UE na pożegnanie Trumpa nakłada karne cła na produkty z USA – EURACTIV.pl\n"Pomimo naszych starań w związku z brakiem postępów ze strony USA, możemy potwierdzić, że Unia Europejska skorzysta dziś z naszych praw i nałoży środki zaradcze przyznane nam przez WTO", powiedział w poniedziałek wiceszef Komisji Europejskiej Valdis Dombrovskis (na zdj.). / Foto via twitter\nUnia Europejska nałoży karne cła na sprowadzane z USA towary i usługi o wartości do 4 mld dolarów. Bruksela ma jednak nadzieję na poprawę relacji handlowych wraz ze zmianą władzy w Waszyngtonie.\nUnijni ministrowie odpowiedzialni za sprawy handlowe zgodzili się w poniedziałek (9 listopada) na ten ruch kilka tygodni po rozstrzygnięciu arbitrów Światowej Organizacji Handlu (WTO).\nUE powinna „poczekać na nową administrację USA i rozpocząć od nowa negocjacje” ws. nałożenia zatwierdzonych przez WTO ceł o wartości 4 mld dolarów na amerykańskie produkty, powiedział w niedzielę (8 listopada) czeski minister spraw zagranicznych Tomáš Petříček (S&D). Jednak jego apel nie został wysłuchany.\nObowiązki sekretarza obrony USA będzie od teraz pełnił Christopher C. Miller / Europa i świat w skrócie.\nUE nakłada cła i czeka na nową administrację USA\nUE dopuszczała możliwość rezygnacji z możliwości nałożenia sankcji, jeżeli USA zniosłyby własne karne cła, jakimi obciążyły importowane towary unijne w odpowiedzi na niedozwoloną publiczną pomoc dla będącego rywalem Boeinga koncernu Airbus.\n„Pomimo naszych starań w związku z brakiem postępów ze strony USA, możemy potwierdzić, że Unia Europejska skorzysta dziś z naszych praw i nałoży środki zaradcze przyznane nam przez WTO”, powiedział w poniedziałek na konferencji prasowej po wideokonferencji ministrów wiceszef Komisji Europejskiej Valdis Dombrovskis.\n„Dopiero około lutego lub marca dowiemy się dokładnie, kto w nowej administracji ma prawo wypowiadać się w tej ważnej dziedzinie, więc teraz trzeba było znaleźć rozwiązanie w nadziei, że zapobiegnie to dalszej eskalacji”, oświadczył, odnosząc się do wyniku wyborów prezydenckich.\nEuropy nadzieja na poprawę relacji\nPrzedstawiciele unijnych instytucji i stolic mają nadzieję na zmianę polityki USA po objęciu w styczniu urzędu przez demokratę Joe Bidena.\nZ kolei Altmaier zaznaczył, że większość krajów europejskich postrzega zwycięstwo Bidena „jako okazję do przyjęcia nowego podejścia do naszych stosunków handlowych i rozwiązania konfliktów handlowych”, jakie USA ma z UE.\nUE i USA zaskarżyły w WTO pomoc dla Boeinga względnie Airbusa w 1995 r. W październiku 2019 r. arbitrzy zezwolili Stanom Zjednoczonym na nałożenie karnych ceł, gdyż do tego czasu dotowanie Airbusa trwało nadal. Wynosząca 7,5 mld dolarów rocznie wartość towarów objętych tymi cłami była najwyższa od momentu utworzenia WTO w 1995 roku. Stosowane są one głównie przeciwko czterem wspierającym finansowo Airbusa państwom – Francji, Niemcom, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii.\nW ostatnich czterech latach relacje polityczne i gospodarcze między UE a USA były napięte. Od 2013 do 2016 r. Waszyngton i Bruksela negocjowały układ TTIP (Transatlantyckie Partnerstwo w dziedzinie Handlu i Inwestycji) o utworzeniu największej na świecie strefy wolnego handlu. Donald Trump zawiesił negocjacje.\nUmowa miała ożywić europejską gospodarkę, otworzyć amerykański rynek dla firm z UE, dać nowe miejsca pracy, a wszystko z dbałością o zrównoważony rozwój, czyli z zapewnieniem ochrony praw pracowniczych oraz środowiska.\nKrytycy wyrażali obawy dotyczące zalania rynku europejskiego tanią żywnością z USA – jak w przypadku umowy UE z Mercosurem (Wspólnym Rynkiem Południa), obniżenia norm fitosanitarnych, spadku liczby miejsc pracy, zagrożenia bezpieczeństwa danych osobowych i zmian w usługach publicznych (zdrowie, edukacja czy wodociągi). Zasadniczym zarzutem był też brak transparentności negocjacji.\nJeszcze przed pandemią do Waszyngtonu udał się były unijny komisarz ds. handlu Phil Hogan, aby spróbować nie dopuścić do eskalacji wojny handlowej między USA a Unią Europejską. Między Europą a USA jest cała gama punktów spornych – z podatkiem cyfrowym od amerykańskich gigantów internetowych na czele. W Europie nie brakuje opinii, że po zwycięstwie Bidena uda się porozumieć ws. zawarcia umowy handlowej Unii ze Stanami na wzór porozumienia CETA z Kanadą.


Towarzystwo Przyjaciół Dzieci w Płocku - Regulamin przyznania statuetki "Jesteś Przyjacielem"\nZadzwoń: +48 24 364 83 81\nOśrodek Rehabilitacyjno - Wychowawczy\nŚwietlica Miejska Nr 3\nWTZ dla Osób Niepełnosprawnych\nWTZ dla Osób Niewidomych i Niedowidzących\nJesteś tutaj: StartAktualnościRegulamin przyznania statuetki "Jesteś Przyjacielem"\nRegulamin przyznania statuetki "Jesteś Przyjacielem"\nStatuetki „Jesteś Przyjacielem”\ndla osób wyróżniających się w działalności\nStatuetka ”Jesteś Przyjacielem” (zwana także Statuetką) została ustanowiona celem uhonorowania osób, firm i instytucjom, które działają na rzecz osób niepełnosprawnych nie z zawodowego obowiązku, lecz z potrzeby serca i chęci ułatwienia osobom niepełnosprawnym funkcjonowanie w życiu społecznym.\nStatuetkę „Jesteś Przyjacielem” przyznaje się raz w roku osobom fizycznym i prawnym związanym terytorialnie z miastem Płockiem i jego okolicami.\nStatuetka jest przyznawana w trzech kategoriach:\n1) społecznik – osobom fizycznym, które przełamują bariery i stereotypy dotyczące niepełnosprawności oraz są wzorem postępowania wobec osób niepełnosprawnych,\n2) sponsor – osobom fizycznym, firmom i instytucjom za sponsoring inicjatyw, które wpływają na poprawę jakości życia niepełnosprawnych,\n3) animator – osobom fizycznym tzw. animatorom społecznym, podejmującym działania włączające osoby niepełnosprawne w nurt życia społecznego.\nStatuetka, w ww. kategoriach, może być przyznawana za działania indywidualne\nKandydatem do wyróżnienia Statuetką „Jesteś Przyjacielem” w kategorii „społecznik” może zostać każda pełnoletnia osoba nie pracująca zawodowo z osobami niepełnosprawnymi, z zastrzeżeniem pkt 1.\nKandydatem do wyróżnienia Statuetką „Jesteś Przyjacielem” w kategorii „sponsor” może zostać każda osoba fizyczna, firma lub inna instytucja, która finansowała przedsięwzięcia skierowane do osób niepełnosprawnych.\nKandydatem do wyróżnienia Statuetką „Jesteś Przyjacielem” w kategorii „animator” może zostać osoba wspierająca aktywizację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych poprzez podejmowanie i wdrażanie ciekawych, nowych rozwiązań.\nStatuetkę „Jesteś Przyjacielem” przyznaje się za: działania zapobiegające wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych, włączanie ich w nurt życia społecznego, promowanie działalności osób niepełnosprawnych, budowanie przyjaznej atmosfery pełnej tolerancji, osobiste zaangażowanie w codzienne życie osób niepełnosprawnych i ich rodzin, wspieranie organizacji zajmujących się niesieniem pomocy\ndla osób niepełnosprawnych i ich rodzin. Wyróżnienie to przyznaje się za systematyczne lub długotrwałe społeczne działania na rzecz środowiska osób niepełnosprawnych.\nStatuetkę „Jesteś Przyjacielem” przyznaje Kapituła, składająca\nsię z członków Kapituły, dotychczasowych zdobywców statuetki.\nDecyzje Kapituły są ważne bez względu na ilość obecnych jej członków na posiedzeniu, o ile wszyscy członkowie Kapituły zostali prawidłowo powiadomieni o spotkaniu. Powiadomienie członków Kapituły o jej posiedzeniu odbywa się drogą meilową lub telefonicznie, na 2 tygodnie przed posiedzeniem (członków, którzy udostępnili dane do kontaktu).\nZ przebiegu prac Kapituły sporządzany jest protokół. Sporządza go Sekretarz, którego członkowie Kapituły wybierają spośród siebie. Sekretarz przedkłada protokół do podpisu wszystkim członkom Kapituły obecnym na posiedzeniu.\nWyróżnienie statuetką „Jesteś przyjacielem” jest wręczane raz w roku, w terminie wyznaczonym przez Kapitułę Statuetki.\nKapituła Statuetki „Jesteś przyjacielem” ogłaszając termin, o którym mowa w pkt 12, podaje datę rozpoczęcia i zakończenia przyjmowania zgłoszeń Kandydatów.\nKapituła wyróżnienia Statuetki „Jesteś Przyjacielem” może również przyznać wyróżnienia specjalne.\nWarunki przyznawania Statuetki „Jesteś Przyjacielem”\nZ wnioskiem o przyznanie Statuetki „Jesteś Przyjacielem” mogą wystąpić:\na) osoby fizyczne, w tym osoby niepełnosprawne bądź w ich imieniu opiekunowie,\nb) organizacje społeczne i kościelne,\nz realizacją wyróżnienia „Jesteś przyjacielem”.\nZgłoszenia nadesłane w formie elektronicznej winny zostać uzupełnione o złożone\nna piśmie oświadczenia: zgodę na przetwarzanie danych osobowych Zgłaszającego\noraz Kandydata (dotyczy osób fizycznych) wg załączonego do wniosku formularza,\na także zgodę Kandydata na nieodpłatne rozpowszechnianie wizerunku w celach związanych z realizacją wyróżnienia „Jesteś przyjacielem”.\nPosiedzenie Kapituły zwołuje każdorazowo Przewodniczący Kapituły lub w razie jego nieobecności zastępca, których wybierają spośród siebie członkowie Kapituły.\nNa podstawie listy zgłoszonych do Wyróżnienia, po dokonaniu weryfikacji kandydatów, Kapituła sporządza listę nominowanych do otrzymania Statuetki „Jesteś Przyjacielem”.\nWnioski, które wpłyną po terminie oraz wnioski niekompletne nie będą rozpatrywane.\nKryteria oceny zgłoszeń.\nKapituła dokona oceny działalności zgłoszonych osób, wg poniższych kryteriów:\na) osobiste zaangażowanie,\nb) konsekwencja w działaniu,\nc) rodzaj i czas pomocy,\nd) sponsorowanie, w tym sprzętu rehabilitacyjnego,\ne) podejmowane inicjatywy i jej wdrożenie.\nCzłonek Kapituły ma prawo do wypowiedzenia się i własnej oceny każdej kandydatury.\nDecyzja o wyborze laureatów zostanie podjęta w trakcie obrad objętych tajemnicą,\nw głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów obecnych osób.\nLaureaci wyróżnieni Statuetką „Jesteś Przyjacielem” otrzymują wraz ze Statuetką dyplom podpisany przez członków Kapituły biorących udział w obradach.\nOgłoszenie wyników i wręczenie statuetki „Jesteś przyjacielem” odbywa się podczas uroczystej Mszy Św. w płockiej Katedrze sprawowanej w intencji osób niepełnosprawnych oraz ich rodzin i opiekunów, organizowanej corocznie, w drugiej połowie roku.\nStatuetkę wręczają: przedstawiciel osób niepełnosprawnych i dwóch członków Kapituły (wybranych na jej posiedzeniu).\nLista osób nagrodzonych zostanie podana do publicznej wiadomości za pośrednictwem mediów.\nEwidencję nominowanych oraz nagrodzonych prowadzi się w Księdze Statuetki „Jesteś Przyjacielem”, która znajdować się będzie w miejscu określonym przez Kapitułę.\nKapituła nie ponosi odpowiedzialności za treść przesłanych zgłoszeń, a w szczególności za zawarte informacje o działalności społecznej oraz aktywności kandydata\nlub/i sponsoringu. Wyłączną odpowiedzialność ponoszą osoby/podmioty,\nktóre ją przesłały.\nOdpowiedzialni za zaproszenie uhonorowanych osób i gości, przygotowanie ceremonii wręczenia Statuetki jest przewodniczący oraz zastępca przewodniczącego, a także osoba/ osoby przez nich wyznaczone.\nRegulamin wyróżnienia Statuetką „Jesteś Przyjacielem” udostępniony jest w Biurze Rzecznika Osób Niepełnosprawnych w Urzędzie Miasta Płocka i w siedzibie Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, przy ul. Mościckiego 6 oraz na ich stronach internetowych pod adresem: www.plock.eu; www.tpdplock.pl, a także na stronach internetowych Starostwa Powiatowego w Płocku www.pcpr.plock.pl, Liceum Ogólnokształcącego im. Marsz. Stanisława Małachowskiego www.malachowianka.plock.org.pl, Gazety Wyborczej Płock www.plock.wyborcza.pl oraz Tygodnika Płockiego www.tp.com.pl.\nMore in this category: « Statuetki - Jesteś Przyjacielem-27.09.2015\tWniosek o przyznanie statuetki 2016 »\ndla Osób Niewidomych i Niedowidzących w Płocku\nul. Królowej Jadwigi 9 B\nOśrodek Rehabilitacyjno-Wychowawczy dla Dzieci w Płocku\nul. Sienkiewicza 17 A\n© Copyright 2015 - TPD Płock. Design by VIDPRO.


Stringi męskie czerwone na walentynki\n>> Bielizna>>Bielizna męska>>Majtki męskie>>Stringi męskie czerwone z zamkiem 4501\nCzerwone stringi męskie to idealny prezent na walentynki dla ukochanego, który podgrzeje atmosferę podczas wspólnego wieczoru.\nuszyte z delikatnej lekko połyskującej dzianiny, która jest przyjemna dla ciała,\nz przodu posiada uwodzicielski zamek, odpinany na całej długości,\nz tyłu wycięte podkreślają pośladki.\nStringi męskie w kolorze czerwonym to wspaniały dodatek i zachęta do spędzenia upojnej nocy we dwoje.\nCzerwone stringi męskie z zamkiem z przodu, który można rozpiąć. Wykonane z połyskującej dzianiny.\n4497 czerwone stringi męskie z zamkiem\nNiezwykle seksowne czerwone stringi męskie z zamkiem z przodu sprawią, że z Waszej sypialni zniknie nuda. Wykonane z delikatnej satyny. Takie czerwone stringi męskie rozbudzą wyobraźnie każdej kobiety!!\n2306 czerwone stringi koronkowe z pęknięciem\nSeksowne czerwone stringi koronkowe z pęknięciem w kroku na cieniutkich paseczkach wokół bioder. Z przodu misterna koronka z delikatnym rozcięciem, zdobione kokardką satynową. Z tyłu stringi mają mały trójkącik materiału, dzięki czemu pośladki są odsłonięte i kusząco uwydatnione.\nStringi męskie koronkowe 4523\nStringi męskie w kolorze czarnym z ekstrawaganckiej koronki z przodu i przeźroczystego tiulu z tyłu.\nStringi męskie w kolorze czarnym z zamkiem 4501\nMęskie stringi z dzianiny z zamkiem w przedniej części, z tyłu cienki pasek.


Korzystne właściwości dyni były ludziom znane już od wieków. Obecnie również jest ceniona ze względu na walory smakowe, jak i odżywcze. Już kilkumiesięczne niemowlęta mogą spożywać dania przygotowane na bazie dyni. Jest ona produktem niskokalorycznym (28kcal/100g) oraz przyspiesza przemianę materii, dzięki czemu wspomaga odchudzanie.\nDynia jest źródłem cennych dla organizmu składników mineralnych i witamin. Im intensywniejsza barwa miąższu, tym większa ich zawartość. Przede wszystkim zawiera β-karoten, przekształcany w organizmie w witaminę A, która wzmacnia wzrok, poprawia wygląd skóry a w połączeniu z witaminą E i C walczy z wolnymi rodnikami opóźniając proces starzenia. Już 100g dyni zaspakaja dzienne zapotrzebowanie na witaminę A u dzieci.\nDodatkowo zawiera witaminy z grupy B, zwłaszcza PP oraz składniki mineralne, takie jak wapń, potas, fosfor i żelazo. Dynia zawiera niewiele sodu, dlatego często polecana jest osobom z nadciśnieniem tętniczym. Ponadto chroni przed chorobami nowotworowymi, odkwasza organizm oraz wzmacnia układ odpornościowy. Stosowana jest również u kobiet ciężarnych jako środek przeciwwymiotny. Niezalecane jest jednak diabetykom ze względu na wysoki indeks glikemiczny (IG).\n650 g dyni obranej i pokrojonej w niewielkie kawałki\n200 ml wody albo bulionu\n¼ łyżeczki startego imbiru lub szczypta imbiru suszonego\n1. Warzywa obrać i pokroić na niewielkie kawałki.\n2. Pokrojone warzywa wrzucić do garnka i zalać wodą lub bulionem, gotować aż warzywa będą miękkie (ok. 20-30 min.). Jeżeli używamy świeżego imbiru należy go wrzucić przed końcem gotowania warzyw.\n3. Do ugotowanych warzyw dodać masło a następnie całość zblendować na gładki krem, dodać cynamon, imbir i sól do smaku. Delikatnie podgrzać zupę z przyprawami.\n4. Krem podajemy z makaronem pełnoziarnistym (np.kokardki), z domowymi grzankami lub groszkiem ptysiowym.


Sposób na piękno według Kelly Osbourne (FOTO) - Kozaczek.pl\npiątek 25-04-14, czytany: 3728 razy, autor: fyla\nKelly Sobourne / Instagram Jakiś czas temu wśród gwiazd zapanowała moda na robienie sobie selfie z maseczką na twarzy. Widzieliśmy już m.in. Jessie J, Marcelę Leszczak i Luxurię Astaroth w tym wydaniu. Teraz sweet focią uraczyła nas Kelly Osbourne.\nKiedy pierwszy raz spojrzeliśmy na to foto, zaczęliśmy się martwić, że gwiazda zakleiła całą buzię taśmą klejącą. Pamiętacie sposób na piękno Lady Gagi? Piosenkarka nie stosuje botoksu, ale okleja twarz tasiemkami z klamerkami, które przypina się do włosów i w ten sposób naciąga skórę. Auć! U Osbourne to na szczęście zwykła maska relaksująca, która tym razem nie przysłużyła się wypoczynkowi:\nWyglądam jah Hannibal Lector - skwitowała córka Ozzy'ego.\nOczywiście, taki wizerunek trzeba było uwiecznić i się nim pochwalić. Galeria zdjęć: Zobacz, jak zmieniała się Kelly Osbourne poprzednie


Ulubieńcy - strona główna ulubione tematy galerie\nPsy to nie tylko wierni towarzysze człowieka, ale także zwierzęta, bez których trudno wyobrazić sobie pracę różnych służb. Specjalnie szkolone zwierzaki, korzystając z wrodzonej inteligencji, pomagają w ratowaniu ludzi, wykrywają niebezpieczne substancje czy asystują osobom niepełnosprawnym. Sprawdźmy, w jakich dziedzinach te wspaniałe czworonogi pomagają człowiekowi.\nPsy obecne są w policji od bardzo dawna. Wykorzystuje się je głównie do tropienia osób poszukiwanych, choć w specjalnych ośrodkach (w Polsce jest tylko jeden taki - w Sułkowicach) szkolone są również do wyszukiwania narkotyków, zwłok ludzkich oraz do identyfikacji śladów zapachowych ludzi. Pies policyjny zawsze ma tylko jednego opiekuna. Do najpopularniejszych zadań takiego duetu należy patrolowanie ulic, zapewnianie bezpieczeństwa ludzi podczas imprez masowych, asystowanie podczas konwojowania więźniów, tropienie niebezpiecznych osób. Jako psy policyjne znakomicie sprawdzają się owczarki niemieckie, ale także dobermany czy sznaucery.\n~mumu [2014-10-18 08:02]\ni faszeruje się psy narkotykami, a przepraszam ile żyje taki pies?\n~psiak [2014-10-13 06:47]\nNie rozumiem takiego ciągłego lansowania owczarków niemieckich jako najlepszej rasy do pracy w policji, wojsku,itd. W Polsce jeszcze króluje takie przeświadczenie bo służby mają jeszcze dużo hodowli psów owczarków niemieckich. Oczywiście że nie jest to zła rasa, poza tym ważne są jeszcze predyspozycje indywidualne i odpowiednie wyszkolenie. Najlepszą jednak rasą do służby w takich formacjach i to pod każdym względem- a przede wszystkim predyspozycjami psychicznymi są owczarki belgijskie (np. malinois). Górują nad niemieckimi w każdym rodzaju wykonywanej pracy. W wojskach lub Policji za granicą już od dawna owczarki niemieckie to rzadko spotykana rasa. Zwłaszcza że dzisiaj prawdziwy i rasowy owczarek niemiecki to tak naprawdę skrzywiony genetycznie przez człowieka zwierzak. Szkoda bo była to kiedyś świetna rasa.


Święto Kielc 2018 - Święto Kielc\nTradycyjnie w czerwcu każdego roku nasze miasto wkracza w radosny okres wakacji trzydniowym Świętem Kielc – „maratonem” imprez i wydarzeń kulturalnych. Koordynatorem tegorocznego Święta, które trwać będzie w dniach 22-24.06.2018 r. jest Muzeum Historii Kielc. Nie jest przypadkiem, że tak „historyczna” instytucja, jaką jest muzeum, otrzymała zadanie koordynowania wysiłków i współpracy licznych instytucji, organizacji, służb, firm i stowarzyszeń w tak istotnym dla naszego kraju 2018 r. Hasłem tegorocznego Święta Kielc jest „Niepodległość! 1918-2018”. Kielczanie oraz goście odwiedzający „gród nad Silnicą” będą mogli wziąć udział w wielu przygotowanych dla nich atrakcjach. Każdy, bez względu na wiek, styl spędzania wolnego czasu, zainteresowania znajdzie ofertę dla siebie.\nCałość wydarzeń, zainicjuje Gala wręczenia NAGRÓD ZA OSIĄGNIĘCIA W DZIEDZINIE TWÓRCZOŚCI ARTYSTYCZNEJ ORAZ UPOWSZECHNIANIA I OCHRONY KULTURY ZA ROK 2017. Tuż potem, w ramach piątkowej „Białej Nocy”, swe podwoje otworzą kieleckie instytucje kultury, które zaproszą na koncerty, ekspozycje, spektakle czy plenerowe seanse filmowe. Na Rynku po raz pierwszy odbędzie się „Zameczkowa Noc Kabaretowa”.\nSobota i niedziela to dni poświęcone głównie plenerowym atrakcjom na scenach zlokalizowanych na Rynku, Placu Artystów oraz w Parku. Będą to między innymi festyny rodzinne, koncerty, pokazy taneczne, zajęcia ruchowe i plastyczne, konkursy wiedzy o niepodległości i wiele innych. Na scenach wystąpią między innymi: zespoły ANKH, FOLYA, AVERSJA, TOP ONE, K2, Krzysztof Respondek oraz Tetiana Galitsyna ze swym piaskowym show. Świętowanie zakończy zorganizowany na Rynku koncert „MARGARET”. Dla spragnionych dalszych emocji scena po koncercie zmieni się w strefę kibica, gdzie będzie można zobaczyć zmagania reprezentacji Polski w piłce nożnej z Kolumbią!\nPonadto nie braknie atrakcji w siedzibach instytucji kultury oraz imprez organizowanych poza scenami, jak pokazy kawaleryjskie czy prezentacja współczesnego sprzętu wojskowego w Parku, warsztaty gry w piłkę ręczną, „patriotyczny” przejazd na rolkach, gra terenowa nawiązująca do historii oddziałów Józefa Piłsudskiego, oraz niewielka giełda kolekcjonerska przy ul. Sienkiewicza. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółowym programem Święta Kielc 2018, którego współorganizacja stała się symbolicznym podsumowaniem dziesięciu lat pracy zespołu Muzeum Historii Kielc na rzecz upowszechniania dziejów i kultury naszego miasta. Życzymy dobrej zabawy!


Iron Maiden koncert PGE Narodowym w 2021 roku odwołony w 2020 przez koronawirus\nGrupa Iron Maiden zamiast 5 lipca 2020 roku zagra na PGE Narodowym w Warszawie 11 czerwca 2021 roku.\nOd czasu rozpoczęcia Legacy Of The Beast Tour zespół odwiedził 39 krajów, grając dla prawie dwóch milionów fanów, w tym występując dla 100 tysięcy osób na legendarnym festiwalu Rock In Rio w Brazylii.\nMateusz Borek w Viaplay. Pozostaje w TVPYouTuber stworzył przekonującego deepfake'a Luke'a Skywalkera i dostał pracę w Lucasfilm Scarlett Johansson pozwała Disneya za wypuszczenie filmu "Czarna Wdowa" w streaminguMniej „BrzydUli” w TVN7, nowe odcinki od 30 sierpniaFirma Solorzów wyprodukuje serial o pracy seksualnej w PolscePolski serial "Otwórz oczy" od 25 sierpnia na Netflikie, pokazano zwiastun\nTVN pokaże Top of the Top Sopot Festival 2021, zwieńczeniem koncert na 20-lecie TVN24zobacz więcej\nJerzy Owsiak: na Pol’and’Rock Festival wszyscy będą czuć się bezpieczniezobacz więcej\n"Ludzie idą na zwolnienia, rzucają papierami". Niedziela w otwartych Biedronkach z perspektywy pracowników Ekipa odpowiada na zarzuty. Wersow: nie wiedziałam, że trzeba kupić licencję do logo Tauron ostrzega klientów po sygnałach o wycieku danych. „Mogły zostać ściągnięte nagrania rozmów” „Wiadomości” odpowiadają „Faktom”: medialny parasol ochronny Donalda Tuska (wideo) Sakiewicz na manifestacji Klubów „Gazety Polskiej” przed TK: jak po niemiecku jest „zdrajca”, bo Tusk musi zrozumieć\nNa widowni show Polsatu zasiądą tylko zaszczepieni przeciwko koronawirusowi\nDołącz do dyskusji: Iron Maiden na PGE Narodowym wystąpi w 2021 roku


Serwis informacyjny OBPON.pl. [Opracowanie OBPON:] Jakie dokumenty składa pracodawca, ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników z niepełnosprawnościami po raz pierwszy, a jakie w kolejnych miesiącach?\nOpracowanie OBPON: Jakie dokumenty składa pracodawca, ubiegając się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników z niepełnosprawnościami po raz pierwszy, a jakie w kolejnych miesiącach?\nPracodawca, który po raz pierwszy ubiega się o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników z niepełnosprawnościami, może czuć się zagubiony w gąszczu przepisów i procedur. Dlatego poniżej postaramy się wyjaśnić te zawiłe kwestie.\nAdres do tego artykułu: https://obpon.pl/article/216538/show.html .


Żałoba narodowa i uroczystości pogrzebowe – Media Group Info\nŻałoba narodowa i uroczystości pogrzebowe\nDzień pogrzebu Pawła Adamowicza będzie ogłoszony dniem żałoby narodowej. Plan uroczystości pogrzebowych prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza.\nJak tłumaczyła Magdalena Skorupka – Kaczmarek, rzecznik prasowy prezydenta Gdańska, uroczystości zaplanowano w taki sposób, by umożliwić jak najszerszemu gronu gdańszczanek i gdańszczan, ostatnie pożegnanie z prezydentem. W piątek i w sobotę komunikacja miejska będzie w Gdańsku bezpłatna, zachęcamy, by z niej korzystać.\n– czwartek, 17 stycznia, godz. 15, Dwór Artusa – uroczysta sesja Rady Miasta Gdańska poświęcona pamięci Pawła Adamowicza, z udziałem radnych miejskich wszystkich kadencji od 1990 r.\n– czwartek, 17 stycznia, od godz. 17 w Europejskim Centrum Solidarności przez 24 h wystawiona zostanie trumna z ciałem zmarłego prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza, z udziałem asysty honorowej. Będzie można przyjść tutaj i pożegnać się z prezydentem, a także wpisać się do księgi kondolencyjnej\n– Piątek, 18 stycznia, godz. 17, wyprowadzenie trumny do Bazyliki Mariackiej podczas pochodu ulicami miasta. W świątyni do północy także będzie możliwość pożegnania z prezydentem. W nocy zwłoki zostaną poddane kremacji.\n– Sobota, 19 stycznia, od godz. 7 rano będzie można pomodlić się w Kaplicy Królewskiej (przy Bazylice) – UWAGA! odwołano tym samym zapowiadaną wcześniej możliwość porannej modlitwy w Bazylice ze względów bezpieczeństwa\n– W imieniu rodziny prosimy o nieprzynoszenie kwiatów. We wszystkich tych miejscach będą wolontariusze i puszki, w do których będzie można wrzucać pieniądze na dwa cele, szczególnie bliskie Pawłowi Adamowiczowi, na Hospicjum im. ks. Dutkiewicza oraz na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy – prosiła Aleksandra Dulkiewicz. – Rodzina prosi również o nieskładanie kondolencji.\n← Potrącenie pieszego na Dąbrowskiego\nZimowe ferie w Muzeum Warmii i Mazur →\nPalił się dach na budynku wielorodzinnym\n26 sierpnia 2019 mg\nDowód osobisty – ważne informacje\n25 lutego 2020 25 lutego 2020 mg


Temat: Re: Rezydencja na wzgórzu 19.02.15 14:54\nZnalezione w jednej z szaf pokoju ubrania, na nieszczęście Szermierza, były białe jak śnieg. Nie chcąc być zbytnio rozpoznawalnym, przebrał się w nie, swoje rzeczy chowając w najmniej spodziewanym miejscu owego pokoju. Ze sobą wziął tylko nożyk, który jak zwykle schowany był w bucie. Tak też przygotowany wyszedł, by zobaczyć swoje cele.\n"Wypadałoby się ich pozbyć przed dotarciem do Magnolii..." - westchnął nieco rozkojarzony, przetwarzając otrzymane informacje - "Cholera by ich wzięła. Jak ważny może być jeden zwykły człowiek? Czysty idiotyzm. Nadstawiać karku za śmiecia." - prychnął, kierując się ku posiadłości, gdzie odbywać się miało pożegnalne przyjęcie dla Lorda.\nSamo dotarcie tutaj zajęło Sterbenowi trochu czasu, podobnie jak zawitanie pod drzwiami oraz obserwowanie otoczenia. Pierwsze zlecenie na którym był, to właśnie to, które wykonuje. Towarzyszyło temu dziwne uczucie i równocześnie determinacja, by wykonać je jak najlepiej. Kąciki jego ust drgnęły ku górze, widząc sporych rozmiarów drzewo. Powinien mieć zaproszenie? Nieważne. Najwyżej coś wymyśli lub wróci i odpocznie. Przyłączył się do towarzystwa dwóch kobiet, które chyba nie miały nic przeciw temu.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 20.02.15 18:41\nPomysł z przebraniem się w inne ciuchy był bardzo dobry, bo w drodze na wzgórze chłopak widział całą masę listów gończych z dokładnym opisem jego ubioru. Na szczęście jego twarz i nazwisko nie były znane zatem sytuacja nie była jeszcze tak tragiczna.\nNiestety wejście na teren rezydencji było trudniejsze aniżeli się chłopakowi wydawało. Przyjęcie rozpoczęło się już jakiś czas temu. Muzykę dobywającą się z posiadłości, śpiewy i śmiechy było słychać już kilkanaście metrów przed murem odgradzającym ją od reszty świata. Właśnie dlatego, że impreza już była w dość zaawansowanym stanie dwóch strażników w kolorowych tunikach z halabardami chociaż wyglądali na poważnie znudzonych ożywiło się widząc wspinającego się ścieżką młodzieńca. Wypieli dumnie piersi, stanęli na baczność, skrzyżowali halabardy broniąc dostępu do bramy i hardo spojrzeli na maga.\n- Możemy zobaczyć pańskie zaproszenie? - rozległ się bas jednego z nich.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 22.02.15 11:46\nWidząc wiele świstków ze swoją zamaskowaną podobizną, uśmiechnął się pod nosem. Czyli był już dość znany między ludźmi? Sądził jednak, iż opis jest nieco wyolbrzymiony. Zwyczajnie zabił pomocnicę Rady i jej pachołków, o których i tak nie wspomniano. No tak, Rada była ważniejsza. Cóż za egoistyczni ludzie. Postanowieniem chłopaka stało się częste przebieranie się, podczas zwyczajnego wychodzenia do miasta, bądź gdziekolwiek indziej, gdzie walczyć nie trzeba. Zapowiadają się kolejne wydatki.\n"Psia krew." - skwitował, widząc ożywionych mężczyzn zagradzających przejście - "Czyli jednak jest potrzebny jakiś durny świstek? Żenujące." - zatrzymał się kawałek przed nimi, marszcząc swoje brwi.\n- Och? Sądziłem, że to otwarte przyjęcie pożegnalne dla Lorda Allandela. - mruknął, wpychając ręce do kieszeni - W takim wypadku trzeba będzie się chyba pożegnać. - uśmiechnął się na swój, dziwny sposób.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 23.02.15 22:13\nObaj strażnicy nie wydawali się zachwyceni postawą młodzieńca. Jego arogancja i ignorancja nie była czymś z czym często mieli kontakt. Zazwyczaj na ich widok ludzie pochodzący z innych niż wyższe strefy drżeli na sam ich widok.\n- Oh, oczywiście. Lord uwielbia świętować w towarzystwie wszelkiego rodzaju hołoty i biedoty. Zapraszamy jaśnie pana na salony. - odpowiedział jeden ze strażników z pogardą i kpiną w głosie wykonując przed magiem cudaczny ukłon. Zaraz jednak się wyprostował i popychając maga drzewcem broni powiedział już bez wesołości, a z groźbą. - A teraz się stąd wynoś i nie pojawiaj więcej, bo przestaniemy być mili i uprzejmi.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 18.06.15 19:16\n- Fiu, fiu... mają rozmach... - Cali oceniała rezydencję, w której będzie dane jej pracować już z daleka. Oh tak, rzeczywiście mieli rozmach, skoro większym problemem będzie znalezienie zleceniodawcy w tym ogrodzie, niż tego ogrodu w tym mieście... Mimo wszystko, młoda czarownica była zadowolona, że nie przyjdzie jej pracować w jakiejś obskurnej dzielnicy podrzędnego miasta, przeciskać się kanałami, szarpać z menelami, ani nic z tych brudnych rzeczy, które powinni robić magowie z mniej pięknych gildii. Nie po to dołączała do feministycznej Mermaid Hell, żeby doczekać się takiego równouprawnienia. "Nie o takie Fiore walczyłam!" Ściskała w ręku papier z treścią zadania. Brzmiało nietypowo. Widocznie pracodawca spodziewał się, że prośba dotycząca jego ogrodu może zostać zlekceważona, dlatego od razu zastrzegł, że nie będzie to takie proste, jak mogłoby się wydawać. Hmmm... że niby nikt poza magami nie umie podlewać kwiatków? No cóż... na taką skalę nawet takie proste zajęcie może okazać się ponad siły zwykłego człowieka, ale Cali miała nadzieję, że jej klient nie będzie jedną z rozhisteryzowanych dam, uważających za koniec świata złamany paznokieć. Tak naprawdę, w całej tej treści zastanawiało ją sformułowanie "zmierzyć się z ogrodem". Przywodziło jej to na myśl jakieś zmutowane, krwiożercze rosiczki z rozglabździazdwionymi paszczękami, chwytające w biegu biednych ogrodników, którzy odważyli się je przesadzić. To nieco poprawiło jej humor i umiliło drogę. Nie była jakąś psychopatką lubującą się w ludzkim cierpieniu, ale sam absurd tych wyobrażeń sprawił, że na jej ustach pojawił się uśmiech.\nJuż niedługo spodziewała się natrafić na bramę prowadzącą do tego wielkiego ogrodu lub, jeśli będzie to otwarta przestrzeń, zamierzała skierować się prosto do posiadłości. Miała na celu dotrzeć najpierw do zleceniodawcy, aby zaczerpnąć nieco szczegółów dotyczących zadania i rozwiać idiotyczne scenariusze, raz po raz kształtujące się w jej łepetynce.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 21.06.15 1:11\nWybiegła do niej prosto ubrana kobieta w stroju sprzątaczki. Nie trzeba chyba pisać kim była, prawda? Kobieta na usługach owej rodziny zajmowała się całym gospodarstwem. Można by przypuszczać, że pani tego dworu ma lepsze rzeczy do roboty. Kobieta cała zaspana i czerwona na twarzy zaczęła mówić w stronę kobiety.\n- Panienka do nas, prawda? Chwała losowi, że w końcu ktoś się tego podjął.\nKobieta już uspokojona, zaczęła okazywać przerażenie. Łamiący się głos, niespokojny wzrok i nerwicowe tendencję. Kobiecie brakowało zdecydowanie spokoju. Spokoju, którego jeszcze pewnie długo nie zazna, bowiem ciężkie jest życie pokojówki. Ale mniejsza o tym. Skupmy się na zleceniu, przecież wszakże o to chodzi. Kobieta kiedy w końcu zebrała się w sobie kontynuowała.\n- Ten ogród... On chyba żyje. Przynajmniej tak mi się wydaje. Ciężko jest mi to wyjaśnić. Jeszcze nigdy z czymś takim się nie spotkałam. Niech panienka pomoże, proszę...\nKobieta machała przed nią rękoma w gestach błagalnych i wskazywała na ogród.\nDo ogrodu prowadziła piękna, żelazna brama, wysoka na dwa metry i szeroka na trzy. Wokół całej infrastruktury botanicznej rozciągał się gęsty żywopłot, który ciężko byłoby czymkolwiek sforsować. Problem stanowił dla Celi zapewne fakt, że nie wiedziała czego ma się spodziewać w środku, bowiem tego nie była w stanie ujrzeć.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 21.06.15 10:58\nNie musiała nawet długo szukać zleceniodawcy, gdyż to on znalazł ją. Chociaż... nie do końca. Kobieta, która przywitała ją dość wylewnie była jedynie częścią służby i wyglądało na to, że również pośrednikiem między wykonawcą, a pracodawcą. Dla Cali nie miało to większego znaczenia. Ta sytuacja mogła mieć nawet swoje zalety zważywszy na to, że siedzący w złotych klatkach właściciele tego typu majątków raczej nie badają anomalii zachodzących w ich ogrodzie, a to z kolei jest obowiązek służby. Innymi słowy, Eldfell spodziewała się, że kobieta nakreśli jej sytuację trochę klarowniej, niż rzeczywiście miało to miejsce. Roztrzęsiona i chyba przestraszona nie wiedziała, jak ubrać w słowa swoje lęki. Być może rzeczywiście w tym ogrodzie czai się jakaś magia?\nMigotka nie miała serca wyjawić jej, że nikt nie podejmował się tego zadania ze względu na to, że prawdopodobnie każdemu wydawało się ono zbyt łatwe i po prostu nudne. Okazało się jednak, że ów rabatka naprawdę może budzić strach. Póki co jednak, młodej czarownicy trudno było w to uwierzyć i sama nieco bagatelizowała potencjalne zagrożenie. Cali wyszczerzyła swoje zęby w najbardziej pocieszającym uśmiechu, jaki mogła z siebie wykrzesać. Nie wiedziała jednak do końca, czy był to uśmiech na pocieszenie, czy na wyśmianie tej przestraszonej kobiety. No bo... jak można bać się kwiatków? Wyciągnęła swoją rękę i pacnęła delikatnie pokojówkę kilka razy po głowie.\n- Wszystko będzie dobrze. Już... zaraz zobaczymy, co ten ogród taki żwawy, tak? Shihihi... - Po wypowiedzeniu tych słów dziewczyna wyprostowała się i zerknęła na bramę, którą wskazywała jej zapłakana pani. Hmmm... wyglądało na to, że więcej informacji się z niej nie wyciśnie. No cóż, nie pozostało zatem nic innego jak samodzielne, empiryczne zdobywanie wiedzy. Eldfell nie zważając już dłużej na płacze, szlochy i błagania o pomoc, skierowała się w kierunku bramy i bez respektu weszła do ogrodu. Postanowiła przejść się między drzewami i tamtejszymi roślinkami z nadzieją, że zaobserwuje coś, co mogłoby być przedmiotem zlecenia.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 23.06.15 12:34\nMigotka wchodząc do ogrodu przekonała się, że na dobrą sprawę brak tam jakichkolwiek innych roślin poza żywopłotem. A więc labirynt... Zastanawiające moglobyć to, że od kiedy dziewczyna weszła do labiryntu czuła lekką energię magiczną, ledwo pulsującą gdzies w oddali. Kiedy zawiał delikatnie wiatr dziewczyna mogła poczuć czyjaś obecność w labiryncie. Juz na samym początku dziewczyna musiała stanąć nad wyborem. Rozgałęzienie dróg prowadziło albo w lewo albo w prawo. Droga po prawej stronie wydawała sie bardziej Kreta, bowiem juz za chwile skręcała w lewo. Spowita była światłem z latarni stojącej nieopodal. Droga po lewej stronie wydawała sie prosta, bez dziwnych zakrętów zato spowita mrokiem i mgłą. Mgła? Skąd ta mgła? A no właśnie. Po wejściu do labiryntu wszystko zaczęło wydawać sie dziwniejsze. Żywopłot znacznie urósł, wszystko pociemniało, pojawiła sie mgła. I teraz jedynym wyjściem stąd dla panienki Eldfell było przejście labiryntu, bowiem brama za jej plecami zniknęła.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 23.06.15 14:15\n- Huh? - Spoglądnęła w lewo, a potem prawo.\n- Huuuh? Bogacze są doprawdy ekscentryczni... - Cali ugładziła ręką włosy na głowie, gdy myślała nad tym, co spotkało ją po wejściu do ogrodu. Spodziewała się czegoś zgoła odmiennego, nie zaś zielonej ściany wyrastającej przed nią, i ograniczającej widok bardzo skutecznie.\n- I to ma być ogród? To raczej jakiś labirynt, a nie milutki zagajnik... Ehhh... - Nie było nad czym się zastanawiać, a i powrót nie wchodził w grę. Czarownica postanowiła podjąć się zadania, a można było wyczuć, że obawy służby co do obcej siły czającej się gdzieś w zaroślach były uzasadnione. Poczuła zimny dreszcz gdzieś w okolicach krzyża, który wspiął się po jej plecach, aby zginąć na karku. Wyczuwała tutaj magię. Niezbyt silną czy dominującą, lecz była co do tego pewna.\n- Fiu, fiu... interesujące. - Jeszcze raz rzuciła spojrzenie w obie drogi, które miała do wyboru. W jednej nie było niczego widać, zaraz zakręcała. W drugiej natomiast nie było widać niczego, ponieważ mgła spowijała ją już po kilku metrach. Migotka stanęła jednak między symbolicznym wyborem, czy udać się w stronę jasnej, czy ciemnej strony. Nie zastanawiała się nad tym, gdzie może być bezpieczniej, lecz gdzie szybciej dotrze do rozwiązania. Bez wahania wybrała zatem lewą odnogę. Postawiła pierwszy krok i poczuła na swoich nagich plecach kropelki zimnego potu. Nie była zbyt doświadczona i wciąż bała się jak normalny człowiek, a atmosfera czająca się gdzieś w tej mgle wcale nie działała kojąco. Strach przed zapuszczoną roślinnością nie powinien jednak zatrzymać żadnego szanującego się czarodzieja, ani czarownicy, dlatego Migotka z podniesioną głową skręciła w lewo i kontynuowała marsz. Przyszło jej do głowy, że powinna w jakiś sposób znaczyć swoją drogę jeśli labirynt okazałby się bardziej skomplikowany, jednak szybko uświadomiła sobie, że nie ma za bardzo jak tego dokonać. Szła zatem na żywioł i prawdę mówiąc... czuła się dobrze z tym, że nie będzie martwić się o takie błahostki.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 25.06.15 0:21\nMimo tego, ze był środek dnia w środku było bardzo ciemno. Droga, która wybrała dziewczyna była bardzo ciemna, a mgła jeszcze bardziej utrudniała widoczność. Żywopłot urósł jeszcze bardziej, a możliwość zawrócenia odciął sam ogród, stawiając ścianę tuż za Eldelf. Idąc cały czas tą samą ścieżką dziewczyna trafiła na polać gdzie znalazła następujący liścik: "W niedoborze i nadmiarze śmierć przynosić może, lecz nie spotkasz nikogo kto tych dwóch pierwiastków nie miałby w sobie". Zagadka najprawdopodobniej dotyczyła kolejnego kierunku jej wędrówki. Przed sobą miała trzy drogi. Jedną, która była pełna popękanej ziemi, suchej i będacej wpewidentnym zaprzeczeniem żyzności. Kolejną gdzie zmienia była wilgotna i mokra od padającego na nią deszczu, co mogłobyć zastanawiające skoro, ogród stwarza swoje własne ekosystemy. I trzecią, na której odnalazła usypaną drogę z węgla. Którędy podąża dziewczyna?\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 25.06.15 10:07\nHuh... wyglądało na to, że zaznaczanie drogi i tak nie pomogłoby jej w powrocie. Idąc w głąb ogrodu i co jakiś czas spoglądając się za siebie z niezadowoleniem stwierdziła, że roślinność odcina jej drogę ucieczki. Mimo wszystko nie martwiła się tym. Tak czy siak nie zamierzała uciekać i cofać się, jednak zastanawiała się, w jaki sposób znajdzie wyjście już po wykonaniu misji. Bo to, że zakończy ją sukcesem nie ulegało wątpliwości.\nCali nie podobało się również to, jaka atmosfera panuje dookoła niej. Wybierając mroczniejszą ścieżkę wiedziała, na co się pisze, jednak po kilku minutach marszu ciemność i mgła zaczęły przyprawiać ją o dreszcze, gdy tylko usłyszała szelest liści lub poczuła na skórze silniejszy powiew wiatru. Długie, pojedyncze włosy przyklejały jej się do pleców, a ona sama starała się mieć oczy dookoła głowy i energicznie rozglądała się na boki, szukając zagrożenia. Wpadała chyba w lekką paranoję. W końcu jednak zatrzymała się, ponieważ jej wzrok przyciągnęła niewielka kartka. Wzięła ją do ręki i uważnie przeczytała. Stała przed rozwidleniem dróg i domyślała się, że to ma jej pomóc w wyborze tej właściwej. Tylko... czy aby na pewno? Przede wszystkim Eldfell była ogromnie ciekawa, kto napisał tą wiadomość. Nie spotkała jeszcze w ogrodzie żadnej żywej duszy (poza żyjącymi chyba roślinami), ani nie słyszała kroków. Do tej pory myślała, że będzie mierzyć się z jakimś samoistnym, magicznym zwyrodnieniem, które kieruje się instynktem i jest tak niebezpieczne, jak dzikie. Wskazówka jednak kazała jej sądzić, że albo ma tajemniczego sojusznika, albo jej przeciwnikiem w tej nierównej dotychczas walce jest ktoś, kto potrafi nie tylko myśleć, ale również pisać i manipulować. Którą ścieżkę powinna wybrać? Wiedziała, że wskazówka mówi o tej, która pokryta jest wodą, jednak czy powinna tańczyć tak, jak jej zagrają?\n- Hej, pokaż się! Kto to napisał?! - Chciała przynajmniej podjąć próbę. Nie spodziewała się jednak wiele.\n- To powoli robi się niebezpieczne... - Powiedziała do siebie, nie bez pewnego zawahania w głosie. Postanowiła jednak, że póki co podąży wskazaną drogą. Mogła co prawda zinfiltrować również pozostałe ścieżki, jednak bała się, że straci czas, gdy okażą się one ślepymi uliczkami. Zgniotła kartkę w rękach i wyrzuciła za siebie. Wybrała deszczową, wodnistą drogę.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 26.06.15 20:48\nWydawałoby się, że wybór był prosty. No i taki był poza tym, że co chwila Cali musiała się zmagać z pojedynczymi chmurami deszczu występującymi raz na około metr, ewentualnie pół. Opadające na źdźbła trawy krople deszczu nieznacznie zagłuszały dziwny, niewyraźny szept. Tajemniczy, nieznajomy jej głos co chwila coś mówił półgłosem, jednakże niemożliwym było zrozumienie, o co mu chodzi. I tak było przez całą alejkę, póki nie doszło do kolejnego rozwidlenia. Wtedy też głos kompletnie się uciszył, a przed jej oczyma pojawiło się kolejne rozwidlenie. Nie różniło się ono niczym szczególnym od poprzedniego poza tym, że inna była kolejność ścieżek, gdyż patrząc od lewej od razu widzimy tę, na której wciąż ewidentnie padał deszcz, zaś ziemia była nim przesiąknięta, potem była ścieżka z węgla, a dopiero na końcu wysuszona, jałowa ziemia. Jednak tak, jak padło pytanie, tak nigdy nie padła na nie odpowiedź, jedynie ponownie dało się zasłyszeć dziwne szepty.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 26.06.15 22:07\nJuż po kilku krokach była zziębnięta i przemoczona od siąpiącego na nią deszczu, dlatego nastrój z bojowego zmienił jej się na wszystkomijedno. Otuliła ciało ramionami tuż pod biustem, aby chociaż trochę zahamować dreszcze. Czuła się bezbronna, gdy do tego wszystkiego doszły jeszcze jakieś głosy. Nie była pewna, czy to wyobraźnia płata jej figle, czy może rzeczywiście ktoś szepcze jej do ucha zbyt cicho, aby go usłyszeć, lecz wystarczająco głośno, aby nie móc zignorować głosu. Czy wszystko, co do tej pory przeżywała to skutek magii jednej osoby? Labirynt, pogoda, teraz te zabawy w jej głowie. To musi być naprawdę potężna magia. Dlaczego wybrała akurat tą uliczkę? Może ta wskazówka była kłamstwem, a winowajca tylko bawi się z nią, bo akurat chciał ją zobaczyć zmoczoną do suchej nitki? To idiotyczne. W Cali narastała irytacja, która sięgnęła zenitu, gdy czarownica doszła do kolejnego rozwidlenia.\n- Coooo? Mam tego dość! Apsik! - Nie dość, że czuła się, jakby stała drugi raz w tym samym miejscu, to do tego wszystkiego chyba zdążyła się przeziębić.\n- Co za uciążliwa misja... - Cóż innego mogłaby powiedzieć? Schemat powtórzył się, jednak próżno było szukać kolejnej wskazówki. Pozostało zatem kierować się tym, co przeczytała wcześniej. Mimo, że ta perspektywa wyjątkowo jej nie odpowiadała, to najbardziej racjonalnym rozwiązaniem wydawało jej się konsekwentne podążanie obraną ścieżką. Ponownie wybrała wodę, deszcz i chlupotanie w butach.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 28.06.15 7:14\nNa całe szczęście dla Cali mimo irytacji kierowała się cały czas ścieżką wody, co najpewniej uratowało ją przed śmiercią. Kiedy wyszła już z uliczki pełnej wody i deszczu droga do niej zarosła przez żywopłot a ona znalazła się na wielkim placu, pośrodku którego znajdowała się studnia. Nie byłoby w niej nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że woda w niej bardzo dziwnie wyglądała. Wydawała się prawie przezroczysta. Cali mogła zobaczyć jej do, a tam pomieszczenie. Panienka Eldfel mogła się zastanawiać: jak to możliwe? Z dołu emanowali ciepłem i przyjemnym światłem pochodzącym z kominka. Pełno tam było futer i kocy by móc się ogrzać. Wszystko to wyglądało jak idealnie przygotowane dla Cali. Być może zbyt idealnie...\nKolejne rozwidlenie dróg przyniosło wybór pomiędzy norą w ziemi, a suchą i przyjemną do wędrówki ścieżką pełną opadłych i pożółkłych liści. Znajdowała się tam rownież karteczka przywieszona do latarni.\n"Już teraz widzę, że przyszło mi się zmierzyć z kimś, kto nieustannie dąży do celu. Dobrze, zatem jeszcze masz kawałek do przejścia. Mogę Cię pomęczyć. Wybierz tę gdzie pozornie schronienia nie ma, lecz na jesieni, najlepsza ze wszystkich to kołdra."\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 28.06.15 10:48\n- No nareszcie... - Powiedziała Cali, gdy wyszła ze ścieżki, w której padał deszcz. Była przemoczona do suchej nitki, jednak zadowolona, że niebo nad nią trochę się rozpogodziło. Zdawała sobie jednak sprawę, że to nie naturze powinna dziękować, lecz temu, kto zafundował jej tą całą wędrówkę. Mimo wszystko, gdzieś w głębi, była nawet trochę wdzięczna, że ten ktoś stworzył jej bardziej godziwe warunki do pracy. Nie znaczyło to jednak, że Eldfell zamierza w jakiś sposób odpuścić. Cały czas była zmotywowana, jednak poprawił jej się humor.\nNie mając zbyt dużego wyboru, kontynuowała śledztwo. Tym razem, przed nią znajdowała się studnia. Zerknęła tam, aby zbadać poszlakę.\n- Hmmm... Hejoooo... - Zobaczyła w wodzie kuszący obraz. Kominek, futerka, kocyki... było to jak spełnienie marzeń dla kogoś, kto dopiero zakończył marsz przez deszczowe, labiryntowe uliczki. Zanim jednak wskoczyłaby tam na pałę jak małe dziecko, zastanowiła się przez moment. Przede wszystkim, po co ktoś chciałby jej ofiarowywać taki relaks? Bądź co bądź, w tej misji twórca labiryntu i ona są póki co przeciwnikami. Nie ma tu więc miejsca na miłe gesty. Poza tym... studnia. Mało to razy słyszało się o tym, jak ktoś wpadał do studni, a potem nie mógł z niej wyjść, hm? Wiadomości aż huczą od nieszczęśliwych wypadków tego typu. Poza tym... nie ma żadnej gwarancji, że wskakując do środka wpadnie się do tego uroczego pomieszczenia, a nie zostanie w wodzie. Dziewczyna doszła do wniosku, że ten obraz to jedynie iluzja, która ma wciągnąć ją w pułapkę. Do tego wszystkiego doszła jeszcze kolejna wskazówka zapisana na karteczce.\n- "Masz jeszcze kawałek do przejścia... bla bla bla" - Cali czytała na głos zawarte w niej instrukcje i postanowiła, że nie da się skusić propozycją puchowej kołdry. Swoją drogą to ciekawe, czy autor stara się rymować te liściki i mu to nie wychodzi, czy może specjalnie używa takiej dziwnej składni... Do tego wszystkiego, czarownicy trudno było sobie wyobrazić w ustach maga słowa "kołdra". To chyba jedno z najbardziej niemagicznych słów na tym świecie, dlatego po jego przeczytaniu Cali zaśmiała się do siebie. Podjęła już decyzję, zatem zgniotła kartkę i wrzuciła ją do zwodniczej, jej zdaniem, studni. Wybrała kontynuowanie podróży norą wykopaną w ziemi. Ta droga była ciemna i przyprawiała ją o gęsią skórkę, lecz wydawało jej się, że to o na tą drogę kieruje ją podpowiedź. Była ciekawa, co kryje się na jej końcu.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 10.07.15 12:28\nWybacz mi moje opóźnienie w odpisie!\nZ dołu żadnej odpowiedzi nie usłyszała, a szkoda. Może byłaby jakaś wskazówka? Może. Jednak nic nie nadeszło poza cichutkimi szeptami, które już wcześniej ją spotkały.\nZanim cokolwiek się stało, zanim Panienka Cali weszła do norki mogła zauważyć, że zanim papierek wpadł do studni, spłonął. Po prostu zmienił się w kulkę ognia i nawet popiół nie zdołał zaśmiecić dna tejże. A norka chyba nie była dobrym pomysłem, o czym zaraz miała się przekonać. Poza tym, że była idealnie ciasna, aby Eldfell miała problemy w zejściu na jej dno, to jeszcze wylądowała dość twardo na podłożu, cała brudna. Znalazła się na samym środku rozwidlenia dróg, gdzie jedna oczywiście prowadziła w lewo, a druga w prawo. Jednakże, dla ich odróżnienia, albo raczej w następnej kwestii wyboru, jedna z nich, albo raczej jej dno pokryte było gałęziami, a pod nimi była delikatnie wypływająca na górę woda. Zupełnie tak, jakby ktoś zrobił nieudolnie drewnianą tratwę. Z drugiej zaś strony był po prostu piaskowy tunel, dość wąski. Można uznać, że był szerszy niż tamten, którym weszła do tego miejsca.\nA ona, cała brudna wylądowała na kupce piachu, który po części zamortyzował upadek z wysokości około dwóch i pół metra. Tuż przed nią, na ziemi leżała kolejna karteczka.\n"Odpowiedź, niestety błędną się okazała. Przykro mi jest wielce, że do dołu musiałem wpędzić Cię prędce. Twe poczynania tak lekkomyślne zgubne być mogą, choć szansę Ci jeszcze jedną dam. Mają własną wizję tego, jak powinna wyglądać okolica. Uważane za szkodniki, acz same w sobie nimi nie są. Nam się nie podoba, choć one robią to dalej."\nI teraz przyszedł moment wyboru... którą ścieżkę wybrać?\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 10.07.15 14:44\nMigotka zaklęła pod nosem, gdy wylądowała na swojej kości ogonowej. Poczuła pod sobą piach, jednak mimo wszystko wysokość była na tyle zabójcza, że syknęła z bólu po twardym lądowaniu.\n- Niech Cię szlag! - Wydarła się na cały głos w kierunku bliżej nieokreślonym, ale na tyle głośno, aby usłyszał to jegomość, który wypisuje do niej te wszystkie liściki. To miała być prosta robota w ogrodzie, a młoda czarownica znalazła się pod ziemią, brudna, już lekko zmęczona i nieco bardziej sfrustrowana. Przeszła już spory kawałek i do tej pory jest tylko wodzona za nos przez kogoś, kto chce się z nią pobawić. W ogóle nie czuła, że zbliża się do rozwiązania zagadki. Może czekało ją już ostatnie rozwidlenie, a może do mety pozostała jeszcze setka?\nZanim podniosła się z ziemi zauważyła kolejną karteczkę.\n- A jakżeby inaczej... - Przeniosła się z tyłka na kolana i podpełzła do liściku. Wstała czytając go. Rozejrzała się dookoła.\nZnowu musiała wybrać. Z jednej strony wąski tunel, podobny do tego, który minęła przed chwilą. Z drugiej natomiast gałęzie i, niebezpieczna w jej mniemaniu, woda. Jeśli ten ktoś daje jej drugą szansę i podstawia pod nos tunel, który kilka chwil wcześniej okazał się błędną decyzją, może teraz daje wyraźny znak, że nie należy iść tą drogą? Z drugiej strony natomiast znajdowała się ścieżka, która połączona z podpowiedzią dawała jej pomysł, że szkodnikami, o których mowa w liściku są bobry. Powinna zatem iść znów za pierwszą myślą? Podeszła do dróżki wypełnionej wodą. Zbadała stabilność gałęzi i zrobiła pierwszy krok. Jeśli nie stało się nic niespodziewanego i nie wpadła do wody, wówczas wybiera tą dróżkę. Jeśli natomiast ta okazałaby się nie do przebycia, wówczas... cóż... pozostał jedynie ten podejrzany tunel.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 11.07.15 11:26\nNie było większych problemów z nadepnięciem na gałęzie czy ich stabilnością na wodzie. Ścieżka została wykonana z tą właśnie bobrzą doskonałością, gdzie prowizoryczna tratwa uginała się ledwo na góra trzy, cztery centymetry. Trochę jej się zmoczyły buty, jednak nie sięgało to zamoczenie wyżej niż podeszwy, więc nie musiała się martwić o to, czy będzie musiała chodzić w mokrym obuwiu czy też nie. Było też o tyle ułatwienie, że znajdowały się na tej trasie wysepki oddzielone od siebie o około pół metra, dzięki czemu podróż nie była aż taka ciężka. Szkoda tylko, że te wysepki znalazły się dopiero od środkowego odcinka trasy bobrzej, czyli dopiero po stu metrach. A z tego łatwo było wyznaczyć fakt, że trasa miała dwieście metrów. A na jej końcu znajdowały się drewniane schody, już widać było w nich trochę magii, gdyż gałęzie były ustawione w równych odstępach i zeszlifowane z góry i bez problemu dało się nimi wyjść z zapyziałej jaskini. Prosto do górnej części żywopłotowego labiryntu. Tam znajdowały się dwie ścieżki. I studnia. Najwyraźniej wróciła do miejsca początkowego, w którym zawaliła robotę. Z tym, że ta ścieżka, która wcześniej była tą dziwną norą była teraz pokryta puchem śnieżnym, który jakimś cudem utrzymywał się w tej formie.\n"Wybacz mi ten upadek, milady. Niestety, złe odpowiedzi się kończą karą adekwatną do wybranej ścieżki. Wracając do Twojej zagadki. Zasada jest taka sama - wybierz tę, gdzie pozornie schronienia nie ma, lecz na jesieni, najlepsza ze wszystkich to kołdra."\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 11.07.15 12:19\nJest brudna. Zbrukana nieczystościami bobrzej ścieżki, a wcześniej piaskowej jamy. Buaaaaah. Wzdrygnęła się na samą myśl o tym, jak wyglądają teraz jej plecy i pośladki. O ile trasa usłana gałązkami okazała się prosta i niezbyt wymagająca, o tyle u jej celu czekało na nią wielkie rozczarowanie. Otworzyła szeroko oczy, gdy zorientowała się, że już kiedyś widziała miejsce, w którym aktualnie się znajdowała. Przeczytała kolejny liścik. Właściwie to mało widziała, bo po pierwszych słowach krew napłynęła jej do oczu i zagotowała się w głowie z wściekłości. Gdy tylko dorwie tego typka, który śmie robić z niej idiotkę, to nie pozostawi na nim niezbitego kawałka mięsa. Ponownie zgniotła kartkę i rzuciła sobie pod nogi. Tupnęła na nią, aby pokazać, jak głęboko może sobie wsadzić tą zabawę nią twórca tej idiotycznej gonitwy. Ale to nie wystarczyło. Zaczęła skakać po kartce lub po miejscu, gdzie się znajdowała. Nie była ranna, lecz jej honor ucierpiał ogromnie. Ten ktoś zrobił z niej brudny wrak i musi za to zapłacić. Pewnie bawi go, gdy widzi ją w takim stanie. I dobrze, niech sobie patrzy. Role odwrócą się, gdy spotkają się oko w oko.\n- Poczekaj Ty, już ja Cię dorwę! - Pogroziła pięścią w powietrze i ruszyła ścieżką, tym razem usłaną suchymi liśćmi. Wciąż bała się studni, która miała być ostatecznością.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 12.07.15 15:43\nZezłoszczona Migotka kontra MG: 0:1. MG może przypisać sobie sukces do konta bankowego, z którego potem podobno powinien dostawać wypłaty, ale pracodawca to skąpiec i nie daje nic. No ale cóż, nie każda praca popłaca. Wracając do całej tej sytuacji, w której Migotka postanowiła wybrać drogę z liści i iść swym własnym tempem. Droga była długa, chociaż prosta. No, występowało parę takich zakrętów czy utrudnień w chodzeniu prostą drogą (gdzie na nietrzeźwo prędzej zaliczyłbyś każdy element płotu niż dotarł na miejsce), ale nie mogło to przeszkodzić wkurzonej Cali w dotarciu na koniec labiryntu. Ostatni odcinek był ciężki do przejścia, gdyż ze szczytów żywopłotów wyrastały gałęzie formujące łuk, a z nich spływały ku dołowi liście ozdobne. I oczywiście utrudniające trochę widzenie. Też dziwny cud się stał - przed wejściem do tego swoistego tunelu poczuła delikatny chłodek i była... czysta?\n- Gratuluję i przepraszam drogą panią za niedogodności - usłyszała na końcu swej drogi dziewczyna, a za bramą z gałęzi zdołała ujrzeć piękny plac zieleni wyglądający jakby wyjąć go z baśniowego lasu. Wszędzie bujna, złota trawa, drzewa, a także migoczące gdzieś pyłki. A pośrodku? Pośrodku była jakaś dziwna roślina o nienaturalnie zgrubiałej łodydze w paru miejscach. No i do tego ta łodyga była dziwnym sposobem pokryta jakimś dziwnym drewnem. Dziwnym, zielonym odpowiednikiem kory brzozy. Liść, który tę roślinę zdobił z boku miał naprawdę dziwny kształt. Przypominał on połączenie liścia dębu, klonu i buku. A sam kwiatostan? Przypominał rozłożenie, ilość i kształt kwiatów połączenie konwalii, bzu i krokusów. Dało się zauważyć też te liście charakterystyczne dla właśnie tych białych kwiatów tuż przy zakończeniu łodygi, długie i podłużne. Wyglądało to tak, jakby ktoś bawił się trochę za bardzo w GMO i połączył te wszystkie rośliny w jedno. No i dziwnym elementem było to, że spomiędzy liści opadało coś dziwnego, czarnego... włosy? Ludzkie włosy? Nie, to raczej nie to, to musiała być jakaś roślina egzotyczna, jej element, ale czemu to tu było?\n- Podejdź, proszę, panienko. Tutaj, do mnie - powiedział... a może powiedziała? Nie... był to męski głos pochodzący z rośliny. Bo kwiatem nie można tego nazwać. - Wybacz mi wielce wszystko to, co Cię spotkało. Chciałem jednak sprawdzić, czy będziesz w stanie mi pomóc... Chociaż nie wiem, co po głowie chodzi Ci po tych nieprzyjemnościach - powiedziało to coś ze smutkiem.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 12.07.15 17:54\nUh... wyglądało na to, że w końcu jej się powiodło. Tym razem wybrała chyba właściwą ścieżkę, bo długo nic się nie działo. Nic przykrego, ma się rozumieć. Spacer jesienną alejką mogłaby uznać nawet za komfortowy, gdyby w głowie mała Migotka z małymi czerwonymi skrzydełkami i małymi różkami nie szeptała jej do ucha, że jedynym zadośćuczynieniem za ostatnie upokorzenia będzie mord na winowajcy. A co z tym małym aniołkiem, który zawsze w filmach namawia bohatera do czynienia dobra? Bał się wyjść. Mimo wszystko, humor nieco jej się poprawił, jak to zwykle bywa, gdy po porażce odnosi się sukces, nawet drobny.\nW końcu, za kolejnym zakrętem zobaczyła coś innego, niż ścianę zieleni. Przystanęła na chwilę, bo zaparło jej dech w piersiach. Mimowolnie uśmiechnęła się na widok rajskiego zakątka, który wyrósł tuż przed jej oczami. Dziwne uczucie, być wściekłą i jednocześnie zachwyconą pięknem tego, co ma się właśnie przed oczami. Trochę trudności nastręczyło jej zbliżenie się do tego zagajnika, lecz teraz prawie nie czuła kolejnych utrudnień, lecz pokonywała je z oczami wbitymi w to, co przed nią. W końcu stanęła na baśniowej polance i zaczęła wypatrywać tego jednorożca, co to się zawsze w bajkach na takim runie leśnym pasie. Jednorożca jednak nie było, a zamiast niego można było zobaczyć cudowny... ummm... dziwny kwiat. Mówił coś do niej, lecz ona słuchała i jednocześnie próbowała doprowadzić do porządku swoje włosy, w które na pewno powpadały liście, gałązki i różnego rodzaju roślinne odpadki. Dotknęła ręką głowy i zauważyła, że nic takiego w ogóle nie ma miejsca na jej łepetynce. Co więcej, ramiona, kolana, brzuszek, wszystko było czyste. MAGIA! Teraz rzeczywiście mogła skupić się na gadającej roślinie. A więc to ona była sprawcą tych wszystkich upokorzeń? Aparycja na pewno nie wskazywała na to, aby ta... istota mogła być zła. Niemniej jednak Migotka doznała kilku niezbyt przyjemnych doświadczeń ze strony tego, który teraz prosił o pomoc.\n- Przepraszasz mnie? Wiesz co? Wiesz co?! Powiem Ci, "co mi chodzi po głowie po tych nieprzyjemnościach". - Mówiąc ostatnie słowa, mimowolnie przybrała, parodiujący wcześniejszy głos, ton. - Mam ochotę Cię wykarczować, chwaście! Jeśli chciałeś wiedzieć, czy mogę Ci pomóc, to wystarczyło zapytać, a nie ganiać mnie po ciemnych norach i krzaczorach jak jakąś idiotkę. Nie no! To już jest naprawdę szczyt! - Skrzyżowała ręce pod biustem i ostentacyjnie odwróciła twarz, czekając na dalsze przeprosiny i błaganie o wybaczenie. Stała tak przez chwilę i myślała o tym, co powiedziała. Spojrzała na roślinkę. Była piękna, lecz zwisające, czarne włosy czy pnącza nadawały jej smutny wyraz... twarzy... kwiatu. Zrobiło jej się wstyd, że nakrzyczała na nią, choć na co dzień bardzo lubiła rośliny. Odwróciła się i nieśmiało podeszła do chwasta.\n- Pachniesz Ty w ogóle? - *sniff* *sniff*, powąchała ją kilka razy.\n- No dobra... Powiedzmy, że na razie jesteśmy kwita... Czego potrzebujesz? Wiesz... tak czy siak, muszę doprowadzić ten ogródek do porządku. Żadnych labiryntów ani studni z kołdrą w środku. To moje zadanie, więc możemy zawrzeć umowę. Ja pomogę Tobie, a Ty przestaniesz niepokoić działkowiczów, hmmm?\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 13.07.15 14:54\nNie wiadomo, co brał autor poprzedniego postu, kiedy opisywał ten dziw natury zwany rośliną. Ale co tu rozumieć? Nie wnika się w psychikę grafika, szczególnie jeśli grafik płakał jak projektował. Nie potrzeba mu żadnych prochów ani nic, przecież grafika to najlepszy narkotyk, jaki może być.\nWracając do całej tej sytuacji, kwiat obrócił się w stronę Cali tak, jakby chciał się na nią spojrzeć. Pachniał dość słodko. Nie był to zapach typowy dla jakichkolwiek kwiatów z tego połączenia, był to nowy, zupełnie inny. Ale bardzo przyjemny i intrygujący. Gdyby się tak nawdychać pewnie by się dostało rzeczywistych halucynacji z jednorożcami czy czymś takim, ale to by było zbyt zgubne dla naszej czerwonowłosej panienki żeby w czasie tak ważnej misji niemalże wagi państwowej (jeśli za państwo można uznać Hosenkę) widzieć jednorożce!\n- Oh... naprawdę przepraszam. Nie chciałem, abyś mnie znienawidziła - powiedział cicho kwiat. - Wybacz. Jak mówiłem... chciałem sprawdzić, czy będziesz w stanie mi pomóc. Po to były te wszystkie zagadki, po to to wszystko ułożyłem w ten sposób. Kontroluję cały ten ogród tylko dlatego, że ktoś mnie zaklął w... to coś. Kiedyś byłem taki, jak Ty. Młody, przystojny, magnes na kobiety. Teraz siedzę tutaj jako kwiat. I moja prośba jest naprawdę niewielka... pomożesz mi powrócić do dawnej postaci? - zapytał. - I nie będę ich już niepokoić. Obiecuję. Robiłem to tylko dlatego... aby ściągnąć tu maga, który byłby w stanie mnie odczarować... Ten ogród tak naprawdę wydaje się być wielki, nie jest on zbyt duży. Tylko dlatego tak jest, bo ja go kontrolowałem. Zobacz, nie ma tu nawet ścieżki, którą dotarłaś na polanę - powiedział i... rzeczywiście tak było, jedynie drzewa. Zupełnie tak, jakby ograniczało się to do paru metrów kwadratowych i niczym w jakiejś grze komputerowej wszystko się generowało od nowa w zależności od poczynań gracza.\n- Jednak najgorsze jest to, że nie mam pojęcia, w jaki sposób to odczarować. Wiem tylko... że moja śmierć też może w tym pomóc, ale błagam... nie pozbawiaj mnie życia...\n//zmieniłam mu kolor na jeden z tych, co wybrał Hareł... to dalej ta sama osoba... kwiat... e... coś.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 13.07.15 16:27\n*Sniff* *sniff* Zapach dotarł do jej noska i przyjemnie tam namieszał. Zamknęła oczy i przez chwilę delektowała się tym miłym doznaniem, jednak z tego stanu wyrwał ją głos kwiatka.\n- No przecież Cię nie nienawidzę... daj spokój... - Rzekła, współczując marnej istocie. Do czego to doszło, żeby to ona czuła się winna w konfrontacji z kimś, kto wcześniej śmiał wytarzać ją w leśnym runie? Ten kwiatek, mimo, że taki piękny, był doprawdy żałosny w litościwym znaczeniu tego słowa. Cali zarumieniła się, gdy wspomniał, że był kiedyś piękny i młody - tak jak ona. Przeczesała włosy i skromnie wbiła wzrok w ziemię.\n- Przestań, głuptasie... shihihi... - Jak małe dziecko. Kokieteria nie była jej najmocniejszą stronę, jednak teraz trochę się również wygłupiała. Słuchała go jednak uważnie i zaczęła współczuć pomimo tego, że nie znała powodu rzucenia na młodzieńca tego dziwnego czaru. Był jednak na tyle uroczy, że roztopił jej serce swoją słodkością, dlatego czarownica rozchmurzyła się, starając się przekazać mu trochę dobrej energii. Nie mogła patrzeć, jak się zamartwia.\n- Oczywiście, że Ci pomogę. Niczym się nie martw! - Wysłuchała do końca.\n- No coś Ty?! Za kogo Ty mnie masz? Chciałam Cię zabić, to fakt, ale to było dwie minuty temu! Teraz nie ma o tym mowy. Chociaż... odczarowanie z nieznanego czaru może być problemem... - Zastanowiła się przez chwilę, skąd mogłaby zaczerpnąć informacji. Stała przed nią ofiara całego zajścia, a dookoła nie było nikogo. Wybór był więc dosyć prosty.\n- Okej... Opowiedz mi zatem, kto Cię tak zaczarował i w ogóle jak do tego doszło? I tak przy okazji... Nazywam się Cali Eldfell. A Ty? Jak masz na imię? - Uśmiechnęła się szeroko i rozsiadła wygodnie na ziemi, czekając na odpowiedź i historię jego niedoli.\nTemat: Re: Rezydencja na wzgórzu 14.07.15 11:45\nZerwał się delikatny wiatr, który równie delikatnie zebrał złociste pyłki zaczynające właśnie swój cudowny taniec. Cudowny był jednak dla tych, którzy nie byli alergikami. Oni w tym momencie z chęcią by stąd uciekli. Nagle rozległo się kichnięcie, kwiat się poruszył.\n- Znowu ten wiatr... znowu te pyłki... a alergia mi została z poprzedniej... achooo! postaci... ehh... - mruknął cicho, a z któregoś kwiatka spłynął jakiś przezroczysty sok, jakby jemu ciekło z nosa i nie mógł tego wytrzeć. Czyli że.. co? Że miał alergię? Kwiat, który ma alergię, dobre sobie! - Jestem... Elias. Miło mi... Cali Eldfell. I... spotkałem tutaj niegdyś starego mędrca... znaczy nie tutaj, po prostu gdzieś w Hosence... Gdzieś... tak, niedaleko lasu! Zgubiłem drogę... a ten powiedział, że "powinienem zapłacić za swe grzechy" czy coś takiego... ziemia mnie wciągnęła i wylądowałem tutaj... ale... ale ja nic takiego nie zrobiłem! - zawołał, przestraszony chyba tym wszystkim. - No... ja nic nie zrobiłem... jedynie przeszedłem obojętnie kiedy jakiś żebrak prosił mnie o kawałek chleba... ja sam nie miałem... i poszedłem dalej... - wyszeptał cicho.\nZaraz wiatr się zerwał znowu, przenosząc pyłki z miejsca A do miejsca B, przelatując tuż koło kwiatostanu Eliasa, a także tuż przed nosem Migotki. Oczywiście u tego pierwszego podrażniło to i zaczął kichać. Raz, drugi, trzeci, dziesiąty, dwudziesty! Baa, on nawet brzmiał jak zwykły, kichający człowiek!\n- Powiedział... że jeśli miałbym wrócić do swej dawnej postaci... trzeba podobno jakiegoś kamienia... czy coś... nie, czekaj... jakiś ptak mógłby mnie odczarować. Taki z kolorowy ptaszek... z długim dziobem.. czy coś takiego... bardzo szybko macha skrzydełkami... podobno tu jest taki... ale nie mam pojęcia... - powiedział z pewnym przestrachem. Chyba sam nie wiedział, jak to się nazywa chociaż pamiętał, jak to mniej-więcej wygląda.


Rajstopy Gatta Rosalia 100 den Ambergraff\nKod produktu: Rosalia100\nGładkie, kryjące rajstopy z mięciutkiej wysokogatunkowej mikrofibry z dodatkiem elastanu, dzięki czemu doskonale dopasowują się do ciała. Posiadają bawełniany klin oraz niewidoczne wzmocnienia na palcach. Bardzo wygodne i komfortowe. Doskonałe na mroźne zimowe dni.\nNiewiarygodnie elastyczne, gładkie, kryjące rajstopy z mikrofibry, wykonane w strukturze 3D z najwyższej jakości przędz oplatanych.\nRajstopy 100 den, matowe, wykonane z mikrofibry 3D.\nRajstopy Knittex Diverse 3D 100 den\nKryjące rajstopy damskie 100 den z satynowym połyskiem.


Darwinizm i ewolucja - Prawe książki\nRóżneDarwinizm i ewolucja\n[...] Przy pojmowaniu i objaśnianiu faktów, każdy człowiek, czy to będzie wielki uczony, czy też prostak, analfabeta, przynosi zawsze pewną dozę zapatrywań własnych, subiektywnych: dlatego też, zawsze trzeba się starać sprawdzać, czy dana teoria dokładnie pasuje do faktów. Przy takim sprawdzeniu, zazwyczaj dochodzimy do wniosku, że to fakty są dobierane do teorii, nie zaś teoria wysnuwana z faktów. Rażącym przykładem takiej, zbyt spiesznie wyprowadzonej i uogólnionej teorii, opartej na zupełnie nieprawdziwym tłumaczeniu faktów, oraz wspieranej niczym nie uzasadnionymi hipotezami, służyć może słynna teoria Darwina i następnie cały kierunek, tak zwanego, ewolucjonizmu. Wskutek niesłychanej wprost propagandy, prowadzonej nie tyle przez uczonych, ile przez wrogów chrystianizmu, przez masonerię i wszystkie ciemne siły świata - teoria ta, bynajmniej nie nowa, bo już w piątym wieku przed Chrystusem głoszona przez Empedokla - rozprzestrzeniała się piorunująco szybko po całym świecie! Całe dwa pokolenia ludzkości zatruwane były we wszystkich szkołach i uniwersytetach błędami darwinistów, w ścisłym połączeniu z niskim, ohydnym kierunkiem materialistów. A i dotąd teorie te głoszone są jeszcze i gorąco bronione po świecie - u nas zaś przyjmowane niemal bez zastrzeżeń, przez wszystkich ''postępowców'', ''pozytywistów'' i... rzecz dziwna, całą niemal demokrację. (tekst z okładki)\nJózef Tyszkiewicz, Darwinizm i ewolucja, ISBN 978-83-60048-47-4, Dom Wydawniczy „Ostoja", Krzeszowice 2007, format: 149 x 204, ss. 32, oprawa miękka


Nie do twarzy Tobie z tą zmianą, czyli idola grzech największy. – SUMA PORUSZEŃ\n5 grudnia 2020 6 lutego 2021 Marlena\nFani bywają różni, Kochani Czytelnicy. Są fani czekolady i fani górskich wycieczek, są fani motoryzacji i fani kapeluszy, zdecydowanie można też zostać fanem bratków i nauczycielki fizyki ;p Pojęcie bycia fanem jest, moim skromnym zdaniem, nieco nadużywane, a jednocześnie czasem po prostu nic lepiej nie oddaje naszych płomiennych uczuć względem osoby/rzeczy/zjawiska/idei… Każdy z nas znajdzie w swoim życiu coś co podziwia, w co wierzy, czemu jest jakoś oddany… Gdy tak sobie czasem rozmyślam nad tym całym „fanowaniem”, wydaje mi się, że przeniknęło ono do popkultury z innych dziedzin naszego życia, a nie na odwrót. Nigdzie indziej jednak samo słowo „fan” nie osiadło tak mocno i pewnie. W innych dziedzinach naszego życia jesteśmy raczej miłośnikami, pasjonatami, hobbystami, w popkulturze zdecydowanie – fanami. Jakby jednak na to nie spojrzeć jestem pewna, że każdy z nas choć raz w życiu był fanem i posiadał idola, ulubieńca, albo chociaż swojego „konika” 🙂 Ponieważ zaś ja zdecydowanie lubię nazywać siebie fanką, wsparcie estetyczne dla dzisiejszego tekstu zapewnią zdjęcia moich ulubieńców… Enjoy 😛\nDo bycia fanem łatwiej jest przyznać się w pewnym wieku… Posiadanie idola na tapecie (dziś pewnie telefonu, dawniej dosłownie na tapecie ściennej), to wręcz klasyczny objaw choroby zwanej „wiekiem młodzieńczym”. Niekoniecznie trzeba od razu być tą tak pejoratywnie kojarzoną piszczącą fanką, rzucającą się idolowi na szyję lub rzucająca czymś w jego szyję, jednak zdecydowanie w pewnym wieku chyba każdy z nas ma taki obiekt wszystkich echów i achów, tym cudowniejszy, im mniej o nim wiemy… To ów obiekt westchnień pisze najlepsze piosenki, robi najcudowniejsze miny, ma najseksowniejszą fryzurę i takie tam. Co ciekawe najczęściej utożsamia się go z graną przez niego postacią, tekstem jego piosenki, czy stworzonym na potrzebę książki bohaterem. A potem dowiadujesz się, że piosenkę to mu napisał producent, a książkę zredagowała żona… Zaraz, wróć, żona?!!!! W tym momencie rzeczywistość zaczyna skrzeczeć niemiłosiernie i orientujemy się, że wielbmy pewną kreację, bo przecież człowieka nie znamy w ogóle. Ale hej, wszystko jest pewną kreacją, życie jest kreacją, a idol może być fantastycznym jej dopełnieniem 😛\nMimo wszystko, gdy ma się lat „dzieści” albo „dziesiąt”, pojawiają się w tej kwestii pewne problemy. Nagle posiadanie idola potrafi być czymś wstydliwym. Na tapecie dawno już rezyduje mąż, dzieci, wnuki, piesek i zachód słońca w Chorwacji. Jeśli wciąż byłby tam idol… cóż ma się pewnie nie po kolei w głowie 🙂 Kogo w końcu interesuje dlaczego jakiś tam obcy facet zmienił grzywkę… albo wyznanie… To już nie ma większych problemów? Jak może matkę dzieciom obchodzić jakaś tam fikcyjna postać… Takie „Trudne sprawy” to chociaż życia uczą, a nie te pseudonaukowe bzdury z modnego serialu science – fiction…\nOstatecznie, życie płynie, wszyscy się zmieniamy. Wciąż jeszcze chodzimy na koncerty, zasiadamy w kinie czy teatrze, wciąż podglądamy nową fryzurę idola i zdarza się, że serce nam mocniej zabije, gdy słyszymy o zapowiedzianej premierze… Jednak nie wypada już nam zachwycać się nimi publicznie. Jesteśmy tacy poważni, dorośli i spełnieni. Słuchamy tylko dobrej muzyki, oglądamy tylko najlepsze kino. Mamy sprecyzowane gusta, lubimy tego czy tamtego aktora, podoba nam się muzyka konkretnego muzyka, ale idol, a fe… mąż będzie zazdrosny 😉 Czujecie ironię? Świetnie, bo nie wszyscy czują 😉\nBardzo długo nie mogłam o sobie powiedzieć, że mam ulubionego aktora, co w przypadku wielbiciela popkultury wcale nie jest takie oczywiste. Za każdym razem okazywało się, że zauroczenie wywołała raczej jedna produkcja, postać, wytwór wyobraźni, nie osoba, która za nią stoi. Wreszcie jednak odnalazłam Davida Tennanta, człowieka niewiarygodnie utalentowanego, sympatycznego i z naprawdę fantastycznym dystansem do siebie, co doskonale pokazuje niniejsza fotografia 🙂 Przyjemnie być fanem tak pozytywnej osoby ;P Źródło zdjęcia: The Guardian\nZależało mi na tym, Kochani Czytelnicy, żebyście zauważyli, że na przestrzeni lat jednak zmienia się nasze podejście do idoli. Co prawda nadal lubimy popatrzeć na ich fizyczną atrakcyjność, jednak jakoś tak ważniejsza staje się dla nas jakość tego co robią i, choćby nie wiem jak górnolotnie to brzmiało, zgoda ich działań z wyznawanymi przez nas ideałami. Jednym słowem, chcemy być dumni ze swoich idoli 🙂 Nie musimy już obowiązkowo wielbić jakiegoś gładkiego lica, żeby mieć czym zachwycać się w towarzystwie koleżanek i jednocześnie jesteśmy bardziej świadomi tego, czego tak naprawdę szukamy i co tak naprawdę przyciąga nas do tej, najczęściej bardzo odległej, postaci. Dużo łatwiej przychodzi nam krytyka, a nawet rezygnacja z tego specyficznego kontaktu, dużo trudniej bezwarunkowe uwielbienie. Rzecz bowiem w tym, że z biegiem lat, gdy już obejrzeliśmy wszystkie produkcje, wysłuchaliśmy wszystkich piosenek i prześledziliśmy tysiące wywiadów, mamy tych warunków całkiem sporo… Ostatecznie jednak najbardziej chodzi o to, żeby jego pojawienie się na ekranie lub nagle wyskakująca w radio piosenka, wciąż poruszały tę strunę w sercu, która przyciągnęła nas doń za pierwszym razem. Żebyśmy wciąż potrafili wyłowić tę iskrę w oku, nawet spod mega nieudanej charakteryzacji, rozpoznać to drżenie głosu, nawet w dziwnie drażniącej kompozycji. Żeby po tych wszystkich latach, widok przekrzywionej korony albo tej charakterystycznej gitary, wciąż wywoływał uśmiech i ekscytację.\nPiszę o tym wszystkim jednak nie po to, aby wykładać jakąś teorię, tudzież pisać monografię na temat fanów i ich idoli, gdyż pewnie zrobiono to znacznie lepiej przede mną. Piszę to, ponieważ zupełnie niedawno, za sprawą mojego osobistego idola, uderzył mnie w tym całym „fanowaniu” pewien paradoks… Jak pewnie wiecie społeczności żarliwych fanów to miejsca, gdzie pisze się najpiękniejsze wiersze i układa najcudowniejsze hymny pochwalne. Jednocześnie są te same miejsca, gdzie łatwo wywołać wojnę chociażby o kosmyk włosów, nie wspominając o nieco poważniejszych sprawach… Zadziwia mnie jednak wciąż od nowa prawidłowość, wedle której, o ile sami dość łatwo przyjmujemy, że nasze życie zmienia się, a zatem zmienia się w nim również rola naszego idola i miejsca, które, znów górnolotnie mówiąc, zajmuje w naszym sercu, o tyle trudno przychodzi nam przyznanie tego samego prawa obiektowi naszych westchnień, czyli idolowi.\nNaturalnie, jest w tym coś zrozumiałego. Wyboru idola bowiem bardzo rzadko dokonujemy w pełni świadomie, to raczej gra emocji, tajemnicza siła przyciągania. Serio, nikt z nas nie siada pewnego dnia przy biureczku z listą wad i zalet, starając się dopasować doń konkretnego artystę. Nie, ten wybór troszkę podobny jest do wyboru życiowego partnera i tak samo trudno go utrzymać, gdy przeminie już, podsycane rozmowami na forach i grupach, pierwsze zauroczenie . Jak wiecie, w każdej legendzie jest ziarno prawdy, a więc i w tej o strzale amora także. Pewnego dnia go odnajdujesz, płaczesz rzewnie nad tą jedną piosenką, z zachwytem po raz dziesiąty oglądasz od początku ten serial… Przyciąga Cię ten błysk w oku, to drżenie w głosie, „ależ to jest dobre” myślisz sobie. Wszystko, co mówi i robi jest doskonałe, jakiż to miły i dobry człowiek, kocha dzieci, ma dwa pieski, udziela się charytatywnie i jakimż doskonałym jest artystą. W niedalekiej przyszłości dostrzeżesz rysy na jego wizerunku, wszak noszenie maski męczy, a nikt z nas nie jest doskonały. Tu nieodpowiedni żart, tam piosenka od której bolą Cię zęby, a w ogóle to jak on wygląda w tych dżinsach (!) Wciąż jednak zapamiętale śledzisz każdy wywiad, choć najczęściej wrócisz do tych, w których tak pięknie się uśmiechał, a rozentuzjazmowany tłum wiwatował… W końcu dochodzisz do punktu, w którym wyłączysz ten okropny serial po połowie pierwszego odcinka, choć nadal próbujesz obejrzeć wszystko, co będzie miało jego nazwisko w napisach. Z płyty wybierzesz ulubione utwory, ale na koncercie będziesz klaskać nawet do tego, który razi Cię płytkim tekstem albo nienaturalnie przeciągniętymi samogłoskami… Pojawią się nowi, trochę młodsi, z gładszym licem i porządniejszą fryzurą, błysną na chwilę i znikną w tłumie, a ty wciąż będziesz najostrzejszym krytykiem i najzagorzalszym obrońcą swojego ulubieńca. Raz na jakiś czas bowiem ktoś z nas ma to szczęście i wybiera idola na lata, może nawet na wszystkie lata… Bo widzicie, choć na poziomie emocjonalnym te relacje są nieco podobne, z idolem łatwiej się rozstać niż z partnerem. Nie łączy nas kredyt na mieszkanie, a po rozstaniu nie musimy spoglądać w pełne wyrzutu oczy wspólnych znajomych. Mimo to, jeśli zaangażowaliśmy się w tę relację dostatecznie mocno, a nie mówimy tu o uczuciach sensu stricto, bo wszyscy chyba rozumiemy, że postać idola to wciąż pewna fikcja, jest ją bardzo trudno zerwać. Nawet po wielu latach może się okazać, że od momentu gdy znów błysnął nam przypadkiem na ekranie telewizora, do poszukiwania przez wyszukiwarki wszystkiego co ostatnio straciliśmy, może minąć bardzo niewiele czasu…\nMichael Patrick Kelly to dla mnie artysta absolutnie wyjątkowy. „Chłopak z gitarą”, który tworzy ścieżkę dźwiękową mojego życia od tylu już lat. Trafia do mnie jego wrażliwość, to jaką muzykę tworzy i jak ją przeżywa. Podziwiam jego niesamowity kontakt z publicznością, uwielbiam występy na żywo, bo spędziwszy niemal całe dotychczasowe życie na scenie czuje się tam naprawdę jak ryba w wodzie. Dużo swobodniej niż przed natrętnym obiektywem aparatów fotograficznych i w czasie wywiadów, które próbują od niego wydobyć więcej niż to, czym chciałby się podzielić. Co ważne podoba mi się jakimi kieruje się wartościami, jak śmiało mówi o swojej wierze i wreszcie jaki obraz wyłania się ze wszystkiego, na co zezwala nam popatrzeć. Źródło zdjęcia: Fanpage Michaela\nZatem, otwarcie trzeba powiedzieć, że relacja z idolem, to relacja na poziomie emocjonalnym. Tutaj powinna zatem w sposób bardzo prosty i spójny, wyskoczyć odpowiedź na problem zawarty w tytule. Ostatecznie, skoro człowiek tyle zainwestował w ten swój odległy ideał, to chciałby mieć najzwyczajniej w świecie rację i być z tego dumnym. Największy zatem grzech, jaki może popełnić idol, to wcale nie zawrzeć ósmy związek małżeński (może wreszcie będzie szczęśliwy?), ani nawet nie ten niepodpisana na koncercie płyta (przecież dał z siebie wszystko, na pewno był zmęczony), ale… zmiana. Tego fani mu nie darują. Już zmiana fryzury może wywołać burzę, natomiast zmiana stylu… o panie, zostaniesz zbanowany na całego. Widzicie, w takiej sytuacji istnieje spora szansa, że płomienne wsparcie szybko zamieni się w równie zagorzałą i zjadliwą krytykę, gdy na horyzoncie naszego wypieszczonego wizerunku ukaże się poważniejsza zmiana stylu czy wizerunku. Cóż, ponoć miłość i nienawiść dzieli naprawdę cienka granica…\nMuszę Wam przyznać, Kochani Czytelnicy, że niesamowicie łatwo jest raz po raz natknąć się na podobne zjawisko, rezydując w jakiejkolwiek społeczności fanowskiej. Zawsze mnie ono na równi ciekawi i niepokoi. Z jednej bowiem strony doskonale rozumiem tę potrzebę ochrony tego, co człowiek uważa za idealne. Tym bardziej, że nie zawsze zmiana stylu, wizerunku czy wyrazu artystycznego jest zmianą na lepsze. Choć ulubieniec deklaruje, że oto właśnie stawia sobie wyzwanie i wychodzi ze swojej strefy komfortu, aby się rozwijać i poszukiwać nowych środków wyrazu, nie przekonuje tym często fana. Tym bardziej jest interesujące, że przecież również fan pragnie, aby idol się rozwijał, zaskakiwał go, bo nawet to, co najlepsze, dość szybko potrafi się znudzić, jeśli jest monotonne i niezmienne trwa w ustalonym porządku. Skąd zatem ta radykalna niezgoda na wszystko, co zdaniem fana „nie jest w stylu idola?”. Myślę sobie wtedy, że po trosze problem może leżeć w całkiem prozaicznym fakcie, że obiektem naszego uwielbienia stała się konkretna kreacja, a nie osoba. Pragniemy, aby wróciło to konkretne uczucie, ten zachwyt, który towarzyszył nam za pierwszym razem, choć doskonale wiemy, że nie jest to możliwie.\nBywa i tak, Kochani Czytelnicy, że zostaje się fanem muzyki, ale niekoniecznie muzyka. O Milow wiem niezbyt wiele, zaledwie kilka ciekawostek takich, jak ta, że używa małych gitar 🙂 Jestem jednak niezmiennie fanką jego muzyki. Milow nie pisze po prostu piosenek. To całe historie, zamknięte w zwrotkach i refrenach. Niektóre miewają morały, inne mierzą się ze wspomnieniami i traumami. Jeszcze inne pięknie opowiadają o miłości lub zadziornie i ironicznie obracają wszystko w żart. To zdecydowanie nie jest muzyka o niczym, stworzona by nucić ją pod prysznicem, choć bywa niesamowicie nastrojowa i melodyjna. Równie dobrze piosenki te mogłyby ułożyć się w tomik wierszy, albo krótkie opowiadania 🙂 Źródło zdjęcia: Fanpage Milow\nZ drugiej strony, musicie wiedzieć, że moje zrozumienie kończy się, gdy społeczność fanów przyznaje sobie prawa, których tak naprawdę nie posiada. Wciąż bowiem zastanawiam się dlaczego niektórzy z nich potrafią tak zajadle bronić tego, co tak naprawdę nigdy nie było ich decyzją. Zaczyna się to zazwyczaj całkiem zwyczajnie, od krytyki, często całkiem konstruktywnej. W końcu w tym całym „fanowaniu” nie chodzi o bałwochwalczą cześć i klaskanie najgorszym szmirom w imię fałszywie pojętej lojalności. Wkrótce pojawiają się głosy, wpierw nieśmiałe i nieco przygaszone, szepczące o nieudolnych doradcach czy fatalnym guście idola, o tym co właściwie się stało, że nagle odchodzi od wszystkiego, co tak dobrze służyło nam, fanom, za co go tak naprawdę pokochaliśmy. Wkrótce jednak machina rozpędza się na dobre. Wśród coraz śmielszych oskarżeń o grze pod publiczkę, pojawią się hasła o tym, że idol się sprzedał, zamienił unikatowy styl na jednolitą papkę napędzającą jego popularność. Nieuchronnie nadchodzi także moment, w którym nieśmiałe, stonowane głosy próbujące argumentować, że nawet przyzwoite jest to nowe, zostają podsumowane, często dość agresywną dyskusją na temat tego, kto może być prawdziwym fanem swojego idola. Ostatecznie, święte oburzenie społeczności fanowskiej potrafi przyjąć kuriozalne rozmiary, z podejrzeniem o podstawienie sobowtóra czy nawet klona ulubieńca włącznie… I wierzcie mi cała ta burza potrafi się rozpętać nie tylko o nagle zbyt skoczną piosenkę czy nieco nieudany film, ale nawet o dziurawe dżinsy, wąsy czy okulary…\nTrudno racjonalnie uzasadnić podobne zachowanie, które, o dziwo, wcale nie dotyczą grupy rozemocjonowanych nastolatek, ale często całkiem statecznych osób, o zdawałoby się, szerokich horyzontach i ukształtowanych poglądach. Przyglądając się temu, myślę sobie, że bardziej tu zresztą idzie nie tyle o idola, co o nas samych. Naszą własną, prywatną niezgodę na przemijanie i nieustanne zmiany zachodzące wewnątrz i na zewnątrz nas. Stawiamy sobie wysoko poprzeczkę i nie zamierzamy jej obniżać nawet dla idola, który przecież miał być taką niewielką ucieczką od nużącej i wymagającej codzienności. Nie chcemy żeby nam o niej przypominał, ma być naszym nierealnym ideałem z krwi i kości, naszą fantazją, naszym zakątkiem pełnym tęcz i jednorożców. Nieudane fryzury, dziwne kompozycje i drętwe role nie mają tu żadnej racji bytu…\nMyślę też sobie, Kochani Czytelnicy, że z punktu widzenia fana zmiana to trudne przeżycie. Jednak wciąż przecież przecież mamy do dyspozycji to, co nas urzekło na początku, nikt nie zamyka na kłódkę wszystkich wcześniejszych dzieł i nie zakazuje ich ciągłego podziwiania. Zamiast więc jojczyć i rwać włosy z głowy, trzeba by spróbować siebie zrozumieć. Zaskakująco oczyszczająca w tej kwestii może się stać refleksja nad tym dlaczego właściwie wciąż tkwię przy moim idolu. Co daje mi ta nieco dziwna znajomość z nieznanym człowiekiem, którego podziwiam ponad wszelką miarę? Czy chodzi tylko o zewnętrzną atrakcyjność, potrzebę ulokowania gdzieś nadmiaru egzaltowanych uczuć, dla których nie ma miejsca w mojej codzienności? A może naprawdę chodzi o obcowanie ze sztuką i jej doskonałym przedstawicielem? Czy może jednak szukam autorytetu, kogoś, kto będzie moim wzorem, za którego wartościami chcę iść? A może potrzebny mi idol, bo wszyscy mają jakiegoś i nie bardzo mam co opowiadać, gdy w towarzystwie rozmowa zejdzie na to, co kto widział ostatnio na Netflixie? Wreszcie, może tu chodzi o to, że ten człowiek, o którym w sumie nic nie wie, trafia do mojej wrażliwości i po prostu lubię przebywać w jego towarzystwie, a tym lepiej jeszcze, jeśli jest naprawdę dobry w tym, co robi. Nie mówiąc już o tym, że przynależność do społeczności fanów daje człowiekowi znacznie, znacznie więcej niż tylko woreczek zachwytów nad swoim ulubieńcem ;P\nTo ważne zatem, żeby odnaleźć siebie samego w tym fanie, który właśnie próbuje się ustosunkować do działań idola, a wtedy zajadała obrona przed zmianą przestanie być konieczna. Och, nie braknie potrzeby krytyki i nieco niegrzecznych żartów z tych nieszczęsnych spodni z dziurami na zbyt kościstych kolankach. Jednak będzie też sporo zrozumienia i wsparcia dla tego, któremu chcemy kibicować. Tymczasem jeśli nasze spotkania z idolem znaczą jednak chmury gradowe, a nie tęcze i jednorożce… Cóż może pora zmienić idola? Ostatecznie zawsze na tapecie telefonu może zostać ten zachód słońca w Chorwacji, bo może jednak jesteśmy fanami czekolady, albo biedronek i nic a nic nie obchodzi nas żaden popularny celebryta… Przynajmniej dopóki znów nie złapie się za ucho 😉\nPrevious Article O czym marzy nauczyciel?\nNext Article Którędy po sprawiedliwość, czyli cztery razy „Morderstwo w Orient Express”\n4 myśli w temacie “Nie do twarzy Tobie z tą zmianą, czyli idola grzech największy.”\nHołka 14 stycznia 2021 / 12:32\nPrzeczytałam twój wpis zaraz po tym, jak się pojawił, ale przez przed i poświąteczną zawieruchę nie mogłam go skomentować wcześniej. Co z jednej strony było dość frustrujące, ale z drugiej – dało mi sporo czasu na przemyślenie tematu. 😉\nUbawiłam się, czytając, jak na przestrzeni lat zmienia się sposób fanienia. Jest w tym sporo racji. Choć w moim przypadku – paradoksalnie łatwiej jest mi być fanką teraz. Bo z jednej strony nie muszę nikomu tłumaczyć, że lubię jakiegoś aktora za jego talent, a nie dlatego, bo marzę o tym, by wyjść za niego za mąż. 😛\nAch, i jeszcze muszę się z tobą podzielić spostrzeżeniem na temat zdjęć idoli na tapecie telefonu. Myślę, że duże znaczenie ma tu to, jak bardzo rozpoznawany jest dany artysta. Bo jeśli ktoś ma na tapecie zdjęcie np. Benedicta Cumberbatcha albo Toma Hiddlestona, to postronny obserwator raczej rozpozna te osoby i powie (lub pomyśli) „widzę, że lubisz tego aktora”. Jeśli natomiast aktor jest mniej rozpoznawalny (myślę, że w Polsce David Tennant ciągle jest tego typu aktorem), to ten postronny obserwator niemal na pewno zapyta „ooo, to twój chłopak?” I wtedy sytuacja robi się niezręczna, bo człowiek rzeczywiście wychodzi na dziwaka, kiedy musi tłumaczyć, że to nie chłopak, tylko idol.\nPS. Jest taka fajna apka na telefon „Wallpaper Changer”, która potrafi (tak, jak w Windowsie), zmieniać co jakiś czas tapetę na telefonie (na zdjęcia z wybranego przez nas folderu). Dodatkowo ma ona opcję natychmiastowej zmiany tapety na inną, po dwukrotnym stuknięciu w ekran. Jeśli więc w towarzystwie tapeta zmieni się nam akurat na taką z naszym idolem, można ją szybko zmienić z powrotem na bezpieczne zdjęcie zachodu słońca z Chorwacji, żeby nie tłumaczyć się ludziom, kim jest ten obcy facet na naszym telefonie. 😉\nWracając jednak do tematu – podoba mi się to, że napisałaś, że skoro nasz sposób fanienia się zmienia, to powinniśmy też pozwolić naszym idolom na zmiany. I tu niby masz rację, ale jednocześnie – nie do końca się z tobą zgadzam. 😛\nPojawia się tu bowiem problem: na ile twórczość artysty należy do niego, a na ile do jego fanów. A popularność może być dla artysty zarówno błogosławieństwem (daje możliwości, na które nie może sobie pozwolić mniej rozpoznawalny twórca), jak i przekleństwem (tu problemem może być np. wspomniana przez ciebie konieczność ciągłego noszenia maski).\nSama mam kryzys związany z fanowaniem Williama Fichtnera. Od jakiegoś czasu niemal każda produkcja, w której widzę aktora mnie rozczarowuje (ostatnim filmem z aktorem, który naprawdę mi się podobał był „Wrong” z 2012 roku). To doprowadziło do tego, że kilka ostatnich filmów z aktorem jest dla mnie „Kotami Schrödingera” – wolę ich nie oglądać, bo dzięki temu nie wiem, czy są kiepskie.\nWiem, że Fichtner nie pojawia się w złych produkcjach po to, by zrobić mi na złość, ale jednocześnie mam do niego gigantyczny żal o to, że nie stara się bardziej. I że nie dostarcza mi nowej dawki emocji takich, jak te, które sprawiły, że polubiłam aktora za pierwszym razem. Nie potrafię jednak postąpić tak, jak napisałaś w ostatnim akapicie i powiedzieć „panie Fichtner, z nami koniec!”.\nI choć w obecnej chwili nie hejtuję Fichtnera za to, jak toczy się jego kariera aktorska, to nie jestem pewna, czy byłabym tak samo wyrozumiała, gdybym trafiła na grupę równie niezadowolonych fanów, wśród których krytykowanie aktora byłoby dozwolone. 😛\nInny, równie duży kryzys, jaki od wielu lat przechodzę dotyczy „Doktora Who”. Jak wiesz, jest to serial, w którym zmiany zdarzają się co chwilę i nie wszystkim się podobają. A do mnie produkcja przestała przemawiać po tym, jak Russell T. Davies przestał być jej showrunnerem. I gdyby to był inny serial, na pewno już dawno przestałabym go oglądać. Jednak „Doktor Who” wywołał u mnie dziwny rodzaj Syndromu Sztokcholmskiego. Wspomniane zmiany nie są bowiem tylko tym, co „psuje” serial, ale też tym, co daje nadzieję na lepszą przyszłość. W końcu zawsze istnieje szansa, że nowy towarzysz, Doktor lub showrunner, sprawią, że serial w końcu, na nowo, zacznie mi się podobać.\nNaprawdę, po poprzednim sezonie stwierdziłam, że dość, że wystarczy, i że kolejnej serii „Doktora Who” nie będę już oglądać. Ale skusiłam się na odcinek świąteczny (bo to przecież tylko jeden odcinek). I co? Pod koniec nastąpiła wymiana towarzyszy i znów pojawiła się nadzieja, że może teraz – w końcu! – serial wróci na dobre tory. A jak nie w tej serii, to może w następnej, bo podobno wtedy Doktor ma znowu regenerować. Aghhh, kocham i nienawidzę „Doktora Who” jednocześnie!\nWracając więc do twojego wpisu – tak, zgadzam się z tym, że skoro my się zmieniamy, to powinniśmy pozwolić na zmiany także naszym idolom. Problem w tym, że kiedy to, co robią nasi idole, przestanie się nam podobać, to porzucenie ich – choć teoretycznie nie powinno być trudne, w rzeczywistości wcale takie nie jest! 🙂\nMarlena 24 lutego 2021 / 12:37\nMasz rację, mnie także o wiele łatwiej jest być fanką obecnie niż kiedyś. Nie tylko dlatego, że, jak napisałaś, nie muszę się martwić, że moja fascynacja zostanie źle odczytana, ale i dlatego, że czuję się dumna z w związku ze swoimi własnymi wyborami i nie czuję przymusu ani wpasowywania się w jakiś nurt, ani stawania mu na przeciw 🙂 Dużo lepiej też rozumiem co i dlaczego chcę śledzić, komu kibicować i choć gładkie lico też ma swoją wartość umiem wybiec dużo, dużo dalej 😛\nW sumie sądzę, że pomimo pozornej nie-do-końca-zgody dochodzimy do podobnych wniosków 🙂 Rozumiem co masz na myśli pisząc o Twoim stosunku choćby do Fichtnera. Przy czym mój wywód na temat zmian w życiu idola zmierzał w nieco innym kierunku. Prawda jest taka, że jeśli kariera naszego ulubieńca zmierza w stronę, która nie tylko nie przynosi mu sukcesów, ale do tego po prostu słabo mu idzie, mówiąc oględnie, trudno utrzymać ten sam poziom zainteresowania. Jednocześnie, ponieważ, jak napisałam, relacja z idolem, to relacja na poziomie emocjonalnym, bardzo trudno jest ją zerwać. Trochę w tym poczucia straty, trochę nadziei na lepsze czasy, ale jeśli zabrnęło się w swoim fanowaniu wystarczająco daleko, trudno powiedzieć sobie, jutro się już nie zobaczymy. Ja jednak miałam na myśli sytuację, w której nasz idol radzi sobie całkiem nieźle, albo nawet lepiej, z tym, że zmienia się dość znacząco i to zaczyna przeszkadzać tzw. starym fanom. Zwłaszcza w sytuacji, gdy idol staje się np. szerzej znany albo nagle przychodzi rzesza nowych fanów, powstaje taka frustracja na zasadzie „a gdzieście wcześniej byli, nic nie wiecie i to wszystko jest gra pod publiczkę”. Inspiracją była dla mnie piosenka Micheala Patricka, która wzbudziła morze hejtu, a ostatecznie stała się największym jego sukcesem od lat, co w ramach przedziwnego paradoksu również zawdzięczamy w dużym stopniu społeczności fanowskiej, tak szczerze sarkającej na ten utwór. Z podobną sytuacją zetknęłam się jeszcze kilka razy, nie tylko w stosunku do swoich własnych idoli i zawsze się nad nią zastanawiam. Masz bowiem wiele racji stawiając pytanie na ile twórczość tak naprawdę należy do artysty, a na ile do jego fanów. Bez fanów nawet najwspanialszy artysta traci skrzydła, choć ostateczne zbyt duża ich ilość także nie przynosi szczęścia. Zresztą na temat tego, co fani znaleźli w dziele artysty można by napisać niejedną książkę ;P Rzecz w tym, że zmiana wpisana jest w cykl życia i nie da się jej zapobiec, zwłaszcza zmiana poglądów, które kształtują się zgodnie z naszymi życiowymi doświadczeniami. Trzeba się nauczyć ją akceptować. Sama mam teraz inne spojrzenie na świat, niż 10 lat temu i podobnie jest z artystami, dokonują dziś innych wyborów, inaczej prowadzą swoje kariery, niż np. 10 lat temu. Z przymrużeniem oka można tu stwierdzić, że nie ich wina, że as tak zauroczyli, że tkwimy przy nich nie raz całe dekady i niekoniecznie godzimy się z tym przemijaniem 😛 Zaznaczam jednak, że może trochę łatwo mi mówić, bo moi idole robią mega świetne rzeczy i jakby nie mam obecnie tego dylematu, który zmuszałby mnie do zrewidowania swoich fanowskich poglądów. Wiem za to jak to jest uwielbiać kogoś, choć dla niektórych jest to obciachowe 😛\nI jeszcze odnoście „Doctor Who”. Mam bardzo podobne odczucia jak Twoje. Po pierwsze wiem, że nikt nie dorówna Dziesiątemu Doktorowi, to na serio nie ich wina, są wspaniali, ale żaden z nich nie jest Davidem Tennantem i kropka 😛 Po drugie nie podoba mi się w jaką stronę zmierza ten serial. To, co w nim kochałam i kocham wciąż to historie czasem zupełnie „od czapy”, przemycające między wierszami ważne problemy. To zabawni kosmici, żywcem wyjęci z wyobraźni jakiegoś przebodźcowanego dziecka, w które byłam w stanie uwierzyć bez zmrużenia oka. Wszystko, tylko nie pompatyczność i moralizatorstwo. Nie podoba mi się, gdy nagle wszyscy wokół robią się wyjątkowi i kryształowi, a sprawy są tylko i wyłącznie wielkie. Wolę atakujące ludzi choinki i bałwany niż wielkie sprawy, które mają daleko w tyle zwykłego człowieka. Dlatego zła jestem trochę, ze z mojego zwyczajnego bohatera, który przypadkiem ma dwa serca i wehikuł czasu, robi się znowu kogoś specjalnego i wyjątkowego ponad miarę i nic a nic mnie nie obchodzi na ile się to mieści w kanonie, a na ile nie. Wyjątkowość Doktora wszak polega według mnie na tym, jak jednocześnie bliski i daleki nam jest, a nie na nadprzyrodzonych zdolnościach. Uff, wygadałam się, może to tylko moje „widzi mi się”, a serial stara się iść z duchem czasu? W każdym razie, z Doktorem łączy mnie nieco toksyczny związek, rzucam go, pakuję manatki i mówię mu „nie kochma Cię już”, a potem wracam z szampanem oglądać nowe odcinki nawet nie prosząc o wybaczenie 😛 Tak, jak napisałaś trochę z nadzieją na lepsze i na pewno z wielkiego sentymentu, a po drodze, podglądam z córką stare odcinki, głównie z Dziesiątym i Jedenastym 😛\nHołka 1 marca 2021 / 15:34\n„Rozumiem co masz na myśli pisząc o Twoim stosunku choćby do Fichtnera. Przy czym mój wywód na temat zmian w życiu idola zmierzał w nieco innym kierunku.”\nTak, tak – wiem. Po prostu nie mogłam się powstrzymać i musiałam przeanalizować ten problem z nieco innej perspektywy. 😉\n„w sytuacji, gdy idol staje się np. szerzej znany albo nagle przychodzi rzesza nowych fanów”\nMuszę ci się przyznać, że z tym mam jeszcze inny problem (choć zdaję sobie sprawę z tego, że jest on dość egoistyczny).\nChodzi o to, że choć z jednej strony chcę, by moi idole rozwijali swoja karierę, to jednocześnie denerwuje mnie, kiedy w fandomie zaczyna robić się tłoczno.\nZ jednej strony wynika to oczywiście z tego, że – delikatnie mówiąc – ilość nie zawsze idzie w parze za jakością, a ci najgłośniejsi fani (którzy przez swoją „głośność” zdają się być grupą najliczniejszą) często mają najmniej wartościowych rzeczy do powiedzenia. Z drugiej natomiast – jest absurdalne poczucie elitarności, że oto lubi się wspaniałego artystę, o którym prawie nikt nie słyszał – które traci się, kiedy dany twórca zyskuje większe grono wielbicieli.\nI choć nigdy z powyższego powodu nie zrezygnowałam z kibicowania komuś, to zdaję sobie sprawę z tego, że taki napływ nowych fanów wywołuje u mnie takie odczucia. 😉\n„nie podoba mi się w jaką stronę zmierza ten serial. […] Wszystko, tylko nie pompatyczność i moralizatorstwo. Nie podoba mi się, gdy nagle wszyscy wokół robią się wyjątkowi i kryształowi, a sprawy są tylko i wyłącznie wielkie”\nOch, mam dokładnie tak samo! Finałowy odcinek ostatniej serii naprawdę mocno mnie wkurzył, bo Doktor zawsze był przedstawiany jako ktoś, kto choć dla nas, ludzi – jest najmądrzejszą i najodważniejszą osobą, to w porównaniu z innymi Władcami Czasu – jest on dość przeciętny, a nawet – poniżej średniej.\nZawsze poruszało mnie, jak Doktor stwierdzał, że np. nie przeszedł jakiegoś testu, któremu poddawani byli wszyscy Władcy Czasu, bo przestraszył się i uciekł. Albo, że niby coś tam wie na jakiś temat, ale nie do końca, bo akurat nie uważał na tej lekcji w szkole. To była jednak z tych cech Doktora, za którą go pokochałam, i którą Chibnall teraz mu odebrał. 😦\nNo, ale właśnie – Doktora nie da się ot tak, przestać kochać. Można tylko zacisnąć zęby i liczyć na to, że kolejna inkarnacja albo kolejny showrunner okażą się lepsi. 😉\nMarlena 22 Maj 2021 / 20:29\n„Z drugiej natomiast – jest absurdalne poczucie elitarności, że oto lubi się wspaniałego artystę, o którym prawie nikt nie słyszał – które traci się, kiedy dany twórca zyskuje większe grono wielbicieli.”\nNormalnie wyjęłaś mi z ust 😛 Dokładnie tak się czasem człowiek czuje. Co więcej, ja osobiście miewam tu takie ambiwalentne odczucia. Z jednej strony chcę się chwalić swoim idolem i jego „wspaniałością”, jego artystycznymi dokonaniami, a z drugiej strony, gdy ktoś „nawrócony” przez mnie zaczyna jakoś mocniej fanować mojego idola, pojawia się obawa, że nagle moje gronko fanów przestaje być takie elitarne 😛 Oczywiście pisze to z przymrużeniem oka, bo korzyści z posiadania wspólfanów są wielkie, począwszy od tego, że po prostu mam z im pogadać choćby o tym, jak ostatnio fryzjer pokrzywdził moje go idola 😛 Szczerze mówiąc jeśli bywam „zazdrosna” w swoim fanowaniu, to zawsze najbardziej o to, że ktoś jest na początku drogi i ma tyle wspaniałości do odkrycia 😛 Z drugiej strony jednak, gdy ktoś w moim małym fanowski serialu pojawia się z nagła i zaczyna pytać o sprawy oczywiste, cóż nie poradzę nic na to, ze zdarza mi się przewrócić oczami 🙂