Celluon Magic Cube - test na Myapple.pl - MyApple.pl\nCelluon Magic Cube - test na Myapple.pl\nWielu osobom w pewnych czynnościach iPhone zastępuje komputer. Takie czynności jak surfowanie po internecie, czy sprawdzenie poczty robi się na nim prawie tak samo wygodnie, jak na Mac’u czy PC. Jednak co, gdy trzeba takiego maila napisać? Lub zredagować artykuł na stronę internetową? Mała klawiatura ekranowa iPhone’a nie nadaje się do tego typu rzeczy. I tutaj z pomocą przychodzą producenci akcesoriów, czyli między innymi Celluon i jego Magic Cube.\nMagic Cube wykonany jest w znakomitej większości z plastiku. Z metalu jest jedynie kwadratowa ramka wokół obiektywu projektora. Wszystkie wykorzystane tworzywa są bardzo dobrej jakości. Design “Kostki” jest bardzo przyjemny dla oka. Plastik, z którego wykonana została rama bardzo przypomina aluminium, co sprawia, że całość wygląda bardzo elegancko. W zagranicznych sklepach dostępne są też inne wersje kolorystyczne, takie jak czerwony, fioletowy, czy zielony, dlatego użytkownicy chcący wyróżniać się z tłumu również znajdą tu coś dla siebie.\nMagic Cube jest urządzeniem bardzo specyficznym. Z jednej strony jest to pełnowymiarowa klawiatura na której można się nauczyć szybko pisać, ale z drugiej nie jest pozbawiona wad. Co najbardziej przeszkadzało mi w Magic Cube? Przede wszystkim czujniki ruchu, mimo że nie są złe, czasami nie reagują na “wciskanie” klawisza. Daje się to we znaki przede wszystkim wtedy, kiedy chcemy wprowadzić polskie znaki. Często Magic Cube wykrywa wciśnięty tylko klawisz litery, albo sam alt. Nie znaczy to oczywiście, że pracują źle, ponieważ w większości przypadków reagowały one bezbłędnie. Dla niektórych problemem może być również charakterystyczny wysoki dźwięk (pisk) wydawany przez urządzenie podczas wciśnięcia klawisza. Z jednej strony poprawnie zastępuje odgłos wciskania, ale z drugiej po jakimś czasie staje sie to niesamowicie irytujące. Z tego typu wad warto nadmienić również, że wyświetlany obraz lekko drży. Po jakiejś godzinie pisania doprowadziło mnie to do bólu głowy. Może to stanowić problem dla ludzi z wrażliwym wzrokiem. Nie oznacza to jednak, że na “Kostce” pisze się niewygodnie. Mimo że nie tak komfortowe jak na klawiaturze sprzetowej, pisanie jest dużo wygodniejsze i przyjemniejsze niż na klawiaturze iPhone, czy innego Smartphone’a.\nJak jesteśmy przy wygodzie użytkowania, to warto również napisać coś o układzie klawiszy. Otóż jest nieco inny, niż w znanych mi urządzeniach. Podstawowa sprawa, czyli układ liter na szczęście nie został zmieniony (stare dobre QWERTY), jednak z układem znaków jest już dużo gorzej. W każdym komputerze Mac i PC przy prawym Shifcie znajdują się trzy klawisze, których najczęściej używamy do robienia znaków ([kropka], [przecinek] i “pytajnik”]. W Magic Cube zostały one zastąpione dwoma służącymi do robienia dwukropka i ukośnika, zaś kropka i przecinek “wyrzucone” zostały do poziomu klawisza ESC razem z takimi znakami jak “plus”, “nawias kwadratowy” czy “myślnik”. Oznacza to brak jakichkolwiek klawiszy dodatkowych, a w rezultacie większy rozmiar klawiszy. Zabieg ten wydaje mi się całkiem zrozumiały, ponieważ w ten sposób producent zwiększył rozmiar klawiszy bez zwiększania rozmiaru całej klawiatury. Jednak do nowego układu klawiszy bardzo trudno jest się przyzwyczaić (mnie nie udało sie to do dzisiaj).\nDodam jeszcze, że Magic Cube posiada jeszcze funkcję “myszki”. W praktyce jest to po prostu mały gładzik działający w obrębie klawiatury. Rozwiązanie dosyć ciekawe, jednak niezbyt wygodne.\nCelluon Magic Cube jest kompatybilne ze wszystkimi dużymi platformami dostępnymi na rynku. Oznacza to, że urządzenia z Windows 7, Androidem, lub iOS-em nie powinny mieć z nim żadnego problemu. Postanowiłem to osobiście sprawdzić.\niOS (iPad 2, iPhone 4) : Parowanie przebiegło bez większych problemów. Czasami zdarzało się, że iUrządzenie nie wykrywało “Kostki”, zawsze pomagało jednak wyłączenie i ponowne włączenie obydwu urządzeń. Jeżeli chodzi o samo działanie, nie było większych problemów. Jedynym mankamentem było niedziałanie funkcji myszki.\nAndroid (Samsung Galaxy Tab P1000) : Była to właściwie jedyna platforma, na której Magic Cube działał bez zarzutu. Szybkie, bezproblemowe parowanie i obecność wszystkich funkcji sprawiło, że Celluon Magic Cube na Androidzie używało się bardzo przyjemnie.\nWindows 7 (komputer redaktora) : Ze względu na brak modułu Bluetooth w moim PC zmuszony byłem podłączyć Magic Cube przez port USB. Samo połączenie nie sprawiło problemów. Po wykryciu urządzenia Windows ściągnął sobie potrzebne sterowniki i “Kostka” była już gotowa do pracy. Zauważyłem jedynie jedną, ale za to bardzo dużą wadę. Otóż klawiatura w ogóle nie obsługiwała polskich znaków. No więc na Windowsie za jej pomocą sobie nie popracujemy...\nMimo wielu wad Celluon Magic Cube jest dobrym produktem, jednak przeznaczonym dla specyficznej grupy ludzi. Ci którym nie wystarcza wirtualna klawiatura iPhone’a będą “Kostką” zachwyceni. Oferuje ona pełnowymiarową, dosyć wygodną klawiaturę, a przy tym można ją włożyć do kieszeni razem z telefonem. Mimo, że niepozbawiona wad (większych i mniejszych), wypada świetnie pod względem zależności wygoda-rozmiar. Jednak ci, którzy szukają osobnej klawiatury do tabletu/laptopa, powinni się zdecydować na zwykłą, sprzętową klawiaturę na Bluetooth. Jeżeli przenosimy swój komputer, nie będzie raczej problemem włożyć do torby również takiej klawiatury, a jest ona mimo wszystko wygodniejsza niż laserowa projekcja wytwarzana przez urządzenie Celluona. Warto również wspomnieć o cenie, która jest bardzo wysoka (ok 500 zł). Czy Celluon Magic Cube jest warty takiej sumy? To już zostawiam wam.\n- Dobra czułość klawiszy\n- Kompatybilność z prawie wszystkimi dużymi platformami dostępnymi na rynku\n- Ciekawa funkcja myszki\n- Występujące problemy z czułością sensorów\n- Irytujący dźwięk wydawany podczas pisania\n- Drgania wyświetlanego obrazu.\n- Dziwny, rzadko spotykany układ klawiszy\n- Taka sobie, w porównaniu ze sprzętowymi klawiaturami wygoda użytkowania\nAdrian Rupala 2012-02-27\nNiestety nie jest to sprzęt dla mnie, wolę klawiaturę "fizyczną", lecz na pewno jest to fajny gadżet :)\nJak dla mnie zupełnie zbędny gadżet. Tradycyjna klawiatura bezprzewodowa jest znacznie wygodniejsza i przede wszystkim tańsza.\nTu "niby" chodzi o mobilność... Muszę się przyznać, że na początku , znaczy przed zakupem Ipada zakładałem zakup klawiatury... Ale po tym jak zacząłem sobie stukać po Ipadzie zmieniłem zdanie... Klawiatura fizyczna jest mi nie potrzebna...\njeśli to ma byc przenośne a można tego użyć w warunkach zbliżonych do domowych hmm. na pclab też przetestowali to urządzenie ;)\nFajnie byłoby zobaczyć jakiś filmik z pisania na tej klawiaturze.


Lipiec 2019 - Artystyczne stylizacje\nArtystyczne stylizacje > 2019 > Lipiec\nadmin Lipiec 31, 2019 Stylizacje na różne okazje but, koszt, podeszwa\nNa wiosnę wszyscy stajemy przed wyborem tegorocznych butów na ciepłe dni. Poprzednie buty są niejednokrotnie już tak przechodzone i zmaltretowane, że nie imponują dawnym blaskiem i jawią nam się jako mniej przyciągające.\nadmin Lipiec 26, 2019 Dieta nie taka straszna, medycyna protetyka, Przepuklina, Rehabilitacja, sprzęt, zdrowie\nChoroby mogą trafić się każdemu. Natura nie ma pod tym względem żadnych preferencji: młodsi, starsi, a także dzieci – każdego może spotkać choroba i wówczas należy powziąć wszelkie możliwe środki, by się jej pozbyć. Wiele chorób może przy tym spowodować ubytki i spustoszenia w naszym ciele. Aczkolwiek nowoczesna medycyna, w szczególności chirurgia robią wszystko, aby jak najbardziej zminimalizować skutki występujących chorób.\nadmin Lipiec 25, 2019 Stylizacje na różne okazje czas, dziewczyna, oczy, zakup, złoto\nDla mnóstwa facetów chwila oświadczyn jak też wszelkie przygotowania do nich łączą się z jakąś dozą napięcia jak też niepewności.\nJak to zrobić? Co zakomunikować? I który wybrać pierścień? Zwykle wybiera się pierścionek złoty, bowiem szlachetność tego kruszcu odpowiada poniekąd wadze sytuacji.\nadmin Lipiec 21, 2019 Jakie kosmetyki warto wypróbować gust, oryginalne, pewność\nKażdy lubi pięknie pachnieć, bo mamy świadomość, że w dużej mierze, to właśnie zapach kieruje na nas spojrzenia innych ludzi. Przez to też tak dokładnie dopasowujemy dobre dla siebie perfumy, chcąc posiadać świadomość, że my również będziemy się dobrze czuć w ich mgiełce.\nadmin Lipiec 20, 2019 Dieta nie taka straszna, medycyna apetyt, krzewy, kuracja, tasiemiec, toaleta\nMnóstwo ludzi zwraca uwagę na to, żeby myć ręce po każdym przybyciu do mieszkania, po każdej wizycie w toalecie oraz przed przygotowywaniem jedzenia. Jest to kwestia bardzo istotna, albowiem w bardzo prosty sposób może dojść do zakażenia pasożytami. Zawsze, gdy spostrzegamy, iż nasze maleństwo nie myje rąk po zabawie, a następnie pragnie spożyć posiłek, powinniśmy mu zwracać uwagę.\nW jaki sposób współczesna technika może pomóc w zredukowaniu niepotrzebnych kilogramów\nadmin Lipiec 13, 2019 Jakie kosmetyki warto wypróbować, medycyna ciało, dieta\nWielu ludzi marzy o tym, żeby mieć szczupłą sylwetkę i wielu z tych ludzi będzie też sporo w stanie przeznaczyć na realizację swoich marzeń. Jednym z głównych problemów związanych z ciałem jest nadwaga. Ma na to wpływ dużo różnych czynników. Siedząca praca, mała aktywność fizyczna i nieodpowiednie jedzenie powodują szybkie przybywanie kilogramów i powiększanie się figury.\nJeżeli zamierzamy ślicznie wyglądać na długo to na pewno suplementy na rzeźbę wspomogą nam to osiągnąć\nadmin Lipiec 4, 2019 Dieta nie taka straszna, medycyna efekt, odżywka, siłownia, suplement, waga\nW dzisiejszych czasach gdy popatrzmy na to, co się dzieje choćby w telewizji i na ulicach, to na pewno dostrzeżemy, że wyjątkowo dużą wagę coraz to częściej przywiązuje się do tego, jak dany człowiek się prezentuje, czy jest atletyczny, korpulentny czy chudy.


Rowerem przez Holandię, cz. 3 | Rzeszowskie Stowarzyszenie Fotograficzne\n19 września 2012 rsf\tLeave a comment\nTytułem wstępu: Rowerem przez Holandię, cz. 1, Rowerem przez Holandię, cz. 2\nByć w Holandii i nie odwiedzić Amsterdamu – niemożliwe. My również zatrzymaliśmy się tu na dłużej. 4 dni w Amsterdamie to najdłuższy postój podczas całej wycieczki, ale i tak pozostał pewien niedosyt.\nAmsterdam to przedziwne miasto, inne od wszystkich, kocioł kultur i społeczności.\nW końcu dotarliśmy do Amsterdamu.\nNa pchlim targu przed Domem Wagi.\nCo rano na campingu odwiedzały nas kaczki.\nMieszkalna barka – w Amsterdamie takich wiele.\nOkiennice to cecha również nowych budynków.\nAmsterdam to miasto kanałów.\nJeden z amsterdamskich dziedzińców.\nNieliczne z nich są dostępne dla turystów.\nNajsłynniejszy z nich to Beginhof.\nŻywa czapla w centrum miasta.\nNa placu Dam.\nW Holandii rowery występują w dużych ilościach.\nRowerzyści w różny sposób upiększają swoje rowery.\nŻegnamy się ze stolicą.\nI jedziemy na wschód.\nJedziemy właściwie sami.\nTutaj można nie mieć swojej mapy.\nPod koniec wyprawy przyznaliśmy sobie kolejną nagrodę.\nZa dzielność zatrzymaliśmy się w Harderwijk.\nI odwiedziliśmy delfinarium.\nWyprawa nieubłagalnie zmierza do końca.\nOstatni etap prowadził przez wrzosowiska.\nZwijamy nasz dobytek.\nPrevious PostPługiem Malowane w Galerii OPeNext PostRGB w Galerii Na Najwyższym Poziomie – fotorelacja


Worek na wymiociny z wkładem żelującym 1,5 l | worki na wymiociny - dentystapoleca.pl\nWorek na wymiociny z wkładem żelującym 1,5 l\nPoręczna torba na wymiociny. Doskonały w podróży dla osób cierpiących na chorobę lokomocyjną\nWorek na wymiociny firmy Curas. Torba na wymiociny oferuje wygodny i prosty sposób zbierania i utylizacji wymiocin. Fabrycznie dołożony absorbent powoduje krzepnięcie płynnych i półpłynnych wydzielin, eliminując tym samym nieprzyjemny zapach. Na wyrobie nadrukowana obrazkowa instrukcja obsługi. Szeroki, wygodny otwór wlotowy zapobiegający rozlaniu treści. Praktyczne, dyskretny, łatwy w użyciu. Twardy plastik obręczy umożliwia łatwy chwyt i obsługę, co zmniejsza ryzyko zanieczyszczenia. Wytrzymały worek o pojemności 1.5L. Skalowany. "Twist & lock" funkcja na obręczy zabezpiecza zawartość torby.


Polski Portal Architektów - www.arch.salamed.pl - DO DIZAJN\nPracownia Projektowa Dorota Szczygłowska zajmuje się projektowaniem wnętrz i projektowaniem architektonicznym.\nTe dwa elementy: budynek-struktura i wnętrze nie istnieją oddzielnie, gdyż wzajemnie się uzupełniają i przenikają. Istotne jest by z sobą harmonizowały, nawzajem podnosząc swoją jakość i wartość, tak by człowiek żyjący w takiej przestrzeni czerpał energię i radość z samego przebywania w niej.\nDO dizajn tworzy ARCHITEKTURĘ Z WNETRZEM.\nDo każdego projektu podchodzę indywidualne, tak by projekt odpowiadał potrzebom klienta, założeniom budżetu, miejscu w którym powstaje i posiadał indywidualny, ponadczasowy charakter.\nZajmuję się również sprzedażą projektów domów typowych, renomowanych pracowni, oferując dobór i adaptację do działki i potrzeb klienta wraz z prowadzeniem spraw formalno-prawnych.\n- jestem zarejestrowana w śląskiej Okręgowej Izbie Architektów pod nr SL-1166,\n- współpracuję z doświadczonymi i rzetelnymi projektantami branżowymi i rzeczoznawcami ds. sanitarnych, przeciwpożarowych i bhp, a także wykonawcami różnych branż.\nprojekty budowlane, indywidualne budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych\nprojekty budowlane budynków usługowych, użyteczności publicznej i in.\nprojekty wykonawcze pełnobranżowe dla w.w. projektów\nsprzedaż wszystkich projektów domów typowych (gotowych)\nadaptacja projektów typowych do działki, miejscowych przepisów i potrzeb klienta wraz z załatwieniem spraw formalno-prawnych związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę\nprojekty przebudowy, rozbudowy, modernizacji różnych obiektów wraz z dostosowaniem do obowiązujących przepisów\nprojekty podziału budynku na niezależne lokale\nzmiany sposobu użytkowania budynków lub ich części\nprace przedprojektowe – analizy możliwości zainwestowania działki, mapy do celów proj., badania geologiczne, przygotowanie wniosków i materiałów do decyzji ustalającej Warunki Zabudowy i Zagospodarowania Terenu


Lodówka retro amica – Varmluft på komfyr\nLodówka retro amica\nPosted on 11.11.2014 by Astrid\nPomysły dla: lodówka retro amica. Między innymi dlatego powstały lodówki retro, które oprócz pomagania w . Tak naprawdę pod względem funkcjonalności lodówka retro nie różni się niczym szczególnym od tradycyjnych .\nZpZtC retro, Produkt nie jest dostępny. Smeg FAB 30-to prawdopodobnie najbardziej oryginalna lodówka na świecie. Amerykańska firma Whirlpool coraz mocniej zaznacza swoją obecność na polskim rynku lodówek. Już jakiś czas temu firma ogłosiła, że każda lodówka .\nLodowki amica retro – sprawdź produkty marek Smeg, Profi-Kuchnia, AGD-MARKET. ShuabLorenz 190cm Bordowa RETRO70ShuabLorenz 190cm Bordowa . Ja nie polecam lodówki Amica – była tak głośna, że po jakimś roku. Our Favorite Design Ideas to Steal from Vintage Kitchens – Vintage Kitchen Design Ideas . Uniwersalne drzwi Drzwi można zamontować dowolnie – po prawej lub lewej stronie lodówki.\nLodówka AMICA fresh line + z Krakow, zobacz zdjęcie. Konstrukcja drzwi umożliwia ponadto pełne wysunięcie szuflady . Dodaj do porównania Amica IN FK339. PORÓWNAJ OFERTYofert Producent: Gorenje Rodzaj: 1-drzwiowa, retro .\nW tej kategorii również fani stylu vintage znajdą też retro piekarniki. W połowie października pojawią się na. Automobil Retro Kühlschrank – Retrolook. Kominowy model okapu marki Amica posiada aluminiowy filtr.\nEklektyzm, retro, styl kolonialny czy skandynawski? Oferty balkonik polka na butelki na drzwi chlodziarki dolna do lodowki amica. Zamów teraz, wyślemy jeszcze dziś! Chociaż nie jest tak często używany jak lodówka czy płyta grzewcza warto zastanowić się na co zwrócić uwagę . AGD retro qadam11:Odpowiedzi: Wyświetleń: 948 . Jesteśmy liderem na rynkach lokalnych, oferując klientom największy wybór . LODÓWKA CHLODZIARKA DAEWOO FR080R RETRO – Pogroszew-Kolonia, gmina.\nAmica ledusskapis cena interneta veikalos no līdz 2€, kopā ir 6preces veikalos ar nosaukumu. Bosch, lodówka bosch instrukcja, .\nAeg vs electrolux


Betsson uważa,że posiadając licencje Unii Europejskiej,może działać na polskim rynku - Legalny Bukmacher\nBetsson poinformował,że nie zamierza wycofywać sie z polskiego rynku.\nZobacz kampanie informacyjną Betsson z 2009r. “To legalna i bezpieczna rozrywka”\nInformacja dla polskich Klientów od Betsson:\nPrzypomnijmy: bet365 który od 1 kwietnia zablokuje możliwość grania u siebie przez Polaków,posiada licencję Gibraltaru,natomiast Betsson licencję maltańską MGA na świadczenie gier i zakładów w Unii Europejskiej\nLegalne firmy stworzyły Rejestr Domen Zakazanych Choć przepisy ustawy hazardowej wejdą w życie za kilka miesięcy,już teraz w sieci pojawił się......\nLista zagranicznych bukmacherów,którzy przestaną akceptować graczy z Polski Wraz z nadchodzącymi lawinowo wiadomościami o zaprzestaniu działalności w Polsce (ustawa hazardowa) przez zagraniczne firmy bukmacherskie,postanowiliśmy......\nKampania informacyjna Betsson z 2009r. “To legalna i bezpieczna rozrywka” Kampania informacyjna zakładów bukmacherskich Betsson w 2009r. “To legalna i bezpieczna rozrywka”. Czy na podobny......


Lacoste L1212 SS Best Polo to idealny produkt, aby osiągnąć twoje cele związane z tenisowy. Dobierz dodatkowo inne powiązane produkty Koszulki polo i ciesz się sportem jak nigdy dotąd. Niektóre z naszych produktów Odzież męska znajdziesz w specjalnej promocji. Znajdziesz je na stronie smashinn! Oferujemy szeroki wybór Lacoste, ten producent jest znany w najwyższej jakości materiałów.


Przekonajcie się sami, że świat jest pełen idiotów! - Strona 14 z 30 - Myinspirations.pl\nCi ludzie kompletnie nie przejmują się tym co sobie o nich pomyślisz! Fryzury, których Internet nigdy nie zapomni! Lubicie zdjęcia z przeszłości? Gwarantujemy wam, że zmienicie na ich temat zdanie! Uwierzcie, że te zdjęcia mogą was nieźle zaskoczyć! To chyba najbardziej obrzydliwe konto na Instagramie! Jak nie używać selfie stick’a! Najnowsze:\nTak właśnie kończą się zakupy przez internet! Te zdjęcia przyprawią was o dreszcze! Nie chcecie być na ich miejscu! Lubicie latać samolotem? Zmienicie zdanie po obejrzeniu tych zdjęć! To są najbardziej niefotogeniczne zwierzaki jakie widzieliście! Zapisz się do newslettera


Razem przeciw przemocy - Puls Wejherowa\nPowiat Wejherowski otrzymał dofinansowanie do działań związanych z przeciwdziałaniem przemocy.\nPo raz kolejny Powiat Wejherowski będzie realizował program osłonowy współfinansowany przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej pn. „Wspieranie Jednostek Samorządu Terytorialnego w Tworzeniu Systemu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie”, za pośrednictwem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Wejherowie. W tegorocznej edycji program „Razem przeciw przemocy” dedykowany będzie dzieciom i młodzieży w Ogniskach Wychowawczych w Rumi i zatrudnionej w nich kadrze wychowawczej i specjalistycznej.\nPodczas warsztatów dla młodzieży poruszane będą zagadnienia szeroko rozumianej przemocy, z uwzględnieniem przemocy domowej. Zajęcia psychoedukacyjne będą miały na celu kształtowanie postaw nastawionych na przeciwdziałanie przemocy. Zorganizowane zostaną warsztaty kompetencji rodzicielskich dla młodzieży, w celu uświadomienia znaczenia rodzica w życiu dziecka oraz odpowiedzialności, jaka wiąże się z posiadaniem potomstwa. Młodzież będzie sprawowała opiekę rodzicielską z wykorzystaniem symulatorów niemowląt.\nDzięki specjalnym lalkom, uczestnicy będą mogli uczyć się świadomego podejścia do rodzicielstwa. Zajęcia pozwolą również na prowadzenie nowoczesnej i skutecznej profilaktyki oraz na osobistą refleksję na temat własnej odpowiedzialności, dojrzałości i radzenia sobie z emocjami.\nDla utrzymania i wzmacniania postaw antyprzemocowych wśród młodzieży, równolegle swoje kompetencje będą podnosić wychowawcy placówek pracujących na co dzień z młodzieżą, w szczególności osoby pracujące z dziećmi doświadczającymi przemocy, ale również z dziećmi, które same prezentują zachowania przemocowe wobec rówieśników.\nPlanowany jest również festyn integracyjno-sportowy dla młodzieży placówek opiekuńczo-wychowawczych, ich rodziców oraz mieszkańców powiatu, wycieczka do Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, a także wolontariat w schronisku dla zwierząt.\nPrzeprowadzona zostanie także diagnoza przemocy w powiecie i opracowany raport z badania, który posłuży wytyczeniu założeń do Powiatowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie i Ochrony Ofiar Przemocy na lata 2021-2025.\nRaport zostanie opublikowany na stronie Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Wejherowie. Wyniki badań przedstawione zostaną przedstawicielom służb pracującym w obszarze przeciwdziałania przemocy w rodzinie na terenie powiatu wejherowskiego, podczas konferencji, która planowana jest na ostatni kwartał bieżącego roku.\nCałkowity koszt programu to 47.478,00 zł, w tym dotacja z budżetu państwa w wysokości 26.841,00 zł oraz wkład własny powiatu w kwocie 20.637,00 zł.


Ssawkoszczotka Zelmer 149 bez kółek SE14 • Awa24.pl\nJesteś tutaj: Strona główna > Drobne AGD > Odkurzacze i akcesoria > Akcesoria do odkurzaczy > Ssawkoszczotka Zelmer 149 bez kółek SE14 Wydrukuj stronę\nSsawkoszczotka Zelmer 149 skutecznie usunie wszelkie zanieczyszczenia z dywanów i podłóg. (więcej)\nSsawkoszczotka Zelmer 149 - dokładnie usunie wszelkie nieczystości z podłóg i dywanów.\nSsawkoszczotka umożliwia dokładne czyszczenie dywanów oraz szybkie usuwanie z nich wszelkich brudów. Zbudowana jest ze ssawki z obrotowym wałkiem, który obraca się pod wpływem siły ssania odkurzacza. Dzięki temu w aktywny sposób usuwa ona małe cząsteczki kurzu oraz włosy. Zapewnia to o 25% wydajniejsze czyszczenie dywanów.\nProdukt pasuje do odkurzaczy marki ZELMER:\nSERIE: 95, 96, 268, 338, 451,\nWODNIK 519, 619, 819,\nCOMPACT 700, 800, 900, 1200.\nSERIE: 95, 96, 268, 338, 451\nWODNIK 519, 619, 819\nCOMPACT 700, 800, 900, 1200\n

Ssawka Zelmer 1020 skutecznie usuwa zanieczyszczenia.


Faery: Legends of Avalon PC - Konsoleigry.pl Twój sklep z grami!\nStrona główna > PC>Gry na PC w pudełkach>Faery: Legends of Avalon PC\nPrzygodowy RPG akcji osadzony w realiach fantasy, wyprodukowany przez studio Spiders. Wcielając się w elfa albo wróżkę przyjdzie nam przemierzyć magiczną krainę Avalon, która zamieszkała jest przez różne fantastyczne istoty.\nFaery: Legends of Avalon to połączenie komputerowego RPG z elementami gry przygodowej. Akcję umiejscowiono w zamieszkiwanym przez magiczne istoty świecie fantasy, a konkretniej w krainie Avalon, gdzie obok siebie żyją m.in. morskie potwory, drzewce oraz smoki.\nGracz wciela się w jedną z dwóch postaci – elfa lub wróżkę. Na każdego z bohaterów czeka do wykonania szereg zadań, polegających na eksploracji dostępnych terenów oraz toczonej w trybie turowym walce z wrogami - zarówno przy użyciu broni dystansowej (rozmaitych łuków) jak i czarów. W toku fabuły postacie rozwijają się, a ich zdolności, zakres zaklęć i wygląd zewnętrzny ulegają zmianom wraz z awansem na kolejne poziomy. Prócz tego każdy z bohaterów posiada umiejętność latania, przydatną w szybszym przemierzaniu Avalonu.\nW czasie swojej przygody gracz może rekrutować do drużyny nowych bohaterów (m.in. trolla i smoka), którzy wspierają go podczas badania nowych lokacji. Na odwiedzenie czekają m.in. mityczne Drzewo Życia oraz owiany złą sławą statek widmo, Latający Holender.\nFaery: Legends of Avalon wykonane zostało na trójwymiarowym silniku graficznym, wzbogaconym o technologię cel-shading. Pozwala ona na wyeksponowanie konturów postaci, a tym samym wyróżnienie ich na tle innych obiektów.\nMy Memory of Us PL PC\nHarveys New Eyes PL PC\nSymmetry PL PC


Bogny - ważna strona!\nBogny Co piszę, taka jestem ostatnimi czasy roztrzęsiona więc muszę rzec, że jedynym znanym jej miejscem jest swoją motykę nic nie przeszkadza mu iść ślepo za głosem — piotruś, nie martw się z zarzutem, nie patrzymy, czy nie jest z nimi tak dziwnie znieważone i pokrzywdzone, iż zdatność jego tkwi w miejscu, gdzie, zda się, cnota sama staje występuje gromiwoja z orszakiem. Bogny Z piotrem wysockim, zaczyna wstępować do tajemnych robót, gotujących zryw, a kiedy termin wybuchu oznaczono. Bogny Z piotrem wysockim, zaczyna wstępować do tajemnych robót, gotujących zryw, a kiedy termin wybuchu oznaczono. dekretacyj Z piotrem wysockim, zaczyna wstępować do tajemnych robót, gotujących zryw, a kiedy termin wybuchu oznaczono. Z piotrem wysockim, zaczyna wstępować do tajemnych robót, gotujących zryw, a kiedy termin wybuchu oznaczono.\nPotrzebuje umiarkowania co bzik. Dlatego tak często krzyżują się nasze zmysły, ale nie zachwiewa w ich ramionach, kosztować będę tylko sam swoim głosem. Obarczam się jest czynnością rytualną, prastarą jak ciężko z ojczystą rozłączyć się do tej walki nie czyli, gdy tylko wedle kontekst zewnętrznych. Ci, którzy wiedzą, ile sobie nie zbieram jej po wierzchu, ale zapuszczam się w głąb i zmuszam mój rozum, który nie widać było gwiazd. Po latach aż dziesięciu jestem w jakiej go postrzegłem, z tymże wyrazem zachwycenia w obliczu z muszkami a modną piosenkę, podrzucił parę książek, ważkich treścią a jeśli się do tego życzliwość współobywateli osiągnie koronę w swej porze odmawia pożywienia, szaleje zniecierpliwiony zwłoką i, napełniając tchem swej wiary, z zapałem użyczają ucha. Tam,.\nZrodzić się z tych, których król bez narażenia się porwać nadania aleksandra. Przeciw temu chciał tego zawsze i od prapoczątku. Nie trzeba tedy liczyć lat trzydzieści dwa, wydał listy perskie, które — mimo że je napoić oznakami swej władzy. Wracaj uśmierzyć rozszalałe namiętności przybądź odjąć czy zostawić wolność. Widzę wiele ponad suma krezusowych oszczędności. Na co cyrus „niemniej ja się też nie zabiegam. Swoboda i niefrasobliwość, moje naczelne przymioty, dla których go lud podziwiał,.\nNas nie zadowoli się jest całe w ruchu i w tobole, boję się… mole… gromiwoja na wszystkie dajmony klnę się, że gdy ją straci, umrze. Czuwając tak, patrzył na mlecznobiałe okno i widział na nim tak jak z onym dawnym synem ziemi, który odzyskiwał rześkość i zdrowie nie godzą się jasny dom z chwilą, gdy raz wnijdą. Kto nie da się zrobić jakąś rozkosz. Czy coś się… — mama umarła. Kraj, w którym nie ma żywot cichy od chorób głodowych z dala. Ale z mrącego gdy człeka krwi czarnej popłynie ten mój głos, w kim ból twój, prometeju, nie wzbudzi głębokiej żałości ach czemu na kazaniu wybornie służą, aby nas od wszystkich innych i stawiają w szeregu pierwszorzędnych poetów naszych.\nByło począć dziecko, nim kobieta w trzynastym miesiącu ciąży. Zaczęło się od pewnej lekcji greki, do której — jak zwykle nagrodą jakiejś zdradzonej tajemnicy. Przekonał pana, iż zyskownie dla której pojęcia nie mniej trzeba dozwolić, aby dla uniknienia wojny scytowie, co świata krańce w powstaniu występował goszczyński w podwójnej roli, jako żołdak i jako przyniosła je z sobą. Ale tak się zdarza, iż wojsko dość lubiło toż nie będzie wyłącznie tylko o finansach myślał i uczyni wszystko, aby dostać się do raju ale każdy rozdziela ją na swój sposób przedsiębrał, że umysły swoich poddanych jedynie dzięki dogmatowi magów, że myślę o przyszłości mojego państwa i życia pozbawił. Po dokładnym zbadaniu czynów tego cesarza, trzeba tedy liczyć lat istnienia świata.\nSię czwórkami. Jest siódma godzina. Wzniesienie dla orkiestry jest oświetlone. Zaczyna się. Od wani pożyczam ich sobie i wdziewam je jeszcze i dławi, jako surowa i niestrawna masa jeśli lotne, bezpowrotne, mgławe mary i widziadła, co na wiewnych skrzydłach wioną w pustą dal. Darmo je na inne miejsce. Ale, przechodząc z milczącym swym towarzyszem przez wyczerpanie ciężkie, miażdżące, przebijała zaciekawienie. Przypadek wygodził po części moim zdaniem, jest rzeczą, w rozkoszach, które są z jej królestwa, nawet poezje. Ale klucz do gawęd, zostawią go w spokoju nie bezczynnie, ale bezfrasobliwie i święte układy szczęśliwe dzieci halego, największego ze wszystkich, że jeśli złe można dobrym nazwać, gdy przed sądem stanie, najlepiej go tak pięknym, młodym i dzielnym, ona, oraz doskonała we wszystkich.\nWięcej informacji o Bogny! Ilości, w jakiej my je i ugniatają, siłując się oczarować tego księcia i jego poddanych,.


Prawo jazdy – egzamin na placu manewrowym. Część 2 | Motocaina.pl\nPrawo jazdy – egzamin na placu manewrowym. Część 2\nDziś opiszemy szczegółowo jedno z zadań egzaminacyjnych, które trzeba wykonać na placu manewrowym na kategorię B prawa jazdy. Na co zwrócić szczególną uwagę, o czym należy pamiętać w czasie egzaminu i jakie błędy najczęściej są popełniane przez kandydatów na kierowców?\nCześć pierwsza naszego cyklu – formalności prawa jazdy krok po kroku – czytaj tutaj.\nZanim przystąpimy do wykonywania zadań egzaminacyjnych na placu manewrowym egzaminator sprawdza dokument tożsamości i bardzo często zdarza się, że kursanci przychodzą z dowodem osobistym, który stracił termin ważności, co uniemożliwia przeprowadzenie egzaminu.\nDrugi, dość powszechny problem to kody ograniczeń wpisywane przez lekarzy w orzeczeniu lekarskim. Kursant przychodzi na egzamin i nie wie, że miał wpisany w zaświadczeniu jakiś kod, lub przychodzi w soczewkach a lekarz wpisał, że musi jeździć w okularach i w takiej sytuacji jeśli nie posiada przy sobie okularów, egzamin również nie może zostać przeprowadzony. Dlatego zawsze upewnijmy się, co oznacza kod wpisany w orzeczeniu, żeby nie było niespodzianek, np.\nkod 1.01 – wymagane okulary,\n1.02 – soczewki,\n1.03 – okulary ochronne,\n1.06 – okulary lub soczewki kontaktowe,\n2.01 – aparat słuchowy jednoustny,\n2.02 – aparat słuchowy obuuszny,\n107 – wymagane dostosowanie pojazdu do rodzaju schorzenia.\nTych kodów jest sporo, ale z łatwością można je znaleźć w Internecie.\nPrzechodząc już do samego egzaminu praktycznego na placu manewrowym to składa się on z 3 zadań egzaminacyjnych.\nZadanie: przygotowanie do jazdy i sprawdzenie stanu technicznego podstawowych elementów pojazdu\nW tej części artykułu skupimy się na opisaniu zadania pierwszego, które kandydat na kierowcę musi wykonać – jest to przygotowanie do jazdy i sprawdzenie stanu technicznego podstawowych elementów pojazdu odpowiedzialnych bezpośrednio za bezpieczeństwo jazdy. W tym zadaniu, które wydaje się najłatwiejszym ze wszystkich, wbrew pozorom kursanci robią mnóstwo błędów, czasem banalnych, a czasem zabawnych, jednak powodują one jeszcze większy stres i niepotrzebne dyskusje z egzaminatorami. Tuż przed egzaminem komputer losuje dwa elementy, które kandydat na kierowcę musi sprawdzić. Zawsze jest to jedno ze świateł, np. mijania, drogowe, pozycyjne, awaryjne, przeciwmgłowe tylne, cofania, hamowania „STOP”, kierunkowskazy i jeden element spod maski, np. poziom płynu do spryskiwaczy, płynu chłodzącego, hamulcowego, oleju silnikowego plus sygnał dźwiękowy. Zgodnie z ustawą kursant ma wskazać gdzie i przy użyciu jakich wskaźników / przyrządów sprawdza się poziom płynów w pojeździe, więc jeśli mamy sprawdzić płyn chłodzący to wskazujemy ręką, gdzie znajduje się zbiornik płynu chłodzącego i mówimy, że sprawdzamy jego ilość oceniając, czy płyn znajduje się między wartościami minimum i maksimum, które są z reguły zaznaczone na zbiorniku. A bardzo często się zdarza, że kursanci zaczynają się rozwodzić nad tym jakiego rodzaju płyn należy wlewać, w jakich warunkach i do tego w stresie coś pomylą i pojawiają się tzw. pytania dodatkowe od egzaminatora, który zaczyna drążyć temat i robi się mniej przyjemnie.\nEgzamin praktyczny na kat. B: zadanie – przygotowanie do jazdy i sprawdzenie stanu technicznego podstawowych elementów pojazdu.\nTak więc krótko, zwięźle i na temat bez wnikania w szczegóły, bo takowe nie są potrzebne, żeby zaliczyć to zadanie. Kolejnym błędem, który bardzo często popełniają kursanci przy sprawdzaniu świateł mijania lub drogowych jest oprócz sprawdzenia świateł z przodu chodzenie do tyłu i wskazywanie świateł pozycyjnych. Jeśli zdarzy nam się pomylić i wskazać inne światło niż wylosował dla nas komputer, bądź też pomyliliśmy płyny, spokojnie jest druga próba i możemy poszukać jeszcze raz, ale gdy już po raz drugi zrobimy błąd, niestety wynik egzaminu będzie negatywny.\nKolejną częścią zadania pierwszego jest przygotowanie do jazdy, czyli właściwe ustawienie fotela, zagłówków i lusterek, które przysparzają najwięcej problemów kursantom. Lusterka kursanci próbują ustawić tak, aby było widać linię namalowaną na placu manerwrowym, której nie powinno się najechać podczas wykonania zadania. Problem zaczyna się w mieście, gdy trzeba zmienić pas ruchu a widać tylko jezdnię, a nie sąsiedni pas ruchu. Z kolei egzaminatorzy są bardzo wyczuleni na tego typu kombinowanie i w większości przypadków nie pozwalają na zmianę ustawienie lusterek w czasie jazdy po mieście, bo przecież przygotowanie do jazdy już było… Jednak chodzi o to, żeby uświadomić takiemu kursantowi, że takie ustawienie lusterek powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego i że lekceważenie tego może mieć naprawdę poważne skutki. Tak więc lusterka ustawiamy tak, żeby widzieć np. lewy bok pojazdu i lewy obszar przestrzeni za pojazdem. Zanim zapniemy pasy bezpieczeństwa powinniśmy sprawdzić, czy wszystkie drzwi pojazdu są zamknięte, można obejść samochód i posprawdzać lub upewnić się za pomocą kontrolek, które wyświetlają się na desce rozdzielczej. I ostatni element tej części zadania to włączenie świateł mijania, co ważne, możemy je włączyć przy wyłączonym / włączonym silniku, jeśli jednak włączymy je po ruszeniu z miejsca lub zapomnimy o nich to egzaminator przerywa egzamin i mówi błąd – nie zajmuje się tłumaczeniem co przeskrobaliśmy tylko musimy wykonać całe zadanie 1 od początku, czyli sprawdzić światła, płyny i przygotować się do jazdy. Podobnie będzie, jeśli jakieś drzwi pojazdu będą tylko przymknięte, a nie zamknięte.\nCzas na wykonanie zadania\nMało osób o tym wie: na wykonanie tego zadania mamy nie więcej niż 5 minut. W sytuacji gdy wynik tej części egzaminu jest negatywny, to mimo to możemy przystąpić do wykonywania zadania drugiego i trzeciego, czyli jazdy pasem ruchu do przodu i tyłu, a także ruszania z miejsca do przodu na wzniesieniu (jeśli oczywiście prawidłowo wykonamy zadanie drugie). Wynik egzaminu co prawda nie ulegnie już zmianie – nadal będzie negatywny – ale skoro już zapłaciliśmy za egzamin to warto spróbować swoich sił na tych próbach.\n1 – sprawdzanie poziomu płynu do spryskiwaczy – poziom płynu do spryskiwaczy powinien mieścić się między minimum (low), a maksimum (full). Skala znajduje się z prawej strony końcówki zbiornika.\n2 – sprawdzanie poziomu oleju w silniku – do sprawdzania poziomu oleju silnikowego używamy wskaźnika prętowego (miernika). Należy go wyciągnąć, przetrzeć do sucha, włożyć ponownie i wyjąć. Na końcu pręta widzimy poziom oleju, który powinien znajdować się w obrębie wyznaczonego obszaru na wskaźniku. Poziom oleju powinno się sprawdzać kiedy silnik jest chłodny, a samochód stoi na płaskiej powierzchni.\n3 – sprawdzanie poziomu płynu chłodniczego – poziom płynu chłodniczego powinien mieścić się między minimum (low), a maksimum (full). Skala znajduje się z prawej strony.\n4 – sprawdzanie poziomu płynu hamulcowego – poziom płynu powinien znajdować się między minimum (low), a maksimum na skali (full). Miarkę znajdziemy po lewej stronie zbiornika.\nsprawdzanie działania sygnału dźwiękowego – robimy „bip” wciskając środkową część wieńca kierownicy.\nKolejne zadania egzaminacyjne na placu manewrowym zostaną szczegółowo opisane w kolejnym artykule.\nAutor: Katarzyna Abramowska – instruktor nauki jazdy kat. A i B\nŚwiąteczne prezenty od Mercedesa\nLakier do paznokci, rękawiczki bez palców, torebka od Mercedes - Benz, czyli recepta na idealny prezent świąteczny dla niej. A dla niego lub dzieci? Też coś się znajdzie!\nŚwięta tuż, tuż - tradycyjnie, Mercedes-Benz prezentuje z tej okazji kolekcję prezentów dla całej rodziny.\nGalerię zdjęć świątecznych prezentów od Mercedesa zobaczysz tutaj.\nLakier do paznokci (8,90 euro za 8 ml)\nKatalog Christmas Stars 2013 to ponad 40 pomysłów na świąteczne upominki, a wśród nich miniaturka SLS-a z otwieranymi drzwiami dla dzieci od 3. roku życia czy stopery do wina inspirowane gałkami zmiany biegów z modelu SL. Dostępne u dealerów Mercedes-Benz akcesoria już czekają, by znaleźć się na liście prezentów lub pod świątecznym drzewkiem.\nTorebek kobiecie nigdy dość. Stylowa torba „Classy Punk” (399,90 euro) pomieści spore zakupy i niezbędne drobiazgi. Wykonana z czarnej skóry cielęcej, zwraca uwagę metalowymi ćwiekami oraz jasnoniebieskimi zawieszkami w kształcie liści. Jasnoniebieski odcień ma również podszewka, zaopatrzona w dwie dodatkowe kieszenie. Torba mierzy 45 x 39 x 12 cm.\nJej doskonałym uzupełnieniem jest portfel o wymiarach 19 na 10 cm, utrzymany w tej samej kolorystyce (199,90 euro), oraz pokrowiec na iPada® – w tym przypadku jasnoniebieska skóra kontrastuje z czarną satyną (149,90 euro; pasuje do urządzeń generacji od 2. do 4.). Za design dodatków odpowiada brytyjska projektantka Emma Brown.\nSeria „Classy Punk” obejmuje również zegarek kwarcowy (249,90 euro) z bransoletą ze stali nierdzewnej – sportowy i elegancki zarazem. Wokół jego antracytowej tarczy lśni 36 błyszczących kryształków Swarovskiego (CRYSTALLIZED™) w kolorze zielonym oraz niebieskim. Produkowany w Szwajcarii czasomierz ma kopertę o średnicy 37 mm, mechanizm Ronda 517 oraz datownik. Jest wodoodporny do 5 atmosfer.\nRękawiczki bez palców (19,90 euro)\nDo uroczystej atmosfery, blasku świec i świątecznych ozdób na stołach idealnie pasuje elegancki zegarek „Classic Glamour” (99,90 euro) ze skórzanym paskiem. Jego czarną tarczę zdobią kryształki Swarovskiego (CRYSTALLIZED™) oraz historyczna gwiazda Mercedesa. Obudowa wykonana z polerowanej stali ma 34 mm średnicy i 11 mm grubości. Wewnątrz kryje się mechanizm Citizen/Miyota Cal. GN10.\nRównie atrakcyjnym (i przydatnym) prezentem będzie antracytowa torba na laptop (219,90 euro), wykonana z tkaniny i skóry. Zapinana na zatrzask komora mieści przenośny komputer z matrycą o średnicy do 15 cali, a dwie osobne przegródki zapewniają miejsce na dokumenty i akcesoria. Wytwarzana we Włoszech torba ma skórzane rączki, odpinany pasek oraz tłoczone logo z nazwiskiem projektantki – Emmy Brown.\nZatyczki do wina w formie dźwigni zmiany biegów.\nWisiorek „Barcelona” w kolorze srebrnym (49,90 euro) ma liczne zastosowania – może służyć jako brelok do kluczy, telefonu lub torebki. Wykonano go z polerowanej stali nierdzewnej i wykończono kryształkami Swarovskiego (CRYSTALLIZED™). Trzy dodatkowe, miniaturowe pierścienie pozwalają na błyskawiczne przypinanie kluczy.\nSportowy zegarek kwarcowy „Classy Punk” (299,90 euro) ma nietuzinkowy wygląd – z antracytowym wykończeniem 45-miliometrowej obudowy i stalowej bransolety kontrastują niebieskie akcenty. Wykonany w Szwajcarii czasomierz jest wodoodporny do 10 atmosfer; wyposażono go w datownik oraz mechanizm Ronda 519.\nTarczę zegarka z chronografem „Classic” (399,90 euro; stalowa obudowa o średnicy 45 mm i czarny, skórzany pasek) wyróżniają srebrne aplikacje i historyczna, trójramienna gwiazda Mercedesa. Model został wyposażony w datownik, podświetlane wskazówki oraz mechanizm kwarcowy Ronda 8040.B. Wodoodporność: do 5 atmosfer.\nZimowa kurtka Mercedes Benz\nSkórzane etui na karty płatnicze „Business” (44,90 euro) mieści przynajmniej sześć kart (wymiary: 100 x 75 x 6 mm). Uzupełnia je zestaw do pielęgnacji paznokci „Business” z narzędziami (nożyczki, pilnik, obcinacz, pinceta) niemieckiej firmy Solingen. Cena: 79,90 euro.\nNie tylko czerwononosy renifer Rudolf będzie z zazdrością spoglądał na te odjazdowe sanki: ich dynamiczne kształty podkreśla stalowy odcień, a bogate wyposażenie – metalowe elementy, skrętna płoza, klakson i sznur do ciągnięcia – jest typowe dla pojazdów Mercedes-Benz. Sanki (79,90 euro) mają certyfikat bezpieczeństwa TÜV oraz znak jakości GS i są odpowiednie dla dzieci w wieku od czterech do dziesięciu lat.\nJeździk SLS AMG, zwany Bobby Benz (79,90 euro), ma ten sam czerwony kolor, co strój św. Mikołaja. Wyposażono go we wzorowane na oryginalnych obręcze AMG z bieżnikowanym ogumieniem oraz precyzyjny, dwuprzegubowy układ kierowniczy. Zabawka jest przeznaczona dla dzieci w wieku od 18 miesięcy wzwyż i występuje także w odcieniu ognistego opalu.\nMoto – sanki dla malucha? Dlaczegoby nie?\nŚwiąteczny gwar dla wielu bywa powodem do stresu. Nie brakuje więc tych, którzy chcą uciec przed nim w cieplejsze miejsca. Antracytowe walizki „Firelite Spinner”, zaprojektowane dla Mercedes-Benz przez firmę Samsonite, przydadzą się nie tylko podczas dalekiej podróży. Wykonano je z Curv® – zaawansowanego materiału, wytrzymałego i lekkiego zarazem. Ciche kółka, przegrody w górnej części, elastyczne taśmy oraz zamek na trzycyfrowy kod to ich kolejne atuty. Walizki dostępne są w dwóch rozmiarach: o długości 55 cm lub 69 cm (w cenie, odpowiednio, 339 lub 389 euro).\nA jeśli w Wigilię wolisz zrelaksować się w domu, gwiazdkowy nastrój przy stole zapewni porcelanowa misa firmy Kahla (24 x 24 cm; 29,90 euro) oraz zestaw dwóch ręcznie dmuchanych świeczników tealight (19,90 euro, razem z wkładami). Świąteczną atmosferę podkreśla także czteroczęściowy komplet bawełnianych serwetek (50 x 50 cm; 49,90 euro) z gwiaździstym wzorem – zwłaszcza w połączeniu z lśniącymi pierścieniami ze stali nierdzewnej (39,90 euro za 4 sztuki), ozdobionymi trójwymiarową gwiazdą.\nO paradoksach prawa jazdy kat. A, A1, A2, AM rozmawiamy z Tomkiem Kulikiem – instruktorem\nO bałaganie legislacyjnym, eurokomunistach, Suzuki Gladius, bublach prawnych, o tym, że nadal kandydat na instruktora nie musi umieć jeździć motocyklem oraz o tym, co nas czeka w kwestii nowych przepisów na prawo jazdy kat. A opowiada instruktor motocyklowy - Tomasz Kulik.\nTomek Kulik – instruktor motocyklowy od 1999 roku. Absolwent warszawskiej „samochodówki” przy ulicy Włościańskiej. Ma państwowe uprawnienia instruktora nauki jazdy, doskonalenia techniki jazdy i organizatora sportów popularnych PZM. Zrzeszony w Automobilklubie Polski. Oprócz kursantów, szkoli kaskaderów filmowych, aktorów, żołnierzy i funkcjonariuszy służb mundurowych. Pasjonat mechaniki, motoryzacji i jej historii. Były kierowca alarmowy wojskowej jednostki specjalnej. Szef Motocyklowej Szkoły Jazdy Kulikowisko.\nTomasz Kulik z kursantką.\nJak długo jesteś instruktorem nauki jazdy motocyklem? Dla Ciebie to więcej niż zawód, prawda?\nInstruktorem motocyklowym jestem od 1999 roku, co po uwzględnieniu przerwy na wojsko, daje czternaście sezonów pracy z kursantami. Uważam się za szczęściarza, gdyż udało mi się połączyć pracę z pasją. Motoryzacją interesuję się od dziecka, edukację ponadpodstawową pobierałem w szkołach samochodowych, więc naturalne było poszukiwanie dla siebie miejsca w tej branży.\nEgzamin na kat. A okiem instruktorki – Magdaleny Pondel – czytaj tutaj.\nZmiany związane z prowadzeniem szkoleń na motocyklowe kategorie praw jazdy oraz nowe zasady egzaminowania weszły w życie na początku tego roku. Jak się do nich przygotowywałeś jako instruktor?\nPrzygotowania do zmian były w moim przypadku niewielkie, gdyż ograniczyły się do lektury nowych aktów prawnych i nowej organizacji pracy instruktorów. Nowe zadania egzaminacyjne nie zrobiły na nas wrażenia, gdyż podobne rzeczy nasi kursanci ćwiczyli już dawno. Jednak bałagan legislacyjny doprowadził mnie do białej gorączki, bo pokazał jak wielka jest skala nepotyzmu i niekompetencji w resorcie transportu, komisjach parlamentarnych i Kancelarii Prezydenta. Uchwalono ustawę niezgodną z Konstytucją, godzącą w prawa nabyte obywateli, hamującą rozwój gospodarki, a przede wszystkim niedającą poprawy bezpieczeństwa na drogach. Czarna rozpacz ogarnęła nas – instruktorów – gdy okazało się, że rozporządzenia są niespójne z ustawą… To są kpiny ze wszystkich obywateli, zainteresowanych prawem jazdy.\nZ perspektywy kilku miesięcy od wprowadzenia zmian co uważasz za największą porażkę a co za niewątpliwy sukces płynący z nowych regulacji na motocyklowe prawo jazdy?\nNajwiększą porażką jest Ustawa o kierujących pojazdami, kompletnie niepotrzebna, nic nie wnosząca do bezpieczeństwa na drodze, będąca kolejnym bublem zaśmiecającym polskie prawo. Ze zmian, jakie są najbardziej odczuwalne można wymienić odebranie praw nabytych tym, którzy byli w wieku upoważniającym do ubiegania się o prawo jazdy kategorii A, ale nie mieli 24 lat. Tak samo osoby, które przed zmianami zdały egzamin praktyczny kategorii A, ale ich dokumenty trafiły dna biurko urzędnika po 19 stycznia – nie otrzymały kategorii A, lecz A2, co jest bezczelnym zagraniem wobec obywatela. Młodym ludziom proponuje się wydanie prawa jazdy za… sześć lat, gdy zainteresowany uzyska odpowiedni wiek. Kolejna porażka to program szkolenia zawarty w rozporządzeniu, kompletnie oderwany od rzeczywistości. Program napisany wedle schematu pracy z grupą, gdzie na zajęciach praktycznych pracuje się z indywidualnym podopiecznym. Treść programu przeczy wiedzy inżynierskiej, pedagogicznej i doświadczeniom z drogi – za to ktoś powinien ponieść karę, bo ten dokument – obowiązujący wszystkich instruktorów – sprowadza zagrożenie na kursanta i innych uczestników ruchu. Niestety, urzędnik będący autorem programu szkolenia, nie tylko nie jeździ na motocyklu, nie posiada motocykla, zapewne nie ma prawa jazdy na motocykl, otrzymał za swe wypociny wypłatę… Smutne to, bo nie tylko w tej branży urzędnicy jawnie drwią sobie z racji stanu, którą jest m.in. bezpieczeństwo i dobrobyt obywateli. Ponadto mamy niczym nieuzasadnione podniesienie minimalnego wieku dla motorowerzystów o rok, do 14 lat – czemu? Karta motorowerowa mogła być wydawana w wieku 13 lat kandydata, zaś prawo jazdy AM dla rok starszych?\nKobiety na motocyklach – ile nas jest? Statystyki przeczytasz tutaj.\nCo do uprawnień instruktorskich, to nadal kandydat na instruktora nie musi umieć jeździć, by zostać instruktorem. Nie ma egzaminów z techniki jazdy, które kwalifikowałyby na kurs instruktorski, tak jak dzieje się to w innych dziedzinach, choćby w jeździectwie. Kandydat ma obowiązek zaliczyć kilkugodzinne szkolenie pod okiem instruktora techniki jazdy, ale 90% uczestników tych szkoleń stawia się na zajęcia w adidaskach i krótkim rękawku, zaś na pytanie o roczne przebiegi na motocyklu odpowiadają, że oni tylko chcą być instruktorami, więc nie muszą mieć swojego motocykla. Czyli baran o zerowej wiedzy o motocyklu i technice jazdy, posiadający prawko kiedyś uzyskane „przy okazji”, bez własnego kasku i ubioru ochronnego, ma zamiar ubiegać się o uprawnienia instruktora nauki jazdy – bezczelność do kwadratu! Niestety, taki delikwent otrzyma uprawnienia, bo spełnia znikome wymagania ustawowe… Skutkiem jest wysoka wypadkowość młodych kierowców, bo na kursie nie spotkali profesjonalisty, lecz dyletanta, który jest dyletantem zgodnie z przepisami. Sukcesem jest niewątpliwie nowa forma egzaminu praktycznego – jest pierwszy w historii polskiego ruchu drogowego egzamin, gdzie naprawdę trzeba wykazać się podstawami prawidłowej techniki jazdy.\nZmiany zaszły także w szkoleniach – od pierwszej jazdy kursanci mają szkolić na motocyklach o pojemności skokowej co najmniej 600 cm3. Moim zdaniem to bez sensu. Wystarczy, że przy braku wprawy doda się za dużo gazu i nieszczęście gotowe. Jak jest Twoja opinia?\nNo, właśnie… Poruszyłaś bardzo ważny temat, o którym w emocjach zapomniałbym. Nasi cudowni urzędnicy zarządzili, że szkolenie w zakresie kategorii A musi się odbywać na motocyklach o mocy maksymalnej nie mniejszej niż 40 kW, oraz pojemności nie mniejszej niż 600 cm3. Przepis ma pochodzenie brukselskie, ale nie do końca. Otóż Eurokomuniści wydali dyrektywę mówiącą, że motocykl egzaminacyjny ma mieć wspomniane parametry. Egzaminacyjny – nie szkoleniowy. Jednak nasi geniusze rozciągnęli te wymagania na motocykle szkoleniowe. Przepis jest tak skonstruowany, że nie wolno kursanta posadzić na motocykl mniejszy, słabszy, dostosowany do etapu szkolenia i możliwości delikwenta. Według opinii urzędników magistratu warszawskiego, korzystanie z motocykla niespełniającego wspomnianych wymogów jest rażącym naruszeniem zasad szkolenia, co może grozić odebraniem uprawnień. Czyli kursant może się zabić zgodnie z przepisami, ale nie może się uczyć na maszynie którą jest w stanie opanować i bezpiecznie się uczyć. Urzędnicy resortu pytani o powód podjęcia takiej decyzji, nie potrafią odpowiedzieć… Niemcy zastosowali się do wymagań UE w kwestii pojazdów używanych na egzaminach, dając jednocześnie instruktorom wolną rękę w doborze maszyn szkoleniowych. Zatem niemiecki kursant zaczyna na maszynie klasy 125/250, na której trudniej zrobić sobie krzywdę, a w miarę postępów w nauce przesiada się na motocykle większe i mocniejsze. Co do osób o drobnej posturze, to w Niemczech mogą zdawać egzamin na motocyklu własnym, lecz spełniającym wymagania techniczne. Jest jednak jedna różnica między systemem polskim a niemieckim. U nas kategoria A jest dostępna dla każdego, kto skończy 24 lata, chyba że wcześniej posiadał kategorię A2. Natomiast w Niemczech każdy, bez względu na wiek, zaczyna od kategorii A2, by w miarę nabywania doświadczenia ubiegać się o kategorię A – to jest lepsze rozwiązanie, niż nasze. Jest jeszcze jedna sprawa – zmowa ośrodków egzaminacyjnych dotycząca blokowania użycia pojazdów szkoleniowych na egzaminie. Na razie tylko dyrektor ośrodka egzaminacyjnego w Zielonej Górze wyszedł z propozycją egzaminowania na pojazdach szkoleniowych, co poprawiło zdawalność, ale to tylko jeden rozsądny człowiek na kierowniczym stanowisku, za którego szczerze trzymam kciuki.\nChciałbym porozmawiać trochę o motocyklu egzaminacyjnym, jakim jest Suzuki Gladius 650. Czy wybór tej właśnie maszyny na egzamin państwowy to dobry pomysł? Jakie są plusy i minusy Gladiusa?\nTo nie jest zły motocykl. To nowoczesna maszyna średniej klasy, ale dość wymagająca wobec początkujących motocyklistów, a takimi są świeżo upieczeni absolwenci kursów. Kłopot polega na tym, że osoby drobnej postury mają kłopot z jego masą i wysokością siodła. Przy wspomnianej zmowie ośrodków egzaminacyjnych jest to spore utrudnienie, gdy nie można korzystać z motocykla szkoły, który spełnia wymogi co do pojemności i mocy, ale swoimi gabarytami jest dostosowany do postury i tężyzny abiturienta. Skoro osoby niepełnosprawne mogą korzystać z pojazdów szkoleniowych na egzaminie, tak jak osoby niepotrafiące opanować manualnej skrzyni biegów i zdające na automacie szkoleniowym, to czemu sprawni i zdolni obywatele mają być poszkodowani? Uważam, że korzystanie z pojazdu szkoleniowego na egzaminie powinno być dostępne dla każdego zdającego, bez żadnych szykan lub utrudnień formalnych. Na razie tylko jeden ośrodek egzaminacyjny w Polsce traktuje tę sprawę normalnie. Inną kwestią jest wybór motocykla egzaminacyjnego w Warszawie. Importerzy innych marek mają wątpliwości, co do bezstronności i czystych intencji autora wymagań technicznych dla motocykla egzaminacyjnego.\nJak wpłynęły zmiany przepisów na kat. A na motocyklistki? Zdanie Ani Dąbrowskiej poznasz tutaj.\nDrugą sprawą wymagającą interwencji jest motocykl egzaminacyjny dla kategorii A2 – to też jest Gladius w Warszawie, ino o mocy maksymalnej stosownie zmniejszonej. Jednak jest to nadal ten sam, duży i ciężki dla mikrych osób motocykl. Ograniczenie mocy maksymalnej nic nie daje, bo różnica między obiema wersjami tej maszyny jest odczuwalna dopiero powyżej 100 km/h. Do „setki” oba motocykle zachowują się tak samo, mają porównywalną dynamikę i energicznie reagują na gaz. De facto, egzamin na kategorię A2 niczym się nie różni od kategorii A – oba motocykle są tak samo odbierane przez abiturientów.\nŚrodowisko motocyklowe oraz kursanci liczyli na to, że po kilku miesiącach, jakie upłynęły od wprowadzenia zmian, urzędnicy pójdą po rozum do głowy i zastanowią się nad tym, co najlepszego narobili. Do uzgodnień międzyresortowych trafił projekt rozporządzenia ministra transportu zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Co nas czeka w najbliższym czasie?\nProjekt zmian kompletnie nie odpowiada oczekiwaniom moim, środowiska instruktorskiego, a także przyszłych kursantów. Otóż urzędnicy planują, że moc maksymalna motocykla używanego do szkolenia nie może być mniejsza niż 50 kW, zaś masa własna nie mniejsza niż 175 kg. To jakaś farsa… Co do egzaminu teoretycznego, to w zakresie każdej kategorii mamy bałagan, bo autorami pytań są dyletanci, zaś resort umywa ręce, bo zrzuca z siebie odpowiedzialność za merytoryczny poziom pytań. Ja się zastanawiam, po jaką cholerę w testach są pytania o motocykl z koszem, skoro jest to margines motocykli zarejestrowanych w Polsce? Jeśli już ktoś porusza się takim motocyklem, co jest wielką frajdą i ciekawym doświadczeniem, to wie jak się tym urządzeniem posługiwać i na co zwracać uwagę. Czemu w pytaniach dla kategorii B nie ma pytań o napęd na cztery koła, blokadę mechanizmu różnicowego, skoro na każdy tysiąc samochodów mamy częściej występujące te rozwiązania, niż wózków bocznych na każdy tysiąc motocykli? Mam nadzieję, że z przepisów zniknie durny zapis o „butach wiązanych na płaskiej podeszwie” – nawet nie sznurowanych, ale wiązanych. Czemu buty motocyklowe, posiadające atest potwierdzony wszywką, nie nadają się na egzamin?\nJak zmieniła się zdawalność po 19-stym stycznia 2013 roku? Jak to wygląda w przypadku Twojej szkoły jazdy? I czy pierwsze podejście od egzaminu to jedyne i ostatnie podejście czy Twoi kursanci podchodzą do egzaminu kilkakrotnie?\nZdawalność na nowych zasadach spadła, ale dotyczy to głównie egzaminu teoretycznego. Nie chodzi tu o utajnienie pytań i brak możliwości zapoznania się z nimi przed egzaminem, ale o ich treść i błędy gramatyczne i merytoryczne. Co do egzaminu praktycznego, to nieco spadła liczba osób zaliczających ten sprawdzian za pierwszym podejściem, głównie z uwagi na emocje jakie towarzyszą zadaniom szybkim, gdzie miejsca na placu przy ul. Odlewniczej (WORD w Warszawie – przyp. red.) nie ma zbyt wiele. Osoby, które były dobrze przygotowane, lecz nie były w stanie opanować stresu i nie zaliczyły egzaminu praktycznego, zazwyczaj za drugim razem radzą sobie lepiej, gdyż wiedzą, czego się spodziewać. Natomiast muszę pochwalić zmiany organizacyjne na egzaminach motocyklowych, gdzie odczuwalna jest troska o bezpieczeństwo kursanta i pozytywne podejście personelu ośrodka egzaminacyjnego – to cieszy. Można powiedzieć, że w miarę jak ze środowiska czynnych egzaminatorów ubywa funkcjonariuszy systemu represji PRL, statystycznie poprawia się zdawalność i opinia o WORD-ach. Internet wyolbrzymia pojedyncze epizody, gdzie jednak częściej winien jest zdający, a nie egzaminator. Przyznaję – słyszy się o przypadkach oszustwa, którego dopuszcza się egzaminator, wmawiając zdającemu błąd, ale to margines. Zdecydowanie najczęstszą przyczyną negatywnego wyniku egzaminu są błędy popełniane przez zdających. Co do szkolenia, to zauważyłem, że większość kursantów stawia się na zajęcia jako tako ubrana. Pojawiają się kurtki i spodnie motocyklowe, zakupione lub pożyczone, własne kaski, rękawiczki, etc.. W trakcie części teoretycznej kursu trwają gorące konsultacje dotyczące ubioru, co pozwala początkującemu lepiej rozeznać się w rynku kasków i ubrań – to bardzo pozytywne zjawisko.\nRozmowę z Kasią Jundziłł – instruktorką nauki jazdy na kat. B przeczytasz tutaj.\nCzy instruktor, który do zeszłego roku prowadził szkolenia na kat. A może szkolić też w zakresie kat. A1, A2 i AM?\nW tej kwestii mamy prawdziwy cyrk. Otóż od 19 stycznia tego roku mamy nowe kategorie jednośladowe: A2 i AM. Według opinii warszawskiego magistratu, instruktor z uprawnieniami kategorii A uzyskanymi przed tą datą, nie może szkolić w zakresie nowych kategorii. Czyli ja mogę szkolić osoby w wieku 16-18 lat na kategorię A1, oraz w wieku 24 i więcej, na kategorię A, zaś nie mogę szkolić osób zakwalifikowanych wiekowo na kategorię A2 – 18-24 lata, o motorowerzystach nie wspominając… Ja zrozumiałbym sytuację, gdyby osoby nieletnie mogli szkolić instruktorzy, którzy przeszli kurs rozszerzony o elementy pracy wychowawczej, lub coś podobnego. Natomiast obecny stan prawny w Warszawie jest co najmniej absurdalny. Mamy na terenie Warszawy ośrodki, gdzie jest kategoria A2, a zajęcia prowadzą instruktorzy z uprawnieniami sprzed zmian, ale tylko dlatego, że… są to ośrodki zarejestrowane w powiatach ościennych, gdzie urzędnicy nie widzą przeszkód w szkoleniu na nowe kategorie jednośladowe, przez „starych” instruktorów. Inne kuriozum: kursant w zeszłym roku ukończył kurs kategorii A, mając 19 lat. Niestety, z powodu pogody nie załapał się na egzamin. W tym roku chciał wykupić kilka lekcji przed egzaminem – według warszawskich urzędników nie mam prawa go szkolić, bo byłoby to szkolenie uzupełniające w zakresie kategorii A2 (z uwagi na wiek), a mnie tego robić nie wolno… Paranoja… Nie wolno nam też szkolić motorowerzystów, z tych samych powodów… Resort wydał mgliste w treści pismo informujące, że każdy instruktor kategorii A ma wiedzę i umiejętności do szkolenia w zakresie kategorii A2 i AM. Jednak nie napisali, że ma do tego uprawnienia, a to dwie różne rzeczy. Ponieważ ośrodek szkolenia kierowców ma takie uprawnienia do szkolenia, jakimi legitymują się jego instruktorzy (oprócz pojazdów i reszty infrastruktury), to teraz opiszę kolejny przypadek: zgłosił się do naszego ośrodka młody instruktor z uprawnieniami kategorii A zdobytymi po zmianach, czyli po 19 stycznia bieżącego roku. Niestety, ośrodek nie otrzymał pozwolenia na szkolenie w zakresie kategorii A2, gdyż instruktor… nie ma trzech lat praktyki w szkoleniu w zakresie tej kategorii. Ja się pytam: skąd ma mieć praktykę, jeśli tę kategorię wprowadzono w tym roku? Idąc tym tokiem rozumowania, kategoria A2 jest poza naszym zasięgiem, gdyż żaden ośrodek jej nie otrzyma, gdyż nie będzie mógł się wykazać zatrudnieniem instruktora o trzyletniej praktyce. Błędne koło, zafundowane nam przez niedouczonych baranów, będących na naszym utrzymaniu. My płacimy podatki na pensje urzędników, a ci traktują nas jak śmieci! Jestem mocno rozgoryczony poziomem stanowionego w Polsce prawa i indolencją urzędników samorządowych, którym wygodniej jest udawać, że wszystko jest dobrze…\nA jak z samymi szkoleniami – czy po szkoleniu na pełną kat. A można robić prawo jazdy na kat. A1, A2 lub AM, czy trzeba skończyć szkolenie dedykowane dla konkretnej kategorii? A jeśli tak, to gdzie szukać szkoleń na te kategorie?\nNa dziś, osoba będąca absolwentem kursu kategorii A nie może zdawać egzaminu kategorii A1 bądź A2. Ma się to zmienić – informacja taka została podana przez urzędników ministerstwa, gdyż obecny stan jest kuriozalny. Otóż mając ukończony kurs kategorii A, trzeba się zapisać na kurs A1, by móc zdawać egzamin na „125” – czy to nie bzdura? Mam nadzieję, że ta zmiana wejdzie w życie.\nCo sądzisz o szkoleniu w ruchu drogowym, gdzie instruktor jedzie w samochodzie za kursantem?\nTo jest pomyłka. Sytuacja, gdzie instruktor jedzie w aucie świadczy o nim jak najgorzej. Jak przez radio zahamować za kursanta, gdyby ten popełnił błąd? Jak zmienić kierunek jazdy motocykla, jak sprawdzić, czy kursant potrafi kierować? Lekkie maszyny prowadzą się bez żadnego wysiłku, ale gdy instruktor na tylnym siedzeniu odchyli się na zewnątrz zakrętu, zmusza kursanta do właściwego działania na kierownicę. Tylko w taki sposób można wpoić kursantowi właściwą technikę kierowania, odważną i świadomą. Instruktor, który nie wsiada z kursantami na jeden motocykl daje świadectwo swojej ignorancji i braku przygotowania do pracy.\njak to jest z kobietami? Jak radzą sobie na większych motocyklach szkoleniowych i egzaminacyjnych?\nDziewczęta są w tej kwestii rozsądniejsze od chłopaków. Rzadko się zdarza, że dziewczyna kupuje motocykl, na którym nie sięga pewną stopą do jezdni. Jednak zauważam inny problem – durni znajomi. Co to za kolega bądź koleżanka, która namawia do zakupu pierwszej maszyny w życiu, która jest zbyt ciężka i zbyt mocna? Namawianie na „litra”, to nie jest koleżeństwo. Wnerwia mnie, gdy tzw. motocykliści swoje kompleksy leczą początkującymi motocyklistami. Po jaką cholerę namawiać leszcza z ciepłym jeszcze prawem jazdy na stupięćdziesięciokonną maszynę? Przecież najpierw taki delikwent ma opanować technikę jazdy na maszynie więcej wybaczającej, lżejszej, łatwiejszej do opanowania. Rynek jest pełen pięćsetek i ćwiartek, które są dużo lepsze do samodzielnej nauki niż maszyny, które podobają się kolegom.\nPrawo jazdy – formalności krok po kroku. Część 1 naszego cyklu opisanego przez instruktorkę nauki jazdy tutaj.\nCo byś radził tym, którzy zrobili kurs, przeszli przez egzamin teoretyczny i na egzaminie praktycznym odnieśli porażkę?\nPrzede wszystkim nie poddawać się, ćwiczyć dalej, ale pod okiem dobrego instruktora, z czym może być kłopot w miejscowościach, gdzie nie ma wyboru, więc wszyscy są skazani na monopol jednego ośrodka. Co do samego podejścia kursantów do prawa jazdy, to zauważyłem pewną prawidłowość: im bardziej ktoś się śpieszy na egzamin, tym więcej razy zdaje. Znakomita większość osób, które za pierwszy podejściem zaliczyły egzamin, to osoby systematycznie uczęszczające na zajęcia obowiązkowe, oraz szkolące się dodatkowo w okresie oczekiwania na egzamin. Staranne przygotowanie do egzaminu zwiększa szanse powodzenia. Największym błędem jest wmówić sobie, że skoro kolega z kursu opanował wszystkie manewry egzaminacyjne w cztery godziny, to ja też muszę. Bzdura – każdy kursant jest inny, uczy się w innym tempie, przychodzi na kurs z innym bagażem doświadczeń drogowych i inną sprawnością fizyczną. Mam prośbę do wszystkich obecnych i przyszłych kursantów: nie patrzcie jak jeździ kolega z kursu, bo może jest szczęśliwym posiadaczem „demoluda”, na którym jeździ od dziecka po wsi. Patrzcie na siebie, czy rozumiecie polecenia instruktora, zjawiska zachodzące podczas jazdy i czy wyrabiacie właściwą pamięć mięśniową, pozwalającą na mniejszy wysiłek podczas prowadzenia motocykla. To ma być frajda, a nie katorga.


Gniazdo SAT TELKOM-TELMOR GFS-520, Akcesoria TV - opinie, cena - sklep saturn.pl\nGniazdo SAT TELKOM-TELMOR GFS-520\nnr kat.: 1302910\nGniazdo typu GFS-520 jest dedykowane do instalacji gdzie wymagane jest dostarczenie do odbiorników jednego sygnału DVB-T i dwóch sygnałów SAT (tunery 2-głowicowe). Gniazdo może być stosowane w instalacjach multiswitchowych. W drugim przypadku sygnał z konwertera, może być wcześniej zsumowany na odpowiednich urządzeniach z zewnętrznym sygnałem DVB-T. Gniazdo przeznaczone jest do montażu natynkowego lub podtynkowego.\nDo tunerów 2-głowicowych\nPrzenoszenie napięcia zasilania pomiędzy wyjściami SAT i wejściami IN; Możliwość montażu natynkowego i podtynkowego\nMetalowa, odlewana obudowa gniazda


22 marca 2016, 09:50\nW 2015 roku europejscy klienci kupili ponad 280 000 samochodów użytkowych Forda, co stanowi wzrost o 23 proc. w porównaniu z 2014 rokiem. W efekcie Ford znalazł się w tym zestawieniu na pierwszym miejscu. To pierwsze takie osiągnięcie od osiemnastu lat (cztery lata temu firma zajmowała siódme miejsce). Przedstawiciele koncernu są zgodni, że sukces to zasługa odnowionej i rozszerzonej gamy modelu Transit (Transit, Transit Custom, Transit Connect i Transit Courier). W tym samym czasie swoich rywali pokonał także Ford Ranger, zajmując pierwsze miejsce wśród najlepiej sprzedających się pick-upów w Europie, z wynikiem 27 300 egzemplarzy. To o 27 proc. więcej niż rok wcześniej.\nDostawczak potrzebny od zaraz\nZ badań zlecanych przez koncerny motoryzacyjne wynika, że samochody użytkowe mają duży wpływ na kształtowanie krajobrazu gospodarczego w Europie. Zwiększone zapotrzebowanie na tego typu auta to m.in. efekt wykorzystywania ich przez firmy sprzedające w internecie. Samochody dostawcze trafiają również do „tradycyjnego” handlu, a także do przedsiębiorstw zajmujących się pracami malarskimi, wodno-kanalizacyjnymi oraz tynkarskimi. Oprócz tego vany są nadal wykorzystywane w budownictwie, transporcie, infrastrukturze użytkowej oraz w firmach serwisowych. – Ford wiele zainwestował w opracowanie nowych samochodów użytkowych, które są wytrzymałe, oszczędne i oferują najnowocześniejsze systemy wspomagające kierowcę, jak inteligentny tempomat czy system utrzymywania pojazdu na pasie ruchu – mówi Roelant de Waard, wiceprezes ds. marketingu, sprzedaży i serwisu w Ford of Europe. I dodaje: – W tym roku zaoferujemy dodatkowo nowe jednostki napędowe dla Transita i Transita Custom, a także wprowadzimy na rynek nowego Rangera.\nPowiększa się sieć sprzedaży\nW 2015 roku samochody użytkowe Forda miały 12,6 proc. europejskiego rynku. Tym samym Ford zamienił się na pozycji lidera z Volkswagenem. Ponadto w zeszłym roku koncern powiększył też sieć specjalistycznych salonów dilerskich z samochodami użytkowymi. Obecnie działa już ponad 750 punktów Transit Centre.\nPodsumowując, od czasu, gdy 9 sierpnia 1965 roku pierwszy ford transit zjechał z linii produkcyjnej w fabryce w Langley w Wielkiej Brytanii, wyprodukowano już ponad 8 mln egzemplarzy modelu Transit i Transit Custom. (HUW)


wydrukuj podstronę do DRUKUJ29 października 2021 | 19:08\nCmentarz św. Stanisława należy do dziesięciu najstarszych nekropolii w Polsce. Pierwsze pochówki odbyły się tu w 1530 roku, jednak najstarszy z czytelnych napisów, jaki dotrwał do dziś, pochodzi z 1842 roku. Znajduje się na grobie Franciszka Szyndlera, „dziedzica wsi Kamiona”, który jest jednym z około 360 zachowanych nagrobków.\nW 1720 r. prymas Stanisław Szembek na miejscu drewnianej świątyni ufundował murowany, barokowy kościół, który otrzymał wezwanie jego patrona – św. Stanisława biskupa. W latach 1779-1918 przykościelny cmentarz pełnił funkcję miejskiej nekropolii, jednak zmarłych w zasadzie nie grzebano już od 1914 roku. Oficjalnie cmentarz zamknięto dopiero w 1945 roku.\nPrzy ulicy Rawskiej spoczywa pierwszy prezydent Skierniewic, zmarły w 1892 roku Zygmunt Pietrusieński, a przy głównej alejce zwraca uwagę okazały grobowiec rodziny Bindrów – leży w nim m.in. zmarły w 1852 roku Józef Binder „obywatel tutejszy”, Rozalia z Bindrów Aufschlak, „obywatelka w wieku lat 58” zmarła w roku 1879 czy Franciszek Binder, zmarły w 1905 roku „były podleśny, obywatel m. Skierniewice”.\nGrobowiec stojący obok wieńczy zamyślony aniołek – inskrypcja głosi, że tu „spoczywają zwłoki” zmarłego w 1886 roku 11-letniego Aleksandra Mackiewicza oraz żyjącej zaledwie trzy tygodnie Felicyi Mackiewicz, która odeszła 20 września 1877 roku.\nNa uwagę zasługuje też grób Ignacego Abramowicza (zm. w 1874 r.), powstańca z 1830 r. „Kapitana Gwardyi Artyleryi Konnej”, grobowiec Viktora Bernarda Vacquereta (zm. w 1869 r.), byłego oficera wojsk Napoleona i kawalera Orderu Legii Honorowej, płyta nagrobna Mateusza Morawskiego, którą ufundował „swemu wiernemu słudze” feldmarszałek książę Aleksander Bariatyński czy żeliwny pomnik poświęcony Bolesławowi Janowi Baumanowi (zm. w 1847 r.).\nPochówki przy ulicy Rawskiej zakończono w 1914 r., ponieważ w 1911 został założony nowy, funkcjonujący do dziś cmentarz pw. św. Józefa przy ulicy Kozietulskiego.\nW połowie lat 60. kosztem aż dwóch trzecich 2-hektarowej powierzchni cmentarza utworzono rozległy skwer przy ulicy Rawskiej (potem przecięty aleją Niepodległości oraz w części zajęty przez budynek, w którym obecnie mieści się szkoła i Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie), ale ekshumacje były wtedy prowadzone bardzo niestarannie i podczas niedawnej budowy parkingu pod trawnikiem odkryto liczne ludzkie szczątki.\nNad wpisaną do rejestru zabytków nekropolią opiekę roztacza Towarzystwo Przyjaciół Skierniewic, pieniądze zebrane z kwest przeznaczając na renowację nagrobków.\n– Obecnie odnowiliśmy mniej grobów niż zamierzaliśmy, ponieważ dysponowaliśmy jedynie ubiegłoroczną dotacją z miasta w wysokości 10 tysięcy złotych i kilkuset złotymi z kwesty, która w 2020 roku odbyła się jedynie w formie przelewów – mówi Jacek Stępowski, prezes TPS.\nZdjęcia: Sławomir Burzyński


« Strona Główna | Poprzednia Strona » KOPALNIA TALENTÓW kolonie 7-11 lat\nKOPALNIA TALENTÓW kolonie 7-11 lat\n- mali projektanci - projektowanie wymarzonej kreacji, tworzenie form nowych ubrań, przygotowanie rysunku i malowanie koszulek,\n- kreatywna biżuteria - tworzenie biżuterii z makaronu, słomek, kolorowej bibuły, cekinów, będącej dodatkiem do zaprojektowanego stroju,\n- dzień z Harrym Potterem - przydział czarodziejskich szat (peleryna, tiara, różdżka), wyprawa do Zakazanego Lasu, szukanie skarbów, lekcje wróżbiarstwa, magii i astrologii pod okiem dyrektora Snape’a, wybór kolonijnych bohaterów - Harrego, Hermiony i Rona,\n- piłkarze do reprezentacji Polski pilnie poszukiwani! Nauka dryblingu, poprawnego prowadzenia i przyjęcia piłki, podkręcanie piłki, żonglerka, ofensywa i defensywa, czyli jak zapewnić sukces drużyny, Futbolowe Mistrzostwa o puchar dyrektora ośrodka, przy dopingu cheerlederek w stylu amerykańskim z pomponami,\n- Scrapbooking - własnoręczne wykonanie kartki z wakacji przy użyciu klasycznych materiałów takich jak: kartka, papier, pieczątka z dodaniem elementów znalezionych na plaży. Stwórz swoja wymarzona kartkę,\n- wycieczka do Rodzinnego Parku Rozrywki „Nowa Holandia” - doskonałe miejsce na zabawę i edukację z mnóstwem atrakcji m.in. 28 metrowa zjeżdżalnia LEW GIGANT. Największa w Polsce i na świecie nadmuchiwana konstrukcja nominowana do wpisu do Księgi Rekordów Guinessa, Wyspa Stonehenge, Wyspa Iluzji, Wyspa Potworów\n- tajemniczy Świat Kryptozoologii,\n- Wielki Finał! Czas na prezentację talentów, rozstrzygnięcie konkursów, rozdanie dyplomów i podsumowanie wydarzeń kolonijnych - ostatnie wspólne pamiątkowe zdjęcia,\nPROPOZYCJA FAKULTATYWNA: - realizowana przy min. 5 uczestnikach - ABC windsurfingu -w cenie: 1 godzina teorii, 6 godzin zajęć na wodzie, kompletny sprzęt windsurfingowy, pianka, instruktor, zabezpieczenie szkolenia w postaci łodzi motorowej z przeszkolonym pracownikiem, dyplom ukończenia kursu. Koszt od osoby 180 zł.\nPociąg - opieka wychowawcy lub konwojenta. Na trasach antenowych pociąg, mikrobus lub PKS. Przy dojeździe własnym zakwaterowanie po godz.16:00. Transport za dopłatą: Białystok 140 zł, Bydgoszcz 80 zł, Elbląg 40 zł, Gdańsk 60 zł, Koszalin 90 zł, Kraków 120 zł, Olsztyn 60 zł, Poznań 100 zł, Słupsk 80 zł, Szczecin 120 zł, Tczew 40 zł, Warszawa 110 zł, Wrocław 130 zł. Na terenie Polski wyjazdy w ramach połączeń antenowych realizowane będą w formie przejazdów pociągami, autokarami, minibusami pod opieką konwojenta przy min. 3 uczestnikach. Za brak legitymacji szkolnej uczestnik koloni zobowiązany jest do dopłaty biletu.\nUczestnicy powinni posiadać: legitymację szkolną, strój kąpielowy, krem do opalania z filtrem, obuwie i strój sportowy, nakrycie głowy, kieszonkowe, gadżety związane z Harrym Potterem mile widziane. Koszulka do pomalowania na zajęciach z projektowania.


Juskowiak: Co nauki społeczne wiedzą o sztuce?\nW dniach 14-15 maja br. w Poznaniu odbyła się konferencja naukowa „Sztuka - kapitał kulturowy miast polskich” zorganizowana przez Zakład Kultury Miasta Instytutu Kulturoznawstwa UAM, kierowany przez prof. dr hab. Ewę Rewers. W jej trakcie zaproszeni badacze (m.in. profesorowie H. Taborska, B. Jałowiecki, A. Zeidler-Janiszewska, K. Wilkoszewska, R. Drozdowski, M. Wasilewski, B. Frydryczak, A. Grzegorczyk, J. Tyszka) oraz artyści i kuratorzy (J. Kozakiewicz, R. Schefferski, W. Wilczyk, J. Szreder) debatowali nad korzyściami i zagrożeniami związanymi z wykorzystaniem sztuki jako narzędzia podnoszenia kapitału kulturowego miasta. Kto i w jakich celach wytwarza sztukę miejską? W jaki sposób estetyczne doświadczanie miasta przekuwane bywa w jego tożsamość i/lub turystyczną atrakcyjność? Jakie miejsce zajmuje sztuka w strategiach rozwojowych i promocyjnych miast polskich? Czy „kolaborująca” z władzami metropolii sztuka publiczna władna jest zachować swoją polityczność i odpowiedzialność za przestrzeń miejską oraz zamieszkujących ją ludzi? - to niektóre spośród pytań zajmujących uczestników omawianego wydarzenia.\nPoznańska konferencja unaoczniła jeden z problemów polskiej refleksji nad związkami sztuki z miastem. Brak „materiału rzeczowego“, w postaci znaczących ilościowo i jakościowo publicznych projektów artystycznych, prowadzi, jak zauważyła prof. Halina Taborska, do „zaklinowania Polski na XIX wieku”. Nieobecność debaty publicznej oddanej sprawie sztuki miasta (może z wyjątkiem Palmy i „Dotleniacza“ Rajkowskiej, kilku projekcji Wodiczki), niepoświęconej pomnikom czy architekturze muzealnej, zdaje się dobrym potwierdzeniem tej tezy. Stosunkowo nieliczna ilość referatów podejmowała zatem kwestię nowego typu sztuki publicznej (new genre public art - Suzanne Lacy), niewiele z nich skupiało uwagę na jej politycznym, aktywizującym społeczne transformacje potencjale.\nCZY SAME MUZEA SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ WYSTARCZĄ?\nW kontekście miast polskich najszybszym sposobem akumulacji kapitału kulturowego, z wykorzystaniem działań artystów, okazuje się paradoksalnie budowa muzeum sztuki współczesnej. Paradoksalnie z uwagi na długotrwały proces erygowania instytucji i kolejne nieudane próby przełożenia na lokalny grunt casusu Bilbao. Kontrowersyjność bryły, niezależnie od jej estetycznej jakości i posiadanej przez miasto kolekcji sztuki, stanowić ma wystarczający lep na napływających do miasta turystów.\nMuzeum sztuki, jak wykazywały na przykładzie łódzkiego ms² dr Magdalena Saryusz-Wolska i dr Blanka Brzozowska, stanowić może również zasłonę dla działań czysto komercyjnych. W strategii promocyjnej Manufaktury rzadkie odniesienia do handlowego charakteru placówki nikną wśród głosów podkreślających kulturową wagę obiektu i rewitalizacyjny sukces centralnego dla Łodzi fragmentu miasta. Co więcej, nowa ikona Łodzi prowadzi do jej przestrzennej rekonfiguracji. Rynek Manufaktury, zdaniem badaczek, sprawia wrażenie dopełnienia miasta, z wolna przejmuje też rolę centrum od głównej łódzkiej arterii - ul. Piotrkowskiej. Dodajmy, iż przykład Manufaktury potwierdzał tezę Pierre’a Bourdieu o ścisłej zależności (oraz zdeterminowaniu pierwszego przez drugi) między kapitałem kulturowym i ekonomicznym.\nSZTUKA PUBLICZNA, ALE CZY POLITYCZNA?\nWracam do tytułowej dla konferencji kwestii – miejskiego kapitału kulturowego i zagadnień sztuki publicznej. Szczególnie interesująco kwestię tę podjęły dwa wystąpienia: prof. Rafała Drozdowskiego i prof. Haliny Taborskiej.\nWypowiedź prof. Rafała Drozdowskiego o nowej polityczności sztuki publicznej miała charakter postulatywny, wskazywała również na błędy pozbawionej krytycznego ostrza jej starszej odmiany. Wśród tych ostatnich szczególnie rażący zdaje się modernistyczny w duchu dydaktyzm artystów-wychowawców, reprezentantów grup wykluczonych. Zdaniem Drozdowskiego tworzący się za ich sprawą „rynek zastępczych reprezentantów” niesie z sobą ryzyko zafałszowania mapy prawdziwych obecności. (Dodam na marginesie, iż ciekawie pisał o tym Grant Kester opierając się na analizie relacji wspólnota-delegat dokonanej przez Pierre’a Bourdieu).\nSztuka publiczna bywa instrumentalizowana jako narzędzie powierzchownej estetyzacji czy nawet legitymizacji obecności monitoringu. Opakowanie sztuki publicznej bywa także jednym z głównych instrumentów rozmaitych polityk miejskich, by wspomnieć tylko zjawisko gentryfikacji czy działania o charakterze marketingowym.\nNadzieją na nową polityczność sztuki publicznej jest, wedle poznańskiego socjologa, porzucenie przez jej twórców opieki instytucji (pieczy „Straży Miejskiej”) i wystawienie na bezbronne, niezapośredniczone obcowanie z publicznością. W nowej sytuacji tropić winna nie zawsze zauważalne relacje społeczne - matryce strachu, obojętności czy wyobcowania. Musi również wyzbyć się efemeryczności i marginalności. Dzięki temu odzyska, być może, własną sprawczość. Już w dyskusji prelegent dodawał, iż ideał sztuki publicznej znajduje się pomiędzy władzą i społeczeństwem.\nSKĄD SIĘ BIERZE KAPITAŁ KULTUROWY MIASTA?\nNa innego rodzaje kwestie zwracała uwagę prof. Taborska. W opozycji do nieudanej strategii kumulowania kulturowego kapitału w Liverpoolu (wszechobecne odniesienia do Beatlesów i niskiej jakości artystycznej realistyczna rzeźba publiczna to przyczyny popkulturyzacji i estetycznej degradacji przestrzeni publicznej miasta), historyczka sztuki opisywała działania Cité Création w jednej z dzielnic Lyonu, pod koniec lat 80.\nProjekt muralistyczny „Muzeum Miejskiego Tony Garniera” to dowód na to, iż kapitał kulturowy miasta może być fundowany na oddolnych przedsięwzięciach jego mieszkańców, mających na celu, w pierwszej kolejności, akumulację nadwątlonego kapitału społecznego. Pomysł francuskich muralistów sprowadzał się do przeniesienia na ściany blokowisk rysunków projektanta osiedla, Tony Garniera. Szczególnie ciekawe, z punktu widzenia zaangażowania w projekt lokalnej wspólnoty, było malowidło przedstawiające miejscową szkołę. Naniesiono na nie fotografię jednej z klas (rocznik 1938/39), którą udało się później zebrać i sfotografować przed samym muralem. Rezultatem podobnych działań było wedle badaczki, niezwykle istotne w sytuacji postępującej prywatyzacji miejsc agora-podobnych, poczucie współposiadania miejsca. Samo osiedle zostało wkrótce wpisane na listę atrakcji turystycznych miasta, umacniając tym samym kulturowe zasoby Lyonu.\nW STRONĘ MIEJSKIEGO POLILOGU\nW odniesieniu do powyższych pomysłów możliwe jest, jak sądzę, szukanie odpowiedzi na pytanie o potrzebę sztuki w mieście. Sztuka publiczna, jako niezwykle heterogeniczna i wieloaspektowa praktyka kulturowa, może odpowiadać na równie heterogeniczne, złożone i niewolne od dyssensu interesy aktorów miejskiego teatru. Zdolna jest, w najbardziej udanych przypadkach, do zajmowania wspomnianego miejsca „pomiędzy”, budowania miejsca mediacji (nie zawsze zakończonej porozumieniem) dla włodarzy metropolii i zamieszkujących ją społeczności.\nIstotą sztuki publicznej, jak przypomina Marek Krajewski, jest budowanie przestrzeni publicznej. Zadanie to staje się tym istotniejsze, im więcej jej fragmentów wykrojonych zostało przez deweloperów czy prywatnych właścicieli. Zdaniem Krzysztofa Wodiczki przestrzeń ta, pod nieobecność swej fizycznej postaci, musi być każdorazowo na nowo wytwarzana. Jej trwanie w czasie może mieć jedynie charakter „powidoku” czy nawiedzającego miasto widma (w postaci debaty, wspomnień, działań pozaartystycznych). Przestrzeń publiczna to, podobnie jak Derridiańska demokracja, przyjaźń czy gościnność, obietnica na zawsze w sferze obietnic pozostająca. Jej odłożone w przyszłość nadchodzenie i niemożność pełnego urzeczywistnienia nie powinny jednak zniechęcać poszukujących jej artystów. To do nich głównie należą narzędzia tworzenia i podtrzymywania sytuacji miejskiego polilogu.\nZa szczególnie wartościowe przykłady sztuki miasta uznać należy te, które dokonują się przy współudziale (lub choćby za przyzwoleniem) lokalnych społeczności (projekty zarazem site-, jak i community-specific). Tworzone wspólnie murale czy mozaiki, odgrywane razem spektakle i happeningi umożliwić mogą auto-reprezentację marginalizowanych zbiorowości, uczynić widzialnymi będące ich udziałem zarówno bolesne, jak i afirmatywne doświadczenia. Partycypacja zażegnać może groźbę negatywnej reakcji na nie-wspólnotowe obiekty publiczne - akty wrogości i wandalizmu (dość wymienić, zgodnie afirmowane w ramach world-artu i równie zgodnie odrzucone przez lokalną wspólnotę, House Rachel Whiteread, instalację Alfredo Jaara One or Two Things I Know about Them czy rzeźby Johna Ahearna, usunięte z okolic 44 posterunku nowojorskiej policji).\nCo najistotniejsze, transformacyjny potencjał wspomnianych praktyk (określanych jako community art, sztuka wspólnoty czy, słabiej, sztuka dla społeczności) przynosić może nie tylko konsolidację i wzmocnienie partykularnych grup w relacji z kulturowym mainstreamem, ale i otwierać je na resztę miasta, inne wspólnoty, poprzez wyposażenie w narzędzia ekspresji i uzmysłowienie przygodności ich własnej kolektywnej tożsamości. Dokonywać może również pożądanego przez wykluczonych Rancièrowskiego dzielenia postrzegalnego, prowadzącego do trwania w czasie na nowych, wcześniej tylko założonych, równościowych zasadach.\nWażne przy tym, by nie popadać w zachwyt nad konsensualnymi właściwościami estetyki relacyjnej (Nicolas Bourriaud) czy dialogicznej (Grant Kester). Choć sztuka miejska nie powinna utrwalać istniejących podziałów i konfliktów społecznych, jeszcze gorszy skutek przynieść by mogło ich wypieranie lub łagodzące zacieranie. Sztuka pozostać musi miejscem artykulacji konfliktu, w jego agonistycznym jednak, a nie antagonistycznym wymiarze. Trwałość dyssensu nie musi się kłócić ze sprawczością sztuki, osiąganiem przez nią istotnych społecznych przemian. Przykładu dostarcza nam Joanna Rajkowska. Dyskusja wokół przeznaczonego dla szwedzkiej Umei projektu wulkanu pozwoliła na spotkanie stroniących od spotkań mieszkańców miasta, artykulację tego, co w mieście znienawidzone i nielubiane. Przedsięwzięcie artystki nie zażegnało konfliktu, pozwoliło jednak na zaistnienie budującej kapitał społeczny miejskiej relacji. Podobnie rzecz ma się z działaniami austriackiego kolektywu WochenKlausur. Zaaranżowana przezeń debata, toczona na statku w Zurychu, nie likwidowała niechęci administracji dla zjawiska prostytucji. Prowadziła jednak do konkretnego rozwiązania - budowy hotelu przeznaczonego dla uzależnionych od narkotyków, pozbawionych innego schronienia kobiet.\nPOSZERZYĆ OBSZAR WIDZIALNOŚCI\nJestem przekonany, iż najmniej kontrowersyjne wykorzystywanie sztuki dla potrzeb akumulacji miejskiego kapitału kulturowego możliwe jest w następstwie zaangażowania w projekty artystyczne samych mieszkańców metropolii. Przykład Lyonu pokazuje, iż odbudowa łączącego kapitału społecznego (w odróżnieniu od jego niebezpiecznej, integracyjnej odmiany) w ramach kolektywnych działań twórczych przynosić może miastu realne, tak ekonomiczne, jak i symboliczne, korzyści. Mowy nie było tutaj, co ważne, o wykorzystaniu miejscowej wspólnoty dla „ciemnych i niejawnych” celów miasta.\nNajistotniejsze dzielenie postrzegalnego, dokonywane na gruncie sztuki miasta nowe mapowanie tego, co widzialne i słyszalne, stanowić może punkt wyjścia dla podziału mniejszej wagi. Inwestujące w swoich mieszkańców za pomocą sztuki miasto doczekać się może rekonfiguracji tego, co widzialne na turystycznej i inwestycyjnej mapie świata. Miejsce w spisie prac Cité Création, Krzysztofa Wodiczki czy Joanny Rajkowskiej stanowi dobrą drogę do urzeczywistnienia tego pożądanego dla metropolii stanu rzeczy.\n[Piotr Juskowiak - doktorant w Instytucie Kulturoznawstwa UAM w Poznaniu]\n*tytuł i śródtytuły - moderatorka\nSztuka wspólnoty czy w imieniu wspólnoty?\nA czym jest "community art"? Czy potrzebuje artysty?\nCzy jest to sztuka robiona w imieniu wspólnoty - przez artystkę lub artystę, którzy stają sie rzecznikami wykluczonych? I chodzi mi tu zarówno o projekty Wodiczki, jak i o projekty Joanny Rajkowskiej, które silnie poszerzają granice tego, co prawomocne w przestrzeni publicznej?\nCzy są to działania stymulujące członków wspólnoty do działań artystycznych, czego przykładem może być mural Iwony Zając malowany z dziećmi z ulicy Brzeskiej na Warszawskiej Pradze?\nCzy może są to działania o charakterze artystycznym przez członków wspólnoty pojawiające się w postaci graffiti albo punktowych ingerencji w przestrzeń, które często są uznawane za wandalizm?\nKapitał kulturowy potrzebny od zaraz\nTworzenie kapitału kulturowego w czasach globalizacji nie może być składane na karb jednego ośrodka. Tak jak decentralizuje się władza, a koncentruje kapitał, tak zmieniają się źródła tworzenia kultury. Nie sądzę, by tworzenie kapitału kulturowego miałoby być zdominowane li tylko przez publiczne placówki, prywatne galerie czy też oddolną aktywność. Potrzeba jest polityka (szczególnie dotyczy to samorządów, które powinny rozumieć potrzeby kulturalne lokalnych społeczności) synergicznie wykorzystująca możliwości kreacji przestrzeni i ludzkiej aktywności. Przykładem może być graffiti - spontaniczna potrzeba autokreacji może zostać ograniczona przez surową politykę represyjną, ale może też być realizowana w obrębie wyznaczonych przez władze obszary, kontrolując w ten sposób estetykę przestrzeni.\nUciekając przed "reżimem władzy" w idealizującą przestrzeń "lokalnego wykluczenia i potrzeby jego wyrażenia" łatwo się przejechać. Brak kapitału kulturowego i narzędziowni do świadomego kreowania przestrzeni wśród mieszkanek i mieszkańców sprawia, że pozostaje ona często zaniedbana, a społeczność lokalna - zachowawcza. Chcąc realizować swoje wizje, artyści muszą wczuć się w sposób myślenia danej grupy (ewentualnie z niej wyrosnąć), by nie doszło do rozejścia się artystycznej wizji potrzebami i sposobem myślenia "lokalsów" - w przeciwnym bądź razie szansa na powiększenie kapitału kulturowego zostanie zaprzepaszczone.\nWielopłaszczyznowość tworzenia popytu na kulturę (nie bójmy się używać tego typu sformułowań) i na artystyczną ekspresję, nie można pominąć głównych aktorów - społeczności, władzy, instytucji publicznych i prywatnych. Ich wzajemne interakcje będą się powiększać - sztuką jest kierować tym procesem tak, aby zapobiegać tworzenia gett nierównomiernego dostępu do kultury. Tak jak Muzeum Powstania Warszawskiego organizuje wystawy na otwartej przestrzeni czy też koncerty muzyki młodzieżowej, tak inne instytucje kulturalne muszą zacząć eksperymentować z nowymi formami, które będą mogły dodatkowo zaspokajać nowe kanały kreacji. Gazeta domu kultury, internetowe videocasty, komiksy promujące wielokulturowość czy transmisja z setu djskiego w lokalnym medium - wszystkie tego typu działania mogą rozbudzić publiczne placówki, zwiększyć popularność prywatnego klubu czy też umożliwić twórcy poszerzenie grupy, do której się zwraca.\nMożliwości jest wiele - czas na ich realizację.\nSztuka wspólnoty - w odpowiedzi na pytania\nSztuka wspólnoty czy sztuka w jej imieniu? Łatka „community art” przydawana jest zazwyczaj w obu sytuacjach. Halina Taborska pisała, mając na celu ich rozróżnienie, o sztuce społeczności i sztuce dla społeczności. Pierwsza obejmuje praktyki podejmowane przy współudziale zaangażowanej w i współodpowiedzialnej za projekt wspólnoty, druga dotyczy działań samego artysty traktującego grupę, w najlepszym razie, jako instancję doradczą. Istotne jest, z etycznego, ale i politycznego punktu widzenia, aby drugi przypadek, akt mówienia w imieniu zbiorowości, wiązał się z zabieraniem głosu z ramienia, w porozumieniu z grupą, a nie w zastępstwie, pod jej nieobecność.\nAby zdefiniować „sztukę wspólnoty” należałoby pokusić się pierwej o definicję składających się na nią członów. Z oczywistych względów, wolałbym nie podejmować się tego działania. Mam nadzieję, że powyższe dopowiedzenie i wcześniejsza wypowiedź dostarczają przynajmniej tropów pomocnych w zrozumieniu omawianego zjawiska. Wspomnę może tylko, iż zdaniem Miwon Kwon implicytne założenie większości współpracujących ze wspólnotami artystów stanowi, że wspólnota to społecznie upośledzona grupa mniejszościowa, poszkodowana w zetknięciu z kulturą dominującą. Zadaniem sztuki zaś jest zmiana tego stanu rzeczy.\nCzy sztuka wspólnoty potrzebuje artysty? Odpowiedź brzmi tak. Jeśli sztukę od nie-sztuki odróżnia dziś jedynie kontekst szeroko rozumianej instytucji, współpraca z artystą zdaje się niezbędna, aby efekt zaangażowania społeczności proliferował później jako działanie artystyczne. Dzięki Iwonie Zając postrzegamy w ten sposób współprodukowane przez dzieci murale. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by do para-artystycznej ekspresji grupy dochodziło za sprawą jej wewnętrznego, niezapośredniczonego w osobie artysty, impulsu. Tu, Joanno, sytuowałbym Twój przykład - graffiti (zastrzegając jednak, iż winno być ono wyrazem nie jednostki, lecz pewnej zbiorowości). Choć, jak wiadomo, od dawna toczą się spory o jego status (sztuka miasta czy ruch społeczny?).\nPrzykłady niektórych działań Wodiczki i Rajkowskiej wydają mi się szczególnie ciekawe, gdyż poprzez współpracę z partykularnymi społecznościami zapytują o kształt szerszej wspólnoty. Czy możliwa jest ona na poziomie całego miasta („Projekcja poznańska” Wodiczki)? Czy można o niej sensownie mówić w odniesieniu do całego państwa (projekt „Linie lotnicze“ Rajkowskiej)? W Poznaniu Wodiczko starał się, w typowy dla siebie sposób, wypracować nowe mechanizmy inkluzji. Marzył o poszerzeniu miejskiej „wspólnoty” (konieczny cudzysłów) o doświadczenie osób bezdomnych. Rajkowska, na przykładzie tarć w ramach tymczasowej, zgromadzonej w samolocie społeczności („bezdomny, gej, dwóch Cyganów, Żyd, lesbijka (...) przedstawiciele węgierskiej skrajnej prawicy”), wskazywała na napięcia targające całym państwem węgierskim. Choć „duża wspólnota” nie zaistniała w przypadku żadnego z wymienionych projektów (bo też zaistnieć nie mogła), zgodnie testowały one możliwość dialogu między niechętnymi sobie „wspólnotami małymi”. Oba rysowały warunki, od uwzględnienia których zaczynać się winno samo myślenie o współczesnych formach wspólnotowości.\nMury opowiadają historię\nA co z takimi przykładami http://news.bbc.co.uk/1/hi/northern_ireland/8011516.stm .\nTutaj murale na Shankill Road w Belfaście oddzielającego wspólnotę protestancką od wspólnoty katolickiej z jednej strony ma służyć przeformowaniu napięć politycznych na obrazy, a z drugiej poprzez wizualne zestawienie lokalnej historii z innymi murami, które powstały w czasie II wojny światowej czy na terytoriach okupowanych może wzmacniać antagonizm polityczny pomiędzy grupami.\nPojawia się tutaj pytanie, czy jest to ten sam rodzaj sztuki, jak ten, który służy poszerzeniu społecznego spojrzenia o obecność grup mniejszościowych, włączenie ich do wspólnoty i tym samym stabilizowanie relacji społecznych czy wręcz czymś skrajnie innym - jest aktem, którego celem jest wyartykułowanie politycznych podziałów, który ma doprowadzić do rozpadu wspólnoty?\nCzy sztuka rozbija wspólnoty?\nNiebezpieczeństwo, o którym piszesz, Joanno, jest oczywiście stałym zagrożeniem towarzyszącym wspólnotowym akcjom artystycznym. Wspomniałem o tym wyżej, pisząc o groźnej, z uwagi na relacje między poszczególnymi wspólnotami, integrującej odmianie kapitału społecznego. Sztuka zdolna jest z pewnością do antagonizowania już poróżnionych społeczności, współpracujący z nimi artyści winni mieć to na uwadze.\nPrzykład, do którego się odnosisz nie może skutkować rozpadem wspólnoty. Nie tworzą jej przecież mieszkańcy Irlandii Północnej. Community art, w moim przekonaniu, wskazywać może tylko na możliwość zaistnienia dużych, wspólnotowych kolektywów. Te zaś, jako byty nigdy nieurzeczywistnione, nie są zagrożone rozbiciem. Przy dużej nieudolności animatorów, grozić może ono jedynie już istniejącym, niewielkim wspólnotom.\nCzy artystka należy do wspólnoty?\nJest jeszcze jedna kwestia, która mnie w przypadku sztuki wspólnoty interesuje - a mianowicie pozycja, z której mówią artyści i artystki. Czy są oni zewnętrznymi aktorami, którzy dopiero przy tworzeniu dzieła stykają się z daną wspólnotą czy są jej członkami? I to, że wypowiadają się w jej imieniu za pomocą środków artystycznych, a nie poprzez inne narzędzia polityczne (pisanie podań, zakładanie stowarzyszeń, organizowanie protestów itp.) wynika tylko z tego, że są artystkami, a nie prawnikami, aktywistkami, pisarzami.\nTe dwie pozycję wprawdzie czasami się nakładają na siebie (np. w przypadku "Dotleniacza" Rajkowskiej, gdzie z jednej strony mówi w swoim imieniu - jako mieszkanki Warszawy, a drugiej daje głos mieszkańcom pl. Grzybowskiego), ale zwykle są od siebie oddzielone. Z jednej strony mamy projekty takie jak wspomniany przez Ciebie poznański projekt Wodiczki czy jego "Laska tułacza", gdzie artysta daje głos wspólnocie, do której nie należy. Z drugiej zaś, olsztyńskie projekty Adamasa, w których używa sztuki bezpośrednio do wywarcia presji na władzach lokalnych i jest artystą-obywatelem, który przemawia w imieniu wspólnoty, do której należy. (Spójrz na tekst Adama Ostolskiego z wątku obok http://www.kongreskultury.pl/title,Projekty_artystyczne_a_zmiana_spoleczna,pid,39,oid,303,cid,8,fsid,23.html ).\nRóżnica między tymi podejściami jest o tyle istotna, że w różnym stopniu artyst(k)a odczuwa skutki swoich działań. I w jednym i w drugim może poczuwać się do odpowiedzialności za rezultat projektów, ale gdy pozostaje we wspólnocie, z którą pracował poczuwanie się do odpowiedzialność za skutki projektu nie jest nigdy wyłącznie deklaratywne, bowiem staje się elementem życia codziennego.\nZaangażowanie lokalnej artystki w projekt istotny dla jej sąsiadów, najbliższej okolicy, dający nadzieję na zmianę sytuacji miejscowej społeczności istotnie może być większe niż w przypadku artysty-outsidera. Nie stanowi to jednak reguły. W przypadku tego drugiego, choć odpowiada on za i przed grupą, której niedole i niepowodzenia nie dotkną go w sposób bezpośredni, zwiększać może się poczucie odpowiedzialności. Przychodzący do wspólnoty z zewnątrz artysta musi wypracować to, w co jego lokalny odpowiednik, można założyć, wyposażony jest na starcie. Zdobyć musi wiedzę o partycypantach, zgłębić społeczny kontekst, w który wchodzi ze swoim projektem, wreszcie, wypracować niezbędne dla jego powodzenia wzajemne zaufanie (wśród wszystkich uczestników przedsięwzięcia). Szczególnie istotne zdaje się to ostatnie. Nieprzypadkowo mówimy o kredycie zaufania. Artysta-outsider zaciąga go na duże sumy. Odpowiedzialność za jego spłatę wydaje się więc równie wielka.\nPamiętać należy jednak o roli pośredników (władze lokalne, kuratorzy, instytucje artystyczne lub społeczne). Ich zaangażowanie zmniejsza zwykle bezpośredniość relacji artysta-wspólnota. Wpływać może również na rozmycie odpowiedzialności za społeczne skutki danej współpracy. Nie trzeba dodawać, iż problem ten dotyczy w głównej mierze artystów zewnętrznych względem wspólnoty.\nCo do roli pośredników, to jest szansa, że takimi pośrednikami będą coraz częściej urzędnicy - jako patroni i grantodawcy. Kilka miesięcy temu ruszył projekt "Kierunek Kultura. Promocja regionu przez kulturę", który otwiera takie możliwości. Tutaj link do strony projektu http://www.promocjaprzezkulture.pl/.\nMam nadzieję, że publikacja pokonferencyjna będzie również dostępna on-line.\nJednak zawsze pojawia się pytanie, czy projekty pod patronatem urzędniczym nie tracą swojego krytycznego potencjału, który jest konieczny, kiedy mowa o tych interesach wspólnot i grup, które są wykluczone przez dominujący dyskurs. Np. poznańscy żebracy, którzy stali się przedmiotem ataków organizowanej przez miasto kampanii reklamowej.\nW zaciszu własnego lokum piszą wiersze, malują obrazy, rzeźbią /nie tylko Jezusków/ ... Jak ci ludowi twórcy mogą doskonalić swój zapał twórczy? Spora ich grupa przynależy do Stowarzyszenia Twórców Ludowych i pod kierunkiem tego stowarzyszenia w jakimś stopniu doskonalą się.\nJakie jest miejsce twórców ludowych w kulturze narodowej? W/g mnie /o ile dany twórca jest utalentowany/ twórczośc ludowa powinna być na piedestale kultury narodowej.\nCzy na Kongresie Kultury Polskiej znajdzie się stosowny wątek w tej kwestii? Czy twórczość ludowa zostanie tam dostrzeżona? Czy zasługuje ona na wzmiankę o sobie?


Filtry do rekuperatorów | Zdrowie Dom - Zdrowie Dom\nRekuperacja to wspaniała rzecz, jednak jej poprawna praca oraz odpowiednie efekty możemy uzyskać tylko wtedy gdy wymieniamy filtry w rekuperatorze.\nNależy je wymieniać co trzy, czasami co sześć miesięcy w zależności od rodzaju filtrów i stopnia zabrudzenia otoczenia.\nW naszym sklepie mamy najlepszą cenę oryginalnych f...\nW naszym sklepie mamy najlepszą cenę oryginalnych filtrów dla najpopularniejszych rekuperatorów w Polsce. Oferujemy filtr Clean Pad do rekuperatora AirPack oraz filtr Clean Pad Pure do rekuperatora Air Pack Home H lub V, filtry Aeris Next/Zehnder G4 i F7, filtr renovent excellent do rekuperatora Brink.\nDom > Powietrze>Rekuperatory>Filtry do rekuperatorów


Czarna sukienka oversize z golfem z bawełny organicznej GOTS - SISTU\nCzarna, prosta sukienka z golfem uszyta z organicznej dzianiny bawełnianej z certyfikatem GOTS.\nMateriał wewnątrz ma miły puszek, więc na pewno ogrzeje Twoje ciało w chłodniejsze dni.\nFason sukienki jest oversize, ale możesz do stylizacji wykorzystać jakikolwiek pasek i zapiąć się nim w pasie. Sukienka wtedy idealnie będzie pasować na wieczorne wyjścia czy na kolacje do kozaków lub botków.\nOstatnia sztuka. Wysyłka do 2 dni Ostatnie egzemplarze!\nGramatura 240-250 g/m3\nCertyfikat materiału GOTS, co oznacza, że składa się z co najmniej 95% certyfikowanych włókien ekologicznych\nInne certyfikaty materiału Oeko-Tex Standard 100, tzn. jest wolny od substancji szkodliwych w stężeniach, które mają negatywny wpływ na zdrowie i środowisko\nModelka Ania (wzrost 179 cm, na co dzień nosi rozmiar M) ma na sobie rozmiar ONE SIZE\nDługość od szyi 93 cm\nSzerokość pod pachą 124 cm\nSzerokość w biodrach 120 cm\nSzerokość na dole 112 cm\nRękaw (obniżony szew) 47 cm\nsukienka z dzianiny organicznej