I na co mi ten cały aktywizm? - SaraPisze.pl - niepopularny blog w dzisiejszej blogosferze - Sara Andrychiewicz\nPublished by Sara on 8 października, 2019 8 października, 2019\nTemat aktywizmu wraca do mnie jak bumerang. Na początku był to sposób na poradzenie sobie z własnymi przeżyciami. Tuż po odejściu z organizacji czułam intensywną potrzebę mielenia tematu. Czasem miałam wrażenie, że jeśli nie wyrzucę tego z siebie to cała to złość i żal pooożre mnie od środka.\nUdostępniłam też tą swoją malutką przestrzeń w internecie dla innych. Przez jakiś czas dzieliłyście się tu swoimi historiami. Miałam nadzieję, że wyrzucenie tego z siebie pozwoli wam odczuć ulgę i zyskać spokój.\nCzas sprawił, że trochę przystopowałam. Przeżyłam swój rok żałoby, pozamykałam pewne sprawy.\nBywało różnie. Był hejt, często okrutny i były łzy. Można by więc rzec, że ci, którzy pisali mi różne niemiłe rzeczy mieli rację : po co to było? Na co to? Widać jednak ta cena w postaci bladej twarzy i cieni pod oczami była warta zysku, bo wróciłam. Właściwie to zaczęliśmy to razem chociaż w zupełnie inny sposób, bo na Youtubie.\nBo hejt to tylko promil\nWygrywają pozytywne reakcje. Piszecie nam, że wreszcie zrozumieliscie, dlaczego wasi koledzy z klasy zachowywali się w dany sposób. Dlaczego współpracownicy ciagle próbują zaprosić was na zebranie. Zaczynacie lepiej rozumieć wasze rodziny i przestajecie patrzeć na kuzyna jak na dziwaka.\nKilka dni temu jedna z widzek napisała, że nie będzie już wyzywać świadków stojących u jej drzwi, tylko postara się traktować ich delikatnie. Zrozumiała, co nimi kieruje i krzykiem nie otworzy im oczu.\nKilka osób, niezależnie od siebie, pisało mi, że postanowili porozmawiać ze świadkami. Pytaliscie grzecznie ale konkretnie: o pedofilię, o ostracyzm. Reakcie świadków świadczyły o tym, że nie wymyślamy sobie bajek. Zauważyliście też u niektórych przebłyski samodzielnego myślenia, jakby budził się uśpiony przez Strażnicę umysł. Mój przyjaciel w odstępstwie napisał, że to niesamowite ile daje edukacja społeczna.\nPiszą do mnie kobiety takie jak ja. Te, które odeszły i dziś pytają, jak sobie poradziliśmy z wigilią, jak tłumaczymy dzieciom nasze niechodzenie na zebrania. Piszą, że dajemy nadzieję, na normalne życie rodzinne po wyjściu. Bez fanatyzmu religijnego i bez zżerającej nienawiści.\nPisze młodzież. Często anonimowo z przeprosinami, że nie mogą dać suba. Zwierzają się, że czekają tylko na koniec szkoły i wyprowadzkę z domu. Wtedy będą mogli przestać udawać i odejść z organizacji. Teraz rodzice mogliby wyrzucić ich na bruk.\nZbieram sobie te wszystkie komentarze i wiadomości, wasze historie, i buduje z nich naszą siłę dla was. To wszystko, to dla mnie dowód, że warto… Dzisiaj zupełnie przypadkiem odkryłam coś, co według mnie bardzo przyda się wam, nie świadkom. Mam jakieś 100 stron A4 materiału źródłowego. Przeczytam to, przestudiuję, zrobię notatki a potem zrobię konspekt z nadzieją, że kiedyś komuś pomoże to w osiągnięciu happy endu.\nI dupa twardnieje\nDobrze, że na ten YouTube weszliśmy niedawno. Gdy już niejedno przepłakałam. Dzisiaj mam twardszy tyłek i te głupawe komentarze z reguły mnie śmieszą. Jeśli je gdzieś szeruje to jako przykład: sytuacji, sposobu myślenia, słownictwa świadków… Albo jako przykład, czego nie robić. Bo hejt chociaż utwardził mi dupę to jednak dobry nie jest i rani. Ja na szczęście miałam zawsze obok siebie Edwina, który jest jeszcze bardziej wytrzymały niż ja. Plus wspierającą rodzinę, przyjaciół i czytelników. I przede wszystkim życie poza internetem, dzięki któremu łapałam dystans. Nigdy jednak nie próbuj “leczyć” innych taką hejterską kuracją – nie wierz jak to na niego wpłynie. Poza tym to zwyczajnie słabe i świadczące o twoim problemach z akceptacją siebie.\nBrak mi tu pięknej i błyskotliwe puenty. Może wam uda się ją dopowiedzieć w głowie. Tymczasem zapraszam do subskrypcji naszego kanału. Dopiero się rozkręcamy: Światusy\nJak powiedzieć, że jest się w ciąży? 12 sposobów.12 680


I can't believe it's vegan: dobre jedzenie na trudny czas\nAutor: Icantbelieveitsvegan o 10:26\nvanilla 10 listopada 2011 11:55\ntrzymam kciuki za to, by kolejne decyzje przynosiły coraz wyższe obcasy i dobrą pogodę ducha :)\nAnonimowy 10 listopada 2011 14:13\nTen tort musi być pyszny. ;) A bakłażana-burgera z chęcią bym spróbowała, lubię takie "uzdrowione" fastfoody.\nAnonimowy 10 listopada 2011 14:52\nŻyczę dobrych decyzji i spodziewanych efektów. Pocieszające jedzonko :). Nieregularne domowe frytki są najlepsze na świecie.\nTrzydziestoletnia panna bez dziecka 10 listopada 2011 15:43\nPowodzenia! I nie daj się jesiennej zamule :) A tak przy okazji to podziwiam Cię i zazdroszczę trochę umiejętności przemieszczania się z miejsca na miejsce i tworzenia własnej przestrzeni z "obcego" miejsca. Marzy mi się kiedyś dojście do posiadania tylko 100 rzeczy (kojarzysz "the 100 thing challenge"?), ale to by oznaczało, że musiałabym mocno popracować nad ilością kuchennych pierdół, a ta myśl jest nie do zniesienia! :P\nKlaudia 10 listopada 2011 22:49\nUwielbiamtakie niby niezdrowe, ale dającemnóstwo radości jedzenie! :)\nTrzymaj się ciepło, podobno co nas nie zabije, to nas wzmocni! :)\nAurora 12 listopada 2011 11:51\nTakie jedzonko najlepsze na wszystkie bolączki tego łez padołu ;-P Mniam!


8Rooms Madrid - Noclegi.pl\nPensjonat Madryt >\nPaseo de la Reina Cristina, 8 2nd Floor B , 28014 Madryt (Hiszpania)\nPokoje, usługi 8Rooms Madrid oferuje 8 gustownie i przyjemnie urządzone pokoje dla tych, którzy poszukują noclegu by zatrzymać sie w Madryt. Dzięki działającej klimatyzacji we wszystkich pokojach, możesz się łatwo odświeżyć w ciepłe letnie dni (prosimy zajrzyj do arkusza informacyjnego aby zobaczyć czy posiada klimatyzację). Bezprzewodowe połączenie do Internetu (WiFi) jest dostępne w pokojach. Pozwala na korzystanie z Internetu z różnych urządzeń bez dodatkowych kosztów. Dokładny zakres usług oferowanych przez 8Rooms Madrid (również tych za dodatkową opłatę) i dokładne wyposażenie pokoju są dostępne w informatorze poniżej i w informatorze konkretnego pokoju.\nZakwaterowanie Pensjonat jest zlokalizowany 1.7 km od Muzeum Thyssen-Bornemisza, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía 1.2 km, El Retiro Park 1.6 km, Prado Művészeti Múzeum 1.5 km, Paseo del Prado 1.5 km, Museo Arqueologico Nacional 2.5 km, Certyfikat Doskonałości Puerta de Alcala 1.9 km.\n8Rooms Madrid - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nJeśli planowany jest przyjazd po godzinie 21.00, prosimy o wcześniejszy kontakt z hotelem. Dane kontaktowe hotelu znajdują się na potwierdzeniu rezerwacji. Zameldowanie po północy nie jest możliwe. Aby uzyskać więcej szczegółów należy skontaktować się z hotelem za pomocą informacji podanych w potwierdzeniu rezerwacji, otrzymanym po jej dokonaniu.\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez 8Rooms Madrid


Mamy kryzys na rynku nieruchomości? Kiedy dowiemy się o tym?\nInformacje o rynku mieszkań są sprzeczne i to jest naturalne. Według GUS w I półroczu oddano do użytku 3 proc. więcej mieszkań w porównaniu do analogicznego okresu 2019 r. Co z tego wynika dowiemy nawet dopiero w 2022 roku?\n- Z tych danych GUS wynika, że przed 18 miesiącami zaczęto budować o 3 proc. więcej mieszkań, a tyle właśnie trwa cykl budowlany - mówi w rozmowie z MarketNews24 Dariusz Węglicki, dyrektor zarządzający funduszu Catella Polska. – Ten wskaźnik nie oddaje skutków pandemii, a już wiemy, że liczba mieszkań wprowadzanych do sprzedaży może być nawet o 30 proc. niższa.\nRynkowa podaż mieszkań będzie prawdopodobnie maleć. To może być sposób na obronę ceny mieszkań przez deweloperów. Jednak tu także pojawia się niepewność, związana z tym, że z powodu pandemii deweloperzy mieli ograniczone możliwości uzyskiwania nowych pozwoleń na budowę.\nKolejną niewiadomą pozostają ceny mieszkań na wynajem. Czy mogą spaść aż o 30 proc.? To jest możliwe, ponieważ mieszkania na wynajem krótkoterminowy trafiły na rynek najmu długoterminowego. Natomiast popyt osłabł, gdy pracujemy online i nie potrzebujemy mieszkań blisko miejsca zatrudnienia. Zmalała także liczba obcokrajowców wynajmujących mieszkania.\n- Wyprowadzanie się poza miasta okazało się jednak trendem przejściowym, to zmieniło się, gdy tylko rozpoczął się rok szkolny, bo jeśli nawet pracujemy online to dzieci musimy przywozić do tej samej szkoły – komentuje D.Węglicki.\nBardziej trwałe mogą okazać się nowe oczekiwania dotyczące wielkości i funkcjonalnego rozkładu mieszkań. Zmiany te dotyczą także mieszkań luksusowych. Firmy z rynku nieruchomości modyfikują swoją strategię. Fundusz Catella Polska wprowadził umowy najmu na okres minimum dwóch miesięcy, także z tego względu, że tak długo może trwać remont własnego mieszkania.\nNatomiast w bardzo specyficznej części rynku nieruchomości, jakim są prywatne akademiki, sytuacja może szybko powrócić do stanu sprzed pandemii.


Wysłany: Czw Wrz 19, 2013 15:54 Temat postu:\nJest cudowna!! Oczy ma całkowicie Ashkowe!\nWysłany: Wto Wrz 24, 2013 09:46 Temat postu:\nBasia ona dla mnie wyglada calkowicie jak Ashka....brakuje tylko bialych znaczen\nWysłany: Sro Wrz 25, 2013 10:26 Temat postu:\nFajnie do siebie pasują\nWysłany: Sro Wrz 25, 2013 19:15 Temat postu:\nNom jest cudowna, ale tez mam jej czasami dość.\nZapraszam, proszę się zachwycać\nWysłany: Czw Wrz 26, 2013 08:49 Temat postu:\nJakie to małe ma długie łapki i ogonek świetna jest\nWysłany: Czw Wrz 26, 2013 13:53 Temat postu:\nAsiu, a Twoja stronka kiedy będzie zaktualizowana?\nWysłany: Sob Wrz 28, 2013 17:40 Temat postu:\nUla kiedyś będzie na pewno.. Muszę sobie program hmm kupić. Pracowałam na pajączku i mi się skończył limit bezpłatny i teraz jakoś nie mogę ogarnąć innego programu. Ale jak się za to wezme to na pewno zaktualizuję i połacze te dwa burki\nWysłany: Sob Paź 12, 2013 19:58 Temat postu:\nCzas nadrobić trochę zaległości. Mała skończyła 3 miechy. Heh ale ten czas leci. Pomimo faktu, ze najchetniej oddałabym na mięso to i tak mała podbiła już moje serducho w pełni. Jest strasznie wredną cholerą, ale hmm podobno pies utożsamia się z właścicielem żyje nam się nie najgorzej. Mam trochę z nią problemów, bo mi strasznie niszczy, ale zaradzimy temu. Zamówiona już i czeka na dostarczenie metalowa klatka. No i będzie dziewczyna kiedy jestem w pracy siedziała w klatce, inaczej się nie da, bo zniszczy i obsika wszystko.\nAle jest dużo pozytywnych aspektów. Jest mega szybka i zwrotna, przebiera tymi swoimi nóżkami próbując nadążyć za Atreyem. Dość szybko się uczy nowych rzeczy, np. szybko załapała targetowanie, siada i zostaje już całkiem ładnie. Na razie uczymy się pacania. Puszcza na komendę. Szarpie się rewelacyjnie. No i wreszcie (wiem, strasznie na to narzekałam) załapała aport, że zabawką nie tylko można się szarpać, ale tez można rzuconą przynieść.\nZarąbiście dogaduje się z Atreyem. Jestem z tego mega zadowolona. Świetnie razem się bawią, warczą, przeciągają zabawkami. Psocą też razem świetnie (czasami mam wrażenie, że razem obmyślają plany jak Pinki i Mózg )\nTutaj taki filmik (hehe to dlatego, że jutro kolokwium i człowiekowi nie chce się uczyć).\nNo i parę zaległych zdjęć, ten kto ma fejsa widział, a kto nie to proszę cieszyć oko\nWysłany: Sob Paź 12, 2013 19:59 Temat postu:\nWysłany: Nie Paź 13, 2013 21:12 Temat postu:\nŚwietne zdjęcia, wzrok ma niczym Kot ze Shreka!\nWysłany: Pon Paź 14, 2013 07:52 Temat postu:\nWysłany: Pon Lis 04, 2013 20:13 Temat postu:\nHej, hej. My się przypominamy, że żyjemy i całkiem dobrze nam ze sobą. Zaraz stukną Shadi 4 miechy. Kurcze, ale ten czas leci...\nCo tam u Nas. A raz lepiej, raz gorzej. Coraz lepiej z czystością. Klatka to był genialny pomysł. Ja głupia nie wiem dlaczego się nad małą litowałam, od razu trzeba było.. a tylko nerw się najadłam.\nHmm co by tu napisać. Mała jest genialna jeżeli chodzi o łapanie nowych rzeczy. Kumata jest i szybka. Ale też rozszczekana, czasami się rozkojarza i zwiewa do psów. Ja niestety jakoś się nie mogę wziąć za chodzenie przy nodze i na smyczy. W ogóle ogarniecie dwóch psów na smyczy to dla Mnie kosmos...\nBywamy to tu to tam. Czasami wpadniemy na kogoś. Czasami sie spotkamy. Jak na razie zaliczyliśmy dwa spacerki z rodzeństwem nad Wisłą. Troszku fotek poniżej.\nWysłany: Pon Lis 04, 2013 20:18 Temat postu:\nAle też szalejemy "na wsi". Hehe ale tak na serio to uciekam z Wawy do domu ile razy tylko mogę.\nWysłany: Pon Lis 04, 2013 20:22 Temat postu:\nOczywiście listopadowy week też spędziliśmy w Mrozach.\nNawet udało nam się trochę poagilitować\nWysłany: Wto Lis 05, 2013 07:13 Temat postu:\nAsiu, no, niesamowita ona jest!


News: MESA: Polonia Bytom - Lechia Gdańsk 2:0 (21.04.2010)\nMESA: Polonia Bytom - Lechia Gdańsk 2:0\nW meczu 24. kolejki Młodej Ekstraklasy piłkarze Lechii Gdańsk przegrali w Bytomiu z Polonią 0:2.\nW 15 minucie Polonia prowadziła 1:0 po golu Grzegorza Starościaka. Wynik meczu na 2:0 ustalił jeszcze w pierwszej połowie meczu Błażej Telichowski.\nW ekipie z Gdańska szansę debiutu w Młodej Ekstraklasie otrzymali młodzi wychowankowie Lechii: Remigiusz Gac (93') oraz Maciej Gawroński (92'). Wystąpili również inni młodzi zawodnicy. Golkiper Wojciech Pawłowski (93') pozyskany z Bałtyku Koszalin, pomocnik Damian Kujtkowski (93') z Redy Szczytno oraz kolejny wychowanek Biało-Zielonych Patryk Brzeski (92').\nZ kolei w zespole z Bytomia wystąpiło kilku zawodników z kadry I zespołu: bramkarz Juraj Baláž, obrońcy Adrian Basta, Błażej Telichowski, Damian Paszliński. Pomocnik Mateusz Dreszer oraz napastnik Vladimir Karalić.\nDla Lechii była to już 5 porażka wiosną. Biało-Zieloni zajmują 14. miejsce w tabeli. Kolejnym przeciwnikiem podopiecznych trenera Tomasza Borkowskiego będzie Mistrz Polski Ruch Chorzów . Mecz odbędzie się 24 kwietnia (sobota) o godzinie 12 w Chorzowie.\nPOLONIA BYTOM (ME) - LECHIA GDAŃSK (ME) 2:0\nG. Starościak 15', B. Telichowski 36'\nLechia (ME): Pawłowski - G. Kila (46’ Gawroński), Zakrzewski, Zbrzyzny, Sterczewski - Kądziela Żmijewski (30’ Grzywacz), Tofil (60’ Gac), Brzeski - Duda (75’ Kujtkowski), Ł. Wiśniewski.\nTomasz Borkowski (trener Lechii)\n- Szkoda porażki z Polonią zwłaszcza, że straciliśmy bramki po stałych fragmentach. Myślę, że mały udział przy drugim golu miał nasz bramkarz Wojtek Pawłowski, jednak w drugiej połowie spotkania zrehabilitował się kilkoma dobrymi interwencjami. Na pewno cieszą debiuty młodych wychowanków, którzy pokazali się z dobrej strony. Myślę, że moi zawodnicy zagrali dobrą piłkę i należą się pochwały za walkę oraz zaangażowanie. Bramki stracone po stałych fragmentach na pewno nie wpływają najlepiej na chłopaków. Szkoda, że nie wykorzystaliśmy kilku dobrych okazji, które mieli Adam Duda i Sebastian Kądziela.\n- Jednak są to młodzi chłopcy i pod względem fizycznym zwłaszcza przy stałych fragmentach czy walce w powietrzu odstają trochę od starszych przeciwników i na pewno nie jest im łatwo. Traktujemy te rozgrywki jako poligon doświadczalny. Chcemy dać szansę coraz młodszym zawodnikom. Być może niedługo dostaną następni z roczników 93' i 94'. Za kilka dni gramy z Ruchem Chorzów. Mam nadzieję, że zaprezentujemy się korzystnie i powalczymy o zwycięstwo.\n(pd / lechia.gda.pl) 21 kwietnia 2010, 18:43


Pomidory sparz gorącą wodą i pokrój w plastry. Ser mozzarella odsącz z zalewy i pokrój podobnie jak pomidory.\nNa talerzu układaj naprzemiennie: plastry pomidorów, plastry mozzarelli i listki bazylii. Całość polej oliwą z oliwek. Możesz dodać również kroplę octu balsamicznego. Gotową potrawę posyp świeżo zmielonym pieprzem. Sałatkę podawaj np. z podpieczoną bagietką.


Pharmaceris T Krem przeciw Zaskórnikom Odblokowujący i Zwężający Pory 40ml | Polska drogeria w UK Superb Health & Beauty\nPharmaceris T Krem przeciw Zaskórnikom Odblokowujący i Zwężający Pory 40ml\nEveline Galaxity Glitter Mask Magic Cristal Żelowa Maseczka do Twarzy z Brokatem Różowa 10ml\n£1.10 brutto£1.29 brutto\nKrem do cery tłustej i mieszanej ze skłonnością do przebarwień i blizn potrądzikowych. Cera ze skłonnością do „zatykania porów” i nadmiarem sebum.\nKwas szikimowy działa silnie antybakteryjne, przeciwtrądzikowo i odblokowuje pory. Efektywnie hamuje aktywność tyrozynazy, uczestniczącej w procesie powstawania melaniny, skutecznie redukując przebarwienia potrądzikowe i zapobiega ich powstawaniu.\nAzeloglicyna zmniejsza wydzielanie sebum, hamując nadmierne błyszczenie skóry. Nawilża i wygładza skórę, poprawiając jednocześnie jej elastyczność i gęstość. Dodatkowo, azeloglicyna ma zdolność do hamowania aktywności enzymu tyrozynazy i zmniejszania produkcji melaniny.\nNiacyniamid działa przeciwtrądzikowo, dzięki właściwościom przeciwzapalnym i normalizującym wydzielanie sebum. Poprawia przy tym strukturę skóry i działa przeciwstarzeniowo, jednocześnie wybielając przebarwienia.\nSzukasz produktów do cery trądzikowej, tłustej i mieszanej? Krem jak i pozostałe produkty serii Pharmaceris T zapewni ci dogłębną pielęgnacje twojej wymagającej cery. Kosmetyki dostępne w naszej polskiej online drogerii w UK.\nKrem stosować codziennie rano i wieczorem na oczyszczoną skórę twarzy, omijając bezpośrednią okolicę oczu.


Automotywacja, czyli jak obudzić w sobie lwa - ccnews.pl\nRedakcja 2792 odsłon\nO tym, że motywacja jest ważna – wie każdy. O tym, że każdy z nas ma w sobie głęboko ukryte olbrzymie pokłady motywacji wewnętrznej, nazywanej często automotywacją.\nAutomotywacja sprowadza się do motywowania samego siebie. Jest to swego rodzaju pobudzanie samego siebie do podejmowania określonego działania. Aby mówić o motywacji należy zapoznać się z istotą samej motywacji.\nMotywacja odnosi się do sfery psychicznej człowieka ma charakter wewnętrzny, atrybutowy, stanowi proces regulacji, który pełni funkcję sterowania czynnościami tak, aby prowadziły do osiągnięcia określonego wyniku, celu.\nZ. Jasiński, 2005, str. 249\nGłówne myśli motywacji:\nWzbudzenie energii w sobie lub w innych,\nTrwanie w wykonywaniu zadania dopóki nie zostanie ona zakończone.\nNo dobre, ale jak ją wydobyć? Jak sprawić, by przychodziła automatycznie i czym różni się ona od wyznaczania sobie celów? O tym w dzisiejszym odcinku podcastu K2.\nP.S. Trener trójboju, o którym mówi Karol Bartkowski to Louise Simmons 🙂\nPodobneautomotywacja, K2, motywacja, podcast, polecamy, rozmowa


Ebook: Ciągłość urywana. Z pamiętnika prostytutki - Marzena Nowak - Czytio.pl\nRozmiar pliku: 256,3 KB\n„Ciągłość urywana” to historia życia kobiety wychowanej w tradycyjnej rodzinie, która kierowana młodzieńczym buntem ucieka z domu. Niestety, nie wszystko okazuje się takim, jakie miało być. Bohaterce co prawda udaje się zostać w wielkim mieście, jednak jej sposób na życie odbiega od ogólnie przyjętych społecznych norm etycznych. Mimo tego, że jej jedynym przyjacielem zostaje bezdomny, nowy dom nie jest bezpiecznym azylem, a jej samej daleko do szczęśliwości, młoda kobieta nie poddaje się. Żyje na marginesie, ale ciągle ma nadzieję i wierzy, że przyszłość jest wciąż czystą kartą. Nawet dla niej, prostytutki.\nOd kiedy pamiętam, chciałam żyć inaczej niż wszyscy, którzy mnie otaczali. Byłam bardzo młoda, za rok miałam zdawać maturę. Swojej wyjątkowości nie chciałam szukać w intelekcie. Jak w przypadku prawie każdej młodej dziewczyny cała moja uwaga skupiała się na fizyczności. Był pierwszy letni weekend, gdy w jakiejś gazecie natknęłam się na ogłoszenie o naborze młodych dziewczyn do prezentacji bielizny. Nie zastanawiałam się długo, następnego dnia siedziałam w autobusie jadącym do Miasta Sprzeczności. W kuchni, na lodówce, przyczepiłam kartkę dla mamy, kłamiąc, że jadę do koleżanki na wakacje. Nie dbałam o to, czy mi uwierzy. Pełna młodzieńczego egoizmu wyjeżdżałam z domu, myśląc tylko o szansie, która rysowała się przede mną i której nie zamierzałam stracić.\nNastępnego ranka obudziłam się w tym samym miejscu, w którym znikła moja świadomość. Leżałam na czerwonym dywanie. I jak wkrótce zauważyłam, zupełnie naga. Na moim nagim brzuchu spał jakiś mężczyzna. Nie znałam go.\nTwarz poorana zmarszczkami, prawie całkowicie siwe włosy. I był tylko w samym krawacie. To jedyne wspomnienie mojego pierwszego mężczyzny. I pierwszego klienta. I wierzcie mi, z chęcią bym je komuś oddała.


Outfitters Nation Bluza z kapturem shaded spruce - MODNAPOLKA.pl\nMonday, 01 June 2020 Dzieci Odzież Bluzy i swetry Bluzy Outfitters Nation Bluza z kapturem shaded spruce\nOutfitters Nation OU123K00K-E11\nOutfitters Nation Bluza z kapturem shaded spruce\nOutfitters Nation Bluza z kapturem shaded spruce Promocje w Zalando.pl | Materiał: 100% bawełna | Promocje teraz Darmowa wysyłka\n99.90 zł 119.90 zł Jack & Jones - Bluza dziecięca 128-176 cm - żółty Bluza dziecięca z kapturem z kolekcji Jack & Jones. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Kaptur ściągany troczkami. - Wsuwana kieszeń. - Cienka, elastyczna dzianina. - Wykończenie ze ściągacza. - Prosty fason. - Długość rękawa: 52 cm. - Szerokość pod pachami: 35 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: - Wymiary podane dla wzrostu: 128 cm. Wzór: nadruk Kaptur: z kapturem Skład: 85 % Bawełna, 15 % Wiskoza ID produktu: 4901-BLB00T Kod producenta: 12168371\n159.90 zł 199.90 zł Pepe Jeans - Bluza dziecięca Caden 128-180 cm - żółty Bluza dziecięca z kolekcji Pepe Jeans. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Prosty fason. - Okrągły dekolt. - Cienka, nieelastyczna dzianina. - Model z nadrukiem. - Wykończenie ze ściągacza. - Szerokość pod pachami: 44 cm. - Długość rękawa: 52,5 cm. - Długość: 54 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 140 cm. Wzór: nadruk Materiał: bawełna Kaptur: bez kaptura Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 4901-BLB031 Kod producenta: PB581207\n269.90 zł 339.90 zł Karl Lagerfeld - Bluza dziecięca 162-174 cm - żółty Bluza dziecięca z kolekcji Karl Lagerfeld. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Prosty fason. - Okrągły dekolt. - Obniżona linia ramion. - Model z nadrukiem. - Wykończenie ze ściągacza. Wzór: nadruk Materiał: z elastanem Kaptur: bez kaptura Skład: 97 % Bawełna, 3 % Elastan ID produktu: 4901-BLB03W Kod producenta: Z25237.162.174\n129.90 zł 156.90 zł Mayoral - Bluza dziecięca 128-172 cm - żółty Bluza dziecięca z kapturem z kolekcji Mayoral. Model zapinany na suwak wykonany z dzianiny z aplikacją. - Rękawy wykończone ściągaczem. - Prosty fason. - Model z kapturem. - Krótkie zapięcie na suwak. - Wsuwane kieszenie. Wzór: aplikacja Materiał: z elastanem Kaptur: z kapturem Skład: 55 % Bawełna, 1 % Elastan, 44 % Poliester ID produktu: 4901-BLB01H Kod producenta: 6438.7D.JUNIOR\n269.90 zł 339.90 zł Polo Ralph Lauren - Bluza dziecięca 128-176 cm - żółty Bluza dziecięca z kolekcji Polo Ralph Lauren. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. - Prosty fason. - Okrągły dekolt. - Model z nadrukiem. - Rękawy wykończone ściągaczem. - Dolna krawędź wykończona ściągaczem. - Szerokość pod pachami: 40 cm. - Długość rękawa: 50 cm. - Długość: 47 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 128 cm. Wzór: nadruk Kaptur: bez kaptura Skład: 60 % Bawełna, 40 % Poliester ID produktu: 4910-BLG02W Kod producenta: 313752411003\n159.90 zł 199.90 zł Guess Jeans - Bluza dziecięca 118-175 cm - żółty Bluza dziecięca z kolekcji Guess Jeans. Model wykonany z dzianiny z aplikacją. - Prosty fason. - Okrągły dekolt. - Cienka, elastyczna dzianina. - Model z aplikacją. - Wykończenie ze ściągacza. - Szerokość pod pachami: 39 cm. - Długość rękawa: 49,5 cm. - Długość: 50 cm. - Wymiary podane dla wzrostu: 125-135 cm. Wzór: aplikacja Materiał: bawełna Kaptur: bez kaptura Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 4901-BLB01C Kod producenta: H01J02.K8D80


Kwiecień 2019 - ogrodnik.edu.pl\nBlog powstał z myślą o naszych mniejszych przyjacielach, czyli roślinach i zwierzętach. Z miłości do przyrody…\nSzkiełkowanie – dlaczego opłaca się je wybrać?\nKwiecień 20, 2019 Domszkiełkowanieadmin\nSzkiełkowanie to jedna z metod mających na celu wygładzenie powierzchni. Przynosi ono dużo lepsze efekty niż piaskowanie, a także mozolne ręczne szorowanie powierzchni szczotkami drucianymi. Z tych powodów szkiełkowanie zyskało spore grono zwolenników i od długiego już czasu cieszy się niegasnącą popularnością. Aby idealnie wygładzić powierzchnię i zabezpieczyć ją przed przyciąganiem zanieczyszczeń wykorzystuje się szklane kuleczki. Sprawiają one, że powierzchnia nie jest poszarpana i ostra, jak w przypadku piaskowania. Co więcej, zyskuje piękny satynowy półpołysk. Z tych względów szkiełkowanie jest metodą tak wysoko cenioną na przykład w branży motoryzacyjnej. Doskonale sprawdza się, bowiem, w oczyszczaniu elementów, które wykonane zostały z aluminium.\nSzkiełkowanie, inaczej znane również satynowaniem, perełkowaniem czy kuleczkowaniem, polega na obróbce strumieniowo-ściernej powierzchni metalu nieżelaznego. To, jaki efekt uzyskamy, zależne jest zwłaszcza od wielkości mikrokulek, które występują podczas szkiełkowania w roli ścierniwa. Aby wyszkiełkować przedmiot należy umieścić go w specjalnej kabinie, gdzie powierzchnię oczyszczamy za sprawą owych kulek i sprężonego powietrza.\nSzkiełkowanie – kiedy warto z niego skorzystać?\nSzkiełkowanie doskonale sprawdzi się w przypadku, kiedy chcemy oczyścić i wygładzić powierzchnię elementów aluminiowych. Jest dla nich całkowicie bezpieczne i delikatne. Nie należy więc obawiać się uszkodzeń ani innego niekorzystnego oddziaływania na szkiełkowany przedmiot. Jeśli naszym celem jest perełkowanie niewielkich elementów, to można je bez problemu poddać temu procesowi w całości. Jednak w przypadku większych przedmiotów, jak na przykład silnik samochodowy, lepiej wykonywać je etapami. Jeśli przedmiot mający zostać poddany szkiełkowaniu został ubrudzony tłustym smarem, to warto wcześniej go z niego oczyścić. Mam pewność, że proces satynowania przebiegnie należycie, a smaru nie będzie na powierzchni. Inne zabiegi przygotowawcze nie są potrzebne, co kolejny raz odróżnia szkiełkowanie od piaskowania. Efekt jest trwały, dlatego nie wymaga dodatkowej impregnacji. Biorąc więc pod uwagę rezultaty, można śmiało uznać, że proces szkiełkowania wart jest swojej ceny. Jeśli więc zależy Ci na zauważalnych i trwałych efektach, koniecznie wypróbuj tę metodę.\nSzkiełkowanie i jego zalety\nPo pierwsze, powierzchnia poddana szkiełkowaniu jest bardziej odporna na zabrudzenia. Zostaje ona odtłuszczona i odrdzewiona. Po drugie, usuwamy z niej uszkodzenia. Oczyszczam ją z zanieczyszczeń. Po trzecie, w wyniku szkiełkowania powierzchnia jest pięknie wygładzona i wygląda estetycznie. Warto jednak pamiętać, że nawet szkiełkowanie nie pomoże, kiedy przedmiot posiada głębokie rysy albo duże nierówności. I wreszcie po czwarte, omawiana metoda oczyszczania jest wysoce bezpieczna i cechuje ją znaczna elastyczność. Z tych względów warto się nią zainteresować.\nProducent mebli na wymiar produkuje duże i małe garderoby\nZabudowa balkonu cennik na każdą kieszeń!\nFirma ogrodnicza z profesjonalnym sprzętem.\ncennik dendrolog duży narożnik do salonu inwentaryzacja drzew producent mebli na wymiar serwis ogrodniczy Warszawa serwis węzłów cieplnych i instalacji grzewczych szafy na wymiar szafy wnękowe szkiełkowanie urządzenia do wyciskania soków wyciskarka do soków zabudow zabudowa balkonu zabudowa balkonu cennik założenie ogrodu Warszawa


Justyna Sołowiej- blog artystyczny-z pamiętnika artysty: stycznia 2011\nbiżuteria- ilustracje Justyna Sołowiej\nWitam serdecznie :). Dziś ostatni dzień stycznia i pierwszy tydzień ferii. Jutro zanoszę indeks do sekretariatu. Mam nadzieje ,że ferie będą owocne w nowe wpisy, inspiracje do pracy twórczej i mam nadzieje że uda mi się ruszyć z pracą magisterską. Zapowiada się dużo pracy........................\nJak praca to i dla równowagi jakaś rozrywka.Jest czas karnawału więc wyjść wieczornych jest więcej .A zawsze do "małej czarnej" potrzebna jest jakaś biżuteria, która by ożywiła strój.\nOstatnio cały czas na topie jest duża biżuteria. Zazwyczaj kolie w kolorze złota lub stalowym .\nOto moje propozycje połączone z nowymi ilustracjami.\nAutor: justynasolowiej o 1/31/2011 10:17:00 PM Brak komentarzy:\nDziś po raz pierwszy zamieszczam na moim blogu moje dokonania malarskie:). Rozpoczynam prezentacje mojego dyplomu malarskiego 2010/2011. Tematem przewodnim moich prac jest oczywiście moda :P i moje subiektywne spostrzeżenia na ten temat. Życzę miłego oglądania\n"ultrafiolet-dziewczyna w klubie disco" justyna sołowiej.\n"flesz-bluzka w paski na tle tapety" justyna sołowiej.\nPrace o wymiarach 90cm-100cm. Dwa kontrasty czerń i biel.\nAutor: justynasolowiej o 1/28/2011 12:09:00 AM Brak komentarzy:\nWunderkind- rysunki modowe Justyna Sołowiej\nNastąpił powrót zimy. Mimo złej aury - pochmurnych i szarych dni wprowadźmy trochę koloru na nasze ulice:)\nWunderkind na sezon jesień/zima 2010/2011 proponuje zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn nakrycia wierzchnie w ciepłych tonacjach (róż, czerwień, brąz) i od razu robi się troszkę cieplej po mimo niskiej temperatury!\nMoja inspiracja tą kolekcją. rys js.\nAutor: justynasolowiej o 1/22/2011 12:51:00 AM Brak komentarzy:\nStella McCartney- rysunki modowe Justyna Sołowiej\nNa nowy rok włączmy sobie zielone światło:) Zieleń to kolor nadziei, nadziei na lepsze jutro......\nNowa kolekcja Stella McCartney Pre-Fall 2011 zawiera modele w tym pięknym kolorze. Stella łączy zieleń z czernią i beżem układając w tych kolorach wzory geometryczne. Piękna minimalistyczna kolekcja. Właśnie ona zainspirowała mnie do nowych rysunków modowych.\nPierwsza zielona odsłona na nowy rok :)\nAutor: justynasolowiej o 1/20/2011 12:10:00 AM Brak komentarzy:


Stara WieÅ – Gmina Nadarzyn\nSołtys skutecznie dyscyplinujący kierowców…\nArtykuł z „Gazety sołeckiej”\nPrzez sołectwo, które reprezentuje Michał Ziółkowski przejeżdżam kilkanaście razy w miesiącu. To teraz moje najkrótsze i najszybsze połączenie z Warszawą. Dotychczas wydawało mi się, że skrót ten zna niewielu kierowców, ale odkąd zaczęła się rozbudowa trasy S8 w rejonie Nadarzyna, ruch przez Starą Wieś (gmina Nadarzyn, powiat pruszkowski, województwo mazowieckie) wzrósł o kilkaset procent. Jednak sama intensyfikacja ruchu drogowego nie jest jedyną bolączką mieszkańców, najbardziej niepokoi nadmierna prędkość z jaką poruszają się pojazdy w terenie gęsto zabudowanym. Sołtys wraz z pięcioosobową radą sołecką od dawna podejmował różne niekonwencjonalne działania, by zachęcić kierowców do jazdy z prędkością dopuszczalną w terenie zabudowanym. Wzdłuż ulicy Grodziskiej będącej trasą przelotową przez sołectwo porozwieszane są banery ostrzegające kierowców o nagrywaniu piratów drogowych. Nad jezdnią, w centrum wsi, wisi wyświetlacz informujący o przekraczaniu dopuszczalnej prędkości. Niedawno w dwóch punktach na trasie pojawiły się światła dyscyplinujące kierowców (SDK).\nTo ogromny sukces sołtysa, rady sołeckiej i radnego powiatowego Dariusza Nowaka, który wspierał mieszkańców w załatwianiu sprawy w pruszkowskim starostwie powiatowym. Wprawdzie wniosek złożony we wrześniu 2015 roku opiewał na trzy światła dyscyplinujące kierowców, jednak dwa sygnalizatory satysfakcjonują mieszkańców. Niestety zadowolenie mieszkańców Starej Wsi nie idzie w parze z zadowoleniem kierowców. SDK, czyli system dyscyplinujący kierowców to metoda, która ma wymusić na kierowcy przekraczającym dozwoloną prędkość zatrzymanie się na czerwonym świetle. Pojazdy poruszające się z odpowiednią prędkością nie muszą się zatrzymywać ponieważ dla nich cały czas pali się zielone światło. System nie jest jednak doskonały, o czym przekonałam się na własnej skórze, bowiem mimo jazdy z odpowiednią prędkością musiałam zatrzymać się na czerwonym świetle, bo pojawiło się ono na sygnalizatorze dla kierowców jadących z przeciwka z nadmierną prędkością. Staliśmy zatem wszyscy: ja tym razem jadąca zgodnie z przepisami i ci z przeciwka, bo radar zarejestrował ich nadmierną prędkość. System wywołał na forach internetowych w całej Polsce falę ekstremalnych emocji. Internauci dzielą się na tych co chwalą metodę (to zazwyczaj sąsiedzi sygnalizatorów, bo dzięki nim w danym miejscu średnia prędkość pojazdów znacznie spadła) oraz na tych co krytykują, bo woleliby pojechać szybciej. Znam takich co raz chwalą raz krytykują, bo wszystko zależy od punktu widzenia, a właściwie zamieszkania. W sprawach dotyczących radarów, świateł dyscyplinujących, progów spowalniających nasze stanowisko budujemy na bazie moralności Kalego (jak Kali ukradł krowę to dobrze, ale jak Kalemu ukradli to źle). W tym przypadku większość z nas domaga się urządzeń spowalniających prędkość pojazdów w swoim miejscu zamieszkania, a zdecydowanie krytykuje takie praktyki na innych trasach przejazdu. Doskonale rozumiem problemy osób mieszkających przy ruchliwych trasach, sama także jestem w takiej sytuacji, więc tym bardziej podziwiam i gratuluję mieszkańcom sołectwa Stara Wieś skuteczności w działaniach na rzecz poprawy bezpieczeństwa w ich miejscowości.\nTo nie jedyny sukces liczącej ponad tysiąc mieszkańców wsi. Mają świetnie wyposażony plac zabaw i kilka urządzeń do ćwiczeń. Mają aktywne Koło Podmiejskich Gospodyń Wiejskich prowadzone przez Małgorzatę Wąsiewicz i Martę Kacperską. Co roku organizują giełdę wymiany zabawek (maj-czerwiec) oraz giełdę wymiany bylin (marzec-kwiecień). W tym roku po raz czwarty bawili się na Pikniku Sąsiedzkim, w którym uczestniczyło kilkaset osób. Organizują konkurs na najładniejszą zewnętrzną dekorację świąteczną i coroczne wiosenne „śmieciobranie”. Pilnują się wzajemnie, aby nikt nie wylewał szamba do rowów melioracyjnych i co miesiąc wspierają przy zbiórce gabarytów. Jednak mój największy podziw wzbudzili pozbywając się z przestrzeni publicznej nielegalnych reklam mocowanych na przydrożnych słupach. My w Opypach odważyliśmy się tylko na zrywanie papierowych ogłoszeń i reklam, oni zaś przy pomocy nożyc do blachy, śrubokręta i dużej siły przekonywania oczyścili pobocza z wystających w stronę drogi treści reklamowych. Michał Ziółkowski ma 37 lat, sołtysem został po 4 latach mieszkania w Starej Wsi i reprezentuje ją od 1, 5 roku. Z mieszkańcami porozumiewa się poprzez stronę na Fb (1050 polubień), stronę www.starawies.waw.pl , drogą mailową (ponad 150 adresów), tablice ogłoszeniowe (5 sztuk rozmieszczonych w różnych stronach sołectwa) oraz telefonicznie 24 godziny na dobę.\nNiestety oprócz tylu sukcesów, ta społeczność ma też inne bolączki związane z brakiem świetlicy wiejskiej, brakiem nazw na nowowytyczonych ulicach, złym stanem nawierzchni dróg, poboczy i rowów przydrożnych, brakiem kanalizacji i oświetlenia oraz brakiem w roku 2017 funduszu sołeckiego (taką uchwałę podjęła Rada Gminy Nadarzyn), który przez ostatnie dwa lata dawał mieszkańcom sołectwa możliwość współdecydowania o inwestycjach we wsi. Wiele wyzwań przed sołtysem i radą sołecką, jednak widząc entuzjazm i potencjał młodego sołtysa wierzę, że potrzeby sołectwa Stara Wieś w gminie Nadarzyn będą systematycznie zaspakajane, bo takie jest przecież podstawowe zadanie gminy, a sołtys już dopilnuje, by gmina się z niego wywiązała.\n2 stycznia 2017 adminNo Comments\n31 grudnia 2016 1 stycznia 2017 adminNo Comments\nWniosek o wszczęcie postępowania w celu uregulowania stanu prawnego gruntów wchodzących w skład wspólnoty gruntowej\n22 listopada 2016 2 stycznia 2017 adminNo Comments\n1 października 2016 2 stycznia 2017 adminNo Comments\nInwentaryzacja dróg po równaniu tłuczniem\n20 września 2016 3 stycznia 2017 adminNo Comments\nProtokół ze spotkania wiejskiego z dnia 27 czerwca 2016\n15 lipca 2016 1 stycznia 2017 adminNo Comments\nSpotkanie wiejskie – zaproszenie\nZebranie wiejskie odbędzie się 27 czerwca o godzinie 18:00 w sali konferencyjnej Urzędu Gminy.\nRozliczenie funduszu sołeckiego 2016\nPoprawa komunikacji drogowej w Starej Wsi.\nWolne wnioski i pytania\n20 czerwca 2016 1 stycznia 2017 adminNo Comments\nDoposażenie placu zabaw – stół do ping ponga\nZgodnie z treścią wniosku sołeckiego został zakupiony z budżetu sołeckiego stół do pin ponga, który został postawiony na terenie placu zabaw przy ulicy Tarniny i Brwinowskiej. Jego montaż był możliwy dzięki zaangażowaniu wielu mieszkańców, pod czujnym okiem Sołtysa.\nSerdecznie zapraszamy do gry i spędzania czasu na świeżym powietrzu.\n31 maja 2016 1 stycznia 2017 adminNo Comments\nWycięcie samosiejek i gałęzi na ulicy Tarniny\nPismo Sołtysa do Urzędu Gminy.\nzwracam się z prośbą o wycięcie samosiejek oraz zarośli z pasa drogowego ulicy Tarniny.\nW zeszłym roku, po koszeniu traw, Dominik Wiktorek obiecał zająć się tym tematem na jesieni, niestety do dnia dzisiejszego nic nie zostało zrobione. Pomijam oczywisty fakt iż jest to droga, bez chodnika, oświetlenia czy nawet pobocza, którą większość dzieci porusza się gimbusa a owe zarośla uniemożliwiają zejście a asfaltu przed samochodem.\nProszę, aby wszystkie drzewka, krzaczki itp. rosnące w rowach zostały wycięte, gdyż poza tym że uniemożliwiają wykoszenie traw, za chwilę osiągną rozmiar, który wykluczy ich wycięcie bez stosownych pozwoleń.\nNajistotniejszy jest odcinek Tarniny od Grodziskiej do Brwinowskiej.\n19 maja 2016 1 stycznia 2017 adminNo Comments\nProtest w sprawie Pieczarkowej zakończony\nNa spotkaniu w UG została uzgodniona koncepcja organizacji ruchu drogowego na terenie Starej Wsi oraz podziału zadań pomiędzy Starostwem i Gminą, w zakresie utrzymania sieci dróg na terenie sołectwa Stara Wieś.\n5 maja 2016 1 stycznia 2017 adminNo Comments\nSołtys skutecznie dyscyplinujący kierowców… 2 stycznia 2017\nSzczęśliwego Nowego 2017 Roku! 31 grudnia 2016\nWniosek o wszczęcie postępowania w celu uregulowania stanu prawnego gruntów wchodzących w skład wspólnoty gruntowej 22 listopada 2016\nWnioski do budżetu gminy na rok 2017 1 października 2016\nInwentaryzacja dróg po równaniu tłuczniem 20 września 2016\nProtokół ze spotkania wiejskiego z dnia 27 czerwca 2016 15 lipca 2016\nSpotkanie wiejskie – zaproszenie 20 czerwca 2016\nDoposażenie placu zabaw – stół do ping ponga 31 maja 2016\nWycięcie samosiejek i gałęzi na ulicy Tarniny 19 maja 2016\nProtest w sprawie Pieczarkowej zakończony 5 maja 2016\nmateusz o Projekt ulicy Pieczarkowej, 04.12.2015\nadmin o Projekt ulicy Pieczarkowej, 04.12.2015\nArtur o Projekt ulicy Pieczarkowej, 04.12.2015\nKonrad o Projekt ulicy Pieczarkowej, 04.12.2015


Aplikacja PokerTime Konto, Opinie, Rakeback 2022 - DonkHunter\nMożliwe płatności Bitcoin Chińskie aplikacje HUD\nHoldem na wielu stawkach\n3 konta na jedno urządzenie\nbardzo duży odsetek słabych graczy\nPragniemy przedstawić Wam najnowszą chińską aplikację którą jest, uwaga... PokerTime! Już następnie warto zauważyć ogromny potencjał do wzrostu trafficu oraz podobieństwo do aplikacji Red Dragon która, jak warto wspomnieć - rozwija się bardzo prężnie.\nNie przynudzając - appka na pewno warta sprawdzenia, jak większość tych które się pojawiają, a ostatnio (koniec roku 2019) było ich całkiem sporo. Rozpoczynając przygodę z PokerTime, jak zresztą z każdym z chińskich krzaczków spotkamy bardzo spolaryzowany range przeciwników na showdownie - co tak szczerze nie powinno nas donkhunterów już wcale dziwić...\nDeposit bonus oraz rakeback PokerTime:\nGracze online: do 300\nSoftware, support oraz metody płatności PokerTime:\nFormy płatności: możliwe poprzez BTC, Skrill i Neteller oraz inne, napisz do nas w celu uzyskania dodatkowych informacji.\nRejestracja oraz instalacja PokerTime:\nAby zarejestrować się z nami na PokerTime wybierz jedną z możliwych form kontaktu.


Zapomnieć o Pythonie, nauczyć się COBOL-a i zostać bohaterem...\nRhea Moutafis MBA Fellow / Collège des Ingénieurs\nDlaczego dinozaur programowania COBOL jest obecnie pożądanym językiem w USA?\nKtóry język programowania jest najstarszy i nadal wykorzystywany? Python jest już po trzydziestce. C ma prawie 50 lat. Fortran jest po sześćdziesiątce i nadal się go wykorzystuje.\nI jest jeszcze jeden dinozaur języka komputerowego, który jest używany na dużą skalę. Poznaj sześćdziesięcio-kilku-letniego COBOL-a!\nUżywany w 80% wszystkich transakcji kartowych i 95% wszystkich transakcji bankomatowych COBOL jest językiem programowania pieniędzy. Ponad 200 miliardów linii kodu COBOL-a jest nadal w użyciu, a wszystko to musi być utrzymywane.\nTeraz bardziej niż kiedykolwiek, ponieważ liczba wniosków o zasiłek dla bezrobotnych w USA sięga zenitu. Wiekowe - i oparte na języku COBOL - systemy zabezpieczeń społecznych są przeciążone. Dlatego gubernatorzy są skłonni zrobić wszystko, by znaleźć programistów COBOL-a.\nA więc..., jeśli chcesz dostać kilka dużych wypłat i zrobić coś, aby pomóc tym, którzy są dotknięci przez ten kryzys, COBOL jest Ci to w stanie zapewnić.\nDlaczego nikt już nie zna COBOL-a?\nPrzede wszystkim dlatego, że COBOL - Common Business Oriented Language - jest językiem dla ludzi biznesu, a nie dla programistów. Jest on zaprojektowany w taki sposób, że biznesmen bez znajomości kodu rozumie, co się dzieje. Oznacza to, że dobro programisty stojącego za stworzeniem kodu nie jest już priorytetem.\nCOBOL ma kilka składniowych dziwactw, które sprawiają, że jest on wygodny dla biznesu, ale nie dla hardkorowych nerdów. Na przykład to, że nie ma w nim żadnych funkcji ani podprogramów. Zamiast tego są działy, sekcje, akapity i instrukcje. To też przekładało się na ogromną niechęć pionierów programowania lat 70.:\n"Używanie COBOL-a kaleczy umysł; dlatego jego nauczanie powinno być traktowane jako przestępstwo" - Edsger W. Dijkstra\nAle w tamtym czasie było już za późno. Kod aplikacji bankowych i administracji rządowej został już zbudowany.\n...i dlaczego nadal pojawia się wszędzie\nBiorąc pod uwagę specyficzną strukturę COBOL-a, można by pomyśleć, że został on zbudowany przez ludzi, którzy nie mieli pojęcia, czym jest kod komputerowy. Wręcz przeciwnie. Zajmował się tym wspaniały zespół współpracujący z legendarną Grace Hopper, która umożliwiła jego rozwój.\nW porównaniu do języków programowania, które istniały w latach 50., COBOL był rewolucją. Był łatwy w użyciu i zrozumiały. Przenośny, niezależny od maszyn i łatwy do zmieniania. A wszystko bez ogromnych kosztów związanych z językami przeszłości. Był to język, który pochodził prosto z przyszłości.\nTak więc przyjął się wszędzie: Bankowość, ubezpieczenia, federalne agencje rządowe, jak kto woli. Do 1970 roku nie było prawie żadnego systemu, który nie byłby napisany w COBOL-u.\nParadoksalnie, to właśnie fakt, że pojawiały się nowsze języki - takie jak Fortran & Spółka - utrwalił dziedzictwo COBOL-a. Język biznesowo-komputerowy został uznany za martwy w latach 80., a trend tak szybko poszedł w ruch, że nowi programiści nawet nie zawracali sobie głowy jego nauką. I tak, podczas gdy pozostało wystarczająco dużo starszych programistów, aby utrzymać istniejący kod, nie było wystarczająco dużo wykwalifikowanych osób, aby przekształcić go w nowsze języki.\nPrzenieśmy się w czasie do roku 2020: Podczas gdy osoby zajmujące się utrzymaniem kodu wykonały niesamowitą pracę, sprawiając, że systemy federalne działały bez zarzutu przez dziesięciolecia, nikt nie przewidział takiego wzrostu zapotrzebowania. A teraz potrzebujemy nagle o wiele więcej rąk do pracy, aby nadal utrzymać te systemy.\nZapotrzebowanie jest astronomicznie wysokie\n"Tak wiele naszych Departamentów Pracy w całym kraju wciąż korzysta z systemu COBOL. Wiesz, baardzo stara technologia. [...] Nasz Departament Pracy dostrzegł, że jest to problem i rozpoczął modernizację i, niestety, jest to coś, co wymaga czasu. Ten (wirus) przeszkadzał i musieli przerwać przejście na znacznie solidniejszy system. Więc nadal działają na bardzo starych systemach" - Laura Kelly, gubernator Kansas\nW obliczu rosnącego bezrobocia, gubernatorzy kilku stanów szukają pomocy już teraz. Nagle muszą uruchomić systemy, których modernizacja w normalnych czasach zajmuje lata. Teraz wszystko wymyka się spod kontroli.\nGubernator New Jersey wystąpił nawet w telewizji, by rozpowszechnić tę informację. IBM stara się pomóc, publikując wezwanie dla programistów COBOL-a, ale poszukiwania są karkołomne.\nLudzie, którzy wiedzą, jak kodować, mają teraz bardzo duże wzięcie. A konkretnie ludzie, którzy znają się na COBOL-u.\nNiezbyt kuszące, ale warte uwagi\nNie jest to “gorący” nowy język programowania jak Julia. Nie jest to nawet Python (którego jestem fanem). To nie jest jakaś seksowna nauka o danych, czy dziwaczna sztuczna inteligencja, ani też dwa w jednym.\nJeśli zdecydujesz się na COBOL-a, prawdopodobnie będziesz wykonywać prace konserwacyjne. Zasysasz logikę biznesową sprzed kilkudziesięciu lat, zamiast rozwijać najnowocześniejsze algorytmy. Pracujesz w epoce kamienia łupanego w informatyce z technologią, która wciąż wygląda jak zaprojektowana dla jednej z tych przestarzałych kart perforowanych.\nAle w tej chwili nie możesz zrobić nic ważniejszego. Miliony ludzi już straciły pracę. I choć wiele stanów otwiera się już na nowo, szybkie odbicie się gospodarki jest mało prawdopodobne.\nOznacza to, że kolejne kilka milionów ludzi straci pracę. Wiele, wiele osób będzie potrzebowało tych świadczeń państwowych, aby przeżyć. A obecna sytuacja - niektórzy ludzie dosłownie dzwonili do swoich biur setki razy - jest więcej, niż rozpaczliwa.\nJeśli więc możesz zrobić cokolwiek, aby pomóc, powinieneś to zrobić. COBOL nie jest sexy, ale pomaganie innym ludziom jest - spójrzmy prawdzie w oczy - cholernie sexy. I tym akcentem: szczęśliwego kodowania!


Morsmordre :: Nieaktywni :: Posiadłości Share\nTemat: Pokój Eilis 03.12.15 22:20\nNajważniejszy w całym pomieszczeniu jest regał ze składnikami do eliksirów. Pod ścianą znajduje się też drewniany stół, na którym zawsze głośno bulgocze kociołek. Eilis chcąc zadbać o odpowiedni zapach wnętrza, wszędzie rozstawia klimatyczne świeczki zapachowe. Nie ma dnia ani nocy, gdy kociołek odpoczywa. W pokoju Eilis nie mogło też zabraknąć stylowego kominka, dzięki któremu przemieszcza się do pracy. ~reszta opisu potem\nTemat: Re: Pokój Eilis 24.01.16 18:12\nJeszcze tego samego dnia od wysłania listu, Alan poszedł do przełożonego prosząc o wcześniejsze wyjście. Jak zwykle nie było problemu, toteż zaraz po skończonej zmianie ogarnął się, pożegnał ze znajomymi z pracy, którzy jeszcze w niej zostawali, po czym wyszedł. Początkowo wolał nie ryzykować teleportacji do miejsca mało mu znanego. Ot, by przypadkiem nie wpaść na kogoś, kto nie powinien zobaczyć nagle pojawiającego się znikąd człowieka. Całkiem dobrze mu było z tym jego statycznym i może lekko nudnym życiem, nie potrzebował dodatkowych problemów, bo mimo wszystko miał ich trochę, a te skutecznie zatruwały mu codzienność. Przeszedł jednak kawałek Londynu, po czym rozmyślił się, kiedy dotarło do niego, że jego pacjentka nie mieszka w centrum miasta i droga na pieszo mogłaby mu zająć zbyt dużo czasu. Tak więc teleportował się, pojawiając się tuż przed posiadłością.\nStanął przed drzwiami, poprawiając kołnierz w koszuli, którą miał na sobie. Mimo, że teraz również miał wykonywać swoją pracę, zrezygnował z klasycznego lekarskiego kitla, który nosił cały czas w Mungu. Przebrał się w swoje zwyczajne ubrania nie tylko po to, aby nie rzucać się zanadto w oczy, ale także dla swojej własnej swobody. I Eilis, która zapewne również czułaby się niezręcznie gdyby Alan pojawił się w jej domu w fartuchu. Jasna koszula a także czarna marynarka pasowały do siebie idealnie. Był to ubiór prosty i być może nieco niemodny w tych czasach, jednak Bennett nigdy nie nadążał za aktualną modą. I nigdy nie chciał nadążać. Ubiór jednak był jego najmniejszym zmartwieniem. Już w momencie otrzymania listu zaczął martwić się o zdrowie swojej pacjentki. Takim właśnie człowiekiem był mimo, że wielu starszych lekarzy mówiło mu, że kiedyś mu to przejdzie. Przejmował się swoimi pacjentami, przejmował się ludźmi, nieraz aż za bardzo. Jego empatia i dobroć były tak wysoko rozwinięte, że to wszystko podchodziło wręcz pod naiwność. Naiwność, którą ktoś kiedyś mógł z łatwością wykorzystać. Ale odbiegłam nieco od tematu...\nAlan stanął przed drzwiami posiadłości i zapukał. Gdy drzwi zostały otwarte, on przywitał się skinieniem głowy i lekkim uśmiechem. Za zgodą osoby, która otworzyła drzwi - zrobi krok do środka.\nTemat: Re: Pokój Eilis 24.01.16 21:29\n14 października 1955\nKtokolwiek mu otworzył drzwi, a zapewne to była służba Harriett, zaprowadziła go od razu do mojego pokoju. W lekkim rozgardiaszu z kręconymi, rozpuszczonymi włosami powitałam go zdziwionym wzrokiem.\n- Nie sądziłam, że pan tak szybko przyjdzie - wyszeptałam, zawiązując prędko poły szlafroka i próbując wstać z łóżka, ale na mojej twarzy pojawił się grymas bólu. Chciałam go powitać jak należy, ale obydwie dłonie musiałam zaciskać w piąstki, aby nie płakać z wycieńczenia. Wolałam wbijać paznokcie, próbując odwrócić swoją uwagę od stanu zdrowia niż myśleć, na które kolejne stawy ból promieniuje. Całe dnie praktyczne spędzałam tu, w swoim łóżku, z boku na bok szukając sobie miejsca. Dużo czytałam, czasem prosiłam o trzymanie mi książki przez Charliego, bo chwyt chociażby kartki był niemożliwy. Miałam wrażenie, że tym razem moje objawy są całkowicie psychosomatyczne. Jeszcze niedawno tańcowałam na weselu państwa Carrow, a dziś nie potrafiłam wstać z łóżka. Objawy najczęściej nasilały się nad ranem, ale ja starałam się udawać przed wszystkimi, że jestem zdrową, młodą czarownica, której nic nie jest straszne i zupełnie nic ją nie ogranicza. Niestety tańce musiałam przerwać, a Samael odprowadził mnie do domu. Próbowałam jeszcze raz wstać z łóżka, ale opadłam na poduszki.\n- Przepraszam, tak mnie wszystko boli, nie mogę nawet złapać fiolki z eliksirem - narzekam na swoje nadgarstki, ale kiwam panu głową, aby wszedł śmiało do środka. Czułam się jak kaleka, jak posąg, który był zupełnie bezużyteczny. Chciałam płakać z własnej bezsilności, lecz musiałam to ukryć, zacisnęłam mocniej wargi, spuszczając wzrok. Było mi tak strasznie głupio. Dawno się tak nie czułam. Powinnam zaproponować panu herbatę, podać babeczkę, ale tkwiłam w łóżku.\n- Och - westchnęłam, nie wiedząc, co mam powiedzieć. Sam widział. Nadgarstki bolały tak bardzo, że trudno było mi chwycić fiolkę z eliksirem rozgrzewającym, a co dopiero go przygotować. Przez nieobecność w pracy nie miałam nawet jak poprosić Inary o "pożyczkę fiolki". Już samo napisanie listu sprawiło mi wielki ból.\nTemat: Re: Pokój Eilis 07.02.16 14:55\nKtoś go wpuścił, nie ważne kto. Ważne, że już to było dla niego wystarczającą podpowiedzią, by domyślił się, że z jego pacjentką nie jest dobrze. Zmartwił się, starając nie okazywać tego temu komuś, kto wpuścił go do środka i prowadził do sypialni Eilis. A nawet sam fakt, że prowadzili go właśnie do sypialni, był dla niego jedynie potwierdzeniem przypuszczeń. Alan czasem potrafił być bardzo bystry, ale także bardzo empatyczny. Czasami zbyt bardzo.\n- Sytuacja w Mungu nie wymagała mojej obowiązkowej obecności, a więc mogłem sobie na to pozwolić. - Wyjaśnił, uśmiechając się. Uśmiech był zaraźliwy, prawda? A nawet jeśli nie to widok czyjegoś uśmiechu często powodował choćby maleńkie uczucie zadowolenia, poczucie bezpieczeństwa. Na pewno był on lepszą strategią, niźli gdyby Bennett stanął nad nią, zaczął płakać i rozpaczać nad tym jak bardzo jest biedna, jak bardzo musi ją boleć. Po co to, skoro jedynie pogorszyłoby to jej samopoczucie? Praca lekarza była czymś, co doskonale uczyło obchodzenia się z ludźmi, rozumienia ich, ich bólu, potrzeb, zmartwień. Choć bywali lekarze tak zimni i nieczuli, że nie zwracali na to wszystko najmniejszej uwagi.\n- Proszę nie wstawać - odezwał się widząc, że Eilis próbuje podnieść się z łóżka. Widział bardzo wyraźnie, że sprawiało jej to ból. Jako lekarz miał za zadanie zminimalizować ból, pozbyć się go, poprawić jej stan zdrowia, samopoczucie. Gdyby więc pozwolił jej teraz pomimo cierpienia wstać z łóżka i krzątać się wokoło niego, by przyjąć go jak gościa, minęłoby się to z celem jego przybycia tutaj. - Niech się Pani nie przejmuje. Doskonale rozumiem, a więc proszę nie wstawać. Zaraz się wszystkim zajmiemy, od tego tu jestem. - Wyjaśnił, posyłając jej kolejny uśmiech. Był ciepłym, miłym człowiekiem z natury. Taką aurę zdawał się wokoło siebie roztaczać, powodując często uczucie spokoju, bezpieczeństwa i właśnie ciepła.\n- Przyniosłem ze sobą wywar Herkulesa, maść Herkulesa oraz płyn relaksujący. - Zaczął. Nie spodziewał się, że Eilis jest w aż tak kiepskim stanie, lecz przyniósł maść w razie gdyby nie miała ochoty pić wywaru ze względu na jego nieprzyjemny smak. Teraz mogło to być dobrą alternatywą, skoro trudno jej było utrzymać fiolkę w dłoni. Podszedł bliżej i popatrzył na nią z góry. I wcale nie chodziło o to, że leżała na łóżku. On tak czy siak był wyższy od niej. - Próbujemy pić wywar, w czym oczywiście pomogę, czy smarujemy bolące stawy maścią? - Spytał, stając przy łóżku. Usiadł na krześle, które zdawało się stać tam specjalnie dla niego. Kto wie - może tak właśnie było? Eilis miała o tyle pecha, że nie wynaleziono lekarstwa leczącego chorobę, na którą chorowała. Mogli jedynie załagodzić objawy, pozbyć się bólu chociażby częściowo. Ale jej stawy i kości z biegiem czasu miały się coraz gorzej.\n- Swoją drogą myślałem od tym od jakiegoś czasu... Nie jestem dużo od Pani starszy, a więc może wolałaby Pani mówić mi po imieniu? - Zaproponował, chcąc zagaić także luźną rozmowę nie kręcącą się wokoło choroby, która i tak musiała jej wystarczająco dokuczać w ciągu ostatnich dni.\nTemat: Re: Pokój Eilis 08.02.16 8:59\nZnaliśmy się nie tylko z korytarzy Szpitala Świętego Munga, ale i pracowaliśmy razem, czyż nie panie Bennett? Wiele razy ratował mnie pan podczas pracy, a co dopiero po… Powinnam uruchomić tu jakąś szybką linię kominków, bo czuję, że coraz częściej będziesz moim gościem. Ledwo wsparłam się na łokciach, a już opadłam na poduszki z cichym jękiem.\n- Cieszę się, że tym razem nikt nie próbował się pozabijać – może nie wyszedł mi ten żart, ale nie oczekuj ode mnie zbyt wiele. Staram się uśmiechnąć, ukrywam nawet przed panem swój ból. Dlaczego akurat mnie spotkał Dotyk Meduzy? Czy nie powinniśmy cieszyć się życiem, chwytać dzień? A ja leżałam w łóżku, zawalając po raz kolejny swoje obowiązki. Często uważałam, że wybrałam dobrego uzdrowiciela. Budował pan ze mną najpierw relacje, aby dokładnie znać mój przypadek, a nie tylko wypisywał kolejne eliksiry, które nota bene sama sobie pewnie robiłam. Był cudownym człowiekiem, nawet jeśli często spotykał się z moją wręcz niepełnosprawnością, rozumiał to i szukał sposobu, aby mi pomóc.\n- W łóżku nie powinnam pana witać – krzywię się. Żaden z moich współpracowników nie powinien widzieć mnie w koszuli nocnej. Z boku to bardzo źle wyglądało, ale nie byłam w stanie wstać z łóżka. Męczyły mnie nie tylko bóle stawów, ale i paskudne koszmary. Mogłam przecież zagryźć wargi, zacisnąć mocniej zęby i może podałabym panu kawę bez rozlewania wszystkiego na boki. Żaden mężczyzna nie powinien mnie widzieć w takim stanie. Uświadomiłam sobie nawet, że przecież zaraz powinnam zdjąć kołdrę z siebie i pozwolić panu wykonywać wszystkie magomedyczne czynności, ale nagość mnie onieśmielała.\n- Jest pan aniołem, zdaje sobie pan z tego sprawę? – wyszeptałam, wskazując miejsce przy łóżku, które jeszcze niedawno zajmowała pewnie Harriett albo Charlie. Czy ktoś mnie jeszcze tu odwiedzał? Och, nieistotne. Aż chciałam się do pana przytulić, płakać przez niesprawiedliwość losu i prosić o eliksir na słodki sen, bo mam dość tej rzeczywistości.\n- Same pyszności – skrzywiłam się na myśl o smaku i zapachu medykamentów. Trzymałam dłonie zaciśnięte w małe piąstki, tłumacząc sobie w tej czwartej klasie, że to właśnie pomaga zminimalizować ból. Do dziś nie przyznałam się jeszcze przed sobą, że kłamałam. Wszystkie moje słowa przy „nie boli mnie” zawierały małe, słodkie kłamstewka.\n- A wywar i maść nie da mi mocniejszego efektu? – szepczę cicho, czując własną beznadzieję. Powinnam tryskać energią. Przywitać pana babeczkami, gorącą herbatą i szczerym uśmiechem. Tymczasem wyglądałam jak wrak człowieka. Kręcone włosy wplątały się między poduszki i kołdrę, a ja nie mogłam złapać nawet szczotki czy różdżki, aby próbować doprowadzić je do ładu. Niewyspana i zmęczona, tak bym właśnie siebie określiła. W takich falach bólu nie potrafiłam go nawet ukrywać na twarzy. Pieprzona jesień. Zawsze do mnie witałeś, gdy pierwsze liście traciły swój zielony kolor. Ile to już lat, panie Bennett?\n- Oczywiście, to świetny pomysł. W końcu znamy się jak stare konie – dodaję trochę smutno, bo chociaż jesteś wspaniałym człowiekiem, wolałabym chodzić z tobą na kremowe piwo po pracy i marzyć skrycie przed snem, żebyś mnie rozbierał, a nie tak jak dziś. Widzisz mnie onieśmieloną, zawstydzoną własnym wyglądem i stanem zdrowia. Nie chodzi mi o ciebie, rozumiesz to, prawda? Tylko okoliczności nam przeszkadzają.\nTemat: Re: Pokój Eilis 16.02.16 1:41\n- Najwyraźniej ma Pani sporo szczęścia - przyznał, spoglądając na nią z lekkim uśmiechem. Zdawał się wcale nie zauważać jej "niepełnosprawności", nie zwracać na nią najmniejszej uwagi. Nie chciał, by czuła się jak ktoś godny pożałowania, zasługujący jedynie na litość. Znał ją. Leczył ją od lat, od początku była pod jego opieką, odkąd tylko zachorowała. Racja. Zbudowali pomiędzy sobą małą wieżyczkę relacji, opierającą się na wspólnych pogawędkach w pracy i poza nią, na piciu kawy, herbaty. Ale owa wieżyczka miała również cień i była nim właśnie choroba Eilis. Dotyk meduzy powoli trawił jej ciało, bawiąc się nią i pokazując jej jak niewielki mamy czasami wpływ na swoje życie. A on? On ubolewał nad tym z całego serca. Zupełnie tak, jakby dotyczyło to jakiejś cholernie bliskiej mu osoby. Była tak młoda a życie już tak jej dokuczyło.\n- Jeszcze jedno podobne słowo, a zapewniam, że użyję czaru zatykającego usta. - Zagroził niby to poważnie, jednak w jego tonie dało się wyczuć swego rodzaju rozbawienie a także rezygnację nie skażoną poczuciem smutku, złości czy czegoś w tym rodzaju. Raczej nostalgii i sympatii do tej dziewczyny, do ich relacji, do tego, że mógł ją leczyć i była jedną z jego pierwszych pacjentek. W rzeczywistości żadnego kneblowania nie brał nawet pod uwagę. Chciał jedynie, aby przestała się już przejmować tym wszystkim.\n- Myślę, że zaszła tu mała pomyłka. Staram się jak mogę, ale do anioła mi daleko. Gdybym nim był, z pewnością uleczyłbym Panią oraz wiele innych osób - przyznał pół żartem, pół serio. Jego usta wygięły się nieco w uśmiechu. - Ale dziękuję. - Dodał, zajmując miejsce na krześle przy łóżku. Wymienił co posiada przy sobie i co może jej podać. Nie dziwił się jej reakcji. Sam spróbował kiedyś dosłownie "umoczyć język" w eliksirze, który jej podawał. Dobrze pamiętał jego nieprzyjemny smak. Nikt za nim nie przepadał.\n- Dadzą, lecz osobiście wolałbym nie korzystać z obu naraz. Co zrobimy jeśli organizm przyzwyczai się i oba przestaną działać, a Pani się pogorszy? - Zasugerował, patrząc na nią. To do niej należała ostateczna decyzja. No... Może nie całkiem, jednak zamierzał brać jej zdanie pod uwagę. Zawsze to robił, nie chciał decydować sam. I to właśnie również dzięki temu udało im się zbudować całkiem przyjemną relację lekarz-pacjent. Wielu mogło im tego pozazdrościć. Na świecie było wiele oschłych, zimnych lekarzy, którzy najwyraźniej byli już zmęczeni swoim zawodem, bądź w cale się do niego nie nadawali. W Mugnu także było kilkoro takich. Całe szczęście Bennett do nich nie należał.\n- Może nie jak stare konie, ale na tyle długo, aby wreszcie odpuścić sobie per pan i pani. - Odparł, uśmiechając się do niej. Przyglądał jej się. Nawet teraz nad nią górował, siedząc na krześle podczas kiedy ona leżała przygwożdżona do łóżka. Ciężka, niezdolna do ruchu, niczym przytłoczona czymś niewidzialnym. Współczuł jej. Była ładną kobietą, młodą kobietą. Miała piękne rysy twarzy, śliczny kolor oczu, pełne usta, a nawet przyjemny dla ucha głos. Czemu więc spotykało to właśnie ją? Tego nie rozumiał. Wielokrotnie zadawał sobie te pytanie lecząc ją, a także spotykając w Mungu innych pacjentów. Dzieci, kobiety, osoby o niesamowicie czystych sercach dotknięte okrutnymi, wyżerającymi ich ciała choróbskami. A on w wielu przypadkach nie mógł dać im należytej pomocy, zabrać tego od nich.\nCisza omiotła ich oboje, ale nie przeszkadzało mu. Słyszał bardzo wyraźnie jej oddech. Cichy, miarowy, ale zdawało mu się, że aż nazbyt cichy. A może przesadzał? Tak, tak właśnie musiało być. Wydawało mu sie, że to ona jest przytłoczona tym wszystkim, lecz on również był przytłoczony współczuciem. Odruchowo sięgnął po jej dłoń, ujmując ją delikatnie i układając na spodzie własnej dłoni. Palce drugiej ręki przejechały po jej bladej, miękkiej skórze. Kciuk wyznaczył niewidzialną ścieżkę po wierzchu jej dłoni, a potem przejechał po wystających kostkach. Dopiero po chwili, jakby zdając sobie sprawę z tego co robi, zaczął je nieco masować, nadając temu nieco więcej lekarskiego profesjonalizmu.\n- Boli? - Zadał ciche pytanie, przerywające trwającą do tej pory ciszę. Od początku zamierzał po prostu sprawdzić funkcjonowanie jej stawów, czy była to tylko przykrywka usprawiedliwiająca jego czyny? Kto wie.\nTemat: Re: Pokój Eilis 17.02.16 11:52\n- Nie wiem, czy to jest szczęście – wzdycham ciężko, patrząc na pogiętą kołdrę, zaciśnięte piąstki i beznadziejność ogólnej sytuacji. Zamiast witać cię w pięknej sukience, ja siedzę w łóżku z koszuli nocnej. Włosy są w istnym rozgardiaszu, a przy kręconych kosmykach wydaje mi się, że mam istne gniazdo dla nargli albo innych. Schowałam piąstki pod kołdrę. Nie mogłam na nie patrzeć. Czułam się bezsilna. Tak właśnie ma wyglądać moje szczęście?\n- Na wzgląd na całą naszą znajomość, to nadal niestosowne, Alanie – gładko już przechodzę na ty. Uwielbiałam spotykać się z tobą na przelotną herbatę. Niestety rzadko kiedy piłam kawę. Byłabym hipokrytką, gdybym cały czas krzyczała na Garretta, a sama pod stołem alchemika miała puszkę ze sprawdzaną kawkę z Meksyku albo Kenii. Te mieszanki były taką rzadkością, że nawet jakby smakowały jak siki hipogryfa, to pewnie każdy by je zachwalał. Importowane używki zawsze były na językach. Oczywiście śmiałam się z tej niestosowności. Czułam się jak laleczka w twoich ramionach. Zawsze wiedziałeś jak mi pomóc. Miałeś takie dobre serce. Nie musiałeś otaczać mnie ciągłą opieka, abym czuła, jak troskliwym człowiekiem jesteś. Nie mogłam trafić lepiej.\n- A może rzeczywiście mam szczęście i dlatego na ciebie trafiłam? – skoro nie chcesz być tak nazywany, to będę tak mówiła do ciebie tylko w myślach. Ich nie możesz kontrolować, prawda? Może ryzykowałam zbyt wiele, gdy po raz pierwszy poszłam do młodego uzdrowiciela Bennetta i wierzyłam, że mnie całkowicie uleczy. Długo czekałam na diagnozę, wszak Dotyk Meduzy powinien rozwijać się dopiero w tym wieku, a nie gdy ledwo skończyłam 4 klasę. Mimo wszystko, Alan mnie nie wyśmiewał. Wciąż dążył do poznania diagnozy, a nawet coś tak nieprawdopodobnego jak Dotyk Meduzy nie stanowiło dla niego problemu. Szukał i znalazł odpowiedź. Teraz mógł już działać. Przewróciłam oczami, wzdychając ciężko.\n- Wolę chyba maść, ten eliksir jest wyjątkowo paskudny. Ech, ja jeszcze coś wymyślę… – marudzę, bo na pewno wiesz, że moim największym marzeniem jest wynalezienie leku na Dotyk Meduzy. Dopiero zaczynam swoje poszukiwania, planuję i wymyślam, ale wciąż boję się, że mój móżdżek to za mało, a w pojedynkę tego nie zrobię. Albo stworzę jakieś gumy do żucia, które zabijają smak tego, co się aktualnie spożywa.\n- Alanie, nie chciałbyś do mnie dołączyć? – mamroczę, opadając na poduszki. Teraz mi już wszystko jedno, co będzie ze mną robił. Najpewniej pod koniec wizyty poproszę go o podanie mi eliksiru słodkiego snu. Powinnam jeszcze wysłać zawiadomienie do mojej matki, ale zbyt bolały mnie nadgarstki, aby trzymać pióro w ręku. – Będę potrzebowała na pewno czyjeś pomocy, och, Alanie, a co jeśli antidotum jest na wyciągnięcie ręki? – szepnęłam. Na pewno nie raz i nie dwa opowiadałam ci o grupie badawczej, która zajęłaby się naprawdę poważnymi badaniami. Musiałam spróbować. Jak umrę bez tego, zostanę duchem i będę wieść marne życie na ulicach Śmiertelnego Nokturnu. Alan byłby idealny w moim zespole. To on by najlepiej kontrolował, co się ze mną dzieje, czyż nie? Przymknęłam oczy na dotyk, był kojący, to na pewno. Czasami się zastanawiałam, czy między nami nie było prawdziwej chemii. Czułam się zawsze jak w niebie, gdy mnie dotykał, a ból odchodził w krótkie, dość aczkolwiek, zapomnienie.\n- Tak, najbardziej prawy, chyba wykańczam go cały czas w pracy – przyznałam się, bo trudno było mi pisać lewą ręką i robić nią wszystko, co zwykle robiłam prawą. A Szpital Świętego Munga nie będzie inwestował w asystenta dla mnie. – Nie można cię zatrudnić na wyłączność? – zaśmiałam się, bo kto pogardziłby wiecznym masażem? Mógł zauważyć, że sama jego obecność wpływa na mnie pozytywnie, więc powinien dostać order na najlepszego uzdrowiciela!\nTemat: Re: Pokój Eilis 29.02.16 21:51\n- A więc szczęście w nieszczęściu - mruknął krótko, w odpowiedzi. Nie chciał ciągnąć tego tematu, mówić o nieszczęściu i niesprawiedliwości losu, jaka ją spotkała. Dobrze wiedział, że nie zasługiwała na to, że nie zasługiwała na tak utrudniającą życie, nieuleczalną chorobę. Nie była jedyna. Co dzień spotykał wiele chorych, poszkodowanych ludzi. Co dzień zajmował się nimi, rozmawiał, słuchał o ich zmartwieniach i smutkach. Współczuł im, współczuł każdemu z osobna. Ale ona pod pewnym względem była wyjątkowa. Była to chyba sprawa czysto sentymentalna, wszak Eilis była przecież jedną z jego pierwszych pacjentek. Jakże wielką odwagą wykazała się te kilka lat temu, idąc do początkującego magomedyka.\n- Pogrozić mogę. - Odparł. Uśmiechnął się z rozbawieniem. Doprawdy, nawet rozmowa na tak niecodzienne, a przy tym głupkowate tematy szła im tak prosto, tak dobrze. Te wszystkie lata, wszystkie rozmowy, wszystkie wspólnie wypite herbaty - wszystko to wytworzyło między nimi specyficzną więź, która również była bardzo ważnym elementem leczenia. Bo po co leczyć się u kogoś, komu się nie ufa, bądź nie lubi?\n- Nie odpowiem Ci na to pytanie. Po pierwsze zbyt mnie nimi zawstydzasz, po drugie nie znam na nie odpowiedzi. - Odpowiedział, zerkając na nią z uśmiechem. Nie umiał reagować na komplementy. Sam zawsze dawał ich wiele, jednak osobiście otrzymywał ich niewiele i zazwyczaj od pacjentów, których udało mu się wyleczyć. Zawsze wtedy czuł się zakłopotany, zawsze wtedy nie wiedział jak powinien zareagować. Teraz nie było inaczej.\n- No więc maść - zdecydował, kiwając głową. Z torby wyjął co potrzeba i odłożył w losowe miejsce. Zbliżył się do łóżka Eilis, usiadł na nim i sięgnął po opakowanie z maścią, które obracał kilkukrotnie w palcach. Te zetknęły się z zakrętką, gdy chciał ją już otworzyć, lecz wtedy zadała mu pytanie. Pytanie kompletnie zaskakujące. Pytanie, którego się nie spodziewał, lecz które wywołało u niego przyjemne uczucie ciepła. Czy chcesz do mnie dołączyć? Same te słowa były dla niego wyróżnieniem.\n- Oczywiście - odparł bez namysłu, pozwalając jej mówić dalej. Obserwował jak wzdycha na myśl o tym, że mogłaby wynaleźć lek na swoją chorobę, przyczyniając się tym samym do rozwoju medycyny, ratując inne osoby, które chorowały na to samo. Jakże znajome było mu to uczucie. On również marzył o wynalezieniu leku. Leku na chorobę jego matki. Ale w przeciwieństwie do Eilis - on się poddał. Bał się, że skrzywdzi matkę podając jej eksperymentalne eliksiry. Przypomniawszy sobie o tym, ściągnął brwi i utkwił poważny wzrok w jakimś punkcie.\n- Zamierzasz sprawdzać eliksiry na sobie? - Zadał pytanie, choć dobrze znał odpowiedź. Spojrzał na nią z niepokojem, nieświadomie ściskając jej dłoń nieco mocniej. Lecz raczej nie na tyle, by ją to bolało. - A co jeśli coś Ci się stanie? Jeżeli zrobisz sobie krzywdę i nie będę w stanie Ci pomóc? - Mruknął. Bał się. Sama myśl o tym go przerażała i nie potrafił pozbyć się tego uczucia za żadne skarby. Martwił się o nią, to chyba oczywiste.\n- Prawy. - Mruknął mechanicznie, otwierając opakowanie z maścią. Nabrał nieco na palec i przytknął go do stawu na dłoni Eilis. Smarował, masując lekko, delikatnie, ale sprawnie. Wydawał się przy tym nieobecny. Myślami błądził gdzieś, najprawdopodobniej wokoło ich wcześniejszego tematu. Obudziły go jej słowa. Chwilowo popatrzył się na nią otępiały, nie do końca wiedząc co do niego powiedziała. A potem uśmiechnął się.\n- Niestety. Chcę pomagać wielu ludziom - mruknął. Sięgnął po drugą jej dłoń i uniósł ją delikatnie, by przytknąć jej wierzch do swoich ust. - Ale dziękuję. Bardzo mi pochlebiają te słowa - dodał. Czy ją podrywał? Sam chyba nie był pewien. Choć nie był osobą, która mogłaby śmiało myśleć o romansie ze swoją pacjentką, także on potrafił być niezwykle przyciągający, zachęcający. Szkoda, że najczęściej zauważały to jego najstarsze pacjentki.\nTemat: Re: Pokój Eilis 02.03.16 13:16\nPoprawiłam kręcone kosmyki włosów i zrobiłam szybkiego warkocza. Nie mogłam znieść tego nieładu na swojej głowie. Czasami widziałeś mnie w gorszym stanie, ale jak każda kobieta chciałam być zawsze piękna, niezależne od sytuacji. Zaśmiałam się cichutko.\n- Wiesz, ciągle pamiętam ten dzień, jak przyszłam po wyniki, kto dostał się na staż. Ludzie się dziwnie patrzyli jak cię przytulałam, może szukali jakiegoś skandalu – to było równo trzy lata temu, gdy przerażona stałam na korytarzu na piątym piętrze, przetrzepywałam listę z nazwiskami. Zobaczyłam Sykes Eilis, zaczęłam skakać jak szalona, a gdy zobaczyłam cię wychodzącego z sali, szybko wskoczyłam w twoje ramiona, szepcząc, że się dostałam. To jedno z moich najbardziej szczęśliwych wspomnień. Wiedziałeś?\n- Masz zbyt łagodne przysposobienie, żebym traktowała twoje groźby na poważnie – powiedziałam potulnie. Może po prostu nigdy nie widziałam twojej groźnej miny, wszak wypełniałam wszystkie twoje zalecenia. Nawet bałam się pomyśleć, jak moja choroba by się rozwijała bez twojej pomocy. Poddawałam się każdej twojej prośbie.\n- Alan, naprawdę mówię poważnie, chciałabym założyć taką grupę badawczą, nie wyobrażam sobie jej bez ciebie – z komplementów gładko przechodzę do konkretów. Może byłam zbyt ambitna, jeszcze nie wiedziałam jak to ma wyglądać, ale chciałam pozyskać grupę ludzi z pasją, z werwą, a przede wszystkim takich, którzy nie powiedzą mi, że oszalałam. Czy kobieta powinna siedzieć tylko w domu? Nie widziałam siebie liczącej tylko dni i czas do powrotu męża. Czy to źle? Czy to źle, że miałam swoje ambicje? Obserwowałam jak wyjmujesz coś z torby. Przyszło mi nawet na myśli, że wolałabym być nieprzytomna. Nie czułabym takiego zapachu i skrępowania twoim dotykiem.\n- Och, Alan, to będzie dla mnie takie wyróżnienie – uniosłabym teraz dłonie do ust ze wzruszenia, ale nie mogłam, bo już zajmowałeś się nadgarstkami, próbując pozbawić bólu. Wiedziałam, że osiągniemy wiele. Nie wolno było się poddawać. Nigdy nie zaakceptuje swojej choroby. Zabierała mi ona wszystko, co kocham. A co jeśli mogłabym znów wrócić do skrzypiec?\n- Dlaczego od razu jesteś tak pesymistyczny? – szepczę oskarżająco. Oczywiście, że na początku będę próbować na ja sobie. Nie wiem, czy Szpital zgodzi się na patronat, ale skąd miałabym inaczej zorganizować pacjentów? Co życie przyniesie… Spróbuję sobie z tym poradzić. A co jeśli za dwa miesiące poznam kogoś i stwierdzę, że to wszystko jest bezsensu?\n- Zawsze mi pomożesz, ratowałeś mnie z gorszych opresji – dodaję, mówiąc dokładnie o dzisiejszej sytuacji. Czy jest coś gorszego niż brak możliwości samodzielnego posmarowania swojego ciała? Albo pisania? Albo wzięcia małego dziecka na ręce bez obaw, że może się je opuścić? Wyciągam posłusznie dłoń, przymykając oczy na jego dotyk. Nie wiem, czy powinnam mówić, że jest magiczny? Ból powoli odchodzi w zapomnienie, a ja po krótkich masażu mogę w końcu ruszać prawą dłonią. Prostowałam i zginałam palce, kręciłam kółka nadgarstkiem.\n- Co zrobiłabym bez ciebie? – szepczę znów dziękczynnie. Na pewno zrobię ci babeczki jak się tylko lepiej poczuje. – Czy naprawdę stworzysz ze mną grupę badawczą? Alan, chcę to zatrzymać – dodaję smutno, podając drugą dłoń. Czuję się jak kaleka. Nie mogę nic zrobić, a wysmarowanie każdego stawu zajmie dużo czasu. Dlaczego nie wpadliśmy na to wcześniej? Pewnie nie miałam tyle odwagi. Powinnam już dawno wziąć życie w swoje ręce, ale nie chce tego robić bez ciebie. Wplątuje cię w coś tak ryzykownego, a zarazem w grupę, która może odmienić całkowicie twoje życie. Jak myślisz, dasz radę? Będziesz moim towarzyszem? Chcę, aby zapamiętano nasze nazwiska. Chcę odwdzięczyć się i uczynić cię najlepszym uzdrowicielem w Londynie? A może na świecie? Jeśli tylko znajdziemy sposób na zminimalizowanie skutków Dotyku Meduzy, och, będę najszczęśliwszą kobietą na ziemi.\nTemat: Re: Pokój Eilis 14.03.16 0:01\n- Również go pamiętam. - Uśmiechnął się na samo wspomnienie. Dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego jak wiele szczegółów z tamtego dnia ciągle tkwiło w jego pamięci. Sam nie wiedział czemu tak było. - Po cichu kibicowałem Ci i byłem wielce ucieszony, gdy zobaczyłem listy. - Po tym jak Eilis dostała się na staż, podjął starania o to, aby to właśnie ona została jego nowym alchemikiem. Tak się złożyło, że w tamtym czasie jego obecny partner zaczął zawodzić, a więc z chęcią zamienił go na swoją uroczą pacjentkę. Musiał przyznać, że jak do tej pory był zadowolony z tej współpracy i uważał, że podjął wtedy dobrą decyzję. Znali się, a więc współpraca szła im lepiej niżeli miałby dostać alchemika, którego nie znał. Mógł ją mieć na oku i reagować jeżeli widział, że jej stan się pogarszał. Widział wiele plusów tego, że mogli pracować razem.\n- Łagodne? Na Merlina, chyba muszę popracować nad nieco twardszym wizerunkiem samego siebie. Uwierzysz lub nie, ale w Hogwarcie byłem okropnym rozrabiaką. Często wdawałem się w bójki. - Roześmiał się cicho na samo wspomnienie. Czasem miał wrażenie, że niektórzy profesorowie byli bliscy osiwienia przez niego. Całe szczęście już w trakcie nauki w Hogwarcie zaczął wyrastać z tej psotnej części swojej osobowości. Teraz ta ukazywała się bardzo rzadko. Eilis raczej nie miała okazji zobaczyć go w tym wydaniu. I tak chyba było lepiej.\n- To dla mnie wielkie wyróżnienie, ale Eilis... - zaczął niepewnie. Ostatecznie westchnął, nie bardzo wiedząc co powinien jej powiedzieć. To było nagłe, to było niespodziewane. Owszem, czasami wspominała już o tym, że chciałaby wynaleźć lek na swoją chorobę. Wcale jej się nie dziwił, wszak sam kiedyś marzył o wynalezieniu lekarstwa na dolegliwość swojej matki. On jednak poddał się bardzo szybko, a właściwie to nawet nie wziął się za to na poważnie. Jej plany i marzenia zawstydzały go, dotkliwie przypominając o tym jak wielkim tchórzem był. I jak beznadziejnym synem.\n- Po prostu boję się, Eilis. To chyba oczywiste. - Odparł, wzdychając ciężko. Wbił wzrok w skórę na jej dłoniach, nie przerywając tego swoistego masażu, który w rzeczywistości był po prostu smarowaniem jej stawów maścią. Starał się być delikatny, ale i stanowczy jednocześnie. Chyba mu to wychodziło. Twarz pokazywała maksymalne skupienie, a on sam uparcie zastanawiał się nad tym co mówiła. Oczywiście, że jej pomoże. Nie musiała nawet o to pytać. Jednak obawy go nie opuszczały. Co jeżeli coś pójdzie nie tak a on nie da rady jej uratować? Wzdrygnął się na samą myśl.\n- Nie wiem, oj nie wiem co byś zrobiła beze mnie - odparł już nieco pogodniej, unosząc wzrok i spoglądając na nią z uśmiechem. Łagodność... Był tak łagodną i dobrą osobą, a wszystko to odbijało się na jego twarzy, w jego spojrzeniu, uśmiechu. Teraz usta wyginały się w uśmieszku rozbawienia. Kończył smarować kostki w jej drugiej dłoni. - Oczywiście, że Ci pomogę. Ale pod warunkiem, że będziesz ostrożna. Nie darowałbym sobie gdyby coś się stało, a ja nie byłbym w stanie Ci pomóc. - Spojrzał na nią znów. Skończył smarować jej dłoń.\n- No. To dłonie mamy z głowy. Co jeszcze, łokcie? Czy chcesz wziąć ogrzewającą kąpiel? - Spytał, z żalem wypuszczając jej dłoń z uścisku. Choć nigdy nie myślał o niej w ten romantyczny sposób, on także był facetem. Samotnym facetem, któremu przyjemność sprawiał dotyk miękkiej, kobiecej skóry.\nTemat: Re: Pokój Eilis 16.03.16 15:58\n- Na początku myślałam, że to kiepski żart, ale potem wszyscy mówili mi, że te listy są prawdziwe. Nie wyobrażam sobie pracy na innym oddziale, a ty? – pytam, a ten mur wstydu powoli się rozkrusza na drobny pył pomiędzy nami. Trudno mi czasami cię odgrozić od łatki przyjaciela, którą przyczepiłam już dawno temu. Zawstydzona swoim półnagim ciałem, sytuacją, w której nie mogłam ci nawet podać herbaty czy poczęstować wypiekami. Nie takiej gościnności mnie uczono. Zaśmiałam się cichutko, wyobrażając sobie ciebie jako rozrabiakę.\n- Nie wierzę, opowiedz mi coś, tak na dobranoc – nie chcę mówić, że gdyby ktoś mnie spytał, czy byłbyś w stanie kogoś zaatakować, to pokręciłabym głową i szybko zaprzeczyła. Nie wątpiłabym, że potrafiłbyś kogoś obronić, ale nie widziałam cię jako agresora. Może zbyt często czułam twoje dobre serce? Jesteś takim cudownym człowiekiem. Nie wiem, czy ta maść ma też działa odprężające, ale opadłam na poduszki, a fala snu w końcu powoli nadchodzi. Nie spałam już tyle czasu, gdy ból rządził moim ciałem i nie mogłam się nawet ruszyć. Czułam się ciężarem dla wszystkich wokół. Jaki był ze mnie pracownik, ciocia, przyjaciółka, kiedy byłam przywiązana wręcz do łóżka?\n- O mnie się boisz? Przecież wiesz, że wygram z chorobą! – mówię to jakbym była na haju, ale w moich oczach pojawiają się łzy. A co jeśli nie uda mi się? Może i miałam silny charakter, ale moje ciało jak na zawołanie odmawiało posłuszeństwa. Smutek ze strachem wypełnił moje serce, a łzy próbowałam zatuszować, zamykając oczy. Morfeusz pragnął zabrać mnie w swe ramiona, ale ciągle myślałam o tym, że kiedyś, być może za szybko, zamienię się w posąg, tracąc swoje uczucia, marzenia i pragnienia. Kogo chciałam oszukać? Ciebie, siebie? Może moją mamę najbardziej. Moje życie skończyło się wtedy, gdy skrzypce nie wydały już z siebie żadnego dźwięku. Zaciskam wargi, szybciej oddycham i przecież czuję, że żyje. Serce bije jak szalone, oddech porywa do tańca kosmyki włosów. Uśmiecham się nieco wymuszenie, zdając sobie sprawę, że Alan jest prawdopodobnie jedyną osobą, która tak agresywnie i zaborczo trzyma mnie przy życiu. Czy to nie on bardziej walczy o moje stawy niż ja? Chcę wynaleźć lek na chorobę, a sama zajeżdżam swój organizm pracując od czwartej rano do dwudziestej drugiej. Czy nie powinnam mu tego powiedzieć?\n- Jesteś moim największym skarbem – przyznaję rację, majacząc już cichutko pod nosem. Sen szarpie za moje ramiona, ledwo z tym walczę. Wolno zamykam i otwieram powieki, kiedy całkowicie zapominam o bólu. Kręcę głową, odkładając dłonie na kołdrę.\n- Opowiedz mi coś, przytul mnie – mamroczę dalej, już przez sen. I nie wiem, czy jesteś dalej przy mnie, czy kładziesz się obok tak jak kiedyś i pilnujesz moich snów. Nic już nie wiem, chcę tylko wypocząć, odetchnąć i zapomnieć, że za jakiś czas mogę już nigdy nie poczuć dotyku, a Meduza zbierze swoje krwawe żniwo.


Azerbejdżan i Stany Zjednoczone omówiły konflikt w Górskim Karabachu - Portal Spraw Zagranicznych psz.pl\nAzerbejdżan i Stany Zjednoczone omówiły konflikt w Górskim Karabachu armenia\tazerbejdżan\tgórski karabach\tusa\t05 marzec 2015\tA\nNigar Adigozalova\tObserwuj\t5 marca doszło do spotkania ministra obrony Azerbejdżanu, Zakira Hasanova, z ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Baku, Robertem Cekutą.\nJak podaje oficjalna strona internetowa ministerstwa obrony Azerbejdżanu, minister poruszył kwestie bieżącej współpracy militarnej między Azerbejdżanem a Stanami Zjednoczonymi. Hasanov podkreślił ważność rozszerzenia stosunków dwustronnych, które obejmują różne dziedziny, w tym też militarną.\nJednym z głównych tematów była kwestia konfliktu w Górskim Karabachu. Według Hasanova, Erywań umyślnie przeciąga negocjacje, co wpływa negatywnie na sytuację w regionie.\n„Polityka okupacyjna prowadzona przez Armenię nadal trwa, pomimo faktu, że kraje Grupy Mińskiej OBWE nawołują do respektowania porozumienia pokojowego w ramach integralności terytorialnej Azerbejdżanu. Armenia opóźnia proces pokojowy i umyślnie przeciąga negocjacje” – stwierdził Zakir Hasanow\nZ kolei Rober Cekuta podkreślił, że Stany Zjednoczone pozytywnie odnoszą się do idei porozumienia pokojowego, stworzonego przez przedstawicieli Grupy Mińskiej. Zwrócił również uwagę na wysiłki i inicjatywy rządu USA, które mogą pozytywnie wpłynąć na sytuację w regionie.\nPodczas spotkania strony wymieniły się również spostrzeżeniami na temat współpracy regionalnej i dwustronnej.\nNa podstawie: mod.gov.az, 1news.az


Burger, który kupisz w Lidlu, to doskonale wypieczony stek z mielonego mięsa polany słynnym sosem Barbecue podany w chrupiącej bułce. Całość rozpali podniebienie niejednego smakosza kuchni amerykańskiej.\nFilet z kurczaka to pyszne, pokrojone w kawałki delikatne mięso obtoczone chrupiącą panierką z płatków kukurydzianych. W połączeniu z pikantnym sosem curry stanowi typowe amerykańskie danie.\nCoś ze Wschodniego Wybrzeża ...\nCzym byłby Nowy Jork bez swojej słynnej pizzy? Już dziś poczuj się jak mieszkaniec "Big Apple" i skosztuj Pizzy Supreme na tradycyjnym, amerykańskim, grubym cieście.\n... i coś z Zachodniego Wybrzeża\nPrzenieś się na chwilę na wzgórza Hollywood i spróbuj przepysznych krewetek w panierce z dodatkiem sosu sweet chilli. Są przepyszne i szybkie w przygotowaniu.\nLekkie i chrupiące krążki cebulowe to bardzo popularna amerykańska przekąska. Opakowanie zawiera aż 450g produktu.\nAmerykański hamburger to nie tylko soczysty kawałek mięsa podany w sezamowej bułce z dodatkiem pomidora i sałaty. Jego nieodłącznym składnikiem jest tradycyjny sos. Wypróbuj zatem sos MCENNEDY do hamburgerów i przygotuj dla siebie i swojej rodzinny prawdziwe amerykańskie burgery.\nŁagodna amerykańska musztarda nada przygotowanym przez Ciebie hot-dogom oryginalny, charakterystyczny smak.\nSkomponuj dla siebie i swoich najbliższych tradycyjne amerykańskie śniadanie. Przygotuj im kanapkę z masłem orzechowym zwanym popularnie Peanut Butter. Warto podkreślić, że masło orzechowe wytwarzane z orzeszków ziemnych zawiera zdrowe tłuszcze roślinne.\nNajstarszy amerykański przepis na sok z żurawiny ma 300 lat! To właśnie w Ameryce Północnej rośnie wielkoowocowa żurawina, którą wykorzystuje się w przetwórstwie. W upalne dni możesz ugasić pragnienie dzięki pysznemu, orzeźwiającemu napojowi z amerykańskiej żurawiny.\nŻurawinę można również znaleźć w kremowym amerykańskim jogurcie o smaku żurawinowo-czekoladowym. Do wyboru także smaki: toffi, karmelowy z popcornem oraz czekoladowy.\nBez wątpienia jednymi z najpopularniejszych ciasteczek w Stanach są tzw. Chip Cookies - maślane, z dodatkiem białego lub brązowego cukru. Ciasteczka MCENNEDY są kruche i nadziewane kawałkami czekolady. Pyszne i chrupiące, doskonale uzupełnią smak popołudniowej kawy lub herbaty.\nIdealnym uzupełnieniem wieczoru z hollywoodzkim filmem będą oryginalne karbowane chipsy ziemniaczane barbecue o pikantnym smaku.


Eksperci: SSE także dla małych polskich firm - Detal\nEksperci: SSE także dla małych polskich firm\nAutor: dlahandlu.pl 30 września 2016 12:29\n„Nie inwestuję w strefie bo jestem za mały...”, „Dla firm jak moja, nie ma dofinansowania...”, „Wstrzymują mnie procedury...”. To tylko niektóre z odpowiedzi, jakich udzielają małe i średnie polskie firmy, gdy stają przed możliwością zainwestowania w Specjalnych Strefach Ekonomicznych. Zachodniopomorscy praktycy obsługi inwestorów przekonują, że są to mity, które trzeba obalić.\nWójcikowski przekonuje, że polski kapitał jest coraz mocniej zainteresowany korzystaniem ze zwolnień podatkowych i budowaniem w ten sposób przewag konkurencyjnych, ale często zamiast pozytywnych rozwiązań, Polacy widzą głównie bariery. To powód, dla którego praktycy obsługi inwestycyjnej z Pomorza Zachodniego zdecydowali się zorganizować konferencję PROINVESTORS, wydarzenie poświęcone odkłamaniu stereotypów na temat SSE.\nArgumenty za tym, by w Strefach nie inwestować z reguły bazują na emocjach, nie do końca zweryfikowanych opiniach lub po prostu wynikają z niewiedzy. Dopełnienie procedur administracyjnych może być zakończone już w ciągu kilkunastu tygodni i nie trwa latami, jak wynikałoby z powszechnej opinii. Znalezienie korzystnego kredytu, pożyczki lub dotacji nie stanowi już dziś takiego wyzwania jak przed laty. Strefa to spore ulgi podatkowe, jakże cenne na starcie biznesu, a także łatwiejsze znalezienie pracowników, bo tych w otoczeniu specjalnych obszarów gospodarczych nie brakuje.\nInwestującym w strefach w Zachodniopomorskiem przysługuje zwolnienie z podatku dochodowego w wysokości do 35% poniesionych nakładów inwestycyjnych lub dwuletnich kosztów pracy. Dla średnich przedsiębiorców pomoc ta wzrasta do 45%, a dla mikro i małych do 55%. Dodatkowo urząd pracy dofinansowuje szkolenie zatrudnianych osób, a władze lokalne zwalniają inwestora z podatku od nieruchomości.\nspecjalne strefy ekonomiczne RSS małe firmy RSS


Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie im. prof. Jana Nielubowicza Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie im. prof. Jana Nielubowicza / Ważny wyrok Trybunału Konstytucyjnego\nStrona główna > Monitor Lekarski > Aktualności 2015 > Ważny wyrok Trybunału Konstytucyjnego\nTrybunał Konstytucyjny orzekł, że każdy ma prawo do zrzeszania się w związkach zawodowych, bez względu na to, na podstawie jakiej umowy pracuje. TK wywiódł wyrok z konstytucji. Nie odniósł się do wskazanego przez wnioskodawców skargi błędnego tłumaczenia słowa workers w konwencji MOP. Dla polskiego ustawodawcy to pracownicy zatrudnieni na etacie.\nO zbadanie zgodności z konstytucją i konwencją nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) przepisów ustawy o związkach zawodowych wniosło do TK OPZZ. Związkowcy we wniosku przekazanym Trybunałowi wskazali na sprzeczność przepisów ustawy z art. 12 i 59 konstytucji, które gwarantują wolność zrzeszania się w związkach zawodowych, nie wspominając o ograniczeniach ze względu na rodzaj zatrudnienia.\nTrybunał podkreślił, że podmiotem wolności zrzeszania się w związku zawodowym są pracownicy, ale w konstytucyjnym rozumieniu tego pojęcia. Z tego względu pracownik będący podmiotem wolności zrzeszania się w związkach zawodowych nie może być identyfikowany wyłącznie przez pryzmat rodzaju stosunku prawnego łączącego go z pracodawcą. Status pracownika powinien być oceniany przez odwołanie się do kryterium wykonywania pracy zarobkowej. W perspektywie konstytucyjnej pracownikiem jest zatem każdy, kto wykonuje określoną pracę zarobkową, pozostaje w stosunku prawnym z podmiotem, na rzecz którego ją świadczy oraz posiada takie interesy zawodowe związane z wykonywaniem pracy, które mogą być grupowo chronione – czytamy w uzasadnieniu wyroku.\n– Dla naszego związku nie ma ten wyrok bardzo dużego znaczenia, ponieważ w statucie mamy zapisane, iż do Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy mogą należeć także lekarze niezatrudnieni na umowie o pracę – komentuje orzeczenie szef OZZL Krzysztof Bukiel.\nW rozmowie z Monitorem Lekarskim wspomniał, że dyrektor jednego ze szpitali w Toruniu zaskarżył kiedyś ten statut, ale sąd przyznał rację OZZL.\nOPZZ we wniosku do TK zwrócił uwagę na niespójność tłumaczenia słowa worker użytego w konwencji ze znaczeniem nadanym mu przez polskiego ustawodawcę. W tłumaczeniu polskim użyte zostało słowo „pracownik”, które zaczęto odnosić do osoby wykonującej pracę na podstawie stosunku pracy – czytamy we wniosku OPZZ. Tymczasem nie oznacza ono jedynie osoby świadczącej pracę na podstawie stosunku pracy.\nTrybunał nie odniósł się do tej kwestii. Być może jest czego żałować. Podobna niespójność tłumaczenia występuje bowiem w unijnej dyrektywie dotyczącej czasu pracy. Tu również polski ustawodawca uznał, że użyte w dyrektywie słowo worker odnosi się do pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę. Podobnie zresztą przyjęły to niektóre kraje unijne.\nTagi: czas pracy, Krzysztof Bukiel, Trybunał, wyrok, związki zawodowe


Mercedes i gry na PlayStation, czyli jak wyobrażamy sobie świat jutra? | Motocaina.pl\nMercedes i gry na PlayStation, czyli jak wyobrażamy sobie świat jutra?\nKierując się hasłem „Razem wyobraźmy sobie przyszłość”, Mercedes-Benz łączy siły z Media Molecule i ich grą Dreams, aby poszukać odpowiedzi na pytanie: jak wyobrażamy sobie świat jutra?\nW 2019 r. Mercedes-Benz wystartował z inicjatywą, w ramach której odbyły się warsztaty z udziałem czterech futurologów. Eksperci ci stworzyli cztery wyraziste i spójne wizje przyszłości.\nSześć miesięcy później, podczas konwencji me Convention 2019, Mercedes-Benz rozszerzył projekt i przekształcił go w „hub kreatywności” z udziałem uczestników, którzy zainspirowali się przedstawionymi wizjami i podzielili się własnymi. Kluczowe w urzeczywistnianiu ich pomysłów było rysowanie oraz budowanie modeli. Tak powstała obszerna kolekcja kreatywnych koncepcji, obejmująca ściany pełne szkiców i szczegółowy model miasta przyszłości – a wszystkiemu towarzyszyło mnóstwo dyskusji. Uczestników interesowały przede wszystkim tematy zrównoważonego rozwoju oraz wspólnych przestrzeni, a ich wyobrażenia koncentrowały się na miastach pełnych zieleni i budowanych na silnym poczuciu wspólnoty.\nAby dodatkowo zintensyfikować ten dialog, Mercedes-Benz nawiązał współpracę z Media Molecule – studiem należącym do PlayStation. Twórcza moc gry Dreams, wraz z jej projektantami i graczami, dała wyjątkową szansę na zwrócenie uwagi globalnej publiczności graczy na inicjatywę „Razem wyobraźmy sobie przyszłość”.\n„Jako marka ukierunkowana na przyszłość, zawsze wspieramy współpracę i kreatywność. W Media Molecule znaleźliśmy doskonałych partnerów, którzy nasze zaangażowanie w społeczność graczy wynieśli na wyższy poziom. Dreams oferuje miłośnikom gier idealną przestrzeń do projektowania wizji przyszłości, jakiej oczekujemy” – powiedziała Bettina Fetzer, wiceprezes Mercedes-Benz AG ds. marketingu. „Współpraca ta stanowi nowy sposób na odkrywanie i tworzenie pozytywnej przyszłości dla następnych pokoleń z całego świata”.\nW ramach międzynarodowej współpracy pomiędzy Media Molecule (Wielka Brytania), Mercedes-Benz oraz twórcami ze społeczności Dreams (Kanada i USA), do cyfrowej rzeczywistości wprowadzono jeden ze światów przyszłości pochodzący z warsztatów z 2019 r. Interaktywne doświadczenie, oparte na koncepcji eksperta od sztucznej inteligencji Alexandre Cadaina, pozwala graczom odkrywać fabularny poziom gry Dreams z czterema unikalnymi obszarami, oszałamiającą grafiką i różnymi elementami rozgrywki. To świetny sposób na „zanurzenie się” w interaktywnym świecie, który otwiera nieskończone możliwości technologii oraz sztucznej inteligencji.\nBatman będzie jeździć Mercedesem!\nRadio samochodowe na przestrzeni lat. Jak współczesna technika wpłynęła na słuchanie muzyki w aucie?\nŚwięto pszczół w Pasiece Mercedesa. Poznajcie kilka ciekawych faktów


Rozbudują lotnisko | Tygodnik DB2010Tygodnik DB2010 Rozbudują lotnisko | Tygodnik DB2010\nNa lądowisku w Świebodzicach odbyło się symboliczne przekazanie kontenera przeznaczonego na biuro budowy lotniska sportowo-dyspozycyjnego w Świebodzicach. Projekt budowlany powstał w 2015 r. i współfinansowany był przez poprzednie władze Gminy Świebodzice i Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego.\nWojewoda Dolnośląski wydał pozwolenie na budowę lotniska użytku publicznego, a prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego promesę na założenie lotniska. Rozwinięcie lądowiska w lotnisko i budowa infrastruktury ma podnieść funkcjonalność obiektu oraz bezpieczeństwo prowadzonych operacji lotniczych, a także uniezależnić od warunków pogodowych i meteorologicznych.\n– Obiekt ten służył już służbom ratunkowym podczas katastrofy budowlanej, jak i akcji COVID-19, samolotom gaśniczym w trudno dostępnym terenie górskim, jak również lotnictwu policji poszukującemu zaginionych osób. Na naszym lądowisku gościli wielokrotnie prezydent RP, premier i ministrowie rządu polskiego podczas podróży służbowych. Na co dzień z lądowiska korzystają szybownicy TLS-u oraz użytkownicy wszelakich statków powietrznych z Polski i Europy podczas lotów sportowych, oraz dyspozycyjnych na rzecz biznesu i usług. Lotnisko, oprócz tradycyjnego corocznego pikniku lotniczego ma być miejscem wypoczynku i rekreacji mieszkańców naszego miasta. W planach jest prowadząca do niego ścieżka rowerowa, sanitariaty, ogródek jordanowski i kawiarenka oraz oczywiście taras widokowy umożliwiający obserwowanie startów i lądowań samolotów, szybowców, helikopterów i spadochroniarzy. Wszyscy mamy świadomość, że środki niezbędne do rozbudowy lotniska muszą pochodzić z zewnątrz gminy. Priorytetem na tę chwilę jest uzbrojenie terenu w energię elektryczną, wodę i kanalizację. Gmina Świebodzice jest w stanie zrealizować te zadania. Powstanie biura budowy lotniska na terenie inwestycji ma znacząco wspomóc promocję tego ambitnego projektu – podkreśla Paweł Ozga, burmistrz Świebodzic.


Życie Carlita (1993) cały film online cda, vod. Obsada, zwiastun, opis fabuły\nŻycie Carlita to film nakręcony w 1993 roku, którego data premiery światowej odbywała się 1993-11-10 r.\nBrian De Palma objął posadę dyrektora produkcji.\nData premiery – 1994-06-24\nTytuł oryginalny – Carlito's Way\nZwolniony z więzienia dzięki pomocy swojego uzależnionego od kokainy prawnika (Sean Penn), Carlito Brigante (Al Pacino) były król świata narkotyków, postanawia zerwać z niechlubną przeszłością i rozpocząć normalne życie. Podejmuje pracę jako menadżer nocnego klubu i obiecując rzetelną poprawę odnawia romans ze swoją byłą dziewczyną (Penelope Ann Miller). Wyjście na prostą nie jest jednak łatwe. Carlito na każdym kroku napotyka byłych kumpli oraz bezwzględnych młodocianych opryszków pragnących zaistnieć na scenie czarnego półświatka. Pomimo dobrych intencji Carlito znów uwikła się w brutalną walkę na śmierć i życie z siłami, które nie chcą pozwolić mu odejść.\nŻyczenie śmierci (2018) online. Obsada, opinie, opis fabuły, zwiastun\nŻycie (1999) online. Obsada, opinie, opis fabuły, zwiastun\nŻycie z wojną w tle (2009) online. Sprawdź obsadę i opinie oraz opis f...\nŻycie jest cudem (2004) online. Sprawdź obsadę i opinie oraz opis fabu...