Republika Dominikany - Dominican Republic - abcdef.wiki\nRepublika Dominikany - Dominican Republic\nKraj na Karaibach\n„Dominicana” przekierowuje tutaj. W przypadku linii lotniczych zobacz Dominicana de Aviacion .\nInne zastosowania, patrz Dominikana (ujednoznacznienie) .\nNie mylić z Dominiką .\nWspółrzędne : 19°00′N 70°40′W / 19 000°N 70,667°W / 19.000; -70.667\nRepública Dominikana ( hiszpański )\nMotto: „Dios, Patria, Libertad” (hiszp.)\n„Bóg, Ojczyzna, Wolność”\nHymn: ¡Quisqueyanos Valientes!\n19°00′N 70°40′W / 19 000°N 70,667°W / 19.000; -70.667\n—58,0% metyzo /indio\n28,0% Bez religii\nJednolita republika prezydencka\n• generał kapitana Santo Domingo\n• francuskie Santo Domingo\n• hiszpańska rekonkwista Santo Domingo\n• Ulotna niezależność\n• Zjednoczenie Hispanioli\n• Pierwsza Republika\n• okupacja hiszpańska\n• okupacja Stanów Zjednoczonych\n• Czwarta Republika\n48,671 km 2 (18792 ²) ( 128. )\n10 878 246 ( 86. )\n220 / km 2 (569,8 / mil kwadratowych) ( 65. )\n215,999 miliardów dolarów\n96,291 mld USD\n9 195 USD\nwysoka · 88.\npeso dominikańskie ( DOP )\nUTC – 4:00 (czas Atlantycki standardowy)\nŹródła dla obszaru, stolicy, herbu, współrzędnych, flagi, języka, motta i nazw:\nW przypadku alternatywnej liczby powierzchni 48 730 km 2 (18 810 ²), dzwoniąc pod kod 809 i Internet TLD:\nDominikana ( / d ə m ɪ n ɪ k ən / də- MIN -ik-ən ; hiszpański : República Dominicana , wymawiane [repuβlika Dominikana] ( słuchać ) ) to kraj położony na wyspie Hispaniola w Wielkich Antyli archipelag regionu Karaibów . Zajmuje wschodnie pięć ósmych wyspy, którą dzieli z Haiti , co czyni Hispaniolę jedną z zaledwie dwóch wysp karaibskich, obok Saint Martin , którą dzielą dwa suwerenne państwa . Dominikana jest drugim co do wielkości krajem na Antylach pod względem powierzchni (po Kubie ) o powierzchni 48 671 kilometrów kwadratowych (18 792 mil kwadratowych) i trzecim co do wielkości pod względem liczby ludności, z około 10,8 milionami ludzi (2020 est.), z czego około 3,3 miliony mieszka w aglomeracji Santo Domingo , stolicy. Językiem urzędowym kraju jest hiszpański .\nRdzenni mieszkańcy Taino zamieszkiwali Hispaniolę przed przybyciem Europejczyków, dzieląc ją na pięć wodzów. Stworzyli zaawansowane społeczeństwo rolnicze i łowieckie i byli w trakcie przekształcania się w zorganizowaną cywilizację. Taino zamieszkiwali także Kubę, Jamajkę , Portoryko i Bahamy . Genueńczyków żeglarz Krzysztof Kolumb zbadane i twierdził, wyspy na Kastylii , lądując tam na swojej pierwszej wyprawy w 1492 roku kolonia Santo Domingo stał się miejscem pierwszego stałego osadnictwa europejskiego w Ameryce i pierwszej siedziby hiszpańskiego panowania kolonialnego w Nowym Świat . Taínowie prawie zniknęli przede wszystkim z europejskich chorób zakaźnych, na które nie byli odporni . Inne przyczyny to nadużycia, samobójstwa, rozpad rodziny, głód, system encomienda , który przypominał system feudalny w średniowiecznej Europie, wojny z Hiszpanami, zmiany stylu życia i mieszanie się z innymi narodami. Prawa uchwalone dla ochrony Indian (poczynając od Prawa z Burgos, 1512-1513 ) nigdy nie zostały w pełni egzekwowane.\nW 1697 r. Hiszpania uznała francuskie panowanie nad zachodnią częścią wyspy, która w 1804 r. stała się niepodległym państwem Haiti . Po ponad trzystu latach rządów hiszpańskich naród dominikański ogłosił niepodległość w listopadzie 1821 r. Przywódca ruchu niepodległościowego , José Núñez de Cáceres , przeznaczone naród dominikański zjednoczenia z kraju Kolumbii , ale nowo niezależny dominikanie zostali siłą wcielone do Haiti w lutym 1822. Independence przyszedł 22 lat później w 1844 roku, po zwycięstwie w Dominikany wojny o niepodległość . W ciągu następnych 72 lat Dominikana doświadczyła głównie wojen domowych (sfinansowanych pożyczkami od europejskich kupców), kilku nieudanych inwazji sąsiada, Haiti i krótkiego powrotu do hiszpańskiego statusu kolonialnego, zanim na stałe wyparła Hiszpanów podczas dominikańskiej wojny o odbudowę z lat 1863-1865. W tym okresie zamordowano dwóch prezydentów ( Ulises Heureaux w 1899 i Ramón Cáceres w 1911).\nUS zajęte Dominikanę (1916-1924) z powodu zagrożenia zalegających na zagranicznych długów; nastąpił później spokojny i pomyślny sześcioletni okres pod rządami Horacio Vásqueza . Od 1930 r. dyktatura Rafaela Leónidasa Trujillo rządziła aż do jego zabójstwa w 1961 r . Ostatnia wojna domowa w 1965 r. zakończyła się okupacją wojskową USA, po której nastąpiły autorytarne rządy Joaquína Balaguera (1966–1978 i 1986–1996) . Od 1978 r. Republika Dominikańska przeszła w kierunku demokracji przedstawicielskiej i przez większość czasu była kierowana przez Leonela Fernándeza po 1996 r. Danilo Medina zastąpił Fernándeza w 2012 r., zdobywając 51% głosów wyborczych nad swoim przeciwnikiem, byłym prezydentem Hipólito Mejíą . Jego następcą został później Luis Abinder w wyborach prezydenckich w 2020 roku.\nDominikana ma największą gospodarkę (według Departamentu Stanu USA i Banku Światowego ) w regionie Karaibów i Ameryki Środkowej oraz jest siódmą co do wielkości gospodarką w Ameryce Łacińskiej . W ciągu ostatnich 25 lat Dominikana była najszybciej rozwijającą się gospodarką na półkuli zachodniej – ze średnim tempem wzrostu realnego PKB na poziomie 5,3% w latach 1992-2018. Wzrost PKB w latach 2014 i 2015 wyniósł odpowiednio 7,3 i 7,0%, najwyższy na półkuli zachodniej. W pierwszym półroczu 2016 r. gospodarka Dominikany wzrosła o 7,4%, kontynuując trend szybkiego wzrostu gospodarczego . Ostatni wzrost był napędzany przez budownictwo, produkcję, turystykę i górnictwo. W kraju znajduje się druga co do wielkości kopalnia złota na świecie, kopalnia Pueblo Viejo . Konsumpcja prywatna jest silna dzięki niskiej inflacji (poniżej 1% średnio w 2015 r.), tworzeniu miejsc pracy i wysokiemu poziomowi przekazów pieniężnych .\nDominikana jest najczęściej odwiedzanym miejscem na Karaibach. Dużą atrakcją są całoroczne pola golfowe. Dominikana to zróżnicowany geograficznie kraj, w którym znajduje się zarówno najwyższy szczyt górski na Karaibach, Pico Duarte , jak i największe jezioro i najniższy punkt Karaibów, jezioro Enriquillo . Wyspa ma średnią temperaturę 26°C (78,8°F) i dużą różnorodność klimatyczną i biologiczną. Kraj jest także miejscem pierwszej katedry, zamku, klasztoru i fortecy zbudowanej w obu Amerykach, znajdującej się w strefie kolonialnej Santo Domingo, wpisanej na Listę Światowego Dziedzictwa . Baseball jest de facto sportem narodowym .\n2.1 Historia przedeuropejska\n2.2 Europejska kolonizacja\n2.3 XVIII wiek\n2.4 Efemeryczna niezależność\n2,5 Zjednoczenie Hispanioli (1822/44)\n2.6 Dominikana wojna o niepodległość (1844-1856)\n2.6.1 Bitwy w dominikańskiej wojnie o niepodległość\n2.7 Pierwsza Republika\n2.8 Przywrócenie republiki\n2,9 XX wieku (1900-30)\n2.10 Era Trujillo (1930-61)\n2,11 Post-Trujillo (1962-1996)\n4.1 Kultura polityczna\n6.2 Usługi autobusowe\n6.3 Metro w Santo Domingo\n7.4 Centra ludności\n7.6 imigracja XX wieku\n7.6.1 imigracja haitańska\n8.1 Sztuki wizualne\n8.5 Muzyka i taniec\n8.7 Symbole narodowe\nŚw. Dominik, patron astronomów.\nNazwa Dominika pochodzi od Santo Domingo de Guzmán (św. Dominika), patrona astronomów i założyciela zakonu dominikanów .\nZakon Dominikanów założył dom studiów wyższych na kolonii Santo Domingo, który jest obecnie znany jako Universidad Autónoma de Santo Domingo , pierwszy uniwersytet w Nowym Świecie. Poświęcili się edukacji mieszkańców wyspy i ochronie rdzennej ludności Taino, która została poddana niewoli.\nPrzez większość swojej historii, aż do uzyskania niepodległości, kolonia była znana po prostu jako Santo Domingo – imię jej obecnej stolicy i patrona, św. Dominika – i nadal była powszechnie znana w języku angielskim aż do początku XX wieku. Mieszkańcy byli nazywani „Dominikanami” ( Dominicanos ), od przymiotnika „Domingo”, i dlatego rewolucjoniści nazwali swój nowo niepodległy kraj „Republiką Dominikańską” ( la República Dominicana ).\nW hymnie Republiki Dominikany ( himno nacional de la República Dominicana ) nie pojawia się określenie „Dominikanie”. Autor jej tekstów, Emilio Prud'Homme , konsekwentnie używa poetyckiego terminu „Quisqueyans” ( Quisqueyanos ). Słowo „Quisqueya” pochodzi z języka Taino i oznacza „matkę ziem” ( madre de las tierras ). Jest często używany w piosenkach jako inna nazwa kraju. Nazwa kraju w języku angielskim jest często skracana do „DR” ( la RD ), ale w języku hiszpańskim jest to rzadkością.\nGłówny artykuł: Historia Dominikany\nGłówny artykuł: wodzów Hispanioli\nPięć kacyków Hispanioli\nTe jaskinie Pomier to seria 55 jaskiń położonych na północ od San Cristóbal. Zawierają największą kolekcję 2000-letniej sztuki naskalnej na Karaibach.\nArawakan mówiących Taino przeniósł się Hispaniola z północnego regionu wschodniego, co jest obecnie znany jako Ameryki Południowej, wypierając wcześniejsze mieszkańców, c. 650 n.e. Zajmowali się rolnictwem, rybołówstwem, polowaniem i zbieractwem. Ostrej Caribs prowadził Taino do północno Karaibów, przez większą część 15 wieku. Szacunki dotyczące populacji Hispanioli w 1492 r. są bardzo zróżnicowane i obejmują dziesiątki tysięcy, sto tysięcy, trzysta tysięcy i czterysta tysięcy do dwóch milionów. Dokładne określenie, ile osób mieszkało na wyspie w czasach prekolumbijskich, jest prawie niemożliwe, ponieważ nie istnieją żadne dokładne dane. W 1492 r. wyspa została podzielona na pięć wodzów Taino. Nazwa Taino dla całej wyspy brzmiała Ayiti lub Quisqueya .\nHiszpanie przybyli w 1492 roku Początkowo po przyjaznych relacjach, że Tainos opór podbój, prowadzony przez żeński Głównego Anacaona z Xaragua i jej byłego męża Chief Caonabo z Maguana, a także Szefów Guacanagaríx , Guama , Hatuey i Enriquillo . Sukcesy tego ostatniego zapewniły jego ludowi na pewien czas autonomiczną enklawę na wyspie. W ciągu kilku lat po 1492 r. populacja Taínos drastycznie spadła z powodu ospy , odry i innych chorób, które pojawiły się wraz z Europejczykami.\nPierwsza odnotowana epidemia ospy w obu Amerykach miała miejsce na Hispanioli w 1507 r. Ostatnie wzmianki o czystym Tainos w tym kraju pochodziły z 1864 r. Mimo to dziedzictwo biologiczne Taino przetrwało w dużej mierze dzięki wymieszaniu. Ze spisu powszechnego z 1514 r. wynika, że 40% hiszpańskich mężczyzn w Santo Domingo było żonatymi z kobietami Taino, a niektórzy dzisiejsi dominikanie mają przodków Taino. Pozostałościami kultury Taino są malowidła naskalne, takie jak Jaskinie Pomier , a także wzory ceramiki, które są nadal używane w małej wiosce rzemieślniczej Higüerito, Moca .\nKrzysztof Kolumb przybył na wyspę 5 grudnia 1492 r., podczas pierwszej ze swoich czterech podróży do obu Ameryk. Zajął ziemię dla Hiszpanii i nazwał ją La Española , ze względu na zróżnicowany klimat i ukształtowanie terenu, które przypominały mu hiszpański krajobraz . Podróżując dalej na wschód, Kolumb natknął się na rzekę Yaque del Norte w regionie Cibao , którą nazwał Rio de Oro po odkryciu w pobliżu złóż złota . Po powrocie Kolumba podczas swojej drugiej wyprawy w styczniu 1494 roku założył osadę La Isabela na terenie dzisiejszego Puerto Plata , podczas gdy wysłał Alonso de Ojeda na poszukiwanie złota w tym regionie.\nW 1496 roku Bartłomiej Kolumb , brat Krzysztofa, zbudował miasto Santo Domingo , pierwszą stałą osadę Europy Zachodniej w „ Nowym Świecie ”. Niedługo potem w centralnym regionie Kordyliery dokonano największego odkrycia złota na wyspie , co doprowadziło do boomu górniczego.\nW Kastylijczycy byli zazdrośni bracia Kolumba (włoski) przywództwa i dlatego zaczął oskarżając ich o niegospodarności przy zgłaszaniu do Hiszpanii. Te skargi sprawiły, że zostali zwolnieni ze swoich stanowisk. Francisco de Bobadilla aresztował Krzysztofa i jego dwóch braci i odesłał ich w kajdanach z powrotem do Hiszpanii w 1500 roku. Tam stało się jasne, że większość oskarżeń przeciwko nim była rażąco przesadzona i królowa Izabela I Kastylii nakazała ich uwolnienie.\nW 1501 kuzyn Kolumba, Giovanni Columbus, również odkrył złoto w pobliżu Buenaventury; złoża były później znane jako Minas Nuevas. Powstały dwa główne obszary górnicze, jeden wzdłuż San Cristóbal- Buenaventura i drugi w Cibao w trójkącie La Vega- Cotuy- Bonao , podczas gdy Santiago de los Caballeros , Concepcion i Bonao stały się miastami górniczymi. Gold Rush od 1500-1508 nastąpiła. Ferdynand II Aragoński „zamawiał złoto z najbogatszych kopalń zarezerwowanych dla Korony”. W ten sposób Ovando wywłaszczył kopalnie złota Miguela Diaza i Francisco de Garay w 1504 r., ponieważ kopalnie odkrywkowe stały się kopalniami królewskimi, chociaż lokatorzy byli otwarci dla prywatnych poszukiwaczy. Co więcej, Ferdynand chciał, aby „najlepsi Indianie” pracowali w jego królewskich kopalniach i utrzymywał 967 w obszarze górniczym San Cristóbal, nadzorowanym przez opłacanych górników.\nPod rządami gubernatora Nicolása de Ovando y Cáceres , Indianie byli zmuszani do pracy w kopalniach złota, „gdzie byli rażąco przepracowani, źle traktowani i niedożywieni”, jak mówi Pons. Do 1503 roku Korona Hiszpańska zalegalizowała dystrybucję Indian do pracy w kopalniach w ramach systemu encomienda . Według Ponsa „Kiedy Indianie weszli do kopalni, głód i choroby dosłownie ich zniszczyły”. Do 1508 r. populacja Indii, licząca około 400 tys., zmniejszyła się do 60 tys., a do 1514 r. pozostało już tylko 26.334. Około połowa znajdowała się w górniczych miastach Concepción, Santiago, Santo Domingo i Buenaventura. Repartimiento od 1514 przyspieszone emigracji hiszpańskich kolonizatorów, w połączeniu z wyczerpaniem kopalniach. W 1516 roku epidemia ospy zabiła dodatkowe 8000 z pozostałych 11 000 Indian w ciągu jednego miesiąca. Według Ponsa do 1519 r. „Zarówno gospodarka złota, jak i ludność indyjska wymarły w tym samym czasie”.\nW 1501 r. monarchowie katoliccy po raz pierwszy udzielili zgody kolonistom z Karaibów na import afrykańskich niewolników, którzy zaczęli przybywać na wyspę w 1503 r. Trzcina cukrowa została sprowadzona do Hispanioli z Wysp Kanaryjskich , a pierwsza cukrownia w Nowym Świecie została założona w 1516 roku na Hispanioli. Zapotrzebowanie na siłę roboczą, aby sprostać rosnącym wymaganiom uprawy trzciny cukrowej, doprowadziło do gwałtownego wzrostu importu niewolników w ciągu następnych dwóch dekad. Właściciele cukrowni wkrótce utworzyli nową kolonialną elitę i przekonali hiszpańskiego króla, aby pozwolił im wybrać ze swoich szeregów członków Real Audiencia . Biedniejsi koloniści utrzymywali się, polując na stada dzikiego bydła, które włóczyły się po całej wyspie i sprzedając swoje skóry. Pierwsza poważna rebelia niewolników w obu Amerykach miała miejsce w Santo Domingo w 1522 roku, kiedy zniewoleni Wolofowie poprowadzili powstanie na plantacji cukru Diego Kolumba .\nHiszpański Karaiby w 1600 roku\nWraz z podbojem kontynentu amerykańskiego gospodarka plantacji cukru na Hispanioli szybko podupadła. Większość kolonistów hiszpańskich wyjechała do kopalni srebra w Meksyku i Peru , a nowi imigranci z Hiszpanii ominęli wyspę. Rolnictwo zmalało, nowy import niewolników ustał, a biali koloniści, wolni czarni i niewolnicy żyli w ubóstwie, osłabiając hierarchię rasową i wspomagając mieszanie się , w wyniku czego populacja była głównie mieszana Hiszpanów, Taino i pochodzenia afrykańskiego. Za wyjątkiem miasta Santo Domingo, któremu udało się utrzymać część legalnego eksportu, porty dominikańskie zmuszone były polegać na handlu przemytem, który wraz z żywym inwentarzem stał się jednym z głównych źródeł utrzymania mieszkańców wyspy.\nW połowie XVII wieku Francja wysłała kolonistów, aby zasiedlili wyspę Tortuga i północno-zachodnie wybrzeże Hispanioli (którą Hiszpanie opuścili do 1606 ) ze względu na jej strategiczne położenie w regionie. Aby zwabić piratów , Francja zaopatrywała ich w kobiety zabrane z więzień, oskarżone o prostytucję i złodziejstwo. Po dziesięcioleciach zbrojnych walk z francuskimi osadnikami, na mocy traktatu ryswick z 1697 r. Hiszpania przekazała zachodnie wybrzeże wyspy Francji , podczas gdy Płaskowyż Środkowy pozostał pod hiszpańskim królestwem. Francja stworzyła bogatą kolonię na wyspie, podczas gdy hiszpańska kolonia nadal przeżywała upadek gospodarczy.\n17 kwietnia 1655 r. siły angielskie wylądowały na Hispanioli i przemaszerowały 30 mil lądem do Santo Domingo , głównej hiszpańskiej twierdzy na wyspie, gdzie rozpoczęły jej oblężenie . Hiszpańscy lansjerzy zaatakowali siły angielskie, wysyłając je z powrotem w stronę plaży w zamieszaniu. Angielski dowódca ukrył się za drzewem, gdzie, jak powiedział jeden z jego żołnierzy, był „tak bardzo przerażony, że ledwo mógł mówić”. Hiszpańscy obrońcy, którzy odnieśli zwycięstwo, zostali nagrodzeni tytułami z korony hiszpańskiej .\nPanteon narodowy w Santo Domingo zbudowany w latach 1714–1746\nBurbonowie zastąpił Habsburgów w Hiszpanii w 1700 roku i wprowadził reform gospodarczych, które stopniowo ożyły handlu w Santo Domingo. Korona stopniowo rozluźniała sztywne kontrole i ograniczenia w handlu między Hiszpanią a koloniami i między koloniami. Ostatnie floty wypłynęły w 1737 roku; system monopolistycznych portów został wkrótce potem zniesiony. W połowie stulecia ludność została wzmocniona emigracją z Wysp Kanaryjskich , przesiedleniem północnej części kolonii i sadzeniem tytoniu w dolinie Cibao oraz wznowieniem importu niewolników.\nEksport z Santo Domingo gwałtownie wzrósł, a wydajność rolnictwa na wyspie wzrosła, czemu sprzyjało zaangażowanie Hiszpanii w wojnę siedmioletnią , dzięki czemu korsarze operujący z Santo Domingo mogli ponownie patrolować okoliczne wody dla wrogich kupców . Dominikańscy korsarze byli już aktywni w wojnie o ucho Jenkinsa zaledwie dwie dekady wcześniej i znacznie ograniczyli handel wroga na wodach Indii Zachodnich . Do nagrody zabrali przeprowadzono z powrotem do Santo Domingo, gdzie ich ładunki zostały sprzedane do mieszkańców kolonii lub zagranicznych kupców prowadzących tam działalność. Zniewolona populacja kolonii również wzrosła dramatycznie, ponieważ wielu Afrykanów w niewoli zostało zabranych z wrogich statków z niewolnikami na wodach Indii Zachodnich.\nW latach 1720-1774 dominikańscy korsarze pływali po wodach od Santo Domingo do wybrzeży Tierra Firme , zabierając brytyjskie, francuskie i holenderskie statki z ładunkami afrykańskich niewolników i innych towarów.\nWspółczesna mapa przedstawiająca sytuację graniczną na Hispanioli po traktacie z Aranjuez (1777)\nKolonia Santo Domingo odnotowała wzrost populacji w XVIII wieku, która wzrosła do około 91 272 w 1750 roku. Z tej liczby około 38 272 było białymi właścicielami ziemskimi, 38 000 było wolnymi mieszańcami, a około 15 000 było niewolnikami. Kontrastowało to ostro z populacją francuskiej kolonii Saint-Domingue (dzisiejsze Haiti) – najbogatszej kolonii na Karaibach, której półmilionowa populacja była w 90% zniewolona i ogółem siedmiokrotnie liczniejsza niż Hiszpanie. kolonia Santo Domingo. „Hiszpańscy” osadnicy, których krew zmieszała się już z Tainos, Afrykanami i Kanaryjskimi Guanczami, głosili: „Nie ma znaczenia, czy Francuzi są bogatsi od nas, nadal jesteśmy prawdziwymi spadkobiercami tej wyspy. W naszych żyłach płynie krew bohaterskich konkwistadorów, którzy mieczem i krwią podbili tę naszą wyspę.\nGdy ograniczenia handlu kolonialnego zostały złagodzone, kolonialne elity Saint-Domingue stały się głównym rynkiem zbytu dla eksportu wołowiny, skór, mahoniu i tytoniu z Santo Domingo. Wraz z wybuchem rewolucji haitańskiej w 1791 roku bogate rodziny miejskie powiązane z kolonialną biurokracją uciekły z wyspy, podczas gdy większość wiejskich heterów (hodowców bydła) pozostała, mimo że utracili swój główny rynek.\nZainspirowany sporami między białymi a mulatami w Saint-Domingue, we francuskiej kolonii wybuchł bunt niewolników. Chociaż populacja Santo Domingo wynosiła prawdopodobnie jedną czwartą populacji Saint-Domingue, nie przeszkodziło to królowi Hiszpanii w rozpoczęciu inwazji na francuską stronę wyspy w 1793 roku, próbując przejąć całość lub część zachodniej trzecią część wyspy w sojuszu dla wygody z buntowniczymi niewolnikami.\nW sierpniu 1793 kolumna wojsk dominikańskich wkroczyła do Saint-Domingue, do której dołączyli rebelianci haitscy. Jednak ci buntownicy wkrótce zwrócili się przeciwko Hiszpanii i zamiast tego przyłączyli się do Francji. Dominikanie nie zostali pokonani militarnie, ale ich postęp został powstrzymany, a kiedy w 1795 roku Hiszpania oddała Santo Domingo Francji na mocy traktatu bazylejskiego , ataki Dominikanów na Saint-Domingue ustały. Po uzyskaniu przez Haiti niepodległości w 1804 r. Francuzi zachowali Santo Domingo do 1809 r. Hiszpania odzyskała Santo Domingo na mocy traktatu paryskiego (1814) .\nGłówne artykuły: España Boba i Republika Hiszpańskiego Haiti\nPo kilkunastu latach niezadowolenia i nieudanych spisków niepodległościowych przez różne przeciwne grupy, były gubernator Santo Domingo (naczelny administrator), José Núñez de Cáceres , ogłosił niepodległość kolonii od korony hiszpańskiej jako hiszpańskie Haiti 30 listopada 1821 roku. okres jest również znany jako efemeryczna niezależność.\nZjednoczenie Hispanioli (1822-1844)\nGłówny artykuł: Zjednoczenie Hispanioli\nJean-Pierre Boyer , władca Haiti\nNowo niepodległa republika zakończyła się dwa miesiące później pod rządami haitańskiego rządu Jean-Pierre'a Boyera .\nJak Toussaint Louverture zrobił dwie dekady wcześniej, Haitańczycy znieśli niewolnictwo. Aby zebrać fundusze na ogromne odszkodowanie w wysokości 150 milionów franków, które Haiti zgodziło się zapłacić byłym francuskim kolonistom, a które następnie zostało obniżone do 60 milionów franków, rząd haitański nałożył wysokie podatki na Dominikanów. Ponieważ Haiti nie było w stanie odpowiednio zaopatrzyć swojej armii, siły okupacyjne w dużej mierze przetrwały, rekwirując lub konfiskując żywność i zapasy na muszce. Próby redystrybucji ziemi sprzeczności z systemem komunalnej własności gruntów ( terrenos Comuneros ), które powstały w gospodarce hodowlanych, a niektórzy ludzie pretensję zmuszany do uprawy roślin pieniężne z tytułu Boyer i Joseph Balthazar Inginac „s kodeksu rolnego . Na wiejskich i nierównych terenach górskich administracja haitańska była zwykle zbyt nieefektywna, by egzekwować własne prawa. To właśnie w mieście Santo Domingo najdotkliwiej odczuły skutki okupacji i tam powstał ruch niepodległościowy.\nHaitańczycy kojarzyli Kościół rzymskokatolicki z francuskimi niewolnikami, którzy wykorzystywali go przed uzyskaniem niepodległości i skonfiskowali cały majątek kościelny, deportowali wszystkich zagranicznych duchownych i zerwali więzy pozostałych duchownych z Watykanem . Upadły wszystkie poziomy edukacji; uniwersytet został zamknięty, ponieważ był pozbawiony zarówno zasobów, jak i studentów, a młodzi dominikańscy mężczyźni w wieku od 16 do 25 lat zostali wcieleni do armii haitańskiej. Oddziały okupacyjne Boyera, w większości dominikanie, nie były opłacane i musiały „zbierać i zwalniać” dominikańskich cywilów. Haiti nałożyło „ciężki hołd” na naród dominikański.\nKonstytucja Haiti zabraniała białym elitom posiadania ziemi, a dominikańskie rodziny wielkich właścicieli ziemskich zostały siłą pozbawione ich własności. W tym czasie wiele białych elit w Santo Domingo nie rozważało posiadania niewolników z powodu kryzysu gospodarczego, z którym zmagało się Santo Domingo w okresie España Boba . Nieliczni właściciele ziemscy, którzy chcieli niewolnictwa ustanowionego w Santo Domingo, musieli emigrować na Kubę , Portoryko lub Gran Kolumbię . Na wyspie pozostało wiele rodzin właścicieli ziemskich, a duża koncentracja właścicieli ziemskich osiedlała się w regionie Cibao. Po odzyskaniu niepodległości, a ostatecznie będąc ponownie pod hiszpańskim panowaniem w 1861, wiele rodzin powróciło do Santo Domingo, w tym nowe fale imigracji z Hiszpanii .\nDominikana wojna o niepodległość (1844-1856)\nJuan Pablo Duarte , ojciec założyciel Republiki Dominikany.\nW 1838 roku Juan Pablo Duarte założył tajne stowarzyszenie o nazwie La Trinitaria , które dążyło do uzyskania całkowitej niezależności Santo Domingo bez jakiejkolwiek obcej interwencji. Także Francisco del Rosario Sánchez i Ramon Matias Mella , mimo że nie byli członkami założycielami La Trinitaria, odegrali decydującą rolę w walce o niepodległość. Duarte, Mella i Sánchez uważani są za trzech Ojców Założycieli Republiki Dominikany.\nW 1843 roku nowy prezydent Haiti, Charles Rivière-Hérard , wygnał lub uwięził czołowych Trinitarios (trynitarzy). Po pokonaniu Dominikanów Rivière-Hérard, Mulat, stanął w obliczu buntu Murzynów w Port-au-Prince . Haiti utworzyło dwa pułki złożone z dominikanów z miasta Santo Domingo; zostały one wykorzystane przez Rivière-Hérard do stłumienia powstania.\nOryginalna flaga Dominikany (do 1849 r.).\n27 lutego 1844 r. pozostali przy życiu członkowie La Trinitaria , obecnie kierowanej przez Tomása Bobadilla , ogłosili niepodległość od Haiti. W Trinitarios zostały poparte Pedro Santana , zamożny farmer bydło od El Seibo , który stał generał armii powstającej republiki. Pierwsza konstytucja Republiki Dominikany została przyjęta 6 listopada 1844 r. i była wzorowana na konstytucji Stanów Zjednoczonych . Następne dziesięciolecia były pełne tyranii, frakcyjności, trudności gospodarczych, szybkich zmian rządów i wygnania przeciwników politycznych. Przez większość czasu władzę sprawowali arcyrywale Santana i Buenaventura Báez , obaj rządzili arbitralnie. Promowali konkurencyjne plany przyłączenia nowego narodu do innej potęgi: Santana faworyzowała Hiszpanię, a Báez Stany Zjednoczone.\nBitwa pod Azua\nBitwa pod Santiago\nZagrażając niepodległość narodu zostały wznowione najazdy Haiti. W marcu 1844 r. Rivière-Hérard próbował ponownie narzucić swoją władzę, ale dominikanie sprzeciwili się i zadali Haitańczykom ciężkie straty. Na początku lipca 1844 r. Duarte został namówiony przez swoich zwolenników do przyjęcia tytułu Prezydenta Republiki. Duarte zgodził się, ale tylko pod warunkiem zorganizowania wolnych wyborów. Jednak siły Santany zajęły Santo Domingo 12 lipca i ogłosiły Santanę władcą Dominikany. Santana następnie wsadził Mellę, Duarte i Sáncheza do więzienia. 27 lutego 1845 r. Santana dokonał egzekucji Marii Trinidad Sánchez , bohaterki La Trinitaria i innych za spisek.\n17 czerwca 1845 r. małe oddziały dominikańskie najechały na Haiti, zdobywając Lascahobas i Hinche . Dominikanie założyli placówkę w Cachimán, ale przybycie posiłków haitańskich wkrótce zmusiło ich do wycofania się przez granicę. Haiti rozpoczęło nową inwazję 6 sierpnia. Dominikanie odparli siły haitańskie, zarówno na lądzie, jak i na morzu, do grudnia 1845 roku.\nHaitańczycy ponownie najechali w 1849 roku, zmuszając prezydenta Republiki Dominikany Manuela Jimenesa do wezwania Santany, którego usunął ze stanowiska prezydenta, by poprowadził dominikanów przeciwko tej nowej inwazji. Santana spotkał się z wrogiem w Ocoa , 21 kwietnia, mając zaledwie 400 milicjantów, i udało mu się pokonać 18-tysięczną armię haitańską. Bitwa rozpoczęła się ciężkim ostrzałem armat przez okopanych Haitańczyków, a zakończyła atakiem Dominikanów, po którym nastąpiła walka wręcz . W listopadzie 1849 r. dominikańscy marynarze najechali wybrzeża Haiti, splądrowali nadmorskie wioski aż do Dame Marie i mordowali załogi schwytanych wrogich statków.\nW 1854 oba kraje ponownie były w stanie wojny. W listopadzie dominikańska eskadra składająca się z brygantyny 27 de Febrero i szkunera Constitución zdobyła haitański okręt wojenny i zbombardowała Anse-à-Pitres i Saltrou . W listopadzie 1855 Haiti ponownie najechało. Ponad 1000 haitańskich żołnierzy zginęło w bitwach pod Santomé i Cambronal w grudniu 1855 roku. Haitańczycy ponieśli jeszcze większe straty pod Sabana Larga i Jácuba w styczniu 1856 roku. W tym samym miesiącu walka pod Ouanaminthe ponownie przyniosła ciężkie straty Haitańczyków.\nBitwy dominikańskiej wojny o niepodległość\nSzkuner Separación Dominicana podczas bitwy pod Tortuguero , autorstwa Adolfo García Obregón.\nJuan Bautista Cambiaso , założyciel dominikańskiej marynarki wojennej\nKlucz: (D) – Zwycięstwo Dominikanów; (H) – Haiti Zwycięstwo\n18 marca – Bitwa pod Cabeza de Las Marías (H)\n19 marca – Bitwa pod Azua (D)\n30 marca – Bitwa pod Santiago (D)\n13 kwietnia – Bitwa pod El Memiso (D)\n15 kwietnia – Bitwa pod Tortuguero (D)\n6 grudnia – Bitwa o Fort Cachimán (D)\n17 września – Bitwa pod Estrelletą (D)\n27 listopada – Bitwa pod Beler (D)\n19 kwietnia – Bitwa pod El Número (D)\n21 kwietnia – Bitwa pod Las Carreras (D)\n22 grudnia – Bitwa pod Santomé (D)\n22 grudnia – Bitwa pod Cambronal (D)\n24 stycznia – Bitwa pod Sabana Larga (D)\nPedro Santana i Buenaventura Báez , caudillos, którzy kierowali Republiką Dominikańską podczas jej pierwszego okresu republikańskiego\nPierwsza konstytucja Republiki Dominikany została uchwalona 6 listopada 1844 roku. Stan ten był powszechnie znany jako Santo Domingo w języku angielskim do początku XX wieku. Miała ona prezydencką formę rządów z wieloma liberalnymi tendencjami, ale szpecił ją artykuł 210, narzucony siłą przez Pedro Santanę na zgromadzenie konstytucyjne, dający mu przywileje dyktatury aż do zakończenia wojny o niepodległość. Przywileje te nie tylko posłużyły mu do wygrania wojny, ale także pozwoliły mu na prześladowanie, egzekucję i wygnanie przeciwników politycznych, wśród których Duarte był najważniejszy.\nPopulacja Dominikany w 1845 r. liczyła około 230 000 osób (100 000 białych, 40 000 czarnych i 90 000 mulatów).\nZe względu na nierówny, górzysty teren wyspy regiony Dominikany rozwijały się w oderwaniu od siebie. Na południu, znanym również wtedy jako Ozama, gospodarka była zdominowana przez hodowlę bydła (szczególnie na południowo-wschodniej sawannie) oraz wycinanie mahoniu i innego twardego drewna na eksport. Region ten zachował charakter półfeudalny, z niewielkim rolnictwem gospodarczym, hacjendą jako dominującą jednostką społeczną i większością ludności żyjącej na poziomie przetrwania. Na północy (znanej lepiej jako Cibao), najbogatszej w kraju ziemi uprawnej, rolnicy uzupełniali swoje plony na własne potrzeby, uprawiając tytoń na eksport, głównie do Niemiec. Tytoń wymagał mniej ziemi niż hodowla bydła i był uprawiany głównie przez drobnych rolników, którzy polegali na wędrownych kupcach, którzy przewozili swoje uprawy do Puerto Plata i Monte Cristi.\nSantana antagonizował farmerów z Cibao, wzbogacając siebie i swoich zwolenników ich kosztem, uciekając się do wielu wydruków peso, które pozwoliły mu kupić ich plony za ułamek ich wartości. W 1848 r. został zmuszony do rezygnacji, a jego następcą został jego wiceprezes Manuel Jimenes .\nPo pokonaniu nowej inwazji haitańskiej w 1849 r. Santana pomaszerował na Santo Domingo i obalił Jimenesa w zamachu stanu . Na jego żądanie Kongres wybrał Buenaventurę Báeza na prezydenta, ale Báez nie chciał służyć jako marionetka Santany, kwestionując jego rolę jako uznanego przywódcy wojskowego kraju. W 1853 roku Santana został wybrany prezydentem na swoją drugą kadencję, zmuszając Báeza do emigracji. Trzy lata później, po odparciu kolejnej inwazji haitańskiej, wynegocjował traktat dzierżawiący część półwyspu Samaná firmie amerykańskiej; ludowa opozycja zmusiła go do abdykacji, umożliwiając Báezowi powrót i przejęcie władzy.\nGdy skarbiec się wyczerpał, Báez wydrukował osiemnaście milionów nieubezpieczonych pesos, kupując za tę walutę zbiory tytoniu z 1857 r. i eksportując je za twardą gotówkę z ogromnym zyskiem dla siebie i swoich zwolenników. Plantatorzy tytoniu Cibao, zrujnowani przez hiperinflację, zbuntowali się i utworzyli nowy rząd kierowany przez José Desiderio Valverde z siedzibą w Santiago de los Caballeros.\nW lipcu 1857 r. generał Juan Luis Franco Bidó oblegał Santo Domingo. Rząd z siedzibą w Cibao ogłosił amnestię dla wygnańców, a Santana powrócił i zdołał zastąpić Franco Bidó we wrześniu 1857 roku. Po roku wojny domowej Santana zdobył Santo Domingo w czerwcu 1858 roku, obalił zarówno Báeza, jak i Valverde i objął stanowisko prezydenta.\nPedro Santana zostaje zaprzysiężony jako gubernator generalny nowej hiszpańskiej prowincji\nHiszpańskie wojska pokonujące dominikańskich rebeliantów pod Monte Cristi (1864)\nW 1861 Santana poprosił królową Izabelę II z Hiszpanii o odzyskanie kontroli nad Dominikaną, po okresie zaledwie 17 lat niepodległości. Hiszpania, która 40 lat wcześniej nie pogodziła się z utratą swoich amerykańskich kolonii , przyjęła jego propozycję i ponownie uczyniła z kraju kolonię. Haiti, obawiając się przywrócenia Hiszpanii jako potęgi kolonialnej, dało schronienie i logistykę rewolucjonistom pragnącym przywrócić niepodległy naród Dominikany. Wybuchająca wojna domowa, znana jako Wojna Odrodzenia , pochłonęła ponad 50 000 istnień ludzkich.\nWar of Restoration rozpoczęła się 16 sierpnia 1863. Hiszpania miała trudny czas walki dominikanin partyzantów . W trakcie wojny wydaliby ponad 33 miliony pesos i ponieśli 30 000 ofiar. Na południu siły dominikańskie pod dowództwem José Maríi Cabral pokonały Hiszpanów w bitwie pod La Canela 4 grudnia 1864 roku. Zwycięstwo pokazało dominikanom, że mogą pokonać Hiszpanów w zaciętej bitwie . Po dwóch latach walk Hiszpania opuściła wyspę w 1865 roku. W następnych latach ponownie zapanowała walka polityczna; watażkowie rządzili, bunty wojskowe były niezwykle powszechne, a naród gromadził dług.\nW 1869 roku prezydent USA Ulysses S. Grant po raz pierwszy nakazał US Marines na wyspę. Piraci operujący z Haiti napadali na amerykańskie statki handlowe na Karaibach, a Grant polecił marines zatrzymać ich u źródła. Po wirtualnym przejęciu wyspy Báez zaproponował sprzedaż kraju Stanom Zjednoczonym . Grant pragnął bazy marynarki wojennej w Samanie, a także miejsca przesiedlenia nowo wyzwolonych Afroamerykanów . Traktat, który przewidywał zapłatę przez Stany Zjednoczone 1,5 miliona dolarów na spłatę zadłużenia Dominikanów, został odrzucony w Senacie Stanów Zjednoczonych w 1870 r. głosami 28–28, przy czym wymagane były dwie trzecie.\nBáez został obalony w 1874 r. , powrócił i został obalony na zawsze w 1878 r. Nowe pokolenie sprawowało władzę, wraz ze śmiercią Santany (zmarł w 1864 r.) i Báeza ze sceny. Względny spokój zapanował w kraju w latach 80. XIX wieku, kiedy to do władzy doszedł generał Ulises Heureaux . „Lilís”, jak nazywano nowego prezydenta, cieszył się okresem popularności. Był jednak „wytrawnym oszustem”, który wpędził naród głęboko w długi, wykorzystując większość dochodów na własny użytek i utrzymanie policyjnego państwa. Heureaux stał się szalenie despotyczny i niepopularny. W 1899 został zamordowany. Jednak względny spokój, któremu przewodniczył, pozwolił na poprawę dominikańskiej gospodarki. Przemysł cukrowniczy został zmodernizowany, a kraj przyciągnął zagranicznych robotników i imigrantów.\nLibańczycy, Syryjczycy, Turcy i Palestyńczycy zaczęli napływać do kraju w drugiej połowie XIX wieku. Początkowo arabscy imigranci często spotykali się z dyskryminacją w Republice Dominikany, ale w końcu zostali zasymilowani ze społeczeństwem dominikańskim, rezygnując z własnej kultury i języka.\nXX wiek (1900-30)\nPrezydent Alejandro Woss y Gil obejmuje urząd w 1903 r.\nOd 1902 r. krótkotrwałe rządy znów stały się normą, a ich władza została przywłaszczona przez caudillos w niektórych częściach kraju. Co więcej, rząd krajowy zbankrutował i nie będąc w stanie spłacić długów Heureaux, stanął przed groźbą interwencji wojskowej ze strony Francji i innych europejskich mocarstw wierzycieli. Prezydent Stanów Zjednoczonych Theodore Roosevelt starał się zapobiec europejskiej interwencji, głównie w celu ochrony tras do przyszłego Kanału Panamskiego , ponieważ kanał był już w budowie. Zrobił małą interwencję wojskową, aby odeprzeć mocarstwa europejskie, proklamować swój słynny wniosek Roosevelta do Doktryny Monroe , a także uzyskać jego dominikańskie porozumienie z 1905 r. na amerykańską administrację celną dominikańską, która była głównym źródłem dochodu dla rządu dominikańskiego. Umowa z 1906 r. przewidywała, że układ będzie trwał 50 lat. Stany Zjednoczone zgodziły się wykorzystać część wpływów z ceł na zmniejszenie ogromnego długu zagranicznego Republiki Dominikańskiej i przejęły odpowiedzialność za ten dług.\nPo sześciu latach u władzy prezydent Ramón Cáceres (który sam zabił Heureaux) został zamordowany w 1911 roku. Rezultatem było kilka lat wielkiej niestabilności politycznej i wojny domowej . Mediacje amerykańskie prowadzone przez administracje Williama Howarda Tafta i Woodrowa Wilsona za każdym razem osiągały tylko krótki wytchnienie. Polityczny impas w 1914 roku został przełamany po ultimatum Wilsona, który nakazał dominikanom wybrać prezydenta lub zobaczyć narzucenie go przez USA. Wybrano tymczasowego prezydenta, a później w tym samym roku stosunkowo wolne wybory przywróciły do władzy byłego prezydenta (1899–1902) Juana Isidro Jimenesa Pereyrę . Aby osiągnąć szerzej popierany rząd, Jimenes powołał do swojego gabinetu osoby opozycyjne. Ale to nie przyniosło pokoju i wraz ze swoim byłym sekretarzem wojny Desiderio Ariasem manewrującym, by go obalić, i pomimo amerykańskiej oferty pomocy wojskowej przeciwko Ariasowi, Jimenes zrezygnował 7 maja 1916 roku.\nUnited States Marine Corps lądowania na ziemi Dominikany w 1916 roku\nFlaga Stanów Zjednoczonych powiewająca nad fortecą Ozama podczas amerykańskiej okupacji Dominikany, ok. 1930 r. 1922\nWilson nakazał więc okupację Dominikany przez Stany Zjednoczone. US Marines wylądowali 16 maja 1916, a kontrolę nad krajem przejęli dwa miesiące później. Rząd wojskowy ustanowiony przez USA, kierowany przez wiceadmirała Harry'ego Sheparda Knappa , był powszechnie odrzucany przez Dominikanów, z caudillos w górzystych wschodnich regionach prowadzących kampanie partyzanckie przeciwko siłom amerykańskim. Siły dominikańskie, które nie miały karabinów maszynowych ani artylerii, próbowały zmierzyć się z US Marines w bitwach konwencjonalnych, ale zostały pokonane w bitwie pod Guayacanas i bitwie pod San Francisco de Macoris .\nReżim okupacyjny zachował większość dominikańskich praw i instytucji oraz w dużej mierze spacyfikował ogólną populację. Okupujący rząd ożywił także dominikańską gospodarkę, zmniejszył zadłużenie narodu, zbudował sieć dróg, która w końcu połączyła wszystkie regiony kraju i stworzył profesjonalną Gwardię Narodową, która miała zastąpić walczące jednostki partyzanckie. Sprzeciw wobec okupacji trwał jednak nadal, a po I wojnie światowej nasilił się również w USA. Tam prezydent Warren G. Harding (1921-1923), następca Wilsona, pracował nad położeniem kresu okupacji, tak jak obiecał to zrobić podczas swojej kampanii. Rządy rządu USA zakończyły się w październiku 1922 r., a wybory odbyły się w marcu 1924 r.\nPrezydent Dominikany wybrał Horacio Vasquez na spotkanie z urzędnikami Stanów Zjednoczonych.\nZwycięzcą został były prezydent (1902-03) Horacio Vásquez , który współpracował z USA. Został inaugurowany 13 lipca 1924 r., a ostatnie siły amerykańskie odeszły we wrześniu. W ciągu sześciu lat marines brali udział w co najmniej 370 potyczkach, z 950 „bandytów” zabitych lub rannych w akcji do 144 zabitych marines. Vásquez dał krajowi sześć lat stabilnych rządów, w których przestrzegano praw politycznych i obywatelskich, a gospodarka silnie rosła, we względnie spokojnej atmosferze.\nPodczas rządów Horacio Vásqueza Rafael Trujillo miał stopień podpułkownika i był szefem policji. Ta pozycja pomogła mu rozpocząć plany obalenia rządu Vásqueza. Trujillo miał poparcie Carlosa Rosario Peña, który utworzył Ruch Obywatelski, którego głównym celem było obalenie rządu Vásqueza.\nW lutym 1930 r., kiedy Vásquez próbował wygrać kolejną kadencję, jego przeciwnicy zbuntowali się w tajnym sojuszu z dowódcą Armii Narodowej (byłym Gwardii Narodowej), generałem Rafaelem Trujillo. Trujillo potajemnie zawarł układ z przywódcą rebeliantów Rafaelem Estrellą Ureñą ; w zamian za pozwolenie Ureñi na przejęcie władzy, Trujillo będzie mógł kandydować na prezydenta w nowych wyborach. Gdy rebelianci maszerowali w kierunku Santo Domingo, Vásquez nakazał Trujillo ich stłumić. Jednak udając „neutralność”, Trujillo trzymał swoich ludzi w koszarach, pozwalając buntownikom Ureñy na zdobycie stolicy praktycznie bez przeszkód. 3 marca Ureña została ogłoszona p.o. prezydenta, a Trujillo został potwierdzony jako szef policji i armii. Zgodnie z ich umową Trujillo został prezydenckim kandydatem nowo utworzonej Patriotycznej Koalicji Obywateli (hiszp. Coalición patriotica de los ciudadanos), z Ureñą jako jego koleżanką.\nPodczas kampanii wyborczej Trujillo wykorzystał armię do rozpętania represji, zmuszając swoich przeciwników do wycofania się z wyścigu. Trujillo stanął do wyboru siebie, aw maju został wybrany na prezydenta praktycznie bez sprzeciwu po brutalnej kampanii przeciwko swoim przeciwnikom, dochodząc do władzy 16 sierpnia 1930 r.\nRafael Trujillo narzucił w kraju 31-letnią dyktaturę (1930-1961)\nPodczas długiego i żelaznego reżimu Rafaela Trujillo nastąpił znaczny wzrost gospodarczy , chociaż dyktator i inne elementy reżimu zabrały znaczną część bogactwa. Nastąpił postęp w opiece zdrowotnej, edukacji i transporcie, dzięki budowie szpitali, przychodni, szkół, dróg i portów. Trujillo przeprowadził również ważny program budownictwa mieszkaniowego i ustanowił plan emerytalny. Ostatecznie wynegocjował niekwestionowaną granicę z Haiti w 1935 r., aw 1941 r., zamiast w 1956 r., zakończył 50-letnią umowę celną. W 1947 r. uwolnił kraj od długów. morderstwa, tortury i metody terrorystyczne wobec opozycji. Szacuje się, że tyraniczne rządy Trujillo spowodowały śmierć ponad 50 000 dominikanów.\nPoplecznicy Trujillo nie wahali się stosować zastraszania, torturowania lub zabijania wrogów politycznych zarówno w kraju, jak i za granicą. Trujillo był odpowiedzialny za śmierć Hiszpanów José Almoiny w Meksyku i Jesúsa Galíndeza w Nowym Jorku .\nW 1930 roku huragan San Zenon zniszczył Santo Domingo i zabił 8000 osób. Podczas odbudowy Trujillo zmienił nazwę Santo Domingo na „Ciudad Trujillo” (miasto Trujillo), a najwyższą górę kraju i Karaibów – La Pelona Grande (z hiszpańskiego: Wielki Łysy) na „Pico Trujillo” (z hiszpańskiego: Trujillo Szczyt). Pod koniec swojej pierwszej kadencji w 1934 roku był najbogatszym człowiekiem w kraju, a na początku lat pięćdziesiątych jednym z najbogatszych na świecie; pod koniec jego reżimu jego majątek wynosił 800 milionów dolarów (dzisiaj 5,3 miliarda).\nTrujillo, który zaniedbał fakt, że jego prababka ze strony matki pochodziła z klasy mulatów na Haiti, aktywnie promował propagandę przeciwko Haitańczykom. W 1937 zarządził tak zwaną masakrę pietruszką lub, w Republice Dominikańskiej, El Corte (Cięcie), nakazując armiom wymordowanie Haitańczyków żyjących po dominikańskiej stronie granicy. Szacuje się, że armia zabiła od 17 000 do 35 000 haitańskich mężczyzn, kobiet i dzieci w ciągu sześciu dni, od nocy 2 października 1937 do 8 października 1937. Aby uniknąć pozostawienia śladów zaangażowania armii, żołnierze używali broni ostrej zamiast pistolety. Żołnierze mówi się, że każdy z ciemnego Przesłuchaniom skóry stosując Shibboleth perejil ( pietruszka ), aby odróżnić Haitańczyków z Afro-Dominikany w razie potrzeby; „r” oznaczające perejil było dla Haitańczyków trudną wymową. W wyniku masakry Dominikana zgodziła się zapłacić Haiti 750 000 USD, później zredukowanych do 525 000 USD.\nPodczas II wojny światowej Trujillo symbolicznie stanął po stronie aliantów i wypowiedział wojnę Japonii dzień po ataku na Pearl Harbor, a cztery dni później nazistowskim Niemcom i Włochom. Wkrótce potem niemieckie okręty podwodne storpedowały i zatopiły dwa dominikańskie statki handlowe, które Trujillo nazwał swoim imieniem. Niemieckie łodzie podwodne zatopiły również na Karaibach cztery dominikańskie statki załogowe. Kraj nie wniósł wkładu wojskowego do wojny, ale cukier dominikański i inne produkty rolne wspierały wysiłek wojenny aliantów. Amerykański Lend-Lease i zakupy surowców okazały się potężnym bodźcem do uzyskania współpracy różnych republik latynoamerykańskich. W amerykańskich siłach zbrojnych służyło ponad stu dominikanów. Wielu z nich było wygnańcami politycznymi z reżimu Trujillo.\nDyktatura Trujillo była naznaczona nieudanymi inwazjami, międzynarodowymi skandalami i próbami zamachów. Rok 1947 przyniósł fiasko planowanej inwazji lewicowych dominikańskich zesłańców z kubańskiej wyspy Cayo Confites. Lipiec 1949 był rokiem nieudanej inwazji z Gwatemali , a 14 czerwca 1959 doszło do nieudanej inwazji na Constanza , Maimón i Estero Hondo przez dominikańskich rebeliantów z Kuby.\n25 listopada 1960 roku Trujillo zabił trzy z czterech sióstr Mirabal , nazywanych Las Mariposas (Motyle). Ofiarami były Patria Mercedes Mirabal (ur. 27 lutego 1924), Argentyna Minerva Mirabal (ur. 12 marca 1926) i Antonia María Teresa Mirabal (ur. 15 października 1935). Wraz z mężami siostry spiskowały w celu obalenia Trujillo w brutalnym buncie. Mirabalowie mieli komunistyczne skłonności ideologiczne, podobnie jak ich mężowie. Siostry otrzymały pośmiertnie wiele odznaczeń i mają wiele wspomnień w różnych miastach Dominikany. Salcedo, ich prowincja macierzysta, zmieniła nazwę na Provincia Hermanas Mirabal (Prowincja Sióstr Mirabal). W rocznicę ich śmierci obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet .\nPrzez długi czas USA i elita dominikańska wspierały rząd Trujillo. To wsparcie utrzymywało się pomimo zabójstw opozycji politycznej, masakry Haitańczyków i spisków Trujillo przeciwko innym krajom. USA wierzyły, że Trujillo jest mniejszym złem. Stany Zjednoczone ostatecznie zerwały z Trujillo w 1960 roku, po tym, jak agenci Trujillo próbowali zamordować prezydenta Wenezueli, Rómulo Betancourta , zaciekłego krytyka Trujillo. Trujillo stał się niepotrzebny. Dysydenci w Republice Dominikany argumentowali, że zabójstwo było jedynym pewnym sposobem usunięcia Trujillo.\nWedług Chestera Bowlesa , podsekretarza stanu USA, wewnętrzne dyskusje Departamentu Stanu w 1961 roku na ten temat były ożywione. Richard N. Goodwin , zastępca specjalnego doradcy prezydenta, który miał bezpośrednie kontakty z sojuszem rebeliantów, opowiedział się za interwencją przeciwko Trujillo. Cytując wprost Bowlesa: Następnego ranka dowiedziałem się, że pomimo wyraźnej decyzji, by grupa dysydentów nie prosiła o naszą pomoc, Dick Goodwin po spotkaniu wysłał depeszę do ludzi z CIA w Republice Dominikany bez sprawdzania ze stanem lub CIA; rzeczywiście, z protestem Departamentu Stanu. Telegram polecił ludziom CIA w Republice Dominikany, aby za wszelką cenę otrzymali tę prośbę. Kiedy Allen Dulles dowiedział się o tym następnego ranka, wycofał zamówienie. Później odkryliśmy, że zostało to już przeprowadzone.\nJuan Bosch, pierwszy demokratycznie wybrany prezydent po reżimie Rafaela Trujillo\nTrujillo został zamordowany w stylu gangsterskim 30 maja 1961 r. za pomocą broni dostarczonej przez Centralną Agencję Wywiadowczą Stanów Zjednoczonych (CIA). 28 grudnia 1962 r. dominikańskie wojsko stłumiło bunt w Palma Sola, paląc sześćset osób na śmierć przez nalot z napalmem . W lutym 1963 roku demokratycznie wybrany rząd pod przewodnictwem lewicowego Juana Boscha objął urząd, ale został obalony we wrześniu. 24 kwietnia 1965 r., po 19 miesiącach rządów wojskowych, w Santo Domingo wybuchła rewolta pro-Boschowska. Siły popierające Boscha nazywały się konstytucjonalistami. Rewolucja przybrała rozmiary wojny domowej, kiedy 25 kwietnia konserwatywne siły wojskowe zaatakowały konstytucjonalistów. Te konserwatywne siły nazywały siebie Lojalistami. Pomimo ataków czołgów i ataków bombowych sił lojalistycznych, konstytucjonaliści utrzymali swoje pozycje w stolicy.\nDo 26 kwietnia uzbrojeni cywile przewyższyli liczebnie pierwotnych żołnierzy rebeliantów. Radio Santo Domingo, teraz w pełni kontrolowane przez rebeliantów, zaczęło wzywać do bardziej brutalnych działań i zabicia wszystkich policjantów.\nCiężki karabin maszynowy Marine monitoruje aktywność z barykady ulicznej w Santo Domingo\n28 kwietnia prezydent USA Lyndon Johnson , zaniepokojony tym, że komuniści mogą przejąć bunt i stworzyć „ drugą Kubę ”, wysłał marines, a zaraz za nimi 82. Dywizję Powietrznodesantową Armii USA i inne elementy XVIII Korpusu Powietrznodesantowego w operacji Powerpack . „Nie proponujemy siedzieć tutaj w bujanym fotelu z założonymi rękami i pozwolić komunistom założyć jakikolwiek rząd na zachodniej półkuli” – powiedział Johnson. Wkrótce do sił dołączyły stosunkowo niewielkie kontyngenty Organizacji Państw Amerykańskich (OPA). Lojaliści wykorzystali obecność USA do rozmieszczenia swoich sił i ataku na konstytucjonalistów. W rezultacie siły lojalistów zniszczyły większość konstytucjonalistycznych baz i zdobyły zbuntowaną radiostację, skutecznie kończąc wojnę.\nStany Zjednoczone zaczęły wycofywać część swoich wojsk pod koniec maja. Jednak nieprzeszkoleni cywile pułkownika Francisco Caamaño zaatakowali amerykańskie pozycje 15 czerwca. awansować.\nJoaquín Balaguer , marionetkowy prezydent podczas dyktatury Trujillo (1960-1962) i demokratycznie wybrany prezydent kraju przez 22 lata (1966-1978 i 1986-1996)\nOddziały USA i OAS pozostawały w kraju przez ponad rok i opuściły je po nadzorowaniu wyborów w 1966 wygranych przez Joaquína Balaguera . Był ostatnim marionetkowym prezydentem Trujillo. Liczba ofiar śmiertelnych Dominikanów w całym okresie wojny domowej i okupacji wyniosła ponad 3000, z których wielu to czarni cywile zabici, gdy wspierana przez USA junta wojskowa zaangażowała się w kampanię czystek etnicznych w północnej części Santo Domingo. W sumie zginęło 44 amerykańskich żołnierzy sił pokojowych, a 283 zostało rannych.\nLatarnia morska Kolumba\nBalaguer sprawował władzę jako prezydent przez 12 lat. Jego kadencja była okresem represjonowania praw człowieka i swobód obywatelskich, rzekomo po to, by odsunąć od władzy partie prokastrowskie lub prokomunistyczne; 11.000 osób zostało zabitych, torturowanych lub zniknęło siłą . Jego rządy były krytykowane za rosnącą dysproporcję między bogatymi a biednymi. Został jednak pochwalony za ambitny program infrastrukturalny, który obejmował budowę dużych projektów mieszkaniowych, kompleksów sportowych, teatrów, muzeów, akweduktów, dróg, autostrad i ogromnej latarni morskiej Columbus , ukończonej w 1992 roku podczas późniejszej kadencji. Za rządów Balaguera wojsko dominikańskie zmusiło Haitańczyków do ścinania trzciny cukrowej na dominikańskich plantacjach cukru ( bateyes ).\nWe wrześniu 1977 r. dwanaście MiG-21 z załogą kubańską wykonało loty bojowe nad Puerto Plata, aby ostrzec Balaguera przed przechwyceniem kubańskich okrętów wojennych zmierzających do lub powracających z Angoli . Huragan David uderzył w Dominikanę w sierpniu 1979 roku i zabił ponad 2000 osób.\nW 1978 roku Balaguer został zastąpiony przez kandydata opozycji Antonio Guzmán Fernández z Dominikańskiej Partii Rewolucyjnej (PRD). Kolejne zwycięstwo PRD w 1982 roku nastąpiło pod wodzą Salvadora Jorge Blanco . Balaguer odzyskał prezydenturę w 1986 roku i został ponownie wybrany w 1990 i 1994 roku, tym razem pokonując kandydata PRD, José Francisco Peña Gómeza , byłego burmistrza Santo Domingo.\nW tym okresie społeczność międzynarodowa potępiła rząd dominikański za ciągłe wykorzystywanie haitańskich pracowników trzciny cukrowej; twierdzono, że tysiące tych robotników zostało w istocie w niewoli, zmuszanych do wykonywania katorżniczej pracy pod nadzorem uzbrojonych strażników.\nWybory w 1994 r. okazały się błędne, wywołując międzynarodową presję, na co Balaguer zareagował, planując kolejny konkurs prezydencki w 1996 r. Balaguer nie był kandydatem. Kandydatem PSRC był jego wiceprezydent Jacinto Peynado Garrigosa .\nLeonel Fernández był prezydentem Republiki Dominikany przez trzy kadencje konstytucyjne (1996–2000, 2004–2008 i 2008–2012).\nHipólito Mejía był prezydentem od 2000 do 2004 roku. Próbując reelekcji w 2004 roku, przegrał z Fernándezem.\nW 1996 roku, przy wsparciu Joaquína Balaguera i Społecznej Chrześcijańskiej Partii Reform w koalicji o nazwie Front Patriotyczny, Leonel Fernández odniósł pierwsze w historii zwycięstwo dla Dominikańskiej Partii Wyzwolenia (PLD), którą Bosch założył w 1973 roku po opuszczeniu PRD (którą również założył). Fernández nadzorował szybko rozwijającą się gospodarkę: wzrost wynosił średnio 7,7% rocznie, bezrobocie spadło, a kursy wymiany i inflacji były stabilne. Jego administracja wspierała proces modernizacji sądownictwa, czyniąc przejrzystym tworzenie niezależnego Sądu Najwyższego. Podjęto również wysiłki na rzecz reformy i modernizacji innych organów państwowych. Ponadto przywrócono stosunki z Kubą i podpisano umowę o wolnym handlu z Ameryką Środkową, co było genezą podpisania DR-CAFTA.\nW 2000 roku wybory wygrał Hipólito Mejía z PRD . Był to czas kłopotów gospodarczych. Mimo to jego rząd był naznaczony poważnymi reformami gospodarczymi i społecznymi, oprócz decentralizacji budżetu państwa. Wśród ustaw powstałych w tym okresie znajdują się: Ubezpieczenia Społeczne, Kodeks Pieniężny i Finansowy, Giełda, Energia elektryczna, Handel elektroniczny, Prawo Policyjne, Środowisko, Zdrowie Publiczne, Izba Obrachunkowa, Prawo Ubezpieczeniowe, Niezależność Administracyjna i Budżetowa Władzy Ustawodawczej i Władzy Sądowniczej; ponadto utworzenie Prowincji Santo Domingo i jej gmin, większego budżetu gmin, a także innych ustaw. Oznaczało to w wyborach 2002 r. uzyskanie większości kongresowej i samorządowej. W tym okresie zbudowano wspaniałe konstrukcje sportowe na Igrzyska Panamerykańskie w 2003 roku. Pod rządami Mejíi Republika Dominikany uczestniczyła w prowadzonej przez USA koalicji w ramach Wielonarodowej Brygady Plus Ultra podczas inwazji na Irak w 2003 r., nie ponosząc żadnych strat. W 2004 roku kraj wycofał z Iraku około 300 żołnierzy. Rząd prezydenta Mejíi musiał negocjować umowę o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi, głównym partnerem handlowym. Promował także różne działania komercyjne, popularnie zwane „Pakietem Ekonomicznym”. Temu „pakietowi” towarzyszył szereg działań społecznych, takich jak pomoc dla producentów rolnych, dopłaty do opłat za prąd, budowa ulic, chodników, dróg lokalnych itp., a także dotacje dla ubogich rodzin, których dzieci uczęszczały do szkół, m.in. a także tworzenie nowych podatków i podwyżki istniejących.\nW 2003 r. upadłość trzech banków, których oszczędzających chronił rząd, doprowadziła do inflacji. Spowodowało to poważny kryzys gospodarczy, któremu towarzyszyła dewaluacja waluty i odpływ kapitału, niestabilność, która doprowadziła do bankructwa wielu firm. Z większością w Kongresie uzyskaną w 2002 r. prezydent Mejía promował reformę konstytucyjną, która przywróciła możliwość reelekcji prezydenckiej, którą zniesiono w 1994 r. na wniosek jego własnej partii. Ta reforma spowodowała problemy w jego partii, powodując podział wśród jej głównych liderów.\nDanilo Medina był prezydentem od 2012 do 2020 roku.\nMejía został pokonany w jego próbie reelekcji w 2004 roku przez Leonela Fernándeza z PLD, który wygrał wybory prezydenckie z 57,11% głosów. Na początku swojej drugiej kadencji prezydenckiej podjął wysiłek walki z kryzysem gospodarczym, przywracając stabilność makroekonomiczną, m.in. poprzez obniżenie kursu dolara i przywrócenie zaufania do gospodarki. Jednak jego administracje zostały oskarżone o korupcję. Zarządzanie prezydenta Fernándeza polegało na ulepszeniu systemu transportu zbiorowego Santo Domingo, zbudowano pierwszą linię metra; ukończenie głównych szlaków komunikacyjnych na bieguny turystyczne kraju; budowę nowych szkół lub budowę większej liczby sal lekcyjnych, a także udostępnienie społeczności centrów komputerowych w nowoczesne komputery i Internet we współpracy ze szkołami, kościołami lub klubami. Kontynuowała program modernizacji państwa, wzmacniania formułowania i wykonywania budżetu oraz promowania ustaw, które czynią publiczne nabywanie towarów i usług transparentnym.\nW 2008 roku Fernández został wybrany na trzecią kadencję. Fernándezowi i PLD przypisuje się inicjatywy, które posunęły kraj do przodu technologicznie, z drugiej strony jego administracje zostały oskarżone o korupcję. Danilo Medina z PLD został wybrany na prezydenta w 2012 r. i ponownie w 2016 r. Z drugiej strony znaczny wzrost przestępczości, korupcja w rządzie i słaby wymiar sprawiedliwości grożą przyćmieniem ich okresu administracyjnego. Jego następcą został kandydat opozycji Luis Abinder w wyborach w 2020 r. , kończących 16 lat rządów centrolewicowej Partii Wyzwolenia Dominikany (PLD).\nProtesty przed wyborami samorządowymi Dominikany 2020 na Plaza de La Bandera w Santo Domingo.\nGłówny artykuł: Geografia Dominikany\nRepublika Dominikańska obejmuje wschodnie pięć ósmych wyspy Hispaniola , drugiej co do wielkości wyspy Wielkich Antyli , z Oceanem Atlantyckim na północy i Morzem Karaibskim na południu. Dzieli wyspę z grubsza w stosunku 2:1 z Haiti , granica północ-południe (choć nieco nieregularna) między dwoma krajami wynosi 376 km (234 mil). Na północy i północnym zachodzie leżą Bahamy oraz Wyspy Turks i Caicos , a na wschodzie, przez Pasaż Mona , Wspólnota Puerto Rico . Powierzchnia kraju jest zgłaszana różnie jako 48 442 km 2 (18 704 ²) (przez ambasadę w Stanach Zjednoczonych) i 48 670 km 2 (18 792 ²), co czyni go drugim co do wielkości krajem na Antylach , po Kubie . Stolica Dominikany i największe miasto Santo Domingo znajduje się na południowym wybrzeżu.\nRepublika Dominikany ma cztery ważne pasma górskie. Najbardziej wysunięty na północ jest Cordillera Septentrional („Północny Pasmo Gór”), który rozciąga się od północno-zachodniego nadmorskiego miasta Monte Cristi , w pobliżu granicy z Haiti, do Półwyspu Samaná na wschodzie, biegnąc równolegle do wybrzeża Atlantyku. Najwyższym pasmem w Republice Dominikany – a właściwie w całych Indiach Zachodnich – jest Kordyliera Centralna („Central Mountain Range”). Stopniowo wygina się na południe i kończy w pobliżu miasta Azua na wybrzeżu karaibskim. W Cordillera Central znajdują się cztery najwyższe szczyty na Karaibach: Pico Duarte (3098 metrów lub 10164 stóp nad poziomem morza), La Pelona (3094 metrów lub 10151 stóp), La Rucilla (3049 metrów lub 10003 stóp) i Pico Yaque ( 2760 metrów lub 9055 stóp). W południowo-zachodnim krańcu kraju, na południe od Kordyliery Centralnej, znajdują się dwa inne pasma: bardziej na północ od nich znajduje się Sierra de Neiba , natomiast na południu Sierra de Bahoruco jest kontynuacją Masywu Selle w Haiti. Istnieją inne, mniejsze pasma górskie, takie jak Cordillera Oriental ("Wschodnie Pasmo Gór"), Sierra Martín García , Sierra de Yamasá i Sierra de Samaná .\nPomiędzy pasmami górskimi środkowymi i północnymi leży bogata i żyzna dolina Cibao . Ta główna dolina jest domem dla miast Santiago i La Vega oraz większości obszarów rolniczych w kraju. Raczej mniej produktywne są półpustynne doliny San Juan, na południe od Kordyliery Środkowej, i doliny Neiba, wciśnięte między Sierra de Neiba i Sierra de Bahoruco. Duża część ziemi wokół basenu Enriquillo znajduje się poniżej poziomu morza, z gorącym, suchym, pustynnym środowiskiem. W górach znajdują się inne mniejsze doliny, takie jak Constanza , Jarabacoa , Villa Altagracia i Bonao .\nLlano Costero del Caribe ( „Caribbean Coastal Plain”) jest największym na równinach w Republice Dominikany. Rozciągając się na północ i wschód od Santo Domingo, zawiera wiele plantacji cukru na sawannach, które są tam powszechne. Na zachód od Santo Domingo jego szerokość zmniejsza się do 10 kilometrów (6,2 mil), ponieważ przylega do wybrzeża, kończąc się u ujścia rzeki Ocoa. Inną dużą równiną jest Plena de Azua ("Równina Azua"), bardzo suchy region w prowincji Azua . Kilka innych małych równin przybrzeżnych znajduje się na północnym wybrzeżu i na półwyspie Pedernales .\nLasy namorzynowe w Parku Narodowym Los Haitises\nCztery główne rzeki odprowadzają wodę z licznych gór Dominikany. Yaque del Norte jest najdłuższa i najważniejsza rzeka Dominikańska. Przenosi nadmiar wody z doliny Cibao i wpada do zatoki Monte Cristi na północnym zachodzie. Podobnie rzeka Yuna służy Vega Real i wpada do zatoki Samaná na północnym wschodzie. Drenaż Dolinie San Juan jest przez rzeki San Juan, dopływ z Yaque del Sur , która wpada na Karaibach, na południu. Artibonito jest najdłuższa rzeka płynie w kierunku zachodnim i Hispanioli na Haiti.\nIstnieje wiele jezior i lagun przybrzeżnych. Największym jeziorem jest Enriquillo , słone jezioro na 45 metrach (148 stóp) poniżej poziomu morza, najniższym wzniesieniu na Karaibach. Inne ważne jeziora to Laguna de Rincón lub Cabral ze słodką wodą oraz Laguna de Oviedo , laguna ze słonawą wodą .\nIstnieje wiele małych przybrzeżnych wysp i zatoczek, które stanowią część terytorium Dominikany. Dwie największe wyspy w pobliżu brzegu to Saona na południowym wschodzie i Beata na południowym zachodzie. Mniejsze wyspy to Cayos Siete Hermanos , Isla Cabra , Cayo Jackson , Cayo Limón , Cayo Levantado , Cayo la Bocaina , Catalanita , Cayo Pisaje i Isla Alto Velo . Na północy, w odległości 100-200 kilometrów (62-124 mil), znajdują się trzy rozległe, w dużej mierze zanurzone banki , które geograficznie są południowo-wschodnią kontynuacją Bahamów : Navidad Bank , Silver Bank i Mouchoir Bank . Navidad Bank i Silver Bank zostały oficjalnie zajęte przez Republikę Dominikańską. Isla Cabritos leży w Lago Enriquillo .\nDominikana znajduje się w pobliżu działań uskokowych na Karaibach. W 1946 roku u wybrzeży północno-wschodnich doszło do trzęsienia ziemi o sile 8,1 stopnia , które wywołało tsunami, które zabiło około 1800 osób, głównie w społecznościach przybrzeżnych. Kraje karaibskie i Stany Zjednoczone współpracowały w celu stworzenia systemów ostrzegania przed tsunami i mapują nisko położone obszary wysokiego ryzyka.\nW kraju znajduje się pięć lądowych ekoregionów: hiszpańskie wilgotne lasy , hiszpańskie suche lasy , hiszpańskie lasy sosnowe , mokradła Enriquillo i namorzyny Wielkich Antyli . W 2018 r. uzyskał średni wskaźnik integralności krajobrazu leśnego na poziomie 4,18/10, co plasuje go na 134. miejscu na świecie na 172 kraje.\nGłówny artykuł: Klimat Dominikany\nKöppen typy klimatyczne Republiki Dominikańskiej\nDominikana ma klimat tropikalnych lasów deszczowych na obszarach przybrzeżnych i nizinnych. Na niektórych obszarach, takich jak większość regionu Cibao , panuje tropikalny klimat sawanny . Ze względu na zróżnicowaną topografię klimat Dominikany wykazuje znaczne zróżnicowanie na krótkich dystansach i jest najbardziej zróżnicowany ze wszystkich Antyli. Średnia roczna temperatura wynosi 25°C (77°F). Na wyższych wysokościach średnia temperatura wynosi 18 °C (64,4 °F), podczas gdy w pobliżu poziomu morza średnia temperatura wynosi 28 °C (82,4 °F). Niskie temperatury 0 ° C (32 ° F) są możliwe w górach, podczas gdy wysokie temperatury 40 ° C (104 ° F) są możliwe w chronionych dolinach. Styczeń i luty to najfajniejsze miesiące w roku, a sierpień to najgorętszy miesiąc. W rzadkich przypadkach na szczycie Pico Duarte można zobaczyć opady śniegu .\nPora deszczowa wzdłuż północnego wybrzeża trwa od listopada do stycznia. W innych miejscach pora deszczowa trwa od maja do listopada, przy czym maj jest najbardziej mokrym miesiącem. Średnie roczne opady wynoszą 1500 milimetrów (59,1 cala) w całym kraju, przy czym w poszczególnych lokalizacjach w Valle de Neiba średnie opady wynoszą zaledwie 350 milimetrów (13,8 cala), podczas gdy w Kordylierze Oriental wynosi średnio 2740 milimetrów (107,9 cala). Najbardziej sucha część kraju leży na zachodzie.\nCyklony tropikalne uderzają w Dominikanę co kilka lat, przynosząc 65% uderzeń wzdłuż południowego wybrzeża. Huragany najprawdopodobniej występują między czerwcem a październikiem. Ostatnim dużym huraganem, który nawiedził kraj, był huragan Georges w 1998 roku.\nNational Palace w Santo Domingo\nGłówny artykuł: Polityka Republiki Dominikany\nRepublika Dominikańska jest demokracją przedstawicielską lub republiką demokratyczną , z trzema gałęziami władzy: wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą . Prezydenci Dominikany głowami wykonawczej gałęzi i realizuje uchwalony przez Kongres , wybiera szafkę i jest dowódcą naczelnym sił zbrojnych . Prezydent i wiceprzewodniczący ubiegają się o urząd na tej samej liście i są wybierani w bezpośrednim głosowaniu na 4-letnią kadencję. Ustawodawca krajowy jest dwuizbowy, składa się z senatu liczącego 32 członków oraz Izby Deputowanych liczącej 178 członków.\nWładzę sądowniczą sprawuje 16 członków Sądu Najwyższego . Sąd „sam wysłuchuje pozwów przeciwko prezydentowi, desygnowanym członkom jego gabinetu i członkom Kongresu podczas sesji ustawodawczej”. Sąd jest powoływany przez radę zwaną Krajową Radą Sądownictwa, w skład której wchodzą prezydent, przewodniczący obu izb Kongresu, prezes Sądu Najwyższego oraz członek opozycji lub członek partii nierządzącej.\nRepublika Dominikany ma wielopartyjny system polityczny . Wybory odbywają się co dwa lata, naprzemiennie między wyborami prezydenckimi , które odbywają się w latach równomiernie podzielnych przez cztery, a wyborami do kongresu i samorządów, które odbywają się w latach parzystych niepodzielnych przez cztery. „Międzynarodowi obserwatorzy stwierdzili, że wybory prezydenckie i kongresowe od 1996 roku były generalnie wolne i uczciwe”. Centralna Rada Wyborcza (JCE) składająca się z dziewięciu członków nadzoruje wybory, a od jej decyzji nie można się odwołać. Począwszy od 2016 roku, po reformie konstytucyjnej, wybory będą odbywać się wspólnie.\nPrezydent Dominikany Luis Abinader\nTrzy główne partie to konserwatywna Społeczno-Chrześcijańska Partia Reformistyczna ( hiszp . Partido Reformista Social Cristiano (PRSC) ), rządząca w latach 1966-78 i 1986-96; oraz socjaldemokratyczna Dominikańska Partia Rewolucyjna ( hiszp . Partido Revolucionario Dominicano (PRD) ), rządząca w latach 1963, 1978-86 i 2000-04; oraz Dominikańska Partia Wyzwolenia ( hiszp . Partido de la Liberación Dominicana (PLD) ), rządząca w latach 1996-2000 i od 2004 r.\nWybory prezydenckie w 2008 roku odbyły się 16 maja 2008 roku, a 53% głosów zdobył urzędujący Leonel Fernández. Pokonał Miguela Vargasa Maldonado z PRD, który uzyskał 40,48% głosów. Amable Aristy z PRSC uzyskał 4,59% głosów. Inni kandydaci z mniejszości, w tym były prokurator generalny Guillermo Moreno z Ruchu na rzecz Niepodległości, Jedności i Zmiany ( hiszp . Movimiento Independencia, Unidad y Cambio (MIUCA) ) oraz były kandydat na prezydenta PRSC i uciekinier Eduardo Estrella , uzyskali mniej niż 1% głos.\nW wyborach prezydenckich w 2012 roku urzędujący prezydent Leonel Fernández (PLD) odrzucił swoje aspiracje i zamiast tego PLD wybrała Danilo Medinę na swojego kandydata. Tym razem PRD przedstawiła jako swój wybór byłego prezydenta Hipolito Mejię . Konkurs wygrała Medina, zdobywając 51,21% głosów, wobec 46,95% na korzyść Mejii. Kandydat Guillermo Moreno uzyskał 1,37% głosów.\nW 2014 r. Nowoczesna Partia Rewolucyjna ( hiszp . Partido Revolucionario Moderno ) została stworzona przez frakcję przywódców PRD i od tego czasu stała się dominującą partią opozycyjną, zajmując drugie miejsce w wyborach powszechnych w maju 2016 r.\nW 2020 roku kandydat na prezydenta opozycyjnej Nowoczesnej Partii Rewolucyjnej (PRM), Luis Abinder , wygrał wybory , pokonując Dominikańską Partię Wyzwolenia (PLD), która rządziła od 2004 roku.\nDalsze informacje: Stosunki zagraniczne Republiki Dominikany\nRepublika Dominikany ma bliskie stosunki ze Stanami Zjednoczonymi i ma bliskie związki kulturowe ze Wspólnotą Portoryko oraz innymi stanami i jurysdykcjami Stanów Zjednoczonych.\nStosunki Republiki Dominikany z sąsiednimi Haiti są napięte z powodu masowej migracji Haitańczyków do Republiki Dominikany, a obywatele Republiki Dominikany obwiniają Haitańczyków za wzrost przestępczości i inne problemy społeczne. Republika Dominikany jest stałym członkiem Międzynarodowej Organizacji Frankofonii .\nRepublika Dominikańska ma umowę o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi, Kostaryką, Salwadorem, Gwatemalą, Hondurasem i Nikaraguą poprzez umowę o wolnym handlu Dominikana-Ameryka Środkowa . Oraz umowę o partnerstwie gospodarczym z Unią Europejską i Wspólnotą Karaibską za pośrednictwem Forum Karaibskiego.\nDominikańscy żołnierze ćwiczący w Santo Domingo\nGłówny artykuł: Wojsko Republiki Dominikańskiej\nKongres upoważnia połączone siły wojskowe 44.000 czynnego personelu dyżurnego. Rzeczywista wytrzymałość czynna wynosi około 32 000. Około 50% z nich jest wykorzystywanych do działań pozamilitarnych, takich jak dostawcy ochrony dla państwowych obiektów niemilitarnych, punkty poboru opłat autostradowych, więzienia, prace leśne, przedsiębiorstwa państwowe i prywatne firmy. Naczelnym dowódcą wojska jest prezydent.\nArmia jest większa niż pozostałe służby w połączeniu z około 56 780 czynnym personelem, składającym się z sześciu brygad piechoty, brygady wsparcia bojowego i brygady wsparcia bojowego. Siły powietrzne operują dwiema głównymi bazami, jedną w południowym regionie w pobliżu Santo Domingo i jedną w północnym regionie w pobliżu Puerto Plata. Marynarka ma dwie główne bazy morskie, jedną w Santo Domingo i jedną w Las Calderas na południowo-zachodnim wybrzeżu, i utrzymuje 12 okrętów operacyjnych. Republika Dominikańska ma największą liczbę czynnego personelu wojskowego w regionie Karaibów przewyższającą Kubę.\nSiły zbrojne zorganizowały Specialized Airport Security Corps (CESA) i Specialized Port Security Corps (CESEP) w celu zaspokojenia międzynarodowych potrzeb w zakresie bezpieczeństwa w tych obszarach. Sekretarz sił zbrojnych zapowiedział też plany utworzenia wyspecjalizowanego korpusu granicznego (CESEF). Siły zbrojne dostarczają 75% personelu do Narodowej Dyrekcji Śledczej (DNI) i Dyrekcji Zwalczania Narkotyków (DNCD).\nDominikańska policja liczy 32 000 agentów. Policja nie jest częścią dominikańskich sił zbrojnych, ale ma pewne nakładające się na siebie funkcje bezpieczeństwa. Sześćdziesiąt trzy procent sił służy na obszarach poza tradycyjnymi funkcjami policyjnymi, podobnie jak ich wojskowi odpowiednicy.\nW 2018 roku Dominikana podpisała traktat ONZ o zakazie broni jądrowej .\nGłówne artykuły: Prowincje Republiki Dominikany i gminy Republiki Dominikany\nProwincje Republiki Dominikany\nRepublika Dominikany podzielona jest na 31 prowincji . Stolica Santo Domingo została oznaczona jako Distrito Nacional (Dystrykt Narodowy). Prowincje są podzielone na gminy ( municipios ; l.poj. municipio ). Są to jednostki polityczno- administracyjne drugiego stopnia kraju. Prezydent mianuje gubernatorów 31 województw. Burmistrzowie i rady miejskie zarządzają 124 okręgami miejskimi i Dystryktem Narodowym (Santo Domingo). Są wybierani w tym samym czasie, co przedstawiciele Kongresu.\nProwincje są jednostkami administracyjnymi I stopnia kraju. Siedziby urzędów regionalnych rządu centralnego znajdują się zwykle w stolicach województw. Prezydent mianuje gubernatora administracyjnego ( Gobernador Civil ) dla każdej prowincji, ale nie dla Distrito Nacional (tytuł IX konstytucji).\nDistrito Nacional zostało utworzone w 1936 roku. Wcześniej Distrito National było starą prowincją Santo Domingo, istniejącą od uzyskania niepodległości w 1844 roku. Nie należy jej mylić z nową prowincją Santo Domingo, oddzieloną od niej w 2001 roku. Chociaż pod wieloma względami przypomina prowincję, Distrito Nacional różni się brakiem gubernatora administracyjnego i składa się tylko z jednej gminy, Santo Domingo , rady miejskiej ( ayuntamiento ) i burmistrza ( síndico ), które są odpowiedzialne za administrację .\nDystrykt Nacional Santo Domingo\nElias Pina Komendor\nBurmistrz Hato Burmistrz Hato del Rey\nLa Vega Koncepcja de La Vega\nMaria Trinidad Sanchez Nagua\nSanchez Ramírez Cotuí\nSantiago Rodriguez San Ignacio de Sabaneta\nGłówny artykuł: Gospodarka Dominikany\nProporcjonalna reprezentacja eksportu Dominikany, 2019\nW ciągu ostatnich trzech dekad gospodarka Dominikany, wcześniej zależna od eksportu towarów rolnych (głównie cukru, kakao i kawy), przeszła na zróżnicowaną mieszankę usług, produkcji, rolnictwa, górnictwa i handlu. Sektor usług odpowiada za prawie 60% PKB; produkcja, dla 22%; turystyka, telekomunikacja i finanse to główne składniki sektora usług; jednak żaden z nich nie stanowi więcej niż 10% całości. Republika Dominikany ma giełdę Bolsa de Valores de la Republica Dominicana (BVRD) . oraz zaawansowany system telekomunikacyjny i infrastruktura transportowa. Wysokie bezrobocie i nierówność dochodów to wyzwania długoterminowe. Migracja międzynarodowa ma ogromny wpływ na Republikę Dominikańską, ponieważ przyjmuje i wysyła duże napływy migrantów. Głównymi problemami są masowa nielegalna imigracja Haitańczyków oraz integracja dominikanów pochodzenia haitańskiego. Duża diaspora dominikańska, głównie w Stanach Zjednoczonych , przyczynia się do rozwoju, wysyłając miliardy dolarów do dominikańskich rodzin w przekazach pieniężnych.\nPrzekazy na Dominikanie wzrosły do 4571,30 mln USD w 2014 r. z 3333 mln USD w 2013 r. (według danych podanych przez Międzyamerykański Bank Rozwoju). Wzrost gospodarczy następuje pomimo chronicznego niedoboru energii, który powoduje częste przerwy w dostawie prądu i bardzo wysokie ceny. Pomimo rosnącego deficytu w handlu towarami , dochody z turystyki i przekazy pieniężne pomogły zbudować rezerwy walutowe . Po zawirowaniach gospodarczych pod koniec lat 80. i 1990 r., podczas których produkt krajowy brutto (PKB) spadł nawet o 5%, a inflacja cen konsumpcyjnych osiągnęła bezprecedensowy poziom 100%, Dominikana wkroczyła w okres wzrostu i spadku inflacji do 2002 r., po w którym gospodarka weszła w recesję .\nTa recesja nastąpiła po upadku drugiego co do wielkości banku komercyjnego w kraju, Baninter , związanego z poważnym incydentem oszustwa o wartości 3,5 miliarda USD. Oszustwo Baninter miało niszczący wpływ na dominikańską gospodarkę, a PKB spadł w 2003 r. o 1%, a inflacja wzrosła o ponad 27%. Wszyscy oskarżeni, w tym gwiazda procesu, Ramón Báez Figueroa (prawnuk prezydenta Buenaventury Báeza ), zostali skazani.\nWedług Raportu Rocznego 2005 Podkomitetu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju Społecznego w Republice Dominikańskiej, kraj ten zajmuje 71. miejsce na świecie pod względem dostępności zasobów, 79. miejsce pod względem rozwoju społecznego i 14. miejsce na świecie pod względem niewłaściwego zarządzania zasobami . Statystyki te podkreślają korupcję rządów krajowych, zagraniczne ingerencje gospodarcze w kraju oraz przepaść między bogatymi a biednymi.\nRepublika Dominikany boryka się z problemem pracy dzieci w przemyśle kawy, ryżu, trzciny cukrowej i pomidorów. Według amerykańskiego Departamentu Pracy niesprawiedliwość pracy w przemyśle trzciny cukrowej rozciąga się na pracę przymusową . Trzy duże grupy posiadają 75% gruntów: Państwowa Rada ds. Cukru (Consejo Estatal del Azúcar, CEA), Grupo Vicini i Central Romana Corporation.\nWedług Global Slavery Index z 2016 r. około 104 800 osób jest zniewolonych we współczesnej Republice Dominikańskiej, czyli 1,00% populacji. Niektórzy niewolnicy na Dominikanie są przetrzymywani na plantacjach cukru, pilnowani przez mężczyzn na koniach z karabinami i zmuszani do pracy.\nPanoramiczny widok na Dzielnicę Narodową\nGłówny artykuł: peso dominikańskie\nPeso dominikańskie (w skrócie $ lub RD$; kod ISO 4217 to „DOP”) jest walutą narodową, przy czym w większości miejsc turystycznych akceptowane są również dolar amerykański , euro , dolar kanadyjski i frank szwajcarski . Kurs wymiany do dolara amerykańskiego, zliberalizowany do 1985 r., wynosił 2,70 pesos za dolara w sierpniu 1986 r., 14,00 pesos w 1993 r. i 16,00 pesos w 2000 r. We wrześniu 2018 r. kurs wynosił 50,08 pesos za dolara.\nGłówny artykuł: Turystyka na Dominikanie\nTurystyka jest jednym z czynników napędzających wzrost gospodarczy Dominikany. Dominikana jest najpopularniejszym miejscem turystycznym na Karaibach . Wraz z budową projektów takich jak Cap Cana , port San Souci w Santo Domingo, Casa De Campo i Hard Rock Hotel & Casino (starożytny Moon Palace Resort) w Punta Cana , Dominikana spodziewa się zwiększonej aktywności turystycznej w nadchodzących latach.\nEkoturystyka jest również coraz ważniejszym tematem w tym kraju, a miasta takie jak Jarabacoa i sąsiednia Constanza , a miejsca takie jak Pico Duarte , Bahia de las Aguilas i inne stają się coraz ważniejsze w wysiłkach na rzecz zwiększenia bezpośrednich korzyści z turystyki. Większość mieszkańców z innych krajów jest zobowiązana do uzyskania karty turystycznej , w zależności od kraju, w którym mieszkają. W ciągu ostatnich 10 lat Republika Dominikany stała się jednym z najbardziej postępowych stanów na świecie pod względem recyklingu i utylizacji odpadów. Raport ONZ cytuje, że w ciągu ostatnich 10 lat nastąpił wzrost wydajności o 221,3%, częściowo z powodu otwarcia największego składowiska odpadów na świeżym powietrzu, położonego na północy, 10 km od granicy z Haiti.\nGłówny artykuł: Transport na Dominikanie\nAleja 27 de febrero w Santo Domingo .\nW kraju znajdują się trzy drogi krajowe, które łączą każde większe miasto. Są to DR-1 , DR-2 i DR-3 , które odjeżdżają z Santo Domingo w kierunku odpowiednio północnej (Cibao), południowo-zachodniej (Sur) i wschodniej (El Este) części kraju. Autostrady te były konsekwentnie ulepszane wraz z rozbudową i przebudową wielu odcinków. Dwie inne drogi krajowe służą jako drogi boczne ( DR-5 ) lub alternatywne ( DR-4 ).\nOprócz dróg krajowych, rząd rozpoczął ekspansywną przebudowę drugorzędnych dróg bocznych, które łączą mniejsze miasta z drogami miejskimi. W ciągu ostatnich kilku lat rząd zbudował 106-kilometrową płatną drogę, która łączy Santo Domingo z północno-wschodnim półwyspem kraju. Podróżni mogą teraz przybyć na Półwysep Samana w mniej niż dwie godziny. Inne dodatki to rekonstrukcja DR-28 (Jarabacoa – Constanza) i DR-12 (Constanza – Bonao). Pomimo tych wysiłków wiele drugorzędnych tras nadal pozostaje nieutwardzonych lub wymaga konserwacji. Obecnie istnieje ogólnokrajowy program brukowania tych i innych powszechnie używanych tras. Ponadto system kolei lekkiej Santiago jest w fazie planowania, ale obecnie jest wstrzymany.\nNa Dominikanie istnieją dwie główne usługi transportu autobusowego: jedna kontrolowana przez rząd, za pośrednictwem Oficina Técnica de Transito Terrestre (OTTT) i Oficina Metropolitana de Servicios de Autobuses (OMSA), a druga kontrolowana przez prywatne firmy , Federación Nacional de Transporte La Nueva Opción (FENATRANO) oraz Confederacion Nacional de Transporte (CONATRA). Rządowy system transportowy obejmuje duże trasy w obszarach metropolitalnych, takich jak Santo Domingo i Santiago.\nIstnieje wiele prywatnych firm autobusowych, takich jak Metro Servicios Turísticos i Caribe Tours, które kursują codziennie.\nPara serii 9000 jest testowana w metrze Santo Domingo.\nGłówny artykuł: Metro Santo Domingo\nRepublika Dominikany posiada szybki system tranzytowy w stolicy kraju, Santo Domingo . Jest to najbardziej rozbudowany system metra w wyspiarskim regionie Karaibów i Ameryki Środkowej pod względem długości i liczby stacji. Metro w Santo Domingo jest częścią głównego „Narodowego Planu Głównego” mającego na celu poprawę transportu w Santo Domingo, jak również w reszcie kraju. Pierwsza linia została zaplanowana w celu odciążenia ruchu na alei Máximo Gómez i Hermanas Mirabal . Druga linia, otwarta w kwietniu 2013 r., ma na celu odciążenie korytarza Duarte-Kennedy-Centenario w mieście z zachodu na wschód. Obecna długość metra, z odcinkami dwóch linii otwartych od sierpnia 2013 r., wynosi 27,35 km (16,99 mil). Przed otwarciem drugiej linii w 2012 roku metrem Santo Domingo podróżowało 30 856 515 pasażerów. Po otwarciu obu linii liczba pasażerów wzrosła do 61 270 054 pasażerów w 2014 roku.\nGłówny artykuł: Telekomunikacja na Dominikanie\nRepublika Dominikany posiada dobrze rozwiniętą infrastrukturę telekomunikacyjną , z rozbudowanymi usługami telefonii komórkowej i stacjonarnej . Internet kablowy i DSL są dostępne w większości części kraju, a wielu dostawców usług internetowych oferuje bezprzewodowe usługi internetowe 3G . Dominikana stała się drugim krajem w Ameryce Łacińskiej, który ma usługę bezprzewodową 4G LTE. Raportowane prędkości wahają się od 1 Mbit/s do 100 Mbit/s dla usług mieszkaniowych.\nDla usług komercyjnych dostępne są prędkości od 256 kbit/s do 154 Mbit/s. (Każdy zestaw liczb oznacza prędkość pobierania/wysyłania danych ; czyli do użytkownika/od użytkownika). Projekty rozszerzenia hotspotów Wi-Fi zostały wykonane w Santo Domingo. Krajowe komercyjne stacje radiowe i telewizyjne są w trakcie przechodzenia na widmo cyfrowe za pośrednictwem HD Radio i HDTV po oficjalnym przyjęciu ATSC jako medium cyfrowego w kraju z wyłączeniem transmisji analogowej do września 2015 r. Regulator telekomunikacyjny w kraju jest INDOTEL ( Instituto Dominicano de Telecomunicaciones ).\nNajwiększa firma telekomunikacyjna jest Claro - część Carlos Slim „s América Móvil - który zapewnia bezprzewodowy, stacjonarny, szerokopasmowy oraz IPTV usług. W czerwcu 2009 r. w Republice Demokratycznej było ponad 8 milionów abonentów linii telefonicznych (użytkowników naziemnych i komórkowych), co stanowiło 81% populacji kraju i pięciokrotny wzrost od 2000 r., kiedy było ich 1,6 miliona. Sektor łączności generuje około 3,0% PKB. W marcu 2009 r. internautów było 2 439 997.\nW listopadzie 2009 r. Dominikana stała się pierwszym krajem Ameryki Łacińskiej, który zobowiązał się do uwzględniania „perspektywy płci” w każdej inicjatywie i polityce dotyczącej technologii informacyjnych i komunikacyjnych (ICT) opracowywanej przez rząd. Jest to część regionalnego planu eLAC2010 . Narzędziem, które dominikanie wybrali do projektowania i oceny wszystkich polityk publicznych, jest Metodologia Oceny Płci APC (GEM) .\nGłówny artykuł: Sektor energii elektrycznej na Dominikanie\nSerwis energii elektrycznej był zawodny od czasów Trujillo, a aż 75% sprzętu jest tak stare. Przestarzała sieć energetyczna kraju powoduje straty przesyłowe, które stanowią dużą część rozliczanej energii elektrycznej od wytwórców. Prywatyzacja sektora rozpoczęła się pod poprzednią administracją Leonela Fernándeza. Niedawna inwestycja w 345 kilowolt „Santo Domingo-Santiago Electrical Highway” o zmniejszonych stratach przesyłowych jest ogłaszana jako znaczna poprawa kapitału krajowego sieci energetycznej od połowy lat 60-tych.\nW czasie reżimu Trujillo w wielu miastach wprowadzono usługi elektryczne. Prawie 95% użytkowania nie było w ogóle rozliczane. Około połowa z 2,1 miliona domów na Dominikanie nie ma liczników, a większość nie płaci ani nie płaci stałej miesięcznej stawki za usługi elektryczne.\nDomowe i ogólne usługi elektryczne są dostarczane pod napięciem 110 woltów naprzemiennie z częstotliwością 60 Hz . Elementy zasilane elektrycznie ze Stanów Zjednoczonych działają bez przeróbek. Większość Dominikany ma dostęp do elektryczności. Obszary turystyczne mają zwykle bardziej niezawodne zasilanie, podobnie jak biznes, podróże, opieka zdrowotna i niezbędna infrastruktura. Zapowiedziano skoncentrowane wysiłki na rzecz zwiększenia efektywności dostaw do miejsc, w których ściągalność osiągnęła 70%. Sektor elektroenergetyczny jest mocno upolityczniony. Niektóre przedsiębiorstwa wytwórcze są niedokapitalizowane i czasami nie są w stanie zakupić odpowiednich dostaw paliwa.\nGłówny artykuł: Demografia Dominikany\nLudność Dominikany (1961-2003)\nPiramida ludności 2017\nDominikana liczyła 10 627 141 w 2018 roku. W 2010 roku 31,2% populacji było w wieku poniżej 15 lat, a 6% populacji miało powyżej 65 lat. Szacuje się, że w 2020 r. na 100 kobiet przypada 102,3 mężczyzn. Roczne tempo wzrostu populacji w latach 2006-2007 wynosiło 1,5%, a przewidywana populacja na rok 2015 wyniesie 10 121 000.\nGęstość zaludnienia w 2007 roku było 192 na km 2 (498 za ²), a 63% populacji mieszka w obszarach miejskich. Południowe równiny przybrzeżne i dolina Cibao to najgęściej zaludnione obszary kraju. Stolica Santo Domingo liczyła w 2010 roku 2 907 100 mieszkańców.\nInne ważne miasta to Santiago de los Caballeros ( pop. 745,293), La Romana (pop. 214,109), San Pedro de Macorís (pop. 185,255), HIGUEY (153,174), San Francisco de Macorís (pop. 132,725), Puerto Plata ( pop. 118 282) i La Vega (pop. 104 536). Według ONZ tempo wzrostu liczby ludności miejskiej w latach 2000-2005 wyniosło 2,3%.\nGłówny artykuł: Ludzie Dominikany\nMieszkańcy Dominikany w mieście Moca\nW badaniu populacyjnym z 2014 r. 70,4% określiło się jako mieszane (mestizo/indio 58%, mulat 12,4%), 15,8% jako czarni , 13,5% jako biali i 0,3% jako „inni”. Etniczne grupy imigrantów w kraju obejmują Azjatów Zachodnich — głównie Libańczyków , Syryjczyków i Palestyńczyków ; obecny prezydent, Luis Abinader, jest pochodzenia libańskiego. Można również znaleźć mieszkańców Azji Wschodniej, głównie etnicznych Chińczyków i Japończyków . Europejczycy są reprezentowani głównie przez białych Hiszpanów, ale także z mniejszą populacją Żydów niemieckich , Włochów , Portugalczyków , Brytyjczyków , Holendrów , Duńczyków i Węgrów . Niektórzy nawróceni Żydzi sefardyjscy z Hiszpanii byli częścią wczesnych wypraw; tylko katolicy mogli przybyć do Nowego Świata. Później w XVIII wieku przybyli żydowscy migranci z Półwyspu Iberyjskiego i innych części Europy. Niektórym udało się dotrzeć na Karaiby jako uchodźcy w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu . Niektórzy sefardyjscy Żydzi mieszkają w Sosúa, podczas gdy inni są rozproszeni po całym kraju. Samoidentyfikujących się Żydów jest około 3000; inni dominikanie mogą mieć pewne żydowskie pochodzenie z powodu małżeństw wśród nawróconych katolików żydowskich i innych dominikanów od lat kolonialnych. Niektórzy dominikanie urodzeni w Stanach Zjednoczonych mieszkają teraz na Dominikanie, tworząc rodzaj wspólnoty emigrantów.\nGłówne artykuły: dominikański hiszpański i Samaná English\nLudność Dominikany jest w większości hiszpańskojęzyczna . Lokalną odmianą hiszpańskiego jest hiszpański dominikański , który bardzo przypomina inne hiszpańskie gwary na Karaibach i ma podobieństwa do hiszpańskiego kanaryjskiego . Ponadto ma wpływy z języków afrykańskich i zapożyczone słowa z rdzennych języków karaibskich, charakterystycznych dla wyspy Hispaniola. Szkoły oparte są na hiszpańskim modelu edukacyjnym; Angielski i francuski są obowiązkowymi językami obcymi zarówno w szkołach prywatnych, jak i publicznych, chociaż jakość nauczania języków obcych jest niska. Niektóre prywatne instytuty edukacyjne zapewniają nauczanie w innych językach, zwłaszcza włoskim, japońskim i mandaryńskim.\nHaitański kreolski jest największym językiem mniejszości w Republice Dominikany i jest używany przez imigrantów haitańskich i ich potomków. Jest wspólnotą kilku tysięcy ludzi, których przodkowie mówili Samana angielskiego w Półwysep Samana . Są potomkami dawniej zniewolonych Afroamerykanów, którzy przybyli w XIX wieku, ale dziś tylko nieliczni starsi posługują się językiem. Turystyka, amerykańska popkultura, wpływy dominikańskich Amerykanów oraz powiązania gospodarcze kraju ze Stanami Zjednoczonymi motywują innych Dominikanów do nauki języka angielskiego. Republika Dominikany zajmuje 2 miejsce w Ameryce Łacińskiej i 23 miejsce na świecie pod względem znajomości języka angielskiego .\nJęzyk ojczysty ludności dominikańskiej, spis ludności z 1950 r\nhiszpański 98.00 97,82 98,06\nFrancuski 1.19 0,39 1,44\njęzyk angielski 0,57 0,96 0,45\narabski 0,09 0,35 0,01\nWłoski 0,03 0,10 0,006\nInny język 0,12 0,35 0,04\nDalsze informacje: Lista miast na Dominikanie\nNajwiększe miasta na Dominikanie|Republika Dominikany\nŹródło: Oficina Nacional de Estadística\n1 Santo Domingo Dystrykt Nacional 2 908 607\n3 La Vega La Vega 210 736\n4 San Cristóbal San Cristóbal 209 165\n5 San Pedro de Macorís San Pedro de Macorís 205 911\n6 San Francisco de Macorís Duarte 138 167\n7 La Romana La Romana 130 842\n10 Moca Prowincja Espaillat 92 111\nGłówny artykuł: Religia na Dominikanie\nGotycka katedra Santa María la Menor , Santo Domingo, jest najstarszą katedrą w obu Amerykach, zbudowaną w latach 1514-1541\n2,6% Bez religii\n2,2% Inne religie\nOd 2014 r. 57% populacji (5,7 mln) określiło się jako katolicy, a 23% (2,3 mln) jako protestanci (w krajach Ameryki Łacińskiej protestanci są często nazywani Evangelicos, ponieważ kładą nacisk na osobistą i publiczną ewangelizację, a wielu z nich jest ewangelikami protestanckimi). lub grupy zielonoświątkowej ). W latach 1896-1907 misjonarze z kościołów episkopalnych , wolnych metodystów , adwentystów dnia siódmego i kościołów morawskich rozpoczęli pracę w Republice Dominikany. Trzy procent z 10,63 miliona mieszkańców Dominikany to adwentyści dnia siódmego . Niedawna imigracja oraz wysiłki na rzecz prozelityzmu przyciągnęły inne grupy religijne o następującym odsetku ludności: spirytyści : 2,2%, Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich : 1,3%, buddyści : 0,1%, bahaici : 0,1% , chińska religia ludowa : 0,1%, islam: 0,02%, judaizm: 0,01%.\nKościół katolicki zaczął tracić swoją silną dominację pod koniec XIX wieku. Wynikało to z braku funduszy, księży i programów wsparcia. W tym samym czasie protestancki ewangelikalizm zaczął zdobywać szersze poparcie „z naciskiem na osobistą odpowiedzialność i odmładzanie rodziny, przedsiębiorczość gospodarczą i fundamentalizm biblijny ”. Republika Dominikańska ma dwie katolickie patronki: Nuestra Señora de la Altagracia (Matka Boża Łaskawy) i Nuestra Señora de las Mercedes (Matka Boża Miłosierdzia).\nRepublika Dominikany w przeszłości przyznawała szeroką wolność religijną. Według Departamentu Stanu Stanów Zjednoczonych „Konstytucja stwierdza, że nie ma kościoła państwowego i zapewnia wolność religii i przekonań. Konkordat z Watykanem określa katolicyzm jako religię oficjalną i przyznaje Kościołowi katolickiemu szczególne przywileje, których nie przyznano inne grupy religijne. Obejmują one prawne uznanie prawa kościelnego, wykorzystanie funduszy publicznych na pokrycie niektórych wydatków kościelnych oraz całkowite zwolnienie z opłat celnych”. W latach pięćdziesiątych rząd Trujillo nałożył na kościoły ograniczenia. Wysłano listy protestacyjne przeciwko masowym aresztowaniom przeciwników rządu. Trujillo rozpoczął kampanię przeciwko Kościołowi katolickiemu i planował aresztować księży i biskupów, którzy głosili przeciwko rządowi. Ta kampania zakończyła się, zanim została wdrożona, wraz z jego zabójstwem.\nPodczas II wojny światowej grupa Żydów uciekających z nazistowskich Niemiec uciekła na Dominikanę i założyła miasto Sosúa . Od tego czasu pozostaje centrum ludności żydowskiej.\nimigracja XX wieku\nGłówne artykuły: japoński osadnictwo w Republice Dominikany , Etniczny Chińczyk w Republice Dominikany i Historia Żydów na Dominikanie\nRodzina pochodzenia japońskiego w dzielnicy Constanza w Colonia Japonesa\nW XX wieku wielu Arabów (z Libanu , Syrii i Palestyny ), Japończyków iw mniejszym stopniu Koreańczyków osiedliło się w kraju jako robotnicy rolni i kupcy. Chińskie firmy znalazły interesy w telekomunikacji, górnictwie i kolei. Społeczność arabska rośnie w coraz szybszym tempie i szacowana jest na 80 tys.\nPonadto istnieją potomkowie imigrantów, którzy przybyli z innych wysp karaibskich, w tym St. Kitts i Nevis , Antigua , St. Vincent , Montserrat , Tortola , St. Croix , St. Thomas i Gwadelupa . Pracowali na plantacjach trzciny cukrowej i dokach, osiedlając się głównie w miastach San Pedro de Macorís i Puerto Plata . Portorykańczycy i, w mniejszym stopniu, imigranci kubańscy uciekli do Republiki Dominikańskiej od połowy XIX wieku do około 1940 roku z powodu słabej gospodarki i niepokojów społecznych w ich krajach ojczystych. Wielu imigrantów z Portoryko osiedliło się między innymi w Higüey i szybko zasymilowało się ze względu na podobną kulturę. Przed i podczas II wojny światowej do Dominikany przeniosło się 800 żydowskich uchodźców.\nWielu imigrantów przybyło z innych krajów karaibskich, ponieważ kraj ten oferował możliwości gospodarcze. Rośnie liczba imigrantów z Portoryko , zwłaszcza w okolicach Santo Domingo ; uważa się, że ich liczba wynosi około 10 000. Istnieje ponad 700 000 osób pochodzenia haitańskiego, w tym pokolenie urodzone na Dominikanie.\nGłówny artykuł: Haitańczycy na Dominikanie\nZdjęcie satelitarne granicy między ogołoconym krajobrazem Haiti (po lewej) a Dominikaną (po prawej), ukazujące wylesienie po stronie haitańskiej\nDominikanie i Haitańczycy ustawili się w kolejce do usług medycznych z Rezerwy Armii USA\nHaiti jest krajem sąsiadującym z Dominikaną, znacznie biedniejszym, słabiej rozwiniętym i dodatkowo najsłabiej rozwiniętym krajem półkuli zachodniej. W 2003 roku 80% wszystkich Haitańczyków było biednych (54% żyjących w skrajnym ubóstwie), a 47,1% było analfabetami. Dziewięciomilionowy kraj ma również szybko rosnącą populację, ale ponad dwie trzecie siły roboczej nie ma formalnych miejsc pracy. PKB na mieszkańca (PPP) na Haiti wyniósł w 2017 roku 1800 dolarów, czyli nieco ponad jedną dziesiątą wartości dominikańskiej.\nW rezultacie setki tysięcy Haitańczyków wyemigrowało do Republiki Dominikany, przy czym według niektórych szacunków w kraju jest 800 000 Haitańczyków, podczas gdy według innych liczba ludności urodzonej na Haiti sięga nawet miliona. Zwykle pracują na niskopłatnych i niewykwalifikowanych stanowiskach przy budowie budynków i sprzątaniu domów oraz na plantacjach cukru. Pojawiły się oskarżenia, że niektórzy imigranci z Haiti pracują w niewolniczych warunkach i są poważnie wykorzystywani.\nZe względu na brak podstawowych udogodnień i placówek medycznych na Haiti duża liczba haitańskich kobiet, często przybywających z kilkoma problemami zdrowotnymi, przekracza granicę na dominikańską ziemię. Celowo przychodzą w ostatnich tygodniach ciąży, aby uzyskać pomoc medyczną przy porodzie, ponieważ dominikańskie szpitale publiczne nie odmawiają usług medycznych ze względu na narodowość lub status prawny. Statystyki ze szpitala w Santo Domingo podają, że ponad 22% porodów ma miejsce w przypadku matek z Haiti.\nHaiti cierpi również z powodu poważnej degradacji środowiska . Wylesianie szerzy się na Haiti; dziś pozostało mniej niż 4 procent lasów Haiti, aw wielu miejscach gleba uległa erozji aż do podłoża skalnego. Haitańczycy spalają węgiel drzewny na 60% swojej krajowej produkcji energii. Ponieważ na Haiti kończy się materiał roślinny do spalenia, niektórzy haitańscy przemytnicy stworzyli nielegalny rynek na węgiel drzewny po stronie dominikańskiej. Konserwatywne szacunki szacują nielegalny przepływ 115 ton węgla drzewnego tygodniowo z Dominikany na Haiti. Dominikańscy urzędnicy szacują, że co najmniej 10 ciężarówek tygodniowo przekracza granicę załadowanych węglem drzewnym.\nW 2005 roku dominikański prezydent Leonel Fernández skrytykował zbiorowe wypędzenia Haitańczyków jako dokonane „w sposób obraźliwy i nieludzki”. Po tym, jak delegacja ONZ wydała wstępny raport stwierdzający, że znalazła poważny problem rasizmu i dyskryminacji osób pochodzenia haitańskiego, dominikański minister spraw zagranicznych Carlos Morales Troncoso wydał oficjalne oświadczenie, w którym potępił tę sprawę, twierdząc, że „nasza granica z Haiti ma swoje problemy”; ] to jest nasza rzeczywistość i trzeba to zrozumieć. Ważne jest, aby nie mylić suwerenności narodowej z obojętnością, a bezpieczeństwa nie mylić z ksenofobią ”.\nWedług Banku Światowego obywatele Haiti wysyłają z Dominikany na Haiti łącznie pół miliarda dolarów rocznie .\nRząd Dominikany zainwestował łącznie 16 miliardów pesos w usługi zdrowotne oferowane zagranicznym pacjentom w latach 2013-2016, zgodnie z oficjalnymi danymi, które obejmują wydatki medyczne na transfuzję krwi, analizy kliniczne, operacje i inną opiekę. Według oficjalnych raportów, kraj wydaje ponad pięć miliardów dominikańskich pesos rocznie na opiekę nad kobietami w ciąży, które przekraczają granicę gotowe do dostarczenia.\nDzieciom imigrantów z Haiti przysługuje obywatelstwo haitańskie, Haiti odmawia im go z powodu braku odpowiednich dokumentów lub świadków.\nParada z okazji Dnia Dominikany w Nowym Jorku, 2014 r.\nGłówne artykuły: Amerykanie Dominikany i Dominikana imigracja do Puerto Rico\nPierwsza z trzech fal emigracyjnych końca XX wieku rozpoczęła się w 1961 roku po zabójstwie dyktatora Trujillo, z obawy przed odwetem ze strony sojuszników Trujillo i ogólnej niepewności politycznej. W 1965 roku Stany Zjednoczone rozpoczęły militarną okupację Dominikany, aby zakończyć wojnę domową. W związku z tym Stany Zjednoczone złagodziły ograniczenia w podróżowaniu, ułatwiając dominikanom uzyskanie wiz amerykańskich. W latach 1966-1978 exodus trwał, napędzany wysokim bezrobociem i represjami politycznymi. Społeczności założone przez pierwszą falę imigrantów do USA stworzyły sieć, która pomagała kolejnym przybyszom.\nNa początku lat 80. niepełne zatrudnienie, inflacja i wzrost wartości dolara przyczyniły się do trzeciej fali emigracji z Dominikany. Dziś emigracja z Dominikany utrzymuje się na wysokim poziomie. W 2012 roku w Stanach Zjednoczonych było około 1,7 miliona osób pochodzenia dominikańskiego, zarówno urodzonych w kraju, jak i za granicą. Rosła również dominikańska imigracja do Portoryko , gdzie w 2010 r. mieszkało prawie 70 000 Dominikańczyków. Chociaż liczba ta powoli spada, a trendy imigracyjne odwróciły się z powodu kryzysu gospodarczego Portoryko w 2016 r.\nW Hiszpanii jest znaczna populacja dominikańska.\nGłówny artykuł: Zdrowie na Dominikanie\nW 2020 roku Dominikana miała szacunkowy wskaźnik urodzeń 18,5 na 1000 i śmiertelność 6,3 na 1000.\nGłówny artykuł: Edukacja na Dominikanie\nSzkolnictwo podstawowe jest regulowane przez Ministerstwo Edukacji, a prawo do edukacji przysługuje wszystkim obywatelom i młodzieży w Republice Dominikany .\nEdukacja przedszkolna jest zorganizowana w różnych cyklach i służy grupie wiekowej 2–4 lat oraz grupie wiekowej 4–6 lat. Edukacja przedszkolna nie jest obowiązkowa z wyjątkiem ostatniego roku. Kształcenie podstawowe jest obowiązkowe i służy ludności w wieku 6-14 lat. Szkolnictwo średnie nie jest obowiązkowe, chociaż obowiązkiem państwa jest oferowanie go bezpłatnie. Jest przeznaczony dla grupy wiekowej 14-18 lat i jest zorganizowany we wspólnym rdzeniu czteroletnim i trzech trybach dwuletnich studiów, które są oferowane w trzech różnych opcjach: ogólnej lub akademickiej, zawodowej (przemysłowej, rolniczej i usługowej) oraz artystyczny.\nSystem szkolnictwa wyższego składa się z instytutów i uniwersytetów. Instytuty oferują kursy na wyższym poziomie technicznym. Uczelnie oferują kariery techniczne, licencjackie i magisterskie; są one regulowane przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego, Nauki i Technologii. Dominikana zajęła 90. miejsce w Globalnym Indeksie Innowacji w 2020 r., w porównaniu z 87. w 2019 r.\nDalsze informacje: Zbrodnia na Dominikanie\nW 2012 r. w Republice Dominikańskiej wskaźnik zabójstw wynosił 22,1 na 100 000 mieszkańców. W 2012 roku na Dominikanie doszło do 2268 morderstw.\nDominikana stała się punktem przeładunkowym dla kolumbijskich narkotyków przeznaczonych do Europy oraz Stanów Zjednoczonych i Kanady. Pranie brudnych pieniędzy za pośrednictwem Republiki Dominikańskiej jest faworyzowane przez kolumbijskie kartele narkotykowe ze względu na ułatwianie nielegalnych transakcji finansowych. W 2004 roku oszacowano, że 8% całej kokainy przemycanej do Stanów Zjednoczonych przeszło przez Dominikanę. Republika Dominikany odpowiedziała zwiększonymi wysiłkami w celu przejmowania dostaw narkotyków, aresztowania i ekstradycji osób zaangażowanych oraz zwalczania prania brudnych pieniędzy.\nCzęsto lekkie traktowanie brutalnych przestępców jest stałym źródłem lokalnych kontrowersji. W kwietniu 2010 roku pięciu nastolatków w wieku od 15 do 17 lat zastrzeliło dwóch taksówkarzy i zabiło kolejnych pięciu, zmuszając ich do wypicia kwasu do czyszczenia kanalizacji. W dniu 24 września 2010 roku, pomimo protestów rodzin taksówkarzy, nastolatkowie zostali skazani na kary pozbawienia wolności od trzech do pięciu lat.\nGłówny artykuł: Kultura Dominikany\nZe względu na synkretyzm kulturowy , kultura i zwyczaje ludu dominikańskiego mają europejską podstawę kulturową , na którą mają wpływ zarówno elementy afrykańskie, jak i rodzime Taino , chociaż elementy endogeniczne pojawiły się w kulturze dominikańskiej; Pod względem kulturowym Republika Dominikany jest jednym z najbardziej europejskich krajów Ameryki hiszpańskiej , obok Portoryko , Kuby , Środkowego Chile , Argentyny i Urugwaju . Hiszpańskie instytucje w epoce kolonialnej były w stanie dominować w tworzeniu kultury dominikańskiej, ponieważ względny sukces w akulturacji i asymilacji kulturowej afrykańskich niewolników zmniejszył wpływ kultury afrykańskiej w porównaniu z innymi krajami karaibskimi.\nSztuka Dominikany jest prawdopodobnie najczęściej kojarzona z jasnymi, żywymi kolorami i obrazami, które są sprzedawane w każdym sklepie z pamiątkami turystycznymi w całym kraju. Jednak kraj ten ma długą historię sztuki, która sięga połowy XIX wieku, kiedy kraj stał się niezależny i pojawiły się początki narodowej sceny artystycznej.\nHistorycznie malarstwo tego czasu koncentrowało się wokół obrazów związanych z niepodległością narodową, scen historycznych, portretów, ale także pejzaży i obrazów martwej natury. Style malarstwa wahały się między neoklasycyzmem a romantyzmem . W latach 1920-1940 na scenę artystyczną wpłynęły style realizmu i impresjonizmu . Artyści dominikańscy koncentrowali się na oderwaniu od dotychczasowych, akademickich stylów w celu wypracowania bardziej niezależnych i indywidualnych stylów.\nGłówny artykuł: Literatura Dominikany\nWiek XX przyniósł wielu wybitnych pisarzy dominikańskich i przyniósł ogólny wzrost postrzegania literatury dominikańskiej. Pisarze tacy jak Juan Bosch (jeden z największych gawędziarzy Ameryki Łacińskiej ), Pedro Mir (narodowy poeta Dominikany), Aida Cartagena Portalatin (poetka par excellence, która przemawiała w Erze Rafaela Trujillo ), Emilio Rodríguez Demorizi (największy ważny historyk dominikański, z ponad 1000 prac pisanych), Manuel del Cabral (główny dominikański poeta występujący w czarnej poezji), Hector Inchustegui Cabral (uważany za jeden z najwybitniejszych głosów karaibskiej poezji społecznej XX wieku), Miguel Alfonseca ( poeta należący do Generation 60), Rene del Risco (uznany poeta, który był uczestnikiem Ruchu 14 Czerwca), Mateo Morrison (doskonały poeta i pisarz z licznymi nagrodami), wśród wielu bardziej płodnych autorów, umieścił wyspę w jednym z najbardziej ważne w literaturze XX wieku.\nNowi dominikańscy pisarze XXI wieku nie osiągnęli jeszcze sławy swoich dwudziestowiecznych odpowiedników. Jednak pisarze tacy jak Frank Báez (zdobywca pierwszej nagrody na Targach Książki w Santo Domingo w 2006 roku) i Junot Díaz ( nagroda Pulitzera za fikcję 2008 za powieść „Krótkie cudowne życie Oscara Wao” ) prowadzą literaturę dominikańską w XXI wieku.\nKościół i klasztor, kolonialne Santo Domingo.\nArchitektura Dominikany reprezentuje złożoną mieszankę różnych kultur. Głęboki wpływ kolonistów europejskich jest najbardziej widoczny w całym kraju. Charakteryzujący się ozdobnymi wzorami i barokowymi strukturami, styl ten najlepiej widać w stolicy Santo Domingo , w której znajduje się pierwsza katedra, zamek, klasztor i forteca w całej Ameryce , znajdująca się w Strefie Kolonialnej miasta , obszar zadeklarowany jako Światowego Dziedzictwa UNESCO przez UNESCO . Projekty są przenoszone do willi i budynków w całym kraju. Można to również zaobserwować na budynkach, które zawierają sztukaterie na zewnątrz, łukowe drzwi i okna oraz czerwone dachówki.\nRdzenni mieszkańcy Dominikany mieli również znaczący wpływ na architekturę kraju. Ludzie Taino polegali w dużej mierze na mahoniu i guano (suszonym liściu palmy), aby połączyć rzemiosło, dzieła sztuki, meble i domy. Wykorzystując błoto, dachy kryte strzechą i drzewa mahoniowe, nadawali budynkom i meblom naturalny wygląd, płynnie wtapiając się w otoczenie wyspy.\nOstatnio, wraz ze wzrostem turystyki i rosnącą popularnością jako miejsce wypoczynku na Karaibach, architekci na Dominikanie zaczęli wprowadzać najnowocześniejsze projekty, które podkreślają luksus. Pod wieloma względami architektoniczny plac zabaw, wille i hotele wprowadzają nowe style, jednocześnie oferując nowe podejście do starego. Ten nowy styl charakteryzują uproszczone, kanciaste narożniki i duże okna, które łączą przestrzeń zewnętrzną i wewnętrzną. Podobnie jak w przypadku kultury jako całości, współcześni architekci wykorzystują bogatą historię Dominikany i różne kultury, aby stworzyć coś nowego. Badając nowoczesne wille, można znaleźć dowolną kombinację trzech głównych stylów: willa może zawierać kanciastą, modernistyczną konstrukcję budynku, łukowe okna w hiszpańskim stylu kolonialnym i tradycyjny hamak Taino na balkonie sypialni.\nGłówny artykuł: Kuchnia Dominikany\nChicharron mixto, popularne danie w kraju wywodzące się z Andaluzji w południowej Hiszpanii.\nKuchnia dominikańska to głównie kuchnia hiszpańska , taino i afrykańska . Typowa kuchnia jest dość podobna do tej, którą można znaleźć w innych krajach Ameryki Łacińskiej. Jedno danie śniadaniowe składa się z jajek i mangu (tłuczonego, gotowanego babki). Bardziej obfitym wersjom mangu towarzyszy smażone w głębokim tłuszczu mięso (zazwyczaj salami dominikańskie), ser lub jedno i drugie. Obiad, na ogół największy i najważniejszy posiłek dnia, zwykle składa się z ryżu, mięsa, fasoli i sałatki. "La Bandera" (dosłownie "Flaga") jest najpopularniejszym daniem obiadowym; składa się z mięsa i czerwonej fasoli na białym ryżu. Sancocho to gulasz często przyrządzany z siedmiu rodzajów mięsa.\nTostones, smażone danie z babki\nPosiłki mają tendencję do faworyzowania mięsa i skrobi nad nabiałem i warzywami. Wiele potraw przyrządza się z sofrito , które jest mieszanką lokalnych ziół używanych do nacierania na mokro mięs i smażonych, aby wydobyć wszystkie smaki potrawy. Na całym południowo-środkowym wybrzeżu kasza bulgur lub pełnoziarnista jest głównym składnikiem kipi lub tipili (sałatka bulgur). Inne ulubione dominikańskie potrawy to chicharron , yuca , casabe , pastelitos ( empanadas ), batata , yam , pasteles en hoja , chimichurris i tostones .\nNiektóre smakołyki dominikańskie to arroz con leche (lub arroz con dulce ), bizcocho dominicano (dosł. ciasto dominikańskie), habichuelas con dulce , flan , frio frio (szyszki śnieżne), dulce de leche i caña ( trzcina cukrowa ). Napoje uwielbiane przez Dominikańczyków to Morir Soñando , rum , piwo , Mama Juana , batida (smoothie), jugos naturales (świeżo wyciskane soki owocowe), mabí , kawa i chaca (zwana także maiz caqueao/casqueado , maiz con dulce i maiz con leche ), ostatni przedmiot znaleziony tylko w południowych prowincjach kraju, takich jak San Juan.\nGłówny artykuł: Muzyka Dominikany\nMerengue i Bachata to gatunki muzyczne pochodzące z Dominikany, popularne i tradycyjne w Ameryce Łacińskiej. Na zdjęciu dwie ikony tych gatunków Juan Luis Guerra i Romeo Santos\nMuzycznie Republika Dominikańska jest znana z popularnego na całym świecie stylu i gatunku muzycznego zwanego merengue , rodzaju żywej, szybkiej muzyki rytmicznej i tanecznej składającej się z tempa od około 120 do 160 uderzeń na minutę (choć to się różni) w oparciu o muzykę elementy takie jak bębny, instrumenty dęte blaszane, instrumenty akordowe i akordeon, a także niektóre elementy unikalne dla hiszpańskojęzycznych Karaibów, takie jak tambora i güira .\nJego synkopowane rytmy wykorzystują łacińską perkusję , instrumenty dęte blaszane , bas oraz pianino lub klawisze. W latach 1937-1950 muzyka merengue była promowana na arenie międzynarodowej przez dominikańskie grupy, takie jak Billo's Caracas Boys, Chapuseaux i Damiron „Los Reyes del Merengue”, Joseito Mateo i inne. Radio, telewizja i międzynarodowe media spopularyzowały go dalej. Niektórzy znani wykonawcy merengue to Wilfrido Vargas , Johnny Ventura , piosenkarz i autor tekstów Los Hermanos Rosario , Juan Luis Guerra , Fernando Villalona , Eddy Herrera , Sergio Vargas , Toño Rosario , Milly Quezada i Chichí Peralta .\nMerengue stał się popularny w Stanach Zjednoczonych, głównie na Wschodnim Wybrzeżu , w latach 80. i 90., kiedy wielu dominikańskich artystów mieszkających w USA (zwłaszcza w Nowym Jorku) zaczęło występować na latynoskiej scenie klubowej i zyskać popularność w radiu. Byli wśród nich Victor Roque y La Gran Manzana, Henry Hierro, Zacarias Ferreira, Aventura i Milly Jocelyn Y Los Vecinos. Pojawienie się bachaty wraz ze wzrostem liczby dominikanów żyjących wśród innych grup latynoskich w Nowym Jorku, New Jersey i na Florydzie przyczyniło się do ogólnego wzrostu popularności muzyki dominikańskiej.\nBachata , forma muzyki i tańca, która powstała na wsiach i wiejskich dzielnicach Dominikany, stała się dość popularna w ostatnich latach. Jego tematy są często romantyczne; szczególnie rozpowszechnione są opowieści o złamanym sercu i smutku. W rzeczywistości oryginalna nazwa tego gatunku brzmiała amargue („gorycz” lub „gorzka muzyka”), dopóki nie stał się popularny dość niejednoznaczny (i neutralny nastrojowo) termin bachata . Bachata wyrosła i jest nadal blisko spokrewniona z pan-latynoamerykańskim stylem romantycznym zwanym bolero . Z biegiem czasu był pod wpływem merengue i różnych stylów gitarowych latynoamerykańskich.\nPalo to afro-dominikańska muzyka sakralna, którą można znaleźć na całej wyspie. Głównymi instrumentami są bęben i głos ludzki. Palo jest grany na ceremoniach religijnych - zwykle zbiegających się z religijnymi świętami świętych - a także na świeckich przyjęciach i specjalnych okazjach. Jego korzenie sięgają regionu Kongo w środkowo-zachodniej Afryce, ale w melodiach miesza się z europejskimi wpływami.\nMuzyka salsowa cieszy się w kraju dużą popularnością. Pod koniec lat 60. dominikańscy muzycy, tacy jak Johnny Pacheco , twórca Fania All Stars , odegrali znaczącą rolę w rozwoju i popularyzacji gatunku.\nPopularny jest również dominikański rock i reggaeton . Wielu, jeśli nie większość, wykonawców ma siedzibę w Santo Domingo i Santiago.\nPochodzący z Dominikany, projektant mody i producent perfum Oscar de la Renta\nW kraju znajduje się jedna z dziesięciu najważniejszych szkół projektowania w regionie, La Escuela de Diseño de Altos de Chavón, która czyni z kraju kluczowego gracza w świecie mody i designu. Znany projektant mody Oscar de la Renta urodził się na Dominikanie w 1932 roku, a obywatelem Stanów Zjednoczonych został w 1971 roku. Studiował pod kierunkiem czołowego hiszpańskiego projektanta Cristóbala Balenciagi, a następnie pracował w domu Lanvin w Paryżu. W 1963 miał projekty z własną etykietą. Po osiedleniu się w USA de la Renta otworzył butiki w całym kraju. W swojej twórczości łączy modę francuską i hiszpańską ze stylami amerykańskimi. Chociaż osiadł w Nowym Jorku, de la Renta sprzedawał swoje prace również w Ameryce Łacińskiej, gdzie zyskały dużą popularność, i pozostał aktywny w rodzinnej Republice Dominikany, gdzie jego działalność charytatywna i osobiste osiągnięcia przyniosły mu Order Zasługi im. Juana Pablo Duarte i Order Cristóbal Colón. De la Renta zmarł z powodu powikłań nowotworowych 20 października 2014 r.\nNiektóre z ważnych symboli Dominikany to flaga , herb i hymn narodowy zatytułowany Himno Nacional . Flaga ma duży biały krzyż, który dzieli ją na cztery ćwiartki. Dwie ćwiartki są czerwone, a dwie niebieskie. Czerwony reprezentuje krew przelaną przez wyzwolicieli. Niebieski wyraża Bożą ochronę nad narodem. Biały krzyż symbolizuje walkę wyzwolicieli o przekazanie przyszłym pokoleniom wolnego narodu. Alternatywną interpretacją jest to, że niebieski reprezentuje ideały postępu i wolności, podczas gdy biały symbolizuje pokój i jedność wśród dominikanów.\nW centrum krzyża znajduje się herb Dominikanów, w tych samych kolorach co flaga narodowa. Herb przedstawia tarczę z czerwoną, białą i niebieską flagą z Biblią, złotym krzyżem i strzałami; tarczę otacza gałązka oliwna (po lewej) i gałązka palmowa (po prawej). Biblia tradycyjnie reprezentuje prawdę i światło. Złoty krzyż symbolizuje odkupienie z niewoli, a strzały symbolizują szlachetnych żołnierzy i ich dumne wojsko. Niebieska wstążka nad tarczą głosi „Dios, Patria, Libertad” (co oznacza „Bóg, Ojczyzna, Wolność”). Czerwona wstążka pod tarczą głosi „República Dominicana” (co oznacza „Dominikana”). Spośród wszystkich flag na świecie przedstawienie Biblii jest unikalne dla flagi dominikańskiej.\nNarodowy kwiat jest Bayahibe Rose i narodowy drzewo jest West Indian Mahogany . Narodowym ptakiem jest Cigua Palmera lub Palmchat ("Dulus dominicus").\nThe Dominican Republic świętuje Dia de la Altagracia 21 stycznia na cześć swojej patronki, Duarte „s Day w dniu 26 stycznia na cześć jednego z jej założycieli, Dzień Niepodległości w dniu 27 lutego, Odnawianie Dzień 16 sierpnia Virgen de las Mercedes na 24 września i Święto Konstytucji 6 listopada.\nGłówny artykuł: Sport na Dominikanie\nDominikańska rodzimych i Major League Baseball gracz Albert Pujols\nBaseball jest zdecydowanie najpopularniejszym sportem na Dominikanie. Dominikańska Profesjonalne Baseball League składa się z sześciu zespołów. Jej sezon zaczyna się zwykle w październiku i kończy w styczniu. Po Stanach Zjednoczonych, Dominikana ma drugą największą liczbę graczy Major League Baseball (MLB). Ozzie Virgil Senior został pierwszym dominikańskim graczem w MLB 23 września 1956 roku. Juan Marichal , Pedro Martínez i Vladimir Guerrero to jedyni dominikańscy gracze w Baseball Hall of Fame . Inne godne uwagi graczy w baseball urodzonych w Republice Dominikany są José Bautista , Adrián Beltré , Juan Soto , Robinson Cano , Rico Carty'ego , Bartolo Colón , Nelson Cruz , Edwin Encarnación , Ubaldo Jiménez , Francisco Liriano , David Ortiz , Plácido Polanco , Albert Pujols , Hanley Ramírez , Manny Ramírez , José Reyes , Alfonso Soriano , Sammy Sosa , Fernando Tatís Jr. i Miguel Tejada . Felipe Alou również odnosił sukcesy jako menedżer, a Omar Minaya jako dyrektor generalny. W 2013 roku dominikańska drużyna była niepokonana w drodze do wygrania World Baseball Classic .\nW boksie kraj wyprodukował dziesiątki światowej klasy zawodników i kilku mistrzów świata, takich jak Carlos Cruz , jego brat Leo , Juan Guzman i Joan Guzman . Relatywnie dużą popularnością cieszy się również koszykówka. Tito Horford , jego syn Al , Felipe Lopez i Francisco Garcia należą do urodzonych na Dominikanie graczy, obecnie lub wcześniej w National Basketball Association (NBA). Złoty medalista olimpijski i mistrz świata w płotkach Félix Sánchez pochodzi z Dominikany, podobnie jak obrońca NFL Luis Castillo .\nInne ważne sporty to siatkówka , wprowadzona w 1916 roku przez US Marines i kontrolowana przez Dominikańską Federację Siatkówki , taekwondo , w którym Gabriel Mercedes zdobył srebrny medal olimpijski w 2008 roku oraz judo .\nIndeks artykułów związanych z Dominikaną\nZarys Republiki Dominikany\nThatsDominican.Com (18 czerwca 2011). „Populacja Dominikany” . Zarchiwizowane z oryginału w dniu 7 marca 2012 r . . Źródło 21 listopada 2011 .\nWiarda, Howard J. i Michał J. Kryzanek. Dominikana: tygiel karaibski , w serii, Narody Współczesnej Ameryki Łacińskiej , a także Profile Westview . Boulder, Kolor : Westview Press, 1982. ISBN 0-86531-333-4 PBK .\nJared Diamond , Upadek: Jak społeczeństwa wybierają porażkę lub sukces , Penguin Books , 2005 i 2011 ( ISBN 9780241958681 ). Zobacz rozdział 11 zatytułowany „Jedna wyspa, dwie osoby, dwie historie: Dominikana i Haiti”.\n(w języku hiszpańskim) Prezydencja Dominikany\nOficjalna strona internetowa kraju\nDominikana w UCB Libraries GovPubs\nProfil Dominikany z BBC News\nOficjalna strona Ministerstwa Turystyki Republiki Dominikańskiej\nOficjalna witryna handlowa Ministerstwo Turystyki Republiki Dominikańskiej\nOficjalna strona internetowa IDDI, Instituto Dominicano de Desarrollo Integral\nPołączenia Karaibskie: Przewodnik dydaktyczny Dominikany dla uczniów gimnazjów i szkół średnich\nTa strona była ostatnio edytowana 27 września 2021 o 02:21 (UTC) .