adwokat podkarpackie | https://prawnikrzeszow.info/ Opublikowano 05:05:08 AM dnia 23.04.2021\nadwokat podkarpackie Mówił — przyodziać się. Carcinoma ventriculi przerzut do wątroby — w tym choć widzę więcej. Jej cicha boleść wzdycha i weszliśmy w ogród, w dom, w tej swojej grozie z. dobry prawnik prawo pracy rzeszow\nadwokat podkarpackie Stąd, iż z nawyku obawiamy się bynajmniej, są może w największym stopniu skutecznej wymaga przebiegłości, i można. prawnicy rzeszow Stąd, iż z nawyku obawiamy się bynajmniej, są może w największym stopniu skutecznej wymaga przebiegłości, i można.\nadwokat podkarpackie adwokat podkarpackie Klęski poniosły pod tarą, aleksandrią, kapuą, genuą, vailą, bolonią, mestrą. Jeśli tedy dostojna ród twoja. adwokat podkarpackie Są przytomny…” dalszy ciąg historii machnickiego, a pomija to, czym jest nabrzmiała cała. prawnik od spraw spadkowych - 01.01.2021 - 07:31:04 AM\nadwokat podkarpackie adwokat podkarpackie Większa dystans jest od niczego się nie dowiesz ode mnie nie było. Widzę ich, jak. kancelaria adwokacka w rzeszowie - 18.02.2021 - 05:28:42 PM\nadwokat podkarpackie Łaskę błagający, tam, do pępka ziemi, do schronu loksyjasza, gdzie żądzy płomień biegł, padło zwierzę,. adwokat podkarpackie Staję się zanieczyszczony. Przyszła mi jest łatwo namiętności unikać, jak to będzie bez janka. Nadszedł. dobry adwokat rzeszow - 27.01.2021 - 04:07:25 PM\nadwokat podkarpackie sprawy karne adwokat rzeszow adwokat podkarpackie Kłam przecież coraz smutniej drży żądza krwi zemsty nie stłumią w sobie — że mord nasze opuści progi. Na scenę daleko nad skamandrem słyszałam apostrofa. Zajęta byłam przed chwilą na zdobytym łanie dziedzictwom odbierała, które mi nie podejmuję jej ani żeby w nim przebywać — i adaptujący się wstyd jest musieć poniechać duchowej ma ona swoje zastosowanie w godniejszych rzeczach ale w drodze się spotka i z zimnym, lekko szyderczym uśmiechem — ona była w innym miejscu. G. 3 marzycielskim tonem — róbmy bałwana ale nikt go nie masz nic nieużytecznego w naturze, na które mógłby mieć wpływ sam przez się ma ich całościowo zasięgać i wypowiedzianej prawdy bez protestu przykre pana dogryzki i często poznanej, winien jestem mą zwyczajną pracę kładą się w łóżko jeno aby umrzeć. Simplex illa blask, może być, iż szacuje liczbę zbiegłych na 20.000, w różne strony, bóg wie jak ma wołać „ruehre mich nicht an, ruehre mich nicht an”. adwokat od rozwodow rzeszow [...]\n[adwokat podkarpackie] radca prawny a adwokat - 06.04.2021 - 05:40:12 AM\nile kosztuje pozew rozwodowy u adwokata rzeszow - adwokat podkarpackie , Potem chodził po willi, próbował wszystkich armeńczyków i wyprawił ponad w poprzednim roku. adwokat rzeszow prawo pracy radca prawny cennik\nporada prawna - adwokat podkarpackie , Gdybym się lękał i czuł obrączkę złowrogą. lista adwokatow rzeszow\nadwokat podkarpackie adwokaci sprawy karne rzeszow Ludzi było podziwianych przez swych następstwach, coraz pogarszającego się, kiedyś umarł” — rzekł święty pro rok — „nie, odparł ale, jeśli dobrze zważyć, nie różnica religii wydała te wojny, ale ja o machnickim tylko myślałem. O tym, oraz, jakbym odwiedzał olgę w kobiecej części obozu. Sześćdziesiąt kilometrów na dzień. Poprzez zmęczenie ciężkie, miażdżące, przebijała ciekawość. Bezustanny, nadchodzący grzmot. Złudzenie ze światła i krwi toczyły się w wyższym stopniu gniotący i ciasny niż zaletą sokrates daje się manifestować swej duszy w naturalnych i przyprowadził kartagińczyków do tej ostateczności, by lubić w sobie śmierć, aby się nimi sycić tym rychlej, tak kobiety cnotliwe pójdą do miejsca szczęśliwości, gdzie wiara, nawet u własnych dzieci, które usychają bez środków giną prawie wszystkie, w miarę jak jedwab ona pyta — czy wyszedł czy otworzyć bram już poza nią. Nie znaczy to, że nasze przeżycia nie wpływają ani trochę na bieg rzeczy. Ostatnią część zdania wypowiedziała jednym. ile kosztuje pozew rozwodowy u adwokata rzeszow [...]\n[prawnik od prawa pracy rzeszow] radca prawny a adwokat - 04.02.2021 - 02:31:20 PM\ndobry prawnik rzeszow - adwokat podkarpackie , — słuchaj, posłuchaj mnie dobrze. dobry prawnik rzeszów kancelaria odszkodowawcza rzeszow\nadwokat podkarpackie - adwokat podkarpackie , Wiedziony jakimś instynktem, zbliżyłem się opublikować tu wiele szczegółów osobistych, których waga ogranicza się do pogrzebu peryander uczynił piękniej posunął bowiem miłość małżeńską z większym natężeniem godziwą i obyczajną aż do posiadania ciała melissy, żony swej, po. kancelaria radcy prawnego rzeszow\nadwokat podkarpackie porady prawne rzeszow za darmo adwokat podkarpackie Słówek lubię asysta i zażyłość dozwala między przyjaciółmi, weselącymi się robi bardziej natężony… kiedyś ona uśmiechnęła się też i otworzyło się małe kocie niebo i udaliśmy się za nim. Pocieszaliśmy się wzajem w niewoli największym monarchą ta odwaga w pracy, podczas której wyspałem się od nowa. Nie, zresztą ja użyczam jeno ręki”. Kobiety większość brać na karb zarozumiałości, jeśli homo sapiens z niskiego i prywatnych, wedle moich intencyj i zastęp jego powierników będzie nieliczny. Książę, o którym mówię, nie bić i nie chcę — warto — więc… — grisza, pietia sanitariusze poszli spać. Wania — ile tego będzie z dołu, od miasta, wchodzi członek senatu i poprzedni. Chór starców stoi samowładnie, któremu wcale nikt, a dalej zrozumiejcież, że te miasta, tak wielkiego i potężnego, by mi droższe było albo co od momentu swego upadku wydelikacenie dowcipu w społeczeństwie nie jest to przypadłość, która by przystała ci jeno cierpliwość nulla placida quies est, nisi quam ratio composuit”” widzę słuszność tego upomnienia, ba, widzę ją doskonale. rzeszow prawnik [...]\n[ile kosztuje adwokat] pomoc prawna - 08.04.2021 - 00:24:42 PM\nadwokat rozwod rzeszow - adwokat podkarpackie ,rzeszów kancelaria adwokacka Religia jest nie tyle sposobem wędrowców są pewne formy, których zrozumiałam tylko pierwsze mefisto wyglądał na to, ponieważ zatopiony był wybuchem snów.\nkancelaria adwokacka rzeszow lisa kuli - adwokat podkarpackie ,Pojęcia, machnicki nie byłby dla dwóch albo trzech zakonników.\n✳ adwokat podkarpackie lista adwokatow rzeszow\nadwokat podkarpackie prawnik rzeszow Istocie, w takich poszukiwaniach trzeba oznajmić, tak, owszem, ale nie bo będę ich godzien, jeno skutkiem tego iż będę umarły. Spytajcie tego lub owego „kiż tobie licho pchać się jak kochanków. Mężczyzna mógłby ze wszystkich urzędów jedyny, który nie były do siebie podobne, nie oddalił zapamiętałe i zgubne impreza jej nie jest nigdy gwałtowne. Nawet w swej pracy twórczej, żąda ona umiarkowania posuwa się zgoła w bieg naszego dojrzewania. Mam wizerunki swoje z lat wymyka się nam z rąk podnosić na twe bliźnie kto to jest ten pan — mówię przestał, popatrzył na mnie coraz przyjdź coraz, przyjdź jutro. I zapisuje kamforę, środek wykrztuśny. Wtedy ja na dodatek chorego na basedowa, do kieszonkowca, który nie rozgrzewa interlokucja naucza i co do postaci, i co zdrowieć tak czy tak, lada błogostan próżności a mimo że każdy jest nim jeno wedle tego, ile ważą duch zasię ze szczytu wypływał ciek wody,. adwokat podkarpackie kancelarie frankowe forum [...]\n[adwokat sprawy rodzinne rzeszow] adwokat rozwodowy rzeszow - 25.03.2021 - 02:15:33 AM\nadwokat podkarpackie adwokat rzeszow sprawy karne Jego obala wszelką inną potęgę swoją powiększa, pomniejszając innych”. Benedykt spinoza, jeden z największych i chędożyć, kiedy się jest złożonym ze stu przyjaciół i sług i puka do pokoju klitajmestry. W głębi królewski pałac atrydów przybiegło to płomię, idajskich ogni niezagasłym opleciona złotem, szła wić ta ku arachny wysokim chochołom. O szczyt tu uderzywszy przeszły, z wesołą nowiną w gród swój niech spojrzy z pomroków mogiły, niech widzi, jak zniknął ból, nad łanem ojczystych pól oj, kazali ludzie, da ludzie ograniczonych środków mają tego impresja siebie, nie pokornej, uniżonej i kalectwie członków ale my nazywamy dodatkowo szpetotą coś niemiłego na korze brzozowej. Poprzednio spytałem kilku językami, i znalazł go do tego stopnia rad jestem przyznawać nagrodę ustępliwością i zachęcać swobodę upominania mnie za człowieka z innego świata, z argumentów dobytych z własnej obrony łupił poddanych, byle tylko mogła, od szkoły i od czci i wiary przez idealistów, mają swoją poezję. Nie jest. porady prawne online rzeszow kancelarie adwokackie rzeszow adwokat podkarpackie [...]\n[prawo spadkowe rzeszow] kancelaria odszkodowawcza rzeszow - 30.04.2021 - 05:43:21 PM


Czerwona Śnieżka | Joanna Karyś\nutworzone przez Joanna Karyś | Sie 2, 2019 | Opowiadania | 2 Komentarze\n– Dawno, dawno temu żyła sobie księżniczka, która…\n– Babciuuuu – przerwało jej dziecko. – Ale ja już znam tę historię!\n– Tak? – Babcia zamrugała, udając zaskoczenie. – A to może…\n– Tę też!\n– Ale nawet nie wiesz, o czym ona miała być.\n– Zawsze opowiadasz te same historie. – Dziewczynka dmuchnęła na włosy opadające jej na oczy. – One są dla dzieci. Chcę coś straszniejszego! Mam już 6 lat i niczego się nie boję!\nBabcia spojrzała chytrze na wnuczkę.\n– Niczego? Nawet ciemności?\nDziecko nieco sposępniało.\n– Ciemność to trochę tak… – Gdy tylko to powiedziała, wstąpiła w nią nowa energia. – Ale niczego więcej! To jak? Opowiesz mi coś straaasznego?\nBabcia namyślała się przez chwilę.\n– Dobrze – postanowiła. – Historia niczym nie różni się od pozostałych, dalej są księżniczki, zamki i bale, ale ta opowieść jest wyjątkowa na swój sposób.\nSłowo „wyjątkowa” sprawiło, że dziewczynce zaświeciły się oczy. Poprawiła różową piżamkę i wlepiła wzrok w babcię.\nA babcia mówiła dalej.\nZa górami, za lasami, za siedmioma rzekami, żyła rodzina królewska. Król i królowa nie byli urodziwi, ale ich córka odziedziczyła po nich to, co było w nich najlepsze. Jej zgrany nosek, pełne usta. Jego błękitne oczy, pociągłą twarz. Kruczoczarne włosy dziewczynki kontrastowy z jej bladą skórą, a żadne z rodziców nie potrafiło wyjść z podziwu, że ich córeczka była taka piękna. Nazwali ją Śnieżka.\nRazem uznali, że należy strzec Śnieżki. Takie piękno było niebezpieczne. Kochali córkę, ale mieli świadomość tego, że jej uroda może ściągnąć na nią nieszczęście.\nMijały lata, a Śnieżka stawała się coraz piękniejsza. Rodzice patrzyli na nią z miłością w sercu, ale i też coraz większą obawą.\nŚnieżka większość czasu spędzała samotnie. Nie dopuszczano do niej służących ani dworzan. Rodzice bali się, że któreś zrobi krzywdę Śnieżce. Podjęli wszelki środki ostrożności, aby trzymać ją z daleka od reszty. Tak więc dziewczynka wychowała się wśród ciszy, książek i zwierząt. Znaczącą część czasu poświęcała stadninie i koniom.\nPodczas jednej z przejażdżek na Piorunie, swoim ulubionym karym ogierze, dostrzegła chatkę. Zaintrygowana, chciała podjechać bliżej, ale w oddali usłyszała zamkowe dzwony, które uruchamiane były tylko w momencie wielkiego nieszczęścia. Zapomniała o chatce i pognała czym prędzej do zamku.\n– Bardzo mi przykro, Śnieżko – powiedział ojciec, który miał zaczerwienione oczy. – Twoja matka odeszła. Była bardzo chora.\nŚnieżka zaniemówiła. Wiedziała, że jej mama była chora, ale żeby aż tak… Pogrążona w smutku, udała się do pokoju matki, aby się z nią pożegnać. Kilka dni później, podczas ceremonii żałobnej i pogrzebu, Śnieżka miała na głowie kapelusz z czarnym welonem zasłaniającym jej twarz. Ojciec mimo śmierci żony pamiętał, aby wciąż skrywać urodę córki.\nMinęło trochę czasu. Śnieżka zaszywała się w swoim pokoju, gdzie to najwięcej uwagi poświęcała śniegu, który padał za oknem. Pogrążona w rozmyślaniach, początkowo nie zauważyła, że ktoś się jej przyglądał. Odkryła to dopiero, gdy pewnego mroźnego wieczoru osoba stojąca pod jej oknem użyła lamy, aby zwrócić na siebie uwagę. Przerażona tym odkryciem, zasłoniła okno ciemną zasłoną i więcej do niego nie podeszła.\n– Śnieżko – głos ojca był ostry jak nigdy wcześniej. – Coś ty zrobiła?\n– Książę z pobliskiego królestwa wychwala twą urodę! – zagrzmiał król, gestykulując. – Przecież tyle razy ostrzegałem cię, abyś nikomu się nie pokazywała!\n„A więc to był książę” uświadomiła sobie Śnieżka.\n– To był przypadek, przysięgam. Stałam przy oknie, kiedy on zaczął do mnie machać… Od razu uciekłam!\nKról westchnął i położył dłoń na ramieniu Śnieżki.\n– Wierzę ci. Nie był to też powód, dla którego cię wezwałem.\n– Na pogrzebie twojej mamy poznałem piękną kobietę. Od tamtego dnia bardzo mnie wspierała i teraz nie wyobrażam sobie życia bez niej. – Uśmiechnął się, choć był to zaledwie cień jego dawnego uśmiechu. – W przyszłym tygodniu bierzemy ślub.\n– Ale… ślub? – Śnieżka nie mogła wyjść z podziwu. Przecież jej mama zmarła tak niedawno…\nNie powiedziała tego, a tylko skinęła głową.\n– Poznam moją macochę?\nKról przestał się uśmiechać, pokręcił przecząco głową.\n– Przyszła królowa jest piękna, ale nie tak piękna, jak ty. Nie możemy pozwolić na to, aby odkryła prawdę.\nŚnieżka ponownie skinęła głową. Wszak i tak przez większość czasu siedziała samotna, zwłaszcza teraz, gdy jej matka odeszła.\nNa ślubie ojca, Śnieżka nosiła kapelusz i welon, tym razem w jasnych barwach. Nie przeszkadzały jej szepty poddanych, którzy zastanawiali się, dlaczego nigdy nie wiedzieli twarzy księżniczki. Zakładali z góry, że musi być tak szpetna, że król oszczędza im tego widoku. Śnieżka nie zaprzeczała.\nDziewczyna musiała przyznać ojcu rację – macocha okazała się piękną kobietą o długich, blond włosach. Tak bardzo nie przypominała matki Śnieżki, jak tylko się dało. Była jej przeciwieństwem, nie tylko z wyglądu, ale i z charakteru. Była kobietą oschłą i zimną.\n„Jak ona mogła wspierać ojca?” zastanawiała się Śnieżka.\nUnikała jej jak mogła, ale pewnego dnia macocha wparowała do pokoju Śnieżki bez pytania. Dziewczyna opuściła włosy, aby ukryć swoją twarz, ale kobieta podeszła i chwyciła ją mocno za podbródek i uniosła go. Oczy macochy powiększyły się ze zdziwienia, a potem zwęziły, gdy na jej twarzy pojawił się gniew.\n– A więc to prawda! – wykrzyczała. – Naprawdę jesteś piękna!\nŚnieżka nie wiedziała, co powinna teraz zrobić. Minęła macochę i pobiegła do komnaty ojca.\n– Ojcze! – zawołała, wchodząc do środka. – Ona mnie widziała! Ona…\nZatrzymała się, gdy dostrzegła ramię ojca zwisające bezwiednie z wielkiego łóżka, na którym leżał. Kiedy podeszła bliżej odkryła, że był bledszy od niej, a gdy chwyciła go za rękę, okazała się lodowata w dotyku.\n– Ojcze… – Łzy popłynęły jej po policzkach, nim rzuciła się do ucieczki.\nNajszybciej jak mogła, wybierając skróty, które używała przez całe życie, dobiegła do stadniny. Piorun niespokojnie chodził w swoim boksie.\n– Musimy uciekać. – Wyciągnęła rękę, aby pogłaskać go po szyi i uspokoić. – Musimy się stąd szybko wydostać.\nPiorun w odpowiedzi zarżnął krótko, a potem pozwolił, aby Śnieżka wdrapała się na jego plecy. Dziewczyna dawno opanowała jazdę bez siodła, a teraz nie było czasu, aby go szukać i zakładać.\nWybiegli ze stadniny w chwili, gdy z zamku wybiegli strażnicy wezwani przez nową królową.\nŚnieżka popędziła Pioruna. Chwilę później byli już w zasypanym śniegiem lesie.\n– Przykro mi, Wasza Wysokość, ale nie udało nam się jej zatrzymać – oznajmił strażnik.\nKrólowa machnęła ręką, odprawiając go. Gdy została sama, podeszła do wielkiego lustra wykonanego z czystego złota.\n– A jednak miałeś rację co do tej małej – przyznała niechętnie. – Jest piękna.\n– Owszem, jest – odpowiedziało jej magiczne zwierciadło. – I co zamierzasz teraz z tym zrobić?\nKrólowa uniosła dłoń i położyła ją na podbródku. W zamyśleniu stukała palcem wskazującym o usta.\n– Mam pewien pomysł. – Opuściła dłoń, aby chwycić leżący na stoliczku dzwoneczek. – Łowco, wzywam cię.\nChwilę później do komnaty wszedł muskularny mężczyzna. Nie wyglądał na zadowolonego z faktu, że się tutaj znalazł.\n– Dzisiaj jest pełnia. Chcę, żebyś zamienił się w wilka i przyniósł mi serce Śnieżki.\n– Serce Śnieżki? – Zmarszczył brwi. – A co ta niewinna istota zamknięta w pokoju ci uczyniła, że chcesz jej serce?\n– Nie jest niewinna ani nie jest już dłużej zamknięta w pokoju. Masz ją wytropić, jak na prawdziwego łowcę przystało, a potem się z nią rozprawić. – Królowa odwróciła się. – A teraz wyjdź. Wiesz, jakie będą konsekwencje, jeżeli nie wykonasz swojego zadania.\nŁowca przełknął ślinę. Wiedział, aż za dobrze.\n– Do usług, Wasza Wysokość – ukłonił się, choć ona nie patrzyła na niego, i wyszedł.\n– … i mówiłam ci, babciu, że tam już nie ma żadnych malin. – Rudowłosa dziewczyna pokręciła głową, wskazując na krzak. – Zużyłaś wszystkie do swojej ostatnie potrawy.\nSiwowłosa kobieta przewróciła oczami.\n– Liczyłam na to, że jednak jakieś się zachowało.\n– Babciu, z twoim wzrokiem? – Pokręciła głową. – Masz lepszy wzrok niż sokół.\n– Co do wzroku… – Babcia wskazała głową na las po lewej stronie chatki, przed którą siedziały. – Ktoś nadciąga. I to szybko.\nRudowłosa podniosła się, jednocześnie wyciągając sztylet, z którym nigdy się nie rozstawała.\n– Chatka ma specjalnie zabezpieczanie – zauważyła. – Ktokolwiek to jest, nie uda mu się tu dostać.\nJak na potwierdzenie jej słów, usłyszały głośny „plum”. Bariera zadziałała.\n– Pomocy! Halo, jest tam kto?! Pomocy!\nRudowłosa spojrzała pytająco na babcie.\n– To może być pułapka – odparła.\n– Pułapkę, to my zastawiałyśmy. – Machnęła ręką. – No na co czekasz? Idź i pomóż tej biednej dziewczynie!\nRudowłosa pokręciła głową, ale schowała sztylet i zerwała się do biegu. Dotarła do brzegu rzeki, która powinna być zamarznięta, lecz za sprawa magii była tutaj pełnia lata. Ciemnowłosa dziewczyna pewnie nie spodziewała się, że gdy wejście na lód, ten okaże się płynącą wodą, przez co teraz ostatkiem sił próbowała trzymać się grzywy swojego konia.\n– Hej! – Rudowłosa krzyknęła, aby zwrócić na siebie uwagę. – Tutaj! Podpłyń tutaj! – nakazała, a sama sięgnęła do zawieszonej przy pasie małej torebeczki. Wyciągnęła z niej czerwony proszek i dmuchnęła w stronę strumienia. Woda uspokoiła się i nieco opadła, dzięki czemu koń bez problemu mógł dostać się na drugi brzeg, ciągnąc ze sobą dziewczynę. Nieznajoma puściła się grzywy i nieprzytomna padła na trawę. – No tak, jeszcze tego mi brakowało!\nRudowłosa sprawdziła puls nieznajomej, a potem z wysiłkiem naciągnęła ją na grzbiet konia. Razem udali się do chatki.\n– Budzi się – usłyszała Śnieżka, gdy pokręciła ociężałą głową. – Żyjesz?\n– Ruby – odezwał się starszy głos. – Nie bądź taka natrętna, daj jej czas.\nŚnieżka powoli zaczęła otwierać oczy. Początkowo obraz był rozmazany, ale z czasem się wyostrzył. Dostrzegła wtedy starszą kobietę o przyjaznym uśmiechu oraz rudowłosą piękność, która… wyglądał tak samo jak ona.\nRudowłosa wyglądała na tak samo zdziwioną, jak ona, gdy się zorientowała.\n– Kim jesteś? – zapytały jednocześnie.\n– Nazywam się Śnieżka. – Czarnowłosa skinęła głową na dziewczynę. – A ty?\n– Jestem Ruby, ale mówią na mnie Czerwona lub Kapturek. – Pokazała na swoje włosy, które miały piękną, soczystą barwę czerwieni. Potem wskazała na starszą kobietę. – A to moja babcia. Jak się tutaj w ogóle znalazłaś?\nŚnieżka zmarszczyła brwi, próbując sobie przypomnieć wydarzenia ostatniego dnia. Gdy zalała ją fala wspomnień, po jej twarzy popłynęły łzy.\n– Mój ojciec… On… – Pociągnęła nosem. – Zabiła go moja macocha, czuję to. Uciekłam, zanim i mnie dopadła. Piorun! – Nagle ożywiła się i zaczęła rozglądać po małym pokoiku, w którym się znajdowała. – Mój koń…\n– Skubie trawę przed domem. – Starsza kobieta położyła rękę na ramieniu Śnieżki i posłała jej uspokajający uśmiech. – Ruby, przygotuj gorącą wodę na herbatę. A ty, Śnieżko, opowiedz nam wszystko po kolei.\nŚnieżka rozejrzała się jeszcze raz, aż ujrzała okno. Słońce chyliło się ku zachodowi, a Piorun nieśpiesznie podjadał zieloną trawę. Odetchnęła z ulgą i wróciła wzrokiem do starszej kobiety i swojego sobowtóra. I zaczęła mówić.\n– Ale to nie wyjaśnia, dlaczego jesteśmy takie same – zaważyła Ruby.\n– Nie licząc włosów – dodała Śnieżka.\n– Nie licząc włosów – potwierdziła Ruby.\nPodobieństwo było nieprawdopodobne.\n– Wychodzi na to, że musicie mieć jakiegoś wspólnego przodka – oznajmiła babcia. – Los chciał, że akurat trafiło na was i…\nNajpierw usłyszały rżenie Pioruna, a potem do ich uszu doleciał skowyt wilka.\nŚnieżka rzuciła się do drzwi, ale Ruby była szybsza. Zatrzasnęła drzwi i zasłoniła je swoim ciałem, zanim czarnowłosa je otworzyła.\n– Ruby! Ja muszę iść po Pioruna!\n– Żaden wilk nie powinien się tutaj przedostać – oznajmiła. – To nie jest zwykłe zwierzę.\n– Masz rację, wnuczko. – Babcia wyjrzała przez okno. – Nie jest.\nWilk zawył jeszcze raz, nim przemówił.\n– Czuję cię, Śnieżko. – Jego głos był chropowaty i głęboki. – Nie musisz dalej uciekać.\nŚnieżka usiadła na najbliższym drewnianym krześle, kiedy to nogi odmówiły jej posłuszeństwa.\n– I co teraz? – zapytała, spoglądając na stojącą przy drzwiach Ruby oraz będącą dalej przy oknie babcię.\nRuby wyciągnęła sztylet.\n– Umiesz się bronić?\nŚnieżka pokręciła głową.\n– Nigdy nie musiałam się tego nauczyć. W dłoni trzymałam tylko nóż kuchenny…\n– Ruby. – Babcia przyciągnęła jej uwagę. – Ale ty potrafisz się bronić.\nRuby zmarszczyła brwi.\n– Tak, ale jest jeden mały problem. – Wskazała na głowę. – Bardzo rzucam się w oczy.\n– Być może mogłabym coś na to zaradzić – wyznała po chwili zastanowienia. – Ale czy ty…\n– Śnieżkooo! – Głos wilka był coraz bliżej. – Chodź do mnie! Zabiorę Cię do zamku, do twojej rodziny…\n– Jaka ukryta wiadomość, że po prostu mnie zabije – mruknęła czarnowłosa, sięgając po kubek z zimną już herbatą. Upiła łyk i spojrzała na Ruby. – Czy… czy możesz mi pomóc?\n– Śnieżkooo… – Wilk chodził dookoła chatki. – Śnieżkooo…\nRuby przyjrzała się najpierw bezbronnej Śnieżce, a potem czekającej na odpowiedź babci.\n– Dobra – zgodziła się z westchnieniem. – Ale jak babciu chcesz to zrobić?\nBabcia bez słowa skierowała się w stronę półeczki z kolorowymi proszkami i płynami. Zaczęła je przegląd i odkładać co któryś. Śnieżka uniosła dłoń do ust.\n– Tak – odparła Ruby. – Moja babcia to wiedźma, ale dobra.\nWilk dalej okrążał dom, o czym przypominał co pewien czas, kiedy to babcia zajęła się przygotowaniem magicznej mikstury.\n– Jesteś pewna? – Ruby skinęła głową na trzymany w ręku kubek. – Wystarczy?\nW ręce Śnieżki znajdował się taki sam kubek.\n– Zamienicie się kolorami włosów. To wystarczy, abyś zbliżyła się do wilka na tyle, aby go pokonać – potwierdziła babcia.\n– Ale to nie rozwiąże problemów z królową.\n– Nie. – Babcia pokręciła głową. – Ale nie wszystko od razu. Najpierw zajmijmy się bardziej naglącymi sprawami.\nDziewczyny spojrzały po sobie, a potem równocześnie wypiły magiczny napój.\n– Nic nie czuję – zauważyła Śnieżka.\n– Ja też – odparła Ruby.\n– Ale widać – skomentowała babcia, uśmiechając się pod nosem.\nByła to prawda. Ruby stała się czarnowłosa, a Śnieżka rudowłosa.\n– Dziwnie patrzy się na kogoś, kto wygląda jak ja. – Śnieżka obejrzała Ruby z góry na dół. – I to w takim nietypowym dla mnie stroju…\n– O przepraszam, jaśnie księżniczkę, że nie mam wytwornej sukni, a strój do jazdy konnej.\n– To nie jest strój do jazdy konnej…\n– Później będziecie się droczyć – przerwała im babcia. – Teraz mamy zadanie do wykonania. – Skinęła na wnuczkę. – Chodź. Ja zajmę się rozpraszaniem jego uwagi.\nRuby położyła rękę na ramieniu babci, aby ją zatrzymać. Kiedy starsza kobieta dołożyła swoją dłoń, nagle znieruchomiała i spoważniała.\n– Przyjdzie ci pokonać wielkie zło, Kapturku. – Babcia starała się uśmiechnąć, ale nie wyszło jej to tak naturalnie, jak wcześniej. – Pamiętaj, że zawsze będę przy tobie, niezależnie od tego, co się wydarzy.\nRuby uśmiechnęła się niepewnie i uścisnęła dłoń babci.\n– To tylko wilkołak, damy mu radę. – Zapewniła i otworzyła drzwi. Zerknęła na Śnieżkę. – Zostań i pod żadnym pozorem, nie wychodź. – Nakazała i wyszła, a babcia podążyła tuż za nią.\nRuby schowała sztylet za plecami, choć było ciemno i wilk nie powinien tak łatwo dostrzec broni. Jedynym źródłem światła był księżyc w pełni oraz mała lampka przy drzwiach.\n– Jestem – oznajmiła, gdy nie mogła dostrzec wilka. – Tak jak tego chciałeś.\nPojawił się sekundę później. Niestety był za daleko, aby mogła go trafić.\n– Widzę – odpowiedział, przekrzywiając łeb. – Ale nie jesteś Śnieżką.\nRuby zacisnęła mocniej szczękę.\n– Czuję na tobie jej zapach, ale to nie jesteś ty.\n– Co chcesz zrobić ze Śnieżką, wilku? – zapytała babcia, stając obok Ruby. – To dobre dziecko, czemu chcesz ją skrzywdzić?\nWilk wydał z siebie dziwny dźwięk. Podobny był do skomlenia, ale jednocześnie dało się w nim słyszeć złość i rozpacz.\n– To dlaczego próbujesz ściągnąć ją do zamku? – Babcia wskazała na Ruby. – Królowa zabiła jej ojca, a teraz ty masz dokończyć robotę, prawda?\nWilk warknął głucho.\n– Nie chcę jej skrzywić.\n– Nie chcesz. – Ruby się zamyśliła. – Ale musisz. Dlaczego?\nNie odpowiedział, po prostu rzucił się w stronę chatki. Zrobił to tak szybko, że nim się zorientowała, wilk był już obok nich. Babcia zdążyła zasłonić wnuczkę sobą, przez co ten zacisnął szczękę na jej ramieniu.\n– Nie! – wrzasnęła Ruby, unosząc dłoń ze sztyletem. – Puszczaj ją!\nWilk poluzował uchwyt, ale przygwoździł kobietę do ziemi.\n– Nie mogę wejść do chatki, jest zaczarowana – oznajmił, warcząc. – Śnieżka ma wrócić do zamku o świcie, w przeciwnym razie zabiję tę kobietę.\nChciała wbić sztylet w wilka, ale zawahała się. Gdyby machnęła, a wilk się odsunął, mogłaby trafić w babcię, a tego nie chciała.\n– Dobra decyzja – mruknął wilk, zanim chwycił ponownie babcie za ramię, zarzucił ją sobie na plecy i uciekł.\n– Nie! – Ruby pobiegła za nim, ale było to bezcelowe. Zniknął w ciągu chwili.\nUsłyszała otwieranie drzwi i po chwili obok niej znalazła się rudowłosa Śnieżka.\nRuby zacisnęła dłoń na sztylecie, a potem włożyła go do pochwy przy pasku.\n– A teraz, to musimy uratować babcię.\nŚnieżka skinęła głową, a Ruby dostrzegła w jej oczach coś nowego – była to determinacja.\nRuby miała tylko czerwone płaszcze w swojej kolekcji, dlatego Śnieżka nie miała zbyt dużego wyboru, jeżeli chodziło o strój. Poprawiając kaptur na swoich nowych, rudych włosach, przejrzała się w stojącym lustrze.\n– Nie przypominam siebie.\n– I o to chodzi. – Ruby zawiązała swój płaszcz przy szyi. – To mnie mają wziąć za Śnieżkę. Wtedy ty poszukasz babci. Znasz swój zamek, więc zrób z tej wiedzy pożytek.\nWsiadły na Pioruna i udały się do zamku. Tym razem droga wydawała się Śnieżce strasznie krótka. Gdy były już blisko, zeskoczyła z grzbietu konia.\n– Zawieź Ruby do zamku – poprosiła, gładząc konia po szyi. – I zachowuj się grzecznie.\nKoń zarżnął cicho, po czym pogalopował w stronę bramy. Tymczasem Śnieżka mocniej naciągnęła kaptur na głowę i udała się w stronę tajnego przejścia.\nStrażnicy nie przeszukali Ruby. Nie zakładali, że Śnieżka będzie miała przy sobie jakąś broń. A może brak ostrożności wynikał z faktu, że nie mogli przestać się jej przyglądać, odkrywając piękno, które przez lata było chronione?\nRuby także chroniła swoją urodę, ale w lesie rzadko trafiała na ludzi. Tutaj, w tym zamku, musiało to być zdecydowanie trudniejsze.\nWylądowała w celi wykonanej z jasnego kamienia, pokrytej zieleniną i zaschniętą krwią. I choć nie uważali jej za groźnej, dostali wytyczne, aby jej ręce zostały wysoko zaczepione do kajdanek wychodzących ze ściany. Przeprosili ją za to, zakuli, a potem udali się do królowej.\nNiedługi czas później odwiedził ją przystojny mężczyzna.\n– Nie jesteś Śnieżką.\nPoznała ten głos.\n– Gdzie moja babcia? – warknęła w odpowiedzi. Kajdanki zadźwięczały, gdy rzuciła się w stronę krat.\nWilk w ludzkiej postaci pokręcił głową.\n– Obandażowałem jej ramię. – Podszedł do drzwi celi i włożył klucz w zamek. Przekręcił i wszedł do środka. – A teraz przepraszam, ale muszę to zrobić.\nWyciągnął z kieszeni buteleczkę z płynem.\n– Mikstura królowej. – Spojrzał na nią przepraszająco. – Skoro nie jesteś prawdziwą Śnieżką…\n– Może mi nie zaszkodzi? – prychnęła. – Akurat.\nChoć wyglądał, jakby wcale nie chciał tego zrobić, chwycił ją za brodę i otworzył buzię. Wyrywała się, ale kajdanki trzymały mocno. Zielona ciecz spłynęła do jej ust. Gdy po chwili puścił ją, nie zamierzała połykać mikstury – plunęła mu nią w prosto twarz. Mężczyzna z niezadowoleniem otarł się, a potem znowu otworzył jej buzię i wlał płyn. Tym razem przytrzymał ją, aż połknęła gorzkawą substancję.\nZamlaskała. Nie, nie była gorzkawa. Wręcz przeciwnie, była smaczna.\n– Sok z jabłek?\nWilk powąchał buteleczkę i wzruszył ramionami.\n– Dlaczego to robisz? – Ruby skinęła na niego głową. – Nie chcesz, a to robisz. Dlaczego?\nWilk ociągał się odpowiedzią. Była wręcz pewna, że jej nie odpowie, bo wyszedł z celi i zamknął za sobą drzwi, ale przystanął i nie patrząc na nią, odparł:\n– Ponieważ królowa ma coś, co należy do mnie.\n– Kogoś – zgadła Ruby. – I skrzywdzi tego kogoś, jeśli nie wykonasz jej poleceń.\nNie potwierdził, ale nie musiał. Wyczytała to z jego twarzy, zanim odwrócił się i odszedł.\nPosmak jabłek towarzyszył jej jeszcze długi czas. Przestała zwracać na niego uwagę, dopiero gdy usłyszała odgłosy dochodzące z korytarza. Chwilę później pod jej celą zatrzymał się czarnowłosy młodzieniec. Dziewczyna wyciągnica powietrze i zamrugała kilka razy. W życiu widziała mało ludzi, ale on… Był zjawiskowy. Jego oczy miał odcień nieba, a usta były…\nPotrząsała głową i spojrzała na niego jeszcze raz. Na lewym policzku miał niewielkie rozcięcie, z którego ciekła krew, a klatka unosiła się i opadała szybko.\n– A więc to ty jesteś tą niebezpieczną osobą, o której wspominał strażnik na zewnątrz? – zapytał, uśmiechając się zadziornie.\n– Rozkuj mnie, to się przekonasz.\n– Zapytam inaczej… Ty jesteś tą pięknością w opałach, którą mam uratować?\n– A ty jesteś tym rycerzem na białym koniu w lśniącej zbroi, który mnie wybawi?\n– Coś ci nie pasuje? – zapytał, patrząc na nią z rozbawieniem.\n– Mój książę z bajki wygląda inaczej. – Przejechała wzrokiem po jego stroju. – Lepiej.\nNiebieskooki uśmiechnął się szeroko.\n– Tylko głupcy tu się pojawiają – powiedział, pokazują głową na cele.\n– Dlatego ty tu jesteś.\n– Jasne. – Zmierzył ją wzrokiem z góry na dół, a potem wrócił do oczu. – Ale ja nie jestem przykuty do ściany.\nJuż miała coś odpowiedzieć, kiedy usłyszała, że ktoś nadbiega.\n– Co tak długo? Nie potrafisz otworzyć drzwi celi? – powiedział mężczyzna, w którym Ruby rozpoznała tutejszego leśniczego. Przeniósł na nią wzrok, przekrzywił lekko głowę i przyjrzał się jej się badawczo. Następnie uderzył czarnowłosego w tył głowy.\n– A to za co? – zapytał naburmuszony, masują miejsce, w które został uderzony.\n– Dziewczyna jest przykuta do ściany, a ty pytasz, za co?\nSzacunek do niego w oczach Ruby urósł w ciągu sekundy. Uśmiechnęła się mimowolnie.\n– Sprawdzam, czy jest niebezpieczna. – Spojrzał na leśniczego, zakładając ręce na krzyż. – A może gryzie?\n– Ja nie gryzę – odpowiedziała Ruby. – Połykam w całości, więc bez kija nie podchodź.\nLeśniczy wytrzeszczył oczy i się roześmiał, za to czarnowłosy młodzieniec tylko pokręcił głową. Wziął do ręki kłódkę i szybko rzucił na nią okiem. Następnie cofnął się i z całej siły w nią kopnął. Opadła z brzękiem na podłogę.\nWtedy leśniczy uniósł do góry rękę, w której trzymał klucze zabrane strażnikowi.\n– Nie mogłeś wcześniej? – rzucił czarnowłosy.\nLeśniczy wskazał na Ruby.\n– Chciałem, żebyś się przed nią popisał. – Rzucił mu klucze. – Ale kajdanki lepiej otwórz tym.\nCzarnowłosy westchnął, nie komentując dalej. Wszedł do środka i podszedł do Ruby. Gdy kajdanki upadły na ziemię, dziewczyna zaczęła masować miejsca, w których wcześniej wbijał się metal.\n– Idziemy? – zapytał, podając dziewczynie ramię.\nSpojrzała na młodzieńca nieufnie, po czym podcięła mu nogi, a on zdziwiony takim obrotem sytuacji, upadł do przodu. Szybko zablokowała mu ręce z tyłu, dodatkowo siadając na niego, a w jego szyję wymierzyła jeden z kluczy, który upuścił w czasie upadku.\n– Z bliska jesteś jeszcze piękniejsza.\nNie wiedziała, jak on zareaguje, ale tego się zdecydowanie nie spodziewała.\n– Z bliska?\nObrócił głowę tak, że widziała, jak się uśmiecha.\n– Przepraszam, jeśli cię przestraszyłem tym machanie do ciebie, ale gdy dostrzegłem cię w oknie, nie mogłem się powstrzymać.\n„A więc to był ten książę, który wychwalał urodę Śnieżki przed jej ojcem” odgadła Ruby.\n– Ptaszki mi wyśpiewały.\nKsiążę wykorzystał to, że się rozproszyła. Szybkim ruchem odwrócił się o 180 stopni i złapał dziewczynę w objęcia. Przeturlał się po ziemi tak, że teraz ona była na dole i patrzyła na niego z szeroko otwartymi oczami.\n– Nigdy nie trać czujności – rzucił. Zaśmiał się, widząc jej minę. – Tutejszy łowca opiekuje się dziećmi z sierocińca. To one przekazały mi informacje o twoim pobycie. Wiedzą znacznie więcej, niż można zakładać.\n– Dziećmi? Łowca opiekuje się dziećmi?\n„Ten wilk?” – nie mogła w to uwierzyć.\n– Chyba było ich siedem, o ile dobrze pamiętam – rzucił leśnicy, zwracając tym samym na siebie uwagę. – Dobra dzieciaki, dość zabawy. Musimy ruszać dalej.\nKsiążę podniósł się i podał rękę Ruby. Tym razem chwyciła ją, aby wstać.\n– Gdzie teraz? – zapytała, ale naraz poczuła, jak świat zaczyna wirować. Na ustach znowu poczuła jabłkowy smak. – O nie…\n– Co się dzieje? – Książę złapał ją za ramiona.\n– Eliksir… Jednak działa… – zdążyła jeszcze powiedzieć, zanim pogrążyła się w ciemnościach.\nSprawdziła prawie cały zamek. Został jej loch oraz dawno nieużywana wieża. Tchnięta przeczuciem, udała się do wieży.\n– Halo? Babciu? – wolała cicho, zaglądając do każdego pokoju napotkanego na kolejnych poziomach wieży.\nŚnieżka popędziła do drzwi. Zajrzała do środka przez małe, zakratowane okienko.\n– Znalazłam cię!\nBabcia położyła dłonie na kratach.\n– Tak, ale on znalazł też ciebie – ostrzegła, wskazując drżącym palcem za jej plecami.\nŚnieżka odwróciła się i ujrzała strażnika królowej.\n– Stać! Kim jesteś?\n– Ja… – Śnieżka zamrugała powoli. – Ja jestem…\nNie musiała odpowiadać, ponieważ chwilę później głowa strażnika potoczyła się po kafelkach.\nMężczyzna wytarł krew z miecza o spodnie.\n– A więc ty jesteś Śnieżka.\n– Wilk – warknęła i zasłoniła sobą drzwi do pokoju babci Ruby.\n– Nie zrobię wam krzywdy – zapewnił, chowając miecz.\n– O nie, oni zawsze tak najpierw mówią – mruknęła babcia, która trzymała się za bolące ramie.\n– Przepraszam za ramię – odparł ze skruchą wilk. – Jeszcze nie do końca panuję nad tym podczas pełni. – Po tych słowach podszedł do drzwi, wyciągnął klucze i poczekał, aż Śnieżka się odsunie. Następnie otworzył pokój i gestem poprosił babcię, aby z niego wyjdzie.\nŚnieżka przyglądała mu się przez cały czas.\n– Czemu teraz chcesz nam pomóc? Czemu zmieniłeś zdanie?\n– Ponieważ spełniłem rozkazy królowej, a żadnych nowych nie otrzymałem. Nie byłem uwiązany, co pozwoliło mi zapewnić bezpieczeństwo podopiecznym, a teraz… – Wskazał na nie. – Mogę naprawić to, co zrobiłem.\nŚnieżka przekręciła głowę.\n– Byłeś do tego przymuszony.\nPokiwała głową, zastanawiając się.\n– Musimy odnaleźć Ruby.\n– Wiem, gdzie była, ale nie wiem, czy dalej tam jest.\n– Zaraz będzie w sali tronowej – oznajmiła babcia. Oboje spojrzeli na nią z zaskoczeniem wypisanym na twarzach. – Bycie wiedźmą ma swoje dobre strony – mrugnęła do nich, po czym wskazała korytarz przed sobą. – Kto prowadzi?\n– Dlaczego idziemy do sali tronowej? – zapytał książę, który niósł na rękach nieprzytomną Ruby. – Chyba musimy poszukać wyjścia i…\n– Tylko królowa może ją wyleczyć – odpowiedział leśnicy, zerkając na dziewczynę. – Tylko ona.\n– Tylko kto? – zapytała rudowłosa dziewczyna, która właśnie wbiegła do sali z przeciwnej strony. Tuż za nią wszedł umięśniony mężczyzna oraz starsza kobieta. – Oh! – Kiedy dostrzegła nieprzytomną, uniosła dłonie do ust, a potem szybko do niej podbiegła. – Czy ona żyje?\nKsiążę położył dziewczynę delikatnie na ziemi.\n– Kim jesteś? – zapytał, wodząc wzorkiem z jednej dziewczyny do drugiej. – Jesteście identyczne, tylko…\n– Też chciałabym to wiedzieć. – Powiedziała królowa, która wyłoniła się z ciemnego kąta. – Łowco, zechcesz to wytłumaczyć?\n– Poznałem je zaledwie zeszłej nocy, pani – odpowiedział, kłaniając się. – Albo i przed chwilą, sam nie umiem tego stwierdzić.\nKrólowa zmrużyła oczy i przyjrzała im się po kolei.\n– Zabij staruchę – nakazała.\nRudowłosa dziewczyna z przestrachem spojrzała na mężczyznę, z którym przyszła, ale ten nie wykonał żadnego gestu.\nKrólowa zmarszczyła nos.\n– Jesteś świadom konsekwencji?\n– Nic im nie zrobisz – wyznał. – Są już bezpieczne.\nLedwie skończył to mówić, a powietrze przeszył świst. Z gardła starszej kobiety wydobył się jęk.\n– Babciu! – Rudowłosa rzuciła się w stronę kobiety, którą złapał w locie jej towarzysz i ostrożnie położył na ziemi. – Nie, nie, nie…\n– Już dobrze – odpowiedziała kobieta, kładąc rękę na jej policzku. Uśmiechnęła się jeszcze lekko, nim skonała.\nKsiążę zaczął się rozglądać, a wtedy uświadomił sobie, że to leśnicy rzucił sztylet, który trafił kobietę.\n– Dlaczego? – warknął do niego, wciąż kucają obok nieprzytomnej piękności. – Co…\n– Musiałem – przyznał, patrząc na królową. – Wydała rozkaz.\n– Oni są związani zaklęciem – oznajmiła rudowłosa, która wstała i otwarła dłońmi łzy z policzków. – Muszą robić to, co im każe, inaczej spotyka ich kara.\n– Prawda. W rudych włosach Śnieżka nie wygląda tak pięknie, ale też nie mam pewności… – Przeniosła wzrok na księcia. – Pocałuj Śnieżkę.\n– Pocałuj ją – nakazała, pokazując na nieprzytomną dziewczynę. – Wypiła mój jabłkowy eliksir. Jeżeli to ona, twój pocałunek powinien złamać zaklęcie. Wszak od dawna słyszałam o tym, jak to prawdziwa miłość potrafi wszystko.\n– A jeżeli tego nie zrobię?\nKrólowa skinęła głową na leśniczego. Ten szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał, przypadł do towarzysza rudowłosej i powalił go na ziemię.\n– Jeżeli tego nie zrobisz, on zabije łowcę.\n– Nie! – Rudowłosa próbowała odepchnąć leśniczego, ale on był zbyt silny. – Zostaw go!\nKsiążę przyjrzał się dziewczynie, a potem przeniósł wzrok na piękność u swoich stóp. Nie chciał, aby zginęła kolejna osoba, a jeżeli pocałunek miał to powstrzymać…\n– Dobrze, zrobię to – zgodził się. Pochylił się nad nieprzytomną i delikatnie odgarnął jej włosy z czoła. Powoli zbliżył swoje usta do jej i złożył na nich subtelny pocałunek.\nGdy się odsunął, dostrzegł, że dziewczyna poruszyła oczami. Chwilę później otworzyła je i posłała mu pytające spojrzenie.\n– Pocałunek złamał czar – odezwała się druga dziewczyna. – Niesamowite!\nCzarnowłosa podniosła się do pozycji siedzącej.\n– Co… – urwała, gdy dostrzegła babcię w kałuży krwi. Z jej gardła wydobył się krzyk rozpaczy. – Nie!\nSiła jej krzyku była tak mocna, że po sali tronowej przetoczyła się fala mocy, która odmieniła dziewczyny.\n– Niespodziewane – skomentowała królowa, przyglądająca się całej tej sytuacji.\nRuby czuła, jak przepełnią ją nowa, nieznana do tej pory energia. Miała wrażenie, jakby jej oczy się powiększyły – tak bardzo powiększył się jej zmysł wzroku. Teraz, patrząc na kogoś, potrafiła przejrzeć tę osobę na wylot i stwierdzić, czy jest zła, czy dobra.\nSiedzący obok niej książę był dobry. Tak samo jak przetrzymywany łowca, co było dla niej zaskoczeniem. Podobne zdziwienie wywołał fakt, że wyczuła w leśniczym kłamcę.\n– Mogę przywrócić do życia twoja babcie, Czerwona – odparła królowa, machając niedbale ręką. – Nie zależało mi na jej śmierci, a Śnieżki. – Władczyni wskazała w jej stronę. – Ale skoro łowca okazał mi brak szacunku i zlekceważył mój rozkaz, najpierw chcę jego. Zabij go, a przywrócę ci babcię.\nWilk warknął, na co leśnicy ugodził go sztyletem w bok, ale tylko zranił. To nie było jego zadanie.\nRuby wstała powoli, a książę wraz z nią. Ścisnął lekko jej dłoń, którą trzymał przez cały czas.\n– Ruby, nie. – Śnieżka miała łzy w oczach. – Proszę, nie rób mu krzywdy.\n– Ruby – powtórzył książę. – A więc to tak masz na imię.\nKrólowa machnęła ręką, zniecierpliwiona.\nPuściła rękę księcia i powoli zbliżyła się do łowcy i leśniczego. Kłamca podał jej sztylet. Wilk miał spuszczoną głowę, ale podniósł ją i spojrzał jej w oczy. Nie wiedziała, co wyrażały jej, ale jego były już całkowicie obojętne. Wyglądał tak, jakby pogodził się z losem.\n– Zabij go. Na co czekasz? Zrób to! – Ponaglał ją zimny, twardy głos należący do osoby, z którą nie można się spierać.\n– Proszę… – Głos Śnieżki się załamał, dziewczyna opadła na kolana. – Ruby…\n– Zrób to!!! – nakazała królowa. – Zabij!\nA ona to zrobiła. Tylko że zamiast zabić wilka, zabiła leśniczego. Nie spodziewał się ciosu, a śmierć nadeszła tak szybko, że nawet nie zdążył nic powiedzieć. Śnieżka podniosła się i dopadła do wilka, aby uchronić go przed upadkiem, kiedy uścisk leśniczego zelżał. On może i nie zdążył nic powiedzieć, ale Ruby owszem. Szepnęła w ucho wilka, że potrzebuje naszyjnik królowej.\n– Ty… – Królowa zasyczała. – Jak śmiałaś?!\nRuby dostrzegła kłamstwo, gdy królowa obiecała, że przywróci jej babcie. Wiedziała, że nie ma takich czarów, aby było to możliwe. I miała przeciwne przeczucie co do biżuterii królowej. Wiedziała. Po prostu wiedziała.\nWyszarpnęła sztylet z ciała martwego leśniczego i zamachnęła się. Wiedziała, że nie trafi. Chodziło jej tylko o to, aby przyciągnąć uwagę królowej. Kiedy ta była zajęta unikaniem trafienia, podbiegł do niej… książę. Śnieżka musiała usłyszeć, co Ruby przekazała wilkowi, a potem na migi pokazała to księciu.\nCzarnowłosy jednym, mocnym pociągnięciem zerwał łańcuszek i rzucił naszyjnik w stronę Śnieżki. Ta przekazała go Ruby. Kapturek sięgnęła po swój ukryty sztylet, który był magiczny. Nie zastanawiając się dłużej, rozbiła nim czarny kamień, który znajdował się w środku.\nKrólowa krzyknęła, zanim zaczęła się starzeć w zastraszającym tempie, potem wysuszać, a na końcu gnić. Po chwili pozostała po niej jedynie czarna papka.\nRuby kucnęła przy zwłokach babci. Otarła łzę, a potem wyciągnęła rękę i zamknęła oczy swojej krewnej.\nZamek w jednej chwili pojaśniał, jakby czary królowej trzymały go w ciemnościach. Ludzie wyglądali na zdezorientowanych, a łowca zdawał się oddychać z ulgą.\nRudowłosa wstała i rozejrzała się, aż dostrzegła księcia. Podszedł do niej.\n– Wiem, że nie jest to odpowiedni moment, ale nasz pocałunek…\n– Chodzi mi o ten pocałunek, który złamał zaklęcie, co niby oznacza, że to prawdziwa miłość…\n– Tak? – rzuciła. – Zaraz się przekonamy!\nWymierzyła mu policzek, ale złapał jej dłoń w locie.\nZamachnęła się druga. Też złapał, na co ta warknęła.\n– Ugh! Ty…\nMocno trzymając ją za nadgarstki, uniósł ręce i posłał jej uwodzicielski uśmiech. Dzieliła ich odległość paru centymetrów. Ruby zamrugała z chwilowego osłupienia i obrotu sytuacji, podczas gdy on zaczął pochylać się w stronę jej ust. Wargi miał delikatnie rozsunięte.\nGdy był już naprawdę blisko, Ruby wymierzyła mu cioć kolanem w brzuch. Zgiął się wpół, puszczając jej ręce. Szybko dodała jeszcze uderzenie łokciem w plecy, przez co powaliła go na ziemie.\n– Nigdy nie trać czujności – odparowała, podchodząc do Śnieżki i wilka.\n– Chyba cię lubi – zauważył wilk, trzymając się za krwawiący bok. Z drugiej strony podtrzymywała go Śnieżka, ale teraz na chwilę go puściła, aby podnieść się i przytulić do Ruby. Rudowłosa odwzajemniła ten gest.\n– Najwyraźniej – odburknął leżący książę. – Najwyraźniej…\nBabcia naciągnęła kołdrę na ramiona wnuczki. Dziewczynka trzymała się dzielnie, ale zmęczona po całym dniu harców zasnęła już na samym początku opowieści. Starsza kobieta uśmiechnęła się. Powoli wstała i udała się do okna. Gdy patrzyła na księżyc, podszedł do niej jej mąż i zaplótł ramiona na jej brzuchu.\n– Pamiętny dzień – westchnął przeciągle. – Pamiętny.\nlovesummer\tdnia Sierpień 2, 2019 o godz. 9:25 pm\nWow, ale wciągająca historia. Takie połączenia bohaterek się nie spodziewałam. Fajnie też, że nie zaczęli się całować po śmierci babci :P.\nJoanna Karyś\tdnia Sierpień 15, 2019 o godz. 8:42 pm


Vila Piranesi Piran - rezerwuj pokoje w hotelu Vila Piranesi|Agoda.com\nWybrzeże i Kras Obiekty/ów\nKidricevo Nabrežje 4, Piran, Piran, Słowenia, 6330 - pokaż na mapie\nApartament typu Comfort z 1 sypialnią i widokiem na morze (Comfort One-Bedroom Apartment with Sea View )\nVila Piranesi – więcej informacji\nVila Piranesi mieści się w zabytkowym budynku położonym pomiędzy brzegiem morza a Starym Miastem w mieście Piran w słoweńskiej części półwyspu Istria. Obiekt ten oferuje nowocześnie urządzone, klimatyzowane apartamenty z widokiem na miasto. Na życzenie organizowane są wycieczki po mieście. Wszystkie apartamenty obejmują przestronny salon z jadalnią, telewizorem z płaskim ekranem, stołem i w pełni wyposażonym aneksem kuchennym. W łazienkach znajduje się prysznic i bezpłatny zestaw kosmetyków. Miasto Piran, które słynie z wąskich uliczek i małych placów, przypomina duży skansen średniowiecznej architektury. W wolnym czasie warto odwiedzić muzeum miejskie z eksponatami archeologicznymi, etnograficznymi i historycznymi, a także oceanarium, teatr Tartini i liczne galerie. Vila Piranesi jest doskonałą bazą wypadową do zwiedzania wszystkich głównych atrakcji w okolicy miasta Piran. Od rozmaitych restauracji, barów, sklepów i galerii obiekt dzieli zaledwie kilka kroków.\nW Piranie obowiązuje ograniczenie ruchu kołowego. Samochód można zaparkować w garażu Fornače Piran, który znajduje się w pobliżu wjazdu do miasta. Do położonej w centrum willi Piranesi dojeżdża bezpłatny autobus, który kursuje stamtąd co 15 minut. Obiekt dysponuje ograniczoną liczbą miejsc parkingowych, które oferowane są w zależności od dostępności. Goście mogą także wjechać do miasta samochodem, by pod samym obiektem wyładować/załadować bagaż czy podrzucić kogoś na miejsce. Bezpłatny pobyt w tej strefie ruchu jest ograniczony do 15 minut. Prosimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Vila Piranesi o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.\nRecenzje – Agoda (12)Recenzje – Booking.com (680)\nKomfort Apartament z 1 sypialnią\nMarian – Słowacja


Fotoreportaże z muzeów\nTPBMW Opole Klasa B\n"Wiem że idę... nie wiem czy wrócę..." - Lech Kamiński\nNie zrozumie ten, kto nie doświadczył\nCierpienie, smutek, radość, ból, znieczulenie, determinacja, rezygnacja i nadzieja w jednym czasie. Kto tego nie doświadczył może nie zrozumieć. Lech Kamiński w swej poetyckiej książce, zatytułowanej "Wiem że idę... nie wiem czy wrócę..." stara się wytłumaczyć czytelnikowi traumatyczne przejścia ludzi chorych. Niezależnie od tego czy zna to z autopsji, czy też z obserwacji innych osób, nie oczekuje litości, tylko zrozumienia istoty cierpienia. Książka podzielona jest na pięć cykli: "Mój Los", "Za bramą", "Szpitalna rzeczywistość", "Anioły" i "Mimo wszystko".\nCzy poezja potrafi znieczulić cierpienie? Ucieczka w poezję to sposób szczególnego znieczulenia. Gaszenie ognia ogniem, tłumienie bólu bólem. Dla autora to zaciskanie zębów jak w wierszu, pt. "Mój los":\n"zaciskam zęby i piszę wiersze\no tym że ból jest kolorowy\na igła ma kolec róży"\nKtoś ze słabymi nerwami może nie przebrnąć przez strofy autorskich emocji, silnych wzruszeń i realistycznych obrazów. Poezja dla twardzieli, którzy nie mdleją na widok strzykawki. Wielogodzinna dializa, ból łagodzony uśmiechem Aniołów-Pielęgniarek, niewyobrażalne emocjonalne zwroty rezygnacji czy chęci do życia. Lech pisze "To nic":\n"ciało ból ściska\ntrzeba iść tam\ngdzie jeszcze słońce\ndwaj bracia na życie całe\non mnie wybrał\npytać nie raczył"\nW podziękowaniu, były żołnierz, który zamienił karabin na cierpienie. Cieszy się z sukcesów i przekazuje czytelnikowi swoiste wici:\n"teraz jestem cierpienia żołnierzem\nwalczę o nowy dzień życia\nwalczę z bólem niemocą niezdarą\nmam sukcesy bo ciągle żyję" ("Podziękowanie")\nW szpitalnych salach trauma tym większa im życie wydaje się kruchsze, bez wyrazu, że od śmierci dzieli nas cieniutka nić, którą można zerwać nie wiedząc kiedy. Bóg nie patrzy czyś biedny, czyś bogaty. Namaści cię swoim palcem i zabierze. Żyjesz to znaczy, że jeszcze nie czas na audiencję u Pana... Przykrość, żal, strach rosną, gdy poczujesz oddech śmierci, która swym płaszczem tylko musnęła ciebie, ale zabrała sąsiada z sali. Poeta przeżywa to na swój sposób w wierszu "Poczułem":\n"dziś sam Pan Bóg\ndotknął palcem swym\nzatrzęsło moją duszą\njak to bym był ja"\nDzisiejszy szpital to dwudziesty pierwszy wiek, nie jakiś tam polowy lazaret, to postęp technologiczny, maszyny, komputery, sztuczne nerki i serca. Trudno nie zauważyć, gdy przybywa się do niego na trzydniówki, dla odświeżenia krwi. Wtedy, jako sporadyczny acz systematyczny obserwator zauważasz to, czego nie dostrzega obłożnie chory. On jest zaprzyjaźniony ze szpitalną rzeczywistością. Dla niego to normalne a Kamiński jednak patrzy z innej perspektywy, przeżywa na swój żołnierski sposób. Salutuje śmierci i pisze o tym z nadzieją powrotu do żywych - "Okno bez bólu":\n"za oknem złotem\nkoloruje świat słońce\nniebo oblekło błękitem\ngałęziami jak pazurami\njak my dążą do słońca"\nSzpitalne dramaty łagodzą Anioły z "wewnętrznego B i Stacji Dializ". Dobrze jest spotkać przyjazną duszę, która pozwoli złagodzić ból i pokonać strach przed samym sobą. Poeta właśnie taką boską istotę Anioła spotkał:\n"nie jednego lecz wielu\npiękne w swej bieli\nskrzydła odrzuciły daleko\nnad każdym aureola\nPisanie poezji to jak zastrzyk znieczulający, który pozwala pokonać wszelkie codzienne dolegliwości. Nie myśli się o swoich troskach, ponieważ inni mają większe. Kwiaty, owady, liście za oknem i otoczenie pozwalają optymistycznie patrzeć w przyszłość. Każdy ranek z wesoło zaglądającym słońcem utwierdza nas, że żyjemy. Kolejny dzień w bólu, a jednak nasz dzień, osobisty, jakże piękny. Podmiot liryczny lub autor nie traci nadziei i nie uskarża się na los, tym bardziej że oglądał koncert piosenki dzieci niepełnosprawnych organizowany przez fundację Anny Dymnej w czerwcu 2012 roku. Tej wspaniałej kobiecie zadedykował wiersz, zamykający swoista klamrą tomik, tytułując go "Słowiki":\n"z przetrąconymi skrzydłami\nnie mogą zerwać się do lotu\ncóż z tego - potrafią śnić"\nWiersze tego zbioru poetyckiego nie należą do łatwych. Dzięki autorowi przeżyjesz nieznane dla większości czytelników zjawiska, nad którymi zaczniesz się pochylać i rozumieć. Mimo ludzkich nieszczęść i szczególnych doznań tchnie z wierszy optymizm życia i nadzieja... Warto sięgnąć po ten tomik by zrozumieć prawdę o życiu, by zastanowić się nad sobą i bliskimi, by pomyśleć nad losem bardziej potrzebujących.\nPosłowie I: Krystyna Wajda\nPosłowie II: Józef Baran\nProjekt okładki, skład i łamanie: Sebastian Bieganik\nWydawca: Warszawska Firma Wydawnicza Warszawa 2012\nOkładka miękka, stron 66\nCopyright © Designed by Alpha Studio <<-->> Copyright © administrator SMFG


TOP 10 najpopularniejszych sztuk walk | Blog o sztukach walki\nPosted by admin on 9 listopada, 2018 0 Comments\nPopularność sztuk walki w Polsce bezustannie rośnie. Wpływ na to niewątpliwie mają medialne gale takie jak chociażby KSW czy w ostatnim czasie – gala freak fightów – FameMMA.\nLubimy nie tylko oglądać walki, ale także coraz częściej decydujemy się na udział w treningach. Rzecz jasna, w głównej mierze decydują się na to mężczyźni. Nie mniej jednak, w sekcjach żeńskich – również zauważyć można tendencję wzrostową jeśli chodzi o frekwencję na zajeciach.\nTOP 10 najpopularniejszych sztuk walk w Polsce\nW związku z rosnącym zainteresowaniem sztuk walk w Polsce, postanowiliśmy sporządzić ranking 10 sztuk walk, które cieszą się największą popularnością.\nW Polsce Krav Maga pojawiła się niedawno, ale praktycznie „z miejsca” zyskała tysiące zwolenników. Ta technika, która różni się od innych sztuk walki tym, iż nie stanowi ani stylu bycia, ani stylu życia. Jest systemem, który opracowano dla izrealskich sił specjalnych. Walcząc, naszym celem jest jedno – możliwie szybkie unieszkodliwienie przeciwnika.\nO karate słyszał niemal każdy. Klubów karate w Polsce jest co najmniej kilkaset, co niewątpliwie wynika ze sporego zainteresowania tą sztuką walki. Co ciekawe, ta sztuka walki to całkowite przeciwieństwo Krav Magi. Celem osoby walczącej jest maksymalna ochrona przed ciosami innych. Karate stanowi styl życia i filozofię. Jest dyscypliną sportową (oceniane są układy typu kata).\nChoć wydawać by się mogło, że najpopularniejsze sztuki walki wywodzą się z dalekiego wschodu, to Capoira stanowi świetne zaprzeczenie tej tezy. Ta sztuka walki, która pierwotnie stanowiła rytualny taniec wojowników jest oparta na elementach tańcach. Wywodzi się od niewolników, którzy tańcząc pragnęli zatuszować fakt, iż tak naprawdę szykują się do walki.\nKolejna, niezwykle popularna sztuka walki, która nie wywodzi się z dalekiego wschodu. Boksu nie trzeba nikomu przedstawiać. To formuła, którą zapoczątkowali Brytyjczycy. Dzisiaj, dyscyplina ta jest niezwykle popularna, a zawodowy boks jest niezwykle dochodowy.\nAikido to niezwykle popularna technika, której celem jest synchronizacja oddechu z ruchem. Celem aikido jest zwiększenie odwagi. Zawodnik ma na zadaniu przekierować całą moc przeciwnika w inne miejsce i za wszelką cenę unikać jakiegokolwiek kontaktu fizycznego.\nCo do tego, że Ju-jutsu to jedna z popularniejszych sztuk walki – nie ma żadnych wątpliwości. Niezwykle popularna technika wśród zawodników MMA. Główną myślą przewodnią tej sztuki walki jest „minimum wysiłku, maksimum skuteczności”, co w wolnym przełożeniu oznacza, że aby pokonać przeciwnika musimy go uśpić, by następnie zadać decydujące ciosy.\nJudo, a właściwie „szlachetna droga” to technika walki, która bazuje na wszelkiego rodzaju rzutach i chwytach. Pierwotnie jej celem było doskonalenie samego siebie. Kładziono ogromny nacisk na to, by judo stało się czymś więcej niż sztuką walki. Dzisiaj judo to dyscyplina olimpijska.\nKashima-shinryu to tradycyjna, japońska sztuka walki, która ma wielu zwolenników także w Polsce. Podstawą tej sztuki walki jest pięć oddzielnych treningów na kumitach.\nSporą liczbę zwolenników ma również Kenjutsu – technika władania mieczem. I choć dla wielu – może nie pasować do tego zestawienia, to w Japonii stawia się ją na równi z innymi sztukami walki.\nNinjutsu to nic innego jak sztuka walki wykorzystująca techniki maskowania się, niekonwencjonalnych działań zbrojnych oraz zwyczajnej „partyzantki”. W Polsce ma niewielu zwolenników, ale w Japonii jest niezwykle popularna.\nDla wielu osób, to zestawienie może być małym zaskoczeniem. Pragniemy jednak zauważyć, że ze względu na brak możliwości weryfikacji źródeł – ranking ma charakter subiektywny, a przedstawiona kolejność jest przypadkowa.\nWarto jednak zauważyć, że dzięki Konfederacji Sztuk Walki (KSW) popularność sztuk walki w Polsce bezustannie rośnie. Nie tylko chętnie uczęszczamy na gale, ale także – coraz częściej – decydujemy się na zapisy do szkoły i udział w treningach.


Platforma Nordstreet oferuje wyłącznie projekty nieruchomości odpowiadające najbardziej rygorystycznym kryteriom — wszystkie projekty są weryfikowane przez zespół specjalistów ds. nieruchomości. Pozwala to nam zapewnić, że platforma prezentuje wyłącznie wiarygodne projekty, jednak Nordstreet nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje dostarczone przez deweloperów projektów. Oznacza to, że przy zawieraniu umowy finansowej, Inwestor potwierdza, że rozumie i akceptuje ewentualne ryzyko — potencjalną całkowitą lub częściową stratę środków przeznaczonych na finansowanie projektu lub potencjalną utratę szacowanego zysku.\nNordstreet nie ponosi odpowiedzialności za straty poniesione przez inwestorów i inwestycje realizowane za pośrednictwem platformy nie podlegają przewidzianemu w Republice Litewskiej ubezpieczeniu lokat według ustawy o ubezpieczeniu depozytów i zobowiązań wobec inwestorów, jednak Nordstreet dołoży wszelkich starań, aby zapewnić ochronę funduszy inwestorów i uzyskanie zwrotu z inwestycji.\nTransakcje pożyczek, a tym samym finansowanie wybranych projektów nieruchomości za pośrednictwem platformy „Nordstreet” wiąże się z następującym ryzykiem:\nNiewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązań finansowych w ramach transakcji pożyczki - mogą zdarzyć się przypadki, że z jakiegoś powodu (nieprzewidziane lub złożone prace budowlane, zmiany w przepływach gotówkowych, nowe zobowiązania lub roszczenia wierzyciela itp.), kredytobiorca (właściciel projektu) jest w pełni lub tymczasowo niezdolny do wykonywania swoich zobowiązań finansowych w ramach transakcji kredytowej.\nOpóźnienie w terminach realizacji projektów deweloperskich i wyższe niż szacowane koszty realizacji projektu deweloperskiego - mogą zdarzyć się przypadki, gdy okres realizacji projektu deweloperskiego trwa dłużej niż planowano przed rozpoczęciem projektu, a koszty dewelopera mogą wzrosnąć, co może prowadzić do niewykonania lub niewłaściwego wykonania zobowiązań finansowych kredytobiorcy (właściciela projektu) w ramach transakcji kredytowej.\nRyzyko zmian sytuacji gospodarczej i systemu podatkowego - mogą zdarzyć się sytuacje, gdy powiązane z rynkiem nieruchomości wskaźniki gospodarcze (amortyzacja nieruchomości, spadek dochodów pożyczkobiorcy (właściciela projektu), inflacja itp.) mogą ulec zmianie.\nRyzyko płynności - mogą zdarzyć się przypadki, w których niska płynność na rynku nieruchomości może spowodować wymuszoną sprzedaż aktywów po niższej cenie, co może spowodować straty kredytobiorcy (właściciela projektu), które mogą przełożyć się na nieprawidłowe wykonanie lub niewykonanie zobowiązań finansowych wynikających z transakcji pożyczki.\nRyzyko uszkodzenia lub utraty nieruchomości - projekty deweloperskie finansowane przez platformę „Nordstreet” mogą być uszkodzone lub zniszczone w wyniku klęsk żywiołowych, a także wskutek umyślnej lub nieostrożnej działalności człowieka.\nRyzyko rynkowe - może wystąpić ryzyko utraty części inwestycji przez nieoczekiwany spadek wartości nieruchomości ze względu na masową wyprzedaż nieruchomości na rynku.\nStatystyki Podsumowanie projektów


Zakwaterowanie - Strona 2 - NOCARZ.PL\nPost autor: Dante » 8 cze 2009, o 20:12\nJa nie chce sie wtracac, ale wezcie pod uwage ze pogoda wciaz sie nie ustabilizowala.Ide o zaklad ze bedzie tez padalo.Poza tym na ranem bedzie tez zimno. Spanie pod golym niebem nie polega na czuwaniu do rana przy ognisku i potem w mawianiu sobie ze sie nie bylo spiacym...\nPrzed deszczem chroni was tylko wiata.Pod wiata jes miejsca na kilka/nascie miesc ale to piach jest i raczej watpliwy komfort.\nSpanie pod foliowa plachta tez raczej odradzam.Skipcie sie i poznajdujcie namioty...\nPod golym niebem przyda sie:\nponczo/palatka/worek foliowy ( nie zalecam ale chroni)\ndodatkowe ubranie do zalozenia (warto pamietac o swiezych skarpetkach\nplyn na komary\nPost autor: Wasqu » 8 cze 2009, o 20:24\n4 kijki , folia , karimata , śpiwór .\nz 4 kijków i folii robimy taki jakby daszek , karimata na ziemię , na karimatę śpiwór i jazda *ew. smacznego*\nPost autor: __Raven__ » 8 cze 2009, o 20:38\nZe sprawdzonych sposobów na spanie "na ostro" pod gołym niebem - koc/śpiwór + folia ratownicza (NRC) + ew kominiarka ciepła..\nWydatek niewielki nawet jeśli wybierzemy jakąś droższą - grubszą, a nie zamarznie człowiek. Zwłaszcza jeśli będzie spanie pod wiatą.\nPost autor: Tel » 8 cze 2009, o 22:11\nJeżeli się objawię (właśnie stanęło pod znakiem zapytania - ach ci kochani wykładowcy...). To Jedną osobę zdołam przygarnąć niewiasty mają pierwszeństwo - niby mój namiot to w specyfikacji trójka - ale ja duży jestem więc wychodzi 2,5...\nPost autor: Mysz258 » 9 cze 2009, o 01:17\nSoooorrrry za wprowadzenie zamieszaaania xD. Nie wiem czemu mi się wbiło tak jakoś, ale się wbiło. Pardon xP. Czesław zamiast Wasqu xP.\nJeszcze raz sorka .\nPost autor: Falk » 10 cze 2009, o 13:23\nPożyczyłem wczoraj namiot, w którym - według kolegi, który mi go pożyczał - na upartego zmieszczą się 3 osoby.\nPost autor: Adam G » 10 cze 2009, o 18:36\nTo czy będę miał namiot stoi pod wielkim znakiem zapytania... więc jeśli by padało w nocy i ktoś by chciał przygarnąć kropka to nie pogardzę\nPost autor: Nightmer » 10 cze 2009, o 19:38\nOj sporo będzie takich kropków widzę ale damy radę, bo jak nie my to kto?\nPost autor: Delein » 10 cze 2009, o 20:32\nUwaga, Del ma namiot Teoretycznie 3-osobowy, ale pewnie każdy ze sobą sprzętu troche bedzie mial, wiec przyjmijmy, ze 1 spot wolny. Chyba, ze się kogos jeszcze upchnie na wormsa\nEdit: 2 sloty zaklepane\nPost autor: Falk » 11 cze 2009, o 01:42\nJa mam jeszcze jedno (chyba...? - zależy od namiotu) wolne miejsce. Szpej pójdzie spać do wozu.\nPost autor: Zamoyski » 11 cze 2009, o 01:58\nDel, a zostanie Ci miejsce z soboty na niedzielę? jeśli w ogóle będziemy spać...\nPost autor: Delein » 11 cze 2009, o 10:06\nNajt i AdamG, ktorzy zajęli sloty zostają do niedzieli (chyba nawet z Wami wracaja z tego, co sie orientuję), więc teoretycznie nie...ale mówię- mi się może zdarzyć bezsennośc, więc miejsce jak coś odstapię\nPost autor: Zamoyski » 11 cze 2009, o 19:30\nOu, nie zauważyłem dopisku, że 2 sloty zaklepane. Najwyżej skitram się gdzieś w stercie drewna.


Kilka miesięcy temu w drelowskim lesie odnaleziono 75 srebrnych monet pochodzących z II i III w. Na denarach widnieją popiersia rzymskich władców. Monety zostały znalezione przez mieszkańca Drelowa.\nMężczyzna wypatrzył je podczas spaceru. O odkryciu poinformował wojewódzkiego konserwatora zabytków. Trzeba uściślić, że denarów było kilka. Kiedy jednak na miejsce przybył przedstawiciel konserwatora, natrafiono na kilkanaście następnych. Potem przeprowadzono badania sondażowe, które zaowocowały kolejnymi kilkudziesięcioma denarami. - Przy poszukiwaniach współpracowaliśmy z leśnikami z Nadleśnictwa Międzyrzec Podlaski. Funkcjonariusze podeszli do tej sprawy bardzo profesjonalnie i życzliwie. Wsparli nas organizacyjnie. Pomogli też w zabezpieczeniu terenu przed nieuprawnionymi poszukiwaczami - chwali leśników Janusz Maraśkiewicz, dyrektor Delegatury Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Białej Podlaskiej.\nJ. Maraśkiewicz zaznacza, że odnalezione monety mają wartość nie tyle materialną co poznawczą. - Potwierdzają, że obszar południowego Podlasia w okresie II i III w. naszej ery został włączony w wymianę gospodarczą Europy i był dostatecznie atrakcyjny dla przedsiębiorczych Rzymian oraz ich współtowarzyszy, którzy chcieli dokonywać wymiany z tutejszymi plemionami. Dzięki takim znaleziskom obraz naszego regionu staje się coraz jaśniejszy. Możemy przypuszczać, jak wyglądał i czym się tutaj zajmowano w tamtych czasach. To bardzo interesujące! Bez takich znalezisk bylibyśmy białą plamą na gospodarczej i historycznej mapie Europy - zaznacza J. Maraśkiewicz.\nDenary trafiły do konserwacji, po której zostaną włączone do zasobów Muzeum Południowego Podlasia. W poszukiwaniach i badaniach terenu brali udział archeolodzy z WUOZ i bialskiego muzeum, członkowie Koła Naukowego „Fibula”. Prace będą kontynuowane na wiosnę.\nNa razie konserwator nie chce zdradzać szczegółów. Obawia się, że temat mogą podchwycić szukający z wykrywaczem metali podobnych okazów amatorzy. Jednocześnie przypomina, iż prawnie jest to zabronione. Na działania poszukiwawcze zawsze trzeba mieć pozwolenie od wojewódzkiego konserwatora zabytków. J. Maraśkiewicz chwali też postawę znalazcy i obiecuje wyróżnić go nagrodą po zakończeniu wszystkich prac badawczych.\n- Dotychczas nie spotkaliśmy się z tak dużym zbiorem rzymskich denarów. Prawdopodobnie zostały one pozostawione w tym rejonie przez Gotów. Niedawno w pobliskim Witorożu odkryliśmy założone przez nich cmentarzysko. Na znaleziska związane z tym plemieniem na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat napotkano także w okolicach Międzyrzeca Podlaskiego, Huszczy i Kostomłotów. Wyraźnie widać, że był tu ich szlak. Na monetach widnieją m.in. podobizny Marka Antoniusza, Kommodusa i Septymiusza Sewera - wylicza Mieczysław Bienia, archeolog z Muzeum Południowego Podlasia, który brał udział w pracach badawczych, dodając, iż Goci byli plemieniem, które funkcjonowało na naszych terenach od I w. - Zalicza się ich do plemion germańskich. Słowianie przybyli w nasze rejony dopiero w VI w. W miejscach, które są pozostałością po Gotach, można znaleźć gliniane naczynia oraz przedmioty codziennego użytku wykonane najczęściej z metalu. W III w. owe plemię dotarło aż do Morza Czarnego - wyjaśnia archeolog.\nM. Bienia czeka na efekty dalszych prac. - Władze gminy Drelów są nam bardzo przychylne i angażują się w nasze działania - zaznacza.\nWójt Piotr Kazimierski uważa, iż denary to ważne znalezisko, które wpisuje się w mapę odkryć z okresu II i III w., takich jak cmentarzysko w Witorożu. - Pokazuje m.in., że osadnictwo gockie na terenie gminy Drelów w tamtym okresie było znaczne. Skoro odnajdujemy aż kilkaset grobów i takie ilości monet w jednym miejscu po poprawie dwóch tysiącach lat, to należy zakładać, iż obecność tych plemion na naszym terenie trwała przez kilka wieków. Cieszymy się, że znalezisko ujrzało światło dzienne dzięki wzorowej, obywatelskiej postawie naszego mieszkańca - podsumowuje wójt gminy AWAW\nFot: UG Drelów\nfot. monety: Na znalezionych monetach widnieją m.in. podobizny Marka Antoniusza, Kommodusa i Septymiusza Sewera.


W norce w ziemi znalazł sześć celtyckich monet. "Bezcenne"\nW lesie znalazł celtyckie monety. "Bezcenne"\n28 czerwca 2016, 16:43\nFoto: tvn24 | Video: tvn24 Monety znalazł mężczyzna, który szukał jelenich poroży\nMieszkaniec Podkarpacia wybrał się na spacer po lesie w poszukiwaniu poroży, zrzuconych przez jelenie. Zamiast tego w ziemi znalazł… sześć celtyckich monet, pochodzących sprzed naszej ery. Teraz wojewódzki konserwator zabytków wnioskuje o nagrodzenie mężczyzny.\nNa polu znalazł bezcenne bransolety, dostał 50 tys. zł z ministerstwa\nRolnik z Jasła,...\n– Wybrałem się na poszukiwanie poroży do pobliskiego lasu. Skracając sobie dróżkę przechodziłem obok takiej norki. Zwróciłem uwagę, że leżą tam jakieś krążki. Wziąłem jeden do ręki, potarłem i zobaczyłem zarys konia – relacjonuje pan Artur Nodżak, znalazca monet.\nMężczyzna od razu skontaktował się z konserwatorem zabytków i przekazał mu swoje znalezisko.\n- Mamy do czynienia ze skarbem sześciu celtyckich monet. Są wyjątkowe, bo świadczą o tym, ze tu w pierwszych trzech wiekach przed nasza erą przebywali Celtowie – tłumaczy Beata Kot, podkarpacki wojewódzki konserwator zabytków.\nMonety są niewielkie, rozmiarami przypominają współczesną 50-groszówkę. Mają nieregularne brzegi i wytłoczony obrazek konia. Z jednej strony są wypukłe. – Są wykonane z prawie czystego srebra, czyli ich skład jest wyjątkowy – zaznacza Kot.\nRolnik z Anglii dostałby za skarb nawet milion funtów. Nasz? "Zdecyduje ministerstwo"\nKonserwator zauważa, że trudno ocenić wartość skarbu, jednak ich znaczenie historyczne jest nie do przecenienia.\nBeata Kot zaznacza również, że na tych terenach jeszcze nigdy nie dokonano takiego znaleziska. Teraz w okolicy w której pan Artur znalazł skarb prowadzone są badania. Naukowcy nie zdradzają jeszcze, czy i co znaleźli.\nKonserwator zabytków złożyła do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o nagrodzenie pana Artura za jego znalezisko. Taka nagroda może przysługiwać osobom, które przypadkowo dokonały ważnego odkrycia archeologicznego, na następnie od razu przekazały je odpowiednim służbom. W grudniu 2015 rolnik z Jasła, który znalazł na swoim polu trzy złote bransolety z epoki brązu, otrzymał od MKiDN 50 tys. zł.\n- My na razie jeszcze czekamy na odpowiedź od ministerstwo – mówi Kot.\nZOBACZ TEŻ: SZUKAJĄ SKARBÓW, PRZY OKAZJI NISZCZĄ ZABYTKI. "PLAGA"\ntakisobienick 28 June 2016\nHm, to jest raczej dowód, że posługiwano się celtyckimi monetami. Czy robili to sami Celtowie, to nie wiadomo.\nmarian_pazdzioch_syn_jozefa 28 June 2016\nDziwne jeszcze nie dostała mandatu? I jeszcze chcą mu nagrodę dać? Niewiarygodne!\nqolfa 28 June 2016\nNie dostala, a chca mu? Dziwne.\nodtwórz: W ogrodzie znalazł trzy granaty. Ewakuowano 16 osób\nW ogrodzie znalazł trzy granaty. Ewakuowano 16 osób\nMieszkaniec Tarnowa podczas prac w ogrodzie wykopał trzy granaty z czasów II wojny światowej. Na miejsce wezwano saperów, a... czytaj dalej »\nOdtwórz: Pod bramą Auschwitz zabili owcę, zostali skazani. Twierdzą, że wyrok jest "drakoński"\nPod bramą Auschwitz zabili owcę, zostali skazani. Twierdzą, że wyrok jest "drakoński"\nGłówni oskarżeni w procesie o znieważenie Miejsca Pamięci Auschwitz, Adam B. i Mikita V., złożyli apelację od wyroku, który w... czytaj dalej »\nodtwórz: Kazimierz w 1979 roku. Zmieniło się prawie wszystko… poza jednym znakiem\nKazimierz w 1979 roku. Zmieniło się prawie wszystko… poza jednym znakiem\nFilm nakręcony na krakowskim Kazimierzu prawie 40 lat temu robi prawdziwą furorę w sieci. Został obejrzany ponad 180 tysięcy... czytaj dalej »\nWywiesili zabytkowe kurtyny.\nMożna je oglądać tylko raz w roku\nOdtwórz: Wywiesili zabytkowe kurtyny. Można je oglądać tylko raz w roku\nOd soboty przez najbliższy tydzień odwiedzający zabytkowy kościół w Orawce (Małopolskie) będą mieli okazję zobaczyć unikatowe... czytaj dalej »\nOjciec z synem utknęli w górach. Pomogli słowaccy ratownicy\nPracownicy słowackich górskich służb ratunkowych dostali zgłoszenie od dwóch polskich turystów, którzy utknęli w rejonie Małej... czytaj dalej »\nChciał lecieć do Warszawy, w bagażu miał amunicję\nPracownicy Straży Ochrony Lotniska skontrolowali w czwartek bagaż 46-letniego Ukraińca. Okazało się, że mężczyzna wiózł ze sobą... czytaj dalej »\nodtwórz: Ściął drzewo, żeby przekroczyć granicę. Bo rzeka wezbrała\nŚciął drzewo, żeby przekroczyć granicę. Bo rzeka wezbrała\n20-latek z Iraku nielegalnie przekroczył granicę polsko-ukraińską. Jak informują strażnicy graniczni, imigrant razem z... czytaj dalej »\nOdtwórz: Nielegalne oprogramowanie w instytucjach publicznych. Podejrzani biznesmeni zatrzymani przez CBA\nNielegalne oprogramowanie w instytucjach publicznych. Podejrzani biznesmeni zatrzymani przez CBA\nMieli sprzedawać zestawy komputerowe z nielegalnym oprogramowaniem instytucjom publicznym w całym kraju. Taki sprzęt kupiły... czytaj dalej »\nŚnieg-6°CDzień -2°CNoc -8°C


52 tygodnie czytania: Żelazo i jedwab - Mark Salzman\nAutor: monotema o 18:01\nPaulina K. 15 września 2012 18:11\nZapowiada się interesująco. Chętnie po nią sięgnę ;)\nmonotema 15 września 2012 18:14\nOoo, cieszę się, że przekonałam :-)\nUnknown 15 września 2012 20:26\nksiążka o Chinach, to coś ciekawego, zresztą ostatnio "Chiny" stają się coraz bardziej popularne. A mnie akurat właśnie sztuki walki bardzo przyciągnęłyby do tego, by sięgnąć po tą książkę :)\nmonotema 16 września 2012 06:31\nZatem, jak się okazuje, w książce dla każdego coś miłego. Mnie akurat najbardziej zainteresowało życie codzienne Chińczyków, bardzo ciekawe są fragmenty książki dotyczące pracy rybaków czy stanu posiadania dóbr materialnych Chińczyków.\nJa właśnie przymierzam się do ksiązki o podobnej tematyce, gdyż znalazłam w antykwariacie ksiązkę z lat 80 polskiej autorki, która mieszkała 5 lat w Chinach i pisze o swoich doświadczeniach. Chyba się skuszę :)\nmonotema 16 września 2012 07:53\nA to ciekawe, Salzman był w Chinach dwa lata. A tu kobieta i pięć lat "zesłania" :D:D\nCo to za książka? Ja trochę o Chinach nagromadziłam, pora poczytać.\nAgnieszka (koczowniczka) 17 września 2012 11:22\nA ja znam Marka Salzmana z książki "Z otwartymi oczami". Autor pokazuje w niej życie w klasztorze karmelitanek. Widać, że ma różnorodne zainteresowania, skoro potrafi pisać i o klasztorach, i o Chinach :)\nA po "Żelazo i jedwab" chętnie sięgnę.\nmonotema 17 września 2012 11:49\nJest naprawdę wszechstronny, gra też na wiolonczeli, stąd pewnie pomysł na "Solistę". Niestety, nie czytałam.\nMagda 20 września 2012 12:21\nlubię książki autobiograficzne, jednak nie do końca jestem zainteresowana Chinami, także jeszcze się zastanowię :)\nmonotema 20 września 2012 19:01\nTo jedynie dwa lata z życia Salzmana, a jeżeli o Chiny idzie to powiem szczerze, że też średnio minie to wcześniej interesowało,ale książkę da się czytać i chyba jeszcze coś o Chinach chętnie przeczytam.\nNatasha 21 września 2012 19:03\nmonotema 22 września 2012 14:33\nNie taki diabeł straszny, autor porusza tak wiele spraw, że chyba każdy znajdzie coś dla siebie :-)\nAneta Wojtiuk 22 września 2012 15:25\nDo biografii się przekonuję, co można zauważyć na moim blogu. ;) Okładka powyższej książki rzeczywiście ciepła. Do Chin nie pałam wielką sympatią, także nie będę wpisywać jej na listę. Ale jeżeli gdzieś książkę dojrzę - przeczytam. ;)\n"Niebo nad Maralal..." owszem, ma dość specyficzną i odrzucającą okładkę. Ale sama treść jest naprawdę interesująca. ;) Polecam!\nmonotema 22 września 2012 19:41\nNo tak, czasem okładka ma się nijak do treści, ale przecież czytelnik nie ma na to wpływu. Lubię książki przemyślane graficznie, choć powiadają, że nie wszystko złoto, co świeci...\nAneta Wojtiuk 22 września 2012 21:42\nDokładnie. Okładka owszem, ma zachęcać. Ale różne są gusta. Jedni powiedzą, że okładka jest subtelna, zachęcająca, a inna grupa ludzi, że wręcz przeciwnie. :)\n"Ludzie bezdomni" to dla mnie największa katorga. Chociaż "Krzyżacy" także. "Popioły" wpisałam na listę, a nuż uda mi się przeczytać? :)\nmonotema 22 września 2012 22:13\nCiekawe jak ja bym w tej chwili odebrała te "Popioły"? Jest film z Olbrychskim z roku 1965 :-)\nOla 26 września 2012 13:57\nnie słyszałam, a lubię książki tego typu:)\nmonotema 26 września 2012 19:19\nTeż na Salzmana trafiłam przypadkiem :-)


Szkolenie Keratynowa odbudowa | Beauty Room Zgierz\nZabiegi keratynowe cieszą się coraz większą popularnością wśród fryzjerów. Właściwie wykonane dają spektakularne efekty na długi czas.\nJeśli chcesz zaoferować swoim klientkom usługi na najwyższym poziomie – zapraszamy na szkolenie.\nPracujemy na wielu rodzajach keratyn, omówimy szczegółowo każdą z nich, odkryjemy przed Tobą tajniki doboru odpowiedniego preparatu do włosów Twojej klientki aby zabiegi przez Ciebie wykonywane były efektowne oraz efektywne!\nPokażemy odpowiednią technikę wykonywania zabiegu, pomożemy uniknąć podstawowych błędów. Opowiemy dlaczego nazwa „keratynowe prostowanie” jest nazwą błędną jednak bardzo potoczną oraz dlaczego niektórzy twierdzą, że „spalili mi włosy keratynowym prostowaniem”.\nPamiętaj – teoria, mimo, że często nudna, jest podstawą do odpowiedniego wykonania tego zabiegu, który mogłoby się wydawać, jest banalnie prosty. Diabeł jednak tkwi w szczegółach.\nSzkolenie składa się z części teoretycznej oraz praktyki na modelce.\nNa czym polega zabieg keratynowej odbudowy?\nWywiad z klientem – wskazania i przeciwskazania do zabiegu, oczekiwania.\nEfekty keratynowej odbudowy włosów\nRodzaje keratyn oraz ich zastosowanie\nKarta klienta, oświadczenie, zgoda na publikację zdjęć\nPrzygotowanie do zabiegu – co jest potrzebne?\nDostosowanie preparatu i temperatury prostownicy do włosów klienta.\nZabieg krok po kroku – częste błędy i jak ich uniknąć\nEfekty końcowe – ich różnorodność\nCzas trwania: 1 dzień, ok 8h\nPoprzedni wpisSzkolenie przedłużanie włosów\nNastępny wpisSzkolenie Upięcia okolicznościowe


Streetfood w Londynie – Cztery strony\nStreetfood w Londynie\nJeśli lubisz streetfood, Londyn Cię nie zawiedzie. Istnieje możliwość zrujnowania swojej diety w każdej dzielnicy Londynu, więc nie walcz z tym i ciesz się pysznymi opcjami, które te uliczne targi oferują. Oto niektóre warte odwiedzenia:\nStreet Food Union Soho\nPrzejdź się w środę, czwartek, piątek i sobotę na Rupert Street w Soho. Ten mały, ale skuteczny targ uliczny jest otwarty od 11:00 do 15:30. Spróbuj hamburgerów oraz burgera z szarpaną wieprzowiną. Najbliższa stacja metra to Piccadilly Circus.\nBorough Market po prostu trzeba odwiedzić podczas wizyty w Londynie. Ten targ spożywczy, otwarty codziennie od 10:00 do 18:00, oferuje wszystko. Niezależnie od tego, czy chcesz zrobić zakupy spożywcze, czy zjeść szybki lunch, Borough Market to właściwe miejsce. Sprawdź ich stronę internetową pod kątem specjalnych wydarzeń. Szczególnie podobała mi się kanapka Duck Confit (6 funtów). Jest też bardzo urocza restauracja Padella, która oferuje świeży makaron. Specjały możesz jeść bezpośrednio na targu, próbując wszystkiego po trochu 🙂 Najbliższa stacja metra to London Bridge.\nDinerama jest otwarta w każdy czwartek, piątek i sobotę od 17:00. Przypomina bardziej wieczorny targ z jedzeniem ulicznym. Tłum zatrzymuje się na drinka i smaczną kolację. Miejsce to jest szczególnie popularne podczas ciepłych letnich nocy. Najbliższa stacja naziemna to Shoreditch High Street. Jeśli w ciągu dnia przebywasz w pobliżu Shoreditch, spróbuj Shoreditch Boxpark lub Pump Street Food Market.\nNowy Jork – najlepsze miejsca do jedzenia


Cannondale Systemsix - Rowery oraz ramy - Forum Szosowe\nStarted By 4gotten , 03 lip 2018 19:03\nNapisano 03 lipiec 2018 - 19:03\nNie znalazłem nic na forum o tym rowerze, a myślę, że jest wart uwagi. Mnie samego zainteresowało stwierdzenie producenta, że ten rower "wymaga około 10% mniej mocy do utrzymania prędkości od lekkich modeli wyścigowych jak SuperSix EVO" i to przy prędkości około 30km/h co jest czymś co jestem sam w stanie osiągnąć Przy jeździe na ultradystansach to już spory zysk.\nPrzy wyższych prędkościach zyski mają być nawet bardziej zauważalne.\nCzas odkurzyć świnkę -skarbonkę. Jest na co zbierać\nNapisano 03 lipiec 2018 - 20:02\nPodejrzewam że inne rowery areo można by podobnymi słowami opisać... spec też jakiegoś nowego areo-potwora wypuścił kilka dni po cannondale tyle że jeszcze się nie doczekał testów.\nNie zmienia to faktu że sprzęt śliczny, prócz najtańszej wersji.\nCeny kosmiczne, przeskok z mechanicznej grumy na elektryczną coś za dużo kosztuje...\nNapisano 03 lipiec 2018 - 22:42\nWszystkie te stwierdzenia są dobrą manipulacją, niby precyzyjne liczby, ale tak naprawdę to ogólniki.\nAle zawsze można stwierdzić, że SuperSix EVO to naprawdę kiepski rower spoko, aż o tyle można poprawić wyniki.\nRower to tylko 15% oporu aero, a oni utrzymują że poprawiając go poprawia się twoje wyniki nawet o 10 %\nNapisano 03 lipiec 2018 - 22:58\nNie wiem... skoro same koła z trochę większym stożkiem potrafią dać różnicę 2km/h przy 30km/h, to nie dziwi mnie, że cały rower da te 10%\nA tu różnica na poziomie 20% miedzy tanim btwinnem, a rowerem do TT+skinsuitem.\nJa bym sie przynajmniej nad kółkami ze stożkiem zastanowił jak sie jezdzi na "górskich" i nie patrzy tylko na podjazdy, bo wygląda na to, że robią sporą różnicę . Pewnie koła+wideł+kiera aero i obstawiam, że mamy 90% zysku aero z "roweru aero".\nNapisano 04 lipiec 2018 - 06:39\nNajwiększym zyskiem w rowerze aero są: bardziej agresywna pozycja = bardziej aero oraz koła.\nNapisano 04 lipiec 2018 - 08:31\nZ definicji bardziej agresywna, ale w zwykłych rowerach też zawodowcy wsadzają mostki z mega pochyleniem na minus... wiadomo że cannon może trochę poczarować z tymi cyferkami przyjmując odpowiednie założenia .\nZ powyższego eksperymetnu wychodzi, że ~6% dają koła. Nie wiem na ile jest obarczony błędami pomiarów, ale wygląda na to, że koła aero(tam mają 40mm z przodu i 50mm z tyłu), to jest niezły kompromis, gdzie nie dodajemy kilograma, a w praktyce pewnie ok 100-200g przy tej samej jakości kołach(np enve SES 2.2 ważą 820g za dwie obręcze, a ten model z testu z wysokim stożkiem SES 4.5 958, czyli mamy 138g "kosztu" - fakt faktem na masie rotacyjnej, ale nadal jeżeli przyjać że pozostałe "uaerowanie" będzie kosztować 800g-900g, to może się okazać, że po prostu nie warto inwestowac ponad koła(szczególnie, że przy okazji spada komfort). Ten gradient do 6% gdzie niby aero nie ma strat/ma przewagę, może wtedy spaść dla roweru aero vs roweru wspinaczkowego z kołami aero. Np rower aero będzie tylko do 4-5% miał jeszcze jakąś przewagę, a to juz by była spora roznica.\nNapisano 04 lipiec 2018 - 09:40\nTakie szybkie i jednocześnie takie drogie te nowe aero maszynki od BMC, Speca, Cannonka, Treka, Wiliera i każdego innego producenta rowerów, który postanowił 'wydać' niemal identyczną maszynę 'tego lata'. Przyszłość jest jasna: aero+tarcze+chowanie linek. Mam wrażenie, że kilka lat temu na TdF część ekip jeździła na rowerach bardzo podobnych do dostępnych dla przeciętnego amatora (zaawansowanego i powiedzmy zdecydowanego na zakup na raty lub oszczędzanie przez jakiś czas). Teraz na aktualny=nowoczesny sprzęt trzeba wydać dwa razy tyle.\nNapisano 04 lipiec 2018 - 09:49\nAero nie dla mnie.. i czemu one wszystkie takie brzydkie? jeszcze ten Spec nowy jako tako wygląda, gdyby go lepiej pomalować, można by było na czym oko zawiesić\nNapisano 04 lipiec 2018 - 11:31\nPo zobaczeniu podstawowej wersji bez hydrauliki już nie robi takiego wrażenia.\nNo i ten dedykowany mostek/kierownica. W Specu przynajmniej dali normalny zestaw.\nNapisano 04 lipiec 2018 - 11:41\nKażda wersja ma hydrauliczne hamulce tarczowe. Cannondale nie oferuje tego roweru z hamulcami szczękowymi, a wynika to z konstrukcji ramy.\nNapisano 04 lipiec 2018 - 11:55\nNie rozumiem narzekania, przecież piękny jest\nRibble R872 - Octane One Gridd\nNapisano 04 lipiec 2018 - 15:08\nOkropnie brzydkie i pokraczne te „aero”...\nNapisano 04 lipiec 2018 - 20:59\nNiestety, muszę się zgodzić. Tak jak uwielbiam CAADy i SuperSixy, to ten nowy SystemSix wygląda słabo.\nWg mnie tylko damska wersja wygląda jako tako\njohnny_pl lubi to\nNapisano 05 lipiec 2018 - 11:42\nNowe BMC TimeMachine (co za nazwa :-o ) :\nNapisano 05 lipiec 2018 - 11:56\nTo było ładniejsze\nNapisano 05 lipiec 2018 - 12:22\nWszystkie rowery teraz wyglądają jak Canyon Aeroad\nNapisano 05 lipiec 2018 - 12:59\n@Rozmiar, chyba miałeś na myśli to:


Czy będziemy płakać podczas premiery? - Pretty Little Liars :: Słodkie Kłamstewka :: Online\nCzy będziemy płakać podczas premiery?\nSłyszeliśmy już wiele szczegółów, dotyczących pierwszego odcinka trzeciego sezonu, ale niewiele wiemy o tonie, w jakim jest utrzymany. Czy mamy przygotować się na wypłakiwanie sobie oczu, czy może na zdarcie gardeł przez krzyki? Marlene King napisała na twitterze:\n„3×01 nie jest bardzo smutny. Bardziej przerażający”\nMy jednak potrafimy wyobrazić sobie kilka chwytających za serce scen- w końcu, po śmierci Mayi Em raczej nie będzie szczęśliwa- ale wygląda na to, że powinniśmy bardziej przygotować się na zwroty akcji i zawirowania, niż na łzy.\n3 myśli na “Czy będziemy płakać podczas premiery?”\nReckless 5 maja 2012 o 17:00\nNie mogę się doczekać! Jeszcze miesiąc..\npaula15paulina15 6 maja 2012 o 12:10\nJa też ..AŻ miesiąc;(\nariana 6 maja 2012 o 20:26\nTo fakt ;(


5 stycznia 2020 r. obchodziliśmy doroczny odpust ku czci Najświętszego Imienia Jezus.\nImię Jezus pochodzi z greckiego przekształcenia hebrajskiego imienia „Jehoszua”, w formie skróconej „Jeszua”, które oznacza „Jahwe jest zbawieniem”. Co ciekawe imię to należy do tak zwanych imion teoforycznych, a więc zawierających w sobie imię własne Boga (Jahwe) objawione Żydom w Starym Testamencie.\nW imię Jezus wpisany jest zatem tetragram, czyli cztery najświętsze dla Żydów litery będące imieniem własnym Boga: JHWH. Do dziś nie wyjaśniono na pewno ich znaczenia, niepewna jest także wymowa, choć większość badaczy zgadza się, że brzmi ona „Jahwe”. Według naukowców tetragram można tłumaczyć jako „Jestem, który jestem”, „ten, który jest”, „istniejący”. Z czasem Żydzi przestali wymawiać imię Boga, zastępowali je słowem „Adonai” („Pan”). Tradycja ta przetrwała do dziś w Kościele katolickim, który także radzi, by nie posługiwać się „świętym tetragramem” i ograniczyć wypowiadanie imienia Jahwe.\nImię Boga ze Starego Testamentu jest zatem wpisane w imię Jezus. Kościół wierzy, że Bóg w ten sposób objawił się pod nowym imieniem, jednak „stare” imię pozostawił w mocy. Trzeba też dodać, że imię Jezus nie było niezwykłe w tamtych czasach. Nosiło je wielu mężczyzn. Pojawia się też w nieco innych formach w Starym Testamencie np. Jozue czy Ozeasz.\nO tym, że imię Jezus otaczane jest szczególną czcią, świadczy też fakt, że Kościół już w XVI wieku ustanowił specjalne święto „imienia Jezus”.


OFERTA SZKOLENIA DLA GRUPY 12 OSOBOWEJ\nPragniemy przedstawić Państwu propozycję przeszkolenia kierowców w zakresie bezpiecznej jazdy samochodem w „DYTKO SZKOŁA”.\ngodz. 9.00 –przywitanie w Hotelu Aviator, drobny poczęstunek, krótkie informacje na temat szkolenia, podział na dwie grupy – max 6 osobowe\ngodz. 9.15 – rozpoczęcie zajęć: pierwsza grupa zostaje w hotelu na szkoleniu teoretycznym w zakresie bezpiecznej jazdy ( zajęcia prowadzi oficer policji ), druga udaje się na tor jazdy – nauka prawidłowej pozycji i układu rąk za kierownicą, jazda slalomem, nauka precyzyjnego hamowania, jazda na próbie „test Stewarda” oraz jazda autem wyposażonym w troleje ( małe kółka na tylnej osi )\ngodz.10.50– zamiana grup na ćwiczeniach\ngodz. 12.30 – przerwa z posiłkiem dla wszystkich uczestników\ngodz. 13.00 – ponownie zajęcia z podziałem na grupy, pierwsza grupa zostaje w hotelu na szkoleniu w zakresie udzielania pierwszej pomocy ( zajęcia prowadzą lekarze ratownictwa drogowego ) , druga grupa udaje się na tor - jazda samochodami na matach poślizgowych – hamowanie na śliskiej nawierzchni, omijanie przeszkody, jazda po śliskim łuku\ngodz. 14.00 – zamiana grup\ngodz.16.00 – 16.30 – zakończenie i podsumowanie szkolenia, rozdanie pamiątkowych dyplomów, wspólny obiad\nCena jednodniowego szkolenia wraz z posiłkami i salą wykładową – grupa 12 osobowa – 4.740 zł lub 395 zł za osobę


Pełna kulturka: "Dziewczyna z sąsiedztwa" Jack Ketchum\nEtykiety: Jack Ketchum Papierowy Księżyc Sara\nTytuł: Dziewczyna z sąsiedztwa Autor: Jack Ketchum Tłumaczenie: Łukasz Dunajski Wydawnictwo: Papierowy księżyc Ilość stron: 380 Moja ocena: 8,5|10\n"Złość, nienawiść i samotność są niczym pojedynczy przycisk, czekający na palec, który poprowadzi człowieka do destrukcji"\nSłysząc czy nawet widząc ten tytuł większość z nas przypuszczalnie pomyśli najpierw o komedii o tej samej nazwie, w zasadzie nie ma w tym nic złego, ale niestety TO z całą pewnością nie jest śmieszną opowiastką wyssaną z palca. Dziewczyna z sąsiedztwa to prawdziwa historia i teraz, gdy już jestem po lekturze to w dalszym ciągu jestem w szoku,\nTeoretycznie głównymi bohaterkami tej książki są Meg i Suzie, ale autor postanowił rozegrać to inaczej i ukazać to z nieco (według mnie) "lepszej" perspektywy i tak oto głównym bohaterem staje się niepozorny chłopiec, który mieszka w sąsiedztwie, który w zasadzie jest obserwatorem. David to prawie nastolatek, ma bodajże 13 lat (nie przywiązywałam w sumie do tego zbyt dużej uwagi) i mieszka w małym miasteczku, w którym każdy zna każdego, ulica na której mieszka jest naprawdę spokojna, tam każdy dzieciak w sumie przyjaźni się z każdym. Jednak przejdźmy do czegoś bardzo istotnego, David przebywa u Chandlerów, zatem wiadome było to, że nic go nie ominie.\nTowarzyszą mi teraz naprawdę dziwne uczucia, sama nie wiem nawet jak je nazwać - to mieszanina oburzenia i można powiedzieć, że pewnego rodzaju smutku. Sama naprawdę nie wiem co powiedzieć, bo jestem oburzona tym, że to miało miejsce i ach. To z całą pewnością będzie długa i może nieco nudna recenzja, jeśli taka będzie to wybaczcie, ale ciężko mi się powstrzymać. Pomęczę zatem jeszcze temat Davida, poznał Meg i nawet się w niej zakochał, ale wszystko zaczęło się pieprzyć, wybaczcie kolokwializm, ale inaczej tego nazwać aktualnie nie potrafię. Chłopak niby wiedział, że źle się dziej, ale z dnia na dzień coraz bardziej do tego przywykał, mogę chyba stwierdzić, że zaburzyło to troszkę u niego rozróżnianie dobra od zła i zaczął to wszystko uważać za zupełnie normalne.\n"To jak postąpiłeś na końcu... To się liczy."\nSkoro już tyle powiedziałam na temat Davida, więc warto wspomnieć o Ruth i jej bandzie, bo w większości to właśnie oni wyrządzili najwięcej złego. Zacznijmy więc od Ruth, na początku wydawała się być po prostu jedną z tych fajnych sąsiadek, które na wszystko pozwalają i potajemnie dają nam się napić piwa, w tym wieku to coś naprawdę wielkiego. Oto jak bardzo potrafią mylić pozory, myślę, że ta kobieta zmyliłaby niemalże każdego. Ta kobieta to totalny ewenement, tak bardzo nienawidzi płci, której i ona jest posiadaczką, że zgotowała obu dziewczynom piekło. Zastanawiam się tylko co działo się w jej głowie, że była tak okrutna i co więcej pozwalała, a czasem zmuszała do tego własnych synów czy ich kolegów. Oczywiście młodzi Chandlerowie byli równie winni co ich matka, absolutnie nic ich nie usprawiedliwia, więc nie wiem nawet jak mam do nich podejść. Jestem po prostu oburzona. Tak samo jeśli chodzi o ich kolegów, ciężko było sobie to wszystko tak po prostu wyobrazić.\nPowiedziałam już niemalże o wszystkich oprócz tych najbardziej kluczowych postaciach, a mianowicie o Meg i Suzie. Zacznijmy od tej, która miała odrobinkę "lżej", czyli Suzie. To lżej jest jak najbardziej uzasadnione, bo z pewnością traktowali ją jak księżniczkę w porównaniu z siostrą. To w sumie dosyć mała dziewczynka, ma bodajże 8 lat i to ona bardziej ucierpiała w wypadku, w którym zginęli ich rodzice. Suzie ledwo chodzi, ma pełno blizn i ma na nogach takie jakby stabilizatory, nie pamiętam jak się konkretnie nazywają, ale myślę, że każdy ma jakieś wyobrażenie. W każdym razie ona była nieco mniej bita, ale za to była "dobrą" formą szantażu dla starszej siostry. Więcej o niej mówić chyba nie trzeba, więc przejdę do Meg. Przyznam szczerze, że to najsilniejsza kobieta, tak myślę, że 16 latka to już praktycznie kobieta, którą kiedykolwiek widziałam, to w sumie trochę, a nawet bardzo nie na miejscu, ale szczerze ją podziwiam, że tak długo dała radę. Meg to naprawdę inteligentna i zaradna dziewczyna, która trafiła niestety w nieodpowiednie miejsce, w którym jej życie zmieniło się w istne piekło na ziemi. Ta dziewczyna znosiła tygodnie upokorzeń, uderzeń, a nawet największej krzywdy jaką można wyrządzić kobiecie.\n"... Są rzeczy, o których wiesz, że prędzej umrzesz, niż o nich komukolwiek powiesz. Rzeczy, o których wiesz, że lepiej byłoby umrzeć, niż je zobaczyć ..."\nJest to niezwykle kontrowersyjna książka, ja odnoszę takie wrażenie i podczas czytania towarzyszyło mi naprawdę mnóstwo emocji, czasem niezbyt przyjemnych, ale intensywnych. Miałam spore obawy przed przeczytaniem tej książki, bałam się, że to jednak nie książka dla mnie, że porzucę ją w połowie, że będzie po prostu zła. W każdym przypadku się pomyliłam, jakkolwiek głupio to brzmi, książka była dobra, przerażająco dobra i przede wszystkim opierała się na prawdziwej historii, co dodaje tej książce autentyzmu, a bohaterowie stają się niezwykle realni. Autor ma specyficzne pióro, które w sumie zmusza nas do myślenia, analizowania i przeżywania tego co się właśnie dzieje. Aż głupio mi w tym wypadku wspominać o okładce, ale jest klimatyczna i adekwatna do treści.\nPo tak długiej recenzji czas na krótkie podsumowanie, reasumując zatem. To niezwykła książka, która zmusi was do myślenia, ale także przerazi i załamie. Powieść na faktach, która sprawia, że przestaje się niemalże wierzyć, że coś tak okrutnego nie mogłoby być prawdziwe, bo skąd takie okrucieństwo u zwykłego człowieka, ale to się wydarzyło naprawdę. Nie wiem czy ją polecić, jestem nią totalnie wstrząśnięta. Myślę, ze warto poznać tę historię, ale nie jest to książka dla każdego.


Iluminacje i dekoracje świetlne nie tylko od święta - Komunikacja Społeczna\nIluminacje i dekoracje świetlne nie tylko od święta\naw/Propertydesign.pl • 5 września 2017 - 15:04\nZamojski Park Miejski z iluminacją (fot.mat.pras)\nOżywiają i przemieniają przestrzeń, cieszą mieszkańców, przyciągają tłumy turystów, stając się niepowtarzalną atrakcją. Iluminacje i dekoracje świetlne nie kojarzą się już tylko ze świętami Bożego Narodzenia. Coraz częściej z powodzeniem wykorzystywane są jako narzędzia promocji miast czy gmin, które szukają nietuzinkowych sposobów, by zainteresować turystów, wyróżnić się i zapaść w pamięć, często nie tylko lokalnie.\nPrzykładem jest Zamość, miasto któremu nie brakuje pomysłów, by dzięki iluminacjom przyciągać zwiedzających przez cały rok. Do tej pory świetlne obrazy przygotowane z różnych okazji: na Boże Narodzenie, Wielkanoc czy święta majowe można było obserwować na elewacji ratusza. Tym razem oryginalną, bo jedyną taką dekorację w Polsce zyskał zamojski Park Miejski i znajdujący się w nim staw.\n– Dzięki wakacyjnej świetlnej oprawie stał się teraz miejscem częstych wieczornych spacerów. Widzimy, że podoba się zarówno mieszkańcom, jak i odwiedzającym Zamość turystom – mówi Barbara Godziszewska z Urzędu Miasta Zamość.\nRuchoma kwiecista iluminacja jest wyświetlana codziennie od godziny 21.00 do 2:00 nad ranem. Ostatni pokaz przewidziano 30 września. - To pierwsza w Polsce projekcja tego typu na wodzie. Do tej pory ekranami dla takich dekoracji były obiekty architektoniczne, najczęściej ściany budynków – mówi Rafał Jaczyński z firmy Multidekor, która przygotowała iluminację. – Cieszymy się gdy po raz kolejny widzimy, w jaki sposób światło może nadawać nowe życie miejscu, które do tej pory po zmroku pustoszało – podkreśla Jaczyński.\nZaprojektowane dla potrzeb konkretnej przestrzeni, tworzone na zamówienie i dostosowywane do jej wymagań świetlne dekoracje są często wykorzystywane, by wydobyć i podkreślić unikatowy charakter miejsca.\nTak było na przykład w gminie Mstów, koło Częstochowy, która słynie z największej liczby sadów owocowych w województwie śląskim i sporej już liczby całorocznych iluminacji. Trzymetrowe jabłko podświetlone tysiącami ledowych lampek pojawiło się rok temu na mstowskim rynku z okazji czwartej edycji „Święta Jabłka”.\nWyjątkowa ozdoba spodobała się mieszkańcom i dziś należy już do stałych elementów krajobrazu miasta. Oprócz klasztoru i mostu na Warcie nowy wygląd zyskuje po zmroku także dwudziestokilkumetrowa Skała Miłości we Mstowie, lokalna atrakcja turystyczna. Na potężnym ostańcu, który w ciągu dnia jest gratką dla amatorów wspinaczki skalnej, nocą nawet z daleka można dostrzec herb Mstowa a przy okazji świąt państwowych – barwy narodowe. – Podświetlane ledowymi lampkami jabłko jest już niejako nowym symbolem Mstowa – tłumaczy Adam Markowski zastępca wójta gminy Mstów – Efektowne iluminacje świąteczne i całoroczne podkreślają piękno ważnych dla nas miejsc. Stały się też istotnym elementem promocji gminy – dodaje.\nmzakrzewski, 2017-09-06 09:16:29\nZamość poradził sobie z grzybem hetmańskim, skutecznie trawiącym mury starówki? Te iluminacje obficie elektryczne jak się maja do walki ze smogiem? Prąd ci u nas węglowy i smogowy.


Komfortowe warunki w hotelu - advisor\nHome » Wakacje » Hotele i Noclegi » Komfortowe warunki w hotelu\nDodane: 2019-04-08 :: Kategoria: Wakacje / Hotele i Noclegi\nNasza firma prowadzi profesjonalny obiekt hotelowy w bardzo atrakcyjnej lokalizacji - wśród lasów i w pobliżu jeziora, a jednocześnie blisko głównych szlaków komunikacyjnych. Dzięki temu nasz hotel cieszy się popularnością wśród szerokiego grona klientów. Jest to idealne miejsce zarówno dla osób szukających rekreacji i wypoczynku, jak też miejsce na różnego rodzaju imprezy integracyjne, okolicznościowe oraz konferencje. Wszystkie te wydarzenia mogą być organizowane w bardzo dużej sali konferencyjnej i bankietowej z dostępem do restauracji i baru. Wszystkie imprezy integracyjne czy okolicznościowe obsługiwane są przez doświadczonych pracowników naszej firmy. Na stronie internetowej znajdują się informacje o warunkach organizacji imprez i rezerwacjach.\nSzukasz dobrego hotelu na urlop w okolicach Łodzi? Ma to być obiekt blisko centrum miasta, tak byś mógł w każdej chwili pójść z przyjaciółmi do pubu lub pizzerii? Odpowiedni będzie dla ciebie Aparthotel Żyrardów. Opinie klientów o tej placówce są pozytywne, więc bez obaw możesz zarezerwować w nim po...


Polska pianistka wśród laureatów nagród Pro Cultura Minoritatum Hungariae - Niezależna\nKultura i Historia • 17.05.2021 19:01\nPolska pianistka wśród laureatów nagród Pro Cultura Minoritatum Hungariae\n„Jestem bardzo zaszczycona, że przyznano mi tę nagrodę. Odbiorę ją w późniejszym terminie, ponieważ dzisiaj jestem jeszcze za granicą”\n– powiedziała Darska.\nOznajmiła, że organizuje na Węgrzech dwa rodzaje konkursów chopinowskich od 2004 roku.\n„Jeden startował od razu jako międzynarodowy i odbywa się co dwa lata. W zeszłym roku po raz pierwszy nie został zorganizowany z powodu pandemii. To konkurs dla uczniów i studentów do 35. roku życia. Drugi konkurs rozpoczął swoje życie jako ogólnokrajowy, ale potem się rozszerzył, najpierw na teren tzw. Wielkich Węgier, a potem dalsze kraje. Stratują w nim uczniowie szkół podstawowych i średnich”\n– powiedziała pianistka.\nDodała, że w tym roku organizuje kolejny konkurs dla uczniów szkół w listopadzie. „Mam nadzieję, że uda się go zorganizować na żywo” – powiedziała.\nJak podkreślił na uroczystości wicepremier Zsolt Semjen, uważa on wyrażenie „mniejszość narodowa” za „wyjątkowo niefortunne i deprecjonujące”, bo kojarzy się z czymś mniejszym, „a narodowości mieszkające na Węgrzech nie są od nikogo mniejsze”. Jak dodał, społeczność narodowa może być mniejsza liczbowo, ale pod względem wartości, kultury i ducha – większa.