>>Jak wyglądacie - [Zdjęcia] Part 210<< - RasGringo - 27.09.2009 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\n>>Jak wyglądacie - [Zdjęcia] Part 210<<\n209 »» https://forumarchiwum.gry-online.pl/S043archiwum.asp?ID=9407791\n210 »» https://forumarchiwum.gry-online.pl/S043archiwum.asp?ID=9451232\nPart 211 !\nNi ma zdjęcia:P\nTo dalej, niech ktoś założy nową...\nWitam wszystkich - po raz pierwszy piszę w tym wątku, chociaż zdarzało mi się do niego zaglądać w przeszłości.\nMoże zanim "ktoś założy nową", to wetknę swoje trzy grosze dotyczące błędów językowych we wstępniaku:\n1. Po "chyba" i przed "że" powinien stać przecinek.\n2. "Na prawdę" to można coś przysięgać, jak się przysięga "na boga" czy "na honor harcerza". W zdaniu we wstępie powinno być "naprawdę", co oznacza "w rzeczywistości".\n3. Słownik języka polskiego nie podaje jednowyrazowej formy wyrażenia "użytkownik forum", ale zgodnie z zasadami słowotwórstwa w języku polskim na pewno nie będzie ona brzmieć "forumowicz", tylko "forowicz". Tak samo, jak niepoprawne są formy "furumowy", "gremiumowy", "muzeumowy", tylko "foralny", "gremialny", "muzealny".\nPS. Gdyby ktoś chciał wiedzieć "Jak wyglądam" i nie boi się nocnych koszmarów, to lekko tylko ocenzurowany wybór zdjęć znajdzie pod linkiem ;-p\nDrugie danie na wczasach\n Wątek "Jak wyglądacie", a ten się do wstępniaka przypieprzył :>\nBTW. Genialnie do zdjęć pozujesz.\nRasGringo---Ośmieliłeś się założyć nową część wątku towarzystwa wzajemnej adoracji???\nZginiesz, to pewne.\nPrzyczepilem sie, bo gdyby ludzie nie oceniali ksiazek po okladkach, powiedzonko "Nie oceniaj ksiazki po okladce" nie mialoby sensu :)\nDziekuje, ale nie ze wszystkich zdjec sam jestem zadowolony. Na niektorych mam grymas twarzy jak Kaczynski na fotografii zrobionej wtedy, gdy udzielajac wywiadu w otoczeniu jakichs gorali dostal zaparcia. (W rzeczywistosci mruzylem oczy, bo mi lzawily z powodu uczulenia na trawy).\nhmm, zastanawiam sie czy wychodzac na zakupy nie zaczac ubierac garnituru...\nPrzepraszam za spieprzenie tego watku, tak wiem ze to zrobilem. Ale nie zdazylem jeszcze pozmieniac pewnych danych a niechcacy kliknalem utworz watek. Bylem przekonany ze watek sie nie utworzyl, bo nie moglem go znalesc. W dodatku dodalem rowniez zdjecie ktorego nie ma. PRZEPRASZAM!\nBeret z antenka-> chyba jeszcze nie znam za dobrze savoir vivre tego forum :(\nCzajdano lubi laski [ Junior ]\nto ja ----------------------->\ndupek z telewizji [ Junior ]\nZabili, skrzywdzili wątek, a tylko co zgrałam fotki na dysk! :'(\nNa wczasach w górach ze dwa tygodnie temu -->\nLilus dobrze w realu wygladasz, btw i fajnie przez plot sie wspinasz, nie mialem kiedy ci tego powiedziec\nNa wczasach w górach z tydzień temu, na lewo Giewont, na prawo Czerwone Wierchy, od strony fotografa Wielka Turnia. Wcześniej nie chciało mi się w wyższe góry, teraz stwierdzam, że to rewelacja, zwłaszcza z większą dobraną grupą. I profesjonalne ciuchy w góry, zwłaszcza buty ;)\nbeo - thx, a-ha, no tak odnośnie wspinaczki się zbiegło, że miałam przed płotem dobrą rozgrzewkę :P\nLil >>> mam chyba ze dwie fotki z naszego pokoju z Toba :) Wiem wiem gadeałem straszne głupoty ale to przez Płaskiego\nMyslalam, że może wrzucisz te foty hurtem do wątku piknikowego, oglądałam je na Twoim telefonie. Ale w sumie nie pamiętam, czy się nadają, jeśli to nie problem, to chetnie je przyjmę na [email protected] :)\nNo tak, wiadomo, wszystko jest winą Płaskiego ;)\nw gory i nad wode to tylko z profesjonalnym sprzetem, z tanimi podrobkami mozna jedynie ale krzywde sobie zrobic\nUrlop do 13. *wypoczynek mode still on*\nMój ukochany urwis.\nMała miniaturka tatusia.\nZnów przybywam by pochwalić się swymi planami.\nNarazie działam po cichu, ale poczekam na odpowiedni moment i zagadam wkrótce z szefem by udostępnił mi halę na łikendy. Jeśli przystanie na moją ofertę, to za jakieś pól roku, albo dłużej wrzucę tu fote stalowej rzeźby wyglądającej mniej więcej tak:\nWkrótce, gdy dogadam się z szefem, kupie 2 szpule drutu spawalniczego, argon do migomatu, kilkadziesiąt tarcz szlifierskich, troche płaskowników i kształtowników stalowych i zrealizuje swe największe dzieciece marzenie :]\nPójdzie na to minimum 500zł i zniszcze swoje życie towarzyskie zostając pustelnikiem, ale ja po prostu muszę to zrobic.\nTak w ogóle to jest to jeden z palców u nogi - tak w ramach wyjaśnienia, bo nie wiem czy to widać. Około 4h pracy. Kiepsko to idzie, bo argon się skończył, co w sumie widać na pierwszej z tych trzech fot --->\nJałokim, dajesz radę chłopaku, bez takich jak Ty, ten świat byłby nudny i smutny.\ntutaj macie link do nowego 211:)))\n210 już dawno zakończony;]\n No, no Lilus w takiej pozycji jeszcze Cię nie widziałem :)\nSry za podbicie tego wątku, tak wiem że jest już nowy wątek jak wyglądacie..Swoją drogą ten wątek nawet się nie rozkręcił, a już zakładacie nowy? Po co w ogole zakładacie nowe wątki, chyba nie ma jakiegoś limitu postów, heh?


jaki agregat pradotworczy kupic na budowe | agregaty-eisemann.pl\nKompostownia – Różnica między organicznego materiału lub materii\nKompostowanie jest procesem rozkładu i są dwa terminy stosowane kiedy ten temat jest już wspomniano, materiał organiczny i materii. Istnieje różnica i obydwa te elementy są wykorzystywane do różnych celów.\nMateriał organiczny jest gdzie wszystko się zaczyna, to jest to, czego używać, gdy chcemy produkować kompost. To może być Twój organiczne odpady kuchenne z gospodarstw domowych lub ogród i ogród odpadów. W naturze, materiał organiczny istnieje od rzeczy jak, liści, surowców drzewnych, trawy i szczątków zwierzęcych.\nMateria organiczna jest kompost lub rozkłada materiał organiczny. Jest źródłem węgla, który jest niezbędny, aby utrzymać organizmy kwitnącej w ogromnej społeczności złożonej z nich, które żyją w naszej glebie naturalnie. W źródle las to z substancji organicznych, takich jak ściółce, gałęzi drzew, zdrewniałych materiałów, które spada na dnie lasu, a zwierzęta pozostaje. Gdy materiał ten rozkłada się do stanu, który nie jest już rozpoznawalna jest to materia organiczna lub próchnicy. Stabilna materia organiczna jest to, co zostanie przeanalizowane w badaniu gleb.\nJeśli chodzi o poprawę struktury gleby w stoczni lub w ogrodzie, nie ma lepszego sposobu, niż zmiany istniejącej gleby z materii organicznej. Jest źródłem podaży składników odżywczych, zatrzymuje wilgoć, zwiększa agregację gleby, a nawet zapobiega erozji.\nMagazynowanego-dom lub rezerwuarem odżywczych jest jedną z zalet, że materia organiczna dostarczą do stoczni i ogrodów organiczne gleby. Te składniki są przechowywane i łatwo dostępne dla roślin, gdy ich potrzebują, głównie wydany w miesiącach wiosennych i letnich, te składniki odżywcze przyzwyczajenie skorzystają zboża ozime tyle.\nRetencja wody jest kolejną kluczową zaletą, że materia organiczna zapewni.


Jak spędzić zimowy weekend w mieście? Oto kilka propozycji, które odbędą się od piątku do niedzieli w naszym mieście. Sprawdźcie, gdzie warto się wybrać.\nKoncert Adama Szabata w Łaźni\nRadomski Klub Środowisk Twórczych i Galeria „Łaźnia” (ul. Żeromskiego 56) zaprasza o godz. 18 na koncert Adama Szabata. Adam Witold Szabat, urodzony 12 listopada 1975 roku w Hrubieszowie, to polski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów piosenek, pisarz i trener wokalny. Członek Hrubieszowskiego Towarzystwa Muzycznego i współzałożyciel hrubieszowskiego Teatru Piosenki Młyn (towarzystwa twórców i wykonawców piosenki i prozy). W programie poezja śpiewana i piosenka literacka. Wstęp wolny.\nWieczór opowieści o demonach słowiańskich\nTam, gdzie kończy się „nasze”, a zaczyna nieznane – wszystko jest możliwe. Jakie demony, według wierzeń słowiańskich, mogliśmy spotkać i czy dziś nadal możemy? Jak powinniśmy się zachować, kiedy je zobaczymy? Opowiadał będzie Szymon Góralczyk z Karawany Opowieści w towarzystwie muzyczki Basi Songin (mandolina, koshi, bęben obręczowy, drumla, pójdźka basy). Szymon Góralczyk – bajarz, podróżnik i poszukiwacz. Opowiadać zaczął przez Tolkiena i mitologię nordycką. Później oczarowały go baśnie, zwłaszcza skandynawskie i polskie (kaszubskie). Najchętniej opowiada bez mikrofonu i boso. Z opowieściami odwiedził już wiele miast w Polsce i za granicą (Meksyk, Kuba, Palestyna). MOK „Amfiteatr” zaprasza na godz. 18 na ul. Parkową 1. Bilety w cenie 20 zł (w dniu wydarzenia) na biletyna.pl. Wejściówkę można kupić także w kasie Amfiteatru przy ul. Parkowej 1 (płatność wyłącznie gotówką).\nSpektakl dla babci i dziadka.\nDom Kultury „Idalin” zaprasza o godz. 16 na przedstawienie teatralne „Szelmostwa lisa Witalisa” z okazji Dnia Babci i Dnia Dziadka. Spektakl zaprezentują radomscy seniorzy uczestniczący w warsztatach teatralnych. Wstęp wolny.\nBossa nova orkiestrowa\nRadomska Orkiestra Kameralna zaprasza o godz. 18 na koncert „Karnawał z ROK-iem – Bossa nowa orkiestrowa”. Koncert ten jest gwarancją wyśmienitej zabawy w gorących, brazylijskich rytmach. Nie trzeba jechać do Rio - wystarczy przyjść na koncert, żeby dokładnie to poczuć i znaleźć się bardzo daleko stąd… Wykonawcy: Anna Serafińska - wokal, Paweł Steczek - aranżacje, opracowanie, fortepian i akordeon, Małgorzata Otremba - flet, Andrzej Otremba – gitara, Kosma Kalamarz - gitara basowa, Łukasz Kurek – perkusja oraz Radomska Orkiestra Kameralna. W programie największe i najpiękniejsze dzieła kompozytorów brazylijskiej bossa novy i samby (A.C. Jobim, Zequinha de Abreu, Jorge Ben) w aranżacji i opracowaniu Pawła Steczka na orkiestrę smyczkową z instrumentami solowymi: fortepianem, fletem poprzecznym, akordeonem, gitarą, gitarą basową, perkusją. W interpretacji znakomitej wokalistki jazzowej Anny Serafińskiej. Wstęp płatny.\n„Żona do adopcji” w Resursie. W życiu Adama wszystko miało swoje miejsce: dom - praca, dom - praca. Od czasu do czasu jakaś kontrolowana rozrywka. Ale w życiu każdego człowieka przychodzi taka chwila, że nawet dobrze naoliwiona maszyna przestaje funkcjonować i niebo zaczyna walić się na głowę. Żona Adama wyjeżdża. Mieszkanie nawiedza natrętny domokrążca i wróżbita. Niespodziewanie pojawia się również Filip, kolega z podstawówki. Do drzwi puka przedstawicielka ośrodka adopcyjnego, o której wizycie Adam zupełnie zapomniał. Spokojne dotychczas życie bohatera wypełnia się mnóstwem niedomówień, pomówień i abstrakcyjnych insynuacji. A wszystko przykryte płaszczem „normalności”. Jak rozwiąże się splot dziwnych wydarzeń? Obsada: Katarzyna Andkudowicz/zamiennie Olga Borys, Marek Pituch, Jakub Wons/zamiennie Michał Rolnicki. Spektakl w Resursie rozpocznie się o godz. 18. Wstęp płatny; bilety na biletyna.pl.\nMOK „Amfiteatr” zaprasza najmłodszych na „Bajkę o lodowej górze i królewnie Marysi”. W czasach, kiedy świat był jeszcze taki mały, że „na kulawym koniu można go było przejechać we dwa dni”, królował w Królestwie Srebrnego Szczytu król Patyk z królową Tasiemką. Bardzo kochali swoją córkę, królewnę Marysię. Dziewczynka była śliczna, ale będąc ciągle chwaloną i rozpieszczaną stała się samolubna, kapryśna i nieznośna. Rodzice postanowili wydać ją za mąż, licząc, że inne kochające serce odmieni charakter ich córki. Tylko kto chciałby mieć taką żonę? Wspólnie poszukamy odpowiedzi na pytanie, czy warto postępować egoistycznie, dowiemy się, jak wiele warte są przyjaźń, miłość czy bycie wrażliwym na drugiego człowieka. Inscenizacja łączy plan żywy i plan lalkowy, obfituje w humorystyczny język Kornela Makuszyńskiego i korowód barwnych postaci. Spektakle o godz. 10 i 12 przy ul. Daszyńskiego 5. Bilety: 15 zł – bilet normalny lub 50 zł – bilet rodzinny (2 dzieci + 2 dorosłych) na biletyna.pl. Kupując bilet, wybierasz godzinę spektaklu. Wejściówkę kupisz także w kasie Amfiteatru przy ul. Daszyńskiego 5 (płatność wyłącznie gotówką).\nKabaret Moralnego Niepokoju. Twórczość kabaretu w dużej mierze odnosi się do aktualnej rzeczywistości społeczno-obyczajowej, choć także nieobca jest im poetyka absurdu. Twórcy grupy, jak sami mówią, stronią od tematów politycznych, chociaż nieraz w ich skeczach można odczuć cyniczne uwagi skierowane w stronę „organów rządzących”. Cechą rozpoznawczą Kabaretu Moralnego Niepokoju jest to, iż na scenie oprócz aktorów pojawiają się również muzycy, którzy wzbogacają cały występ i nadają mu żywy i niepowtarzalny charakter. Godz. 16 i 18.30, sala Radomskiej Orkiestry Kameralnej. Wstęp płatny.


ŚLIMAKOODPORNY OGRÓD. - Ogród Łobzów\nKiedy w ciągu jednej deszczowej nocy znika prawie cała zielona część naszego ogrodu fraza „ślimacze tempo” nabiera innego znaczenia… Żądni zemsty wpadamy do ogrodu uzbrojeni w wiadro, sól, widelec i rozglądamy się za winowajcami.\nPrzyjrzyjmy się, kto tak naprawdę powinien się znaleźć na naszej liście gończej, zanim wytrącimy zupełnie z równowagi i siebie i nasz ogród.\n/Stale wilgotne podłoże ułatwia przeżycie bezskorupkowym pomrowikom/\nNajczęściej to one: pomrów wielki, pomrowik plamisty i ślinik luzytański. Bezskorupkowe ślimaki. W Polsce nie mają naturalnych stanowisk występowania. Są to tzw. gatunki inwazyjne, zawleczone. Nie trzeba było jednak siły ani szantażu. Dały się same zawlec po całej niemal Europie wraz z materiałem roślinnym po uprawach tunelowych ogrodniczych i rolniczych.\n/Regularne wzruszanie wierzchniej warstwy gleby pomaga zwalczać ślimaki/\nMnożą się w tempie nawet 400 jaj z 1 osobnika rocznie. Są względnie wszystkożerne, w jadłospisie mają również padlinę i odchody, co przyczynia się do roznoszenia chorób niebezpiecznych dla zwierząt i ludzi.\nW związku z faktem, że nie mają prawie żadnych naturalnych wrogów, a warunki ich występowania są coraz bardziej sprzyjające, od roku 1993 (kiedy to oficjalnie zanotowano ich pojawienie się w Polsce) ich liczba stale rośnie.\n/W upalny dzień poodwracajmy kamienie w ogrodzie i uporządkujmy cieniste zakątki/\nJeśli na zjedzoną w jeden wieczór funkię ‚Sum and Substance’ byliśmy jeszcze gotowi przymknąć oko to świadomość, że nasz pies może złapać nieprzyjemną chorobę (ledwo liznąwszy pomrowika) mobilizuje nas do działania. Od czego zacząć?\nSprawmy, by w naszym ogrodzie nie było im za dobrze. Co sprzyja rozwojowi ślimaków?\nNadmierne, codzienne podlewanie ogrodu to najlepszy sposób na wyhodowanie plagi ślimaków. Suche nagrzane podłoże ogranicza przemieszczanie się i żer. Jeśli nawadnianie ogrodu jest absolutnie niezbędne, zdecydujmy się na nawadnianie ziemi rano, bezpośrednio pod roślinami, bez moczenia całej powierzchni wokoło (konewka, nawadnianie kropelkowe).\n/Ślimakom trudniej poruszać się po piasku, trocinach, igliwiu, żwirze czy skorupkach/\nPrażące słońce potrafi wysuszyć i zabić sporą część jaj i młodocianych osobników – selekcja naturalna. By wzmocnić ten efekt również w cienistych częściach ogrodu, warto od czasu do czasu spulchnić wierzchnią warstwę gleby grabiami i motyczką.\n3. Ulubione smakołyki.\nJeśli w naszym ogrodzie wystąpił zmasowany atak ślimaków, na jakiś czas zrezygnujmy z ich ulubionych „dań”:\n/Pomrowy kochają funkie, poza odmianą ‚Francee’…/\nZamiast nich posadźmy w tym roku więcej zioł: cząber, szałwię, oregano, majeranek, hyzop, przywrotnik, macierzanki np. o cytrynowym aromacie ‚Lemon King’. Spróbujmy poprzez stworzenie ziołowych obwódek ocalić przed żarłocznymi ślimakami warzywniki i zagony z truskawkami.\n4. Brak wrogów.\nŚlimaki znajdują się w jadłospisie nie tylko Francuzów, ale również jeży, żab i ropuch, dzikich ptaków. Jednak te bezskorupkowe są ponoć gorzkie…i wcale nieapetyczne. Zostało ledwie kilku dzielnych Pożeraczy, a wśród nich nasz rodzimy winniczek. Zjada on jaja ślimaków bezskorupkowych, redukując ich populację.\n/Znalazłszy winniczka, który rozpędził się na truskawki pamiętajmy, że jest pod Ochroną/\nZatem jeśli planujemy użycie granulek, skutecznie wabiących ślimaki a następnie powodujących ich masowe wymieranie poprzez wyśluzowanie, wieczorem przed wyrokiem przypomnijmy sobie rymowankę ” Ślimak, ślimak…”. Ocalmy w wiaderku kilka winniczków i wypuśćmy je, kiedy prawdziwi winowajcy zjedzą już całą dawkę Snacolu, Pełzakolu czy Glanzitu.\n25 lipca 2016 at 23:49\n19 września 2016 at 01:36\nRobię porządek ze ślimakami bo dopiero teraz wypełzły na ogród całymi legionami.\nCzy są jakieś sposoby naturalne, by na przyszły rok nie było ich wcale?\nKiedy jest najlepszy czas na atak?\n30 października 2018 at 10:07\nŚlimaki potrafią zrobić spustoszenie na działce, dobrze że z biegiem czasu możliwości w walce z nimi są coraz większe.\nPingback: 5 SZKODNIKÓW ROŚLIN – Office Plant | Rośliny do biura


Życie w piekielnym Carandiru. Dr Drauzio Varella przez kilkanaście lat pracował w najniebezpieczniejszym więzieniu w Brazylii\nKadr z filmu "Carandiru" (fot. materiały promocyjne)\nŁukasz Wojtusik 29.05.2015 20:00\nBrak wody, zatkana kanalizacja i ciągła walka o przetrwanie. Zjeść, napić się bimbru, załatwić pieniądze na crack, nie dać się wrobić i nie zginąć - to rzeczywistość miejsca, którego już nie ma, a o którym nadal krążą legendy. Historię zakładu karnego Carandiru w Sao Paulo opisał Drauzio Varella, który przez kilkanaście lat pracował tam jako lekarz-wolontariusz. Jego książka ?Ostatni krąg. Najniebezpieczniejsze więzienie Brazylii? znalazła się w finale Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki. Nam Varella opowiada o codzienności przepełnionej narkotykami i przemocą.\nTrzynaście lat temu zburzono Carandiru, największy, jeden z najbardziej przeludnionych i najniebezpieczniejszych zakładów penitencjarnych w Brazylii. Pan mimo trudnych doświadczeń opisanych w książce "Ostatni krąg. Najniebezpieczniejsze więzienie Brazylii" nadal pracuje z więźniami.\n- Rzeczywiście, nie zrezygnowałem z pracy w podobnych miejscach. Od jakiegoś czasu zajmuję się też więźniarkami.\nPo co wszedł pan do najniebezpieczniejszego więzienia Brazylii?\n- Nie wiedziałem, co mnie spotka, nie spodziewałem się, że tam zostanę.\nW Carandiru chciałem zrealizować film dotyczący HIV i AIDS, i przy okazji sprawdzić, ile osób w więzieniu może być nosicielami wirusa. Tak się zaczęło.\nI został tam pan...\n- Trzynaście lat. Wciągnęła mnie praca, na początku był to wolontariat. Sporo się w ciągu tych lat nauczyłem. Wiem już, co znaczy wykonywanie zawodu lekarza w skrajnie trudnych warunkach.\nDr Drauzio Varella był nominowany do nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki (fot. Łukasz Krajewski / Agencja Gazeta)\nWie pan też dzięki Carandiru, co oznacza strach?\nWiele razy się bałem. W więzieniu trzeba się szybko nauczyć samokontroli. Jakikolwiek gest zdradzający nasze obawy może być odczytany jako objaw tchórzostwa. Wystarczy jeden moment, by na zawsze stracić szacunek więźniów.\nPracując w takim więzieniu, najbezpieczniej jest być niewidzialnym, ale w przypadku lekarza to niemożliwe.\n- Praca lekarza w więzieniu jest jednocześnie bardzo prosta i bardzo trudna. Prosta, ponieważ w momencie, w którym decydujemy się na zbliżenie w relacji lekarz - więzień na bezpośredni kontakt, łatwo jest zdobyć czyjeś zaufanie. A trudna...\nPonieważ więźniowie mogą to zaufanie wykorzystać? Przepisywał im pan biotonik Fontoury (preparat mineralno-witaminowy o działaniu wzmacniającym), który oni albo sprzedawali innym więźniom, albo dodawali do więziennego bimbru.\n- Tak. Cały czas trzeba pilnować, żeby to zaufanie nie zostało wykorzystane. Kiedy wydaje się, że poznaliśmy tych ludzi dogłębnie, najczęściej okazuje się, że właśnie przed chwilą nas oszukali.\nW pana książce roi się od opisów bezsensownych śmierci. Więźniowie umierają, ponieważ nie ma leków i brakuje służby medycznej, dziesiątkuje ich AIDS, powala gruźlica. Na umierających nikt nie zwraca uwagi.\nW Brazylii w latach 80., a nawet jeszcze w 90. nie było żadnego programu pomocy medycznej dla więźniów chorych na AIDS. Ludzie w terminalnej fazie choroby teoretycznie mogli opuścić więzienie, bo istniały takie możliwości prawne. Ale zabrakło świadomości, gwarantowanego przez system dostępu do porady prawnej i adwokata. Dlatego chorym pozostało umieranie w samotności.\nSpotkanie z Drauzio Varella w czasie Warszawskich Targów Książki (fot. Franciszek Mazur / Agencja Gazeta)\nWięźniów nie było stać na dobrego adwokata?\nTeoretycznie prawo w Brazylii zapewnia każdemu osadzonemu bezpłatną opiekę prawną. Ale więźniów jest tak wielu, że obrońcy nie chcą się zajmować ich sprawami za darmo. Skazani, którzy nie mają pieniędzy, chorują i umierają bez pomocy.\nPorusza pan również wątek działań edukacyjno-profilaktycznych, ratujących tych więźniów, dla których jest jeszcze szansa. Udało się ich panu przekonać m.in. do używania prezerwatyw.\nChcieliśmy nie tylko upowszechnić stosowanie prezerwatyw, ale również wyplenić nawyk dożylnego wstrzykiwania sobie kokainy. W sprawie zarażenia wirusem HIV wśród więźniów przebywających w Carandiru można mówić o dwóch "etapach". Pierwszy to lata 1989-1993, kiedy najpowszechniejszą drogą rozprzestrzeniania się wirusa było dożylne przyjmowanie narkotyków. Później hitem stał się krak (crack), czyli palona kokaina, która oczywiście poza wieloma negatywnymi aspektami ma jeden pozytywny - nie trzeba jej przyjmować dożylnie. W ten sposób odsetek chorych zaczął się zmniejszać, choć problem oczywiście nie zniknął.\nSkąd człowiek, który siedzi w więzieniu, ma pieniądze na krak?\n- Jest bardzo wiele sposobów na ich zdobycie. Pieniądze może przynieść rodzina skazanego, wielu więźniów ma możliwość pracy w zakładzie, w którym odbywa karę. Istnieje też handel wymienny. Usługa za pieniądze. W Carandiru niektórzy prali innym ubrania, gotowali dla nich, w zamian dostawali pieniądze albo od razu narkotyk. Byli również więźniowie, którzy nie zerwali z przestępczą działalnością. Mimo że siedzieli w więzieniu, nadal otrzymywali pieniądze z nielegalnych interesów. Krak bierze się kompulsywnie, dlatego skazańcy dość szybko popadali w długi. Uzależnieni pożyczali pieniądze od innych, a to z kolei wpędzało ich w spiralę niebezpiecznych zobowiązań.\nTajemnicą poliszynela w Carandiru było, skąd wziąć narkotyki i kto produkuje najlepszy alkohol. Zaprzyjaźnił się pan z najlepszym producentem "wściekłej mańki", czyli bimbru więziennej produkcji. Część skazanych dzięki takim biznesom utrzymywała rodzinę poza murami.\n- Tak, często więzienny biznes wspierał rodzinny budżet. Producent "wściekłej mańki", o którym pan wspomniał, mógł dziennie wyprodukować od pięćdziesięciu do stu litrów tego alkoholu. Podczas kontroli w jednym z pawilonów znaleziono sto pięćdziesiąt litrów tego bimbru.\nPlakat z filmu "Carandiru" (fot. materiały promocyjne)\nA gdzie byli strażnicy? Nie było nalotów, regularnych kontroli? Carandiru to w pana książce świat więźniów, w którym służba penitencjarna jest grupą ludzi łatwą do skorumpowania.\n- Każde więzienie rządzi się swoimi prawami i jest inaczej zarządzane. W Carandiru strażników było jak na lekarstwo. Za kilkuset więźniów odpowiadało 5-10 ludzi. Trudno w takiej sytuacji kontrolować, co się dzieje w celach, pawilonach. Kolejnym problem była wszechobecna korupcja.\nJak to jest, że w miejscu, nad którym kuratelę ma państwo, gdzie pracują strażnicy, gdzie wchodzą różni ludzie, nikt nie robi nic, by poprawić warunki życia i odsiadywania kary?\n- Dla mnie to też pozostaje tajemnicą. Więzienie było usytuowane dziesięć minut metrem od centrum miasta, naprzeciwko Carandiru było wejście do metra. Ludzie, którzy tamtędy przejeżdżali, zaglądali więźniom prosto w okna. Wyższe pawilony były widoczne z poziomu kolejki miejskiej. W dniach, kiedy dozwolone były wizyty, przed drzwiami więzienia ustawiały się kolejki kobiet. Były wśród nich także koleżanki żon i matek czekających na widzenie, które chciały po prostu poznać jakiegoś gangstera. Dać mu trochę ciepła. Kolejki wiły się w weekend jak wąż, okrążając mury kilkakrotnie. Pomimo to mieszkańcy udawali, że więzienie i problem nie istnieją.\nStacja metra naprzeciwko więzienia Carandiru (fot. Lukaaz /CC BY 3.0 / creativecommons.org/licenses/by/3.0 / Wikimedia Commons)\nNiewielu strażników i mnóstwo skazanych z długimi wyrokami. Jak przeżyć w takiej rzeczywistości?\n- Przede wszystkim trzeba znaleźć przestrzeń, w której inni będą od nas zależeć. Gdy patrzymy na więźnia, wydaje nam się zazwyczaj, że jego pierwszym, podstawowym marzeniem jest odzyskanie wolności. Tymczasem to pragnienie jest dopiero na drugim miejscu. Najważniejsza jest chęć przeżycia. Trzeba zrobić wszystko, żeby w więzieniu nie umrzeć.\nTrudno myśleć o wolności, gdy ma się zasądzonych na przykład sto lat za kratami.\n- Zgadza się, w Brazylii wyroki z poszczególnych spraw się sumują, ale w jednym więzieniu nie można siedzieć bez przerwy dłużej niż trzydzieści lat. Dlatego skazani cały czas liczą na to, że uda się im znaleźć jakiś trik, prawniczą sztuczkę, sądowy kruczek, dzięki któremu zostaną szybciej zwolnieni. Często pytaliśmy więźniów: Ile ci jeszcze zostało? A oni odpowiadali: W sumie niewiele, kilka miesięcy. Mój prawnik próbuje sobie z tym poradzić, złożyliśmy już odwołanie do sądu. Tymczasem z papierów wynikało, że będziemy się spotykać jeszcze przez kilkanaście lat. To ich prywatna strategia na przetrwanie.\nJak rozumie się pojęcie "prawdy" w miejscu, gdzie wszyscy siedzą "za niewinność".\n- W więzieniu jest prawda, tylko nigdy nie wiadomo gdzie.\nJednego z opisanych więźniów poznaje pan w nocy. Umawiacie się na spotkanie, nie kryje pan strachu. Podchodzi do pana gangsterskim krokiem i mówi, że chętnie pomoże w uruchomieniu więziennego kina, bo zna się na elektronice - kradł sprzęt elektroniczny.\n- Tak, to historia z pierwszych lat mojej pracy w Carandiru. Naprawdę się wtedy bałem. Zwłaszcza gdy zobaczyłem ten charakterystyczny gangsterski chód. Gdy się do mnie zbliżał, czułem, że może wydarzyć się coś złego. Lata pracy w więzieniach nauczyły mnie, że jeśli kontroluję swoje emocje, nic strasznego nie powinno mi się stać. Lekarz w więzieniu jest bardzo ważną postacią. Więźniowie mają do niego szacunek.\nSkazani nie zawsze kontrolują swoje emocje. W książce opisuje pan miejsca, gdzie w Carandiru załatwia się dość brutalnie porachunki między więźniami. Strażnicy w takich sytuacjach nie interweniują.\n- Może chodzić o walkę o przewodnictwo w grupie, zdobycie przewagi, dominację. Kolejny powód to porachunki związane z uregulowaniem długów. Jeśli w więzieniu sprzedasz komuś narkotyki, a ten ktoś nie odda ci pieniędzy, nie możesz iść się przecież poskarżyć do sądu. Trzeba sobie radzić inaczej.\nW Carandiru istniał kodeks honorowy? Wspomina pan o skazanych, którzy przyjmują na siebie winę za zabójstwa, których nie popełnili. Chodzi o ofiary porachunków w więzieniu. Sami skazani nazywają takich wytypowanych manekinami.\n- Bardzo często zdarzało się, że więzień o niższej pozycji w hierarchii został wytypowany przez grupę do przyznania się do czegoś, czego nie zrobił. Takie podłożenie się wcale nie gwarantuje szacunku współwięźniów. Przypominam sobie historię chłopca, który trafił do więzienia na ponad rok za drobny rabunek. W więzieniu dość szybko zaczął brać krak, nałóg pociągnął za sobą spiralę długów, których chłopak nie mógł spłacić. Dlatego postanowił wziąć na siebie winę za jedną z więziennych rozrób. Dostał dodatkowych dziesięć lat.\nW Carandiru miejscem, do którego nikt nie zaglądał, był tzw. Oddział Żółty, który nazywa pan jednym z najbardziej ponurych miejsc w całym więzieniu.\n- To było zdecydowanie najgorsze miejsce w Carandiru, część odcięta od reszty zakładu. Funkcjonariusze nie chcieli tam wchodzić. Bali się, że staną się zakładnikami osadzonych tam więźniów. Nikt do końca nie sprawdzał, co dzieje się w sektorze żółtym. Pierwszy raz poszedłem tam, gdy chciałem pomóc jednemu z chorych. Później wchodziłem zawsze rano, z jednym pielęgniarzem, i przez cały dzień byłem zamknięty z więźniami. Około siódmej wieczorem krzyczałem z czwartego piętra do strażników znajdujących się na dole, żeby mnie wypuścili.\nPracą na Oddziale Żółtym zyskałem wśród więźniów szacunek. To nie kwestia brawury. Po prostu byłem pewny, że zamknięci tam ludzie nic nie zrobią człowiekowi, który naprawdę chce im pomóc. Lekarzowi. Wolontariuszowi. Poza tym wydaje mi się, że skazani, którzy tam trafili, doskonale wiedzieli, że gdyby którykolwiek z nich podniósł na mnie rękę, oznaczałoby to dla niego natychmiastowy wyrok śmierci, wykonany przez pozostałych więźniów.\nKto siedział na Oddziale Żółtym?\n- Więźniowie, którzy próbowali na przykład okraść swoich wspólników, przywłaszczyć sobie pieniądze z handlu narkotykami, albo tacy, którzy już w więzieniu czymś mocno podpadli i sami prosili o przeniesienie do tej części. Było tam też wielu gwałcicieli. Gwałt to w więziennym kodeksie najpoważniejsze wykroczenie, najgorsze przestępstwo.\nRozumiem, że skazani woleli znaleźć się na Żółtym Oddziale, niż ryzykować zemstę współwięźniów?\n- Tak, mimo że oznaczało to zamknięcie na oddziale przez dwadzieścia cztery godziny na dobę.\nDr Drauzio Varella (fot. Franciszek Mazur / Agencja Gazeta)\nIle osób stamtąd wyszło?\n- Zdarzały się przypadki przeniesienia do innego zakładu, natomiast w obrębie jednego więzienia szanse na zmianę miejsca były niewielkie. W tym sektorze w celach na dwóch-trzech metrach kwadratowych musiało się pomieścić nawet dziesięciu więźniów.\nCzytając pana książkę, cały czas zadawałem sobie pytanie, co było trudniejsze w tak skrajnych warunkach - bezsilność ludzka czy bezsilność lekarza?\n- Myślę, że trudniejsza jest bezsilność lekarza. Zdawałem sobie sprawę, że ci ludzie spędzą w więzieniu wiele lat, ale nie zostali skazani na śmierć. Tymczasem umierali z powodu braku podstawowych środków medycznych i opieki, którą można by im zapewnić niewielkim nakładem finansowym.\nW Carandiru nie było miejsca na godną śmierć?\n- Szczególnie mocne wrażenie zrobiły na mnie obrazy ludzi zamordowanych w więzieniu. To historie, która mnie prześladują, powracają do dziś. Jako lekarz musiałem stwierdzić ich zgon, podać przyczynę śmierci. Często widziałem ciała młodych ludzi z czterdziestoma ranami od noża w ciele.\nCzemu nie zmienił pan pracy? Z pana wykształceniem miał pan przecież wiele możliwości.\n- Nigdy o tym nie pomyślałem. Jeśli podsumować cały wysiłek, który włożyłem w pracę, a na drugiej szali położyć to, co dostałem od więźniów, czego się nauczyłem, zyskane doświadczenie, to uważam, że więcej dostałem, niż z siebie dawałem.\nZdarzało się panu płakać?\n- W więzieniu mężczyzna nie może płakać. Poza nim - tak.\nHistorie ludzi z "Ostatniego kręgu" to opowieści rodem z gangsterskich filmów - napady, zdrady małżeńskie, oszustwa, kłótnie wspólników...\n- To świat ludzkich emocji. Miłość, nienawiść, niechęć, przyjaźń to przecież uniwersalne tematy. Swoich bohaterów pokazuję nie tylko przez pryzmat popełnionych przez nich zbrodni. Myślę, że mamy tendencję do odbierania więźniom ich kondycji ludzkiej, traktowania ich jak zwierzęta. W ten sposób sami się przed sobą usprawiedliwiamy, że musieliśmy ich zamknąć, że zasługują na taki los. Oni przecież w więzieniu pozostają ludźmi. Czują i reagują jak my.\nTym, co wyróżnia więźniów, także w Carandiru, są charakterystyczne tatuaże.\n- Tatuaże w brazylijskich zakładach zamkniętych mają bardzo różne znaczenia. Szczególnie dużo jest z wizerunkami świętych. Więźniowie często tatuują sobie na plecach podobiznę Jezusa Chrystusa. To spadek po afrykańskich niewolnikach, których rysunek w tym właśnie miejscu miał uchronić od chłosty. Popularne są również krzyże. Krucyfiks oparty o stertę kamieni to znak, że osoba, która go nosi, zamordowała policjanta. W środowisku gangsterskim był to pewnie powód do chwały, ale gdy mężczyzna z takim tatuażem trafił na ulicy w ręce policji, był bity mocniej właśnie za ten konkretny tatuaż. Policja znała jego znaczenie.\nSkoro jesteśmy przy kwestii przemocy i religii, czy w więzieniu można spotkać Boga?\n- Odpowiem panu tak, na murze okalającym więzienie był napis: Jest Bóg, ale jest także diabeł i nigdy nie wiadomo, którego z nich spotkamy dzisiaj na dyżurze .\nW Carandiru najbliżej Boga mieli być ponoć mieszkańcy piętra, na którym można było przystąpić do Kościoła zielonoświątkowców.\n- Tym, co więźniów przyciągało do zgromadzenia, była przede wszystkim modlitwa i obrzędowość. Wszyscy wyznawcy musieli się modlić od świtu do nocy, w związku z tym nie mieli zbyt dużo czasu na "złe rzeczy". Obowiązywał ich bardzo ścisły kodeks. Bardzo wyraźnie określono w tym Kościele granicę między dobrem i złem. Nie wolno było palić, pić, zażywać narkotyków. Obowiązywało skupienie i wspólna modlitwa. Czasami u zielonoświątkowców ochrony szukali gwałciciele, zabójcy, ludzie, którzy popełnili w życiu najgorsze z możliwych zbrodni. Chodziło im o uzyskanie pewnego rodzaju nietykalności. Na pierwszy rzut oka trudno było rozpoznać, czy to nawrócony człowiek, czy wielkiego kalibru przestępca, dla którego wiara jest przykrywką, sposobem przetrwania. Wszyscy ubierali się tak samo, trzymali Biblię pod ręką i mówili przez cały czas jakby slangiem, wyłącznie o Jezusie i religii.\nO Carandiru głośno zrobiło się w 1992 roku. Niewielka sprzeczka między więźniami szybko przerodziła się w zamieszki wewnątrz zakładu karnego. Doszło do starć policji z osadzonymi, w ich wyniku zginęło 111 więźniów, 130 zostało rannych. Wśród policjantów rany odniosło 23. Z relacji świadków wynika, że policja po prostu strzelała do uciekających. Pierwszy wyrok w sprawie tej masakry zapadł dopiero po ponad dwudziestu latach, skazanych zostało 23 policjantów. Sprawiedliwość długo kazała na siebie czekać.\n- Winą za taki stan rzeczy obciążyć trzeba system sądowniczy w Brazylii. Kto ma pieniądze na dobrych adwokatów, ten rządzi. Bardzo często procesy są na siłę odwlekane, ciągną się latami.\nKadr z filmu "Carandiru" (fot. materiały prasowe)\nAle nie mówimy przecież o jednostkowym przypadku łamania praw człowieka, tylko o masakrze, o której było głośno w mediach na całym świecie. W 2003 roku powstał nawet film fabularny zatytułowany "Carandiru" w reżyserii Hectora Babenco, inspirowany wydarzeniami z 1992 roku. Pana książka "Ostatni krąg", która w Polsce ukazała się kilka miesięcy temu, swoją premierę w Brazylii miała w 1999 roku. Władze zdecydowały się zamknąć stare więzienie dopiero trzy lata później, w 2002 roku.\n- Po likwidacji więzienia trudno było nagle znaleźć miejsce dla kilku tysięcy więźniów. Dlatego stworzono nowe placówki. Patrząc na te wydarzenia z perspektywy czasu nie wiem, czy tragedii z 1992 roku można było uniknąć. Jestem natomiast przekonany, że podstawowym błędem było to, że do pacyfikacji została użyta policja. Policjanci nienawidzą bandytów. Pojawili się tam z psami, pałkami, karabinami maszynowymi. Od początku było jasne, do czego taka konfrontacja prowadzi. Ale musimy pamiętać, że w każdym więzieniu zdarzają się nagłe wybuchy, gwałtowne eskalacje konfliktów, niezadowolenia. Ta tragedia mogła się wydarzyć w innym miejscu, w innym czasie.\nCzy przez te kilkanaście lat od momentu zamknięcia Carandiru coś się zmieniło w systemie penitencjarnym w Brazylii?\n- Na pewno poprawiła się sytuacja w zakładach w Sao Paulo. Natomiast w skali całego kraju poziom bezpieczeństwa i warunków sanitarnych jest bardzo różny. Nadal można znaleźć więzienia, w których jest podobnie jak w Carandiru. Głównie na północy kraju.\nSpotyka pan jeszcze więźniów z Carandiru na ulicy?\n- Tak. Niektórzy nadal mnie rozpoznają. Witają się ze mną i pytają: Pamięta mnie pan? Byliśmy TAM, jestem STAMTĄD. Nigdy nie mówią wprost, że chodzi o więzienie.\nJak bardzo Carandiru w panu zostało?\n- Nie śni mi się już w koszmarach, ale zdarza się, że w najmniej spodziewanych momentach, gdy jestem z rodziną, wracają do mnie tamte obrazy. Nagle napadają mnie wspomnienia. Staram się chronić bliskich. Nie opowiadam im najstraszniejszych historii, nie dzielę się z nimi złymi doświadczeniami, ponieważ nie ma takiej potrzeby. Nie muszą wiedzieć wszystkiego.\n(fot. materiały prasowe Wydawnictwa Czarne)\nKsiążka "Ostatni krąg. Najniebezpieczniejsze więzienie Brazylii" dostępna jako e-book w Publio.pl .\nDrauzio Varella . Lekarz onkolog, specjalista chorób zakaźnych. Przez kilkanaście lat pracował w szpitalu w Sao Paulo i jednocześnie udzielał się jako wolontariusz w więzieniu Carandiru. Jego książka "Ostatni krąg" zdobyła Nagrodę Jabuti w dwóch kategoriach - dla najlepszej książki non-fiction i "Książki Roku". Varella ma na swoim pisarskim koncie jeszcze kilka tytułów: "Macacos" (Małpy, 2000), "Por um fio" (Na włosku, 2004), "Borboletas da alma" (Motyle duszy, 2006), "O médico doente" (Chory lekarz, 2007). Książka "Ostatni krąg. Najniebezpieczniejsze więzienie w Brazylii" znalazła się w gronie pięciu finalistów Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki.\nŁukasz Wojtusik . Dziennikarz Radia TOK FM, autor audycji "Krakowskie Przedmieście".


Dostarcz dziecku niezbędną dawkę ruchu przez cały rok z Gdyńską Akademią Siatkówki! - Gdyńska Akademia Siatkówki\n23 sierpnia 2018 Karol Ciemiński Aktualności\nZajęcia dla dzieci (dziewcząt i chłopców) z roczników 2006-2010 w Gdyńskiej Akademii Siatkówki to połączenie elementów ogólnorozwojowych oraz mini siatkówki. Treningi odbywają się nawet 6 razy w tygodniu. Jednostka treningowa trwa 90 minut. W ramach zajęć 45 minut przypada na ogólny rozwój motoryczny uczestników, w którym poprzez zabawy, gry oraz obwody stacyjne kształtowane są podstawowe zdolności motoryczne: siła, szybkość, gibkość, wytrzymałość, skoczność. W drugiej części zajęć sportowych uczestnicy uczą się i doskonałą podstawy techniki gry w piłkę siatkową: odbicie sposobem oburącz górnym, oburącz dolnych, zagrywka, atak. Ten wielokierunkowy charakter treningów umożliwia budowanie odpowiedniej bazy motorycznej u dzieci oraz zapewnia prawidłowe przyswajanie elementów wchodzących w skład przygotowania techniczne siatkarza.\nKarol Ciemiński – Prezes UKS Gdyńska Akademia Siatkówki


Rolnik szuka żony. Uczestnicy pokazali jak żyją. Grzesiek i Ania mają piękne mieszkanie, Robert i Agnieszka mają dziecko.\nred 04.09.2017 15:15\nW pierwszym odcinku najnowszej edycji programu "Rolnik szuka żony" zobaczyliśmy, co słychać u par, które połączyły się dzięki programowi. Grzesiek i Ania wychowują synka, Robert i Agnieszka także mają dziecko. A inne pary? Przekonajcie się.\nRobert i Agnieszka z 'Rolnik szuka żony' Screen z TVP\nRobert Filichowski i Agnieszka Mańka byli pierwszą parą w historii polskiej edycji programu "Rolnik szuka żony", która stanęła przed ołtarzem. Ślub wzięli 2 kwietnia ubiegłego roku.\nPo ślubie zamieszkali razem i niemal równo rok później na świat przyszło ich pierwsze dziecko, syn Tomek.\nNa razie dużo mówi "gugu" - mówił w najnowszym odcinku programu dumy ojciec.\nWedług Agnieszki, Robert świetnie sobie radzi z obowiązkami wynikającymi z posiadania potomka.\nPotrafi go uśpić i nakarmić, nie ma problemu także z przewijaniem. Spełnia się w stu procentach jako ojciec - chwaliła męża Agnieszka.\nOn zresztą też ją komplementował.\nAgnieszka jest cudowną matką, wspaniałą żoną. Nie myślałem, że taką znajdę na resztę życia.\nTo była miłość od pierwszego wejrzenia. Kiedy Grzesiek zobaczył zdjęcie Ani i przeczytał list od nie już wtedy poczuł coś szczególnego, co niedługo potem przekształciło się w gorące uczucie. Para już na etapie programu wykazywała objawy zakochania. Potem był ślub i dziecko.\nMyślę, że nie ma nic piękniejszego od bycia rodzicem. Teraz są wakacje i my jako rolnicy - bo już też tak siebie nazywam - niestety, nie mamy wakacji. Ja teraz mogę sobie tutaj posiedzieć i chwilę porozmawiać, a tak naprawdę mój mąż bardzo ciężko pracuje. Podejrzewam, że dopiero koło północy wróci do domu. Staram się go codziennie odwiedzać w pracy. Oczywiście pojawiam się z obiadem i czymś dobrym do picia. Jestem bardzo szczęśliwa i czasami też bardzo zmęczona - opowiadała Ania w premierowym odcinku nowej edycji.\nGrzesiek w programie dał się poznać jako sympatyczny i inteligentny rolnik z dużym poczuciem humoru. W związku on dominuje, Ania przy jego boku jest cicha i błyszczy stłumionym blaskiem delikatnej piękności.\nMój mąż jest dla mnie ogromnym wsparciem. Życie Grześka na pewno bardzo się zmieniło, tak jak moje, ale jego cechy charakteru myślę, że nie. Jedynie te pozytywne się uwydatniły, czyli opiekuńczość, okazywanie uczuć. Myślę, że nasz synek to z niego wydobył - dodała.\nSalon państwa Bardowskich:\nKasia i Dawid z 'Rolnik szuka żony' Screen z TVP\nDawid i Kasia wystartowali w programie, nie wiedząc o swoim istnieniu. Dawid walczył bowiem o miejsce w sercu pięknej rolniczki Moniki, Kasia szukała szczęścia u boku Szymona.\nPrzypadkowe spotkanie zaowocowało miłością.\nPrzez całe życie nie wypowiedziałem tyle razy słowa "kocham", ile przez okres tych kilku miesięcy naszej znajomości - opisywał ukochaną Dawid w najnowszym odcinku programu.\nUrzeka swoją szczerością, taką prawdą, która bije z jego oczu - mówi Kasia o Dawidzie.\nWszystko potoczyło się błyskawicznie. Zakochali się w sobie i w czerwcu tego roku wzięli ślub.\nJestem bardzo szczęśliwa, na ten moment czekałam całe życie - mówiła wzruszona Kasia. - Dawid jest tą osobą wymarzoną, najlepszym mężem, jakiego mogłam sobie wybrać.\nNie mam wątpliwości, że Kasia jest wybranką mojego życia - Dawid też jest pewny swoich uczuć do Kasi.\nSzymon i Agnieszka z 'Rolnik szuka żony' Screen z TVP\nSzymon Łopacki z 3. edycji nie był zbyt popularną postacią. Po tym, jak dał kosza Marysi i ogłosił casting na żonę, spadła na niego ogromna fala niechęci. Widzowie uznali, że deklarujący przywiązanie do wartości katolickich rolnik pogrywał sobie z uczuciami zakochanej w nim Marysi.\nTo wszystko poszło jednak w zapomnienie. Jego wybranką okazała się Agnieszka - dziewczyna, która wcześniej kandydowała do serca innego rolnika, Łukasza Siebersa.\nOboje z optymizmem patrzą w przyszłość.\nJestem szczęśliwa przy Szymonie - mówiła Agnieszka w najnowszym odcinku "Rolnika...".\nNie dość, że jest piękne uczucie, to wraz z uczuciem jest podłoże, na którym można budować wspólną przyszłość - dodał Szymon.\nPara planuje małżeństwo, od maja są zaręczeni. Oświadczyny okazały się ogromnym przeżyciem dla rolnika.\nSerce mi szybko biło, ciężko było mówić, usta się trzęsły - opowiadał.\nAgnieszka nie ma wątpliwości, że u boku rolnika znajdzie szczęście.\nBędzie cudownym mężem i ojcem.


Co najmniej 2 proc. rodzących Polek decyduje się na odpłatne pobranie krwi pępowinowej - wynika z danych Polskiego Banku Komórek Macierzystych. Ponoszą niemałe koszty, choć część specjalistów i Ministerstwo Zdrowia twierdzą, że taki zabieg...\nSzanowni Państwo, porozmawiajmy dzisiaj o pogardzie. Spotykamy się z nią wszyscy, w różnych sytuacjach. Mnie na przykład uderza wzgarda, z jaką niektóre osoby z wyższymi stopniami naukowymi wyrażają się o ludziach, którzy nie ukończyli studiów....\n« ‹ 1 ... 101 102 103 104 105 ... 118 › »


W ostatnim numerze tygodnika Polityka, obszerny wywiad z premierem Tuskiem, pod znamiennym tytułem „Jestem trochę socjaldemokratą”, który nie powinien już zostawiać żadnych złudzeń wyborcom Platformy - pisze na swoim blogu Zbigniew Kuźmiuk, poseł Prawa i Sprawiedliwości.\nJeżeli osiągnęłaby ona przyzwoity wynik w następnych wyborach parlamentarnych (czy tych, które miałyby się odbyć w konstytucyjnym terminie czy tych przyspieszonych), następnym koalicjantem Platformy będzie SLD Leszka Millera.\nMimo że to wywiad z premierem, a dziennikarze go prowadzący (Mariusz Janicki i Wiesław Władyka) ani na jotę nie są tak dociekliwi jak Robert Mazurek w opublikowanej w sobotniej Rzeczypospolitej rozmowie z posłanką Platformy Ligią Krajewską, to pełno w nim stwierdzeń Tuska na podobnym poziomie intelektualnym.\nNaprawdę może przerazić, następny fragment wywiadu, w którym Tusk bez żadnego zażenowania, stwierdza „jesteśmy w połowie drogi, mamy plan i dobry program. Wiemy jak go urzeczywistnić. Potrzebujemy czasu”.\nI to oczekiwanie na przyzwolenie Polaków na kolejne 6 lat jego rządzenia, podpiera uzasadnieniem „my gonimy czas, by jak najwięcej zbudować, jak najwięcej zainwestować w dzieci, rodziny, drogi, miejsca pracy”.\nMówi to wszystko premier, którego rząd prowadzi najbardziej antyrodzinną politykę w ostatnim 20-leciu (zabranie becikowego rodzinom o określonym poziomie dochodów na głowę w rodzinie, zabranie ulgi podatkowej dla rodzin z jednym dzieckiem przekraczających określony dochód na głowę w rodzinie, podniesienie o 15 punktów procentowych VAT-u na ubranka i obuwie dziecięce (z 8% na 23%), według danych GUS na koniec 2012 roku około 700 tys. dzieci w Polsce żyło w rodzinach poniżej tzw. minimum egzystencji, a więc na poziomie prowadzącym do biologicznego wyniszczenia i zagrożenia życia).\nO budowaniu dróg mówi szef rządu, który wydał na drogi w ciągu ostatnich 5 lat blisko 100 mld zł, a mimo to nie ma ani ciągu drogowego (o parametrach autostrady albo drogi ekspresowej) z Zachodu na Wschód, ani z Północy na Południe, a blisko połowa firm budowlanych, które zaangażowały się w te projekty jest w likwidacji bądź w upadłości.\nWreszcie na koniec wywiadu, premier megalomańsko stwierdza, „że w większości krajów UE, rząd który gwarantuje wzrost, nawet na poziomie 0,5% PKB, byłby wynoszony pod niebiosa”, a tu w domyśle niewdzięczni Polacy się dąsają.\nWydaje się jednak, że Tusk nie dostanie od Polaków (a być może także od swoich klubowych kolegów) nie tylko 6 lat ale nawet dwóch lat do końca tej kadencji.


słowa kluczowe: bitwa średniowieczna, rycerstwo, zwyczaje.\nHistoria 2020.11.08 14:04 17:52\n15 lipca, na polach Grunwaldu ginie wielki mistrz krzyżacki wraz z elitą braci zakonu, Spróbujmy na tym przykładzie omówić kilka zwyczajów rycerskich.\nCóż, większość Polaków wie o tej bitwie tyle, co w swej powieści napisał Henryk Sienkiewicz, a jeszcze lepiej to, co zekranizował Aleksander Ford oraz to, co namalował Jan Matejko. Powszechna to wiedza wśród Polaków i mało zgodna z realiami tamtych czasów.\nDziś nikt z historyków nie mówi na poważnie o wilczych dołach wykopanych przez Krzyżaków, które miała zdobyć lekka jazda litewska. Król Jagiełło kilkukrotnie zaskoczył armię Krzyżacką, co stawia pod dużym zapytaniem skuteczność tak osławionego w różnych filmach wywiadu Krzyżackiego. Raz kiedy na bardzo sprawnie pobudowanym moście pontonowym, całkowitej nowości w ówczesnych czasach, przeprawia swoją armię przez Wisłę pod Czerwińskiem. Drugi raz gdy podjazdy armii Jagiełły nacięły się na przygotowaną obronę pod Kurzętnikiem, gdzie Krzyżacy mając znacznie mniej liczebną armię liczyli iż przebijający się w trudnych warunkach Jagiełło nie będzie w stanie skorzystać z liczebności swojej armii i wygubi ją w forsowaniu brodu. Podjazdy polskie zgarnęły pojone przez pachołków krzyżackich konie i wycofały się. Jagiełło zmienił kierunek marszu, łuny oraz ci, którym przez jezioro udało się uratować z Dąbrówna przekazały mistrzowi, że próżno Polaków pod Kurzętnikiem oczekiwać, musi spotkać się w polu, w miejscu zupełnie przez niego nieprzygotowanym, by przeciąć drogę na Malbork.\nTak więc jeśli pod Kurzętniem krzyżacy mieli czas i sposobność przygotowania różnych zasadzek, na polach Grunwaldu, gdzie armie spotkały się przypadkiem na oczach podjazdów tworzenie „tajnych” zasadzek byłoby głupotą. Ani czasu na nie nie było ani one nie byłyby zaskakujące. Wilczych dołów po prostu nie było.\nCo oznaczały dwa nagie miecze i dlaczego dwa a nie jeden nie więcej? Znowu mija się z prawdą tłumaczenie iż miecze te miały złośliwie wesprzeć polską odwagę. Rycerz średniowieczny myśli Biblią i tam należy szukać wytłumaczenia, a dokładnie w ewangelii Łukasza, 22, 35-38 „ I rzekł do nich: «Czy brak wam było czego, kiedy was posyłałem bez trzosa, bez torby i bez sandałów?» Oni odpowiedzieli: «Niczego». «Lecz teraz - mówił dalej - kto ma trzos, niech go weźmie; tak samo torbę; a kto nie ma, niech sprzeda swój płaszcz i kupi miecz! Albowiem powiadam wam: to, co jest napisane, musi się spełnić na Mnie: Zaliczony został do złoczyńców. To bowiem, co się do Mnie odnosi, dochodzi kresu». Oni rzekli: «Panie, tu są dwa miecze». Odpowiedział im: «Wystarczy».”\nDwa miecze służą do obrony nie napaści. Przekaz krzyżacki brzmiał myśmy przyszli do was nie napadać a was nawracać. Ta retoryka długo jeszcze brzmiała w dyplomacji krzyżackiej już po samej bitwie. To mogło być obraźliwe dla króla Polski, ale tego typu obrażanie wroga w tych czasach było normą, lecz nie stwierdzeniem iż jego armia była tchórzliwa, bo nieuzbrojona.\nCiekawa też jest odpowiedź Jagiełły, nie tak, którą znamy z Krzyżaków, Sienkiewicza, „Mieczy ci u nas dostatek…” bo miała ona brzmieć „Chociaż nie potrzebuję mieczów mych wrogów, bo mam w mym wojsku wystarczającą ich liczbę, w Imię Boga jednak dla uzyskania większej pomocy, opieki i obrony w mej słusznej sprawie, przyjmuję także dwa miecze przyniesione przez was, a przysłane przez wrogów pragnących krwi i zguby mojego wojska.” Właśnie ta odpowiedź zbija retorykę przesłania krzyżackiego iż oni dla nawracania walczą.\nZ obrazu Matejki wynika iż chłopi a co więcej wielki mistrz ginie od włóczni św. Maurycego. Włócznia ta z pewnością na polach Grunwaldu nie była. To tylko wola mistrza Jana, by Niemców pognębić. Ten fakt również w zupełnie innym świetle stawia wysiłki Polaków, by płótno mistrza Jana przed Niemcami uchronić. Włócznia św. Maurycego stanowiła znaczący element w budowaniu niemieckiej narodowości gdy z rozdrobnionych ksiąstewek Prusacy Wielką Rzeszę budowali. Hitler tę włócznie uważał za artefakt pozwalający mu utworzyć 1000-letnią Rzeszę.\nRównież wielkiego mistrza nie zabił jakiś anonimowy piechur. Przekaz Matejki to propaganda jego czasów, czasów rozbiorów, cały naród, wszystkie warstwy społeczne walczą przeciw zaborcom, wrogom kraju.\nAle tak naprawdę nie wiemy, kto zabił mistrza. Z zapisków Długosza wiemy, że o śmierci mistrza Jagiełło dowiedział się od Mszczuja ze Skrzynna herbu Łabędź, na dowód czego Mszczuj przedstawił pektorał ze świętymi relikwiami zdartymi przez jego sługę imieniem Jurga z zabitego. Tyle, że ten pektorał nie musiał należeć do Wielkiego Mistrza a do któregokolwiek ze znacznych rycerzy zakonnych. Szatę wierzchnią Mistrza przekazano kościołowi parafialnemu w Kijach, gdzie chrzest przyjął Mszczuj. Lecz do poszukiwania zwłok Wielkiego Mistrza posłano nie Mszczuja a pokojowego wielkiego mistrza Stanisława z Bolumia.\nDlaczego więc nie ustalono od razu pogromcy wielkiego mistrza, nie ogłoszono jego imienia? Tu mamy kolejny przykład zwyczaju rycerskiego tamtych czasów. Celem rycerza nie było zabicie przeciwnika a jego pokonanie i wzięcie za niego okupu. Jednak pod Grunwaldem zginęła cała biorąca udział w bitwie starszyzna zakonna, co o ile było zrozumiałe gdy uwzględnimy ogrom nieszczęść jakie Polacy doznali od Krzyżaków o tyle w ówczesnej Europie wywołało to szok. I nie było w interesie Polski obnosić się z nazwiskami tych, którzy zakończyli żywot tych ludzi.\nDawne, chwalebne czyny naszych rycerzy dziś z pewnością inaczej interpretujemy, ale bez ówczesnego rozumienia ich świata opartego na ichnim rozumieniu Biblii na pewno nie zrozumiemy.\n133 odsłony średnio 5 (1 głos)\nRe: Zwyczaje rycerskie, bitwa pod Grunwaldem\nAnna PK., 2020.11.08 o 14:42\nPrzeczytałam. Dla rycerzy, takich jak Zawisza, zapewne to jest pasjonujące, ale dla białogłowy to nie jest zbyt przydatne.\nJa też mam coś do dodania.\nZakon Krzyżacki, jest katolickim zakonem zakonnym założonym jako zakon wojskowy c. 1192 w Akce, Królestwie Jerozolimskim.\nZakon krzyżacki powstał, aby pomagać chrześcijanom w pielgrzymkach do Ziemi Świętej i zakładać szpitale. Jego członkowie byli powszechnie znani jako Krzyżacy, mając niewielką ochotniczą i najemną armię, służącą jako krzyżowy zakon wojskowy w celu ochrony chrześcijan w Ziemi Świętej i krajach bałtyckich w średniowieczu.\nCzysto religijny od 1810 r. Zakon Krzyżacki nadal nadaje ograniczone tytuły honorowe. Bailiwick Utrechtu Zakonu Krzyżackiego, obecnie to protestancki zakon rycerski, wywodzi się z tego samego średniowiecznego zakonu wojskowego i nadal nadaje rycerstwa i prowadzi działalność charytatywną.\nGdyby rycerz Zawisza chciał się nawrócić na protestantyzm, zechciał zapomnieć o mieczach i dołączyć do braci krzyżackiej aby działać na chwałę bożą, to podaję namiary. en.wikipedia.org\nWican, 2020.11.08 o 14:59\nTo pani nie doczytała trochę. Kierownictwo, będące spadkobiercą Zakonu, jest w Austrii. I jest to instytucja katolicka. W Malborku chcieli dostac jakiś budynek na szpital. Ale nie wiem jak to się skończyło\nAnna PK., 2020.11.08 o 15:13\nJeżeli Pan preferuje katolicki odłam w Austrii, ja pochwalam wybór, chociaż pewnie tam raczej wymagają zachowanie celibatu.\nWican, 2020.11.08 o 16:16\nBo w Austrii to jest Zakon. Ale oni są formalnym spadkobiercą xskonu rycerskiego a nie heretycy\nIkulalibal, 2020.11.08 o 15:40\n//Krzyżacy, mając niewielką ochotniczą i najemną armię, służącą jako krzyżowy zakon wojskowy w celu ochrony chrześcijan (...) krajach bałtyckich w średniowieczu.//\nA przed kim w średniowieczu ochraniano chrześcijan w krajach bałtyckich ?\nPytanie retoryczne bo wiadomo że przed "nikim".W tamtym czasie nawet jeśli były jakieś skupiska pogan to ze względu na "przytłaczające" otocznie chrześcijan,byli zupełnie niegroźni.\nNie ma powodu udawać że nie wiemy ich bytność krzyżaków na obszar "przybałtycki" był klasyczną inwazją w ramach II wyprawy krzyżowej en.wikipedia.org\nWyprawę zainicjował polski biskup (krakowski) Mateusz listem do św. Bernarda z Clairvaux.Jego ekscelencja zwoływał europejskie rycerstwo przeciwko Rusi (jak wiemy już od 300 lat chrześcijańskiej)\n//Zakon Krzyżacki, jest katolickim zakonem ...//\nTo że jest katolicki nie ma żadnego znaczenia.Znaczenie miało to że był niemiecki i w chwil kiedy ów czynnik przestał mieć znaczenie zakon utracił dawną moc.\nUtracił a etos i sentyment pozostał.\nDwie piśnie powstałe na kanwie ludowych ballad wykonuje ( i wykonuje smacznie) zespół organizacji "Śląska Młodzież" pl.wikipedia.org\nObydwie pieśni mają polską translację (którą należy uruchomić)\n"Żelazna pięść na rękojeści lancy"\n" Straż graniczna zatrzymała się na wschodzie "\nGdyby ktoś znał (bo ja nie znam) jakiś polski analog tj.zespół polski śpiewający pieśni patriotyczne powstałe w oparciu o ludowe ballady na temat zwycięstwa pod Grunwaldem (albo wiktorii wiedeńskiej www.youtube.com ) to niechaj podeśle mi link.\nByle przed 11 listopada aby się upewnić że polski patriotyzm polega na czymś więcej niż bezsensownym maszerowaniu ulicami jesiennego miasta.\nIkulalibal, 2020.11.08 o 15:51\nMój komentarz był do Wican i tak też został zameszczony.Nie mam pojęcia dlaczego wyszło że do Anna PK.\nWican, 2020.11.08 o 16:21\nZakon zostal zaproszony ponoc przez Konrada, któy miał ambicje opanowania Krakowa. A jeszcze istnieli Jaćwingowie i plemiona pruskie. Ich napady były dokuczliwe, z tym że Konrad myślał, że wyleczy przeziębienie "dżumą".\nIch nigdy zbyt duzo nie było. Ale potrafili wykorzystywac potencjał i mozliwości. Póxniej to przeszło na władze pruskie (niemieckie a nie plemienne). Wykorzystywać potencjał\nIkulalibal, 2020.11.08 o 17:27\n//Zakon zostal zaproszony ponoc przez Konrada, któy miał ambicje opanowania Krakowa//\nDam głowę że było odwrotnie.Wynika to z faktów tak ewidentnie że nie widzą tego tylko ci którzy nie chcą.\n1147 -list biskupa Mateusza przyzywający rycerstwo niemieckie do anty słowiańskiej wyprawy krzyżowej.\n1147 rycerstwo,prawie wyłącznie niemieckie,rozpoczyna krucjatę która wkrótce okaże się zwycięska.Na podbitym terytorium zaczyna się niemieckie osadnictwo.Historia nie zna przykładu na to aby rycerze krzyżowi dobrowolnie opuścili obszar wcześniej przez siebie zdobyty.\n1190 powstaje Zakon Krzyżacki\n1226 dla usankcjonowania już istniejącego stanu Konrad Mazowiecki "sprowadza" Krzyżaków.Nawet nie można powiedzieć "sprowadza do Polski" gdyż jak wiemy Księstwo Mazowieckie jeszcze bardzo długo nie będzie wchodziło w skład państwa polskiego.\nTak więc odpowiedzialność za zorganizowanie wyprawy krzyżowej z wszystkimi skutkami jakie ona za sobą pociągnęła,leży na Polsce .\nZawisza Niebieski, 2020.11.08 o 18:01\nPani Anno, obiecuję coś o księżniczkach :) Już kilka tekstów na ten temat popełniłem. Poszukam, to specjalnie dla Pani wrzucę :) Ostatecznie co mamy robić, gdy nas Morawiecki na przymusowy urlop wysłał. Rozmawiajmy o księżniczkach.\nWican, 2020.11.08 o 14:53\nPod Grunwaldem, ryczerzy zakonnych wielu nie zginęło. Bo nigdy ich wielu nie było. Ale zginęło bardzo dużo gości Zakonu. No i wielki mistrz.\nKrzyżacy to byli rycerze, a wtedy bitwy to w uproszczeniu były "ustawki". Natomiast Jagiełło miał inne doświadczenia. Sam nie walczył, ale kierował bitwą. I jego armia walczyła zespołowo. Natomiast rycerstwo wojowało "na solówki".\nWcześniej podobnie było pod Legnicą. Wpadły hordy batu Chana i rozbiły koalicję książąt i rycerzy zakonnych (z róznych zakonów).\nSzkoda, że Polska nie próbuje wykorzystywać uniwersalnych nauk Pawła Wlodkowica, które były postępowe na tamte czasy. Również mało znany jest Stanisław ze Skarbimierza\nZawisza Niebieski, 2020.11.08 o 17:58\nObrona Polski po Bitwie przez m.in. Pawła Włodkowica to zupełnie inna i ciekawa historia. Trzeba by to oposać, wraz z tym jak Zawisza Czarny i kilku innych kota wiarołomnemu Papieżowi pogonili. Wtedy mieliśmy wspaniałą dyplomację, nie to co dziś. :)\nLeonardo da Vinci, 2020.11.08 o 19:07\nZakon Krzyżacki (łac. „Ordo domus Sanctæ Mariæ Theutonicorum Hierosolymitanorum”) to zbrojne zakonne rycerstwo, które powstało pod koniec Trzeciej Krucjaty (1189-1192). Po angielskiej nazwie, która wywodzi się z łaciny, Zakon Krzyżacki nazywany jest również Zakonem Krzyżackim a jego rycerze Krzyżakami. Zakon należał do Milites Christi, żołnierzy Chrystusa, którzy chcieli bronić i szerzyć wiarę mordując pogan z bronią. Inne milicje to Templariusze, Johanniter i Maltańczycy.\nHerb Zakonu Krzyżackiego.\nZakon Krzyżacki w Alden Biesen - Bilzen\nPo tym, jak chrześcijanie nie zdołali odzyskać Jerozolimy podczas trzeciej krucjaty, zakon znalazł nowe wyzwanie: chrystianizację Prus i Inflant. A w XVI i na początku XVII wieku wspierał tłumienie reformację i walkę z postępującym Imperium Osmańskim. Centralne archiwum zakonu znajduje się w Wiedniu. W Holandii dowódctwo Zakonu istnieje od średniowiecza. Dowodzący stał się protestantem po reformacji i jest nazywany dowódcą Utrechtu. W południowo-wschodniej Holandii podlegały jest głównemu w Biesen niedaleko Maastricht i stanowiska te były obsadzone przez rycerzy rzymskokatolickich.\nLeonardo da Vinci, 2020.11.08 o 19:13\nKrzyżacy powstali w 1189 roku jako wspólnota mnichów. Na czele stanęli potomkowie wyższych rodów szlacheckich, którzy złożyli duchowe ślubowanie ze szczególnym zadaniem nawracania pogan za pomocą ognia i miecza tortur i innych środków. Byli zbrodniarzami i bestialsko niszczyli wszelkie nauki Jezusa Chrystusa. W sumie to profanowali wiarę chrześcijańską ❗❗❗\nOpiekę nad duszą powierzono konsekrowanym kapłanom-zakonnikom. Bracia służący bez wyświęcenia złożyli tylko ślub służenia. Pierwszym zamierzonym celem było militarne zabezpieczenie podbitych pogan i terenów Ziemi Świętej, ochrona miejsc świętych, a także opieka i pielęgnacja rannych i chorych krzyżowców.\nNa czele Zakonu Krzyżackiego stał wielki mistrz, po niemiecku: Hochmeister. Trzy różne prowincje Zakonu - Prusy, Inflanty i Święte Cesarstwo Rzymskie, innymi słowy Cesarstwo Niemieckie - były administrowane przez trzech tak zwanych mistrzów ziemskich, aczkolwiek pod zwierzchnictwem wielkiego mistrza. Na terenach Rzeszy Niemieckiej, na których posiadał Zakon, mistrza ziemskiego nazywano „Deutschmeister” (mistrz niemiecki).\nW przeciwieństwie do Templariuszy i Zakonu Maltańskiego (joannitów), Krzyżacy od początku byli związani z rycerstwem Świętego Cesarstwa Rzymskiego, czyli Cesarstwa Niemieckiego. Chociaż pierwotna inicjatywa została podjęta przez kupców z miast hanzeatyckich Lubeki i Bremy, odtąd włączono do nich tylko szlachtę ze średniowiecznego Cesarstwa Niemieckiego), które obejmowało wiele księstw i miast, w tym Holandię, Czechy, Lotaryngię i wschodnie części Burgundii. . Przyznani szlachcice pochodzili z całego imperium, ale głównie z Westfalii.\nW Niemczech i Austrii Zakon stracił swoje ostatnie znaczenie polityczne pod koniec I wojny światowej i, po części, przetrwał jako zakon rzymskokatolicki z celami charytatywnymi. W Holandii od czasów reformacji w protestanckiej Balie Utrecht istniał niemiecki Zakon Rycerski jako instytucja charytatywna.\nLeonardo da Vinci, 2020.11.08 o 19:19\nPochodzenie i rozwój Zakonu Krzyżackiego.\nPod koniec XII wieku, obok templariuszy i joannitów, powstało trzecie duchowe rycerstwo wojskowe, zwane wkrótce w skrócie Zakonem Krzyżackim. Byli to rycerze z Cesarstwa Niemieckiego, do którego w średniowieczu należały także Holandia i Burgundia. W 1190 r., Po zdobyciu Akko, założyli stały szpital w murach tego miasta portowego i dostępu do Ziemi Świętej, założony w pobliżu Akko, specjalnie dla opieki krzyżowców z Cesarstwa Niemieckiego podczas III Krucjaty. Wkrótce dołączyli inni członkowie. Cieszyli się opieką i przychylnością cesarza i papieża, aw 1196 r. Otrzymali przywileje generalne i pozwolono im nazywać się rycerstwem z związanymi z tym korzyściami.\nPełna nazwa organizacji brzmiała: Ordo fratrum hospitalis sanctae Mariae Theutonicorum Ierosolimitanorum (zakon braci szpitala NMP w Jerozolimie), zwany w skrócie „Zakonem Krzyżackim”. W 1221 roku zostali zrównani przez Rzym z duchowymi zakonami rycerskimi templariuszy i joannitów, co oznaczało, że podlegali bezpośrednio papieskiemu zwierzchnictwu i zostali zwolnieni, innymi słowy, z hierarchii feudalnej i diecezjalnej. Centralna głowa Zakonu, Wielki Mistrz, podlegał tylko Papieżowi i był przede wszystkim związany decyzjami Kapituły Generalnej.\nPrzywilej ten oznaczał, że władcy świeccy nie mogli nakładać podatków na Zakon Krzyżacki. Jednak istniała wielka pokusa, aby to zrobić. Krzyżacy często musieli ulegać presji książąt. W ramach nagród należało też przekazać duże pieniądze wielkiemu mistrzowi, zwanemu również Wielkiemu Mistrzowi, oraz mistrzowi niemieckiemu, który wykorzystywał je do sfinansowania walki z niewiernymi. Od rycerzy wymagano złożenia ślubowania ubóstwa, posłuszeństwa i czystości. Ich majątek i dziedzictwo uległy uporządkowaniu. Przede wszystkim w XVI i XVII wieku protestanccy dowódcy i ich szlachta nie przestrzegali już tego ślubu i oczekiwanego celibatu.\nJeszcze zanim chrześcijański podbój Ziemi Świętej dobiegł końca iw 1291 r. Armie chrześcijańskie musiały się definitywnie wycofać, Zakon stracił znaczną część swojego pierwotnego pola działalności w dzisiejszej południowo-wschodniej Turcji, Syrii i Libanie. Skupiła się na ogromnych dobrach, które nabyła w Hiszpanii, na Węgrzech (w Siedmiogrodzie, po niemiecku Siebenburgen, Zevenburgen) i oczywiście w całym Cesarstwie Niemieckim w pierwszej połowie XIII wieku pod panowaniem Hermana von Salza. . W tradycji feudalizmu oddawała się w służbie świeckich książąt w zamian za darowizny ziemi, na której mogłaby budować swoje fortece jako punkty oparcia. Nastąpił więc okres ekspansji: w ciągu stulecia Zakon Krzyżacki zdołał rozrosnąć się do 300 odrębnych tzw. Bailerii lub prowincji. Wynikało to z mediacji, której była w stanie pośredniczyć w toczącej się walce o władzę między cesarzami Świętego Cesarstwa Rzymskiego a Papieżem, a także dzięki pomocy, której udzieliła w obronie przed ludami pogańskimi, które przybyły z południa i północnego wschodu do chrześcijan. imperia, zwłaszcza Węgry i Polska, od czasu do czasu najeżdżały. W szczególności najwyższy przywódca, wielki mistrz Herman z Salza (1170 - 1239) był jednym z najbardziej wpływowych ludzi swoich czasów, zwłaszcza ze względu na jego wielkie talenty dyplomatyczne.\nTen wielki mistrz położył podwaliny pod uporządkowane państwo, późniejsze Prusy Książęce oraz późniejsze Księstwa Inflant i Kurlandii (obecnie Łotwa wraz z częścią Estonii.\nZakon zawdzięczał również swój szybki dobrobyt opiece nad chorymi, którą rozpoczął w Ziemi Świętej podczas wypraw krzyżowych i dla której zdobył lokalną wiedzę wśród Arabów, Żydów i Bizantyjczyków. Po opuszczeniu tego regionu zabrała swoje doświadczenia z nią do Europy, zwłaszcza dla dobra rozwijających się społeczności miejskich. Wielu donatorów szlacheckich i religijnych pozostawiło pieniądze na budowę szpitala lub ambulatorium, którym miał zarządzać Zakon Krzyżacki.\nDowódca zakonu z Utrechtu zarządzał małym szpitalem w Utrechcie, ale wkrótce opiekę nad chorymi powierzono bardziej wykwalifikowanym johanniterom. Dowodzenie z Utrechtu i dobroczynność przez wieki była podporządkowana militarnym wysiłkom zakonu krzyżackiego, który walczył po stronie chrześcijańskiej w konfliktach z Turkami.\nLeonardo da Vinci, 2020.11.08 o 19:34\nKiedy Ziemia Święta nie była już centrum wtrącania się, wyłonił się nowy centralny obszar działalności. W 1226 roku polski książę Konrad Mazowiecki zwrócił się do braci rycerzy o pomoc w bitwie, którą stoczył na północnej granicy swego księstwa z Prusami (z pogańskim plemieniem), tzw grupą pogańskich plemion mówiących językiem pruskim-bałtyckim. Plemiona te z powodzeniem podejmowali najazdy i podboje na ziemie polskie i odrzucając próby przejścia na chrześcijaństwo.\nDo 1220 roku Prusowie walczyli o niezależność a ich ekspansja w oczach Konrada Mazowieckiego stała się zagrożeniem dla terytorium chrześcijańskiego. Książę Konrad zwrócił się o pomoc do rycerzy krzyżackich i obiecał oddać we władanie północno-zachodnią część swojego księstwa - Kulmerland. Wtedy rycerze rozpoczęli budowę zamku koło Torunia w 1223 roku. Był to początek powstania zamków na wzór twierdzy krzyżowców w Ziemi Świętej. Stąd okoliczne ziemie były administrowane i kontrolowane militarnie. Teren Zakonu Krzyżackiego został zorganizowany w sposób wyjątkowo racjonalny jak na XIII wiek: sieć dróg komunikacyjnych z zamkami w regularnych odstępach jako punkty wsparcia wojskowego i administracyjnego, na których rządził nowocześnie urzędnik o ściśle określonych obowiązkach i uprawnieniach. . W pobliżu ich fortec zakładano małe miasteczka, które miały promować rzemiosło i handel. Między miastami / zamkami zbudowano sieć dróg. Opłaty drogowe, podatki, wspólna waluta, chronione magazyny towarów i zobowiązania dotyczące jakości dla rzemieślników sprawiły, że miasta rozkwitły, chociaż zachowały, z wyjątkiem kilku, skromne rozmiary jako centrum małego obszaru wiejskiego. Nadmiar regulacji i kontroli spowodowałby napięcia między miastami a Zakonem, zwłaszcza w większych miastach, takich jak Gdańsk, Toruń i Elbląg, które zaczęły walczyć o niepodległość. Architektura fortec i miast, zwłaszcza kościołów i ratuszy, nawiązuje do Europy Zachodniej, najpierw do landów niemieckich, ale także do Francji i Anglii. Jednocześnie ośrodki te otrzymały funkcję gospodarczą, którą zaprojektowano w osadach miejskich „u stóp” zamków. Ludność tych osad miejskich pochodziła z ówczesnej Rzeszy Niemieckiej, a więc także z obecnej Holandii i Belgii.\nŚwiadczy o tym nazwa miasta Preussisch Holland, gdyż w 1945 r. Przemianowano je na Pasłęk. W ten sposób w obecnej Polsce stała się przykładem usunięcia Zakonu Krzyżackiego ze świadomości historycznej. W 1234 r. Papież Grzegorz IX potwierdził Krzyżakom panowanie nad Kulmerlandem i wszystkimi ziemiami pruskimi, które jeszcze nie zostały zdobyte na północy i wschodzie. W ten sposób Zakon podlegałby bezpośrednio i wyłącznie duchowej władzy Papieża. Cesarz niemiecki Fryderyk II odpowiedział Złotą Bullą z Rimini, spisaną w 1235 r., Ale datowaną na 1226 r. w której odniósł się do tych samych obszarów jako części Cesarstwa Niemieckiego. Jednak nigdy nie zostały za takie uznane. Faktyczne wycofanie ziem Zakonu spod feudalnego statusu polskiego księcia Konrada, a tym samym z pod prawa5 feudalnego, króla polskiego, stworzyłoby kwestię suwerenności, która została rozstrzygnięta dopiero w XV wieku wraz z podbojem przez polskiego króla Polski części obszaru Zakonu. Po przedłużającej się wojnie, która trwała od 1433 r. I ostatecznie sprowadziła większość miast na stronę króla polskiego, ostatni wielki mistrz musiał oddać połowę swojego terytorium na mocy traktatu pokojowego (drugi pokój cierniowy) w 1467 r. Następnie sekularyzował tę resztkę państwa krzyżackiego w księstwo Prus Wschodnich, sam został pierwszym księciem i na razie musiał uznać polskiego króla za swego pana.


Wodospad "Taichuen" - Page 13\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Wto Kwi 21, 2009 7:54 pm\nWoda tłukła o kamienie w niej pozostawione. Co jakiś czas płynąca ciecz wymywała piasek, lub też zsypywała go w inne miejsce. Chociaż jest to jeden z najgroźniejszych żywiołów, oglądanie kropel wody iskrzących się w słońcu jest wspaniały.\nTuż przy brzegu stało kilku dobrze zaopatrzonych żołnierzy. Wszyscy nabierali wody do bukłaków, jakby mogła się im przydać na później. Nie posiadali ran ani nawet zadrapań, co wskazywało na to, że w ostatnim czasie nie walczyli. Jednakże ich mocno wyrysowane na ciele mięśnie przypominały o częstych treningach, ci panowie na pewno byli w świetnej kondycji.\nZza drzewa wysunął się młody chłopak o zadziwiająco jasnych włosach, miały jakby kolor kości słoniowej. Jego purpurowe oczy zerknęły ostrzegawczo na żołdaków.\nTamci natychmiast odskoczyli i złożyli niskie ukłony chłopakowi, który mógłby spokojnie być dzieckiem któregoś z żołnierzy.\nMłody chłopak miał na sobie bogato zdobiony strój, przeznaczony jedynie dla ludzi o wysokim stanie. Samo to jak się poruszał przynosiło na myśl dobrze wychowane dzieci bogatych ludzi.\nSkoro posiadał własne wojsko czy choćby straż musiał zaliczać się do szlachty. Jedynie szlachtę stać na kilkunastu ludzi, którzy za byle potyczkę chcieliby niewiarygodnych sum.\n-Nie mam czasu na wasze potrzeby ciała, nie służycie mi po to, aby marnować czas.\nWszyscy żołnierze z dziwnym strachem w oczach pomachali głowami.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Wto Kwi 21, 2009 9:52 pm\nChłopak trzymał w dłoni jakiś błyszczący przedmiot. Przełożył go między palcami w zamyśleniu. Na sam widok światła odbijającego się od powierzchni przedmiotu żołnierze ukłonili się do samej ziemi, jakby ten przedmiot miał nad nimi jakąś władzę.\nJednym gestem dłoni wskazał całej grupie, że się przenoszą.\nJedyne, co po nich pozostało to zapach męskiego potu oraz dziwnych szlacheckich perfum.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Sro Kwi 22, 2009 7:42 pm\nWeszła wielce kulturalnie zamykając za sobą drzwi [cokolwiek miałoby to oznaczać]. Skierowała swe kroki w stronę baru, jednak w połowie drogi zmieniła zdanie i usioadła na ślicznym czerwonym fotelu. Zgodnie ze swym zwycajem zamówiła wodę z lodem. Z nudów wyciągnęła lirę i zaczęła na niej niespiesznie grać jakąś melancholijną melodyjkę. Po pewnym czasie doszła do wniosku, że odrobinę wyszła z wprawy.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:33 pm\nWylądował na brzegu i rozejrzał się lekko, nie było nikogo może i lepiej dla niego.\nOdwrócił się i spojrzał w niebo.\nGdzie ona jest zdaje się szybko nie leciałem\nPołożył ręce na biodrach i schował powolnie skrzydła pod skórę.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:37 pm\nZachichotała do jego ucha bezszelestnie lądując za plecami upadłego. Ona natomiast nie schowała skrzydeł, tylko podkuliła je do siebie. Oparła łokcie na jego ramionach i przymknęła oczy.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:42 pm\nOtworzył rzeże oczy, wydawało mu się, że była jednak za nim. Widać tak kobieta ma wiele tajemnic. Powoli przekręcił głowę i spojrzał przez bark na twarz Rin.\nMówiłaś, że nudno więc przylecieliśmy w to miejsce. Możemy popływać\nPowiedział i uśmiechnął się lekko.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:44 pm\nPrzechyliła głowę dalej się o nigo opierając. Położyła prodę na jednym z łokci na jego ramieniu i zerknęła na wodę.\n- Nie jest zbyt zimna? W sumie... pływanie to nie głupi pomysł.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:51 pm\nZimna? No nie mówi mi że boisz się wody\nPowiedział rozbawiony i spojrzał przez drugi bark.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:53 pm\n- Ja mam się bać wody?\nPrychnęła cicho i lekko go popchnęła robiąc minę małego obrażonego dziecka.\n- Zartujesz chyba... kocham pływać.\nNa dowód sowich słów ściągnęła ubranie, żeby go nie zamoczyć i została w bieliźnie.\n- Skoczyć?- przechyliła głowę patrząc na niego z wyzywającym uśmiechem.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:55 pm\nOdwrócił się i spojrzał zadziornie na nią.\nNie chce Cię podpuszczać ale nie wskoczysz\nPowiedział zakładając ręce na klatce piersiowej i przyglądając się z dużą uwagą.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 3:57 pm\nZamyśliła się. To wyzwanie zapowiadało się ciekawie.\n- A co jeśli skoczę?- też splotła ręce pod biustem. Nie była aż takim tchórzem, żeby nie skakać.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:06 pm\nZamyślił się i podszedł.\nWyzwanie? Dobra, to spełnię twoje życzenie.\nPowiedział spoglądając ciekawsko w oczy dziewczyny.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:08 pm\nZaśmiała się. Ot, łatwy sposób, by coś zyskać. Jeszcze przelotnie spojrzała na Astesisa z błyskiem w oku. Nawet nie pytała, co będzie jeśli nie skoczy. Była pewna swego.\nUpadła wzięła duży rozbieg i po chwili już skakała z wodospadu w dół.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:11 pm\nUśmiechnął się ale kiedy zobaczył, że dziewczyna już skacze otworzył szerzej oczy i podszedł do brzegu aby zobaczyć.\nSkoczyła… ta woda jest lodowata…\nPopatrzył z wytrzeszczonymi oczami na dziewczynę wpadająca do wody.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:13 pm\nZwinęła się w kłębek i szybko nabrała powietrza w płuca zanim wpadła do wody. Momentalnie poczuła mocne pieczenie na całym ciele spowodowane niską temperaturą wody. Czuła, że nie może się ruszyć.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:14 pm\nStał nad brzegiem ale zaczynał się martwić. Długo nie wypływała. Co się mogło stać.\nKurde Durny jestem!\nZaraz po tym wskoczył do wody z miejsca aby zobaczyć co z dziewczyną.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:18 pm\nOtworzyła oczy, kiedy już przyzwyczaiła się do wody. Przecież niedługo straci powietrze. Z wielkim wysiłkiem odepchnęła się nogami od dna. W tej zamej chwili poczuła jakby małe igiełki wbijały się w kończyny. Skrzywiła się mimo tego prąc do przodu i wynurzyła się na powierzchnię.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:21 pm\nWskoczył do wody zaraz obok i odbił się od dna. Zobaczył po wykręcaniu małej pętli dziewczynę. Podpłynął do niej i złapał w pół. Kiedy się wynurzyli umieścił ją przed sobą i spojrzał na nią.\nSpojrzał na nią i stanął na dnie. Jego nogi swobodnie opierały się a woda sięgała do torsu. Trzymał dziewczynę przed sobą jakby się o nią martwił. Ona także dotykała już stopami dna ale woda sięgała do jej szyi.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:23 pm\n- Nie wariatka.\nNie zdając sobie sprawy z powagi sytuacji roześmiała się radośnie. Nawet nie zwracała uwagi na to, że całe jej ciało pokryło się gęsią krórką.\n- Sam mnie podpuszczałeś, żeby skoczyć- dźgnęła go w pierś palcem i odgarnęła z twarzy mokre kosmyki rudych włosów.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:37 pm\nWestchnął i puścił dziewczynę. Popatrzył na nią ze zmarnowaniem i potrzasnął głową.\nNie wiedziałem, że skoczysz… Przez ciebie jestem cały mokry i koszulka spodnie…\nPowiedział i spojrzał na RIn nietypowym wzrokiem.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:40 pm\nUniosła brwie splatając ręce pod biustem, jak wcześniej.\n- Trzebabyło je ściągnąć przed próbą ratowania mnie albo w ogóle nie skakać.\nWyszła z zimnej wody i podleciała na skałę, na której zostawiła ubrania. Po chwili wróciła na dół. Jednak nie ubrała się jeszcze. Cała była mokra, a nie chciała jeszcze zamoczyć własnych ciuchów.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:41 pm\nMyślałem, że się utopiłaś! Tak mi dziękujesz?\nPowiedział i na chwile zniknął pod wodą.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:42 pm\nPrychnęła cicho i usadowiła się wygodnie na trawie. Wystawiła się w stronę promieni słonecznych i przymknęła oczy.\n- Nie potrzebowałam pomocy- burknęła cicho.\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:49 pm\nPokręcił głową zrezygnowany i powoli wygramolił się z wody. Westchnął i coś wpadło mu do głowy. Powoli wstał i zatrzymał się na Rin. Na jego ustach pojawił się zadziorny uśmiech.\nSkoro nie trzeba było Cię ratować to teraz pomoc Ci się przyda.\nPowiedział i znalazła się nad dziewczyną. Woda ściekała z niego na prawie już suche ciało upadłej. No i znów mokra\nTemat: Re: Wodospad "Taichuen" Pią Kwi 24, 2009 4:51 pm\nPisnęła cicho czując na sobie zimne krople wody. Lekko zadrżała. Już zdąrzyła się wygrzać na słońcu i znów mokra... Spojrzała na niego morderczym wzrokiem.


Jeden z patroli HOPR otrzymał w piątek 25 stycznia zgłoszenie dotyczące zatrzymania akcji serca jednej z wolontariuszek. Na ratunek ruszył trzyosobowy zespół w składzie: Anna Czesak, Maciej Skóra i Szymon Bekisz.\nWydarzenia, które miały miejsce po dotarciu do dziewczyny, opisał jeden z ratowników, Maciej, na stronie zhr.pl:\nPo upewnieniu się w danej sytuacji zacząłem wykonywać RKO. Niesamowite, że po dwóch uciśnięciach, dziewczynie wróciło życie. Pochodzi z Salwadoru, nie znam jej imienia, ale niech nadal Bóg ma ją w opiece – tu – na Ziemi.\nWspomniał także o swoim postanowieniu, które udało mu się przy tej okazji zrealizować.\nJest taka piękna tradycja w harcerstwie – zawiązywanie węzła na krańcu swojej chusty, który rozwiązać można gdy spełni się dobry uczynek danego dnia. Gdy miałem jakieś 7 lat otrzymałem swoją pierwszą chustę. Niedługo potem otrzymałem Znaczek Zucha, przy którym składałem Obietnicę Zuchową, aby dzielnie służyć Bogu i Polsce. Te kilkanaście lat temu zawiązałem węzeł z postanowieniem, że rozwiąże go dopiero, gdy uratuję życie drugiej osobie.\nŹródła: rp.pl, zhr.pl\nharcerstwoPanamaŚwiatowe Dni Młodzieży


Czy Amazon zamierza dalej eskalować represje względem związkowców dążąc do eliminacji organizacji pracowniczych? Od 2014 r. związkom udało się wygrać szereg spraw sądowych wytoczonych przez pracowników przeciwko spółce, poprawić bhp panujące w firmie, a przede wszystkim zablokować wiele antypracowniczych pomysłów, które Amazon starał się wprowadzić. Latem społeczna inspekcja pracy nakazała Amazon ponowne przeprowadzenie badania wydatków energetycznych. Przyczyną były wyniki badań przeprowadzone wcześniej przez PIP, które wykazały na niektórych\ndziałach nawet trzykrotne przekroczenia dopuszczalnych norm. Amazon zaskarżył do sądu wyniki PIP oraz odrzucił wniosek SIP o ponowne badania. Związki domagają się, aby nie narażać życia i zdrowia pracowników w imię coraz większych zysków. Czy dlatego Amazon zdecydował się na agresywne zaostrzenie antyzwiązkowej polityki? Inicjatywa Pracownicza stanowczo domaga się przywrócenia Malinowskiej do pracy.


Forum Wideo - Zobacz wątek - PANASONIC HC-X920 czy PANASONIC HC-VX980EP-K\nPANASONIC HC-X920 czy PANASONIC HC-VX980EP-K\nDołączył: niedziela, 18 września 2016, 17:26\nWitam, jestem tu nowy ale mój dylemat jest starszy niż konto na tej stronie.\nChodzi mianowicie o wybór między dwiema kamerami: PANASONIC HC-X920 oraz PANASONIC HC-VX980EP-K.\nPorównywałem oba modele na stronie mediamarkt i szczerze powiem, że nie mam pojęcia, którą wybrać. Zaznaczam, że kompletnie nie znam się na parametrach kamer. Niby HC-X920 ma 3 przetworniki niby HC-VX980EP-K ma możliwość nagrywania obrazu w formacie 4K ale i tak nie wiem, która lepsza.\nPracowałem kiedyś w sklepie komputerowym i moje podstawowe pytanie do klienta zainteresowanego kupnem sprzętu brzmiało: do czego będzie wykorzystywany. Odpowiadając na swoje własne pytanie oznajmiam, że kamera będzie mi potrzebna do nagrywania wywiadów oraz filmów prezentacyjnych a także ujęć gdzie będzie trochę akcji (toteż zależy mi by przy manewrach kamerą nie było rozmyć i pikselozy). Kamera miałaby sobie radzić dobrze przy słabym oświetleniu (jak najmniejsza ziarnistość obrazu - profesjonaliści określają to jako szum obrazu). Na opcję nagrywania obrazu w 4K zwracam mniejszą uwagę ale oba modele dzieli niewielka różnica w cenie więc proszę o radę osoby bardziej obeznane w temacie.\nProszę o rady bo sam już nie wiem, którą wybrać a oglądałem na youtube testy obu kamer, które nic mi nie podpowiedziały.\nProszę też nie kierować mnie do innych wątków na forum bo chciałbym być potraktowany indywidualnie.\nniedziela, 18 września 2016, 17:45\nRe: PANASONIC HC-X920 czy PANASONIC HC-VX980EP-K\nSerio? Nikt nie może mi pomóc?\nponiedziałek, 19 września 2016, 19:23\nTrzy przetworniki o tej samej wielkości co jeden w drugiej kamerze dają lekką przewagę w jasności obrazu, w poziomie szumu i w szczegółowości. Dużą w plastyce obrazu, w kolorach.\nZapis z 1080/50p AVCHD 28Mbits/sec - standard.\nJaśniejszy nieco obiektyw...\nTo niewielkie, ale jednak różnice na korzyść 920.\n4K - ogromna różnica w szczegółowości, ale zapis tylko 25 klatek, a nie 50p, więc sceny dynamiczne wychodzą gorzej.\nJeżeli Ci 4K nie jest potrzebne, to bramka nr 1.\nwtorek, 20 września 2016, 13:47\nNo i o to mi się rozchodziło:), podziękował.\nwtorek, 20 września 2016, 21:35\nNiech to. Mało brakowało a już bym ją kupił. Powstrzymała mnie niewystarczająca ilość informacji na temat formatów zapisu tej x920.\nMateriały, które będę nagrywał przecież będę musiał obrobić by wrzucić na neta i tu by się przydał format zapisu w MP4. Szukałem, szukałem i niestety nie mogłem znaleźć nic na ten temat. Może ktoś ma tą kamerę i może mi naświetlić sprawę?\npiątek, 23 września 2016, 19:56\nA w ogóle kiedyś montowałeś jakieś video? Format video ustawiasz przy renderowaniu materiału, więc co ma do tego format zapisu kamery?\npiątek, 23 września 2016, 22:30


Dwie mobilne Toshiby: L100-121 oraz M100-165 - Informacje użytkowe\nWydajność komputerów jest istotna, jednak najważniejszym czynnikiem jest jednak wygoda pracy oraz wrażenia użytkowe. Sprawdźmy zatem jak ta kwestia przedstawia się w recenzowanych Toshibach.\nPrzede wszystkim przy pracy z M100-165 szybko odczujemy niedobór pamięci RAM. Do bardziej komfortowej zabawy w nowych grach dołożenie kolejnej kości 512MB jest wręcz przymusem. Przy pracy biurowej w większości przypadków fabrycznie zainstalowana pamięć w wielu przypadkach powinna jednak wystarczyć. Do pracy z programami graficznymi czy środowiskiem programistycznym np. NetBeans 5.5 pamięci będzie jednak za mało. Szkoda, że Toshiba pod tym względem nie wyposażyła swoich produktów lepiej. Na rynku są przecież tańsze notebooki wyposażone w 1GB pamięci RAM. W dzisiejszych czasach 512MB RAM przestało być już standardem, przynajmniej w tej klasie sprzętu.\nJak natomiast przedstawia hałas pracy? Dysk twardy w obu modelach jest praktycznie bezgłośny. Nie słychać wirujących talerzy ani pracujących głowic.\nCiut gorzej wygląda sytuacja z wiatrakami. Po pierwsze oba procesory w trybie oszczędzania energii zwalniają do 1GHz. W przypadku gdy komputery nie są obciążone (praca w dokumentach, Internecie itd.) nie można narzekać na nadmierny hałas. Choć do systemu chłodzenia obu komputerów mam pewne zastrzeżenia. Otóż w modelu M100 wiatrak pracuje (dość cicho) przez około 16s, po czym na 30s zostaje wyłączony, następnie ponownie włącza się na 16s. I tak w kółko. Mnie osobiście taka cykliczna praca bardzo rozprasza, a po dłuższym czasie wręcz irytuje. W L100-165 jest jeszcze dziwniej. Chłodzenie zdaje się pracować bardzo nerwowo. Wiatrak nagle włącza się na pełne obroty wyjąc niemiłosiernie poczym po 2-3s milknie na kilka minut. I tak w kółko. Gdy komputery są w pełni obciążone wiatraki szumią już bez przerwy, jednak są wyraźnie cichsze niż w MSI Megabook L715 i porównywalne do hałasu wydawanego przez IBM T43.\nSkuteczność systemu chłodzenia zainstalowanego w M100-165 jest świetna. Nawet w pełni obciążony komputer z wierzchu w ogóle się nie nagrzewa, a od spodu jest tylko nieznacznie ciepły. Z powodzeniem można przez wiele godzin trzymać go na kolanach. Wyraźnie gorzej sytuacja ta przedstawia się natomiast w modelu L100-121. Intensywnie pracujący dysk nagrzewa prawą część obudowy, na której spoczywa nadgarstek. Dodatkowo obudowa od spodu szybko staje się gorąca przez co szybko zacznie nas parzyć w kolana.\nNiestety nie jestem w stanie zaserwować Wam liczb opisujących temperaturę. Programy monitorujące (Everest, Speed Fan, NHC) nie potrafiły sczytać danych z sensorów CPU. Jedynie temperatura HDD była monitorowana. Według wskazań dysk zamontowany w L100 podczas pracy nagrzewał się od 45 do 55st C, natomiast HDD z M100 osiągał maksymalnie 50 stopni C.\nMonitor jest bardzo istotnym elementem, w końcu jest to jedyny interface z jakim komputer komunikuje się z użytkownikiem. W omawianych Toshibach znajdziemy dwa, całkowicie odmienne typy ekranów. Tradycyjny, matowy monitor zainstalowany w L100-121 oraz błyszczący, coraz popularniejszy typ ekranów w M100-165. Różnice użytkowe pomiędzy oboma typami ekranów są kolosalne. Ale po kolei.\nRozdzielczość oferowana przez 14’’ panoramę w M100 jest wystarczająca do wygodnej pracy i zapewnia dostatecznie duży obszar roboczy oraz dobrą jakość wyświetlanego obrazu. Pod tym względem sytuacja w L100 przedstawia się znacznie gorzej. Rozdzielczość XGA (1024x748) upchnięta na ekranie o przekątnej 15’’ w moim odczuciu nie zapewnia wystarczającej jakości. Niestety nawet tak wspaniały wynalazek jakim jest Clear Type w Windows XP nie zapewnia gładkości czcionek. Dodatkowo obszar roboczy nie jest wystarczający, by komfortowo pracować np. na dużych tabelach.\nA jakie różnice wynikają z odmiennych typów powłok?\nNiestety błyszczący ekran w specyficznych warunkach działa dosłownie jak lustro. Jeśli w otoczeniu w jakim się znajdujemy jest dostatecznie jasno to na ekranie zobaczymy swoje odbicie, lampę czy cokolwiek innego znajdującego się za nami. I nieprawdą jest, że wtedy na ekranie musi być wyświetlany ciemny obraz. Pod tym względem matowa matryca sprawdza się znacznie lepiej. Oczywiście w specyficznych warunkach i na niej powstaną odbicia, ale do tego należy się postarać. Podczas typowego użytkowania nieporównywalnie częściej ujrzymy odbicia na matrycy błyszczącej niż matowej. Mówię tutaj nie tylko o pracy w pomieszczeniach, ale i na zewnątrz gdy Słońce świeci pełną mocą. Dlaczego więc producenci stosują ekrany typu glare, bright view itd.? Otóż reprodukcja kontrastu oraz kolorów (ich nasycenie, nie ilość) w takich ekranach jest lepsza niż w tradycyjnych rozwiązaniach. Szczerze mówiąc, to pomimo tych zalet nie widzę usprawiedliwienia dla dramatycznego spadku komfortu użytkowania, gdy na ekranie pojawiają się odbicia.\nJak zatem wygląda obraz wyświetlany przez omawiane tu komputery? Cóż, ekran zamontowany w Toshiba L100-121 charakteryzuje się bardzo słabymi parametrami wyświetlania, nawet jak na matową matrycę. Kolory są wyblakłe, a rozpiętość tonalna niska. Jeśli wysoko podkręcimy jasność monitora, to szczegóły w światach zaczną drastycznie zanikać. Pod tym względem nieporównywalnie lepiej przedstawia się monitor z M100-165. Tutaj kolory są bardzo żywe, a kontrast wysoki. Jednak duże różnice pomiędzy tymi ekranami nie wynikają z tego, że jeden jest z powłoką glare, a drugi jest matowy tylko z tego, że ekran w L100 jest po prostu słabiutki. Gdy do porównania dołączy się matowy monitor z IBM T43 różnice pomiędzy tradycyjnym ekranem, a błyszczącym nie są już tak ogromne. Choć należy przyznać, że kolory oraz kontrast nadal lepiej prezentują się na Toshibie M100-165. Zatem można powiedzieć, że błyszcząca powłoka faktycznie działa i dodaje walorów jakościowych obrazowi. Szkoda tylko, że tak dużym kosztem.\nPonadto okazało się, że kąty widzenia w pionie oferowane przez monitory Toshiby są co najmniej kiepskie.\nPowyżej znajduje się zestawienie ekranów przy identycznych kątach nachylenia. Wszystkie ekrany zostały ustawione na maksymalną jasność. Jak widać najlepiej wypadł monitor zainstalowany w IBM T43. Obraz jest prawie niewrażliwy na zmianę kąta patrzenia. Tragicznie wypadł natomiast monitor z Toshiby M100. Już minimalne odchylenie ekranu do tyłu powoduje, że obraz zaczyna drastycznie ciemnieć, w pewnym momencie zmieniając się w coś, co wygląda jak negatyw. Natomiast niewielkie przechylenie ekranu do przodu powoduje natychmiastowe rozjaśnienie obrazu. Kąty widzenia w pionie są tutaj tak małe, że siedząc na wprost monitora cały obraz nie jest jednakowo podświetlony. Zawsze górna i dolna część ekranu różnią się jasnością. Koszmar. Lepiej, choć nadal słabo, prezentuje się monitor zainstalowany w Toshibie L100-121. Obraz ciemnieje nieco później, jeśli ekran odchylony jest do tyłu, jednak szybciej, jeśli pochylimy go do przodu. Generalnie w obu Toshibach komfort spowodowany tak wąskimi kątami widzenia jest obniżony do zera.\nIBM T43 / Toshiba M100-165 / Toshiba L100-121 (kliknij, aby powiększyć)\nKąty widzenia w poziomie przedstawiają się znacznie lepiej. Czytelność obrazu w Toshibach nie zanika, za to wyraźnie spada jego kontrastowość oraz kolorystyka.\nKlawiatura w obu omawianych tu komputerach zawiera 86 klawiszy, a jej układ jest mocno zakręcony, przez co wymaga przyzwyczajenia jeśli mamy nawyki z desktopa. Na szczęście pozycja ctrl, alt czy shift nie została zmieniona. Klawisze działają natomiast miękko i cicho, a ich skok jest wyczuwalny, choć nieco za lekki.\nTouchpad w obu przypadkach znajduje się w niewielkim zagłębieniu, co osobiście uważam za wygodne rozwiązanie. Krawędź obudowy wyznacza przez to aktywny obszar manipulacji. Niestety powierzchnia obu płytek jest śliska, co mi zdecydowanie nie przypadło do gustu. Znacznie bardziej wolę matową powierzchnię. Precyzja sterowania zdaje się być dobra, choć czasem odnosiłem wrażenie, że kursor nie zawsze precyzyjnie podążał za ruchami mojego palca. Płytka sterująca zainstalowana w M100-165 jest natomiast bardzo mała, co dodatkowo obniża komfort użytkowania. Wyjątkowo niewygodne okazują się być przyciski przy touchpadach. Według mnie w modelu M100 umieszczono je w niezbyt wygodnym miejscu (zbyt blisko krawędzi obudowy), natomiast w modelu L100 przyciski znajdują się ciut poniżej linii obudowy. Dodatkowo siła wymagana do ich naciśnięcia jest zbyt duża. Myślę, że z tego powodu chyba każdy użytkownik tych notebooków szybko dokupi myszkę. Szkoda, bo touchpad jako urządzenie wskazujące potrafi być wygodny. Choćby ten zaszyty w IBM T43 oferuje bardzo duży komfort oraz świetną precyzję działania.\nJakość wykonania obu komputerów Toshiba jest bardzo różna. Model L100-121 całkowicie mnie rozczarował. Po markowym sprzęcie spodziewałem się znacznie lepszego rezultatu. Sztywność konstrukcji jest tutaj niewystarczająca. Plastiki skrzypią i uginają się. Podniesienie komputera za narożnik przepełnia obawą, że komputer za chwilę złamie się w pół. Dodatkowo srebrna i śliska obudowa jeszcze bardziej obniża wrażenie solidności. Dla przykładu podam, że tańsze notebooki spod znaku HP pod względem solidności stoją znacznie wyżej.\nTo jednak nie wszystko. Okazało się, że obudowa obok lewego zawiasu zwyczajnie pękła. To nie wróży niczego dobrego.\nToshiba M100-165 prezentuje się lepiej. Rama zapewnia dobrą sztywność, nic tutaj się nie ugina i nie skrzypi. Niestety w obu komputerach pokrywa monitora dość łatwo się rysuje.\nW Toshibie M100-121 zawiasy monitora zapewniają mu bardzo dobrą sztywność. Do nachylenia ekranu należy przyłożyć ciut mniej siły niż w IBM T43. Jest więc bardzo dobrze. W modelu L100 jest jednak gorzej. Opór stawiany przez zawiasy jest niewielki, przez co monitor bardzo łatwo wpada w duże wibracje gdy potrząśniemy komputerem. Ba, jeśli potrząśniemy dostatecznie mocno to monitor samoczynnie zmieni nachylenie.\nWarto omówić też kwestię akumulatora. W Toshibie M100-165 zainstalowano standardowe ogniwo (6. komorowe) o pojemności 4000mAh, natomiast w L100-121 znajduje się pojemniejszy, bo 4300mAh akumulator.\nPrzy pełnym obciążeniu systemu (uruchomiona wymagająca gra + SuperPI) Toshiba M100 pracowała przez 50 minut natomiast L100 przez 1h i 45 minut. Widać, że karta graficzna X1400 pożarła lwią część energii.\nW ogólnie pojętym trybie biurowym (przeglądanie Internetu, edycja tekstu) M100 pracował przez około 2h i 20 minut, a L100 przez 3h i 25 minut. Podczas oglądania filmów DivX czas pracy spadł odpowiednio do 1h i 50 minut oraz 3h.\nO ile czas pracy modelu L100 przedstawia się na dość typowym poziomie to już M100 wypada dość blado.\nWbudowane głośniczki oferują całkiem niezłą jakość jak na rozwiązanie tego typu. Na szczególną uwagę zasługują te w modelu M100-165. Grają one bardzo głośno i dość wyraźnie, znacznie ponad przeciętną.\nZbliżamy się do końca artykułu. Czego brakuje mi w obu notebookach Toshiba? Modułu bluetooth oraz portu IR. Szczególnie komunikacja za pośrednictwem bluetooth jest w dzisiejszych czasach bardzo popularna.\npoprzednia strona (Użyteczność) - następna strona (Słowo kończące)


ONLY MY FASHION STYLE: SHINYBOX WRZESIEŃ 2014\nAutor: Zoya o 20:23\nAnonimowy 4 października 2014 20:30\nTen balsam jest bardzo fajny również go mam i sprawdza się świetnie :>\njustyna polska 4 października 2014 20:37\ntusz ma troszkę wygiętą końcówkę prawda?\nZoya 4 października 2014 21:53\ntak , końcówka jest delikatnie wygięta ;)\nAnna O. 4 października 2014 21:32\nCiekawy ten tusz do rzęs :)\nAda Szczepańska 4 października 2014 22:25\nkosmetyki z BALNEOKOSMETYKI mnie zainteresowały :)\na tusz jest mega !\nZaneta 4 października 2014 23:22\nKorektor cieni pod oczami bardzo mnie zainteresowal.\nMonika Basiaga 5 października 2014 00:06\nCiekawa jestem korektora oraz tuszu :)\nJoanna Zabawa 5 października 2014 06:28\nzainteresował mnie ten szampon, ciekawe jak sie sprawdzi :D\nNatka ! 5 października 2014 10:05\nCiekawe produkty : ) . Pozdrawiam i życzę miłego dnia !\nKetrin Fl 5 października 2014 13:45\nWow, it is really good beauty box :-) I want all of products, you´ve got.\nOla K. 5 października 2014 17:53\nSuper pudełko. Te czerwone kapsułki do kąpieli są super ;)\nDressed with soul 5 października 2014 18:11\nMurphose 5 października 2014 21:04\nHmm, jakos nic mnie nie zachwyca :P\nNatalia 5 października 2014 22:18\nMads 6 października 2014 08:59\nA z tego pudełeczka zaintrygował mnie tusz i korektor :)\nAlenaa 6 października 2014 21:36\nnajbardziej zainteresował mnie tusz do rzęs, na fajną, delikatnie wygiętą szczoteczkę. :)


Antioxidant&Peptide Eye Gel – Żel pod oczy\nIntensywnie nawilżający żel pod oczy o działaniu przeciwzmarszczkowym.\nKrem nawilżający AVST 1 Vita-Antioxidant Stopień 1\nKrem nawilżający AVST 1 to pierwszy krok w zaawansowanej kuracji witaminowej AVST Optymalne stężenie witaminy A w pierwszym stopniu kuracji witaminowej zmniejsza ryzyko wystąpienia podrażnienia skóry i przygotowuje na przyjęcie wyższego stężenia w kolejnych stopniach kuracji.\nKrem nawilżający AVST 1 to pierwszy krok w zaawansowanej kuracji witaminowej AVST...\nKrem nawilżający AVST 1 to pierwszy krok w zaawansowanej kuracji witaminowej AVST Optymalne stężenie witaminy A w pierwszym stopniu kuracji witaminowej zmniejsza ryzyko...\nKrem nawilżający AVST 2 Vita-Antioxidant Stopień 2\nKrem nawilżający AVST 2 to drugi krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można zastosować bezpośrednio po około 3 miesięcznej kuracji kremem AVST 1.\nKrem nawilżający AVST 2 to drugi krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można...\nKrem nawilżający AVST 3 Vita-Antioxidant Stopień 3\nKrem nawilżający AVST 3 to trzeci krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można zastosować bezpośrednio po około 3 miesięcznej kuracji kremem AVST 2.\nKrem nawilżający AVST 3 to trzeci krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można...\nKrem nawilżający AVST 5 Vita-Antioxidant Stopień 5\nKrem nawilżający AVST 5 to piąty, krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można zastosować bezpośrednio po około 3 miesięcznej kuracji kremem AVST 4. Najwyższe stężenie witamin serii Skin Essentia AVST pozwala na włączenie do planu nocnej pielęgnacji serum Retinol 1 oraz Olejek z witaminami A, C i E.\nKrem nawilżający AVST 5 to piąty, krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można...\nKrem nawilżający AVST 5 to piąty, krok w zaawansowanej kuracji witaminowej. Krem można zastosować bezpośrednio po około 3 miesięcznej kuracji kremem AVST 4. Najwyższe stężenie...\nVita-Antioxidant AVST Gel - Żel nawilżający\nWstęp do pielęgnacji produktami serii SKIN ESSENTIA STEP-UP SYSTEM™. Nawilżający żel zawiera niewielkie stężenie witaminy A w formie Patmitynianu Retinylu, a także witaminę C i antyoksydanty. Alternatywa dla Vita- Antioxidant AVST 1. Odpowiedni dla osób ze skórą wrażliwą i atopową. Nawilża, wygładza, zmniejsza zaczerwienienia oraz stany zapalne skóry.\nWstęp do pielęgnacji produktami serii SKIN ESSENTIA STEP-UP SYSTEM™. Nawilżający żel...\nWstęp do pielęgnacji produktami serii SKIN ESSENTIA STEP-UP SYSTEM™. Nawilżający żel zawiera niewielkie stężenie witaminy A w formie Patmitynianu Retinylu, a także witaminę C i...\nAntioxidant&Peptide Moisturising Toner - Tonik nawilżający\nTonik bogaty w składniki wyrównujące pH i nawilżające. Zmniejsza podrażnienia powstałe po demakijażu. Kwas mlekowy zmiękcza skórę, ekstrakt z drzewka miodowego niszczy wolne rodniki, a ekstrakt z liści podbiału pospolitego reguluje pracę gruczołów łojowych i działa ściągająco, dzięki czemu pory są mniej widoczne.\nTonik bogaty w składniki wyrównujące pH i nawilżające. Zmniejsza podrażnienia powstałe...\nTonik bogaty w składniki wyrównujące pH i nawilżające. Zmniejsza podrażnienia powstałe po demakijażu. Kwas mlekowy zmiękcza skórę, ekstrakt z drzewka miodowego niszczy wolne...\nBogata formuła skoncentrowanych antyoksydantów w postaci intensywnie odżywczego kremu. Uzupełnienie codziennej pielęgnacji Vita-Peptide C-Quence Serum.\nBogata formuła skoncentrowanych antyoksydantów w postaci intensywnie odżywczego kremu....


Mercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) vs Mercury Topaz 1 generacji Sedan 4-dw. 2.0 D AT (52 KM) - porównanie cech | Autokult.pl\nMercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) vs Mercury Topaz 1 generacji Sedan 4-dw. 2.0 D AT (52 KM)\n2.3 5MT AWD (86 KM) 2.0 D AT (52 KM)\n4 5 Mercury Topaz 1 generacji Sedan 4-dw. 2.0 D AT (52 KM) ma więcej miejsc.\n375 l 365 l Mercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) ma pojemniejszy bagażnik.\n2307 cm3 1998 cm3 Silnik w Mercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) ma większą pojemność.\n86 KM 52 KM Silnik w Mercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) ma większą moc.\n168 Nm 169 Nm Silnik Mercury Topaz 1 generacji Sedan 4-dw. 2.0 D AT (52 KM) ma większy moment obrotowy.\n5 3 Skrzynia biegów Mercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) ma więcej przełożeń.\n160 km/h 140 km/h Mercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) ma większą prędkość maksymalną.\nMercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) vs Mercury Topaz 1 generacji Sedan 4-dw. 2.0 D AT (52 KM) Porównania i newsy\nMercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) versus konkurencja\nMercury Topaz 1 generacji Coupe 2.3 5MT AWD (86 KM) vs