłoby się trzymać na dystans. I można byłoby na tym zaprzestać, ale autorka postanowiła iść z stronę powieści fantasy - dzieją się cuda trudne do wyjaśnienia, a odpowiedź na na niezadane pytania zna tylko Reed (tak, tak - dokładnie ten sam mroczny bohater, który straszył nas na samym początku). I tak właśnie się to rozwija - swobodnie i do przodu.\n"Nieuniknione" to powieść lekka i przyjemna, w której dzieją się rzeczy nadprzyrodzone a akcja rozwija się z każdą kolejną stroną. Choć młodzieżowa - kusi i intryguje nawet starszego czytelnika. Pozwolicie porwać się niewyjaśnionym zdarzeniom i wstąpicie do świata, w którym nic nie jest takie oczywiste, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka? Jestem pewna, że nie będziecie żałować. Polecam!\n"Poradnik dla smoków. Żywienie i wychowywanie ludzi" Laurence Yep, Joanne Ryder\n"Poradnik dla smoków. Żywienie i wychowywanie ludzi" Laurence Yep, Joanne Ryder , Tyt. oryg. A Dragon's Guide to the Care and Feeding of Humans, Wyd. IUVI, Str. 208\nTa historia jest w pewien sposób odzwierciedleniem naszego życia, bo jestem pewna, że gdybym przeczytała tą książkę moim zwierzakom, to zarówno pies jak i kot popukaliby się pazurkiem w czoło śmiejąc się do rozpuku. Bo czy to nie jest oczywista oczywistość, że my - ludzie - jesteśmy tylko pupilami naszych (nie inaczej) pupili?\nAutorzy w uroczy sposób przedstawili relację pomiędzy ludźmi i zwierzętami. Trochę na przekór i z subtelną nutką ironii, ale fabuła bardzo dobrze przedstawiła jak to jest być po drugiej stronie tej relacji. Na podstawie smoków, fantastycznych stworzeń, które intrygują najmłodszych od lat, autorzy pokazali, że zwierzęta to również żywe istoty, które czują, kochają i są z nami na podstawie przyjacielskiej relacji.\nKsiążeczka jest krótka, z lekką fabułą i dużą czcionką, dzięki czemu idealnie nadje się jako lektura dla młodych czytelników. Jak wychować sobie człowieka, żeby był naszym przyjacielem, w dodatku posłusznym? Panna Drake - główna bohaterka i smoczyca w jednym - to pełnowymiarowa zołza z charakterkiem. Ale na całej szczęście ma przy sobie Winnie - równie wygadaną dziewczynkę. To połączenie to przede wszystkim dobra zabawa, poczucie humoru i przygoda, która na pewno zaintryguje młodego czytelnika.\nTo przyjemna, zabawna, pełna uroku powieść dla młodszych czytelników, która przy okazji uczy jak zdobyć najlepszego przyjaciela. Może trochę przekornie, ale bardzo wiarygodnie. Na pewno zrozumieją to Ci, których świat opanowały domowe pupile - moje zwierzaki zachowują się dokładnie tak samo jak Panna Drake. I wiecie co? Jestem z tego dumna!\n"Potomkowie" Tosca Lee, Tyt. oryg. The Progeny, Wyd. IUVI, Str. 392\n"Kiedy po raz pierwszy zjawiasz się w ośrodku, nikt nic nie mówi. Nie ma takiej potrzeby. Przeszedłeś przez terapię, testy i wiele przygotowań pozwalających otrzymać plastikową bransoletkę, którą zakładają ci w dniu zabiegu. Zabiegu, który uratuje ci życie. Już nie dopytują, dlaczego się zdecydowałeś. I nie przeszkadza im, że nie powiedziałeś słowa prawdy.Już tylko skrobnięcie rysika, kiedy podpisujesz się na ekranie - po raz ostatni własnym nazwiskiem."\nMoją uwagę przyciągnął opis na okładce i od razu spodobał mi się motyw przewodni książki. Uwielbiam misz-masz gatunkowy, a w lekturze Lee połączenie antyutopii, new adult, powieści historycznej i książki akcji wypadło po prostu doskonale. Więc cieszę się ogromnie, że lektura trafiła w moje ręce, bo mogła mi przejść koło nosa naprawdę dobra historia.\nEmily - główna bohaterka z miejsc zjednała sobie moją sympatię. Nie wiem właściwie czy był motyw przewodni, który skupił moją uwagę, czy po prostu trafił do mnie całokształt, ale od samego początku wkręciłam się do świata tej dziewczyny i trzymałam kciuki za powodzenie jej wyborów. Tym bardziej, że Emily po przebudzeniu została postawiona w naprawdę trudnej sytuacji: nie pamięta nic, niezależnie od tego jak bardzo chciałaby sobie przypomnieć. Jest jednak list, ostrzeżenie - które pozostawiła sama sobie. I tu rozpoczyna się wyścig z czasem.\nFabuła łączy w sobie wiele różnych gatunków literackich i to połączenie zaowocowało tętniącą życiem akcją z mnóstwem różnych wątków. Jak na mój gust - każda rozpoczęta akacja otrzymała godne rozwinięcie, ale mnie najbardziej zachwyciło powiązanie Emily z Elżbietą Batory. Staram się chłonąć ile tylko się da jeśli chodzi o ciekawe książki historyczne, a przy takich mrocznych jednostkach historii zachwycam się bez reszty. Więc choć powiązanie głównej bohaterki z Krwawą Hrabiną okazało się okrutne, to rozwiązanie cieszyło czytelnika.\nKsiążka trafiła w mój gust nie tylko dobrym rozwinięciem ulubionego wątku, ale i styl autorki wtrącił swoje trzy grosze. Prosty, lekki i swobodny jednocześnie nie kolidował z dynamiczną akcją i szybkim rozwojem wydarzeń. Pojawiły się liczne zagadki do rozwiązania, tragiczne sceny i trudne wybory, bo by uzyskać odpowiedzi Emily przyjdzie zmierzyć się z przeszłością do której nie ma wstępu.\n"Potomkowie" to książka, która już od opisu na okładce zdobyła mój głos na "tak". Jest w niej pewien powiew świeżości i urok, który skutecznie wabi czytelnika do zapoznania się z lekturą. Dla mnie - dobra powieść z pędzącą akcją, której za nic nie ma się ochoty przerwać. Naprawdę polecam!\n"Pax" Sara Pennypacker, Tyt. oryg. Pax, Wyd. IUVI, Str. 296\nHistoria zamknięta między stronami "Małego księcia" zachwyciła mnie w dzieciństwie i ten zachwyt nie minął aż do dziś, kiedy jako dorosły człowiek świadomie dokonuję wyborów i interpretuje świat na swój własny sposób. Jedna dziecięca lektura prowadziła mnie przez wiele trudnych wyborów i nie ukrywam - zawsze chętnie wracałam do tej powieści. Dlatego gdy pojawiły się pierwsze zapowiedzi książki "Pax" trochę się przeraziłam. Kto wie co z tego wyniknie, skoro we współczesnym świecie powielanie dobrych książek jest głównym grzechem wielu autorów? Ale coś podświadomie podszeptywało mi, że to będzie dobra książka i popełnię wielki błąd, jeśli się na nią nie zdecyduję. Więc zaryzykowałam.\nI wiecie co? Ryzyko się opłaciło. Tak poruszającej historii nie czytałam już od dawna. I nie chodzi mi tutaj wcale o wyciskacz łez jakich w literaturze nie brakuje, ale o powieść subtelną, lekką - poruszającą swoim kunsztem i klasą. Bo to właśnie główny atut tej powieści: prostota i elegancja, które swobodnie wkraczają do świata czytelnika i za nic nie zamierzają opuszczać jego podświadomości, nawet na długo po skończonej lekturze.\nGłównym bohaterem jest mały chłopiec, dzieciak, który przeżył w życiu zbyt dużo jak na dwunastolatka, ale ma w sobie taki pokład determinacji, że właściwie kłody rzucane przez życie pod jego nogi, wcale nie są mu straszne. Rany! Nawet nie wiecie jak trudno było mi czasami czytać o jego życiu, o tym co obecnie robi, bo historia napisana jest bardzo dobrym stylem - takim leciutkim, subtelnym, jak powiew wiatru. Nie ma właściwie mocnych scen, nie ma dramatów, nie ma akcji, która szarpie czytelnika na strzępy, ale są wydarzenie i są - to przede wszystkim - wypowiedzi, które powalają na kolana.\nCzytajcie między wierszami, zajrzyjcie poza wyznaczone ramy, a historia "Paxa" zburzy Wasz świat. To powieść pełna ukrytych znaczeń i symboli otaczającego nas świata - ból samotności, siła braterstwa, wojna, głód, strach. Bywały momenty, w których niespodziewanie przełykałam gorzkie łzy, bo same cisnęły się do oczu. Nie tylko dlatego, że samotny lis błąkał się po ciemnym lesie i tęsknił za swoim przyjacielem. Bywały momenty, że ze szczęścia nie mogłam przestać się uśmiechać. Nie tylko dlatego, że siła przyjaźni ma tutaj pierwszorzędne miejsce. Pozwólcie tej książce zmienić Wasz świat, a gwarantuję, że właśnie to uczyni. Jedna niepozorna historia, a tak wiele definicji skrajnych emocji.\n"Ogień za ogień" Jenny Han, Siobhan Vivian, Tyt. oryg. Burn for burn, Wyd. Feeria, Str. 486\n"Ból za ból. Ogień za ogień."\nZaskakujący jest fakt, że autorki rozkręcają się z tomu na tom. Pierwsza część była całkiem niezła, ale kontynuacja wskoczyła na znacznie wyższy poziom. Aż strach pomyśleć co czeka na nas w finale, bo pomysły głównych bohaterek przyprawiają o zawrót głowy. Nie jest łatwo wymyślić motyw przewodni dla książki młodzieżowej, który już gdzieś wcześniej nie przewinął się w jakiejś znanej nam książce. "Ogień za ogień" ma w sobie trochę krwi znanej serii Pretty Little Liars, ale nie mam pojęcia czy to zamierzony zabieg czy tylko przypadek. W każdym bądź razie całkiem dobrze się złożyło, bo to jedyny serial, który oglądam i który uwielbiam, dlatego i książka Han oraz Vivioan przypadła mi do gustu.\nFabuła prowadzona jest z perspektywy wszystkich bohaterek, a każdy rozdział oddawany jest w ręce innej dziewczyny, dzięki czemu otrzymałam naprawdę szerokie spojrzenie na sprawę. Zarówno w pierwszym tomie jak i tym obecnym miałam trudność z wybraniem tej ulubionej bohaterki, która intrygowałaby mnie najbardziej, bo każda z nich została obdarzona zupełnie innym charakterem i ich różne osobowości przyciągały zależnie od rozgrywanych wydarzeń. Kreacja tych dziewczyn okazała się sporym atutem książki, bo wszystkie jak jeden miały swoje za uszami i gdy przyszło do konfrontacji zrobiło się naprawdę gorąco.\n"Ogień za ogień" to lektura mocno połączona z pierwszym tomem, więc jeśli nie znacie wydarzeń z pierwszej części - nie ma po co zabierać się za kontynuację. Chyba, że lubicie spojlery, ale w tym przypadku naprawdę odradzam. Zagadka ukryta gdzieś pomiędzy wierszami i dobre zakończenie mają w sobie urok tych książek, które chociaż nie wywróciły naszego świata do góry nogami, to chętnie do nich wracamy. Kontynuacja serii na nowo dotyka problemu rozpoczętego w "Ból za ból", ale wprowadza przy tym bardziej dynamiczną akcją, płynniejsze przejścia relacji dziewczyn i przede wszystkim tą dozę niepewności co wydarzy się na następnych stronach.\nPodsumowując - kontynuacja okazała się lepszą historią niż ta, którą poznałam w tomie startowym. Jednocześnie obie książki są ze sobą ściśle połączone, więc wielki plus za to, że nie tylko akcja została lepiej poprowadzona, ale i całość wypadła znacznie bardziej korzystnie. Tajemnice, zawiść, skrajne emocje i zemsta - oto motyw przewodni tej powieści. Jesteście na to gotowi? Polecam!\n"Czy wspominałam, że za Tobą tęsknię?" Estelle Maskame, Tyt. oryg. Did I Mention I Miss You?, Wyd. Feeria, Str. 364\n„I oto stoi tam. Tak po prostu. Minął rok, a on staje przede mną, wysoki, dobrze zbudowany, w czarnych dżinsach i białej koszulce, z tymi swoimi ciemnymi włosami i szmaragdowymi oczami… Człowiek, który kiedyś był dla mnie całym światem, o czym przekonałam się dopiero wtedy, gdy odszedł i nigdy nie wrócił.”\nMłodziutka autorka stworzyła fenomenalną serię, która zdobyła moje uznanie już od pierwszego tomu, więc przykro było mi sięgać po finał tej historii. Nie ukrywam jednak, że byłam ogromnie ciekawa jakie zakończenie czeka moich ulubionych bohaterów.\nBez wątpienia to jedna z lepszych serii młodzieżowych jakie czytałam. Maskame dopiero rozwija swój warsztat literacki, ale jej styl jest naprawdę dobry i przede wszystkim to on zachęca do kontynuowania lektury. Swobodne opisy miejsc konkurują z dynamiczną akcją, a przedstawione w całej lekturze emocje trafiają do czytelnika z siłą pocisku. Takie książki czytam najchętniej, ale nawet jeśli poznałam już dobrą stronę twórczości tej autorki, nie spodziewałam się, że zafunduje mi tak intrygujący i dobry finał. Nie chodzi tutaj nawet o zakończenie, które w pełni zdobyło moje uznanie, ale o sam fakt pozamykania wszystkich rozpoczętych wątków i to z pomysłem.\nPatrząc wstecz na całą serię mam ochotę na trochę nostalgii, bo dopiero teraz widzę jak drażniąca na początku była Eden a jak bardzo wydoroślała w finalnej części. Właściwie dotyczy to wszystkich bohaterów, którzy zyskali w moich oczach dojrzałymi decyzjami i postawą, która czasami pozostawiała do życzenia. W tej książce kłębi się wiele emocji, które przeskakują od bohatera do bohatera i gdyby oni tego nie udźwignęli - całość poległaby z kretesem. Jedyne zastrzeżenia jakie mam wiążą się z Tylerem, który zawsze drażnił mnie swoim stylem bycia - jeśli coś wali się na głowę to trzeba brać nogi za pas. To w rezultacie prowadziło do dużych przeskoków w czasie i wiecznego wypatrywania ponownego spotkania dwójki głównych bohaterów. A przecież to powieść, która opiera się przede wszystkim na wątku miłosnym i naprawdę musiałam czasami uzbroić się w cierpliwość i przeczekać humory Tylera, żeby móc poznać dalsze losy tej pary.\nSeria wywoływała u jak sami widzicie skrajne emocje i za to lubię ją najbardziej. Co to za cykl, jeśli nie można się podenerwować i ponarzekać na ulubionych bohaterów? Przecież od tego w końcu są. Nie zapominajcie, że temat jest wbrew pozorom trudny, bo Eden i Tyler są - tak jakby - rodzeństwem a ich miłość nigdy nie powinna mieć racji bytu. Więc gdy się pojawia, mamy prawdziwy dramat - i jednocześnie najlepszą część historii. Więc jeśli już wkręcicie się w całą fabułę wiecie, że nie da się przejść obojętnie obok trzeciego tomu, który właściwie stanowi największe zaskoczenie.\n"Czy wspomniałam, że za Tobą tęsknię?" ma w sobie urok lekkiej powieści młodzieżowej, która z tomu na tom skrada więcej uwagi i emocji. Trzeci tom jest lekturą obowiązkową dla wszystkich fanów serii, bo nawet nie podejrzewacie jak sprytnie można zakończyć cały ten dramat. Jestem mile zaskoczona rozwojem wydarzeń. Nie zwlekajcie dłużej - takiej historii nie można pozwolić czekać!\n"Ta, którą znam" Małgorzata Warda\n"Ta, którą znam" Małgorzata Warda, Wyd. Prószyński i S-ka, Str. 368\nKiedyś bardzo broniłam się przed polskimi autorami. Nie pytajcie mnie dlaczego, bo nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Jednak kilka dobrych autorów z naszego kraju otworzyło mi oczy na to, że nie trzeba daleko szukać, by trafić na naprawdę dobrą historię. Pani Warda zalicza się do grona pierwszych polskich autorów, którzy rozkochali mnie w dobrej, ojczyste literaturze.\nOd książek autorki nie można się oderwać. Musicie przygotować się na to, że jeśli rozpoczniecie czytać, nie skończycie dopóki Waszym oczom nie ukarze się ostatnia strona. Na taką reakcję składa się wiele elementów - niesamowicie wiarygodni bohaterowie, piekielnie emocjonalne wydarzenia i dopracowanie każdego szczegółu tak, że absolutnie nie ma się do czego przyczepić. "Ta, którą znam" jest dokładnie taka sama - idealna w każdym calu.\nHistoria opowiada o Adzie, dziewczynie, która wraca do domu po latach rozłąki. Tragiczny wypadek siostry zmusza ją do powrotu z Paryża do rodzinnej miejscowości i domu, który skrywa wiele tajemnicy. Dziewczyna imponuje przede wszystkim determinacją, która trzyma ją w ryzach, bo wokół niej dzieje się tak wiele, że już dawno mogłaby się posypać, gdyby nie silny charakter. Można się wzorować na tej dziewczynie, bo chociaż znalazła się w tragicznej sytuacji to podjęła się walki z przeszłością.\nPani Warda na nowo zaprosiła nas do świata pełnego tajemnic z przeszłości, które rozwiązywane są krok po kroku, stopniując napięcie by w finale rozłożyć czytelnika na łopatki. Autorka bardzo sprytnie potrafi rozproszyć uwagę czytelnika na niezobowiązującym wątku, by uderzyć z rozwiązaniem tego pierwszoplanowego tak, że trudno o tym zapomnieć. Bo jak sami widzicie - jest tych wątków mnóstwo, a każdy z nich dopracowany i absolutnie nie pominięty. Ponownie przypomni o sobie małomiasteczkowa społeczność i poglądy ludzi, którzy nie zawsze mają racje.\nAutorka bardzo lubi poruszać tematy współczesnych problemów. W najnowszej książce pojawiły się nawiązania do przemocy, fatalnej rodzinnej relacji, alkoholizmu i przejęciu kontroli, nie tylko nad swoim życiem. Mimo, że wątki są trudne i zmuszające do myślenia to jednak nie uderzają w czytelnika z siłą pocisku, a raczej subtelnie zakradają się do jego umysłu i uderzają w strefę emocjonalną. Trudno jest mi się otrząsnąć po tym co przeczytałam, bo jest w tej książce wiele prawd o których jak właśnie sobie uświadomiłam - ciągle się zapomina.\n"Ta, którą znam" to szczera i przy tym naprawdę krytyczna wizja prawdziwego świata. Autorka nie owija w bawełnę problemów, które zazwyczaj zamiata się pod dywan i otwiera oczy na świat. Dla mnie - powieść wielowymiarowa, piekielnie emocjonalna i zdecydowanie warta poznania. Zapewniam Was, że nie zapomnicie tej lektury jeszcze przez długi czas.\n"Dom na skraju nocy" Catherine Banner, Tyt. oryg. The House at the Edge of Night, Wyd. Prószyński i S-ka, Str. 536\nNie ma dla mnie lepszej historii od dobrej sagi rodzinnej. Dlatego wciąż szukam, wybieram te najbardziej intrygujące i na nowo zatracam się w nieznanych mi powieściach. Zawsze urzeka mnie klimat, więc i tym razem dałam namówić się na lekturę przez okładkę, która - nie ma co ukrywać - jest po prostu zjawiskowa. Więc zaczęłam czytać - i przepadłam.\nPowieść sięga naprawdę daleko, bo obejmuje aż cztery pokolenia. I co najważniejsze - fantastycznie pokazuje rozwój wydarzeń na przestrzeni lat. Ładny zarys historyczny dotyka wojny, recesji i prawdziwego życia, tak że czytelnikowi bardzo łatwo jest odnaleźć się w rozgrywanych wydarzeniach i utożsamić z bohaterami.\nTłem wydarzeń jest niewielka wyspa, która wręcz czaruje swoim urokiem i zapewnia ten klimat, jakiego zawsze szukam. Życie rodziny poznawanych krok po kroku głównych bohaterów jest najistotniejsze, ale bez odpowiedniej atmosfery nie jest łatwo wczuć się w fabułę całkowicie. Catherine Banner wiedziała doskonale co robi tworząc tak malowniczą scenerię, że na moment sama zamarzyłam by znaleźć się tam, gdzie moi bohaterowie.\nCastellamare jest pięknym miejscem, ale nie mogę zapomnieć o postaciach, które również spisały się na medal. Amedeo Esposito przyjechał na wyspę żeby odbudować swoje życie, ale nie spodziewał się, że znajdzie tutaj tak liczne grono przyjaciół i serdecznych ludzi. Zbudował dom w obcym sobie miejscu i zrozumiał znaczenie słów, że dom jest tam, gdzie ludzie którzy go tworzą. Rozpoczyna się od przybycia Amedeo a kończy na życiu jego prawnucząt - jesteście gotowi na podróż życia? Znajdziecie się w samym środku zmian, burzliwych zwrotów akcji, zdrad i uniesień: prawdziwego życia czterech pokoleń.\nSzukacie pięknej, subtelnej i bardzo delikatnej sagi rodzinnej, w której cztery pokolenia budują jedną historię? "Dom na skraju nocy" kryje w sobie wszystkie te atuty, ale ma też w zanadrzu coś znacznie lepszego: opowieść pełną wzlotów i upadków, emocji i uniesień.


Odblaskowe kamizelki do wszystkich przedszkoli - Beskidy News\nOdblaskowe kamizelki do wszystkich przedszkoli\nKolorowe kamizelki odblaskowe trafią do wszystkich przedszkoli w gminie Lipowa. Dodatkowo ponad tysiąc odblasków z hasłem „Śliwkowa Gmina Lipowa” trafi do uczniów szkół.\nGmina Lipowa po raz kolejny chce przypomnieć jak ważne jest noszenie odblasków, zwłaszcza w okresie jesienno – zimowym. Kilka lat w Gminie Lipowa rozdawane były „śliwkowe odblaski”, tym razem akcja przybierze inny charakter. Do wszystkich przedszkolaków w gminie trafią odblaskowe kamizelki z herbem gminy i hasłem „Śliwkowa Gmina Lipowa”. Będzie ich ponad 400 sztuk. Do każdego przedszkola trafi inny kolor odblaskowych kamizelek. Poza tym do uczniów trafi ponad tysiąc opasek odblaskowych z hasłem gminy.\n- Mam nadzieję, że nikogo nie trzeba przekonywać jak ważne jest noszenie odblasków i że może ono uratować komuś życie. Nie zmienia to faktu, że ciągle należy o tym przypominać, choćby z tego powodu, że w naszym powiecie, ale również wielu innych podobnych, brakuje chodników, brakuje środków zewnętrznych, które można by pozyskać na ten cel i bezpieczeństwo pieszego często jest zagrożone. Dlatego ruszamy z naszą kolejną akcją rozdawania odblasków - mówi Jan Góra, wójt gminy Lipowa.\nPromień świateł mijania wynosi około 40-50 metrów, a to oznacza, że pieszy lub rowerzysta może zostać zauważony przez kierującego pojazdem najwyżej z odległości 20-30 metrów. Jeżeli kierowca jedzie z dużą prędkością, niestety nie jest w stanie odpowiednio zareagować i uchronić zarówno siebie, jak i pieszego uczestnika ruchu przed wypadkiem. Dlatego tak ważne jest zwiększenie tego dystansu i zapewnienie lepszej widoczności na drodze. Jest to możliwe dzięki specjalnym odblaskom.


Strona główna > Kosmetyki i pielęgnacja > Pielęgnacja twarzy > Dermokosmetyki > Skóra dojrzała > Api Royale Royale Geele krem przeciwzmarszczkowy\nApi Royale Royale Geele krem przeciwzmarszczkowy (50 ml)\nNr art.: 02818041\nOryginalny produkt Natura-Clou-Kosmetik\nzł 314,78 *\nW sumie oszczędzasz: zł 112,98\nZastosowanie Api Royale Royale Geele krem przeciwzmarszczkowy (Opakowanie: 50 ml)\nBogaty krem, który zdecydowanie zasługuje na miano królewskiego. To wspaniały produkt dla skóry dojrzałej i starzejącej się. Ze względu na zawarte w nim mleczko pszczele i witaminy hamuje rozwój antyoksydantów, opóźnia przedwczesne starzenie się skóry, powstawanie zmarszczek. Api Royale Royale Geele krem przeciwzmarszczkowy (Opakowanie: 50 ml) poprawia jędrność i elastyczność skóry. Specjalna formuła ma za zadanie wypełniać istniejące już zmarszczki, dzięki czemu zwiększa objętość skóry w tych miejscach. D-panthenol, miód oraz wyciąg z rumianka działają na skórę kojąco, przeciwzapalnie i nawilżająco, dodatkowe filtry UV chronią ją przed wpływem promieni słonecznych, co jest ważne o każdej porze roku. Konsystencja pozwala na szybkie wchłanianie się i działanie produktu.\nApi Royale Royale Geele krem przeciwzmarszczkowy (Opakowanie: 50 ml) możecie kupić na stronie apteki internetowej www.apodiscounter.pl.


Guardian: Brytyjskie referendum o konstytucji UE może się nie odbyć - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 18-04-2005, 09:52\nReferendum w sprawie konstytucji Unii Europejskiej w Wielkiej Brytanii prawdopodobnie nie odbędzie się, jeżeli okaże się, że 29 maja Francuzi traktat odrzucą - napisał w poniedziałek brytyjski dziennik "The Guardian" powołując się na źródła rządowe. Gazeta przypomina, że przeprowadzone niedawno sondaże ukazują, że ponad połowa Francuzów sprzeciwia się konstytucji UE.\nJak zauważa "Guardian", brytyjski minister spraw zagranicznych Jack Straw potwierdził te informacje mówiąc, że nie wie, czy w Wielkiej Brytanii odbędzie się referendum, jeśli Francja powie "nie" konstytucji. Powołując się na źródła z otoczenia premiera Wielkiej Brytanii Tony'ego Blaira dziennik dodaje, że "jeżeli nie ma konstytucji będącej podstawą referendum, (to) nie będzie referendum".\nWcześniej brytyjskie władze utrzymywały, że referendum odbędzie się, nawet gdy inne kraje Unii sprzeciwią się traktatowi - zauważa gazeta.\nTraktat, aby wszedł w życie, musi zostać uznany przez wszystkich 25 członków Unii Europejskiej. Dotychczas konstytucję unijną ratyfikowała w referendum Hiszpania (20 lutego 2005 roku), a poprzez głosowanie w parlamencie - Litwa (11 listopada 2004), Węgry (20 grudnia 2004), Słowenia (1 lutego 2005) i Włochy (6 kwietnia 2005)\nPremier Blair zapowiadał, że w Wielkiej Brytanii głosowanie w sprawie konstytucji UE odbędzie się w 2006 roku. Dokładnej daty jeszcze nie podano.\nGPW dopuściła do obrotu akcje Polmosu Białystok\nKonstytucja , Premier , Wielka Brytania , Unia Europejska , Unia , Głosowanie , Premiera\nInne / "Guardian": Brytyjskie referendum o konstytucji UE może się nie odbyć


raspberries and cream: Irlandzkie ciasto z jabłkami i brzoskwiniami\nbistro mama 6 września 2013 09:27\nZawsze takie ciasta wypatrzę :) I zapisuję je w nieskończoną kolejkę "do zrobienia" :)\nposmakujto! 6 września 2013 10:15\nUnknown 6 września 2013 12:57\nzagotowana 6 września 2013 13:04\nMam tak samo jak bistro mama! :D Wypatrzę, a właściwie "upatrzę sobie" ciasto i stwierdzam "upiekę", tylko z terminem realizacji kłopot...\nCukry Proste 6 września 2013 13:20\nprzepisy Rachel Allen są świetne, więc to ciasto na pewno jest pyszne:)\nInspirowane Smakiem 6 września 2013 17:17\nOoo tak, wygląda super!\nDaktyle w czekoladzie 6 września 2013 17:59\nWygląda cudownie! Uwielbiam szarlotki i wszelkie ciasta z jabłkami :)\nMajana 7 września 2013 09:04\nJakie ładne ciacho, pysznie wygląda. :)Piękne zdjęcia .


Nowy szef Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim - Dziennik Wschodni\nNowy szef Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim\n(fot. por. Beata Fronczek)\nPpłk Leszek Wojciechowski od 1 kwietnia jest szefem Zakładu Karnego w Opolu Lubelskim. Na tym stanowisku zastąpił płk Zbigniewa Drożyńskiego, który odszedł na emeryturę.\nCoraz więcej skazanych zarabia. W Lubelskiem pracuje ponad połowa więźniów 17 3\nPpłk Leszek Wojciechowski służbę rozpoczął w dniu 1 marca 1996 r. w Zakładzie Karnym w Białej Podlaskiej. Zajmował stanowiska młodszego inspektora, inspektora i kierownika działu kwatermistrzowskiego. Z dniem 15 grudnia 2006 roku objął stanowisko zastępcy dyrektora, a z dniem 1 lutego 2013 r. dyrektora Zakładu Karnego w Białej Podlaskiej.\nOpole Lubelskie więzienie Leszek Wojciechowski Zakład Karny w Opolu Lubelskim\nGość / 11 kwietnia 2017 o 10:14\n13 kwietnia informatyk niada rady to napollicie pszestę pstfo intrerfnetowe gŁose .tęca ytbe\nZmiany w parafiach w woj. lubelskim. Gdzie będą nowi proboszczowie? [LISTA] 7 1\n"Masakra, tragedia, żałoba narodowa". Kibice nie mogą pogodzić się z porażką 1 8\nLublin kupi grunty pod ważną miejską inwestycję. Prezydent prosi radnych o zgodę 26 9\n13:06 Zmiany w parafiach w woj. lubelskim. Gdzie będą nowi proboszczowie? [LISTA] 7 1\nCo by się stało, gdyby wybić wszystkie dziki w Europie? Pomysł marszałka województwa lubelskiego 36 26