Gotowi na kolejne akcje T-Mobile Electronic Beats?\nMount Kimbie, mat. pras.\nDamon Albarn był dopiero początkiem.\nPrzyjazd Gorillaz do Warszawy i Katowic był prawdziwie hitchcockowskim wstępem do tego, co na tegoroczne ciepłe (hope so), wakacyjne miesiące przygotowała dla was ekipa T-Mobile Electronic Beats. Sceny na nietuzinkowych, barwnych polskich festiwalach, działania skorelowane z waszym spokojnym snem, a także garść nieco zagadkowych, lecz co za tym idzie, jeszcze mocniej pobudzających nasze apetyty aktywności. Zebraliśmy dla was wszystko w kilku poniższych punktach, z których część na pewno wygląda dla was bardzo znajomo:\nJuż w najbliższy weekend wskoczymy w szolę, by zjechać na najlżejszą szychtę na Śląsku. Dużo wymykającej się szufladkowaniu muzyki, głównie elektronicznej, lecz w line-upie znalazło się również miejsce dla wykonawców oddanych innym gatunkom. Wszystkich znajdziecie na oficjalnej witrynie festiwalu. My przypominamy, że jeszcze dzisiaj możecie u nas zgarnąć wejściówkę na ten wyjątkowo niesztampowy gig, o którym wszystko znajdziecie w publikacji poniżej. Gospodarzami sceny T-Mobile Electronic Beats będą m.in. Max Cooper, Clark i Gold Panda.\nW ostatni weekend lipca tuż nad płockim brzegiem Wisły odbędzie się kolejna edycja jednego z największych festiwali poświęconych muzyce elektronicznej w naszej części Europy. T-Mobile Electronic Beats i tam będzie miał swoja scenę, na której będziecie mogli zobaczyć poniższych artystów:\nPiątek (29 lipca) The Belleville Three\nSobota (30 lipca) Agents of Time live\nMiędzy ósmym a dziewiątym września musicie odwiedzić Białystok, by poczuć wyjątkową magię podlaskiego festiwalu UP TO DATE. T-Mobile Electronic Beats przygotowali na swojej scenie hiphopową ucztę, która każdemu z was pozwoli nażreć się do syta. Na stole widzimy już tłuste dania główne, ale ekipa T-Mobile Electronic Beats zapewnia, że jeszcze każdy z nas dostanie niezłą dokładkę. Jak dotąd na półmiskach znaleźli się Pro8l3m, francuski czarodziej samplingu, znany z serii "Chinoiserie" - Onra, O.S.T.R. oraz połówka duetu Syny - Piernikowski.\nNo tutaj już możecie wjechać z nieśmiertelnym "że co?". Spieszę z wyjaśnieniem. Glamping to twój mokry sen, który nierzadko zdarzało ci się śnić, przewalając się z boku na bok, leżąc na twardej karimacie. Glamping to wyjątkowa opcja dla fanów Electronic Beats, która pozwoli szczęśliwcom cieszyć się wygodnym miejscem noclegowym, wydzielonym prysznicem oraz atrakcjami-niespodziankami. Jak zostać jednym z nich? Wbijajcie tutaj po resztę interesujących was informacji.\nWarsaw Gallery Weekend to coroczny festiwal sztuki współczesnej organizowany przez prywatne galerie. Kilkadziesiąt wystaw i bogaty program towarzyszący ukazują to, co najciekawsze i najbardziej aktualne na warszawskiej scenie artystycznej. Nie mogło tam oczywiście zabraknąć T-Mobile Electronic Beats, który zaaranżuje przestrzenie Starej Królikarni swoją wyjątkową wystawą "Półprawda". Będzie ją można podziwiać między 10 września a 22 października.\nScen T-Mobile Electronic Beats nie zabraknie również podczas festiwalu filmowego T-Mobile Nowe Horyzonty, a także w ramach Warsaw Games Week. Więcej informacji o na razie tajemniczej kooperatywie pojawi się wkrótce i już ostrzymy sobie na nie zęby.\nTagged:MusicNoiseyaudioriverUp To Dateglampingtauron nowa muzykat-mobile electronic beats warsaw gallery weekend


Ludzie Dobrej Woli [Krystian Nowak] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00146 003589 18769419 na godz. na dobę w sumie\nLudzie Dobrej Woli - ebook/epub\nAutor: Krystian Nowak Liczba stron: 288\nISBN: 978-83-65853-95-0 Data wydania:\nW drodze do szkoły, potrącony na pasach przez pijanego kierowcę, ginie mały Tomek. Sprawa z pozoru wydaje się prosta...\nNa miejscu wypadku, we wraku samochodu, policja znajduje winnego.\nCałe zajście wywołuje ogromne poruszenie w lokalnej społeczności. Edward Zawisza, prezydent miasta, stara się pomóc pogrążonej w żałobie rodzinie, oferując bezrobotnemu ojcu zabitego chłopca pracę w urzędzie miasta.\nSzybko jednak okazuje się, że wszystko jest znacznie bardziej skomplikowane. Sympatyczne, prowincjonalne miasteczko powoli ukazuje swoją niemiłą stronę…\nNie tylko w Waszyngtonie światowi decydenci knują skomplikowane, mroczne intrygi. Czasem lokalna wierchuszka z małego miasteczka gdzieś w Polsce bywa równie bezwzględna.\nSpis treściCzęść I w której poznajemy miasto, jego mieszkańców oraz trapiące ich problemy, ze śmiercią małego Tomeczka na czeleRozdział IRozdział IIRozdział IIIRozdział IVCzęść II w której pół miasta staje przed sądem, a drugie pół się temu przyglądaRozdział IRozdział IIEpilogWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nCZĘŚĆ Iw której poznajemy miasto, jego mieszkańców oraz trapiące ich problemy, ze śmiercią małego Tomeczka na czele\nROZDZIAŁ INiepostrzeżenie niczym najcieńsza ze wskazówek na tarczy zegara mijają dni w naszym mieście. Stukot ich kroków po kartach kalendarza słyszalny bywa rzadko, za to zawsze niespodziewanie. Bywa jednak tak, że dźwięk ten przybiera na sile potężnie i jego dudnienie staje się ogłuszające. Jedni, przyzwyczaiwszy się do hałasu, na powrót przestają go dostrzegać. Dla innych jakby czas zatrzymał się w miejscu. Nasze miasto jest – należy to przyznać z całą uczciwością – brzydkie. Nic nie odróżnia go od miast, jakich wiele w całym kraju. Być może poza ludźmi, którzy u nas są jedyni w swoim rodzaju. Choć pewnie każdy mógłby stwierdzić to samo i nie byłoby uczciwie zarzucać mu kłamstwo. Najbardziej oryginalna w naszym mieście wydaje się być jednak nie społeczność, ten luźny zbiór jednostek, który w wyniku mniejszego bądź większego przypadku zamieszkuje tę samą połać ziemi, tylko sieć powiązań, która tych ludzi oplata, oraz trudność, z jaką przychodzi im o niej rozmawiać. Trudność zresztą nie jest być może najwłaściwszym tutaj słowem i należałoby mówić raczej o niewygodzie czy dyskomforcie. Póki co zostawmy więc ten temat w spokoju; nie denerwujmy nikogo już na samym początku. W swoim czasie każdy zrozumie, w czym rzecz. Oto jedna z ulic. Do pracy idzie nią pan Edward Z. Prezydent tego miasta, nasz gospodarz. Krok ma sprężysty i żwawy. Taki, który od razu mówi nam, z jaką osobą mamy do czynienia. Kroczy on przed siebie szybko i radośnie, wyraźnie ciesząc się na dzień, który wszak dopiero przed nim. Dzień, który jak wiele podobnych w przeszłości, spędzi na ciężkiej pracy w służbie miastu, w którym się urodził. To w nim się wychował i wokół niego, a także dzięki niemu zbudował i karierę, i całe swoje życie. Obserwując ten krok, dostrzegamy człowieka, który nie ma żadnych problemów z podejmowaniem decyzji, nawet tych najważniejszych. Człowieka, dla którego cel, ku któremu zmierza, jest jasny i niepodważalny. Człowieka odznaczającego się cechami, które budzą powszechny szacunek i bez problemu zjednują mu ludzi. Niewątpliwie charakter Edwarda Z. i jego physis, która odzwierciedlała jego zalety, mogły stanowić pewien atut w wyborczej walce o fotel gospodarza naszego miasta. Mogły, i pewnie by nawet stanowiły, gdyby Edward Z. nie był jedynym kandydatem, który zdecydował się ubiegać o ów urząd. Gdy w naszym mieście zorganizowano pierwsze bezpośrednie wybory na prezydenta, Edward Z., znany wtedy jeszcze jako Edward Zawisza, mężczyzna wówczas w wieku, jaki wielu określiłoby zapewne mianem „średni”, po długich namysłach, szczegółowych analizach i wielu zażartych dyskusjach, które toczył sam ze sobą, doszedł do wniosku, że najlepsze, co może zrobić zarówno dla siebie, jak i dla miasta, które szczerze kocha, to objąć nad nim władzę. Oczami wyobraźni widział siebie jako pana sprawiedliwego, który każdemu chce przychylić nieba, choć nie stroni od użycia zdecydowanej i twardej ręki, kiedy sytuacja tego wymaga. Takiego, który robi wszystko dla wspólnego dobra, prawdziwego lidera, umiejącego bez trudu rozkochać w sobie tych, którzy go jeszcze nie znają, i umocnić miłość w tych, którzy go już poznali. Ku snuciu podobnych wizji miał zresztą solidne podstawy. Skończywszy miejscowe liceum z wyróżnieniem, wyższe wykształcenie odebrał zaocznie w mieście wojewódzkim; w ciągu tygodnia pomagał ojcu w prowadzeniu rodzinnego warsztatu naprawy telewizorów i radioodbiorników. Nie wiadomo, które z tych zajęć budziło u ludzi większy szacunek. Czy wzbudzała go jego ambicja, czy też to, że nie stawiał tejże ambicji ponad rodzinne zobowiązania? Bezpiecznie będzie więc uznać, że swoim postępowaniem jako takim budził respekt nawet u tych, którzy go nie lubili. Studiował prawo, choć jego ojciec liczył, że syn uda się na politechnikę, by zgłębiać, jak on sam (co prawda jedynie w szkole zawodowej), tajemnice elektryki. Syn chciał jednak czego innego. Ojciec wyraził zgodę na jego wybór, ale pod warunkiem, że w tygodniu Edward będzie mu pomagać, a tym samym kontynuować pod pilnym ojcowskim okiem naukę fachu, którą zaczął jeszcze w szkole średniej. Sam nie byłby w stanie obrobić się z dużą ilością sprzętu do naprawienia i potrzebował pomocy. Inaczej nie mógłby utrzymać ani siebie, ani syna. Studia, nawet te dzienne, też kosztują. A co dopiero zaoczne! Zwłaszcza gdy się je podejmuje w innym mieście. „Prawo dziś jakieś jest, a jutro go nie ma” – gderał trochę od rzeczy ojciec, gdy Edward upierał się przy swoim wyborze studiów wyższych. „Ludzie jednak zawsze będą potrzebować coś naprawić i nie zawsze będą umieli to zrobić sami” – dodawał już bardziej rezolutnie, a przyszły prawnik, w związku z tym, że miał pozostawać przez czas studiów na jego utrzymaniu, nie wdawał się w zbędne dyskusje, tylko zaakceptował postawione mu warunki. Nigdy zresztą tego nie żałował. Dumnie mógł powtarzać, że w jego – odrobinę wprawdzie buńczucznym – haśle wyborczym „Edward Zawisza – tytan pracy” nie ma ani krzty fałszu. Pan prezydent dociera w końcu do biura, do którego od dnia objęcia urzędu, niezależnie od pogody, zawsze chodzi piechotą. Robi to, by – jak sam powtarza przy każdej nadarzającej się okazji (a ma ich wiele, wierzcie mi) – „nie stracić kontaktu ze zwykłymi ludźmi”. Zostawmy jednak na chwilę prezydenta Edwarda w spokoju. Nie przeszkadzajmy mu w pracy, której jest tak absolutnie oddany. Do panującego nam miłościwie włodarza jeszcze wrócimy. Nie jest on w końcu jedynym bohaterem tej opowieści. *** Chwilę wcześniej w biurze, do którego prezydent jeszcze zmierza, za dość gustownym biurkiem z jasnego drewna siedzi pani Zofia. Prywatna asystentka prezydenta miasta, oficjalnie – to znaczy tak zostało wpisane w umowie – szefowa jego kancelarii. Czy nie brzmi to poważniej? Prezydent nie miał problemu, aby w umowę o pracę wpisać pani Zofii takie a nie inne stanowisko. Dwa słowa zaledwie, a ile dumy można w nich zawrzeć. Zresztą nie miał on (zazwyczaj) większych obiekcji, żeby zaspokajać drobne acz symboliczne potrzeby mieszkańców swojego miasta. Jeśli tylko został o to poproszony i o ile prośby te były w odpowiedni sposób zakomunikowane. Pani Zofia zaczęła dzień jak zawsze odpowiednio wcześniej, by zdążyć przygotować biuro na przybycie jego najważniejszego pracownika. Przejrzała korespondencję i oddzieliwszy ziarna od plew, ułożyła ją na biurku prezydenta w kolejności nadania. Przybory piśmiennicze w postaci długopisów (czarny, czerwony i zielony) i korektora w pędzelku umieściła po lewej stronie maty leżącej na środku potężnego mahoniowego biurka w stylu ludwikowskim o lwich nogach. Wieczne pióro marki Parker, prezent od wojewody z okazji zwycięstwa w wyścigu o urząd, napełniła niebieskim atramentem i ułożyła po prawej stronie biurka. Ponadto na blacie przed prezydenckim fotelem znajdowały się – w odpowiednio posegregowanych i oznaczonych kolorowymi karteczkami samoprzylepnymi kupkach – dokumenty, z którymi prezydent musi się koniecznie zapoznać w dniu dzisiejszym, a także takie, które mogą jeszcze trochę poczekać, choć ich czas nadchodził nieubłaganie. Wszelkiego rodzaju wnioski, zawiadomienia czy raporty, które mogły poleżeć troszkę dłużej, pani Zofia gromadziła w żelaznej szafie stojącej w przedsionku gabinetu, zwanym także jej kancelarią. Jeszcze tylko najważniejsza rzecz ze wszystkich – kalendarz zadań prezydenta z wpisanymi priorytetami oraz godzinami ewentualnych spotkań wyznaczonych na dzisiaj, oznaczonymi za pomocą różnokolorowych jaskrawych flamastrów oraz samoprzylepnych znaczników, ułożony idealnie równolegle wobec czarnego bakelitowego telefonu i stojącego obok oprawionego w dębowe drewno zegara o rzymskich cyfrach i złotych wskazówkach. Kalendarz otwarty, naturalnie, na dniu dzisiejszym, tak by pan prezydent po zajęciu miejsca o nic nie musiał pytać ani niczego szukać. Można zająć się następną w hierarchii, zaraz po przygotowaniu kalendarza, czynnością, bez której nie sposób zacząć dnia pracy: parzeniem kawy. Gdy prezydent Edward Z. przekracza próg biura, machinalnie wyciera buty i poprawia zawiązany po windsorsku krawat. Szuka wzrokiem pani Zofii. Jest i ona. Wychodzi właśnie z jego gabinetu z pustą tacą. „Kawa już czeka, panie prezydencie” – mówi i uśmiecha się lekko, jakby nieśmiało, choć nie ma się czego wstydzić; znają się przecież od lat. Ma dziś wyjątkowo wyrazistą szminkę w czerwonym kolorze. To pierwsze, co prezydentowi rzuca się w oczy, bo Zofia zazwyczaj nie maluje się mocno. Szefowa jego kancelarii jest blondynką, niezbyt wysoką. Ze swoim wzrostem radzi sobie za pomocą nieodłącznych wysokich obcasów, schowanych jednak prawie zawsze pod luźnymi nogawkami długich materiałowych spodni. Ma złociste loki kończące się tuż nad ramionami i tworzące obramowanie jej smukłej twarzy dzięki odpowiedniej ilości lakieru w sprayu, którego, jak twierdzą pomiędzy sobą jej koleżanki, zdecydowanie nadużywa. Tym, co zawsze przykuwa wzrok Edwarda, ale i każdego innego mężczyzny, jest wyjątkowo głęboki dołek w jej brodzie. Rzecz wręcz hipnotyzująca. „Dziękuję, pani Zofio” – rzuca równie nieśmiało, sam nie wie czemu. Kiwa jej jeszcze głową, jakby przypominając sobie, że zapomniał się przywitać, i znika w swoim gabinecie. Zofia pracuje dla niego już długo, ale nigdy nie przechodzi z nią na „ty”, dopóki nie upewni się, że w biurze wszystko czeka na niego przygotowane w idealnym porządku. Tak jest i tym razem. Tak samo jak każdego innego dnia, odkąd pani Zofia została zatrudniona. Dopiero teraz schodzi z niego napięcie, które niezmiennie dopada go za każdym razem, gdy przekracza próg budynku urzędu. Czy aby na pewno o niczym nie zapomni? Czy nie zaburzy to jego planu pracy? Krzywo ułożona sterta papieru potrafi wywołać u niego bezgraniczne rozdrażnienie i uniemożliwić mu zajęcie się czymkolwiek konstruktywnym przed sprawdzeniem dziesięć razy, czy aby na pewno wszystko jest dokładnie tak, jak sobie to obmyślił, rozplanował i w końcu zażyczył. Obsesja pedantyzmu pojawiła się u niego, gdy pracował przy ojcu, który odznaczał się wyjątkowym brakiem szacunku do porządku. Młodego Edwarda z początku to tylko irytowało, ale z biegiem czasu zaczęło tak mocno drażnić, że zwyczajnie nie mógł znieść przebywania w tym bałaganie. W końcu przeorganizował cały warsztat, ojcu nakazał podczas pracy wyłącznie siedzieć w miejscu, a sam podawał mu, a potem odkładał z powrotem potrzebne akurat narzędzia i części. Na stole, na którym rozkręcali telewizory, radia, a czasem i inne sprzęty, których sąsiedzi nie mieli komu innemu oddać do naprawy, można by ludzi operować. Jego ojca z początku to denerwowało. Przyzwyczaił się do bałaganu i brudu panujących w warsztacie przez lata jego samodzielnej pracy, a swoją umiejętność odnalezienia się w tym chaosie uznawał za swego rodzaju moc, której nikt poza nim nie posiada. Coś, co czyniło go wyjątkowym. Dostrzegłszy jednak, że zmiany wprowadzone przez jego pierworodnego nie są jedynie jakąś fanaberią żółtodzioba, ale przekładają się na prędkość wykonywania zleceń przez ich warsztat – choćby z uwagi na brak potrzeby szukania zaginionej śrubki przez trzy godziny – a co za tym idzie: na zarobki, mógł jedynie zdusić w sobie sentyment za tym, jak było. I mamrotać pod nosem z uznaniem za każdym razem, gdy łapał się na tym, że już sam odkłada wszystko gdzie trzeba, zamiast rzucać byle gdzie przed siebie, jak to robił wcześniej. Na biurku Edwarda w jego prezydenckim gabinecie panował idealny porządek. Dokładnie tego oczekiwał. Stosy papierów ustawione były równolegle względem siebie, a przybory do pisania leżały na swoim miejscu. Zadowolony, zasiadł w fotelu. „Dziękuję, Zosiu” – powiedział trochę jakby do siebie, ale tak, by mieć pewność, że sekretarka usłyszy. Pani Zosia usłyszała. Wypuściła cicho powietrze, które trzymała w płucach już dłuższą chwilę. Na jej twarz powrócił pełen niepewności uśmiech. Uśmiech, który już widzieliśmy. *** W tym samym czasie, kiedy prezydent naszego miasta Edward Z. zabiera się do wypełniania swoich obowiązków, czyli dba o dobre życie każdego z nas, kilka przecznic dalej, w jednym z bogatych i przestronnych domów dzielnicy willowej, w sypialni na piętrze, budzi się Sonia Z. – jego żona. Pani prezydentowa niczego jednak nie widzi. Wpierw musi ściągnąć z twarzy maseczkę na oczy, w której zazwyczaj sypia, by żaden promyk światła przedzierający się przez zasłony nie podrażnił jej powiek zbyt wcześnie. Pani prezydentowa sypia także z zatyczkami w uszach, dzięki czemu nie słyszy choćby nucenia pod nosem Hanny – służącej krzątającej się w kuchni, która sprzątnąwszy już ze stołu po panu domu, nakrywa go ponownie dla swojej chlebodawczyni. Śniadania małżeństwo jada wspólnie w każdą sobotę, kiedy pani Hania pracuje tylko do południa. Na obiady chodzą wtedy na miasto. W niedzielę służba ma wolne. Pani prezydentowa obudziła się już w pełni i okrywszy się satynowym szlafrokiem, na śniadanie przygotowane przez gosposię schodzi po szerokich schodach swojej stylizowanej na zabytkową willi z ciężkiego do określenia okresu. Są tu kolumny i zimne marmurowe schody w stylu romańskim, a ściany zdobią portrety sarmackich mężów o bujnych wąsach i w eleganckich żupanach. Zdobne w pozłacane ramy portrety przodków, którzy o ile kiedykolwiek istnieli, to z pewnością nie byli spokrewnieni z żadnym z mieszkańców tego pałacu z pustaków i karton-gipsu. Drogę do salonu, w którym zje śniadanie, oświetlają Soni rozłożyste kandelabry o żarówkach przypominających świece. Mimo że jest kilka minut po ósmej rano, na zewnątrz panuje dość nietypowy nawet jak na tę porę roku półmrok. Zawsze gdy tak przemierza przestrzenie swego domu, muskając końcem szlafroka wpierw schody, a później posadzkę, Sonia czuje się, jak gdyby nie była prezydentową, tylko księżną. Nie potrafi jednak, nawet przed samą sobą, wytłumaczyć tej różnicy. Tak samo jak nie potrafi określić, czy ją to uszczęśliwia. Jak zawsze ostatnimi czasy, przy śniadaniu pomyśli o mężu. O tym, że już prawie ze sobą nie rozmawiają, nie wspominając o czymś więcej. A przecież są jeszcze całkiem młodzi. Po pierwszym kieliszku białego wina, o który nie musi już nawet prosić – Hanna to bowiem wspaniała służąca świetnie znająca się na swojej pracy – zacznie też wspominać, jak to było, kiedy się poznali. Sonia na studia prawnicze, w przeciwieństwie do męża, nie poszła do końca z własnej woli. Jej ojciec co prawda lubił powtarzać przy wszelkich nadarzających się okazjach, jaką ma rezolutną córkę i jakiego mądrego wyboru dokonała. A okazji do tego miał co niemiara… Spotkania w gronie rodzinnym, wernisaże czy nawet brandy z kolegami z partii. W rzeczywistości wolny wybór Soni ograniczał się do podjęcia decyzji, w którym z życiowych scenariuszy, rozpisanych dla niej przez wszystko najlepiej wiedzącego ojca, będzie jak najmniej nieszczęśliwa. Pół liceum marzyła, że pójdzie na architekturę wnętrz. Nawet poczyniła ku temu pewne przygotowania, zapisując się na specjalny kurs rysunku. Drugie pół wyobrażała sobie, że skończy dziennikarstwo. Lubiła pisać. Ale ani architektura wnętrz nie jest medycyną, ani dziennikarstwo nie jest prawem, wobec czego o niczym takim nie mogło być nawet mowy. „Bez dyskusji – ucinał wszelkie próby mediacji ojciec. – Masz do wyboru dwa kierunki: prawo i medycynę. I z nich musisz wybrać. Aż dwa! To dwa razy więcej, niż ja dostałem do wyboru! Jakakolwiek jednak będzie twoja decyzja, przyjmę ją z pokorą i pełnym zrozumieniem”. Z ojcem nie dało się wygrać. Coś o tym wiedziała zresztą jej matka. To zabawne – myślała Sonia – że los kobiety, którą przez lata uczyła się pogardzać jako pozbawioną własnych marzeń czy ambicji, żałośnie bezwolną, nieumiejącą ani przeciwstawić się mężowi, ani nawet stanąć w obronie swojego jedynego dziecka, okazał się zapowiedzią jej własnej przyszłości. Tak często ludzie powtarzają, że jaki ojciec, taki syn, ale czemu nikt nie ostrzega dziewcząt, że jaka matka, taka córka? O sprzeciwianiu się ojcu nie mogło być w życiu młodej Soni mowy. Z czasem niewiele się zresztą w tej kwestii zmieniało. Pan mecenas, mimo że wyedukowany za granicą, prominentny działacz partii, nie należał wprawdzie do wierchuszki idącej w pierwszym rzędzie ze sztandarami. Nawet ktoś nieprzesadnie orientujący się w annałach życia politycznego był jednak w stanie dostrzec prostą przyczynę tego stanu rzeczy: pan mecenas Piskorski nie ma szans na znalezienie się na świeczniku tylko dlatego, że… woli na nim nie świecić. A jego wola, o czym uczyli się szybko wszyscy z nim współpracujący, jest święta i niepodważalna. Bliżsi współpracownicy nazywali go Papieżem. Nie trwało długo, aż ksywkę podchwyciły także inne osoby w partii, choć nie używały jej z podobnym namaszczeniem. Ale ten przydomek też nie oddawał w pełni charakteru ojca Soni. Satysfakcję dawało mu przecież raczej kierowanie z cienia. Bycie na świeczniku go onieśmielało. Świadom był ponadto, że wystawianie się na światło reflektorów utrudnia chowanie asów w rękawie, i tę filozofię, bardzo zresztą nachalnie, starał się przekazać zięciowi. Należy zauważyć, że robił to równie bezskutecznie, jak w przypadku swojej córki. To jednak on był głównym prowodyrem wejścia Edwarda w politykę. Szczerze wierzył, że to, czego nie udało mu się osiągnąć z córką, uda mu się z nowym synem. I tak poniekąd się stało. Soni polityka nie interesowała w tej samej mierze, co nie interesowało jej prawo, które studiowała. Jedyne, co znalazła w murach uczelni wyższej mieszczącej się w mieście wojewódzkim, dokąd wysłał ją ojciec, to mąż. Chociaż tyle dobrego – myślała jeszcze nie tak znowu dawno. Tylko dzięki Edwardowi przetrwała okres studiów bez poważniejszych załamań nerwowych. Sonia w przeciwieństwie do męża studiowała dziennie. Dla jej rodziny nie stanowiło problemu finansowanie jej życia przez kolejnych kilka lat nauki, nawet jeśli odbywała się ona z dala od rodziny, co naturalnie wiązało się ze zwiększonymi kosztami. Przynajmniej dopóki nie zawalała egzaminów i do domu przywoziła dobre oceny. Na szczęście tak też się działo, bo nauka nie sprawiała Soni trudności. Po prostu jej nie interesowała. Młoda Sonia wolała więc oddawać się innym rozrywkom, których przed wyprowadzką do miasta wojewódzkiego, w mieście powiatowym, nigdy nie zaznała. Nagle całe życie kulturalne dużego miasta studenckiego stanęło przed nią otworem. W dodatku po raz pierwszy w życiu, dzięki niepowtarzalnej miksturze niezależności finansowej i uwolnienia się spod kontroli rodziców w połączeniu z zupełnie nowym otoczeniem, poczuła się wolna i zamierzała z tej wolności wycisnąć, ile się tylko da. Edwarda poznała podczas jednego z takich właśnie seansów wyciskania z życia soków. Po wernisażu fotografki, o której wcześniej nigdy nawet nie słyszała, ale na którym pojawić miało się kilku interesujących przyszłych prawników z wyższych roczników, znajomi z akademika zorganizowali u siebie małą posiadówkę. Mała posiadówka dość szybko przemieniła się w poważny jubel. Tak to już w studenckim życiu bywa. Impreza rozprzestrzeniała się po budynku akademika niczym alkohol po krwiobiegu, aż w końcu dotarła do pokoju, w którym, jak zawsze w weekend zjazdowy, nocował Edward. Szybko znaleźli wspólny język. Nie mieli okazji poznać się wcześniej, przynajmniej nie osobiście, zwłaszcza że on był od niej o rok starszy, ale kojarzyli się z widzenia. „Ja cię znam! Ale tak właściwie to nie…” – to były pierwsze słowa, jakie usłyszała od Edka: czarnowłosego draba, który przedzierał się przez tłum imprezowiczów tylko po to, aby wypowiedzieć te pozbawione zgrabności i sensu (choć w jej mniemaniu posiadające pewien wdzięk) zdania. Uznała to za zabawne i urocze. Jakże niewiele jej wtedy wystarczało do szczęścia – mogłaby pomyśleć teraz. Wspólnych tematów im nie brakowało. Nie było możliwości, aby wyczerpać je podczas jednej pogadanki na imprezie. Trzeba było spotkać się po raz kolejny. I kolejny. I kolejny. Od tamtej imprezy widywali się regularnie. Jej rodzina od razu zaakceptowała Edwarda. Ojciec cenił sobie jego pracowitość oraz praktyczne umiejętności. Twierdził, że widzi w chłopaku ogromny potencjał. Gdy Edek naprawił u nich w domu, na miejscu, kupiony niedawno telewizor, który jednak zdążył się już popsuć, używając do tego wyłącznie lutownicy i śrubokręta, ojciec Soni nie mógł się wręcz chłopaka nachwalić. Taki uprzejmy! A jaki inteligentny! I do tego fach w ręku! To zawsze atut, bo czasy bywają różne, a poza tym etos robotniczy wciąż był w ludziach silny, nawet jeśli nie spracowali rąk przez jeden choćby dzień w życiu. O dom zadba! Ambitny! A czy mówił już, że pracowity? Nie osiada na laurach, to widać od razu! Przyszły pan mecenas! Pan Piskorski szczerze się cieszył na myśl, że będzie mieć takiego zięcia. Sonia miała poczucie, że jest to być może pierwszy raz, kiedy ojciec w pełni i całkowicie nie tylko akceptuje, ale i popiera dokonany przez nią wybór. Nie tylko jeśli idzie o partnerów. Po jakimś czasie, gdy byli już zaręczeni, zaczęła dręczyć ją myśl, że w jej chłopaku bardziej jest zakochany jej ojciec niż ona sama. Nie zamierzała jednak narzekać. Ojciec przestał się jej czepiać i przesadnie ingerować w to, co jego córka będzie robić po studiach. Taką zmianę trzeba było docenić. Aplikacja przestała mieć nagle tak duże znaczenie, kiedy okazało się, że będzie żoną świeżo upieczonego adwokata. Wizję zostania panią domu, bez obowiązku zajmowania się obrzydliwie nudnymi w jej mniemaniu kodeksami i ustawami, gdy tylko opuści próg uczelni zaraz po ostatniej sesji, Sonia postrzegała jako niezwykle kuszącą. Postanowiła więc się jej poświęcić całkowicie, i przeistoczyła ją w swoją codzienność. Przy lanczu, do którego prezydentowa doczeka, nie zmieniwszy nawet odzienia, na szezlongu w pokoju wypoczynkowym, pochylając się nad jakąś miałką nowelą, której fabuły nie potrafiłaby nawet streścić, gdyby ktokolwiek zdecydował się o nią zapytać, Sonia zorientuje się, że pół butelki wina, której nie było sensu ciągle zanosić i przynosić z kuchni, zostało już opróżnione. A ona zastanawia się, czy jej mąż, prezydent tego miasta, jej miasta, wyruchał już dzisiaj swoją sekretarkę. Sięga więc po telefon bezprzewodowy stojący na specjalnie przeznaczonym do tego stoliczku i dzwoni. „Biuro prezydenta miasta, w czym mogę pomóc?” – słyszy jednocześnie nieśmiały i zdecydowany głos pani Zofii w słuchawce. W reakcji Sonia rozłącza się. Bo jakie to wszystko ma znaczenie? Nic taka wiedza przecież nie zmienia w jej życiu. A i ona sama w nim nic nie zmieni. Po drugiej stronie linii telefonicznej pani Zofia informuje swojego szefa, że dzwoniła żona. „Co chciała?” – pyta prezydent, nie odrywając wzroku od jakiegoś dokumentu, który właśnie parafuje. To ważny dokument. „Chyba to co zwykle” – referuje sekretarka. Edward mamrocze jedynie, może nie tyle do siebie, co po prostu do nikogo konkretnego: „Musi być już po dwunastej”. Dokument, który prezydent z taką uwagą wpierw czytał, a później podpisywał, był dokumentem ważnym z punktu widzenia nie tylko urzędu, ale i naszej opowieści. Sprawy wielkich tego świata są niezwykle zajmujące, ale czas nas goni. Do w tym momencie parafowanych kartek papieru o magicznej mocy sprawczej wrócimy za moment. Obiecuję. Na razie przenieśmy się na drugi koniec naszego miasta i cofnijmy o dwa tygodnie. Wtedy bowiem wydarzyło się coś wcale nie mniej istotnego. *** Tu do wyjścia do szkoły – dziś na drugą lekcję – zbiera się mały Tomuś. Czyż nie jest uroczy z tym swoim ogromnym kolorowym plecakiem i za dużą czapką z daszkiem? Na czapce kupionej przez rodziców na miejscowym bazarze w zeszły weekend widnieje logo drużyny koszykarskiej Chicago Bulls. Opada mu ona bez ustanku na oczy, ale to ani trochę mu nie przeszkadza. Tomek to prawdziwy skarb dla ojca i matki. Jest dopiero w trzeciej klasie szkoły podstawowej, więc nie powinno się już teraz wyrokować o jego przyszłości, ale wszystko wskazuje na to, że spełni pokładane w nim nadzieje, uczy się bowiem wyśmienicie. Zapowiada się, że drugi rok z rzędu otrzyma świadectwo z czerwonym paskiem. To przecież ważne, nawet na tym etapie. W to wierzą jego rodzice. Tata by wprawdzie chciał, aby chłopak trochę więcej czasu spędzał na dworze i trochę bardziej interesował się sportem w wymiarze praktycznym, a nie tylko czekając przed telewizorem na wiadomości, w których podane zostaną wyniki amerykańskiej ligi NBA. Na treningi piłki nożnej, na które go zapisał, uczęszcza już drugi rok, a wciąż nie zdecydował, która pozycja na boisku najbardziej mu odpowiada, i w ogóle wydaje się, że temat piłki niespecjalnie go interesuje. No, ale jeśli z Tomka miałby być światowej sławy chirurg, nie zaś napastnik, to tata jakoś to przeżyje. On sam przecież takich perspektyw, jakie dziś mają młodzi, nie miał. Nie ma więc co naciskać, wystarczy, że mały będzie się przykładał do tego co robi, a na pewno daleko zajdzie. Z pewnością dalej niż jego ojciec pozostający od trzech miesięcy na zasiłku i utrzymaniu żony pracującej jako sprzątaczka w urzędzie miejskim. Pracę stracił w wyniku postawienia firmy, w której pracował, w stan upadłości – po tym, jak ta przez ostatnie kilka lat bezskutecznie próbowała działać w miejscu pobliskiego PGR-u, który przejęła w ramach prywatyzacji wraz z pracownikami. Włodzimierz nie był zły z tego powodu. Uważał, że i tak długo im zeszło. Niestety żaden ze scenariuszy rozważanych dla małego Tomka nie będzie miał okazji się spełnić. Nie zostanie on ani lekarzem, ani prawnikiem, ani piłkarzem, ani nawet kimkolwiek innym. Nasz mały kolega w ogóle nie pojawi się tego dnia w szkole. Może to niewielka widoczność, może gołoledź, która tego dnia akurat chwyciła, a może to półtora promila alkoholu w krwiobiegu kierowcy. W każdym razie mały Tomuś widzi tylko błysk świateł, nie usłyszawszy nawet pisku hamowania. To dlatego, że go nie było. Wróćmy jednak do naszego kochanego prezydenta, syna tej ziemi, Edwarda Z. I tajemniczego dokumentu, któremu poświęcał tyle uwagi. Nie był to, wbrew temu, co mogłoby się nam wydawać z uwagi na skupienie prezydenta, żaden skomplikowany akt prawny, a zwykła formatka akceptacyjna wobec wniosku o zatrudnienie. Wniosku, który zresztą sam osobiście złożył. Prezydent wnioskował o zatrudnienie tak zwanej złotej rączki. Człowieka formalnie zwanego tu konserwatorem budynku. W urzędzie wprawdzie pracował już jeden konserwator, ale pan prezydent, całkiem zresztą słusznie, uznał, że dodatkowa pomoc leciwemu panu Mieczysławowi się przyda, a już z pewnością nie zaszkodzi. Zwłaszcza że to tylko pół etatu. Nie nadwyręży przecież budżetu miasta, a ludziom („Swoim ludziom!” – jak lubił podkreślać) takim jak Włodek – ojciec tragicznie zmarłego Tomusia („Cóż to jest za strata! – powtarzał prezydent nieustannie. – Straszliwa strata!”) – należy bezwzględnie pomagać. Zwłaszcza, kiedy są w potrzebie. Zwłaszcza, kiedy dotyka ich taka straszliwa tragedia. Do gabinetu prezydenta wkracza więc pan Włodzimierz. Ojciec tragicznie zmarłego ponad dwa tygodnie temu Tomusia. Swoje regulaminowe dwadzieścia minut w poczekalni u pani Zosi już odczekał. Herbatę mu zaproponowano – w końcu nie jest petentem, tylko umówionym gościem – lecz grzecznie odmówił. Wciąż ma tak ściśnięte z żałości gardło, że ciężko mu cokolwiek przełknąć. To doprawdy straszne. Taka niepotrzebna tragedia. Łączymy się z panem Włodzimierzem i resztą jego rodziny w żałobie. Włodzimierz założył czarny garnitur i białą koszulę, jedyne elementy garderoby wyjściowej, jakie posiadał, i których używał niezależnie od okazji. O ile okazja oczywiście wymagała stroju wyjściowego. Wizyta u prezydenta miasta z pewnością się do tego typu okazji zalicza. Krawata ani eleganckiego płaszcza niestety nie posiadał. Właściwie krawat również był jedyny, ale ubrudził się i jest w praniu. Płaszcz to raczej nie jego styl codzienny – uważał, że kupno takowego byłoby niepotrzebnym zbytkiem. Wydatkiem, na który zresztą nie mógł sobie absolutnie pozwolić. Na marynarkę zarzuconą ma więc kufajkę, dzisiejszy dzień nie należy bowiem do najcieplejszych. W rękach miętosi nijaki kaszkiet. Bardzo chce mu się palić, ale boi się zapytać o możliwość wyjścia na zewnątrz. Przecież pan prezydent może go wezwać w każdej chwili. Gdy zaś wyciągnął nieśmiało paczkę czerwonych caro z kieszeni, napotkał lodowaty karcący wzrok pani Zofii. Zrozumiał aluzję. – Panie Włodzimierzu. Włodku. Zapraszam do mnie – lekko zniekształcony, metaliczny głos dobiegł z biurka sekretarki, poprzedzony kliknięciem. – Pan prezydent przyjmie pana – zaanonsowała pani Zofia, trochę jakby obrażona, że prezydent wyręcza ją w jej obowiązkach. Czy zawsze musi być taki bezpośredni? Spoufalać się z byle kim? Pani Zofia zadaje sobie to pytanie bez ustanku. Ale czy nie jest to właśnie powód, dla którego wszyscy go tak kochają i obdarzają zasłużonym szacunkiem? – Włodku, wejdź, proszę – ponaglił go, nie wstając zza biurka prezydent, gdy gość pojawił się w drzwiach, po czym ruchem ręki wskazał, aby ten usiadł w fotelu przed jego ogromnym biurkiem. Dziwne, ale gdy Włodzimierz zapadł się z lekka w siedzeniu, prezydent zdał mu się wyższy od niego, chociaż o ile dobrze pamiętał, to Edward – z którym chodzili przecież do jednej klasy przez kilka lat szkoły podstawowej – był od niego co najmniej kilka centymetrów niższy. – Napijesz się czegoś? –zapytał Włodka prezydent, wciąż nie oderwawszy wzroku od kartki, na której coś zapisywał. – Nie. Dziękuję. – Na pewno? – Edward lekkim skinieniem głowy wskazuje w stronę olchowego barku stojącego pod ścianą. – Mam doskonały koniaczek. Świetny na skołatane nerwy. Włodek nie przestaje miętosić kaszkietu. Nadal nie ma bladego pojęcia, czemu się tu znalazł. Przedwczoraj, w dniu pogrzebu Tomka, jego starszego syna, do ich domu zadzwoniła pani Zofia – asystentka prezydenta. W imieniu swoim i swojego przełożonego złożyła najszczersze kondolencje oraz poprosiła Włodka o przybycie w poniedziałek do urzędu. Pan prezydent chciałby zamienić z nim kilka słów. Owszem, znali się, ale kto w tym mieście się nie znał? Chodzili razem do jednej klasy, nawet się lubili, ale to było jeszcze w podstawówce, dość dawno temu. Potem, gdy Edward poszedł do liceum, a Włodek do zawodówki, ich kontakt się rozluźnił; raczej ze sobą nie rozmawiali. Ewentualnie przypadkiem, na mieście, lecz nigdy na poważne tematy. Nie można powiedzieć, aby byli ze sobą blisko. Swego czasu nie raz wprawdzie grali razem w piłkę bądź włóczyli się z innymi dzieciakami po pobliskim lesie w celu podglądania natury czy też ubarwienia jej procentami, ale zdarzało się to sporadycznie. Ich spotkania były zazwyczaj dziełem przypadku, z którym w żaden sposób nie starano się walczyć, ale też nikt nie aspirował do tego, by pomagać losowi. W okresie studiów Edwarda tudzież rozpoczęcia pracy zawodowej przez Włodka ich kontakt nie wykraczał już ponad „Cześć!”, które do siebie krzyczeli, mijając się na ulicy. Ale tak, Włodzimierz na niego głosował. Za pierwszym razem, bo „Edek jest swój człowiek”, a do tego znajomy, to znaczy prawie kolega. Przy drugich wyborach Włodzimierz w ogóle nie głosował – co nie znaczyło wcale, że Edwarda nie popiera. Było wręcz przeciwnie. Nie poszedł na wybory, bo trochę nie miał do tego głowy. W mieście huczało, jakoby Zawisza miał wygrać już w pierwszej turze, i faktycznie tak się stało. Włodek uważał zresztą, że jemu – a więc i innym mieszkańcom zapewne również – nie żyło się w naszym mieście ani trochę gorzej niż przed objęciem władzy przez Edwarda. Znaczna część populacji postrzegała to już jako godny pochwały sukces. Ba, można było nawet dostrzec pewne pozytywy rządów Zawiszy, wobec czego nie było potrzeby niczego zmieniać. Niewrzucenie przez Włodka kartki do urny nie było próbą okazania miejscowej władzy pogardy, lecz niezgrabnym wyrażeniem poparcia. Wprawdzie o rządach Edwarda Zawiszy słyszało się różne rzeczy, ale Włodek nie dawał temu wiary. Miał zresztą inne, ważniejsze sprawy na głowie niż polityka. Urodził mu się syn – Tomuś – a dwa lata później został ojcem po raz drugi, gdy na świat przyszedł Jacuś. Kto został ojcem chociaż raz, zrozumie z pewnością, że Włodzimierz nie miał czasu, aby zawracać sobie głowę ani tym, co ludzie plotą, ani tym, co dzieje się nad ich głowami. Z bardziej przyziemnych problemów, odkąd stracił pracę, mało co poza synami go w ogóle już interesowało. Żyli skromnie z pensji żony i jego zasiłku, ale żyli. No, a teraz… – Nie, naprawdę… Nie trzeba. – Włodku – Edward w końcu odłożył pióro i spojrzał poważnie na swojego gościa – pozwól, że zacznę od złożenia na twoje ręce osobistych i szczerych kondolencji dla całej twojej rodziny. Słowa nie są w stanie opisać potworności tragedii, która cię dotknęła. Wszyscy tutaj, w tym urzędzie, ze mną na czele, ślą wyrazy najszczerszego współczucia i otuchy. – Dz… dziękuję. Prezydent splótł dłonie na biurku przed sobą i pochyliwszy się, lekko opierając się przy tym na łokciach, patrzył byłemu koledze z klasy prosto w oczy. – Zastanawiasz się pewnie, po co cię właściwie wezwałem. Kondolencje mogłem przecież złożyć przez telefon, chociaż, nazwij mnie staroświeckim, ale uważam, że takie rzeczy powinno się załatwiać osobiście. Na pogrzebie nie mogłem pojawić się z przyczyn służbowych, wybacz. – Nic się nie stało. Rozumiem. Masz… To znaczy ma pan, panie prezydencie, ważniejsze rzeczy na głowie. To powiedziawszy, Włodek zorientował się, że w gabinecie zapadła cisza, w której słyszy nie tylko własny oddech i to, jak wciąż pociera palcami o materiał trzymanego w dłoniach kaszkietu. Odniósł wrażenie, że słyszy również spojrzenie, które wbija w niego prezydent, a które mimo ciepła wypowiadanych przez niego słów schładza powietrze wokół. Do tego stopnia, że Włodek nie jest pewien, czy zaraz nie zacznie szczękać zębami. Nie zacznie. To tylko jego wyobraźnia wzmożona przez wrodzoną podejrzliwość połączoną z rozpaczą i rozdygotanymi nerwami. Ciszę przerwał w końcu prezydent. – Włodku, czy dobrze się orientuję, że pozostajesz bez stałego zatrudnienia? To znaczy jesteś bezrobotny? – Tak, tak, aktualnie jestem bez pracy. Poświęcałem się domowi i rodzinie. Zajmowałem chłopakami, kiedy Hanka pracowała. – Próbowałeś zmienić ten stan rzeczy? – Wiesz, Edek… to znaczy Edward. To znaczy panie prezydencie… Odkąd PGR-y poupadały, nie ma wiele roboty dla takich jak ja. – Czyli nie szukałeś? – Nie. Mówiąc szczerze, chciałem się zająć chłopakami. Wychować ich na porządnych mężczyzn – tu Włodkowi zaczyna się lekko łamać głos – spędzić z nimi jak najwięcej czasu. Poświęcić im czas, rozumiesz… Pan rozumie, panie prezydencie, poświęcać im czas, tak jak mi mój stary nigdy nie poświęcał. Poza tym, tak jak mówię, nie ma roboty dla takich jak ja teraz. Edward pozostał w przyjętej na początku rozmowy pozycji. Niewzruszony. Posąg. Opoka. – Dla takich jak ty, to znaczy jakich, Włodek? – No… sam wiesz. To znaczy sam pan wie, panie prezydencie. Prezydent nagle odepchnął się nogą od podłogi i zakręcił nieśpiesznie na swoim fotelu. Gdy znów znalazł się frontem do swojego rozmówcy, jego twarz promieniała. – Wiem, Włodek. Wiem, jak ciężko jest ludziom teraz. Zwłaszcza ludziom pracy, takim jak ty. Ale nie tylko. Nam wszystkim jest niezwykle ciężko. Wierz mi, wiem. Wobec tego, a także – nie będę ukrywał – wobec zaistniałej tragedii, jaka cię spotkała, pomyślałem, że wyciągnę pomocną dłoń nie tylko jako do starego kolegi, ze względu na stare czasy, ale też, a może przede wszystkim, jako do współobywatela. Kogoś, za kogo czuję się osobiście odpowiedzialnym! Przejdźmy jednak do rzeczy: mam dla ciebie pracę, Włodek. Tak, pracę! I to tu, w urzędzie miasta. Na pół etatu wprawdzie, ale zawsze to lepiej niż nic, sam chyba przyznasz. No i zawsze to chyba lepiej, niż brać zasiłek. Dodatkowe pieniądze na pewno się wam z Hanią – Hania ma twoja żona, dobrze pamiętam? – przydadzą. Myślę też, że tobie dobrze zrobi, jeśli się czymś zajmiesz. Że będzie ci łatwiej. Wiesz, odciągnąć myśli. Jesteś z zawodu ślusarzem, nie mylę się, prawda? Ale umiesz poza tym to i tamto. Na pewno umiesz, jesteś w końcu prawdziwym facetem. Teraz takich coraz mniej, wiesz, o co chodzi. Coraz nas mniej! Jesteśmy wymierającym gatunkiem, Włodek, mówię ci! Mężczyźni potrafiący zadbać o to, co ich otacza. Samemu zająć się wszystkim. Samowystarczalni. Wiesz, o czym mówię. Jesteśmy z tej samej gliny ulepieni. Dosłownie! Ha, ha, ha! Mężczyzna przed prezydentem siedział oniemiały. Nie był pewien, czy dobrze rozumie, co się do niego mówi. – No, Włodziu – zagaił urzędnik – co ty na to? Włodzimierz wbił wzrok w podłogę. – Edward… to znaczy panie prezydencie… Naprawdę nie wiem, co mam powiedzieć. Jestem zaskoczony. Nie sądziłem… – Daj spokój, Włodek! – Prezydent nagle niespodziewanie znalazł się za swoim gościem i oparł ręce na jego ramionach. – Czego to się nie robi, aby pomóc bliźniemu w potrzebie. Jak uczył nasz papież Jan Paweł II: „Człowiek najpełniej afirmuje siebie, dając siebie”. Włodzimierz podniósł wzrok znad podłogi. Na wysokości, gdzie wcześniej znajdowała się głowa Edwarda, na ścianie wisiał oprawiony w złotą ramę portret papieża Polaka. Oto stał się kolejny cud. W duchu odmówił modlitwę dziękczynną do największego z rodaków.Gdy Włodek zamknął za sobą drzwi gabinetu prezydenta, pani Zofia czekała już na niego z umową o pracę do podpisania. „Całą resztą zajmie się moja asystentka – Zofia”, tak mu Edward powiedział na wyjściu i tak faktycznie było. Nasz prezydent – tak właśnie o nim teraz pomyślał. „Nasz prezydent”. Nie „Edek z ławki”, tylko „pan prezydent”. Nasz. Jego. Włodka. Jak już coś powie, to tak właśnie jest. Teraz to wiedział. On jednak umie się zająć swoimi ludźmi. Można na nim polegać. Zawsze wiedział, że z Edka jest równy chłop, nawet kiedy – takie odniósł wrażenie – ten zaczął trochę zadzierać nosa, gdy dostał się na studia prawnicze w mieście wojewódzkim. Ta praca rzeczywiście mu się przyda. Wspomoże budżet domowy, odciąży Hankę. Znów będzie coś robić. Dla społeczności, dla miasta, dla innych ludzi. Stanie się na powrót pożyteczny i przestanie godzinami wpatrywać się w puste łóżko Tomka. Skupi się na Jacku. Jego kochany, kochany mały Jacuś. Nie do końca chyba nawet rozumie, co się stało. Ciągle pyta, kiedy starszy brat wróci do domu. Wszystkim rozdziera to serce. – Proszę tu podpisać – z zamyślenia wyrwała go pani Zofia. – Zaczyna pan od poniedziałku. Godziny urzędowania do ustalenia z pana bezpośrednim przełożonym, panem Mieczysławem Stawikiem. – Tak. Znam Mietka. Dogadamy się. Dziękuję. – I jeszcze podpis tu, na kopii. Dziękuję. – To ja dziękuję! – Panie Włodzimierzu – kobieta spojrzała na niego poważnie – pana pensja, na pół etatu, wynosić będzie tysiąc złotych brutto, osiemset złotych netto. Dziesięć procent tej kwoty jest pan zobowiązany dostarczać mi do… – Słucham?! – Włodek nie był pewien, o czym jest mowa. – …trzeciego dnia miesiąca, to jest drugiego dnia po wypłacie. – Chyba nie rozumiem… – W gotówce. Zapakowanej w podpisaną pana imieniem i nazwiskiem kopercie. – Przepraszam, ale ja… – To wszystko, panie Włodzimierzu. Mężczyzna oparł się o biurko asystentki prezydenta. Był wyraźnie skołowany. – Proszę pani, o czym pani mówi?! – To wszystko, panie Włodzimierzu – powtórzyła. – Widzimy się w poniedziałek. To powiedziawszy, Zofia zajęła się przeglądaniem i przekładaniem papierów leżących na jej biurku, zachowując się, jak gdyby znajdowała się w pomieszczeniu zupełnie sama. Świeżo upieczony konserwator budynku na pół etatu nie wiedząc, co innego może zrobić, chwycił kurtkę z wieszaka i czym prędzej udał się do domu, by opowiedzieć o wszystkim żonie. Żonie, która będąc zatrudniona w urzędzie jako sprzątaczka już siódmy rok, nie okazała najmniejszego zdziwienia całą historią. *** Jesteśmy teraz na dworcu kolejowym. Dworzec znajduje się na wschodnich rubieżach naszego miasta. Na wschód od torów płynie rzeka, a za nią widać jedynie położone na kilku pagórkach pola i lasy. Jest tu urokliwie, to pewne. Na zachód, a więc w kierunku, w którym wysiadają pasażerowie, rozpościera się panorama naszego miasta. To budujący widok. Z pociągu, który właśnie podjechał na peron z jedynie trzydziestominutowym opóźnieniem, wysiada mężczyzna w płaszczu. To znacząca postać dla naszej opowieści. Wielu czytelników może nawet uznać, że to jej główny bohater. Mają do tego prawo. Mężczyźnie na chrzcie dali imię Franciszek, ale przyjaciele i bliscy współpracownicy zwracają się do niego raczej per Franz. Z twarzy wyczytać możemy, że jest człowiekiem życzliwym dla innych i choć lepiej, aby stanowczość w jego oczach nie pozostała niedostrzeżona, powiedzieć należy, że jest on mężczyzną, który stwarza ogólne wrażenie osoby ciepłej, być może nawet przyjaznej. Postury jest wątłej, twarz ma pociągłą, lecz nie zasuszoną. Oczy wyraziste, a usta ujmujące. Można przy tym także śmiało stwierdzić, że Franciszek jest „tutejszy”, choć wrócił do naszego miasta po dłuższej przerwie. Dość niespodziewany powrót naszego bohatera zawdzięczamy jego przełożonym, którzy zdecydowali, że to właśnie on – Franciszek Krzesiński – ma objąć niewątpliwie zaszczytny urząd sędziego w tutejszym sądzie. To dla niego awans zawodowy, choć wiele osób z pewnością gotowych byłoby stwierdzić, że jest to jednak degradacja. Nie można by im odmówić pewnej dozy racji. Franz, jak wielu jego rówieśników, wyjechał stąd na studia do miasta wojewódzkiego. Tam też, po ich zakończeniu, odbywał praktykę, by w końcu objąć urząd sędziowski, należący mu się za doskonałe wyniki na studiach oraz oddaną pracę po nich. Nie zdążył nacieszyć się jednak osiągnięciem pierwszego zawodowego celu, gdyż jego przełożeni zdecydowali się desygnować go na zwolnione właśnie stanowisko w jego rodzinnym mieście. – Chcielibyśmy, abyś przejął stanowisko przewodniczącego wydziału w sądzie w twoim rodzinnym mieście, Franz – zagadnął go na korytarzu sądu w mieście wojewódzkim jego przełożony. – Stanowisko właśnie się zwolniło i od razu pomyślałem o tobie. – Franz wyglądał na zmieszanego. – To komplement, młody człowieku. Trochę entuzjazmu! Franz nieśmiało oponował: – Ale ja przecież dopiero co zacząłem praktykę tutaj! – Wpadnij do mnie do gabinetu, jak będziesz wolniejszy. Pogadamy! Powiedziawszy to, przełożony poklepał go po obleczonym w togę ramieniu i poszedł dalej. Gdy Franz zakończył rozprawę, na którą właśnie szedł, gdy dostał tę niespodziewaną propozycję, zaczepił go Henryk Baumgartner, prezes sądu wojewódzkiego. Postanowił zatem jak najszybciej wyjaśnić całą sytuację z przełożonym i wraz z nim udał się prosto do jego gabinetu. – Wspominałeś kiedyś, że chciałbyś wrócić w rodzinne strony prędzej czy później – zaczął sędzia Baumgartner, nalewając sobie i swojemu gościowi koniaku, wyjętego z biurka, za którym siedział. – Siadaj, Franz. Proszę, napij się. – Franz wziął do ręki szklankę, ale zdecydował się pozostać na nogach. – No, więc pomyślałem, że lepsza okazja może się już nie nadarzyć. Myślałem, że się ucieszysz. Nie wyglądasz, jakbyś się cieszył. – Cieszę się! Jasne, że się cieszę – bardziej wymamrotał, niż wykrzyczał. – Miło, że pan prezes o mnie pomyślał. To po prostu dość zaskakujące. Nie spodziewałem się po prostu… Nawet nie zdążyłem się tu do końca nacieszyć togą… Ile tu pracuję? Trzy lata? Pięć? No i mam przecież otwarte sprawy…\nKrystian Nowak, Ludzie dobrej woli Warszawa 2018Copyright © by Krystian Nowak, 2018 Copyright © for this edition by Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2018Wydanie I ISBN 978-83-65853-95-0Redakcja: Krzysztof Tomasik, Magdalena Torczyńska Korekta: Magdalena Torczyńska | tekstem.pl Projekt okładki: Sara Czyż Układ typograficzny i łamanie: Katarzyna Błahuta Redaktor prowadzący: Jaś Kapela Wydawnictwo Krytyki Politycznej ul. Jasna 10, lok. 3 00-013 Warszawa redakcja@krytykapolityczna.pl www.krytykapolityczna.plKsiążki Wydawnictwa Krytyki Politycznej dostępne są w redakcji Krytyki Politycznej (ul. Jasna 10, Warszawa), Świetlicy KP w Trójmieście (Nowe Ogrody 35, Gdańsk), Świetlicy KP w Cieszynie (al. Jana Łyska 3) oraz księgarni internetowej KP (wydawnictwo.krytykapolityczna.pl), a także w dobrych księgarniach na terenie całej Polski.Skład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński konwersja.virtualo.pl\nAutor: Krystian Nowak\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ludzie_Dobrej_Woli-ebookRO/p1058321i1187672" target="_blank" title="Ludzie Dobrej Woli [Krystian Nowak] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ludzie Dobrej Woli [Krystian Nowak] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Halas - FORUM Karczemki Gdańsk\n(4 miesiące temu) 22 września 2020 o 20:02\nDzień dobry. Czy może mi ktoś wytłumaczyć co to za hałasy dochodzą z podwórka za blokiem storczykowa 7?? Czy ktoś tam boksuje??\n(4 miesiące temu) 22 września 2020 o 20:17\nSprawdz a nie na forum piszesz d*pcia przyrosła\n(4 miesiące temu) 25 września 2020 o 19:50\n(3 miesiące temu) 2 października 2020 o 11:10\nTo w łeb się klepnij\n(3 miesiące temu) 5 października 2020 o 19:09\nTez się zastanawiałam. Brzmi jakby ktoś konia klepał...\nmoże to ta Pani co strzela z wiatrówki w ogrodzie\n(3 miesiące temu) 25 października 2020 o 19:17\nTo grupa dzieci pozostawianych całymi dniami bez czyjejkolwiek opieki. Chyba dopiero jak któreś wpadnie pod samochód, to się patologiczni rodzice zainteresują. Najwyraźniej dzieci rodzicom potrzebne tylko do pobierania 500+, a potem byle wyrzucic z domu i zero opieki i zainteresowania :(\n(3 miesiące temu) 26 października 2020 o 08:23\nNajgorzej to na tym placu zabaw patola , plac cały poniszczony do nocy siedzą a gdzie rodzice mamy pandemię a oni się mieszają tak nie wyjdziemy z tego szybko\n~Nie podam 5.173.178.*\n(3 miesiące temu) 26 października 2020 o 22:43\nTeren tego bloku to teren prywatny, dzieci mają prawo tam biegać i hałasować do 22.\nZajmijcie się swoimi sprawami.\nBo pewnie ja wy byliście mali to pewnie całymi dniami siedzieliście w domu.\n(3 miesiące temu) 27 października 2020 o 13:18\nMoże trzeba zorganizować marsz protestacyjny przeciwko biegającym dzieciom z pod bloku numer 7?\n(3 miesiące temu) 28 października 2020 o 04:51\nLudzie pracują w różnych godzinach, niektórych potrzebują trochę odpoczynku popołudniami. Komuś hałas może przeszkadzać np o godz 18. Trochę zrozumienia dla innych. Mieszkanie tez mam prywatne czyli mogę hałasować do 22, sąsiedzi pewnie będą szczęśliwi.\n(3 miesiące temu) 28 października 2020 o 22:34\nJedni odpoczywają o 18ej, inni o 9ej, zawsze ktoś się znajdzie...cisza nocna jest od 22 do 6ej I tak jak napisałaś możesz wtedy hałasować, a później do lozeczka i idź spać... tak jak te dzieci... Tak się żyje w bloku!\n(3 miesiące temu) 29 października 2020 o 05:25\nNo wlasnie....niedaleko pada jablko od jabloni. Jesli tak bedziemy wychowywac dzieci bez posxanowania innych, bezstresowo i bez wrazliwosci na potrzeby ludzi obok to spoleczenstwo zdziczeje...Do tego zmierzamy ?\n(3 miesiące temu) 29 października 2020 o 05:36\nRozsądny głos, jak widać kulturalnej osoby. Są jeszcze normy społeczne i poszanowanie innych. Ciekawe co by było gdyby każdy zagluszal sasiadow i halasowal od 6 do 22, bo w bloku tak się żyje. Argumenty o terenie prywatnym takie, że ręce opadają. Ludzie, pamiętajcie, że to wspólnota. Nie czyń drugiemu co tobie niemiłe. I naucz dziecko tego, aby było wrażliwym człowiekiem. Wiadomo że dzieci potrzebują ruchu. To weź je na wycieczkę, spacer, rower. A nie zostawiaj samopas godzinami pod blokiem żeby halasowalo pod oknami sąsiadom i biegalo po parkingu. A jak ktoś zwróci uwagę , bo chce odpocząć w swoim mieszkaniu po pracy to ublizanie i agresją.\n(2 miesiące temu) 5 listopada 2020 o 13:21\nDzieci biegają a co maja? stać? w domu maja być przed TV? w domu maja być przed komputerem? w domu maja być z telefonem w ręku? pogięło Was ludzie. jak Wyście byli mali, młodzi to siedzieliście oczywiście cicho w domu? Dziecko jest w szkole ( a teraz w domu bo zdalne jest nauczanie) więc musi się wyhasać, dopóki pogoda pozwala niech latają po podwórku, a że jest takie tylko pod blokiem to latają pod blokiem.\nI nie martw się ciołku bo są pod opieką, zawsze któryś z rodziców na dole też jest. Tak, że zainteresowanie się dziećmi jak i opieka nad nimi też jest. lekcje mają zrobione wiec czas wolny wykorzystują właściwie. Jak byśmy trzymali je w domu to skończyłyby jak Ty komentowaniem z kompa w necie tego co podejrzałeś przez firanki swojego mieszkania. Nie patrz przez okno, usiądź wygodnie i poczytaj coś papierowego - na przykład książkę.\n(2 miesiące temu) 6 listopada 2020 o 06:37\nNikt nie zabrania dzieciom się bawić co jest zrozumiałe problemem są wieczne hałasy np. generowane przez kopanie piłki w garaże pod oknami mieszkańców. Nie trzeba wyglądać przez okno żeby wiedzieć co dzieci robią bo doskonale je w słychać w mieszkaniach. Po to są boiska czy place zabaw żeby tam mogły się dzieci wybiegać. No ale wtedy rodzice musieliby się oddalić od klatki żeby pilnować dzieci. Pewnie wygodniej stać na dole. Jak byliśmy dziećmi owszem bawiło się na dworze ale z poszanowaniem innych. Jak ktoś zwrócił uwagę ze jest za głośno to rodzice upominali, teraz widać że dzieci mogą wszystko. Poza tym jest taki czas a nie inny i niektórzy również pracują zdalnie i codzienny hałas pod blokiem krzyczących dzieci nie należy do przyjemnych.\n(2 miesiące temu) 6 listopada 2020 o 22:23\n(2 miesiące temu) 16 listopada 2020 o 02:04\nJa też popieram. Te dzieci słychać nawet przy zamkniętych oknach.\n(1 miesiąc temu) 20 grudnia 2020 o 09:07\nDzwonicie na policje do skutku. W końcu zainteresuje sie tym opieka społeczna ale muszą być podstawy. A potem albo poprawczak albo poodbieraja prawa i rodzina zastępcza.\nJaśminowy Stok - opinie i oceny (32 odpowiedzi)\nDzieci rocznik 2014 (4 odpowiedzi)\nWitam chciałabym zapytać czy na osiedlu Karczemki/Kokoszki dużo jest dzieci 2014 rocznik które...\ndobry stomatolog - kogo polecacie? (94 odpowiedzi)\njak wyżej, zależy mi na dobrym stomatologu (dobrym pod względem jakości usług i ceny), najlepiej...


mojprzepisna.pl Torcik kakaowy z frużeliną wiśniową i bitą śmietaną Specjalnie na życzenie mojego męża, który chwilowo ma już dosyć moich wegańskich, zdrowych, bezcukrowych i beztłuszczowych wypieków, który ostatnio nawet zaprotestował, ...\nNa słodko, Jajka, Mąka ziemniaczana, Cukier puder, śmietana 30%, Kakao, Cukier drobny, Torty, Maliny, Ciasta biszkoptowe, Wiśnie, Kompot wiśniowy\nmojprzepisna.pl Kokosowa rolada z malinami (bez mleka) Moja pierwsza w życiu w pełni udana rolada\nNa słodko, Jajka, Cukier kryształ, Dla alergika, Cukier puder, Mąka pszenna tortowa, Mleko kokosowe, żelatyna, Maliny, Wiórki kokosowe, Ciasta biszkoptowe\nmojprzepisna.pl Tort fistaszkowy z nutą kawy i karmelem czekoladowym Bardzo chciałam aby tort przygotowany z okazji Dnia Ojca był bardzo zbliżony do domowego batonika Snickers, jako że mój mąż uwielbia te batoniki. Czy dobrze trafiłam w ...\nNa słodko, Cukier kryształ, Mąka ziemniaczana, Cukier puder, śmietana 30%, Kakao, Czekolada, Torty, Mąka pszenna tortowa, Kawa, Ser mascarpone, Orzechy ziemne\nmojprzepisna.pl Drożdżowe babeczki z truskawkami na żółtkach Mam dla Was przepyszne, wilgotne, mięciutkie babeczki drożdżowe, żółciutkie, z dużą ilością żółtek, całkowicie bez białek oraz bez mleka i jego przetworów . Z truskawkami i kru...\nNa słodko, Cukier kryształ, Bezmleczne, Olej rzepakowy, Cukier puder, Drożdże, Pieczywo, Mąka pszenna chlebowa, Wykorzystanie żółtek, Truskawki, Bułki na słodko\nmojprzepisna.pl Śnieżny puch bez chemii Bardzo popularny deser, krążący po internecie, szybki, bezproblemowy. Delikatny sernik na zimno, lekko piankowy, deser z tych mniej słodkich. Wystarczy tylko kilka składników. W oryginalnej wersji ...\nNa słodko, Masło, Cukier puder, śmietana 30%, Bez pieczenia, Ser biały, Galaretka, Wiórki kokosowe, Ciasteczkowy spód\nmojprzepisna.pl Tarta, jaką przygotowałam dla przyszłej Panny Młodej. Tarta na kruchym cieście z dużą ilością delikatnego kremu budyniowego, udekorowana truskawkami. Pyszna i elegancka, w sam raz na różne imprezki. Inspiracja blog Moje W...\nNa słodko, Masło, Mąka pszenna, Cukier puder, Mleko, Ciasta kruche, Wykorzystanie żółtek, Truskawki\nmojprzepisna.pl Tartaletki z pomarańczowym budyniem i bezikami Kolejny pomysł na wykorzystanie ciasta kruchego, tym razem z formie małych tartaletek. U mnie wersja z budyniem pomarańczowym i bezikami. Ciasto jest dość słodkie, mocno czuć...\nNa słodko, Jajka, Masło, Mąka pszenna, Mąka ziemniaczana, Cukier puder, Olej kokosowy, Ciasta kruche, Skórka z pomarańczy, Wykorzystanie białek, Pomarańcze, Sok pomarańczowy


Home / Białko sfd czy kfd / Fitness / Osteotomia kolana / Trening przedramion\nBiałko sfd czy kfd, Fitness, Osteotomia kolana\nW gazetach, telewizji i na portalach społecznościowych oglądamy wysportowane ciała trenerów -zarówno kobiet jak i mężczyzn. My również pragniemy mieć „fit” ciało na lato i bez wstydu pokazać się światu. Jednak w celu zadbania o swoją formę potrzebna jest aktywność fizyczna. Nic się samo nie zrobi. Jeśli nie wiemy jak zacząć, możemy udać się na siłownię i zacząć trenować z osobistym trenerem. Najczęściej jednak skupiamy się tylko na wyrzeźbieniu mięśni brzucha, ud czy pośladków. Ważne są również przedramiona i nie należy ich zaniedbywać. Trening przedramion pozwoli nam je wzmocnić i wyrzeźbić. Do jego wykonania używane są na siłowni hantle oraz drążek. Na drążku można wykonać swobodny zwis, który pozwoli mięśniom pracować. Hantle natomiast pozwolą zadbać o silne przedramiona, które zdecydowanie wpłyną na dobre wyniki podczas wyciskania sztangi na ławeczce. Trening przedramion to podstawa na siłowni i nie należy opuszczać tego element podczas tworzenia planu treningowego. Dbajmy o swoje ciało.\nwtorek, Luty 21st, 2017Szkoła paralotniowa Posted in Sport, Białko sfd czy kfd, Osteotomia kolana\npiątek, Maj 12th, 2017Stojaki rowerowe Posted in Fitness, Cytomel t3, Osteotomia kolana\nniedziela, Październik 9th, 2016Tenis wielka gra Posted in Trening, Białko sfd czy kfd\nczwartek, Styczeń 26th, 2017Suplementy omega-3 Posted in Rekreacja, Białko sfd czy kfd, Ostrovit A-AKG 200g\nśroda, Sierpień 10th, 2016Sportowa rywalizacja Posted in Trening, Cytomel t3\nponiedziałek, Styczeń 16th, 2017Ranking spalaczy tłuszczu Posted in Rekreacja, Osteotomia kolana, Grind Wireless opinie\nTagi: Szybkoschnąca Lakierobejca do wnętrz zastosowanie, durobet ceny, kubota l3200 cena, endoskop laryngologiczny sinutronic, fluorokrzemian glinu, vetrex-v90-alphaline, szycie firan kędzierzyn, osb stopfire, księgowość wspólnoty Rawa Mazowiecka, żwir siany ostrów, rozstępy biceps\nCytomel t3, Trening\nFitness, Kurs windsurfingu Chałupy\nKitesurfing zyskuje sobie coraz więcej fanów. Niestety często biorą się za niego ludzie bez odpowiedniego przygotowania, ani doświadczenia. Jednym z najczęściej\nHobby, Jib Wireless cena, Osteotomia kolana\nNajtańsze odżywki na spalanie tłuszczu i na masę - http://odzywki-katowice.eu/ - sprzątanie grobów na Północnym Warszawa, strefy klimatyczne PN-EN 12831:2006, osiem pomysłów na prezent dla kulturysty, Primacon taśmy transportujące, separator koalescencyjne z bypassem, Umywalka Simas Evolution 31x27cm EVO13, Amplituner AV Yamaha RX-A750, sprzątanie grobów Warszawa na powązkach cywilnych, sprzedaż zagęszczarek nawrotnych i trójwałkowych, Primacon przenośniki rolkowe


W Polsce szczepienie dzieci przeciw odrze jest obowiązkowe. Coraz więcej rodziców nie uznaje jednak tego obowiązku. Efekt? W tym roku na odrę zachorowało już 1381 osób, czyli siedem razy więcej niż w ubiegłym roku. W Niemczech rodzice zapłacą 2,5 tys. euro kary za nieszczepienie dziecka, z procederem próbują walczyć również polskie miasta\n„Od stycznia [2020 roku] z bezpłatnych miejsc w warszawskich żłobkach gwarantowanych przez miasto będą mogły korzystać tylko zaszczepione dzieci. To konieczny krok w trosce o zdrowie najmłodszych warszawiaków” – napisał na Twitterze prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski.\nRada miasta stołecznego Warszawy podjęła stosowną decyzję 28 listopada 2019. „Dziękuję radnym @warszawa za poparcie mojego wniosku” – zakończył tweeta Trzaskowski.\nCzęstochowa walczy od 4 lat\nWarszawa nie jest pierwszym miastem, którego samorządowcy występują z podobną inicjatywą. Częstochowska rada miasta od 4 lat próbuje wprowadzić w życie dwie uchwały – jedną w sprawie żłobków, drugą przedszkoli.\nJak podaje częstochowski dodatek do „Gazety Wyborczej”, podejść było już kilka i każdą z uchwał kwestionował wojewoda śląski. Jego prawnicy stoją na stanowisku, że informacja czy dziecko było szczepione, czy nie, to dana wrażliwa i jako taka podlega ochronie.\nW opinii wojewody uchwała dotycząca przedszkoli była też niezgodna z prawem oświatowym. Przepisy wymagają bowiem, aby podczas rekrutacji liczyły się przede wszystkim „potrzeby dziecka i jego rodziny”, tymczasem oświadczenie o szczepieniach takich potrzeb jego zdaniem nie potwierdza.\nSprawa oparła się o sąd. Początkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznawał rację prawnikom wojewody. Częstochowscy radni nie złożyli jednak broni. Uchwała dotycząca przyjęć do przedszkoli po raz kolejny trafiła do WSA w Gliwicach.\n6 sierpnia 2019 sąd stanął po stronie samorządowców. Prawo nie może chronić tych, którzy prawa nie przestrzegają, a odmowa poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom jest z polskim prawem niezgodna – uznał WSA.\nTo jednak nie koniec historii. Wojewoda zdecydował bowiem o złożeniu skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym wyrok WSA jest wciąż nieprawomocny.\nRodzice popierają uchwałę\nPodobny los spotkał uchwałę podjętą przez radnych w Mysłowicach. Prawnicy wojewody uznali ją za nieważną.\nNieco inaczej potoczyła się sprawa w Katowicach. Rada miasta w kwietniu 2019 zdecydowała, że zaszczepione dzieci dostaną dodatkowe punkty podczas rekrutacji do żłobka. Prezydent Katowic Marcin Krupa wydał zarządzenie, w myśl którego przepis ten zaczął obowiązywać od 1 września 2019.\nKwestią szczepień przy przyjęciach do miejskich placówek zajmowali się także radni Sosnowca i Poznania, a także Piastowa na Mazowszu.\nCo szóste nieszczepione\nWedług danych warszawskiego ratusza wśród 13 tys. dzieci czekających na miejsce w żłobku było aż 2,4 tys. niezaszczepionych. Część z nich to prawdopodobnie maluchy, które nie mogą być poddane szczepieniu ze względów medycznych np. z racji pewnych przewlekłych chorób. Tych naturalnie nowy przepis nie obejmie. Ale pozostali nie będą nawet trafiać na listę oczekujących.\n„Nie chcemy doprowadzić do sytuacji, że mamy w żłobkach zachorowania, bo są tam dzieci nieszczepione. Mocno uwagę na to zwracają rodzice. W ankiecie, którą przeprowadziliśmy, powiedzieli wyraźnie, że chcieliby, żeby w żłobkach przebywały jedynie dzieci zaszczepione” – mówił wiceprezydent Warszawy Paweł Rabiej.\nWe wspomnianej ankiecie wzięło udział 4,5 tys. respondentów. 90 proc. z nich wskazało, że żłobki powinny być dostępne wyłącznie dla dzieci zaszczepionych.\n42 tys. uchylających się osób\nAktem prawnym regulującym kwestie szczepień w Polsce jest ustawa z dnia 5 grudnia 2008 o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.\nNa liście obowiązkowych szczepień ochronnych dzieci i młodzieży na rok 2019 są szczepienia przeciwko:\nodrze, śwince i różyczce\ni wreszcie przeciwko pneumokokom.\nNiestety, nie wszyscy stosują się do tego obowiązku. W Polsce od kilku lat wyraźnie wzrasta liczba odmów szczepień. Dane na ten temat zbiera Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny. I tak w roku 2010 odnotowano 3437 osób uchylających się od szczepień. W kolejnych latach było to odpowiednio 4689, 5340, 7248, 12 681, 16 689, 23 147, 30 090 osób.\nW roku 2018 liczba ta wzrosła do 40 342, zaś tylko w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2019 roku odnotowano 42 239 uchylających się osób.\nCzym tłumaczyć ten wzrost?\nZ pewnością przyczyniły się do tego ruchy antyszczepionkowe aktywne w Polsce a także w wielu miejscach na świecie.\nOstra i bardzo zaraźliwa\nWzrost liczby przeciwników szczepień i osób uchylających się od nich dość szybko przyniósł efekt w postaci wzrostu zachorowań na choroby zakaźne, przed którymi chronią szczepienia.\nNajlepszym tego przykładem jest to, co dzieje się ostatnio w Polsce i na świecie z odrą.\n„Odra jest wśród cudzoziemców”. PiS zrywa z antyszczepionkowcami i szuka winnych\nOdra to ostra zakaźna choroba wirusowa. Jest bardzo zaraźliwa. Ryzyko zachorowania osoby nieuodpornionej po kontakcie z chorym na odrę wynosi aż 90-95 proc.\nJedynym źródłem zakażenia jest chory człowiek. Zakażenie szerzy się głównie drogą kropelkową. Wirus odry jest jednym z najbardziej zaraźliwych oraz najłatwiej przenoszących się wirusów, jakie znamy.\nOdra atakuje cały organizm. U ok. 30 proc. chorych mogą wystąpić powikłania. Należą do nich biegunka, zapalenie ucha środkowego, zapalenie płuc, zapalenie mózgu.\nŚmiertelne przypadki odry spowodowane są głównie komplikacjami po infekcji bakteryjnej. Liczba przypadków śmiertelnych wynosi 1-3 na 1000 przypadków, a najwyższa jest u dzieci poniżej 5 lat i u osób z obniżoną odpornością.\nNa odrę nie ma leków, są natomiast bezpieczne i wysoce skuteczne szczepionki. Od dość dawna stosuje się tzw. skojarzone preparaty uodparniające za jednym zamachem przeciwko odrze, śwince i różyczce.\nCel: eliminacja choroby\nZanim szczepionka przeciw odrze stała się ogólnie dostępna, prawie wszystkie wrażliwe osoby zakażały się wirusem odry. Każdego roku chorowało na świecie ok. 130 mln osób. Sporo umierało, głównie w krajach o niskich dochodach i słabej infrastrukturze medycznej.\nW latach 60. XX wieku, po wprowadzeniu masowych szczepień, liczba zachorowań oraz zgonów z powodu odry wyraźnie spadła. Światowa Organizacja Zdrowia szacowała, że pod koniec lat 90. na świecie rejestrowano ponad 40 mln zachorowań rocznie i ok. miliona zgonów.\nWedług szacunków WHO w 2017 roku z powodu odry zmarło na świecie łącznie ok. 110 tys. osób.\nZe względu na wielkie, zdrowotne i społeczne szkody wywoływane przez odrę, a także ze względu na fakt, że mamy przeciwko niej świetną broń w postaci szczepionki, WHO podjęła działania zmierzające do wyeliminowania tej choroby. Postawiono sobie ambitny cel: całkowita eliminacja do roku 2020.\nZnów więcej zachorowań\nKrajem, któremu już w 2000 roku udało się całkowicie wyeliminować odrę, były Stany Zjednoczone. Niestety, ostatnio choroba wróciła. Od 1 stycznia do 20 czerwca 2019 w USA odnotowano 1077 zachorowań, najwięcej od 25 lat.\nEliminację odry z terenu Europy planowano początkowo do roku 2015. Kilkanaście lat temu wydawało się to całkiem realne – w latach 2006-2009 odnotowywano pojedyncze przypadki zachorowań.\nTymczasem od roku 2010 rozpoczął się wyraźny wzrost liczby zachorowań, głównie we Francji. W 2010 na Starym Kontynencie odnotowano 6,5 tys. przypadków odry. Trzy lata później było ich już 31,5 tys.\nTen gwałtowny wzrost był związany z zaniechaniem szczepień dzieci przez wielu rodziców w związku z nieuzasadnionymi podejrzeniami, że szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce mogą wywoływać autyzm. Artykuł na ten temat w 1998 roku opublikował „Lancet”, jedno z najbardziej prestiżowych pism medycznych na świecie.\nSzybko jednak okazało się, że publikacja ta była nie tylko wadliwa pod względem naukowym i etycznym, ale także specjalnie spreparowanym oszustwem. Artykuł został wycofany z archiwów „Lancetu” w 2010 roku, ale szkody, jakie poczynił były gigantyczne.\nW roku 2018 w Europie odnotowano 12 352 przypadków odry, najwięcej we Francji, Włoszech, Grecji, Rumunii, Wlk. Brytanii, Słowacji oraz Niemczech.\nBardzo wiele przypadków zachorowań wystąpiło na Ukrainie (ponad 54 tys.).\nOdra w Europie dotyczy wszystkich grup wiekowych. Najwięcej zachorowań odnotowano wśród niemowląt poniżej pierwszego roku życia, które są za małe, aby mogły być zaszczepione i osób w wieku 15 lat i starszych, które nie poddały się szczepieniom. Wśród osób o znanym statusie zaszczepienia, które zachorowały w 2017 roku aż 87 proc. nie przechodziło szczepień.\nNiemal pełną odporność uzyskuje się po podaniu dwóch dawek szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce. Pierwszą dawkę można podać po ukończeniu 12. miesiąca życia, drugą minimum 4 tygodnie później.\nEpidemiolodzy oceniają, że tzw. odporność populacyjną, w tym ochronę osób które z powodu wieku (niemowlęta) lub stanu zdrowia (np. osoby z zaburzeniami odporności) nie mogą być zaszczepione, uzyskuje się przy zaszczepieniu 95 proc. populacji.\nUdaje się to dziś osiągnąć tylko w 7 na 27 krajów Unii.\nNiestety, nie jesteśmy dziś powyżej wspomnianego progu 95 proc. Jeszcze w roku 2016 odsetek trzylatków zaszczepionych jedną dawką szczepionki wynosił 95,5 proc. Rok później spadł do poziomu 94 proc, a w roku 2018 wyniósł już tylko 92,9 proc. Odsetek dzieci zaszczepionych dawką przypominającą w tym samym roku spadł do 92,4 proc.\nTen spadek to realne zagrożenie dla dzieci, które nie mogą być szczepione ze względów zdrowotnych. Przytaczany przez „Politykę” Główny Inspektor Sanitarny Jarosław Pinkas od dawana apeluje:\n„Ci, którzy się nie szczepią i atakują sensowność szczepionek, są skrajnymi egoistami. Bo szczepimy się nie tylko dla siebie, ale też dla tych, którzy nie mogą być zaszczepieni”.\nSzczepienia przeciw odrze wprowadzono w Polsce w roku 1975. Ostatni zgon z tego powodu odnotowano ponad 20 lat temu.\nPrzez wiele lat liczba zachorowań była niska (od kilkunastu do 100-120 rocznie). Od października 2018 nastąpił wyraźny wzrost zachorowań. W 2018 na odrę zapadło w Polsce 355 osób, tj. ponad 5 razy więcej niż rok wcześniej. W tym roku sytuacja jest jeszcze poważniejsza.\nOd 1 stycznia do 15 listopada 2019 zanotowano 1381 przypadków odry. Główna fala zachorowań miała miejsce na wiosnę.\nNajwięcej chorych było w grupie wiekowej 35-39 lat. 83 proc. stanowili Polacy, 15 proc. osoby o narodowości ukraińskiej.\nUkraina w tym roku zmaga się z jeszcze poważniejszą epidemią odry niż miało to miejsce w 2018. W pierwszym półroczu 2019 stwierdzono już ponad 55 tys. przypadków odry – 26 tys. u dorosłych i ponad 29 tys. u dzieci.\nNiemcy wprowadzają obowiązek szczepień\nPlany o całkowitym wyeliminowaniu odry z Europy do roku 2020 jak widać okazały się nierealne. W Europie część państw w tym m.in. Polska, Francja, Włochy, Czechy, Słowacja, uznaje szczepienie przeciwko tej chorobie za obowiązek. Ostatnio w związku z narastającym zagrożeniem na wprowadzenie obowiązku zdecydowali się Niemcy.\n14 listopada 2019 Bundestag uchwalił ustawę, zgodnie z którą od marca 2020 rodzice będą musieli przedstawić zaświadczenie o szczepieniu, aby dziecko mogło uczęszczać do żłobka, przedszkola lub szkoły. Obowiązek rozszerzono o osoby dorosłe – nauczycieli, opiekunów, pracowników placówek opieki zdrowotnej i zakwaterowania dla uchodźców.\nRodzice, którzy nie zaszczepią swoich dzieci w wieku szkolnym, zostaną ukarani grzywną do wysokości 2500 euro.\nNowe zasady uchwalono przy 459 głosach za, 105 wstrzymujących się i 89 przeciwnych. W tej ostatniej grupie byli politycy z partii Zielonych oraz skrajnie prawicowej Alternatywy dla Niemiec (AfD).\nPodczas gdy nasi zachodni sąsiedzi zaostrzają politykę wobec szczepień, w Polsce w 2018 r. Sejm rozpatrywał obywatelski projekt idący w drugą stronę, tj. mający wprowadzić ich pełną dobrowolność. Projekt został odrzucony, ale jego zwolennicy nie składają broni.\nW ubiegłym roku Komisja Europejska przeprowadziła badania na temat szczepień.\nNa pytanie „Czy szczepionki są ważne dla mojego dziecka?” „Tak” odpowiedziało średnio 90 proc. Europejczyków. Najmniejszy odsetek (76 proc.) stanowili Polacy.\nZ kolei na pytanie „Czy szczepienia są zgodne z moją religią?” pozytywnie odpowiedziało tylko 59 proc. Polaków. To najmniej w całej Unii.\nZdrowie, Rafał Trzaskowski, Komisja Europejska, antyszczepionkowcy odra szczepionka WHO\nJan Kowalski 1 grudnia 2019\nKażde szczepienie, lekarstwo czy nawet pożywienie może mieć skutki uboczne, dlaczego antyszczepionkowcy uczepili się tylko szczepionek i brakuje im konsekwencji?\n1 grudnia 2019 at 10:43\nRoman Jelonek 1 grudnia 2019\nBardzo proste rozwiązanie wszelkie koszty leczenia nieszczepionych dzieci powinni ponosić rodzice. Dodatkowo zwolnienie na chore dziecko powinno być traktowane jak urlop bezpłatny. Szkoda tylko, że za bezmyślności rodziców zapłacą dzieci utratą zdrowia.\n1 grudnia 2019 at 11:13\nUżytkownik zablokowany 1 grudnia 2019\n1 grudnia 2019 at 11:24\nMateusz Głazowski 1 grudnia 2019\nZa brak obowiązkowych szczepień opiekunowie dziecka powinni płacić wysokie kary. Nosiciel choroby jest potencjalnym zagrożeniem dla innych. Krucjaty anty szczepionkowców dowodzą, że płaskoziemcy to potężna armia.\n1 grudnia 2019 at 12:43\nMichał Cz 1 grudnia 2019\nTo tylko małpia złośliwość paputczyków nadprezesa.\n1 grudnia 2019 at 14:43


Rydułtowy w serwisie Elektro - http://electro-voice.sklep.pl/\nRydułtowy w serwisie Elektro\nRejestr wpisów Indeks tekstów Wykaz tekstów\npoligrafia racibórz DrukMimo tego, że żyjemy w czasach komputerów i internetu, to reklamy internetowe nie odnoszą wcale największych sukcesów. Dla wielu ludzi są one po pełen artykuł\ndrukarnia racibórz Nie ma fizycznej możliwości aby dokonaćDrukarka to sprzęt, który znajduje się w prawie każdym domu. Może być wyższej albo niższej jakości, w zależności od tego jakie są potrzeby użytkowników. Do drukowania kliknij strone\ndrukarnia rybnik cennik Hurtowy druk ulotek to w tymUlotki reklamowe, jakie często dostajemy na ulicach miast, to doskonała forma reklamy dla lokalnych przedsiębiorców. Jak pokazują badania ludzie lubią czytać kolorowe ulotki, czytaj tutaj więcej\npoligrafia rybnik Ta ostatnia forma jest stosowana odReklama to najlepszy sposób na wypromowanie naszego produktu lub usługi. Wśród środków reklamowych można wyróżnić kilka typów: reklamę telewizyjną, radiową; zamies sprawdź to\npoligrafia rybnik Każda drukarnia korzysta z postępu technologicznegoKażdy, kto prowadzi punkt usługowy chyba spotkał się z tym problemem. Jest nim konkurencja ze strony placówek wielkopowierzchniowych. W takich miejsc sprawdź tutaj\ndruk ulotek rydułtowy Inwestycja w odpowiednie materiały reklamowe możeNie od dzisiaj wiadomo, że reklama jest dźwignią handlu, potrafi znacznie podnieść poziom zainteresowania oferowanymi produktami pomocne wskazówki\npoligrafia rydułtowy Warto zainwestować w jakość materiałów promocyjnychMimo tego, że żyjemy w czasach komputerów i internetu, to reklamy internetowe nie odnoszą wcale największy wszystko tutaj\nDodane: 09:27 20. 01. 2017\nprawnik pszów Definicja aplikacji adwokackiejAplikacja adwokacka ? cykl szkolenia osób przygotowujących się do wykonywania zawodu adwokata ? aplikantów. Sytuację prawną aplikantów kształtują przepisy art.75-79 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze pełen poradnik\nDodane: 04:54 03. 01. 2017\nprawnik pszÃ³w O doradztwie prawnym z WikipediiStatus doradcy prawnego nie jest uregulowany prawnie, zaÅ› podstawÄ… prawnÄ… Å›wiadczenia usÅ‚ug jest ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie dziaÅ‚alnoÅ›ci gospodarczej. W przeciwieÅ„stwie do wyÅ¼ej wymienionych zaw dowiedz się więcej\ndofinansowanie na rozpoczÄ™cie dziaÅ‚alnoÅ›ci rybnik Definicja aplikacji adwokackiejAplikacja adwokacka ? cykl szkolenia osÃ³b przygotowujÄ…cych siÄ™ do wykonywania zawodu adwokata ? aplikantÃ³w. SytuacjÄ™ prawnÄ… aplikantÃ³w ksztaÅ‚tujÄ… przepisy art.75-79 usta dowiedz się więcej tutaj\nDodane: 08:51 08. 08. 2016\nPorady prawne lub usÅ‚ugi typu prawnik ryduÅ‚towy sÄ… bardzo potrzebne na rynku lokalnym. Ludzie coraz czÄ™Å›ciej potrzebujÄ… prawnikÃ³w z racji na coraz bardziej skomplikowane prawa.PÃ³jÅ›cie na ugodÄ™Nie kaÅ¼dy konflikt prawny musi siÄ™ skoÅ„czyÄ‡ na drodze sÄ…d zapraszam do lektury\nDodane: 12:35 05. 08. 2016\nUsÅ‚ugi doradztwa prawnego lub usÅ‚ugi takie jak prawnik rybnik sÄ… coraz bardziej potrzebne na rynku lokalnym. Ludzie niestety potrzebujÄ… prawnikÃ³w z racji na coraz bardziej skomplikowane przepisy.Porady prawniczePomoc prawna moÅ¼e byÄ‡ wrÄ™cz nieceniona w pewn czytaj tutaj więcej\nUsÅ‚ugi doradztwa prawnego lub usÅ‚ugi takie jak prawnik radlin sÄ… coraz bardziej potrzebne dla lokalnej spoÅ‚ecznoÅ›ci. Ludzie czÄ™Å›ciej niÅ¼ kiedyÅ› szukajÄ… radcÃ³w pranych z racji na mocno niezrozumiaÅ‚e przepisy.Pomoc prawnaPomoc prawna moÅ¼e byÄ‡ wrÄ™cz ni więcej pomocy\nDodane: 15:11 25. 04. 2016\nUsÅ‚ugi doradztwa prawnego lub usÅ‚ugi typu prawnik rybnik sÄ… konieczne na rynku lokalnym. Ludzie coraz czÄ™Å›ciej potrzebujÄ… adwokatÃ³w z racji na mocno skomplikowane prawa.Mecenas - definicjaMecenas ? we wspÃ³Å‚czesnej polszczyÅºnie okreÅ›lenie stosowane jako na tej stronie\nPrace wysokoÅ›ciowe - o ryzyku o kwalifikacjach?Wykorzystaj swoje umiejÄ™tnoÅ›ciBułgarskiSzkolenia bhpLubisz wyzwania?Kulinarnie - wÄ™dzimy, wÄ™dzimyKiedy korzystaÄ‡ z usÅ‚ug tÅ‚umacza przysiÄ™gÅ‚ego?WnÄ™trza z dywanami, co i jakTopowe zastosowania naturalnych olejkówWynajem sof i foteliJak poznaÄ‡ dobrÄ… stronÄ™ wwwOlejki, kremy i kosmetyki z dalekiego MarokoKrótko na temat zastosować zwyżekO dealerach nowych autSzkolenia BHPGood car service - You have no idea how important is itWielki maÅ‚y problemCzy warto samodzielnie czyÅ›ciÄ‡ dywan?Kwestia dla prawnika. O prawieO leczeniu SM i chorobieTriki pozycjonerów - skuteczne pozycjonowanie RybnikBezpieczeństwo dzieckaNawadnianie ogrodów na posesjach mieszkalnychDla urody - o kosmetykach i zabiegachLubisz kawę? Może zawód baristy jest dla CiebiePozycjonowanie i Google dla firmTerenowy marketing outdoorPozycjonowanie stron Kraków - ogólnieProfessional plumber - in case of leaking emergencyPodstawa bezpieczeÅ„stwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzieÅ¼ medycznaKwestia przewozu grupy osÃ³b


Magnesy drewniane Kąty Wrocławskie | Magnesy Drewniane\nMagnesy drewniane Kąty Wrocławskie\nSzukasz niecodziennego prezentu dla swoich gości? Poszukujesz ekologicznych upominków dla swojej firmy lub wydarzenia w Kątach Wrocławskich? Oczekujesz najlepszej jakości w rozsądnej cenie?\nMagnesy ze sklejki przeżywają swoją drugą młodość. Ze względu na swój przyjazny naturze charakter są najchętniej zamawianym gadżetem marketingowym przez firmy promujące swoje poparcie dla ochrony środowiska, co cieszy się ogromnym poparciem potencjalnych klientów! Gadżety z drewna w postaci magnesów okazały się hitem eventów i koncertów.\nMagnesy drewniane nie muszą być nudne! Nasi magicy dzięki technologii grawerowania i cięcia laserowego są w stanie wyczarować dla Ciebie dowolny kształt oraz wyciąć upragniony wzór na tą czarodziejską pamiątkę. Coraz więcej młodych par z miasta Kąty Wrocławskie na podarunki dla swoich gości wybiera pomysłowe magnesy na lodówkę, które pozwalają uwiecznić te pełne wrażeń momenty.\nJesteśmy najszybszą firmą w województwie dolnośląskim! Jeśli opłacisz zamówienie do godziny 12, projekt magnesu do akceptacji otrzymasz jeszcze tego samego dnia! Po jego akceptacji nasi magicy wytrwale pracują dzień i noc, by Twoje magnesy ze sklejki zostało wysłane raz dwa!\nTania dostawa do miejscowości Kąty Wrocławskie!\nBez względu na to, czy chcesz kupić 1, 10, 100, czy 1000 magnesów za wysyłkę i tak zapłacisz tyle samo! Współpracujemy z najlepszymi firmami kurierskimi, dzięki czemu za jedyne 20zł Twoja przesyłka dotrze do miasta Kąty Wrocławskie najpóźniej w ciągu 48 godzin.


Kurs Responsive Web Design cz. 3 - NowyMarketing\nKurs Responsive Web Design cz. 3\nAutor: Tomasz Zwierzchoń 06.03.2013\nPrzedstawiamy ostatnią część mini kursu Responsive Web Design, dzięki któremu otrzymamy działającą stronę zgodną z RWD (i to z galerią zdjęć) oraz zobaczymy, jak wygląda jej optymalizacja.\nZafascynowany Internetem od jego początków, wędrował po zasobach Gophera i tworzył pierwsze strony, sprawdzając ich działanie pod Mosaicem. Fascynacja pozostała, do dzisiaj prowadzi firmę zajmującą się tworzeniem serwisów WWW i szkoleniami związanymi z tym tematem - e-mage.\nWspółzałożyciel fundacji Ponad Miarę, organizatora pierwszego TEDx Poznań czy projektu IxDA Warsaw. Żonaty, ma syna, fana Świnki Peppy; wybudował dom, posadził drzewo :-)\nW poprzednich odcinkach (część pierwsza, część druga) wspólnie stworzyliśmy działający szablon strony w stylu RWD. W tym zajmiemy się galerią zdjęć i optymalizacją.\nZaczniemy od optymalizacji\nPo co optymalizować, dzisiaj każdy ma super szybkie łącze internetowe, prawda? Niestety nie jest to prawda. Prawdopodobnie zdarzyło się to każdemu korzystającemu z internetu komórkowego, że nie było „pola” albo że internet był bardzo, bardzo wolny. I wtedy okazuje się, że każdy dodatkowo przesłany Kilobajt opóźnia wyświetlenie się strony.\nNajpierw spójrzmy na wynik naszej pracy w zainstalowanej wcześniej wtyczce. Wynik nie jest zły, lecz można szybko go poprawić. Pierwszym i najprostszym zadaniem jest połączenie plików CSS w jeden. Dobrze byłoby się też pokusić o usunięcie zbędnych wpisów (pozostawiam jako zadanie domowe). A na końcu zminifikować (usunąć zbędne komentarze i białe znaki). Pomóc w tym nam może YUI CSS Compressor (z zakładki Tools z YSlow). Efekt naszej pracy sprawdźmy w przeglądarkach i na koniec we wtyczce YSlow.\nZ 17,3 Kilobajta plików CSS zrobiło się 6,1. I o dwa zapytania do serwera mniej.\nUsuńmy nie wykorzystane przez nas: modernizr-2.6.1.min.js i plugin.js. A plik main.js zminifikujmy. Odchudziliśmy stronę o kolejne 14 Kilobajtów i pozbyliśmy się dwóch zapytań.\nZajmijmy się grafiką\nW naszym przypadku jedynym elementem graficznym jest znacznik zachęcający do rozwinięcia lub zwinięcia menu na małych urządzeniach.\nJak uważny czytelnik pewnie zauważył wykorzystaliśmy technikę optymalizacji obrazków, używanych w CSS — CSS Sprites, czyli łączenie wielu plików graficznych w jeden. Gdybyśmy mieli kilka grafik, w oddzielnych plikach, pomocny byłby wspomniany w pierwszej części bookmarklet.\nEfekty? Jak widać po krótkiej chwili mamy 27 Kilobajtów i 4 pliki mniej. I to przy tak prostej stronie. Co na wolnym łączu GPRS przełoży się na prawie sekundę szybsze wczytanie strony. Gra warta świeczki, prawda?\nCzy możemy jeszcze przyspieszyć wczytywanie naszej strony?\nPo stronie serwera moglibyśmy wymusić kompresję plików, przesyłanych do klienta. I także wspomóc proces cache’owania zawartości naszej strony poprzez skonfigurowanie Expires headers i Entity tags (ETags). Tak by kolejne wczytanie naszej strony lub podstron było szybsze.\nTen etap pozostawiam czytelnikowi jako zadanie domowe :-)\nGaleria zdjęć nie różni się za bardzo od strony, którą zajmowaliśmy się w poprzednim odcinku. Dlatego skupię się tylko na różnicy. A jest nią prezentacja zdjęć.\nMam nadzieję, że przekonałem Cię, drogi Czytelniku, że warto optymalizować serwisy WWW. I jak się pewnie domyślasz, w przypadku galerii to najważniejszy element. Nie warto przecież przesyłać wielkich zdjęć na mały telefon komórkowy.\nNiestety nie ma idealnego rozwiązania. Pomysł, by wykorzystać Media Queries i właściwość display:none nie działa. Część przeglądarek nadal wczyta zawartość, czyli np. nasz obrazek w dużej rozdzielczości.\nJakie mamy rozwiązania?\nJedne z popularniejszych to:\n1) HiSRC - to wtyczka do jQuery. Powoduje, że najpierw wczytywana jest wersja „mobilna”, a potem sprawdzane jest jaki mamy rodzaj połączenia, jeśli nie mobilne — wczytujemy pełną wersję. Jeśli mamy wyświetlacz typu Retina (umownie nazwijmy) pobieramy plik dla niego.\nPlusy: Wczytujemy odpowiednią wielkość\nPlusy: Wczytujemy odpowiednią wielkość, standardowy HTML\nMinusy: Skrypty po stronie serwera (a przecież tego chcieliśmy uniknąć)\nCo wybrać? Czym się kierować?\nW przypadku wielkiej, działającej strony z setkami czy tysiącami zdjęć wybrałbym Adaptive Images. W innym przypadku - raczej konkurencję.\nWarto też śledzić grupę www.w3.org/community/respimg/. Być może tutaj narodzi się rozwiązanie idealne.\nA gdzie moja galeria?\nGalerię, drogi czytelniku, potrafisz już zbudować sam. Dałem Ci wędkę, wykorzystaj ją.\nPoprzednie części kursu: pierwsza, druga >>>\ngaleria stron responsywnych >>>


Zamieszanie wokół ZP. Autobusy na „starej” trasie - Portal WPR24\nZamieszanie wokół ZP. Autobusy na „starej” trasie\nŻywot pasażera autobusów komunikacji zastępczej łatwy nie jest... Nieoczekiwanie i wbrew wcześniejszym zapowiedziom ZTM zmienił trasę kursowania linii ZP na terenie Pruszkowa.\nOd soboty, 15 września, autobusy linii ZP poruszają się trasą sprzed remontu ul. Sienkiewicza. – W związku zakończeniem przebudowy ul. Sienkiewicza w Pruszkowie od dnia 15 września (sobota) od początku kursowania linie L23 oraz ZP wracają na trasy podstawowe. Linia ZG kursuje bez zmian trasą objazdową do 23 września. Przywraca się funkcjonowanie przystanków: PKP Pruszków, Urząd Skarbowy, Powstańców, Rondo ks. J. Popiełuszki. Zawiesza się funkcjonowanie przystanków: Kubusia Puchatka, Mokra. Pzystanki Pałacyk Sokoła oraz Powstańców funkcjonują do 23 września, do końca kursowania linii ZG – czytamy w komunikacie ZTM.\nInformację tę wielu pasażerów przegapiło, szczególnie, że remont ul. Sienkiewicza zakończył się ponad dwa tygodnie temu. Zapytaliśmy wówczas ZTM czy i kiedy autobusy linii ZP powrócą na trasę sprzed objazdu. I oto co usłyszeliśmy… – Obecna trasa autobusów linii ZP i ZG na tę zaletę, że zapewnia mieszkańcom centrum Pruszkowa większą dostępność komunikacji autobusowej. Z tego powodu obecnie nie jest planowana zmiana trasy tych linii – zapewniał Wiktor Paul z Zarządu Transportu Miejskiego w Warszawie.\nJakie jest stanowisko ZTM dziś? – Tak jak informowaliśmy, Zarząd Transportu Miejskiego nie planował zmiany trasy linii ZP. Do ZTM wpłynęło jednak pismo od władz Pruszkowa, w którym zwrócono się z prośbą o przywrócenie podstawowej trasy tej linii. ZTM przychylił się do tej prośby – wyjaśnia Tomasz Kunert, kierownik wydziału prasowego ZTM.


Krajowa Rada Sądownictwa czeka, aż ją wyrzucą z Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa - Sędziowie i sądy - rp.pl\nAktualizacja: 09.06.2020, 20:04\nKrajowa Rada Sądownictwa czeka, aż ją wyrzucą z Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa\nPo blisko dwóch latach zawieszenia w Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa przyszedł czas na usunięcie z niej polskiej Rady.\nPo tym jak dwa lata temu Europejskie Stowarzyszenie Rad Sądownictwa zawiesiło polską KRS w członkostwie, teraz przyszedł czas na bardziej radykalne działanie. Wszystko wskazuje na to, że jeszcze w środę podczas walnego zgromadzenia ENCJ zapadnie decyzja o usunięciu naszej KRS. Można się jej spodziewać po treści stanowiska zarządu Sieci.\n„Za pomocą tego środka ENCJ wysyła jasny sygnał do polskiego rządu i polskich sędziów, że wspiera europejską przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości oraz wartości, jakie reprezentuje". I dalej... „Gdy polska KRS ponownie uwierzy w wartości ENCJ i zacznie działać na ich rzecz, ENCJ z przyjemnością przywróci Radzie członkostwo" – napisano w stanowisku.\nCzytaj też: Mazur o wykluczeniu polskiej KRS Europejska Sieć Rad Sądownictwa\nWymiana korespondencji pomiędzy Siecią a polską Radą nie przyniosła efektu. Podobnie jak i wizytacja członków Sieci w Polsce.\nNa zakończonym właśnie posiedzeniu (pierwszym po wybuchu pandemii) Rada miała się zastanowić, co z tą sprawą zrobić. Tuż po jej zawieszeniu w Radzie odezwały się bowiem głosy, by podjąć decyzję o dobrowolnym opuszczeniu Sieci.\nTemat miał powrócić we wtorek, ale nie znaleziono większości do podjęcia takiej decyzji. Tak więc polska KRS czeka, co zrobi Europejska Sieć.\nNa zakończonym właśnie posiedzeniu Rada musiała się też uporać z najważniejszymi sprawami bieżącymi. Pozytywnie zaopiniowano kandydaturę sędziego Dariusza Pawłyszcze na dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (po odejściu Małgorzaty Manowskiej).


range rover sport svr - wyszukiwarka motoryzacyjna szukamauto.pl - kategoria Artykuły - jednym kliknięciem przeszukaj zasoby największej polskiej platformy motoryzacyjnej mojeauto.pl. Szukasz auta? Znajdziesz!\nWyniki wyszukiwania dla: range rover sport svr\nSportowy Range Rover gotowy na Festiwal Prędkości\nBrytyjski koncern Jaguar Land Rover postanowił zmienić oznaczenie sportowych modeli. Teraz samochody będą oznaczane literami SVR. Pierwszym z nich będzienowy Range Rover.\nZnajdź podobne Goodwood Festival of Speed Goodwood Range Rover Range Rover Sport Range Rover Sport SVR\nBentley: "Nasz SUV będzie najszybszy"\nKevin Rose, dyrektor marketingu Bentleya już podsyca atmosferę przed debiutempierwszego crossovera w historii brytyjskiej marki. "Będzie to najbardziejluksusowy i najmocniejszy SUV na rynku" - mówi w wywiadzie dlaamerykańskiego magazynu "Car and Driver".\nZnajdź podobne Bentley SUV\nJego wysokość "najmocniejszy"\nOto on książe prędkości, władca mocy i ciemiężyciel ekologów.Mówiąc krótko: Rang Rover pokazał najmocniejszą wersję nowegoRange Rovera - Sport SVR. Samochód został zaprezentowany na imprezie wPebble Beach.\nZnajdź podobne Range Rover Range Rover Sport SVR\nBMW X6 M szybkie jak M3\nKto by się spodziewał, że dożyjemy czasów, gdzie autasportowo-rekreacyjne będą tak samo szybkie jak coupe. BMW zdradziło, że X6 Mpotrafi być tak samo szybkie jak M3.\nZnajdź podobne BMW X6 X6 M\nJaguar "zabija" sportowe marki\nJaguar ogłosił oficjalnie to, o czym mówiono już od dawna. Z gamymodelowej znikną modele R-S oraz R-S GT, ponieważ wprowadzały zbyt dużozamieszania w nazewnictwie.\nZnajdź podobne Jaguar Range Rover Sport SVR\nZagraniczni informatorzy donoszą, że koncern Land Rover szykuje nowy model onieco bardziej agresywnej linii nadwozia. Model Range Rover Sport Coupe będzierywalizował z BMW X4.\nZnajdź podobne Range Rover\nRange Rover Velar - luksusowy brat F-Pace\nNa stoisku Range Rovera w Genewie nie zabraknie gorącej premiery. Otocałkowicie nowy model z segmentu SUV, który wypełni lukę pomiędzynajmniejszym Evqoue, a dużym Sport.\nWięcej informacji? » Za dużo wyników wyszukiwania? Spróbuj wyszukać dokładniej: "range rover sport svr".


RPP obniży stopy procentowe o 50-pkt.? - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plRPP obniży stopy procentowe o 50-pkt.?\n23 lutego 2009, 15:31 | Aktualizacja: 23.02.2009, 15:39\nChoć praktycznie wszystkie dane z gospodarki przemawiają za głębokim luzowaniem polityki pieniężnej, to - zdaniem analityków - Rada Polityki Pieniężnej raczej będzie obawiać się odważnego ruchu i zredukuje stopy o 50 pb.\nRada Polityki Pieniężnej (na zdjęciu trzej jej członkowie, od lewej Stanisław Owsiak, Sławomir Skrzypek i Mirosław Pietrewicz) podwyżkę stóp procentowych argumentuje wciąż wysokim ryzykiem wzrostu inflacji\nSiedmiu z jedenastu ankietowanych przez agencję ISB ekonomistów oczekuje poluzowania obecnie obowiązujących parametrów polityki pieniężnej w lutym o 50 pb, a trzech uważa, że RPP w obawie o kurs złotego, zdecyduje się tylko na 25-pkt. cięcie. Natomiast jeden analityk oczekuje utrzymania stóp na obecnym poziomie.\n"Na posiedzeniu Rady zapowiada się burzliwa dyskusja, nie będzie bowiem brakowało głosów, iż należy wstrzymać się z obniżkami ze względu na sytuację na rynku walutowym. Przeważy jednak pogląd prezentowany ostatnio przez profesora Sławińskiego, który odnotował, że sam poziom stóp odgrywa teraz na rynku walutowym drugorzędną rolę. W tej sytuacji Rada skoncentruje się głównie na prognozach wzrostu i inflacji, a te zachęcają do kontynuacji cięć" - powiedział główny ekonomista X-Trade Brokers Przemysław Kwiecień.\nZ tezami analizy Kwietnia zgadzają się pozostali eksperci, dodając w swych rozważaniach nieco więcej szczegółowych czynników, które - ich zdaniem - będą decydujące podczas głosowania na decyzją RPP.\n"Spadek inflacji do 3,1% r/r oraz znaczące załamanie produkcji przemysłowej prawdopodobnie przesuną środek ciężkości w dyskusji RPP z obaw o kurs złotego w stronę dbałości o rozwój gospodarczy i zaważą na decyzji o kolejnej obniżce stóp procentowych. Aktualnie gospodarka wykazuje szereg procesów wskazujących na dysinflację, więc zagrożenie wzrostu cen w najbliższych miesiącach jest znikome" - oczekuje analityk DZ Banku Janusz Dancewicz.\nEkonomista spodziewa się dalszego spadku inflacji w II kwartale br., aż do 2,5-proc. celu inflacyjnego RPP. W tej sytuacji Dancewicz uważa, że RPP powoli zbliża się do końca cyklu obniżek stóp procentowych i prawdopodobnie w marcu/kwietniu cykl obniżek skończy się na wartości 3,0-3,25%.\n"Dane z realnej sfery gospodarki dostarczają Radzie nowych argumentów do dalszych obniżek stóp procentowych. Jeszcze kilkanaście dni temu prawie pewne było, że na najbliższym posiedzeniu stopy procentowe zostaną zredukowane o 50 pb, ale ostatnie gwałtowne osłabienie złotego sprawia, że prognoza ta jest obarczona coraz większym ryzykiem i wyraźnie rosną szanse na to, że ewentualny ruch będzie mniejszy" - dodaje ekonomistka Raiffeisen Bank Polska Marta Petka-Zagajewska.\nPozostali ekonomiści są równie ostrożni w ocenie odwagi RPP do luzowania polityki monetarnej w obliczu bardzo niepewnej sytuacji na rynku walutowym. Uważają, że RPP nie zdecyduje się na większy ruch niż cięcie o 25 pb.\n"Rada Polityki Pieniężnej w czasie lutowego posiedzenia będzie kontynuowała cykl obniżek stóp procentowych, ale że skala redukcji stóp będzie mniejsza niż w styczniu i zmieści się w przedziale 25-50 pkt bazowych. W świetle ostatnich wypowiedzi członków Rady najbardziej prawdopodobny rozkład głosów w tym tygodniu jest 5 za stabilnym poziomem stóp i 5 za redukcją stóp, z decydującym głosem prezesa NBP" - powiedziała ekonomistka Banku Pekao SA Agnieszka Decewicz.\nNatomiast eksperci z Banku BPH zwracają uwagę, że oprócz decyzji RPP równie ważnym, o ile nie ważniejszym w kontekście przyszłości, będzie prezentacja kluczowych zmiennych najnowszej projekcji inflacyjnej.\n"Przed Radą jedna z najtrudniejszych decyzji w tej kadencji. Najnowsza projekcja zapewne wskaże, że sytuacja w sferze realnej usprawiedliwia dalsze obniżki stopy referencyjnej, jednak coraz większym zagrożeniem dla gospodarki i perspektyw inflacji staje się niepewność związana z kursem złotego. Jednak ważąc znaczenie wspomnianych czynników RPP zdecyduje się na ostrożny krok i obniżkę o 25 pb" - uważa główna ekonomistka Banku BPH Maja Goettig.\nTak przekonani nie są jednak eksperci Banku Handlowego i jako jedyni oczekują utrzymania parametrów polityki pieniężnej na obecnym poziomie.\n"Oczekujemy pozostawienia stóp procentowych na niezmienionym poziomie 4,25%, choć dopuszczamy również możliwość niewielkiej, maksymalnie 25-pkt obniżki. Za takim ostrożnym podejściem przemawia wyraźne osłabienie złotego w ostatnich tygodniach oraz fakt, że większe obniżki stóp byłyby niespójne z próbami resortu finansów ustabilizowania sytuacji na rynku walutowym" - powiedział analityk BH Piotr Kalisz.\nPosiedzenie RPP odbędzie się w dniach 24-25 lutego, a decyzja zostanie ogłoszona w środę, 25 lutego, we wczesnych godzinach popołudniowych.\nW trwającej od kwietnia 2007 do czerwca 2008 serii RPP podwyższała stopy procentowe po 25 pb ośmiokrotnie, w sumie do poziomu 6,0% w przypadku głównej stopy referencyjnej. Natomiast w listopadzie nastąpiła pierwsza - od lutego 2006 r. - 25-pkt. obniżka stóp procentowych, a grudzień i styczeń przyniosły dwa kolejne cięcia po 75 pb.


Kolorowanki EDUKACYJNE, obrazki do kolorowania na MiastoDzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Kolorowanki > edukacyjne\nEdukacyjne kolorowanki dla dzieci to połączenie zabawy z nauką. Gotowe do druku malowanki: literki, cyferki, instrumenty muzyczne, malowanki patriotyczne, herby państw, flagi państwowe i wiele innych. Bezpłatne kolorowanki dla każdego dziecka - zapraszamy do Miasta Dzieci!\nKto ukrył się na obrazku? Dowiesz się tego, jeśli wydrukujesz malowankę i pokolorujesz ją zgodnie z kropkami na ilustracji. Kolorowanki edukacyjne do pobrania to wspaniała zabawa połączona z przyjemną nauką. Zapraszamy dzieci w każdym wieku!... [...]


05-12-2016, 14:51 admin\nNietrzeźwa matka i jej partner, którzy opiekowali się trójką dzieci zostali zatrzymani przez rudzkich policjantów. Nieodpowiedzialna kobieta miała 3,15 promila, a jej partner, ojciec jednego z dzieci 2,7 promila alkoholu w organizmie. Dzieci zostały przekazane pod opiekę członkom ich rodzin.\nInformację o nietrzeźwych rodzicach opiekujących się trójką dzieci w wieku od 4 do 6 lat policjanci otrzymali od anonimowej osoby. Gdy mundurowi przybyli na miejsce, kobieta i jej partner byli kompletnie pijani, wyniki badania stanu trzeźwości wykazały, że mają w swoim organizmie 3,15 i 2,73 promila alkoholu. Ze względu na zagrożenie zdrowia, a nawet życia dzieci policjanci zatrzymali 31-letnią matkę i 39-letniego ojca najmłodszego dziecka. Dziećmi zaopiekowali się członkowie rodziny. O losie nieodpowiedzialnych rodziców i dziecka zdecyduje rudzki sąd. Czynności w tej sprawie trwają.\nPiszecie a nikt tam nie byl dziecko do matki nie chce i nikt tam nie ma 500+ debilka podala a sami swieci nie sa zastanowcie sie w co wierzycie to sami abstynieci w rudzie sa a wszyscy pija i cpaja\nPod opiekę członkom rodziny, ale nie wrócą. Pierw będą tam, aż do czasu kiedy sąd zdecyduje o umieszczeniu w placówce. A odzyskać dzieci nie będzie już tak łatwo. Wiem, bo sąsiadka to przechodziła . Jeśli żadne z nich nie pracuje to jedno będzie musiało podjąć pracę. I oboje pójść na AA. To warunki by odzyskać dzieci. Więc niech sie Pani nie martwi Pani Gosiu. A co do ich 500+ , to ewentualnie jak odzyskają dzieci to w bonach.\nPod opiekę członkom rodzin. Czyli jutro powrót do domu i starej sytuacji... biedactwa. Jak tak można!\nno mają za co 500+ razy 3 to jest za co pić :(


Studia pedagogika Szczecin - Darmowy katalog stron www - Ajla.pl\nAżeby być dobrym belfrem trzeba mieć chęć pomagania oraz zapał do nauki. Wielu młodych osób ubiega się o możność studiowania tego kierunku na takich uczelniach jak UW, czy Wyższa Szkoła Zarządzania i Prawa im. Heleny Chodkowskiej. Na naszej stronie web znajdują się tylko bieżące informacje dotyczące szkół. Pomnijże, iż wybierając zakres studiów musisz kierować się rozsądkiem jak też zamiłowaniem. Pedagogika jest obecnie bardzo atrakcyjnym profilem edukacji. Nasz serwis poświecony jest właśnie zakresom pedagogicznym.\nSzczegóły strony www.studiapedagogika.com\nTytuł: Studia pedagogika Szczecin\nSłowa kluczowe: nauka, kierunki kształcenia, studia, szkoły wyższe, edukacja, uczelnie, pedagogika, studia pedagogiczne, szkolnictwo\nPodlinkuj stronę www.studiapedagogika.com