Thief (seria) - strona 16 - Dyskusje o Grach (PC i Konsole) - CD-Action\nRozpoczęty przez RoZy, 28 Sierpień 2006\n640 postów w tym temacie\nJa grałem na normalnej i było spoko, ani za ciemno ani za łatwo a sama gierka miodzio, trochę popatrzeć, poczekać, ogłuszyć strażnika i znowu zniknąć w cieniu, na tym głównie polega ta kultowa i bardzo klimatyczna gra.\nA ja właśnie przeszedłem Thief'a Gold dołączonego z Anatologią w marcowym numerze CD-Action,\nNigdy bym się nie spodziewał takiego zakończenia\nBardzo podobało mi się w ostatnim filmiku nawiązanie do fabuły następnej części. Jak dla mnie to było jedno z lepszych wprowadzeń w następną część jakie widziałem. Polecam grę mimo że po pierwszym odpaleniu "gały wyleciały mi na wierz" jak zobaczyłem grafikę. Gra się jednak niesamowicie a zakończenie jest świetne . Właśnie instaluję dwójkę i mam nadzieję że będzie równie wspaniała. Dziękuję za uwagę.\nAppreciator of Voluptuous Assets\nKwestia generacji, I supose. Mnie tam za bardzo grafika nie obchodzi, byleby dało się uruchomić. Wiele starych gier jest pomijanych dzisiaj właśnie ze względu na grafikę. I w ten sposób ludzi tracą okazję zapoznania się produkcjami tamtych lat. Thief jest tego dowodem. No, ale to już ich problem.\nThiefa podziwiam przede wszystkim za średniowieczny NAPRAWDĘ średniowieczny klimat.Zwłaszcza I część.Gra jest momentami trudna(przynajmniej dla mnie była),ale przejście danej misji daje szaloną satysfakcję.W grze czuć prawdziwe ciemne czasy.Po prostu tego nie da opisać się słowami,kto nie zagrał ten nie wie.\nNapisano 31 Marzec 2011 (edytowane)\nW pierwszej misji w "Thief deadly shadows" na samym końcu gdy pozostaje juz otworzyć skarbiec , niewiem jak uzyć naszyjnika którym otwiera się do niego drzwi pomozecie ?\nEdytowane 31 Marzec 2011 przez maciek093\nTu masz opis przejścia pierwszej misji http://www.gry-online.pl/S024.asp?ID=293&PART=180 , ale z takimi to chyba do pomocnej dłoni trzeba problemami. Thief 3 i 1 moje ulubione części 2 jest według mnie trochę średniawa, oczekiwałem więcej.\nDwa dni temu natomiast przeszedłem 2 część serii Thief: Metal Age. Według mnie gra gorsza od jedynki i fabularnie i trudnościowo. Mimo to gra świetna, bo jak to się mówi grę świetną sequelem ciężko przebić. Mimo to Thief: Metal Age bardzo polecam mimo że ostatnie 5 misji, nie wliczając ostatniej, która była niesamowita i jak narazie jest to moja ulubiona misja, przechodziłem od niechcenia, żeby skończyć. Właśnie przeszedłem pierwszą misję Thief: Deadly Shadows i bardzo mnie cieszy otwarte miasto. Gdy skończę wydam ostateczną ocenę o tej serii. Dzięki za uwagę.\nP.S. Ucieszyło mnie to że w TDS tekstury są bitowane i można ustawić wysoką rozdzielczość bez modów.\nNapisano 14 Kwiecień 2011 (edytowane)\nPrzeszedłem całą Anatologię trzy dni temu i jestem pod wrażeniem tej serii i z niecierpliwością czekam na Thiefa: 4. Najbardziej podobały mi się części 3 i 1. Druga była średniawa ;p jak już koleżanka mówiła, ale i tak fajna. Moja ulubiona lokacja to Przytulsko. 23:00, a ja wcisnięty w fotel przestraszony i płochliwy gram tą lokacje poprostu niesamowita ;p. A o muzyce w lokacji z Kompedium Lamentacji jeszcze trzeba powiedzieć, była idealnie dobrana to pianino w tle. Oscara im za to dać powinni ;p. jedna z moich ulubionych serii.\nEdytowane 14 Kwiecień 2011 przez PastaxD\nWczesniej w tą serię nie grałeś? Jeśli tak, to gratuluje odkrycia świetnej przygody i zarazem zazdroszczę, jak przypomnę sobie jak ja świetnie się bawiłem przy tych grach i dalej czasem do nich wracam .\nUkończyłem właśnie Thief: The Dark Project. Powiem tyle: takich gier się już nie robi. Zacząłem się tez zastanawiać czy stwierdzenie: ?kiedyś gry były lepsze? to wynik jakiegoś sentymentu. Kiedyś gry robiono inaczej i szkoda, że tworząc nowe nie spogląda się wstecz. Zagrałem w Thief z ciekawości. Na początku przywitała mnie okropna grafika. Sądzę, że nawet starsze produkcje bez 3D wyglądały lepiej, ale to już pewnie właśnie ten sentyment. Mimo to od pierwszych chwil miałem poczucie, że gram w coś z klimatem, który już chyba znam. Szybko przyszła mi na myśl gra: Ultima Underworld 2, z którą miałem przed laty do czynienia, niezbyt długo, ale wystarczająco bym mógł ją zapamiętać. Ogromnie się zdziwiłem kiedy zaglądając 2 dni temu do Tip100maniaka znalazłem informację, że twórcy Thief to także goście od Ultimy, więc wszystko jasne. Okazało się też, że to jeden z tych tytułów, który daje wrażenie jakby się ?było w grze?. Osobiście sądzę, że to cecha powszechna fps-ów z tamtego okresu i niektórych późniejszych. Sprawdziłem to włączając Call of Juralez 2 i wydało mi się zbyt dynamiczne. Bardziej spokojna kamera daje właśnie to wrażenie wejścia w grę. Odpalałem też Rewident Evil 5, którego pierwsze etapy wydawały mi się straszne? Jak na razie Thief zjada grozą i klimatem RE5, przy okazji zrozumiałem też stwierdzenie, że nowe gry ?przechodzą się same?. Oczywiście tą są zupełnie różne gatunki, ale bez przesady. Twórcy ?The Dark Projekt? doskonale też rozumieją na czym polega magia nierealistycznego fps-a i świetnie to wykorzystują ? polecam ?Wieże Magów? lub ostatni level. Nie zapominają też o innej regule: trzeba tworzyć ciekawe różnorodne poziomy. Pierwszy etap mnie nie zachwycił, ale jak zobaczyłem, że z miasteczka przenoszę się nagle do jakiejś kopalni z zombiakami, potem mrocznej świątyni, czy jakiejś pomylonej rezydencji to byłem po prostu ciekawy do końca gry co zobaczę nawet w kolejnym pomieszczeniu. Inny element to muzyka i dźwięki. Zrobione naprawdę prawie domową metodą, a gra sprawia wrażenie wręcz obłąkanej. Rewelacyjny głos głównego bohatera. Do tego bardzo dobre przerywniki filmowe i oczywiście fabuła. Jak ktoś w ?98 nie spał po nocach, bo grał na kompie to zdecydowanie może sobie Thiefa 1 odpalić. Wg mnie dzięki tej grze spokojnie można się znowu przenieść do lat 90. Ogólnie to i tak wolę tradycyjne skradanki typu: Commandos: BEL z widokiem z góry. W Thiefie bardziej bawiłem się w cichego zabójcę niż złodzieja, który chce przemknąć zupełnie niezauważony, ale czasami gra wymuszała by zachować się jak profesjonalista i to też jest jej plus.\nEdytowane 4 Lipiec 2011 przez atari\nOstatnio zagrywam się w Thiefa 3. Gra się bardzo przyjemnie . Ponad to występuje mega klimat. Gra wciąga i to bardzo. Można się nieźle wczuć w postać Garretta. Podoba mi się możliwość spacerowania po mieście między misjami oraz okradanie przechodniów. Gra super .\nDziś zacząłem zabawę w Deadly Shadows obecnie jestem w katedrze "młotków" gra jest naprawdę super! klimat, grafika (te światła przenikające przez dziury w daszkach) Jednak chyba powinnem zacząć od gry w pierwszą część (grałem, ale lata temu) i nie wiem o czym mowa jakieś przepowiednie, strażnicy no cóż może z czasem to się mi rozjaśni\n"Ach dziś grę ukończywszy i bardzo niezadowolowaszy" mówiąc językiem pogan a niezadowolony jestem bo ta gra jest niesamowita lecz za krótka. Bawiłem się niesamowicie historia jest naprawdę wciągająca jak i sam świat w którym toczy się gra ten świat po prostu żyje kurszoki (te ich kliknięcia) mieszkańcy którzy biegną po straż gdy znajdą zwłoki, poganie którzy używają śmiesznych sformułowań to wszystko sprawia że aż chce się brnąć dalej przez ten niezwykle klimatyczny świat. A propo klimatu gra może nim zawstydzić nie jeden film grozy (wizyta na bezdennym stormie oraz przytulisko) zwłaszcza to drugie aż włos na karku się jeży. No cóż czekam na czwatrą część.\nEdytowane 12 Marzec 2012 przez Hebel\nSkąd: Przechowalnia zwijanych asfaltów\nGram w tę serię w dziwny sposób - zaczynam od części trzeciej - Deadly Shadows - i kończę na Dark Project. Właściwie to jestem w 4 misji w Metal Age dopiero :]\nByć może to ze względu na technikala czy mniejszy poziom trudności. Szczerze to na normalu jest do ugrania, jedyna trudność to poziomy, strasznie pokręcone i często gęsto się gubiłem. Podobnie miałem w Ultima Underworld.\nSzkoda tylko, że mody nie działają u mnie. Chyba będę musiał kupić wersję z GOG.\nPominę to, że wersje polskie z taniej serii mają inny plik EXE i siłą rzeczy są nie do zmodowania.\nChociaż tyle dobrze, że po uruchomieniu gry wyłącza mi jeden rdzeń, oszczędza mi to zwieszek i alttabowania.\nByć może to ze względu na technikala czy mniejszy poziom trudności. Szczerze to na normalu jest do ugrania, jedyna trudność to poziomy, strasznie pokręcone i często gęsto się gubiłem.\nObecnie męcze Metal Age na ekspercie/trudnym, po wczorajszym skończeniu Dark Project (na tych samych poziomach) po raz wtóry. Jak dla mnie do tej pory (a kilka lat z thiefem już minęło) seria nie do pobicia. T3 jeszcze na tapecie nie miałem, ale wkrótce... Ciekawi mnie to, coż to będzie z 4-reczką... Jak na razie plan wydania na 2013...\nThief II gorszy od jedynki? Toż on jest w każdym calu lepszy! Doskonale pokazuje, że w grach liczy się gra, a nie fabuła - w jedynce twórcy dostosowywali grę do fabuły, co jej zaszkodziło, w dwójce było odwrotnie i efekt jest niesamowity. Wszystko działa jak należy, a projekty map to poezja - świetne, otwarte, dające ogrom swobody i oferujące masę sekretnych przejść i sposobów na rozwiązanie napotkanych problemów poziomy, które na dodatek są logiczne i poruszać się można po nich bez trudu, a nawet jak są jakieś kłopoty, to kompas i mapa w mig je rozwiąże. Design też oczywiście fenomenalny, podobnie jak i fabuła - lepiej ją zarysowano niż w jedynce. No i finałowy etap - tak powinien wyglądać finał każdego Thiefa! Misja trudna, rozbudowana i dająca nam poczucie, że naprawdę jesteśmy w trudnej do zinfiltrowania fortecy wroga, że jesteśmy tylko zwierzyną łowną, innymi słowy - zaszczuci jak nic. Jedyne, co mogę tej produkcji zarzucić to kilka drobnych bugów, które i tak są rzadkie...\nŻeby nie było - Thief: The Dark Project jest również grą kapitalną, z niesamowitym klimatem, ale pewne rozwiązania sprawiają, że jakoś nie chcę do niego wracać. Głównym problemem jest wersja Gold, która dokłada jedną naprawdę badziewną mapę i jedną wkurzającą. Downwind Thieves' Guild to koszmar i pokazuje, jak nie powinno robić się map do Thiefa. Ogółem czasami jest chyba trochę zbyt liniowo i przede wszystkim za dużo labiryntów i biegania po obszernych mapach, co jest właśnie głównym problemem Gildii Zawietrzników. Koszmarne kanały + konieczność biegania z jednego końca na drugi skutecznie potrafi obrzydzić mi grę i zepsuć humor. Czasami też nie wiadomo, czym chcieli twórcy Thiefa uczynić - czy rewolucyjną skradanką, która tak naprawdę stworzyła ten gatunek (stare MGS-y jawią się przy tym jak wariacja na temat Pacmana...) czy też jakimś Tomb Raiderem + Hexenem. Rozległych platformówkowych fragmentów nie powinno tutaj być - należałoby je zredukować do rozsądnego minimum i zminimalizować niebezpieczeństwo frustracji. Fabuła też mniej wyrazista, niż być mogła, a to dziwne, bo w końcu na niej twórcy się skupiali... Ale co by nie mówić, gra i tak jest kapitalna, chociaż jeśli chciałbym do niej wracać, to raczej do wybranych poziomów, a nie całej gry. Albo oryginalnej wersji, a nie Gold.\nThief: Deadly Shadows ma rewelacyjny klimat, świetnie rozwiązany otwarty świat i jest podobnież wykonany znakomicie, chociaż buraczki jakby nieco bardziej powszechne, no i mapy aż takiego wrażenia na mnie nie robiły. Niemniej jednak gra także powala i to, którą część uznaję za najlepszą - tę czy dwójkę - zależy od humoru i od tego, w którą grę w danym momencie gram. Są jednak pewne wkurzające rzeczy, między innymi wywalenie miecza (wraz ze świetną mechaniką walki - to nie jest może Die by the Sword, ale to nie o to w tej grze przecież chodzi) i zastąpienie go jakimś śmiesznym kozikiem, przez co walka jest trudna i nieco bezsensowna, ponadto pałką jakoś trudniej się ogłusza - tym razem musimy czekać, aż Garrett sam zadecyduje, kiedy podnieść rękę na planowaną ofiarę, co często owocowało tym, że wróg mnie zauważał. Nie działa to jak należy i irytuje. No i to dziwne dzielenie misji głównych na dwie części... Nie każdemu musi się także uśmiechać łażenie po całym mieście w poszukiwaniu odpowiednich paserów czy wyruszaniu na misję, bo nieustanne unikanie/uciekanie przed strażnikami może w końcu zamęczyć. Cała reszta jednak rządzi, a klimat jest fenomenalny.\nThief 4 to chyba obecnie najbardziej oczekiwana gra, ale jeżeli będzie na silniku Deus Ex: HR, to będę musiał zrobić upgrade kompa. W każdym razie wierzę twórcom, że będzie to najbardziej ekscytująca produkcja ostatnich lat, bo skoro zadowolili fanów DE, to i miłośników zabawy w Złodzieja też uszczęśliwią!\nP.S. A Eric Brosius to najlepszy dark ambientowiec świata, kropka.\nNapisano 21 Wrzesień 2012 (edytowane)\nOgółem wszystkie trzy części są niesamowite, jeśli jedynce i dwójce dałbym 10/10 to trójce takie mocne 9/10, jak dla mnie najlepsza seria gier w ogóle, czwórka może się okazać tragedią, bo o ile Deus Ex HR to trochę nowe ujęcie tej gry, to nie wyobrażam sobie Thiefa robionego przez kogokolwiek innego niż byli pracownicy Looking Glass, no chyba, że z połowę z nich zatrudnią... Począwszy od briefingów przed każdą z misją z fantastycznymi ręcznie ilustroawnymi obrazkami, skończywszy po prostu na samym zaprojektowaniu Miasta, EM wyskoczy zaraz z jakimś pseudorenesansem albo czymś... Zresztą temat kompletnie ucichł. Nic nie wiadomo poza jednym artem...\nAle zdecydowanie najbardziej uwielbiam dwojkę. Nie ma tam tego okultyzmu i magii, są po prostu kopiące dupska roboty, które są prawdziwym wyzwaniem dla prawdziwego złodzieja, totalny steampunk, poza tym lokacje: bank, muzeum, przyjęcie największychszych znakomitości Miasta, burdel, kasyno, kryjówka piratów, mnóstwo zwykłych domów mieszkalnych, to jest to czym zajmują się prawdziwi złodzieje. No i jedna z najbardziej fantastycznych map w historii gier komputerowych w ogóle - Angelwatch ta wyprawa po dachach przez całe miasto to coś, co mogę przeżywać bez końca, dla samego relaksu, czasem nawet potrafię sobie włączyć na YT jakiś gameplay z tej lokacji, żeby po prostu się wyluzować ^^ do tego miałem jakoś dziwnie ustawioną jasność ekranu i podczas tej misji niebo było jakoś różowo-szare, że wydawało się jakbym grał tak pod wieczór, jeszcze przed zmrokiem, jeszcze bardziej spotęgowało to niesamoiwty klimat tej lokacji, do tego ile smaczków na tych dachach... a potem samo przyjęcie... "Remember to pickpocket party guests?"\nJedynka też kapitalna, choć jak wspomniałem, nie przemawia do mnie taki nawał rożnych zombie... Choć oczywiście Zaginione Miasto czy kopalnia były niesamowite.\nW trójce natomiast strzałem w dziesiątkę było Miasto, w którym mogliśmy się dowolnie poruszać oraz nasz własny dom, świetny klimat. Choć nie lubie otwartych gier, to taki smaczek jako przerywnik pomiędzy kolejnymi misjami sprawdzał się niesamowicie. Tylko ten sierociniec... przeszedłem raz i nigdy więcej już tego nie uczynię. Szkoda zdrowia. Tak jak zawsze starałem się znaleźć na 100% wszelki możliwy loot, tak tam modliłem się o jak najszybszy koniec.\nA graliście w dodatek do dwójki T2X? 13 długich misji, waga - około 600 mb, profesjonalne dialogi, nowe modele itd, pracowała przy nim ponad 60 programistów... kapitalnie zaprojektowane mapy, breifingi z dokładnie tym samym klimatem, niesamowita sprawa, robota porównywalna z Black Mesa, jak nie lepsza, tutaj wszystko od nowa zostało stworzone\nOgółem Garrett to zdecydowanie mój numer 1 jeśli chodzi o ulubionych bohaterów. A Stephen Russell i jego głos, to najlepszy aktor w historii gier.\nEdytowane 21 Wrzesień 2012 przez taffer33\nwyobrażam sobie Thiefa robionego przez kogokolwiek innego niż byli pracownicy Looking Glass, no chyba, że z połowę z nich zatrudnią...\nBędzie Eric Brosius, będą Stephen Russell, Scott Dickson, Jerry Kissel, Gorge Ledoux i Daniel Thron - będzie połowa sukcesu .\nta wyprawa po dachach przez całe miasto to coś\nPamiętam, że w drugą stronę wędrówka ZAWSZE mnie wkurza . Ale design map jest fenomenalny, styl artystyczny (mieszanka późnego gotyku z metalem, parą i rurami - kapitalna sprawa), niesamowita swoboda, jaką praktycznie każda misja oferuje to jest po prostu coś niesamowitego.\nJa Zaginionego Miasta nie lubię (za to w dwójce ta misja była bardzo ciekawa), strasznie łatwo było mi się tam zgubić, a zazwyczaj działałem wg intuicji i jakoś mi wszystko wychodziło, trafiałem gdzie trzeba. Niemniej jednak nie lubię wersji Gold - Wieże Magów zmieniają Thiefa w jakąś platformówkę, a Gildia Zawietrzników to porażka totalna. Przesadnie wielki etap połączony z porąbaną mieszaniną labiryntów w kanałach oraz z koniecznością łażenia po mapie w tę i we w tę skutecznie obrzydzają mi chęć do gry. Za każdym razem . Ale opera mi się podobała, całkiem pomysłowa i fajnie zaprojektowana mapka. Tylko pustawo tam jakoś było, jeśli o gości chodzi .\nTak jak zawsze starałem się znaleźć na 100% wszelki możliwy loot, tak tam modliłem się o jak najszybszy koniec.\nA jak na złość ta misja trwała niemiłosiernie długo .\nPróbowałem, ale nie udało mi się tego dodatku odpalić, by dobrze działał. Ogrom pracy włożony w tę grę i profesjonalizm produkcji robią wrażenie, ale jeśli o etapy chodzi... Czytałem recenzję, w której autor stwierdził, że jednak są za duże i zbyt przekombinowane, przez co naszła mnie pewna refleksja, otóż maniakalni gracze niekoniecznie są dobrym materiałem na designerów map. Będą wymyślać jakieś pokręcone poziomy, ale zapomną o najważniejszym - przemyślanym, frajdonośnym designie. Nie sprawdzę tego jednak na własną rękę, bo gry odpalić nijak nie mogę.\nEdytowane 21 Wrzesień 2012 przez Revanchist\nWg mnie były w porządku, nigdzie nie błądziłem, idąc za własną logiką dało się wszystko ładnie przejść, klimat jest przede wszystkim fenomenalny - jest to charakterystyczne "coś", że człowiek od razu wie w co gra I jeszcze jedno, gra pokazała, przynajmniej mi, że w dobrze zrobionego Thiefa bez Garretta da się jednak grać\nJa Zaginionego Miasta nie lubię (za to w dwójce ta misja była bardzo ciekawa), strasznie łatwo było mi się tam zgubić, a zazwyczaj działałem wg intuicji i jakoś mi wszystko wychodziło, trafiałem gdzie trzeba.\nJa tą lokację kocham za niesamowite wrażenie naprawdę głębokiego zejścia pod ziemię, szło się i szło, coraz głębiej i głebiej, kapitalne uczucie, a potem wrażenie całkowitego osamotnienia, przytłaczała nas ta starożytność, miejsce nie odwiedzane przez stulecia, podobnie jak wykradnięcie Rogu Quintusa i jeszcze ten wkręcający głos rogu, dochodzący gdzieś z głębi. Taaak, klimat jedynki też jest fenomenalny, tylko zupełnie inny. Skierowany na takie klasyczne hollywoodzkie efekciarstwo połączone ze starym Indiana Jones\nJak dla mnie to te wszystkie gry miały praktycznie taki sam klimat, no dobra, z pewnymi różnicami, ale nieważne, ważne, że każda z nich ma fenomenalną atmosferę. Jeśli chodzi o ponowne przechodzenie gry, to chyba Deadly Shadows najbardziej się do tego IMHO nadaje, bo mam taką ochotę za parę miechów przejść go jeszcze raz, a poprzednich dwóch części, szczególnie jedynki, jakoś nie. Dwójkę pewnie przejdę kiedyś tam, bo to Sequel Idealny, ale DS jakoś bardziej mnie do tego zachęca .\nJakiś czas temu ukończyłem Thief 2 i ponownie muszę stwierdzić, że kiedyś gry były lepsze. Na początku miałem wrażenie, że gdzieś zniknął nastrój z pierwszej części (zwłaszcza dźwięki). Ogólnie najlepiej zrobić sobie dłuższą przerwę po jedynce. Thief 2 jest naprawdę świetny i ma swój klimat. Spokojnie można ten tytuł postawić obok DN3D, Shadow Worrior - podobna atmosfera bije z ekranu. Levele są różnorodne. Każdy z nich zapada w pamięć. Dobry FPP musi być jak świetna płyta z odpowiednio dobranymi numerami (kolejność). Tak właśnie są dopasowane poziomy w Thief 2. Innym elementem, który zasługuje na najwyższe pochwały są przerywniki filmowe. REWELACJA! Thief 2 nie jest może aż tak mroczny jak Thief 1, ale to wciąż świetna gra. Pozostaje jeszcze spróbować części trzeciej.\nA co ma wspólnego atmosfera DN3D i SW z Thiefami? Całkowicie różne gry, nie wspominając już o klimacie...\nTeż się zastanawiałem czy to dobre porównanie. W Thief 2 mamy komisariat, bank. Dla mnie DN czy SW trochę ironizują i to samo wyczuwam w Thief 2.\nW Thief 2 mamy komisariat, bank. Dla mnie DN czy SW trochę ironizują i to samo wyczuwam w Thief 2.\nThiefy pełne są wybornego humoru, ale nie są żadnym pastiszem.\nPrzypominam o zasadach pisania, a przede wszystkim cytowania postów.\njak ma nie być ludzi z Looking Glass to ja sobie wypraszam takie życzenia\nBiorąc pod uwagę zapędy Eidos Montreal do "autorskich wizji" gier ala Deus Ex Technorenesans Wszyscy w śmiesznych kołnierzykach, to ja nie chcę, żeby kładli łapę na czymkolwiek co jest związane z Miastem...


Przepyszne domowe kasztanki, ktre s bardzo proste w wykonaniu i niezwykle pyszne. Podstaw s zmielone herbatniki malane, ktre czymy Post Domowe kasztanki pojawił się poraz pierwszy w I Love Bake.\nKakao, Wiórki kokosowe, Boże Narodzenie, Herbatniki, Miód, Desery, Orzechy, Rodzynki, Spirytus, Pralinki\nNaleniki z jabkami zapiekane w piekarniku i podawane z sosem waniliowym. Naleniki smaymy jak zwykle. Nadzienie jest niezwykle proste Post Naleśniki z jabłkami pojawił się poraz pierwszy w I Love Bake.\nMleko, żółtka, Cynamon, Jabłka, Mąka ziemniaczana, Pancakes, Placki, Naleśniki, Wanilia, Rodzynki, Naleśniki


Sprzedam mieszkanie trzypokojowe: Poznań Naramowice , ulica Karpia, 49 m2, 330008 PLN, 3 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie 48,89 m2, 3 pokoje Poznań, Naramowice, Karpia\n330 008 zł 6 750,01 zł/m2\nMieszkanie trzypokojowe na sprzedaż Poznań, Naramowice, Karpia - 48,89 m2\nCena 330 008 zł 6 750,01 zł/m2\nOSIEDLE MIESZCZĄCE SIĘ NA NARAMOWICACH Mieszkanie dwupokojowe o powierzchni 48.86m2. W mieszkaniu duże okna, z salonu wyjście na balkon. Kameralne, przyjazne dla mieszkańców osiedle, wokoło zielone patio, ciekawie zaaranżowane. W ofercie posiadamy większe mieszkania 3 i 4-pokojowe. Zapraszam na spotkanie 692 124 333 DODATKOWE INFORMACJE: Typ własności: własność Materiał budowlany: pustak Standard: bardzo dobry Rodzaj okien: PCV Łącze internetowe: tak Liczba sypialni: 1 Liczba pokoi: 3 Piętro: 2 Liczba pięter: 5 Rok budowy: 2018 Ogrzewanie: miejskie Typ balkonu: jest Typ kuchni: widna Czynsz: 350 Typ budynku: blok Typ parkingu: parking podziemny Stan lokalu: do wykończenia Domofon: tak Winda: tak Ostatnie piętro: nie DANE KONTAKTOWE: INFORMACJA 692pokaż telefon jwi@infskontaktuj się Jesteśmy do Państwa dyspozycji 7 dni w tygodniu w godz. 8.00 - 20.00. Uwaga: Część fotografii przedstawia przykładowe możliwości aranżacji wnętrza i może nie dotyczyć prezentowanego mieszkania. Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 1 Kodeksu Cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych.\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Naramowice, Karpia Powierzchnia: 48,89 m2 Cena: 330 008 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 2664


zgg.gosc.pl → Miasto św. Mikołajów\n▲\tKoncert charytatywny „Wszyscy jesteśmy św. Mikołajami”.\nPomysł zorganizowania koncertu wspierającego wyposażenie pracowni Warsztatów\nTerapii Zajęciowej, w których uczestniczy 25 osób, powstał spontanicznie trzy lata temu na spotkaniu dyrekcji Niepublicznego Gimnazjum dla Młodzieży w Lubsku i miejscowej placówki współpracującej z osobami niepełnosprawnymi. W przygotowanie koncertu, który odbył się 2 grudnia w LDK, włączyły się parafie, władze miasta, szkoły i przedszkola. – Jesteśmy w trzeciej klasie i od początku nauki w gimnazjum jesteśmy zaangażowane w organizację koncertu charytatywnego, który buduje tożsamość naszej szkoły. Nie wyobrażamy sobie, żebyśmy w nim nie uczestniczyły i nie pomagały. To jest niesamowite, że koncert z roku na rok rozwija się coraz bardziej – mówiły Aleksandra Lachowicz i Kaja Solarczyk z Niepublicznego Gimnazjum dla Młodzieży.


Adam Małysz wystartuje w Willingen / Sport\nAdam Małysz wystartuje w Willingen\n26.01.2011 21:06, aktualizacja 26.01.2011 21:35\n"Adam Małysz jedzie do Willingen i wystartuje w zawodach. Zrezygnuje jedynie z piątkowych kwalifikacji" - powiedział Tajner.\nRezygnacja z kwalifikacji nie będzie miała dla Polaka żadnych konsekwencji, gdyż jako zawodnik z czołowej dziesiątki klasyfikacji generalnej Pucharu Świata - jest czwarty - ma zapewniony udział w konkursie głównym.\nMałysz upadł podczas lądowania w pierwszym skoku niedzielnego konkursu na Wielkiej Krokwi. Z zeskoku został zwieziony przez ratowników, ale do szatni wrócił już o własnych siłach. Badania potwierdziły, że uraz kolana, którego doznał, nie jest poważny. Zdaniem lekarza kadry Aleksandra Winiarskiego, nie ma medycznych przeciwwskazań do startu zawodnika z Wisły w Willingen.\nSmak zwycięstwa w tym niespłena siedmiotysięcznym miasteczku Małysz zna doskonale. Wygrał tam w 2001 roku, a przez cztery kolejne lata był rekordzistą skoczni.\nPo zmaganiach w Zakopanem oczekiwania wobec biało-czerwonych są znacznie większe. W stolicy Tatr dobrze zaprezentował się nie tylko Małysz, który wygrał pierwszy z trzech konkursów, ale także Kamil Stoch, który w niedzielę po raz pierwszy w karierze triumfował w zawodach PŚ.\nW klasyfikacji generalnej prowadzi Austriak Thomas Morgenstern - 1384 punkty. Drugiego Szwajcara Simona Ammanna wyprzedza o 431, trzeciego swojego rodaka Andreasa Koflera o 469, a Małysza o 549 pkt.\nTagi: skoki narciarskie, adam małysz, sport


Czy uprawa pieczarek jest zyskowna? – Kuchnia - Lego Star Wars Filmy cda\nPieczarki to jedne z najpopularniejszych grzybów na świecie. Polska należy do czołowych producentów tego smacznego grzyba. Najczęściej spotykana jest uprawa pieczarek białych, ale spotyka się też w sklepach pieczarki brunatne i porto bello. Czy warto wejść w pieczarkowy biznes? Zawsze można spróbować, jednak najpierw trzeba dobrze zapoznać się ze specyfiką uprawy tych grzybów. Istnieje wiele dużych firm, które dla których uprawa pieczarek to podstawa istnienia. Na pewno trudno będzie na początku przebić się przez ich ofertę. Być może warto się wtedy skupić na ekologicznej uprawie pieczarek. Pieczarki ekologiczne będą na pewno droższe niż w tradycyjnej uprawie, jednak mogą stanowić świetny biznes. Coraz więcej osób chce bowiem kupować żywność ekologiczną. Wiąże się to oczywiście ze zdobyciem specjalnych certyfikatów, ale trud w to włożony może w przyszłości procentować sporymi dochodami. Jak widać, uprawa pieczarek może być całkiem zyskownym biznesem, pod warunkiem, że się do niego dobrze przygotujemy.


Tagged: bezpieczne, dom, miejsce, sejf\nSejf w domu jest coraz częstszym niezbędnikiem. Mamy przekonanie, że większość wartościowych rzeczy będzie bezpiecznych wyłącznie w domu. W sejfie przechowuje się gotówkę, biżuterię, papiery wartościowe i wszystko to, co jest dla nas bardzo cenne i nie chcielibyśmy, aby dostały się w niepowołane ręce.\nSejf ma również chronić jego zawartość przed ewentualną kradzieżą. W związku z tym jego umiejscowienie nie może być dziełem przypadku. Musi to być miejsce nieoczywiste, które będzie trudne do zlokalizowania przez złodzieja, więc gdzie umieścić sejf, aby jego zawartość była bezpieczna?\nW ścianie za obrazem? Zbyt oczywiste!\nKażdy film kryminalny z kradzieżą w tle ukazuje typowe i bardzo oczywiste miejsce dla sejfu – w ścianie za obrazem. Jeżeli zależy nam na ochronie naszych wartości, to raczej zrezygnujmy z tego pomysłu. Każdy złodziej od razu wpadnie na pomył, aby sprawdzić, czy sejf przypadkiem nie jest w tak przewidywalnym miejscu. Oczywiście sam pomysł umiejscowienia sejfu w ścianie jest dobrym pomysłem, lecz trzeba go odpowiednio zamaskować. Jedną z propozycji jest osłonięcie tego miejsca dużym meblem, z którego można wykonać dyskretne przejście, aby mieć swobodny dostęp do sejfu. Niekoniecznie musi to być salon czy sypialnia. Może to być ściana w kuchni, łazience, spiżarni. Można również umieścić sejf w łazience za lustrem – mniej oczywiste niż obraz w salonie. Należy jednak pamiętać, że musi być to ściana nośna, aby umieszczenie sejfu było solidne i bezpieczne.\nPod wanną lub prysznicem\nZabudowa wanny lub prysznica jest bardzo dobrym pomysłem na umieszczenie sejfu. Złodziej raczej nie wpadnie na pomysł, że akurat tam znajdują się wartościowe przedmioty. Okazuje się, że dojście do hydrauliki, może być również swobodnym dojściem do sejfu. Dla zwiększenia bezpieczeństwa można dodatkowo przytwierdzić go do podłogi, co utrudni jego wyciągnięcie.\nA może w kuchennej szafce?\nSejf w szafie jest bardzo częstym zjawiskiem, a kuchenna szafka wydaje się być trafnym pomysłem. Wśród przypraw, mąki i makaronu ukryty sejf. Na pewno nie będzie to pierwsza myśl złodzieja. Oczywiście można go umieścić w wielu innych szafkach, które są rzadko otwierane np. szafka z zapasami jedzenia w spiżarni. W takim wypadku warto również przymocować sejf do tylnej ściany mebla.\nSejf w pokoju dziecka? Dlaczego nie!\nPokój dziecięcy to również ciekawy pomysł na miejsce dla sejfu. Ponownie mało oczywisty. Okazuje się, że tuż za bajkami lub maskotkami znajduję się zamaskowane wejście do sejfu. Kolejnym bezpiecznym miejscem może być podłoga pod łóżeczkiem. Do tego celu warto wybrać łóżeczko z szufladą, aby utrudnić dostęp do owego skrawka podłogi. Po wysunięciu szuflady można łatwo dostać się do sejfu znajdującego się w podłodze. Podobnie sprawa ma się z łóżkiem w sypialni rodziców, również jest to dyskretne i mało widoczne miejsce na sejf. Komora na pościel także jest ciekawą propozycją na umiejscowienie sejfu. W ciągu dnia raczej nikt tam nie zagląda i służy tylko do schowania lub wyjęcia pościeli, więc tylna część komory, mniej rzucająca się w oczy, również może właściwie spełnić swoje zadanie względem bezpieczeństwa zawartości sejfu.\nStrych lub piwnica\nSą to dwa miejsca w domu, do których nie zaprasza się gości i nikt zapewne nie dowie się, że akurat w takim miejscu przechowujemy swoje kosztowności. Złodziej również nie wpadnie na pomysł, że sejf mamy w ścianie za starą szafą na strychu lub w podłodze w piwnicy, gdzie prawie nikt nie zagląda.\nUmiejscowienie sejfu zależy również od jego gabarytów. Bardzo duży sejf można zainstalować w szafie pancernej w garażu, co da podwójną ochronę. Sejfy o niewielkich rozmiarach łatwiej umieścić w mało widocznych miejscach.


Zaszczyty dla profesora - Jelonka.com\nZaszczyty dla profesora\nPrestiżową nagrodą został uhonorowany prof. dr hab. Jan Kurowicki, pracownik Katedry Nauk Społecznych Wydziału Gospodarki Regionalnej i Turystyki w Jeleniej Górze Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.\n– 20 kwietnia w Domu Literatury w Warszawie prof. Kurowicki otrzyma nagrodę UNESCO w dziedzinie krytyki literackiej za całokształt pracy twórczej – poinformowała Aneta Salus z AE.\nW dorobku naukowca szczególnie uwzględniono dzieła: „Przewodnik po arcydziełach i nie tylko”, „Figury wyobraźni XX w.” oraz „Odkrywanie codzienności”.\nNagrodę w tej dziedzinie otrzymają również: Andrzej Waśkiewicz z Gdańska, redaktor naczelny dwumiesięcznika „Autograf” oraz prof. Jacek Kartoch z Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nNagrody zostaną przyznane z okazji Światowego Dnia Poezji, którego\nwspółorganizatorem jest UNESCO.\n~Student 14-04-2006 11:32\nCieszę się z nagrody Pana Profesora. Szkoda, że nagród nie otrzymują znani "ekonomiści" AE w jeleniej Górze. No, ale nie dziwota - po tych wszystkich prywatyzacjach i zasiadaniu w radach nadzorczych efektu pozytywnego nie ma. Firmy upadły a Wydział Gospodarki Regionalnej i Turystyki w Jelonce leży i kwiczy.


Tygodnik Podhalański, 4 lipca 2013\nHallo, to ja...\nNie wiem, czy zauważyli Państwo, że ostatnio coraz mniej rzeczy i spraw jest dżezi? Ba, samo bycie dżezi już przestało być dżezi. Wydaje się, że ledwo wczoraj przestałem być trendi, bo ktoś, kto był trendi tym samym nie był dżezi, no, a nie być dżezi, to był obciach. Jak się ma już swoje lata – a mnie się wydaje, że ja mam nie tylko swoje, ale i cudze – to prawdopodobieństwo obciachu jest spore, choć z drugiej strony obciachowe jest w moim wieku przejmowanie się obciachem. Jednak wiele osób starało się być trendi, do momentu, gdy zauważyli, że stając się trendi przestawali być kul, no a nie bycie kul to był obciach do kwadratu. Bycie kul pozwalało na zdystansowanie się do obciachowej rzeczywistości, na luzik, którego tak mieliśmy mało, ale wyglądaliśmy, jakbyśmy mieli dużo. Byliśmy najweselszym barakiem w naszym obozie.\nI wtedy przyszła konieczność bycia trendi, czyli nadążania za wszystkimi. Porzuciliśmy styl kul, wrzuciliśmy trzeci bieg i dysząc goniliśmy pod górkę za tymi, którzy owe tendencje nadawali – zdając sobie poniekąd sprawę, że załapywaliśmy się do stada za cenę utraty osobowości. Ale wtedy otrzymywało się bonus: jak byłeś trendi, to miałeś szansę załapać się na laskę, która była glamur...\nTyle tylko, że już niebawem zmiany zaczęły iść tak szybko, że bardzo trudno było za nimi nadążyć, a niektóre trendy przestawały być trendi jeszcze zanim zdążyło się do nich załapać. I tak wydawało mi się, że po epoce bycia trendi nie może już nas spotkać nic gorszego, ale nagle trzeba było właśnie zacząć być dżezi, co było jakąś dżenderową odmianą bycia glamur, no bo przyznacie sami, że facet po 60-ce już raczej nie może, a na pewno nie powinien być glamur, a dżezi, jako coś lekkiego, łatwego i przyjemnego dało się wytrzymać, a poza tym zapewniało utrzymanie się w mejnstrimie. I zaraz potem okazało się, że najbardziej na topie jest obrażenie się na majnstrim i bycie hipstersem, co pozwala na to, że mejnstrim ma się w nosie i wygląda się tak, jak się chce. Miałem trochę niejasności w tym, czy jeśli ktoś chce wyglądać dżezi, a nawet glamur, to może być zarazem hipsterowy, ale przestałem się nad tym zastanawiać, bo dowiedziałem się że najbardziej hipsterowy jest wętaż, czyli noszenie rzeczy oldskulowych, najlepiej mających lat 20 i więcej. To podstawowy element mojej garderoby, więc stałem się pasjonatem wętażu, zwłaszcza, że słowo oznacza opis wina z jednej apelacji…\nTymczasem antymejnstrimowy hipster okazał się wkrótce samym środkiem majnstrimu¸ co podejrzewałem od dawna, bo sztandarowym hipsterem jest w sumie Karl Lagerfeld, od lat noszący się tak samo wętażowo, no a jest superstarem celebryckim, i mimo swoich 77 lat jest wciąż na topie. W tej sytuacji hipsterowy wętaż już jest zdecydowanie nie halo. I to mnie dobija, bo od wczesnej młodości, kiedy po 12 latach starań Mama załatwiła w Milanówku przydzielenie nam telefonu, zawsze starałem się być halo, a teraz już nie wiem jak. Jak być super, kiedy nawet bycie sobą jest już nie halo? Mieć to w nosie, żeby było OK?\nJak więc żyć, panie premierze? Jak żyć?


Zuzia idzie do lekarza - Schneider Liane | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nZuzia idzie do lekarza (okładka miękka)\nTytuł: Zuzia idzie do lekarza\nWłaśnie zrecenzowałem Zuzia idzie do lekarza\nZuzia wcale nie jest chora. Podobnie jak wszystkie dzieci idzie do lekarza na badania kontrolne. Na początku jest trochę dziwnie, ale potem wizyta u lekarza robi się bardzo ciekawa. Książeczka ...\n11-02-2019 o godz 19:15 martyna214 dodał recenzję:\nKsiążka super. Moja dwuletnia córka chce mieć ja czytana codziennie. Książka napisana w przyjazny dla dzieci sposób\n26-03-2018 o godz 09:01 Martyna Hanak dodał recenzję:\nBardzo dobrze pokazane emocje i obawy małego dziecka przed wizytą u lekarza. Opisuje krok po kroku procedury w przychodni (w niemieckim stylu, ale zawsze coś) i z humorem pokazuje same badania w gabinecie. Kolejna świetna część "Zuzia...".\n10-02-2018 o godz 08:30 Elżbieta Perek dodał recenzję:\nSeria o Zuzi bardzo przypadła do gustu mi i mojej córce. Pomaga ogarnąć nam cięższe tematy, w tym przypadku wizytę u lekarza. Świetny charakter edukacyjny. Polecam.\n25-03-2016 o godz 12:41 Krzysztof Zając dodał recenzję:\nSeria ciekawych książeczek , które w przystępny sposób pokazują dzieciom świat i uczą się w nim poruszać.\nMoja córka uwielbia słuchać tych opowieści.\n10-12-2015 o godz 03:45 Gosia Maul dodał recenzję:\nŚwietna seria książeczek, bardzo przystępnie napisanych, gorąco polecam wszystkim dzieciom i rodzicom.\n03-11-2015 o godz 10:11 guciolini dodał recenzję:\nWszystkie historyjki o Zuzi, które czytałem czteroletniej córce bardzo jej się podobały. Chętnie do nich wraca. Wynikające z nich morały rozumie i stosuje w życiu. Choćby dziś ładnie wypiła syrop (mimo, ze zaznaczała, ze jej nie smakuje). Czytanie tych książek jest dobrym początkiem rozmowy na tematy wychowawcze. Łatwiej mi jest zaangażować Anię w opowiadanie o Zuzi, niż w wykład rodzica "to jest dobre a to złe"\n05-11-2014 o godz 08:48 Janusz Ryczkowski dodał recenzję:\nPozycja z przepięknej serii edukacyjnej dla dzieci. Każda z wydanych książeczek stanowi zamkniętą całość, jedynym łącznikiem jest postać głównej bohaterki. Książeczka polecana nie tylko dla dziewczynek.\nMądra mysz. Alarm w przedszkolu Zuzi Liane Schneider


październik 2007 – Listy o miłości\nDzisiaj było mi dziwnie radośnie; będąc w pracy poczułem się taki ukochany przez Pana i taki pełen chęci do życia, taki pełen siły, że wracając do domu postanowiłem zawiesić ten cykl (i to mimo, iż miałem już w napisane 10 odcinków). Pierwsze, co zrobiłem po powrocie, to wysłałem maila do Panny W Jednym Kolorze, że przerywam ten cykl i przesłałem jej to wszystko, z publikacji czego zrezygnowałem (wcześniej przed publikacją przesłałem pierwszy odcinek, w którym się pojawiała, czyli 2). A – dodałem jeszcze, że wydaje mi się, że widziałem ją w telewizji! (w sumie ze dwa zdania).\nI będąc cały czas w tak radosnym nastroju, zacząłem oglądać „M, jak miłość”.\nSerial się skończył, włączam laptopa, a tam czeka już na mnie mail. Radość trwa nadal.\nNiestety nie na długo – mail był tak dla mnie nieprzyjemny, z takimi przeinaczeniami tekstu, z takimi insynuacjami, że cała radość prysła.\nW chwilę po tym przyszedł mail z anonimowego konta następującej treści:\nJeśli nie przestaniesz pisać o tej dziewczynie\njeśli dalej będziesz ją nękał, pisał o niej i do niej\nto na blogach – dużo popularniejszych od twojego\nznajdzie się taka notka:\nNiestety mało zainteresowany rodziną\nZa to bardzo – młodymi dziewczynami\ndziewczynami, które mają problemy…\nTwierdzi, że chce pokazać im drogę do Boga,\nchce pomóc poukładać priorytety w życiu …\nZyskuje ich zaufanie, okazuje troskę …\nNiestety, gdy dziewczyna zaczyna zauważać,\nże nie takiej znajomości chciała\ni chce zerwać wszelki kontakt\nTen nęka ją – notkami, mailami …\nW końcu wyznaje, w jednej z notek\nswoją chorą miłość …\nna podstarzałych facetów w necie\nUważajcie na starych zgrzybiałych starców\nA jeśli szukacie podstarzałego gościa\nktóry będzie budował poczucie własnej wartości\nwaszym kosztem, będzie was nękał, śledził\ni nie zrozumie słów – nie chcę cię znać –\nTo zapraszam na ten blog serdecznie:\nTak więc niestety radosnych notek nadal nie będzie – będę musiał wrócić do publikacji tego cyklu, bo na nic innego znowu mnie nie stać.\nPS: A Autorowi anonimu dedykuję jeszcze swoje zdjęcie z notki Lustro.\nWśród osób, które korzystały z moich myśli, była pewna osoba, którą nazwijmy Panną W Jednym Kolorze. Panna W Jednym Kolorze nie tylko że odwiedzała mnie regularnie na moim blogu i regularnie się wpisywała, to dodatkowo poprzez korespondencję mailową radziła się w różnych sprawach swojego życia. Nigdy z moich rad nie korzystała (a w każdym razie nie przypominam sobie, by skorzystała z którejkolwiek), ale mnie cieszyło, że chce znać moje zdanie. To mi wystarczało, by czuć się bardziej potrzebnym. Samo prowadzenie bloga przywracało mi wiarę w to, że mam co dawać, ale ta regularna korespondencja jeszcze bardziej, bo zaczynała dotykać życia. I to nieważne, że z tych rad nie korzystała – oczywiście cieszyłbym się, gdyby było inaczej, ale przecież miłość istnieje tylko w wolności, a ja pokochałem ją jak córkę (choć oczywiście nic takiego jej nie mówiłem). Traktowałem, jakby była moją córką. Bardzo dyskretnie, z daleka, zawsze czekając na jej ruch. Nigdy nie czyniłem wyrzutów, że nie korzysta z moich rad, niczego jej nie narzucałem, choć z drugiej strony czasami powracałem do pewnych pomysłów (np. od czasu do czasu namawiałem ją, by zaczęła odwiedzać duszpasterstwo akademickie wybierając jakieś zajęcia, które by ją interesowały – Panna W Jednym Kolorze tęskniła za Bogiem, ale jednocześnie nie wyobrażała sobie, by mogła pójść do kościoła; nie namawiałem jej do tego; chciałem jedynie, by wśród ludzi znanych w realu pojawili się również ludzie wierzący, by zobaczyła, że również jej rówieśnicy wierzą w Boga, by zobaczyła wreszcie, że jej wyobrażenia o KK są wspomnieniami małej dziewczynki zdeformowanymi na dodatek przez późniejsze wydarzenia z jej życia (nie piszę dokładniej – wolę pozostać na poziomie ogólników; nie będę też ujawniać tu czegokolwiek, czego nie byłoby na blogach)).\nOpublikowane w 27 października 2007\nPo kompletnej porażce poprzedniego cyklu, nie spodziewajcie się już po mnie niczego. Nie mam co dawać. Kiedyś prowadząc pewne zajęcia harcerskie usłyszałem, że po dwudziestce żyje się już tylko wspomnieniami; teraz wiem, że wspomnieniami zaczyna się żyć, gdy nie ma się już nic do dania. A to, kiedy przestaje się mieć, to różnie bywa (no ale umówmy się, że dwudziestolatków ten problem jednak nie dotyczy). Innymi słowy na moim blogu nie będzie już dziś, a jedynie wczoraj; będę pisać tylko po to, by nie zwariować. Już wiem, że nikogo nie doprowadzę do Boga, nikomu nie pomogę w jego nauce miłości – dziś to nie jest możliwe (mam jednak nadzieję, że „Listom..” to się udawało). Ale mimo wszystko może to pisanie będzie miało jakiś sens również dla was? – przynajmniej, jako przestroga.\nList 13 zaczynał się tak:\nOpisałem wszystko, co we mnie ładne (a w każdym razie co ja uważam za ładne). Nie wiem, czy tobie było to potrzebne. Być może nie. Być może nazywasz mnie teraz dewotem. Trudno. Zdarza się w najlepszej rodzinie (z francuskim i fortepianem). Ale to nieważne. Najbardziej boję się, że to moje pisanie zamiast ciebie przybliżać do Boga, mogło od Niego oddalać. Bo to nie wystarczy pisać nabożne listy o miłości, by nieść ze sobą miłość i Boga.\nNadal pragnę dawać siebie, ale już nie mam co dawać. Bo tylko ta moja wiara, być może naiwna, ale szczera, autentyczna i nie wyczytana z książek, a tylko później potwierdzona lekturami, i to moje spojrzenie na miłość, tak ściśle związane z Bogiem, tylko to jest we mnie ładne. Reszta jest szara i nieciekawa.\nDokładnie ta sama myśl zawarta jest w tym stwierdzeniu, że to moje pisanie o Bogu i miłości, jakie było tu na blogu, to jedyny talent (w znaczeniu ewangelicznym, bo nie w potocznym), jakim Bóg mnie obdarzył – póki w to wierzyłem, często to zdanie powtarzałem.\nI nie przeceniam tego, co ci dałem. Bo teoria może troszeczkę pomóc, ale miłości człowiek uczy się samym życiem. I każdy chłop, który jest chłopem, choćby był tylko efemerydą w twoim życiu, dał ci więcej, niż ja tym swoim pisaniem. Rzecz nie w tym, by ładnie pisać o miłości, lecz by ładnie kochać.\nInnymi słowy nigdy nie mówiłem Patrzcie, jaki jestem genialny; ile ode mnie dostajecie. Jedyne, co mówiłem, to Pomagam wam zrozumieć życie, pomagam ustawić wasze myśli we właściwym porządku. To nie jest zbyt dużo, bo realni ludzie, którzy pojawiają się w waszym życiu, dają wam znacznie więcej, niż ja swoim pisaniem, ale bierzcie – chcę przynajmniej na tyle być przydatny.\nDużo nie dawałem; wierzyłem jednak, że przynajmniej te trochę. I zaczęło mi się wydawać, że rzeczywiście jest kilka osób, którym te moje myśli się przydają; zacząłem odzyskiwać wiarę w to, że mam co dawać (ostatnio mocno nadszarpniętą). Zakładając przed rokiem bloga, tej wiary nie miałem – sięgnąłem do tekstu sprzed dwudziestu lat! Wydawało mi się później, że Pan tak wszystkim pokierował m.in. po to, bym odzyskał wiarę w to, że mam co dawać (a nie tylko ze względu na sam tekst – gdyby chodziło o sam tekst, to mógł pokierować adresatką „Listów..”; zanim założyłem bloga przez co najmniej rok szukałem, czy „Listów..” nie ma w sieci).\nTo już zaczyna być nudne.. ile można się rozwodzić na temat lęków?\nMożesz napisać coś lżejszego i bardziej radosnego?\nJeśli coś takiego mówi mi jedna z najstarszych stażem moich czytelniczek (porównywalny staż ma chyba tylko ~a), na dodatek nie byle kto – studentka polonistyki na UJ i filozofii na UŚl (a więc osoba nawykła do trudnych tekstów) – ba, osoba, od której wszystko się zaczęło, to jak ja miałbym taki głos zlekceważyć!\nMam nadzieję, że dla wszystkich jest absolutnie jasne, że intencją Angeliki było jedynie to, by następna notka nie była już o lękach (Angelika nie ma już tyle czasu, co dawniej i już nie czyta tak dokładnie tego, co piszę i zapewne nawet nie wiedziała, iż to jest cały cykl już napisanych notek).\nZwróćcie jednak uwagę, że zanim odezwała się Angelika, sam napisałem, że ten cykl stał się gwoździem do trumny mojego bloga. Nie myślałem co prawda wtedy o żadnych radykalnych krokach, ale czułem jednak wyraźnie, że ten cykl wypłoszy moich najwierniejszych czytelników.\nPo tym, co napisała Angelika, miałem dwie możliwości – albo przerwać cykl i zacząć kombinować, jak można by było dostosować bloga do oczekiwań czytelników (i takie były intencje Angeliki), albo zrobić to, co zrobiłem – uznać to, co już dawno mówiła Asia, że to tylko mnie się wydaje, że potrafię pisać o ważnych rzeczach w sposób prosty i ujmujący istotę rzeczy, bo wcale tego nie potrafię.\nTego, że nie przerwałem, proszę nie odbierać, jako lekceważenie – mnie po prostu nie stać na to, by pisać inaczej. Piszę tak, jak potrafię. Tak, jak napisałem Angelice – są tacy, którzy poprzez pisanie kreują siebie; moje pisanie jest takie, jaki ja jestem. Mając tyle lat, co mam, już się nie zmienię, a więc i moje pisanie się nie zmieni. Do tego tekstu się przyłożyłem (choćby przez to, że nie pisałem go na bieżąco), a więc nie mogę zwalić na jakąś chwilową niedyspozycję, lub coś takiego.\nJest ewidentne, że ten cykl to porażka. A więc jest również ewidentne, że Asia ma rację – tego też nie potrafię. Niczego nie potrafię (tego, że innych rzeczy nie potrafię, wiedziałem od dawna; pozostawało tylko to pisanie). Ale bloga nie zamykam – nie spodziewajcie się na nim niczego ważnego (a więc to odesłanie do Asi jest cały czas aktualne) – będzie jeszcze bardziej nudny, niż był, ale będzie (tylko nie wiem, kiedy znowu coś napiszę). I dziękuję wszystkim tym, którzy mimo wszystko chcą tu jeszcze zaglądać, a już tym, którzy napisali coś ciepłego, to w ogóle!\nSkoro już wiemy, że poprzez nasze lęki szatan ma do nas dostęp – mało, że poprzez nie może nas zniewolić, wpędzając w jakieś uzależnienie (żeby jednak nie wyszło, że to się dzieje poza nami, że my nie jesteśmy za to odpowiedzialni – jesteśmy, bo to my sami wybieramy to, co szatan nam podsunie; tylko osoby już opętane czynią to, co chce szatan wbrew swojej woli; nawet osoby uzależnione nie są jeszcze we władaniu szatana – same swoją wolą nie są w stanie wyjść z nałogu, ale to jeszcze nie oznacza, że są opętane przez szatana) oraz wiemy, w jaki sposób możemy odróżnić, czy coś jest lękiem, czy całkiem racjonalną obawą, to warto się jeszcze zastanowić, czy przy tej świadomości nie da się tych lęków wykorzystać pozytywnie?\nUważny czytelnik zapewne zauważył, że gdy pisałem o swoim największym lęku i momencie jego ujawnienia, to tak naprawdę musiał tam być jeszcze jeden lęk – obiektywnie patrząc fakt, że przez dobę nikt się nie wpisał, nie oznacza jeszcze że nikt nie wszedł na bloga i już nigdy nie wejdzie. Tymczasem ja jakieś chwilowe zawirowania traktuję jako fakt dotyczący tego i wszystkich następnych dni – zaczynam wszystko generalizować. To też jest lęk.\nOczywiście z mojego życia – począwszy od pierwszej mojej wielkiej miłości, która po pół roku naszego związku zaczęła się oglądać za innymi; formalnie zerwałem ja, ale dopiero po tym, jak zobaczyłem ją, całującą się z innym. Pierwsze pół roku było wspaniałe, ale przez następne czułem, że coś jest nie tak; jednak dopiero musiałem zobaczyć sam na własne oczy, by dopuścić do siebie myśl, że tak naprawdę nie jesteśmy już razem (nb. druga moja wielka miłość była jeszcze dziwniejsza – raz się pocałowaliśmy i tyle było tego związku; następny mój związek, to już z żoną – tak więc pod tym względem mój życiorys nie jest zbyt bogaty, by nie powiedzieć, że jak na dzisiejsze czasy wyjątkowo ubogi).\nInnymi słowy nauczyłem się nie lekceważyć takich drobnych przejawów odtrącenia i odnajdując je, traktuję odtrącenie jako fakt (tu fakt nie wpisania się przez dobę, jako niechybną zapowiedź tego, że już nigdy nikt się nie wpisze i w ogóle nie przyjdzie). Jest to klasyczny lęk; racjonalne myślenie nie pozwala na wysnuwanie takich wniosków – tymczasem ja tak się boję że znowu zobaczę swoją dziewczynę całującą się z innym, że wolę to uprzedzić – przyjmuję fakty zanim one powstaną. Ale dzięki temu, gdy w końcu przychodzą, nie są one dla mnie zaskoczeniem – jakże łatwo dzięki temu nie być zaborczym! Zaborczość przeczy miłości, a przecież ja chcę nauczyć się kochać. Ta lekcja przychodzi mi wyjątkowo łatwo. Mam czas na to, by oswoić się z myślą, że ktoś wybrał kogoś innego (całkowite zerwanie znajomości jest oceniające i przeciw temu każdy będzie się buntował, ale wybór kogoś innego, nie – oceniające jest jedynie dla kogoś, kto jest zadufany w sobie, a ja wiem, że są ludzie ciekawsi ode mnie, bardziej wartościowi, więc nie dziwi mnie, że ktoś wybiera kogoś innego; ponieważ nie dziwi, to łatwo mi ten wybór uszanować).\nNie polecam wam takiego podejścia (chodzi mi oczywiście o to uznawanie faktów, zanim one powstaną), bo przed wami jeszcze całe życie i wam nie wolno się z niego wycofywać. Ale w moim przypadku, to coś zupełnie innego. Jestem już w takim wieku, w którym można liczyć jedynie na zawieranie powierzchownych znajomości – role przyjaciół są już dawno obsadzone, a nawet jeśli nie, to przecież nie z kimś tak starym, jak ja; marzyła mi się co prawda rola ojca – tu mój wiek nie jest przeszkodą, a wręcz przeciwnie – pomaga i nawet przez moment wydawało mi się, że coś takiego się rodzi, choć wcale o to nie zabiegałem. No ale teraz już wiem, że tylko mi się wydawało i że w ogóle jest to nierealne. No ale dzięki temu, że wyczuwając lęk, uprzedzam fakty, nie było we mnie ani krztyny zaborczości (nie ustrzegłem się innych błędów, przez co i tak zostałem całkowicie skreślony, jako człowiek, a na przebaczenie nie mam żadnych szans, ale przynajmniej nie dołożyłem do tego wszystkiego, za co podpadłem, jeszcze zaborczości).\nNie wiem, czy to dobry przykład, wszak jestem jednym wielkim nieudacznikiem (i zapewne takie postępowanie do tego nieudacznictwa się przyczynia), a jedyny jasny promyk we mnie, to to moje pisanie – to jedyny dar, jakim Bóg mnie obdarzył (choć i co do tego wiele osób ma wątpliwości – jestem wręcz uważany za zadufanego w sobie, bo wg tych osób to tylko ja sam myślę pozytywnie o swoim pisaniu, a nikt poza mną nie uważa go za wartościowe – zwracano mi wręcz uwagę, że jakoś nikt tego nie chwali – a robiła to osoba, do której mam zaufanie, która bynajmniej nie czeka tylko na okazję, by mi dokopać; jej zdanie na pewno wynika z troski o mnie, z życzliwości, z miłości do wszystkich ludzi (i której notki na jej blogu są często chwalone przez innych, a więc ma prawo zwracać mi na to uwagę); co prawda akurat ostatnio nie odpowiadała na moje maile, które wysyłałem z kolei z troski o inną osobę, no ale to zapewne wynika z jej oceny wartości tego, co piszę – po prostu szkoda jej na to czasu, a nie z braku życzliwości, bo to prawdziwa chrześcijanka, szczerze oddana Chrystusowi – prawdziwie, a nie w sposób udawany) – może więc to nie jest dobry przykład pozytywnego wykorzystywania swoich lęków. Ale wierzę, że lęki można wykorzystać pozytywnie.\nA czy wy potraficie wykorzystać jakoś swoje lęki? Czy w ogóle wierzycie w to, że można je wykorzystać pozytywnie? A może nie ma na to żadnych szans – zawsze będą jedynie furtką dla szatana?\n(Dopisek z 19.10.2007):\nPo komentarzu Angeliki do poprzedniej notki uznałem w końcu, że Asia ma rację, że to moje pisanie jest nic niewarte. Może powinienem był zmienić tę notkę (w tym miejscu, w którym pisałem jedyny jasny promyk we mnie..), ale w końcu pozostawię ją taką, jaką napisałem; w zamian za to dopiszę to, co teraz. Tym, którzy jeszcze tu zaglądają, a szukają wartościowych tekstów o Bogu, którzy chcieliby rozwijać swoją wiarę, jedyne, co mogę zaproponować, to właśnie odwiedzać Asię. Może kogoś zdziwi, że katolik proponuje innym bloga protestantki, ale po prostu uważam, że to najlepszy blog religijny – http://westchnienie-do-nieba.blog.onet.pl/ (Asia nie życzy sobie, bym się u niej wpisywał, więc nigdy nie znajdziecie tam moich komentarzy, ale to tylko z tego powodu ich tam nie ma – piszę to wyraźnie, by nie było, że jakieś żarty sobie stroję, że niby odsyłam, a sam tam nie bywam – bywam, ale prośby Asi nie uszanowałem tylko raz, gdy w moim przekonaniu przesadziła w osądzie mojej osoby).\nAcha, jeszcze jedno. Chcę jedną rzecz bardzo wyraźnie podkreślić – nie idę wieszać sobie kamienia u szyi. Nie uważam wcale, bym się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie – tym razem moje zamykanie bloga to nie jest reakcja lękowa. Utraciłem jedynie wiarę w to, że mam co dawać – skoro tyle osób przekreśliło mnie całkowicie, jako człowieka, a tyle innych zanudziło się przy moich tekstach, to pora przestać udawać (przed samym sobą rzecz jasna), że mam jeszcze co dawać (zarówno konkretnym ludziom, jak i swoim pisaniem). Może kiedyś miałem, ale teraz nie (może kiedyś, a więc pozostawiam sobie nadzieję na prywatny użytek, że może niecałe moje życie jest stracone, a jedynie mój czas już minął). I nie kasuję blogów – Listów, bo pozostawiam w sobie tę nadzieję, że może wtedy jeszcze miałem co dawać, a tego, bo choć nic niewart, to nikomu nie szkodzi (i być może nawet od czasu do czasu coś na nim napiszę – ale już tylko po to, by się wygadać; każdy od czasu do czasu gdzieś się musi wygadać, choćby tylko po to, by mieć siłę wstać rano z łóżka; a może tego wstawania nie będzie już za dużo?)\n(Dopisek z 22.10.2007 1:50)\nWłaśnie wszedłem na swojego bloga i zobaczyłem, że połowa tego dopisku była carna na czarnym. Może powinienem był przy okazji wykreślić ostatnie zdanie? Wykreślam (czyli mam na tyle rozsądku, by wiedzieć, że to nie jest dobry pomysł, by o to prosić), ale jednocześnie com napisał, napisałem.\nNo to już mamy dwa elementy przez które szatan ma do nas dostęp – pierwszy to zranienia, a drugi lęki.\nPisałem już kiedyś:\nTo właśnie nade wszystko nasze zranienia powodują, że szatan ma do nas łatwy dostęp; jeśli kogoś ranimy, to od samego bólu tych ran groźniejsze jest to, że sprawiamy, iż ten ktoś staje się bardziej podatny na podszepty szatana.\nNajlepiej jest rany uleczyć. Rany uleczyć może tylko osoba zraniona (inni mogą jej w tym pomagać, ale uleczyć może tylko ona) – jedyny sposób na to, by uleczyć rany, to przebaczyć temu, kto zranił (przypomnę tylko z wcześniejszej swojej notki, że w tym przebaczeniu decydujące jest oddzielenie czynu od osoby). Dlaczego to takie ważne? Bo jeśli przebaczymy osobie (pozostawiając jedynie osąd czynu), to możemy odbudować obraz świata. Możemy przywrócić w tym obrazie wszystko to, co wniosła ta osoba.\nA co z lękami?\nNie jestem psychologiem, a tym bardziej psychoterapeutą i nie poznałem psychoterapii od drugiej strony – nigdy w niej nie uczestniczyłem, przypuszczam jednak, że najważniejsze jest samo uświadomienie sobie posiadania tych lęków.\nBo lęki oswojone nie są już tak groźne, nie wpadniemy od razu w panikę, gdy tylko się pojawią. Mogę się tu odwołać do swojego lęku – skoro już raz zauważyłem, że to moje likwidowanie bloga, to tylko sprawa lęku, to gdy po ukazaniu się drugiego odcinka tego tekstu sytuacja zaczęła się powtarzać (pierwsza osoba wpisała się dopiero pod koniec dnia), potrafiłem zachować dystans i tym razem w panikę nie wpadłem.\nRównie ważne jest, byśmy zaczęli się przyglądać temu, w jaki sposób rozładowujemy nasze lęki. Wszystkie nałogi mają swój początek w niewłaściwym rozładowywaniu lęków. Uzależnienie tylko pozornie jest uzależnieniem od substancji toksycznych – nade wszystko jest to uzależnienie od sposobu redukcji lęków. Od wieków jednym z powszechnie znanych uzależnień był hazard – w przypadku hazardu nie ma żadnej substancji toksycznej. I drugi taki przykład – to, co wam jest najlepiej znane – samookaleczenia; tu też nie ma żadnej substancji toksycznej, a uzależnienie jest. Osoba uzależniona odnajduje jakiś sposób, który przynosi jej chwilową ulgę – może to być alkohol, może być narkotyk, ale równie dobrze może to być żyletka; mechanizm jest ten sam. Sięgamy po to, co przynosi chwilową ulgę, choć dobrze wiemy, że to niczego nie zmienia i że lęk powróci.\nNie rozwijam – sygnalizuję jedynie, a to po to, by nikt nie miał wątpliwości, iż nasze lęki to jest to, co szatan najbardziej lubi w nas i chętnie z nich korzysta. Umiejętnie je podsycając, potrafi wykorzystać nas do swoich celów – nade wszystko budując mur między nami a Bogiem, ale również po to, by poranić wszystkich naszych bliskich, a tym samym sprawić, by również oni byli bardziej podatni na podszepty szatana.\nOpublikowane w 15 października 2007\nPoprzednią notkę zakończyłem stwierdzeniem, że moment pojawiania się mojego lęku uprawnia do tego, by jednak traktować go jako lęk, a nie całkiem racjonalną obawę. Wróćmy do tamtego przykładu formułując wnioski jeszcze ostrzej.\nSą tylko dwie możliwości, albo się Bogu podoba, to co piszę (rzecz jasna chodzi mi nie o konkretne zdania, lecz o całościowe spojrzenie na miłość), albo nie podoba. Jeśli by Mu się nie podobało, to nade wszystko w takich sytuacjach, jak z Landrynką, działałby we mnie poprzez moje sumienie – nade wszystko uprzedzające, by zapobiec złu, jakie wyrządziłbym jej, gdyby moje spojrzenie na miłość było fałszywe. A jeśli ten głos bym w sobie stłumił, to odezwałby się potężnymi wyrzutami sumienia już post factum. Tymczasem niczego takiego nie było (a przecież dobrze wiecie, że wcale nie uważam się za nieomylnego i już nie raz po tym, co napisałem na blogu miałem ogromne poczucie winy).\nTymczasem ten lęk pojawia się wtedy, gdy realnie w ogóle nikomu nie mogę zaszkodzić (no bo jak nikt nie zajrzał, nikt tego nie przeczytał, to komu mógłbym zaszkodzić fałszywym spojrzeniem na miłość? – jasne, że nikomu; opisałem tu realne zdarzenie – tak było po pierwszej części Poranionych: przez dobę nikt się nie wpisał i powstała już notka zamykającą bloga – miała się ukazać zaraz po drugiej części).\nSkoro wtedy, gdy te lęki się pojawiają, nikomu nawet nie mogę zaszkodzić, to zasadnym staje się pytanie, czy to aby przypadkiem nie szatan wykorzystuje je, bym wycofał się z tego pisania? Szatanowi może na tym zależeć, jeśli tylko to moje pisanie rzeczywiście przybliża ludzi do Boga (a obawy, które co jakiś czas powracają, są zupełnie niesłuszne). Może więc to szatan?\nUważajcie zatem – szatan wykorzystuje nasze lęki, a nawet umiejętnie je podsyca, by w ten sposób zrealizować swój własny cel.\nA jakie są wasze lęki, poprzez które steruje wami, w wyniku których nie wypełniacie woli Bożej, lecz wolę szatana?\nNa wszelki wypadek, by nie było wątpliwości – ja tu tylko pokazuję, że wtedy, gdy te lęki silnie się we mnie ujawniają, to to są lęki, a nie obawy (czy strach); nie zmienia to faktu, że gdzieś w tle cały czas jest całkiem racjonalna obawa; ale tylko w tle – nie mam żadnych podstaw, by odrzucić swe obawy (a w każdym razie nie miałem, gdy to pisałem – teraz mam świadectwo :-), a więc pierwsze świadectwo owoców wypływających z mojego spojrzenia na miłość), ale te obawy nie wpływają na moje decyzje. Innymi słowy zwracam uwagę, że równolegle do całkiem racjonalnych obaw mogą być również lęki, a szatan potrafi wykorzystywać i podsycać te drugie.\nOpublikowane w 12 października 2007\nTen lęk ciągle powraca. Pan co jakiś czas zsyła na mnie zdarzenia takie, jak w kościele w Małocicach, a ja i tak co jakiś czas wieszam sobie ten kamień.\nInną sprawą jest to, czy ten lęk mogę nazywać lękiem – zasadniczo lęk charakteryzuje się tym, że nie potrafimy wskazać jego przyczyny, a antonimem lęku jest strach.\nNp. gdy do stanicy nieobozowej akcji letniej w samym środku Puszczy Białej, jaką prowadziłem w wieku 19 lat, podjeżdża na motorach banda 20-tu wyrostków i bez owijania w bawełnę mówi: Słyszeliśmy, że są tu dziewczyny. Przyjechaliśmy je wyruch..ć! to wszystkie dziewczyny, które pochowały się pod łóżkami zanim oni jeszcze zdążyli podjechać (wystarczył warkot motorów rozdzierający głuszę puszczy), to to był strach. Strach posiada bardzo konkretną, realną przyczynę – lęk jej nie posiada, a nawet jeśli potrafimy wskazać coś, jako przyczynę, to jest ona nieracjonalna – choćby takie są wszystkie fobie (np. ktoś cierpiący na klaustrofobię boi się wejść do windy, choć dobrze wie, że ten lęk jest irracjonalny).\nCzy ja ten swój lęk mogę nazywać lękiem?\nGdybym go odczuwał np. wtedy, gdy zwracałem się do Landrynki („Notka dla Landrynki”), to na pewno nie mógłbym tego nazywać lękiem – takie obawy byłyby jak najbardziej racjonalne: skoro wiem, że w swoim spojrzeniu na miłość jestem odosobniony, a z tego powszechnego spojrzenia wynika Uciekaj dziewczyno, to całkiem racjonalnym byłoby powstrzymanie się z przedstawianiem swojego spojrzenia.\nTymczasem ja się nie tylko nie powstrzymałem, ale w ogóle żadnego lęku nie odczuwałem. Pisałem wówczas z pełnym przekonaniem słuszności tego, co piszę (i niezależnie od tego, co później jeszcze się wydarzyło, po dziś dzień jestem przekonany o słuszności swojego zachowania, choć było zachowaniem, na jakie mógł zdobyć się tylko facet ze swoją gruboskórnością).\nZa to ten lęk pojawia się np. wtedy, gdy po napisaniu jakieś notki przez całą dobę nikt się nie wpisze – to wtedy zaczynam myśleć, że to Duch Święty chroni was przede mną, że to jest dowód, iż w tym co piszę, błądzę, że nie pozostaje mi nic innego, jak zawiązać sobie ten kamień u szyi.\nPS: Jeśli chodzi o to zdarzenie na stanicy, to będąc jedynym chłopakiem w grupie nie miałem żadnych szans na jakąkolwiek obronę powierzonych mi dziewczyn; jedyne, co mogłem zrobić, to wdać się w rozmowę. Poprowadziłem ją tak, że odjechali i już nigdy więcej nie wrócili.\nW tej notce pojawia się osoba Landrynki – żeby nikt nie miał najmniejszych wątpliwości – zanim ukazała się pierwsza notka tego cyklu, przesłałem wszystkie wówczas napisane, aż do ostatniej, w której występuje. „Jeśli chodzi o notki to nie mam nic przeciwko:) bardzo mi się podobają. I nie mam nic przeciwko wstawienia tam mojej osoby.”\nOpublikowane w 9 października 2007\nJeśli myślicie, że to przyjemnie mieć świadomość, nikt przede mną tak nie patrzył na miłość, to jesteście w błędzie. Nie ma we mnie nic z takiego Patrzcie, jestem pierwszy; jest tylko przerażenie i lęk:\nMt 18:6 Lecz kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza.\nI nie jest to żadna abstrakcja – jeśli bowiem mówię, iż uczucie miłości jest Bożym wezwaniem do tego, by dawać siebie temu, którego się kocha, to jeśli to nieprawda, to czy mogę być pewien, że nie stanę się powodem grzechu? Co prawda zawsze dodaję, że wymaga to mądrego dawania – takiego, które jest stosowne do tego kim jest ten, który daje i kim jest ten, który jest obdarowywany, ale czy nie ma takich, którzy zapamiętują tylko pierwszą część zdania?\nW czasach przedblogowych nawet nie sądziłem, że zjawisko zakochanych księży i dziewczyn zakochanych w księżach, jest tak wcale nierzadkie. I na tym przykładzie najbardziej wychodzi różnica w podejściu – jeszcze bardziej niż w tym, który jest w „Listach..”. Tradycyjne podejście jest jednoznaczne – tej zakochanej dziewczyny nie da się nazwać inaczej, niż jawnogrzesznicą wysłaną przez diabła na pokuszenie bogobojnego kapłana; jedyny dla niej ratunek, jeśli odpowiednio wcześnie ucieknie gdzieś daleko, najlepiej do innej miejscowości. Tymczasem konsekwencją mojego podejścia jest nawoływanie do przyjaźni, a przy dużej różnicy wieku do więzi najbardziej zbliżonej do relacji ojciec-córka. Tradycyjne podejście rodzi myśli samobójcze – mógłbym więc triumfować, że to ja mam rację; ale czy którejkolwiek z dziewczyn udało się rzeczywiście stworzyć taką więź, jaka wg mnie między tymi kochającymi się ludźmi powinna się zrodzić?\nCzy więc przypadkiem nie stałem się powodem grzechu dla jednego z tych małych? Czy nie powinienem zawiesić sobie u szyi kamień i pójść się utopić?\nOpublikowane w 5 października 2007\nGdy pisałem „Listy..” byłem przekonany, że wszyscy ludzie wierzący, wszyscy, których wiara jest głęboka, patrzą na miłość tak samo, jak ja (a dokładniej, że ja tak jak wszyscy). Później, gdy co chwilę spotykałem się ze stwierdzeniem, że zakochanie nie ma absolutnie nic wspólnego z miłością (a w każdym razie z chrześcijańskim rozumieniem miłości) i do tego zakochania nie ma co mieszać Boga, to już tylko Michel Quist był dla mnie ostoją – uważałem, że przynajmniej jest nas dwóch, tak samo myślących (tzn. że gdy mówimy o miłości, musimy zauważać, że obejmuje ona całego człowieka i że jedynym źródłem miłości jest Bóg). I co wtedy zrobił ks. Malacki, który wówczas był Rektorem Centralnego Ośrodka DA w św. Annie? – sprowadził do Polski Michela Quista, bym osobiście mógł zadać mu to pytanie.\nW dniu, w którym spotkanie odbywało się w św. Annie, zabrakło mi odwagi, by je zadać (ksiądz prowadzący spotkanie po długim, a nudnym pytaniu jakiejś osoby starszej, poprosił, by pytania zadawali studenci, a ja wówczas studentem już nie byłem – zawróciłem więc do ławki). Dopiero następnego dnia pojechałem do jezuitów do duszpasterstwa akademickiego na Rakowieckiej i to pytanie zadałem.\nMichel Quist wyraźnie czekał na nie (uśmiechnął się, gdy je usłyszał) i odpowiedział, że jego zdaniem tak nie jest. Że gdyby tak było, to oznaczałoby, iż Bóg traktuje nas jak marionetki, a tymczasem wszystko, co wobec nas robi, robi w pełnym poszanowaniu naszej wolności.\nGdybym to pytanie zadał dzień wcześniej, schowałbym się w swojej skorupie – tak się jednak nie stało, bo na ten dzień akurat przypadał ten sam fragment Ewangelii, który inspirował list na zakończenie „Listów..”, a przez to uznałem, że to był dla mnie znak, by się nie wycofywać ze swojego spojrzenia.\nJaka była moja argumentacja?\nŻe to właśnie jest nasze szczęście, iż za naszymi uczuciami stoi Bóg – gdyby stał ktokolwiek inny, to dopiero bylibyśmy marionetkami, a tak nimi nie jesteśmy, bo On szanuje naszą wolę.


Junak 123 i moje 5500 km przebiegu | Jednoślad.pl\nHome/125 ccm/Junak 123 i moje 5500 km przebiegu\nBazyli Send an email 20 kwietnia 2013Zaktualizowano: 20 lipca 2015\nJak wieść gminna niesie chińskie motocykle rozsypują się zaraz po wyprowadzeniu z garażu. Tu muszę zmartwić wszystkich, którzy powtarzają to zdanie. Nic podobnego się nie dzieje. Motocykl chodzi aż miło, a że sezon w tym roku rozpocząłem 26 lutego miałem okazję przetestować go w niskich temperaturach. Zdarzało się wyruszyć w trasę przy pięciostopniowym mrozie i ładnej pogodzie, a wracać podczas małej śnieżycy. Motocykl spokojnie daje radę, gorzej z motocyklistą na nic się zdają najgrubsze rękawice, gdy jedziesz obwodnicą ponad 90 km/h. Za to gruba kurtka puchowa, pod którą leży jeszcze oprócz swetra kamizelka z bydlęcej skóry spełnia swoje zadanie. Oczywiści do kompletu spodnie motocyklowe z ocieplaczem i ciepłymi kalesonkami. Tak ubrani, jeśli tylko nam doskwiera zimowa pogoda możemy się wybrać na krótki wypad na przykład z Gdyni do Gdańska. Radoch wielka, cieszy w takiej chwili fakt ze mimo zimy jestem w stanie wyrwać się na spotkanie z przygodą.\nMiało być podsumowanie, więc zaczynamy.\n125 cm3 nie rozpieszcza przyspieszeniami, ale daje wystarczającą moc, aby z pod świateł wyrywać i nie czuć na plecach oddechu samochodów. Sprawnie porusza się w ruchu miejskim, dzięki niemu nie stoisz w korkach. Trochę gorzej jest, kiedy podróżujemy z pasażerem i bagażami. Wtedy lepiej omijać autostrady.\nSilnik pracuje bardzo kulturalnie w połączeniu z pięciostopniową skrzynią biegów. Dzięki wygodnej pozycji za kierownicą i znakomitemu wyważeniu motocykl świetnie się prowadzi. Dla Junaczka 123 najbardziej odpowiednia prędkość to 80 - 90 km/h. Choć kiedy trzeba to i 110 km pogna na długiej trasie.\nO ile na przemieszczanie się po mieście kanapa jest wygodna i nie daje znać o swoim istnieniu to wyruszając w trasę musimy się nastawić na niedogodności związane z dłuższym z nią bytowaniem.\nJunak 123 nie jest motocyklem do dalekich podróży jednak dla chcącego nic trudnego. Zasięg jest całkiem niezły, ponad 500 km na jednym tankowaniu, prędkości autostradowe nie są jego mocną stroną, choć właśnie autostradami wracałem z Zakopanego.\nBiegi wchodzą pewnie. Skrzynia działa precyzyjnie i bez zarzutu.\nChociaż obawiałem się skuteczności to niejednokrotnie przekonałem się, że hamulce dają radę.\nZużycie paliwa na poziomie 3 litrów to bardzo dobry wynik. Tak niskie spalanie sprawia, że mamy motocykl do przysłowiowego latania, za 100 zł, możemy odbyć podróż np. z Gdyni do Mławy i wrócić tego samego dnia.\nJunak 123 to jeden z modeli, który nie daje zarobić mechanikom. Prosta konstrukcja i dostępność niedrogich części pozwala zapomnieć o stresach. Tym bardziej, że ja nie miałem jeszcze żadnej awarii.\nJunak 123 kosztuje ok. 5000 zł. To połowa kwoty, jaką musimy wydać na hondę czy suzuki o podobnych parametrach, ale też jest to bardzo pewny sprzęt przekonałem się o tym wyruszając na wyprawę z Gdyni do Zakopanego bez żadnego przygotowania, 1561 to pestka dla mojej pomarańczy.\nNa koniec łyżka dziegciu na łańcuch ponarzekać trzeba, kopniak o wydech ociera, co do opon ta są marnej, jakości, ale to zarazem powoduje, że mam zawsze włączony alarm, przez co jeżdżę bezpieczniej, bardziej uważam. Co do silnika faktem jest, że w czasie przyspieszania czuć delikatne dławienie, ale to wszystko. Tak, więc cytując klasyka "Podsumowując mimo wielu wad jest to motor wart swoich pieniędzy". Mam nadzieję, że nawinę jeszcze wiele tysięcy kilometrów gdyż postanowiłem dać mu u siebie dożywocie chcę sprawdzić ile wytrzyma moja mechaniczna pomarańcza zanim przyjdzie jej koniec.\n23 kwietnia 2013 o 09:48\nfajny ten motocykl jak będę miał 16 lat też sobie takiego kupię.\n26 kwietnia 2013 o 21:57\nŁadną wycieczkę zrobiłeś, kolego. Te chińskie sprzęty naprawdę nie są złe. Jechałeś przez Mławę – ja stamtąd pochodzę. Pewnie witał Cię napis: „Welcome to LG town”.\nVX 800 pisze:\nTo badziew jak wszystko co z Chin . Z piec tysi mozna kupic prawdziwego Japonczyka i ganiac az do smierci .\nVX 800 dobrze powiedziałeś „Z piec tysi mozna kupic prawdziwego Japonczyka i ganiac az do smierci .” Jedno jest pewne Japończykiem za 5 tyś w dobrym stanie można jeździć, znam to z autopsji, one jednak są jak jednorożce wszyscy o nich słyszeli, ale nikt ich nie widział.\n23 lipca 2016 o 02:58\nPusty śmiech mnie ogarnia, jak czytam teksty ludzi pokroju „VX 800”. Od razu przed oczami mam typowego niedojrzałego człowieczka, zajaranego bezsensownym piłowaniem motocykla pod oknami, tak jak to często słychać na ulicach, kiedy przetacza się taka banda pozerów. Na całe szczęście „opinie” takich matołów są coraz częściej pomijane, a przynajmniej powinny być, ponieważ są kłamliwe.\nChińskie motocykle od lat mają bardzo dobrą jakość, to o wiele lepszy wybór na pierwsze moto, niż jakiś skatowany złom przez typowych sebixów, którzy nadal żyją rzeczywistością z lat 90, błędnie myśląc, że chińskie motocykle i skutery, cały czas się psują i są słabej jakości.\n2 października 2016 o 16:49\nDługo myślałem i do pierwszego katowania przed prawdziwym moto kupiłem Zipp VZ-2. Od maja działa i najechałem ponad 4000 km. Drobne naprawy typu „źle zakuty konektor w kostce” to drobiazg. Lekki, mało pali, prowadzi się dobrze. Do pośmigania po mieście ok. Na trasę trochę mało mocy i prędkości. Kupiłem za 3500 zł by nabrać nawyków i nawet jak kupię coś większego to zostawię go dla zabawy. Chiniol …to fakt ale działa i uczy pokory i tego potrzebowałem.\nWitam,panowie jestem posiadaczem junaka 123 od 2 lat.Czytam opinie i smiech mnie ogarnia jak ten motorek jest wychwalany.Zakupilem go czytajac fora opinie miedzy innymi pana Troki jak ten objechal polske niczym rasowym turystykiem.Rzeczywistosc jest jednak brutalna,za 5000zl z chin raczej ciezko o cos dobrego.Motorek ma dzis przebieg prawie 6000km i oto moja opinia na jego temat.Zaczne od komfortu,siedzenie az pazy w tylek po 1h jezdzie mam dosc.Opony sa mega twarde,zapewniaja w miare trzymanie,ale kiedy jest sucho i w miare cieplo,przy niskich temperaturach i w opadach deszczu zalecam baaaardzo ostrozna jazde a najlepiej ich wymiane.Swiatla mijania i drogowe,no to juz jest kompromitacja poprostu,na dlugich nic nie widac.Zabezpieczenie antykorozyjne,po roku czasu bylo widac juz ogniska korozji,mimo ze motorek jest czaly czas garazowany i systematycznie myty konserwowany,skandal!Kilka slow o silniku.Silnik pracuje rowno doputy nie zaczniemy odkrecac szybciej manetki,pomimo regulacji gaznika na wszystkie mozliwe sposoby,nie da sie wykorzystywac osiagow silnika bo ten dostaje na wyzszych obrotach i po szybszym odkreceniu manetki zadyszki.Rozwiazaniem problemu jest wymiana dyszy w gazniku.Na koniec hamulce,naprawde przecietne,hamuja tyle mozna powiedziec.moja opinia jest taka ,zeby sie nim cieszyc to rzeba by wymienic pol motoru,a najlepij kupic markowy nawet uzywany sprzet.Junak powstal na podobienstwo hondy cbf125,niestety bardzo marna imitacja.Jedyne co moge o nim pozytywnie napisac to to ze jest tanim srodkiem transportu do pracy,dosc tani w utrzymaniu tyle jego zalet\nZa go pisze:\nSam posiadam motocykl tej marki oraz modelu. Ma od 17 tys kilometrów a silnik odpala z dotknięcia jednakże lekko słychać rozrząd.


Xperia X Archives - Page 3 of 3 - Blog Sony Xperia\nWSZYSTKO O XPERIA 23/02/2016 Czytano 3 min\nMWC: patrzymy szerzej, dalej\nPytaliście nas: czym jest nowa linia smartfonów z serii Xperia X? W którą stronę idziemy? A my odpowiadaliśmy wczoraj w jeden sposób ‒ patrzcie szerzej… Badania naukowe potwierdzają że użytkownicy smartfonów spędzają na korzystaniu prawie 23 dni w roku. To oznacza, iż prawie cztery lata życia przeciętnego człowieka przeznaczone zostaną (już są przeznaczane!) na przyglądanie …\nMWC2016 Smartfon Xperia Xperia X\nDLA MEDIÓW 22/02/2016 Czytano 8 min\nSony na targach MWC w Barcelonie\nSony Mobile prezentuje ewolucję marki Xperia™, redefiniując swoją komunikację na rynku. BARCELONA, MOBILE WORLD CONGRESS, 22 LUTEGO 2016 R. Dziś rozpoczynają się targi MWC w Barcelonie. Najważniejsze punkty z dzisiejszej konferencji prasowej Sony Mobile: 1. Zdefiniowana na nowo marka Xperia przynosi jeszcze bardziej spersonalizowane i inteligentne produkty, które wzbogacą codzienne życie użytkowników 2. Pierwsze smartfony …\nMWC2016 Xperia Xperia Ear Xperia X


Razor Barbershop, Kalisz - cennik, opinie, rezerwacja online | Booksy.com\nTworzymy nowy klimat w Kaliszu. Świat stali, drewna i dobrych samochodów. Przy szklance dobrego trunku zadbamy o Twój wygląd i dobrą atmosferę naszego spotkania. Łączymy starą, dobrą klasykę z nowoczesnością. Nie boimy się brzytwy i ostrych nożyczek.\nMycie głowy przed i po strzyżeniu. Strzyżenie barberskie z wykorzystaniem brzytwy. Końcowa stylizacja z zastosowaniem profesjonalnych kosmetyków.\nMycie głowy przed i po strzyżeniu, strzyżenie włosów na jedną długość.\nTrymowanie, konturowanie z wykorzystaniem brzytwy. Pełna pielęgnacja olajami, balsamem oraz ciepłym kompresem. Końcowa stylizacja brody z zastosowaniem profesjonalnych kosmetyków.\nGolenie głowy brzytwą na pianie, mycie głowy, kompres z olejkiem na głowe\nGolenie głowy brzytwą i broda\ngorące kompresy, peeling twarzy oraz maska węglowa na twarz\n511 137 755\nBooksy dba o rzetelność opinii, dlatego wszystkie oceny są wystawiane dopiero po skorzystaniu z usług biznesu Razor Barbershop.\nKuba M. (11.04.2019)\nRazor to kameralne miejsce, w sam raz na chwilę odpoczynku podczas męskiego cięcia. Dominik nawiązuje świetną relację z klientem i luźna, prywatna atmosfera szybko relaksuje też gościa barbershopu. Przede wszystkim jednak poświęca odpowiednią ilość czasu i uwagi samemu cięciu, a dzięki swojemu pietyzmowi osiąga umówiony wcześniej efekt w postaci klasycznie męskiego wychuchanego cudeńka. Do tego kawa lub drink i punktualność - karta stałego klienta szybko trafia do kieszeni. Polecam z czystym sumieniem 😁\nJakub W. (10.04.2019)\nNie mialem okazji poznać umiejetnosci Dominika dlatego też daje 2* zamiast 1*. Opinia ta jest podyktowana nierzetelnością tego zakladu. Po umowieniu wizyty z wyprzedzeniem kilkudniowym na miejscu spotyka mnie kartka z informacją o zamkniętym lokalu. Jestem w stanie wszystko zrozumiec, każdy ma jakieś nagłe sytuację, ale od tego jest email lub telefon żeby o takowych poinformować klienta. Dla kogoś kto ma czasu pod dostatkiem może to nie problem - dla mnie z kolei duży. Reasumując, jeśli zalezy Wam na rzetelnym traktowaniu klienta, starałbym się poszukać czegoś innego.\nRazor Barbershop\t10.04.2019\nWitam. Przepraszamy za zaistniała sytuacje. Zleciliśmy booksy wysłanie informacji do klientów. Niestety nie do każdego informacja dotarła. Błąd aplikacji. Lokal był zamknięty przez awarie która dopiero usunęliśmy.\nKacper S. (18.04.2019)\nWszystko w najlepszym porządku, bardzo precyzyjna robota\nArkadiusz K. (18.04.2019)\nJak zwykle pełna profeska 💪\nArkadiusz B. (15.04.2019)\nJestem zadowolony... jak zawsze 😊


ginekolog » Tortura cen Porównywarka cen\nLuty 26, 2019 Luty 26, 2019 Mikołaj OnlineLeave a Comment on Badania Płoty\nTrzydzieste urodziny ostatnie pora dobry do przemyśleń. Warto, przy nadziei tego innowacyjnego rachunku sumienia, zastanowić się nad profilaktyką i doświadczeniami, które należałoby wykonać. Co spowodować po trzydziestce, by poczuć się daleko i zdrowo?\nStyczeń 23, 2019 Styczeń 23, 2019 Mikołaj Online4 komentarze do Kiedy lekarza ginekolog może stwierdzić ciąże?\nPotwierdzenie ciąży u pań jest często rezultatem przypuszczeń i podejrzeń przyszłej mamy o swoim błogosławionym stanie. Samo zatrzymanie okresu nie jest jednakże jedynym sygnałem, który wskazuje na ciąże. Lekarze ginekolodzy wykonują także badania ,które umożliwiają potwierdzenie ciąży.\nSkup złota Dobczyce po 160 zł zadzwoń 887 332 665\nbank Bankowość bez bik Biedronka biznes chwilówka chwilówki doładowanie edukacja film Finanse forex forsa gry Hobby inwestycja karta kasa kino kredyty kredyty bez bik kurier lekarz lombard moja biedronka Nauka patryk vega Polityka pożyczka Pożyczki praca prawo prezent promocja provident Rozrywka Seks sensacyjny sim sklep sport starter tabletki Zabawa zdrowie


co zamiast sody oczyszczonej do ciasta\nWmieszać mąkę, skrobię kukurydzianą, sodę oczyszczoną i sól. Lub wysmarowaną masłem nałożyć łyżką porcje ciasta w pewnych odstępach od siebie. Przepisie skrobię kukurydzianą i zamiast sody oczyszczonej użyć proszku do pieczenia.1 łyżeczka sody oczyszczonej 2 łyżki cukru waniliowego. Proszek do pieczenia zamiast sody i mniej oleju-ciasto jest mokre, klejące, i zjedzą go chyba.Skladniki: Składniki Ciasto: 3 szklanki mąki, 1 1/2 szklanki cukru, 1/2 kostki masła, 3 jaja. Można użyć zamiast sody oczyszczonej proszek do pieczenia.Cos mi sie wydaje ze zamiast sody oczyszczonej facet wsypal jednak jakiegos innego proszku. Jak soda oczyszczona= proszek do pieczenia ciasta.. o tym, że soda oczyszczona dodana do ciasta ma właściwości. Płynu do płukania tkanin– zamiast płynu wsypać pół szklanki sody. Dodkonały przepis na ciasta na gofry. Zamiast proszku jest lepsza soda 3 lyżeczki sody oczyszczonej mąka na oko 4 łyżki cukru pudru.Zamiast sody oczyszczonej można użyć proszku do pieczenia. w zależności od firmy mają one w składzie: węglan sodu, wodorowęglan sodu, wodorowęglan amonu,. Ciasto rozwałkować i wycinać cienkie okrągłe krążki, piec na patelni bez. Tyle tylko, że zamiast sody stosowany jest cytrynian sodu/potasu (tzw. Bicitra). Jeszcze lepiej zrobić roztwór sody oczyszczonej i kwasku . a wiec macie jakos pomysl, moze proszku zamiast sody (bo to ma byc pol. Pieczenie ciast i innych bajerow jest jak chemia: jak kaza sode wsypac. Aaa zapomnialam dodac, ze soda oczyszczona jest tez do nabycia w kazdej. Dodałam sody zamiast proszku i wyszły jeszcze lepiej… Na tym sprzęcie z każdego ciasta wyjdą wam pyszne gofry, należy pamiętać aby. Odrobina Sody oczyszczonej-oczywiście w gofrownicach słabych sody nie polecam.. Buraczak to lubelskie ciasto z burakiem cukrowym. a moja Babcia zamiast drożdży dodaje sody oczyszczonej: Można też zrobić wersję bez.Soda oczyszczona zamiast calgonitów-Grupy dyskusyjne-Soda oczyszczona. Page: soda-oczyszczona-zamiast-calgonitow, usn, 6606128. Html: TestLink1.1 łyżeczka sody oczyszczonej; słoik 370-400 ml niskosłodzonego dżemu z. Super ciasto! Zamiast dżemu dałam powidła i też wyszło! całość polalam lukrem.. 1 łyżeczka sody oczyszczonej 200g masła 1 jajko. Ciasto musi być porządnie schłodzone, maszynka też powinna chwilkę pobyć w zamrażarce. w każdym razie zrobiłam drugą porcję, zamiast sody dałam 1 łyżeczkę proszku.Wcześniej w przepisach zamiast ułamków były jedynki (błąd w konwersji z Worda do. 140 g miodu, 250 g cukru, 500 g mąki, ¼ łyżeczki sody oczyszczonej. Przygotowane ciasto piec w temperaturze 160-180°c na brytwannie polanej wodą.Jeśli chcesz, aby zupa była lżejsza, zamiast śmietany dodaj mleko z odrobiną sody oczyszczonej– dzięki niej mleko się nie zetnie.. Do bananowego ciasta możemy dodać 1 łyżeczkę cynamonu, 1 łyżeczkę sody oczyszczonej zamiast tej samej ilości proszku do pieczenia i 1.Soda oczyszczona-Składniki-Znakomite przepisy kulinarne-przygotuj z nami pyszne ciasta, desery, pizze, sałatki, ryby, zupy-a może szukasz. Czy można zamienić sodę oczyszczoną w przepisie na placek na proszek do pieczenia. Jesli tak to w jakich proporcjach? Mam przepis na ciasto.Sprawdzają się zamiast proszku lub płynu do prania, bo skuteczne są i w. o tym, że soda oczyszczona dodana do ciasta ma właściwości spulchniające.\nZamiast proszku do pieczenia ciasta możesz go zastąpić sodą oczyszczoną-sypiemy połowę mniej niż proszku. Bita śmietana będzie sztywniejsza, jeśli ubijesz ją. 2 łyżeczki sody oczyszczonej, 2 łyżeczki kakao. Proporcjach składników i jak do tej pory zamiast sody dodaje proszku do pieczenia.. 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej• 3/4 łyżeczki soli. Ciasto można różnie modyfikować np. Zamiast kisielu, do białek można dodać kokos.W zestawie taniej. Gellwe Soda oczyszczona 80g· Lesaffre Drożdże Babuni 100g. Zamiast 2, 14 zł Płacisz 2, 04 zł. Polewa do ciast mleczna czekolada 80g de.Zamiast proszku do pieczenia ciasta możesz go zastąpić sodą oczyszczoną-sypiemy połowę mniej niż proszku. Bita śmietana będzie sztywniejsza, jeśli ubijesz.Zastosowanie sody oczyszczonej 1. Jak usunąć nieprzyjemne zapachy w. Tak, w Wielkiej Brytanii i usa zamiast proszku do pieczenia używa się sody,. Zagniatamy ciasto. Jeżeli będzie rzadkie to dodajemy trochę mąki. a czy zamiast sody można użyć proszku do pieczenia? a czy zamiast sody. 1 łyżeczka proszku do pieczenia; 1, 5 łyżeczki sody oczyszczonej. Zamiast wspólnego śpiewania kolęd słuchamy odtwarzaczy a i tak dobrze, bo można by było mieć. a jak duża (wymiary) ma być ta foremka do ciasta?Ciasta i wypieki, Babka czarno-biala, Makowiec, rogaliki, racuszk, Hagel Zucker. łyżeczki) ½ łyżeczki sody oczyszczonej lub zamiast amoniaku i sody: 2. Gdy nasza masa miodowa ma już dobrą temperaturę dodajemy przesianą mąkę i sodę oczyszczoną oraz jajka. Ciasto piernikowe dobrze wyrabiamy i. 1/2 szklanki mleka; łyżeczka proszku do pieczenia; 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej; sól; 2 jaja. w drugiej misce łączymy mąkę, proszek i sodę. Ciasto na piernik należy przygotować nawet 5-6 tygodni przed Bożym Narodzeniem. Tiul w oknie zamiast tradycyjnej firanki; » Fantazje ścienne.. 1/4 łyżeczki od herbaty sody oczyszczonej. Przyrządzenie: 1/zamiast połowy mąki żytniej dodaj albo płatki owsiane, albo otręby żytnie. Ciasto: 3, 5 szklanki mąki, szklanka cukru, masło (można zamiast masła. łyżeczka sody oczyszczonej, łyżeczka proszku do pieczenia, ok.. łyżeczka sody oczyszczonej czekolada. Zamiast wisni dodałam jabłka i cynamon, też bomba! przepis jest bardzo. Ciasta z owocami (98).Jedyne co zmieniłam to zamiast m& m dałam lentilki, zamiast kropelek pokrojoną czekoladę. z reszty ciasta formować kuleczki wielkości orzecha włoskiego, włożyć do praski. 10 g sody oczyszczonej. 200 g masła roślinnego lub margaryny.(zamiast goździków i cynamonu możemy wykorzystać gotową mieszankę przy praw. Foremkę natłuścić i wysypać tartą bułką, wlać ciasto i wstawić na 40-45 minut. 1 łyżka sody oczyszczonej szczypta sołi garść bakałii (rodzynki, orzechy.Sa specjalne maki do wypiekania ciast-dostepne na stronach dla bezglutkow. > a soda oczyszczona? > ja własnie zamiast proszku do pieczenia używam sody.Ciasto z przepisu Nadziei: tylko zamiast mąki pszennej użyłam orkiszowej-ale wydaje. 2 łyżeczki sody oczyszczonej-1 łyżeczka proszku do pieczenia. 1 łyżeczka sody oczyszczonej 1 szklanka mleka roślinnego. Ciasto na bazie tego z ww. Przepisu, tylko zamiast gałki dałam cynamon.Zamiast usmażenia można przygotować sos pomidorowy, polać nim roladki. łyżeczka sody oczyszczonej 3 łyżeczki koniaku. Sok z jednej cytryny. Do dużej miski wsypujemy mąkę i mieszamy z sodą oczyszczoną. Ma to mniej przypominać hot dog tylko z surowym ciastem zamiast bułki j Wrzucamy takie. Warmia i Mazury to ciasta makowe, a Małopolska słynie z. 1 łyżeczka sody oczyszczonej (stosowanej zamiast proszku do pieczenia)-1 jajko. Na warstwie ciasta, z mnóstwem jabłek, cudną pianką chrupiącą na wierzchu i. Zawsze, tylko i wyłącznie dodaję sodę oczyszczoną zamiast. Doskonale spulchnia ciasta, głównie stosowana jest przy wypiekach pierników; powinna być stosowana codziennie lub zamiast pasty należy stosować roztwór; Warto wiedzieć o licznych zastosowaniach sody oczyszczonej,. Do dużej miski wsypujemy mąkę i mieszamy z sodą oczyszczoną. Ma to mniej przypominać hot dog tylko z surowym ciastem zamiast bułki j. 1 solidna łyżeczka sody oczyszczonej 100 ml oleju słonecznikowego 225 g płynnego, naturalnego miodu 3 jajka 100 ml soku jabłkowego (zamiast. Przyprawy-warto samemu zmielić zamiast kupować gotowe (do piernika). 3 płaskie łyżeczki sody oczyszczonej 3 jajka szczypta soli. są genialne, a surowe ciasto ma się ochotę wyżerać, właśnie jak Findus.Do masy dodać jajka, mąkę i sodę oczyszczoną. Ciasto wyrobić i podzielić na 3 części. To ciasto mozna robic tez z kasza manna zamiast maki ziemniaczanej.Do wywaru moŜ na dodać 100 g namoczonych suszonych śliwek zamiast marchewki. Mąkę wymieszaną z sodą oczyszczoną. Dokładnie wyrobić ciasto i wymieszać je. Do gatunku chlebów szybkich, gdzie zamiast drożdży środek. Ciasto na Irish Soda powinno w piekarniku jeszcze się trząść od ostatniego klepnięcia piekarza. Drobna uwaga odnośnie różnicy między sodą oczyszczoną a.2 Na posypanej mąką stolnicy lub desce dŁoŃmi formować z ciasta placek o grubości 2 cm. Zamiast maślanki użyłam jogurt truskawkowy i wyszły bardzo dobre; 2 Mąkę wymieszać ze 150g cukru, sodą oczyszczoną, solą, dodać miękkie\n. Ja chciałam zaproponować Wam galaretkę zamiast czekolady. 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej-1 szklanka wiórków kokosowych.Roztopiłam masło i wlałam do ciasta, wyrobiłam ręką, dodałam sodę oczyszczoną i jajka i dalej wyrabiałam. Trwało to chwilę, nie ukrywam, że ręka zaczęła . Ale ja lubię to ciasto! moja ciocia zawsze takie piekła mniam! a i zamiast proszku do pieczenia dodać 1 łyżeczke Sody oczyszczonej jest. 0, 5 łyżeczki sody oczyszczonej. 1 łyżeczka proszku do pieczenia. Zamiast tego blaszki mogą być wysmarowane tłuszczem i posypane mąką.* 2 łyżeczki sody oczyszczonej* 1 łyżeczka proszku do pieczenia. Tak przygotowany mus wykładamy na spodnią część naszego ciasta i przykrywamy wierzchem. Zamiast cukru możemy zastosować gruboziarnistą sól. Cukrowy_ peeling. Jpg. Vicki Lansky (zobacz inne książki autora) Soda oczyszczona. Przygotuj z nami pyszne ciasta, desery, pizze, sałatki, ryby, zupy-a może szukasz. Soda oczyszczona zamiast proszku do prania Mini porady. Mała modyfikacja:  do ciasta zamiast samego mleka daję wodę pół na pół. i dodaje troszkę soli, cukru i szczyptę sody oczyszczonej-ale.00000linkstart2600000linkend261 dag sody oczyszczonej tłuszcz do smarowania formy. Do wszystkich ciast używam mąki brzeskiej typ 450 lub 500. Bo bez miodu, za to na kakao, można go zrobić w chudszej wersji-zamiast cukru-fruktoza i zamiast śmietany . Do masy dodać jajka, mąkę i sodę oczyszczoną. Ciasto wyrobić i podzielić na 6 części. Każdą część ciasta upiec osobno w wysmarowanej.\nA jako, że dziś piątek zamiast jajecznego dania uczcijmy jajko za pomocą koktajlu Eggnog. Możesz dodać do gotowania łyżeczkę sody oczyszczonej. Możesz upiec na święta pyszne, imponujące ciasta przełożone tysiącem kremów o. Do osobnej miski wsypać mąkę, cukier, sodę oczyszczoną oraz proszek do. Krówki pokroić na drobne kawałki i dodać do ciasta, wymieszać,. 1 łyżeczka sody oczyszczonej (dokładana zamiast proszku do pieczenia). Ciasta, polewy, lukry, napoje i galarety można w naturalny sposób . Na stolnice przesiać mąkę, wsypać sodę oczyszczoną Delecta i zmieszać. Zamiast trudzić się z doborem i zakupem wszystkich potrzebnych składników. 2 łyżki stopionego masła do posmarowania powierzchni ciasta. Do przygotowania ciasta potrzebować będziemy: pół kilograma mąki, jedną margarynę. łyżkę cukru, dwa żółtka, łyżeczkę sody oczyszczonej oraz odrobinę octu. Najpierw wyrabiamy śmietanę razem z żółtkami i sodą. Praktycznie tak samo robi się makówkę, tyle, że zamiast pszenicy wykorzystuje się bułkę-chałkę.. Do miski przesiać mąkę wraz z sodą oczyszczoną i wyrabiając ciasto. i użyć zamiast gotowej przyprawy piernikowej samodzielne sporządzonej. Życzę udanych wypieków, łasuchom proponuję składniki ciasta pomnożyć x2. . Czy ktos ma przepis na paczki, ciasto drozdzowe lub faforki inaczej. Biały ser i śmietanę, następnie sodę oczyszczona i na końcu spirytus. a co do przepisu, to zamiast 3-4 jajek, lepiej dać 2 jajka i 1-2 żółtka. 3 płaskie łyżeczki sody oczyszczonej; ½ szklanki mleka (125ml). Ciasta nie powinno być jednak więcej niż 5cm, gdyż ciasto podczas. Twarde i suche. Czy to dobrze? zamiast margaryny uzylam masla. Może to jest przyczyna. Nanami to nic nie szkodzi, jeśli tylko dodałaś mleko i sodę nie. Do spulchnienia ciasta można użyć proszku do pieczenia lub sody oczyszczonej Świdnicki a dla pięknego aromatu, zamiast trudnodostępnych i. Zdaniem Urzędu takie połączenie wyraźnie ograniczyłoby konkurencję na rynku bitej śmietany, ciast w proszku, sody oczyszczonej czy aromatów do ciast.1/2 łyżeczki sody oczyszczonej 20 ml rumu. z ciasta wycinaj krążki, wyłóż na blachę wysmarowaną tłuszczem lub wyłożoną papierem do pieczenia. Rada: zamiast cynamonu możesz użyć, w takiej samej ilości, innej przyprawy, np. Anyżu.Ciasto: 3 szklanki mąki, 0, 5 szklanki cukru pudru, 15 dag miodu, 0, 5 kostki margaryny, 2 jaja, 1 opakowanie cukru waniliowego, 1 łyżeczka sody oczyszczonej. . 1, 5 łyżeczki sody oczyszczonej. Foremkami wykrajać z ciasta pierniczki, smarować rozmąconym jajkiem i układać na blasze wyłożonej papierem do. Zamiast barwnika spożywczego można użyć soku z granatu lub z buraka.Do spulchniania ciast piernikowych wykorzystuje się sodę oczyszczoną. Zastosowanie syropu inwertowanego lub sztucznego miodu, zamiast cukru (w stosunku. Odnośniki


CS – Edu-zone - Platformy e-learning\nEduZone – szkolenia językowe i materiały dla nauczycieli\nPani Katarzyna zajmuje się szkoleniem nauczycieli języka angielskiego w klasach od 1 do 3 szkoły podstawowej, tworzy także autorskie kursy językowe online. Pani Katarzyna zgłosiła się do nas z gotowym pomysłem na kursy i materiały językowe oraz na to, jak ma wyglądać jej własna platforma e-learning i jakie funkcjonalności powinna posiadać. Spodobała jej się również możliwość bezpłatnego korzystania z pokoi wirtualnych na naszej platformie Parlo.\n1. Stworzenie platformy e-learningowej i pomoc w zaprojektowaniu kursu online\n3. Szczegółowe szkolenia z zakresu administrowania platformą oraz tworzenia treści.\n2. Połączenie platformy e-learning z systemem do prowadzeniem zajęć online i webinarów\nPlatforma e-learingowa Pani Katarzyny była jedną z pierwszych naszych realizacji wzbogaconych o własny pokój do wideokonferencji oraz prowadzenia webinarów. Dzięki wdrożeniu tego typu narzędzia, platforma dla firmy EduZone stała się narzędziem kompletnym jeśli chodzi o e-learning. Pani Katarzyna dla swojej firmy wybrała pełny pakiet funkcjonalności. Decyzja o wyborze pakietu w tym przypadku była dobrze przemyślana, a Pani Katarzyna po zapoznaniu się z naszą ofertą, miała już głowę pełną pomysłów na to, jak dane narzędzia wykorzystać w prowadzeniu swojego biznesu.\nRealizacja krok 3\nSzkolenia z obsługi naszej platformy traktujemy jako jeden z głównych elementów naszej firmy i usług jakie świadczymy. Ponad 4 godziny szkoleń w formie online z naszym trenerem to kluczowy element końcowego sukcesu, jakim jest wdrożenie platformy i sprzedaż szkoleń. Pani Katarzyna potraktowała je równie serio jak my, skrupulatnie realizując wyznaczone przez trenera zadania i zadając mnóstwo konstruktywnych pytań. Dzięki temu, pierwsze kursy na platformie EduZone pojawiły się dosłownie kilka dni po zakończeniu cyklu szkoleń. W tym momencie Pani Katarzyna wystawiła już kilkaset certyfikatów za uczestnictwo w swoich szkoleniach.\nPo wykonaniu strony www i wdrożeniu naszej platformy edukacyjnej Parlo otrzymaliśmy referencje od Pani Katarzyny Brożek, właścicielki Eduzone\n„Rozpoczęłam współpracę z zespołem edu-platformy.com i platformą Parlo na początku maja 2020r. Pełen profesjonalizm i zaangażowanie widać na każdym kroku.Od samego początku kontakt rewelacyjny, na każde pytanie zawsze dostaję wyczerpujące odpowiedzi. Współpraca na najwyższym poziomie. Na plus można także zaliczyć: podejście do klienta, rewelacyjny kontakt, szybka realizacja omówionych działań, pełna indywidualizacja przy tworzeniu platformy,przygotowane szkolenia wdrażające do pracy na platformie oraz pomoc techniczna. Stworzona, na moje potrzeby, platforma ma bardzo intuicyjny interfejs, a jednocześnie bardzo rozbudowane opcje z nowoczesnymi rozwiązaniami.\nPrzy tak rozbudowanych opcjach, cena jest naprawdę korzystna i dostępna dla każdego. Obecnie tworzę autorskie kursy językowe dla dzieci i szkolenia dla nauczycieli… a wszystko to online.Z czystym sumieniem mogę polecić edu-platformy.com i firmę Lektor, która stworzy dla Państwa wspaniałą i zindywidualizowaną pod każdą branżę platformę do tworzenia i sprzedawania kursów online.”


Jednoczmysie.pl » Kanon Mszy świętej z XV wieku\n» Kanon Mszy świętej z XV wieku\n« Hymny codzienne\nModlitwy codzienne (XV w.) »\nJenże przedtym niżli cirpiał, wziął chleb w święte i też wielebne ręce swoji i podniosł oczy swe w niebo do ciebie (albo k tobie) Bogu Oćcu swemu wszechmocnemu, tobie schwałę dając, przeżegnał, łamał, rozdał uczniom (albo swym uczennikom), mowiąc: „Bierzycie (albo przymicie) a jedzcie (albo używajcie) z tego wszystcy. Toć jest prawe ciało moje”.\nTakież, gdyż wiecz<e>rzał jest, wziąw i ten przeświatły kielich w święte i też wielebne ręce swoji, potem tobie falę dając przeżegnał, rozdał uczennikom swym, mowiąc: „Przymicie i pijcie z tego wszytki. To jest zajiste kielich krwie mojej nowego i wiecznego zakona, tajemnica nowej wiary, jaż krew za was i za wiele luda będzie rozlana na odpuszczenie grzechom. To kilko kroć uczynicie na moje pamięć (albo k mojej pamięci uczynicie)” etc.\nWspamiętaj też, Panie, sług, służebnic też twych i onych, ktorzyż nas przeszli snąmieniem wiary i odpoczywają we śnie pokoju. Tym, Panie, i wszystkim w Jezu Kryście odpoczywającym miasto ochłodzenia, światłości i pokoju, aby odpuścił, prosimy. Prze tegoż…