Noname blog: 2013\nPisklę wyrzucone z gniazda\nAle jakiś ten krzyk koguci taki\nprzypomina pisma jakby filozofa\nco cwałowal stopami łysą ziemię\nnigdy nikogo ukradkiem\nw szyje nie całował\na go się hołubi tak i klepie\njakby był esencją\nponiżej których łeb ludzki nie sięga\nAutor: Ewelina Jarosz o 07:50 Brak komentarzy:\nW podziemiach pewnego budynku mieściło się biuro Szatana, autora sławnej Biblii. Każdego dnia, o określonych godzinach, różni ludzie przychodzili tam obciągać mu kolczastego druta. Robili to mimowolnie, na stojąco i na kolanach. W zamian za ułatwienie mu funkcjonowania w świecie w grę wchodziła pomoc finansowa, naprawa kajaku, przyspieszenie biegu spraw nie cierpiących zwłoki, miłość i tym podobne kwestie. Jednak współpraca ta nie była pełna.\nGdy wprowadziła się tam Kalina J., w przyznanym jej mieszkaniu brakowało wszystkiego. Nie było umywalki, ani prądu. Nie było też czego przesuwać, aby móc się urządzić. W nowym lokum nie miała przy sobie nikogo, kto byłby jej wsparciem w trudnych chwilach. A jednak nie zeszła na dół zadzierzgnąć znajomość z Księciem Ciemności. Raz tylko, gdy wzięła dzień urlopu na żądanie, otarła się o niego na klatce schodowej. Pomyślała wtedy, że kiedyś sporo paliła i byłaby w tym dobra.\nKtóregoś dnia miała z sąsiadem taką rozmowę:\n„Druta? Jakiego druta? Są takie rodzaje drutów: drut wiązałkowy żarzony, drut ocynkowany, lakierowany, naciągany, ostrzowy. O drucie Szatana nie słyszałam...”\n„Ale kiedy trzeba, pani Kalino” odpowiedział niemal szeptem. „Nie chce pani spróbować? W przeciwnym razie gówno nie będzie się samo usuwało…”\nPrzez długi korytarz przeleciała czarna, śmierdząca chmura i przez chwilę spoczęła na plecach Kaliny J. Wszyscy bili wtedy brawo, zacierali ręce.\nMijały tygodnie. Chociaż nikt nie zmuszał jej do robienia tego, co robili wszyscy, to właśnie fakt, że wszyscy regularnie znikali ze swych mieszkań na godzinę, czy dwie dziennie, sprawiał, że wyrosła pomiędzy nią a sąsiadami psychologiczna zapora. „Mamy zawalone…” odpowiadali na jej „dzień dobry”.\nMozolna musiała być ta metafizyczna procedura, którą okupione było gładkie życie, płynne przez nie przejście.\nZ czasem, obok naturalnej niechęci do odwiedzenia Szatana, pojawił się lęk. Kalina zaczęła żyć w ciągłym strachu, że prędzej czy później on upomni się o nią, albo że mieszkańcy zaniosą ją mu w prezencie na tej chmurze, co to składała się z ich porannych oddechów aprobaty dla niego. Chociaż codziennie używała odświeżacza do ust, tak zostało zapisane i nie mogła znać dnia, ani godziny, kiedy to się stało.\nA stało się to po raz pierwszy prawdopodobnie tuż po mszy, odprawianej w niedziele w południe. Równolegle do mszy katolickiej. Na korytarzu, na pierwszym piętrze tłoczyło się kilka osób, a ona przechodziła pomiędzy nimi. Chociaż znów wszyscy zachowywali się tak, jakby jej nie widzieli, to jednak wiedziała, że tym razem właśnie ta ich intensywna obojętność niesie ją prosto w ramiona ich Pana.\n„W samą porę!” usłyszała głos z drugiej strony. „Słyszałem, że brakuje ci rodzinnego stada.”\n„Nigdy! Jest w miarę!”\n„Czy nie chciałabyś…?”\n„Czy nie wystarczy ci, że mam wyimaginowane problemy?”\n„ Ludzie jeżdżą windą w górę i w dół, bo ja naciskam guzik…i tak to się kręci.”\n„ A więc to jest ta twoja druciarnia, Szatanie…”\n„Tak. Kiedyś była to drukarnia. Ale dosyć miałem kartek srartek.”\n„Cóż dodać więcej.”\nNogami zaparła się o framugę drzwi.\nAutor: Ewelina Jarosz o 10:34 Brak komentarzy:\nJak jamnik sytuujący się czasie\nbędący samą jego rozciągliwością\nszczepione rowery nie wytłumaczą tego\nże jest zarazem scalony z wiecznością\nTak obrazy Barnetta Newmana\nPrzez które artysta przeciągnął pasek\nPrzez panią mogą być zwane jamnikowymi\nPrzez pana dworną nieskończonością\nBądź grzeczny zipisiu! tak, ładny, kochany,\nNie skupiaj mi się na chodniku,\nTeraz kiedy horyzont bytu przed nami,\nA, fe, ty musisz zrobić siku!\nB. Newman, Horyzontal Light, 1949\n* wierszyk jest wykładnią androginicznej historiografii czasowości, czyli nowej antropologii w historii sztuki, tworzącej się w ramach modelu Figur Nieprzedstawialnego\nAutor: Ewelina Jarosz o 01:00 Brak komentarzy:\nBle bla skyway festival w Toruniu\nWieczorem, na stole w klaustrofobicznym pokoiku gościnnym w CSW w Toruniu znalazłam paczkę nienapompowanych, kolorowych baloników. A więc tak zaczyna się dzień bez Hala Fostera, pomyślałam rozregulowując zegarek, a także odnosząc się do okołoobiadowej rozmowy z Izą Kowalczyk. Dotyczyła ona nowych kierunków w historii sztuce. Po jednym piwku zaczęłyśmy snuć fantazje na ten temat - bliskie ułożenia wstępnego programu - które u jednej bardziej wynikały z doświadczenia, u drugiej z intuicji. Zaczęło się od tego, że w emocjonalnym tonie oznajmiłam Izie, że dość mam presji związanej z budowaniem własnego miko-kosmosu naukowego w oparciu o zachodnie wzorce, autorytety, znane nazwiska pokroju Hal Foster, Rosalinda Krauss, Benjamin Buchloh, Yves-Alain Bois i wielu wielu innych, którzy bezlitośnie gospodarują czasem ambitnych doktorantów (i nie tylko, oczywiście) dziedziny, która nie zawsze bywa przyjemna i sympatyczna. Bywa również żmudna, a w końcowym efekcie pretensjonalna. Któż z nas, chcąc zabrzmieć mądrze, nie upycha tych nazwisk już na wstępach swoich tekstów krytycznych? Osobiście zawsze mnie to irytowało. Kojarzy mi się z własną niudolnością czy też nieśmiałością intelektualną, a zatem może przede wszystkim z oznaką kompleksu wobec Zachodu. Potęga autorytetów w świecie akademickim okazuje się zjawiskiem tak samo nośnym jak potęga wizerunków w sztuce... To tak w skrócie. Iza miała na ten temat własne, ciekawe przemyślenia, związane m.in. z poczuciem blokowania jej naukowej kreatywności przez polskie, światłe skądinąd środowisko akademickie. W każdym razie temat rzeka, którego nie będę teraz rozwiajać.\nZa oknem Centrum zaczęła rozbrzmiewać muzyka. Czy to koncert Vangelisa, pomyślałam, słysząc podniosłe tony skrzypiec z syntezatora. Muzyka środka, spektakluarna, wabiąca tłumy atrakcja na wielką skalę. U mnie uruchamiała czułe struny społecznej fobi do tego stopnia, że zaczęłam pompować baloniki, które uznałam za swoje, aby czym prędzej zobaczyć, co się dzieje w mieście. BELLA SKYWAY FESTIVAL http://www.bellaskyway.pl/pl/idea-festiwalu/. O jak dużo tego piękna w Toruniu! Uświadomiałam to sobie w kontekście wystawy "Prz*p*ękne, aż nie*rawd*iwe!" która na dniach zostanie otwarta w CSW. Tymczasem okazało się, że coś krzywo wdmuchuję powietrze w te balony i wychodzą jakieś dziwne, żeby nie powiedzieć wulgarne kształty. Balonowe genitalia. Od razu powstał alternatywny festiwal BLE BLA. Pomalowałam na czarno kartkę papieru do drukarki i gotowa była ulotka. Wzięłam pęk tych balonów, owinęłam sobie wokół ręki i poszłam nieść radosną nowinę.\nSpodziewałby się teraz kto, że jako krytyczna sztuki zrelacjonuję to wydarzenie. A tu jest strona internetowa, http://www.bellaskyway.pl/pl/idea-festiwalu/ , kto bystry to starczy by sobie wyrobił własne zdanie. Wodiczkę też znacie. Po prostu mi się nie chcę. Za dużo pułapek. Jeszcze nie użyję zwrotu "społeczeństwo spektaklu" i wyjdzie, że jestem nieuk.\nNa zdjęciu powyżej nie widać układu choreograficznego, który towarzyszył temu wydarzeniu. Otoż pan stoi za plecami pani i przyciska ją do siebie. Moje baloniki! Takie piękne wizualizacje, a ja na każdym kroku przeżywam traumę związaną z tym widokiem.\nO, na tym zdjęciu tez nie widać tego, o czym piszę, ale gwarantuję, że tak właśnie było.\nRój balonów uleciał w powietrze jak pszczoły, które zaczęły oblatywać wieżę kościoła św. Ducha niczym własny ul. Pani Bozia je poprzebijała w górze, dlatego ich nie widać. Oto są nowe kategorie historii sztuki. Oto są żywe sakralne uczucia: gnój barw na wieży!\nWasz czas się skończył. Pszczoły wracajcie z powrotem do pokoju...\nSponsorem Ble Bla Festival był niedoczas. Patronem medialnym baloniki genitalne.\nps. kto takie zrobi wygrywa nagrodę główną Maji: światełka na choinę, wszak już wkrótce wielkanoc!\nAutor: Ewelina Jarosz o 14:04 Brak komentarzy:\nODCHODZĘ Z SERIALU O ROTHCE\nPierwsza noc w nowym pokoju była dla niej krótka. Bardzo wcześnie rano obudziły ją promienie słońca, padające prosto na jej twarz. Chociaż spodziewała się, że może tak być, była wczoraj zbyt zmęczona, żeby pojechać po roletę. Póki co nad oknem zawiesiła szmatę, lecz to prowizoryczne rozwiązanie wcale się nie sprawdziło. Próbowała zmienić pozycję. Nie było to proste, gdyż jej materac zajmował całą szerokość pokoju, a jego boki odginały się nieco do góry. Wpadające do środka słońce układało na przeciwległej ścianie świetliste kształty, przypominające obrazy Marka Rothki.\nKiedy schowała głowę pod oknem, po zewnętrznej stronie wyciętym w kolorowej, skupiającej ciepło blasze modernistycznego bloku, dłonią zaczęła dotykać ściany. Najpierw badała palcem dolną krawędź okna, potem całą jej powierzchnią próbowała się od niej odepchnąć. Podczas wykonywania tej czynności jej ciało wyglądało tak, jakby zostało mechanicznie przeciągnięte i zarazem pochłonięte przez jasność czerwcowego słońca. Zastanawiała się jak długo uda jej się wytrzymać w tym wąskim pokoju, w którym jedynym meblem, oprócz materaca, była zawieszona ponad jej głową szafka na ubrania.\nUdało jej się zapaść w półsen, w którym pojawiło się marzenie o tym, żeby znaleźć się nad zamarzniętą rzeką A.; polecieć nad A. – rozgałęzienie A. – awionetką. Nie było to zbyt popularne miejsce. Awionetka na moment zgasi silnik, zawisając w powietrzu. Potem Katarzyna będzie przechadzać się boso nad brzegiem rzeki w towarzystwie swego nieżyjącego ojca, który pokaże jej zdjęcie ze swojej młodości. Wykonane w Stoczni Gdańskiej, w czasach solidarnościowych rozruchów. Ukazuje ono wiele postaci, a wśród nich, w tłumie, widoczna jest jego głowa. Fascynujące jest jednak to, że utrwalony na papierze, czarno-biały obraz jak film staje się obrazem ruchomym i mogą oglądać ludzi zmierzających w różnych kierunkach, a nawet zanurzyć głowę w ich rzeczywistość. Ojciec zdradza jej wtedy, że w dniu, w którym wywołana została ta fotografia podjął decyzję o odejściu od rodziny i emigracji do Grecji.\nTuż przed dziewiątą obudził ją telefon.\n– Czekamy na ciebie na parkingu przed blokiem.\n– Za chwilę schodzę. Dajcie mi dziesięć minut.\n– Ok. Tylko pospiesz się. Agata źle znosi upały.\nSpakowała do plecaka ręcznik oraz strój kąpielowy. Ci w pokoju przechodnim jeszcze spali. Byli dla niej zupełnie obcymi ludźmi. Chłopak tej dziewczyny był studentem z Turcji. Nie mówił po polsku, lecz dobrze władał rosyjskim. Wczoraj pochwalił się jej, że nie znając naszego języka, czuje się zobowiązany do zamawiania jedzenia w tutejszych knajpach. Kiedy dziewczyna próbowała włączyć się do rozmowy, jego szlachetnej urody twarz pochmurniała. Wtedy Majka podeszła do niego i koniuszkiem języka dotknęła jego policzka. Tak chętnie jakby na drugim końcu mieściła się kostka cukru.\nZa miastem Karol przypomniał sobie, że zostawił na stole mapę, na której zakreślił trasę dojazdu nad rzekę. Odkąd Agata się do niego wprowadziła, stał się roztargniony. Bujał głową w chmurach.\n– Jak to, kochanie, nie pamiętasz, czy miałeś skręcić 500 m przed parkanem pana Antoniego, czy 200 m za parkanem? Niech ktoś włączy google maps.\nBawiło ją to. Bawił ją on. To, że z nim jest było najzabawniejszą rzeczą na świecie. Niczego od niej nie wymagał. Niezbyt ją rajcował, ale jakoś tak czuła, że powinna teraz z nim być. Częściowo wystawiła głowę za okno, jedną ręka przytrzymując się za oparcie siedzenia. Skóra jej dłoni zetknęła się wtedy z kolanem Katarzyny.\n– O, pozbyłaś się frotki na nogach. Teraz trochę kłuje – odwróciła się w jej stronę. – Karol, skręć wreszcie w którąś z tych bocznych dróg, bo zaraz się uduszę w tym samochodzie.\nBrzeg rzeki kształtował się po łuku. Rosło tam pochylone ku wodzie drzewo, które dzieliło jego połać na dwie części, oferując plamę spłowiałego cienia. Słońce zmieniało kolor wody z zielonego na żółty i złoty. Ze względu na wartki nurt, trudno było przypatrzeć się dnu rzeki. Zrywając po drodze kawałki przybrzeżnych zarośli, cała trójka patrzyła w jak intrygujący dla oka sposób nurt ten zmieniał wgląd jej powierzchni.\n– Agata, posmarujesz mi plecy olejkiem? – zapytał zniecierpliwiony, trzymając w ręce lepkie zawiniątko w foliowym worku.\n– Jasne. A może wolałbyś, abym cię trochę podpiekła i uwędziła na słońcu, a potem schrupała?\nGdy zeszli z pomostu, wyciągnął rękę i dotknął jej rzęs. Były pokryte grubą warstwą czarnego tuszu, który roztarł między kciukiem i placem wskazującym.\n– Wyrwałeś mi jedną, ty beznadziejny głupku! – uderzyła go po plecach i pobiegła do wody.\nKarol znał Katarzynę kilka lat. Nie rozmawiali na poważne tematy. Miał wrażenie, że nudzi ją śmiertelnie w zwykłej konwersacji. Zauważył, że im bardziej stara się zainteresować ją jakimś tematem, tym większy wyraz zniecierpliwienia jego osobą pojawia się na jej twarzy. Miała przenikliwe spojrzenie osoby, która nauczyła się nie dzielić zbyt pochopnie ze światem swoimi myślami. Podobała mu się, lecz na swój sposób denerwowała go również. Jednak kiedy jego nowa dziewczyna nalegała, aby zaproponować jej wspólny wypad nad rzekę, nie protestował. Sam nie wiedział dokładnie dlaczego, ale zastanawiał się, czy powierzchowne układy między nią a nim, nie będą w jego obecnej sytuacji z Agatą przyczyną jej emocjonalnego dyskomfortu. Postanowił przerwać ciszę, jaka im towarzyszyła odkąd wspólnie przyglądali się raz po raz wyłaniającej się z wody głowie Agaty.\n– A ty się nie kąpiesz?\n– Kąpię. Poczekam aż ona wyjdzie z wody.\n– Ok. Wczoraj powiedziała mi, że chciałaby mieć dziecko.\n– Ciekawe. Z tobą?\n– Powiedziała, że chciałaby mieć dziecko, które od początku byłoby jej dzieckiem.\n– Nie dziwię się, że może mieć takie potrzeby po trzyletnim związku, w którym opiekowała się synkiem swojego poprzedniego chłopaka.\n– To był skurwiel. Nie rozumiem, jak można rzucić taką dziewczynę jak Agata bez słowa wyjaśnienia.\n– A to ty nie wiesz…? Przecież to ona go rzuciła. Nie chciała, nie mogła…\nAgata wyszła z wody. Usiadła obok Katarzyny. Jej oblepione piaskiem stopy wystawały poza ręcznik.\n– Czemu do mnie nie dołączyłaś? – spytała szczękając zębami. – Mogłabym tak całymi godzinami!\n– Jesteś zimna. Tylko mnie nie dotykaj.\n– Nie kręci cię to? No, połóż się na katafalczku – wzięła ją w ramiona i przyciągnęła do ziemi, nie spuszczając z oczu Karola, który kiepował papierosa w dołku, oddzielającym ich ręczniki.\nW południe nad rzeką pojawili się jacyś młodzi ludzie o satyrycznym nastawieniu do rzeczywistości. Była ich również trójka, dwóch chłopaków i dziewczyna. Rozłożyli swoje rzeczy po drugiej stronie drzewa. Wprowadzili atmosferę twórczej pracy, ponieważ wyciągnęli sztalugi, na których postawili czyste płótno, wspólnie pokrywając je farbami. Ani Kaśce, ani Karolowi, ani Agacie nie pozwolili podejrzeć, co właściwie malują. Poprosili ich wręcz grzecznie na początku, aby zajęli się swoimi sprawami i nie przeszkadzali im. Trwało to jakąś godzinę. Lecz kiedy skończyli, zdjęli płótno ze sztalug i beztrosko wskoczyli z nim do wody. Nie była to głęboka rzeka. Dziewczyna trzymała obraz wysoko, aby się nie zamoczył. Katarzyna zbliżyła się do brzegu, jeszcze raz próbując zobaczyć, co przedstawia obraz, lecz dziewczyna wymachiwała nim raz w tę, raz w tamtą stronę, wypełniając swym obfitym ciałem widok świetnie bawiących się ze sobą przyjaciół, którzy hipnotyzowali ją nie mniej niż obraz.\n– Czy jesteś pewna, że chcesz z nimi pływać? – spytał Karol. – Jeszcze cię utopią. Widać, że to wariaci nie z tej ziemi.\n– Zostań z nami, artystko! Przecież to nie jest rzeczywistość.\nWchodząc do rzeki, złapała za gałąź. Nurt stawiał opór jej atletycznemu ciału. Trzymała w dłoni cyfrówkę i gdy wreszcie znalazła się tuż obok nich, zapytała czy może zrobić im zdjęcie.\n– Wręcz przeciwnie! Nie możesz! – krzyczeli jedno przez drugie – Ale pojedź z nami do naszego domku nieopodal, a zobaczysz po co to wszystko.\nEntuzjazm Moniki, która wymachiwała obrazem jak flagą, ośmielił ją do tego stopnia, że przytrzymała ją za nadgarstek. Zobaczyła wówczas, że dolna jego partia pokryta została maźnięciami farby rdzawego odcienia. Barwna plama była intensywna w środku, po bokach natomiast we wszystkich kierunkach rozchodziły się nieregularne ślady pędzla.\n– Jestem tu ze znajomymi – powiedziała, udając, że nie domyśliła się, iż obraz sprawiał wrażenie, jakby został namalowany krwią menstruacyjną.\n– Nie martw się, potem odwieziemy cię do domu. Monika robi świetne sosy do potraw z ogniska. W bezpiecznym miejscu zdradzimy ci, dlaczego nie pozwoliliśmy wam patrzeć i fotografować.\nNa podwórku było mniej zielonych pól do leżenia niż nad rzeką. Ziemia została tu skopana przez rozstawione wszędzie statywy do kamer. Był to dom rodziców Andrzeja, który zaproponował Katarzynie, aby została z nimi na noc. Nie zgodziła się. Monika i Krzysiek znosili z szopy drewno na ognisko. Kiedy Andrzej dał mu znak, przyprowadził na smyczy dwa wielkie psy, należące do rasy, która powszechnie uważa się za niebezpieczną. Ich muskularne cielska częściowo zasłoniły jego sylwetkę. Dopiero teraz Katarzyna zauważyła, że chłopak był łysy i miał bardzo szeroko rozstawione ramiona.\n– Rothko! Rothko! – tak mają na imię, powiedział, zaciskając w dłoniach czarne, skórzane smycze.\nGęsta ślina zwisała z ich pysków.\n– Gdzie jest Monika? – zapytała, próbując ukryć niepokój.\n– Przygotowuje sos do mięsa. Nie obawiaj się, nie zostaniesz otruta – zaśmiał się Andrzej.\n– Tak się składa – dodał Krzysiek – że masz to, czego cała nasza trójka nie posiadała…nawet Monika w najsłodszych snach.\n– Smukła szyja.\nMark Rothko „Yellow, Orange, Red”\nNa komendę psy przyłożyły do niej swoje mokre nosy. Andrzej uruchomił kamery. Zwierzęta tworzyły nad nią dyszący zakleszcz, jeden z jednej, drugi z drugiej strony. Została ostrzeżona, że każdy jej najmniejszy ruch mógł sprowokować je do ataku. Uznała, że był to chyba jakiś gatunek filmu pornograficznego, w którym trawnik pełni rolę przykrótkiego łóżka panoramicznego, a cały plan zdjęciowy przypomina kojec dziecka, na które z góry patrzy rozgniewany dorosły. Chcąc uwolnić się od takiego mebla, tarła stopą o trawę, co nie prowadziło jednak do przebudzenia. I gdy już prawie była pewna, że za chwilę stanie się jeszcze bardziej nieodłączną częścią tej dziwnej atmosfery, w której brakowało jedynie komendy „na pożarcie!”, Krzysiek odciągnął psy.\n– Pomyślałby kto – powiedział – że takie psy są po to, aby ludzi przestraszyć. Aby zabrać im radość i wycisnąć z nich łzy. A to są strażnicy dialogów z „Dynastii”.\n– To ja mówię „ciecie”!\nAutor: Ewelina Jarosz o 14:43 Brak komentarzy:\nKiedy schowała głowę pod oknem, po zewnętrznej stronie wyciętym w kolorowej, skupiającej ciepło blasze modernistycznego bloku, dłonią zaczęła dotykać ściany. Najpierw badała palcem dolną krawędź okna, potem całą jej powierzchnia próbowała się od niej odepchnąć. Podczas wykonywania tej czynności jej ciało wyglądało tak, jakby zostało mechanicznie przeciągnięte i zarazem pochłonięte przez jasność czerwcowego słońca. Zastanawiała się jak długo uda jej się wytrzymać w tym wąskim pokoju, w którym jedynym meblem, oprócz materaca, była zawieszona ponad jej głową szafka na ubrania.\n– Zostań z nami, artysto! Przecież to nie jest rzeczywistość.\n– Wręcz przeciwnie! Nie możesz! – krzyczeli jedno przez drugie – Ale pojedź z nami do naszego domku nie opodal, a zobaczysz po co to wszystko.\n– To ja mówię "ciecie"!\nAutor: Ewelina Jarosz o 14:37 Brak komentarzy:\nDZIECI JADĄ DALEJ\nPociąg Pennsylvanian z Pittsburga do Nowego Jorku wjedzie na tor czwarty przy peronie pierwszym. Uwaga! Pociąg zatrzymuje się na stacji za zakrętem. Pasażerowie proszeni są o odsunięcie się od platform. Thank you.\nPrzy stoliku, w kawiarni, nieopodal dworca, siedziała kobieta, obserwując nadjeżdżający pociąg. Jego przód wciąż był słabo widoczny w oślepiającym blasku słońca, a ona wyglądała na nieobecną, gdy jej mąż przypomniał, że powinna już iść odebrać dzieci.\n– Kochanie – powiedział spokojnie, rozwiewając jej wątpliwości – twoja matka na pewno wsadziła je do tego pociągu.\n– Ja mogę pójść. To żaden problem – zaoferowała się ich przyjaciółka, widząc jak rozmarzenie Anny gra na anielskiej cierpliwości Karola. Pewnie wyobrażała sobie, jak go zdradza z niewiadomo kim w którymś z lokalnych barów, na tarasie eleganckiej willi, lub gdziekolwiek. – Powiem więcej. Stawiam wszystko, że zdążę odebrać wasze dzieci, wchodząc na peron z drugiej strony dworca.\nAnna wybuchła histerycznym śmiechem:\n– No to leć, dziewczyno, bo nie zdążysz! W międzyczasie porozmawiam z Karolem o naszych codziennych sprawach…\nNigdy wcześniej nie była na tym dworcu. Spojrzała w dół z podestu, na którym mieściła się kawiarnia. Tory przecinały się i plotły ze sobą jak rozrzucone z rozmysłem pensety. Brukowana uliczka, okalająca dworzec wydawała jej się jednak znajoma. Pełna nastroju, nie była jednak tak dopieszczona jak uliczka Prowansji. Za szeroka jak na tę w Wenecji, ale też zdecydowanie wizualnie lżejsza od gdańskiej. Puściła się po niej. Kiedy pociąg wyhamował na zakręcie, powoli wtaczając się na peron, została nagle zatrzymana przez dwie kobiety siedzące na zewnątrz zadaszonej kawiarni. Poznała je. Były na wczorajszym balu charytatywnym z okazji dnia dobroci dla zwierząt. Obie, o ile dobrze pamięta, bardzo aktywne działaczki – jedna na rzecz polepszenia losu bezpańskich psów, druga działająca na froncie bezdomnych kotów. Wymieniły z nią kilka rzeczowych uwag na temat konieczności sterylizacji zwierząt domowych. W pewnym momencie, po kilku drinkach i kresce koksu, jedna z nich podniosła ją i ucałowała w policzek, szepcząc do ucha „You are so sweet”, a druga „…and so lovley.”\nDawn in Pennsylvania,1942, Terra Foundation\n– Quo vadis, domina?\n– Hola chica!\n– Na dworcu czekają na mnie dzieci przyjaciółki. Czy tamtędy na peron? – wskazała drugą ręką.\n– A może napijesz się z nami cydru?\nByło jej przykro. Miały tyle czułości dla szczeniąt i kociąt, a dla ludzkich dzieci obojętność! Naprawdę nie chciała jednak opuszczać dłoni z czoła. Wyprostowana, lub zgięta w łokciu ręka to było coś. Na wielu facetach nie robiła wrażenia. Ona tego przynajmniej nie dostrzegała. Wiedząc, że powinna była natychmiast biec dalej, z jakiegoś powodu przedłużała tę chwilę o kolejne sekundy. Prawda. Dawno nie widziała dzieci Anny. One, jak wszystkie inne dzieci, szybko się zmieniają. Mogła ich przecież nie rozpoznać od razu, podobnie zresztą jak one jej. Pociąg był taki ogromny. Platforma taka długa. A dzieci? Czy nadal malutkie? Wiedziały, że mają wysiąść na tej stacji? Bo jeśli nie, to przecież nie będzie jej wina, jak pojadą dalej. Plotła ze sobą trzy po trzy. Dzieci to dzieci. Trzeba je odebrać.\n– Zdaje się, że nie jesteś stąd… To może chociaż zostaniemy znajomymi na fejsie?\n– Tak! Czemu nie? Nasza wspólna przeszłość trwa przecież nie od dziś – nawiązała do wczorajszego spotkania, lecz nie wyszło to zbyt naturalnie.\n– Ok. Więc wypijmy za to. To jest Tatiana1, a ja jestem Katrina.\nJednak kiedy kobiety stuknęły się szklankami, ona wbiegała już po schodach na platformę. Brzęczący w jej kieszeni telefon powiadomił o nowych znajomościach.\nPlatforma była pusta. Spóźniła się. Dużo wydarzeń w ciągu ostatnich trzech minut. Powinna była teraz bezzwłocznie zadzwonić do Anny i poinformować ją o tym, że pociąg odjechał, jednak gdy tylko próbowała wykręcić jej numer, wyskakiwało jej w aplikacji społecznościowego portalu kolejne okno czatowe. Tatiana1, Katrina. Lecz poza imionami nie było w nich żadnych treści. To chyba jakiś wirus. Jak Londyn, który się odwiedza w snach. Wirusy łatwo można odróżnić od ludzi. Tamta Tatiana1 oraz Katrina miały więcej do powiedzenia! Po cydrze dźwięk ich imion wydawał się bardziej bulwiasty, a nie jakieś tam pik. Stosowały wymyślne powitania, roztaczając atmosferę międzygatunkowej, bałamutnej kultury podrywu. Nauczyły się od zapchlonych jeży i szympansów. To o nich myślała. Ale nawet wirus miał w sobie jakąś magię, która czyniła brak wiadomość intensywnym. Magię wycofania, która pozwoliła jej uświadomić sobie, że dorośli są bezbronni jak nie potrafią jeszcze być dzieci.\nWidziała z platformy tę kawiarnię, w której siedzieli Anna z Karolem. Wydawało jej się, że patrzą w jej kierunku. Układała dialogi między nimi. „Czy widzisz dwie walizki?\n„Nie będzie musiała użyć windy, żeby się do nas z powrotem dostać” „Powinieneś wsiąść w samochód i odebrać je z następnej stacji.”. „Tak zrobimy, kochanie”.\nAutor: Ewelina Jarosz o 03:45 Brak komentarzy:\nW stronę androginicznej historiografii czasowości\nPytania dotyczące kształtu episteme współczesnej historii sztuki biorą się zarówno z poczucia braku, jak i nadmiaru, odczuwanych w momencie, gdy chcemy przedstawiać historię. Do takich pytań należy kwestia relacji czasowości i gender, węzłowej dla problematyki poruszanej w tej pracy. W jakiej jeszcze postaci istnieje czas historyczny w dyscyplinie, jeśli jej rozbudzonej świadomości fragmentarycznego dostępu do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości przypisujemy wartość krytyczną? Kiedy przedstawianie historii wiąże się z czasem utraconym, a kiedy z odzyskanym? Wreszcie, dlaczego w ogóle warto „tracić” czas na roztrząsanie w kontekście androginicznym problemów związanych z jego nieprzedstawialnością? Pytania takie nasuwają się w związku z męską matrycą, która w przeważającej mierze strukturyzuje badawcze pole abstrakcyjnego ekspresjonizmu. Męskie, wyłaniające się z oświeceniowo-racjonalistycznego projektu artystycznego modernizmu, formy czasu, o których w pierwszym rozdziale pisałem z perspektywy braku, nie wyczerpują jednak problemu czasowości, który w tym rozdziale analizowany będzie z kolei z uwagi na jej nadmiar. Paradoksalnie wiążę go z kobiecą, znacznie skromniej reprezentowaną, a także, jak zamierzam pokazać, nieznaną jeszcze odsłoną historii nurtu. W rozdziale tym dokonuję reorientacji altermatywnego modelu czasowości z rozszczelnienia i ufiguralniania wybranych aspektów męskiego wizerunku artystycznego modernizmu na rzeźbienie w czasie figury Gmachu Abstrakcyjnego Ekspresjonizmu – metafory „straconego” czasu historii sztuki.\nKomponując odpowiedź na zmaskulinizowane oblicze amerykańskiego modernizmu w historiograficznym dyskursie historii sztuki, w miejsce reprezentacji, których status określa oczywistość i pewność wiedzy uniwersalnej i jednorodnej, posługuję się historiograficzną figurą, która podaje w wątpliwość strukturę porządku ufundowanego przez zachodniocentryczny, biały, męski, heteroseksualny podmiot. Zakłada ona również alternatywną koncepcję podmiotu piszącego historię, jego oraz jej znakiem charakterystycznym czyniąc momenty satysfakcjonującego rozegrania relacji nadmiaru i braku czasowości, konceptualizującego słabo dotychczas widoczne, lub nieistniejące jeszcze w historii sztuki typy przedstawień historii. Figura Gmachu Abstrakcyjnego Ekspresjonizmu, będąc jednym z nich, uzmysławia się w efekcie problematyzacji własnego ontologicznego statusu i jako taka stanowi kontrpropozycję dla wytworzonych przez męskie podmioty reprezentacji historycznej-artystycznej wiedzy. Wpisuje się ona w myślenie o historii, która nie jest, lecz uczasawia się, co oznacza, iż uchyla się pełnej obecności przedstawienia, oferując paradoksalną pozytywowość (figuralność), opierającą się na nieprzedstawialności czasu. W takiej historii nacisk położony jest na proces powstawania krytycznych kształtów oraz wyobrażeń wzajemnie urelacyjnionych ze sobą dziedzin przeszłości, teraźniejszości oraz przyszłości, które stają się zmysłowo i jakościowo odmienne od tych, które uprawomocniły się dzięki męskim uczestnikom historyczno-artystycznego dyskursu abstrakcyjnego ekspresjonizmu.\nTo z czym mamy tu do czynienia to określam figuralną historią abstrakcyjnego ekspresjonizmu oraz z androginiczną historiografią czasowości. Jest to szczególna propozycja włączenia do historii sztuki kobiecych podmiotów. Gmach Abstrakcyjnego Ekspresjonizmu wznoszony jest w niej bowiem dzięki subwersywnemu przepisaniu jednego, fundacyjnego dla męskiej historii nurtu, zdania. Wyrastając z historiograficznej problematyki kierunku, niepewna konstrukcja historyczna, określana Gmachem, osadzona jest następnie w problematycznej materii średniowiecznej wizji Hildegardy z Bingen, w której kluczową rolę również, lecz na innej zasadzie, odgrywa architektoniczne wyobrażenie. Kontrapunktem dla poszukiwanego przeze mnie odniesienia w historii kobiecego pisarstwa czynię z kolei poświęconą abstrakcyjnemu ekspresjonizmowi współcześnie wydaną książkę artystyczną Agnieszki Grodzińskiej, która dopełnia pomysłu de(kon)strukcji historii nurtu. W każdym przypadku chodzi o powtórzenie – w nowym kontekście – tezy mówiącej o tym, że czas nie jest wyłącznie treścią abstrakcyjną, spekulatywną, intelektualną, lecz ma swój udział w sferze zmysłowości, która przekształca skończone formy (czas) w wymykający się im rodzaj przedstawień. I vice versa, strona abstrakcyjna zagadnienia bierze aktywny udział w znoszeniu esencjalizujących dychotomii umysłowe/męskie i zmysłowe/kobiece, zapośredniczając dobrze znane już wątki historii nurtu wewnętrznie zróżnicowanymi pojęciami modelu. Ich praca służy efektywnemu wintegrowaniu „starej” historii nurtu w nowy tekst, którego istotnym wyznacznikiem jest afirmacja bogactwa figury, uwalnianego dzięki oporowi nieprzedstawialnego, w efekcie którego uwidoczniana jest temporalna konstrukcja wiedzy w rewizjonistycznym dyskursie historii sztuki.\nPomysł taki nawiązuje do wybranych wątków myśli Teresy de Lauretis, która z perspektywy feministycznej analizuje sprzeczność konstytutywnie wpisaną w relacje kobiet do wiedzy. Włoska badaczka pisze o nieredukowalności figuralności wtedy, gdy przez wieki ograniczane milczeniem kobiety, nie chcą dłużej mówić „językiem mężczyzn”. Według niej to właśnie dzięki pracy wyobraźni pojawia się wołanie o coś, co (jeszcze) nie istnieje i co zarazem nie stałoby się pełną dyskursywnością. W eseju Figures of Resistance, wygłoszonym z okazji setnej rocznicy wstąpienia kobiet na akademię w Irlandii, Lauretis konstruuje własną kobiecą genealogię, dla której przewodnim motywem jest pożądanie intelektualnej kreatywności przez kobietę. Powołując się na postaci realnie istniejące (Elena Lucrezia Cornaro Piscopia oraz Anna Maria von Schumann) oraz fikcyjne (np. Sfinks), które łączy ze sobą to, że są podmiotami wiedzy ukształtowanymi przez miejsca odosobnienia, wyróżnia ona dwa poziomy rozumienia figury. Rozpoznaje je bowiem jako figury władzy oraz reprezentacje współtworzone przez mężczyzn, które mogą stanowić również wzorce identyfikacji dla kobiet. Po chwili dodaje jednak, że wpisana jest w nie również „inna, bardziej uwodzicielska figuracja: możliwość pożądania, wizja, która jest przekazywana w spojrzeniu <<niemym jak wielki kamień>>, wiedzy, która okrywa siebie milczeniem, lub, co jest tym samym, spowija prywatnym, ukierunkowanym na siebie językiem, w neurozie, szaleństwie, narcyzmie, symptomatycznych zachowaniach”.\nW tekst na temat temporalności w sztuce i jej historii również wpisany jest element szaleństwa. Dotyczą go również kwestie związane rozumieniem płciowej różnicy, rozgrywane w kłopotliwym obszarze cielesności konstruującej go, androgynicznej podmiotowości. Jednakże podczas gdy de Lauretis, pisząc o „kobiecości jako wypartym męskości, nieprzedstawialnym ekscesie, którego wykluczenie podpiera stabilność i porządek racjonalnego świata”, wskazuje na jednokierunkową relacje między płciami, to semantyczne pola obu pojęć składających się na model figur nieprzedstawialnego zdecydowanie wskazują na relacje wymienności i dwukierunkowości sytuacji pozornie niemożliwej. W takim samym bowiem zakresie odpowiadają sobie, co zdradzają wewnętrznie w stosunku do siebie zróżnicowane, nie pozwalające im całkowicie do siebie przylegać. Każde z nich zawiera tak elementy wspierania i zawierania treści związanych z pojęciem sąsiadującym, jak i ich wypierania. Dla proponowanej tu możliwości przedstawiania czasu w dyskursie historii sztuki ma ta zgodna odwrotność kluczowe znaczenie, ponieważ mówi o sytuacji uzewnętrzniania nadmiaru oraz wzmożonej krytycznej aktywności, w której jedno bez drugiego nie może się obyć. Na tego typu genderową optykę nakłada się zarazem ta, wywiedziona z doświadczenia oglądowego obrazów abstrakcyjnych ekspresjonistów, nasycając androginiczne pojęcia figury i nieprzedstawialnego nieustannymi splotami, jednoczącymi podziałami, czy też uwarstwianiam się i interakcją znaczeniowych zakresów wizualnego doświadczenia. Indywidualizując pojęcia kolektywności i współwystępowania, jednocząc rozdzielenie postrzegania i odmianę podmiotowo uwarunkowanej, samozawierającej niewystarczalności, androginia modelu staje się zarazem określeniem jego uspołecznienia.\nCzym dla historiografii jest figura nieprzedstawialnego? Uzmysławia nam ona temporalny status naukowego tekstu, pełniąc przy tym funkcje odnoszące się do przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Po pierwsze, poprzez uzmysławiającą inkorporację różnicuje w dyskursie historyczne, męskie porządki i reprezentacje wiedzy. Po drugie, stawia opór współczesnej ekonomii jej wytwarzania, która poddając piszące podmioty rozmaitego typu regulacjom i parametryzacjom, wywiera na nich presje związaną właśnie z dążeniem do ustandaryzowana i sformalizowania pojęcia czasu w obszarze nauki. Jednym z celów zinstytucjonalizowanej edukacji jest dziś jak najszybsze i dające wymierne efekty przyporządkowanie wiedzy aktualnym intelektualnym modom. Pracując nad konceptem feministycznej historiografii czasowości, staram się w mojej teraźniejszości odwracać negatywną konsekwencję tego procesu, a także unikać sztywnych i jednoznacznych ram badawczych. Wycofane z czasu w najbardziej własną, jak pisał Heidegger, modalność – czasowość – dojrzewają we własnym rytmie, dochodząc do siebie w niepodobieństwach różnic, bez uwzględnienia których zasiliłyby kompendia wiedzy oraz akademickie podręczniki. Z oporem wobec produktów edukacji, powtarzających i stabilizujących znaczenia, związał pojęcie figury Lyotard, który tłumacząc uwikłanie swego myślenia o nieludzkim w problemu czasu, pisał: „Rozwój zakłada oszczędzanie czasu. Iść szybko oznacza szybko zapomnieć, zachować w pamięci jedynie te informacje, które będą przydatne potem, jak w ‘szybkim czytaniu’. Lecz pisanie i czytanie, które podążają wstecz w kierunku nieznanej rzeczy ‘wewnątrz’ są powolne.” To, co figuralne byłoby, według francuskiego filozofa, efektem nieuzgodnienia (unharmonizable), rodzącego pokusę ucieczki od tego rodzaju człowieczeństwa, które podlegając procesom zinstytucjonalizowanego edukowania, wymaga od nas bolesnych rezygnacji. Wyraźnego określenia się i pozbycia, można dodać w kontekście tych rozważań, własnego nadmiaru czasowości.\nPo trzecie wreszcie, niedopasowanie figury do ustandaryzowanych struktur wiedzy ujawnia się w efekcie jej (dys)komfortu – niekompletności związanej z nieprzedstawialnością czasu. Jej skutkiem jest tego typu zaburzanie przez figurę linearnej struktury i ciągłości wiedzy, które pozostawia ją jednocześnie stale otwartą na przyszłość; pozwalając na takie odniesienie figury do istniejących już tradycji uprawiania dyscypliny, w których przestrzeń na modyfikacje i korekty aktualnych spostrzeżeń i odczuć piszącego podmiotu odnośnie przedmiotu swych badań pozostaje rozciągliwa i nieszczelna. Otwieranie przyszłości przez figurę w dyskursie temporalności historii sztuki ściśle natomiast wiąże się z uelastycznieniem przyczynowo-skutkowej narracji. Figura odnajduje bowiem zbywalnymi jednostajnie przyspieszone konstrukcje jednokierunkowego wywodu, a związany z nimi typ uobecniającego przedstawienia zastępuje tomograficznym zapisem zmysłowego napięcia między jednostkową badawczą wyobraźnią oraz znaczeniotwórczym potencjałem rozbijanych form zastanych przez nią artykulacji wiedzy. Innymi słowy, przyszłościowy zapis jej dyskursywnych przedstawień czerpie z zachodnich dualizmów odrzucany przez nie nieprzedstawialny nadmiar czasowości, co do której trudno byłoby przypuścić, iż posłuży komuś do demontowania rządzącej nimi tradycyjnej logiki. Zwłaszcza zaś zasady hierarchicznej relacji zawierający/zawierany, w której jednemu z członów przyznany jest status (nie)dopasowanej szczeliny, drugiemu zaś jej uszczelnienia.\nW androginicznej historiografii czasu przyszłość, której w swych rozważaniach o czasie Heidegger przyznał prymat, antycypowana jest przez (nie)materialny „obiekt”, jakim jest uczasowiany tekst, co raz to na nowo realizujący „tu oto” nieprzedstawialnego „tam oto” naukowej reprezentacji. Pragnąc być kształtem, wyobrażeniem, figurą, próbą uchwycenia i jednostkowym urzeczywistnieniem toczących się na marginesie historii sztuki losów stawiania oporu łatwym rozwiązaniom, tekst taki forsuje ich granice. Przenosząc w ten sposób na płaszczyznę historiografii oraz umieszczając w kontekście feministycznym problemy dotyczące temporalnego statusu dzieł sztuki oraz rozpoznania ich tożsamości w jej historii. Poruszyła je w znanym eseju, Żałoba i metoda, Michael Ann Holly, pisząc: „Materialność obiektów, z którymi mamy do czynienia stawia historyków sztuki wobec interpretacyjnego paradoksu nieobecnego w innych historycznych badaniach, ponieważ dzieła sztuki są zarówno utracone jak i odnalezione, zarówno teraźniejsze jak i minione, w tym samym czasie.” Można bowiem dodać również, iż „tracony” i „odnajdywany” może być także status pisanych przez nas tekstów. Chociaż często odczuwamy dezorientację z powodu ich sposobu bycia w czasie, zdarza się jednak również, że staramy się bardziej świadomie czerpać z obfitości i wieloznaczności tego faktu. Dotyczy on tekstów w takim samym stopniu jak obiektów artystycznych. Zupełnie jakby aktualność pisarstwa o sztuce zależała właśnie od dyspozycji badaczy wobec subtelnych komplikacji, których gęstości i intensywności nigdy jesteśmy w stanie całkowicie przewidzieć.\nJeśli zatem, nawiązując do Heideggera, przyjąć, że czas jest horyzontem bycia, ogarniającym wszystkie dziedziny czasu, to utrata tego horyzontu z tekstu oznaczałaby zarazem pozbawienie tekstu jego indywidualnej, wewnętrznej narratorki-narratora, a co za tym idzie, nieproduktywną, opartą na rezygnacji „spójność” naukowego świata. Mówiąc językiem feminizmu, chodziłoby o to, aby z procesu konstrukcji nie uczynić wyłącznie instrumentalno-pojęciowej metody odzyskiwania utraconej części, lecz – podobnie jak w dziele Prousta – wyznaczyć rolę twórczości, uobecniającej to, czego w danym momencie najbardziej brakuje w aktualnej wizji historii. Brakowi przeciwdziałam, wykorzystując tok pisania tekstu od lewej do prawej strony, który nie jest jedynym znaczeniotwórczym trybem jego lektury. Niejednokrotnie spycham również tradycyjną naukowość do przypisów. Pomysł interferowania powierzchni dyskursu historii sztuki realizuję z kolei poprzez uwewnętrznienie języka ojców – nie tylko abstrakcyjnych ekspresjonistów („ich” krytyków oraz historyków sztuki), ale także ojców historyków sztuki z Zakładu Historii i Teorii Badań nad Sztuką Instytutu Historii Sztuki w Poznaniu. Młodym badaczom trudno uniknąć wpływu kultur badawczych tego specyficznego środowiska naukowego, którego myślenie i pisanie o sztuce w znacznej mierze opiera się na spuściźnie Heideggerowskiej, bądź też dialogu z nią. Niniejsza praca jest właśnie dialogiem – nieuniknionym również ze względu na wkład tego filozofa w temat czasowości – wymagającym jednak dodatkowego wyjaśnienia. Postheideggerowski język mojego tekstu ma bowiem bardziej przewrotny sens, uzgodniony z założeniem androginicznej historiografii czasowości.\nStąd uzasadniając jego użycie, odwołam się do tradycji brzuchomówstwa w nauce, począwszy od zapładniającego ją mitu o Zeusie, który połknął brzemienną boginię mądrości, potrafiącą zmieniać kształty. Jak pisze Andrzej Marzec: „pożarta Metyda miała z wnętrza brzucha udzielać Zeusowi swych rad i wskazówek oraz dzielić się z nim swoją własną wiedzą. To właśnie ona jako jedna z pierwszych rozpoczyna tradycję brzuchomówstwa, którą między innymi w swych feministycznych pracach wykorzystuje Luce Irigaray 4 . Według niej większość teorii filozoficznych pożarło, wchłonęło to, co materialne, matczyne, kobiece, cielesne, dlatego też zaproponowana fizjologiczna strategia brzuchomówstwa ma pozwolić na udzielenie głosu temu, co przez długi czas pozostawało nieme, niemalże pogrzebane. Stąd tak typowe dla tej myślicielki mówienie z wnętrza męskiej teorii, przejmowanie stylu danego filozofa, wręcz mówienie nim samym, ukrywając się w wnętrznościach jego koncepcji.” W przypadku mojego tekstu sytuacja jest jednak odwrotna i o tyle trudniejsza, że połknąłem żabę-Heideggera i mam niestrawność, której próbuje się pozbyć na uświęconym obszarze historycznego uniwersum abstrakcyjnego ekspresjonizmu. Swój poświęcony analizie temporalnych warunków reprezentacji tekst traktuję zatem nie tylko jako moment przepracowania tzw. „lęku przed wpływem”, ale również jako okazję krytycznego przepisania głównego przesłania abstrakcyjnych ekspresjonistów, jakim było wyrażenie siebie.\nOdwołam się tu do obserwacji, jaką Hanna Buczyńska-Garewicz poczyniła, omawiając dzieło autora W poszukiwaniu straconego czasu? Powiada ona: „Powszechna jest wewnętrzność czasu, natomiast indywidualny i niepowtarzalny jest jego swoisty kształt”? Jaki z niego pożytek dla hiper-naukowej dyscypliny, jaką stała się historia sztuki? Od dawna jest sprawą oczywistą, iż żadna z naszych historyczno-artystycznych narracji nie jest z góry dana, jedynie obowiązująca, raz na zawsze ustalona. Jednakże niektóre z nich – a do tych chciałaby zostać zaliczona i ta – de(kon)strują reprezentacje historycznej wiedzy, oczywistości czyniąc mniej oczywistymi, a zadęcia mniej zadętymi. Optując za doświadczeniem historiograficznym jako zmysłowo doznawaną rzeczywistością, a nie wyłącznie teoretyczną fikcją, ponownie zatem skłaniam się ku bardzo dobrze pod wieloma względami zbadanej przeszłości abstrakcyjnego ekspresjonizmu. Po to jednak, aby poprzez ufiguralniony metatekst o niej zasugerować czytelnikom przeżycie czasu. Podczas gdy kafkowski geometra przybywał do Zamku z przyrządami mierniczymi, do wykonania tego zadania mam do dyspozycji dwa pojęcia, które pracują na rzecz przemiany sposobów uprawiania historiografii. Podczas gdy Walter Benjamin znaczenie tomów Marcela Prousta upatrzył w tym, że niosą „ze sobą kruchą, bezcenną rzeczywistość: obraz”, w tym przypadku czytelnicy będą mieć do czynienia z nieprzystępną i na swój sposób owocną rzeczywistością historiograficznej figury Gmachu Abstrakcyjnego Ekspresjonizmu.\n H. Damish, Strategie 1950-1960, w: Idem, Okno w żółci kadmowej albo o tym, co kryje się pod spodem malarstwa, przeł. M. Prosowska, Gdańsk 2006, s. 128.\n Franz Kafka, Zamek, s. 7. uzup\n Św. Teresa z Avila, Twierdza wewnętrzna (mieszkanie pierwsze) uzup\n Pytanie takie zakłada pluralizm istniejących oraz konkurujących ze sobą koncepcji czasu. Ze względu na pojęcie „historii” w rozdziale trzy z nich zasadniczo stanowią – każda na swój sposób – wyraźnie rysujący się w zróżnicowanym pejzażu historii sztuki, i na jej marginesach, krytyczny punkt odniesienia dla formułowania niniejszej propozycji: czas linearny, transcendentalne „Teraz” (kojarzone z modernizmem) oraz czas anachronistyczny, preposteryjny (kojarzone z postmodernizmem).\n Por. H. Buczyńska-Garewicz, Przeszłość odzyskana, w: Eadem, Metafizyczne rozważania o czasie. Idea czasu w filozofii i literaturze, Universitas, Kraków 2003, s. 60.\n Przeglądając antologie tekstów na temat abstrakcyjnego ekspresjonizmu (D. i C. Shapiro, Abstract Expressionist: A Critical Record 1990; C. Ross, Abstract Expressionist: Creators and Critics 1990, E.G. Landau, Reading Abstract Expressionism. Context and Critique”) uderza fakt iż ich autorami – z nielicznymi, lecz znaczącymi wyjątkami jak wielokrotnie przywoływana już w tej pracy Ann Gibson – są głównie mężczyźni.\n Zob.: podrozdział Dziecięctwo abstrakcyjnego ekspresjonizmu albo doglądanie umatkowionych fundamentów w tym rozdziale.\n Takie jego wyobrażenie zostało już częściowo zakwestionowane w pierwszym rozdziale.\n N. Bryson, Art in Context, w: R. Cohen (red.), Studies in Historical Change, Charlottesville 1982, s. 18-42.\n T. de Lauretis, Figures of Resistance, w: Eadem, Figures of Resistance. Essays in Feminist Theory, P. White (red.), University of Illinois Press, Urbana and Chicago 2007, s. 235-260, wstęp, s. 16.\n Ibidem, s. 241.\n Por. I-A. Bois, Painting as a Model Uzup\n J.-F. Lyotard, The Inhuman. Reflections on Time, tłum. G. Bennington, R. Bowlby, Polity Press 1988, s. 2-3.\n Compelling Visuality: The Work of Art in and out of History, edited Claire Farago and Robert Zwijnenberg, Minneapolis: University of Minnesota Press, 2003, s. 159.\n Ibidem, s. 74. Zob. też. P. Markowski, Pragnienie obecnościuzup\n Za sugestię stematyzowania tego, oraz poprzedzającego go elementu mojego pisarskiego projektu dziękuje dr hab. Marcie Smolińskiej.\n A. Marzec, Widma, zjawy i nawiedzone teksty – hountologia Jacquesa Derridy, czyli o pośmiertnym życiu literatury, w: [w:] Wymiary powrotu w literaturze, red. M. Garbacik, P. Kawulok, A.\nNowakowski, N. Palich i T. Surdykowski, Wydawnictwo LIBRON, Kraków 2012, s. 257.\n Przypis. Z Marty.\n Mieke Bal, ahistoryczne są właśnie te tradycyjne, nieświadome sposoby uprawiania historii\n Benjamin tekst-wspomnienie Prousta porównuje również do tkaniny o „gęstym splocie”, wskazując na jego ukazywanie „praw rządzących pamięcią” (mémorie involontaire), w której „poszczególne momenty wspomnienia – już nie jako pojedyncze obrazy, lecz luźne, bezkształtne nieokreślone i ważkie formy – zaświadczają o całości, tak jak ciężar sieci informuje rybaka o wyniku połowu.” Idem, Do wizerunku Prousta, w: Anioł…op. cit.., s.73-88.\nAutor: Ewelina Jarosz o 10:09 Brak komentarzy:


Miniaturowe, szczelne złączki serii TH381 | Części elektroniczne. Dystrybutor i sklep online - Transfer Multisort Elektronik\nW porównaniu ze złączami o podobnych parametrach, odznaczają się niewielkim rozmiarem (średnica 14mm), dzięki czemu mogą być montowane w trudno dostępnych miejscach. Dostępne warianty umożliwiają zarówno na połączenia w konfiguracji kabel-kabel, jak i kabel-panel. Dodatkowo oferowane są akcesoria w postaci szczelnych pokrywek oraz wymienne uszczelki kabla, a także dedykowane narzędzia – pomocne zwłaszcza przy instalacji większej ilości kompletów.\nProdukty serii TH381 »\nPrzekrój przewodów: 0,25 - 1,5mm2\nŚrednica zewnętrzna przewodu: 4 - 8mm\nKlasa szczelności: IP68/IP69K\nTemperatura pracy: od -40⁰C do +125⁰C


Noclegi Lodz - Nieruchomości w Łódź - OLX.pl\nNieruchomości Łódź, domy, mieszkania, lokale, działki - OLX.pl - noclegi lodz\nŁódź, Śródmieście wczoraj 13:06\nKwatery pracownicze -> Ukraincy/ Ukraina\nŁódź, Śródmieście wczoraj 12:25\nApartament /Mieszkanie na doby przy Manufakturze\nŁódź, Śródmieście wczoraj 10:25\nParter domu - długoterminowo. Atrakcyjna oferta!!\nLuksusowe apartamenty w Łodzi!\nNowoczesne studio w Łodzi ! Rezerwuj w najlepszej cenie.\nMiejsca noclegowe dla pracowników w Łodzi\nNoclegi dla Grup blisko Centrum\nMieszkanie z oddzielną sypialnią w okolicach Manufaktury na doby/godz.\nNocleg (dla studenta i nie tylko) 45 zł\nnoclegi lodz w kategorii Noclegi


AUGUSTOS SALONIKI - Saloniki, Grecja\nHistoryczny 3-gwiazdkowy Augustos Hotel leży w odległości krótkiego spaceru od NTNG - Vassiliko Theatro, Noesis - Science Center and Technology Museum i International Fairgrounds and Macedonian Museum of Contemporary Art. Budynek hotelu o tradycyjnym stylu, usytuowany w historycznym centrum Saloników został całkowicie odnowiony w 2010.\nHotel składa się z 18 pokoi wyposażonych w biurko do pracy, telewizję kablową, indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, szafkę i sejf na laptop. Pokoje mają tradycyjny wystrój i przyległe łazienki z suszarką do włosów, prysznicem i kapciami.\nGoście dojdą do stacji kolejowej Główny dworzec kolejowy w Salonikach w ciągu 10 minut. Lotnisko Saloniki-Makedonia jest oddalone o 15 minut jazdy samochodem z hotelu.\nHotel oferuje obsługę hotelową, parkowanie samochodu i całodobową recepcję oraz przechowalnię bagażu i parking dla komfortu gości.


Ugryzienie przez psa, kota lub inne zwierzę • Leczenie & Profilaktyka\n20.06.2009 4 komentarze Dolegliwości, Domowe leczenie naturalne, Dzieci, Pielęgnacja skóry, Pierwsza pomoc\nUgryzienie przez psa lub kota ze względu na ich udomowienie zdarza się najczęściej, ale poniższe zalecenia odnoszą się do ran zadanych także przez inne zwierzęta. Ważna jest ocena stopnia uszkodzenia skóry, gdyż poważniejsze zranienia wymagają porady lekarskiej.\nPrzemyj ranę. Zadrapania/ukąszenia przez zwierzę (szczególnie kota) mogą prowadzić do zakażenia, dlatego ranę należy myć wodą z mydłem przez co najmniej 5 minut aby usunąć resztki śliny oraz inne przypadkowe zanieczyszczenia.\nBandaż. Po ustaniu krwawienia należy opatrzyć okolicę rany jałowym bandażem lub czystą tkaniną. Opatrunek nie powinien być zbyt ciasny! » Apteczka Pierwszej Pomocy\nŚrodek przeciwbólowy. W razie bólu można zażyć aspirynę lub paracetamol. Tak samo postępuje się w przypadku ukąszeń bez zranienia. W razie wystąpienia obrzęku układa się kończynę wyżej i stosuje okłady z lodu.\nZastrzyk przeciwtężcowy. Każde ugryzienie przez zwierzę może być przyczyną tężca. Zapobieganie temu polega na podaniu odpowiednich szczepionek i ewentualnie antytoksyny – surowicy przeciwtężcowej.\nRegeneracyjna higiena bez chemii. Późniejszy sposób utrzymywania higieny ma wpływ na szybkość gojenia się rany i powstawanie ewentualnych blizn. Chemiczne środki myjące drażnią ranę i opóźniają gojenie, jednak usuwanie zabrudzeń jest konieczne aby uniemożliwić rozwój wtórnego zakażenia.\nDlatego genialne rozwiązanie to codzienna higiena z zastosowaniem naturalnych mikro- i nanobąbelków powietrzno-wodnych o wybitnym działaniu sterylizującym i dotleniającym. Dzięki temu używanie detergentów jest zbędne, a proces gojenia niezakłócony ale wzmocniony i znacznie szybszy. Japońscy specjaliści od nanotechnologii wody zaprojektowali domowe generatory leczniczych pęcherzyków w postaci słuchawek prysznicowych oraz systemów kąpiel wannowej. Więcej w artykule » Domowe SPA, hydromasaż i naturalna higiena bez chemii!\nUgryzienie. Porada lekarska\nKażde ugryzienie przez zwierzę grozi powikłaniem. Dlatego należy pamiętać o wszystkich potencjalnych zagrożeniach.\nzakażenie; ranę należy okresowo kontrolować; gdy pojawia się zaczerwienienie, ból lub gorączka najprawdopodobniej rozwija się zakażenie i należy zgłosić się do lekarza\nwścieklizna (wodowstręt); zarazki tej choroby mogą przenosić wszystkie zwierzęta stałocieplne dlatego po ugryzieniu koniecznie trzeba zapytać właściciela czy pupil był szczepiony; decyzję o podjęciu leczenia (szczepionka lub surowica) lekarz podejmuje na podstawie analizy przypadku – okoliczność ugryzienia, sytuacja epidemiologiczna oraz wielkość i umiejscowienie rany; dodatkową przesłanką leczenia jest 10-dniowa obserwacja zwierzęcia i stwierdzenie czy jest chore; najgroźniejsze są rany w okolicy głowy i szyi\nrana miażdżona; czasami ugryzienie przez dużego psa nie rozrywa skóry; jeśli po obu stronach urazu widoczne są ślady zębów, mogło dojść do uszkodzenia tkanek wewnątrz; gdy odczuwa się w okolicy ugryzienia drętwienie lub zasinienie należy skontaktować się z lekarzem.\nDazer 2 – ręczny odstraszacz zwierząt\nODS – zewnętrzny odstraszacz zwierząt\nSiniaki i stłuczenia »\nZostałam ugryziona przez kota. Nie należy on do mnie, byłam na wsi, spacerowałam, on był przemarznięty, ufnie podszedł i zaczął się łasić i przytulać (pewnie z potrzeby ciepła). Nie wyglądał na bezpańskiego, należał do tych pulchniejszych kotów, miał też z wyglądu zdrową i zadbaną sierść. Kiedy odchodziłam nagle skoczył na mnie i wbił się zębami w rękę, a później pazurami w nogę. Na nodze trochę mi poharatał skórę, ale nie głęboko. Na ręce mam małe ślady po zębach, nie wyglądają poważnie, nie są też głębokie. Pojawiła się niewielka ilość krwi.\nCzy z racji tego, że nie mogę stwierdzić na 100%, że kot był zdrowy i nie znam jego pochodzenia, powinnam się martwić i udać do lekarza? Sama zbagatelizowałam sprawę, ale znajomi mnie straszą wścieklizną i innymi chorobami odzwierzęcymi, czy mam czego się obawiać?\ndla spokoju ducha i znajomych 🙂 sugeruje wizytę u lekarza\nPies moich rodzicow zrobil mi dzis o 5rano pobudke uzarl mnie w stope minelo 15godz jest coraz gorzej juz stanac nie moge stopa z obydwu stron mi spuchla co najgorsze to nie byl 1 raz\nUgryzienie przez psa jest strasznie bolesne auu jeszcze w stope tak z rana taki bol, wspolczuje i powrotu do zdrowia.\nJestem tu teraz dlatego ze kot wbił swoje kiełki w moj palec\nPrzemyc mydlem i po sprawie, a gdyby pies tak upiepszył to bym sie bał o cała reke :c pozdro !


Du-et.pl - hurtownia odzieży używanej. | KOSZALIN - Ogłoszenia koszalinskie - praca, nieruchomości, samochody, sprzedam, kupię, usługi, imprezy - eKoszalin.net\nDU-ET.PL - HURTOWNIA ODZIEŻY UŻYWANEJ.\nHurtownia odzieży używanej proponuje dostawy produktu dla dużych i małych sklepów z odzieżą używaną i do dyskontów odzieży używanej. Jesteśmy jednym z największych dostawców towaru wysokiej jakości.\nNasze ubrania to niesort Anglia oraz niesort Niemcy. Zapewniamy przekrój ubrań we wszystkich rozmiarach, stylach, krojach i dostosowanych do pory roku, okazji i płci klienta. Nasza propozycja to ciuchy niesortowane, więc nie ma możliwości wyboru tylko jednego rodzaju ubrań, ale dzięki takiemu zabiegowi który stosujemy, masz pewność, że Twój sklep będzie wyposażony we wszystkie typy ubrań i akcesoriów. Zapewniamy zróżnicowanie.\nStrona www: https://du-et.pl/\nUlica: ul. Jarocka 51\nTagi ogłoszenia: hurtownia odzieży używanej odzież używana Olsztyn niesort anglia niesort szkocja niesort niemcy hurtownia odzieży używanej Olsztyn hurtownia outlet Olsztyn


Wynalazkowa ofensywa Ciacha - Puls Biznesu - pb.pl\nPomysł na biznes: Tomasz Ciach udowadnia, że na uczelniach rodzą się nie tylko wynalazki, ale również spółki\nProfesor Tomasz Ciach, kierownik Laboratorium Inżynierii Biomedycznej Politechniki Warszawskiej, jest ojcem wielu wynalazków, a od niedawna również — wielu spółek. Po biotechnologicznym NanoVelos, w który zainwestował fundusz Giza Polish Ventures oraz miliarder Michał Sołowow, przyszła kolej na następną dwójkę biznesowych dzieci.\n— Obecnie technologię NanoVelos — transporterów z biodegradowalnego cukru— testujemy dla 10 farmaceutyków. Liczymy, że dzięki takiej liczbie zmniejszymy ryzyko prowadzonych badań — wyjaśnia prof. Tomasz Ciach.\nCząstki kontra nowotwory\n— W ramach NanoThei, spółki założonej kilka miesięcy temu, rozwijamy nanocząstki, które będą wykorzystywane w detekcji i radioterapii nowotworów. Współpracujemy w tym obszarze z Narodowym Centrum Badań Jądrowych w Świerku. Nasza technologia udoskonali badanie pozytronowej tomografii emisyjnej PET, wykorzystywane w diagnostyce nowotworów — wyjaśnia Tomasz Ciach.\nDzisiaj problemem technologii jest fakt, że używane w badaniu izotopy mają bardzo krótki okres rozpadu, przez co albo placówki inwestują duże pieniądze w budowę cyklotronów, które je produkują, albo wykorzystywany jest bardzo drogi lotniczy transport. — Nasze nanocząstki pozwolą na zastosowanie izotopu o czasie rozpadu rzędu tygodni — wyjaśnia prof. Tomasz Ciach.\nKrew lepsza niż prawdziwa\nNanoThea prowadzi obecnie badania na zwierzętach, podobnie jak druga nowa spółka wynalazcy— NanoSanguis, która pracuje nad syntetyczną krwią, która będzie mogła zastąpić tę prawdziwą. Profesor wyjaśnia, że syntetyczna krew będzie efektywnie przenosić tlen i ulegać powolnej biodegradacji. W tym czasie organizm będzie mógł sam wyprodukować erytrocyty i uzupełnić braki. Dodatkowo technologia ta pozwoli też na długotrwałe przechowywanie organów i ich częściową regenerację. Profesor żartuje, że przyda się nie tyko w sytuacjach awaryjnych, gdy brakuje krwi konkretnej grupy.\n— Dużo lepiej przenosi tlen niż nasza prawdziwa. Po podaniu jej sportowcom można liczyć więc na lepsze osiągi — porównuje prof. Tomasz Ciach. Politechnika rozgląda się też za inwestorem zainteresowanym inną technologią opracowaną przez zespół profesora\n— opartą na nanocząsteczkach hydroksyapatytu, czyli minerale odpowiadającym za wytrzymałość kości. W uproszczeniu ta sztuczna struktura może zastąpić prawdziwą kość, np. uszkodzoną w wypadku. Choć syntetyczna, jest dobrze tolerowana przez organizm, który nie uważa jej za ciało obce i nie atakuje. W planach jest też udoskonalanie poprzednich wynalazków. Kilka lat temu profesor w myśl zasady, że praca ma sens, jeśli się komuś przydaje, opracował specjalne cewniki, które zmniejszyły liczbę zakażeń oraz ból chorego podczas cewnikowania.\n— Cewniki sprzedaje wykorzystująca nasz wynalazek bydgoska firma Galmed. Kilka miesięcy temu podpisaliśmy umowę o współpracy również z holenderskim producentem. Jego nazwy nie możemy jednak ujawniać. Obecnie pracujemy nad cewnikami długoterminowymi — mówi prof. Tomasz Ciach.


konstytucja - Wiadomosci.gazeta.pl\nPodczas drugiego dnia posiedzenia Sejmu posłowie wezmą na tapet projekt zmian w konstytucji, który zakłada wpisanie do ustawy zasadniczej możliwość przejmowania majątków osób współpracujących ze zbrodniczymi reżimami. Parlamentarzyści zajmą się...\nŚwięto państwowe, które obchodzimy co roku w ostatnim dniu majówki, upamiętnia wprowadzenie Konstytucji 3 maja. Przypominamy kiedy została uchwalona i jakie były jej założenia.\nPrawo i Sprawiedliwość w czwartek po południu złożyło w Sejmie projekt ustawy dotyczący zmiany Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ma on zapewnić możliwość "konfiskaty mienia podmiotów wspierających reżim rosyjski".\nWicerzecznik PiS Radosław Fogiel mówił w Polskim Radiu, że rząd liczy na wspólną pracę z opozycją nad zmianami w konstytucji. Krytykę zaproponowanego przez Mateusza Morawieckiego sprowadził do "szukania dziury w całym".\nKiedy PiS złoży projekt o zmianach w konstytucji? Morawiecki: Najbliższe posiedzenie Sejmu\nPiS chce zmienić konstytucję, by zwiększyć finansowanie armii oraz umożliwić konfiskatę majątków rosyjskich oligarchów. W czwartek na konferencji premier Mateusz Morawiecki został zapytany, kiedy zostanie złożony projekt w tej sprawie. Szef rządu...\nPremier Mateusz Morawiecki miał nie konsultować z członkami rządu propozycji dotyczących zmian w konstytucji - podaje nieoficjalnie Onet.pl. Według ustaleń portalu, na poniedziałkowym spotkaniu szefa rządu z przedstawicielami sił politycznych, swo...\nJordania. Bójka w parlamencie, powodem chęć dodania słowa "kobiety" do konstytucji. "Przerosło niektórych macho"\nW jordańskim parlamencie doszło do bójki - awanturą zakończyła się dyskusja o propozycji zmian w konstytucji i wpisaniu tam wzmianki o jordańskich kobietach. - Takie zachowanie jest nieakceptowalne. Szkodzi naszemu narodowi i reputacji naszego kra...\nWrocław. Nawet przedszkolaki będą miały zajęcia o Konstytucji RP. I to w ramach podstawy programowej\nWe wrocławskich szkołach oraz przedszkolach odbędą się lekcje z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak poinformował lokalny portal wroclaw.pl, zajęcia będą prowadzone w ramach podstawy programowej.\nTK: Przepis Europejskiej Konwencji Praw Człowieka jest niezgodny z konstytucją. Jak brzmi artykuł 6?\nTrybunał Konstytucyjny orzekł, że jeden z przepisów Europejskiej Konwencji Praw Człowieka jest niezgodny z polską konstytucją. Swoje stanowiska w tej sprawie zaprezentowali przedstawiciele prezydenta, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw...\nWyrok TK: Jeden z przepisów Europejskiej Konwencji Praw Człowieka jest niezgodny z konstytucją\nTrybunał Konstytucyjny orzekł, że Europejska Konwencja Praw Człowieka - a konkretnie jeden z jej zapisów - jest niezgodna z polską konstytucją. To umowa międzynarodowa, która gwarantuje obywatelom szereg praw i wolności. TK zajmował się tą sprawą ...\nTrybunał Konstytucyjny po raz kolejny odroczył termin rozprawy w sprawie wniosku premiera Mateusza Morawieckiego, który dotyczył ustalenia, czy polska Konstytucja stoi ponad prawem unijnym. Rozprawa odroczona została do 7 października.\nPosłowie PO szlifują projekt nowelizacji konstytucji, który w najbliższych dniach zamierzają złożyć w Sejmie. Platforma chce zapisu, by do podjęcia decyzji o wyjściu Polski z Unii Europejskiej potrzebna była większość 2/3 głosów w Sejmie. Obecnie...\n- Donald Tusk ma rację. Do wyjścia Polski z Unii Europejskiej wystarczy ustawa przyjęta zwykłą większością w Sejmie. Do Wspólnoty wchodziliśmy na podstawie referendum, które jest bardzo trudną procedurą, a wyjść możemy w bardzo prosty sposób. To...\n- Pomijając propagandowy aspekt tego zagajenia, jesteśmy w stanie podjąć rzeczową dyskusję na ten temat - powiedział premier Mateusz Morawiecki. To odpowiedź na propozycję Donalda Tuska, który podczas sobotniej konwencji krajowej PO zaproponował...\nNawacki pytał "jak ateistka czuje się, powołując dzieci do nieistnienia" i wyzywał od "nieuków". W sieci burza\nBurzę w mediach społecznościowych wywołały słowa sędziego Macieja Nawackiego, członka nowej KRS i prezesa olsztyńskiego sądu rejonowego, który stwierdził, że Polska nie jest świeckim państwem. Do jednej z użytkowniczek zwrócił się słowami:...\nOrzeczenie, które w rzeczywistości pozwala Polsce ignorować orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE, jest naruszeniem prawa europejskiego - powiedziała dyrektorka Amnesty International Polska. Jak dodała, otwiera ono drogę do politycznie...\nNa wniosek premiera Mateusza Morawieckiego polski rząd chce udowodnić przed Trybunałem Konstytucyjnym, że nasza ustawa zasadnicza jest nadrzędna wobec prawa unijnego. - Wniosek polskiego premiera zaprzecza podstawowym pryncypiom funkcjonowania Uni...\nTrybunał Konstytucyjny nie orzekł ws. wyższości prawa UE nad krajowym. Przyłębska ogłosiła przerwę\nTrybunał Konstytucyjny rozpatruje wniosek premiera Mateusza Morawieckiego w sprawie zbadania zgodności z Konstytucją zasady wyższości prawa unijnego nad krajowym. Prezeska Julia Przyłębska ogłosiła we wtorek przerwę do 15 lipca.\nZgodnie ze środowym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, obniżenie wysokości rent inwalidzkich byłym funkcjonariuszom, którzy pełnili służbę na rzecz państwa totalitarnego, to zapis zgodny z konstytucją. Orzeczenie zapadło większością głosów -...\nSędzia Żurek rozmawiał z dziećmi o konstytucji. Jest donos, Czarnek mówi o "obrzydliwej indoktrynacji"\nSędzia Waldemar Żurek opowiadał dzieciom o konstytucji. - Znajdźcie sobie art. 72, bo jest bardzo ważny dla was. Tam są wasze prawa - mówił. Nie spodobało się to ministrowi edukacji Przemysławowi Czarnkowi. - To jest absolutny skandal, który...\nAndrzej Duda na inauguracyjnym posiedzeniu zespołu ds. sędziów pokoju stwierdził, że "nie zamyka się na zmianę Konstytucji", jeśli będzie ona potrzebna do wprowadzenia instytucji sędziów pokoju. Prezydent mówił również o dwóch "bolączkach" polskie...\nPo wyroku TK Müller zapowiada debatę w parlamencie. "Tylko i wyłącznie w ramach przepisów wynikających z konstytucji"\nMimo że wyrok Trybunału Konstytucyjnego ws. aborcji został opublikowany, rząd wciąż nie zaproponował realnego wsparcia dla rodziców chorych dzieci. - To jest sytuacja, w której należy podjąć debatę wokół tego obszaru, natomiast tylko i wyłącznie w...\nProf. Chmaj o "godzinie policyjnej" w sylwestra: To niezgodne z Konstytucją\n"Zapowiadane wprowadzenie zakazu przemieszczania się z 31.12 na 01.01 będzie niezgodne z Konstytucją, zatem nie będzie obowiązywać" - stwierdził konstytucjonalista prof. Marek Chmaj. "Godzinę policyjną" w sylwestrową noc ogłosił w czwartek ministe...\n- Wybór Andrzeja Dudy jest nieważny. Wybrany on został niezgodnie z Konstytucją RP. Konkretnie z artykułem 128. ustęp 2. - stwierdził w wideofelietonie Mirosław Piotrowski, jeden z kandydatów w tegorocznych wyborach prezydenckich. Były już europos...\nDuda podpisał projekt o zakazie adopcji przez pary jednopłciowe. Szanse na przyjęcie przez Sejm są nikłe\nAndrzej Duda podpisał swój projekt zmian w Konstytucji zakazujący adopcji dzieci przez pary jednopłciowe. Dokument nie ujrzał jeszcze światła dziennego. Wiele wskazuje jednak na to, że jest to bardziej zagrywka na wybory prezydenckie aniżeli realn...\nKulisy referendum w Rosji. Rozdawano samochody, "zaszyto" zapis o "małżeństwie kobiety i mężczyzny"\nWładimir Putin może rządzić co najmniej do 2036 roku - tak według oficjalnych danych zdecydowano w referendum, które zorganizowano w Federacji Rosyjskiej. Kontrowersje niezależnych obserwatorów i opozycji budzi niemal każdy aspekt przeprowadzonego...\n"Andrzej Duda wkłada sobie tutaj w szprychy swojego kampanijnego roweru wielką kłodę drewna, bo oto nagle postuluje, by do Konstytucji po raz pierwszy wpisać pojęcie 'związków jednopłciowych', które teraz w polskim prawie nie istnieją nawet...\nAndrzej Duda zapowiedział, że w najbliższy poniedziałek 6 lipca złoży prezydencki projekt zmiany konstytucji, który trafi do Sejmu. Chodzi o zapis "zakazujący adopcji dziecka przez parę jednopłciową". - Dla bezpieczeństwa dziecka, dla jego...\nRosja. 76 proc. wyborców popiera zmiany w konstytucji, które przedłużą rządy Władimira Putina\nZgodnie z badaniami exit poll aż 76 proc. wyborców popiera zmiany w konstytucji, które pozwolą Władimirowi Putinowi rządzić Rosją do 2036 roku. Ogólnokrajowe referendum rozpoczęło się w miniony czwartek i potrwa cały tydzień.\nAndrzej Duda powołał Małgorzatę Manowską na Pierwszą Prezeskę Sądu Najwyższego. Pojawiły się głosy prawników, że to kolejne "rażące" i "drastyczne" złamanie konstytucji przez polskiego prezydenta. "Ustawa zasadnicza wymaga, aby I Prezesem SN była...\nWybory 2020. Helsińska Fundacja Praw Człowieka: Porozumienie dwóch szefów partii nie stanowi źródła prawa\nHelsińska Fundacja Praw Człowieka wydała oświadczenie, w którym przypomina, że na mocy obowiązującego prawa wybory prezydenckie 2020 można przesunąć jedynie poprzez wprowadzenie stanu klęski żywiołowej.\nRocznica uchwalenia Konstytucji 3 maja. Abp Gądecki dokonał aktu zawierzenia Polski\nDziś obchodzone jest Narodowe Święto Trzeciego Maja. Przypada ono w rocznicę uchwalenia przez Sejm Czteroletni w 1791 roku Konstytucji 3 maja, będącej pierwszą w Europie konstytucją.\nDlaczego Holendrzy mówią "nie" konstytucji\nReferendum w sprawie konstytucji odbędzie się 1 czerwca. Sondaże już od kilku tygodni wróżą zwycięstwo "nie", a według ostatniego, opublikowanego w czwartek, przeciw chce głosować 50,9 proc. wyborców, za - 28,6 proc. Jako główny powód podają dwie kwestie: 55 proc. chce w ten sposób zaprotestować\nDzień Konstytucji? Co to takiego?\nYahoo.com powołuje się na wyniki badań przeprowadzone na zlecenie John S. and James L. Knight Foundation, które ujawniono w poniedziałek. Według nich, 51 proc. studentów szkół średnich nie słyszały o święcie państwowym jakim jest Dzień Konstytucji, mimo, że zgodnie z prawem, muszą uczyć się o\nSejm o unijnej konstytucji. PO czekać z konstytucją\n(PO). Jan Rokita dodaje: - SLD w kampanii wyborczej woli rozmawiać o unijnej konstytucji niż o aferach i korupcji! Wtórował im Kazimierz Ujazdowski (PiS): - Jeśli myślicie, że Polacy zagłosują na SLD ze względu na wasze stanowisko wobec Unii Europejskiej, to się grubo mylicie. Opozycja: Poczekajmy, może\nLiga Polskich Rodzin uważa, że Polska powinna odrzucić projekt konstytucji Unii Europejskiej. Przywódca Ligi Roman Giertych powiedział na konferencji prasowej, że o sposobie prac nad projektem powinien zdecydować Sejm. LPR złożyła do laski marszałkowskiej projekt uchwały, poddającej sprawę\nTak słaby wynik dla konstytucji przewidywały do ostatniego dnia tylko najbardziej pesymistyczne sondaże. W dodatku w głosowaniu wzięło udział więcej osób niż się spodziewano: 62,38 proc. Holendrzy nie pozostawili więc żadnych wątpliwości co myślą. Zagłosowali inaczej niż chciał rząd, prawie\nŻycie poczęte - do konstytucji\n"życia poczętego" ma charakter publicystyczny, a nie prawny - tłumaczy nam dr. Wróbel. PiS poprawkę prezydencką chce wpisać do rozdziału XIII konstytucji zawierającego przepisy przejściowe, by uniknąć groźby referendum na temat zmiany konstytucji. Konstytucja przewiduje bowiem referendum\nBruksela reanimuje unijną konstytucję\ntego roku, tak jak planowano. W Unii nie ma w tej chwili zgody co do tego, jak postępować dalej - tłumaczy nam jeden z wysokich rangą unijnych urzędników Komisji. Opóźnienie nie będzie jednak bardzo długie. Decyzja o wznowieniu prac nad europejską konstytucją mogłaby zostać wznowiona już w 2007 r\n: politycy sunniccy już wzywają do odrzucenia konstytucji w powszechnym referendum. Jak dotąd liczne sukcesy z "zielonej strefy" nie przekładają się na to, co dzieje się poza nią. Miliony sunnitów wciąż czują się odrzucone w nowym, powojennym Iraku, i wciąż popierają rebeliantów. Często wini się za to Busha\nOszczędna socjalnie konstytucja według PiS\nProgram PiS "IV RP - sprawiedliwość dla wszystkich" uznaje bezpłatne studia na państwowych uczelniach za jeden z priorytetów tej partii. Ale w konstytucji PiS-u takiego przepisu nie ma. W poniedziałek tę niespójność wytknął PiS-owi Donald Tusk. W zeszłym tygodniu Marek Borowski dziwił się obcięciu


NIEGENETYCZNE PODŁOŻE OSTEOPOROZY\nPalenie papierosów przyspiesza resorpcję, czyli zanik kości. Brak ruchu powoduje niższy przyrost kości. Dziewczęta, które chorują na anoreksję albo inne choroby związane z zaburzeniami żywienia, nie osiągają swojej optymalnej szczytowej masy kostnej i są bardziej zagrożone zachorowaniem na osteoporozę w starszym wieku. Kobiety, które przytyty po dwudziestym piątym roku życia, rzadziej chorują na osteoporozę. Negatywnie na szczytową masę kostną wpływają także liczne czynniki pozagenetyczne, do których należy zła dieta (uboga w białko, wapń i witaminę D albo bogata w sól kuchenną) i wysiłek fizyczny (zbyt intensywne uprawianie sportu może mieć negatywny wpływ na cykle miesiączkowe u kobiet, a co za tym idzie, zmniejszać masę kości ze względu na niedobór estrogenów; z kolei siedzący tryb życia nie sprzyja odbudowie kości). Estrogeny (hormony kobiece) oraz testosteron (główny hormon męski) działają ochronnie na kości. Ich niedobór u kobiet po klimakterium znacznie przyczynia się do postępu osteoporozy. Dlatego w leczeniu osteoporozy u kobiet po klimakterium bardzo ważna jest hormonalna terapia zastępcza estrogenami. Inne hormony mają mniejszy wpływ na obrót kostny, lecz nadmiar hormonów tarczycy i gruczołów przytarczycznych przy nadczynności tych gruczołów oraz nadmiar kortyzolu (głównego hormonu wydzielanego przez nadnercza) przy nadczynności nadnerczy także przyczyniają się do istotnej utraty masy kostnej i zmniejszenia się jej spoistości. Leki sterydowe stosowane w leczeniu astmy, przewlekłych stanów zapalnych, alergii oraz w leczeniu przeciwnowotworowym prowadzą do rozwoju osteoporozy zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Podobne skutki uboczne mają również lekarstwa stosowane w zagrożeniu skrzepami krwi.\nGENETYCZNE PODŁOŻE OSTEOPOROZY\nOd dawna wiadomo, że osteoporoza ma uwarunkowania genetyczne, jednak odszukanie właściwych jej genów jest bardzo trudne. Jeżeli uświadomimy sobie, ile różnorodnych procesów fizjologicznych bierze udział w normalnej budowie i modelowaniu tkanki kostnej, od razu stanie się jasne, że mamy do czynienia nie z jednym genem osteoporozy, lecz z dużą liczbą genów działających wspólnie lub osobno, w różnych okresach życia człowieka. Prawdopodobnie zaliczymy do nich geny związane z metabolizmem witaminy D, z syntezą i przemianą różnych hormonów (przede wszystkim hormonów płciowych, które pełnią ważną funkcję ochronną kości) i ich receptorów, geny różnych typów kolagenu (podstawowego białka budulcowego kości) oraz jego enzymów i wiele innych. Do tej pory odkryto jedynie polimorfizmy, czyli neutralne warianty receptorów witaminy D, jednego z tak zwanych czynników morfogennych kości oraz jednego z insulinopodobnych czynników wzrostowych, które albo zwiększają, albo zmniejszają ryzyko zachorowania na osteoporozę. Natomiast polimorfizmy innych genów są związane z reakcją organizmu na leczenie osteoporozy.\nOsteoporoza często występuje w rodzinie. Uwarunkowana genetycznie drobna budowa ciała sprzyja osteoporozie ze względu na niską masę szczytową kości, którą osiągają szczupłe kobiety.\nOsteoporoza jest chorobą polegającą na postępującym ubytku masy kości i dezorganizacji ich budowy. Do pewnego stopnia ubytek ten u ludzi dorosłych jest zjawiskiem fizjologicznym, ponieważ po osiągnięciu szczytowej masy kostnej (około trzydziestego roku życia) procesy utraty kości zaczynają przeważać nad procesami ich odbudowywania. Koło pięćdziesiątego roku życia rozpoczyna się, zwłaszcza u kobiet (z powodu istotnych zmian hormonalnych), faza przyspieszonej utraty masy kostnej.\nKobiety stanowią 80% pacjentów z osteoporozą. Według kryteriów Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) 30% kobiet po klimakterium cierpi na osteoporozę. Natomiast według bardziej rygorystycznych kryteriów amerykańskiej National Osteoporosis Foundation, która propaguje jak najwcześniejsze wykrywanie choroby, by ją odpowiednio wcześnie leczyć, do grupy osób chorych na osteoporozę można zaliczyć aż 45% kobiet po klimakterium.\nKość nie jest tkanką martwą. Przez całe życie zachodzą w niej procesy uszkadzania, odnowy i naprawy. Jest to tak zwany obrót kostny (ciągła przebudowa kości). W ciągu życia procesy budowy kości mniej więcej równoważą się z procesami utraty kości. W dzieciństwie i młodości przewagę ma budowanie; w ten sposób szkielet rośnie i wzmacnia się. W wieku około 30 lat człowiek osiąga tzw. szczytową masę kostną, która jest uwarunkowana genetycznie. Budowa i odnowa jednak kości nie ustaje – w ciągu roku dochodzi do wymiany 2-10% masy kostnej. U jednych osób obrót kostny jest szybki, u innych powolniejszy. Po osiągnięciu masy szczytowej roczna utrata masy kości z reguły wynosi około 1%. W okresie późniejszym, zwłaszcza po czterdziestym piątym roku życia u kobiet, w obrocie kostnym zaczyna przeważać utrata kości. Wtedy to masa i gęstość kości powoli, ale nieustannie, maleją. Na dwa lata przed klimakterium zaczyna się u kobiet przyspieszona faza utraty masy kostnej – wtedy co rok kobieta traci około 2% masy kostnej. Mężczyźni są znacznie mniej podatni na osteoporozę, która występuje u nich później (po siedemdziesiątym roku życia).\nOsteoporoza początkowo przebiega bezobjawowo. Tylko czasami pacjentki w okresie klimakterium mogą odczuwać bóle stawów i kości, zwłaszcza bóle stawów biodrowych. Charakterystyczna jest utrata wzrostu, spowodowana mikroskopijnymi złamaniami w kościach kręgosłupa. U niektórych kobiet dość wcześnie pojawia się łukowate przygięcie odcinka piersiowego kręgosłupa, które później może powodować trudności w oddychaniu. Najbardziej dramatycznymi objawami osteoporozy są złamania kości. Najpierw złamaniom ulegają kości przedramienia, a następnie trzony kręgów oraz szyjki kości udowych. Złamania szyjki kości udowych są szczególnie niebezpieczne, ponieważ mogą być przyczyną trwałego, ciężkiego kalectwa i unieruchomienia w łóżku. Powikłania złamania kości udowej to choroby układu krążenia, skrzepy krwi oraz zakażenia bakteryjne – zapalenie płuc lub sepsa, które również mogą być śmiertelne.\nOsteoporozę rozpoznaje się za pomocą specjalnych prześwietleń kości przedramienia, w czasie których mierzy się gęstość tkanki kostnej. Leczenie osteoporozy jest skomplikowane i powinno być prowadzone pod opieką lekarza specjalisty. W osteoporozie o wiele ważniejsza od leczenia jest profilaktyka; powinna ona trwać całe życie i obejmować: przyjmowanie odpowiednich dawek witaminy D oraz wapnia, odpowiednią dietę oraz ruch i ćwiczenia fizyczne. W młodości ćwiczenia fizyczne pobudzają budowę kości, a w starszym wieku zapobiegają ich nadmiernej stracie.\nGENETYCZNE PODŁOŻE ZESZTYWNIAJĄCEGO ZAPALENIA STAWÓW KRĘGOSŁUPA\nZesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa występuje w rodzinach. U chorych bardzo często znajdujemy jeden z wariantów genów układu zgodności tkankowej HLA, tak zwany gen HLA-B27. Ten wariant występuje zaledwie u 6% ludzi rasy białej, lecz wśród chorych na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa odsetek ten wynosi aż 93%! Jednak gen HLA-B27 nie jest genem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa – nie wszyscy ludzie mający ten gen chorują; HLA- -B27 jest jedynie genem podatności. Prawdopodobnie muszą zostać spełnione dodatkowe warunki, aby osoba dziedzicząca ten gen zachorowała – nie wiadomo, czy są to inne czynniki genetyczne, czy czynniki środowiskowe (jak zakażenia wirusowe lub bakteryjne), albo inne stany zapalne.\nJeżeli w rodzinie występuje ta choroba, to ryzyko zachorowania na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa osoby z wariantem HLA- -B27 wynosi 1:5 przed czterdziestym rokiem życia; ryzyko zmniejsza się u osób starszych (bo choroba rzadko rozwija się w późniejszym wieku).\nPonieważ geny układu zgodności tkankowej HLA są dziedziczone dominująco, 50% dzieci osób chorych, mających gen HLA-B27, odziedziczy ten gen od chorego rodzica. Lecz samo odziedziczenie genu nie oznacza, że zachorują one na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.\nGENETYCZNE PODŁOŻE TOCZNIA\nKrewnych pierwszego stopnia osób chorych na toczeń dotyka zdecydowanie większe ryzyko zachorowania na tę chorobę. Ogólne ryzyko zachorowania na toczeń wynosi dla kobiet jeden do tysiąca, czyli 0,1%, u krewnych pierwszego stopnia – 3%. Różne badania wykazały, że bliźnięta jednojajowe (oboje) chorują na toczeń w 25% do prawie 70% przypadków.\nOdkryto także warianty genów układu zgodności tkankowej HLA, które wiążą się” z ostrzejszą i cięższą formą tocznia w niektórych grupach etnicznych. Ludzie pochodzenia hiszpańskiego i Meksykanie wykazują wyższy odsetek powikłań dotyczących nerek i serca, u ludzi rasy białej występuje wyższy odsetek anemii oraz niszczenia płytek krwi. Co najmniej sto różnych genów przyczynia się do powstawania tocznia oraz jego różnych powikłań.\nToczeń rumieniowaty układowy jest bardzo poważną chorobą reumatyczną. Najczęściej chorują na nią kobiety: na każdego chorego mężczyznę przypada dziewięć chorych kobiet. W USA na toczeń cierpi jedna na siedemset młodych kobiet rasy białej; kobiety pochodzenia afrykańskiego chorują prawie trzy razy częściej. Na toczeń chorują także dzieci, choć o wiele rzadziej; przed okresem dojrzewania przewaga dziewcząt jest mniejsza. Toczeń występuje na całym świecie, lecz częstość jego występowania jest różna; o wiele rzadziej dotyka kobiety pochodzenia azjatyckiego, równie rzadko bywa diagnozowany w Islandii i Szwecji.\nChoroba zazwyczaj zaczyna się powoli. Pojawiają się zmiany na skórze oraz objawy spowodowane zajęciem specyficznych narządów – stawów, skóry, nerek, mózgu, serca, płuc, jelit. U ponad połowy chorych na policzkach i grzbiecie nosa pojawia się typowa wysypka w kształcie motyla. Występuje stała lub przerywana gorączka, utrata wagi i apetytu, bóle mięśni, anemia. Toczeń może przyjąć bardzo ostrą formę i mieć skutek śmiertelny.\nRozregulowany system immunologiczny w toczniu produkuje przeciwciała skierowane przeciwko jądrom komórkowym i innym częściom składowym własnych komórek. Antyciała te osadzają się w tkance łącznej danych narządów i powodują mobilizację innych części układu odpornościowego, które podejmują zmasowany atak, a w jego wyniku narząd zostaje uszkodzony. Przyczyny rozregulowania układu odpornościowego nie są znane; być może są to infekcje (bakteryjne albo wirusowe), hormony (zwłaszcza estrogeny) lub promieniowanie słoneczne. Istnieje parę ważnych grup genów, które mogą przyczyniać się do rozwoju tocznia. Należą do nich geny układu zgodności tkankowej HLA, geny cytokinin, czyli komunikatorów między różnymi częściami układu odporności, oraz geny dopełniacza, czyli części układu odporności odpowiedzialnej za usuwanie zużytych przeciwciał z tkanek.\nGENETYCZNE PODŁOŻE REUMATOIDALNEGO ZAPALENIA STAWÓW\nU krewnych pierwszego stopnia osób chorych na reumatoidalne zapalenie stawów ryzyko zachorowania wynosi 2-3%. Jeżeli choruje jedno z bliźniąt jednojajowych, to prawdopodobieństwo, że drugie także zachoruje, wynosi 15-20%. Badania w rodzinach z wieloma przypadkami reumatoidalnego zapalenia stawów wykazały, że predyspozycja do rozwoju tej choroby zależy od czynników genetycznych związanych z układem zgodności tkankowej HLA (patrz wyżej) oraz od jeszcze nie rozpoznanych czynników środowiskowych, być może zakaźnych. Jeden z podtypów reumatoidalnego zapalenia stawów wiąże się z genem zgodności tkankowej HLA-DR4 we wszystkich grupach etnicznych. Ponieważ geny układu zgodności tkankowej HLA są dziedziczone dominująco, w niektórych rodzinach predyspozycja do rozwoju tej choroby będzie także dziedziczona dominująco. Lecz nie każda osoba, która dziedziczy dany predysponujący wariant genu HLA, zachoruje na reumatoidalne zapalenie stawów.\nPrawdopodobieństwo zachorowania rozkłada się różnie dla różnych grup etnicznych. Reumatoidalne zapalenie stawów występuje częściej w niektórych grupach Indian amerykańskich – może wśród nich chorować aż 6% ludności. Natomiast ludność pochodzenia afrykańskiego z wysp Morza Karaibskiego jest niemal wolna od ryzyka zachorowania.\nJest to jedna z najczęściej występujących chorób reumatycznych, choruje na nią 1-2% ludzi, przede wszystkim w wieku od czterdziestu do sześćdziesięciu lat. Na reumatoidalne zapalenie stawów częściej zapadają kobiety – na każdego chorego mężczyznę przypada pięć kobiet; w wieku powyżej pięćdziesięciu lat około 5% kobiet cierpi na tę chorobę. Na reumatoidalne zapalenie stawów chorują także dzieci i ludzie młodzi, wówczas w początkowym stadium choroby może ona atakować inne stawy niż u osób dorosłych (w dzieciństwie są to najczęściej stawy kręgosłupa lub stawy biodrowe i barkowe); występują także różnice w profilu immunologicznym, czyli w sposobie deregulacji systemu odpornościowego.\nChoroba ta przebiega zwykle w okresach zaostrzeń i poprawy. Pierwszymi sygnałami jej wystąpienia są zmęczenie, bóle mięśni i stawów, stany podgorączkowe. Przewlekły stan zapalny błony wypełniającej wewnętrzną część stawu (tak zwanej błony maziowej) doprowadza do zniszczenia stawów. W początkowym stadium choroba obejmuje stawy nadgarstkowe i drobne stawy rąk i nóg. Pojawia się poranna sztywność stawów i mięśni, która utrzymuje się ponad godzinę po przebudzeniu. Stawy są obrzmiałe, spuchnięte oraz zaczerwienione. Proces zapalny może też dotyczyć stawów biodrowych, powodując bóle podczas chodzenia, bóle w pachwinie, krzyżu i pośladkach. Choroba może także spowodować stany zapalne łokci, stawów kolanowych oraz stawów kręgosłupa. Do bardzo ważnych powikłań reumatoidalnego zapalenia stawów należą tak zwane guzki reumatoidalne, które występują najczęściej w tkance podskórnej, lecz mogą też pojawić się w narządach wewnętrznych (w płucach, nerkach, sercu). Te wewnętrzne powikłania są często poważniejsze oraz trudniejsze w leczeniu niż procesy chorobowe stawów.


Warszawa. Konflikt ratowników z dyrekcją. "Około 100 wypowiedzeń leży na stole pana dyrektora" | Metro Warszawa\nmb 08.10.2021 12:14\nZobacz wideo Koniec publicznej opieki zdrowotnej? "Idziemy w tym kierunku"\nSpór między ratownikami medycznymi a dyrektorem stołecznego Meditransu wciąż trwa. W poniedziałek Ministerstwo Zdrowia zorganizowało pilne spotkanie w tej sprawie. Resort twierdzi, że zgodnie z wrześniowym porozumieniem środki dla ratowników zostały przekazane. Dyrektor warszawskiej stacji pogotowia oświadczył jednak, że jest inaczej.\nWilanów. Policyjny helikopter krążył nad blokami. Poszukiwał zaginionego\n"Około 100 wypowiedzeń leży na stole pana dyrektora"\nW czwartek odbyły się kolejne rozmowy między protestującymi medykami i Ministerstwem Zdrowia, które zakończyły się fiaskiem. Nie wiadomo więc, kiedy i czy w ogóle dodatkowe pieniądze trafią do ratowników. - Do porozumienia nie doszło. Dyrekcja proponuje nam tak naprawdę te minimalne stawki - powiedział w rozmowie z TVN24 Damian Stachowiak, ratownik medyczny, który uczestniczył w rozmowach z Bielskim. - Koszty życia w Warszawie są dużo wyższe niż w innych miastach, My mamy również największe obłożenie wyjazdami w całym kraju - podkreślał z kolei inny ratownik stołecznego pogotowia, Michał Gościński.\nSytuacja jest poważna, bo ratownicy nie chcą pracować w warszawskim pogotowiu. Wiele karetek nie wyjeżdża z powodu braku obsady. Do pacjentów coraz częściej musi wylatywać śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. - Na tę chwilę około 100 wypowiedzeń leży na stole pana dyrektora. Karetki będą stały puste, mało tego - one nie będą stały puste, bo ratownicy strajkują, one będą stały puste, bo tych ratowników już nie będzie - powiedział w rozmowie z TVN24 Gościński.\nNa piątek zaplanowano kolejne spotkanie.


homiki.pl :artykuł : ''Tęczowe rodziny w Polsce – Prawo a rodziny lesbijskie i gejowske''homiki.pl\nNajnowszy raport wydany przez Kampanię przeciw Homofobii, „Tęczowe rodziny w Polsce – Prawo a rodziny lesbijskie i gejowske”, przedstawia prawne, socjologiczne oraz psychologiczne aspekty rodzin gejów i lesbijek, ze szczególnym uwzględnieniem związków jednopłciowych, wspólnej adopcji dzieci oraz wychowywania biologicznych dzieci jednego z partnerów/jednej z partnerek.\n20 stycznia w Austriackim Forum Kultury w Warszawie odbyła się konferencja prasowa promująca tę publikację. Jak donosiła PAP, dr Monika Zima, prof. Ireneusz Krzemiński i Małgorzata Głowania, omawiający raport, przedstawili pokrótce największe trudności, z jakimi borykają się tęczowe rodziny w Polsce. każdego roku z ok. 240 zapytań prawnych, które wpływają do stowarzyszenia, ok. 35 proc. dotyczy praw z zakresu prawa rodzinnego. „Adopcja dzieci przez pary jednopłciowe to nie jedyny, ani główny element życia rodzinnego. Trafiają do nas pytania dotyczące rozwodów, kwestii władzy rodzicielskiej, kontaktów z dziećmi. Polskie sądy często wykorzystują argument o orientacji homoseksualnej do uzasadnienia odmowy przyznania władzy rodzicielskiej” – mówiła [dr Zima]. KPH szacuje, że w Polsce żyje ok. 50 tys. dzieci wychowywanych przez pary jednopłciowe. (Onet za PAP).\nRaport można pobrać ze strony KPH w formacie .pdf. We wstępie czytamy: Wychowywanie dzieci przez osoby homoseksualne jest wciąż w Polsce tematem, o którym się mówi zbyt mało i zbyt mało jest rzetelnych informacji. Brakuje publikacji i badań, a dyskusja w mediach zbyt często ma charakter sensacji. Naszym raportem chcemy wypełnić tę lukę i pokazać, że nie ma przeciwwskazań do tego, aby uznać prawo osób homoseksualnych do tworzenia rodzin i wychowywania dzieci. Publikacja ta powstała w efekcie prac zespołu prawników, psychologów i działaczy praw człowieka podczas trwania drugiego roku projektu „Monitoring dyskryminacji osów LGBT w Polsce” realizowanego przez stowarzyszenie Kampania Przeciw Homofobii.\n28-01-2011 | Kategorie: Kraj, Świat\n1 komentarz do: ''Tęczowe rodziny w Polsce – Prawo a rodziny lesbijskie i gejowske''\n28 stycznia 2011 o 10:36 · Odpowiedz\n[Re: ”Tęczowe rodziny w Polsce – Prawo a rodziny lesbijskie i gejowske”]\nNie ma informacji, czy raport wydano w wersji papierowej!\nFestiwal filmów LGBT w Katowicach\nSezonowy wysyp festiwali i przeglądów filmowych nie ominął i Śląska...\nUsiądź przed telewizorem – „Ostatni akord”, Europa Europa, godz. 2.20\nDramat brytyjskiego reżysera Stephena Whittakera jest opowieścią o kobiecie (doskonała kreacja Jane Asher), która staje niespodziewanie przed dramatycznym wyzwaniem. Anna jest kobietą w średnim wieku. Prowadzi ustabilizowane życie rodzinne. Jej życie rozsypuje się na kawałki, gdy odkrywa, że jej mąż Keith ma romans z mężczyzną. ...\nPolityka: o nazizmie w Polsce i czemu niewielu na niego reaguje\nPo rezolucji parlamentu europejskiego oburzono się - gdzie ta nietolerancja w Polsce, no gdzie. Oto i proszę - raport o poskich (neo)nazistach i promujących nietolerancję politykach.[audio] ...


Włodzimierz Czarzasty po incydencie z policją: przemyślana akcja na zastraszanie wszystkich posłów - TVN24\nCzarzasty: to jest zorganizowana, przemyślana akcja zastraszania wszystkich posłówTVN24\nNagranie z Czarzastym i policją przed Sejmem\nCzarzasty do policji: podpuszczają was ludzie bez sumień TVN24\nWójcik: Policja wyjaśnia sytuację. Natomiast nie było tak, jak mówili posłowie Lewicy, że Czarzasty został pobityTVN24\nTVN24Czarzasty: to jest zorganizowana, przemyślana akcja na zastraszanie wszystkich posłów\nTak sobie panowie wymyśliliście, że jak nas wszystkich pozastraszacie, to ludzie nie będą wychodzić na ulice. Nie da się - w taki sposób zwrócił się do rządzących w "Kropce nad i" w TVN24 wicemarszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty. Odniósł się do działań policji wobec niektórych parlamentarzystów, którzy uczestniczyli w środowym proteście, w tym także w odniesieniu do posła Lewicy.\nW środę wieczorem doszło do incydentu z udziałem wicemarszałka Włodzimierza Czarzastego i funkcjonariuszy policji. Przed Sejmem odbywała się manifestacja przeciwko decyzji Trybunału Konstytucyjnego w sprawie prawa aborcyjnego.\nRzecznik Komendy Stołecznej Policji nadkomisarz Sywester Marczak, odnosząc się do sytuacji, mówił, że zabezpieczone nagranie "wyraźnie pokazuje, która strona była atakującą". - W tym przypadku, niestety, policjant doznał bardzo poważnej kontuzji. Mówimy tutaj o zerwaniu głowy prostej mięśnia czworogłowego uda. W tej chwili policjant ma założony gips i przebywa cały czas w szpitalu - dodał.\n"Policja kłamie, że ja popchnąłem policjanta"\nDo tej sytuacji Czarzasty odniósł się w czwartek w "Kropce nad i" w TVN24. - O tym, że pobiłem policjanta, dowiedziałem się dziś rano. Nie wiem, o czym dowiem się jutro, bo może dziś też kogoś pobiję - mówił.\n- Kilku policjantów nie chciało mnie wpuścić do Sejmu, pomimo tego, że się przedstawiłem, pomimo tego, że jedna z posłanek, pani (Anna Maria - red.) Żukowska przedstawiła legitymację, poświadczyła, kim jestem. O pobiciu nic nie wiem, bo nie byłem jego świadkiem - mówił.\nPytany, czy był kontakt fizyczny z którymś z policjantów, odparł: - Nie było takiego kontaktu, że ja siłą nadprzyrodzoną położyłem jednym uderzeniem czy pchnięciem jakiegoś policjanta.\n- Czterech panów wyższych ode mnie, w nakolannikach, w całej zbroi mnie otoczyło i nie puszczało - opisywał przebieg wydarzeń.\n- Policja kłamie, że ja popchnąłem policjanta - dodał.\n- Patrzę na to, jeżeli chodzi o swoją osobę - ze spokojem, jeżeli chodzi o polską policję - z zażenowaniem - podkreślił wicemarszałek Sejmu.\nCzarzasty: policja kłamie, że popchnąłem policjanta\n"Zorganizowana, przemyślana akcja na zastraszanie wszystkich posłów"\nZwrócił się też do zwierzchnika policji, ministra spraw wewnętrznych i administracji Mariusza Kamińskiego. - Panie ministrze, (to jest - red.) zorganizowana, przemyślana akcja zastraszania wszystkich posłów - stwierdził Włodzimierz Czarzasty.\n- Tak sobie panowie wymyśliliście, że jak nas wszystkich pozastraszacie, to ludzie nie będą wychodzić na ulice. Nie da się. Teraz się dziwicie, że ludzie walczą o wolność - mówił, nawiązując przy tym do trwających protestów społecznych po decyzji Trybunału Konstytucyjnego dotyczącej prawa aborcyjnego.\nJak dodał, "władza się boi wolności, demokracji".\nCzarzasty: to jest zorganizowana, przemyślana akcja na zastraszanie wszystkich posłówTVN24


wzgorza maja oczy 2 w nc+\nNiedoświadczony oddział Gwardii Narodowej dostaje pierwszą misję, która ma być jednocześnie ich chrztem bojowym. Mają za zadanie dostarczyć sprzęt dla naukowców zajmujących się badaniami nad energią atomową na pustyni w Nowym Meksyku. Po dotarciu na miejsce nie zastają żywej duszy, co słusznie budzi ich niepokój. Uwagę żołnierzy zwraca sygnał alarmowy nadawany z pobliskich gór. Oddział wyrusza na wzgórza, nie zdając sobie sprawy, że zamieszkujący to miejsce klan zmutowanych ludożerców wybrał młodych gwardzistów na cel kolejnego ataku.\nArchie Kao, Daniella Alonso, Flex Alexander, Jacob Vargas, Jay Acovone, Lee Thompson Young, Michael Bailey Smith


Podatek liniowy - definicja, ważne informacje - Maly-biznes.pl\nPodatek liniowy to jedna z form opodatkowania, którą może wybrać przedsiębiorca dla swojej działalności. Warto jednak wiedzieć, że nie dla każdej firmy ten sposób rozliczenia okaże się właściwy. Co należy o nim wiedzieć? Jakie ma wady, a jakie zalety?\nNa czym polega rozliczenie podatkiem liniowym?\nRozliczenie dochodu za pomocą podatku liniowego polega na stałym oprocentowaniu, które wynosi 19%.Przy wyborze tej formy najważniejsze jest to, że wysokość ta jest niezmienna, niezależnie od tego czy w danym miesiącu osiągnięto niskie czy wysokie dochody.\nPodatek liniowy mogą stosować zarówno osoby prowadzące własną działalność gospodarczą, jak i osoby, które nie są podmiotami prawnymi. Decyzje o tym, w jaki sposób będziemy się rozliczać, należy podjąć przed uzyskaniem pierwszych przychodów. Stosowny wniosek trzeba złożyć do Urzędu Skarbowego, do którego jesteśmy przyporządkowani, do dnia poprzedzającego rozpoczęcie działalności. Nie może się to jednak odbyć później niż 20. dnia miesiąca, po miesiącu, w którym pojawił się pierwszy przychód. Domyślną formą rozliczenia jest zawsze rozliczenie na zasadach ogólnych, według skali podatkowej. Inną formę należy uzgodnić poprzez złożenie do US właściwego wniosku.\nJak rozlicza się dochód w podatku liniowym?\nAby prawidłowo obliczyć wysokość dochodu w danym miesiącu, należy od wysokości przychodu odjąć koszty uzyskania przychodu. Przedsiębiorca rozliczający się podatkiem liniowym ma dodatkowo obowiązek prowadzenia Księgi Przychodów i Rozchodów, która porządkuje wszystkie wydatki w firmie.\nW zależności od wybranego okresu rozliczeniowego (co miesiąc lub po upływie każdego kwartału), podatnik musi obliczyć, a następnie zapłacić zaliczkę na poczet podatku dochodowego. Może to zrobić na dwa sposoby. W pierwszym będzie to stałe oprocentowanie 19% od wysokości dochodu, niezależnie od odnotowanej straty lub zysku w danym okresie. Drugi zakłada uproszczoną formę, czyli stałą opłatę, niezależną od wysokości osiągniętych dochodów. Ustala się ją na podstawie wcześniejszych rozliczeń, tj. danych z lat ubiegłych. Wówczas jednak rozliczeń dokonuje się raz w miesiącu.\nPodatek liniowy – zalety stosowania\nGłównymi zaletami rozliczania się za pomocą podatku liniowego są:\nstałe oprocentowanie 19%, niezależne od wysokości uzyskanego dochodu;\ndochody z różnych źródeł nie sumują się, co oznacza, że nie wpływają one na podwyższenie stawki podatkowej, jak to ma miejsce w przypadku rozliczenia według skali podatkowej;\nłatwa i przejrzysta forma rozliczenia, zawsze w niezmiennej wysokości.\nWady rozliczania się podatkiem liniowym\nJak każda forma rozliczenia z fiskusem także i ta posiada pewne mankamenty. Należą do nich:\nbrak możliwości sumowania dochodów z różnych źródeł;\njedyne odliczenie, jakiego można dokonać, dotyczy straty za prowadzenie działalności w latach ubiegłych;\nw roku bieżącym można odpisać jedynie opłacone składki zdrowotne;\npodatnikowi rozliczającemu się według podatku liniowego nie przysługują ulgi na dziecko, Internet, itd.\nbrak możliwości odliczenia kwoty, która zmniejsza podatek.\nWarto przy tym dodać, że rozliczenie według podatku liniowego nie opłaca się tym przedsiębiorcom, którzy nie przekraczają dochodu w wysokości 85 528 złotych. Poniżej tego progu bowiem stawka podatku jest niższa niż 19%.\nKiedy nie można stosować rozliczenia według podatku liniowego?\nPrzepisy podatkowe mówią o tym, że z możliwości rozliczenia podatkiem liniowym wykluczeni są ci przedsiębiorcy, którzy w danym roku podatkowym uzyskali przychody z tytułu świadczenia usług dla obecnego lub byłego pracodawcy w ramach umowy o pracę. W takiej sytuacji podatnik musi w danym roku rozliczać się według skali podatkowej, uzupełniając jednocześnie odsetki za ewentualną zwłokę we wpłacaniu zaliczek.\nJaką formę rozliczenia najlepiej wybrać?\nDecyzja o tym, którą formę rozliczenia wybrać, musi być bardzo dobrze przemyślana, a przede wszystkim dopasowana do działalności danej firmy. Należy dokładnie rozważyć wszystkie za i przeciw, aby było to rozwiązanie pasujące do specyfiki danej działalności.