Toshiba Encore 2 - instalacja Windows 10 i powrót do 8.1\nPostanowiłem zaryzykować instalację Windows 10 na tablecie Toshiba Encore 2 WT8-B-102 (fabrycznie z Windows 8.1). Sama instalacja była nieco problematyczna – domyślne narzędzie do pobierania systemu (GWX w trayu) nie chciało rozpocząć pobierania, natomiast MediaCreationTool od Microsoftu skarżył się na brak miejsca na dysku. Ostatecznie, przy użyciu aplikacji GWX Control Panel, udało mi się wyczyścić cache programu GWX, po ponownym uruchomieniu systemu pobieranie rozpoczęło się. Instalator również stwierdził małą ilość miejsca na dysku, ale zaproponował zapisanie danych odzyskiwania na karcie SD, co też uczyniłem. Po dłuższym czasie oczekiwania (ok. 2h) Windows 10 był zainstalowany. Po kilku dniach zabawy stwierdziłem, iż nowy produkt MS radzi sobie na low-endowym urządzeniu z 1GB RAM gorzej od swojego poprzednika – interfejs stał się mniej responsywny. Innych problemów z działaniem czegokolwiek nie zanotowałem. Z racji, iż możliwe jest przywrócenie poprzedniej wersji systemu w przeciągu 30 dni, postanowiłem z niej skorzystać. Przywrócenie systemu potrwało ok. 40 minut, jednak potem zaczęły się schody.\n1) Niedziałające aplikacje z Windows Store\nSpora część aplikacji (takich jak Kalendarz, Poczta, Czytnik) przestała się uruchamiać. Rozwiązanie polegało na odinstalowaniu i ponownym pobraniu ze Sklepu Windows.\n2) Brak partycji odzyskiwania\nWbudowana partycja odzyskiwania systemu przestała być dostępna, przez co funkcja odświeżenia komputera oraz popularnego „formata” nie była możliwa do uruchomienia. W związku z tym pierwsza rada: jeżeli zamierzasz aktualizować system do W10, wykonaj najpierw kopię partycji odzyskiwania! Można to zrobić z panelu sterowania opcjami odzyskiwania (w kafelkowym menu start wyszukaj "utwórz dysk odzyskowania"), kopia może być wykonana na pendrive poprzez przejściówkę USB-OTG. Jeżeli jednak tego nie wykonano, jeszcze nie wszystko stracone… Windows stworzył kopię partycji odzyskiwania podczas aktualizacji, jednak jej nie przywrócił w poprawny sposób. Warto spróbować ją odzyskać (i to jak najszybciej), gdyż w razie (odpukać) wysypania się systemu, potrzebny będzie nośnik odzyskiwania, który producent sprzedaje po złodziejskiej cenie >50 euro, czyli za połowę wartości tego urządzenia…\nW moim przypadku, podczas aktualizacji systemu do W10, kopia zapasowa trafiła na kartę SD do folderu D:\_$WINDOWS.~TMP.\nPotrzebne będą nam następujące narzędzia:\n- TeamViewer lub klawiatura + myszka OTG. Czynności administracyjne na małym tablecie nie są zbyt wygodne, toteż dobrze będzie połączyć się zdalnie z większego komputera lub mieć fizyczną klawiaturę.\n- Total Commander jako menedżer plików. Wersja shareware dostępna jest za darmo na 30 dni.\nTC uruchamiamy jako administrator. Przy pierwszym uruchomieniu wchodzimy w ustawienia, Wyświetlanie i zaznaczamy widok plików ukrytych, oraz, bardzo ważne, systemowych.\n- MiniTool Partition Wizard Free do dostania się na partycję odzyskiwania (standardowy windowsowy menedżer dysków nie pozwoli jej zamontować).\n1) Logujemy się zdalnie przez TeamViewer lub zapinamy klawiaturę i mysz\n2) Włączamy Partition Wizard. Na dysku twardym zobaczymy 4 partycje. Ostatnia (czwarta) to partycja odzyskiwania. Klikamy ją prawym przyciskiem, wybieramy "Change letter", przypisujemy wolną literę dysku (np. E:) i klikamy Apply w górnej części programu. Partycja pojawi się w Eksploratorze plików.\n3) Otwieramy Total Commandera jako administrator. Pamiętamy o włączeniu widoku plików ukrytych i systemowych. Idziemy do partycji odzyskiwania. W folderze Windows Images powinny być widoczne pliki „install.wim” oraz „custom.wim”. Jeżeli ich nie widzimy, kopiujemy je z katalogu kopii zapasowej Windowsa – u mnie były one w D:\_$WINDOWS.~TMP\_WIMBoot.backup\_WIMBoot.Partition.\n4) Na partycji odzyskiwania będzie też katalog Recovery/WindowsRE, pusty. W środku powinny się znaleźć pliki środowiska odzyskiwania: winre.wim, boot.sdi oraz kilka innych. U mnie niestety ich brakowało. Przywracamy je z katalogu kopii zapasowej Windows: D:\_$WINDOWS.~TMP\_RecoveryPartitionBackup.\nTe pliki są ukryte i systemowe, jeżeli ich nie widzisz, upewnij się, co do poprawnych ustawień menedżera plików.\n5) Ostatecznie struktura powinna wyglądać jak na screenie (zrzut z programu Partition Wizard):\n6) Otwieramy kafelkowe menu Start, znajdujemy „cmd”, klikamy prawym, uruchamiamy jako administrator. Wydajemy komendy:\nJeśli wszystko się powiodło, zobaczymy wśród komunikatów taki napis:\n7) Aby zabezpieczyć partycję odzyskiwania przed przypadkowym uszkodzeniem, wracamy do Partition Wizarda i usuwamy literkę dysku (prawym na czwartej partycji, "Change letter", zmieniamy na None, OK i wybieramy Apply w głównym oknie programu). Partycja powinna zniknąć z Windowsa. Ponownie w cmd.exe jako administrator wykonujemy polecenia aby odświeżyć konfigurację:\n8) Gotowe! teraz możliwe jest przywrócenie lub odświeżenie komputera, 50 euro zostaje w kieszeni.\n9) Z poziomu opcji odzyskiwania w panelu ustawień komputera zgrywamy nośnik odzyskiwania na zewnętrzny dysk, aby mieć go w razie awarii..\nAutor: Andrzej o 18:47 3 komentarze:\nChromium, libc6 i Debian\nCzasem, w przypadku pracy w środowisku Linux możemy się spotkać z sytuacją, że nie możemy zainstalować najnowszej dostępnej wersji oprogramowania ze względu na niedostępne aktualizacje bibliotek. Taką sytuację miałem podczas używania stabilnej wersji Debiana, gdy chciałem sobie zainstalować nową wersję przeglądarki Chromium. Niestety, nie było dostępnych zaktualizowanych pakietów. Pobranie i ręczne rozpakowanie (aby uniknąć błędów zależności) paczek pochodzących z Ubuntu wprawdzie zainstalowało przeglądarkę, ale próba jej uruchomienia zakończyła się błędem o nieprawidłowej wersji biblioteki libc6. Jako, iż libc6 jest fundamentalną biblioteką systemu, jej podmiana mogłaby mieć katastrofalne skutki. Tak więc, rozwiązaniem jest instalacja alternatywnej wersji biblioteki do osobnego folderu, a następnie przekonanie chromium-browser (i tylko jego), żeby korzystał z nowej wersji, a nie z globalnie zainstalowanej dla systemu.\n- ściągamy nowe pliki deb dla chromium-browser. Każdy z nich rozpakowujemy do tymczasowego folderu (dpkg -x pakiet.deb nazwaFolderu). Pobieramy również zależności, tj. chromium-codecs-ffmpeg-extra oraz chromium-browser-inspector, opcjonalnie także pliki językowe z chromium-browser-l10n.\n- pliki z tymczasowo rozpakowanych pakietów kopiujemy do odpowiednich folderów w systemie, zgodnie ze strukturą katalogów w rozpakowanych archiwach\n- ściągamy zaktualizowaną paczkę libc6, rozpakowujemy i instalujemy folder z plikami *.so w systemie w jakimś nowym folderze, np. /usr/local/lib/libc6-2.15/\n- procedura odpalenia programu z nowym libc6 to wydanie polecenia:\n- aby żyło się lepiej, edytujemy plik /usr/bin/chromium-browser w notatniku, znajdujemy taką linijkę:\nPrzed ta linijką wpisujemy:\n- gotowe. Od tej pory systemowe skróty do programu będą normalnie uruchamiać działającą przeglądarkę.\nAutor: Andrzej o 18:02 Brak komentarzy:\nGRUB2 - start systemu z linii komend\nDziś krótka notka na temat tego, jak awaryjnie wystartować Linuksa (na przykładzie Ubuntu) z uszkodzonego bootloadera GRUB2. Uszkodzenie instalacji GRUBa może nastąpić na przykład po dokonaniu modyfikacji tablicy partycji.\nObjawy uszkodzeń mogą być różne. Jeżeli BIOS w ogóle nie startuje z dysku (non-system disk...) albo startuje od razu Windows (częsty obrazek po reinstalacji Windowsa) to nie mamy innego wyjścia jak uruchomić komputer z płytki Ubuntu i przeinstalować cały bootloader. Do tego celu polecam graficzne narzędzie Boot-Repair.\nW przypadku zmian w tablicy partycji lub awarii konfigu GRUBa komputer przywita nas komunikatem\nWówczas, przy użyciu odpowiednich poleceń można uruchomić system Linux, a następnie wydac komendy np. "sudo grub-install /dev/sda" oraz "sudo update-grub" aby doprowadzić system do stanu używalności.\nKonsola GRUBa jest dość mądra (w przeciwieństwie do windowsowego loadera), pozwala na przeglądanie partycji czy podgląd plików. Działają linuksowe polecenia takie jak ls czy cat oraz uzupełnianie poleceń i ścieżek TABem.\nNo dobra, dość tego gadania, czas na polecenia.\n1) Bootowanie z linii grub>\nJeżeli naszym oczom ukaże się linia poleceń\nwpisujemy polecenie ls, które wyświetli nam listę dostępnych partycji. Zawartość każdej z partycji również można podglądać ls'em - np. ls (hd0,1). W ten sposób próbujemy namierzyć, na której partycji znajduje się zainstalowany system Linux. Dajmy na to, że jest to partycja (hd0,msdos6), co w Linuksie odpowiada /dev/sda6. No to bootujemy:\ngrub> set root=(hd0,msdos6)\ngrub> linux /boot/vmlinuz root=/dev/sda6\nW tym momencie system powinien zatrybić. Uwaga: pliki boot/vmlinuz i /boot/initrd.img są domyślnie tworzonymi dowiązaniami do plików kernela w systemach Debianowatych. W innych systemach może być konieczne podanie pełnej ścieżki, na przykład /boot/vmlinuz-3.xx.xx-xx-generic\nNo i gotowe, teraz z poziomu działającego systemu można się zabrać za naprawę konfiguracji poleceniem "update-grub".\n2) bootowanie z grub-rescue\nGorsza sprawa, jeżeli zamiast grub> zobaczymy grub-rescue>. Wówczas, musimy najpierw podać bootloaderowi, gdzie znajduje się jego katalog z danymi:\ngrub-rescue> set prefix=(hd0,6)/boot/grub\ngrub-rescue> set root=(hd0,6)\nPo wpisaniu ostatniego polecenia może się wczytać normalne menu - znaczy, że już jesteśmy w domu. Jeżeli się nie pokaże, należy jeszcze wpisać:\ngrub-rescue> insmod linux\na następnie wykonać wszystkie polecenia z punktu 1) - czyli set root, linux, initrd, boot.\n3) Edycja menu\nWarto wspomnieć, że gdy wyświetla się graficzne menu GRUBa, możliwa jest edycja każdego wpisu przed uruchomieniem - po naciśnięciu klawisza E. W ten sposób można tymczasowo wystartować system z innymi parametrami (na przykład z poprawionym parametrem wskazującym na partycję root, bądź parametrem noresume w przypadku problemów ze wznawianem z hibernacji....).\nAutor: Andrzej o 18:13 2 komentarze:\nZmiana partycji Windows - przygody\nZmierzyłem się ostatnio z nietypowym zadaniem. Zmieniałem rozmiar partycji systemowej Windows 7. O ile sama zmiana rozmiaru partycji przy użyciu zewnętrznej aplikacji nie była sprawą szczególnie skomplikowaną, o tyle późniejsze problemy z samym systemem po modyfikacji wymagały zastosowania serii egzorcyzmów, aby komputer w ogóle raczył wstać.\nPierwszym problemem, z jakim się zderzyłem był w ogóle nie działający system po restarcie. Otrzymałem jedynie komunikat bootloadera o niepoprawnej konfiguracji rozruchowej. No to zgodnie z najlepszymi radami z internetu odpaliłem komputer z płytki Win7 oraz wybrałem naprawę komputera. Niestety, automatyczne wyszukiwanie błędów jak zwykle zawiodło.\nAby naprawić bootloader, należy przede wszystkim w menu naprawczym otworzyć konsolę. Możemy to zrobić zarówno czekając, aż instalator łaskawie po wykonaniu szeregu sprawdzeń i innych czarów nam to zaproponuje, jak i szybciej - w konsoli odzyskiwania wciskając Shift+F10. W konsoli tejże konieczne jest wykonanie polecenia bootrec z szeregiem parametrów. Na początek, w konsoli wykonałem bootrec /fixboot oraz bootrec /fixmbr - bez problemów, niestety system dalej nie chciał się podnieść. Konieczne było wykonanie bootrec /rebuildbcd aby odbudowac całą bazę danych bootloadera. I tutaj problem - narzędzie bootrec stwierdziło, że na dysku nie ma żadnych instalacji Windowsa... No to klops.\nAby to naprawić, w konsoli przechodzimy do naszej partycji "zastrzeżone przez system" - u mnie w konsoli odzyskiwania była ona widoczna jako C:. Tam znajdziemy ukryty katalog Boot, a w nim plik BCD. Zmieniamy nazwę tego pliku, np. na BCD.bak (poleceniem ren lub move) i ponownie próbujemy uruchomić narzędzie bootrec. Dopiero teraz powinien wykryć instalację Windows. Ok, rozruch naprawiony. Wciskam restart i próbuję uruchomić system. Niestety, jak zwykle coś się musiało wywalić - pojawiło się logo Windows, po załadowaniu komunikat o błędzie AUTOCHK a nstępnie blue screen.\nNaprawa montowania C:\nW internecie znalazłem szereg porad dotyczących błedu autocheck, włącznie z podejrzeniem konia trojańskiego :) Niestety, wszystkie z tych rozwiązań były o kant przedłużenia pleców potłuc. Przyczyna była zupełnie inna. Po modyfikacji tablicy partycji zmianie uległ identyfikator partycji, który powiązany jest z dyskiem C:. Identyfikator ten zapisywany jest w rejestrze, w kluczu HKLM\_SYSTEM\_MountedDevices\_\_DosDevices\_C:. Porady z internetu radziły skasowanie tego klucza, co spowoduje jego przegenerowania przy ponownym starcie windowsa. Prawda, klucz się regeneruje, ale do złej wartości, pokazującej na złą partycję. Wobec braku poprawnego odwołania do dysku C: system Windows się poddaje i wali BSODa. Poprawna procedura jest taka:\n- uruchamiamy ponownie komputer z płytki, wchodzimy w narzędzia naprawcze i wciskamy Shift+F10 aby otworzyć konsolę\n- w konsoli szukamy, pod jaką literką zamontowana jest partycja Windows - próbujemy kolejno dir C:, dir D: i tak dalej... Uwaga, Windowsowy dysk C: nie będzie jako C: w konsoli odzyskiwania! U mnie mój dysk C był w konsoli widoczny jako E:.\n- po ustaleniu tej informacji włączamy regedit. Otwarty edytor rejestru będzie podłączony do rejestru konsoli odzyskiwania, nie do naprawianego systemu. Aby dobrać się do rejestru zepsutego Windowsa, należy zaznaczyć jakiś klucz (np. HKEY_LOCAL_MACHINE), a następnie z menu Plik załadować gałąź rejestru. Jako plik wybieramy bazę SYSTEM nieaktywnej instalacji systemu - u mnie był to plik E:\_Windows\_System32\_config\_SYSTEM. Następnie regedit zapyta o nazwę montowania - podajemy na przyklad "offline". Po kliknieciu OK, w folderze HKEY_LOCAL_MACHINE pojawi się nowy folder "offline" zawierający zaczytany plik.\n- teraz szukamy aktualnego identyfikatora dysku C:. Znajdziemy go w edytorze rejestru w gałęzi HKLM\_SYSTEM\_MountedDevices (nie w gałęzi offline!). Kopiujemy szesnastkową wartość do schowka\n- teraz wchodzimy w gałąź offline i tam również szukamy MountedDevices. Zmieniamy wartość dla dysku C: na przed chwilą skopiowaną\n- klikamy kursorem na folder "offline" i z menu Plik wybieramy zwalnianie gałęzi\n- uruchamiamy ponownie komputer. Windows powinien teraz odnaleźć dysk C: i uruchomić się poprawnie.\nHibernacja i msconfig\nNo dobra. Windows wstał, wszystko działa, dobrze jest. Pojawił się jednak nowy problem - po zmianie partycji przestała działać hibernacja. Po wybraniu hibernacji ekran się na chwilę wyłącza, po czym włącza z powrotem z ekranem logowania. Dodatkowym ciekawym efektem jest to, że polecenie msconfig przestało widzieć konfigurację rozruchową - zniknęła lista systemów operacyjnych do wyboru...\nRozwiązanie obu problemów jest dość dziwne. Klikamy prawym na Mój komputer, zarządzaj, zarządzanie dyskami. Tam klikamy prawym na ukrytej partycji "zastrzeżone przez system" i przypisujemy jej literę dysku. Wybieramy jakąś wolną literkę (np. B:), zatwierdzamy i... hibernacja oraz narzędzia konfiguracji rozruchu się błyskawicznie naprawiają... magia w wykonaniu Microsoftu.\nPowstałą w ten sposób dodatkową partycję można zaraz ukryć, aby zabezpieczyć ją przed przypadkowym uszkodzeniem. Fajny tutorial tutaj. Polecam wykonywać ukrycie dla wszystkich użytkowników komputera a nie tylko dla aktualnego (czyli przy edycji rejestru zamiast edycji HKEY_CURRENT_USER wykonujemy edycję analogicznego klucza w HKEY_LOCAL_MACHINE).\nAutor: Andrzej o 17:12 1 komentarz:\nKubuntu 14.04.1 LTS - Tips & Tricks\nPo okropnie długiej przerwie w blogowaniu czas na kolejną techniczną notkę. Tym razem jest ona związana z próbą postawienia od nowa Kubuntu w wersji 14.04.1 LTS. Jak zwykle, moje "tips and tricks" to po prostu zestaw luźnych notatek i rozwiązań problemów, z którymi się zderzyłem podczas instalacji i konfiguracji. Nie jest to instrukcja instalacji systemu od zera, bardziej coś, co być może pozwoli komuś rozwiązać parę problemów wyszukując w Google słowa kluczowe.\nZakładam, iż instalacja Ubuntu odbywa się z zaznaczeniem opcji „instalacja licencjonowanego oprogramowania” - co uprości sprawy związane z kodekami czy Flash playerem.\nMiałem kiedyś Windows 8, zmieniłem na Windows 7, teraz próbuję zainstalować Ubuntu a instalator nie widzi istniejących partycji!\nPrzy zmianie Windows z wersji 8 na 7 powstaje pewien problem w tablicy partycji. Na szczęście instalator Ubuntu zawiera narzędzie do jego naprawy. Włącz komputer z płytki CD w trybie „wypróbuj bez instalacji”, włącz konsolę i wpisz sudo fixparts – narzędzie samo powinno zaproponować co poprawić.\nGdzie się podział program „Dodatkowe sterowniki” (jockey-kde, jockey-gtk)?\nNo, nie ma. Jego rolę przejął pakiet ubuntu-drivers-common. Aby wyświetlić dostępne dodatkowe sterowniki wpisz w konsoli sudo ubuntu-drivers devices. To wyświetli listę urządzeń, dla których są dostępne dodatkowe sterowniki oraz nazwy pakietów (po słowie „driver”), które musimy zainstalować, aby ten sterownik uzyskać. Dla niektórych urządzeń będzie kilka dostępnych alternatywnych driverów. Przykładowo, polecenie ubuntu-drivers może nam powiedzieć, że naszą kartę WiFi firmy Broadcom obsłuży pakiet bcmwl-kernel-source a kartę graficzną ATI pakiet fglrx-updates. Pakiety te instalujemy z menedżera pakietów jak każde inne, a następnie restartujemy komputer.\nMam laptopa z Nvidia Optimus, który przegrzewa mi się podczas pracy\nDlaczego nie mam hibernacji mimo skonfigurowanej, nieszyfrowanej partycji swap?\nUtwórz (jako root) plik /etc/polkit-1/localauthority/50-local.d/com.ubuntu.enable-hibernate.pkla\nUwaga: w GNOME nie ma domyślnie ikonki hibernacji w menu systemowym. Można sobie doinstalować przycisk stąd.\nOtwierając powyższą stronę poprzez Firefoksa z włączonym rozszerzeniem „Ubuntu Firefox Modifications” (instalowane standardowo) można ten przycisk zainstalować bezpośrednio z przeglądarki.\nJak dodać program do autostartu KDE / Gnome?\nUmieść nowy skrót do programu w ukrytym folderze /home/nazwa_uzytkownika/.config/autostart.\n(Aby wyświetlić/schować ukryte pliki w menedżerze plików KDE, użyj skrótu Lewy ALT + kropka.)\nDlaczego Skype zawiesza się przy próbie nawiązania połączenia na systemie 64-bitowym?\nDoinstaluj z konsoli: sudo apt-get install libasound2-plugins:i386\nJak dodać własne zdarzenia (w formie kalendarza ICS) do kalendarza KDE?\nZałóżmy, że mamy swoją listę ważnych wydarzeń zapisaną w Google Calendar czy Mozilla Lightning. Można sprawić, by nasze ważne daty (np. rocznice) wyświetlały się równolegle ze świętami pokazywanymi w kalendarzu KDE. Kalendarz KDE otwiera się po kliknięciu w zegarek, można go również dodać jako widget pulpitu.\nPierwszym krokiem jest wyeksportowanie posiadanego przez nas elektronicznego kalendarza jako plik w formacie iCalendar (ICS). Większość popularnych programów (jak Lightning) i usług (jak Gmail) ma taką możliwość.\nNastępnie, w menu KDE wyszukujemy „akonadi” i uruchamiamy ustawienia Akonadi (nie zasobów ani serwera). W otwartym oknie dodajemy nowy element, wyszukujemy „ical” i wybieramy lokalny plik ICS. Podajemy ścieżkę do naszego wyeksportowanego pliku oraz nazwę – np. Rocznice.\nOstatnim krokiem jest włączenie pokazywania wydarzeń w kalendarzu. W opcjach zegarka, na zakładce Kalendarz zaznaczamy wyświetlanie zdarzeń. Podobne pole do zaznaczenia znajduje się w opcjach widgetu pulpitu, jeśli taki posiadamy.\nJak odtwarzać filmy Silverlight z TVN Playera?\nPierwszym rozwiązaniem jest instalacja linuksowej edycji Silverlighta - wtyczki Pipelight. Instrukcja po polsku tutaj. Niestety, u mnie coś nie bardzo chciało to zadziałać (reklamy się odtwarzały, ale sama zawartość już nie).\nMożna jednak odtwarzać filmy z TVN Playera w odtwarzaczu VLC po doinstalowaniu pluginu. Więcej na ten temat oraz wspominany plugin do ściągnięcia tutaj. Ta opcja działa bez zarzutu.\nBrak polskich znaków w napisach w odtwarzaczu SMPlayer\nW opcjach programu, zakładka Napisy:\n- zmień kodowanie na ISO-8859-2\n- włącz autodetekcję dla języka polskiego\n- na zakładce ustawień czcionki: możliwe, że wybrana czcionka nie obsługuje polskich znaków albo ma nietypowe ich kodowanie. Wybierz np. czcionkę Liberation Sans.\nJak pobierać napisy do filmów z NapiProjekt?\nZainstaluj pakiety qnapi i qnapi-gnome. W menu kontekstowym plików filmowych pojawią się nowe opcje.\nJak dodać menu kontekstowe Dropboxa do KDE?\nWłącz menedżer plików (Dolphin), kliknij ustawienia, ustawienia Dolphina, usługi, pobierz nowe usługi. W wyszukiwarce wpisz „Dropbox” i pobierz rozszerzenie o nazwie Dropbox ServiceMenu.\nJak zablokować logowanie zdalne po kilku nieudanych próbach zgadnięcia hasła?\nJeżeli korzystamy ze zdalnego dostępu do komputera poprzez SSH lub Remote Desktop (RDP), można wprowadzić dodatkowe zabezpieczenie polegające na czasowej blokadzie konta po kilku nieudanych próbach zalogowania.\nW celu zabezpieczenia logowania SSH, do pliku /etc/pam.d/sshd dopisujemy na początku przykładowo taką linijkę:\nauth required pam_tally2.so deny=3 onerr=fail unlock_time=100 root_unlock_time=100\nW takiej przykładowej konfiguracji, po 3 nieudanych próbach logowania dane konto zostanie zablokowane na 100 sekund. Taką samą linię można dodać na początek pliku /etc/pam.d/xrdp-sesman w celu zabezpieczenia dostępu przez zdalny pulpit RDP. Nie znalazłem niestety nic takiego dla sesji VNC.\nBlokada jest „cicha” - oznacza to, iż użytkownik nie dostanie jawnego komunikatu o zablokowaniu konta, tylko mimo podania nawet poprawnego hasła otrzyma komunikat o błędzie logowania.\nJeśli chcemy odblokować konto przed upływem okresu blokady, należy wydać komendę:\nsudo pam_tally2 --user=NAZWA –reset\nA jak w takim razie zabezpieczyć logowanie lokalne?\nTę samą linijkę wklejamy tylko na początek pliku /etc/pam.d/common-auth. W przeciwieństwie do SSH, tutaj komunikat o blokadzie jest jawny.\nPo doklejeniu tego do common-auth usuwamy linijki z konfiguracji SSH i XRDP - w przeciwnym razie jedno złe zdalne podanie hasła będzie się naliczało podwójnie!\nJak zainstalować czcionki MS Office 2007 (Cambria, Calibri, Consolas etc)?\nJeżeli nie posiadasz licencji na nowego Windowsa lub Office to niestety, ale operacja ta jest nielegalna. W przypadku posiadania owej licencji sam nie jestem pewien jak z legalnością, tak więc działasz na własną odpowiedzialność.\nCzcionki standardowe (Times, Arial) są w pakiecie ttf-mscorefonts-installer. Pozostałe czcionki można skopiować z działającej instalacji Windowsa jeśli taką posiadamy. W tym celu z Windows\_Fonts kopiujemy wymagane pliki *.ttf, a na Linuksie jako root wgrywamy je do podfolderu w /usr/local/share/fonts (np. do /usr/local/share/fonts/office2007). Po tej operacji wydajemy jeszcze 2 polecenia:\nsudo fc-cache update\nBrak Flash Playera w Chromium (w innych przeglądarkach działa)\nDoinstaluj pakiet pepperflashplugin-nonfree. Za Flasha w innych przeglądarkach (np. w Mozilli) odpowiedzialny jest inny pakiet – flashplugin-installer.\nJak doinstalować do KDE dodatkowe funkcje zarządzania wieloma monitorami, wyjściem HDMI, rozszerzeniem pulpitu etc?\nZainstaluj pakiety kscreen oraz kde-workspace-randr. W panelu sterowania KDE, w opcjach ekranu pojawią się nowe elementy.\nNie działa regulacja głośności...\nUpewnij się, że domyślnym urządzeniem dźwiękowym wybranym w opcjach miksera KDE nie jest na przykład wyjście HDMI nie podłączone w danym momencie.\nJeśli chcesz zmienić domyślne wyjście dla całego systemu, poczytaj w internecie o plikach /etc/asound.conf oraz ~/.asoundrc.\nJak sprawdzić swoją wersję Ubuntu?\nUbuntu jest jedynym systemem w komputerze, przez co nie wyświetla mi się menu rozruchowe na starcie. Jak dostać się do GRUBa (aby np. włączyć tryb awaryjny)?\nTrzymaj Shift podczas startu komputera.\nJak zabezpieczyć bootloader GRUB2 przed edycją menu?\nMożliwość edycji wpisów w GRUBie bez autoryzacji jest potencjalnie niebezpieczna – choćby dlatego, iż poprzez sztuczkę „init=/bin/bash” pozwala np. na zresetowanie hasła i uzyskanie dostępu do systemu. Dlatego też dobrze jest zabezpieczyć ekran bootloadera przed ingerencją.\nZ tym jest niestety trochę roboty, polecam zatem jakiś tutorial z internetu, np. ten: http://www.howtogeek.com/102009/how-to-password-protect-ubuntus-boot-loader/\n- poleceniem grub-mkpasswd-pbkdf2 generujemy zaszyfrowane hasło\n- w pliku /etc/grub.d/40_custom tworzymy konto superusera (zwykły user nie jest konieczny) i wklejamy utworzone hasło\n- resztę tutoriala można na początek pominąć, wykonujemy update-grub\n- po restarcie niestety zarówno edycja menu jak i samo bootowanie będzie wymagało hasła. Aby hasło nie było potrzebne do samego uruchomienia systemu, należy każdy system operacyjny dodać z opcją --unrestricted. W tym celu należy ręcznie wyedytować skrypty znajdujące się w /etc/grub.d – skrypt „linux” oraz „os-prober”. Dla każdego znalezionego „menuentry” należy dopisać parametr --unrestricted. Z racji, że jest to grzebanie w plikach systemowych, radzę zrobić backup. Na koniec wykonujemy polecenie update-grub.\nJak zrobić automatyczne wylogowywanie konsoli użytkownika w przypadku nieaktywności?\nW pliku ~/.bashrc danego usera dopisujemy przykładowo:\nco spowoduje wylogowanie po 4 minutach (240s) nieaktywności. Warto takie coś ustawić dla konta administratora (/root/.bashrc), aby zwiększyć bezpieczeństwo systemu i nie pozostawiać zalogowanych konsol roota.\nMożemy także zrobić automatyczne wylogowywanie nieaktywnych sesji SSH – jeżeli mamy na naszym komputerze zainstalowanego demona. W tym celu, w pliku /etc/ssh/sshd_config można dopisać przykładowo:\nJak uruchomić Firefoksa z innymi ustawieniami ALSA (np. przekierowując mu wyjście dźwięku na inną kartę dźwiękową lub wyjście HDMI?)\nDla programu tworzymy osobny plik .asoundrc. Nazywamy go na przykład ~/.asoundrc_hdmi. W środku tworzymy zawartość np:\nSkąd poznać numer karty i urządzenia? To zdradzi nam polecenie aplay -l.\nPo utworzeniu takiego pliku, uruchamiamy przeglądarkę poleceniem:\nUwaga: sztuczka nie działa z przeglądarką Chromium i jej Flashem.\nDlaczego Eclipse Luna sypie się przy próbie utworzenia nowego projektu?\nIdź do pliku /usr/share/themes/oxygen-gtk/gtk-2.0/gtkrc\nJak zmienić domyślną przeglądarkę lub konsolowy edytor tekstu dla całego systemu?\nLokalnie dla każdego uzytkownika domyslną przegladarkę czy skojarzenia plików można modyfikować z poziomu panelu sterowania KDE.\nGlobalnie w systemie zmieniamy ustawienia komendą:\nA skąd się biorą owe alternatywy? Z katalogu /etc/alternatives.\nJak zrobić obsługę polskiej klawiatury w XRDP?\nNa początek logujemy się do komputera lokalnie w trybie graficznym. Następnie piszemy w konsoli komendy:\nsetxkbmap -model pc104 -layout pl\nsudo xrdp-genkeymap km-0415.ini\nTeraz, po zalogowaniu do XRDP poprzez MSTSC polska klawiatura powinna działać.W przypadku korzystania z narzędzi typu KRDC/Remmina konieczne jest jeszcze ustawienie układu klawiatury w samym kliencie.\nW razie problemów z podłączeniem do XRDP (np. nie da się wpisać loginu i hasła) spod konta roota kasujemy nasz wygenerowany plik /etc/xrdp/km-0415.ini aby przywrócić ustawienia.\nJak naprawić GRUBa po zmianie konfiguracji dysku czy zainstalowaniu Windowsa?\nPierwszym krokiem jest uruchomienie Linuksa z płyty Live CD lub pendrive. Następnie mamy do wyboru dwie opcje:\na) narzędzie automatyczne Boot-Repair (wymagany dostęp do internetu w celu pobrania). W celu zainstalowania narzędzia wydajemy komendy:\nb) naprawa ręczna dla zaawansowanych. W tym celu musimy zamontować partycję rozruchową Linuksa w systemie live, np. w katalogu /mnt/boot. Następnie, z konsoli wydajemy polecenia w zależności od typu awarii:\n- przywracanie MBR:\n(gdzie XXX to nazwa dysku, na przykład sda. Uwaga: podajemy oznaczenie dysku a nie partycji, czyli nie piszemy np. sda1!)\n- reinstalacja całego bootloadera:\nsudo grub-install --boot-directory=/mnt/boot /dev/XXX\n- ponowne utworzenie plików konfiguracyjnych:\nsudo chroot /mnt/boot\nJak zmienić domyślny system wybierany na starcie komputera?\n- Metoda graficzna - instalujemy narzędzie grub-customizer, gdzie można wszystko wyklikać:\n- metoda ręczna:\n1) listujemy wszystkie wpisy dostępne w bootloaderze:\n2) kopiujemy stamtąd dokładną nazwę systemu, który chcemy ustawić na domyślny, na przykład:\nWindows 8 (loader) (na /dev/sda1)\n3) W pliku /etc/default/grub edytujemy linijkę GRUB_DEFAULT, w cudzysłowach podając skopiowaną przed chwilą nazwę, np:\nGRUB_DEFAULT="Windows 8 (loader) (na /dev/sda1)"\n4) Wykonujemy polecenie update-grub\nUwaga: w linijce GRUB_DEFAULT zamiast nazwy wpisu można też podać jego numer, jednak moim zdaniem wklejenie nazwy wpisu będzie bardziej sugestywne.\nW pliku /etc/default/grub można też zmniejszyć wartość zmiennej GRUB_TIMEOUT, jeżeli nie chcemy czekać 30s na wybór domyślnego systemu operacyjnego na starcie komputera.\nJak dodać menu "Wyślij do" znane z Windows do KDE?\nTrik polega na dodaniu odpowiedniego pliku *.desktop do katalogu rozszerzeń KDE. Pokażę to na przykładzie - jak zrobiłem kopiowanie pliku do folderu Dropbox.\nW katalogu ~/.kde/share/kde4/services/ServiceMenus utworzyłem nowy plik dropbox_sendto.desktop o następującej zawartości:\n[Desktop Action DropboxFolder]\nName=Copy to Dropbox Folder\nExec=cp "%f" ~/Dropbox\nW podobny sposób można zrealizować inne komendy, najważniejsza linia to "Exec".\nUwaga: przy edycji tych plików może być konieczne przelogowanie się, aby KDE zobaczyło zmiany.\nKDE wyświetla błąd: "Kosz osiągnął maksymalny rozmiar", zaś sam kosz jest pusty...\nWykonaj w konsoli:\nJeżeli polecenie zwróci błąd, iż jakiegoś pliku nie da się usunąć, ponów powyższe polecenie jako administrator:\nsudo rm -r /home/NazwaUzytkownika/.local/share/Trash\nPo tej operacji kosz powinien się naprawić.\nDodatkowo, w ustawieniach programu Dolphin możliwa jest regulacja rozmiaru kosza.\nJak wyłączyć autostart usługi ssh?\nEdytujemy plik /etc/init/ssh.conf\nZmieniamy linijkę "start on runlevel" na:\nPo takiej operacji, aby ręcznie uruchomić demona ssh wydajemy polecenie:\nJak wyłączyć komunikaty o wykryciu/raportowaniu błędów systemu?\nW pliku /etc/default/apport zmieniamy enabled na 0.\nGdzie się podział program ffmpeg?\nJest pod nazwą avconv w pakiecie libav-tools.\nJak wyłączyć mruganie ekranu przy łączeniu przez Putty do sesji screen'a?\nNa zdalnym komputerze tworzymy plik ~/.screenrc o treści:\noraz startujemy ponownie sesję screena.\nJak zmienić nazwę (etykietę dysku) pendrive'a FAT32?\nsudo mlabel -i /dev/sdXY ::nazwa\nW przypadku braku polecenia w systemie, instalujemy pakiet mtools.\nMożemy dostać ostrzeżenie o złym formacie dysku przy próbie nadania etykiety. Wtedy tworzymy w katalogu domowym plik .mtoolsrc o treści:\nA innych dysków (NTFS, EXT?)?\nsudo ntfslabel /dev/xxx label\nsudo e2label /dev/xxx label\nWięcej tutaj do poczytania.\nSparowałem zestaw słuchawkowy/głośnik Bluetooth, jest podłączona usługa "Audio Sink", ale urządzenie nie jest widziane w panelu ustawień Phonona/Pulseaudio (zakładka Multimedia w ustawieniach systemu):\nJeżeli jakość dźwięku z głośnika Bluetooth jest niska, w ustawieniach multimediów upewnij się, że urządzenie korzysta z profilu A2DP, a nie Headset.\nAutor: Andrzej o 16:35 2 komentarze:


Junior Developer: Czy kurs przygotował mnie do pracy? cz. 2 - Wake up and Code\nJunior Developer: Czy kurs przygotował mnie do pracy? cz. 2\nOpublikowany 4 lutego, 2018 12 września, 2018 by joanna\nCzęść druga moich przemyśleń o pracy jako Junior Developer po kursie programowania. Tym razem piszę m.in. o tym, na ile kurs przygotował mnie do pracy i jak wyglądała kwestia zarobków przy zmianie branży.\nPierwszą część tego wpisu możecie znaleźć tutaj.\nCzy kurs przygotował mnie do pracy?\nNajwiększym plusem podczas kursu było dla mnie wsparcie doświadczonych osób, które sprawdzały mój kod i pomagały w razie problemów. Na pewno nauczyło mnie to, że kod zawsze może być lepszy i trzeba być gotowym na krytykę. Nauczyłam się też szukać rozwiązań problemów, korzystać z dodatkowych źródeł. Podobało mi się, że było sporo zadań, które wymagały samodzielnej pracy, a nie tylko trzeba w nich było przepisać dokładnie taki sam kod jak w przykładzie, tylko z trochę innymi danymi. Dużym wyzwaniem był dla mnie także projekt końcowy, który zdecydowałam się zrobić w Angularze, a nie było go w programie kursu. Dostałam duże wsparcie od mentora i prowadzących i nauczyłam się, w jaki sposób pracować z dokumentacją jakiejś nowej technologii.\nAle… zawsze pojawia się jakieś “ale”. Nie wiem, czy to tylko moje wrażenie, ale podczas kursu wydawało mi się, że poznaję wiedzę, z którą będę w stanie bez problemu radzić sobie z zadaniami juniorskimi. Wielkie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że to, co wiem, to kropla w morzu. I to nie w morzu wiedzy developera, ale w morzu wiedzy juniora. Moja wiedza po kursie była duża w porównaniu z tą sprzed kursu. Jednak nadal bardzo mała w porównaniu z tym, czego potrzebowałam do płynnej pracy. Właściwie wszystko, z czym miałam do czynienia, było nowe.\nPo kilku pierwszych dniach pracy byłam bliska załamania, bo nagle musiałam studiować dokumentację nowej technologii, jednocześnie ogarniać jakieś sprawy związane z konfiguracją środowiska czy używaniem Gita (a myślałam, że umiem go używać!). Git jest bardzo dobrym przykładem w tym momencie. Podczas kursu używałam Gita do pobierania repozytoriów z materiałami, robiłam lokalnie commity i pull requesty. Wiedziałam, w jaki sposób dodać nowy commit, usunąć go, jak stworzyć branch. Ale gdy przyszło do prawdziwej pracy, okazało się, że używanie Gita na co dzień wiążę się z koniecznością poznania bardziej zaawansowanych jego funkcji. A ja nie miałam o tym pojęcia.\nI jeszcze jedna sprawa związana z samym zakresem materiału. Ja kończyłam kurs pod koniec kwietnia zeszłego roku i w jego programie nie było ani żadnego frameworka ani chociażby podstaw ES6. W pracy natomiast od razu musiałam korzystać z ES6. Brakowało mi chociażby świadomości, że ES6 istnieje 😉 Wiem, że obecnie na kursach Coders Lab ES6 jest już w programie, więc może akurat trafiłam na końcówkę poprzedniego programu, ale mimo wszystko, fajnie byłoby na bieżąco informować kursantów. Nawet w formie samych zajawek, że coś takiego ma w świecie JS miejsce i że już się tego używa. Nie było też ani słowa o metodologii pracy, a Scrum (i Agile w ogóle) są normą w świecie IT. Jako że pracowałam wcześniej jako konsultant w IT, wiedziałam jak pracować np. z Jirą. Ale na samym kursie o tym nie wspominano.\nJak wyglądała kwestia zarobków?\nKolejny top temat, czyli zarobki. Nie będę ukrywać, że jeśli ktoś pracuje parę lat na jakimś stanowisku, jest dobry w tym, co robi, pewnie zarabia całkiem dobrze. Pensja juniora nie należy na najwyższych. W dużych miastach stawki oscylują między 2000 a 2500 na rękę, a słyszałam o przypadkach, gdy komuś zaproponowano nawet mniej. To na pewno jest skok dla osoby, która ma kilkuletnie doświadczenie w innym zawodzie. Prawda jest jednak tak, że faktycznie już po kilku miesiącach pracy można dostać podwyżkę, a i później pensja rośnie dość szybko. Oczywiście, jeśli przykładamy się do pracy i dalej dużo się uczymy. Bo tak naprawdę dopiero po kursie zaczyna się prawdziwa nauka.\nPo kilku pierwszych tygodniach kursu, wydawało mi się, że jeszcze nigdy nie przyjęłam tyle wiedzy w tak krótkim czasie. I to takiej wiedzy typowo praktycznie, nie mówię tutaj o uczeniu się np. słówek z danego języka. A potem poszłam do pracy. I w tydzień musiałam się nauczyć stosować coś zupełnie dla mnie nowego. Miałam dokumentację i wsparcie kolegów, ale dla mnie nadal to była zupełna nowość. A tu nagle po tygodniu to robiłam. I wtedy dopiero zrozumiałam, jak wiele można pojąć systematycznie nad czymś pracując.\nJak wygląda współpraca z innymi osobami w zespole\nOdpowiedź na to pytanie nie będzie szczególnie rozbudowana, bo tak naprawdę nie widzę, by ktoś traktował nie jakoś szczególnie, dlatego że jestem po kursie. Sporo osób w ogóle nie wiedziało, że taki kurs kończyłam, dopóki im sama o tym nie powiedziałam. Na żadnej rozmowie kwalifikacyjnej też nie padło pytanie o to, czy jestem po kursie. Sprawdzano jedynie moją wiedzę praktyczną. Informacja o moim wykształceniu oczywiście była w CV, ale jakoś nikt szczególnie o kurs nie pytał. Choć w sumie to może dlatego, że jednak indologia zdecydowanie bardziej przyciąga wzrok i zawsze dostaję pytanie, o co chodzi z tym językiem hindi i jak na coś takiego wpadłam.\nJednak wracając do pracy z innymi osobami w zespole, naprawdę nie odczułam jakiegoś specjalnego traktowania. Byłam (i jestem) zatrudniona jako junior, więc nie wymaga się ode mnie bardzo dużej wiedzy w niektórych kwestiach i mogę śmiało mówić, gdy czegoś nie wiem. Zazwyczaj znajduje się ktoś, kto mi tłumaczy jak daną rzecz zrobić. Zdarzyło mi się zasłyszeć gdzieś tam w pracowniczej kuchni opinie o tym, że teraz to wszystkie matki na macierzyńskim idą na kursy programowania i chcą być programistkami, ale bezpośrednio jakoś nigdy nikt ze mną takich kontrowersyjnych tematów nie poruszał.\nCzy drugi raz zdecydowałabym się na zmianę branży?\nChyba tak 😉 Dlaczego “chyba”? Bo wiem, ile mnie to kosztowało i kosztuje. Wiem, ile godzin musiałam przesiedzieć nad kodem. Wiem, jaka wielka potrafi być frustracja. I wiem, że nie miałam właściwie żadnego wolnego od kodowania dnia przez ponad rok. Nie wiem, czy świadomie weszłabym w to po raz drugi. Jednak jestem bardzo zadowolona z tego, gdzie teraz jestem. Pracuję i realizuję się w tym, co robię. Nadal ogrom nauki przede mną. Mam wrażenie, że każdego dnia dowiaduję się, ile jeszcze nie wiem. I że stoję trochę nad takim oceanem zagadnień do ogarnięcia, drugiego brzegu nie zobaczę, choćbym nie wiem, jak się starała. I mam świadomość, że tak pewnie będzie już cały czas. Jednocześnie jestem osobą, która lubi wyzwania, ciągłe zmiany. Lubię, jak dużo się dzieje i jak musze się wykazywać. Kiedy myślałam o zmianie branży, chciałam pracy, która da mi technicznie umiejętności i zapewni fajne zajęcie. Nie wiedziałam, że trafię aż na tyle wyzwań! Lubię je, jednak czasami naprawdę potrafią dać w kość. I mam takie chwile, gdy myślę, że niepotrzebnie to wszystko zrobiłam. Mogłam przecież w tym czasie zrealizować tyle innych rzeczy! Ale to wszystko kwestia wyborów.\nPodsumowując ten wpis, który chyba wyszedł mi trochę nieskładny – pewnie zmieniłabym branżę drugi raz. Szukałam długo czegoś, co daje mi satysfakcję tak samo po pracy, jak i w pracy. Może to, że realizuję różne projekty także po pracy, to jeszcze taki efekt świeżości. Jednak na razie bardzo mi to odpowiada. Nie wiem, czy zostanę w IT na zawsze, czy cały czas będę programistką. Jeszcze trzy lata temu zupełnie o tym nie myślałam, więc kto wie, co będzie za kolejne trzy. Z całym przekonaniem mogę tylko powiedzieć, że nauka programowania i praca jako Junior Developer to ogromna przygoda, która wymaga wielu poświęceń, ale daje też mnóstwo satysfakcji. O ile oczywiście kod danego dnia działa 😉\n4 Replies to “Junior Developer: Czy kurs przygotował mnie do pracy? cz. 2”\n5 lutego, 2018 at 10:14 am\nHej! Właśnie rozpoczynam swoją przygodę z kursem w CL. Przed zgłoszeniem się przeczytałam sporo opinii w Internecie o nich, zwłaszcza często trafiałam na opinię, że wcale nie jest łatwo o pracę po nim … a przecież w każdym zawodzie jest spora konkurencja (w tym przypadku na dodatek są nią absolwenci uczelni wyższych po ponad 3 latach nauki). Ten kurs traktuję jako inwestycję w swoje umiejętności z braniem pod uwagę ryzyka, ale każda decyzja w życiu jest powiązana z ryzykiem. Na moim będzie ES6 oraz React.\nDzięki za informację o konieczności korzystania z bardziej zaawansowanych funkcji Gita, bardziej się na nim skupię niż planowałam na początku 🙂\n7 marca, 2018 at 8:31 am\nCześć, interesujący wpis. A możesz napisać, o które zaawansowane funkcje Gita chodzi? Mnie najbardziej niepokoi właśnie Git, jeśli chodzi pracę jako front end developer.\n7 marca, 2018 at 9:32 am\nChodzi mi tutaj o to, że na kursie właściwie robiliśmy tylko commity do pobranych branchy, potem pull request ze zmianami i na tym koniec. Natomiast w pracy robi się o wiele więcej, trzeba samemu robić branche, pobierać zmiany, trzeba czasem cofnąć commit, wrócić do wybranego miejsca w kodzie itp. Także potem doszło dużo nowych zagadnień 😉\n15 kwietnia, 2019 at 2:55 pm\nOo tak, nauka programowania to studnia bez dna :D:D ja już parę miesięcy uczę się zagadnień z front endu i ręce opadają każdego dnia bo się okazuje że dalej bardzo mało umiem… aż ma się ochotę tym wszystkich rzucić i uciekać gdzie pieprz rośnie!\nJunior Developer: Jak to jest po kursie programowania?


KWZ Sheen Machine, problem - Atramenty - Pióra Wieczne Forum\nKWZ Sheen Machine, problem\nPrzez patrykwn, 8 Kwiecień w Atramenty\nWitam wszystkich, ostatnio zauroczył mnie KWZ Sheen Machine. Piękny kolor na zdjęciach, ciekawy, opalizujący efekt - musiałem go jak najszybciej mieć. No i mam, i tutaj zaczynają się schody.\nKolor przyjemny, ww efekt zauważalny, ale w żadnym piórze nie potrafi wystartować od razu. Trzeba rozpisać kilka słów zanim popłynie jak trzeba.\nChciałem używać go na co dzień w Watermanie Hemisphere, niestety pióro po zalaniu praktycznie w ogóle nie chce pisać. Co druga litera przerwana i tak przez kilkanaście słów. A po jednym (!) dniu, a właściwie to nawet samej nocy - ciężko w ogóle ruszyć. Co więcej - bez skuwki wystarczy dosłownie 15 sekund, żeby znów była potrzeba rozpisania. Przez to w zasadzie nie jestem go w stanie używać - przecież te 15-20 sekund przerwy, to czasem na zebranie myśli potrzeba, a pióro już nie rusza. Najczęściej podpisuję różne dokumenty, zapisuję pojedyncze słowa - w tym wypadku nawet nie mam jak rozpisać.\nZalałem do Jinhao X750, grubo to to pisze i okropnie mokro - to samo. W mniejszym stopniu, ale to samo. Też przerywa, nie rusza od razu. 15 sekund bez skuwki i pierwszej litery brak. Po nocy dwa zdania praktycznie nie czytelne i dopiero wraz z pisaniem kreska powoli zaczyna grubnąć.\nOd stycznia kiedy kupiłem pióro (dzięki za rady!) nabyłem 16 różnych atramentów - to pierwszy, z którym mam jakiekolwiek problemy.\nAtrament ma przyjemny, słodki zapach.\nRobię coś źle? Trafiłem na felerną sztukę? Nie chciałbym rezygnować z tego atramentu, ale z kolei rozcieńczenie zmieni pewnie kolor, choćbym z podobnym mieszał, to już nie jest to samo.\nEdytowano 8 Kwiecień przez patrykwn\nMoim zdaniem najprościej zapytać producenta czyli KWZ...\nPewnie istnieją jakieś kruczki chemiczne lub magiczne, np. dodać kroplę gliceryny, albo krwi czarnego koguta zarzniętego o północy przy rozstajnych drogach...\nMusisz dalej pytać Forowiczów, tak jak to właśnie robisz...\nEdytowano 8 Kwiecień przez MarcinEck\nCzytałem sporo recenzji, opinii, oglądałem testy. Nigdzie, nikt nie wspominał, żeby nadmiernie zasychał, stąd moje zdziwienie i szukanie przyczyny.\nDzięki za odpowiedź, zaczekam chwilę, może ktoś z Was miał podobny problem. Jak nie znajdzie się odpowiedź, to może faktycznie napiszę.\nW najgorszym wypadku będzie tylko na specjalne okazje, np. przepisywanie gotowych tekstów - gdzie po rozpisaniu już pójdzie gładko. Nie mniej, szkoda mi go spisywać na "straty".\nNajwyraźniej twoje Jinhao X750 nie jest tak mokre, jak uważasz, a co najwyżej umiarkowanie mokre. Zgaduję, że w pozostałych piórach stalówki F-ki w porywach do M. Osobiście używałem go przez jakieś pół roku w Wing Sungu 698 ze stalówką F (ponoć wariant soft) i zawsze startował od momentu dotknięcia papieru (chyba, że się stalówka chwilę dłuższą wietrzyła).\nJak ci zaschnie możesz zanurzyć stalówkę w wodzie.\nMam go nawet dzisiaj w LAMY Al-Star stalówka M. Jestem nim zachwycony... ale problem z zasychaniem jest. Ja się pogodziłem, zalane mam w LAMY właśnie i w Visconti Pericle stalówka M. Po dniu, dwóch w LAMY nie startuje od razu, w Visconti po trzech, czterech dniach jest podobnie, trzeba rozpisać.\nTak jak z innymi atramentami bardzo nasyconymi (nie tylko od KWZ dla jasności) można ratować się dobraniem odrobiny wody, ja w LAMY stosuję 1 (słownie: jedną) kroplę na nabój.\nMożna dodać wody (destylowanej/ przegotowanej) bezpośrednio do kałamarza, ale polecam do naboju/konwertera.\nTa kropla potrafi czynić cuda z przepływem.\n@patrykwn, nie zniechęcaj się, potraktuj to jak nowe doświadczenie i trochę zabawy.\nyegr00 -> Obecnie mam z 25 rożnych piór, głównie chińczyki, i to Jinhao w porównaniu do innych leje jak szalone, a kreskę ma bardzo, bardzo grubą. Jak dwie F z Watermana. Co prawda nie mam porównania, ale zatrzymanie się na sekundę na papierze ksero robi sporą plamę.\nTopaz -> Absolutnie nie mam zamiaru się zniechęcać. Spróbuję z tą kroplą wody, wezmę trochę do kieliszka czy innego pojemnika i dam tę kropelkę. Kolor nie cierpi po tym za bardzo?\nZastanawiałem się po prostu czy ten atrament tak już ma czy może trafiłem jakąś felerną/zepsutą sztukę.\nAtramentów nie mam dużo, a i raczej pospolite. Komplet Pelikanów 4001, wszystkie Hero, kilka Watermana i to miał być pierwszy z tych "lepszych". No i klops, do tej pory wszystkie pisały jak marzenie.\nWszystkie atramenty z sheenem muszą być tak nasycone, że może zdarzyć im się lekkie przysychanie. Sheen Machine i tak ma naprawdę niezłe właściwości, jak na ilość połysku. Spokojnie możesz dodać trochę wody do konwertera, powinno być lepiej. Kolor raczej prawie się nie zmieni\nPo dolaniu odrobiny wody faktycznie jest dużo lepiej. Zmian w kolorze nie widzę żadnych, a pisać zaczyna już w połowie pierwszej litery. Idealnie nie jest, ale da się już używać pióra. Po kilku minutach rusza od razu, wcześniej nie było to możliwe. Nadal w tym Jinhao, za którym nie przepadam, ale spróbuję jeszcze z Watermanem.\nDnia 8.04.2020 o 13:47, patrykwn napisał:\ni to miał być pierwszy z tych "lepszych". No i klops, do tej pory wszystkie pisały jak marzenie.\nLepsze jest wrogiem dobrego 😉\nPo całej nocy pióro ruszyło od strzała, na 2 ml atramentu, dodałem dwie duże krople wody. Następnym razem spróbuje z jedną, ale ważne, że udało się go zmusić do działania. Dzięki za wszystko.\nJeszcze się pobawię i pokombinuje, spróbuję też wymieszać z jakimś innym kolorem.


Pajączki pod specjalnym nadzorem - Mojakosmetyczka.pl\nStart\tKosmetyka\tPajączki pod specjalnym nadzorem\nzmiany hormonalne (często związane z menopauzą)\nKolejnym krokiem jest zastosowanie się do wskazówek w domowym zaciszu: dobór odpowiednich kosmetyków oraz unikanie kontaktu ze zbyt ciepłą wodą. Dostępne na rynku kosmetyki przeznaczone dla skóry naczynkowej bardzo skutecznie minimalizują widoczność rumienia czy pajączków na skórze. Zwarte w kremach związki obkurczają naczynia krwionośne i łagodzą podrażnienia. Zwróćmy uwagę, czy taki krem dodatkowo ochładza skórę oraz czy ma lekko zielonkawy kolor, maskujący zaczerwienia. Pamiętajmy także o kremach z filtrami UV ? używajmy ich przez cały rok.\nW maskowaniu rozszerzonych i popękanych naczynek, oprócz kremów, pomoże nam odpowiedni makijaż. Właściwe kosmetyki potrafią skutecznie tuszować zaczerwienia i ujednolicić koloryt skóry. Bazę takiego makijażu powinien stanowić zielony korektor. Jeżeli mamy rozszerzone pory, to warto wypróbować podkład liftingujący. Następnie nakładamy odrobinę sypkiego pudru, a na policzki ? zamiast różu ? delikatny bronzer lub lekko ciemniejszy puder. Ważne, by nie obciążać skóry zbyt ciężkim, mocno kryjącym podkładem.\nJeśli naczynka są już widoczne, skorzystajmy z zabiegów łagodzących i nawilżających (Cryodermie?, zabiegi z witaminą K czy rutyną). Zimno wpływa bezpośrednio na poprawę mikrokrążenia i dotlenia komórki skóry.\n– Zabieg Cryodermie? polega na wprowadzaniu do skóry substancji aktywnych za pomocą elektronicznie stabilizowanego chłodzenia. Kosmetyki oparte na bazie wód termalnych wprowadzane są przy temperaturze -5° C. W efekcie skóra staje się idealnie nawilżona, a równowaga hydrolipidowa zostaje przywrócona ? wyjaśnia dr n med. Małgorzata Setkowicz lekarz dermatolog w Centrum Kosmetyczno-Dermatologicznym DER-MED.\nW walce z pękającymi naczynkami możemy również wykorzystać laser. Emituje on falę świetlną, która zostaje zaabsorbowana przez hemoglobinę zawartą we krwi, co skutkuje obkurczaniem naczyń krwionośnych. Dwufunkcyjnym laserem Alma Harmony możemy zamykać czerwone naczynia występujące na twarzy oraz niebieskie ? na nogach.\nZabieg laserami Alma Harmony lub QuadroStar w Centrum Kosmetyczno-Dermatologicznym DER-MED\nPielęgnacja w gabinecie:\nZabieg Cryodermie? w Centrum Kosmetyczno-Dermatologicznym DER-MED\nZielony korektor przeciw zaczerwienieniom L?Oreal Studio Secrets Professional


Kuszące karaibskie wysepki Antigua i Barbuda\nKaraibskie wysepki Antigua i Barbuda\nAntigua i Barbuda – dwie wyspy, a zarazem jedno państwo. Karaibski kraj, pierwotnie zamieszkany przez Indian zwanych Ciboney, jak wiele innych rejonów opanowali jednak inni. Witajcie więc w specyficznym afrykańsko-europejskim miksie.\n1 Wyspa Antigua\n2 Morskie St. John’s\n3 Szczególna planacja\n4 Wyspa Barbuda\nWyobraźnie sobie słoneczny dzień 1493 r. Na pokładzie opływającego wyspę statku, wśród 90 osobowej następuje poruszenie. Widać jakiś ląd! Kapitan statku, bierze do ręki lunetę i omiata wzorkiem wyspę. Owym dowódca jest nie kto inny jak Krzysztof Kolumb.\nA potem już poszło… Ludzie zaczęli się na nią sprowadzać w 1632 r. przy czym pierwszymi osadnikami wcale nie byli Hiszpanie, ale Brytyjczycy, którzy włączyli wyspę w ramy swej kolonii – Całkowicie administracyjna, bo przecież nie podjęta względami geograficznymi decyzja pozostawała w mocy aż do rozpadu słynnej Indii Zachodnich. Kilkanaście lat po ich rozpadzie , dokładnie 1 listopada 1981 r. stała się suwerennym państwem, którego głowa jest jednak brytyjska królowa – Elżbieta II.\nSt. Johns’s Antigua i Barbuda; źródło: Flickr\nZdecydowanie na pierwszy plan w tym wyspiarskim kraju wysuwa się jego stolica – St. John’s. Ale czy może to dziwić, skoro to właściwie jedyny ośrodek miejski z prawdziwego zdarzenia mieszczący na wyspie? Tak to już jest na tych niewielkich skrawkach lądu…\nNie może więc dziwić , że miejscowym, których doliczyć się tu można jakichś 22 tyś, mija raczej spokojnie. I to mimo, iż mówi się tu, że to przecież najbardziej oblegana przez turystów miejscówka w kraju.\nTyle tylko, że trzeba znać proporcje. Jeśli przejście wzdłuż miasta zajmuje… ledwie godzinę, i pokonuje się wówczas jakieś 4,5 km to wiedz, że coś się dzieje nie zatopisz się tu na cały dzień, w szerokich alejach czy też nawet wąskich uliczkach.\nAtrakcje St. John’s na wyspie Antigua\nŁadny, jasny budynek w stylu kolonialnym, mieszczący Muzeum Antigui i Barbudy zaczęto stawiać w 1747 r. Wywołało to wówczas spore poruszenie. Wszak nieczęsto się zdarza, by w jednym z najbardziej znanych miejsc miasta zmieniało się tak wiele. A przecież działający tu dotychczas pierwszy miejski targ ustępował właśnie miejsca gmachowi niezwykłemu. Ale kto mógł wtedy przypuszczać, że przetrwa on do dziś… Mało tego, że nadal będzie pełnić tak wielka rolę. Tymczasem sale wypełniają obecnie pozostawiając po społeczności Arawak, które udało się wydobyć z otchłani zapomnienia podczas prac archeologów. Niezmiernie ciekawymi pozycjami są tu także replika domu Arawaków i plantacji cukru.\nMuzeum Antigui i Barbudy; źródło: Wikipedia\nGdzie mogli zorganizować najważniejszą świątynie przybyli swego czasu na wyspę anglikanie? Oczywiście, że na szczycie wzgórza! Był 9 października 1845 r. kiedy gubernator wyspy Antigua położył kamień węgielny rozpoczynając prace nad nowiusieńka katedrą, która otwarła swe podwoje dla wiernych w trzy lata później. Kiedy miejscowi przystąpili do budowy okazałego kościoła, chcąc nadać mu wyjątkowego sznytu. Tak dwie identyczne wieże pokryły, pusty dotąd, obszar skamieniałej rafy koralowej. Oczywiście licząc na to, że nie przytrafi im się to dwóm poprzednim wersjom budowli, które runęły podczas trzęsień ziemi w 1683 i 1745 r. Dziś wnętrze może przyjąć 2200 wiernych. Do wykonania mającej wymiary 48 m długości na 14 m szerokości budowli posłużył głównie kamień.. W oknach wdać witraże. Umeblowanie wnętrza wykonano z ciemnej sosny. Na ścianach roi się od tablic, które ocalały z trzęsień ziemi, przeciwieństwie do innych miejsc kultu w kraju.\nWejście na teren katedra św. Jana wyznaczają bramy ozdobione filarami z wykonanymi z ołowiu postaciami – św. Jana Ewangelisty i św. Jana Chrzciciela. Do dziś krąży fama jakoby obie swego czasu skonfiskował żołnierze brytyjskiej marynarki wojennej z pokładu francuskiego okrętu „HMS Temple” w 1756 r.\nAle nie we wszystkich budziła pozytywne emocje, oj nie. Wykorzystywani do pracy na plantacjach, wprost uważali ją są symbol angielskiej potęgi, oskarżając tutejszy Kościół o sprzyjanie plantatorom kosztem członków czarnej społeczności.\nCo ciekawe w trosce o przetrwanie ruchów tektonicznych kościół wykonano dodając boczne wzmocnienia, przez co ma się wrażenie, jakby kościół był podwójnym budynkiem. Patrząc w górę widać sięgające 21 m wysokości wieże, przygotowane w stylu barokowym, wieńczące kopuły.\nKatedra św. Jana St. John’s Antigua; źródło: Flickr\nWystrój katedry w St. John’s Antigua; źródło: Flickr\nMorskie St. John’s\nDawna osada portowa dziś znana jest jako miejsce polecane miłośnikom żeglarstwa. Istotny dawniej angielski port, z bazą marynarki wojennej – Nelson’s Dockyard jest prawdziwą chlubą całej wyspy. Odnowione z pietyzmem XVIII i XIX w. nieruchomości w stylu kolonialnym wraz z portem robią wielkie wrażenie. Założony w 1704 r. cztery dekady później doczekał się fortyfikacji. Z czasem w pobliżu uruchomiono stocznię, która zajęła ziemie położone w poprzek zatoki. W efekcie wkrótce z jej doków zaczęły wypływać budowane tu okręty wojskowe.\nAle wszystko ma swój kres. Po 1815 r., i pokonaniu przez Brytyjczyków armii Napoleona konieczność utrzymywania oddalonych od Wielkiej Brytanii portu i stoczni mijało się z celem. Ostatni żołnierze opuścili znajdujący się tu garnizon w 1854 r. czyniąc port zupełnie niechronionym. W jej obrębie otwarto więc skład węgla, by ostatecznie zamknąć chylące się ku upadkowi magazyny w 1889 r. Dopiero w poł. XX w. zapadła decyzja o rewitalizacji okolicy; jak się okazuje udanej.\nNelson’s Dockyard Antigua; źródło: Flickr\nNelson’s Dockyard Antigua i Barbuda; źródło: Flickr\nDowodzi temu jeszcze jeden znajdujący się element – Muzeum Stoczni, zajmujące teren tzw. Nelson’s Dockyards. Nazwa pochodzi od adm. Horatio Nelsona, który mieszkał w Stoczni Królewskiej Marynarki Wojennej w l. 1784-87. Nelson’s Dockyard jest także miejscem organizowania zawodów żeglarskich na wyspie.\nAle zaczęło się już w 1632 r. kiedy na karaibskie wyspy zjechali Brytyjczycy. Zakładając tu port zorganizowali jednoczesne swoistą bazę morską. Dzięki swemu położeniu kontrolować stąd mogli francuskie poczynania na Gwadelupie. Z czasem zyskiwał na wyposażeniu obronnym. Pierwsza wzmianka o obronie angielskiego portu pojawia się w 1704 r. Dwie dekady później stacjonowały już brytyjskie okręty, które o dziwo przetrwały wówczas potężny huragan. To utwierdziło zarządzających o konieczności rozbudowy portu i tak pięć lat później powstała tu pierwsza stocznia – „Helena”. Skromne warsztaty naprawcze zastąpiono w l. 40 XVIII w. potężnym projektem nowoczesnej „Stoczni Marynarki Wojennej”, kiedy to oddelegowano to jej stawiania niewolników dotąd pracujących na plantacjach. Stale rozbudowywana w kolejnych latach doczekała się murów odgradzających obszar od reszty wybrzeża.\nWreszcie w 1855 r. założono tu placówkę muzealną. Wykorzystując kolonialne zabudowania otwarto „Muzeum Stoczni”, które jednak po tym jak oddział marynarki wojennej Wielkiej Brytanii opuścił wyspę w 1889 r. która popadła w ruinę.\nW poł, XX w. Towarzystwo Przyjaciół Portu Angielskiego postanowiło odnowić stocznie. Po dekadzie oprac naprawczych otwarto ją ponownie dla ciekawskich. Na jej terenie otworzono w hotele, muzeum, sklepy rzemieślnicze i restauracje oraz marinę.\nMuzeum Stoczni Antigua Dockyard Museum; źródło: Wikipedia\nSkoro miasto ma swa źródło w angielskiej obecności nie mogło zabraknąć tu także gmachów rządowych. Jak zwykle w takim przypadku dość interesujących wizualnie. Government House, stanowiąca oficjalną rezydencję i miejsce pracy Gubernatora Generalnego Antigui i Barbudy zaplanowano jako kolonialny dom w XVII w. stylu kolonialnym. Piękne duże ogrody i wyjątkowy styl podkreślony gruzińskimi elementami architektonicznymi niestety pozostaje poza zasięgiem miejscowych i turystów, który o zobaczeniu wnętrz mogą tylko pomarzyć.\nJako się rzekło, sporo na wyspie działo się z udziałem pracowników zorganizowanych tu plantacji trzciny cukrowej. Do dziś pamiątkę po tamtych czasach stanowi Betty’s Hope. Antigua ledwie zyskała status angielskiej kolonii, kiedy w 1650 r. gubernator Christopher Keynell założył pierwszą działalność w owej branży. Porzucony przez niego, podczas francuskiego ataku biznes przejęła rodzina Codringtonów tworząc cukrowego potentata, którego pracownikami fizycznymi byli afrykańscy niewolnicy. Co ciekawe w 1854 r. po ich wyzwoleniu gros z nich pozostało na wyspie, teraz już pracując za uczciwe wynagrodzenie. Z czasem zarządzający zaczęli wprowadzać usprawnienia technologiczne, co dało efekt w postaci znacznego usprawnienia cyklu produkcji. Rodzina sprzedała firmę w 1945 r.\nPlantacja Betty’s Hope Antigua; źródło: Flickr\nMechanizm młyna Betty’s Hope Antigua; źródło: Flickr\nDziś stanowi swoisty skansen, z misternie odnowionymi wiatrakami maszynami, w której prym wiedzie muzeum wypełnione planami i modelami dawnej firmy i przyległych osiedli, mapami i fotografiami, oraz innymi paniątkami z czasów cukrowniczej chwały.\n„Leżące w środku wyspy niespełna 4 tyś miasto Al Saints, ciekawe miasteczko słynie nie tylko z cukrowej przeszłości. Sporo osób trudni się tutaj wykonywaniem pięknych ceramicznych przedmiotów.”\nOstatnie z godnych zauważenia miasteczek, czyli Liberta zasłynęło w XIX .w z szeroko zakrojonych ruchów wolnościowych dotyczących niewolników. Zwieńczaniem ich działań okazało się przejęcie na własności brytyjskiej plantacji, której właścicielka po tym, jak wpadła w poważne problemy finansowe zmuszona była się ratować oddaniem udziałów. Podzieloną na małe parcele zamię zaczęli skupować właśnie dawni niewolnicy.\nLiberta Antigua; źródło: Flickr\nKościół anglikański – Liberta Antigua i Barbuda; źródło: Flickr\nW 1835 r. osada zmieniała swa nazwę na „Liberta” co miało jasno dowodzić wolnościowym aspiracjom dawnych niewolników. Wkrótce w obrębie miasteczka zaczęły wyrastać nowe domy, a dawni niewolnicy, prócz odpłatnej racy na plantacjach zostali częścią brygad w pobliskiej dokach Nelsona i właścicielami prywatnych sklepów.\nPraktycznie jedno miasto, na zachodnim wybrzeżu. Reszta? Jakieś krzewy i drzewa. Gdyby nie wykarczowany w samym środku wyspy pas lotniska, stanowiła by zieloną wyspę. I to nie taką druga Irlandię, a raczej te opuszczoną, ”tajemniczą”, jak z powieści Juliusza Verne’a… Taka jest właśnie wyspa Barbuda.\nAle nadszedł wrzesień 2017 r. Wiejący z prędkościowa 285 km/h wiatr, który nazwano nie inaczej niż huraganem Irma, wpadł na niewielu skrawek lądu, zmiatając z jego powierzchni niemal wszystko co zdołali tu wybudować ludzie. Wkrótce Barbuda opustoszała, a szybko ewakuowana na sąsiednia wyspę ludność pierwszy raz w tej erze pozostawiła jej ziemię całkowicie pustą… A przecież zamieszkana była już w epoce kamienne, a potem zaludniły ką plemiona indiańskie Arawak i Carib.\nW 1493 r. do jej brzegów dobił Krzysztof Kolumb wylądował podczas swojej drugiej wyprawy w 1493 r., rozpoczynając tym samym okres osiedlań. Pierwsze domostwa zakładali Hiszpanie, a z czasem dołączyli przejawiający różnie duże aspiracje kolonialne Francuski i Brytyjczycy, zakładając swe kolonie w 1666 r.\nWiele zmieniło się wraz z nastaniem pewnego ranka 1685 r. Wówczas to formalnie doszło do podpisania dokumentów ustanawiających dzierżawę tych ziem Johnowi i Christopherowi Codringtonom. Wkrótce na wyspie wyrosło nowe miasto – Codrington. Majętni właściciel poczęli sprowadzać na nią niewolników, do swych plantacji trzciny cukrowej. Wznieśli okazałą posiadłość, która stała się elementem wyróżniającym całej wyspy. Biznes kwitnął tylko do 1834 r., a silne trzęsienie ziemi uszkodziło go w 1843 r. Pozostały po nim zgliszcza, na których część można trafić do dziś.\nCodrington Barbuda; źródło: Flickr\nCodrington wyspa Barbuda – Antigua i Barbuda; źródło: Flickr\nW bliskim sąsiedztwo są tu aż trzy kościoły: anglikański, katolicki i zielonoświątkowców, a właściwie to co z ich zostało. Ulice zawalone są pozostałościami dawnych gmachów użytkowych i mieszkalnych. Do dziś stanowią smutny krajobraz po tragedii jaka dotknęła 1630 mieszkać ów, mającej pow 160,5 km2 wyspy.\nWzniesiony na wybrzeżu fort w XIX w., zwany Martello Tower, niegdyś stanowił bazę obronne Brytyjczyków, z trzema okazałymi działami armatnimi. Jednak jak się okazuje nie była to pierwsza militarna konstrukcja w tym miejscu. Już w 1745 r. przebywający tu Hiszpanie zabezpieczyli się tworząc pierwsze fortyfikacje. To co widać dziś to niespełna 10 ma wieża z której rozpościera się widok na wyspę.\nRuiny fortu Martello Tower; źródło: Flickr\nBarbuda stanowiąca ostatnia ostoje brytyjskiego niewolnictwa na Karaibach, działającą jeszcze po uwolnieniu pozostałych kolonii w 1834 r. była trudnym terenem. Mało ziemi mogącej przynieść plony sprawiało, że istniejące plantacje cukrowe pozostawały opanowane były przez czarnoskórych pracowników przez kolejne sto lat!\nNic dziwnego, że do dziś unosi się nad wyspą specyficzny, afrykański duch…\nAntigua i Barbuda Al Saints, Ameryka Północna, Antigua, Antigua i Barbud, Barbuda, Betty's Hope Antigua, Codrington, Dockyard Museum Antigua, Karaiby, katedra św. Jana Antigua, Liberta, Martello Tower, Muzeum Antigui i Barbudy, Muzeum Stoczni Antigua, Nelson's Dockyards, plantacja Betty's Hope, St. John's, St. John's Antigua\n← Góry Dominiki\nPiotrkowska moc zabytków →


Łóżko rehabilitacyjne – jakie wybrać? - MedicalOnline.pl\nDodał: Medicalonline Data: 13 października 2021\nŁóżko rehabilitacyjne to rodzaj sprzętu medycznego, który jest niezbędny w przypadku osób leżących oraz z trudnościami w poruszaniu się. Jest wykorzystywane zarówno u chorych przewlekle, jak i u osób po urazach, zabiegach operacyjnych i z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. Poprawia komfort pacjenta, ale też ułatwia pracę opiekunom i fizjoterapeutom. Dzięki szczególnej konstrukcji i posiadanym funkcjom umożliwia komfortowe prowadzenie rehabilitacji usprawniającej. Jest skonstruowane w taki sposób, że umożliwia sprawne zmiany przyjmowanych pozycji, siadanie, a także wstawanie z łóżka. Jest to ważne podczas osiągania kolejnych umiejętności w czasie prowadzonego procesu usprawniania.\nSprawdź szeroki wybór sprzętu do rehabilitacji i fizjoterapii na Medicalonline!\nŁóżko rehabilitacyjne pomaga w procesie rehabilitacji, gdyż ułatwia zmiany pozycji, a także wstawanie z łóżka i wykonywanie ćwiczeń. Dzięki dobremu dostępowi do pacjenta fizjoterapeuta jest w stanie prowadzić bierne ćwiczenia przyłóżkowe, terapię manualną, a także procedury zaczerpnięte z metod specjalnych fizjoterapii.\nŁóżko rehabilitacyjne umożliwia obniżenie barierek lub zdjęcie ich z jednej strony, co zapewnia dobry dostęp fizjoterapeuty do pacjenta. Jest to przydatne również podczas czynności pielęgnacyjnych i higienicznych wykonywanych przez opiekunów. Poza czynnościami rehabilitacyjnymi barierki stanowią rodzaj ochrony przed upadkiem. Cechy łóżka rehabilitacyjnego, takie jak np. automatyczne podnoszenie zagłówka przydają się nie tylko podczas prowadzonej rehabilitacji, ale także przy spożywaniu posiłków. Łóżka rehabilitacyjne zwykle posiadają kółka, co dodatkowo sprawia, że ich przemieszczanie jest bardziej ergonomiczne.\nŁóżko rehabilitacyjne powinno być dobrane do potrzeb osoby korzystającej. W sprzedaży dostępne są różnego rodzaju łóżka rehabilitacyjne. Jego wybór powinien uwzględniać wiek oraz poziom sprawności pacjenta. Należy wziąć pod uwagę również wagę użytkownika. Ważny jest również okres prowadzonej rehabilitacji, gdyż to od niego zależy jakie funkcje łóżka będą najbardziej istotne. Dobrać można również wymiary łóżka bezpośrednio do pomieszczenia.\nŁóżko rehabilitacyjne "A3"\nŁóżko rehabilitacyje "A/3S"\nŁóżko rehabilitacyjne w procesie usprawniania\nŁóżko rehabilitacyjne ułatwia wykonywanie pacjentowi ćwiczeń oraz pracę fizjoterapeucie. Dzięki takim cechom jak automatyczne podnoszenie zagłówka w sposób bardzo ergonomiczny i komfortowy można przystąpić do pierwszych prób pionizacji pacjenta i przygotowania układu krążenia do przyjmowania pozycji wyższych. Z kolei unosząc automatycznie część łóżka od strony stóp można komfortowo prowadzić ćwiczenia przeciwzakrzepowe u osoby leżącej. Możliwość zdjęcia barierek zapewnia fizjoterapeucie dobry dostęp do pacjenta. Jest to niezbędne podczas procedur wykonywanych biernie, kiedy to fizjoterapeuta porusza kończynami pacjenta, a także wykonuje techniki metody PNF, bardzo często stosowanej u pacjentów leżących. Możliwość zdjęcia barierek ułatwia również dalsze etapy rehabilitacji, takie jak pierwsze próby wstawania. Dzięki temu można też, stojąc już na podłodze przy łóżku wykonać ćwiczenia czynne z podtrzymaniem się barierki. Umocowanie barierek na pozostałych brzegach łóżka umożliwia również reedukację chodu. Początkowo jest ona prowadzona właśnie przy łóżku. Łóżko rehabilitacyjne, ze względu na odpowiednią wysokość i wygodne barierki umożliwia podtrzymanie się w czasie pierwszych prób samodzielnego chodu i oprócz asekuracji fizjoterapeuty stanowi dodatkowy element bezpieczeństwa.\nŁóżko rehabilitacyjne – rodzaje dostępne w sprzedaży\nJest wiele rodzai łóżek rehabilitacyjnych, w zależności od zastosowanej w nich technologii oraz dodatkowych rozwiązań. Wyróżniamy łóżka drewniane oraz metalowe. W sprzedaży są również łóżka rehabilitacyjne elektryczne. Wśród łóżek elektrycznych najczęściej spotykane są egzemplarze 2-4 – funkcyjne. Zwykle są to łóżka 3-funkcyjne. Są one obsługiwane za pomocą pilota oraz dodatkowych przycisków. W ten sposób można bez wysiłku zmienić ułożenie poszczególnych segmentów łóżka względem siebie. Można podnieść lub opuścić zagłówek, oraz każdą inną część łóżka.\nŁóżko dla chorego, spełniające cechy łóżka rehabilitacyjnego może być odpowiednio dobrane w zależności od wieku użytkownika. Dostępne są łóżka specjalnie dedykowane dla seniorów, ale też dla dzieci. Łóżka dla niepełnosprawnych zapewniają ergonomię pracy opiekunów i fizjoterapeutów, ale też komfort pacjenta.\nW przypadku osób ze stwierdzoną stałą niepełnosprawnością odpowiednie łóżko rehabilitacyjne znacznie ułatwia każdy ruch. Dzięki niemu łatwiej zmieniać pozycje oraz przeprowadzać niezbędną wśród osób ze stopniem niepełnosprawności rehabilitację. Bardzo dobrze sprawdza się tu łóżko rehabilitacyjne elektryczne.\nŁóżko rehabilitacyjne sprawdza się nie tylko w przypadku osób po urazach oraz z niepełnosprawnościami. Bardzo cenione jest również przez seniorów. Seniorzy, z racji wieku często mają różne przewlekłe schorzenia, w tym m. in. ortopedyczne. U wielu seniorów zdarzają się także zaburzenia równowagi oraz upadki. Wstawanie z łóżka rehabilitacyjnego sprawia, że czynność ta jest bezpieczniejsza ze względu na barierki, których można się podtrzymać. Pomocne jest również wcześniejsze uniesienie za pomocą pilota zagłówka. Pozwala to zapobiegać nagłej zmianie pozycji z leżącej na siedzącą i związanej z tym hipotonii ortostatycznej. Stopniowa zmiana pozycji przez wcześniejsze uniesienie górnej części tułowia z pozostaniem przez chwilę w tej pozycji jest dobrą formą zapobiegania związanym ze wstawaniem zawrotom głowy i upadkiem. Osoby starsze mają często problemy z układem żylnym. Dla niech świetnie sprawdza się możliwość uniesienia tylnej części łóżka rehabilitacyjnego. Dzięki tej pozycji można zapobiegać powikłaniom zakrzepowo-zatorowym. Natomiast seniorom leczącym się kardiologicznie zalecana jest pozycja z uniesionym zagłówkiem (tzw. łóżko kardiologiczne). Dla seniorów przydatne jest łóżko rehabilitacyjne na pilota, dzięki któremu mogą oni samodzielnie według własnych potrzeb zmieniać ustawienie poszczególnych segmentów łóżka. W dużej mierze poprawia to komfort i samodzielność seniora podczas takich czynności jak np. wstawanie.\nŁóżko rehabilitacyjne dla dzieci\nŁóżka rehabilitacyjne dla dzieci wyróżniają się mniejszymi rozmiarami od standardowych łóżek rehabilitacyjnych dla osób dorosłych, a także szatą graficzną. Łóżka dla najmłodszych pacjentów są często kolorowe, z wprowadzonymi specjalnymi rozwiązaniami. Pośrednią wersję stanowią łóżka rehabilitacyjne dla młodzieży.\nŁóżko rehabilitacyjne – wymiary\nWymiary łóżek rehabilitacyjnych różną się między sobą. Najmniejsze modele przeznaczone są dla dzieci, największe dla pacjentów bariatrycznych. Przeglądając oferty łóżek rehabilitacyjnych można spotkać się z dwoma zapisami wymiarów. Należy do nich wymiar wewnętrzny i zewnętrzny. Warto zwrócić uwagę na oba z tych wymiarów. Wymiar zewnętrzny jest ważny przy dostosowaniu wielkości łóżka rehabilitacyjnego do pomieszczenia, a rozmiar wewnętrzny do gabarytów pacjenta. Pozostałymi wymiarami, jakie są wyszczególnione w specyfikacji łóżek rehabilitacyjnych są minimalna oraz maksymalna wysokość leża. Podawany jest również kąt, do jakiego można maksymalnie nachylić zagłówek. Kolejnym parametrem jest waga samego łóżka. Zazwyczaj jest to sprzęt na kółkach, co mimo wyższej wagi sprawia, że nie stanowi problemu z przemieszczeniem. Zawsze należy też zwracać uwagę na maksymalne obciążenie. Większość łóżek rehabilitacyjnych przystosowane jest do znacznych obciążeń, jednak w wyjątkowych przypadkach może zaistnieć konieczność wyboru specjalnego łóżka bariatrycznego, dla osób ze znaczną otyłością.\nCena łóżka rehabilitacyjnego zależy od jego rodzaju i dodatkowych funkcji. W sprzedaży są różne typy łóżek rehabilitacyjnych. Zwykle łóżka rehabilitacyjne dwufunkcyjne mają niższe ceny w porównaniu do czterofunkcyjnych. Uśrednione ceny obejmują najczęściej wybierane łóżka 3-funkcyjne.\nDo każdego łóżka rehabilitacyjnego powinien prawidłowo zostać dobrany materac. Do wyboru są materace różnego rodzaju. Najczęściej wykorzystuje się materace bez sprężyn, wykonane z pianki. Do materaców piankowych zaliczają się różne odmiany, jak np. materace całkowicie gładkie oraz z wypustkami. Materace posiadające wypustki i tzw. materace gofrowane pełnią funkcję przeciwodleżynową. Można również umieścić materac przeciwodleżynowy zmiennociśnieniowy na materacu piankowym. Najczęściej do tego celu wykorzystuje się materace rurowe i bąbelkowe. Wybierając materac należy uwzględnić wagę osoby korzystającej. Na materacu można umieścić podkład jednorazowy, jednak warto dbać o to, aby nie umieszczać na nim zbyt wielu warstw, bo utrudni to jego korzystne oddziaływanie.\nChcesz kupić materac przeciwodleżynowy? Mamy ich szeroki wybór! Kliknij tutaj!\nSzeroki wybór łóżek rehabilitacyjnych i materaców pozwala na dobranie odpowiedniego modelu pod względem indywidualnych potrzeb. Zarówno dla seniorów, dla osób tylko częściowo przebywających w pozycji leżącej jak i dla trwale niepełnosprawnych można wybrać najbardziej odpowiedni model. Podobnie w przypadku materaca. Osoby leżące przez większą część doby powinny korzystać z materaca zmiennociśnieniowego, natomiast seniorzy, którzy tylko część dnia spędzają leżąc mogą korzystać również z materaców gofrowanych. Warto zdecydować się na łóżko rehabilitacyjne zwłaszcza u osób niepełnosprawnych i seniorów, gdyż stanowi to dużą pomoc w codziennym funkcjonowaniu i prowadzonej rehabilitacji.


Garbiarnia :: Zobacz temat - Kolektor dolotowy\nForum Garbiarnia Strona Główna -> Pytania i problemy -> Kolektor dolotowy Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3, 4 Następny\nWysłany: 26 Listopada 2005, 15:35\nmi się wydaję że najlepszym rozwiązanie jest rąbnięcie kilku browarów. Po takiej terapii od razu najdzie cię jakaś myśl twórcza wiem z doświadczenia\nWysłany: 26 Listopada 2005, 22:50\nRen, jestez zly, niemerytoryczny, zlosliwy i w ogole.\nOdstraszysz Qcyka z tego forum\nWysłany: 27 Listopada 2005, 11:36\nWysłany: 27 Listopada 2005, 13:33\nNie wiem czy rzeczywiście masz problem z zamarzaniem gaźnika.\njesteś pewien że na skutek wibracji albo zmian temperatury nie rozszczelnia Ci sie kolektor i czy nie bierzesz skądś "lewego" powietrza ? Sprawdź to dokładnie... jak nie masz miernika podciśnienia który by Ci pokazał fluktuacje -to chociaż dmuchnij gorącym powietrzem z jakiejś farelki lub nagrzewnicy wprost do gardzieli gaźnika... jak to nie pomoże, daj spokój podgrzewom, nie tu jest problem.\nProblem zamarzania gaźnika doskonale znany jest wszystkim "latawcom"\nW aWiacji, nie tylko tej z VW przykreconym do przedniej wręgi, praktycznie każdy silnik gaźnikowy ma jakiś patent na ogrzewanie tegoż gaźnika.\nZaszronienie kolektorów jest w zasadzie normalnym zjawiskiem, w duzym skrócie: paliwo parując (niecałkowicie!) w kolektorze zużywa sporo energii - MUSI to spowodowac obniżenie się jego temperatury. Powietrze wpada do niego mając wyższą temperature i jakąś wilgotność - przy obniżeniu się temperatury, woda zawarta w powietrzu musi gdzieś się wydzielić. Na zewnątrz widać to jako rosę czy właśnie szron, w środku może dojść do zamarznięcia i znacznego przewężenia przekroju. Generalnie czym dłuższy kolektor tym bardziej zjawisko się nasila.\nPraktycznie lotnicy radzą sobię dwojako:\n1. Podgrzew gaźnika za pomoca ciepłego powietrza z wydechów. Kawałek rury wydechowej obejmuję się takim jakby pudełkiem, coś jakby rura przechodziła na wylot przez puszke od farby. Sama puszka ma z jednej strony wlot zimnego powietrza, a z drugiej jest połączona z gaznikie i filtrem np. za pomocą elastycznego alu-peszla. Wstawia się jeszcze tutaj rodzaj zaworu/klapy sterowanej z kokpitu, coś na kształt rury "T" tak żeby była możliwość puszczenia świeżego powietrza i de facto wyłączenia podgrzewu gaźnika.\nTo rozwiązanie podgrzewu obniża neco moc maksymalną. (Najprostszy "tuning" VW to zablokowanie podgrzewu kolektora właśnie -prawda?)\n2. W niektórych samolotach, zwłaszcza z VW, stosuje się podgrzew kolektora olejem. Teoretycznie idea jest prosta -owiń kolektor rurką z gorącym olejem.\nW praktyce sa problemy z cisnieniem (zimny olej i wzmocniona pompa potrafią wyprodukowac do 300 psi), Problemy są też ze stykiem rurka/kolektor, dają chłopaki tu jakieś silikony przewodzące - etc.\nJa jeszcze tego nie zrobiłem -ale wiosną mój silnik dostanie pełny płaszcz olejowy na kolektorach, tzn kolektor na odcinku jakichś 30 cm będze wpuszczony w drugą, szerszą rurę zewnetrzną, całość bedzie tworzyć taką puszkę z dwoma króćcami na przepływ oleju.\nRozmawiałem mailowo z człowiekiem - który podobno dzięki takiemu rozwiązaniu lata w ogóle bez chłodnicy oleju.\nIstnieje tez podobny patent (dla silnika Rotax 912), kiedy to gaźniki są mocowane do kolektorów przez taka grubą płytkę, wewnatrz której sa dwa/trzy zwoje miedzianej rurki. Widziałem to amatorsko wyfrezowane z kawałka duralu, rurka była wciśnięta i potem zalaną cyną czy ołowiem. Co prawda pracowało to podłączone do chłodzenia cieczą - ale chyba można coś takiego wykombinowac na olej - jako podstawka pod Wasze Webery czy inne Dellorta.\nWysłany: 27 Listopada 2005, 15:45\nmoim zdaniem, ciekawe informacje, z tym że fabryczny układ jest dobry pod warunkiem że sprawny, ja nie mam olejowego podgrzewania kolektora i mimo to nic mi nie szronieje, od odpalenia ma wolne obroty itd.\nwięc nie ma sensu nic przerabiać tylko doprowadzić fabryczny układ do stanu działalności bo tak bedzie najprościej.\nP.S. swoją drogą nie wiedziałem że jak\nNajprostszy "tuning" VW to zablokowanie podgrzewu kolektora właśnie\nPrzy montarzu dwóch gaźników to dodatkowy zysk mocy by był.\nWysłany: 27 Listopada 2005, 17:35\nŁysy masz absolutna rację, dobrze utrzymany oryginalny układ w zupełności wystarcza. Ale chłopaki się o tym zamarzaniu tak rozgadali...\nOryginalne problemy Autora postu mogą dotyczyć praktycznie wszystkiego - od ustawień gaźnika po popieprzony zapłon.\nA co do tego zablokowania i dodawania mocy - to fakt, występujący również w literaturze pieknej. Np w "How to hot-rod VW Engines" str 11.\n(dla 1500 ok 3 hp więcej na 4500rpm)\nMiałem kiedyś taką historię śmieszną:\nPrzerabialiśmy taki VW na starym szybowcu i kolektory były mocno nieładnie przespawane - podgrzew był zamknięty źle obciętą i przyspawaną rurą. Oczywiście dochrzaniłem się do spawacza, w pocie czoła zdjeliśmy całość, zawieźli, przespawał, zamontowaliśmy i... kilkadzesiąt RPM mniej. I nikt nie wiedział dlaczego, całe konsylium się zeszło, wszystkośmy posprawdzali no bo jakiś powód musiałbyć. No to jeszcze raz porozbierać i złożyć...\nWysłany: 27 Listopada 2005, 18:21\nno jasne forum jest od tego żeby sobie pogadać , a nawet jak nie dowiesz się tego co Ci potrzeba to i tak mimowolnie coś ciekawego wpadnie\nWysłany: 30 Listopada 2005, 21:54\nNarobiłe się jak cholera, zdjąłem kolektor( zdejmując niemalże wszystko z bloku, żeby sie do niego dostać)wyczyściłem, przedmuchałem skręciłem wszytsko( z braku czasu czynności sie robiegły w czasie....mniejsza).\nodpaliłem - zaskoczył, chodzi.Już usmiech się pojawił na mojej twarzy, że warto było się namęczyć, dotykam kolektora - rurka podgrzewająca z prawej strony - gorąca, aż się oparzyłem, z lewej ledo ciepła...\npo chwili władował się szron na kolektor i garb zgasł.........\nno i historia zaczyna się od nowa...........\nWysłany: 1 Grudnia 2005, 11:04\nmyślę że Kaczor ma sporo racji, u mnie tego nie bylo ale argumentacja jest logiczna.\nMam jeszcze taką koncepcję nawiązując do tezy o tym, że mechanizm fabryczny jest najlepszy :\nFiltr olejowy chyba ma takie zadanie, żeby powietrze, które wlatuje po zamknieciu wspominanej klapki powinno podgrzewać olej w filtrze.Więc o ile znam właściwości oleju, to im rzadszy, ty powinien się szybciej nagrzać.Idąc dalej tym tropem nagrzany olej tworzy warstwę ciepła pogrzewającą gaźnik od góry i chcąć nie chcac - nie ma siły, żeby przez gaźnik leciało zimne powietrze.\nto powinno dać optymalne ciepło na kolektor w zimie( chyba tak być powinno)\nMoże to co napisałem jest zbyt oczywiste, żeby w ogóle o nim pisać, ale jakoś nie przychodziło mi do głowy, rozwiązanie, więc zacząłem rozmyślać nad fabrycznym\nWięc chyba nic mi nie zostało, jak tylko odszukać olejowy filtr powietrza zalać go olejem, założyć go na zimę i sprawdzić na ile moje przemyślenia się sprawdzą\nWysłany: 2 Grudnia 2005, 08:32\nno cóż przyjacielu,..według mnie filtr olejowy ma za zadanie oczyszczać powietrze a nie je podgrzewać tak jak w większośći pojazdów,...ich zadaniem jest podgrzewanie a nie oczyszczanie .Stosuje się je wtedy gdy zapylenie powietrza jest o wiele większe niż standardowo - przede wszystkim większość maszyn rolniczych i ciężkich ciężarówek(np.kamieniołomy-zapylenie).Ich zaletą jest łatwość obsługi lecz częstsza wymiana oleju np. co 5-6 tys.km lub 500-1000mtg .A w starych garbach były montowane ze względu na łatwą dostępność oleju i jego niski koszt - natomiast wkłady papierowe lub a'la szmaciane nie dość tego że były trudno dostępne to ich cena była o wiele wyższa .Ja mam w swojej biedronie dzisiejszy standard - czyli wkład papierowy choć gdzieś się jeszcze wala jeden lub 2 filtry olejowe.Całe życie stoi na dworze,śnieg i deszcz i mróz i lato i zawsze odpala i ma wolne obroty jak pszczółka maja więc nie wydeje mi się aby to coś u Ciebie pomogło ale przecież zawsze można pokombinować\njednym słowem masz szczęście u mnie juz straciłem koncepcję, więc próbuje oczywistych i najprostszych rozwiązań, jak to nie pomoże, to Garb będzie tylko na lato...\nWysłany: 2 Grudnia 2005, 13:52\nIstnieje jeszcze ten powazny problem, ze te wszystkie gazniki, ktore sa dostepne, przehulaly zazwyczaj po kilkadziesiat lat w niewatpliwie odpornych samochodach, jakimi sa Garbusy i sa czesto FUBAR. To ze w ogole chodza, jest czesto cudem. Zamiana jednego na drugi niewiele zmienia. Jeden z glownych powodow dla ktorego moj Rondel teraz stoi. Ceny nowych do niskich nie naleza, a jakosc - jak najbardziej, niestety.\nDlatego wole dellorto - gazniki lepszej jakosci, z samochodu duzo gorszej jakosci, wiec nie zdazyly sie zazwyczja napracowac\nWysłany: 2 Grudnia 2005, 14:03\nJa już 2 tydzień poznaję uroki komunikacji miejskiej...wszystko przez kolektor/gaźnik/filtr -whatever z mojego 1200.Przyjdzie czas i na mnie, w piwnicy składa się 2 serducho i na wiosnę robie przeszczep, niewykluczone że serducho będzie kontrolowane przez 2 dellortasy\nWysłany: 4 Stycznia 2006, 11:04\n...a więc szroniej mi kolektor pod gażnikiem.....\npo zapaleniu pojazdu, czy to jakaś epidemia?\nWysłany: 4 Stycznia 2006, 11:28\nbyć może to ptasia grypa odmiana garbusowa


Temat: Problem z ESKKProszę o radę,\nmój małoletni syn ( 14 lat ) zawarł umowę z ESKK na korenspodencyjny kurs. Dziś otrzymałem " przedsądowe wezwanie do zapłaty " skierowane do syna od Radcy Prawnego pana......\nPewnie by zapłacił zaległe opłaty za ten kurs , gdyby ktoś po ludzku do mnie zadzwonił i powiedział o co chodzi . A tu od razu straszenie sądem, komornikiem etc....\nChciałbym uzyskać poradę czy rzeczywiście ta umowa w ogóle jest ważna skoro została zawarta przez 14 letniego syna . Pani z infolinii ESKK poinformowała mnie , że było telefoniczne potwierdzenie tej umowy z moją żoną - czy to rzeczywiście może tak odbyć , że zapis rozmowy telefonicznej może być potwierdzeniem ?, nie powinno się tego potwierdzić pisemnie ?.\nChciałbym wystąpić do ESKK żeby mi przesłali dokumenty, ktore potwierdzą ważnośc tej umowy - czy mogę tak zrobić , jeżeli tak to prosze o krotki wzór pisma\npozdrawiamŹródło: forum.prawnikow.pl/archiwum/viewtopic.php?t=7622Temat: Piaseczno i okoliceBetsi2006,\njuż co prawda napisałaś, ale w ramach wprawki\nna stronie www.windykacja.pl dostępne są następujące wzory pism. Trzeba tylko wstawić dane i samo się produkuje\nWzory pism: Windykacja\n- Ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty - Podanie dłużnika o otwarcie postępowania układowego - Pozew o zapłatę - Przedegzekucyjne wezwanie do zapłaty - Wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości - Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności - Wniosek o przeprowadzenie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego - Wniosek o wszczęcie egzekucjiŹródło: forum.muratordom.pl/showthread.php?t=1357Temat: Jak zmusić pracodawce do zapłaty[cytat="fajuh"]Niech pan wyśle wezwanie do zapłaty (za potwierdzeniem odbioru), potem przedsądowe wezwanie i na koniec pozew jeśli nie odniesie to skutku. W przypadku potwierdzenia przez pana transmisji danych (jakiś wydruk może być) sprawa jest wygrana. Może dość lapidarna odpowiedź ale to chyba najłatwiejszy sposób.[/cytat]\nA czy to potwierdzenie odbioru zostaje na poczcie czy wraca do mnie?\nŚciągnąłem wzór wezwania do zapłaty, i jest tam mowa że należy również zapłacić ustawowe odsetki. Ile one wynoszą i za jki okres (przypominam że nie podpisywaliśmy umowy)?Źródło: forumprawne.org/showthread.php?t=15138Temat: Gdzie znajde wzor do przedsadowego wezwania do zaplaty?Byleby bylo ostre.Źródło: forum.muratordom.pl/showthread.php?t=89066Temat: [windykacja należności] Pomoc i wskazówkiJesli chodzi o kancelarie komornicze to w Wieluniu działają już 3 - oprócz Stolarczyka na POW są jeszcze kancelarie w budynku spółdzielni mieszkaniowej na Struga i koło radia na Kilińskiego. Ale to i tak nie ma większego znaczenia, bo na tym etatpie raczej nikt nawet nie będzie z Tobą rozmawiał. Komornik wchodzi do akcji dopiero kiedy uzyskasz prawomocny wyrok sądu, a to tego droga daleka...\nGeneralnie możliwości odzyskania długu są dwie - legalna i nielegalna. Tej drugiej nie polecam (mowa o jakiś osiłkach), bo w takich przypadkach trzeba wiedzieć z kim rozmawiać żeby czasami nie wpakować sie w jeszcze większe kłopoty. Ale każdy ma swój rozum... Jesli wiesz z kim gadać to rozważ tą ewentualność, ale na własną odpowiedzialność.\nDruga - legalna. Albo sam poprowadzisz swoją sprawe, albo zlecisz to zawodowcom. Mam tu na myśli firmę windykacyjną albo prawnika - kancelarie adwokacką lub radcowską. To oczywiście kosztuje - ile, to już do uzgodnienia.\nNajłatwiej jest dług po prostu sprzedać firmie windykacyjnej i niech się martwi. Ale kwota nie jest bardzo duża i w tym przypadku możesz dostać jakił mały ułamek wartości długu - 20-30%. Zapewne znalazłaby sie firma która by się zajęła windykacją na mocy umowy cesji lub jakiegoś zlecenia - osobiście polecałbym ci jakieś mniejsze ale sprawdzone firmy, bo molochy w stylu Kaczmarski Inkasso albo KRUK działają szablonowo - wezwanie do zapłaty, może jakieś telefony do dłużnika i potem poradzą pozew. Ale jak ktoś jest że tak powiem doświadczonym dłużnikiem, to dobrze wie, że firma windykacyjna tak naprawde nie może zrobić nic więcej niż dłużnik - może jedynie próbować negocjowac spłate. I jak dłużnik się utwardzi to nawet nie musi z nimi rozmawiać.\nOstatecznością ale bardzo czesto stosowaną jest pozew o zapłatę do sądu. Wbrew pozorom nie jest to takie drogie jeśli zrobi się to samemu, ale niestety pewne koszty trzeba ponieść (wpis sądowy). Jesli działasz przez profesjonalnego pełnomocnika to także jego koszty - do uzgodnienia a adwokatem lub radcą. Pozytywne jest to, że jeśli działa adwokat lub radca to żądane koszty zastępstwa procesowego w przypadku korzystnego dla ciebie wyroku pokrywa pozwany (dłużnik). Oczywiście trzeba je jeszcze wyegzekwować (to robota dla komornika, i to nie dla wieluńskiego, tylko z tego co pamiętam wyboru komornika dokonuje się w obszarze właściwości sądu apelacyjnego dla dłużnika). Koszty komornika tez trzeba na poczatku pokryć z własnej kieszeni.\nMożna spróbować na policji jeśli z dokumentów wynika, że to co robi dłużnik podlega pod kodeks karny czyli że jest to jakieś wyłudzenie itp - o tym musiałbym doczytać.\nJesli chcesz to moge ci pomóc za darmo - chętnie zrobie to szkoleniowo. Jak coś odzyskamy to postawisz flaszke Za skuteczność nie ręcze, bo od kilku lat nie siedze już w temacie windykacji, ale z tego co wiem to procedury się nie zmieniły.\nZła wiadomość jest taka, że jak dłużnik jest gołodupcem, to nawet komornik nic nie ściągnie. Ja od roku próbuje wyegzekwować od dłużnika pieniądze i mimo pewnych działań komornika na razie bezskutecznie. Kwota nie jest wysoka, ale też chodzi o zasady.\nNa sam początek proponuję wysłać wezwanie do zapłaty - ostateczne, przedsądowe. Wyznaczyć termin do zapłaty (kilkudniowy, skoro i tak nie płaci) i po jego upływie można działac dalej. Wezwanie czywiście poleconym, najlepiej za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Takie wezwanie będzie tak czy siak potrzebne do ewentualnego pozwu. Na pewno lepiej wygląda jak podpisze je adwokat lub radca, ale wiedz że nie zrobi tego raczej za darmo. A jak dłużnik nie chce płacić to i tak nic nie da nawet jakby to podpisał sam minister sprawiedliwości. Wzór wezwanie można znależć w necie, ewentualnie podaj mali na PW to ci wyśle.\nTak jak pisałem - mogę ci pomóc za free po przejrzeniu dokumentów, ale dopiero w przyszłym tygodniu. W razie czeg pisz na PW.\nKoncertowa Fotografia Roku 2008przedsionki do przyczepy kempingowej używane\nPrzedsiębiorstwo Budownictwa Energopol Szczecin\nPrzedszkole Sióstr Elżbietanek Wrocław\nprzedstawienie profilaktyczne Czerwony Kapturek\nprzedstawienia szkolne SP inscenizacje\nPrzedsiębiorstwo turystyczne Łódź Historia


Ważny apel stewardesy. Pasażerowie powinni wiedzieć przed lotem | Turysci.pl\nWażny apel stewardesy. Pasażerowie powinni wiedzieć przed lotem\nDługi lot skłania nas do zamawiania posiłków i napoi na pokładzie, jednak przestrzega przed tym stewardessa. Jej nagranie obiegło sieć, ale czy przedstawia prawdę? Internauci są oburzeni i wytykają jej błędy.\nPasażerowie podczas lotu mogą zamawiać różne dania, napoje czy drinki, a podczas dłuższych rejsów zwykle otrzymują coś za darmo. Trudno odmówić aromatycznej kawy czy gorącej herbaty, lecz zdaniem amerykańskiej stewardessy, lepiej ich nie pić.\nStewardessa ostrzega przed gorącymi napojami\nW sieci pojawiło się nagranie, na którym stewardessa ostrzega turystów przed niektórymi rzeczami w samolotach. Jej wypowiedzi z pewnością można uznać jako antyreklamę linii lotniczych.\nFot. serwis pokładowy/ unsplash.com/Free To Use Sounds\nCzęść osób może być jej wdzięczna za te wskazówki, jednak wielu obrzydziła wszelkie usługi na pokładzie. Jako członek załogi dobrze wie, które elementy są czyste, a które myje się tylko od święta.\nPierwszą radą dla pasażerów, jest zamawianie wyłącznie fabrycznie pakowanych napojów. Powinniśmy za wszelką cenę unikać kupowania gorącej herbaty czy kawy, ponieważ zbiorniki, w których podgrzewana jest woda, nigdy nie są czyszczone.\nBrudne sprzęty? Lepiej je umyj, zamiast ostrzegać\nKat Kamalani wyjaśniła, że również ekspresy do kawy nie są myte, chyba, że się zepsują. Przy okazji naprawy czy wymiany części, serwisant czyści maszynę, jednak nigdy nie wiadomo, kiedy ostatnio miało to miejsce. W dodatku kawa jest przygotowywana dosłownie na przeciwko toalet, więc łatwo sobie wyobrazić, co może na nich osiadać.\nW ten sposób pozbawiła nas ochoty na jakikolwiek gorący napój na pokładzie samolotu. Aż trudno uwierzyć, że linie lotnicze pozwalają sobie na takie traktowanie klientów. Jest jednak szansa, że wraz z obowiązkiem dezynfekcji wnętrza, więcej elementów jest regularnie czyszczonych.\nNagranie stewardessy pojawiło się na Tik Toku, a internauci od razu zareagowali. Napisali z wyrzutem, że zamiast o tym mówić, można po prostu umyć zbiorniki na wodę czy ekspresy do kawy. Przyniosłoby to więcej pożytku pasażerom i samej załodze.\nFot. nagranie Kat Kalamani/ tiktok.com/ Kat Kalamani\nLot powinien być dla pasażera przyjemnością\nTak jak z herbatą, która jest parzona wodą z nieczyszczonego zbiornika, tak nie powinno się jej zamawiać do przyrządzenia mleka dla dzieci. Zdaniem Kat, rodzice powinni mieszać proszek z wodą butelkowaną, a następnie zanurzać butelkę w kubku z gorącą wodą, by je ogrzać.\nStewardessa otrzymała w odpowiedzi mnóstwo komentarzy, które np. wyjaśniały jej kwestię gotowania wody. W końcu robi się to po to, by zabić bakterie, które się w niej znajdują. Ostrzeganie pasażerów przed własnym niechlujstwem jest niegrzeczne, więc nie pozostawiono na niej suchej nitki.\nInternauci zwrócili jej uwagę, że problem brudnych sprzętów nie dotyczy wszystkich linii lotniczych. Przewoźnicy dbający o swoją renomę, a przede wszystkim o pasażerów, nie pozwalają sobie na takie błędy. Wideo Kat Kamalani można zobaczyć na jej profilu na Tik Toku, a więcej informacji na temat jedzenie w samolotach znajduje się tutaj.


Zdzisława Rutkowska. Nauczycielka z lilijką w życiorysie\nWiadomości24 » Cywilizacja » Historia » Zdzisława Rutkowska. Nauczycielka z lilijką w życiorysie\nData dodania: 2013-07-11 09:05\nSkromna i pracowita nauczycielka. Poświęciła się pracy z dziećmi niepełnosprawnymi, oddała im serce. I w szkole i w harcerstwie.\nUrodziła się w 1936 roku w Kozińcach pod Białymstokiem, jednak po wojnie rodzina Zdzisławy Rutkowskiej przeniosła się do Gdańska. Tu ukończyła liceum pedagogiczne i rozpoczęła pracę w miejscowej Szkole Podstawowej nr 16. Pracując podnosiła swoje pedagogiczne kwalifikacje w Zaocznym Studium Nauczycielskim oraz Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej. Po zdobyciu uprawnień nauczycielki szkół specjalnych dla dzieci przewlekle chorych podjęła w 1962 roku pracę w Szkole Podstawowej przy Wojewódzkim Zespole Reumatologicznym w Sopocie. Pracowała w niej do przejścia na emeryturę w 1984 roku.\nZdzisława Rutkowska była aktywną nauczycielką. Udzielała się w Związku Nauczycielstwa Polskiego, a po powstaniu „Solidarności" od 1980 roku była członkiem NSZZ „Solidarność" Pracowników Oświaty i Wychowania w Sopocie.\nJa osobiście poznałem druhnę Zdzisię w harcerstwie. Pełniła wówczas obowiązki komendantki sopockiego hufca ZHP. Pomimo ogromnego zaangażowania w pracę hufca, sopockie harcerstwo było krytykowane w kręgach partyjnych. Zarzucano je np. to, że na obozach harcerze chodzą do kościoła. A było to w połowie lat siedemdziesiątych minionego stulecia, kiedy „wiodąca siła narodu” narzucała harcerstwu ateistyczny model wychowania. Jak na ironię, organizowane wówczas w hufcu obozy były bardzo wysoko oceniane przez wszystkich wizytatorów i kontrolerów.\nZdzisława Rutkowska miała duże doświadczenie w pracy harcerskiej. Pełniła różne funkcje od drużynowej po członka władz harcerskich. Ale najbardziej bliskie jej sercu były zuchy i Nieprzetarty Szlak [ruch harcerski skupiający osoby niepełnosprawne]. Osobiście bardzo miło wspominam współpracę z druhną Zdzisią, zarówno jako komendantką hufca - byłem wówczas zastępcą szczepowego i szczepowym - jak i później w komisji rewizyjnej, gdzie przyszło nam pełnić funkcje.\nNa kilka miesięcy przed śmiercią wystąpiliśmy z wnioskiem o odznaczenie Zdzisławy Rutkowskiej złotym Krzyżem za Zasługi dla ZHP, jednak z powodów proceduralnych odznaczenia nie przyznano. Otrzymała je dopiero pośmiertnie. Zmarła w listopadzie 1986 roku.\nTagi: Sopot harcerstwo ZHP z lilijką w życiorysie Zdzisława Rutkowska


SYROP Z KWIATU CZARNEGO BZU (waga netto 200g) Przeznaczenie:Wyśmienity dodatek do herbaty, z zimną woda znakomicie orzeźwia, dobrze komponuje się z deserami. Produkty całkowicie naturalny, nie zawierają szkodliwych dla zdrowia dodatków chemicznych. Oferowane przez nas przetwory nie tylko wzbogacą codzienną dietę, urozmaicą smak niejednej potrawy, ale także pozwolą przypomnieć smak potraw przyrządzanych przez nasze babcie. Przetwory te stanowią istotny element zdrowego stylu życia. Skład: Kwiat czarnego bzu 53%, cukier 20%, woda 20%, cytryna 5%, kwasek cytrynowy 2% Głównym miejscem pozyskiwania surowca do produkcji przez firmę FUNGOPOL są Bory Tucholskie. To jedno z najczystszych ekologicznie miejsc w Polsce, jak i w całej Europie. Są one jednym z największych kompleksów leśnych w naszym kraju i obejmują obszar ponad 250 tysięcy hektarów powierzchni leśnej.


Jarosław Iwaszkiewicz w siedmiu krótkich filmach - Czytam to!\nPowstał miniserial Rzeczy na podstawie książki Anny Król\nSiedem krótkich filmów ukazuje słynnego pisarza w prywatnych chwilach. Miniserial zatytułowany Rzeczy to przygotowana specjalnie dla użytkowników internetu adaptacja fragmentów książki Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie Anny Król. Filmy są dostępne w sieci.\nKażdy z odcinków to symboliczna ilustracja innego rozdziału książki opowiadającej o prywatnym życiu jednego z najsłynniejszych, a także kontrowejsyjnych pisarzy polskich XX w. Książka powstała po kilku latach badań, jest połączeniem reportażu i opartych na faktach scen fabularnych. Te własnie fikcyjne fragmenty posłużyły do stworzenia krótkich filmów.\nMinserial zaczyna się od końca, od sceny Pogrzebu. Pokazuje, jak zaskakująca – mimo zaawansowanego wieku Iwaszkiewicza – wydała się jego śmierć. I jak ważne dla autora, znanego estety, było odpowiednie ubranie do trumny. W odcinku zatytułowanym Szafa poznajemy ulubioną garderobę pisarza i jego refleksje o starości. Rozdział Turczynek opowiada o miłości Iwaszkiewicza do znacznie młodszego Jerzego Błeszyńskiego i ich dramatycznym pożeganiu, gdy ukochany umierał w szpitalu gruźliczym pod Warszawą. Odcinek Tworki to wspomnienie wizyt, jakie pisarz odbywał w zakładzie psychiatrycznym, gdzie leczono jego żonę Annę, z którą przeżył w małżeństwie blisko 60 lat.\nW innej, wręcz komediowej, konwencji zrealizowany został odcinek Piosenka Maliny o mękach twórczych, jakie przeżywał, gdy w Zakopanem pisał opowiadanie Brzezina. Natomiast Książka rozchodowa Jarosia ilustruje jego stosunek do pieniędzy. Wychowany w biedzie Iwaszkiewicz inwestował w innych, ale na siebie wydawał niechętnie.\nFinałowy odcinek Powroty to podsumowanie książki, w której miesza się współczesność i przeszłość – autorka książki podróżuje teraz tym samym wagonikiem, do którego regularnie przed laty wsiadał Iwaszkiewicz. I przeżywa metafizyczne spotkanie z autorem, mimo że dzielą ich dekady.\nNad realizacją miniserialu czuwała Anna Król. – Zależało mi, by te krótkie wrażeniowe filmy pozwoliły poczuć osobistą atmosferę książki – mówi autorka. – Wszystkie powstały w miejscach ważnych dla Iwaszkiewicza, m.in. w Tworach, Turczynku, Warszawie oraz Podkowie Leśnej. Do ich realizacji zaprosiliśmy młodych twórców, bo to sentymentalne, ale zdecydowanie współczesne spojrzenie na Iwaszkiewicza.\nW filmach udział wzięli młodzi aktorzy – w postać pisarza wcielił się Leszek Żukowski, narratorem jest Mariusz Odwarzny.\nKsiążka Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie ukazała się 15 października 2015 r. i szybko stała się bestsellerem. Otrzymała także nagrodę Promotorzy Debiutów 2015 przyznawaną przez Instytut Książki.\nOdcinek 1 – Pogrzeb\nOdcinek 2 – Szafa\nOdcinek 3 – Turczynek\nOdcinek 4 – Tworki\nOdcinek 5 – Piosenka Maliny\nOdcinek 6 – Książka rozchodowa Jarosia\nOdcienk 7 – Powroty\nAnna Król, Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie, Oficyna Wydawnicza Wilk&Król, Warszawa 2015. ISBN: 978-83-935837-7-5. 384 strony.\nAnna Król, Brzezina, Instytut Książki, Iwaszkiewicz, Iwaszkiewicz intymnie, Jarosław Iwaszkiewicz, Leszek Żukowski, Mariusz Odwarzny, Oficyna Wydawnicza Wilk&Król, Rzeczy, Wilk&Król


Oras Inspera to kompletna kolekcja nowoczesnych baterii łazienkowych i kuchennych odpowiednich do wnętrz w każdym stylu. Jej parametry techniczne nie różnią się od parametrów innych serii Oras występujących w obecnej ofercie, zostały jednak wprowadzone w niej pewne innowacje.\nOras Inspera – fakty techniczne:\nWszystkie baterie umywalkowe i kuchenne są wyposażone w system Oras 3S-Installation, który sprawia, że montaż baterii jest łatwy, szybki i bezpieczny. Płyta podporowa umożliwia montaż przy grubości 1mm - 40mm dla zlewów ze stali nierdzewnej i ceramicznych umywalek.\nWięcej informacji o systemie 3S-Installation znajduje się tutaj.\nW uruchamianych górną dźwignią bateriach Oras stosowana jest standardowa głowica Oras 4.0 (nr 158890/158888). Dla baterii z boczną dźwignią opracowano natomiast zmodyfikowaną wersję głowicy 4.0 (nr 1003691V) wyposażoną w specjalną końcówkę uszczelniającą.\nAerator Mikado®* zastosowany w bateriach 3006F-34, 3014F i 3014FT można w razie potrzeby zamienić na standardowy aerator nr 602671V.\nCo jeszcze warto wiedzieć o Oras Inspera\nW uruchamianych boczną dźwigniach bateriach z rączką natrysku Bidetta element wylotowy znajduje się w korpusie baterii, a nie w dolnej części głowicy.\nAby uzyskać wodę zmieszaną, bezdotykowe baterie na wodę zimną 3014F i 3014FT można połączyć z termostatem Oras Minimat 200410.\nElektroniczny zawór do zmywarki stosowany w bateriach kuchennych 3035F i 3031F jest zasilany dwoma bateriami litowymi 1,5V.\nNowa, wyciągana wylewka w bateriach kuchennych 3031F i 3032F oferuje dwa rodzaje strumienia.\nPełna oferta produktów Oras Inspera i więcej informacji na ich temat znajduje się tutaj!\n*Należy pamiętać, że aerator Mikado® zapewnia bardzo niski przepływ wody wynoszący zaledwie 1,20 l / min


· w języku polskim – 2 grudnia 2020;\n· w języku ukraińskim – 3 grudnia 2020;\n· w języku rosyjskim – 4 grudnia 2020.\nW przypadku wyboru tej drugiej opcji, już teraz zapraszamy do rejestracji na konferencje poprzez formularz dostępny pod linkiem: https://docs.google.com/forms/d/1rpjb7yoJpKIiRH32O2XNotL9b759j0AGRYmU14hKgBM/viewform?edit_requested=true.\nTermin zgłoszenia upływa 26 listopada 2020 r. UWAGA: wysłanie zgłoszenia nie oznacza automatycznego udziału w konferencji. Po weryfikacji zgłoszenia każda zgłoszona osoba dostanie osobny email z potwierdzeniem udziału w konferencji.