Obywatel i Małgorzata [Małgorzata Potocka, Krystyna Pytlakowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00088 003509 21001867 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Małgorzata Potocka, Krystyna Pytlakowska Liczba stron: 264\nISBN: 9788377001257 Data wydania: 2013-09-11\nSpis treści Okładka Karta tytułowa Karta redakcyjna Mamy rozmawiać o... Dzienniki Who is who Okładka\nCopyright © Małgorzata Potocka, Krystyna Pytlakowska, Czerwone i Czarne Projekt graficzny FRYCZ I WICHA Zdjęcia na okładce, początkowe i przed Dziennikami Andrzej Świetlik/FORUM, pozostałe zdjęcia pochodzą z prywatnego archiwum Małgorzaty Potockiej. Redaktor prowadząca Katarzyna Litwińczuk Korekta Małgorzata Ablewska Skład Tomasz Erbel Wydawca Czerwone i Czarne Sp. z o.o. S.K.A.Rynek Starego Miasta 5/7 m. 5 00-272 Warszawa Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com Wyłączny dystrybutor Firma Księgarska Olesiejuk Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. ul. Poznańska 91 05-850 Ożarów Mazowiecki ISBN 978-83-7700-125-7 Warszawa 2013\nMamy rozmawiać o Grzegorzu Ciechowskim i o twoim z nim życiu. Wiem, ten okres mojego życia najbardziej interesuje czytelników i wydawcę. Mnie też. Życie z Grzegorzem było czymś tak wyjątkowym, tak niezwyczajnym, że wcale ci się nie dziwię. Ale ta rozmowa będzie mnie kosztowała bardzo dużo. Muszę sięgnąć do szuflad, które już dawno pozamykałam, starając się przeżyć i żyć dalej. Wspomnienia odłożyłam na półkę, a teraz muszę je z niej pozdejmować i otworzyć ranę, która już się zabliźniła. Tylko że ta blizna cały czas jest bardzo świeża. Boję się tej rozmowy. Być może ja jednak chcę rozdrapać tę bliznę. Bo moje życie z Grzegorzem było niezwykłe. Nie wiem nawet, czy chociaż w części uda mi się tę niezwykłość ubrać w słowa. Ale teraz chcę wspomnienia przywołać z niepamięci. Przypomnieć sobie te lata, te uczucia i tę naszą codzienność, która codziennością nie była. Teraz, kiedy o tym rozmawiamy, wracam do życia, które przysypałam popiołem, zagrzebałam i uklepałam, mając nadzieję nigdy tego grobu nie rozkopać. Wiesz, poczucie winy w stosunku do mojego pierwszego męża, którego opuściłam dla Grzegorza, zabija mnie do dzisiaj, a jednocześnie wiem, że nie miałam wyjścia, że to wszystko musiało się potoczyć tak, jak się potoczyło. W dalszym ciągu bardzo to przeżywam. Rozmawiając z tobą, nie układam jakiejś opowiastki, tylko rozdrapuję żywe rany, które potwornie bolą także dlatego, że mój etap życia z Grzegorzem się skończył. Gdyby żył, leżał tu w domu na górze, czytał książkę, a ja bym o nim opowiadała, pomrukiwałby tylko: nie pleć bzdur. A ja byłabym szczęśliwa, że mogę te bzdury pleść. Ale jego po prostu nie ma. Zgodziłaś się na tę rozmowę, bo…? Miałam z tym wielki problem. Bałam się, że mogą wrócić negatywne emocje i pretensje, z którymi co prawda się uporałam, ale łatwo mi nie było. W końcu jednak podjęłam to wyzwanie, bo uważam, że byliśmy parą ważną dla polskiej kultury, bez względu na to, czy zostaliśmy docenieni, czy niedocenieni, opluci czy obsypani kwiatami. Uważam, że to, co razem przeżyliśmy, powinno być udokumentowane dla jego dzieci, dla jego fanów, dla niego samego. Nie chcę, żeby poszedł w zapomnienie. Są jego poezje, są płyty, ale nie wiadomo, jakim był człowiekiem na co dzień. Ot, takie drobiazgi, jak choćby to, że rano długo się ociągał, nie mógł wstać, palił papierosa, wygrzebywał się do łazienki, a potem wychodził z psem, jadł śniadanie, które było zawsze takie samo: kanapka z serem. To mnie dobijało, a on powtarzał: „Jestem synem mleczarza, wychowanym na żółtym serze i tego żółtego sera nikt mi nie odbierze”. Twoje życie składa się z etapów – przed Grzegorzem, z Grzegorzem i po Grzegorzu? Józek, Grzegorz i po Grzegorzu. Oddzielasz je grubą kreską? Nie, moje życie jest ciągłością. Nie byłoby następnego etapu, gdyby nie poprzedni. Teraz, jak to analizuję, doszłam właśnie do takiego wniosku. Przed Grzegorzem było niesamowite małżeństwo z Józkiem Robakowskim, które miało się nigdy nie skończyć. Miało być na zawsze. Grzegorz śpiewał „nigdy nie mów na zawsze” i dopiero teraz wiem, o co mu tak naprawdę chodziło. Bo widzisz, kiedy jesteś już dorosła i dostałaś mnóstwo kopniaków, dopiero wtedy dowiadujesz się, że coś nie jest dane aż do śmierci. Ale gdybym w młodości chociaż przez ułamek sekundy myślała, że coś jest tylko na chwilę, nigdy bym w to nie weszła. Lecz tym się właśnie różni dojrzałość od niedojrzałości. Jak byłam młoda, nie miałam w sobie takiego strachu przed zburzeniem czegoś jak teraz. Gdyby nie nasza młodość, tkwilibyśmy cały czas w jednym miejscu i nic byśmy w naszym życiu nie zmieniali – jest lepiej czy gorzej, ale zawsze masz coś, co już poznałaś, i to jest w jakimś sensie bezpieczne. Myślisz, że gdybyś znała przyszłość, nie weszłabyś w związek z Grzegorzem? Myślę, że mimo wszystko bym weszła, bo to niesamowicie wzbogaciło moje życie. Warto przeżyć wielką miłość, nawet jeśli ona po jakimś czasie przygasła, rozsypała się i nie była na zawsze. Wiesz, ja mam skomplikowaną naturę. Jacek Santorski – psycholog, który bardzo mi pomógł w zrozumieniu siebie – powiedział: jesteś stary model. Trafił w sedno mnie. Jestem zatem stary model. Idealistka. Jeżeli więc tego starego modelu w sobie nie poskromię, nie przystosuję się do życia, tylko będę tkwiła w jakichś ramach od-do, nigdy nie znajdę partnera, bo cały czas będę żyć w reżimie konwenansu. Tego, co wypada, a co nie. I strachu, że jeżeli się zbuntuję, to się dla mnie może źle skończyć. Z tego strachu staram się być otwarta na świat, otwarta na życie. Nie chcę kostnieć w utartych schematach. I myślę, że na tym paradoksalnie polega moja nowoczesność. Mój ojciec mimo pięćdziesiątki czy sześćdziesiątki ciągle był chłopcem i tego chłopca w sobie pielęgnował. Ja podobnie – pielęgnuję w sobie dziewczynę. Jak ją pielęgnować? Dziewczyną albo się jest, albo nie. Nie masz racji. Gdy jesteśmy dzieckiem, patrzymy na świat z otwartą naiwnością. Mówimy prawdę, jesteśmy bezpośredni, a potem życie nas temperuje. Rodzice, szkoła tresują nas: podaj łapę, machaj ogonem, siad, noś tarczę, nie odzywaj się, kiedy mówią dorośli, jedz nożem i widelcem. Różne takie bzdury, które powodują, że się zmieniamy i ze spontanicznych nastolatków robimy się pokornymi, pełnymi hipokryzji dorosłymi. Trudno jednak zostać na całe życie nastolatkiem, który nie akceptuje żadnych norm. Nieprawda, ja jestem anarchistką do dzisiaj. Nie akceptowałam norm, chociaż pochodzę z tak zwanego dobrego domu. Nigdy nie byłam agresywną, napastliwą „przebojówą”, choć na pewno nie zgadzałam się na wszystko. Z tego powodu do dzisiaj nie znalazłam się w żadnej grupie twórczej ani w partii politycznej, ani kiedyś w ZMS-ie, ani w żadnym innym układzie. Nie jeżdżę na zorganizowane wycieczki turystyczne, ponieważ się do tego po prostu nie nadaję. Nieludzko mnie wkurza, gdy mam robić to co inni i wykonywać czyjeś komendy. Gdy inni się cieszą, ja jestem sfrustrowana, krytyczna i komentująca. Mam taką fantastyczną panią doktor Lidię Trawińską, która zawsze mi mówiła, że gdy człowiek ciągle krytykuje, to ma organizm zatruty toksynami. Oczyszczam więc mój organizm nieustannie dietą. Ale z krytyki rzeczywistości nie rezygnuję, bo tłamszenie w sobie emocji jeszcze bardziej nas zatruwa. Czasami myślę, że ja tutaj nie pasuję i że coś ze mną jest nie w porządku. Ale tak naprawdę to nie w porządku jest świat naokoło mnie. Jest takie niemądre powiedzenie: „Nie szukaj winy w sobie”. Ja myślę, że winę ponoszą wszyscy naraz. My też jesteśmy udziałowcami tej winy.\nNasze pierwsze zdjęcie. Mój sławny willys 4 wheel drive. Łódź, ulica Piłsudskiego. Foto: Józek Robakowski.\nBył kiedyś moment, gdy uważałaś, że pasujesz do tego świata? Nie, nigdy. Nawet kiedy poznałaś Grzegorza Ciechowskiego? Wtedy tym bardziej. Myśmy się fantastycznie dopasowali do siebie, ale do świata zupełnie nie. Stworzyliśmy własny świat. Robiliśmy rzeczy, które nie mieściły się w żadnych normach. Byliśmy artystami, którzy tworzą coś innego niż wszyscy. Dlatego pewnie tak nas zauważano. Powiem trochę kabotyńsko: jeżeli ktoś odkrywa w życiu jakąś inność i robi krok naprzód, żeby wejść w tę inność, to wielka frajda. Tata zawsze mi mówił, że jestem bardziej utalentowana, że pewne rzeczy widzę głębiej i mam wielką intuicję twórczą niż inni ludzie. I ja w to uwierzyłam. Nigdy nie chciałam żyć według schematu. Ale w gruncie rzeczy czuję się bardzo samotna. Zawsze się tak czułam. Może dlatego tak zabiegałam o miłość i akceptację mężczyzny. O to, żeby mnie bardzo kochał, bo chciałam być bardzo kochana. Są kobiety, które twierdzą, że wymaganie tak wielkiej miłości jest więzieniem, które się stwarza sobie samemu i drugiemu człowiekowi. Ale nie ma na to recepty, tak jak nie ma sposobu, by opanować różnego rodzaju emocje. Staram się jednak nie zatruwać życia innym, nie zwracać na siebie nieustannie uwagi. Staram się nie być egocentryczną egoistką, bo to niszczy ludzi naokoło mnie. Ale gdy obserwowałam mojego męża Józka i potem Grzegorza, gdy obserwuję wielu artystów wyjątkowych i wybitnych, to oni jednak podporządkowują sobie świat, wymagają posłuszeństwa i dworu. Nawet nie zdają sobie z tego sprawy. Mają swoją misję do spełnienia i to staje się dla nich nadrzędne, a wszystko i wszyscy mają temu służyć. Ja więc swoją misję musiałam podporządkować misji Grzegorza, bo ona była ważniejsza. Ale bywało tak, że on podporządkowywał się mnie. Opowiedzmy waszą historię po kolei. Ile lat byłaś z Grzegorzem? Dziewięć, prawie dziesięć, kawał życia, który nie był wycięty z kontekstu. Przeszłość i teraźniejszość gdzieś się tam poplątały, aczkolwiek stworzyliśmy absolutnie własną rzeczywistość. Bycie ze sobą dwojga ludzi, którzy tworzą, na pewno nie jest łatwe. Jednak mimo to, że każde z nas zajmowało się czymś innym, nie dzieliło nas to. A może właśnie dzięki temu, że ja nie byłam piosenkarką w jego zespole czy gitarzystką, spędziliśmy ze sobą tyle czasu. Byłam aktorką, reżyserem, fotografem, producentem. Robiłam to, co dopełniało jego twórczość. Idealna sytuacja. Tworzyłam koncepcję okładek jego płyt, ale przede wszystkim reżyserowałam wszystkie jego teledyski i koncerty. Pamiętasz festiwale w Sopocie czy Opolu albo wielki występ w katowickim Spodku chyba w osiemdziesiątym czwartym roku? To ja byłam jego reżyserem i stworzyłam przedstawienie, jakiego do tej pory w Polsce nie było. Wielkie kilkugodzinne audiowizualne widowisko, monumentalny spektakl. My ciągle przełamywaliśmy utarte ścieżki, próbując czegoś nowego. Wszystko robiliśmy wspólnie. Nawet w tej chwili, kiedy o tym mówię, mam wielki przypływ adrenaliny. Przypomina mi się atmosfera wokół naszej pracy, kiedy wszyscy czekali, aż ich zadziwimy jakąś nowością. Jak się poznaliście? Kończyłam właśnie łódzką Szkołę Filmową i robiłam swój film dyplomowy na Wydziale Reżyserii. Nazywał się roboczo „Zoo”. To był film o zbuntowanej dziewczynie, która nie pasuje do rzeczywistości. Taki trochę o mnie. Ona bierze udział w strajku, protestach, otoczona ogrodem zoologicznym, jakim jest świat wokół niej. Ten film był pewnego rodzaju rozliczeniem z rzeczywistością po osiemdziesiątym roku. Moje studia i ich końcówka przypadły na początek i środek stanu wojennego. Myśmy już przeszli przez strajki i przez Solidarność. To był bardzo intensywny okres, czas niezwykle silnego zespolenia się nas – studentów; nawet spaliśmy w szkole filmowej. A ja wszystkie te strajki i protesty nagrywałam, tak jak i ludzi na łódzkiej ulicy, których kręciłam z ukrytej kamery, robiłam zdjęcia plakatów, napisów na murach. Film dostał tytuł „Awondo” – czyli „Odnowa” czytana od tyłu. Mój mąż Józek Robakowski powiedział mi, że potrzeba do tego dokumentu dobrej grafiki i oprawy muzycznej i że słyszał o takim zespole rockowym Republika. I o takim chłopaku z Torunia, który zdaje się jest plastykiem czy grafikiem – Józek był zachwycony szatą graficzną płyty Republiki w czarno-białe pasy. Namówił mnie, żebym go odszukała, bo ci chłopcy mają fajny styl. Józek ich słyszał na koncercie w Toruniu. Potem się okazało, że Grzegorz nie był plastykiem, studiował polonistykę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Zresztą nigdy jej nie ukończył, bo pochłonęła go muzyka. Zatem twój mąż był spiritus movens waszej miłości? To przewrotne. Bardzo przewrotne. Wówczas byliśmy z Józkiem strasznie umęczeni stanem wojennym i naszymi problemami, aresztowaniami, inwigilacją nas i naszych przyjaciół. Ten film miał być podsumowaniem tego trudnego etapu, oczyszczeniem i zamknięciem go. Zależało mi na tym, żeby był dopracowany pod każdym względem. Kiedy Józek powiedział mi o tej muzyce, trzeba trafu, że akurat Republika przyjechała do Łodzi. Z Ewą Wycichowską robili spektakl w Teatrze Wielkim „Republika rzecz publiczna”. Dali chyba cztery przedstawienia. Umówiłam się przez Andrzeja Ludewa, menedżera Republiki, że po ostatnim koncercie spotkam się z liderem zespołu Grzegorzem Ciechowskim. Przyszłam trochę wcześniej i obejrzałam naprawdę fantastyczne widowisko. I usłyszałam śpiewającego Grzegorza. Pomyślałam sobie, że to absolutnie znakomita muzyka i właśnie taką bym chciała do mojego filmu. Poczułaś, że ten chłopak może zmienić twoje życie? Nie, wtedy zupełnie nie brałam pod uwagę nowej miłości. Byłam bardzo szczęśliwa ze swoim mężem. Chociaż być może przeżywaliśmy jakiś niewielki kryzys wypływający z tego zmęczenia trudnymi czasami. Teraz przypominam sobie uczucie duszności, jakie mnie ogarniało, gdy budziłam się rano. Bo musiałam przeżyć następny dzień. Myślę, że podświadomie szukałam czegoś nowego, co odwróci moje myśli od szarości na ulicy, kolejek w sklepach i zmęczonych twarzy ludzi w Łodzi, uśmiechających się bardzo rzadko. I nagle w tym krajobrazie „wojennym” pojawił się Grzegorz. O tym, kim jest dla ludzi, przekonałam się, gdy po przedstawieniu razem z muzykami wyszedł na scenę, a krzyczące siedemnastolatki wyciągały do nich ręce z kasetami i czarno-białymi zdjęciami po autografy. Ten tłum piszczących dziewczyn uświadomił mi, że Ciechowski jest idolem pławiącym się w rozkoszy uwielbienia. Taki typ Paula McCartneya i Freddiego Mercury'ego jednocześnie. Czujesz ten klimat? Jakbym widziała aureolę wszystkich bogów muzyki jednocześnie. Wychowałam się na Rolling Stonesach, na Mercurym, na Doorsach, Animalsach i Beatlesach. To była moja ukochana muzyka. Pamiętam, że chciałam do Grzegorza podejść, ale stał otoczony tłumem tych dziewcząt, a ja nie mogłam się przez nie przebić. I nawet nie chciałam, bo to byłoby śmieszne przeciskać się przez rozwrzeszczany tłum fanek. Nie miał prawa pomyśleć, że jestem jeszcze jedną z tego tłumu wielbicielek. Pomyślałam poza tym, że Ludew przecież zaanonsował moją obecność na spektaklu, dlaczego więc nikt na mnie nie czeka, nie wita i nie podprowadza do Grzegorza?\nAnna Wędrowska z Weroniką na spacerze.\nUważałaś się wtedy za gwiazdę? W końcu zagrałaś już w kilku filmach. Nie, skądże, nie byłam żadną gwiazdą w kapeluszu i boa z pawich piór, wyglądałam jak ostra pankówa, ubrana w dzikie czarne stroje. Jakiego Grzegorza wtedy zobaczyłaś na scenie Teatru Wielkiego? Pewnego siebie chłopaka z grzywką. Cała Polska hodowała sobie wtedy takie same grzywki. Przystojnego, wysokiego, dobrze zbudowanego, ale nieważne było, jak wygląda. Miał ogromną siłę w sobie, osobowość, która narzucała innym szacunek dla niego, budziła nieśmiałość. Są tacy ludzie, przy których zawsze czujesz się niepewnie, zawsze się czujesz mniejsza. A na dodatek, gdy usłyszałam, jak śpiewa, miałam wrażenie, że na scenie znajduje się tygrys, dzikie zwierzę kipiące energią szykujące się do skoku. Poczułam się całkiem nierealnie. Ja, obyta z bardzo utalentowanymi ludźmi, znająca wielu artystów, przebywająca z nimi na co dzień, miałam ściśnięte gardło i zamiast zrobić krok do przodu, stałam na końcu tej masy wrzeszczących dziewcząt i patrzyłam na niego, jak rozdaje autografy. Widziałam, jak niektóre fanki go obejmują, całują, przytulają i najchętniej rozdzierałyby na nim odzież, żeby jej kawałek zachować jako relikwię. To było dla mnie jakieś szaleństwo, pomyślałam sobie, że kiedy on jest tak totalnie rozwibrowany emocjami, to nie mam po co podchodzić, bo nie będzie normalnej rozmowy ani skupienia, nie będę mogła z nim porozmawiać na poważnie. A przecież po to przyszłam. I przemknęło mi przez głowę, że ja tu nie pasuję i że to nie ten moment. Ani nie ten człowiek? W ogóle o nim nie myślałam jako o człowieku. Spodobał mi się – fajny chłopak – ale wydawał mi się kimś z innej planety, nie z mojego świata. Nie patrzyłam na niego jak na mężczyznę, z którym mogłoby mnie coś łączyć. Poza tym byłam wtedy bardzo zakochana w swoim mężu. Wiedziałam tylko, że zrobię wszystko, żeby on napisał dla mnie tę muzykę. To jego muzyka do mnie przemówiła. Po cichu wyszłam z teatru, w domu powiedziałam Józkowi, że świetny chłopak i świetna muzyka, ale on jest wokalistą, a nie grafikiem, i nie wiem, czy coś z tego wyjdzie. Ma swój zespół, który może zagrać to, co on napisze. Grzegorz wydał mi się zbyt gwiazdorski. Może nawet kapryśny. A ja szukałam kogoś oryginalnego, ale kto nie będzie mi narzucał swoich wizji artystycznych. Miałam przecież własną. Chyba też życie zadecydowało za ciebie, bo wyjechałaś na kilka miesięcy do Nowego Jorku. Opowiedz o tym wyjeździe, bo kontakty, które tam nawiązałaś, były ważne potem i dla Grzegorza. Wyjechałam, bo dostałam stypendium z Millennium Film Workshop. Przez pół roku przeżywałam wspaniałą amerykańską przygodę. Mieszkałam w przepięknym studiu artystycznym w East Village. Poznałam Yoko Ono, Davida Byrne’a i Basquiata. Całą masę świetnych artystów. Poznano mnie też z Andym Warholem na parę miesięcy przed jego śmiercią. Miałam niesamowite przeżycia, które mnie naładowały energią i bardzo wzmocniły psychicznie. Oderwałam się od polskiej zgrzebności. Przez kilka miesięcy mogłam odetchnąć światem do tej pory znanym tylko z filmów i książek. Przekonałam się, że on istnieje naprawdę, a ja znakomicie się z takimi sławami dogaduję. Nikt nie traktował mnie jak Kopciuszka zza żelaznej kurtyny, tylko jak pełnoprawną artystkę. W końcu zaprosiła mnie tam ciesząca się estymą instytucja. To była świetna rekomendacja. Ona gwarantowała, że automatycznie wchodziłam do tego środowiska, do tej galerii, do tego mieszkania i między tych ludzi. Przychodziły do mnie imienne zaproszenia na różnego rodzaju spotkania, imprezy i wieczory artystyczne. A zaczęło się od tego, że zauważono mnie na festiwalu filmowym w Berlinie, gdzie gościłam jako aktorka, choć pokazywano też tam mój film dokumentalny o sztuce. Zawsze brałam tam udział w segmencie filmów dokumentalnych. Jeździłam do Cannes i do Berlina bez względu na to, czy miałam tam swój film, czy nie. Po prostu musiałam tam być. Pamiętam, że rok wcześniej w Berlinie podszedł do mnie Richard Ross – producent sztuki teatralnej „Tamara Łempicka”, nad którą miał pracować w teatrze w Los Angeles – i powiedział, że chce mi zaproponować tę rolę. Zaraz wyśle do mnie zaproszenie. I rzeczywiście je wysłał. Ale wtedy nie dostałam paszportu – generał Kiszczak nie chciał mi go wydać. Straciłam wielką szansę, nie pojechałam. A Tamarę Łempicką zagrała Anjelica Huston. Rok później byłam już mądrzejsza. Pisałam do biura paszportowego, że nie dając mi paszportu, kreują mój pomnik, chcą ze mnie zrobić męczennicę-bohaterkę. A przecież ja nie przygotowuję rewolucji, nie organizuję marszów głodowych, tylko robię filmy z wolnymi artystami. Czy to zagraża systemowi, czy on jest tak słaby, że mój wyjazd go zrujnuje i skompromituje? Pismo odniosło skutek – zostałam wezwana do Warszawy, gdzie Kiszczak wręczył mi paszport osobiście. Mogłam więc wreszcie jechać do Stanów. Lecz już nie zaproponowano mi żadnej roli w teatrze czy filmie. No, może gdybym zgodziła się udzielić do amerykańskiej prasy politycznego wywiadu, że jestem prześladowana, że chcę uciec zza żelaznej kurtyny… Ale to nie była ta rzeka, do której miałam ochotę wejść. Nie chciałam robić kariery jako polska dysydentka. Wydawało mi się to nieuczciwe, bo to nie ja zakładałam Solidarność czy KOR, chociaż z nimi współpracowałam. Nie chciałaś zostać w Ameryce? Może i tak, ale mój mąż, gdy napisałam w liście, żeby do mnie tam przyjechał, odpowiedział, że on nie nadaje się do życia w Ameryce, nie chce wyjechać i nigdy nie wyjedzie. Wiedziałam więc, że jeśli ja tam zostanę, to nasze małżeństwo się skończy. I tylko dlatego wróciłam, trzynastego maja zgodnie z przewidywaną datą przyjazdu, i oddałam paszport w terminie. Po powrocie z Ameryki przechodziłam ulicą Nabielaka w Warszawie. Stała tam ciężarówka, willys 4 wheel drive, nigdy podobnej w Polsce nie widziałam, od razu się w niej na zabój zakochałam. Podszedł do niej facet z ręką i nogą w gipsie. Zaczepiłam go: „Bardzo bym chciała mieć ten samochód”. A on na to: „No to ja go pani sprzedam, bo jestem połamany i długo nie będę mógł prowadzić, a nie chcę, żeby on tutaj stał”. I kupiłam go w ciągu pięciu minut. Okazał się kompletnie zepsuty, więc wszystkie pieniądze władowałam w jego naprawę i rekonstrukcję. Mój mąż miał z pewnością o to pretensje. Opowiadam tę historyjkę, bo potem ta ciężarówka grała ważną rolę w życiu moim i Grzegorza, jeździłam nią między Łodzią a Warszawą, woziłam Grzegorza na koncerty. Podczas pobytu w Stanach zapomniałam o filmie dyplomowym, o muzyce i Ciechowskim. W ogóle o nim nie myślałam. Chłonęłam Amerykę. Ale wróciłam i musiałam ten film dokończyć, żeby otrzymać dyplom ukończenia reżyserii. Po powrocie to była dla mnie najważniejsza sprawa do załatwienia. Zatelefonowałam więc do Andrzeja Ludewa, że chcę spotkać się z Grzegorzem Ciechowskim na służbową rozmowę. – No to przyjedź, mamy nagrania w Warszawie – odpowiedział. Podał mi adres studia na Wawrzyszewie. Wszystko z tego dnia pamiętam w szczegółach, tak jakbym oglądała film klatka po klatce. Była zima, śnieg, pojechałam więc z Łodzi do Warszawy pociągiem, nie odważyłam się wsiąść w samochód. Z dworca wzięłam taksówkę. Pamiętam, że wesoło rozmawialiśmy z taksówkarzem, i ta rozmowa rozładowała mój stres i tremę, jaką miałam przed spotkaniem z Grzegorzem. Obawiałam się tego, jak mnie potraktuje i czy zgodzi się na współpracę ze mną. Bardzo mi zależało na tej muzyce. Dobra muzyka to przecież połowa sukcesu filmu. Weszłam do studia nagrań, gdzie oni już składali instrumenty, zobaczyłam go przez ogromną szybę. Był w T-shircie z krótkimi rękawami. Najpierw zobaczyłam więc jego piękne, naprawdę piękne ręce i niesamowicie długie palce. Zatrwożyło mnie to, co poczułam.\nZdjęcie z planu filmu pt. „Cyrk odjeżdża”. Ja grałam jedną z głównych ról, a Grzegorz często mi towarzyszył.\nDlaczego? Bo od razu zrobiło się niebezpiecznie. Zatrwożyło mnie, że w ogóle zauważyłam piękno jego rąk. Pomyślałam sobie w nagłym przeczuciu: szkoda, że to widzę. Szkoda, że jego ręce są tak piękne. A on spojrzał na mnie przez tę szybę, popatrzył, znieruchomiał na chwilę i wrócił do grania. Nie wstał, nie podszedł, żeby mnie przywitać, tylko usiadł znowu przy fortepianie. A przecież pracę już skończył, jego muzycy się pakowali i wychodzili. W powietrzu wisiało coś, czego nie umiem nazwać. Najlepsze chyba określenie to napięcie, jak przed nawałnicą. Cały świat się zatrzymał. I nagle Grzegorz zaczął grać jakąś szaloną muzykę. Grał dla ciebie? Tak, wiedziałam, że ten cudowny koncert daje tylko dla mnie, że to jest popis przede mną, coś w rodzaju tańca godowego. Jego muzycy opuścili już studio, a on nadal siedział przy swoim dużym elektronicznym pianinie Yamaha. Niby skończył, zaczął się podnosić, ale znowu na mnie popatrzył, z powrotem usiadł i grał dalej. To nie była jakaś konkretna muzyka konkretnego autora, on ją wymyślał dla mnie w tamtej chwili. Absolutnie spontanicznie. To tak, jakby pisał dla mnie wiersz, malował obraz, śpiewał serenadę. Było w tej muzyce coś dzikiego, pierwotnego. Jak i w całej tej sytuacji. Czułam się tak, jakbym oglądała surrealistyczny film. Pomyślałam, że on ma w sobie dzikość serca i wielką drapieżność. To było w nim fascynujące. Słuchałam jego muzyki i waliło mi serce, ręce mi się trzęsły, pot spływał kroplami po plecach, tak jakby zagarnęła mnie wielka fala, która zwala człowieka z nóg. Nie wiedziałam, czy to ogień, czy woda, tajfun. To coś uderzyło we mnie z wielką siłą, zagarnął mnie żywioł. Jeszcze nie wiedziałam, że prawdziwe emocje dopiero nadejdą. Ja wtedy nic nie wiedziałam. Byłam zamknięta na miłość, na nowy związek, on nie wchodził w ogóle w rachubę, ale zawsze miałam ogromną pokorę wobec twórców, wobec talentu. Gdy widzę, że ktoś dostaje złoty medal, zawsze płaczę, nie mogę opanować łez, one same mi płyną z oczu. I wtedy też miałam mokre policzki. Z zachwytu, zauroczenia muzyką i Grzegorzem. Zagarnęła mnie wielka siła. On widział, co się z tobą dzieje? Nie wiem. Skończył grać, wyszedł do mnie. Przywitaliśmy się „na sztywnych rękach”, to znaczy podaliśmy sobie dłonie w robotniczo-żołnierski, biznesowy sposób. Jakbyśmy chcieli obronić się przed tym, co zdarzyło się przed chwilą. Chciałam mu pokazać, że jestem tutaj w innej sprawie, że przyszłam służbowo. Grał dla kobiety, ale ja usiłowałam tę kobietę w sobie unicestwić. Byłam filmowcem, potrzebowałam jego muzyki do filmu i pragnęłam, żeby on wyłącznie w ten sposób mnie postrzegał. W czasie tej pierwszej rozmowy stworzyłam idiotycznie sztuczną atmosferę spotkania wielkiego amerykańskiego producenta i reżysera filmowego z kompozytorem. Sucho, konkretnie, nieludzko. Odcięłam się od image’u czarującej aktoreczki czy kobietki. Prawie w ogóle się nie uśmiechałam. Grzegorz potem opowiadał, że miałam taką minę, jakby mi ktoś przystawiał do skroni pistolet. Mówiłam do niego bardzo rzeczowo, że zrobiłam film, że chcę mu ten film pokazać i że chciałabym, żeby on napisał do niego muzykę. Zapytał mnie, czy widziałam go kiedykolwiek na scenie. Czy słyszałam, jak gra. Czy znam jego płyty. Odparłam, że byłam na koncercie. Był zdumiony, że nie podeszłam do niego i że on nie wiedział o mojej obecności na widowni. „Ludew mi mówił, że ktoś ma się ze mną spotkać, jakaś kobieta w sprawie muzyki, ale nie powiedział mi nic konkretnego, tylko że do spotkania dojdzie po koncercie Republiki. Myślałem, że tej pani coś wypadło i nie przyszła” – powiedział. Ja na to: „Stałam na końcu, przyglądałam ci się i nagle poczułam, że to nie jest ani ten moment, ani to miejsce, ani ta chwila, żebyśmy mogli spojrzeć sobie w oczy”. Wtedy mnie spytał: „A dzisiaj to jest właśnie ten moment?”. Wyczułam, że chce zrobić na mnie wrażenie. Więc zaczęłam się bronić i budować mur. Jaki ci się wydał wtedy? Poważny, zamknięty w sobie. Bardzo oszczędny w słowach, skupiony na rozmówcy, nie strzelał na boki oczami, nie starał mi się w ogóle przypodobać. Dał mi odczuć, że nie traktuje mnie jak fankę, tylko partnera artystycznego. Chociaż nic o mnie nie wiedział. Nie miał pojęcia, w jakich kręgach się obracam. Z jakimi ludźmi pracuję. Opowiem tu zabawną historię, którą po latach Grzegorz mi zdradził. Tego samego dnia, kiedy mieliśmy się spotkać, wybierała się do niego Hania Bakuła. Oczywiście menedżer Andrzej Ludew ubawiony tymi wycieczkami kobiet przyszedł do studia i zapytał: „Grzegorz, chcesz na pożarcie plastyczkę czy aktorkę?”. Grzegorz odpowiedział: „Dawaj aktorkę”. No i dostał. Wracam do naszego pierwszego spotkania. Byłam poważną żoną i matką, miałam córkę Matyldę. On miał żonę Jolę. Każde z nas miało swoje życie. Wiedziałam tylko, że chcę, żeby napisał tę muzykę i że powinniśmy to omówić w cztery oczy. Nie zamierzałam poznawać się z całą Republiką, zaprzyjaźniać się z jego muzykami. Miałam sprawę tylko do Grzegorza i ten wieczór chciałam spędzić jedynie z nim i z nim tylko rozmawiać. Przynajmniej tak sobie to tłumaczyłam. A prawda była taka, że bałam się świadków. Żeby nie zauważyli iskier, jakie między nami przefruwały. Udawałam zresztą, że ich nie ma. Że sytuacja jest całkiem normalna. Po nagraniu wsadził mnie w swojego czerwonego malucha i pojechaliśmy do centrum, do restauracji. Pytał, czy nie pojadę z nim do mieszkania, gdzie nocował u Andrzeja Ludewa, przy ulicy Goszczyńskiego, ale odmówiłam. Chociaż później odwiedzałam go tam wielokrotnie. Podczas tego pierwszego spotkania zaczęliśmy rozmawiać o bardzo wielu rzeczach. Grzegorz nie był gadatliwy, ale wtedy się otworzył. Fantastycznie nam się rozmawiało o muzyce, o sztuce. Wyczułam, że zrobiłam na nim wrażenie, zwłaszcza tym, że ludzi, których on znał z płyt czy zdjęć, ja spotkałam osobiście w Ameryce, poznałam ich życie prywatne i cały ten niesamowity świat, dla niego wtedy zamknięty.\nJedno z naszych pierwszych zdjęć.\nLeżą przede mną kalendarze. Nigdy do nich nie zaglądałam. Były gdzieś zagrzebane. Nie wszystkie znalazłam. Kilku lat mi brakuje. Wcześniej nie chciałam do nich zaglądać, wspominać. Rozdrapywać ran. Te moje lapidarne zapiski budzą wszystkie demony, odbijają nasze twarze, przywołują przyjaciół, którzy nas otaczali, detale, na które zwracałam uwagę, światło, które padało, zapachy i smaki... Przeżywam to jeszcze raz. Z lękiem zaraz otworzę pierwszy notes... Nie da się wszystkiego ujawnić, bo są bliscy, a ranić ich nie wolno. Najważniejsze, że nie mam już negatywnych uczuć. To była piękna historia. Małgorzata Potocka\nWho is who w dziennikach Małgorzaty Potockiej\nHanna Bakuła – malarka Mirosław Bałka – artysta rzeźbiarz Maciej Bednarkiewicz – prawnik, adwokat Zofia Bigosowa – właścicielka pensjonatu w Zakopanem Leszek Biolik – muzyk Republiki Boris Blank – muzyk z zespołu Yello, partner muzyczny Dietera Meiera Bocianówna – piosenkarka Jaś i Honorata – Jan Borysewicz, wokalista Lady Pank i Honorata, jego żona Inez Bosch – kostiumografka z Zurichu Richard Boulez – Amerykanin mieszkający w Polsce, performer Egon Bunne – reżyser Jan Byrczek – biznesmen Christo – artysta z Nowego Jorku Wawrzon Chybowski – brat matki Małgorzaty Potockiej Ola Ciechowska – siostra Grzegorza Andrzej Dąbrowski – operator filmowy Richard Demarco – dyrektor festiwalu sztuki w Edynburgu Wojciech Długosz – biznesmen Ula Dubińska – fanka Wojciech Fibak – tenisista i kolekcjoner obrazów Ryszard Fijałkowski – ambasador Polski w Paryżu, mąż Agnieszki Kossakowskiej Wojciech Fortuna – sportowiec, mistrz olimpijski i świata z Sapporo w 1972 roku Janusz Gazda – teoretyk filmu Alinka Gorbatowska – siostra cioteczna Małgorzaty Potockiej, malarka Anka Gorbatowska – siostra matki Małgorzaty Potockiej Cornelia Grolimund – aktorka, modelka Jola Grzęda – kostiumografka z Wrocławia Andrzej Gutowski – producent filmowy, partner M.M. Potocka Production Wojciech Has – reżyser Aknin Herve – artysta z Francji Wala Hoffman – żona reżysera Jerzego Hoffmana Jan Hryniak – reżyser Anka Iwaszkiewicz – kierownik produkcji M.M. Potocka Production Kora Jackowska – wokalistka Maanamu Lech Janerka – muzyk, wokalista Monika Jaruzelska – stylistka, projektantka mody, córka generała Wojciecha Jaruzelskiego Zdzisław Jaskuła – poeta z Łodzi Joan Jonas – artystka wideo z Nowego Jorku Janusz Józefowicz – choreograf Ryszard Kalisz – adwokat, polityk Krzysztof Kieślowski – reżyser, scenarzysta Janusz Kijowski – reżyser Witold Kirstein – stomatolog, mąż Ewy Sałackiej Krzysztof Kłopotowski – teoretyk filmu Joasia Kochańska (obecnie Zielewska) – fanka, przyjaciółka Zofia Komedowa – żona kompozytora Krzysztofa Komedy Liliana Komorowska – aktorka Maria Kornatowska – teoretyk filmu Natalia Koryncka – reżyserka Jerzy Kosiński – pisarz Agnieszka Kossakowska – pierwszy sopran Opery Warszawskiej Nina Kowalewska – dziennikarka, menedżerka, szefowa wydawnictwa Harlequin Andrzej Krakowski – reżyser Ulf Krueger, „dr No” – muzyk z Hamburga Zbigniew Krzywański – muzyk Republiki Eryk Kulm – muzyk, perkusista Jolanta Kwaśniewska – prawniczka, żona Aleksandra Kwaśniewskiego Aleksander Kwaśniewski – dziennikarz, minister sportu, potem prezydent Halina i Lucjan Kydryńscy – piosenkarka i znany dziennikarz muzyczny Ola Laska – projektantka i scenografka Bogusław Linda – aktor Andrzej Ludew – pierwszy menedżer Republiki Max i Maciejak (Maciejewski) – przyjaciele Grzegorza z Torunia Tomasz Magierski – reżyser z Nowego Jorku Krzysztof Materna – wtedy dyrektor ZPR Dieter Meier – producent muzyczny i filmowy, lider zespołu Yello Ania i Stefan Mendza – przyjaciele z Paryża Robi Miller – operator filmowy Dorota Morawska – graficzka Andrzej Mroczek – dyrektor BWA w Lublinie, przyjaciel Paweł „Siła” Mroziński – prawnik, ochroniarz Grzegorza Ciechowskiego Mona Mur – piosenkarka z Berlina Zbigniew Namysłowski – saksofonista jazzowy, kompozytor Gianna Nannini – piosenkarka z Włoch Piotr Nowicki – współwłaściciel SARP-u, kolekcjoner sztuki Wiesław Ochman – wielki tenor operowy Daniel Olbrychski – aktor Elżbieta Olechowska – żona Tadeusza Zieleniewicza Rafał Paczkowski – realizator nagrań Republiki Renata Pajchel – artystka fotografik Maciej Partyka – menedżer, Polskie Nagrania Jolanta i Jacek Petryccy – operator filmowy i jego żona Tomasz Pierchała – producent filmowy Krzysztof Piesiewicz – prawnik, współautor scenariuszy z Krzysztofem Kieślowskim, polityk Roman Polański – reżyser Żenia Priwieziencew – aktor Rod – profesor anglistyki na Uniwersytecie Łódzkim Michael Roemer – menedżer zespołu Yello Anda Rottenberg – teoretyk sztuki Ewa i Andrzej Różyccy – fotograf i jego żona Zbigniew Rybczyński – reżyser, zdobywca Oscara w 1983 roku za najlepszy krótkometrażowy film animowany Zygmunt Rytka – fotograf Lew Rywin – producent filmowy Ewa Sałacka – aktorka Stefan i Tomek Schabenbeckowie – reżyserzy, animacja filmowa Dagmara Schroeder – chrzestna Matyldy Robakowskiej Krzysztof Skarbek – artysta malarz z Wrocławia Alina Skiba – reżyserka Stanisław Soyka – wokalista jazzowy, kompozytor Dorota Stalińska – aktorka Tomasz Stańko – trębacz jazzowy, kompozytor Ewa i Jacek Sylwinowie – producent muzyczny i jego żona Maryna i Michał Szczepańscy – scenarzyści filmowi Michał Szczerbic – producent filmowy Krzysztof Ścierański – muzyk Jerzy Tolak – menedżer Republiki Michał Urbaniak – jazzman, kompozytor Gabriela Walter – producentka filmowa z Berlina Jakub Wdowicki – operator filmowy Anna Wędrowska – fanka Wierutek – pieszczotliwie o Weronice Ciechowskiej Piotr Wojtowicz – operator filmowy Andrzej Wyrozębski – operator filmowy Janusz Zagrodzki – teoretyk sztuki, przyjaciel Anna Zarzycka – artystka Tadeusz Zieleniewicz – konserwator zabytków Ziggy – żona Michaela Roemera Iwona Ziułkowska – producentka filmowa Staś Zybowski – muzyk, gitarzysta Piotr Żelazny – kardiolog\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Obywatel_i_Malgorzata-ebookRO/p40985i98338" target="_blank" title="Obywatel i Małgorzata [Małgorzata Potocka, Krystyna Pytlakowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Obywatel i Małgorzata [Małgorzata Potocka, Krystyna Pytlakowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Cameron Wyglądała - Pomponik\nPlotki Pomponik » cameron wyglądała\nArtykuły na temat: cameron wyglądała\nLuker, matką jego syna Camerona (38 l.). Kiedy poznał Zeta-Johnes, zakochał się w niej do szaleństwa. Jak sam teraz przyznał, ich początki wcale nie były jednak łatwe. Michael Douglas w programie "Jonathan Ross Show" opowiedział, jak wyglądała ich pierwsza randka. Wyznał, że za bardzo pospieszył się z deklaracjami, przez co zraził do siebie Catherinę. Stwierdził, że po prostu to schrzanił...\nAmerykańska premiera filmu "Terminator 3: Bunt maszyn" zbliża się wielkimi krokami, a jego twórcy zostali wreszcie zwolnieni z obowiązku zachowania powściągliwości w wywiadach udzielanych na temat dzieła. Reżyser Jonathan Mostow ( "U-571" ) tłumaczył m.in., dlaczego w trzecim obrazie cyklu nie pojawili się Edward Furlong i Linda Hamilton. Wyjaśnił także przyczyny zatrudnienia Nicka Stahla ( "Człowiek bez twarzy" , "Grzeczny świat" ) i Claire Danes ( "Romeo i Julia" , "Godziny" ).\nWideo na temat: cameron wyglądała\nDyskusje na temat: cameron wyglądała\nRe: Jennifer Morrison (Dr Allison Cameron)\nJest śliczna i inteligentna, ale lepiej wyglądała jako brunetka ;)


Monumentalny posąg Chrystusa w w dolinie Chamonix\nCaroline Becker - 02.01.19\nSezon narciarski trwa w najlepsze. We francuskich Alpach w dolinie Chamonix nad miłośnikami sportów zimowych czuwa... Chrystus Król!\nCzy wielkie posągi królów Gondoru w ekranizacji „Władcy pierścieni” zostały zainspirowane figurą Chrystusa Króla, górującą nad doliną Chamonix? Patrząc na tę postać ze wzniesionymi ramionami i mieczem przy piersi, trudno się oprzeć takiemu wrażeniu.\nPołożona niedaleko Chamonix wioska Houches chlubi się bowiem niezwykłym posągiem Chrystusa Króla. Figura mierzy 25 metrów, tym samym zajmując drugie miejsce na liście najwyższych rzeźb we Francji, ustępując tylko posągowi Najświętszej Panienki z Mas Rillier.\nFigura Jezusa, wzniesiony w 1933 r. z inicjatywy proboszcza Houches, nawiązuje do encykliki Piusa XI „Quas primas”, traktującej o „ustanowieniu święta Naszego Pana Jezusa Chrystusa Króla”. Papież w tym dokumencie – w obliczu szalejących w Europie dyktatur – podkreślał prymat Chrystusa.\nZobacz piękne zdjęcia figury z drona:\nChrystus Król z Chamonix\nTwórcą posągu wykonanego z żelbetu – w owych czasach materiału niezwykle nowoczesnego – był George Serraz. Rzeźba nosi cechy typowe dla dominującego w epoce stylu art déco, charakteryzującego się symetrią i geometryzmem. Zbudowano również niewielką kapliczkę z dwoma ołtarzami i dwoma figurami: Piusa XI i Maryi Królowej Świata.\nPokonując 84 stopnie, śmiałkowie mogą dostać się na taras położony przed koroną Chrystusa i stamtąd podziwiać przepiękną dolinę Chamonix.\nPosąg wznosi się na wysokości 1265 m n.p.m. i z oddali jest niemal niewidoczny – idealnie wtapia się w górski krajobraz. Ale ci narciarze, którzy go wypatrzą, mogą westchnąć do Chrystusa Króla, zanim rozpoczną szusowanie.\nZobacz inne monumentalne figury Chrystusa z całego świata:\nNajwiększa figura Maryi na świecie [zdjęcia]\nNajstarszy kościół świata. Zobacz zdjęcia zrobione przez ekipę Aletei!


"Połowa mnie zniknęła i nie wiem, jak sobie z tym poradzić". Monika Miller o śmierci ojca\nLeszek Miller junior / Źródło: PAP / Radek Pietruszka\nMam wrażenie, że połowa mnie zniknęła i nie wiem, jak mam sobie z tym poradzić - mówi o śmierci Leszka Millera juniora jego córka, Monika Miller. Syn byłego premiera został w niedzielę znaleziony martwy w swoim domu. Ze wstępnych ustaleń wynika, że prawdopodobną przyczyną śmierci było samobójstwo.\nZmarłego wspomina dziś Monika Miller. Córka Leszka Millera juniora przyznaje, że ojciec był jej bardzo bliski i trudno jest jej poradzić sobie z tragedią, która ją spotkała.\n– Jestem wdzięczna mu za to, kim dzięki niemu jestem i za wszystko, czego zdążył mnie nauczyć – podkreśla Monika Miller, której wypowiedź cytuje "Super Express". Kobieta podkreśla, że kiedy patrzy w lustro, przede wszystkim zawsze widzi w sobie odbicie ojca. – Był osobą, która miała na mnie zawsze największy wpływ i byłam najbardziej ciekawa jego opinii. Był wrażliwy, inteligentny i często niezrozumiany – mówi. – Mam wrażenie, że połowa mnie zniknęła i nie wiem, jak mam sobie z tym poradzić – dodaje.\nW sprawie śmierci syna byłego premiera i byłego szefa SLD pojawiają się kolejne hipotezy. Już wczoraj media informowały, że Leszek Miller junior cierpiał na depresję. Inne doniesienia wskazywały, że istotnym aspektem sprawy będzie m.in. wątek związany z narkotykami.\nZ ustaleń „Super Expressu” wynika, że Leszek Miller junior powiesił się w jednym z pomieszczeń swojego domu pod Warszawą w minioną niedzielę. Nieoficjalnie wiadomo, że badany jest wątek, czy ktoś nie przyczynił się do targnięcia się na życie syna byłego premiera.\nDepresja i narkotyki? Nowe doniesienia ws. śmierci syna Leszka MilleraCzytaj też:


Bonusy w kasynie - rodzaje bonusów w kasynach online\n10/04/2016, 13:08 23/05/2016\nW przeciwieństwie do zwyczajnych kasyn, przenoszenie środków z jednego kasyna internetowego do drugiego jest dosyć szybkie i proste. Aby zachęcić przyszłych, ale i obecnych klientów, kasyna te oferują najróżniejsze ciekawe promocje, czyli tak zwane bonusy. Najlepszym przykładem będzie Bonus Powitalny – najczęściej 100% bonusu od pierwszej wpłaty. Oznacza to, że po zalogowaniu pierwszy dokonany przez Ciebie depozyt zostanie podwojony. Brzmi zbyt pięknie, aby mogło być prawdziwe? Przekonaj się, jak to jest naprawdę.\nJak to właściwie działa? Otóż, jest to dosyć proste. Jeśli wartość Bonusu Powitalnego wynosi 100%, po dokonaniu pierwszej wpłaty np. 500 PLN, kasyno doda na konto gracza dodatkowe 500 PLN, czyli w sumie będzie można zagrać za 1000 PLN. I tu pojawia się haczyk – wymóg obrotu. Oznacza to, że zanim zechcesz dokonać wypłaty, musisz najpierw obrócić swoją wygraną. Kasyna przeważnie zaznaczają, czy wymóg obrotu dotyczy bonusowej gotówki czy sumy bonusu i depozytu. W drugim przypadku wymóg obrotu wydaje się mniejszy, niż jest naprawdę. Przykładowo w kasynie Casino Listings wymogi obrotu odnoszą się do bonusowej gotówki, dzięki czemu dużo łatwiej porównać różne oferty. Załóżmy, że wymóg obrotu to x20, co oznacza, że musisz obrócić bonusową gotówkę 20 razy, zanim możesz dokonać wypłaty. Jeśli przy takim wymogu obrotu masz 500 PLN, to dopiero, gdy obrócisz 10000 PLN, możesz wypłacić to, co Ci zostało. Pamiętaj, że obracanie się sumuje – nie musisz postawić na raz 10000 PLN. Każde zakręcenie w slocie za 2 PLN czy zakład 5 PLN w blackjacku liczy się i sumuje aż do spełnienia wymogu obrotu.\nCzy to pułapka?\nWraz z rozwojem kasyn internetowych, oferty bonusów również się zmieniły – niestety, na niekorzyść klientów. Wymogi obrotu wzrosły, a lista gier, kwalifikujących się do gry w ramach bonusowych ofert, zmalała. Są dwa powody takich przemian: spryt hazardzistów oraz skomplikowane obliczenia matematyków. W końcu gracze zrozumieli, że wystarczy się zarejestrować i odebrać bonus, a następne zagrać w blackjacka czy pokera lub inne gry o najniższym procencie zysku kasyna aż do osiągnięcia wymogu obrotu. Na końcu po prostu wypłacali to, co im zostało. Matematycznie mówiąc, mieli przewagę nad kasynem, co oznacza, że na dłuższą metę zysk był po ich stronie.\nW dzisiejszych czasach wiele bonusowych ofert to pułapki: wpłacasz pieniądze, odbierasz bonus, a następnie musisz sprostać ogromnym wymogom obrotu, przez które szybka wypłata wygranej jest niemożliwa, a także bardzo mało prawdopodobna przez dłuższy czas. Oczywiście, każdy inaczej podchodzi do możliwości straty pieniędzy lub zyskania płynących z różnych bonusów korzyści. Najlepiej podążać za tą cenną radą: jeśli nie odpowiada Ci brak możliwości dokonania wypłaty zaraz po wygranej lub wolisz samemu decydować, w co chcesz grać, bądź zwyczajnie nie podoba Ci się pomysł zmuszania do gry dłuższej, niż sobie tego życzysz, by wypłacić wygraną – nie odbieraj bonusu.\nNie masz ochoty ryzykować własnych pieniędzy? Niektóre kasyna oferują nowym klientom darmową gotówkę, umożliwiając im całkowicie darmową grę bez ryzyka. Bonusy nie wymagające depozytu są znacznie mniejsze od Bonusu Powitalnego, ale dzięki nim można przetestować i zrozumieć, jak działają internetowe kasyna, nie ryzykując własnych środków. Oczywiście, kasyno nie rozdaje pieniędzy od tak – ustala tak wysoki wymóg obrotu wygranej z bonusów, aby mieć jak największy zysk. W skrócie, w tym przypadku masz niewielkie szanse na wygranie Jackpota.\nBonus darmowej gry zasadniczo różni się od bonusu bez depozytu. Polega on na tym, że kasyno doładowuje Ci konto na np. 4000 PLN, a Ty masz godzinę, aby wygrać jak najwięcej, nie przekraczając limitu (tu 5000 PLN). Gdy czas dobiegnie końca, wszystko ponad 4000 PLN zostaje Twoim bonusem, który możesz odebrać, dokonując minimalnej wpłaty. Jest to dobra okazja na przetestowanie oferowanych przez kasyno gier oraz zaczerpnięcie odrobiny rozrywki, bez obawy o stratę własnej gotówki.\nBonusy gotówkowe vs bonusy bezgotówkowe\nJeśli masz możliwość zachowania bonusowej gotówki po spełnieniu wymogu obrotu, taki bonus nazywamy „gotówkowym”. Natomiast, bonusy bezgotówkowe to środki, jakie dodaje Ci kasyno na grę, ale których nie możesz wypłacić. Bonusy gotówkowe są dużo cenniejsze od bezgotówkowym, lecz są także znacznie mniejsze.\nZ drugiej strony, bonusy bezgotówkowe również mają swoją wartość, w zależności od preferowanej przez gracza strategii. Jeśli jesteś slotowym zawodnikiem, bonus bezgotówkowy oznacza więcej szans na zakręcenie czy trafienie Jackpota. Dla łowców bonusów, mogą służyć jako dźwignia do zwiększenia wysokości zakładu już na początku sezonu. Kiedy osiągniesz obrany cel (np. podwoisz swój depozyt), możesz spokojnie zacząć spełnianie wymogu obrotu małymi sumami.\nbonus bez depozytuBonusyBonusy KasynoBonusy w kasynieDarmowe SpinyFree Spiny\nPrevious ArticleKasyno Kasyno.pl RecenzjaNext ArticleJak wybrać kasyno online


RIC jest znakomity!\nOpuściłam Chicagowski Instytut Rehabilitacyjny! Nowa rzeczywistość „przykutej – do wózka – na przedmieściach” jest sama w sobie tragikomiczna. Zanim jednak do tego przejdę, chę potwierdzić, że RIC, gdzie przebywałam przez ostatnie miesiące, jest niezwykłym miejscem, jeśli chodzi o terapie.\nWystarczy popatrzeć na moich fizykoterapeutów! Mogę przysiądz, że uśmiechają się nie tylko do zdjęcia. Nawiasem mówiąc są to osoby szalenie kompetentne, z ogromną pasją zawodową. A także bardzo ładne.\nI to właśnie dzięki tym atrakcyjnym, utalentowanym osobom, w chwili, kiedy zaczęliśmy wraz z Grzesiem pracę nad filmem o mnie, rehabilitacja znacznie posunęła się naprzód. Może pamiętacie, jak na filmie jedna z moich fizykoterapeutek musi przesuwać mi ręce na kołach wózka inwalidzkiego, tak bym mogła je popchnąć? Teraz mogę to już zrobić sama. Ciągle niezbyt daleko i niezbyt długo, ale jednak. W filmie jest też fragment pokazujący w jaki sposób, za pomocą specjalnego „krowiego” podnośnika, byłam przenoszona z łóżka do wózka. Nie musimy go już używać, odkąd jestem w stanie sama pomagać i kierować moim tranferem.\nWszystko to, to małe kroki, które teraz kontynuję pod okiem zespołu fizykoterapeutów w dziennym centrum rehabilitacyjnym na przedmieściach. Ale ostatnie kilka miesięcy spędzonych w centum miasta w Rehabilitation Institute of Chicago zmieniło mój świat od „złożonej chorobą”, poprzez „ograniczoną wózkiem”, po „wszystko jest możliwe”. Jestem ogromnie Wam wdzięczna.


Handel , jak liczyć ceny :D\nWysłany: 07 Paź 2005, 23:28\nPisze tego posta, bo kilka osób nawet średniozaawansowanych w handlu nie ma pojęcia jak się liczy ceny i ile na tym zarabia.\nZaczynając handel, musimy wpierw zainwestować kwotę równą wartości TT lub w przypadku sweata (ilosci x 1 pec) to wartość bazowa i dopiero potem mnożymy ją przez cene skupu co jest naszym wydatkiem i odejmujemy wartość TT pomnożoną przez cene sprzedaży, wynik to zysk w stosunku do wartości TT, oczywiście to wartość bezwzględna.\nPrzykład: Kupujemy 1K Mind Essence (TT=10 PED) za 400% (40 PED), a sprzedajemy za 460% (46 PED), jak widać zysk to 6 PED czyli 60% wartości TT (zarobiliśmy 60%)\njako że 2.0 to nic innego jak 200% , a 2.1 to 210% to samo dotyczy się sweata:\nPrzykład: Kupujemy 3K Sweat (domyślnie TT= 30 PED) za 2.0 (60 PED), a sprzedajemy po 2.1 (63 PED), zysk to 3 PED czyli 10% wartośći TT sweata (a nie 5% jak w teorii którą spotkałem w PE)\nto wszystko, jak kogos to rośmiesza można przerzucić to do działu HUMOR, ale to prawda, może teraz wszyscy będa wiedzieć ile % zarabiają.\nWysłany: 08 Paź 2005, 01:29\nkapa wielka Fanthom, powiedz mi jak to liczysz:\nśmiem twierdzić że: zysk w tym przypadku to faktycznie 6 ped, jednakżke 6 ped przy obliczaniu zarobku nie liczymy % tt tylko % z %, krótko mówiąc za towar liczymy jako tt czyli nie 10 tt ale 40, zarabiamy 46 a to dokładnie 115% a nie 60% to jest bardzo mylące\nw ekonomii jest pojęcie jaj stopa zwrotu, czyli stosunek siana włożonego do odzyskanego, czyli dokładnie to co wyżej, policzmy:\nkupujemy za 40 (bez względu na % 40 tt to 40, sprzedajemy za 46, wynik tej transakcji to 46-40 - ped aukcja, co oznacza żę z 40ped złożonych zyskujemy 5 o ile sie dany item sprzedana aukcji\npozdrawia, rozumim weekend\nWysłany: 08 Paź 2005, 02:26\nW cale nie klapa, zysk to różnica między kupnem a sprzedażą i jest wypadkową tych cen a obliczamy ją od wartości TT\nprzykład: chcemy rozmnożyć nasze 20 PED, wiec kupujemy Nexusa za 180% a sprzedajemy za 220%, róznica czyli zysk jest 40% i się zgadza bo dostaniemy za to 8 PED czyli 40% z 20 PED.\nJeśli cena po UV wzrasta z 200% na 210% to chyba nie o 5% tylko o 10%, tak samo jest z zyskiem, bazujemy na TT bo inwestujemy po to by mieć zysk z TT a nie z ceny kupna.\nKupując i sprzedajac po takich cenach jak:\nzawsze zarobimy 10% a wysokość TT jest nieistotna.\nWysłany: 08 Paź 2005, 07:39\nNo cóż i w ten sposób zostało poruszone pojęcie marża i narzut\nAle o tym niech się wypowiadaja ekonomiści\nWysłany: 08 Paź 2005, 08:29\nJeśli cena po UV wzrasta z 200% na 210% to chyba nie o 5% tylko o 10%\nCena wzrasta o 5% czyli o 10 PUNKTÓW PROCENTOWYCH.\nWracając do Twojego przykładu z Nexusem:\nKupno: 180% czyli 100% ceny zakupu\nSprzedaż: 220% czyli x% ceny zakupu\nCo zapiszmy jako:\n180% = 100%\n220% = x%\nx liczymy mnożąc na krzyż (220% razy 100%) i dzieląc otrzymany wniki przez 180% czyli uzyskujemu 122% ceny zakupu czyli 22% zysku. (a nie 40% zysku jak podałeś)\nBTW. pokazuję tą metodę zapisu dlatego że rozwiązała ona (dawno temu) wszystkie moje problemy z przeliczaniem procentów\nĆwiczenie 2: Ile maksymalnie możemy zapłacić za sweat aby sprzedając go po 2,1 zarobić 15%\n2,1 = 115%\nx=(2,1*100%)/115% = 1,83\nWysłany: 08 Paź 2005, 09:51\nCały czas mówie jak jest w PE a nie w RL\nA w PE cena to TT * współczynnik albo TT * % , traktujmy wszystko jednakowo czyli , wartość TT razy coś, a skoro sweat nie ma TT, przyjmujemy 1 pec, bo to najmniejsza jednostka tak jak grosz. A dlaczego jednakowo, bo na końcu mieszamy sweat z nexusem co daje nam Mind Essence o TT a cenę wyrażamy w % a nie w ułamkach jak sweat.\nNie możemy robić operacji na wpółczynnikach czy % tylko wpierw je pomnożyć przez TT co daje kwotę i dopiero odjąć co daje zysk.\nI tak nikt nie mysli i nie liczy ile ma zarobic PED tylko ile % na tym zyska i nie trzeba do tego wzoru który podałes, wystarczy odjąc % sprzedaży od % skupu.\nWspółczynik 2.1 to nic innego jak 210% a dlaczego sweatu nie liczy sięw %, bo % razy 0 to nadal 0. Dlatego piszemy 2.1 ale liczymy jak 210%.\nJeśli coś w PE kosztuje 3.1 a potem 3.2 to podrożało o 10% bo cena zmieniła się o 0,1 czyli jedną dziesiątą całości, a nie o (3.2/3.1= 103%) lol, albo (5.3/5.2=102%) hehe, to nadal 10% różnicy a ta różnica to nasz zysk.\nZYSK= (%sprzedaży-%skupu)*TT zysk to 10% TT nic tu nie dzielimy\nliczcie jak chcecie, abyście byli na plusie\nWysłany: 08 Paź 2005, 10:07\nFanthom, bez urazy, ale piszesz bzdury.\nlepiej kupić Mind Essence za 500% jeśli mamy kupca za 520% (bo wg Ciebie zysk to 20%),\nczy Sweat za 200% bo mamy kupca po 210% (wg Ciebie zysk tylko 10%) ? ....\nLepiej kupić SWEAT!!!! dlaczego?\nPrzyjmijmy że masz 100 PED na inwestycje:\n100 ped to 2000 ME z których dostaniemy 104 PED czyli 4% zysku\n100 ped to 5000 Sweat z których dostaniemy 105 PED czyli 5% zysku ...\nWysłany: 08 Paź 2005, 10:31\nFanthom, albo nie odrobiłeś lekcji, albo dziwnie was tam szkolą w RL\npomieszałeś pojęcia już na początku i Chudy Ci to wyjaśnił dość zrozumiale\njeśli kupię coś za za 200 ped i sprzedam za 250 ped to mój zysk = 25%\na jeśli ktoś mi udowodni, że jest inaczej to kończę z handlem w PE lol\nWysłany: 08 Paź 2005, 10:42\nJak juz mówiłem, nie planujemy zysków w PED tylko szukamy najwyższego % między kupnem a sprzedażą. Nie porównuj handlu na ME albo sweat, bo to ile kupisz i jak szybko zależy od wielu czynników np. od podaży lub od pory dnia. Liczy się procent ile na tym zarobisz.\nJa właśnie mówie o zysku jako róznicy w cenach a nie zysku jako końcowej kwoty.\nCzasami różnicą 10% zarobię wiecej niż 40% bo to pierwsze szybciej kupie.\nCzasu pracy nie bierzemy pod uwagę, bo nikt ci ni płaci za godzinę tylko masz zysk od obrotu, a im wyższe TT tym większy obrót i większy zysk.\nWysłany: 08 Paź 2005, 10:58\nEch..nie szkoda Wam czasu na takie dyskusje? Po prostu każdy liczy jak chce i już\nWysłany: 08 Paź 2005, 11:01\nNo własnie masz rację.\nNie ma różnicy czy ziemia jest okrągła czy płaska a kosmos to sfera otaczająca ją. Żyje się tak samo, tylko każdy jest w innym przekonaniu\nWysłany: 08 Paź 2005, 11:21\nEch..nie szkoda Wam czasu na takie dyskusje?\nNie, dlatego że ja wierzę w edukacyjną funkcję internetu. I jeśli z tej dyskusji choć 2-3 osoby wyczują różnicę między "wzrostem o 5%" a "wzrostem o 5 punktów procentowych" to czas poświęcony na nią nie będzie zmarnowany\nPrzytoczone przykłady są moim zdaniem czytelne i wskazują jasno że różnica w cenie między 500% za ME a 520% za ME to 20 punktów procentowych ale tylko 4% różnicy ceny - więc 4% zysku (lub straty)\nInna sprawa ,iż faktem jest, że należy także uwzględniać szybkość obrotu danym towarem oraz współczynnik płynności - pewna ilość pieniędzy, którą tak czy inaczej powinno się posiadać w gotówce (lub w towarach szybko zbywalnych), aby móc skorzystać z jednorazowych super-okazji.\nWysłany: 08 Paź 2005, 11:27\nPowiem tak ... kolega Fanthom ma własną wykładnie zysków. OK. miej sobie... tylko dlaczego chcesz ją narzucić innym?\nA swoją drogą widać, iż jeszcze długa droga przed tobą zanim zrozumiesz dlaczego to co piszesz do demagogia.\nWysłany: 08 Paź 2005, 11:34\nWow, dyskusja zrobiła się filozoficzne, więc nie zmykaj proszę Ciekawego tematu\nDużo zależy od tego jak szerokie masz horyzonty. Patrząc na starożytnych Egipcjan: pospólstwo myślało że ziemia jest płaska i żyło sobie jako pospólstwo. Kapłani wiedzieli że ziemia nie do końca jest płaska i prawdopodobnie znali teorię heliocentryczną, więc byli w stanie przepowiadać zaćmienia słońca, wykorzystując je do swojej polityki\nTak więc byli w stanie dobrze wykorzystać posiadaną wiedzę co znacznie wpływało na ich życie\na wracając do ekonomii PE czy mając do obrotu 10 tys PED jestes w stanie osiągnąć % większe zyski niż obracając 1000 PED ? Raczej tak, bo mając więcej wolnych środków jesteś w stanie mocno zdywersyfikować posiadane towary. A co byś powiedział na pożyczkę ode mnie - 10 tys PED na powiedzmy 3% miesięcznie ?\nPS. modyfikowane w celu poprawienia byków ortograficznych\nOstatnio edytowany przez aster 29 Sty 2007, 21:38, edytowano w sumie 2 razy\nWysłany: 08 Paź 2005, 11:48\nAster .... bez zastanowienia biore\nWysłany: 08 Paź 2005, 11:55\nMiś policz uważnie ... to 36% w skali roku (zakładając płatność odsetek co miesiąc) czyli lepiej weź kredyt w banku bo takie oprocentowanie to ma chyba Citi... na karcie jak weżmiesz gotówke z bankomatu lub gdzy nie zapłacisz w terminie.\nWysłany: 08 Paź 2005, 12:07\nJasne ale inwestujac 10k PED te 3 % czyli 300 PED mozna zarobic na jednej transakcji jak dobrze pójdzie . Ja wiem Pio że doskonale znasz moje zdolności handlowe i dlatego mnie ostrzegasz\nA jest to około 41 % w skali roku - liczac procent składany* .... ( liczylem orientacyjnie )\n* procent składany - dla niezorientowanych to taki procent doliczany do odsetek czyli procent od procentu ...... ( sorki Phantom)\nWysłany: 08 Paź 2005, 12:19\nJasne ale inwestujac 10k PED te 3 % czyli 300 PED mozna zarobic na jednej transakcji jak dobrze pójdzie\n... i tym samym w naszym przyśpieszonym kursie ekonomii prawie doszliśmy do pojęcia "dźwigni finansowej"\nmoja ofera pożyczenia 10 tys PED nie była ofertą wiążącą w rozumieniu kodeksu cywilnego, natomiast jak trafnie oceniono to daje 40% zysku w skali roku ...\nBiorąc poprawkę na to, że oferty banków na lokaty to 4% w skali roku (negocjowane, przy depozycie ponad 100 tys zł) to tak czy inaczej muszę pomyśleć czy nie otworzyć w PA jakiegoś "Polskiego Banku" tym bardziej że w PA nie obowiązuje ustawa "antylichwiarska"\nWysłany: 08 Paź 2005, 12:41\nAster .... bez zastanowienia biore :)\nAster, nie można Ci odmówić racji w wielu momentach, gdzie tego uczą?\na swoją drogą mam wrażenie, że szykuje się nam mental revolution i to w stronę pozytywną :D\ntrochę świerzości zawsze się przydaje ;)\nZ całym szacunkiem dla twojej wiedzy ... ale nie mówimy tu o dźwigni finansowej ale o raczej o ekonomi skali (w tym wypadku wilkości pojedynczej transakcji lub ilość mniejszych) ewentualnie można by to nazwać dźwignią operacyjną\nDźwignia finansowa jest miarą wskazująca na reakcję zysku netto (lub ROE czy EPS) na jednostkową zmianę zysku EBIT. Dla niewtajemniczonych chodzi o strukturę kapitału, która pozwoli uzyskać najwyższą stopę zwrotu z zainwestowanego kapitału.\nWysłany: 08 Paź 2005, 12:46\n* procent składany - dla niezorientowanych to taki procent doliczany do odsetek czyli procent od procentu :)...... ( sorki Phantom) :)\na drugi lol to na procent składany\nto jest zwykła lichwa :P\nPio, już masz posadę członka zarządu w kieszeni ;)\ntylko przejdź od teorii do praktyki :P\nWysłany: 08 Paź 2005, 12:58\nW czasopismach kobiecych: Glamour, Pani domu, etc,\nW końcu tak jest ten świat urządzony facet zarabia pieniądze a kobieta je pomnaża\n[ Dodano: Sob 08 Paź, 2005 13:03 ]\nWłaśnie dlatego użyłam słowa "prawie" doszliśmy\nZakładam że bez dodatkowego kapitału, zainteresowany pożyczką nie przeprowadził by zyskownej transakcji w oparciu tylko i wyłącznie o własne środku finansowe, a z pomocą pożyczonych już tak, więc tym samym jego fundusze (zakładając że posiada takowe) w połączeniu z moimi pracowały by lepiej.\ntak czy inaczej masz 100% racji\nWysłany: 08 Paź 2005, 13:08\nCzyli te wszystkie pisma nie są takie "płytkie i bezwartościowe"\nNie masz siostry? ... bo z twojej wypowiedzi wnioskuję, że masz już "faceta"\nWysłany: 08 Paź 2005, 13:44\n... bo z twojej wypowiedzi wnioskuję, że masz już "faceta"\nLol .... byłem pierwszy\nA tak przy okazji .... sa spotkanka w RL ... zapraszamy\nSorry za off topic ale nie moglem sie powstrzymać\nWysłany: 08 Paź 2005, 14:03\nAster dam 4%\nWysłany: 08 Paź 2005, 14:15\na ja na no wszystko...\naster jest zajeta i nie przez miśka ;P\nWysłany: 08 Paź 2005, 18:33\nWiem ze nie przeze mnie .... cos bym wiedział chyba o tym\nTo bylo info dla Pio\nWysłany: 08 Paź 2005, 18:52\nTo jawna aluzja do mnie Wczoraj sie o to kłóciliśmy! Fantom obowiada głupoty. Jak kupilismy sweat za 20 ped i sprzedalismy za 21 ped to zarobilismy 5% a nie 10 jak wmawia nam to fantom. Zarobilismy 1 ped a 1 ped to jest 5% z 20 ped( 5% x 20=1 lub 0.05 x 20=1 ). Jasne jak słońce.\nWysłany: 08 Paź 2005, 23:21\nto jednak są chłopaki w RL, które potrafia liczyć ;)\nWysłany: 09 Paź 2005, 02:10\nJak kupilismy sweat za 20 ped i sprzedalismy za 21 ped to zarobilismy 5% a nie 10 ..\nPo pierwsze Sweat nie kosztuje 21 ped tylko 210% (wiadomo dlaczego piszemy 2.1)jak większosc innych materiałów. Sweat nie ma etykietki z napisem 21 PED to nie sklep w RL.\nJa licząc zysk bazuje na %\nPo drugie nie powinno nikogo interesować ile PED wydano na jakąś transakcje.\nJa i napewno kilka innych osób nie chce ujawniać swojego majątku, a tym bardziej wpływów z handlu, nie jesteście z Urzędu Skarbowego, więc jak ktoś zapyta ile zarobileś, ja odpowiadam:\nKupilem za 210% a sprzedałem za 250%, zarobilem 40% (wartości TT) różnice tych dwóch cen.\nGdy chcę coś kupić i ktoś podnosi swoją cene ze 105% na 107% to cena wzrasta o 2 % i o tyle maleje mój zysk gdy to później sprzedam.\nJuż rozumiecie o co mi chodzi ?, czy napiszecie jeszcze 50 postów, gdzie podkreślacie jacy jesteście inteligentni.\nJakby to nie nazwać procent czy punkt procentowy, to własnie jest zysk. Na rynku walka nie jest o to kto więcej zarobi, tylko o to kto najtaniej kupi i najdrożej sprzeda. To ile zarobi zależy od tego ile godzin siedzi w PE i jakie ma kontakty.\nJa rozumiem was, bo każdy z was ma rację, ale wy nie zrozumieliście mnie.\nWysłany: 09 Paź 2005, 09:58\nPo pierwsze Sweat nie kosztuje 21 ped tylko 210% (wiadomo dlaczego piszemy 2.1)\n210% czego ??????? 210% ceny z listopada 2003 ??? 1000 Sweat ma tt=1 pec.\nA dlaczego piszemy np 2.1 to faktycznie wiadomo: aby tyle pec dostac za jedną butelkę.\nA kto każe podawać kwoty w PEDach ???????? Mówisz "Zarobiłem(am) 10%" ZAINWESTOWANEJ KWOTY bez zawracania głowy słuchaczowi po ile kupiłeś i sprzedałeś (w końcu słuchacz nie jest z urzędu skarbowego)\nOK!. Jak powiesz "zarobiłem 40% WARTOŚCI TT" to nikt się nie czepia, (choć ta wiadomość nie niesie żadnej informacji ile zarobiłeś) ale na pewno nie możesz powiedzieć samego "zarobiłem 40%" bo zarobiłeś 19%.\nCena wzrosła o 2 PUNKTY PROCENTOWE czyli o 1,9%.\nJa nie piszę po to aby znęcać się nad kimkolwiek, tylko po to aby edukować (nie tylko Ciebie, bo w tym przypadku poddaję się, ale wszystkie osoby które przypadkiem tu zerkną)\nJakby to nie nazwać procent czy punkt procentowy, to własnie jest zysk.\nTo nie jest "jakby nie nazwać" tylko jest zasadnicza różnica mięszy wzrostem o x% a wzrostem o x punktów procentowych.\nJak weźmiesz kredyt mieszkaniowy to będzie Ci obojętne czy bank powie "zwiększamy oprocentowanie o 100% (czyli zamiast 10% teraz płacisz 20%) czy też powie zwiększamy oprocentowanie o 100 punktów procentowych (czyli zamiast płacić 10% płacisz 110%)" ???\nNa rynku walka nie jest o to kto więcej zarobi, tylko o to kto najtaniej kupi i najdrożej sprzeda.\n"Ale nie płaczmy, bo\nale by gonić go!"\nPS. proszę admina o przeniesienie dyskusji do innego działu, bo w "Poradnikach dla początkujących" przyniesie ona zbyt dużo szkody... (jak dla mnie może być humor)\nWysłany: 09 Paź 2005, 10:44\nAster ... rozłożyłaś Fanthoma na łopatki\nCo do przeniesienia topicu: jestem za\nFanthom, proszę, następnym razem jak będziesz chciał coś włożyć jako poradnik dla początkujących... skonsultuj to z innymi graczami. To nie boli a unikniesz takich wywodów i ośmnieszania się poprzez odporność na wiedzę.\nDla skołowanych ... Aster ma rację\nA propos prawdy: jest prawda, tyż prawda i gó... prawda\nWysłany: 09 Paź 2005, 11:01\nPopatrzcie na mój pierwszy post\njak widać zysk to 6 PED czyli 60% wartości TT\nja od razu napisalem o co mi chodzi, że od wartośći TT i nie róbcie z ludzi idiotów czepiając się, nie czytając dokładnie posta, każdy wie jak się liczy procenty.\nA ty Piohaw, równie dobrze mógłbym się przyczepić do Ciebie że,\ndla mnie to jest idiotyczne, chociaż tak samo przekazuje treść wypowiedzi.\nWysłany: 09 Paź 2005, 13:31\nPostawię sprawę jasno: moim celem nie jest wgniatanie nikogo w ziemię, a zwłaszcza Fathoma, który gra zapewne dużo dłużej niż ja.\nNasz soc zmienia zasady przyjęć (min 100 HP) a co za tym idzie chciała bym mieć jakiś sensowny soc do którego mogła bym posyłać swoich discipli.\nRed Legion Cadets (pod wodzą "Wielkego Ekonomisty i Analityka Rynkowego" jak ładnie ujęto na innym wątku) może być ciekawym miejscem, tylko chciała bym mieć pewność że Fathom nie nauczy członków leppero-ekonomii czy czegoś podobnego.\nJeszcze raz wróćmy do przykładu: Kupując ME za 500% i sprzedając za 520% zarobię MNIEJ niż kupując za tą samą kwotę SWEAT za 200% i sprzedając za 210%. Bo to nie jest 20% zysku na ME i 10% na SWEAT tylko odpowiednio 4% zysku na ME i 5% na SWEACIE.\nZysk liczymy w odniesieniu do zainwestowanej kwoty a nie do price spreadu.\nWysłany: 09 Paź 2005, 14:54\nZgadzam sięz Tobą Aster, ale dla mnie to nie jest istotne w PE.\nJa przyjmuje, że cena w PE to wartość TT (ona jest napisana na towarze, a nie %) a wszystkie procenty to czyjeś marże, więc:\nKupując ME po 510% a sprzedajac po 540%, to 30% wartości TT (ceny) i nie potrzebujemy do tego kalkulatora by dzielić 540/510 tylko odejmujemy w pamięci i mamy 30% czy to nie jest prostsze A to co proste jest piekne.\nNie bójcie się nie wrowadze nowych w błąd. Z takimi wyliczeniami mam na co dzień do czynienia w RL, a PE duzo się rózni od RL więc juz tak się nie podniecajcie.\nWysłany: 09 Paź 2005, 15:29\nE tam, też macie problemy. Ja obliczam ile bym danego przedmiotu kupił, za jaką cenę i za ile sprzedam. Potem cene "za ile sprzedam" dodaje do ewentualnej zawartosci PED cardy i mam, 20 ped\nWysłany: 09 Paź 2005, 19:30\nFantom licz sobie jak chcesz, to że na tych transakcjach jesteś do przodu to rzecz oczywista lecz nijak ma sie do podstaw ekonomii, jak wcześniej zauważono dyskusja toczyła sie też dla innych użytkowników, pozdrawiam i życze owocnego handlu\nWysłany: 11 Paź 2005, 16:36\nwpadłeś między Sebki, krakaj jako i one lol\nForum » Entropia Universe » Poradniki » Stare poradniki » Handel , jak liczyć ceny :D\nObecny czas: 24 Sty 2019, 00:05\nCzas Entropia Universe: 23 Sty 2019, 23:05


Półbuty Casual Timo - SD0070-01\nPółbuty Casual Timo. Półbuty Casual Timo to propozycja dla zdecydowanych mężczyzn. Wykonane zostały ze skóry nubukowej, a wnętrze i wyściółka obuwia to naturalna skóra bydlęca. Każdy z tych materiałów jest bardzo wysokiej jakości, dzięki czemu buty są dobre gatunkowo. Solidna podeszwa sprawia, że obuwie jest bardzo wygodne i praktyczne. Półbuty Casual Timo sprawdzą się jako uzupełnienie wiosenno – letnich stylizacji. Szeroka gama rozmiarów sprawia, że buty firmy Conhpol Dynamica nabywają coraz to nowych właścicieli. Idealnie dopasowują się do kształtu stopy. Dzięki temu półbuty Casual Timo zachwycają pod każdym względem.\nPiszesz opinię o:Półbuty Casual Timo - SD0070-01


Zabiegi spa na twarz - kosmetyczka Anlaya Day Spa | Józefów\nTutaj jesteś: Start / Pielęgnacja twarzy / Nawilżanie i odżywianie / Aroma Expert Delice de Peau\nAroma Expert Delice de Peau – zabieg odżywczy\nPod nazwa tą kryje się maska na twarz, przeznaczona specjalnie do skóry suchej i mocno przesuszonej, która ma zaburzoną gospodarkę wodno-tłuszczową. Jej zastosowanie usuwa uczucie nieprzyjemnego ściągnięcia skóry oraz zabezpiecza cerę przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych. Maska ta zawiera w sobie wyciągi z ziół, olejki eteryczne, mleczka roślinne i inne aktywnie działające składniki. Jej bogate, odżywcze właściwości sprawiają, że skóra twarzy jest przyjemnie wygładzona i nawilżona. Dzięki jej odżywieniu można zauważyć zwiększoną promienność i elastyczność.\nAroma Expert Hydra Force – zabieg nawilżający\nMaska ta wspiera procesy nawilżające naskórek – jest idealna dla skóry suchej wynikającej z nieprawidłowego poziomu wody w organizmie, a także przesuszonej od słońca i innych elementów atmosferycznych. Można ją stosować na każdy typ cery. Powstała w wyniku połączenia różnych składników, w tym pudrów owocowych i syropu kwiatowego. Dzięki temu odbudowana jest równowaga hydrolipidowa. Maska Hydra Force pozwala na uzupełnienie niedoborów wody w skórze i utrzymanie ich na prawidłowym poziomie. Po jej zastosowaniu skóra jest promienna i pełna blasku.\nAroma Expert Douceur Extreme – zabieg kojący\nJest to aromatyczny zabieg, który wpływa kojąco oraz łagodząco na skórę wrażliwą, podrażnioną, ze stanami zapalnymi. Zastosowanie go pozwala zwiększyć odporność skóry twarzy na szkodliwe czynniki zewnętrzne i łagodzi już istniejące podrażnienia. Umożliwia to receptura preparatu, zawierająca wyciąg z ruszczyka i czarnej borówki, które wzmacniają naczynia włosowate i zmniejszają zaczerwienienia twarzy. W składzie obecna jest także lukrecja, która działa przeciwzapalnie. Po zastosowaniu tego zabiegu czuć przyjemną ulgę w podrażnieniach, odświeżenie i wygładzenie.\nAromaplasty to zabieg łączący w sobie siłę płynącą z wyjątkowej, w 100% naturalnej maski i aromaterapię. Mogą go stosować osoby z każdym typem skóry – każdy zaobserwuje regenerację i odświeżenie skóry. Naturalne komponenty, takie jak nasiona lnu, słonecznika czy kiełki pszenicy wpływają na skórę kojąco. Komplet witamin i protein sprawia, że zabieg ten ma działanie nawilżające, przeciwzapalne, antyutleniające i przeciwstarzeniowe. Po zastosowaniu Aromplastów można cieszyć się gładką, zdrową i odżywioną skórą.\nJest to wzmocniony zabieg pielęgnacyjny, który działa nawilżająco, oczyszczająco bądź odżywczo w zależności, czego najbardziej potrzebuje skóra. Składają się na niego trzy siły, dające razem niepowtarzalny efekt: aromaesencja, maska multiwitaminowa i maska kremowa. Połączenie ich dostarcza do tkanek białko i witaminy, co zmiękcza i odżywia naskórek. Jest to kompleksowa pielęgnacja skóry twarzy.\nOdżywczo-regeneracyjny zabieg Anlaya Spa\nJest to intensywny zabieg, do którego przeprowadzenia wykorzystuje się kwasy oraz płaty kolagenowe. Dzięki temu skóra jest oczyszczona, a tym samym pobudzona do produkcji większej ilości składników zwiększających jej elastyczność i grubość. Pobudzane jest mikrokrążenie, przez co skóra jest dotleniona i lepiej odżywiona, a dzięki kolagenowi – nawilżona. Działanie to wzmacnia wykonywany podczas zabiegu masaż wietnamski, który pobudza energię, współgra z zastosowanymi kosmetykami i relaksuje.\nJest to zabieg nawilżający, przywracający skórze elastyczność i blask. Zawiera w sobie mało spotykane w kosmetykach ekstrakty z baobabu i kaktusa meksykańskiego, dzięki czemu poziom wody w tkankach jest nie tylko uzupełniony, ale także utrzymany na stałym poziomie. Jedwabiście gładka skóra to efekt zastosowania tego zabiegu.\nRecover Touch jest odżywczym zabiegiem, z którego może skorzystać każdy – również osoby z skórą wrażliwą i atopową. Świetnie sprawdzi się w u osób mieszkających w mieście, przebywających w pomieszczeniach klimatyzowanych i przemęczonych. Użyte preparaty zawierają wiele witamin, w tym likopen i ekstrakty z jagód goji, dzięki temu skóra po zabiegu jest odświeżona i ukojona. Recover Touch łagodzi podrażnienia i zaczerwienienia, odżywia, nawilża i rozświetla zmęczoną cerę.\nKażdy typ cery potrzebuje większej opieki i świadomej pielęgnacji. Dzięki odpowiadaniu na potrzeby skóry, poświęceniu jej większej uwagi, można cieszyć się młodym i świeżym wyglądem przez długi czas. Wszelkie zabiegi Spa – masaże, maseczki, kremy itp., pozwalają skórze odpocząć i podjąć procesy regeneracyjne. Anlaya Day Spa przygotowała szeroki wachlarz możliwości, aby każdy klient odnalazł w naszej ofercie usługę odpowiadającą jego potrzebom. Dzięki temu możemy zaprosić osoby z Warszawy i okolic, a przede wszystkim z:\nDzielnice znajdują się blisko Józefowa. W tej miejscowości między Warszawą a Otwockiem zlokalizowany jest nasz ośrodek. Anlaya Day Spa dzięki swojemu położeniu przyjmuje także klientów z innych miejscowości, np.:\nKażdemu oferujemy odrobinę luksusu w rozsądnej cenie, profesjonalną obsługę i zabiegi najwyższej jakości.


Białe Skrzydło | Wojownicy Wiki | FANDOM powered by Wikia\nok.107 księżyców (8.9 lat)\nBiałe Skrzydło (ang. Whitewing) – Córka Obłocznego Ogona i Jasnego Serca, siostra Zroszonego Nosa, Bursztynowego Księżyca i Śnieżnego Gąszczu. Była partnerka Brzozowego Upadku.\nBiałe Skrzydło to mała kotka o miękkim, śnieżnobiałym futrze. Posiada szerokie barki oraz zielone oczy.\nBiała rodzi się jako córka Obłocznego Ogona i Jasnego Serca. Kiedy jest w żłobku, jest bardzo opiekuńcza i dumna z Wiewiórki i Liścia, jakby były jej własnymi kociętami. Zauważono, że ma prawie sześć księżyców i jest gotowa, aby zostać uczniem. Jasne Serce trzyma ją w swoim gnieździe, gdy Ognista Gwiazda odwiedza żłobek. Kotka, mówi mu, że kociaki przywódcy są jeszcze za małe na zabawę.\nBiałe Skrzydło jest mentorką swojego młodszego brata, Zroszonej Łapy. Widziana jest, gdy pyta kocura, czy pamięta imiona Poległych Wojowników. Następnie zabiera swojego ucznia na szkolenie bojowe. Po powrocie grupy Jeżynowej Gwiazdy z Klanu Cienia, Białe Skrzydło protestuje, że oznaczyła teren, gdy przywódca mówi, że Klan Cienia kazał im odnowić granicę. Wiewiórczy Lot pociesza ją, mówiąc, że każdy kot w Klanie Pioruna wiedział, że to zrobiła. Białe Skrzydło z Bluszczową Sadzawką i Pajęczą Nogą, trenuje swoich uczniów w ruchach bitewnych, gdy Jeżynowa Gwiazda i Stokrotka udają się do Miejsca Koni. Kiedy Bursztynowa Łapa i Zroszona Łapa napadają na Stokrotkę, wojowniczka wstydzi się za nich i przeprasza kotkę za ich zachowanie. Białe Skrzydło jest widoczna ponownie, gdy wysuwa się z jaskini wojowników, by przywitać się z Gołębim Skrzydłem, która jest zaniepokojona wiatrem i pociesza ją. Obiecuje mieć córkę na oku i odprowadza ją z powrotem do jaskini wojowników. Kiedy koty muszą zmienić legowiska z powodu wycieków wody, Białe Skrzydło martwi się zostawić Gołębie Skrzydło, ale idzie do jaskini uczniów po tym, jak Lwi Płomień obiecuje pozostać blisko niej. Kiedy Jeżynowa Gwiazda sprawdza mentorów i ich uczniów, Białe Skrzydło prosi o dodatkowe legowisko. Kiedy powódź zbliża się do obozu, kocica ewakuuje obóz wraz ze swoimi towarzyszami klanu.\nDwie córki Białego Skrzydła, Bluszczowa Łapa i Gołębia Łapa, otrzymują swoje imiona wojowniczek, Bluszczowa Sadzawka i Gołębie Skrzydło.\nBluszczowa Sadzawka oraz Kwiecisty Upadek wracają z tuneli, które badały, przerażone i obolałe. Białe Skrzydło podbiega w stronę Bluszczowej Sadzawki i pokazuje, jak bardzo martwiła się o nią. Odpędza także Ognistą Gwiazdę, pytającego dwie wojowniczki. Białe Skrzydło współczuje swojej córce. Jest również jednym z kotów, którzy byli świadkiem, jak Millie wrzeszczy na Kwiecisty Upadek.\nMa krew kota domowego przez Obłocznego Ogona.\nZostało powiedziane, że ma blado-niebieskie oczy.\nZostała nazwana w Biały Ogon w Światło Gwiazd.\nBiałe Skrzydło jako Wojownik


Nagrody dnia: 2.11 | Z Krainy NBA\nin Relacje Nagrody dnia: 2.11\nJames Harden przeprowadza atak na tytuł MVP i póki co nie ma sobie równych. 12 meczów piątkowych powoduje, że nie zmieścimy wszystkich do naszego notowania.\nJames Harden (45 pkt., 7 zb., 2 as.) – drugi mecz w nowych barwach i drugi fantastyczny występ Jamesa Hardena. Rockets mają bilans 2-0 głównie dzięki niemu i jego świetnej współpracy z Jeremy Linem. Zobaczcie sami:\nMarcin Gortat (16 pkt., 16 zb., 3 blk.) – Polak wykorzystał słabszy dzień Dwighta Howarda i DeMarcusa Cousinsa. Sam jednak zrobił bardzo dużo, żeby znaleźć się w najlepszej piątce dnia. Świetna walka na tablicach i drugi mecz z rzędu świetny w blokach.\nGlen Davis (29 pkt., 10 zb., 2 blk.) – Big Baby pokazał, że jest w stanie poprowadzić Magic do wygranej. Główny kandydat już teraz do nagrody MIP będzie liderem zespołu z Florydy, a trener Jacque Vaughn może z tą ekipą napsuć niejednemu krwi.\nCarmelo Anthony (30 pkt., 10 zb., 2 as., 2 prz.) – Melo pokazał, że Knicks mogą się rzeczywiście odrodzić. Zdecydowane zwycięstwo z obrońcami tytułu mistrza NBA, a w dodatku wygrany bezpośredni pojedynek z LeBronem Jamesem.\nBrandon Jennings (21 pkt., 2 zb., 13 as., 6 prz.) – zagrał jak stary wyga, prowadząc Bucks do zdecydowanego zwycięstwa z Boston Celtics. Pokazał, że zrobił krok w przód podczas ostatniej przerwy między sezonami.\nJamal Crawford (21 pkt., 3 zb., 1 as., 3 prz.) – druga nominacja dla najlepszego szóstego zawodnika dla Crawforda. Tym razem był najlepszym strzelcem Clippers w derbach Los Angeles. Jeśli będzie tak grał przez cały sezon, to ma szansę na kolejną nagrodę dla najlepszego rezerwowego NBA.\nDamian Lillard (21 pkt., 3 zb., 7 as., 1 prz.) – pomimo porażki Lillard kolejny raz pokazał się z bardzo dobrej strony. Jako pierwszy od 2003 roku (LeBron James) zaliczył dwa mecze, w których notował co najmniej 20 punktów i 7 asyst.\nKemba Walker (30 pkt., 5 zb., 3 as., 1 prz.) – jeszcze kilka dni temu większość ekspertów i kibiców nie wierzyła, że Bobcats mogliby cokolwiek osiągnąć. Teraz mają już na rozkładzie Indiana Pacers, a Walker najlepszy mecz w karierze. Pobił rekord w punktach o 7 i wreszcie wyglądał jak lider tej drużyny.\nNicolas Batum (1/11 z gry) – jak na zawodnika, który podpisał 4-letni kontrakt za 46 milionów dolarów, oczekiwania są zdecydowanie wyższe niż tylko 1/11 z gry. Zabrakło jego skuteczności, by nawiązać walkę o wygraną z Oklahoma City.\nKobe Bryant (40 pkt., 6 zb., 1 as., 2 prz.)\nRussell Westbrook (32 pkt., 5 zb., 6 as.)\nMike Conley (21 pkt., 3 zb., 7 as., 5 prz.)\nJ.J. Barea (21 pkt., 4 zb., 5 as.)\nNate Robinson (16 pkt., 5 zb., 12 as.)\nGreg Monroe – 10 pkt., 5/17 z gry, 0/2 wolne, 6 zb.\nTyrus Thomas – 4 pkt., 1/9 z gry, 2/2 wolne, 3 zb., 1 as., 1 prz.\nNicolas Batum – 3 pkt., 1/11 z gry, 1/5 za trzy, 1 zb., 2 as., 1 prz.\nGerald Green – 7 pkt., 3/12 z gry, 1/6 za trzy, 0/4 wolne, 4 zb.\nRodney Stuckey – 1 pkt., 0/7 z gry, 0/3 za trzy, 1/1 wolne, 4 zb., 4 as., 2 blk.\nNagrody dnia Nagrody dnia This entry was posted by Piotr Zarychta on 03-11-2012 at 11:51, and is filed under Relacje. Follow any responses to this post through RSS 2.0.Both comments and pings are currently closed. Print


W środku centrum zarządzania kryzysowego komórki bakterii - Przyroda - Naukowy.pl - Polski Serwis Naukowy\nGłówna · Przyroda · W środku centrum zarządzania kryzysowego komórki bakterii\nW ośrodku systemu zarządzania obciążeniami, na które narażona jest bakteria, znajduje się duża molekuła zwana "stresosom". Okazało się, że badane bakterie dysponują około 20 strukturami tego typu, które są rozmieszczone dosyć równomiernie wewnątrz komórki. Stresosomy są w stanie szybko odpowiedzieć na przeróżne czynniki środowiskowe, w tym na zmiany oświetlenia, temperatury czy zasolenia, uruchamiając reakcje, które mają zapewnić przetrwanie komórki. Do tej pory mechanizmy kierujące tym procesem były nieznane.\nW ramach swoich ostatnich badań naukowcy wykorzystali najnowsze techniki obrazowania oraz brytyjski synchrotron Diamond w poszukiwaniu drogi do serca stresosomu. Dzięki temu mogli obserwować aktywność poszczególnych białek w stresosomie.\nW momencie zmiany środowiska zewnętrznego w potencjalnie szkodliwy dla bakterii sposób, sygnał ostrzegawczy jest wysyłany z powierzchni komórki do jej wnętrza. Kiedy tylko stresosom wykryje sygnał ostrzegawczy, pewna liczba białek o nazwie RSBT odrywa się od struktury. Wywołuje to cały łańcuch reakcji, doprowadzając do wytworzenia ponad 150 nowych białek, które pomagają komórce przystosować się i przetrwać w nowym środowisku.\n"Szereg zdarzeń wewnątrz komórek bakterii, które mają miejsce w następstwie otrzymania przez stresosom sygnału ostrzegawczego powoduje, że konkretne geny wewnątrz komórki są bardziej transkrybowane" - wyjaśnia profesor Marin van Heel z Imperial College w Londynie, w Wielkiej Brytanii. "To oznacza, że niektóre geny aktywne już wewnątrz komórki są "podkręcane" w taki sposób, aby zwiększyć liczbę poszczególnych białej w komórce. Zmiany w charakterze białka komórki umożliwiają jej przetrwanie w nieprzyjaznym lub wymagającym środowisku."\n"Stresosomy komórki świetnie wywiązują się ze swoich obowiązków jako centra zarządzania kryzysowego, ponieważ zapewniają bardzo szybką i skuteczną odpowiedź na zagrożenie" - dodaje dr Tim Grant, również z Imperial College w Londynie. "Reakcja łańcuchowa, którą uruchamiają przynosi efekty naprawdę szybko, co pozwala bakteriom na przystosowanie się do zmian w otoczeniu niemal natychmiast."\nZespół planuje teraz wykorzystać jeszcze bardziej zaawansowane techniki obrazowania, aby dogłębniej zbadać funkcjonowanie stresosomu. Naukowcy mają nadzieję, że dzięki wykorzystaniu nowego, wysokiej rozdzielczości mikroskopu krio-elektronowego w Instytucie im. Maxa Plancka w Martinsried, w Niemczech, będą w stanie zobaczyć poszczególne elementy budulca białek, z których składa się stresosom.\nŹródłem unijnego wsparcia był projekt 3DEM (Trójwymiarowa mikroskopia elektronowa) finansowany w ramach tematu "Nauki o życiu, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" Szóstego Programu Ramowego (6PR).\nProjekt 3DEM (Trójwymiarowa mikroskopia elektronowa):\nŹródło danych: Imperial College London; Science\nReferencje dokumentu: Marles-Wright, J et al. (2008) Molekularna struktura "stresosomu", centrum integracji sygnału i transdukcji. Science 322: 92-96. DOI: 10.1126/science.1159572.\nImperial College London (właśc. The Imperial College of Science, Technology and Medicine) jest publicznym uniwersytetem położonym w Londynie. Specjalizuje się w badaniach oraz kształceniu w dziedzinie nauki, inżynierii oraz medycyny. Imperial College był częścią Uniwersytetu Londyńskiego do roku 2007, kiedy to uzyskał pełną niezależność, z okazji stulecia swego istnienia. Na Imperial College kształci się około 13 500 studentów, a kadra akademicka liczy ponad 3300 osób. Wiropeksja to sposób wirusów wnikania do komórki. Polega on na wykorzystaniu naturalnych mechanizmów komórki. W przypadku wirusa, kiedy przyłącza się on do komórki, ta "wyczuwając" znane jej białko wpuszcza agresora do cytoplazmy, dzięki czemu wirus może zaaplikować się w jej wnętrzu. Wirus ma białko takie samo jak komórka tylko na "wystających nitkach". To dzięki nim może wniknąć do środka komórki. Gdy owe "niteczki" zostaną na powierzchni komórki, w jej środku rozpoznawalne zaczyna być obce białko, które komórka niszczy. W ten sposób wirus "wpuszcza" do jądra komórkowego swój materiał genetyczny, który może się ulotnić z niszczonego przez komórkę kapsydu. Ścieżka sygnałowa, transdukcja sygnału w komórce - szereg następujących po sobie procesów biochemicznych w komórce, zapoczątkowanych aktywacją receptora powierzchniowego lub wewnątrzkomórkowego przez sygnał zewnątrzkomórkowy (np. hormon, neuroprzekaźnik). Końcowym efektem tych procesów jest powstanie odpowiedzi komórkowej, którą mogą być np. zmiany w ekspresji określonych genów, zmiany w procesach metabolicznych, podział komórki lub jej apoptoza.\nMikrotubula (microtubuli cellulares) – włóknista rurkowata sztywna struktura o średnicy 20 – 27 nm, powstająca w wyniku polimeryzacji białka tubuliny. Mikrotubule wraz z innymi strukturami pełnią funkcję cytoszkieletu nadając komórce kształt, a nawet przyczyniając się do jego zmiany. Biorą udział w transporcie wewnątrzkomórkowym stanowiąc szlak, po którym przemieszczają się białka motoryczne, biorą udział w czasie podziału komórki tworząc wrzeciono kariokinetyczne, które rozdziela chromosomy do komórek potomnych. Mikrotubule mogą również tworzyć stałe struktury, takie jak rzęski lub wici, umożliwiające ruch komórki. Tom W.B. Kibble, właśc. Tom Walter Bannerman Kibble – brytyjski fizyk-teoretyk, profesor i pracownik badawczy (senior) Imperial College London.\nStruktura tensorowa — jest to struktura wielowymiarowa zarządzania strategicznego. Łączy kryteria funkcjonalne, obiektowe i regionalne. Czasem zamiast kryterium regionalnego wprowadza się do wymiaru obiektowego komórki sztabowe, które pomagają kierownikom w wykonywaniu ich funkcji. Ważnym problemem w przypadku tej struktury jest rozdział uprawnień i odpowiedzialności pomiędzy kierowników z wyodrębnionych wymiarów. Struktura ta pozwala przezwyciężyć problemy koordynacji, które występują w strukturach jednowymiarowych, umożliwia także połączenie korzyści wynikających z poszczególnych rodzajów działalności. Tkanka nerwowa (textus nervosus) – utworzona przez neurony (komórki nerwowe) i komórki glejowe, tworzy układ nerwowy. Odbiera, przekazuje i reaguje na bodźce pochodzące ze środowiska zewnętrznego, jak na przykład dotyk, temperatura czy światło. Przewodzi impulsy z neuronu do efektorów, od receptorów, przetwarza impulsy w adekwatne odpowiedzi, przewodzi impulsy z neuronu do innego neuronu, wytwarza substancje przekaźnikowe. Komórki nerwowe umożliwiają organizmowi normalne funkcjonowanie w danym środowisku, adekwatną odpowiedź w zależności od sytuacji w środowisku zarówno wewnętrznym jak i zewnętrznym. Neurony stale rejestrują się, analizują informacje o stanie wewnętrznym organizmu jak i zewnętrznym stanie otoczenia, przez co przygotowują organizm do adekwatnej reakcji. Do neuronów należy również koordynacja aktywności intelektualnej, świadomości, podświadomości, aktywności ruchowej czy też czynności gruczołów dokrewnych.\nRządowe Centrum Bezpieczeństwa – państwowa jednostka budżetowa podległa Prezesowi Rady Ministrów, zapewniająca obsługę Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego i ministra właściwego do spraw wewnętrznych w sprawach zarządzania kryzysowego oraz pełniąca funkcję krajowego centrum zarządzania kryzysowego. Interferon (IFN) – ogólna nazwa białka wytwarzanego i uwalnianego przez komórki ciała, jako odpowiedź na obecność patogenów (np. wirusy, bakterie, pasożyty jak również komórki nowotworowe) wewnątrz organizmu. Interferony zapewniają komunikacje pomiędzy komórkami ciała, w celu zwalczenia patogenów, poprzez uruchomienie mechanizmów obronnych systemu immunologicznego.\nDodano: 06.10.2008. 17:42


Borne Sulinowo | Fashionable Trips\n17:25 / 0\nKiedy po raz pierwszy przyjechałam do Bornego Sulinowa miałam chyba około dziewięciu lat. Nie wiedziałam wtedy nic o tym dziwnym miasteczku oddalonym ponad czterysta kilometrów od Warszawy. Jako mała dziewczynka jednak czułam, że musiało być w jakiś sposób ważne, bo otaczał je betonowy mur, a przed wjazdem była chyba budka strażnicza, jakby wjeżdżało się na jakieś tajne terytorium. Na dodatek wokół Bornego rozpościerały się tylko gęste lasy i jeziora. Prawdziwe miasto na odludziu. O jego przeszłości dowiedziałam się dopiero później.\nHistoria Bornego Sulinowa podzielona jest na dwa etapy: niemiecki i sowiecki. Kiedyś była tutaj mała wioska Linde (Lipa), która w latach 30-tych XX wieku została scalona z sąsiednią wsią o nazwie Großborn. W ten oto sposób zamiast wsi Linde powstało militarne miasteczko garnizonu Gross Born. Pamięć o tej małej wiosce pozostała jednak uwieczniona na herbie Bornego, którym jest właśnie zielona lipa. Rząd III Rzeszy postanowił zbudować na terenach gminy poligon wojskowy i dlatego w latach 1933-1938 władze niemieckie wykupiły te ziemie i wysiedlili część ludności, aby zbudować Borne Sulinowo (czyli Gross Born) od podstaw. Miasto miało stać się bazą wojskową, stanowiącą zaplecze poligonu i miejscem lokalizacji Szkoły Artylerii Wehrmachtu. 19 Sierpnia 1938 r., zjechała się do Bornego "śmietanka" z Adolfem Hitlerem na czele, aby dokonać oficjalnego otwarcia jednostki. Utworzono tutaj XIX Korpus o nazwie Befestigungsstab Pommern (Sztab Fortyfikacyjny „Pomorze”), na którego czele stanął gen. Guderian.\nW lutym 1945 roku, kiedy miasto zajęła Armia Czerwona, zaczął się nowy etap w dziejach Bornego Sulinowa. Stacjonowało tutaj ok. 25 tysięcy żołnierzy radzieckich i było to największe zgrupowanie wojsk w Polsce. Ponadto Borne Sulinowo nie istniało na żadnej mapie i było całkowite odcięte od świata aż do lat 90-tych. 21 października 1992 wyjechał ostatni wagon z żołnierzami radzieckimi, a 5 czerwca 1993 roku oficjalnie otwarto Borne Sulinowo.\nPóźniejsze rezydowanie w Bornem wojsk radzieckich odcisnęło znaczące piętno w architekturze tego miasteczka, które zostało wybudowane w stylu niemieckim. Znajdują się więc tutaj niemieckie jednopiętrowe budynki ze spadzistym dachem zwane koszarowce i blokowate „klocki” zwane leningrady- czyli czteropiętrowe budynki zbudowane z płyt przywiezionych z ZSRR. Oprócz tych iście cudnych blokowisk, powstały też potężne kompleksy garażowe zbudowane na obrzeżach miasta, aby dopełnić wygląd Bornego w iście „sowieckim” stylu. Kiedy wjeżdżam do miasta od strony Sypniewa, już z oddali straszy mnie klockowata poradziecka ruina, na którą zawsze mówiłam „Budynek Widmo". Mimo wszystko w Bornem dominuje styl niemiecki, a remontowane koszarowce są niewątpliwie najbardziej charakterystycznym typem budownictwa. Wiele zostało przeznaczone na mieszkania, a także pensjonaty . Niektóre jeszcze do tej pory czekają na renowację.\nMiasteczko poprzez swoje położenie pośród gęstych lasów i licznych rozlewisk jest rajem dla wędkarzy i grzybiarzy.W Bornem są również wyznaczone trasy dla spacerowiczów i rowerzystów. Ponadto, co roku 15-ego sierpnia odbywa się w miasteczku Międzynarodowy Zlot Pojazdów Militarnych.\nAleja Niepodległości - główna ulica Bornego Sulinowa\n"Marina"- jeden z najładniejsztch pensjonatów nad samym jeziorem\nMur, który kiedyś otaczał całe Borne\nDroga do Bornego od strony Jastrowia\nBorne Sulinowo from Jo Stockton on Vimeo.\nHISTORIA VIDEO W MIEŚCIE


O nas | KUKIZ'15 Zielona Góra\nLubuski Team – to grupa ludzi z naszego województwa, którzy poznali się dzięki akcji zmieleni zainicjowanej przez Pawła Kukiza w odwecie za zmielenie 750 tysięcy podpisów przez Platformę Obywatelską i od 2012 roku propaguje wiedzę o JOW, gdzie posłowie będą odpowiedzialni przed wyborcami.\nW formie hepeningów pokazujemy jak wyglądają wybory w Wielkiej Brytanii, na zasadach JOW.\nOrganizujemy się w oddolny ruch obywatelski , aby na jesień wspomóc naszych kandydatów przy starcie do sejmu RP.\nZbieramy podpisy oraz rekrutujemy chętnych do komisji wyborczych\nOpowiedz o nas swoim znajomym.\nWspomóc nas, np. poprzez przedstawienie swojego pomysłu na promocję idei.\n28 września 2012. Gorzów Wielkopolski\nSpotkanie założycielskie Zmielonych z inicjatywy Dariusza Skarżyńskiego w Gorzowie Wielkopolskim.Klub Mana Mana.Po spotkaniu dołączył do akcji Dominik Nycz z Międzyrzecza i Piotr Wasyłeńko z Gorzowa Wielkopolskiego.\n13 października 2012 Łódź\nOgólnopolskie spotkanie koordynatorów regionalnych Zmielonych które odbyło się w Łodzi.Wykład prof.Tomasza Kaźmierskiego oraz doktora Zdzisława Ilskiego . Z Gorzowa Dariusz Skarżyński i z Międzyrzecza Dominik Nycz obecni na spotkaniu.\n16 października 2012 Gorzów Wielkopolski\nPaweł Kukiz na zaproszenie Dariusza Skarżyńskiego w Gorzowie Wielkopolskim – Biblioteka Wojewódzka spotkanie z mieszkańcami.\n10 listopada 2012 Gorzów WLkp\nHappening połączony ze zbieraniem podpisów o referendum w sprawie wprowadzenia JOW .Akcent wspomnieniowy i pożegnanie prekursora JOW w Polsce prof.Jerzego Przystawy.\nReportaże Radia Zachód\n30 kwietnia 2013 – Wrocław\nSpotkanie z okazji 20 lecia JOW. Podpisanie petycji do Bronisława Komorowskiego o zmianę ordynacji wyborczej.Uroczysta sesja Rady Miejskiej we Wrocławiu. Obecni Dariusz Skarżyński i Dominik Nycz.\n18.03.2015 – Paweł Kukiz w Gorzowie Wlkp.\n18 marca 2015 w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Gorzowie Wielkopolskim odbyła się konfrencja prasowa kandydata na Prezydenta Pawła Kukiza. Przy jednym stole z Pawłem Kukizem zasiadał Dariusz Skarżyński.


Dolina Kupców – gra karciana przepełniona baśniowym klimatem.\nDolina Kupców: Gildia Wybitnych Handlarzy\n(Dale of Merchants: The Guild of Extraordinary Traders)\nProjektant gry: Sami Laakso\nCzy zwierzęta potrafią handlować? Okazuje się, że tak – i to całkiem nieźle! W Dolinie Kupców wcielimy się w sprzedawców, którzy rywalizują o możliwość dołączenia do grona najlepszych handlarzy w okolicy. Na miejsce w elitarnej grupie trzeba sobie jednak zasłużyć – sprytem i odpowiednimi umiejętnościami. Dobry kupiec powinien wiedzieć, w jaki sposób zarządzać swoim straganem…\nKto zostanie przedsiębiorcą?\nDolinę Kupców można śmiało określić mianem gry, która przemyca w sobie wiele elementów strategicznych – nie są one jednak przesadnie rozbudowane, dlatego ten tytuł nada się także dla osób początkujących. Dla bardziej doświadczonych graczy to przyjemna i lekka propozycja na luźniejsze wieczory. Jeśli ktoś ma ochotę dopiero rozpocząć przygodę z mechaniką opartą na budowaniu talii kart – Dolina Kupców sprawdzi się doskonale. W rozgrywce bierze udział od dwóch do czterech graczy w wieku powyżej 10 lat, a cała partia zajmie około 20-40 minut (w zależności od liczby graczy i stopnia znajomości kart).\nWitaj w baśniowym świecie!\nJeszcze przed otwarciem niewielkiego pudełka uwagę zwraca uroczy obrazek na wieczku – przedstawia on tytułową dolinę oraz targowisko, czyli miejsce pracy zwierzaków. Wewnątrz opakowania znajdziemy planszę rynku, kostkę (gadżet dla ocelota), talię rupieci oraz sześć unikalnych talii głównych (po 15 kart o wartościach od 1 do 5). Każda talia ma inny kolor i reprezentuje odmienne gatunki zwierząt. W grze natkniemy się na: Przebiegłe Szopy, Beztroskie Oceloty, Zaradne Wiewiórki, Przyjacielskie Pandy, Sprytne Kameleony i Energiczne Papugi. Poszczególne gatunki mają różne charaktery, temperamenty i wzorce zachowań (determinujące działanie kart). Wszystkie karty, podobnie jak pokrywka, zawierają ilustracje w baśniowym stylu, który pięknie podkreśla i wydobywa klimat gry. Co ciekawe, projektant gry i autor zasad (Sami Laakso) stworzył także szatę graficzną.\nJak handlować na tym bazarze?\nNa początku wybieramy te talie zwierząt, które chcemy włączyć do rozgrywki. Ich ilość określa reguła: liczba graczy + 1. Następnie – z niektórych kart zwierzaków i rupieci – przygotowujemy własne talie startowe (karty trzymane w dłoniach oraz prywatny stos dobierania, łącznie 10 kart). Na bazarze (planszy rynku) będą pojawiać się rozmaite towary, czyli pozostałe karty z talii zwierzaków. W swojej turze możemy przeprowadzić jedną z czterech akcji: zakupić nową kartę (płacąc kartami z ręki) / zbudować stos na swoim straganie / wykonać specjalny trik (zastosować szczególną moc karty) / odłożyć dowolną liczbę kart z ręki na stos odrzutów. Pod koniec tury uzupełniamy towary na rynku oraz dobieramy karty do pięciu na ręce. Nadrzędny cel wybitnego sprzedawcy to naszykowanie dokładnie ośmiu stosów kart na własnym straganie. Ustawiamy je poprzez wykładanie kart ze swojej talii na stół (numer stosu odpowiada łącznej wartości kart jednakowego koloru, jakie powinny zostać wykorzystane do jego zbudowania). Jeśli któryś z graczy wykona to zadanie, gra natychmiast się kończy.\nW czym tkwi wyjątkowość gry?\nZnana mechanika została nieco przekształcona – zakupiona karta trafia od razu do naszych rąk, a nie na stos kart odrzuconych, co jest pewną innowacją, jeśli chodzi o gry oparte na budowaniu talii. Nowo nabytą kartą możemy posłużyć się już w następnej turze, nie czekając na dobieranie ze stosu. Talie zwierząt to sześć niepowtarzalnych, dobrze wyważonych i zbalansowanych zestawów. Konieczność zachowania równowagi pomiędzy zbieraniem kart, a przeznaczaniem pewnej ich liczby na wznoszenie stosów sprawia, że stale musimy dokonywać wyborów, co uatrakcyjnia rozgrywkę.\nDolina Kupców to obowiązkowa pozycja dla fanów gier karcianych oraz miłośników lżejszych tytułów. Zapoznanie się ze wszystkimi zasadami z pewnością ułatwi zrozumiała i przejrzysta instrukcja. Magiczny klimat, odrobina interakcji, możliwość planowania i realizacji własnych strategii – tego doświadczymy podczas każdej rozgrywki!


Jakie rolety wybrać? - Beskidzka24.pl\nAutor: Artykuł sponsorowanyaccess_time 24.08.2021 14:22 chat_bubble_outlineZostaw komentarz\nOd lat rolety wewnętrzne stały się najlepszą alternatywą dla firan i zasłon. W wielu przestrzeniach oczywiście je uzupełniają, bo wszystko zależy od potrzeb oraz oczywiście tego, jaki efekt chce się uzyskać. Nie bez kozery rolety okienne wpisują się zarówno w nowoczesne, jak i klasyczne stylizacje. Są także bardzo ważnym elementem dekoracyjnym, choć przecież przede wszystkim mają chronić przed intensywnymi promieniami słonecznymi oraz zapewniać termoregulację. Oczywiście producenci oferują coraz więcej możliwości, więc rolety zaciemniające pojawiają się najczęściej w sypialniach i w pokojach o dużym nasłonecznieniu. Rzymskie prezentują się stylowo – szczególnie wówczas, gdy są zwinięte, a dzień-noc są bardzo funkcjonalne. Niezmiennie w lokalach handlowych i coraz częściej w domach montuje się także rolety zewnętrzne.\nRolety wewnętrzne do domów i biur\nMożna odnieść wrażenie, że ilość dostępnych modeli sprawia, że niezwykle ciężko jest wybrać rolety wolnowiszące czy te bazujące na innych mechanizmach. Producenci zaskakują rozwiązaniami, a wiele z nich jest ponadczasowych, a inne pojawiają się na jakiś czas. Warto korzystać z ze strony internetowej, na której można znaleźć praktyczny poradnik oraz konfigurator http://konfigurator.roletyalu.pl/, który pomoże dobrać najlepsze rozwiązanie. Dzięki temu roleta okienna będzie nie tylko spełniać swoje zadanie, ale również będzie estetyczna i dopasowana do potrzeb, a to niezwykle ważne.\nModne i stylowe rolety rzymskie czy funkcjonalne dzień-noc?\nDużą popularnością od kilku lat cieszą się rolety okienne dzień noc. To bardzo charakterystyczne osłony okienne, które składają się z naprzemiennych pasów transparentnego i zaciemniającego materiału. Wystarczy delikatnie przesunąć łańcuszkiem lub sznurkiem by uzyskać efekt zasłonięcia lub też wpuścić do wnętrza trochę światła. Te rolety montuje się w ramie okiennej i bardzo często pojawiają się zarówno w mieszkaniach, jak i biurach czy przestrzeniach użytkowych. Świetnie wpisują się w różnego rodzaju trendy i tak jak żaluzje aluminiowe pozwalają decydować o tym, ile światła wpada do wnętrza. Poza tym rewelacyjnie chronią prywatność domowników.\nCoraz częściej także w domach czy w mieszkaniach pojawiają się rolety zewnętrzne. Niegdyś bardziej kojarzyły się z punktami handlowymi czy usługowymi, dziś na montaż wiele osób decyduje się już na etapie budowy. Rolety zewnętrzne przede wszystkim są antywłamaniowe i to właśnie chęć poprawy bezpieczeństwa jest niezwykle ważną motywacją. Poza tym chronią przed słońcem, zmiennymi warunkami atmosferycznymi i oczywiście hałasem. Oburzenie te rolety również świetnie wyglądają, są dostępne w różnych wykończeniach i kolorach, a możliwość manualnej obsługi czy też wykorzystania systemów automatycznych sprawia, że są doskonałym pomysłem do każdego okna. Sprawdź http://konfigurator.roletyalu.pl/cennik-rolet-zewnetrznych i zamów idealny dodatek dla Ciebie.\nPoprzedni post Poprzedni post Szkoła językowa – pomysł na biznes!\nNastępny post Następny post Jaki prezent dla rocznego dziecka?