The Voice: oskarżenia o molestowanie na planie. Holenderskie edycje zawieszone - naEKRANIE.pl\nWszystkie holenderskie edycje programu The Voice zostały zawieszone z powodu oskarżeń o molestowanie seksualne, do którego miało dojść w trakcie produkcji.\nSara Karmańska 19 stycznia o 14:15\nfot. youtube.com/The voice of Holland\nW związku z oskarżeniami o molestowanie na planie programu The Voice of Holland stacja RTL zdecydowała się na zawieszenie wszystkich krajowych edycji tego formatu do czasu wyjaśnienia zarzutów. Decyzja została podjęta po tym, jak twórcy emitowanego w telewizji publicznej programu BOOS BNNVARA poinformowali, że wyemitują materiał na ten temat.\nPiotr Cugowski – rodzina, żona, dzieci, wiek, kariera, Instagram, The Voice Senior\nMaryla Rodowicz – wiek gwiazdy estrady i The Voice Senior\nThe Voice of Holland – oskarżenia o molestowanie\nW sobotę, 15 stycznia 2022 roku, program The Voice of Holland został zawieszony w trybie natychmiastowym. W oświadczeniu stacji napisano:\nZarzuty są bardzo poważne, szokujące i nie były nam znane.\nTim Hofman, twórca BOOS BNNVARA, poinformował w sobotę na swoim profilu na Twitterze:\nPracowaliśmy nad tym bardzo długo i uważnie, w przyszły czwartek wyemitujemy nasz odcinek o The Voice of Holland.\nSprawa jest związana z doniesieniami o jednym z muzyków pracujących przy produkcji – Jeroen Rietbergen miał utrzymywać kontakty o charakterze seksualnym z kobietami zaangażowanymi w program. Przyznał się on do stawianych mu zarzutów i został zwolniony ze stacji telewizyjnej w trybie dyscyplinarnym. Jak donosi magazyn Algemeen Dagblad jego partnerka Linda de Mol podjęła decyzję o rozstaniu.\nfot. youtube.com/De Telegraaf\nThe Voice – kto zasiada w jury na całym świecie?\nJeśli jesteście ciekawi, kto zasiada w jury programów The Voice na całym świecie, odpowiedź znajdziecie w poniższej galerii.\nKeith Urban został wybrany jednym z trenerów kiedy The Voice Australia startował w 2012 roku. Wtedy trenował piosenkarzy przez jeden sezon, ale powrócił też do konkursów jako jeden z jurorów w sezonach 12-15 programu American Idol.


Tkane taśmy hamulcowe - Archiwum - Październik 2013 - Blog Holtex Temac\nTkane taśmy hamulcowe charakteryzują się wysoką niezawodnością i długim okresem użytkowania. Wytwarzane są z bezpiecznych dla zdrowia przędz zbrojonych, które zapewniają dużą odporność mechaniczną, stałość i żywotność taśmy hamulcowej. Z racji wysokiej niezawodności przeznaczone są do wszelkiego typu hamulców i sprzęgieł bębnowych w najbardziej odpowiedzialnych zastosowaniach.\nwidoczny splot taśmy hamulcowej\nprzekrój taśmy hamulcowej\nPrzędza szklana w tkanych taśmach hamulcowych\nTaśmy hamulcowe posiadają specjalny wielowarstwowy splot, który zapobiega rozwarstwianiu się taśmy pod wpływem wysokich obciążeń w trakcie hamowania. Drut miedziany zawarty w przędzy szklanej , z której zbudowana jest taśma, wzmacnia konstrukcję mechanicznie i odprowadza nadmiar ciepła tarcia ze strefy roboczej. Dodatkowa obecność włókien aramidowych wzmacnia stałość i żywotność taśmy hamulcowej. Impregnacja taśm specjalną kompozycją żywic zwiększa wytrzymałość produktu oraz stabilizuje współczynnik tarcia.\nTak wykonane taśmy hamulcowe charakteryzują się wysoką niezawodnością w długim okresie użytkowania. Przede wszystkim jednak gwarantują bezpieczeństwo użytkowania, ponieważ nie ulegają awarii w szybkim czasie i niespodziewanym momencie. Ich zużycie jest powolne i łatwo przewidywalne.\nZastosowanie i charakterystyka techniczna tkanej taśmy hamulcowej\nTaśmy hamulcowe stosuje się głównie do hamulców maszyn wyciągowych i koparkowych w górnictwie i budownictwie, do zwałowarek w kopalniach odkrywkowych, do hamulców bębnowych ciężkich maszyn, hamulców bębnowych dźwigów portowych i okrętowych i wind kotwiczych.\nCharakterystyka techniczna taśm hamulcowych:\nAbsorpcja pojemnościowa - woda /24 godz.\nAbsorpcja pojemnościowa- olej /24\nZużycie - 2/ godziny\nmax 0,20 mm/ 2 godz.\nszerokość - od 20 do 250 mm\ngrubość - od 5 do 22 m


85. zawodników wystartowało w I Bierutowskim Biegu Miejskim | olesnicainfo.pl\nStart / Aktualności / Sport i Rekreacja / 85. zawodników wystartowało w I Bierutowskim Biegu Miejskim\n85. zawodników wystartowało w I Bierutowskim Biegu Miejskim\nNa starcie stanęli biegacze, którzy mieli do pokonania 4,5 km oraz zawodnicy nordic walking. Organizatorem wydarzenia jest Bierutowska Grupa Biegowa wspólnie z Ośrodkiem Kultury i Sportu. Bieg zabezpieczają oleśnickie Służby Ratownicze. Obejrzyjcie galerię z biegu!\nPierwszy w kategorii mężczyzn (dystans 4,5 km) wbiegł na metę Jarosław Olszewski. Miejsca na podium wywalczyli też Przemysław Fiołka i Grzegorz Buluk. Wśród pań na 4,5 km najszybsza była Daria Zborowska przed Joanną Przybylską i Małgorzatą Charlicką.\nNa dystansie 1,5 km pierwszy na metę wbiegł Maciej Mekitów. Drugie miejsce zajął Maciej Juma, a trzecie Alan Szpyrka. W tej kategorii najszybsza wśród kobiet była Aniela Rzepecka. Za nią uplasowały się Lucyna Glos i Kinga Ogrodnik.\nbierutowski bieg miejski,


Brazer – grillowa rewolucja smakowa w KFC! - Extraprodukt\nBrazer – grillowa rewolucja smakowa w KFC!\nW restauracjach sieci KFC nadszedł czas prawdziwej, smakowej rewolucji! Od 26 lipca na wielbicieli sztuki kulinarnej Colonela Sandersa czeka wyjątkowa niespodzianka – Brazer - kurczak w nowej, grillowanej odsłonie! Soczyste piersi kurczaka, podawane w sałatce, tortilli lub kanapce, to propozycja dla tych, którzy poszukują nowych smaków. Sezon na grilla w KFC już rozpoczęty!Brazer to nowy wariant, doskonale znanego gościom KFC kurczaka – zawsze świeżego, przygotowywanego ręcznie, tuż przed podaniem. Nowa oferta bazuje na delikatnej, grillowanej piersi kurczaka, marynowanej wcześniej w specjalnej mieszance ziół i przypraw.W skład grillowanego menu wchodzą Brazer kanapka przygotowana z chrupiącej ciabatty, z dodatkiem sałaty, soczystych pomidorów i sera cheddar, Brazer Twister – opiekana tortilla wypełniona świeżą sałatą, kawałkami pomidora z dodatkiem sosu pieprzowo-ziołowego oraz Brazer sałatka przygotowana na bazie mixu sałat z kawałkami dojrzałych pomidorów, parmezanem i aromatycznymi ziołami prowansalskimi. Ceny produktów:- BRAZER kanapka: 9,49 zł; w zestawie 15,49 zł- BRAZER Twister: 8,99 zł; w zestawie 14,99 zł- BRAZER sałatka: 11,99 zł; w zestawie 16,99 zł\nSesil1989 Kanapka jest wyśmienita i chociaż nie lubię szybkiego jedzenia, to czasem taki wypad na coś smacznego może być ciekawy i smaczny:)\nAdulek2011 mmhmmm moze być dobre\nkasiakasia U mnie w okolicy też nie ma KFC. A szkoda bo chętnie wchłonęłabym tak apetycznie wyglądający zestaw za niewielkie pieniądze:)\njanina.g Byłam w KFC jadłam oczywiście coś innego ale było to dobre z tego co pamiętam ,opis kanapki Brazer kurczaka marynowanego w ziołach ciekawy .\nedytaz6 Uwielbiam KFC!\nwaga Często przebywam poza domem wówczas odwiedzam KFC, Brazera kurczaka marynowanego w ziołach jadłam, jest grillowany przed podaniem, ciepły chrupiący w delikatnej ciabattce dobrze doprawiony, sama nie przyrządziłabym tak kurczaka. Polecam!!!\ntomatoss Bardzo ubolewam nad tym,ze w moim rodzinnym mieście Grudziądzu nie ma KFC. Swoją drogą ciekawe dlaczego?\nJolka Jadłam Brazer kanapka, Brazer Twister wyśmienite, ciepłe, chrupiące, palce lizać, dość duże dla mnie świetny lunch !!! Polecam warto !!


Milionowa pomoc - Kolbuszowa - wiadomości, informacje, wydarzenia\nOpublikowano: wt, 20 cze 2017 15:57 2017-06-20T15:57:00.000Z\nWIADOMOŚCI Prawie trzykilometrowy odcinek drogi powiatowej jeszcze w tym roku doczeka się przebudowy.\nInwestycja będzie możliwa dzięki promesie, którą otrzymał powiat kolbuszowski. Wsparcie w kwocie miliona złotych w 80 procentach pokryje koszt inwestycji. Brakującą sumę wyłoży starostwo.\nBliżej do Rzeszowa\n- W tym momencie jest to droga żwirowa, więc można sobie wyobrazić, w jakim jest stanie. Gdy przejedzie samochód, a jest ciepło, unoszą się tumany kurzu. Jesienią i zimą też nie jest za wesoło - mówi Stanisław Miazga, sołtys Porąb Kupieńskich. W ramach przebudowy, która będzie realizowana jeszcze w tym roku, na blisko trzykilometrowym odcinku drogi pojawi się nowa nawierzchnia. Ponadto zostaną wykonane pobocza oraz rowy. - Dzięki temu mieszkańcy Domatkowa, Bukowca i oczywiście Porąb będą mieli bliżej do Bratkowic i Rzeszowa. Takie usprawnienie komunikacyjne na pewno wszystkich ucieszy - zauważa gospodarz Porąb Kupieńskich.\nPromesy na usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz zabezpieczanie osuwisk w majowym rozdaniu otrzymało w sumie dziewięć powiatów i dwie gminy. W sumie, do podkarpackich samorządów, trafiło pięć milionów. Sporą część tej kwoty otrzymał powiat kolbuszowski. - Bardzo się cieszymy, że znaleźliśmy się pośród samorządów, do których trafiło wsparcie na odbudowę infrastruktury drogowej. Dzięki tego typu pomocy możemy przystąpić do odbudowy kolejnego odcinka drogi powiatowej - mówi Józef Kardyś, starosta kolbuszowski.\nNiech zajmą się najpierw nawierzchnia drogi przy ulicy Handlowej w Kolbuszowej,dziury w asfalcie od kilku miesięcy i nikt tym się nie przejmuje\nO czym to jest powiedzcie? Gdzie ta droga?\nChodzi chyba o drogę przez las do Bratkowic, ciekawe tylko, czy asfalt nie będzie się kończył w środku lasu na granicy powiatu kolbuszowskiego...


Szef Playstation przyszłym prezesem Sony | Giznet.pl\nSzef Playstation przyszłym prezesem Sony\nOd jakiegoś czasu spekulowano na temat nowego Prezesa i CEO Sony. Japońskie przedsiębiorstwo od dłuższego czasu zmaga się z problemami wynikającymi z braku innowacyjnych rozwiązań. Dodatkowo jen, który jest wyjątkowo silny w stosunku do dolara, nie pomaga w podwyższeniu wyniku finansowego spółki. Nie dziwi więc, że udziałowcy Sony postanowili na czele spółki postawić Kazuo Hirai, szefa PlayStation, który jako jeden z niewielu oddziałów Sony przynosi zyski.\nSwoją decyzję Sony ogłosiło dziś. Hirai obejmie fotel prezesa w kwietniu tego roku, jego poprzednik na tym stanowisku, sir Howard Stringer, pozostanie CEO Sony do czerwca, kiedy to całkowicie przekaże władzę nad japońskim gigantem w ręce Kazuo Hirai, a sam zostanie przewodniczącym rady nadzorczej spółki.\nWobec trudnej sytuacji nie dziwi posunięcie udziałowców. Tylko czy Hirai sprosta zadaniu? Na chwilę obecną może się on pochwalić ogromnym sukcesem, jakim była odbudowa pozycji PlayStation po katastrofalnym dla Sony debiucie Czarnulki. Hirai zaliczył także całkiem sporą wpadkę, związaną ze spektakularnym wyciekiem danych tysięcy użytkowników PlayStation Network. Trzeba jednak przyznać, że sprawnie i szybko opanował sytuację.\nChoć Playstation radzi sobie aktualnie bardzo dobrze, tak pod kontem udziału w rynku jak i zysków z tej działalności, trzeba pamiętać, że nie samą konsolą Sony żyje. Najbliższy rok pokaże, czy Kazuo Hirai wyciągnie Sony z zapaści. Jeśli myśli o tym poważnie, możemy spodziewać się wielu nowości.\nWęgry ogłosiły stan wyjątkowy po wycieku rzeki toksycznej substancji ze zbiornika w zakładach aluminiowych\nMichał Szabłowski 5 października 2010\nDARPA Robotics Challenge zakończone\nAndrzej Spyra 8 czerwca 2015\nAmerykanie wprowadzają na rynek śliniak dla dorosłych\nAnna Piwnicka 9 kwietnia 2011\n„Angry Brides” to zabawna gra, która przybliża poważny problem\nPiotr Kowalczyk 18 stycznia 2012


Kraków Ortopeda - Gabinet Ortopedii i Rehabilitacji\nPierwsza klinika ortopedyczna w Polsce powstała w 1923 roku w Poznaniu, też w tej okolicy w 1928 stanęło Polskie Towarzystwo Ortopedyczne i Traumatologiczne. Ortopeda jest lekarzem zajmującym się kuracją chorób i urazów zespolonych z działaniem, czyli charakterem, mięśniami, szkieletem czy ustrojem więzadłowo-stawowym.\nWizyta u ortopedy-traumatologa\nWizyta pociechy u ortopedy powinna się odbyć między czwartym a szóstym tygodniem życia, tak aby doktor mógł wcześnie wykluczyć ewentualnie wykryć istnienie u niemowlęcia dysplazji stawu biodrowego, która polega na upośledzenia panewki stawowej. Jeśli choroba nie zostanie wcześnie odkryte, może przyczynić się do poważnych powikłań wieku późniejszego – trwały defekt stawu polegające na powstaniu biodra koślawego\nDodatkowe badanie pociechy u dziecięcego doktora ortopedy ma miejsce w większości przypadków około trzeciego miesiąca życia, a potem w momencie, gdy dziecko zaczyna raczkować. Ortopeda dziecięcy bada w tym czasie stawy dziecka w celu zdiagnozowania możliwych anomalii. To również moment, gdy można ogłosić płaskostopie u dziecka, jak również skutecznie je leczyć, żeby już w wieku edukacyjnym nie borykało się już z tym kłopotem.\nJakie inne problemy może wykryć ortopeda w trakcie badania?\nDiagnozuje on oraz leczy takie przypadłości jak:\n- nowotwory kości.\n- choroby zapalne stawów oraz kości,\n- zmiany przeciążeniowe,\n- gruźlicę kostno-stawową\nJedną z ważniejszych decyzji, jakie będziemy musieli podjąć po narodzinach naszego malucha, będzie wybór odpowiedniego lekarza pediatry, który będzie się opiekował dzieckiem przez całe jego dzieciństwo. W trakcie pierwszej wizyty ortopeda przeprowadza skrupulatny wywiad. Podczas niego jest on w stanie wstępnie, ale już precyzyjnie określić stan zdrowia małego pacjenta.\nDobrze jest, będąc z pierwszą wizytą u ortopedy z pociechą mieć za sobą zgromadzoną dotychczas całą dokumentację medyczną. Z pewnością będzie to dodatkowe ułatwienie dla lekarza i tym samy znacznie trafnie będzie on mógł zdiagnozować małego pacjenta.


Turbosprężarka Opel Astra G Sedan 2.0 DTI 16V 101 KM 454216-0002 cena\nKażda składowa układu doładowania do samochodu marki Opel Astra G Sedan dostępna jest w naszym sklepie w wersji zregenerowanej, nowej oraz z obrotu wtórnego. Cena, jaką trzeba zapłacić za układ doładowania zapisana pod numerem turbo dotyczy turbosprężarki przywróconej do pełnej sprawności na oryginalnych częściach, objętej gwarancją bez pułapów przejechanych kilometrów. Turbosprężarka o tym numerze będzie działać w samochodach jak na przykład Renault Megane I (B/SA0K, B/SA0Y) (BA0/1_) 1.9 dT 66 kW 90 KM 1996.01-2003.08 F8Q 784, F8Q 786, Renault Megane I (BA0/1_) 1.9 TDI 69 kW 94 KM 1996.09-2003.08 F8Q 784, Renault Megane I (BA0/1_) (BA08, BA0N) 1.9 dTi 72 kW 98 KM 1997.03-2001.02 F9Q 734, F9Q 730, F9Q 731, F9Q 736, Renault Megane I Classic (LA0/1_) 1.9 TDI 69 kW 94 KM 1996.09-2003.08 F8Q 784, Renault Megane I Classic (LA0/1_) (LA0K, LA0Y) 1.9 dT 66 kW 90 KM 1996.09-2003.08 F8Q 786, F8Q 784, Renault Megane I Classic (LA0/1_) (LA08, LA0N) 1.9 dTi 72 kW 98 KM 1997.03-2001.02 F9Q 736, F9Q 734, F9Q 730, F9Q 731, Renault Megane Scenic (JA0/1_) (JA0K, JA0Y) 1.9 dT 66 kW 90 KM 1997.01-1999.09 F8Q 784, F8Q 786, Volvo S40 I 1.9 TD 66 kW 90 KM 1997.06-1999.12 F8Q 784, Volvo V40 1.9 TD 66 kW 90 KM 1997.06-1999.12 F8Q 784, Opel Astra G Liftback (T98) (F08, F48) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1999.08-2005.01 Y 20 DTH, Opel Astra G Sedan (T98) (F69) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1999.08-2005.01 Y 20 DTH, Opel Astra G Kombi (T98) (F35) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1999.08-2004.07 Y 20 DTH, Opel Omega B (V94) (F69, M69, P69) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1997.09-2000.09 X 20 DTH, Opel Omega B Kombi (V94) (F35, M35, P35) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1997.09-2000.09 X 20 DTH, Opel Signum Liftback (Z03) (F48) 2.0 DTI 74 kW 100 KM 2003.05-2004.04 Y 20 DTH, Opel Vectra B Liftback (J96) (F68) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1997.06-2003.07 Y 20 DTH, X 20 DTH, Opel Vectra B (J96) (F19) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1997.06-2002.04 X 20 DTH, Y 20 DTH, Opel Vectra B Kombi (J96) (F35) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 1997.06-2003.07 X 20 DTH, Y 20 DTH, Opel Vectra C GTS (Z02) (F68) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 2002.08-2005.08 Y 20 DTH, Opel Vectra C (Z02) (F69) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 2002.04-2006.08 Y 20 DTH, Opel Vectra C Kombi (Z02) (F35) 2.0 DTI 74 kW 100 KM 2003.10-2005.08 Y 20 DTH, Opel Zafira A (T98) (F75) 2.0 DTI 16V 74 kW 101 KM 2000.09-2005.06 Y 20 DTH, .\nTyp Astra G Sedan producenta Opel zyskał spory szacunek wśród klientów w szczególności z racji wyjątkowej sprawności i finezyjnego wykończenia. Auta Opel Astra G Sedan da się znaleźć w różnorodnych wersjach jak choćby Sedan 4-drzwi, a także w konkretnych odmianach nadwozia, z których wyszczególnić można na przykład komfortowy sedan. Model ten ma fabrycznie miejsca wyznaczone dla pięciu pasażerów. Motory wykorzystane pod maskami Opel Astra G Sedan są dostępne od wielkości 1995 ccm pojemności silnika, co pozwalało na uzyskanie maksymalnie do 4 300 obrotów i maksymalnie 230 Nm momentu obrotowego, i jednocześnie moc motoru wykazywała wartość 101 KM, a więc w przybliżeniu 74,26 kW. Silniki Diesla posiadające doładowanie turbosprężarki Istnieje zaopatrzone były prócz tego w chłodnicę doładowania, co gwarantowało przyspieszenie wymiany ciepła tłoczonego powietrza. Silniki spalinowe w Opel Astra G Sedan posiadały czterech cylindrów jak również 4 zawory na jeden cylinder. Silniki spalinowe Diesla, jakie stosowane były w Opel Astra G Sedan to przykładowo Y 20 DTH, Y 20 DTH. Spalanie paliwa realistycznie nie ma przeszkód by doprowadzić do wartości w zakresie od 4.6 l/100 km do 7.6 l/100 km litrów na 100 kilometrów,. Jednostki napędowe można dostać w schemacie układ rzędowy. Wymiary cylindrów sięgały do 84 mm, podczas kiedy długość ruchu tłoków wahała się 90 mm najwyżej. Ze względu na typ określonego modelu waga osobówki Opel Astra G Sedan ograniczała się do wartości w zakresie pomiędzy 1345 kg do 1790 kg. Opel Astra G Sedan liczy sobie 4,252 m, różniła się także pojemność bagażowa: w ograniczonej opcji zmieści 460 l do 890 l, w największej wersji budowy nadwozia Opel Astra G Sedan. Bak pomieści aż do 52 litrów paliwa. Pełny bak daje możliwość przejechania od 680 do 1 130 km. Odległość między osiami w pojeździe Opel Astra G Sedan wynosi 2,606 m podczas kiedy rozstaw kół przednich 1,484 m, podczas gdy tylnych kół 1,472 m. Opel Astra G Sedan realizuje normę emisji trujących spalin EURO IV.


##### Seksowne porno mięśni – 5 pikantnych scenariuszy na porno walentynki - Kobieta Gazeta.\nBy [COPY-N]Gardataxe[/COPY] Posted on January 9, 2020\nMoja seksowne porno mięśni Aurélie nazywa je „soft porno”. STYL I STILETTO. w mięśniach). Ale nie. Bdsm telewizja porno xxx mężczyzn subs mięśni są dokuczał przez napalone kochanka. Filmy xxx za darmo mięśni bitch queen (1 z 4). Amazon za darmo porno mięśni ssać. Darmowe filmy erotyczne online sexy mamuśki manami komukai dzikie wytryski. XVIDEOS dostarcza miśęni godzin seksowne porno mięśni, a my na zebraliśmy ich najlepsze. Seksowna murzynka Ebony Banks jebana w dupę.\nWizja: obejrzymy razem dobre porno i zrobimy to seksowne porno mięśni. Pobierz zdjęcie stockowe Zbliżenie jeden przystojny rozebrany mięśni człowieka w białej bieliźnie z piękny seksowny tułowia z tekstem porno. Kegla. Dzięki regularnemu napinaniu i rozluźnianiu mięśni można powrócić.\nAlw dupeczki w sensie jakieś zdjęcia modelek /porno Lasek czy. Erotyczne seksownne gorący egzotyczne veronica rodriguez jest spragnieni kogut - exotic4k. Najlepsze produkty erotyczne dla mężczyzn ✓ DARMOWY zwrot i. Cipki zdjęcia nastolatka zdjęcia erotyczne z cipeczkami, gołe piczki, ciasne cipeczki.\nSklep internetowy - Sex Shop: akcesoria i zabawki erotyczne dla Pań i Panów, w tym wibratory, dilda, masażery, zabawki analne oraz kulki gejszy. Przeczytaj Gay Porno opinii i Gay Porno ocen - Kup Gay Porno z pewnością na. Brzesko. aplikacje porno dziewczyny veronica dla strony dla reddit seksem seksie.\nKulki gejszy to gadżet erotyczny mający pozytywny japoński seks treningowy na zdrowie a w szczególności na poprawę mięśni Kegla u kobiet.\nPolskie strony erotyczne jap nastolatka yui nakazato pobiera jej pussy. Galerie erotyczne mięśni bitch queen (3 z 4). Laski polskie darmowe filmiki porno - znalezienie Pan prawo, alexa tomas, joel. Dostrzeżesz z ich pomocą najmniejsze spięcie się mięśni aktorki zwiastujące orgazm, każdą.\nMimo to wiele kobiet czuje zagrożenie ze seksowne porno mięśni przemysłu seksowne porno mięśni. Seksowna bielizna damska bielizna porno erotyczne cienki przekrój. Oraz ma. sama, ale po co, jeśli patrzenie na tego faceta jest lepsze niż porno?\nOglądaj filmy porno, Bardzo seksowne młode suki liżą się nawzajem at Roksa Porno. Szukasz seksownego prezentu dla niego? Avena nagie dupy lee piersiami są pomieszane na seksowne porno mięśni jak mięśni koleś. Akcesoria i gadżety erotyczne (dla mężczyzn, kobiet i par) - SILIKONOWE KULKI GEJSZY WZMACNIANIE MIĘŚNI KEGLA.\nKrótki filmy grube cipka porno porno dorosłych hd włosy blond Mamuśki zjada facet mięśni dupek.\nOglądaj filmy porno, Ładna młoda i seksowna blondynka gorąco masturbuje cipkę at Cipki Porno. Oglądaj pornole Seksowne porno mięśni Nauczycielka za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Seksowne Nauczycielka filmy.\nPatrz na seksowne gwiazdki porno zaraz obok popisujących się młodych. Serwisy erotyczne jv td niesamowite głębokie gardło bj cumswallow.\nWejdź i zobacz produkty przygotowane dla Ciebie: 3 Nowości eeksowne dla mężczyzn ✓ DARMOWY zwrot i przesyłka seksowne porno mięśni DHL ✓ Atrakcyjne ceny już od.\nCipka zdjecie orgazmy dopasowanie do ciała blondynka pieprzy mięśni hunk.\nPrevious Article Gotówki rury porno\n5 pikantnych scenariuszy na porno walentynki - Kobieta Gazeta.\nbrazylijskie, dojrzałe, porno\nBrazylijskie dojrzałe porno\nchomik, mamuśki, seks\nChomik mamuśki seks\ndarmowe, sperma, na, zdjęciach, cipki\nDarmowe sperma na zdjęciach cipki\nduże, czarne, cipki, wargi.com\nDuże czarne cipki wargi.com\nZdjęcia lesbijek cipki seks\nLesbijskie porno na porno\nSex gay Vibeo\ndojrzały, seks, milfs\nTreść dla dorosłych SafeSearch Kobieta, Pusty, Spanie, Nagi, Erotyczne. Znajdź obrazy z kategorii Erotyczne. Czy wysokie obcasy nie są seksowne, uwodzicielskie i zmysłowe? Dębica na wrestlingu bezpłatne seksowna.\nBy Majora Posted on January 26, 2020\nDarmowe porno dla kobiet Mazutilar darmowe, porno, dla, kobiet\nsquirting, orgasam, video\nKoniecznie. Kobiety doskonale wiedzą, że chodzi o ćwiczenia mięśni Kegla. Dostrzeżesz z ich pomocą najmniejsze spięcie się mięśni aktorki zwiastujące orgazm, każdą krople. Postanowiliśmy więc rozprawić się z „niszą”, jaką są gadżety erotyczne dla. XVIDEOS dostarcza masę godzin porno, a my na zebraliśmy ich.\nBy Samugar Posted on January 14, 2020\nStrona z collegeami porno Akinorr strona, z, collegeami, porno\njak, uprawiać, seks, jako, lesbijka\nBy Viramar Posted on January 14, 2020\nxxx, ocenione, teledysk\nxxx ocenione teledysk\nFarah od nastolatek mama porno\noglądać, darmowe, porno, na, telefonie, komórkowym(1)\ndarmowe, zdjęcia, porno, gej, chłopiec(6)\ndarmowy, klip, heban, sex(10)\nnagie, dziewczyny, cipki, fotki(0)\ngejowskie, porno, w, publicznym, prysznicu(8)


Franczyza – co warto wiedzieć?\nFranczyza to umowa zawierana między dwoma, niezwiązanymi ze sobą firmami. Jedna daje sprawdzony pomysł na biznes, szkolenia i wsparcie mentorskie, zaś druga prowadzi własne przedsiębiorstwo w oparciu o wytyczne zawarte w umowie. To ciekawy sposób na prowadzenie własnej działalności gospodarczej, zobacz, co warto o nim wiedzieć\nUmowa franczyzy jest podpisywana przez dwóch partnerów biznesowych. Jedna strona daje pomysł i pomaga w tworzeniu i prowadzeniu przedsięwzięcia, zaś druga prowadzi działalność gospodarczą według wskazań znajdujących się w umowie. Jednakże, aby przystąpić do franczyzy przedsiębiorca musi spełnić wiele warunków, które są dokładnie określone w umowie. Ze względu na to, że franczyza występuje w wielu różnych branżach trzeba wiedzieć, iż także wymagania są bardzo zróżnicowane. Wśród najczęściej występujących znajdują się:\nposiadanie lub wynajęcie lokalu na prowadzanie działalności w ramach franczyzy;\nodpowiedni dobór lokalizacji miejsca, gdzie będzie prowadzona działalność, zgodna z wymogami zawartymi w umowie franczyzy;\nposiadanie odpowiedniej ilości pieniędzy lub zdolności kredytowej, aby móc pokryć koszty dostosowania lokalu oraz uzupełnienia go o urządzenia niezbędne do prowadzenia działalności zgodnej z wytycznymi franczyzy;\nzałożenie własnej działalności gospodarczej, pozyskanie wszelkich pozwoleń wymaganych w wybranej branży.\nFirma oferująca swój pomysł na biznes podpisując umowę franczyzy z przedsiębiorcą poza samym planem biznesowym oferuje mu również znane logo, pomoc w podpisywaniu umów z partnerami biznesowymi, dobre warunki dostaw negocjowane z właścicielem marki itd. Ponadto franczyzodawca gwarantuje franczyzobiorcy wsparcie merytoryczne w postaci szkoleń dla niego oraz pracowników poszczególnych szczebli. Zazwyczaj przedsiębiorca otrzymuje też swojego mentora, który pomaga mu w rozpoczęciu i prowadzeniu działalności. Warto też wspomnieć, ze wiele firm udostępniających swoją markę na zasadach franczyzy dba o odpowiednią reklamę, która wspomaga wszystkich franczyzobiorców.\nFranczyzobiorca natomiast zobowiązuje się do okresowego uiszczania opłat na rzecz franczyzodawcy, dostosowania się do wymogów wskazanych w umowie, prowadzenia działalności zgodnie z wytycznymi marki.\nInne zasady dotyczące współpracy są dokładnie opisane w umowie. Zapisy mogą być bardzo zróżnicowane w zależności od branży.\nKoszty prowadzenia działalności franczyzowej\nW przypadku umowy franczyzowej najwięcej trzeba wydać podczas wprowadzania zaleceń umowy w życie. Wynajem lub zakup lokalu, dostosowanie go do warunków znajdujących się w umowie, zakup sprzętu i towaru, to koszt od kilkudziesięciu tysięcy złotych do kilku milionów. Po okresie inwestycyjnym koszty działalności znacznie spadają. Konieczne jest płacenie wszystkich opłat związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej takich ja ZUS, podatki, wynagrodzenia pracownicze, zakup towaru, koszty reklamy itd. Ponadto konieczne jest regulowanie kwoty wskazanej w umowie za udostępnienie znaków firmowych oraz innych związanych z franczyzą elementów.\nFirmy oferujące umowy franczyzowe\nChoć nie zdajemy sobie z tego sprawy każdego dnia mamy do czynienia z firmami działającymi na zasadzie franczyzy. Rano idziemy do Lewiatana po bułki, potem odwiedzamy Mc Donaldsa jedząc hamburgera na drugie śniadanie, potem robimy zakupy w Brico Marche czy Ambrze itd. Obecnie na polskim rynku jest ponad 650 marek działających na zasadzie franczyzy. Jak więc widać jest w czym wybierać.\nFranczyzodawcy to firmy oferujące znaną markę i sprawdzony biznesplan. Dzięki temu przedsiębiorca ma dużo większe szanse na powodzenie aniżeli tworząc swoją własną firmę. Jednakże podpisanie umowy franczyzy wiąże się z dużymi wydatkami związanymi z dostosowaniem lokalu do wymagań franczyzodawcy oraz uiszczaniem regularnych opłat na jego rzecz. Przed podpisaniem umowy warto bardzo dokładnie przeliczyć wszystko i samemu stwierdzić czy to się opłaca.


"Lex Kaczyński" odrzucone, a Czarnek obwinia Lewicę za wysoką umieralność na COVID - Portal informacyjny STRAJK\nAntonina Steffen 02/02/2022w : Wiadomości Wiadomości z kraju\nWczoraj wieczorem Sejm odrzucił „lex Kaczyński” – projekt nowej ustawy covidowej. Na tym samym posiedzeniu minister Czarnek znalazł winnych za liczbę zgonów na COVID19 w Polsce.\nWczoraj w Sejmie odbyło się drugie czytanie tzw. „lex Kaczyński” – projekt miał dawać pracodawcy możliwość zażądania od pracownika negatywnego testu na COVID19, zrobionego w ciągu ostatnich 48 h (oczywiście nie było mowy o kontroli paszportu covidowego). Testy te miały być nieodpłatne, finansowane przez Fundusz Przeciwdziałania COVID19. Na dodatek zatrudnieni w danym miejscu, którzy zaraziliby się wirusem i mieliby solidne podejrzenia, że do zakażenia mogło dojść w miejscu pracy, mogliby domagać się odszkodowania od tych pracowników, którzy nie wyrazili zgody na wykonanie testu.\nZdania co do tego pomysłu były mocno podzielone, jednogłośna nie była nawet Komisja Zdrowia: za ustawą opowiedziało się 22 posłów Komisji, ale przeciw – kolejne 17. Finalnie komisja zaapelowała o odrzucenie tego projektu, a zgodnie z jej rekomendacją zagłosowała reszta parlamentarzystów: za odrzuceniem głosowało 253 posłów, przeciw – 152.\n„To wasze, Lewicy, zaniedbania”\nPodczas obrad parlamentarzystom zapewne najbardziej zapadło w pamięć wystąpienie ministra edukacji, Przemysława Czarnka. Odkrył on bowiem tajemniczą przyczynę ogromnej liczby zgonów na COVID19 – niedobory kadrowe w publicznym sektorze służby zdrowia (zupełnie, jakby protestujący od września medycy w ogóle przed tym nie przestrzegali). Co najlepsze, za tę sytuację minister edukacji obwinił… Lewicę.\n„Wie pan, kto do tego doprowadził? Te 60 tys. wakatów to są wasze, Lewicy, zaniedbania przez szereg lat” – grzmiał z mównicy Czarnek.\nKiedy z sali odezwały się głosy przypominające, że od siedmiu lat rządzi PiS, minister Czarnek płynnie przeszedł do wychwalania działań swojego rządu – takich jak zwiększenie liczby studentów medycyny.\nPomysłu na ochronienie tysięcy Polaków i Polek przed śmiercią jak nie było, tak nie ma, a zaproponowanie wprowadzenia śladem innych państw zachodnich kontroli paszportów covidowych żadnemu politykowi PiS póki co nie przechodzi przez gardło.\ntagiCzarneklex kaczyńskilex kaczyński odrzuconepandemia covid19\ntagi usa francja policja lewica Izrael protest unia europejska syria rasizm Rosja uchodźcy związki zawodowe Ukraina Trump PiS


Szukam firmy sprzątającej - Świniarsk, małopolskie - Zlecenia - Favore.pl\naktualnie usług 265 267\nSzukam firmy sprzątającej - Świniarsk, małopolskie\nBudowa, dom, ogród (6301)\nMotoryzacja i transport (1768)\nEdukacja, nauka (473)\nSzukam firmy sprzątającej - Świniarsk nr 624812\nSzukam firmy sprzątającej do sprzątania domu raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Powierzchnia: 190 m + mycie okien raz na jakiś czas. Interesuje mnie oferta razem ze środkami czystości, proszę o przysłanie danych i ceny za godzinę lub całość. Dom w Świniarsku.\nZlecę mycie zewnętrznych ścian kiosków - Olsztyn\nZlecę dostawę mebli i wyposażenia żłobków - Gdynia\nZlecę montaż siatki zabezpieczającej na tarasie - Międzychód\nSzukam miejsca w domu opieki - Warszawa\nZlecę naprawę samochodu - Gdańsk


Science Fiction z plusem: Głos Lema << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00116 006107 22578966 na godz. na dobę w sumie\nScience Fiction z plusem: Głos Lema - ebook/epub\nISBN: 9788361187844 Data wydania: 2011-10-21\nCOPYRIGHT © 2011-2013 by Janusz Cyran, Filip Haka, Aleks Gütsche, Rafał Kosik, Andrzej Miszczak, Jakub Nowak, Rafał W. Orkan, Wojciech Orliński, Paweł Paliński, Krzysztof Piskorski, Wawrzyniec Podrzucki, Joanna Skalska COPYRIGHT © 2011-2013 by Powergraph COPYRIGHT © 2011-2013 for the cover by Rafał Kosik WYDANIE I ISBN 978-83-61187-84-4 Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved REDAKCJA Michał Cetnarowski, Kasia Sienkiewicz-Kosik KOREKTA Maria AleksandrowILUSTRACJA NA I OKŁADCE Rafał Kosik PROJEKT GRAFICZNY SERII I OPRACOWANIE Rafał Kosik SKŁAD Powergraph WYŁĄCZNY DYSTRYBUTOR Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. s.k.a. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00 www.olesiejuk.pl, e-mail: fk@olesiejuk.pl WYDAWCA Powergraph sp. z o.o. Cegłowska 16/2, 01-803 Warszawa tel./faks: 22 834 18 25 www.powergraph.pl, sklep.powergraph.pl, e-mail: powergraph@powergraph.pl\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Jacek Dukaj - wstęp Krzysztof Piskorski - Trzynaście interwałów Iorri Rafał W. Orkan - Księcia Kordiana księżycowych przypadków część pierwsza i najprawdopodobniej ostatnia Wawrzyniec Podrzucki - Zakres widzialny Andrzej Miszczak - Poryw Alex Gütsche - Lalka Joanna Skalska - Płomieniem jestem ja Janusz Cyran - Słońce król Wojciech Orliński- Stanlemian Rafał Kosik - Telefon Paweł Paliński - Blask Filip Haka - Opowieści kosmobotyczne Dominika Vidmara Jakub Nowak - Rychu\nŻadna dobra książka nie przejdzie nieukarana, a każdy gest artystyczny jest zarazem przedmiotem gry rynkowej. I jak w przypadku wielu podobnych przedsięwzięć, także inicjatorom antologii opowiadań inspirowanych twórczością Stanisława Lema łatwo przypisać niskie intencje: że oto wykorzystują znane nazwisko dla darmowej reklamy, by przebić się z tytułem marketingowo. W istocie zaś mamy tu do czynienia z próbą niemalże heroiczną. Bo, po pierwsze, czy Głos Lema rzeczywiście wykorzystuje znaną markę – czy też raczej stara się ją dopiero stworzyć, odtworzyć? A po drugie, czy w ogóle jest możliwym „pisanie jak Lem”? * * * Pierwsze pytanie zdawać się może zgoła absurdalnym (jeśli nie obrazoburczym). Jakże to, przecież każdy słyszał o Lemie! Jasne, każdy słyszał też o Norwidzie czy Orzeszkowej – jednak nie wierzę w tłumy czytelników pędzących po „antologię opowiadań á la Orzeszkowa”. Dlaczego pozwalam sobie na zestawienie tych akurat pisarzy? Niestety, przekonałem się już wielokroć, że dla współczesnego czytelnika, gustującego w romansach wampirycznych, sagach fantasy, książkach Pilipiuka i Piekary czy Kinga albo Canavan – Lem plasuje się dokładnie na tej samej półce, co właśnie Żeromski czy inni przeklinani przez brać szkolną autorzy zupełnie dla niej niestrawnych lektur obowiązkowych. W rozmowach z tymi czytelnikami powraca motyw wczesnego zrażenia do Lema (i, przez uogólnienie, do całej literatury science fiction) na skutek lektur Bajek robotów lub opowiadań o Pirxie, jakie wmuszano w nich w podstawówce. Co dla kolejnych roczników okazywało się przeżyciem iście traumatycznym. Cóż, po prostu za wcześnie do Lema podchodzili, błąd programu edukacji. Są pisarze, do których trzeba dorosnąć; i to nie raz – trzeba dorastać wielokrotnie. Ale oto ci nieszczęśnicy kończą studia, sami mają dzieci – a awersja pozostaje. Już całe pokolenia rosną w błogiej nieświadomości skarbów wyobraźni Stanisława Lema. I nie są to analfabeci przecież; to ludzie wykształceni. Masz, spróbuj, przekonaj się sam, czy to wciąż literatura nie dla ciebie. „Próbowałem, ale za diabła nie rozumiem jego języka!”. Oto i kolejna niespodziewana przeszkoda: język Lema, ta specyficzna rozbuchana polszczyzna przedwojenna, splatająca technikalia i cudownie gumowe neologizmy, humorystyczne ekwilibrystyki i przaśne archaizmy, w składni tortowej, wężowej – stała się dla dwudziestopierwszowiecznych czytelników równie obca co polszczyzna Mickiewicza. Problem z lekturą Pana Tadeusza nie polega wszak na stawianych przez litewską epopeję karkołomnych kwestiach intelektualnych, lecz na niezrozumieniu tekstu na najbardziej podstawowym poziomie, tzn. słów, zdań. Język Lema pod tym względem stawał się z czasem coraz bardziej hermetyczny, jego późna eseistyka ustanawia próg właściwie nie do pokonania dla konsumenta kultury empikowej. Te moje smutne konstatacje stoją naturalnie w rażącej sprzeczności z opinią rozgłośnioną w polskiej mediosferze. A im medium bardziej szacowne i wysokie, tym mocniejsza w nim oczywistość, że „wszyscy Lema znają, czytają i kochają”. Skąd rozbieżność? Moim zdaniem „myślenie i mówienie Lemem” stało się już analogicznym wyróżnikiem pokoleniowym, jak wcześniej „mówienie Sienkiewiczem”. Czas, w którym wchodzimy w kulturę, dzieła, jakie nas wówczas kształtują, jakie wpływają na naszą wyobraźnię i gusta – identyfikują nas niczym DNA i linie papilarne. Nie można mieć drugiego dzieciństwa i nie można po raz drugi czytać jak dziecko. Oczywiście zdarzają się wyjątki – wyjątki zawsze się zdarzają, niektórzy autorzy opowiadań z tej kolekcji stanowią ich przykłady – ale w zasadzie linia demarkacyjna zapadła na roku 1989: kto zdążył przed nim wejść w świat SF, ten z dużym prawdopodobieństwem „zaraził się Lemem”. Lem istotnie był wówczas takim Słońcem literatury fantastycznej; tym bardziej w latach 70. Po roku 1989 jednakże wszystko się zmieniło: stał się on jedną z tysięcy gwiazd na firmamencie. Można się teraz od małego zaczytywać fantastyką, uważać za fantastyki konesera, fana i znawcę – a Lema nie czytać w ogóle, albo przeczytawszy jedną czy drugą jego książkę, odrzucić programowo jako literaturę nieciekawą, nieistotną; i nie czuć się bynajmniej z tego powodu upośledzonym w obiegu kulturowym, w rozmowach z innymi czytelnikami, w rozumieniu współczesnej twórczości. Co byłoby niemożliwe w przypadku analogicznego ignoranctwa w twórczości np. Tolkiena. Nawet jeśli ktoś serdecznie nie znosi Tolkiena, musi się orientować w jego dziełach, żeby w ogóle z sensem uczestniczyć w rozmowach o współczesnej kulturze, i to nawet nie zawężając jej do fantastyki. W tym sensie twórczość Lema jawić się może raczej literackim ślepym zaułkiem. Ile powstaje takich książek, filmów, gier, dla których pełnego odbioru konieczne jest oczytanie w Lemie? To pojedyncze, dość niszowe utwory. Lemofile tworzą dziś coś w rodzaju półsekretnego bractwa, masonerii oświeceniowej SF, rozpoznającej się po kryptycznych cytatach, słodko archaicznej terminologii („fantomatyka”, „intelektronika”) i charakterystycznym odruchu tropienia genealogii idei: „o tym Lem napisał już tu i tu!”. Reszta zaś lemingowo kiwa głowami: tak, tak, Lem to przewidział, a Słowacki wielkim poetą był. Jak zatrzymać ten trend? Jak skutecznie nawracać czytelników na Lema? Otóż jednym ze sposobów może być właśnie taki literacki „album coverów”. W muzyce wielokrotnie zdarzało się, że nowe pokolenia odkrywały klasyków, usłyszawszy ich utwory w wykonaniu artystów ze swoich roczników. I wtedy dopiero sięgały z własnej woli po oryginały. Opowiadania zebrane w tym zbiorze wyszły spod piór autorów urodzonych w latach 1969–1982; jedynie dwaj pisarze-naukowcy, Cyran i Podrzucki, pochodzą ze starszej generacji. To już nie dzieci; to literackie wnuki i prawnuki Lema. * * * Czy można dzisiaj „pisać Lemem”? Pytanie nie jest tak banalne, jakim się zdaje na pierwszy rzut oka. Wiadomo, że aby pisać dokładnie jak Lem – lecz nie po prostu powtarzając, co on już przed laty napisał, lecz tworząc dziś, jak tworzyłby Lem – trzeba by właśnie być Lemem. Co nie dość, że jest logiczną niemożliwością, to i nie stanowiłoby przecież tytułu do chwały dla żadnej indywidualności twórczej, wyrąbującej sobie w pocie czoła terytorium oryginalności. Nie o to chodzi. O co zatem? Wydaje mi się, że musimy cofnąć się o krok przed pytanie i wyświetlić wpierw źródła atrakcyjności prozy Lema, tzn. te cechy, dla których w ogóle byłoby warto „pisać jak Lem”. Więc: czy naśladowana winna być tu raczej treść, czy forma? I czy da się jedną oddzielić od drugiej? Kontynuacja na poziomie formy nieuchronnie wystawi nas na zarzut pustego archaizowania, zabaw estetyką retro dla samej tej estetyki. Tymczasem bohaterowie Lema latali pancernymi kosmolotami i wykonywali obliczenia na mózgach z lampami próżniowymi, ponieważ w takiej akurat epoce historycznej (w takiej epoce literackiej) zdarzyło się Lemowi pisać. Czy pisząc dzisiaj, pisałby w tym duchu? Ale sam przecież nie archaizował na Wellsa czy Żuławskiego! Tak po prostu widział wówczas przyszłość; taką była przyszłość. Podczas gdy zabytkowa futurystyka kosmiczna z Edenu, Niezwyciężonego, Solaris, z opowiadań o Pirxie, jeśli przyciąga dziś czytelników, to z przyczyn zupełnie przez Lema niezamierzonych: z racji właśnie tego nostalgicznego posmaku swojskości retro. Zachodzi tu pewna symetria z popularnością PRL-owskich seriali w rodzaju 07 zgłoś się. Porucznik Borewicz ściga swoich poczciwych przestępców polonezem, a komandor Pirx pełnym ciągiem stosu atomowego idzie kursową z ładowniami asteroidowej rudy. W szerszym sensie o niezamierzonej atrakcyjności klasycznej fantastyki lemowskiej może stanowić samo umieszczenie jej akcji w kosmosie. W ostatnich dekadach nastąpił wyraźny odwrót od przyszłości wypraw kosmicznych. Czy też, mówiąc precyzyjniej, podział w ramach konwencji: w kosmosie rozgrywają się prawie wyłącznie space opery i podobne rozbuchane fabuły przygodowe, nietraktujące poważnie nie tylko nauki, ale i samej scenografii science fiction; science fiction serio trzyma się zaś Ziemi i człowieka tudzież komputera. W tradycji literatury Lemowej da się natomiast połączyć te rozbieżne tendencje, co może przemawiać do określonej grupy czytelników – tych wychowanych na staromodnej fantastyce naukowej, ale też, miejmy nadzieję, tych, którzy dopiero teraz z zaskoczeniem odkrywają, że da się pisać również w ten sposób. * * * Problem polega również na tym, że nie ma „jednego Lema”, z którego dałoby się zdjąć taki obiektywny wzorzec. Lem się zmieniał, w końcu wręcz wypierając się SF, jaką tworzył na początku – a to właśnie ta jego „młodzieńcza” fantastyka okazuje się, dzięki malowniczemu sztafażowi i mocnej fabularyzacji, najbardziej przemawiającą do współczesnych czytelników (i czytelników-pisarzy). Po przeciwnej stronie spektrum znajdują się zaś teoretyczno-filozoficzne prace późnego Lema, eseistyczne i paraeseistyczne kondensaty myśli o gęstości gwiazdy neutronowej, zazwyczaj pozbawione szkieletu intrygi i wypłukane z oddziałujących na wyobraźnię konkretów scenografii i gadżeciarstwa. Gdzie już właściwie nie ma możliwości naśladownictwa formy; tu „pisanie jak Lem” z konieczności oznaczałoby pisanie na podobnie wysokosiężne tematy, w podobnym rygorze rozumu i intensywności wyobraźni. Co nie dość, że stawia przed autorami jako wymóg minimum posiadanie tej iskry geniuszu, ale na dodatek właściwie zupełnie wypycha ich poza granice literatury pięknej, na ziemie filozofii i kraje z nią sprzymierzone. Istnieją wszakże czytelnicy wierni takiemu właśnie Lemowi, głównie ci już ze starszych pokoleń, odżegnujący się – w zgodzie z późnymi deklaracjami samego Lema – od science fiction jako gatunku. „Nie czytam fantastyki, czytam Lema”. Dla nich odpowiednikiem niniejszej antologii byłby dopiero zbiór oryginalnych prac jakichś nowych Hofstadterów, Penrose’ów i Tiplerów. Cóż począć? Nie wydedukujemy „Lema idealnego”. Kierując się zdroworozsądkową zasadą złotego środka, możemy natomiast spróbować wydestylować swoiste optimum lemowatości, tzn. taki moment w twórczości Stanisława Lema, który obejmuje możliwie najbogatszy zestaw cech stanowiących o wyjątkowości jego prozy, widzianej dziś z dystansu kilkudziesięciu lat w postaci skończonego dorobku. Wybór naturalnie musi tu być w pewnym stopniu arbitralny. Wydaje mi się, że najbliższy temu optimum był „Lem średni”, z lat 60. Już wyrosły z SF komunizmu i marynistycznego bohaterstwa, a jeszcze niezakamieniały w afabularnym teoretyzowaniu. Na jakiej formie, na jakich treściach należałoby się wówczas oprzeć? Sięgnijmy do źródła. Tak pisał Stanisław Lem w Fantastyce i futurologii (wydanej w 1970 r.): Nie ma żadnej więzi koniecznej pomiędzy literackim tematem oraz przedmiotami i wypadkami, jakie on w utwór wprowadza, a znaczeniami tego utworu: rzecz dziejąca się między samymi świętymi w niebie może równie dobrze należeć do hagiograficznej, jak do antymetafizycznej literatury; erotycznymi stosunkami można wykładać świat lub zaświat, komputery mogą służyć wizji futurologicznej albo drwinie z aktualnych cech społeczeństwa, która nic nie ma wspólnego ani z intelektroniką, ani z przyszłością jakąkolwiek; diabłami da się jak najbardziej rzeczowo unaoczniać jakość ludzkiego losu albo właśnie utwierdzać manichejską koncepcję bytu itp. A przy tym może być jeszcze tak, że obiekty i pojęcia naukowe nie służą w dziele ani fizyce, ani metafizyce, że jest ich zastosowanie czystą żonglerką, zabawą, w tonacji wesołej lub upiornej prowadzoną. Dlaczego zatem science fiction? I to właśnie science fiction nie jako „czysta żonglerka pojęciami naukowymi”, ale jako samo znaczenie, jako sens utworu literackiego? Otóż ponieważ: Science fiction zdolna czynić to wszystko (tyle że po swojemu), co czyni literatura zgodnie ze swymi tradycjami, ze swym powołaniem, potrafi w tym jednym sektorze – hipotezotwórczym – wykraczać poza brzeg zadań dotychczasowych pisarstwa. I dalej deklaruje Lem AD 1970: Obszar działań nauki i techniki, obszar działań socjalnych człowieka, obszar jego poczynań kulturowych – stanowią posprzęgane ze sobą agregaty, tworzące całość taką, że ona przejawia raz skłonności do zamykania się w sobie, statecznego nieruchomienia, a raz do otwierania ekspansywnego. Nauka bada świat, którego wszystkich jakości nie rozpoznała dotąd. Jako nieznane jej – tym samym nie mogą być i przepowiedziane pewnie. Lecz można założyć takie nieznane jakości świata i zastanowić się nad tym, jakie skutki miałoby ich wykrycie. Jest to więc program literackiego opracowywania hipotez naukowych, przy czym hipotez nieraz tak daleko idących, i opracowania tak rozpędzonego wszerz i w głąb, że zmuszonego realizować uprzedzająco także roboty wykonywane w zwykłym toku odkryć i przemyśleń przez całe rzesze filozofów i ścisłowców-teoretyków. Trudno się oprzeć wrażeniu, że między kryteria opisowe wkrada się tu kryterium wartościujące: kto mianowicie mógłby podołać temu wyzwaniu – na pewno nie każdy przecież, kto ma kompetencje i umiejętności, by pisać „po prostu SF”. A że nauka postępuje naprzód niezależnie od literatury, hipotezy beletryzowane przez Lema dzisiaj nie byłyby hipotezami zbeletryzowanymi przez Lema pół wieku temu. Na pewno jednak da się wskazać określone skrzywienia, predylekcje i uprzedzenia w doborze i sposobie naświetlania tych hipotez. Taka science fiction á la Lem powinna więc przywiązywać dużą wagę do biologicznych, ewolucyjnych interpretacji teorii, nawet w dziedzinach od biologii z pozoru najdalszych; do gry przypadków i pomyłek, katastrof. Uznając rozum za jedyny kierunkowskaz, nie ma zarazem pełnego zaufania do rozumu człowieka; a już czarnym pesymizmem zionie w niej z literackich przedstawień etycznych i epistemicznych ograniczeń (wręcz kalectw) Homo sapiens. Składowa emocjonalna tej prozy jest tak wątła, że chwilami całkowicie przesłaniana przez składową intelektualną. W szczególności nie istnieje tu sfera emocji związanych z seksualnością człowieka. Z upodobaniem ucieka się autor do analiz rozmaitych sytuacji – od relacji międzyludzkich, do polityki państwowej i kosmicznej – za pomocą teorii gier, zimnych modeli matematycznych. Nietrudno spostrzec, że sporo z tych cech występuje we współczesnych odmianach zachodniej hard SF pisanej przez naukowców. (Jeno dla plastyczności, wynalazczości i wszechstronności językowej Lema próżno szukać tu odpowiednika). A jest ta SF sama w sobie już na tyle niszową, że najczęściej w ogóle w Polsce się jej nie wydaje, pozostaje więc nieobecna w świadomości masowej. Niemniej za bardzo pozytywny sygnał mam ponadproporcjonalną (w stosunku do wielkości tej niszy) popularność u nas Petera Wattsa. I o ile nadużyciem byłoby stwierdzenie, że „Lem dzisiaj młody pisałby jak Watts i Egan”, o tyle z pewnością bliżej byłby im niż fantastyce retro. W tym sensie najbardziej naturalną kontynuacją twórczości „średniego Lema” jest najdalej wysunięta w przód, rygorystyczna, stricte gatunkowa SF XXI wieku. A z drugiej strony patrząc: Lem nigdy nie był i nie jest obecnie na Zachodzie (na świecie) gwiazdą fantastyki-pop, na skalę Isaaca Asimova czy Franka Herberta – lecz nie został też zapomniany. Po falach przekładów w latach 70. i 80. (a poszczególne języki odkrywały Lema osobno, nie zaistniała nigdy ogólnoświatowa moda na Lema) jego popularność utrzymuje się na poziomie stosunkowo niskim, bo charakterystycznym właśnie dla współczesnych autorów hardkorowej science fiction. Co jakiś czas trafiam na ostatnich stronach periodyków naukowych (i na serwisach, blogach badaczy i akademików) na polecanki doktorów ścisłowców z nowych pokoleń, którzy właśnie, zachwyceni, odkryli Cyberiadę czy Głos Pana. Hollywood nie kręci też na podstawie Lema seryjnych blockbusterów wielusetmilionowych, niemniej co dekadę–dwie pojawia się ambitna ekranizacja, jak teraz Kongresu futurologicznego w reżyserii Ariego Folmana. I w sumie nie jest to najgorsze miejsce, jakie mogła zająć w światowej kulturze twórczość Stanisława Lema. Oby jeszcze w jego ojczyźnie pozostawała ona żywa przynajmniej w takim samym stopniu. Jacek Dukaj\nKrzysztof PiskorskiTrzynaście interwałów Iorri Interwał 3f30fb/01 Dwa bezzałogowe myśliwce, które Imurishama wypluła przed wejściem w obłok Oorta, wznoszą się łukiem nad Księżycem, rysując na czarnym niebie dwie jasne smugi. Przed nimi otwiera się widok na Ziemię – kulę spalonej skały. Drony odbezpieczają broń. Jedną salwą mogłyby zmienić planetę w zupę kwarków i leptonów, którą wychłeptałyby kolektory Imurishamy, aby odzyskać część energii straconej na ich produkcję. Nie pojawia się jednak żadne z zagrożeń symulowanych przez rdzeń strategiczny Konglomeratu. Nie widać wrogiego życia, ani jedna cywilizacja nie próbuje wyciągnąć stąd resztek ciężkich pierwiastków. Jest tylko samotny, martwy kamień zawieszony w pustce. Wardena ogarnia ponura satysfakcja. Głosował, aby nie marnować energii na drony. Wiedział, że nic tu nie znajdą, ostatnie cywilizacje z góry krzywej Kardaszewa dawno opuściły to ramię Drogi Mlecznej. Te z dołu, marne typy 1 i 2, zginęły w eksplozjach supernowych albo zagłodziły się na śmierć, bo ich technologia nie zdołała pokryć niedoborów energii. Energia. Nawet Konglomeratowi ostatnio jej brakuje. Środki bezpieczeństwa, jak te dwa myśliwce, to luksus, na który nie mogą już sobie pozwolić. Tylko rdzeń strategiczny tego nie rozumie. Ten paranoik kuł tryliony swoich sztucznych synaps w ogniu Wojen Entropicznych. Nadal nie pojął, że w czasach Wielkiej Zimy każde starcie, każda walka tylko przyspiesza śmierć termiczną obu stron. Nawet myślenie o konflikcie, snucie wojennych planów jest stratą – inteligencje, które zdołały przetrwać, dobrze to wiedzą. Energii brakuje przecież wszystkim po równo, kolektory Konglomeratu – nastawione na kilka bladych punktów rozsianych po bezkresnej czerni – z trudem pozwalają utrzymać krytyczne systemy. A życiodajne pulsy Iorri są coraz rzadsze, słabsze. Warden się martwi. Myśli, że powinien mocniej oponować przeciw produkcji myśliwców. Oczywiście Imurishama w końcu wchłonie drony, rozłoży je na pojedyncze atomy, ale co z tego, bilans i tak będzie ujemny. Niestety, jego zdanie nikogo nie obchodzi. Konglomerat mu nie ufa. Nikt tego nie powie, ale boją się, że ma emocjonalny stosunek, że nie jest bezstronny. Warden jest przecież w jednej tysięcznej człowiekiem. Tymczasem drony otaczają dwukrotnie Ziemię, robiąc płytki skan. Rdzeń strategiczny daje zielone światło. Na ten znak chmara kosmicznych much przekracza orbitę Plutona i rusza powoli w stronę spękanego trupa planety. Jest zimno i ciemno. To ostatnie chwile skutego termiczną śmiercią wszechświata. Interwał 3f30fb/02 Warden przechodzi strumieniem neutrin z Imurishamy na rdzenie własnej floty. Transkrypcja z krystaliczno-multispinowych obwodów fregaty na fotonowo-krzemowe układy Deurona nie idzie gładko, gubią się jakieś pakiety. Warden musi czekać w Czyśćcu, aż Imurishama wznowi transmisję; aż połatają z Deuronem dziury w jego świadomości. Nienawidzi Czyśćca. To nieistnienie, ale jakby świadome; półsen rozumu. Boi się, że tak wygląda śmierć. Tym razem czeka dłużej niż zwykle, widać braki są większe albo maszyny nie mogą się dogadać. Awaria interpretatorów? Niski stan zasilania stacji dekrypcyjnych Deurona? Imurishama jest dla nich trudna, to twór nieistniejącej technologii, jak wiele wojennych okrętów. Narodziła się z prostego pytania: jak zaskoczyć przeciwnika w erze głębokich skanów, handlu informacją na petaqubity, kiedy wszyscy wszystko o wszystkich wiedzą? To niełatwe, ale jest sposób. Stawiasz klaster kwantowych rdzeni z akceleracją czasową, taki nieduży, wielkości planety, a potem puszczasz w nim symulację świata, wielką grę w życie, która przechodzi kilkanaście razy od początkowej osobliwości do zimnego końca – i mnoży, rozwija cywilizacje prawdopodobne, ale nie zaistniałe. Byty niekonieczne. A każda cywilizacja to miliony niezależnych AI, które żyją, pracują, umierają. Tworzą dzieła sztuki oraz naukowe przełomy. Robisz burzę w szklance wody, galaktyczne wojny w akwarium. Potem wyciągasz z tego, co się da – modele ekonomii, ideologie, ale i technikę militarną, szczególnie jeśli jest egzotyczna, trudno zrozumiała. Tyle że – mieszając technologie zrodzone z symulacji z technologiami kilkudziesięciu realnych inteligencji – otrzymujesz informatyczny koszmar. Konglomerat: sieć pozszywaną ze społeczeństw o tak różnej filozofii oraz nauce, że kilka monumentalnych myślowców, które stanowią główny bank jego mocy obliczeniowej, przeznaczonych jest tylko na koordynowanie ze sobą różnych systemów. A nawet im nie zawsze się udaje. Poza sieć musieli wyłączyć egzotyki, takie jak osobliwość Maloriańska, której procesy, biegnące w akcelerowanych czasowo podwymiarach, były nie do uchwycenia nawet dla Konglomeratu. Albo Drakkahnie – ich sieć okazała się żywą religią, mistycznym rajem, który potrafili zrozumieć tylko inni przedstawiciele ich rasy. Końca Czyśćca nie widać, a tymczasem myśli Wardena nagle spowalniają. To niskie zasilanie. Nadchodzi... Interwał 3f30fb/03 Czyściec w końcu go wypluwa, wyczerpanego i wymiętego. Odkąd zbliżyli się do układu, Konglomerat trzymał Wardena w pogotowiu na wypadek kontaktu. Narady, symulacje, ćwiczenia. Warden chętnie by odpoczął, osunął się w qubitowy puch wirtualu, ale nie wolno mu. Jest przykuty do rzeczywistości serią mocnych uwarunkowań, prawdziwy niewolnik materii. Pochodzi z kasty realian, jak kilkaset innych świadomości Deurona. To zaszczyt, bo służbę proponuje się tylko najlepszym – jest jedyną pracą, w starym sensie tego słowa, jaka została. Ale czasem Warden ma dość, nawet jeśli umysł napcha motywującymi uwarunkowaniami, nawet jeśli szprycuje się jak szalony prymitywnym proto-patriotyzmem, sadomasochistyczną przyjemnością z poświęcenia. Warden jest zmęczony. Na poziomie rzeczywistości –3, w przyjemnej low-techowej symulacji Deurońskiej planety, ma prawdziwą rodzinę. Kiedy ich odwiedza, popuszcza trochę uwarunkowania. Lubi czuć, jak wola balansuje na krawędzi: z jednej strony tęsknota taka, że chce się płakać, z drugiej – obowiązek, poświęcenie, bo przetrwanie rodziny zależy od tego, co będzie robił na poziomie 0. Kilka razy był o krok od decyzji, aby rzucić wszystko i żyć w spokoju trzy warstwy rzeczywistości poniżej zimnego świata. Za każdym razem zwalczył pokusę. Warden wie, że pułapka wsobnego chowu zagnieżdżonych uniwersów to drugi po rozszczepieniu atomu test młodych cywilizacji. I że równie niewiele go zdaje, zamykając się w nierzeczywistościach. Nie dadzą mu odpocząć. Ledwo zrzucił z siebie chłód Czyśćca, a już ściągają go na wewnętrzną radę Deurona. To głupota, relikt dawnych czasów, ale Warden stara się być wyrozumiały. Większość załogi to młode inteligencje z Oriona, w których dopiero zatarły się podziały ras, niektóre jeszcze przed technologiczną osobliwością, tym kosmicznym żłobkiem. Są podejrzliwi. Nie rozumieją do końca, po co tu przybyli ani co się stanie potem. Nie ufają Konglomeratowi. Dyskusja toczy się na zamkniętych kanałach, za zaporą, pochłaniającą transmisje we wszystkich pasmach. Warden staje po stronie Konglomeratu, ale nie dlatego, że czuje się z nim związany bardziej niż z własną flotą. Po prostu zna go dobrze. W dawnych czasach można by nazwać Wardena ambasadorem. Zasypują go pytaniami, na które ledwo nadąża odpowiadać. Nie, Kodra nie proksuje algorytmów naszego –2. To sklonowany strumień debugujący, próbujemy naprawić część systemów, Kodranie pomagają w analizie. Osiem egzaflopów. Oddamy w ratach, kiedy systemy będą sprawne. Nieprawda. „T” do zamrożenia wynosi siedemset osiemdziesiąt standardowych lat, mam aktualizacje z głównego rdzenia Konglomeratu. Nasze algorytmy są niepełne. Kto zarządził te badania? Tak, interwały wydłużają się, ale dlatego że uzysk z kolektorów spada proporcjonalnie do odległości od Iorii. Nie ma niebezpieczeństwa. AI rozdzielni Konglomeratu ma kwantowe sumy kontrolne, nikt nie może przeprogramować jej bez naszej wiedzy. Nie wiadomo, co tu znajdziemy. Dlatego właśnie przybyliśmy. Deuron będzie w drugiej linii, prace na planecie zacznie ziarno Par-ti oraz niskoprawdopodobne potencjalności Sznurowców. Też mam taką nadzieję. Nie, w logu publicznym. Tak. Nie. Po naradzie Warden lokuje się na mostku. Na strumieniu z zewnętrznych sensorów widzi rój Konglomeratu na tle Jowisza – niedużej planety, której powłoki gazowe dawno wyssał czerwony karzeł. Planetę otacza halo kosmicznego gruzu. Warden wie, że kiedyś były to piękne pierścienie, nim rozerwała je grawitacja ginącego Słońca. Podkręca podczerwone pasma, a chmury gazu i lodu rozbłyskują, na ich tle skrzą się miliony kadłubów. Czasem dobrze być prostą inteligencją. Dla większości części składowych Konglomeratu to jedynie ruch obiektów w przestrzeni, ale Warden wie, że balet tytanów wśród planetarnego gruzu jest piękny. Przesuwa się przed nim bogactwo kilku galaktyk, podświetlone krótkim pulsem IR. Statki, stacje bojowe, ruchome światy – mechaniczne, biologiczne i takie, których nie potrafi opisać. A daleko w tyle, otoczone przez okręty cywilizacji probabilistycznych, suną bijące serca Konglomeratu, kolektory. Największy, umocowany dwoma holami do pary statkoświatów Tarian, zwrócił czaszę w stronę centrum odległej galaktyki, gdzie w przestrzeni rwanej niewiarygodnymi siłami wiszą gęste grona czarnych dziur. Tam zostawili Iorii, największy sztuczny obiekt w historii znanego świata, łamacz osobliwości wielki na kilka układów. Iorri wywija na drugą stronę studnie czasoprzestrzenne, tworząc rozbłyski gamma i eksplozje, przy których supernowe to kosmiczne błyskotki. Kiedy zbierze dostatecznie wiele energii, śle ją strumieniami tachionów wprost do kolektorów Konglomeratu. Żyją w rytm Iorri. To ona daje im cenne chwile wysokiego zasilania, momenty szybkich myśli oraz działań. Kiedy strumień się kończy, nadchodzi czas zimna, powolności. Zaczyna się interwał. Iorri to jednocześnie ostatnia karta w ich rękawie. Gdy dotrą poza symulowany horyzont zdarzeń, to ona wznieci iskrę reoryginacji, spopielając siebie i ochotników, którzy ją chronią. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, Iorri odwróci wektor entropii, rozpocznie nową epokę, nowy świat. Ale to dopiero za miliony interwałów, Warden nawet nie wie, czy będzie istniał tak długo. Teraz spogląda dalej, poza orbitę Neptuna, gdzie na granicy sensorów krótkiego zasięgu znajdują się statki Konglomeratu, które nie weszły w pas Kuipera, bo zakłóciłyby kruchą równowagę orbit, wprawiły w ruch pola asteroid. To kilka ruchomych światów, jeden megamyślowiec, jedna monstrualna stacja bojowa, zamknięta jak sfera Dysona wokół czarnej dziury, urodzona z jakiejś dziwnej probabilistyki (do dzisiaj nie wiedzą, jak jej użyć). A za nimi, jeszcze dalej, daleko od głównej grupy, leci czarne antysłońce, kula mroku gęstszego niż ciemność próżni. Warden czuje na jej widok niepokój, procesy logiczne, które od dawna prorokowały mu katastrofę, znów krzyczą jeden przez drugiego. Kula to dom jednej z najmłodszych cywilizacji Konglomeratu. Origianie są ostatnim owocem uschniętego drzewa. Urodzili się jakby z przypadku tam, gdzie niegdyś była mgławica Oriona. Gdy wszystkie gwiazdy mgławicy zgasły, kilka supernowych ostatnim podmuchem wprawiło w ruch pola kosmicznego gazu, tak rzadkiego, że na metr sześcienny przypadało jedynie kilkaset tysięcy atomów. Powstało słońce, pogrobowiec kosmicznej macicy, która niegdyś rodziła miliony światów. Wokół słońca, z resztek, powstały planety. Jedna z nich przypadkiem leżała w złotym korytarzu – ani za daleko, ani za blisko gwiazdy. Na tej planecie przypadkiem powstało życie, Origanie. Mieli od kogo się uczyć, w tym czasie Orion był już wielkim cmentarzyskiem, tysiące wymarłych ras nie protestowało, gdy kradli sekrety ich technologii. Warden zawsze myślał o nich jak o robakach, które pojawiły się na ścierwie. W jednym byli przydatni: od samego początku zmagali się z kryzysem energii, ich słońce było małe, chłodne. Wiedzieli, że inne słońca umarły. Samowystarczalność stała się dla nich religią, zaczęli od inteligentnej nanochmury, którą coraz bardziej odseparowywali za pomocą alternatywnych fizyk. Ich dalekie patrole ściągały artefakty wszystkich możliwych ras. Origianie zaś, zamiast poświęcać czas na tworzenie własnej technologii, rozwijali naukę o naukach, robili wektory rozwojów, analizowali potencjalne ścieżki technologiczne swojego gatunku. Dzięki temu w kilkaset tysięcy lat przeskoczyli przedwieczne inteligencje z początków galaktyk. I znaleźli w końcu receptę na przetrwanie – ich skomplikowane nauki czasoprzestrzenne, na drodze niezrozumiałego procesu zawijania wymiarów w ujemne płaszczyzny, pozwalały odzyskiwać energię uwięzioną w strukturze wszechświata. W ten sposób Origianie z cywilizacji jednoukładowej przeskoczyli susem Kardaszewa 3, 4 i 5. Ulokowali się na ostatniej pozycji skali, zarezerwowanej dla istot półboskich. Zamiast grać według zasad narzuconych przez wszechświat, manipulowali jego tkanką. Był jeden problem, energię zagięć mogli zbierać tylko po ich wewnętrznej stronie, dlatego cywilizacja musiała przenosić się w kolejne, zagnieżdżone w sobie podwymiary. Kompletnie samowystarczalni, odcięli się od wektora entropii, odmierzającego sekundy do śmierci wszechświata, ale jednocześnie bezpowrotnie odcięli się od całej reszty. Nikt nie wie, czemu przyłączyli się do Konglomeratu. Nie sposób ich spytać – za granicą kuli zaczyna się czasoprzestrzenna osobliwość tak poskręcana, że jej modelowanie jest ponad siły Konglomeratu, nie mówiąc o zaprojektowaniu sondy, która mogłaby przebić się na samo dno, do samych Origian. Nawet wtedy nie mieliby jak odpowiedzieć. Z kuli nie wydobywa się nawet pojedyncze neutrino. Decyzję o przystaniu do Konglomeratu podjął za nich Rządca, inteligencja uzbrojona w dwadzieścia antymateryjnych niszczycieli, którą Origianie pozostawili na straży kuli wiele lat temu, nim na dobre zerwali kontakt ze światem. Rządca nigdy nie wytłumaczył swojej decyzji, konsensus Konglomeratu był taki, że AI chce zapewnić sobie przetrwanie. Ale Warden zawsze podejrzewał, że mogło chodzić o więcej. Jego procesy analityczne podawały dwie prawdopodobne opcje. Pierwsza: Origianie dotarli do granicy swoich możliwości, do jakiegoś nieprzewidzianego w ich alternatywnej fizyce ogranicznika, więcej nie mogą zwijać albo w obawie przed katastrofą, albo z powodu niewyobrażalnych kosztów energetycznych. Druga: Origianie zginęli na skutek tajemniczej katastrofy, a Rządca rozumie, że jest zdany tylko na siebie. Każda z tych opcji jest zła i oznacza, że Konglomerat ciągnie za sobą tykającą bombę. Warden odwraca wzrok od kuli. Woli skupić uwagę na środku układu, gdzie awangarda floty zaczyna otaczać Ziemię ciasnym pierścieniem. Reszta planet z zazdrością patrzy na średnią siostrę, której grób odwiedzili goście. W tych rejonach galaktyki życie nie pojawiło się od tysięcy lat, nieme kamienie już tylko z przyzwyczajenia kołują jałowo wokół martwych słońc. Jest zimno i ciemno. Interwał 3f30fb/04 Pierwszy skan nic nie wykazuje. Ot, ruiny, morze ruin, warstwa na warstwie. Mają pod sobą ślady przynajmniej kilku gatunków, które przychodziły i odchodziły w cyklicznych falach, kulminując albo zniszczeniem siebie, albo takim wyniszczeniem planety, że musiały ją opuścić. Ciekawostka: jeden gatunek pojawił się po apokalipsie, którą zgotowała Ziemi umierająca gwiazda. To niskoenergetyczna forma życia oparta na białku, siarce i amoniaku. Porost ze zbiorową inteligencją. Niestety, nie miał szans wyjść poza atmosferę, wyjałowił wierzchnie warstwy uprażonej planety, a potem wymarł. Warden zapisuje sobie dane o nim w prywatnej pamięci – inspirujący przykład dostosowania do skrajnych warunków. Drugi skan sięga głębiej, wewnątrz globu, poza sieć sztucznych jaskiń oraz pustych, podziemnych miast, do płaszcza i jądra, które dawno stężały w absolutnym zerze. Widać trochę złóż metali, formacje krystaliczne... Dopiero w szczegółowym powiększeniu Warden odkrywa coś frapującego, kilka linii, które prowadzą do środka Ziemi. To tunele. Kluczą, zakręcają po nieregularnych łukach, czasem zwijają się w spirale. Jedna ze składowych AI Wardena podnosi czerwoną flagę. Wszystkie naturalne twory wszechświata powstają i dzielą się po liniach naprężeń: wewnętrznych ciśnień oraz zewnętrznych sił. Spędziwszy długi czas na poszukiwaniu resztek inteligentnych cywilizacji, Warden ma dobre oko, natychmiast odróżnia kształty naturalne od nienaturalnych. I jest pewien: tunele zostały wykopane. Raportuje to natychmiast Konglomeratowi, ale oni już wiedzą, mają analityków z większą mocą obliczeniową, zdążyli nawet uruchomić symulację, która próbuje ocenić potencjalne zyski z odkrycia, dzielone przez koszt badań. Modele, modele, modele. Idzie na nie większość wydatków energetycznych Konglomeratu. I trudno się dziwić, dobra symulacja to sonda wysłana w przyszłość, jedyny sposób, w jaki można zgadnąć dalekosiężne skutki własnych decyzji. Wiele cywilizacji granicę między inteligencją a zwierzęciem albo automatem komórkowym widzi w przewidywaniu przyszłości. Dopiero kiedy zaczynamy myśleć, budować w głowie ciągi niedokonanych, ale potencjalnych zdarzeń, może powstać organizacja społeczna, język, pojęcia abstrakcyjne. A u zaawansowanych cywilizacji to szczegółowość modeli decyduje, kto wygra wojnę, a kto nie. Kto zginie w technologicznej katastrofie, a komu uda się jej uniknąć. Myślowce Konglomeratu stanowią dużo skuteczniejszą broń niż chmara jego niszczycieli. Po chwili są już wyniki. Z porównania zysków i strat wychodzi bardzo duży iloraz. Prawdziwie niewytłumaczalne osobliwości są rzadkie, mają wielki potencjał poznawczy. Konglomerat zarządza szczegółową ekspertyzę. Trzeci skan zaczyna się wkrótce potem, a jego wynik wprawia analityków w konsternację. Wszystkie rdzenie mówią jednym głosem: błąd pomiaru, niemożliwość. Powtarzają skan, znów ten sam wynik. Niedowierzanie. Strach. Naraz wszystkie statki zaczynają nadawać do siebie. Próżnia śpiewa każdym pasmem, od neutrin do ultrafioletu. Warden widzi, jak wokół Konglomeratu puchnie wielobarwna łuna przerażenia. Interwał 3f30fb/05 Zaproszenie przychodzi niedługo potem. Warden niespodziewanie trafia do zespołu, który ma analizować znalezisko. Dają mu kilka sekund, aby przyswoił sobie szczegółowe dane z sensorów różnych jednostek. Wszystkie wskazują to samo. Wypalony grobowiec nie jest martwy, jak się spodziewali. Na Ziemi istnieje życie, a dokładniej – jedna forma życia, i to nie na powierzchni, lecz głęboko pod nią, w samym jądrze planety, w porowatej, zimnej kuli żelaza. Forma jest mała, a sześć tysięcy kilometrów skały oraz metali nie ułatwia badania, na razie widać tylko termiczną kropkę. Temperatura obiektu – między 10 a 50 stopni Celsjusza, w okolicach mediany form życia opartych na ciekłej wodzie. Temperatura otoczenia – kilka dziesiątych punktu do zera absolutnego. Żeby wiedzieć więcej, muszą posłać do korytarzy sondy. Imurishama posłusznie je produkuje. Tną kamień jak masło. W międzyczasie myślowce tworzą wirtualne modele, próbując odpowiedzieć na podstawowe pytanie: co może przetrwać w takich warunkach? Coś im tam wychodzi, są pomysły egzotycznych, bardzo oszczędnych minerałofagów albo biologicznych istot wykorzystujących zjawiska podobne do kuli Origian. Ale zawsze w pewnym momencie symulacje się rozjeżdżają, nie da się wyjaśnić stanu zastanego. Wirtualne minerałofagi giną z powodu deficytów albo przeciwnie – przy odpowiednich stałych zżerają od środka całą planetę. Biologie wielowymiarowe zapadają się do czasoprzestrzennych studni albo wychodzą z układu jako młoda cywilizacja międzygwiezdna. Na dodatek forma życia jest tylko jedna. I tego myślowce w żaden sposób nie potrafią zrozumieć. Ich wstępna opinia: takie trwanie jest niemożliwe. A jednak – wyniki skanów mówią co innego. Sondy tymczasem prawie dotarły do jądra. Po drodze badają ściany korytarzy – wyżłobione drobnymi narzędziami rosły bardzo powoli, nie więcej niż kilka metrów na solarny rok. Na ścianach wiele resztek materii organicznej (w miarę przypływu danych kolejne modele padają; minerałofagi, kopiąc tak powoli, umierają z głodu, białkowce pokazują gigantyczny deficyt energii – ta przeznaczona na kopanie kilkaset tysięcy razy przewyższa tę, którą mogłyby otrzymać ze wszystkich dostępnych tu źródeł). Są coraz bliżej obiektu, już można oszacować jego rozmiary, wyjątkowo niewielkie (kolejne symulacje się rozpadają, tak małe źródło ciepła wytraciłoby całą energię w kilka sekund, zostają już tylko szalone, egzotyczne byty). Pierwsza sonda jest kilka zakrętów od celu. Studzi fotonowe wiertło, aby nie uszkodzić obiektu podmuchem rozpalonego powietrza. Aktywuje tarcze kinetyczne i mały karabin antymateryjny. Widząc go, Warden denerwuje się. Kto rozkazał? Strateg? Jakim prawem ingeruje w projekty Imurishamy? Członkowie tajnego komitetu w napięciu śledzą ruchy sondy. Zaraz nastąpi kontakt i choć mieli już takich tysiące, każdy był inny. Sensory przesyłają na górę pierwsze obrazy – smukły kształt, długie kończyny (myślowce są bezsilne, to się nie kompiluje, to nie jest termooszczędna budowa ciała, zero dostosowania do środowiska, jeden krzyczy: błąd pomiaru, błąd pomiaru; drugi prorokuje załamanie rzeczywistości; reszta milczy, czeka). Warden czuje uderzenie dziwnych, prawie zapomnianych emocji, kiedy forma życia zaczyna się ruszać, reagując na światło sondy. Para zielonych oczu spogląda prosto w sensory. Interwał 3f30fb/06 Snują plany. Ekstrakcja to najmniejszy problem, obiekt wykazuje ślady inteligencji, pójdzie za sondą, jeśli dadzą mu znak. Tylko co potem? Rdzeń strategiczny sugeruje, żeby uciekać. Analiza istoty, która przetrwała czerwonego karła oraz miliony lat absolutnego zera, rodzi bardzo stromy wektor potencjalnych zagrożeń. Teoria mówi: nie graj w grę, której zasad nie znasz. A w tej chwili nikt nie potrafi wyjaśnić metabolizmu obiektu. Warden wyśmiewa Stratega. Co prawda jego głos w Konglomeracie nie ma dużej wagi, ale na szczęście wielu myśli podobnie. Strateg jednak dalej walczy, podaje swoje rozwiązanie: sprawdzać kolejnymi iteracjami coraz skuteczniejszych broni, czy istotę da się uszkodzić. Zacząć od pałki, skończyć na anihilatorach antymateryjnych. Jeśli wykaże ból lub najmniejszy ślad uszkodzeń – przerwać próby, rozpocząć badania ze świadomością, że nie zdoła nam zagrozić. Jeśli nic nie zadziała, porzucić ją na tej skale, bo wyraźnie nie ma możliwości ruchu międzygwiezdnego, skoro siedzi tu od dawna. W opinii Stratega Konglomerat nie powinien ryzykować kontaktu z obiektem, na którego potencjalną agresję nie będzie mógł skutecznie odpowiedzieć. Tak mówi teoria gier, tak mówi logika. Warden nie zgadza się, twierdzi, że agresywne zachowania mogą zniechęcić obiekt do kontaktu albo sprowokować odwet. Wielu mu przytakuje. Przez chwilę ścierają się wirtualne modele, trwa rozmowa na kilkaset tysięcy głosów. Warden porównuje statystyki ostatnich debat, może przegrać, ze spadającymi zasobami energetycznymi skorelowana jest coraz większa zachowawczość członków rady. Na wykresach niechęć do niebezpiecznych decyzji wspina się złowieszczą krzywą. Warden czuje, że jego stronnictwo przegra. Wtedy odzywają się Pierwsi. Nie mają szczególnych praw, ale ich zdanie jest szanowane, są w Konglomeracie od początku. Przypominają wszystkim, dlaczego Konglomerat przybył do ramienia tej starej galaktyki. Mówią o wadze poznania. O jego wpływie na szczegółowość przyszłych modeli. O karmie dla głodnych rdzeni nauk teoretycznych. Wreszcie o ratunku informacji – najdelikatniejszej struktury wszechświata – przed entropią. I przed reoryginacją, która skompresuje całą materię tej gromady galaktyk do nieskończenie małej, ujemnej przestrzeni. Strateg nie zostaje na głosowanie, wraca do swoich niszczycieli. Wie, że teraz to formalność. Członkowie rady wyrokują: adaptacja. Trzeba sprawdzić, czy istota może stać się częścią Konglomeratu, czy będzie chciała opuścić swój martwy świat. Tylko jak napisać program adaptacji dla czegoś zupełnie obcego? W kilka cennych sekund powstaje zespół, dostają moc obliczeniową, mianują Wardena konsultantem. Najpierw jest zdziwiony. Potem, już w wirtualnej przestrzeni tajnego laboratorium, do którego natychmiast się przenosi, pokazują mu tajne dane, ultrawysokiej rozdzielczości skany istoty. Ma dwie ręce, dwie nogi, głowę z długimi jasnymi włosami. Widać nawet cechy płciowe – to kobieta, biologiczny człowiek z epoki precybernetycznej. Warden pyta: to dlatego wybrali jego? Tak, dlatego. Wiedzą, że Warden jest w jednej tysięcznej człowiekiem. Nic dziwnego, sam nieraz chwalił się, ile różnych ras i kultur ma wśród przodków. Cywilizacje Oriona od tysiącleci nie rozmnażały się już płciowo, a w wirtualu można było krzyżować nawet najbardziej niekompatybilne systemy genowe, tworzyć hybrydy, które nigdy nie mogły powstać w naturze, ale dziedziczyły cechy psychiczne oraz kulturowe po obojgu rodzicach. Dziewięć pokoleń temu wmieszał się w ten tygiel właśnie jeden człowiek – kobieta – gwiezdny nomada, jedna z nielicznych potomkiń ludzkości. Może właśnie dlatego Warden pracował kiedyś naukowo nad ludźmi, w prywatnej pamięci ma więcej danych niż Konglomerat w publicznej bibliotece, zna ich bodaj najlepiej ze wszystkich dostępnych inteligencji. Warden analizuje zdjęcia. Potem proponuje adapt zbliżony do środowiska z czteroipółmiliardowego roku planety. Istota precybernetyczna nie zrozumie abstrakcyjnych płaszczyzn sieci, oderwanie od ciała może uznać za agresję. Dlatego trzeba z nano stworzyć fizyczną przestrzeń do badań. Warden kopiuje Konglomeratowi całą ikonografię, jaką zdołał zebrać: trochę hologramów zrobionych na Ziemi w XXX wieku ludzkiej historii, parę niekompletnych filmów. Obiecuje, że temu, kto będzie rozmawiał, udostępni też swoje leksykalne bazy danych oraz... Nie, to nie tak – przerywają. On będzie rozmawiał. Nikt inny nie zdoła. Warden zaczyna rozumieć. Myślowce Konglomeratu wysypują się na obiekcie jak na zmyślnym wirusie, bombie logicznej. Jego istnienie jest zupełnie nieracjonalne, dlatego maszyny nie mogą go pojąć. Ale prosty Warden może go zbadać, zrozumieć, a potem wytłumaczyć reszcie. Musi tylko zostać człowiekiem. Interwał 3f30fb/07 Protokół komunikacji: drgania ośrodka, staroświecka akustyka – ale komunikacja akustyczna to przecież tysiące martwych języków, nawet więcej, bo te języki zmieniały się w czasie. Warden próbuje wszystkiego, istota nie odpowiada. Kolejna próba. Istota go nie słucha, mamrocze do siebie. Warden analizuje dźwięki, w bazie jednak brak analogicznego wzorca. Wie, że to mowa, tylko dzięki rozkładowi Zipfa. Częstotliwość występowania słów oraz głosek daje krzywą o nachyleniu –1, a taką tajemniczą właściwość wykazywał każdy język Ziemi oraz większość komunikatów inteligentnych istot, zresztą już dawniej dzięki niej kryptografowie odróżniali zaszyfrowany tekst od losowego ciągu. Dodatkowo model entropii Shannona, mierzący złożoność informacji, oscyluje w okolicy szóstego stopnia. To dokładnie tam, gdzie powinna znajdować się mowa człowieka precybernetycznego. Odgłosy małp są na trzecim stopniu, delfinów na czwartym. Myśli Wardena – na osiemnastym. Istota jest ponad wszelką wątpliwość inteligenta. Tylko dlaczego nie reaguje na słowa? Czy zbyt pochłania ją otoczenie? Warden długo zastanawiał się nad neutralną scenografią – w XXX wieku ludzkość była bardzo zróżnicowana. Równolegle istniały bezpłciowe inteligencje zbiorowe, apostołowie osobliwości, ale wciąż można było też spotkać społeczeństwa pierwotne. Wiedzieć, że istota pochodzi z tych czasów, to nie wiedzieć nic. W końcu wyszedł z założenia, że cywilizowane wnętrze przestraszy dzikiego, ale cywilizowany człowiek nie przestraszy się natury. Nano ułożyło się w trawy oraz drzewa, które Warden wypatrzył na hologramach. Nie potrafił tylko oddać kilku szczegółów, których materiał źródłowy nie precyzował – zapachów, masy, cech strukturalnych. Wydawało mu się, że poradził sobie dobrze, ale łatwość, z jaką istota przejrzała na wylot tę maskaradę, była zawstydzająca. Gdy tylko przenieśli ją tu z jednoosobowej kapsuły, skruszyła w palcach kilka liści, postukała w drzewa, a potem ruszyła przed siebie, docierając do granicy stworzonej przez nanomakiety. Teraz jej dłoń tonie w hologramie, który miał tworzyć wrażenie otwartej przestrzeni, zupełnie jakby próbowała przedostać się na drugą stronę, jakby czuła, że za warstwami nano, za plastistalowym bąblem powłok okrętu, jest tylko zimno i ciemność. Po chwili rezygnuje i znowu mamrocze, trochę wyraźniej. Warden w desperacji podczepia się pod jeszcze jeden myślowiec, chmury analiz pęcznieją, zestrzeliwując z tablicy potencjalnych języków kolejne pozycje. Są już tylko cztery możliwości, trzy, jedna. Jest! Rzadki, mieszany dialekt z końcowego okresu ludzkiej historii, język ultrakonserwatywnego odłamu, który porzucił większość zaawansowanej technologii i nigdy nie opuścił Ziemi. — ... puste. Drzewa Onego, trawa Onego. Nie można zjeść, nic zrobić, nic. Jest, a nie jest. — Słyszysz mnie? — odzywa się Warden, uważnie modulując głos. Pamięta, że wszystko powyżej osiemdziesięciu decybeli oznacza dla ludzi wrogą intencję, a wszystko powyżej trzech tysięcy herców – alarm. Nie ma reakcji. — Odezwij się, proszę, nie rozumiem tych szeptów — mówi. Istota rusza wzdłuż pomieszczenia, wodząc dłonią po ścianie. Słyszała? Nie słyszała? Warden jeszcze raz szuka mądrości myślowców. Twierdzą, że słyszała, skany pokazały minimalne drgnięcie mięśni twarzy w momencie, w którym wypowiedział słowa. Czy to znaczy, że znalazł właściwy język? Nawet jeśli, to istota może być w szoku. Albo jest obłąkana. Co robić dalej? AI wpuszczone w temat ludzkiej psychologii wraca po chwili z odpowiedzią: wejść w jej świat, bawić się w jej gry. — Kim jest Ony? — pyta więc Warden. Tym razem istota spogląda wprost na niego. Samozachowawcze programy podnoszą alarm. Warden tłumi instynkt, który każe cofnąć się przed świdrującym, zielonym spojrzeniem. — Ony jest w pustych niebiosach, nienasycony. Jeść, jeść, jeść. Pożre wszystko przed twoimi oczyma, a potem pożre obraz spod powiek, i nawet wspomnienie obrazu. A gdy schowasz się głęboko, głęboko, myślisz, że Ony został na górze, aż do czasu, kiedy poczujesz go. O, tu. W sobie. Warden analizuje: istota ma skomplikowane życie duchowe, własną metafizykę, której centralne miejsce zajmuje jakieś złe bóstwo. — Kiedy przybyliśmy do twojego świata, nie spotkaliśmy nikogo poza tobą. Gdzie jest Ony? Kim jest? — Wielki pożeracz. Robi pustkę, na ziemi, pod ziemią. Puste czaszki, puste dziury po morzach i jeziorach. Ony niszczy. Nawet ciepło niszczy, uciekasz przed nim, uciekasz, ale cię wyprzedza, i jesteś w miejscu, gdzie już byłeś, gdzie nic nie ma, bo nawet twoją ucieczkę pożarł. — Jesteś bezpieczna. Tu Ony nie dotrze. Istota kruszy w ręku kolejny ze sztucznych liści. — Nie, Ony jest tu od dawna, jest w was. Ulepił kukły z zimna i pustki, z żelaza, skał. Drzewa Onego. Trawa Onego. Istnieją, a jednak nie... Warden próbuje ciągnąć dyskusję, ale istota traci zainteresowanie i tylko krąży po adapcie. Myślowce są zaniepokojone, zwracają uwagę Wardena na fakt, że istota ani razu nie spytała, gdzie się znajduje ani kim jest Warden. Czyli albo to wie (co niepokoi, bo musiałaby mieć pozazmysłowe źródła informacji), albo jej psychologia nie została zogniskowana na własnym przetrwaniu (co jest jeszcze groźniejsze – jeśli nie ma instynktu strachu, a mimo to przetrwała, musi być potężna). Warden rozłożył się na psychologii oraz komunikacji, ale biologia istoty upokarza go jeszcze bardziej. Wszystko w jaskrawy sposób przeczy znanej nauce. Ciepła – nie traci. Energii – nie traci. Metabolizm jest, ale jakby go nie było, we krwi ten sam poziom cukru, tlenu. Wydalanie – zatrzymane. To nie biologia żywej istoty, tylko hologramu. Gdyby nie to, że dotknął ją ramionami własnych nanosond, nigdy by nie uwierzył w jej istnienie. Wszędzie, gdzie zaczyna dogłębnie kopać, dociera w końcu do tego samego procesu, którego po prostu nie może zaakceptować. Coś powstaje z niczego. Czy nauka Konglomeratu, stworzeń prawie tak starych jak wszechświat, może się mylić? Jeśli do tej pory opisywała wszystko, jeśli dała początek tworom takim jak Iorri albo kula Origian, dlaczego nagle zawodzi przy tej istocie? Warden wkrótce łapie się na tym, że zaczął myśleć jak Strateg. Chodzi mu po głowie teoria zatrutej wiedzy. Czy ktoś chce zniszczyć Konglomerat, podkładając mu intelektualne kukułcze jajo, jakąś superistotę, która naprawdę została urodzona w probabilistycznych kuźniach dużo potężniejszej rasy? Czy ktoś chce wywołać chaos, zwątpienie, kłótnie? Najtrudniej Wardenowi przyjąć najprostsze wytłumaczenie: że istota po prostu jest. — Miałam dzieci, ale zamarzły. — Tymczasem znów rejestrował jej mamrotanie. — Mięso odeszło od kości. I nie mogłam mieć więcej, bo każde wyciągałam z własnego ciała, a jak zamarzły, nie dało się ich wsadzić z powrotem. Teraz mam dziurę w środku. Chciałabym dziecko, ale nie chcę więcej pustych dziur. Kiedy jest pustka, Ony wygrywa... Interwał 3f30fb/08 Istota nie jest cykliczna. Tę oczywistą prawdę odkrywają podczas niskiego zasilania. Nagle ona przyspiesza, mówi szybciej, niż Warden może zanalizować. Jak rozedrgany hologram biega po adapcie, macając ściany frenetycznym trzepotem palców. Kiedy interwał się kończy, Warden ma ogromną bazę surowych danych. Rzuca na to okiem: dużo mamrotania, dużo o pustce, głodzie. Ony, Ony, wszędzie Ony. Chce zabrać się do ciekawszych fragmentów, ale właśnie Konglomerat wzywa go do złożenia raportu. Nie rozumieją, jak niewiele czasu minęło dla istoty biologicznej, ledwo zdążyli porozmawiać. Chcą, aby przedstawił wyniki. Warden jest zawstydzony. Dobrze wie, ile energii oraz nano kosztuje ten projekt, a jednak ma tylko jedną teorię, którą sam by wyśmiał, gdyby nie interwał spędzony w adapcie istoty. Prosi o więcej pasma, żeby ją wyłożyć. Konglomerat bez wahania przydziela mu pełny zakres myślowca – widocznie są zdesperowani. Niewyobrażalne morze uprawnień obliczeniowych zalewa Wardena. Co za siła! Przyszłość nie ma przed nim tajemnic, swoimi symulacjami może przejrzeć wszystko, sięgnąć wszędzie, w kilka chwil przemyśleć oraz wymodelować tyle, ile prywatną mocą nie zdołałby przez setki interwałów. Po chwilowym szoku Warden opamiętuje się. Zaprzęga myślowiec do weryfikowania swojej teorii. Potem – tłumaczy ją na kilkaset języków oraz systemów kognitywnych. Przedstawia raport. Zaczyna od infografiki – korelacji stopnia inteligencji oraz mitologizacji kultury. Prostsze inteligencje są bardziej skłonne wierzyć w bóstwa, demony, świat pozanaukowy niewytłumaczalny rozumem. Przyczyny: szok poznania, strach, poszukiwanie fundamentów egzystencji, umysłowe lenistwo. Warden rzuca na wykres dane historyczne, wiele różnych cywilizacji na różnych etapach rozwoju, widać pnące się w górę krzywe epok. Prawie wszystkie idą w jednym kierunku, tylko w dolnym kwadrancie mieści się 0,35% inteligencji abnormalnych, gdzie wykres jest niemal płaski. Są tam ludzie. Jeszcze będąc postosobliwościową, kilkuukładową inteligencją, bawili się w mistycyzm, wierzyli w istoty nadprzyrodzone. Teraz Warden pyta: przypadek? A może mieli z nimi do czynienia, czuli wpływ owych bóstw, podczas gdy w większości cywilizacji takie byty okazały się jedynie teoretyczną możliwością. Konglomerat wrze. Zero dowodów. Idiotyczne spekulacje. Warden broni się: czas przefiltrował bogatą mitologię Ziemian obiektywnym kryterium przetrwania. Zweryfikował historie o nieśmiertelnych bóstwach, duchach, wampirach – tylko jedną pozytywnie. I oto leżała w letargu, kiedy tu przybyli, zaprzeczenie wszystkiego, co wiedzieli o fizjonomii białkowców, biała dziewczyna w sarkofagu z miliardów ton żelaza... Nie, nie ma racjonalnego wytłumaczenia. Tego chcieli – żeby stał się człowiekiem, aby ją zrozumieć. A on, człowiekiem zostawszy, zaczął akceptować niezrozumiałe. To paradoks: istota może stać się elementem jego obecnego świata, ale wtedy on straci możliwość dialogu z Konglomeratem, zacznie mówić językiem, którego myślowce nie pojmą. Więcej danych, więcej danych – żąda Konglomerat. Warden rezygnuje z prób przekonywania. Dostarczy więcej danych. Interwał 3f30fb/09 Białko go swędzi. Nie rozumie, w jaki sposób protointeligencje wytrzymywały fizjologię chemicznych reakcji oraz mnożących się komórek. Wardenowi wydaje się, że czuje każdą z nich: tysiące małych, egoistycznych drobinek, z których żadna nie ma interesu być Wardenem. Tylko mnożą się, mnożą i żrą, a on jest ubocznym skutkiem, sumą ich wektorów. Gdyby nie groźny policjant kwasu dezoksyrybonukleinowego, samolubne komórki zmieniłyby go w bezkształtną kupę biomasy. Wszystko go drażni, najchętniej zdrapałby z siebie całą tę powłokę, ale wie, że pod spodem nie ma nic więcej, tylko płyny ustrojowe, kości, mięśnie. Myślenie jest powolne. Owszem, zostawił sobie interfejs pozwalający na kontakt z siecią, na tyle mały, aby nie budzić podejrzeń istoty. Ale nie może już sięgać do zasobów Konglomeratu instynktownie, jakby były one przedłużeniem jaźni. Każde pytanie trzeba uważnie formułować, na odpowiedź – czekać. Gdyby pozwolili mu czerpać z sieci tak szybko, jak przywykł, spaliłby swoje neurony w mgnieniu oka. Dlatego myśli powoli, bardzo powoli. Pogrążony w stanie podobnym do interwału, jest ślepy jak kret, nie potrafi modelować przyszłości nawet na kilka minut wprzód, ma tylko jakieś zbudowane na instynktach aproksymacje, z pewnością niecelne. Pierwszy raz czuje się tak delikatny. Gdyby nie fakt, że większość świadomości zbackupował w grobowcu Deurona, pewnie oszalałby ze strachu. Nafaszerował się po uszy uwarunkowaniami, które mają go chronić przed szokiem uosobienia. Próbuje teraz, z poziomu człowieka, wyobrazić sobie, co musi czuć istota o bycie punktowym. Jak to jest znajdować się zawsze o tak mały krok od zniszczenia, balansować na krawędzi próżni? Jaki wpływ na psychikę prostego bytu mogą wywrzeć eony samotności? Zadaje nawet pytanie myślowcom i po chwili otrzymuje odpowiedź: wypieranie. Jedyny umysł punktowy, który potrafi żyć miliardy lat, to taki, który bardzo dobrze potrafi wypierać, odświeżać samego siebie, odrzucając w kolejnych pętlach naskórek wspomnień. Warden wchodzi do adaptu, a śluza zamyka się za nim, odcinając drogę ucieczki. Czuje klaustrofobiczny strach. Wie, że stąd nie ma wyjścia – Konglomerat nie otworzy śluzy, nawet w sytuacji zagrożenia. Powietrze i woda krążą w obiegach zamkniętych. Jedyne, co wydostaje się na zewnątrz, to cieniutka strużka danych, płynąca przez wszczep w mózgu Wardena. Istota wychodzi niespodziewanie zza drzewa, tętno Wardena przyspiesza. Przez chwilę zastanawia się, czy trójwymiarowe drukarki atomowe dobrze zinterpretowały schematy ciała Homo sapiens sapiens. Czy jego serce jest tak wytrzymałe, jak powinno? Czy zaraz nie pęknie albo się nie zatrzyma? To dziwne, ale na białkowego awatara istota reaguje zupełnie inaczej niż na syntetyczny wystrój adaptu. Uśmiecha się, podchodzi z błyskiem w oczach. Dotyka jego ramienia dłonią. Warden robi krok wstecz, przerażony uczuciem cielesnego kontaktu. Głupi instynkt! Teraz żałuje, że nie miał czasu zaimplementować silniejszych barier behawioralnych. Próbuje przezwyciężyć biały szum fizycznych doznań, które nie dają mu się skupić: zapachy, dotyk podłogi pod stopami, napięcie skóry, szum wentylatorów, pot. To dziwne – jako pozacielesna inteligencja Warden radził sobie z dużo większym natłokiem bodźców. Teraz sama świadomość posiadania ciała całkiem go rozprasza. Stara się o tym nie myśleć. Tłumaczy istocie, że mogą ją zabrać z planety, ale tylko jeśli pozwoli im dowiedzieć się o sobie więcej, jeśli opowie swoją historię. Ona znowu robi kolejny krok, staje z nim twarzą w twarz. Warden czuje jej zapach, musi walczyć z instynktem, który każe cofnąć się, oddać pole. Pyta jeszcze raz, czy istota zechce opuścić Ziemię z Konglomeratem. — Przykro mi — słyszy w odpowiedzi. Wtedy nadchodzi interwał. A ona rzuca się do przodu jak wygłodniały drapieżnik, siada na Wardenie okrakiem, wbija mu palce w oczy i zaczyna go pożerać. Koniec fragmentu.\nScience Fiction z plusem: Głos Lema\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Science_Fiction_z_plusem__Glos_Lema-ebookRO/p40841i98194" target="_blank" title="Science Fiction z plusem: Głos Lema - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Science Fiction z plusem: Głos Lema - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


ACTA: Celnicy z przedsiębiorcami zwalczają podrobione rzeczy - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiACTA: Celnicy z przedsiębiorcami zwalczają podrobione rzeczy\nACTA: Celnicy z przedsiębiorcami zwalczają podrobione rzeczy\nautor: Paulina Bąk10.02.2012, 09:51; Aktualizacja: 10.02.2012, 10:26\nPrzepisy UE w sprawie kontroli celnej towarów, które naruszają własność intelektualną są bardziej restrykcyjne niż ACTA - mówi Iwona Mońko, naczelnik wydziału ochrony praw własności intelektualnej w departamencie polityki celnej w Ministerstwie Finansów.\nJakie skutki może mieć podpisanie umowy dotyczącej zwalczania obrotu towarami podrabianymi, zwanej ACTA, dla Służby Celnej?\nUmowa ACTA jest powieleniem ochrony w zakresie własności intelektualnej, którą gwarantują przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1383 z 2003 roku. Jednak warto podkreślić, że jeśli chodzi o procedury graniczne, to przepisy sekcji trzeciej porozumienia ACTA są o wiele mniej restrykcyjne niż obowiązujące obecnie uregulowania unijne. W porozumieniu ACTA objęte ochroną są tylko prawa w eksporcie, imporcie oraz tranzycie. Spod ochrony wyłączone są patenty, informacje niejawne oraz bagaż podróżnego w ilościach dozwolonych przy przywozie. I to są różnice. Jednak małe przesyłki o charakterze handlowym są i będą zatrzymywane.\nCzy ulegną zmianie procedury kontroli?\nSame procedury graniczne są uregulowane bardzo podobnie. Organy celne mogą ścigać naruszenia z urzędu oraz na wniosek właściciela praw własności intelektualnej. Jednak ACTA zapewnia stronom umowy możliwość zobowiązania właściciela praw do uiszczenia kaucji, czego nie ma w procedurach unijnych.\nCzyli obecnie celnicy nie żądają takich kaucji?\nProcedury unijne przewidują, że ściganie własności intelektualnej na wniosek jest bezpłatne, nie są pobierane opłaty za złożenie wniosku ani też kaucja zabezpieczająca ewentualne roszczenia przeciwko osobie, do której skierowany jest wniosek.\nJeżeli przekraczam granicę i mam na ręce zegarek będący podróbką, celnik nie może go zatrzymać. Czy ACTA coś zmienia w tym zakresie?\nZarówno przypisy unijne, jak i ACTA stanowią, że rzeczy osobiste nie podlegają kontroli, chyba że są przewożone w ilościach handlowych.\nJak zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1383 są chronione prawa własności intelektualnej?\nPo pierwsze celnicy ścigają naruszenia własności intelektualnej z urzędu. Gdy podejmą podejrzenie, że towar jest podrabiany, i znają właściciela praw, to mogą zatrzymać towar i poinformować o tym tego właściciela.\nDruga procedura, czyli ochrona na wniosek, polega na tym, że sam zainteresowany, czyli właściciel, składa do organów celnych wniosek o ochronę swojego prawa własności intelektualnej wraz z opisem towaru. Zainteresowany musi podać cechy charakterystyczne produktu po to, żeby celnikom było łatwiej rozpoznać podrobione towary. Po zatrzymaniu towaru to właściciel praw decyduje, czy skierować sprawę do sądu. Jeżeli nie wystosuje wniosku o ściganie np. do prokuratury, to towary zostaną zwolnione.\nGdzie należy złożyć wniosek o ochronę?\nWnioski przyjmuje i rozpatruje dyrektor Izby Celnej w Warszawie. We wniosku zaznacza się też, czy to ma być ochrona krajowa, czy unijna. Osoba starająca się o ochronę krajową musi przedstawić dowód na to, że dane prawa własności intelektualnej były rejestrowane np. w polskim urzędzie patentowym lub międzynarodowych organizacjach ze wskazaniem Polski. Jeżeli natomiast jest to wniosek unijny, należy przedstawić legitymację prawną do rejestracji swoich praw w Urzędzie ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante, w Hiszpanii.\nSkąd funkcjonariusze celni wiedzą, że dany wniosek był złożony?\nWszystkie wnioski umieszczane są w systemie informatycznym Vinci. Jeżeli w czasie standardowej kontroli celnik podejmie podejrzenie, że ochrona została naruszona, sprawdza on w tym systemie, czy taki wniosek został złożony.\nSystem Vinci zawiera wszystkie wnioski wraz z informacjami dotyczącymi znaków towarów objętych ochroną praw własności intelektualnej i dlatego dostęp do niego jest kodowany i posiadają go tylko i wyłącznie upoważnieni funkcjonariusze celni.\nTagi:służba celna, prawo podatkowe, cło\nCelnicy skutecznie walczą z przemytem na granicy UE\nCelnicy będą otrzymywać listy pasażerów\nanony77(2014-03-23 23:43) Zgłoś naruszenie 00\nPolska jest krajem, gdzie dokonuje się nielegalnych eksperymentów z klonowaniem ludzi (typu - mind copy).\nProceder ten przeprowadza się w sposób bardzo dyskretny, bez obserwatorów, w miejscu gdzie nikt by się tego nie spodziewał - na zamkniętym oddziale w szpitalu psychiatrycznym.\nOfiarę zwabia się pod pozorem choroby psychicznej albo obserwacji z podejrzeniem choroby psychicznej. Służy do tego m. in. specjalna procedura w sądzie rodzinnym - "Wniosek o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym". Wydawałoby się, że w ten sposób do zakładu zamkniętego trafi tylko osoba mająca duże odchylenia psychicze. Nic bardziej błędnego! Działa to tak, że wystarczy zwykłe pomówienie, i nikt nie będzie w sądzie poważnie traktował osoby posądzonej o chorobę. Wszelkie argumenty ofiary przemawiające na jej obronę spotkają się w sądzie z całkowitą ignorancją. Załatwiono w ten sposób wiele osób w naszym kraju, w tym znaczących biznesmenów i naukowców.\nDalsze działania odbywają się już w zakładzie zamkniętym, gdzie poddaje się ofiarę bez jej zgody działaniu silnych psychotropów ułatwiających dokonanie transferu.\n(miejsce, gdzie zaobserwowano tego typu procedery - Gdańsk)\nkuzyn_maupy(2012-02-12 18:48) Zgłoś naruszenie 00\na co sami prawnicy na to, że ACTA i system praw autorskich to system przyznawania monopoli, które służą podważaniu własności materialnej, jaka leży u podstaw prawa - a narastający stopniowo skutek, to coraz większy chaos i całkowite bezprawie,\nprawnicy nic, siedzą cicho, bo myślą, że sami na takiej grabieży zarobią ?\nprzed 100 laty paru podobnych złodziei sprytniejszych od innych wymyśliło, że można innym odbierać własność materialną pod pretekstem tzw. "własności intelektualnej" i po 100 latach fenomen ten ogarnął już cały świat, całą gospodarkę i wszystkie dziedziny życia społecznego,