Pobór - Kloos Marko | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nPobór (okładka miękka)\nokładka miękka, 2016 40,99 zł\nMamy rok 2018, a Wspólnota Północnoamerykańska trzeszczy w szwach. Dla pasożytniczych nierobów pokroju Andrew Graysona, są tylko dwie drogi, żeby wyrwać się z zarobaczonych, pełnych przemocy bloków socjalnych, gdzie dzienna racja żywieniowa to marne dwa tysiące kalorii smakującej jak papier przetworzonej soi: można albo łudzić się nadzieją na wygraną w loterii i otrzymanie biletu do jednej z pozaziemskich kolonii, albo się zaciągnąć. Wybór jest prosty: mrzonki na bok, kalkulacja przodem. Andrew zaciąga się do sił zbrojnych, skuszony prawdziwym żarciem, pensją z emeryturą i możliwością wyrwania się z Ziemi. Ale szybko po rozpoczęciu kariery pełny oczekiwań i roszczeń Andy odkrywa, że dobre jedzenie i przyzwoita opieka medyczna słono kosztują… a nawet zasiedlona galaktyka skrywa o wiele większe niebezpieczeństwa, niż wojskowa biurokracja albo rządzące slumsami gangi.\nWymiary produktu [mm]: 32 x 127 x 196\nWłaśnie zrecenzowałem Pobór\nMamy rok 2018, a Wspólnota Północnoamerykańska trzeszczy w szwach. Dla pasożytniczych nierobów pokroju Andrew Graysona, są tylko dwie drogi, żeby wyrwać się z zarobaczonych, pełnych przemocy bloków ...\n25-11-2017 o godz 20:48 Anonim dodał recenzję:\nNie spodziewałem się że książka aż tak mnie wciągnie. Nie ma tu typowych dłużyzn a akcje są ciekawe i bardzo obrazowo opisane. Przeludniony świat przyszłości,gdzie jedyną przepustką do dobrego życia i pieniędzy jest kontrakt na służbę w wojsku. Kto jednak wie gdzie trafi się po szkoleniu. Wojska lądowe ? Kosmiczni marines ? A może flota ? Książkę czyta się bardzo przyjemnie,posiada dobrze uchwycony balans między wojskowością a normalnością.\n11-10-2016 o godz 11:18 Jarr74 dodał recenzję:\nMocna, ciekawa, porządnie skonstruowana i odzwierciedlająca wszystkie dobre cechu gatunku military science fiction. Napisana w pierwszoosobowej narracji, prostym, przejrzystym językiem, doskonale dopasowanym i współgrającym z toczącą się fabułą, która sama w sobie, bez wątpienia, spodoba się wszystkim wielbicielom tego rodzaju literatury. Jest w niej jednak, również, pewien uniwersalizm (mogłaby się rozgrywać, przy zachowaniu określonej stylistyki i scenerii, oczywiście, niemal w każdej epoce dziejów) przez co powinna przyciągając znacznie szersze grono czytelników. Również tych, którzy nie zawsze preferują niezmierzone kosmiczne przestrzenie i supernowoczesne wytwory technologii przyszłości.\n30-09-2016 o godz 20:58 Annie Reed dodał recenzję:\nZaczęłam co prawda dopiero dzisiaj czytać (przed pracą pykło z 70 stron), ale już czuję, że druga część będzie przeze mnie wyczekiwana.\n07-09-2016 o godz 20:25 Marta Zagrajek dodał recenzję:\nAndrew Grayson nie zamierza tkwić bezczynnie w dzielnicy pozbawionej jakichkolwiek perspektyw. Nie chce żyć jak jego rodzice, a już na pewno nie zamierza umrzeć w tym zaszczanym miejscu. Całe szczęście, że jest jeszcze jedno wyjście. Witaj na wojskowym szkoleniu przygotowawczym Wspólnoty Północnoamerykańskiej.\n06-09-2016 o godz 09:14 KZTK dodał recenzję:\n"Pobór" to książka otwierająca nową serię od wydawnictwa Fabryka Słów - Fabryczną Galaktykę. Jak nie trudno się domyślić, tym razem czytelnikom serwowane będą powieści, których akcja zabierze nas poza rodzinny glob. Powieść Marko Kloosa należąca do military sf odsłania przed czytelnikiem losy świeżo upieczonego żołnierza. Jak będzie wyglądała służba w armii przyszłości? Czy będzie wiele się różniła od tego, co znamy obecnie? Czy "Pobór" będzie kolejną pozycją zachwalającą jak pięknie jest służyć w armii, czy wręcz przeciwnie - obnaży jej najgorsze brudy? A może dla odmiany zachowa w tym wszystkim rozsądek i umiar? Wszystkich zainteresowanych zapraszam do lektury recenzji.\nAutor przynosi czytelnika do nie tak odległej przyszłości. W roku 2018 siły na Ziemi podzieliły się na dwa obozy - Wspólnotę Północnoatlantycką i sojusz Chińsko-Rosyjski. Obie strony toczą zacięte walki zarówno na Ziemi jak i w kosmosie, o dominację nad kolejnymi koloniami. Andrew Grayson, obywatel Wspólnoty, ogląda informacje o walkach codziennie w telewizji, wegetując w fatalnych warunkach ciasno zasiedlonych, szarych molochów, gdzie największym wrogiem nie są Chińczycy i Rosjanie, a inni mieszkańcy, bądź tłumiące bunty siły armii jego własnego kraju. Jedynym wyjściem na wyrwanie z tego piekła jest zaciągnięcie się do armii. Ta zapewnia prawdziwe jedzenie, a nie marne dwa tysiące kalorii przypadających na mieszkańca, opiekę medyczną, a także godziwą pensję z emeryturą i, co najważniejsze, możliwość wyrwania się z Ziemi. Jednak czy rzeczywiście wszystko jest tak różowe jak się wydaje? Jaką cenę przyjdzie zapłacić za owe "luksusy"? Andrew dość szybko przekonuje się, że służba to coś więcej niż mu się wydawało, a z armii nie tak łatwo się będzie wyrwać.\nHistoria głównego bohatera dzieli się na trzy dłuższe etapy. Poczynając od wstępnego szkolenia, wyłapującego, kto w ogóle nadaje się, by armia go utrzymywała, poprzez pierwszy przydział, aż po... Więcej Wam nie będę zdradzać, by nie psuć lektury, choć zapewne większość z Was już w trakcie domyśli się jaki obrót obiorą losy młodego żołnierza. Książka nie posiada jakiejś szczególnie oryginalnej czy zaskakującej historii, ale chyba i nie o to chodziło autorowi. Marko Kloos w "Poborze" skupia się przede wszystkim na opisaniu zasad działających armią, pewnych mechanizmów postępowania z człowiekiem i sposobem jaki zmienia jego zachowania i postrzeganie niektórych spraw. Co ważniejsze wiadomości na temat wojska są dozowane czytelnikowi z umiarem i w przystępny sposób, dlatego po książkę mogą spokojnie sięgać zarówno miłośnicy gatunku jak i Ci którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z military sf. Nie otrzymujemy także gloryfikacji sił zbrojnych, ani nie jesteśmy karmieni frazami w stylu: Jakie życie w wojsku jest piękne. Wszystko ma swoje plusy i minusy, a za niektóre przywileje trzeba naprawdę sporo zapłacić, o czym dobitnie przekona się Andrew.\nSkoro już przeszłam do bohatera jemu także należy się kilka słów. Jest to postać interesująca, a jednak wykreowana bez nadmiernej przesady. Miłośnik książek, którego jedynym marzeniem jest opuścić ojczystą planetę, w poszukiwaniu jakiegoś lepszego miejsca do życia, z dala od brudu w jakim dorastał. Jest to bohater bardzo konsekwentny w swoich działaniach, uparcie dążący do obranego celu, a przy tym inteligentny i szybko dostosowujący się do nowych warunków. Nie jest jednak jakimś niepokonanym chojrakiem i nie raz i dwa przyjdzie mu porządnie oberwać. Poza samym Graysonem otrzymujemy także parę innych zapadających w pamięć postaci, które tak jak główny bohater posiadają pewne cechy i wzorce zachowań których się trzymają. Jedyni dają się lubić bardziej, inni mniej, wszyscy jednak, bez wyjątku połączeni zostali zasadami rządzącymi się służbą w wojsku.\n"Pobór" to dobra książka, trzymająca się pewnych znanych czytelnikom z innych tytułów rozwiązań, jednak mimo owej wtórności czyta się ją przyjemnie, a losy bohaterów śledzi się z zainteresowaniem. Zabrakło jednak tego czegoś, co sprawiłoby że lektura wgniotłaby czytelnika w fotel i spowodowała, że wracał by do niej myślami, nawet po odłożeniu książki na półkę. Nie zniechęci mnie to bynajmniej przed sięgnięciem po kolejny tom, wręcz przeciwnie - jestem ciekawa jak potoczą się dalsze losy nie tylko Andrew Greysona, ale także całej ludzkości.


Terroryści mają sposoby, by ominąć kontrole i wnieść do samolotu bombę w laptopie - SE.pl\nUSA nowy jork newsy Terroryści mają sposoby, by ominąć kontrole i wnieść do samolotu bombę w laptopie\nTerroryści mają sposoby, by ominąć kontrole i wnieść do samolotu bombę w laptopie\n03.04.2017, godz. 00:00\nWładze federalne i agencje wywiadowcze mają „realne podstawy, by wierzyć”, że ISIS oraz inne grupy terrorystyczne wiedzą jak umieścić ładunki wybuchowe w laptopach. W taki sposób, że są one niewykrywalne w czasie odprawy bagażu podręcznego i bez problemu mogą je wnieść na pokład i zdetonować.\nWedług Fox News, amerykański wywiad obawia się, że terroryści „zdobyli dostęp do bardzo zaawansowanego systemu komputerowego kontroli bezpieczeństwa na lotniskach, co pozwala im na poznaniu sposobów jak i gdzie umieścić ładunek wybuchowy w laptopie czy innym elektronicznym gadżecie, by był niewykrywalny. Jak twierdzi ekspert ds. bezpieczeństwa sprawa jest bardzo poważna, zagrożenie jeszcze bardziej realne i wymaga szybkiego działania.\ntagi: Ameryka bomba laptop Nowy Jork terroryści USA zamach


Nawrót depresji? • Forum Psychologiczne - Depresja - Nerwica\nprzez Biedronka Dwukropka 12 wrz 2013, 02:07\nWitam. Mam 19 lat, jestem tegoroczną maturzystką i w październiku zaczynam studia. Od zawsze miałam problemy psychiczne. Już w dzieciństwie zaczęły się u mnie napady lęku, wręcz histerii. Zazwyczaj wyglądało to tak, że wpadałam w panikę z jakiegoś błahego lub nawet nieokreślonego powodu, wydawało mi się, że zaraz świat się zawali, a ja umrę. Rodzice, widząc mnie w takim stanie, zaczynali krzyczeć, co pogarszało sytuację i wtedy jeszcze bardziej traciłam nad sobą panowanie – robiłam się bardzo agresywna wobec siebie i innych. Tłumaczyłam setki razy, że to się dzieje wbrew mojej woli i nie panuję nad tym, ale nikt mi nie wierzył – rodzina uważała, że próbuję w ten sposób usprawiedliwiać swoje złe zachowanie. Zawsze miałam też obniżoną samoocenę i brałam na siebie winę za wszystkie złe rzeczy, które działy się obok mnie. W liceum mój stan zaczął się gwałtownie pogarszać. Pojawiła się bezsenność, która rozwinęła się do tego stopnia, że od poniedziałku do piątku nie spałam w ogóle (ewentualnie po dwie, trzy godziny), w weekendy natomiast na zasadzie: 3 godziny snu, 2 godziny czuwania, 3 godziny snu i tak na zmianę. Mało jadłam, nie byłam w stanie się uczyć, ledwo się poruszałam, pojawiły się nawet halucynacje z wyczerpania. Nauczyciele w końcu zauważyli, że coś jest ze mną nie tak. Po serii rozmów z wychowawczynią i szkolnym pedagogiem moi rodzice dostali wręcz nakaz udania się ze mną do psychiatry. Zdiagnozowano u mnie depresję. Dostałam Trittico do codziennego stosowania i Zomiren doraźnie, w razie wystąpienia napadu lęku. Chodziłam też przez pewien czas prywatnie do psychologa. Na czas matur zrezygnowałam z wizyt, potem miałam do tego wrócić, ale w wakacje praktycznie nie było mnie w domu, a teraz zaczynam studia i rodzice nie mają pieniędzy. Po kilku miesiącach terapii lekami wyraźnie mi się poprawiło, zaczęłam normalnie spać, odżyłam, znalazłam sobie chłopaka, odnowiłam kontakty ze znajomymi. W lipcu odstawiłam leki zupełnie (oczywiście po konsultacji z psychiatrą). Już podczas zmniejszania dawki czułam się koszmarnie, byłam nerwowa i agresywna, nie mogłam spać. Po tygodniu jednak te objawy ustąpiły, więc pomyślałam, że po prostu mój organizm w ten sposób zareagował na odstawienie silnych leków. Niestety, ostatnio moje samopoczucie jest wręcz fatalne. Zrobiłam się płaczliwa, powróciło poczucie winy i problemy ze snem, a także napady lęku, których przez długi czas nie miałam. Mam takie momenty, że po prostu leżę w łóżku, płaczę i gryzę pięści z bólu, żeby nie krzyczeć. Próbuję rozmawiać z przyjaciółmi, tak po prostu, żeby jakoś się pocieszyć, ale ciągle wybuchają kłótnie, sama nie wiem dlaczego, przecież unikam sporów jak ognia... Mam wrażenie, że oni po prostu nie mogą ze mną wytrzymać. Mam też jakieś irracjonalne myśli dotyczące mojego chłopaka - wydaje mi się, że jest na mnie zły, że w ogóle za mną nie tęskni (jestem od dwóch tygodni u babci na drugim końcu Polski). Boję się, że z dnia na dzień stwierdzi, że to nie to i po prostu ze mną zerwie. Wręcz fizycznie czuję, że moja choroba wraca. Nawet moja bliska przyjaciółka (chyba jedyna osoba, która mnie rozumie w stu procentach) powiedziała, że martwi się o mnie, bo znów pojawiają się u mnie myśli w stylu: 'to wszystko moja wina'. Mam ze sobą 'awaryjne' opakowanie Trittico (lekarz kazał mi wykupić i w razie potrzeby po prostu zacząć brać, a potem umówić się na wizytę). Teoretycznie mogłabym wziąć najmniejszą dawkę już teraz, ale... waham się. Po pierwsze, nie wiem jak zareagują na to rodzice, kiedy wrócę do domu. Kiedy niedawno napomknęłam, że może odstawiłam leki zbyt wcześnie, zareagowali bardzo źle. Boję się, że wybuchnie awantura. Nie wiem, jak powiedzieć im, że czuję się znacznie gorzej. Po drugie, zastanawiam się, czy to nie jest przypadkiem tak, że ja sama się 'nakręcam' i tylko mi się wydaje, że choroba wróciła. Moi rodzice twierdzą, że próbuję wszystko usprawiedliwiać problemami z psychiką. Być może podświadomie chcę wrócić do leków, żebym miała dowód na to, że naprawdę jestem chora i wszystkie problemy ze mną są wynikiem depresji, a nie mojego złego charakteru... Sama już nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.\n12 wrz 2013, 01:41\nprzez kolekcjoner snów 12 wrz 2013, 02:13\nHej. Myślę, że przy takim pogorszeniu warto wrócić do leków. Mozliwe też, że sie nieco nakręcasz, ale z tego co piszesz to problemy masz realne. Myślę, że dobra by była terapia, która pomogłaby Ci zrozumieć skąd takie zachowanie się bierze i jak sie zachować.\nprzez marimorena 12 wrz 2013, 11:42\nNakręcanie się to też jakiś objaw choroby. Widocznie naprawdę potrzebujesz leków, a skoro nie było dużych powodów żeby je odstawiać to po co się męczyć.. Mam podobne problemy z rodzicami, nie ma innego wyjścia jak przeczekać to gadanie, aż się przyzwyczają.. To twoja choroba, twoje odczucia są najważniejsze


Baśnie i kosmici – recenzja "Kaczogród. Latający Holender i inne historie z lat 1958-1959"\nBaśnie i kosmici – recenzja „Kaczogród. Latający Holender i inne historie z lat 1958-1959”\n15.09.2020 Bartosz Stuła Komiksy fantasy - artykuły, recenzje, Recenzje komiksów\nTagiCarl Barks, Diodak, Disney, Egmont, Granit Forsant, kaczogród, Kaczor Donald, Komiks, Latający Holender, Sknerus McKwacz\nNiezwykle się cieszę, że mimo kryzysu, jaki lekko odbił się w stronę polskiej gospodarki, wydawnictwo Egmont nie zaprzestało wydawania wspaniałych historii Carla Barksa o kaczorach z Kaczogrodu. Tym bardziej, że obecny rok obfituje w naprawdę zacne tytuły. Latający Holender jest jednym z nich.\nBaśnie i wody\nKolejny tom przygód kaczorków to w sumie nic nowego. Stara, dobrze sprawdzona formuła, prezentująca nam klasykę komiksu disnejowskiego. Ewidentnie jednak motywem przewodnim tych historii są woda i baśniowość. Historie wydane w latach 1958-1959 ukazują czytelnikom fabułę związaną z mitami oraz szeroko pojętą żeglugą. Mamy tutaj do czynienia z dwiema długimi historiami. Pierwsza to tytułowy Latający Holender, odwołujący się do nawiedzonego statku, który, jak się okazuje, nie jest taki do końca nawiedzony. Młode kaczorki, Donald i Sknerus, jak zawsze staną na wysokości zadania i przy okazji poszukiwania złota odkryją, co tak naprawdę stoi za legendą. Dodatkowo znajdziemy też reprodukcję obrazu Carla Barksa pt. Klątwa „Latającego Holendra” oraz Latający Holender. Główny nacisk Barks położył na egzotyczny okręt, ale, jak na mistrza przystało, dopilnował detali, o które ciężko zadbać w przypadku maleńkich komiksowych kadrów. Morski pejzaż z wydętymi żaglami oraz spienionymi falami to coś, co z pewnością może stanowić ozdobę niejednego salonu.\nDrugą historią poruszającą podobną tematykę jest Tajemnica Cieśniny. Ten niepozornie zaczynający się komiks prowadzi nas w wir intrygi, którą muszą rozwikłać kaczorki, aby uratować złoto Wujaszka Sknerusa. Najmocniejszą stroną tego komiksu są z całą pewnością pełne dynamizmu rysunki (mamy tutaj wiele scen akcji). Na samym końcu tomu odnajdziemy dwustronicową wkładkę o marynarzach z Kaczogrodu – przyjemny element wzbogacający naszą wiedzę o kaczym uniwersum.\nW kosmos i jeszcze dalej\nKolejny motyw, który zdaje się przeważać w najnowszym tomie, to podróże kosmiczne. W sumie dobrze, że mogliśmy delektować się tym w tomie wydawanym w miesiącu lipcu, bowiem dla mnie jest on na zawsze związany z lądowaniem na Księżycu w 1969 r. Tutaj mamy o tyle dziwny zabieg fabularny, że mimo wielu niezwykłych podróży Sknerusa w przestrzeń kosmiczną, doznaje on jakby amnezji i odkrywa go w całości na nowo. No cóż, bowiem wygląda to zjawiskowo, bowiem pejzaż ukazujący gwiazd z bliska to niecodzienny widok, dlatego łatwo się zachwycić za każdym razem.\nPierwsza długa historia to Twardszy niż diament, gdzie Diodak – obok Sknerusa – jest pierwszoplanową postacią. Trzeciorzędowe strony są wypełnione zabawą związaną z kształtem postaci. Ogromna prędkość, jaką rozwija rakieta wynalazcy z Kaczogrodu, aż wgniata bohaterów w siedzenie ,sprawiając, że prawa fizyki deformują ich ciała.\nHistorią zamykającą cały tom, a zarazem drugą związaną z lotami w kosmos, jest Na złotym globie. Gorączka złota zostaje przeniesiona w kosmos. Gdy świat obiega informacja o tym, że istnieje drugi księżyc ze złota, Sknerus McKwacz i jego konkurenci urządzają istny wyścig w kosmos. To, co jest jednak chyba najważniejsze, to puenta, jaka dociera do starego kaczora pod koniec podróży – puenta o znaczeniu moralnym, ale też ekologicznym.\nKolejny miły tom, mogący nas wiele nauczyć\nZrecenzowane przez mnie przygody kaczej rodziny to nie wszystko. W najnowszym tomie odnajdziemy też wiele jednostronnicówek, ale także historii, które dane nam było zobaczyć w ostatnich wydaniach czasopisma Kaczor Donald. Z całą pewnością mogę polecić to wydanie i zachęcić Was do kupna i dalszego kompletowania kolekcji.\nNostalgia i powrót do wartości takich jak rodzina, braterstwo i honor, a przy tym duża dawka przygód i humoru. Czego chcieć więcej?\nNowe Funko Popy prosto z „Diuny”! Następny artykuł »\nNowa „Myszka Miki” na platformie Disney+\nThe Wonderful World of Mickey Mouse będzie miał swoją premierę dokładnie w urodziny tytułowego bohatera – 18 listopada. Do pracy nad projektem zaangażowano ten sam zespół, który stworzył Myszkę Miki w 2013 roku. Za reżyserię był wtedy odpowiedzialny Paul Rudish. Brał on także\nNowe Funko Popy prosto z „Diuny”!\nFunko Popy to chyba najbardziej popularne figurki kolekcjonerskie z motywami książek, filmów, bajek czy seriali. Nie brakuje ich na konwentach i w sklepach tematycznych, związanych z praktycznie każdym uniwersum. Już wkrótce dołączy do nich Diuna.Figurki na podstawie Diuny z 2020


Buty La Sportiva Katana Lady - sklep E-pamir.pl - Obuwie Buty wspinaczkowe Rzepy\nEU 35EU 35.5\nLa Sportiva Katana Lady to odświeżony model niezwykle uniwersalnych i popularnych - a jednocześnie precyzyjnych - damskich butów wspinaczkowych, idealny dla wszechstronnych wspinaczy. Przeznaczone dla osób, które już miały styczność ze wspinaczką, stworzone zostały z myślą o tych, którzy szukają wydajności bez utraty komfortu. Łączą w sobie precyzję i wygodę niezbędną podczas dłuższych i trudniejszych przejść. Świetnie sprawdzą się podczas wspinaczki wielowyciągowej.\nModel ten jest interesującym połączeniem klasycznych, precyzyjnych butów na rzepy ze świetną pracą na tarcie oraz doskonałym haczeniem pięty dzięki temu, że jest ona głębiej osadzona. Katany bardzo dobrze dopasowują się do stopy, ale są na tyle wygodne, że można je szybko założyć, bez dyskomfortu czy używania siły. Zastosowany system opozycyjnych rzepów zapobiega przypadkowemu odpięciu rzepa oraz pozwala na jeszcze dokładniejsze dopasowanie buta. Rzepy można zapiąć pod różnym kątem.\nUmiarkowanie agresywny profil oferuje wysoki komfort, bez utraty doskonałego czucia mniejszych stopni i krawędzi. Pięta, dla uzyskania jeszcze lepszych parametrów została głębiej osadzona, co przekłada się na bardziej precyzyjne ułożenie i możliwość łatwiejszego haczenia. Cholewkę butów Katana stanowi połączenie naturalnej i syntetycznej skóry - Lorica®, dzięki czemu buty idealnie dopasowują się do stopy, są bardziej odporne na deformację oraz zachowują świetne parametry paroprzepuszczalności.\nLa Sportiva Katana to buty zaprojektowane z myślą o wspinaczach z węższymi stopami.\nCechy butów La Sportiva Katana Lady:\nPodeszwa: Vibram® XS Grip 2 4 mm\nCholewka: skóra, skóra syntetyczna - Lorica®\nWyściółka: Dentex - w tylnej części buta; Pacific - z przodu\nPodeszwa środkowa LaSpoFlex 0.8 mm\nWaga: 430 g (para rozmiar 39)\n430 g (rozmiar 39)\nNaturalna skóra, skóra syntetyczna - Lorica®\nAutor: Agata, Szeligi\nSztyft regeneracyjny do skóry ClimbOn! Mini Tube 14 g


BLOG Mateusz Górny Photography | Fotograf Ustka, Słupsk, Gdynia, Gdańsk, Sopot, Szczecin | Page 2\nCoś mi się wydaje, że przed nami jeszcze kilka ciepłych i słonecznych dni. Czyżby ostatni powiew lata:>?\nWrzesień jest jednym z moich ulubionych miesięcy, kiedy to lato miksuje się z jesienią:) Możemy być obserwatorami pięknych frontów i nie tylko:)\nUchwyciliście może ostatnio coś zjawiskowego?:>\nLatarnia Morska Kikut położona w Wolińskim Parku Narodowym, obok miejscowości Międzyzdroje, niedaleko letniska Wisełka, wieża orientacyjno-widokowa, w 1962 r. przebudowana na latarnie morską. Ze powodu swojego położenia na wzgórzu o wys. 75 m n.m.p., uznawana jest za najwyższą latarnię polskiego wybrzeża. Jej światło ma aż 91,5 metra wysokości ponad wodą.\n#mateuszgornyphoto MG Photography #kikut #latarnia\nFotografia krajobrazu w obecnych czasach ma się ciężko z wiadomych powodów.\nNiemniej jednak postanowiłem wczoraj zgrzeszyć i wyjść z domu po trzech tygodniach, nie licząc oczywiście trzech wyjść do sklepu. Wsiadłem w samochód i bez planowania udałem się na nieznane drogi w najdalsze zakamarki miasta, aby nikogo nie spotkać na swojej drodze. Ku mojej uciesze udało się Cisza i spokój. Natura wydaję się być niewzruszona na k*w*.\n#mateuszgornyphoto MG Photography #superksiężyc #supermoon #moon\nCzas na kolejna dobra nowinę;)\nOgłoszono wczoraj (06.06.2019) wyniki międzynarodowego konkursu fotografii mobilnej “MIRA Mobile Prize”. Otrzymałem w nim wyróżnienie w kategorii “Krajobraz”!\nZarówno moje, jak i 49 innych prac oglądać będzie można podczas wernisażu w galerii sztuki MIRA FORUM, który odbędzie się 15.06.2019 o godzinie 16:00 w Porto.\nPoniżej link do nagrodzonych fotografii:


Hourglass opinie 2020 po 3 miesiącach: NIGDY nawet bym o tym nie pomyślał\nSchudnąć dzięki Hourglass? Dlaczego zakup jest opłacalny? Użytkownicy zgłaszają historie sukcesu\n4.8/10 10:48 Elif Mathis\nDane wyglądają tak: Hourglass naprawdę działa. Tak więc bezstronny obserwator dochodzi do wniosku, że można zobaczyć niezliczone pozytywne doświadczenia z wykorzystaniem produktu, którego raport zawiera zakazany klient. Czy chcesz zmniejszyć swoją wagę w dłuższej perspektywie? Chcesz znów spojrzeć w lustro z przyjemnością?\nBez wątpienia niektórzy ludzie zauważyli, że istnieje wiele blogów o Hourglass komentujących. Czy może to rzeczywiście przyczynić się do zmniejszenia masy ciała? Ty w naszym artykule na blogu.\nSpójrzmy na całość na twarzy: kto też tego nie robi?\nW każdym razie nadal nie ma pewności, co należy zrobić, aby skutecznie schudnąć.\nKlasyczny program diety jest bardzo krytyczny. W rezultacie tracisz zainteresowanie dość szybko, a rzeczywisty cel (utrata wagi) jest nawet bardzo bolesny.\nPo długim czasie wracasz do tego, co naprawdę lubisz i zaczynasz cieszyć się życiem w najszerszym miejscu - to miły cel. Jeśli zwrócisz na to więcej uwagi i zaczniesz z tym żyć w bardziej pewny i pozytywny sposób w życiu, są to z pewnością pożądane skutki uboczne.\nJeśli wierzysz w inne testy, Hourglass pewnością może znacznie uprościć rzeczy.\nNie chodzi tylko o składniki, które pomagają szybko się zmniejszyć, ale także o to, by życie stało się sensowne.\nTo motywujące uczucie, wraz z wpływem Hourglass, prowadzi Cię bezpośrednio do celu.\nBez wątpienia Hourglass to paliwo potrzebne do rozpoczęcia nowego życia.\nFirma produkcyjna produkuje Hourglass, z zamiarem zmniejszenia masy. W przypadku mniejszych życzeń używasz produktu tylko od czasu do czasu. W przypadku większych ambicji może być również stosowany przez długi czas.\nJeśli przeanalizuje się odpowiednie raporty z testów w sieci, jednomyślny wynik jest taki, że metoda dla tego projektu zależy od wszystkich metod alternatywnych. Tak więc poniżej podsumujemy wszystkie kluczowe szczegóły dotyczące Hourglass.\nProducent stojący za Hourglass cieszy się dobrą reputacją i od dłuższego czasu sprzedaje produkty na rynku, dzięki czemu dostępna jest duża wiedza.\nZ pewnością otrzymasz produkt oparty na przyrodzie, a tym samym całkowicie odciążający. I to wyraźnie odróżnia ten produkt od innych produktów, takich jak Dietonus.\nTen lek jest specjalnie zaprojektowany dla tego obszaru problemowego - prawie nigdy nie jest wykonywany, ponieważ bardziej aktualne produkty wydają się zajmować coraz więcej obszarów problemowych, tak aby uczynić go jak najbardziej pozytywnym. W związku z tym jeden jest wyraźnie niedoceniany, na przykład, gdy używa się suplementów. Właśnie z tego powodu dziewięćdziesiąt procent produktów po prostu nie działa.\nNawiasem mówiąc, producent Hourglass sam produkt. Oznacza to bardzo niską cenę zakupu.\nDlatego próbowanie Hourglass dobra rzecz:\nNiezliczone korzyści wynikające z używania Hourglass są imponujące:\nHourglass nie jest lekiem konwencjonalnym, dlatego jest bardzo strawna, a także ma niewielkie skutki uboczne\nNie potrzebujesz recepty od lekarza, ponieważ produkt można kupić bez recepty i nieskomplikowany na korzystnych warunkach online\nOpakowanie i nadawca są dyskretne i bez znaczenia - ponieważ zamawiasz odpowiednio w Internecie i zachowujesz to, co tam kupujesz dokładnie\nOczekuje się, że obiecana reakcja Hourglass będzie wynikiem tej szczególnej interakcji poszczególnych komponentów.\nTo, co czyni produkt naturalny trwałym utratą tkanki tłuszczowej, takim jak Hourglass, jest wyjątkowe, ponieważ reaguje tylko na własne mechanizmy działania organizmu.\nKilka tysiącleci rozwoju doprowadziło do tego, że wszystkie związane z tym procesy niskiego odsetka tkanki tłuszczowej są już dostępne i należy je rozwiązać samodzielnie.\nWedług publicznej obecności producenta w Internecie, inne efekty są ogromnie oświetlone:\nZużywają znacznie większe ilości tłuszczu, co ułatwia osiągnięcie wagi\nZawiera doskonałe składniki, które promują zbawienne obniżanie kilogramów.\nNie będziesz już czuł się jak tęsknota za walką, co z kolei oznacza, że nie walczysz już ze sobą i nie marnujesz energii, by nie wracać do swoich poprzednich nawyków\nKoncentrujemy się zatem wyraźnie na utracie wagi. Ważne jest, aby Hourglass ułatwiała redukcję zbędnych kilogramów. Powszechne są przeglądy redukcji nawet o kilka funtów mniej tłuszczu - w ciągu kilku tygodni lub miesięcy.\nW ten sposób produkt może przede wszystkim wyglądać - ale nie musi. Powinno być dla ciebie jasne, że efekty podlegają różnym nieprawidłowościom, tak że wyniki mogą być słabsze lub bardziej intensywne.\nW produkcie ważne są wszystkie składniki, a także lwia część efektu.\nFakt, że formuła opiera się głównie na i jako skuteczna podstawa dowodzi, że z pewnością możliwe jest osiągnięcie znaczącego wpływu.\nNiemniej jednak, hojna dawka tych poszczególnych składników fascynuje. Punkt, w którym wiele produktów zawodzi.\nwydaje się na początku trochę niekonwencjonalny, jeśli chodzi o utratę wagi, ale jeśli przyjrzysz się aktualnemu stanowi wiedzy na temat tego komponentu, istnieją przytłaczająco obiecujące efekty.\nBez poważnej analizy nagle staje się jasne, że połączenie produktu może skutecznie zmienić skład ciała.\nW odniesieniu do mieszanki bezproblemowych substancji naturalnych Hourglass dostępna bez recepty.\nJeśli szeroko rozważy się doświadczenia klientów, zauważymy, że nie doświadczyli oni również niepożądanych okoliczności towarzyszących.\nWażne jest, aby zwrócić uwagę na instrukcje dotyczące dawkowania, ponieważ produkt był szczególnie silny w testach, zapewniając zrozumiałe wyjaśnienie tych wspaniałych postępów dokonanych przez klientów.\nPonadto należy pamiętać, że należy zamawiać Hourglass tylko od zweryfikowanych sprzedawców detalicznych - postępuj zgodnie z naszą obsługą klienta - aby zapobiec duplikatom (podróbkom). Fałszywy produkt, nawet jeśli pozornie korzystny czynnik kosztowy może cię przyciągnąć, zazwyczaj ma niewielki wpływ i może być niebezpieczny w ekstremalnych przypadkach.\nMożna na to szybko odpowiedzieć. Nasza analiza pokazuje, że Hourglass nie Hourglass dla każdego.\nPrzecież powszechnie wiadomo, że każda kobieta, która ma niepożądane problemy z utratą masy ciała, może uzyskać pozytywne wyniki przyjmowania Hourglass.\nJeśli jednak wierzysz, że możesz wziąć tylko jedną pigułkę i szybko ukończyć wszystkie swoje problemy, powinieneś przemyśleć swój punkt widzenia. Musisz być cierpliwy i wytrwały, ponieważ zmiany związane z ciałem są powolne. Zobacz również Deca Durabolin.\nHourglass pomaga zrealizować ich życzenia. Trzeba jednak odważyć się na pierwsze kroki, mimo wszystko.\nJeśli szukasz niskiej zawartości tkanki tłuszczowej, powinieneś nie tylko kupować Hourglass, ale także ściśle stosować się do tej aplikacji. Więc prawdopodobnie spodziewasz się pierwszych wyników. Zauważ, że powinieneś już mieć 18 lat, aby to zrobić.\nNadmierne rozważanie i fałszowanie użycia prowadzi tylko do wybujałych decyzji. W związku z tym można wyraźnie stwierdzić, że produkt ten można łatwo zintegrować z codzienną rutyną.\nRaporty z testów wielu kupujących pokazują to.\nW pakiecie firmy, jak również w oryginalnym sklepie (adres internetowy w tym raporcie) otrzymasz wszystkie informacje potrzebne do obsługi artykułu długoterminowo i bez strat.\nDzięki zastosowaniu Hourglass utrata wagi nie jest już wyzwaniem.\nTo twierdzenie opiera się na licznych raportach i nie jest bynajmniej czystym założeniem.\nJak długo to potrwa? Przekonaj się o tym sam! Możesz także znaleźć się wśród użytkowników, którym natychmiast pomaga Hourglass.\nMożna sobie wyobrazić, że wyniki z Hourglass pojawią się dopiero w dalszym procesie leczenia.\nW większości przypadków to pierwsze relacje zauważają wyniki. Opierając się na twojej wielkiej charyzmie, widzisz, że czujesz się lepiej.\nOświadczenia konsumentów o Hourglass\nJest wysoce wskazane, aby dowiedzieć się, czy są jakieś testy z tym lekiem. Postęp entuzjastycznych pacjentów jest dość dokładnym wskaźnikiem skutecznego produktu.\nAnalizując indywidualne doświadczenia, oceny i bezpłatne testy, byłem w stanie odpowiedzieć na pytanie, jak użyteczna jest Hourglass :\nHourglass ma imponujące wyniki w badaniach\nDoświadczenia związane z artykułem są niewiarygodnie kompletne. Już od dawna kontrolujemy istniejący rynek tych produktów w postaci kapsułek, balsamu, a także różnych pomocy, już otrzymaliśmy wiele porad i przetestowaliśmy na nas. Jednak są one bardzo rzadko pozytywne, jak w przypadku produktu.\nWreszcie pozbądź się zbędnej masy, aby w przyszłości poczuć miłość do życia i ogromną pewność siebie!\nOczekuj na więcej euforii w twoim życiu pełnego zdrowia, jeśli znajdziesz właściwy sposób na pozbycie się nadmiaru tłuszczu na dobre.\nNa podstawie badań Hourglass ma bardzo duże szanse na osiągnięcie dobrych wyników.\nW najbliższym otoczeniu, a także w czasopismach, często słyszysz z sań, że jesteś zadowolony z ich postaci, ale w przeciwieństwie do tego, kto ma zredukowane kilogramy oznacza, że jest lepiej z nowym wyglądem niż kiedykolwiek wcześniej.\nLudzie, którzy wyglądają uroczo, inspirują wielu innych ludzi. Ponieważ pokazują tę pewność siebie innym mężczyznom i kobietom. Zostań swoim osobistym wzorem do naśladowania. To będzie niesamowite, jeśli porównasz to do Burneo. Natychmiast zacznij się odchudzać.\nNiezliczeni inni nabywcy, którzy nie mają teraz nadwagi, potwierdzają swoje wspaniałe doświadczenia. Klienci z nadwagą nieustannie zgłaszali, że oprócz tego zaczęła wspaniałe życie z piękną postacią.\nJest to bez wątpienia - test z lekiem, to zdecydowanie dobry pomysł!\nGdy tylko lekarstwo zadziała, podobnie jak Hourglass, wkrótce zostaje wycofany z rynku, ponieważ niektóre produkty naturalne nie są faworyzowane przez niektórych konkurentów. Powinieneś zamówić tak szybko, więc nie jest za późno.\nNasza opinia: spójrz na proponowanego dostawcę, aby zamówić produkt, abyś mógł go wypróbować jak najszybciej, zanim będziesz miał możliwość zakupu Hourglass za rozsądną cenę i legalnie.\nCzy jesteś pewien, że masz dość wytrwałości, aby wdrożyć to leczenie przez kilka miesięcy? Dopóki twoja reakcja jest „prawdopodobnie nie” w tym momencie, nie przejmuj się, jednak wydaje mi się, że masz wystarczającą motywację do zaangażowania się w ten proces, zwłaszcza jeśli otrzymasz niezastąpione wsparcie z tego dodatku.\nJak wspomniano wcześniej, środek zaradczy nie powinien być zamawiany przez nieznanego sprzedawcę. Mój znajomy powiedział po mojej radzie, środki na podstawie obiecujących recenzji wreszcie wypróbować, że nawet z niepoważnymi sprzedawcami równoważne środki. Woleliby nie widzieć, jak wyglądał później.\nJeśli zdecydujesz się złożyć zamówienie w wymienionym przez nas sklepie, obiecujemy, że nie będziesz musiał się martwić o problemy, takie jak nieskuteczne domieszki, substancje budzące obawy lub drogie ceny zakupu. W tym celu przedstawiamy tylko przetestowane i aktualne oferty produktów. Więc zwróć uwagę: nabywanie Hourglass od wątpliwych dostawców jest zawsze ryzykowne i, jak pokazuje doświadczenie, często pociąga za sobą nieprzyjemne konsekwencje zdrowotne i finansowe. Gdy tylko zdecydujesz się przetestować produkt, upewnij się, że podczas zakupów rzeczywiście korzystasz z polecanego przez nas klienta - tylko tutaj jest najniższa cena sprzedaży, niezawodne, a jednocześnie dyskretne procesy, a na pewno autentyczny produkt.\nDzięki linkom dostarczonym przez nas nic nie może iść do spodni.\nNiewątpliwie należy zamówić większą ilość, oszczędzając w ten sposób pręt i unikając wielu zmian kolejności. Ta zasada została udowodniona w wielu lekach tej kategorii, ponieważ dłuższy pobór jest najbardziej niezawodny.\nW rezultacie uważa się, że jest bardziej pomocny niż Collamask.


W ogóle najważniejsza rzecz na świecie… – KULTURA ENTER\nStrona główna/W ogóle najważniejsza rzecz na świecie…\nW ogóle najważniejsza rzecz na świecie…\nPrezentujemy zapis dyskusji „Teatr kontestacji po latach”, która odbyła się z okazji 40-lecia lubelskiej „Chatki Żaka” w kwietniu 2005 roku. Jest to fragment większej całości, która znajdzie się w przygotowanej przez Zakład Teatrologii UMCS książce o powojennym teatrze lubelskim. (gk)\nFranciszek Piątkowski: Dzień dobry Państwu! Hasło naszego dzisiejszego spotkania brzmi: „Teatr kontestacji po latach”. Jeżeli jest to hasło mowne, tak jak są słowa mowne u Szekspira, to mamy dwie możliwości debatowania. Możliwość pierwsza sprowadza się do pytania – jaki jest teatr kontestacji dzisiaj? Oczywiście – jeżeli taki teatr istnieje, bo jeżeli nie istnieje, to nie mamy o czym mówić. Druga możliwość sprowadza się do pytania: jak z dzisiejszej perspektywy oceniamy to, co było? Ja to „było” pamiętam od bardzo dawna, dlatego że jeszcze w szkole średniej zmuszano mnie do oglądania teatru studenckiego; oglądałem Pstrąga z Cytryną. Pstrąg był już nieświeży, Cytryna – oprószona pleśnią i było to niesmaczne.Ale za to oglądałem w Gdańsku realizacje w „Galerii” Krechowicza – i to było bardzo dobre. A potem poniosło mnie do Lublina i tu już miałem wyżerkę codzienną, przede wszystkim dzięki Andrzejowi Rozhinowi i Studenckim Wiosnom Teatralnym. Potem miałem przerwę w życiorysie, ponieważ zamiast podpalać domy i oglądać pożary, wynosiłem z płonących domów pogrzebacze – to niemal dokładny cytat z Kierkegaarda. Po prostu robiłem co innego. Po latach wróciłem do Lublina i spotkałem się znowu z teatrami kontestującymi. Pierwsze spotkanie odbyło się w kawiarni „Astoria”, przy stoliku był Janusz Opryński, Krzysztof Borowiec i Henryk Kowalczyk. I od tego czasu znowu byłem skazany na oglądanie tak zwanego teatru poszukującego, kontrkulturowego, alternatywnego, kontestującego. Być może dzisiaj będzie akurat dobra okazja, żeby dokonać terminologicznych uściśleń.\nZ tego oglądania teatru studenckiego, poszukującego wyłoniły mi się trzy płaszczyzny uwikłania tego teatru. Pierwsza płaszczyzna to uwikłanie w polemikę z instytucją. Tak bowiem pamiętam teatr studencki drugiej połowy lat 60. i późniejszy – mianowicie jako uwikłany w polemikę z teatrem instytucjonalnym, repertuarowym czy – jak mówiono złośliwie – z teatrem kulinarnym. Druga płaszczyzna polemiczna, na której harcowały te teatry, to była polemika z formą, z formą zastaną; było to dopytywanie się o kolejne słowa w estetyce teatru. I płaszczyzna może najistotniejsza, w każdym razie najbardziej emocjonująca, to uwikłanie w spór z rzeczywistością, w jakiej nam żyć przyszło. I żeby to nie było tylko takie ogólne, to przypomnę, że w tej właśnie sali w czasach Lubelskich Wiosen Teatralnych te polemiki często osiągały temperaturę bliską wrzenia. Dlatego, że instytucję wtedy reprezentowali tutaj ludzie uczeni i krytycy wyznający teatr afiszowy, teatr repertuarowy. Tu można sobie przypomnieć spory z profesorem Janem Zygmuntem Jakubowskim, z Romanem Szydłowskim, najmniej chyba z profesor Ireną Sławińską, mało z Marią Bechczyc-Rudnicką. Ale darujmy sobie na razie uściślenia kronikarskie, natomiast zachęcałbym tu obecnych, tych którzy tworzyli historię teatru kontestującego, żeby to oni powiedzieli, jak znajdowali się na tych trzech – o ile takie były – polach kontestowania. Kontestowania instytucji, kontestowania formy, kontestowania rzeczywistości.\nGłos z sali: Po starszeństwie.\nFranciszek Piątkowski: Andrzej – jest propozycja – po starszeństwie.\nAndrzej Rozhin: Przepraszam, ale ja nie chciałbym, abyśmy się licytowali z tym starszeństwem i wyjmowali metryki, bo to nie byłoby chyba wskazane. Tym bardziej, że nie wiem, jaki byłby wynik, wcale nie taki dla was pozytywny. [śmiechy] Proszę Państwa, sytuacja jest mocno skomplikowana, dlatego że jesteśmy w grupie ludzi, którzy działali w całkowicie odrębnych przestrzeniach, zarówno czasowych, jak i politycznych, społecznych oraz w zupełnie odrębnych warunkach materialnych prowadzenia teatru. Nie chciałbym się tu ustosunkowywać do konieczności selekcjonowania, czy nazywania po imieniu rzeczy, tak jak zaproponował kolega Franek Piątkowski, przeciw czemu i w jakim celu ten teatr robiliśmy. Jakbym miał szczerze odpowiedzieć, dlaczego myśmy (my – czyli Gong 2) zaczęli robić najpierw teatrzyk, a potem teatr, to tak naprawdę nie potrafiłbym Państwu wytłumaczyć tego w sposób precyzyjny, czytelny i jasny.\nMógłbym powiedzieć tak: na pewno na samym początku to nie była żadna kontestacja w stosunku do teatru repertuarowego, to nie był żaden bunt w stosunku do zastanej sytuacji politycznej, to nie była też żadna próba tworzenia nowej formy. Niczego takiego nie było. To była po prostu grupa towarzyska ludzi, którzy chcieli swoje życie zakotwiczyć w teatrze. Krótko mówiąc – grupa młodych ludzi, którzy próbowali zdawać do szkół teatralnych i którym się to po prostu nie udało. Wrócili do Lublina, swojego miasta rodzinnego i poszli na najbardziej bliskie, pokrewne zainteresowaniom kierunki, czyli na filologię polską, historię. Tam spotkaliśmy się przypadkowo i opowiadaliśmy sobie, jak to w tych szkołach było – kto z czego oblał, dlaczego się nie dostał. Były też dwie osoby, które studiowały w szkole teatralnej, ale wróciły do Lublina nie kończąc tych studiów z własnej woli. I tak to się jakoś rozpoczęło, zupełnie bez żadnej ideologii. Na początku Teatr Gong to była grupa przyjaciół, która bawiąc się w różne rzeczy wieczorami, po prostu w jakimś momencie postanowiła zebrać do kupy, sprzedać to, co umie. Z tego powstała pierwsza składanka, tak to się zaczęło.\nNatomiast bardzo interesujący był drugi okres, wymuszony szczególną sytuacją, mianowicie taką, że świętej pamięci, wielki Rektor tego uniwersytetu – profesor Grzegorz Leopold Seidler miał ideę, aby to miasteczko uniwersyteckie w czasach głębokiego socjalizmu wzbogacić o możliwości kulturowe. W związku z tym postanowił na wzór innych uniwersytetów zachodnich wybudować tutaj to miejsce, w którym jesteśmy, czyli „Chatkę Żaka” z normalną salą, z dużą wyposażoną technicznie sceną – czyli teatrem. Właśnie wtedy grupa, która wcześniej już zaznaczyła się w środowisku Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, czyli grupa teatrzyku Gong 7.30, po prostu otrzymała w prezencie od rektora prawo bycia, prawo życia i prawo działania w prawdziwym teatrze. Tym się różnimy od wielu innych grup, które były grupami poszukującymi, tworzącymi w warunkach skrajnie ubogich, szukającymi przede wszystkim własnej wypowiedzi intelektualnej czy politycznej. Dostaliśmy do dyspozycji duży teatr i widownię, stąd byłem niejako zmuszony do tworzenia takiego repertuaru, jaki tworzyłem i robienia takiego teatru, jaki robiłem.\nFranek wspomniał tu Studencką Wiosnę Teatralną. To było też konsekwencją miejsca, w którym żyliśmy. Ówczesny Lublin to zupełnie inny Lublin niż ten, który Państwo w tej chwili obserwują i w nim żyją. To był Lublin, który z instytucji kultury miał: Teatr imienia Osterwy, Teatr Lalki i Aktora, Zamek, czyli Dom Kultury i studencki teatr Dren 59 Akademii Medycznej – właściwie teatrzyk, grupę, która nie miała ani swojego miejsca, ani sali, nie funkcjonowała w sposób regularny. I miał jeszcze wspaniały teatr z tradycjami, ale o zupełnie innym profilu, bardzo konserwatywny, mianowicie Teatr Akademicki KUL. Natomiast nie było tu żadnych festiwali, żadnych spotkań, konfrontacji, żadnej nowej myśli artystycznej. Lublin w latach sześćdziesiątych to był grajdoł. Dlatego, gdy w 1965 roku rozpoczynałem działalność z ludźmi niezawodowo związanymi z teatrem, doszedłem do wniosku, że musimy stworzyć tutaj taką płaszczyznę prezentacji innych propozycji artystycznych z Polski, aby móc się wspólnie czegoś nauczyć. I tak to się zaczęło, tak rozpoczęliśmy Studencką Wiosnę Teatralną, która przerodziła się potem we wspaniałe Konfrontacje i tak dalej, o czym już koledzy mogą opowiedzieć. Przyjęliśmy nazwę – Akademicki Teatr Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Gong 2. Nie wiem skąd się wziął ten „akademicki”, chyba stąd, żeby było o stopień wyżej niż studencki. Co zresztą też zaważyło na naszej koncepcji, linii repertuarowej.\nMarcin Kęszycki: Właściwie to w samym temacie naszej rozmowy zapisane jest pytanie o kondycję teatru kontestacji dzisiaj. Jeśli pytamy się o jego kondycję, to trzeba odwołać się do historii, bo ona jest punktem odniesienia. Ja z pewnym sentymentem chodzę dzisiaj po „Chatce Żaka”, nie byłem w tym budynku bardzo wiele lat, ostatni raz – tak sobie próbowałem przypomnieć – chyba w latach osiemdziesiątych…\nMirosław Haponiuk: W osiemdziesiątym pierwszym.\nMarcin Kęszycki: O, to był chyba taki ostatni moment, kiedy „Chatka Żaka” była szalenie ważnym punktem na mapie teatralnej Polski. Tutaj się przyjeżdżało ze swoimi przedstawieniami, zresztą wcale nie było łatwo dojechać. Przypominam sobie, że kiedyś, jeszcze w końcówce lat 70., w drodze na lubelskie Konfrontacje zostaliśmy zatrzymani w tramwaju w Warszawie za brak biletu i o mało brakowało…\nFranciszek Piątkowski: Kto pogryzł konduktora?\nMarcin Kęszycki: Tę sprawę wyjaśnimy. Tę sprawę też trzeba ostatecznie wyjaśnić. To konduktor oczywiście pogryzł nas i to jest dopiero wiadomość.[śmiechy] W każdym bądź razie to były czasy, które ja pamiętam jako bardzo gorący okres, kiedy w tym budynku siedziało się całymi dniami i nocami, bez przerwy się gadało, oglądało przedstawienia, no i też piło wódkę.\nTo chyba ważne, że wtedy zupełnie inaczej traktowaliśmy teatr. Mieliśmy wtedy przekonanie, że teatr jest w ogóle najważniejszą rzeczą na świecie, a przynajmniej, że teatr jest takim miejscem, w którym ten świat można zmieniać. Ta wiara była bardzo istotna i była konstytutywną cechą tego, co się wówczas nazywało raczej teatrem kontestacji, teatrem otwartym albo teatrem młodej inteligencji. Towarzyszyła mu autentyczna pasja, pasja społeczna i polityczna. Wiara w to, że można zmieniać świat, kulturę, cywilizację, sztukę. Mam poczucie, że dzisiaj w teatrze alternatywnym z tamtej nadziei, że świat rzeczywiście można zmieniać, zostało niewiele, że z tego ruchu wyparowała utopia. Wiara ta była fundamentem kontestacji, źródłem pewnej nadziei, która wiązała się z teatrem. Nie bardzo rozumiem, co masz na myśli mówiąc o kontestacji instytucji. Mówisz o instytucji teatru…\nFranciszek Piątkowski: Mówię o instytucji teatru… I tu, jeżeli mogę ci wleźć w kwestię, i przy okazji odnieść się do Rozhina. Zgodziłbym się z tobą Andrzej, ale do pewnego momentu. Dobrze wiem, co wtedy grywało się w teatrach repertuarowych, przede wszystkim Łodzi i Warszawy. Natomiast czego szukały teatry studenckie – STG Gliwice, Teatr 38, Teatr STU, Kalambur, Sigma, Centon i tak dalej? Wynotowałem sobie, grywały one sztuki Jaroslava Langera, Edwarda Albee’go, Johna Osborne’a, Karola Irzykowskiego. Oczywiście na dyżurze byli Tadeusz Różewicz, Bruno Schulz, Witolda Gombrowicz, Szewcy Witkacego, ale i Stanisław Wyspiański się pojawiał, i William Saroyan, Daniel Charms, Pär Lagerkvist, futuryści, Rabindranath Tagore i gdzieś tam Leopold von Sacher-Masoch. Ten teatr to był teatr kontestacji – ale w sensie wyborów repertuarowych. Była to ucieczka od tej literatury, którą zajmowały się teatry repertuarowe. Dla mnie ta formacja teatrów, przynajmniej od 1963 do lat 1967-1968, to był teatr Argonautów, którzy wyprawiali się po złote runo innej literatury. Przyznałem się w swojej książeczce poświęconej Gongowi, dlaczego mnie fascynował i pasjonował ten teatr. Bo mnie od dawna fascynowało i pasjonowało słowo i tak do dzisiejszego dnia zostało. Bardzo mnie interesowało, jak z tych czarnych robaczków na białej kartce nagle w teatrze robi się cegły, z tych cegieł buduje się coś dziwnego, gdzie zaczyna grać przestrzeń, czas, napięcia, emocje, sensy i tak dalej. W pewnym momencie odzywają się dzwonki alarmowe. Po pierwsze: Rozhin robi Elżbietę Bam Daniela Charmsa – światową prapremierę [II Studencka Wiosna Teatralna, 18-22 IV 1967]. Moim zdaniem to przedstawienie nie zostało w pełni docenione w owych czasach i może jest niedoceniane w czasach dzisiejszych. Jest to zresztą mój ulubiony spektakl Gongu. I drugi dzwonek: za waszą [do Marcina Kęszyckiego] sprawą, była to Warszawianka [również zagrana na II Wiośnie Teatralnej]. Wtedy już mi to zabrzmiało w sposób jednoznaczny, absolutnie wyrazisty. Pamiętam tutaj zajadłe, wściekłe kłótnie o Warszawiankę. Wtedy pomyślałem – do teatru włazi polityka. Potem przyjechaliście ze spektaklem Wprowadzenie do…. To były te same emocje, które mi towarzyszyły w czasie oglądania Elżbiety Bam. Pamiętam ten mróz na sali i – nie wiadomo – klaskać czy nie klaskać, zamkną czy nie zamkną. Gdyby to były przedstawienia puszczone, kalekie formalnie, to pewnie by mnie to w ogóle nie obchodziło. Lecz one były skonstruowane w sposób przepiękny, nie powiem krystalicznie czysty, ale krystaliczne. Wtedy doszedłem do wniosku, że pojawia się cezura i że pojawia się polityka.\nMarcin Kęszycki: I też ten kłopot z instytucją teatru, w naszym pojęciu dość zmurszałą. Pamiętam taką historię, opowiedzianą przez Leszka Raczaka, która się działa właśnie tu w Lublinie, tu – w „Chatce Żaka”, kiedy Teatr Ósmego Dnia przyjechał po raz pierwszy z Warszawianką. Mianowicie – w sali teatralnej były krzesła przyśrubowane na stałe, które w sposób jednoznaczny określały miejsce widza. Wobec tego, wykorzystując nieuwagę pana Andrzeja Rozhina, który na chwilę się odwrócił – moi koledzy wzięli i po prostu te krzesła odkręcili. Potem one jeszcze wróciły na swoje miejsce. Ale już w następnym roku, kiedy Teatr Ósmego Dnia ponownie przyjechał ponownie i jeszcze raz te krzesła odśrubował, to one już nigdy więcej na swoje miejsce nie wróciły, dzięki czemu była tam już zupełnie inna przestrzeń, która zaczęła zmieniać „instytucję” – taką, która ma ustalony porządek i w środku granicę wyraźnie oddzielającą aktorów od widzów – rampę. A za tym zmieniały się relacje między aktorem i widzem, a znaczy to, że zmieniała się istota teatru.\nMirosław Haponiuk: Skoro mamy tu dwóch głównych winowajców – pana Andrzeja Rozhina i pana Kazimierza Iwaszkę, to może opowiedzcie panowie, jak doszło do przejścia od Wiosny Teatralnej do Konfrontacji Młodego Teatru i jak się te festiwale różniły.\nKazimierz Iwaszko: Dla mnie to za trudne pytanie…\nAndrzej Rozhin: Tak, bardzo trudne. Nie wiem, jak wyglądały Konfrontacje, nie wiem również, czy pan Iwaszko wie, jak wyglądała Wiosna.\nKazimierz Iwaszko: Wiem, bo na niej bywałem.\nAndrzej Rozhin: Powiem tylko dwa zdania. Proszę Państwa, gdy się działa w mieście, które nie jest zbyt wielkie, leży gdzieś daleko na wschodzie i gdzie nie ma właściwie możliwości jakiejkolwiek konfrontacji z tym, co się dzieje na świecie, to trzeba szukać jakiegoś sposobu, aby się wydobyć. Są na to dwa sposoby: można pojechać gdzieś albo można przywieźć coś tu. Ja wybrałem tę drugą. Dlatego zorganizowaliśmy pierwszą Studencką Wiosnę Teatralną. To był rok 1966, pierwszy rok działalności „Chatki Żaka”. Sala widowiskowa została otwarta 23 października 1965, na dwudziestolecie powstania UMCS. Na inaugurację zrobiliśmy pierwszą składankę ku czci, pod tytułem Gaudeamus Igitur. Już w pierwszym roku postanowiłem, nie mając jeszcze jasnej koncepcji festiwalu teatrów studenckich, żeby zrobić taki roczny festiwal non-stop. I rzeczywiście on się odbył. Już w tej chwili nie pamiętam wszystkich teatrów, zespołów, grup rockowych i tak dalej, które na tej scenie w ciągu tego pierwszego roku się pokazywały. Ale mogę powiedzieć, że pierwszy raz w historii do Lublina zawitał najbardziej znany w tamtym okresie teatr studencki, Teatr 38 z Krakowa, który pokazał nam Ryszarda III, przygotowanego przez Helmuta Kajzara, żeby było śmieszniej Moralność pani Dulskiej i jeszcze Szaloną lokomotywę Witkacego. Z tej wizyty narodził się pomysł – skoro my nie możemy gdzieś jechać, to zaprośmy teatry do siebie. I tak nieco na oślep powstała pierwsza Wiosna. – bez żadnej nadrzędnej koncepcji, czy to mają być prapremiery, czy to mają być teatry zielone, czerwone czy popielate. Po prostu to, co się wiedziało o ruchu studenckim, pozwalało skompletować pierwszy skład zespołów, jury i tak to potem już poszło. Czy później mieliśmy jakąś szczegółową koncepcję? Nie. Oczywiście, były wybrane lata, gdy organizowaliśmy warsztaty teatralne albo na przykład pokazywaliśmy całą sztukę konceptualną, różne zjawiska z pogranicza teatru, performance Zbyszka Warpechowskiego… Przyjeżdżali tu również znakomici poeci ówczesnego młodego – tacy jak Ryszard Krynicki i inni. Był to po prostu festiwal młodej sztuki, ale bez jakiejś szczególnej koncepcji, która by zabraniała takiej czy innej grupie tu przyjeżdżać. Gościliśmy również na przykład szkoły teatralne z przedstawieniami dyplomowymi. Była to taka mieszanina różnych form i różnych doświadczeń. Wydaje mi się, że to było wartością tego festiwalu przez cały czas jego trwania. Na Wiośnie pojawiło się 56 grup teatralnych, ponad 100 przedstawień, ogromna ilość propozycji, repertuaru, tytułów, – o czym już mówił pan Piątkowski – literatury zupełnie nieznanej, nieczytanej w środowisku. To trwało 9 lat i w momencie, kiedy zakończyłem pobyt w tym pięknym mieście, Wiosna z konieczności też umarła. Jestem jednak szczęśliwy, że za rok czy dwa podniosła się w innej formie.\nWojciech Krukowski: Jako, że po raz pierwszy w ogóle w swojej karierze teatralnej uczestniczyłem w ósmej chyba edycji festiwalu Wiosna Teatralna, to chciałbym nawiązać do pytania o dwie formuły festiwali. Wtedy odbierałem ten festiwal jako swego rodzaju konfrontację, czy przegląd teatrów raczej estetyzujących. Jeśli dobrze pamiętam teatry, które wtedy obok nas występowały, to był to na przykład niezapomniany Max Szoc, Teatr Oko, na pewno pierwsze wystąpienia Jerzego Beresia i Zbigniewa Warpechowskiego, jeszcze w czasie – by tak powiedzieć – przedperformerskim. Bo performance jeszcze wtedy w słownikach światowych nie istniał, a oni zawsze zresztą obydwaj mówili, że realizują akcje, nie performance. Był również teatr Galeria Jerzego Krechowicza z Gdańska. Teatr bardzo mało znany, ale rzeczywiście niezwykły, w skali europejskiej nie mający wtedy odpowiedników. Tu właśnie Teatr „ą”, prowadzony przez spadkobiercę Krechowicza, świętej pamięci Wieczorkiewicza realizował Kłamstwa duszy ludzkiej. Był to teatr słowa, a równocześnie bardzo plastyczny, bardzo ciekawie prowadzony reżysersko. Wieczorkiewicz realizował tu także akcję Litery. To wszystko świadczy o tym, że Wiosnę można było wtedy oglądać raczej jako festiwal poszukiwań estetycznych.\nNiedługo później brałem natomiast udział w pierwszych Konfrontacjach Młodego Teatru. Pamiętam dyskusje w biuletynach festiwalowych – tam zajmowano się teatrem Leszka Mądzika, a także i Ferdydurke. To był taki spektakl teatru Provisorium, zresztą grany do tej pory… [śmiech] Ale w rezultacie można przyjąć, że profil Konfrontacji został ustalony decyzją jury, które przyznało Grand Prix Konfrontacji Akademii Ruchu, podkreślając właśnie odniesienia społeczne czy też kontestujące. Wtedy już chyba nie należało szukać gdzie indziej. Zaznaczało się to wszystko, co stało się po festiwalu wrocławskim i co zostało opisane przez Konstantego Puzynę w Burzliwej pogodzie. Myślę, że zdecydowanie przechylenie nurtu alternatywy poszło właśnie w ten kontekst społeczny, polityczny – co skutkowało Jednym tchem Teatru Ósmego Dnia, Spadaniem i Sennikiem polskimTeatru STU, spektaklem Koło czy tryptyk? Teatru 77. Ale zarazem ogromną wartość miała autonomia formalna, autoidentyfikacja poprzez poszukiwanie własnej drogi formalnej, własnego języka teatralnego. To tworzyło atmosferę tego miejsca, w którym jesteśmy. Kontestacja nie zawsze wskazuje dokładnie przeciwnika, a tu określenie przeciwnika było bardzo wyraźne. I to było chyba najczytelniejszym znakiem Konfrontacji, przez cały czas ich trwania. Tym samym znakiem, ku chwale „Chatki Żaka”, było samo miejsce tych gorących rozmów.\nKazimierz Iwaszko: Na pytanie, jak nastąpiło przejście od Wiosny do Konfrontacji, ja odpowiedziałbym tak: dzięki Bogu i ludziom. Może Pan Bóg czuwał nad tym, że na dwa lata zabrakło w Lublinie Rozhina? Myślę, że pierwsze Konfrontacje powstały dzięki Januszowi Opryńskiemu i pewnej grupie ludzi, która już żyła mocno teatrem, podczas gdy o Gongu już prawie wszyscy zaczęli zapominać. Działacze studenccy SZSP – była taka organizacja – mieli ambicję, żeby było w Lublinie coś ogólnopolskiego. Myślę, że Janusz i ci, którzy zaczęli robić po Gongu nowy, inny teatr, wykorzystali między innymi właśnie to – ambicje działaczy.\nNatomiast pierwsze Konfrontacje i skład jury wymyślili sami organizatorzy. Z jednej strony w tej organizacji pierwszego festiwalu był dyrektor generalny Tadeusz Zielniewicz – aktywista-spadochroniarz, który przybył z Poznania do Lublina. On reprezentował działaczy, wiedział jak zdobyć pieniądze. Natomiast ja, jako jego zastępca, miałem poparcie nowych ludzi od teatru. Czyli mówiąc inaczej – byłem szpiegiem „strony teatralnej” w komitecie organizacyjnym, a Zielniewicz to firmował pod względem formalnym. Myślę, że właśnie coś z góry nas oświecało, że coś się zaczyna, aczkolwiek nikt specjalnie tego nie programował.\nWojciech Krukowski: Decydujący był właśnie wybór jury…\nKazimierz Iwaszko: Tak, na każdym festiwalu wybieraliśmy jury, które rozumiało, co się dzieje.\nWojciech Krukowski: Aldona Jawłowska, Krzysztof Karasek, Konstanty Puzyna, Krzysztof Wolicki…\nKazimierz Iwaszko: Ale czasem braliśmy kogoś takiego, kto firmował nas na zewnątrz.\nJanusz Opryński: Kto to był?\nMirosław Haponiuk: Aleksander Kwaśniewski.\nKazimierz Iwaszko: Aleksander Kwaśniewski, tak, także był raz.\nJanusz Opryński: [do Andrzeja Rozhina] Andrzej, wiesz co, teraz ci powiem, że właściwie wszyscy wtedy żyliśmy w cieniu waszej legendy – legendy Gongu. I ona nas irytowała strasznie, tyle rzeczy zrobiłeś tutaj… Pamiętam, przesłuchiwali nas ubecy i mówili: „Gong to jest teatr… Wy to nic nie potraficie, do niczego nie dojdziecie.”, albo jednemu z naszych kolegów kazali miotły pleść. Był taki słynny kapitan Gwiazda, znany ubek, który środowiskiem się opiekował, potem niejaki Gałązka, absolwent filologii rosyjskiej, bardzo lubił rosyjską literaturę…\nNatomiast, co do cezury, o której mówiliście – ja nie mogłem z oczywistych powodów świadomie przeżyć roku 1968… Stąd strasznie istotny dla mnie był przede wszystkim rok 1976. Zaczyna wtedy działać KSS KOR, zaczyna funkcjonować drugi obieg, następuje jest ogromna zmiana świadomości. Myśmy byli pierwszymi czytelnikami drugiego obiegu. Tak naprawdę ta zmiana z teatru estetyzującego na teatr, który wchodzi w relację z rzeczywistością był powodowany po prostu zmianami w kraju. Mogę powiedzieć, że byłem takim młodszym bratem Teatru Ósmego Dnia, który dla mnie był pewną granicą – chciałem równać do tego teatru. A zaczynałem od Ferdydurke Gombrowicza, od teatru – używając już tego języka – też trochę estetyzującego. Nie umiałem wtedy opisywać tej rzeczywistości. Natomiast już następnym spektaklem próbowałem w nią wchodzić. Wiedziałem, że z powodów obywatelskich trzeba tak się zachowywać, ale miałem w sobie rodzaj nakazu, żeby skądinąd czerpać inspiracje. To było wtedy odbierane negatywnie, nawet zarzucano nam, że jesteśmy zbyt literaccy. Literackość była wtedy negatywną cechą. A dla mnie było zawsze najważniejsze było natchnienie. Dzisiaj cieszę się, że od dziesięciu lat mogę występować w czystszej sferze. Ale nie wypieram się tamtego czasu, bo tamten czas nauczył mnie po prostu innej sfery teatru. Aczkolwiek z perspektywy czasu, z dystansu, mogę powiedzieć, że myśmy byli w sytuacji pewnego wzajemnego terroru, powiedzmy sobie, terroru bardzo przyjemnego, sympatycznego. Ale był to taki terror obywatelski, bardzo ciekawy, heroiczny… Należało pić wódkę wspólnie, to był rozkaz, bo jak ktoś nie pił, to donosił…\nMarcin Kęszycki: Na trzeźwo.\nJanusz Opryński: Na trzeźwo. Oczywiście, to pół żartem, pół serio. I rzeczywiście – tak jak mówił o festiwalach Andrzej – jeśli nie dało się czegoś obejrzeć, to trzeba było do Lublina przywieźć. I jeszcze jedno – trzeba zobaczyć, że Gong wydał taką niezwykłą grupę, elity tego miasta. Bo przecież ci ludzie przewijali się w przeróżnych instytucjach, pracowali w radiu, nawet w cenzurze… Jeśli ktoś z kimś rozmawiał w środowisku, to się często okazywało, że miał w biografii Gong. Był to też pewien sposób życia… Tutaj, też na Konfrontacjach – tak mi się wydaje – zrodził się fenomen teatru ulicznego, którego autorem był Wojtek Krukowski. On pierwszy zaczął, chyba na pierwszych Konfrontacjach… I to była absolutnie pierwszy w Polsce teatr uliczny. Wszystkie akcje, które tu się zaczynały, były niezwykle piękne, niezwykle mądre. Oczywiście, wynikały one z pewnych tradycji teatru studenckiego, który był zawsze kojarzony z korowodami. Ale tu po raz pierwszy miały one charakter dialogu z rzeczywistością, i to dialogu ostrego.\nByliśmy, powiem jeszcze, pieszczochami losu, dlatego że takim wielkim autorytetom jak Konstanty Puzyna, Krzysztof Wolicki, Aldona Jawłowska, chciało się z nami, niedouczonymi rozmawiać… Byli to ludzie ogromnej wiedzy. Mieliśmy po prostu szczęście, że znaleźliśmy pod opieką niezwykłych intelektów. To nam bardzo dużo dało. Myśmy się spoufalali, tak sobie teraz z perspektywy myślę, a zainteresowanie tych wielkich ludzi, naszymi harcami na początku było wielkie. Oni nam dali coś niezwykłego i na ile nam talentu i wyobraźni starczało, próbowaliśmy spłacać ten dług.\nDzisiaj można różny mieć stosunek do tego, że byliśmy w związku z organizacją studencką, która była, jak wiadomo, z literką „S”. Dzisiaj to łatwo oceniać, że ten Socjalistyczny Związek Studentów Polskich, to byli ludzie z tamtej strony, z którymi prowadziliśmy dialog. Oczywiście zachowywali się dość sprytnie – była na przykład ta słynna poprawka, że teatru nie można uprawiać na uniwersytecie, tylko przy organizacji, która była właścicielem sal. Musieliśmy być uwikłani w tę organizację. Ale były w niej też przeróżne niezwykłe talenty organizatorskie. Pamiętacie – przyjeżdżał na przykład Kwaśniewski, przecież wielki talent organizatorski, skoro doszedł do stanowiska prezydenta…\nCoraz więcej upływa lat i moje ostrze trochę się tępi. Tam były różne postawy i nie mogę powiedzieć, że wszystkie były niecne i straszne. Oczywiście, w tym czasie oni robili te swoje kariery. Ale – jak rozmawialiśmy z Ewą Wójciak już w czasach powiedzmy sobie wolnych – sam system organizacji był doskonały. Przecież były co najmniej cztery przeglądy rocznie, czyli krakowskie Reminiscencje, Konfrontacje, START i Łódzkie Spotkania Teatralne, gdzie ruch teatralny miał możliwości spotykania się, wymiany myśli, stymulowania się nawzajem. Dzisiaj już tego nie ma. Z jednej strony były więc to upiorne czasy pod względem politycznym, ale jednak duchowo dawały nam się realizować. Gorzej, że zdrowia traciliśmy za dużo…\nFranciszek Piątkowski: Janusz, uprawialiście wtedy teatr na wskroś polityczny – tak czy nie? Chciałbym wiedzieć, czym się płaciło za taką postawę? Tylko bez kombatanctwa, cierpiętnictwa…\nJanusz Opryński: To zależy, o który okres pytasz. Największa zapłata przyszła podczas stanu wojennego, ponieważ wtedy aktorzy poszli po prostu do więzienia. Może nie tylko z powodu teatru. Każdy wtedy uwikłany był w działalność związku zawodowego, albo – jak Andrzej Mathiasz – organizacji studenckiej i z tej przyczyny byli na tzw. liście do zamknięcia. Oczywiście były też zwykłe utrudnienia, przede wszystkim cenzura. Były na nią różne sposoby. Począwszy od niecnego kłamstwa – do cenzury dawało się inny scenariusz, a inny się grało. Drugim sposobem były forma tak zwane didaskalia, czyli próba zwrócenia uwagi na inne interpretacje – na przykład w egzemplarza scenariusza dla cenzury wszelkie przejawy totalitaryzmu sowieckiego były zamieniane na niemiecki. Graliśmy też spektakle zamknięte, co zawdzięczamy odwadze poszczególnych ludzi odpowiedzialnych za kluby studenckie – na przykład Januszowi Markowi z Warszawy. Oficjalnie zapraszano nas wtedy z jednym przedstawieniem, a wieczorem graliśmy na przykład Inny świat Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. W ten sposób bez cenzury ten spektakl graliśmy około pięćdziesięciu razy: w Gdańsku, we Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu… Czyli można było w jakiś sposób istnieć, nawet ze spektaklem objętym całkowitym zakazem grania. Było to stresujące, ponieważ nie było zgody na przedstawienie, nad którym się pracowało rok, tak jak na przykład nad Wspomnieniami… To strasznie dołowało psychicznie, wpadaliśmy w różne depresje, które próbowano leczyć alkoholem, co było bardzo niezdrowe. Z drugiej jednak strony mieliśmy poczucie istnienia w pewnej niszy – przeżyliśmy okres niezwykłej solidarności, niezwykłego porozumienia inteligenckiego. Jak przyszedł rok 1976 i literatura podziemna, to można było przewidzieć ze stuprocentową dokładnością, co każdy przeczytał. Myśmy wtedy nadrabiali po prostu zaległości. I jak Barańczak przetłumaczył Mandelsztama, to wszyscy czytali Mandelsztama. A jeżeli w spektaklu padała formuł rosyjska „was nado by wsiech isolirowat’, isolirowat’ no sochranit’”, wymyślona przez Stalina wobec inteligencji, to wszyscy wiedzieli, skąd to jest. Czy inne przykłady, jak u Krzysztofa Babickiego w Jedynce, gdzie wychodziła postać z kanistrem i od razu było wiadomo – Mała apokalipsa .\nTo na pewno miało też potem po latach złe skutki, doszliśmy do granicy formalnej. Dla teatru jest to bardzo niebezpieczna sytuacja zużycia się pewnych rozwiązań, sprzyjająca tworzeniu się sztampy. Na przykład ta, wyśmiana potem i nadużyta ikona „człowieka z walizką”. Ale z drugiej strony – było wiadomo, że jest to człowiek etapowy, który nie ma swojego domu. A z tej walizki czarowało się cały świat teatralny, były tam ważne, prawie sakralne rekwizyty, książki najistotniejsze, listy, pamiątki.\nMyślę, że był to okres fascynujący, kiedy ta inteligencka nisza powstawała w oparciu o ten sam typ lektury. Ten okres wspólnego czytania był naprawdę fascynujący. Mieliśmy na przykład jeden egzemplarz Zniewolonego umysłu , który gdzieś ktoś odbił, i zostawaliśmy na noc, żeby do rana to przeczytać. Tak samo było i z Archipelagiem Gułag . A potem te pierwsze informacje, tą wczorajszą świadomość próbowało się przekuć na system znaków teatralnych. Czy coś potem z tego zostawało, nie wiem – trudno mi ocenić, ale było to niezwykłe przeżycie, kiedy równolegle ze świadomością literacką wzrastała nasza świadomość teatralna. Mogę powiedzieć, że cały jestem z tej literatury. Nie chcę heroizować tego okresu czy go specjalnie ubrązawiać, bo ma on też w sobie dużo przypadkowości, naszej małości, próżności… Bardzo istotny był ten element towarzyski, o którym mówił Andrzej. To był też sposób na życie – czytać wspólnie, aby potem wykrzyczeć coś publicznie, kogoś wzruszyć. Pamiętam ten fenomen, że jak graliśmy spektakl, to tak naprawdę jedną kartkę flamastrem pisaliśmy, która wisiała tutaj na dole – i to wystarczało. Oczywiście wystarczało na 60-70 osób do tej małej salki. Nie była to duża widownia, aczkolwiek szalenie istotna. To się potem oczywiście skończyło, kiedy przyszła końcówka lat osiemdziesiątych. Wtedy właściwie wszyscy mówili, że teatr alternatywny się rozwiązał, bo stracił ten mur. To było nie do końca prawdziwe, bo żyliśmy jednak też przy okazji i innym typem literatury, i innymi doświadczeniami.\nKazimierz Iwaszko: Jeśli pan prowadzący mi pozwoli, to ja bym tutaj pierwszy raz w życiu nie zgodził się z Januszem Opryńskim, który wam przedstawił działaczy SZSP-owskich jako orędowników ruchu teatralnego. Ja tak tego nigdy nie odbierałem. Pieniądze na działalność były z budżetu państwa, ta organizacja, jako monopolista, miała je z naszych podatków. Na te cztery festiwale, o których Państwo słyszeli, działacze się godzili tylko dlatego, żeby to wszystko kanalizować. Ja tym działaczom nigdy jak psom nie wierzyłem. Janusz – pamiętasz Kaczmarka, który na Ordynackiej w takiej malutkiej kanciapce nas zamknął? Ja wiedziałem, że nic się nie stanie, ale on wtedy chętnie by nam łby pourywał. W „Chatce Żaka”, w tym budynku, Aleksander Kwaśniewski na festiwalu w 1981 roku zachowywał się jak zawodowy policjant. Mówię to dlatego, że nierzadko pojawia się w różnych opracowaniach taki właśnie ton, jaki Janusz wam zasugerował. Ja się z tym nie zgadzam.\nJanusz Opryński: Tak, oczywiście, Kazik, ja absolutnie ich nie bronię. Tylko, odpowiem ci w tym samym duchu, to jest tak jak w Ewangelii: diabeł zakopał ziarno, a wyrosło, czyli że z ich działań też wyrastało dobro. Po prostu tylko tyle chciałem powiedzieć…\nWojciech Krukowski: Ja myślę, że tam zachodził przypadek podwójnego agenta, to znaczy w bardzo wielu sytuacjach grano na obydwie strony. Tylko od czasu do czasu, w momencie, kiedy koledzy uświadamiali sobie bezmiar zagrożenia dla ich kariery, dochodziło do konfrontacji. Taki przypadek mieliśmy, kiedy zabroniono używać nazwy Teatru Ósmego Dnia. Jako osoba prowadząca „Dziekankę” chciałem wtedy zrobić dowcip. Zaprosiłem Lecha Raczaka na spotkanie (jego nazwiska chyba też wtedy nie można było użyć), a do prasy podałem taki komunikat: dyrektor teatru nazywanego w Europie The Eight’s Day Theater, we Włoszech Teatro di Otto Giorno wystąpi w „Dziekance” na spotkaniu autorskim. Oczywiście awantura była ogromna. Ówczesny wiceminister Lorenz dzwonił do mnie, dlaczego nie chcę spotkać się z jakąś panią porucznik, potem jej przełożony alarmował, że pewnie będzie awantura. A później przyjechali dwaj koledzy czarną wołgą – z Ordynackiej do Dziekanki jest piechotą pięć minut – i w tej czarnej wołdze byli właśnie rzeczony Kaczmarek oraz aktualny minister kultury, którzy mnie wzięli na spacer wahadłowy, żeby tłumaczyć, jak wiele zagraża naszej wspólnej sprawie. W kontekście zagrożenia i heroizmu, ale i pewnego rodzaju humoru, który towarzyszył temu mariażowi, myślę, że w naszej pamięci ta sytuacja powinna zapisać się jako wygodna dla obydwu stron. Teatr Ósmego Dnia znakomicie ujął ten problem wentyla w spektaklu Przecena dla wszystkich .\nWypowiedź Wojciecha Krukowskiego nieautoryzowana.\nOpracowanie: Grzegorz Kondrasiuk, Jarosław Cymerman.\nDziękujemy pani Grażynie Ruszewskiej z Polskiego Radia Lublin za udostępnienie nagrania.\n Studencki Teatr Satyry „Pstrąg”; teatr studencki „Cytryna”.\n Mowa o incydencie z 16 kwietnia 1978 roku: 16 kwietnia 1978 r. pięciu członków Teatru w drodze do Lublina na Konfrontacje Młodego Teatru nie zdążyło kupić biletów na autobus wiozący ich z jednego dworca warszawskiego na drugi. Mimo iż gotowi byli zapłacić odpowiednie kary, kontroler wezwał funkcjonariuszy MO, którzy dotkliwie pobili dwóch aktorów, a wszystkich obrzucili wulgarnymi wyzwiskami. (…) Na podwórzu KMMO przy ul. Wilczej wszystkich aktorów zaatakowali cywilni funkcjonariusze, kopiąc ich oraz bijąc pałkami i pięściami. Wszystkich pięcioro zatrzymano na 30 godzin. Po kilku dniach Prokuratura Rejonowa Warszawa-Śródmieście przedstawiła im zarzut chuligańskiego pobicia i znieważenia funkcjonariuszy MO. (Oświadczenie KSS „KOR”) Po uzyskaniu pierwszych szczegółowych informacji z MSW dotyczących charakteru incydentu, podjęta została decyzja o zakazie występowania teatru w ramach Konfrontacji. (…) Po rozpoznaniu atmosfery i sytuacji w środowisku teatralnym powstała obawa, że arbitralna decyzja może spowodować niekontrolowane reakcje uczestników festiwalu oraz zbojkotowanie imprezy przez kilka zespołów. W tej sytuacji po jeszcze jednej dyskusji postanowiono dopuścić Teatr Ósmego Dnia do prezentowania spektaklu. (…) Pomimo prób ukazywania politycznego aspektu całego wydarzenia, zostało ono dzięki pełnej informacji odebrane ostatecznie jako ewidentny wybryk chuligański członków zespołu. („Informacja Zarządu Głównego SZSP”). Cyt. za: Z. Gluza, Ósmego Dnia, Warszawa 1994, s. 47, 45.\n Teatr Ósmego Dnia „Warszawiankę” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Zbigniewa Osińskiego zaprezentował na II Wiośnie Teatralnej (18-22 IV 1967), i otrzymał za nią pierwsze Wyróżnienie Zespołowe. Patrz także identyczne uwagi Zbigniewa Osińskiego: Przed naszym spektaklem w (…) „Chatce Żaka” wymontowano wszystkie krzesła, żebyśmy mogli zagrać. Krzesła zostały usunięte z widowni po raz pierwszy w historii tego miejsca i w ogóle w historii całego teatru studenckiego. Dwa lata później wszystkie zespoły grały poza tradycyjnym układem scena-widownia. Myśmy to zaczęli. Za: Tęsknota do teatru serio. Ze Zbigniewem Osińskim rozmawia Juliusz Tyszka, „Opcje” 1997, nr 4 (19), s. 37.


Pierwszy opatrunek - pare pytan | Page 3 | Męskie Zdrowie\nWitajcie ponownie koledzy, dzis dzien 6 i wydaje mi sie ze najbardziej przelomowy,zrobilem sporo zdjec wiec mam nadzieje ze rzucicie okiem i powiecie czy wszystko ok czy moze jednak cos nie tak choc wedlug mnie jest poprawa Patrzac na opuchlizne wydaje mi sie ze zmniejszyla sie znacznie wiele jedynie ten siniak na zyle na 4 zdjeciu mnie niepokoi ale zgaduje ze tez zniknie. Na reszcie zdjec widzicie ze udalo mi sie znacznie glebiej dostac praktycznie do lini ciecia wiec zgaduje ze 2-3 dni i bede mial pelny dostep, jeszcze tylko by sie utwierdzic jezeli napletek sam wraca do punktu wyjscia (robi to flegmatycznie ale to chyba nie ma roznicy) to rozumiem ze jest ok? Lekki bol przy wciaganiu skory z powrotem to tez znak chyba tego ze zoladz jeszcze wrazliwa i zahacza o nia? Tak samo jest przy naciaganiu to chyba normalne? I co do wedzidelka na 3 zdjeciu nie chce sie on juz nizej zsunac mimo ze z drugiej strony normalnie schodzi nizej napletek tak ppwinno byc? Moze glupie pytanie ale dla kogos kto nigdy nie widzial swojej zoledzi w pelni okazalosci nie\nElegancko to wygląda Goisz się szybciej niż ja. Póki jest obrzęk będzie bolało. Wszystko jest na dobrej drodze.\nDzieki tego wlasnie potrzebowalem uslyszec A co do bolu to tak jak napisalem jest tez on spowodowany wrazliwoscia zoledzi? Bo jako tako go jeszcze nie hartowalem jedynie czubek z cewka jest praktycznie bezbolesny\nMoże być to żołądź , a może byc to ból napletka spowodowany raną i naciąganiem jej. Napewno nic strasznego. Na hartowanie przyjdzie czas. Teraz najważniejsze jest gojenie\nAle naciaganiem napletka chyba nie robie krzywdy? Bo w koncu musze dostac sie do rany A jak juz o ranie mowiac lekarz zalecil mi psikanie octaniseptem przez 7 dni tylko jak widac 7 dni zaraz a ja dalej nawet tam sie nie dostalem wiec chyba nie bedzie problemu jak bede psikal dluzej?\nMożesz psikac ile potrzebujesz. To nie szkodzi tylko zapobiega zakażeniom. Jak wszystko się zagoi i wypadną szwy to możesz przestać używać oktaniseptu wtedy wystarczy zwykła higiena. Co do ściągania napletka to większa krzywde mogą wyrządzić wzwody w szczególności nocne. Do mycia ściągaj jedynie do granicy bólu. Z kazdym dniem ta granica powinna być mniejsza.\nWydaje mi się że masz obrzezanie częściowe, bo u mnie ja nie naciągnę nic skórki na grzyba, z jakich powodów miałeś zabieg?\nTak , to juz wiem ze czesciowe a co do powodow to standardowo stulejka choc przy spoczynku nie mialem jakos z nia problemow jedynie przy wzwodzie, co do gojenia to narazie nic się nie zmieniło ale na dniach wrzucę zdjęcia\nJa też zrobiłem sobie obrzezanie tylko że całkowite i jestem w fazie gojenia i zobaczymy jak to się zakończy....\nTo masz lepiej pod wzgledem tego ze nie musisz meczyc sie z naciaganiem Bo ja 7 dzien i dalej z tym walcze choc idzie w dobra strone\nDzisiaj dzien 8 i stalo sie dalem rade w calosci odslonic zoladz pierwszy raz w zyciu Oczywiscie wrzucam zdjecia i mam pytania jak zawsze co do nich, i jak wedlug was to wyglada choc wedlug mnie jest raczej dobrze. Czy na 1 zdjeciu jest wedzidelko czy jego pozostalosci? Bo szczerze mowiac nie pamietam co lekarz mi co z nim zrobil. Na reszcie zdjex widac zoladz a pod nim to raczej cos w postaci opuchlizny? Bo na oponke raczej mi to nie wyglada? I ten zolty syfek to chyba pozostalosc po masci powinienem sie tego pozbyc?\nWygląda według mnie dobrze, oponki nie ma zwykła opuchlizna, wedzidelko moim zdaniem jest, ale wydłużone\nMasz opuchniete i wydłużone wezidełko żółty syfek jak to nazwałes jest normalne zejdzie przy myciu\nNo wlasnie probowalem juz i jakos nie schodzi :/ Bo nie chce tego robic pod prysznicem w obawie ze szwy przedwczesnie sie rozpuszcza..chyba dobrym wyjsciem bedzie uzycie patyczkow do uszu i jakos wydlubanie delikatnie. Dzięki za odpowiedzi chłopaki więc w takim razie rozumiem że teraz już z górki i czekać tylko na zagojenie\nNie czyść tego na siłę. Przyjdzie czas to samo zejdzie\nReactions: marcinol562 and mati12\nDokładnie nic na siłę z czasem samo zejdzie\nDziś po spryskiwaniu zauważyłem że odrobinę krwi się polało z wędzidełka coś jak u Ciebie, powinienem przystopować z tym naciąganiem czy to raczej nic takiego? Bo wydaję mi się że z strupa poleciało\nNapewno jeszcze wędzidełko Ci się nie zagoilo więc naciąganiem mogło się troszke nadszarpnąć. To ciągle świeża rana. Ja dopiero równo w 3 tygodnie po zabiegu się z tym uporalem. Wcześniej 3 razy codziennie moczyłem w rumianku. Rana znaczyła się zmniejszać i dwa dni po tym jak wyciagnelem sobie szwy zagoiło sie. Bądź cierpliwy i podchodź do niego delikatnie\nReactions: mati12 and marcinol562\nFakt już raczej nie bede szukal dziury w calym tylko poczekam na rozwoj sytuacji bo narazie wszystko idzie w dobra strone, za tydzien mam wizyte kontrolna wiec lekarz mnie utwierdzi w przekonaniu (mam nadzieje subiektywnie) Zastanawiam sie tylko nad porzuceniem noszenia malego w gorze bo zmalal on juz do takiego stopnia ze bardziej uciazliwe jest takie noszenie niz z opuchlizna..\nJeszcze wpadam z takim pytaniem w oalstatnich dniach opatrunek zaczal mi sie strasznie przyklejac do zoladzi, nie wiem czym to jest spowodowane zoladz sie luszczy? I dlatego tak przywiera? Mial ktos cos takiego?


Aurus: SWARKI W NOWEJ ODSŁONIE CD.\nSWARKI W NOWEJ ODSŁONIE CD.\nTym razem kryształki Ring w kolorze Tabac. Kolor kryształów narzucił niejako kolorystykę kolczyków.\nAutor: Aurus Jadwiga Betley o 20:40\nMm Bisutería 29 stycznia 2011 20:49\nguauuuuu!!!!, me parecen superelegantes\nKatarzyna 29 stycznia 2011 20:52\nZapraszam po odbiór wyróżnienia :o)\nlunamin 29 stycznia 2011 22:09\nBardzo ładne! Świetnie ci wyszły!\nanya.es 29 stycznia 2011 22:09\nBardzo ładne! :) Technicznie - rewelka!:)))\nsilverflower 29 stycznia 2011 22:23\nOj tak,tak... te są rewelacyjne:) Perfekcyjnie dobrane kolory.. Ale Cie wciągnęło sutaszowanie:D\nmonle 29 stycznia 2011 22:40\nPrzepiękna jest ta para. Kolorystyka jest rewelacyjnie dobrana. Bardzo podoba mi się kształt.\nWidać, że sutasz Cię wciągnął w całości, aż miło patrzeć-każda kolejna praca piękniejsza od poprzedniej:)\nMarzena 29 stycznia 2011 22:59\nAurus 30 stycznia 2011 09:11\nWprawdzie to nie moje kolory, ale do kryształków pasują idealnie. No i wzoru jeszcze chyba takiego nie widziałam :)\nKatarzyno dziękuję za wyróżnienie :)\nkksusy 30 stycznia 2011 10:35\nJolinka 30 stycznia 2011 11:14\nTwoje prace tchną profesjonalizmem !!! Są doskonałe pod względem wykonania i doboru materiałów... i po prostu są piękne:)))\nScotta 30 stycznia 2011 12:09\nprzepiękne !! :)\nAurus 30 stycznia 2011 12:19\nHi Susy, thanks :)\nAurus 30 stycznia 2011 12:21\nJolinko dziękuję, ale daleko im do ideału :)\nStaram się poprostu to co robię -robić najlepiej jak potrafię i to wszytsko.\nScotta dzięki :)\nJagna 30 stycznia 2011 13:52\nplakatowka 30 stycznia 2011 17:51\nprzepiękne prace, co jedna to lepsza :) pozdrawiam\nLiAnna 1 lutego 2011 09:18\nŚwietne, zarówno kolorystyka jak i forma.\nJolcia 1 lutego 2011 18:22\nJestem tu po raz pierwszy... i wiedz, że nie ostatni! Piękna, oryginalna srebrna biżuteria! Pozdrawiam serdecznie :)\nHannah 3 lutego 2011 16:44\nREWELACJA! Kolory, wykonanie;-)))\nAurus 3 lutego 2011 17:06\nHannah, Jolcia,Plakatówka, LiAnna, Jagna dzięki :o)\nnorka 4 lutego 2011 22:07\nOjjjjj,cuda wianki.Piękne kolorki.Wykonanie perfekcja.Nieśmiało zapraszam na ocene moich skromnych prób.\nby Dominikana 5 lutego 2011 17:58\nwspaniałe, iście eleganckie\nDwa Słońca 5 lutego 2011 22:38\nAurus 6 lutego 2011 09:18\nDwa Słońca, by Dominikana, dzięki :)\nNorka nie osmieliłabym się oceniać prac innych :)\nPerlentick@koeln.de 5 marca 2011 16:32\nA dream!!!! Brilliant!!!\nSWARKI W NOWEJ ODSŁONIE


2021 Marzec 08, 13:09:12\nAutor Wątek: Studenckie wyjazdy (Przeczytany 120026 razy)\n« Odpowiedz #20 : 2012 Kwiecień 23, 17:38:11 »\nWyjechałam na dwa semestry, czyli studiuję od początku września do końca maja, chociaż w tej chwili w zasadzie kończę większość przedmiotów. A w samej Finlandii zostaję do połowy czerwca.\nRok akademicki jest tu inaczej zorganizowany niż w Polsce, na korzyść studenta Każdy semestr podzielony jest na dwa ok. 7-tygodniowe okresy przedzielone tygodniem bez zajęć przeznaczonym na samodzielną naukę (lub wakacje, o ile nie ma się w tym czasie egzaminów). Nie ma osobnych ferii zimowych, ale ferie świąteczne trwają prawie miesiąc, do połowy stycznia.\nMogę polecić Finlandię jako świetne miejsce do studiowania, uczelnie mają wysoki poziom i ciekawą ofertę, niemal cały czas dzieje się coś ciekawego jednak, jak już było wspomniane, trzeba się nastawić na wysokie koszty... właściwie wszystkiego, zwłaszcza w rejonie Helsinek.


Przechowywanie nagrania z napastnikiem jest przetwarzaniem danych osobowych - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoPrzechowywanie nagrania z napastnikiem jest przetwarzaniem danych osobowych\nautor: Dobromiła Niedzielska – Jakubczyk12.12.2014, 07:32; Aktualizacja: 12.12.2014, 12:52\nTrybunał odpowiedział, że nadzór kamer prowadzi do przetwarzania danych.źródło: ShutterStock\nSędziowie dodali jednak, że przepisy dyrektywy 25/46/WE w sprawie ochrony danych osobowych pozwalają uwzględnić uzasadnione interesy używającego kamery, związane z ochroną jego własności, zdrowia i życia.\nFrantišek Ryneš, któremu wielokrotnie wybijano szyby w oknach, zainstalował kamerę nagrywającą, co się dzieje przed domem. Zapis pozwolił ustalić podejrzanych. Jeden z nich poskarżył się urzędowi ds. ochrony danych osobowych, że Ryneš bezprawnie przetwarza jego dane osobowe. Kamera nagrała napastnika strzelającego z procy z publicznej drogi. Urząd ukarał właściciela monitoringu grzywną. Czeski naczelny sąd administracyjny, rozpatrując sprawę, zapytał TS o interpretację dyrektywy.\nUbój rytualny dozwolony również na eksport »\nTrybunał odpowiedział, że nadzór kamer prowadzi do przetwarzania danych. Ten zaś, który rozciąga się na przestrzeń publiczną, wykracza poza sferę prywatną. Niemniej państwa UE mogą ograniczyć zakres praw i obowiązków związanych z ochroną danych, gdy jest to konieczne dla zabezpieczenia działań dochodzeniowo-śledczych w sprawach karnych.\nPrzetwarzanie danych ????(2014-12-12 08:29) Zgłoś naruszenie 00\nCzy gromadzenie zapisu wizyjnego na wszelki wypadek.\nA może robienie zdjęć i filmów jest juz przestepstwem...bo też przetwarza sie obraz z przestrzeni publicznej\nrjaw(2014-12-12 10:16) Zgłoś naruszenie 00\nI tak oto nadmiar "poprawności" prowadzi do tego, że przestępaca kreuje się na ofiarę. W jednym z amerykańskich filmów uniewinniony bogaty czarny charakter mówi "kocham ten system".\nz(2014-12-12 10:49) Zgłoś naruszenie 00\nBandyta ofiarą :)\nciekawy(2014-12-12 17:05) Zgłoś naruszenie 00\nFachowcy. Jak to się ma do kamerek w samochodach nagrywających i działających " w przestrzeni publicznej " ?\nNihooya(2014-12-17 08:52) Zgłoś naruszenie 00\nDopóki nagrywasz do tzw. "celów własnych" i nie ujawniasz nagrań, nie jest to podciągane pod GIODO. Jeżeli jednak chciałbyś udowodnić na Policji (np) że to ten drugi jest sprawcą wypadu, powinieneś zamazać wszystkie tablice rejestracyjne, twarze itp. Drugą opcją jest zostanie pozwanym przez takiego gościa za nieuprawnione przetwarzanie jego DO.\nInną sprawą jest to, że za DANE OSOBOWE uznawane są takie dane, które pozwalają na zidentyfikowanie osoby bez ponoszenia nadmiernych kosztów... czy samo wideo do takich danych należy? Sama "twarz" może się powtarzać...czasem nawet kilkukrotnie...\nJak to mówią... każdy ma swojego sobowtóra.\nJasiek.(2014-12-12 08:27) Zgłoś naruszenie 01\nA jak jest z kamerami, na początek prywatnej telewizji? Przecież jest to również przetwarzanie danych osobowych przez prywatny podmiot, którego celem jest np. osiągnięcie zysku z emitowanych równocześnie reklam. Również w tym przypadku może dojść do wyrządzenia krzywdy - szef myślał, że pracownik jest w pracy, a kamera wyłapała go (albo jego charakterystyczny, oklejony samochód) w innym miejscu.\nI zacyna się paranoja. Czy Telewizja również powinna wszystko, co rejestruje swoimi kamerami zamazywać? Na to utrzymujemy europosłów, żeby takie kwiatki prawne nam sadzili?\noszolomklasyczny33(2017-07-17 10:05) Zgłoś naruszenie 00\ntaka polityka o DO sparawia ze dowod nagrany z kamery napasci na twoj dom czy twoja rodzine staje sie nie wazny !! tylko po to aby tylko ...sedzia lub prokurator mog wedlug " wol standardow unijnych " wydac wyrok skazujacy :)


Selekcjoner reprezentacji poprowadzi BBTS Bielsko-Biała - Polsat Sport\nSelekcjoner reprezentacji poprowadzi BBTS Bielsko-Biała\nMiroslav Palgut - obecnie pierwszy trener reprezentacji Słowacji - poprowadzi BBTS Bielsko-Biała w nadchodzącym sezonie PlusLigi. Słowacki szkoleniowiec prowadził wcześniej w siatkarskiej ekstraklasie ekipę Jastrzębskiego Węgla.\nSiatkarze BBTS Bielsko-Biała zajęli 12. miejsce w minionym sezonie PlusLigi.\nMiroslav Palgut urodził się 16 czerwca 1965 roku. Jest obecnie pierwszym trenerem reprezentacji Słowacji, którą prowadzi od marca 2016 roku. Słowak posiada bogate doświadczenie trenerskie, pracę zaczął w VKP Bratysława w 1997 roku. Później przez szereg lat pracował dla rodzimej federacji w różnych rolach – m.in. trenera kadetów i juniorów. W Jastrzębskim Węglu był asystentem Igora Prielożnego a po jego odejściu objął zespół samodzielnie w trakcie sezonu.\nMiroslav Palgut poprowadzi BBTS w sezonie 2016/2017\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika BBTS Bielsko Biała (@bbtsbielsko) 7 Lip, 2016 o 1:42 PDT\n"Cieszę się, że doszliśmy z trenerem Palgutem do porozumienia. Byliśmy w kontakcie od dłuższego czasu, ale finalizację rozmów zatrzymały jego obowiązki reprezentacyjne – Słowacja występowała w Lidze Światowej. Z uwagi na to, że Miroslav Palgut będzie dalej selekcjonerem reprezentacji potrzebna była przede wszystkim zgoda słowackiej federacji" – stwierdził po podpisaniu kontraktu z nowym szkoleniowcem prezes BBTS Bielsko-Biała Piotr Pluszyński.


Pannonia - motocykle zabytkowe :: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nForum Pannonia - motocykle zabytkowe Strona Główna » Inne » Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nObecny czas to Pią Sty 22, 2021 12:39\nWysłany: Nie Lut 27, 2011 19:10 Temat postu: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nWitam wszystkich ,nabyłem spólnie z bratem Panonie de lux TLB 1961r ,Czy koś posiada taki motocykl w polsce ?Oprucz tej co poszła na allegro i którą ma kolega z forum ???ile kosztowała ta na allegro?\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 07:55 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nnooo gratulacje, zapodaj jakieś fotki, w jakim stanie jest Twoja TLB? i jak udało Ci się znaleźć taki rarytasik?\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 08:13 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\njeżeli chcecie sprzedać to wystawcie w dziale sprzedam lub na allegro. ta na allegro poszła za 8tys, jezeli macie w takim samym stanie to życzę powodzenia w sprzedaży, bo podejrzewam że na dzień dzisiejszy nie osiagnelibyście połowy tej ceny ( obecny kryzys...). zapodajcie fotki i napiszcie coś więcej niż prośba o wycenę..\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 11:38 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nWitam . Na razie nie mamy zamiaru sprzedać dopiero co kupiliśmy ,Dzięki za odpowiedz to nawet sporo ,Wstawił bym moją na forum ale nie wiem jak się dodaje zdjęcia może ktoś pomorze ?, potrzebujemy paru drobiazgów jak by ktoś miał to chętnie bym odkupił tylne gniazda z obudowo ,klosz posiadam ,paski ozdobne osłon bocznych ,paski lampy ,brakuje nam lampy przedniej i licznika może ktoś wie czy były takie same jak w innych panonniach ? . Pononnia była w posiadaniu pewnego rolnika od wielu lat sporo chciał dla tego nikt nie kupił jej żeby sobie jeździć i tak aż trafiła do nas ,posiadam również panonie T5 z 1967r .\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 20:09 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\ninstrukcja jak wstawić foto na forum:\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 21:18 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 21:21 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nhttp://img138.imageshack.us/f/img7248q.jpg/ Dzięki za instrukcję wrzucania fotek ..\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 21:23 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 21:31 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nA więc Proszę o ocenę naszej TLB ,jeszcze nic nie czyszczona tak jak kupiona ,osłony nie dokręcone tylko tak po zakładane byle jak żeby pokazać kompletność motocykla ,ile może być warta w takim stanie jak myślicie ?\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 21:41 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nbrakuje paru rzeczy, no ale jak ktoś poszukuje tego modelu to myślę że kilka kilo plnów zapłaci... Wystaw na aukcję i będziesz widział co się dzieje...\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 21:47 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nmam tylni zderzak i klosz lampy tył , nie mam tego gniazda tak że nawet nie mam do czego zakręcić klosza ,mam t 5 mam tam lampę i licznik jak myślicie były takie same w TLB ?\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 22:03 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nile może być warta w takim stanie jak myślicie ?\nWidzę że usilnie chcecie się jej pozbyć. Wystawcie na allegro i się dowiecie.\nWysłany: Pon Lut 28, 2011 22:10 Temat postu: Re: Pannonia de lux TLB 1961r piszcie wszystko o tym modelu .\nNo mamy zamiar ją sobie trzymać ale jesteśmy ciekawi ile takie cudo warte ,Możliwe że ją sprzedamy ale na pewno nie teraz ..


otoolesnica.pl - Oto galerie - Dzień Dziecka w Magnolia Park. Jedno miejsce, wiele atrakcji\nDzień Dziecka w Magnolia Park. Jedno miejsce, wiele atrakcji\n2019-05-28, 14:52 autor: otomedia.pl\nMagnolia Park to nie tylko doskonałe miejsce na zakupy, ale również miejsce rozrywki, w którym spędza się czas w ciekawy i aktywny sposób. Największe centrum handlowo-rozrywkowo-rekreacyjne na Dolnym Śląsku niedawno odwiedzili: Bob Budowniczy, Masza i Niedźwiedź, samoloty Super Wings, Grinch z Minionkami, Peppa z Georgem i Strażak Sam. Dzieci świetnie bawiły się i uczyły podczas wydarzenia Halo Madagaskar. Dużą popularnością cieszy się wystawa klocków i bohaterów ze świata Playmobil. W ubiegłorocznym rankingu najbardziej przyjaznych galerii dzieciom, Magnolia Park zajęła pierwsze miejsce w województwie dolnośląskim. Ofertę handlową z myślą o dzieciach tworzą sklepy z zabawkami i ubraniami m.in. Smyk, Playmobil, Bartek, Coccodrillo i Moda Dziecięca. Jest tu także sala zabaw Labibu oraz centrum aktywności Siemacha SPOT dla dzieci i młodzieży.


Nissan GT-R 45th Anniversary Gold Edition: złoty sportowiec dla Amerykanów - SE.pl\nNissan GT-R 45th Anniversary Gold Edition: złoty sportowiec dla Amerykanów\n18.03.2015, godz. 08:50\nNissan zbudował następne wydanie jubileuszowej wersji swojego sportowego hitu ostatnich lat. Mowa o modelu GT-R w odmianie 45th Anniversary Gold Edition. Auto w złotym kolorze powstanie w liczbie 30 egzemplarzy i będzie do kupienia tylko w Stanach Zjednoczonych.\nJapończycy prezentują nową odmianę auta obchodzącego 45-lecie powstania pierwszej generacji Nissana GT-R Skyline. Wcześniej przedstawiony został unikatowy samochód tylko dla Japonii, a teraz marka wprowadza kolejną limitowaną serią, ale tym razem przeznaczoną dla USA.\nZobacz też: Krzysztof Hołowczyc jeździ Nissanem GT-R: co to za samochód, jaką ma moc Zmodernizowany Nissan GT-R w specjalnej wersji charakteryzuje się złotym odcieniem lakieru o nazwie Silica Brass. Do kompletu dołożono obręcze aluminiowe RAYS o wielkości 20 cali w ciemnym kolorze. O unikatowości informuje tabliczka znamionowa na desce rozdzielczej.\nSamochód obecnie po najbardziej aktualnym odświeżeniu generuje moc 550 KM. Siłę dostarcza ten sam doładowany silnik V6 o pojemności 3.8 litra, a moc przekazywana jest na wszystkie cztery koła. Cena Nissan GT-R 45th Anniversary Gold Edition została ustalona na 101 770 dolarów amerykańskich.\ntagi: Nissan Nissan GT-R Nissan GT-R Gold Edition Nissan Skyline USA autor: Rafał Mądry


bielsko.info: Przedpremierowo "Na pokuszenie": Farrell i Kidman w sieci pożądania - Czechowice-Dziedzice\nPrzedpremierowo "Na pokuszenie": Farrell i Kidman w sieci pożądania\nDoborowa obsada z Collinem Farrellem oraz Nicole Kidman na czele w ujęciu jednej z bardziej uzdolnionych i wielokrotnie nagradzanych amerykańskich reżyserek Sophi Coppoli - Multikino zaprasza 30 sierpnia na przedpremierowy pokaz filmu "Na pokuszenie".\nAkcja przenosi widza do czasów Wojny Secesyjnej. Żołnierz John McBurney (Colin Farrell) zostaje ranny w jednej z walk. Trafia do żeńskiej szkoły z internatem. Pomimo że jest wrogiem, kobiety postanawiają się zaopiekować żołnierzem. Wraz ze stopniowym, powolnym powrotem mężczyzny do zdrowia, dom zaczyna wypełniać napięcie seksualne i nieoczekiwana rywalizacja, która każe dziewczętom łamać wszelkie tabu i zmieniać rzeczywistość wokół nich. John nie oponuje - bardzo szybko nawiązuje romanse z pięknymi mieszkankami internatu. W filmie występują m.in.: Nicole Kidman, Elle Fanning, Kirsten Dunst.\nPokaz przedpremierowy filmu "Na pokuszenie" będzie można zobaczyć we wszystkich kinach sieci Multikino. Bilety można nabyć w kasie kina sieci Multikino, przez stronę www.multikino.pl oraz przez aplikację Multikino dostępną dla telefonów komórkowych z systemem Android, Windows Phone oraz iOS.


Nasze wyroby | Hotel Masuria w Łukcie\nMazurska Zielarnia to miejsce, w którym można skosztować herbat i naparów przyrządzanych z naturalnych składników. Serwujemy tu napary z ziół jednorodnych, takich jak kwiatostan lipy, owoce czarnego bzu, mięta czy koper włoski oraz mieszanki o dobroczynnych właściwościach zdrowotnych.\nDbając o zdrowie i samopoczucie Gości, obiekt serwuje warzywa, owoce i zioła wyhodowane na własnych zagonach. Co najważniejsze, do uprawy nie są wykorzystywane żadne sztuczne nawozy ani środki ochrony roślin. Wśród tutejszych smakołyków znajdziemy cukinię, marchew, sałatę, dynię, koper, ogórki i wiele innych.\nPrzyhotelowy ogród z zagonami to miejsce, w którym organizowane są warsztaty dla Gości: zajęcia edukacyjne dla dzieci, jak i dla całych rodzin. Wszystko jest tu naturalne, zasilane organicznymi nawozami, podlewane krystalicznie czystą wodą i nieustannie pielęgnowane przez pracowników.\nWędzarnia i spiżarnia\nW obiekcie serwowane są ryby i wędliny pochodzące z własnej wędzarni Do ich wyrobu używamy produktów pochodzących od lokalnych dostawców. Stosowane są tu tradycyjne metody wędzenia – bez użycia sztucznych konserwantów i polepszaczy smaku.\nMazurska Spiżarnia kryje skarby natury zamknięte w pięknie ozdobionych słoiczkach. Przetwory uzyskiwane na bazie ekologicznych darów przyrody można zakupić i zabrać do domu, by rokoszować się nimi jeszcze długo po powrocie z mazurskiej krainy.