Martwe sądy 24-godzinne - Sędziowie i sądy - rp.pl\nCzy reforma postępowania przyspieszonego przyczyni się do częstszego rozpoznawania spraw w tym trybie – zastanawia się prokurator Prokuratury Rejonowej w Żarach\nNie ulega wątpliwości, że postępowanie przyspieszone w kształcie, w jakim pojawiło się w obowiązującym kodeksie postępowania karnego, się nie sprawdziło. Mimo, że miało być stosowane wobec najbardziej uciążliwych społecznie występków, głównie o charakterze chuligańskim, praktycznie od początku stało się orężem walki głównie z pijanymi kierowcami i zatrzymanymi na gorącym uczynku. Do tego doszły również zastrzeżenia co do zgodności niektórych przepisów z konstytucją ([b]wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2008 r., P 20/07)[/b]. Efektem prac legislacyjnych zmierzających w kierunku reformy tego postępowania stała się ustawa z 5 listopada 2009 r. nowelizująca kodeksy: [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=0AC29B22E1F7B9C3206ED23DA5C6055A?id=74999]karny[/link], [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?n=1&id=75001]postępowania karnego[/link], [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=31B9A56A82EA82B5C873E0CBBFEA69C4?id=75003]karny wykonawczy[/link], [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=BFD34141EAC965A73BD747CB45B59DD4?id=186065]karny skarbowy[/link] oraz niektóre inne ustawy [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=333894](DzU nr 206, poz. 1589)[/link], która weszła w życie 8 czerwca 2010 r. Poniżej dalsza część artykułu\n[srodtytul]Tryb szczególny [/srodtytul] Obecnie w trybie przyspieszonym stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, a nie – jak wcześniej – zwyczajnym. Tym samym uznano to postępowanie za tryb szczególny drugiego, a nie pierwszego, stopnia. Jest to rozwiązanie, które zasługuje na pełną aprobatę, tym bardziej że – zgodnie z art. 517b § 1 k.p.k. – w postępowaniu przyspieszonym mogą być rozpoznawane sprawy o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w trybie uproszczonym.\n[srodtytul]Bez oskarżonego [/srodtytul] Nadal sprawca musi być ujęty na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa lub bezpośrednio potem oraz zatrzymany przez policję, a następnie w ciągu 48 godzin doprowadzony i przekazany do dyspozycji sądu. W nowym art. 517b § 1 k.p.k. dopuszczono jednak możliwość odstąpienia od zatrzymania i przymusowego doprowadzenia do sądu albo zwolnienia sprawcy ujętego na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem. Warunkiem jest jednak zobowiązanie takiej osoby (ze skutkiem wezwania) do stawienia się w sądzie w wyznaczonym miejscu i czasie, nieprzekraczającym 72 godzin od chwili zatrzymania albo oddania w ręce policji. Wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu przyspieszonym (dalej: wniosek) przekazuje się wtedy sądowi w ciągu 48 godzin od tej chwili. Gdy termin ten upływa w dniu wolnym od pracy, wniosek wraz z materiałem dowodowym należy przekazać sądowi w najbliższym dniu roboczym, tak jednak, aby sąd mógł przystąpić do rozpoznania sprawy przed upływem 72 godzin od zatrzymania (oddania w ręce policji). Użycie konstrukcji “dzień wolny od pracy” sugeruje, że chodzi tu również o soboty, których ustawa nie uznaje za wolne od pracy (art. 1 ust. 2 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=CFB324D7144ADDB683A3017A71DE772D?id=71689]ustawy z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy[/link] oraz [b]uchwała SN z 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03[/b]). Konsekwencją tego rozwiązania jest – przewidziany w art. 517e § 2 k.p.k. – brak obowiązkowego stawiennictwa oskarżonego w sądzie. Jeżeli w takiej sytuacji sąd uzna nieobecność oskarżonego za nieusprawiedliwioną, może prowadzić rozprawę pod jego nieobecność. Ten słuszny zabieg legislacyjny miał na celu odciążenie policji, prokuratury i sądu od zbędnego zaangażowania organizacyjnego i technicznego, w szczególności o uniknięcie konieczności sprawowania tzw. dyżurów trybowych. [srodtytul]Prokurator tylko wyjątkowo[/srodtytul] Zasadą jest teraz, że policja, w razie istnienia podstaw do wystąpienia z wnioskiem, sporządza go i – samodzielnie – przekazuje do sądu wraz ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Prokurator wówczas nie tylko nie zatwierdza wniosku, ale również w żaden sposób nie ingeruje w jego treść i formę. Obowiązkiem policji jest jedynie niezwłoczne zawiadomienie o tym prokuratora, np. przesłanie do prokuratury odpisu wniosku. Nowością jest obowiązek pouczenia podejrzanego m.in. o uprawnieniu do złożenia wniosku o tzw. dobrowolne poddanie się karze z art. 387 § 1 k.p.k., a także o możliwości złożenia przez prokuratora wniosku o tzw. skazanie bez przeprowadzenia rozprawy z art. 335 § 1 k.p.k. Z kolei prokurator ma obowiązek przesłuchania podejrzanego tylko w dwóch wypadkach: jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem z art. 335 § 1 k.p.k. lub gdy podejrzany złożył wniosek określony w art. 387 § 1 k.p.k. Tylko wtedy policja przedstawia prokuratorowi wniosek do zatwierdzenia. W razie zatwierdzenia prokurator może (fakultatywnie) dołączyć do niego wniosek o skazanie z art. 335 § 1 k.p.k. [srodtytul]Obrońca z wyboru [/srodtytul] Bardzo ważną zmianą, która ma się przyczynić do zmniejszenia kosztów procesu, jest rezygnacja z obowiązkowej obrony. Przed nowelizacją podejrzany (oskarżony) zawsze musiał mieć obrońcę. Jeśli go nie miał, prezes sądu – obligatoryjnie – wyznaczał mu obrońcę z urzędu. Wybór był ograniczony, ponieważ dotyczył głównie tych pełnomocników, którzy pełnili w tym czasie dyżur. Dochodziło również do takich sytuacji, że podejrzany, który nie był zainteresowany tym, by reprezentował go obrońca, musiał ponosić koszty obrony. Obecnie podejrzany (oskarżony) może, ale nie musi, mieć obrońcę. Mimo to, w celu umożliwienia korzystania z pomocy obrońcy, utrzymano obowiązek pełnienia dyżurów przez adwokatów. Szczegóły określa [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=356689]rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 25 maja 2010 r. w sprawie sposobu zapewnienia oskarżonemu możliwości korzystania z pomocy obrońcy i jego wyboru w postępowaniu przyspieszonym oraz organizacji dyżurów adwokackich (DzU nr 98, poz. 631)[/link]. [srodtytul]Przerwa – tak, odroczenie – nie [/srodtytul] W postępowaniu przyspieszonym, głównie ze względu na jego „szybkość”, nie przewidziano możliwości odroczenia rozprawy, lecz jedynie przerwę w rozprawie. Wcześniej dopuszczalne było zarządzenie tylko jednej przerwy, która nie mogła trwać dłużej niż 14 dni. Taki formalizm nie był niczym uzasadniony. Obecnie istnieje możliwość zarządzania nieograniczonej liczby przerw, przy jednoczesnym utrzymaniu zasady, że łączny ich czas nie może przekroczyć 14 dni. Zarządzanie przerw może mieć przecież różne przyczyny, a czas ich trwania jest zróżnicowany – od kilkuminutowych (np. dla wypoczynku) po kilkudniowe (np. wezwanie świadka). Mimo wielu słusznych i oczekiwanych zmian, jak wynika z obserwacji praktyki, postępowanie przyspieszone wciąż nie cieszy się popularnością. Daje się przy tym zauważyć stała tendencja do coraz rzadszego stosowania tego trybu, który nadal wymaga zaangażowania wielu osób i dużego nakładu sił i środków. Dlatego wiele spraw, które nadawałyby się do rozpoznania w tym trybie, jest prowadzonych “normalnie” – w postępowaniu uproszczonym. Wyjątkiem są jedynie przestępstwa z ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, które obligatoryjnie – zgodnie z art. 64 tej ustawy – są rozpoznawane w trybie przyspieszonym.


Sarkoidoza - Choroby reumatyczne\nSarkoidoza to przewlekła, ogólnoustrojowa choroba, która dotyka najczęściej kobiet w wieku od 20 do 40 lat. W czasie jej przebiegu dochodzi do tworzenia się ziarniniaków w maziówce, kościach oraz mięśniach. Schorzeniu temu towarzyszy ból.\nWśród chorych z sarkoidozą stwierdza się:\nból umiejscowiony w klatce piersiowej.\npowiększenie wnękowych węzłów chłonnych (obustronne),\ndolegliwości bólowe umiejscowione w układzie ruchu.\nOstre zapalenie wielostawowe, które występuje w sarkoidozie umiejscowione\njest najczęściej w:\nZapalenie to współwystępuje często z rumieniem guzkowatym a także z\npowiększeniem wnękowych węzłów chłonnych.\nOmawiane zapalenie może być spowodowane zarnikowatym naciekiem błony\nśluzowej. Ponadto stwierdza się palce kiełbaskowate, które są z kolei\nwynikiem tworzenia się torbieli w paliczkach. Częstość występowanie pewnych objawów w sarkoidozie\nZapalenie naczyniówki oka występuje u 20% chorych. Z kolei zapalenie stawów\nstwierdza się u 15% pacjentów. Objawami, które występują tylko u pięciu\nosób na sto jest:\npowiększenie ślinianki przyusznej,\nzajęcie górnych dróg oddechowych,\nRozpoznanie ustalane jest na podstawie charakterystycznych objawów klinicznych. Ponadto bierze się pod uwagę nieserowaciejące ziarniniaki, które występują w tkankach, które zostały opanowane przez schorzenie.\nTak, jak w przypadku większości chorób, którym towarzyszą ostre objawy pochodzące z układu ruchu, tak i w sarkoidozie wykorzystuje się w leczeniu niesteroidowe leki przeciwzapalne. Ponadto w terapii ostrego zapalenia stawów przydatna jest kolchicyna. Zazwyczaj bywa tak, że przewlekła postać choroby tj. zapalenie stawów, które utrzymuje się uporczywie, reaguje na leczenie korykosteroidami. W przypadku jednak oporów, zaleca się zastosowanie tzw. leków drugiego rzutu. W tym przypadku są nimi metotreksat\nchoroby reumatyczne, Sarkoidoza


Hip Hop TV jest pierwszym polskim kanałem telewizyjnym, poświęconym w całości muzyce Hip Hop. Dodatkowo kanał ten jest darmowy - dostępny dla wszystkich odbiorców przekazu satelitarnego z satelity Hot Bird.\nW ofercie Hip Hop TV znajdą się nie tylko teledyski z nurtu hip hop, ale także z klimatów reggae/dancehall, r'n'b, a nawet dubstepu. Dyrektorem programowy kanału jest Tomasz „CNE” Kleyff. Jest to kolejny po Eska TV, Polo TV i Vox Music TV muzyczny program w ofercie Grupy ZPR Media.\nPoznaj listę darmowych polskich kanałów satelitarnych.


Nowy zestaw chłopięcy CZAPKA rozm. 50 +SZALIK Coccodrillo na 2-3 lata Starogard Gdański • OLX.pl\nNowy zestaw chłopięcy CZAPKA rozm. 50 +SZALIK Coccodrillo na 2-3 lata\nNowy z metkami zestaw chłopięcy\nCZAPKA 50 z emblematem dinozaura + SZALIK\npolskiej marki Coccodrillo\nRozmiar czapki 50, wiązana, z ochroną na uszy i daszkiem, w całości na cieńszym polarku.\nWg producenta na 2-3 latka\nSzalik zapinany na rzep, więc ogromną wygoda. Wnętrza szalika, 100% bawełna.\nZESTAW kosztował 69 zł, więc cena 30 zł nie do negocjacji. Możliwość wysyłki za dodatkową opłatą, do paczkomatu InPost 9,99 zł, pozostałe do uzgodnienia.\nID ogłoszenia: 635166897


Loty Gdańsk Nowy Jork w lipcu, loty z GDN do EWR w lipcu\nLoty z Gdańska (GDN) do Nowego Jorku (EWR) w lipcu\njuż od 3480 PLN\nNajkorzystniejszy cenowo lot z Gdańska do Nowego Jorku realizowany jest 26 lipiec 2021 r. Najtańszy powrót z Nowego Jorku jest 30 lipiec 2021 r. Jeżeli chcesz zarezerwować najtańsze połączenie lotnicze postaraj dostosować się do jednej z tych dat.\nWybierz daty i rezerwuj za 3480 PLN\nNajniższa cena biletu za połączenie lotnicze tam i z powrotem (loty z GDN do EWR w lipcu) wynosi: 3480 PLN. Ceny połączeń lotniczych z Gdańska (GDN) do Nowego Jorku (EWR) w lipcu możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów.\nLoty Gdańsk Nowy Jork w lipcu obsługiwane są przez linie lotnicze Lufthansa, LOT i United Airlines. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Nowego Jorku) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Gdańska do Nowego Jorku.\nGdańsk - Nowy Jork od 3480 PLN\nWarszawa - Fresno od 4443 PLN\nWarszawa - Albany od 4924 PLN


GMINA PRUSICE NOMINATEM DOLNOŚLĄSKIEGO KLUCZA SUKCESU - Oficjalny Serwis Internetowy Gminy Prusice\nGMINA PRUSICE NOMINATEM DOLNOŚLĄSKIEGO KLUCZA SUKCESU\nDorota Leń | Piątek 21.06.2013 aktualizacja: 21.06.2013, 00:08\nMiło nam poinformować, że Gmina Prusice została Nominatem XVII edycji „Dolnośląskiego Klucza Sukcesu” za rok 2012 w kategorii najbardziej gospodarna gmina miejska i wiejsko – miejska. Dyplom i nagrodę z rąk Wicewojewody Dolnośląskiej Ewy Mańkowskiej w czwartek 20 czerwca 2013 roku w Gminnym Ośrodku Kultury i Sportu w Kątach Wrocławskich odebrała Zastępca Burmistrza Miasta i Gminy Prusice Kazimiera Rusin.\nDolnośląski Klucz Sukcesu to najwyższe regionalne wyróżnienie, cieszące się dużym zainteresowaniem i uznaniem w środowiskach gospodarczych, kulturalnych i samorządowych Dolnego Śląska. Jak podkreślają pomysłodawcy konkursu jest to cenione godło promocyjne, a laureaci szczycą się zdobyciem Dolnośląskiego Klucza Sukcesu.\nW poniedziałek 10 czerwca 2013 roku w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego miało miejsce posiedzenie Kapituły Konkursu Dolnośląski Klucz Sukcesu, na czele której stoi Przewodniczący – dr Bogdan Cybulski, Doradca Prezydenta Wrocławia.\nNa posiedzeniu kapituły wybrano czterech Nominatów w kategorii gospodarna gmina miejska i wiejsko – miejska. W gronie nominowanych znalazła się Gmina Prusice, Gmina Radków, Gmina Strzegom i Gmina Środa Śląska. Kandydatura naszej Gminy do konkursu została zgłoszona przez Stowarzyszenie Prusiczanin.\nPodczas uroczystej Gali wręczono nominację i Klucze Sukcesu Laureatom XVII edycji. Gmina Prusice została Nominatem w swojej kategorii, zaś zwyciężyła Gmina Środa Śląska.\n– Nominacja w tak prestiżowym konkursie jak Dolnośląski Klucz Sukcesu to dla naszej Gminy wielki sukces i docenienie dotychczasowej pracy naszego samorządu. Wspaniale było znaleźć się w czwórce najlepszych obok takich samorządów jak: Środa Śląska, Strzegom i Radków – podkreśliła po uroczystej gali Zastępca Burmistrza Kazimiera Rusin dodając: – Gminie Prusice jako małej Gminie jest trudniej konkurować z tak dużymi miastami jak Środa Śląska czy Strzegom. Jednak ta nominacja motywuje nasz do dalszej pracy i kolejnych inwestycji. Warto w tym miejscu podkreślić, że nominacja Gminy Prusice i nominacja Gminy Wisznia Mała w kategorii gmin wiejskich to podwójny sukces dla powiatu trzebnickiego.\nUroczysta gala została uświetniona wspaniałymi występami zespołów i członków sekcji działających przy ośrodku kultury w Kątach Wrocławskich.


Skórski wychodzi z cienia - Dziennik Sport\nPGNiG Superliga 11 czerwca 2019\nMichał Skórski zastąpił w Puławach Zbigniewa Markuszewskiego, który w Azotach dokończył sezon po zwolnieniu zimą Bartosza Jureckiego, ale nie udało mu się obronić miejsca na podium, które siódemka z Lubelszczyzny dzierżyła przez poprzednie cztery lata. Obie strony złożyły wczoraj podpis na kontrakcie, który ma obowiązywać przez trzy sezony.\n– Nasz wybór padł na młodego trenera, który jednak może poszczycić się ciekawym CV. Jest przecież selekcjonerem kadry B, która jest bezpośrednim zapleczem dla pierwszej reprezentacji. Skoro Związek Piłki Ręcznej w Polsce powierzył Michałowi Skórskiemu tak odpowiedzialne stanowisko, to uważamy, że jest to bardzo dobra rekomendacja dla trenera, który w ostatnim sezonie wraz z ekipą z Opola świętował zdobycie brązowego medalu – mówi Jerzy Witaszek, prezes Azotów.\nPrzypomnijmy, że zanim w rywalizacji o medal opolanie pokonali MMTS Kwidzyn – w półfinale odprawili Azoty, wygrywając obydwa mecze (27:25 i 28:26) i rewanżując się za ubiegłoroczną porażkę w dwumeczu o brąz.\nTeraz 40-letni Skórski – zachęcony być może przykładem Tomasza Strząbały, który rok temu uciekł z Kielc spod skrzydeł Tałanta Dujszebajewa, a potem awansował z MMTS-em do półfinału – wybija się na niezależność.\nJa ogień, Ty woda…\nPo pięciu latach rozpada się jego duet z pierwszym trenerem Gwardii Rafałem Kuptelem, który to okres zwieńczył brązowy medal PGNiG Superligi. Kuptel rodem z Iławy i rodowity płocczanin Skórski świetnie się uzupełniali. Tajemnicą poliszynela jest, że to Kuptel miał pierwszy ofertę z Puław – gdy posadę tracił Jurecki.\nSkórski to umysł analityczny, w Gwardii odpowiadał m.in. za rozpracowanie przeciwnika. Był też trenerem juniorskich reprezentacji Polski niemal wszystkich szczebli; to jego wychowankiem jest m.in. Kamil Syprzak, dziś obrotowy reprezentacji, który z Barcelony przechodzi do PSG. – Ja jestem z temperamentu ogień, Michał to woda – mówił niedawno o 3 lata starszy od współpracownika Kuptel. – Cóż, Michał jest w tym wieku i ma takie doświadczenie, że wcześniej czy później należało się z taką jego decyzją liczyć. Życzę mu powodzenia, bo to nie jest wcale łatwy kawałek chleba – skomentował wczoraj Kuptel.\nSkórski miał jeszcze przez rok ważny kontrakt z Gwardią i podobno w Opolu byli nieco zaskoczeni faktem, że Azoty ogłosiły jego zatrudnienie – bo nie wszystkie formalności z „poprzednim” pracodawcą miały zostać dopięte…\n– Na pewno z tego powodu się nie cieszymy, bo Michał odchodzi do jednego z naszych najgroźniejszych rywali, ale rozumiemy jego osobiste ambicje. Wykonał u nas przez pięć lat świetną robotę i rozstajemy się w zgodzie – mówił kilka dni temu dyrektor Gwardii Tomasz Wróbel. – A Rafał Kuptel na pewno sam nie zostanie. Zamierzamy rozbudować sztab. Już w poprzednim sezonie mieliśmy trenera od przygotowania fizycznego, Dawida Rzeźnika. Teraz planujemy zatrudnić kolejnych, w tym trenera bramkarzy i kierownika drużyny – dodaje Wróbel.\nW Azotach miał najpierw pracować znany z pracy w Orlen Wiśle Płock i reprezentacji Hiszpanii Manuel Cadenas, ale ten ostatecznie wybrał pracę w ojczyźnie. Prezes Witaszek musiał szukać nowego kandydata.\nRewolucję przejdzie drużyna – odchodzi z niej aż 10 graczy, m.in. Marko Panić, Nikola Prcze, Jerko Matulić, Ante Kaleb, Witalij Titow, Piotr Masłowski i Krzysztof Łyżwa (NMC Górnik Zabrze). Po latach do Puław po zagranicznych wojażach wracają zaś Michał Szyba i Rafał Przybylski. Także z wypożyczenia do Stali Mielec Bartosz Kowalczyk. Już zimą Azoty zakontraktowały jednego z liderów… Gwardii, Antoniego Łangowskiego.\n– Trener Skórski będzie miał za zadanie zbudowanie zespołu złożonego z zawodników krajowych. Funkcja trenera kadry B to na pewno jego atut – dodaje prezes Witaszek.\nNa zdjęciu: Michał Skórski wybija się na niezależność.\nPowiązaneAzoty PuławyGwardia OpoleMichał SkórskiPGNiG SuperligaRafał Kuptel\nRozmowa z Marcinem Lijewskim, trenerem NMC Górnika Zabrze, trzeciej drużyny sezonu 2019/20 PGNiG Superligi.\nTomasz Mucha29 marca 2020\nTomasz Mucha27 marca 2020\nŚwiat sportu potrzebuje jak tlenu pewności, że nie zostanie opuszczony, nawet jeśli siła wyższa jest dzisiaj wytrychem do każdego kontraktu. Wyliczenie...\nTomasz Mucha26 marca 2020\nMoże nie tak wyobrażano sobie w Zabrzu sukces, ale zespół Marcina Lijewskiego zrobił to, co dwa razy z rzędu nie udało...\nTomasz Mucha25 marca 2020\nPGNiG Superliga postanowiła zakończyć sezon. Tytuły dla piłkarzy ręcznych PGE Vive Kielce i zawodniczek MKS-u Perły Lublin. Brąz dla zabrzan, chorzowianki...\nTomasz Mucha23 marca 2020\nRozmowa z Markiem Janickim, prezesem Superligi Sp. z o.o., zarządzającej PGNiG Superligą i PGNiG Superligą Kobiet.\nTomasz Mucha18 marca 2020\nPrezesi NMC Górnika i PGE Vive Kielce porozumieli się w sprawie kolejnego wypożyczenia do Zabrza, ale wicelider klasyfikacji strzelców superligi nie...\nTomasz Mucha16 marca 2020\nZawodniczki Ruchu Chorzów w piątek nie trenowały. Działacze ostatniej drużyny w tabeli niepokoją się, że definitywne zamknięcie sezonu może oznaczać spadek...\nTomasz Mucha15 marca 2020


Marzec 2019 – Fundacja Edukacji Polonijnej\nAgnieszka Mikulec – animatorka kultury polskiej w kraju i za granicą, obecnie skierowana przez ORPEG do pracy w Uzbekistanie, w podróżach nade wszystko ceni spotkania z ludźmi, ma na swoim koncie publikacje dydaktyczne m.in. dla Narodowego Instytutu Audiowizualnego czy wydawnictwa Rubikon.\nJagoda Żarnowiecka: Od jak dawna pracuje już Pani jako nauczyciel poza granicami naszego kraju?\nAgnieszka Mikulec: Od 5 lat.\nZ jakimi wyzwaniami mierzy się polski nauczyciel pracując za granicą?\nJest szereg takich wyzwań, przykładowo: literatura w biblioteczkach szkół lub stowarzyszeń to klasyka, którą trudno polecać w celu doskonalenia umiejętności języka polskiego, szczególnie dzieciom czy młodzieży. Poza tym brak jest dostępu do form doskonalenia zawodowego w wersji nie online. Istnieje też problem związany ze zróżnicowaniem poziomu językowego w grupach i ograniczeniem czasowym dotyczącym skoncentrowania się na indywidualnych potrzebach edukacyjnych. Niektórzy uczniowie zawężają też naukę języka polskiego tylko do zajęć, a brakuje indywidualnej pracy w domu.\nJak w takim razie budzić w dzieciach fascynację Polską? Jakie metody wydają się Pani najbardziej skuteczne?\nMetoda, która sprawdza się zawsze i wszędzie: poznawanie przez działanie na wiele sposobów. O różnych tradycjach, świętach nie rozmawiamy, ale je po prostu obchodzimy. Przygotowania i sama realizacja przypomina metodę projektu. W różne gry edukacyjne staramy się włączać kilka rodzajów inteligencji. Często proponuję uczniom konkursy, by promować wydarzenia, postaci, interesujące miejsca. Uczestnicy zajęć z języka polskiego biorą też udział w świętach promujących ich talenty, ale tematem wiodącym jest zawsze Polska.\nW jaki sposób dzieci za granicą dbają o utrzymywanie kontaktu z krajem ojczystym?\nBiorąc udział w obozach letnich w Polsce, bądź rozmawiając w języku polskim z kolegami, rodzeństwem, będącym już na studiach w Polsce.\nUcząc polskie dzieci za granicą, co stara się im Pani przekazać o naszym kraju?\nPrzede wszystkim wiedzę z zakresu historii, geografii, informacje o współczesnej Polsce, o tradycjach, systemie edukacji.\nJak praca nauczyciela za granicą wpłynęła na Pani rozwój zawodowy? Czego uczy takie doświadczenie?\nZmieniło się moje podejście do problemów związanych z edukacją, trudnościami zewnętrznymi. Jest teraz bardziej elastyczne i twórcze. Poza tym praca za granicą poszerza horyzonty, zwiększa profesjonalizm i wpływa na rozbudowę warsztatu w zakresie nauczania języka polskiego. Zaczęłam również wykorzystywać nowe technologie w procesie dydaktycznym. Praca ta wymaga także stosowania indywidualnego podejścia do pracy z uczniami o różnym stopniu znajomości języka polskiego, reagowania na potrzeby i problemy uczniów oraz nauczycieli miejscowych. Wyzwaniem okazało się również prowadzenie polonijnych przedsięwzięć kulturalnych, patriotyczno-rocznicowych, oświatowych, okolicznościowych.\nPraca ta uczy na pewno akceptacji uwarunkowań kulturowo-społecznych w danym kraju, promocji Polski, współpracy z placówkami dyplomatycznymi i stowarzyszeniami. Nabywam również umiejętności w zakresie szukania kreatywnych rozwiązań w realizacji różnych przedsięwzięć, z uwzględnieniem specyfiki danego kraju.\nCzy oprócz pracy zawodowej jest też czas na podróżowanie, poznawanie kraju i jego kultury?\nOczywiście, pomagają/podpowiadają uczniowie, sama poszukuję informacji i podróżuję, uczestniczę w różnych uroczystościach, poznaję tradycje i zwyczaje danego kraju.\nByła już Mołdawia, Uzbekistan, czy w planach jest jeszcze jakieś kolejne miejsce?\nNa razie o tym nie myślę, przede mną prawdopodobnie kolejny rok w Uzbekistanie. Poza tym takie decyzje są uzgadniane z moją instytucję macierzystą, jaką jest ORPEG.\nJózef Gosławski i nowoczesny obraz Baku\nKarol Shayer – polski architekt w Libanie


Polka zmienia pracę — SERWIS KARIERA SGH\nJesteś w: Start / Wiadomości / Planowanie kariery / Polka zmienia pracę\nPolka zmienia pracę\nEwa straciła pracę z dnia na dzień, etat Zuzy przejęła kuzynka szefowej. Anna musiała rozstać się ze szkołą, a firma Eweliny splajtowała. Co dalej? Zmiana pracy to życiowe salto. Tym trudniejsze, gdy nowy zawód nie ma nic wspólnego z dotychczasowym. Można przez to przejść i nie zwariować? Podobno zmiany są dobre. Ale ile kosztują?\nPOKAŻ MI SWOJE CV...\nRok temu. W firmie Ewy Piotrowicz-Pawlak pracuje 1100 osób. Duża fabryka szyjąca markowe dżinsy. Właściciel: amerykański koncern,\ndrugą taką ma w Turcji. Wydaje się – pracodawca pewniak. Ewa jest menedżerem. Któregoś dnia w firmie pojawiają się ludzie z kierownictwa. Informują załogę: Amerykanie zamykają zakład w Polsce. Ponad tysiąc osób traci pracę. W dniu zwolnienia Ewa jest fachowcem z dwudziestoletnim stażem. Specjalizacja: kontrola jakości. Pracę zmieniała kilka razy, zawodu – nigdy. – Kiedy zaczynałam studia, włókiennictwo w Łodzi kwitło, wierzyłam, że to dobry fach. Potem upadały firmy państwowe, powstawały prywatne, rynek się zmieniał, ale ja pracę miałam – opowiada. Została biegłym sądowym, zrobiła drugi fakultet z zarządzania, zdobyła dyplom MBA. W kolejnych firmach odpowiadała za poważne projekty – nadzorowała otwieranie linii produkcyjnych, dużo jeździła po Polsce. Jej nazwisko w branży nie było anonimowe. Ewa traci pracę w złym momencie. – Znałam środowisko, wiedziałam: żeby w moim zawodzie dostać zajęcie na porównywalnym stanowisku, musiałabym kogoś otruć, wakatów nie było. Musiałam zawalczyć. Dostałam odprawę, która mogła wystarczyć na jakieś pół roku życia na dotychczasowym poziomie. I opiekę firmy konsultingowej – miała pomóc w poszukiwaniach nowej pracy. Od specjalisty usłyszałam: „Proszę w CV nie wpisywać daty urodzenia”. Zapaliła mi się czerwona lampka: no tak, wiek może zadziałać na moją niekorzyść. Wierzyłam jednak, że coraz lepsze stanowiska, wykształcenie to dobra wizytówka. Poradzono mi jeszcze: „Niech pani szukanie pracy traktuje jak... pracę. Najlepiej poświęcać na to kilka godzin dziennie, systematycznie”. Usiadłam do komputera. Zaczynały się wakacje. W letnim domu pod Łodzią nie miałam internetu. Postanowiłam co trzy dni wracać do miasta i sprawdzać pocztę. Kiedy zrobiłam to pierwszy raz po wysłaniu moich ofert, myślałam, że coś się stało z modemem. Skrzynka była pusta.\nTaktyka: nie spuszczać z tonu. – Ale to była strategia na pierwszy etap poszukiwań – zastrzega Ewa. – Zalogowałam się na kilku portalach pośrednictwa pracy, czytałam tylko te ogłoszenia, które mi pasowały, nic spoza branży. Wysyłałam CV, wracałam do Łodzi, spędzałam przed komputerem czasami cały dzień. Z portali przychodziły linki do stron, na których znajdowałam oferty. Niestety, przepływ informacji był jednostronny. Przez trzy miesiące nie dostałam ani jednej odpowiedzi na moje zgłoszenie! Jak to możliwe?! Wracałam na wieś, snułam się po domu coraz bardziej przygaszona. Zadzwoniłam do wszystkich znajomych, którzy potencjalnie mogliby pomóc. Z koleżankami ze starej firmy miałyśmy gorącą linię – informowałyśmy się o nowych tropach. Od kilku z nich usłyszałam: obniżam poprzeczkę. O nie, ja nigdy w życiu! „Poszukiwany menedżer do spa”? Znajdę coś lepszego, wtedy jeszcze tak myślałam – opowiada Ewa. Po kolejnych tygodniach wyjmuje z szuflady wizytówki do dalszych znajomych. – Czasem ludzi, których spotkałam raz w życiu. Wcześniej bym się nie odważyła, teraz zaczęłam odświeżać znajomości. Czułam się z tym fatalnie. Rodzina pocieszała: „Będzie dobrze”. Ja coraz częściej warczałam: „Nieprawda, to się nie uda!”. Ukrywałam swój stan przed córkami – Marta studiuje, bliźniaczki Justyna i Olga uczą się w gimnazjum. Stres zajadałam. Zaczęłam tyć. Któregoś dnia usłyszałam, że moje CV jest zbyt... niszowe. Że ogranicza szanse na rynku pracy. To był zimny prysznic.\nEwa zmienia plan. Po pierwsze z pomocą specjalisty pisze drugie CV – ogólne, podkreślające jej cechy uniwersalnego menedżera. Po drugie rozszerza pole poszukiwań. – Zwracałam teraz uwagę na ogłoszenia, w których były punkty zaczepienia nieschodzące poniżej mojego poziomu: „niezbędne wykształcenie techniczne” lub „wymagane studia podyplomowe”, nawet jeśli dziedzina była obca – opowiada. Gdy odzewu wciąż nie ma, Ewa jest na skraju wyczerpania. – Myślę, że to były początki depresji. Wcześniej mówiłam sobie: do kuchni w restauracji nie pójdę na pewno. Aż w końcu byłam w takim stanie, że wzięłabym cokolwiek, byle pracować. Bo prześladowała mnie myśl: już się do niczego nie nadaję, jestem za stara. Nie zarobię na studia Marty, na potrzeby bliźniaczek. Chciało mi się wyć. Ale pewnego dnia, po sześciu miesiącach starań, przyszła odpowiedź na jeden z moich maili...\nJesień 2011. Fabryka produkująca zawory szuka specjalisty do spraw optymalizacji warunków produkcji – kogoś, kto zadba o oszczędność materiałów, czasu, pracy. Dyplom politechniki konieczny. A Ewa go ma. – Gorzej z wiadomościami – uśmiecha się. Podczas rozmowy szef pokazuje rysunek techniczny, w rogu dziwny symbol. Czego? Ewa nie wie, dawno nie czytała takich rysunków. Starałam się nadrabiać miną, coś improwizowałam, wyszło chyba średnio, ale dostałam drugą szansę – kolejna rozmowa za dwa tygodnie. Przez ten czas studiowałam podręcznik „Podstawy konstrukcji maszyn”. Za drugim razem wypadłam lepiej. I wreszcie wiadomość super: będę przyjęta! Nie miało znaczenia, że to „inna bajka”. Bardziej uwierało, że ze stanowiska menedżerskiego spadam piętro niżej – miałam być kierownikiem. Ale najważniejsze, że znowu będę chodziła do pracy.\nOswoić i zostać\nPierwszy dzień: Ewa ma uczestniczyć w szkoleniu dla techników. Czuje luki. – Musiałam to sobie ustawić w głowie, co mam robić, kiedy nie wiem...? Udawać fachowca, ryzykować niewłaściwe decyzje? Przyjęłam inną zasadę: jeśli czegoś nie wiem, idę i pytam mądrzejszych. Dziś staram się, jak mogę, uczę się szybko, zdarza się, że wyskakuję przed szereg. Czasem ciężko siedzieć cicho, przecież dotąd sama byłam liderką – uśmiecha się. W nowym zawodzie pracuje już pół roku. – Chcę zostać. Oswoiłam rzeczy, które mnie przerażały: na przykład upiorny raport AD, który ma zawierać moje wnioski z obserwacji procesu produkcji – mówi. W pracy używa zaawansowanego programu Excel. – Ciągle nadrabiam zaległości. Młodsze koleżanki posługują się nim ze swobodą, której im zazdroszczę. Zrozumiałam, że nie ma co obrażać się na sugestie: „W CV proszę ukryć datę urodzenia”. Rynek nie uznaje sentymentów.\nW moje drugie zawodowe życie wchodzę dużo twardsza – opowiada Ewa. Wiadomość z ostatniej chwili: dostała awans na stanowisko menedżera.\nRok 2009. Ewelina Pałubicka wraca z Anglii do rodzinnego Szczecinka. Jest w ciąży, chce urodzić dziecko w Polsce. Ma pogodne myśli, zakłada rodzinę, na koncie leżą oszczędności z pracy za granicą, a w szufladzie dyplom informatyka. Ewelina doszlifowała angielski, po macierzyńskim na pewno znajdzie dobrą pracę.\nBartosz rodzi się zdrowy, babcie rwą się do pomocy. – Idealne warunki, żeby wystartować. Myślałam o stabilnym etacie w państwowym urzędzie. Wysłałam pierwszą partię CV i... coś cicho – opowiada Ewelina. Szybko okazuje się, że na jedno miejsce w Urzędzie Miejskim czy Urzędzie Pracy przypada 10–15 chętnych. – W największym zakładzie produkcyjnym w mieście usłyszałam, że dostałabym etat, gdybym zgodziła się na pracę w nienormowanym wymiarze: raz do 15, ale innego dnia nawet do 19. Przy małym dziecku? Szybko zrozumiałam, że wcale tu nie jest różowo. Że nikt na mnie nie czeka z otwartymi ramionami. A skoro tak, biorę sprawy we własne ręce – wspomina. Składa podanie o dotację unijną, dostaje 18 tysięcy. Otwiera sklep dla dzieci: ubrania, zabawki, artykuły papiernicze. – Był rok 2010. Czyli kryzys. W grudniu, przed świętami sklep prosperował jako tako, w styczniu – stagnacja. Miesiące dołka i tygodnie, gdy ledwo wychodziłam na zero. Wytrzymałam tak półtora roku. Musiałam się poddać, to nie miało sensu. Stałam się bezrobotna.\nPo co ten dyplom?!\nKilka miesięcy później. Ewelina otwiera szafkę w łazience, skończyła się odżywka do włosów. I perfumy. Trzeba wybrać się do drogerii. Przelicza pieniądze. Nie. Obędzie się bez perfum. – Jeszcze niedawno z radością urządzałam mieszkanie, teraz problemem stało się kupno taniej lampki. Kończyły się oszczędności. Ja nie miałam pracy, mój mąż Mariusz był zatrudniony w firmie, która co kilka miesięcy redukowała kolejne etaty – opowiada. Wraca do tych samych urzędów, które odwiedzała dwa lata wcześniej – bez zmian. Pracy nie ma, ale wciąż są ogłoszenia, że szuka się chętnych.\nO co tu chodzi? – Umawiałam się na rozmowy. Zawsze byłam daleko w kolejce, godzinami przesiadywałam na krzesełkach w korytarzach.\nZ czasem wiedziałam od razu, kto dostanie pracę – do gabinetu szefa wchodzi dziewczyna bez płaszcza i torebki, a jest zima.\nCzyli ma kogoś w firmie, u niego zostawiła rzeczy. Sprawdzam na FB albo Naszej-klasie: ona dostała etat.\nW małym mieście wiadomości rozchodzą się szybko. Po co więc szopka z szukaniem pracowników? Firmy tworzą sobie bazy danych,\nsięgają do nich, kiedy mają ochotę, a kandydaci naiwnie wierzą, że praca będzie od jutra – opowiada. Sama rozsyła dziesiątki ofert, rozpytuje znajomych.\n– Już nie chodziło o etat informatyka, mogłam pracować nawet jako ekspedientka. Byle zarabiać.\nByłam coraz bardziej rozdrażniona: po co wracałam do Polski, po co w ogóle studia, języki?! Rodzice zainwestowali we mnie, a ja co\n– biorę zasiłek! Proponowali finansową pomoc, ale przejście na ich garnuszek było poniżej ambicji. Tyle że synek zaraz pójdzie do przedszkola,\na za to trzeba płacić... – opowiada Ewelina. Żeby odreagować stres, w domu włącza głośno muzykę, tańczy. Tańczy i płacze.\nLato 2011 roku. Ewelina dostaje wiadomość: przeszła pierwszy etap rekrutacji do... służby w policji. – Skąd mi się to wzięło? Kilka osób w rodzinie pracowało w policji, może to jakiś gen? A może desperacja – bez pracy już wariowałam, zaczęły się kłótnie z Mariuszem, z rodzicami. Zgłosiłam się, ale nie liczyłam na wiele – uśmiecha się. Jesienią przechodzi kolejne egzaminy: wiedza o funkcjonowaniu policji, podstawy prawa. Na teście sprawności fizycznej przydaje się, że od lat trenuje siatkówkę. W końcu zaawansowane testy psychologiczne. – Między innymi pada pytanie: „Ma pani dziecko, a służba może wypaść w odległym mieście. Poza tym pół roku „szkółki” to poważna rozłąka. Jak pani to widzi?”. Odpowiedziałam pewnym głosem, że szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. Chcę pracować, bo to gwarantuje bezpieczeństwo mojej rodzinie, nie będzie dramatu – opowiada Ewelina. Kiedy przychodzi wiadomość, że zdała ostatni egzamin, szykuje uroczystą kolację. Mariusz otwiera szampana. – Potrzebowałam sukcesu. Prawie rok bezczynności podkopał moją samoocenę – mówi. We wrześniu podpisuje umowę, dostaje przydział do pionu patrolowo-interwencyjnego. – Nie przestraszyłam się, każdy musi przejść pierwszy etap. Najważniejsze, że pracuję w rodzinnym mieście, równie dobrze mógłby to być Szczecin albo Koszalin i wtedy mielibyśmy problem – wspomina. Po rozpoczęciu pracy musi jechać na sześciomiesięczne szkolenie do Słupska. – Było ryzyko, że Bartosz zaprotestuje, w domu jestem tylko w weekendy. Uff, na szczęście nie ma histerii. To także sprawdzian dla taty i dziadków – jako opiekunowie wypadają świetnie. Gdyby nie oni, nic by się nie udało.\nDzień Eweliny zaczyna się teraz o piątej: pobudka, zaprawa, wykłady, treningi. W piątek autobus do domu i kąpiel w pianie, we własnej wannie. Bartosz zaaklimatyzował się w przedszkolu, Mariusz nauczył smażyć naleśniki. – Czekają mnie trzy lata służby przygotowawczej. Niedługo po półrocznym szkoleniu zacznie się Euro 2012. Może będę musiała pojechać do Warszawy albo Gdańska, kto wie? Ale jestem przygotowana – mówi Ewelina. – Myślę, że zmiany są potrzebne, że nie wolno stać w miejscu i czekać, co przyniesie los. Doświadczenia nauczyły mnie pokory. Kiedyś wszystko, czego się tknęłam, kończyło się pozytywnie – studia, wyjazd do Anglii, związek. Strata firmy, brak pracy to były lekcje. Ale bilans wychodzi na plus. Nowy zawód wydaje się o wiele ciekawszy. Nie lubiłam pracować sama, w sklepie się nudziłam. Potrzebuję być częścią zespołu, policyjna hierarchia też mi nie przeszkadza. Wierzę, że za jakiś czas awansuję, może sprawdzę się w pionie kryminalnym? Wszystko przede mną – uśmiecha się Ewelina. W sobotę idą z Mariuszem na większe zakupy – ta lampka bardzo się przyda. I kilka obrazków w przedpokoju. Fajnie znowu się nie martwić, że do pierwszego dwa tygodnie, a w słoiku z nutellą dla dziecka widać już dno.\nAGENTKA MIMO WOLI\nW czerwcu 2007 roku właścicielka apteki prosi Zuzannę Mróz na rozmowę. Kłopoty ze sprzedażą, mniejsze zyski, a ona musi się ratować. Czyli zwalniać ludzi. Konkretnie: Zuzannę. Po dwóch tygodniach na jej miejsce zatrudnia swoją bratanicę. Dziewczyna podobno nie wie, że Argentum nitricum to lapis. Ale dla Zuzy to marne pocieszenie. Jest bezrobotna. Zuza wyjmuje z torebki zdjęcie, które obiecała przynieść na wywiad – długowłosa blondynka w żółtej koszulce, obcisłych spodniach, bez makijażu. Kto to? – Ja! – uśmiecha się Zuzanna. – Cztery lata temu. Wiesz, co zrobiłam, kiedy przez rok nie mogłam znaleźć pracy? Uwierzyłam, że jestem najbrzydszą i najgłupszą kobietą na świecie. Że to, co mówią o blondynkach, to prawda. Poszłam do fryzjera, ścięłam włosy. Sama ufarbowałam je na czarno, bo na zabieg w salonie nie miałam już kasy. Jadłam wtedy macę z serkiem za dwa złote i piłam tanie wino...Dziś ma na sobie sukienkę z markowym logo, kozaki na wysokim obcasie. Do tego pomalowane paznokcie, bardzo krótka fryzura. Inna kobieta. – Ten rok bez pracy chciałabym wymazać z życiorysu – mówi. Zawód tak naprawdę wybrała jej rodzina. – Dziadek przed wojną miał aptekę na Podlasiu, mama pracowała w aptece w naszym mieście – opowiada Zuza. Pochodzi z niedużej miejscowości na Mazurach. Tam wróciła po studiach w Białymstoku. – Szybko znalazłam pracę, potem ta apteka upadła, ale miałam już przygotowane miękkie lądowanie – opowiada. Pamięta energiczną czterdziestolatkę, która wkroczyła do „receptury”, miejsca, gdzie przygotowuje się leki na zamówienie. – Akurat robiłam krople do oczu. Kobieta spojrzała mi na ręce, zapytała, czy nie chciałabym pracować u niej – lada dzień zamierzała otworzyć aptekę. Byłam tam cztery lata. Do czasu, gdy zastąpiła mnie bratanica kierowniczki.\nKto chce fachowca?\n– Najpierw był entuzjazm: coś się skończyło, za długo tkwiłam w jednym miejscu. Za rogiem czeka ekscytująca nowość, na pewno – Zuza opowiada o emocjach. – Nie wierzyłam, że nie znajdę niczego. Byłam konkurencją dla młodszych dziewczyn, które bały się receptury, w tym czasie większość aptek sprzedawała już tylko leki gotowe. Uważałam się za elitę w zawodzie. Mój chłopak powtarzał mi: „Jesteś przebojowa, inteligentna, dasz radę”. W mieście były jeszcze trzy apteki, wysłałam maile. Wybrałam w myślach aptekę X, bo była niedaleko mojego domu i znałam właściciela, uczyliśmy się razem w ogólniaku – mówi Zuza. Gdy nie ma odpowiedzi, dzwoni do tego kolegi ze szkoły. – Usłyszałam, że może za pół roku coś się zwolni i że on będzie trzymał rękę na pulsie. OK. Z pozostałych aptek nie ma odzewu, ale przecież nie będę chodzić po prośbie. Zaczęłam czytać ogłoszenia w internecie – wspomina. Po miesiącu na pulpicie laptopa ma wszystkie portale pośrednictwa pracy, po dwóch kończy jej się odprawa ze starej pracy. – Zaczynałam wątpić. Miałam dobre CV, ładne zdjęcie, zgrabnie zredagowany list motywacyjny. Dlaczego nikomu się to nie podoba? Mam trzydzieści lat, jestem bezdzietna, mogę nawet przenieść się do innego miasta. Tylko że w innych miastach jakby wyłączono internet – odpowiedzi nie nadchodziły. Po pół roku żyłam za pieniądze pożyczone od ojca emeryta. Było mi głupio i wstyd. Zaczęłam pić więcej wina. Chodziłam na cmentarz – mama umarła, kiedy byłam na studiach – i przez łzy przepraszałam ją, że jestem taka beznadziejna. Nie miałam na spłatę kredytu za samochód. Pożyczałam od chłopaka. Po trzech ratach wymruczał: „Zrób coś z tym”. Ale co miałam zrobić? Układać towar w Biedronce?\nBilans Zuzy po roku poszukiwań: dwie rozmowy w aptekach bez ciągu dalszego, kilka bezowocnych spotkań w sklepach zielarskich, jedna rozmowa w niby-aptece, która okazała się salonem ezoterycznym. – W końcu uznałam, że wysyłanie CV nie ma sensu. Byłam już na zasiłku dla bezrobotnych, w sumie nauczyłam się żyć za kilkaset złotych – rachunki płacił tata, jedzenie podrzucała przyjaciółka – wspomina Zuzanna. To właśnie ona pewnego dnia postawiła Zuzę przed lustrem: „Zobacz, jak wyglądasz, postarzałaś się o kilka lat. Odpuść sobie farmację, szukaj czegokolwiek”. – Rzeczywiście, wyglądałam i czułam się fatalnie. Mój chłopak wyjechał do Stanów. Doszło do mnie, że wpadam w marazm – nic mi się nie chce, nie mam ambicji, planów... Któregoś dnia przyjaciółka przyprowadziła wysokiego bruneta. Znałam go, ubezpieczyciel, zakładał tacie polisę OC – opowiada Zuza. Mężczyzna mówi, że mogłaby zacząć pracę w jego firmie. – Prychnęłam: ja?! Nienawidzę formularzy, naciągania ludzi. Przyjaciółka syknęła: „To kupuj pampersy i siadaj do kasy w supermarkecie”. Umówiłam się na spotkanie, żeby dali mi spokój, i tak odpadnę. Kobieta przeprowadzająca wstępną rozmowę ujęła mnie poczuciem humoru. Potem szkolenie na miejscu – jakoś wytrzymałam. I wyjazd na poważniejszy kurs – techniki sprzedaży, wykłady na temat firmowych produktów. Dostałam opiekuna, menedżera. Znowu kobieta. I dobrze, miałam się komu wypłakać. Po pierwszym dniu szkolenia wpadłam w panikę. Nie umiałam robić symulacji finansowych: dochody, koszty, inwestycja, zysk, ryzyko. Czarna magia. Chciałam uciec do domu. Opiekunka spojrzała mi w oczy: „Nie pękaj, też tak zaczynałam”. Wkrótce musiałam kupić żakiet i szpilki. Miałam nową pracę.\n– Widzisz tego mężczyznę w garniturze i sztybletach? Dla mnie to potencjalny klient. Ma dobry komputer i nową wersję iPhone’a. Stałam się łowcą VIP-ów – żartuje dziś Zuza. – A miałam uczulenie na agentów, którzy dzwonili z pytaniem, czy jestem ubezpieczona w trzecim filarze. Odsyłałam ich do diabła – mówi. Od trzech lat pracuje w dużej firmie ubezpieczeniowej, od roku jest jednym z liderów sprzedaży w swoim regionie. W nagrodę była na wycieczce w Egipcie. – Najpierw bałam się, że polegnę w pierwszym miesiącu. Teoria teorią, ale w końcu trzeba było jechać do realnego klienta. Drżały mi ręce, udawałam, że mam początki grypy. Sprzedałam pierwszą polisę, ale potem przez kilka tygodni nic. Na szczęście firma daje początkującym kilkumiesięczne zabezpieczenie – to się nazywa „pas startowy”. Nawet jeśli prowizje ze sprzedaży są niewielkie, jest za co żyć. Po roku spłaciłam długi – opowiada. Co z jej niedostatkami z algebry? – Wzięłam korepetycje u kolegi matematyka, żaden wstyd. A wiesz, co jest w tym wszystkim najlepsze? Odkrycie, że masz zdolności, talenty, których się po sobie nie spodziewałaś. W jakimś sensie dalej jestem dla siebie niespodzianką. Bo może za rok będę uczyła flamenco?\nPierwsza decyzja Anny Butryn w nowej pracy: malujemy ściany na kolorowo. W sali dla klientów lądują granatowe skórzane kanapy, na parapetach storczyki w doniczkach. Po miesiącu była nauczycielka przeżywa pierwsze załamanie. Musi zadzwonić do klienta, upomnieć się o zaległą płatność. Nie umie, nie wie jak. Zbiera się dzień, dwa. Dzwoni po tygodniu.\n– To nie było zwolnienie ani plajta firmy. Musiałam wybrać sama, czy rozstać się z zawodem, który kocham – mówi Anna. Mieszka w Kurowie niedaleko Lublina. Zadbana czterdziestoparolatka. Mama dwóch nastolatków. Trzy lata temu żona Karola. Siedziała nad zeszytami, kiedy zadzwonił telefon: „Pani mąż zginął w wypadku samochodowym”. – Nasze małżeństwo przechodziło kryzys. Karol był alkoholikiem, ja leczyłam się u psychoterapeuty. Żyliśmy w dwóch światach, on miał swoją firmę, ja szkołę – opowiada. Na początku lat 90. mąż obok domu urządza mały zakład, serwis opon. Czysty, nowoczesny, w dobrym miejscu przy trasie do Lublina. Ale Anna nie zagląda tam wcale. – Nie musiałam. Ostatni raz oddawałam koło do naprawy kilka lat temu – uśmiecha się. Informacja o śmierci męża stawia ją w nowej sytuacji. – Były dwa wyjścia: sprzedać firmę – telefony z ofertami rozdzwoniły się natychmiast. Albo zostawić szkołę – opowiada. – Dwadzieścia lat pracowałam w oświacie. Przemiana w bizneswoman wydawała mi się niemożliwa, ale widać życie samo wybiera scenariusz.\nOd pierwszej klasy, w której miała wychowawstwo, dostała kota. Łaciaty Wasyl przez lata był ulubieńcem domu. – Wzruszająca pamiątka od uczniów – opowiada Anna. Najmocniejsze wspomnienie to rozstania z trzecioklasistami, których wypuszczała w szkolną „dorosłość”. – Zaczynali jako maluchy, zdarzały się dzieci, które nie umiały trzymać ołówka w rączce. Uczyłam liter, po lekcjach organizowałam zajęcia plastyczne – wspomina. Założyła klub 4H, na wzór amerykańskich klubów „Głowa-serce-zdrowie-ręce”, gdzie dorośli przekazują młodzieży różne przydatne umiejętności. – Piekliśmy pierniki, hodowaliśmy dynie. Panie z koła gospodyń uczyły nas robić dyniową zupę i placki – opowiada Anna. – To było bezpieczne, ciepłe miejsce. Zostawić je? Bardzo trudne.\nAnna ma w pokoju ulubioną kanapę i gruby koc w kratę. Po śmierci męża siedzi na kanapie, roztrząsa „za” i „przeciw”. – Oczywiście radziłam się przyjaciół, koleżanek ze szkoły. Większość mówiła: zostań. Niektórzy: zachowaj firmę, będziesz tam zaglądać po szkole. Ale praca na dwa etaty oznaczałaby angażowanie się w każdy na pół gwizdka. To nie dla mnie – wspomina. Podczas kolejnej sesji na kanapie do Anny przysiada się starszy syn Adrian. – Miał wtedy 16 lat. Zapytałam, co jego zdaniem powinnam zrobić. Odpowiedział: „Wiesz, mamo, zastanawiam się, co będziesz myślała, jadąc codziennie do szkoły i patrząc, jak ktoś obcy korzysta z dorobku waszego życia”. Rzeczywiście, firma znajduje się na mojej trasie do Bogucina – tam jest szkoła. Może Adrian ma rację? Przecież majątek wypracowany przez męża był ważny dla rodziny. Może kiedyś będzie zabezpieczeniem dla synów?\nProszę oddać pieniądze\nKilka dni później Anna jedzie do zakładu męża. Zastaje wyłączony telefon i plik nieotwartych kopert. – Zaległe rachunki, wezwania do zapłaty. Okazało się, że firma jest zadłużona. Ludzie z elektrowni chcieli wyłączyć prąd. Załamałam się – opowiada. Znowu się waha, po co brać sobie na głowę taki problem? Kolejne nieprzespane noce, łzy w poduszkę. W końcu postanawia porozmawiać z pracownikami. – Straciliby źródło utrzymania, miałam tego świadomość. Obiecali, że pomogą. Pan Janusz, który był z mężem od początku, zadeklarował, że wprowadzi mnie we wszystko – wspomina Anna. Siada w biurze i pisze listy do instytucji, które domagają się pieniędzy. – Prosiłam o rozłożenie spłat na raty, dołączyłam akt zgonu męża. Nikt nie odmówił. Dobry sygnał na start...W szkole prosi o rok bezpłatnego urlopu. – To mi dawało komfort psychiczny: nie uda się, wrócę – mówi. W internecie szuka fachowej wiedzy, maluje ściany w biurze, przynosi storczyki. – Niewiele mi to pomogło. Zaczęło się najgorsze: starcia z trudnymi klientami – opowiada. Pamięta pierwszy raz, kiedy musiała zadzwonić i poprosić o zapłacenie zaległego rachunku. – To było upokarzające. Zbierałam się tydzień, w końcu zadzwoniłam, ale pieniędzy i tak nie odzyskałam. A potem kilka razy musiałam jechać do klienta, prosić jego sekretarkę o numer telefonu do szefa... Do dziś to dla mnie najgorsza strona tej pracy.\nButy w kolejce\nPo roku parasol ochronny się zamyka – kończy się urlop w szkole. – Bałam się, ale zdecydowałam, że się nie wycofam. Patrzyli na mnie synowie, musiałam pokazać, że mama się nie poddaje. Któregoś dnia Adrian, widząc, że pracy jest mnóstwo, zaproponował, że przyjedzie pomóc. To była wielka satysfakcja, bo do tej pory wolał grać w piłkę – uśmiecha się Anna. Co czuła, gdy szła z podaniem o zwolnienie w szkole? – Ryzyko i odpowiedzialność. Dziś mamy za co żyć, ale musiałam nauczyć się innego stosunku do pieniędzy. Kiedy mam ich trochę więcej, nie idę do sklepu po nowe buty. Inwestuję, płacę zobowiązania. I oczywiście się martwię, że jest konkurencja, że na sąsiedniej działce, ktoś może otworzyć podobną firmę. Ale to nie znaczy, że żałuję zmiany. Udowodniłam sobie, że stać mnie na wiele. A przecież byłam zdołowaną czterdziestolatką. Do pracy codziennie przychodzi na obcasach. Klientów zdziwionych widokiem kobiety w takim miejscu prosi do biura. – Po kilku fachowych uwagach, pytaniach orientują się, że nie jestem zielona. Doszkalam się, śledzę nowości, znam terminologię. Czuję się coraz pewniej. Mam więcej pracy, straciłam wakacje i wolne weekendy, ale w sumie jest dobrze. Chyba czuję się spełniona. Rozwijam się, realizuję marzenia.\nStawiaj pewne kroki\n1. Zdobądź przyszłego pracodawcę! Ubiegnij go i dostań posadę,\nzanim da ogłoszenie w mediach.\n2. Zastanów się, gdzie chcesz pracować: wielkość firmy, branża.\nWypisz pięćdziesięciu potencjalnych pracodawców i ich numery telefonów.\nPo jakimś czasie dopisz kolejnych pięćdziesięciu.\n3. Zaplanuj 25 telefonów dziennie.\n4. Dzwoń. Do prezesa lub dyrektora. Pytaj, czy przewiduje zatrudnienie nowego pracownika? Jakiej osoby będzie poszukiwał? Do kogo i kiedy można przesłać CV?\n5. Podkreślaj swoje mocne strony. Jeśli potrzebna jest osoba do marketingu, mówisz: „Naprawdę? To właśnie ja jestem tą osobą”.\n6. Postaraj się, by zaproszono Cię na rozmowę przed konkurencją.\n7. Do rozmowy kwalifikacyjnej przygotuj się jak do rozmowy handlowej – sprzedajesz swoje doświadczenie, zaangażowanie. Kup poradnik dla początkujących handlowców o tym, jak sprzedawać.\n8. Szukaj pracy przez znajomych, podtrzymuj kontakty i dbaj, by nawet w tarapatach rozmówca kojarzył Cię jako sympatyczną osobę, z którą chce się przebywać. Nie opowiadaj o kłopotach, nie użalaj się. Prowadź small talk: pogoda, hobby, sukcesy rodzinne. Chwal innych, na własny temat mów mało.\nNa podstawie poradnika: Jak znaleźć pracę i nie zgubić po drodze siebie\nEwa Pióro, Rafał Burdzy (Świat Książki)\nStraciłaś pracę i szukasz nowej?\nW internecie znajdziesz sprzymierzeńców:\nwww.architekcikariery.pl doradcy zawodowi pomogą napisać CV, przygotować do rozmowy kwalifikacyjnej, znaleźć mocne strony\nwww.kluczdokariery.pl poradnictwo zawodowe, zajęcia grupowe z zakresu poruszania się po rynku pracy, pośrednictwo pracy oraz wsparcie psychologiczne\nwww.zielonalinia.gov.pl szkolenia z zakresu umiejętności poszukiwania pracy, zajęcia aktywizacyjne, dostęp do informacji i elektronicznych baz danych zwiększających kwalifikacje\nwww.rynekpracy.pl specjalistyczny portal, w którym znajdziesz wiele artykułów na temat mobilności zawodowej\nwww.hrbrand.pl doradcy pomagają m.in. w dostosowywaniu i zmianie kwalifikacji zawodowych, w powrocie do pracy po dłuższej nieobecności\nKapitał TO TY\nO tym, jak nie stracić wiary w siebie po utracie pracy, jak zaplanować szukanie nowej i dobrze wypaść na spotkaniu z potencjalnym szefem, rozmawiamy z Justyną Ciećwierz, psychologiem, coachem kariery.\nTwój STYL: Szef wręcza mi zwolnienie. Myślę, że osoby, które przechodzą przez to bezboleśnie, to mniejszość...\nJustyna Ciećwierz: Oczywiście. Często nie wiemy, dlaczego tracimy po- sadę, co właściwie jest z nami nie tak. Jesteśmy rozgoryczeni, zwłaszcza gdy pracowaliśmy w firmie długo. Zaczynamy sądzić, że nasze kompetecje nie nadążają za wymaganiami, a jeśli w dodatku mamy czterdzieści parę lat, dołuje nas poczucie, że już nic w życiu nie osiągniemy. Samoocena zaczyna lecieć na łeb na szyję.\nTS: Jak się przed tym zabezpieczyć?\nJC: Jedyna rada: warto wiedzieć, że nasz stan psychiczny na etapie utraty pracy i szukania innej będzie jak sinusoida. Przejdziemy przez kilka faz: niedowierzania, zaprzeczenia, buntu, rezygnacji, załamania, w końcu akceptacji. Po stracie pracy – podobnie jak po utracie kogoś bliskiego – często musimy przejść przez żałobę, ból, utratę wiary we własne szczęście, żeby się odbić, stać optymistą.\nTS: Do utraty wiary w siebie dochodzi strach przed zmianą...\nJC: Akurat strach nie jest zły. To policjant, strażnik w naszym mózgu. Ochroni nas przed zmianą pochopną.\nTS: Właśnie. Jak trafnie określić cel zmiany, czyli wybrać nową pracę?\nJC: Musimy włączyć „myślenie przedsiębiorcy”. Wszystkie nasze umiejętności, talenty, pozytywne cechy to nasz kapitał. Musimy pomyśleć, jak go dobrze sprzedać.\nTS: Jak to zrobić w praktyce?\nJC: Można wziąć kartkę i wypisać na niej to, co umiemy robić dobrze. Na przykład: świetnie piszę podania, wyszukuję informacje w internecie. Albo: jestem bezkonkurencyjna w pieczeniu ciast, układaniu bukietów, przeróbkach krawieckich. Poza tym dobrze rozwiązuję konflikty, potrafię negocjować. To jest zbiór atutów, którymi możemy zarządzać, zrobić z nich użytek – także w nowej dziedzinie.\nTS: Z informatyczki może być świetna wedding planerka, bo dziewczyna znakomicie radzi sobie z logistyką?\nJC: Właśnie. Tym lepiej zorganizuje ślub, że to była jej niespełniona pasja. O to chodzi, żeby zapytać siebie, w czym czuję się dobra.\nTS: Gdy mamy cel, co jest najważniejszym narzędziem w szukaniu pracy?\nJC: Dobre nastawienie, sieć wartościowych znajomości i odpowiednie CV. Im bardziej dopasujemy je do specyfiki i wymagań konkretnej firmy, tym lepsze zrobimy wrażenie. Poza tym pamiętajmy: napływ CV ma ułatwić nie wybór, ale odsiew kandydatów. Stąd np. ma sens to, co zrobiła Ewa, bohaterka tekstu: ukrycie daty urodzenia. Jeżeli przychodzi sto, a potrzeba trzech mocnych kandydatur, pierwsi odpadają ci, którzy „uderzają” jakąś niesprzyjającą informacją. Wiek nie powinien dyskredytować, ale czasem specjalista od naboru podświadomie wybiera osobę młodszą. Albo ładniejszą, stąd niekoniecznie trzeba dodawać zdjęcie.\nTS: CV złożone, czas mija, a ja nie mam odzewu. Jak długo to jest normalne?\nJC: Nie ma dobrej odpowiedzi, że trzy miesiące to norma, ale pół roku to już zbyt dużo. Jeżeli odzewu brak, trzeba się zastanowić: może moja aplikacja nie jest dobra? A jeśli chodzimy na bezowocne rozmowy, przeanalizować sposób autoprezentacji. Przyda się pomoc – koleżanki z branży HR, przyjaciółki, z którą warto przerobić serię trudnych pytań. Albo coacha – można umówić się na sesję „odgrywania ról”. Ważne: wiele firm na swoich stronach, w zakładce „kariera” podpowiada, na co zwrócić uwagę w trakcie rozmowy o pracę.\nTS: Wiele osób ma problem z przyjęciem stanowiska poniżej swoich kwalifikacji czy dotychczasowej pozycji...\nJC: Nazwa stanowiska to tylko „szyld”, bywa, że mylący. Tymczasem nierzadko menedżer w korporacji, która sztywno ogranicza zakres kompetencji, ma mniejsze pole do popisu i wykazania się kreatywnością niż kierownik w mniejszej, ale dynamicznej firmie. Warto więc mieć wiedzę na temat zakresu obowiązków i możliwości rozwoju na stanowisku, o które się ubiegamy.\nTS: W przypadku Ewy i Anny ważna była obawa przed kompletnie inną dziedziną. Jak zminimalizować szok zmiany?\nJC: Docenić swój walor „świeżej krwi”. Nierzadko pracodawcy wolą zatrudnić kandydata wyróżniającego się wielkim entuzjazmem, głową pełną pomysłów, nawet jeśli wydaje się „zielony” w branży.\nTS: Gdy zaplanujemy zmianę pracy, zawsze znajdą się doradcy na „nie”...\nJC: Dlatego lepiej otoczyć się osobami, które nam sprzyjają. Ale też nie warto izolować się od sceptycznych znajomych. Przecież to właśnie oni pewnego dnia mogą przynieść nam wiadomość, że ich kolega, sąsiad, kuzyn szuka pracownika. Czyli nas. To są te ważne relacje społeczne, znajomości, o których wspomniałam.\nTS: Czego nie warto robić, rozstając się ze starą pracą?\nJC: Palić za sobą mostów! Na przykład rzucić szefowi na odchodnym: „był pan beznadziejny”. Jest raczej pewne, że kiedyś się jeszcze z nim spotkamy. Druga zasada: nie mówimy źle o poprzednim pracodawcy podczas rozmowy w innej firmie. Trzeba pokazać, że nie tylko jesteśmy profesjonalni i ambitni, ale także że gramy fair.\nRozmawiała Agnieszka Litorowicz-Siegert\nArtykuł pochodzi z miesięcznika "Twój Styl" nr 3/2012\nOpublikowany za zgodą redakcji


5 miejsc dla miłośników zwierząt w Poznaniu i okolicach, Czas Dzieci\n5 miejsc dla miłośników zwierząt w Poznaniu i okolicach\nGdzie w Poznaniu można się wybrać, by przeżyć niezapomnianą przygodę w otoczniu zwierząt? Mamy dla Was kilka propozycji!\nTeren zaadoptowany w taki sposób, że można się tu poczuć jak w prawdziwej dżungli już sam w sobie jest atrakcją. Mamy tu np. roślinność tropikalną i tą pochodzącą z klimatu umiarkowanego czy Ameryki lub sawanny. Dodając do tego różnorakie gatunki ryb (170 gatunków), płazów i gadów można liczyć na to, że wizytya w tym miejscu będzie dla pociechy nie tylko świetną rozrywką i przygodą, ale także cenną lekcją edukacyjną.\nZaletą jest to, że mieści się ono praktycznie w sercu miasta, więc dotrzeć do niego jest łatwo nawet dla niezmotoryzowanych. Czekają tu na nas m.in. alpaki, zwierzęta Ameryki Południowej, małpy, lwy, lemury, warany czy kozy karłowate. Do dyspozycji najmłodszych gości jest także plac zabaw, karuzela oraz park linowy!\nTo coś dla miłośników jeździectwa, choć nie tylko. Stadnina mieści się nieopodal kampusy UAM Morasko. Przejażdżki na koniach mogą doznać nie tylko stali klienci, ale także inni mali goście, którzy jeszcze nie mają takich doświadczeń. Na najmłodszych czekają tu kucyki Maja i Malwinka, a dzieci oprócz możliwości pierwszego kontaktu z ich grzbietem mogą podczas wizyty w tym miejscu dowiedzieć się też co nieco o ich zachowaniu czy pielęgnacji.\nOgromny teren sprawia, że wycieczka do tego miejsca to świetny pomysł na spędzenie czasu na świeżym powietrzu przez większą część dnia. W zoo mamy m.in. takie atrakcje jak wyspa lemurów, pawilon zwierząt nocnych, wybieg dla kangurów czy tygrysów czy motylarnia. Jedną z większych atrakcji jest Słoniarnia, która jest dość nowym obiektem, lecz na tyle popularnym, że tuż przy niej wybudowano także punkt gastronomiczny, w którym można dobrze zjeść. Maluchy na pewno ucieszy wiadomość, że w lipcu tego roku przyszła na świat malutka zebra Tufani, co oznacza burzę :)\nOprócz morza atrakcji dla maluchów takich jak park miniatur, interaktywne place zabaw czy eko-wioska mamy tu także Mini Zoo, w którym spotkamy kangury, alpaki czy zwierzęta domowe. Ich opiekunowie chętnie opowiedzą także maluchom o ich upodobaniach i zwyczajach. Ciekawostką jest to, że można tu także wybrać sobie pupila, nadać mu nazwę i zostać jego wirtualnym przyjacielem obserwując wybranka on-line!\nData modyfikacji: 7 czerwca 2017


Słuchać? (Łk 8,16-18) - Słowo daję\nAutor: ks. Sławomir Korona · Wrz 22, 2019\nSłowa z dzisiejszej Ewangelii to część dłuższego wywody naszego Pana Jezusa Chrystusa. Możemy zatytułować go – słowo Boże. Istnieje możliwość, aby ten passus powiązać z przypowieścią o siewcy i jej interpretacją, gdzie nasienie słowa Bożego pada na cztery różne rodzaje gleby. Dzisiaj też Chrystus pragnie nam przypomnieć o słowie Bożym, a zwłaszcza o tym, jak powinniśmy go słuchać. Chcemy bowiem, żeby nasze życie było dobrą glebą dla Bożego słowa, aby ono w nas kiełkowało, rosło, rozwijało się i zapuściło mocne korzenie, aby przynosiło różnorodne owoce. Naszym pragnieniem jest bowiem, aby ono w nas działało. Dlatego mocno na nas oddziałuje Chrystusowe – uważaj, jak słuchasz, bo to, co słyszysz jest słowem Bożym. Nie może zatem nie zrodzić się w nas pytanie – jak powinniśmy słuchać, kiedy Bóg do nas przemawia?\nUczniowie w proces słuchania zaangażowali umysł, gdyż chcieli zrozumieć, jednakże byli gotowi do odpowiedzi serca w wierze i posłuszeństwie. Pozostali albo słuchali obojętnie, z ciekawości lub z nieukrywaną wrogością. Uczniowie, jako ci, którzy więcej otrzymali, powinni poczuć się jak ci, którym jeszcze dodadzą, zaś inni jako ci, którym odbiorą nawet to co posiadali.\nAby nasze światło naprawdę świeciło tam, gdzie powinno, musimy słuchać, a nawet więcej – usłyszeć. Aktywne słuchanie prowadzi nas do głębokiego zjednoczenia się ze słowami Jezusa nie tylko w naszych głowach, ale w naszych sercach. To sprawia, że nie tylko potwierdzamy, że znamy Ewangelię, ale przede wszystkim Nią żyjemy. W ten sposób nasze światło świeci i przynosimy owoce.\nKonkretnie oznacza to dla mnie, że wprowadzę w codzienne życie to, czego naucza Chrystus. Jako pierwsze trzeba podkreślić, że będę sięgał po słowa prorockie, aby one przemieniały moje serce. Nie może przy tym zabraknąć modlitwy o dary Ducha Świętego, aby nie ustała moja wiara. W ten sposób mogę stać się świadkiem przede wszystkim wobec tych, którzy są poza wspólnotą.\nJezus pragnął dotrzeć ze swoim słowem do każdego, kto otwierał przed Nim swój umysł. Bóg z miłości zawsze pozostawia uchylone drzwi, nawet wtedy, gdy przez Izajasza grzmi o zbliżającym się sądzie nad człowiekiem i światem. Każdy bez wyjątku, z miłości Bożej ma możliwość wejścia do Królestwa Bożego, nawet jeśli Bóg jest gotowy zniszczyć wszystko, to przez swojego Syna – Jezusa Chrystusa – pragnie wszystko pojednać ze sobą. Jednak o tej wielkiej miłości muszą poszukujący usłyszeć, stąd Mistrz z Nazaretu często przypominał tym, którzy Go otaczali, albo przychodzili słuchać – „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha”. Niemalże przypomina słowa Boga – „Shema, Izrael” (Słuchaj, Izraelu). Tymi słowami każdy pobożny Żyd rozpoczyna najważniejszą codzienną modlitwę, aby także przypomnieć sobie, że Bóg jest Bogiem, Który chce być wysłuchany, ponieważ jest Tym, który mówi, komunikuje się. Na samym początku Biblii poprzez swoje słowo Bóg tworzy świat. Jezus zaś błogosławi tym, którzy słuchają i zachowują słowo Boże.\nJesteśmy odpowiedzialni za rozprzestrzenianie się nauczania Jezusa Chrystusa. On chce, aby słuchacze rozumieli znaczenia Jego słów i nauki w swoim życiu. Są wartości, które mają w nas głęboko wniknąć, abyśmy mogli je zdobyć. Nie wystarczy, że znam nauczanie Jezusa, gdyż naszym obowiązkiem jest wzbogacić nim ludzi, którzy nie otrzymali tej wiedzy. Czy możemy sobie wyobrazić życie bez słońca? Naukowcy podpowiedzą, że niemożliwym byłoby życie na Ziemi, a po 24 godzinach temperatura spadłaby do minus 250 stopni. My wierzymy, że świat ma swoje źródło w Bogu, zaś chrześcijanin powinien ukazywać to światło swoim życiem. Każdy z nas jest odpowiedzialny za to, jak wypełni to zadanie. Nie obawiamy się trudności, krzyża, gdyż ufamy Bogu, otwierając się na Jego dary. Bóg na nas liczy, a my nie chcemy go zawieść. Ważne jest, aby nasza wiara żyła, abyśmy dawali wyraźne świadectwo naszym chrześcijańskim życiem.\nKonkret na dziś: Podziękuj Bogu, że każdego dnia daje Ci swoje słowo.\nTags: Duch ŚwiętyJezus ChrystusMiłośćotwartośćsłowo Bożeuczeńusłyszeć\nPoprzedni wpis O Mateuszu, o kimś, o mnie… (Mt 9,9-16)


Jak zrobic kosz ? - FORUM WĘDKARZY WYCZYNOWYCH\nJak zrobic kosz ?\nWysłany: Śro 21:30, 04 Lut 2009 Temat postu: Jak zrobic kosz ?\nWitam wszystkich. Jestem młodym i początkującym wędkarzem więc nie mam dużo finansów. Bardzo bym prosił o przepis jak zrobić kosz wędkarski własnej roboty?? Z góry dziękuje\nWitam. Osobiście myślę, że najłatwiej Ci będzie sięgnąć do sprawdzonych konstrukcji i "uklecić" coś na ich wzór. Pozdrawiam. Wojtek.\nWysłany: Śro 22:12, 04 Lut 2009 Temat postu:\na ma ktoś link do takiego kosza z wymiarami, konstrukcją itp ?? bardzo bym prosił bo nie wiem jakie wymiary i jak to zrobić bo tak samo jak firmówki to nie zrobię\nWysłany: Śro 22:17, 04 Lut 2009 Temat postu:\nProponuje kupić coś używanego, nie mocno markowego. Np catching, behr etc. Zbudować kosz to nie taka prosta sprawa. Trzeba kupić przecież materiał, oddać do spawania (aluminium pospawac nie tak łatwo), dokupić zawiasy, zatrzaski, zaciski, pokrętła, siedzisko... Nie wyjdzie wcale duzo taniej, jeśli wogóle.\nChybaże masz swój warsztat, umiejętności i masę aluminium do obróbki.\nWysłany: Śro 22:19, 04 Lut 2009 Temat postu:\nA ja radzę Ci obserwować allegro bo ostatnimi czasy jest wystawiane trochę własnych konstrukcji. Może nie są jak Riva ale na początek... Weź pod uwagę ze kosza nie zrobisz za 30 czy 50 zł. A za naprawdę niewygórowane pieniądze możesz wejść w posiadanie fajnego kosza.\nA tu bardzo tani i naprawdę przyzwoity NOWY kosz (sam taki posiadałem byłem bardzo zadowolony)\nTen ostatni kosz behra, który polecił Ci mejfa jest super, pomimo że mam już normalny duży kombajn, to za nic nie sprzedam mojego "siedzonka", jest leciutki, praktyczny, wszędzie się zmieści, a po za tym wygodny i dużo pomieści , zawsze go biore jak jade na relaksacyjne wędkowanie, ale służył mi przez 2 lata na zawody.\nWysłany: Śro 22:31, 04 Lut 2009 Temat postu:\nJak zrobić kosz:\nJak zrobić platwormę:\nOstatnio zmieniony przez stefiman dnia Śro 22:35, 04 Lut 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 0:37, 05 Lut 2009 Temat postu:\npod tym linkiem mozesz sciagnac jakies rysunki\nOstatnio zmieniony przez wazon77 dnia Czw 0:42, 05 Lut 2009, w całości zmieniany 1 raz\nDzięki bardzo za info no muszę to przemyśleć )\nWysłany: Nie 22:19, 15 Lut 2009 Temat postu:\nPoniewaz koczę swoją platwormę to mam pytanie jak mozna wykonac zaciski do nóżek żeby zablokować?? Kombinuje już od 2 dni i moje pomysły nie sprawdzają się a kupno nie wchodzi w grę poniewaz nie stac mnie na orginalne\nOstatnio zmieniony przez Sensas dnia Nie 22:51, 15 Lut 2009, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pon 21:04, 16 Mar 2009 Temat postu:\nPlatformę zaczynam robić pod koniec tygodnia, jak skończę to wrzucę fotkę ocenicie. Ta platforma będzie trochę wzmocniona mój wymysł zobaczymy wynik końcowy. Myślę ze w następnym tygodniu będzie skończony. Jak ktoś chce ocenić mój plan na papierze mogę wysłać a Wy ocenicie.\nWysłany: Wto 14:46, 17 Mar 2009 Temat postu:\nA zastanawiałeś się nad tym\nWysłany: Wto 15:15, 17 Mar 2009 Temat postu:\ndamka n jak będziesz wrzucał zdjęcia proszę napisz jaki koszt był zrobienia tej platformy\nWysłany: Śro 17:42, 18 Mar 2009 Temat postu:\nPowiem Ci tak: szukałem wielu platform, ale jak ktoś ma materiały i darmowe spawanie tylko blachę wystarczy kupić no to już masz odpowiedz:) Pozdrawiam\nJak wyżej napisałem miałem rurki tylko musiałem sobie rozmiary podobierać i poprzycinać. I blachę najlepiej jak we firmie mają odpady to pogadasz ze szefem za dobre piwko, można dostać, a nawet za free. Polecam poszperaj w różnych firmach produkujących alu, ja akurat w koninie jest aluminium konin huta, ale jest na moim terenie wiele takich firm. Jak będziesz coś chciał więcej wiedzieć napisz na priv\nP.S W piątek zaczynam spawać\nA mam jeszcze do was taką prośbę czy macie jakąś stronkę z dodatkami do kombajnu typu balkon, uchwyty, fajki itp ?? Jak tak to bardzo bym prosił bo nie mam na czym się wzorować tylko na orginalnych nie mam żadnych rozmiarów proszę jak coś macie to podajcie linki lub na priv mi napiszcie proszę. Pozdrawiam.\n20 marca 2009r - Rurki (profile) już wymierzone i przycięte, za blachą muszę czekać do wtorku. Myślę ze zakończę w połowie tygodnia swoje prace.\n21 marca 2009r- Prace wykończeniowe w profilach szlifowanie itp. Kupione potrzebne produkty zawiasy i elektrody. Prace trwają.\nOstatnio zmieniony przez damka_n dnia Nie 10:00, 22 Mar 2009, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Wto 22:55, 02 Cze 2009 Temat postu:\nJa właśnie kończę robić swój kosz\nW sumie przy odrobinie zręczności i odpowiednim doborze materiałów nie jest to trudne. Ja zrobiłem tak:\nMój kosz składa się z dolnej komory + 3 kaset + siedziska:\nTo stelaż z listwy 20x20mm o wymiarach 300x400x300mm (szerokośćxdługośćxwysokość). Jest to standardowy prostopadłościan, tyle, że dolne poprzeczki są podniesione o 5cm do góry, tak że powstaje komora o wysokości 250mm na 4 "nóżkach" o długości 50mm. Najlepiej zrobić tak, że pionowe odcinki mają 300mm i do nich dokręcamy po bokach poziome poprzeczki. Całość skręciłem wkrętami (jedynie w poziomie), przed skręceniem wszystkie połączenia skleiłem klejem wodoodpornym Pattex. Dla pewności dałem też kilka małych [link widoczny dla zalogowanych] przy połączeniach pion-poziom. DOBRA RADA: Pamiętajmy w których miejscach daliśmy wkręty, bo potem się często okazuje, że przy obijaniu blachą i wykańczaniu kątownikami, na złość trafiamy jakąś śrubką w sam środek wkrętu...\nTak więc, mamy skręcony stelaż dolnej części (ja zabezpieczyłem go dodatkowo warstwą lakierobejcy). Następnie wycinamy z blachy ocynk/nierdzewka grubość 0.5mm formatki o wymiarach 400x250mm (2szt), 300x250mm (2szt) i 300x400 (1szt). To będą boki i dno dolnej komory. Jeśli stelaż wykonaliśmy dokładnie i równo (nie tak łatwo ), to formatki pasują idealnie na boki. Przybijamy je małymi gwoździkami do stelaża (trzeba sobie pomóc punktakiem, nabijając dziurki w bokach blaszanych). Boki mamy obite. Teraz dół, tam musimy wyciąć narożniki na nóżki. Gdy pasuje nam dobrze, przybijamy gwoździkami blachę do dna (można dość gęsto przybijać).\nPrzystępujemy do "dekorowania" czyli przykręcania kątowników alu 20x20x1.5mm. Są 2 opcje: albo pionowe od góry do samego dolu i potem poziome, albo najpierw poziome górne (tu trzeba bedzie się pobawić w docinanie pod kątem) i dopiero dopasowanie pionowych i dolnych poziomych. Ja wybralem drugą opcję, najpierw poprzycinalem górne poziome, dopasowałem kąty i przykręciłem, a następnie dopasowałem odpowiedniej długości dół, póżniej dolne poziome. Pierwszy sposób jest łatwiejszy, drugi lepiej wygląda Na nóżki najlepiej nałożyć specjalne końcówki, są do dostania w marketach lub sklepach z profilami alu\nTak więc dół mamy gotowy!\nWymiary (300x400x45mm) DOBRA RADA: Używajcie drewna iglastego, nie łupie się tak jak liściaste.\nTu już nie będzie tak łatwo... Jeśli mamy znajomego stolarza to pół biedy, jeśli nie, to bedziemy mieli dużo zabawy... Są znowu 2 opcje: albo każdą z kaset skleić osobno z listew 40x10mm (wysokośćxgrubość) albo skleić "grubą" kasetę 200mm wysokości i potem porozcinać ją na "plastry" o wysokości 40mm. Tutaj będzie niestety niezbędna pomoc stolarza lub wprawna ręka i wyżynarka.\nJa zrobiłem drugą opcję, ale uważam, że jeśli nie mamy maszyny, na której równo rozetniemy "plastry" to lepiej sklejać kasety pojedynczo, bo wyjdą równiejsze.\nJak sklejać ze sobą listwy, aby powstała kaseta? Ja to zrobiłem na tzw połączenia wczepowe. Polega to na tym, że wycinamy w każdej łączonej ściance "ząbki" co 1cm, następnie składamy ze sobą 2 ścianki i sklejamy klejem Pattex. Myślę, że każdy wie, o co komon Są specjalne maszyny, które nacinają boki ścianek w "ząbki", ja jednak nie miałem dostępu do takiej maszyny i robiłem wszystko ręcznie grzbietnicą (taka piłka do drewna )\nGdy już mamy gotowe kasety, docinamy na wymiar do nich dna ze sklejki 5mm, przybijamy gwoździkami, wcześniej nanosząć na krawędź połączenia wspominany klej. Ja przed przyklejeniem dna, dla wzmocnienia dalem jeszcze [link widoczny dla zalogowanych] w narożniki każdej ze ścianek kasety\nPo 24 h kasety są tak mocne, że można się brać za ich obróbkę. Pilnik, papier ścierny i wytrzymałe ręce i po kilku chwilach (czasami bardzo długich...), nasze kasety są przygotowane do lakierowania.\nLakierowanie to prosta sprawa, nie będę opisywał szczegółowo. Ja użyłem lakierobejcy wewnątrz/zewnątrz Dulux. Kolor dowolny Po 1 warstwie i ok 20h szlifujemy całość drobnym papierem ściernym i nakładamy drugą warstwę, po kolejnych 20h powtarzamy czynność z papierem i dajemy trzecią warstwę. Teraz mamy wszystko zabezpieczone idealnie\nPrzycinamy teraz kątownik alu 20x20x1.5mm na odcinki 45mm (wysokość kaset) i przykręcamy na 4 narożniki każdej kasety.\nBierzemy się na siedzisko:\nPowiem tak, ja poszedłem na łatwiznę i zaniosłem sklejkę 300x400x10mm do tapicera, on za 45zl obije mi to dermą z 50-60mm gąbką wewnątrz... Jak je odbiorę za kilka dni to obiję tylko kątkownikiem alu 10x10mm krawędź.\nSkładamy do kupy:\nDo złożenia wszystkiego w całość będziemy potrzebowali [link widoczny dla zalogowanych] i [link widoczny dla zalogowanych]. Ja użyłem zawiasów z mosiądzu o szerokości ok 25mm, po 3 na każdy element (wszystko będzie stabilne i sztywne). Potrzebujemy zatem takich zawiasów 15szt, bez problemu do dostania w Praktikerze czy Castoramie. DOBRA RADA: w Praktikerze kosztują 9zł/3szt, w Castoramie po 1.50zł/szt . Problemem mogą być zamki, ja na chwilę obecną nie znalazłem jeszcze odpowiednich w sklepie stacjonarnym. Cena też nie będzie niska, ok 6-7zł/szt...\nNakładamy na siebie 3 kasety, wyrównujemy je dokładnie i skręcamy zawiasami. DOBRA RADA: Najpierw po 1 śrubce w górnej i dolnej kasecie, wtedy zawias będzie równo\nNastępnie skręcone kasety przykręcamy do dolnej komory zawiasami, podobnie montujemy górne siedzisko. WAŻNE: tutaj będziemy musieli wyciąć w kątownikach komory dolnej i siedziska miejsca na zawiasy!\nZamki montujemy podobnie jak zawiasy, po 2 sztuki na 1 element spokojnie wystarczą.\nNa koniec przykręcamy po bokach kosza na dolnej krawędzi komory [link widoczny dla zalogowanych] oraz [link widoczny dla zalogowanych] na górnej krawędzi komory dolnej w lini prostej z uchwytami do pasa (przewlekamy przez nie pas).\nMyślę, że większość zrozumiała opis i połaszczy się o własnoręczne wykonanie kosza. Ja swój egzemplarz trochę zmodernizowałem jeśli chodzi o nóżki. Przystosowałem go do wykonywanego już wkrótce projektu podestu\n1. listwa drewniana 20x20 (iglasta): 4szt - 300mm (pionowe), 4szt - 360mm (poziome górne i dolne przód i tył), 4szt - 260mm (poziome górne i dolne boczne).\n2. listwy 40x10mm (iglaste): 6szt - 400mm, 6szt - 300mm\n3. sklejka 5mm: 3szt - 300x400mm\n3. blacha ocynk lub nierdzewka grubość 0.5mm: 2szt - 400x250mm, 2szt - 300x250mm, 1szt - 300x400mm\n4. kątownik alu 20x20x1.5mm (opcja 2): 2szt - 400mm, 2szt - 300mm, 4szt - 280mm, 2szt - 360mm, 2szt - 260mm, 12szt - 45mm\n5. kątownik alu 10x10x1mm (obiecie krawędzi dermy siedziska - niekonieczne): 2szt - 400mm, 2szt - 300mm\n6. zawiasy 15szt\n7. zamki 6-10szt (jeśli zrobimy każdy element po 2 to 10, można naprzemian 2-1-2-1 to wyjdzie 6)\n8. derma/skaj 400x500mm, gąbka grubość 50-60mm - 300x400mm\n9. wkręty 12mm, 16mm, 35mm, gwoździki 10 i 15mm, klej do drewna wodoodporny, lakierobejca, pasek.\n1. koszt całkowity to ok 200zł, nie licząc takich rzeczy jak blacha, klej, wkręty, gwoździe, lakierobejca, pasek. Biorąc pod uwagę wszystkie ceny, wyjdzie dobrze ponad 250zł.\n2. z blachą miałem problem, najmniejszy arkusz jaki udało mi się kupić to 1x2m...\n3. siedzisko można zrobić samemu, jednakże koszt dermy to ok 20zł za mb (wystarczy na 4 siedziska), gąbka ok 10zł (wystarczy na 3 siedziska) + zabawa w tapicera.\n4. roboty jest od cholery, chociaż pewnie teraz przy drugiej sztuce, zajęłoby mi to połowę czasu i wysiłku\n5. I NAJWAŻNIEJSZE - frajda z siedzenia na własnoręcznie wykonanym koszu - bezcenna!!\nJak tylko kosz będzie gotowy wkleję fotki\nKilka słów o modernizacji nóżek kosza, żeby można było go przystosować do podestu. Zamiast zostawiać 5cm nóżki z listew drewnianych, wykonujemy dolną komorę w formie standardowego prostopadłościanu o wysokości 250mm. Następnie przycinamy 8 odcinków po 5cm z takiej samej listwy 20x20mm i przykręcamy je wkrętami (+ oczywiście kleimy) do pionowych listew stelaża w dolnej części (muszą być tak przyklejone, żeby dłuższym bokiem stykały się z pionową listwą, a dolnym krótkim bokiem z dolną poziomą). Teraz każda pionowa listwa jest jakby "poszerzona" na dole z obu stron.\nNastępnie docinamy 4 nóżki długości 120mm, najlepiej z profilu aluminiowego o przekroju kwardatowym 20x20mm (grubość ścianki dowolna, ja dałem 2mm). Te nóżki przykręcamy wkrętami od wewnątrz stelaża do poszerzeń pionowych listew i do dolnych poziomych listew, tak aby wystawały w dół 50mm. Nasze nóżki gotowe!\nMusimy również lekko zmodernizować dno komory dolnej, bo trzeba wyciąć w kawałku blachy 300x400mm nie same narożniki, jak to było wcześniej, a 4 kwadratowe otwory o wymiarach 20x20mm. Jeśli spasujemy wszystko dokładnie, to nakładamy dno z wyciętymi otworami na wystające nóżki, przybijamy je gwoździkami gęsto, następnie obijamy dół kątownikiem na około.\nDość zagmatwane ale myślę, że każdy zrozumiał\nZdjęcia elementów zaczerpnięte są ze strony [link widoczny dla zalogowanych] oraz z [link widoczny dla zalogowanych]\nOstatnio zmieniony przez Żbiku dnia Sob 13:42, 06 Cze 2009, w całości zmieniany 21 razy


Tanie hotele w Petalidi - Oferty hoteli w Petalidi - eSky.pl\nPetalidi - Zobacz najlepsze oferty hoteli\nKalamata, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nMessíni, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nVounaria, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nPetalidi, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nFoinikounta, 23 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej hoteli w Petalidi\nHotele w Petalidi to zróżnicowana baza noclegowa, w której każdy z podróżujących znajdzie nocleg odpowiadający swoim potrzebom. Wolisz hotel o wysokim standardzie z ofertą all inclusive, a może wybierasz hotele gwarantujące kameralną atmosferę i tani nocleg? w Petalidi zarezerwujesz nocleg na każdą kieszeń! Wybierz dogodną dla siebie lokalizację i standard hotelu, a także sprawdź metody płatności za nocleg i możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji. Hotele w Petalidi to obiekty zlokalizowane zarówno blisko najpopularniejszych atrakcji, jak i z dala od tłumu. Idealne na dłuższy pobyt, jak i pełniące funkcję jedynie bazy wypadowej do innych miejsc. Wybierz hotel dla siebie i rozpocznij przygotowania do podróży lub wyjazdu służbowego już dzisiaj!\nPetalidi – najlepsze hotele\nKompleksowe usługi i atrakcyjna lokalizacja to jedne z kluczowych warunków, które musi spełniać hotel all inclusive. Najlepsze hotele w Petalidi to gwarancja obsługi na najwyższym poziomie oraz szereg udogodnień dla gości hotelowych. Obiekty noclegowe o wysokim standardzie oferują doskonałą lokalizację, blisko kluczowych atrakcji w Petalidi. Goście mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu, a także wybrać pokój lub apartament idealnie dopasowany do swoich potrzeb. Hotel o wysokim standardzie to również m.in. zróżnicowane menu, strefa SPA lub fitness oraz atrakcje dla dzieci. Najlepsze obiekty noclegowe w Petalidi to znakomite rozwiązanie dla par, rodzin, a także osób, które podróżują służbowo czy planują organizację szkolenia dla swoich pracowników.\nJak znaleźć hotel w Petalidi?\nNajszybszym sposobem na znalezienie hotelu w Petalidi jest skorzystanie z wyszukiwarki noclegów eSky. Rozbudowana baza noclegowa to pewność, że znajdziesz to, czego szukasz. W odpowiednie pola wyszukiwarki wpisz miejsce podróży, wybierz datę zameldowania i wymeldowania, a także liczbę gości i pokoi. Gotowe! Wyniki wyszukiwania wskażą dostępne w danym terminie obiekty. Bez problemu sprawdzisz odległość hotelu od centrum, sposób płatności za nocleg czy liczbę gwiazdek, które otrzymał obiekt.\nJakie udogodnienia znajdę w hotelach w Petalidi?\nHotele w Petalidi to obiekty o różnym standardzie i dopasowanych do niego udogodnieniach dla gości. Najpopularniejsze z nich to m.in. bezpłatny dostęp do Wi-Fi, strefa SPA, barek/sejf w pokoju, centrum konferencyjne, strefa gastronomiczna, kącik zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, a także broszury informacyjne na temat atrakcji w okolicy. Niektóre z obiektów zapewniają również transport z/na lotnisko lub zachęcają do skorzystania z wycieczek śladem największych zabytków w Petalidi\nGdzie rezerwować hotele w Petalidi?\nRezerwacja noclegu na stronie eSky.pl to rozwiązanie, które pozwoli Ci zaoszczędzić czas i pieniądze. Skorzystaj z wyszukiwarki hoteli w Petalidi i dobierz obiekt do swoich potrzeb. Wiele osób decyduje się także skorzystać z pakietu „Lot+Hotel”, który umożliwia rezerwację noclegu nawet o 30% taniej. Wyszukiwarka i rezerwacja tanich hoteli w eSky.pl jest dostępna na stronie głównej, w zakładce „Noclegi”. Nie wiesz, czy planowana podróż dojdzie do skutku? Sprawdź, czy dany obiekt udostępnia możliwość bezpłatnego anulowania rezerwacji.\nIle kosztuje hotel w Petalidi?\nCena za nocleg w Petalidi jest zróżnicowana i zależy od standardu oraz lokalizacji hotelu. Noc w obiekcie o średnim standardzie to koszt od kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Hotele pięciogwiazdkowe goszczą gości za kwotę od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych za noc. Jeśli szukasz tanich noclegów, sprawdź naszą ofertę pakietów „Lot+Hotel”, która umożliwia rezerwację hotelu i lotu nawet o 30% taniej.\nHotele w Lalin\nHotele w Broughton in Furness\nHotele w Hohen Schönberg\nHotele w Fronsac\nHotele w Nan'an


15 ton marihuany przemycił krakowski gang - wiadomosci.com\n15 ton marihuany przemycił krakowski gang\nNawet 15 ton marihuany mógł sprowadzić do Polski gang związany ze środowiskiem krakowskich pseudokibiców. Funkcjonariusze CBŚP zatrzymali łącznie 17 osób, które trafiły do tymczasowego aresztu.\nRzeczniczka Centralnego Biura Śledczego Policji Iwona Jurkiewicz powiedziała IAR, że gang zajmował się produkcją narkotyków syntetycznych, a sam sprowadzał z Europy Zachodniej marihuanę. Szacuje się, że w ciągu półtora roku działalności grupa przestępcza zdołała wyprodukować i wprowadzić na rynek nawet 300 kilogramów amfetaminy.\nPodczas akcji policji w Krakowie i okolicznych miejscowościach zatrzymano członków i liderów gangu. Policja przejęła łącznie 200 kilogramów marihuany. W mieszkaniach zatrzymanych policja zabezpieczyła maczety, komputery, telefony komórkowe i dokumenty. Służby poszukują jeszcze trzech mężczyzn podejrzanych o udział w gangu. Wizerunki poszukiwanych policja prezentuje na swoich stronach internetowych.\nMałopolskie 835 CBŚP 79 news 15727 policja 1448 przemyt narkotyków 12 zatrzymania 92\nABW zatrzymała urzędnika Ministerstwa Energii podejrzanego o szpiegostwo na rzecz Rosji\nNieczynny od ponad 30 lat most w Massachusetts w końcu może zostać wymieniony


Daria Galant - świat pisania i sztuki: Sztuka "Całun" Daria Galant\nFelieton opublikowany na portalu www.znanapolozna.pl\nMasz dwie twarze… Która jest prawdziwa? Czy sama to wiesz? Czy rozumiesz, że ta ciągła gra twarzy w tobie to byty, które w końcu całkowicie cię przejmą? I zawładną twoją egzystencją! Czy sama to wiesz?\nSztuka Całun, którą przygotowuję jako monodram dla aktora dramatycznego Jerzego Łuszcza opiera się o motyw rozrachunku z własnym życiem człowieka, przybierającego przez lata wiele masek.\nMaski były różne a on sam w momencie ich nakładania i poddawania się tajemniczej mocy działania nowych twarzy czuł się zrealizowany i szczęśliwy. W gruncie rzeczy jednak nie mógł znaleźć spokoju, satysfakcji w końcu zaczął uważać się za bankruta życiowego. W jego duszy z roku na rok zalęgało się coś dziwnego, nieokreślonego, szalonego. To „coś” stawało się samodzielnym bytem, który w dodatku mnożył się w jaźni bohatera.\n- Jest nas za dużo, jest nas za dużo!! - krzyczy na całe gardło w monologu bohater, ściskając obiema rękami swoje uszy, bo nie słyszeć tysiąca głosów w głowie.\nProblem z odnajdywaniem w życiu własnej tożsamości we współczesnym świecie jest o wiele bardziej naglącym problemem obecnie, niż kiedykolwiek indziej. Biegnący do przodu świat stawia przed człowiekiem coraz to nowsze wyzwania. Nakłania tym samym do przybierania ról, bowiem - tylko grając rolę możesz być sobą - mówi w Całunie bohater.\nAutentyczność człowieka umiejscawia go w przestrzeni popełniania błędów, posiadania wątpliwości, dokonywania nie zawsze„słusznych” wyborów, bo kierując się podświadomym dążeniem do zjednoczenia się z boską istotą (Istota Dobra - Całun), należy dokonać wyboru: żyć w prawdzie do siebie czy w prawdzie do oczekiwań.\nTu powstaje moralny dylemat. Wszechogarniający kult pieniądza i kariery (przeróżnie pojętej) tworzy nowe definicje i formuły funkcjonowania człowieka w przestrzeni społecznej.\n- Jesteś oceniany, jesteś ciągle oceniany! Jesteś obserwowany. Jesteś ciągle obserwowany! - mówi bohater Całunu.\nWymagania społeczne kształtują świadomość człowieka a nie odwrotnie. Źródłem powodzenia i „bycia na szczycie” jest tzw. dopasowanie się. Ujednolicenie, ustawienie się w szeregu peletonu, który każdego dnia rusza na start. Takie życie wymaga poświęcenia mu uwagi i swojego czasu. Potem zaś nie starcza już na nic sił. Nawet na odnalezienie samego siebie.\n- Czy życie nie ze sobą w sobie ma sens? - pyta bohater.\nNo właśnie. Czy ma? Na to każdy sobie sam odpowie, a przynajmniej powinien spróbować.\nDaria Galant: „Całun”- monodram. Rok powstania sztuki: 2017. Sztuka realizowana jest jako przedstawienie w wykonaniu aktora Jerzego Łuszcza przez Instytut Darii Galant.\nAutor: Muzeum Literatury Fantastycznej o 11:34


Nick Reilly będzie prowadzić działania Opla i Vauxhalla :: Samochody i motoryzacja :: www.info-samochody.pl\nInformacja prasowa / Data: 2009-11-13\nNick Reilly, wiceprezes wykonawczy i prezes GM ds. działań międzynarodowych w trybie natychmiastowym przejmie odpowiedzialność za działania Opla/Vauxhalla w Europie na czas poszukiwania nowego dyrektora generalnego.\nGeneral Motors - Nick Reilly\nReilly, posiadający ogromne doświadczenie związane z Europą i markami Opel i Vauxhall, wspomoże europejskie kierownictwo w prowadzeniu działalności i nadzorować będzie tworzenie strategii pozycjonowania marek Opel/Vauxhall. Reilly zachowa ogólny kierownictwo działań międzynarodowych GM prowadzonych z Szanghaju w Chinach, jednak codzienna działalność różnych zależnych spółek międzynarodowych jego organizacji prowadzona będzie przez odpowiednich krajowych dyrektorów zarządzających w czasie jego pracy w Europie.\n„Jak zapowiedzieliśmy w ubiegły wtorek, Opel/Vauxhall pozostanie w pełni zintegrowanym członkiem nowej rodziny GM, co stanowi decyzję leżącą w najlepszym interesie marek Opel/Vauxhall, ich klientów, pracowników, innych stron zainteresowanych oraz GM," powiedział Fritz Henderson, prezes i dyrektor generalny GM. „Dzięki wielkiej znajomości marek Opel i Vauxhall Nick jest osobą odpowiednią do przeprowadzenia tych zmian i prowadzenia działań na rzecz jak najszybszej normalizacji działalności."\nHans Demant, wiceprezes GM Europe i dyrektor zarządzający Adam Opel GmbH, zachowa wiodącą rolę w Zarządzie Opla i współpracować będzie z Reillym w okresie przejściowym.\nBiografia Davida N. (Nicka) Reilly'ego\nWiceprezes wykonawczy GM,\nPrezes ds. operacji międzynarodowych GM\nNick Reilly powołany został na stanowisko wiceprezesa wykonawczego GM i prezesa ds. operacji międzynarodowych (GMIO) od dnia 10 lipca 2009 r. Prowadząc działania z Szanghaju w Chinach, pozostaje on również prezesem GM Daewoo Auto and Technology Company (GMDAT) oraz Shanghai GM (SGM).\nReilly pełni funkcję wiceprezesa grupy GM i prezesa GM regionu Azji i Pacyfiku od 1 lipca 2006 r.\nReilly rozpoczął karierę w GM w roku 1975 w ówczesnym oddziale Detroit Diesel Allison Division w Wielkiej Brytanii. Między rokiem 1978 a 1984 pełnił on szereg funkcji w General Motors w Belgii, USA i Meksyku.\nPo powrocie do Anglii zajął stanowisko managera ds. operacji ogólnych i usług posprzedażnych w Vauxhall Motors. W późniejszym okresie zajmował on w firmie Vauxhall stanowisko managera ds. zakupów, a w roku 1986 mianowany został na stanowisko dyrektora spółki.\nW roku 1987 Reilly mianowany został na stanowisko wiceprezesa ds. operacyjnych oraz członka rady nadzorczej spółki joint venture GM IBC i Isuzu z siedzibą w Luton w Anglii. W roku 1990 powołany został na stanowisko dyrektora ds. produkcji w zakładzie Vauxhall w Ellesmere Port. Cztery lata później został wiceprezesem ds. jakości i niezawodności General Motors Europe z siedzibą w Zurychu w Szwajcarii, jak również został członkiem Rady Strategicznej GM Europe.\nW roku 1996 powrócił do Wielkiej Brytanii jako prezes i dyrektor zarządzający marki Vauxhall, a w roku 1997 mianowany został na stanowisko wiceprezesa GM. W roku 2001 Reilly powrócił do Zurychu w Szwajcarii jako wiceprezes ds. sprzedaży, marketingu i usług posprzedażnych GM Europe, skąd przeniesiony został do Korei celem nadzorowania zespołu ds. transformacji GM na czas tworzenia GM Daewoo od początku stycznia 2002 roku. W październiku 2002 roku, z chwilą utworzenia spółki, objął on obowiązki prezesa i dyrektora wykonawczego GMDAT.\nUrodzony w Wielkiej Brytanii, Reilly ukończył studia na Uniwersytecie Cambridge. W roku 2000 nadano mu tytuł Komandora Imperium Brytyjskiego (CBE) w uznaniu jego wkładu w rozwój brytyjskiego przemysłu motoryzacyjnego. Był doradcą brytyjskiego rządu ds. kształcenia zawodowego i transportu zintegrowanego. W roku 2006 Koreańska Akademia Biznesu Międzynarodowego przyznała mu nagrodę Global CEO Grand Prize.\nReilly pełni funkcję zastępcy przewodniczącego rady Seoul International Business Advisory Council (SIBAC), w przeszłości natomiast był przewodniczącym amerykańskiego ośrodka National Center for Asia-Pacific Economic Cooperation (NCAPEC), zaś obecnie jest członkiem amerykańskiej rady APEC Business Advisory Council (ABAC).


Tczew - Przedszkolaki chcą osłodzić życie tczewskim medykom - Wiadomości - Aktualności\nWydruk strony: www.tcz.pl/index.php?p=1,47,0,wiadomosci&item=0b2092153f54e3e3&title=Przedszkolaki-chca-oslodzic-zycie-tczewskim-medykom Data wydruku: 19.01.2021, 09:53\nŚr.Środa, 02.12.2020, 13:23\nPrzedszkolaki wypiekły pierniczki dla tczewskich medyków (fot. Pan Słonik 2)\nŚwięta Bożego Narodzenia zbliżają się wielkimi krokami. W tym roku będą całkiem inne. Pandemia daje się szczególnie we znaki służbom medycznym. Dlatego jedno z tczewskich przedszkoli postanowiło osłodzić medykom ten przedświąteczny czas.\nPrzedszkolaki z jednej z tczewskich placówek miały ostatnio ręce pełne roboty.\n- Pierniczki dla medyków to inicjatywa Przedszkola Pan Słonik i Jadłostacji. Będzie ich ok. 200-300 sztuk, są już upieczone, dzieci będą jeszcze je ozdabiać. Oczywiście wspomogli nas rodzice, przekazując produkty. - tłumaczą przedstawiciele przedszkola.\nPierniczki zostaną przewiezione do tczewskiego szpitala w ostatnim przedświątecznym tygodniu.\nW przedszkolu do którego uczęszcza syn jest zakaz przynoszenia słodyczy urodzinowych ( mogą być cukierki w zbiorczych opakowaniach, które przechodzą kwarantannę), a tutaj pierniczniki robione przez dzieci dla medyków. Pewnie przedszkolaki będą je ozdabiać w rękawiczkach i maseczkach, nie oblizując przy pracy ani jednego palca. Inicjatywa fajna, ale moim zdaniem trochę nieodpowiedzialna.\nNiepoważne ,to są takie komentarze paranoików ,którzy powinni dla dobra swojego oraz reszty ludzi ,siedzieć zamknięci w domu :)\nAle Tyś głupi człek. Zamknij sie w foliowym worku i nawet glowy nie wychylaj z domu. Opakowania spożywcze i żywność też pewnie odkarzasz ????\nSuper!Po pierwsze ciekawe zajęcie dla dzieci , wyrabianie ciasta,poznanie produktów itd...Robić coś pożytecznego zamiast siedzieć i oglądać bajki albo grać,bo rodzice dali telefon..Nie mówiąc już o uwrażliwieniu dzieci- w ramach akcji Pomagam..Oby więcej takich przedszkoli..Coś ciekawego,a nie zabawa klockami na dywanie...\nPanie Słoniku wraz z grupami do dzieła:-)\nwróg u bram, tylko naboi brak\nTak się urabia młode umysły : dla wyższych celów pomagajcie . Przypomina mi to lata 30 w CCCP . Razem zwalczymy wroga . Tylko ten wróg jakiś taki nie nasz, taki z pejsami.\nW moich drzewiej zamierzchłych czasach pewien skin pozbawiony legitymacji partyjnej dla celów wyższych uratował od smierci konającą babcię wyzywającą jego i jego kolegów od faszystów i nazistów. Co zrobił? Ano po prostu - przestał ją kopać. Dzisiaj nie do pomyslenia.\nnic się nie zmieniło poza utratą socjali itd widać ,że dalej jak za komuny .


Rok spokojnego życia - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nRok spokojnego życia\nStagnacja w gospodarce i zbliżający się termin zmiany daty sprawiły, że w mijającym roku na rynku pracy niewiele się zmieniło.\nMijający rok nie przyniósł większych niespodzianek. Był nawet nieco spokojniejszy niż kilka poprzedzających go lat. Na rynku pracy, podobnie jak w całej gospodarce, zapanowała wyraźna stagnacja. Liczba zakładów poszukujących informatyków spadła z 33 do 27% - tak wynika z badań przeprowadzonych przez naszą redakcję w czerwcu i lipcu br. wśród 269 szefów działów IT największych przedsiębiorstw i jednostek budżetowych. Jeszcze rok wcześniej wakaty stanowiły prawie 10% wszystkich stanowisk dla specjalistów, obecnie wskaźnik ten obniżył się do 5%. Podobna stagnacja zapanowała także w firmach informatycznych.\nSpokojny rok przed końcem milenium\nNietrudno wskazać tego przyczyny. W mijającym roku wyraźnie zabrakło zewnętrznego bodźca, który wpłynąłby na wzrost zapotrzebowania na pracę informatyków. Dotychczas było nim chociażby masowe wchodzenie na nasz rynek zachodnich banków i instytucji finansowych czy otwieranie w Polsce przedstawicielstw międzynarodowych koncernów, takim sygnałem była wreszcie reforma ubezpieczeń społecznych i np. powstanie kilkudziesięciu powszechnych towarzystw emerytalnych.\nIstotnym czynnikiem hamującym zapotrzebowanie na informatyków był również zbliżający się termin zmiany daty. Co ciekawe, tendencje obserwowane w Polsce były odwrotne do dostrzeganych na rynkach bardziej rozwiniętych. Tam problem roku 2000 wpłynął na rynek pracy katalizująco. Zagraniczne firmy, przewidując kłopoty ze swoimi systemami, zawczasu poszukiwały specjalistów, którzy zajęliby się przebadaniem wszystkich używanych aplikacji. Oznaczało to co najmniej kilkuprocentowy wzrost zapotrzebowania na informatyków z niemal wszystkich dziedzin. Już wkrótce może się to okazać poważnym problemem - przestrzega wielu analityków i obserwatorów rynku. W ciągu najbliższych kilkunastu miesięcy firmy będą musiały rozwiązać zespoły ds. roku 2000 i prawdopodobnie dziesiątki tysięcy informatyków straci pracę. Oczywiście, nie powinni oni mieć problemu ze znalezieniem zatrudnienia, niemniej powtórne wejście rzeszy doświadczonych pracowników na rynek pracy może wywołać pewne zamieszanie.\nW Polsce większość firm ograniczyła do minimum swoje zakupy i wdrożenia. Często na kilka miesięcy przed nowym rokiem zamrażano wszelkie projekty informatyczne. Spowodowało to ograniczenie rekrutacji na nowe stanowiska. Zaledwie 9 spośród 269 ankietowanych przez nas firm i organów administracji planowało zatrudnienie w najbliższym czasie znaczących, co najmniej pięcioosobowych zespołów specjalistów. Pozostałe przedsiębiorstwa miały znacznie skromniejsze plany. Większość z nich zamierzała zaangażować zaledwie jednego bądź dwóch fachowców.\nZjawiska te spowolniły wzrost wynagrodzeń dla informatyków. W skali kraju przeciętne wynagrodzenie dla specjalisty zwiększyło się średnio o ok. 500 zł miesięcznie. Wzrost ten był jednak nierównomierny. O ile na podstawowych stanowiskach płace wzrosły średnio o 100-300 zł, tj. niewiele powyżej poziomu inflacji, o tyle na kierowniczych stanowiskach przyrost wynagrodzeń przekroczył nawet 1000 zł miesięcznie.\nW niektórych regionach kraju, m.in. w Polsce Centralnej, na południu i zachodzie, płace dla informatyków utrzymały się na tym samym poziomie. Firmy zatrudniające obecnie nowych pracowników oferują im wynagrodzenie na podobnym poziomie lub nawet niższe niż kilkanaście miesięcy temu. Jedyny, w miarę konsekwentny wzrost zarobków można zaobserwować na stanowiskach kierowniczych.\nPrzyszłość w jasnych wizjach\nJeżeli w noc sylwestrową nie nastąpi żaden kataklizm, prawdopodobnie wyraźnie wzrośnie liczba projektów informatycznych zamrożonych czy odłożonych w związku ze zmianą daty.\nNadzieję należy upatrywać we wzroście przedsięwzięć związanych z technologiami internetowymi. Zmiany na rynku operatorów i spodziewana dynamizacja tego sektora już zaowocowały nowymi ofertami pracy. Rosnąca konkurencja w tym segmencie zdynamizuje rynek pracy dla informatyków. Na pewno wzrośnie również liczba projektów związanych z Internetem, realizowanych przez końcowych użytkowników IT. Będzie to dotyczyć głównie sektora finansowego, ale także firm handlowych-usługowych.\nNależy jednak pamiętać, że mijający rok był okresem fuzji i przejęć, które w dłuższej perspektywie muszą spowodować zmniejszenie liczby personelu, w tym również informatyków. Nie bez wpływu na rynek pracy pozostanie postępująca prywatyzacja TP SA, restrukturyzacja PKP czy przemiany w sektorze energetycznym. Procesów tych nie należy się jednak obawiać. Wszystkie dotychczasowe przemiany gospodarcze przynosiły informatykom wiele korzyści i nic nie wskazuje na to, by tym razem miało być inaczej.