Noc poślubna Dobrawy. Dlaczego księżna nie wpuściła męża do swojej sypialni? | CiekawostkiHistoryczne.pl\nCiekawostkiHistoryczne.pl > Historia Polski > Noc poślubna Dobrawy. Dlaczego księżna nie wpuściła męża do swojej sypialni?\n„Przybyła do Polski, ale nie pierwej podzieliła z nim łoże małżeńskie, aż wyrzekł się błędów pogaństwa” – pisał Gall Anonim na temat małżeństwa Dobrawy i Mieszka. Nie jest prawdą, że czeska księżniczka próbowała szantażować męża. Miała inne i to bardzo dobre powody, by odmówić mu nocy poślubnej.\nZdaniem czeskiego kronikarza Kosmasa każde pogańskie wesele kończyło się „oddaniem reszty nocy Wenerze i Hymenowi”. Świętoszkowaty mnich nie chciał powiedzieć tego wprost, ale pod enigmatycznym odwołaniem do bóstw patronujących fizycznej miłości kryła się tak naprawdę wzmianka o dawnym obyczaju pokładzin. Był to rytualny stosunek nowo poślubionych małżonków, odbywany niemalże na oczach biesiadników i to jeszcze w trakcie uczty weselnej.\nTen ginący w odmętach czasu obrzęd był nieodzownym elementem tradycyjnego ślubu. Dopiero on potwierdzał ważność zawartego związku i w pewnym sensie go pieczętował. Nie chodziło jednak tylko o sam seks. Do dopełnienia rytuału potrzebne były jeszcze widoczne znaki. Bezpośrednio po stosunku pan młody miał obowiązek zaprezentować prześcieradło lub koszulę swojej małżonki, tak aby wszyscy goście na własne oczy mogli zobaczyć ślady krwi.\nDumna Dobrawa wcale nie zamierzała realizować każdej zachcianki Mieszka… Rysunek na podstawie XIX-wiecznej litografii.\nJeśli tak się stało, uczta trwała dalej, wśród powszechnej radości. Jeśli jednak stosunkowi nie towarzyszyło krwawienie, tradycja nakazywała przerwać wesele i zniszczyć wszystkie związane z nim sprzęty. Sam związek tymczasem uznawano za niebyły lub przynajmniej – skazany na niepowodzenie.\nTest cnoty… dla wdów i rozwódek?\nPokładziny przetrwały w Polsce aż do czasów sarmackich, gdy wśród pojedynków na szable i kufli piwa wciąż z dumą prezentowano zakrwawione płótna. Zwykle przyjmuje się, że obyczaj miał na celu potwierdzenie, iż panna młoda wiodła cnotliwe życie, a w chwili zamążpójścia była dziewicą. W XVI czy XVII wieku rzeczywiście mogło o to chodzić, w czasach Mieszka i Dobrawy podobna interpretacja nie miałaby jednak żadnego sensu.\nSłowianie słynęli w X wieku ze swojej swobody obyczajowej, żeby nie powiedzieć – rozwiązłości. Żydowski podróżnik Ibrahim ibn Jakub wyjaśniał, że kiedy jedna z ich panien „pokocha jakiegoś mężczyznę, udaje się do niego i zaspokaja u niego swą żądzę”. Takie zachowanie wśród naszych odległych praprababek było wręcz, zdaniem podróżnika z Andaluzji, oczekiwane.\n„Kiedy małżonek poślubi dziewczynę i znajdzie ją dziewicą, mówi do niej: »gdyby było w tobie coś dobrego, pożądaliby cię mężczyźni i z pewnością wybrałabyś sobie kogoś, ko by wziął twoje dziewictwo«” – pisał Ibrahim. W jego opinii to właśnie podobne odkrycie mogło doprowadzić do zerwania związku i odesłania żony do rodziców, a nie sytuacja odwrotna.\nJeśli wierzyć relacji Ibrahima ibn Jakuba, nasi dalecy przodkowie nie grzeszyli szczególną wstrzemięźliwością seksualną….\nKrwawa ofiara na cześć bożków\nHistorycy uznają przytoczoną relację za raczej wiarygodną. W żaden sposób nie kłóci się ona jednak z rytuałem pokładzin. W tym pierwotnym okresie nie był on wcale sprawdzianem cnoty. I nawet nie mógł być, bo przejścia próby krwi oczekiwano tak od dotychczasowych panien, jak i od wdów zawierających ponowne małżeństwa. Sens obrzędu był zupełnie inny i bez porównania bardziej doniosły.\nPrzypuszcza się, że seks w noc poślubną uchodził w czasach pogańskich za akt ofiary składanej bogom. Była to najwyższa forma kultowego oddania – swego rodzaju fizyczna modlitwa. W czasach Mieszka wierzono, że krew stanowi potwierdzenie, iż bogowie przyjęli ofiarę i zaakceptowali małżeństwo. Jej brak oznajmiał natomiast – jak twierdził etnolog Ludwik Stomma – że ofiara została odrzucona, a sam związek nie zyskał aprobaty sił nadprzyrodzonych.\nDobrawa nie zamierzała iść w ślady legendarnej Wandy. Nie robiła z siebie męczennicy, ale to nie znaczy, że była gotowa oddać ciało poganinowi…\nMusiały rzecz jasna istnieć środki gwarantujące, że ślady krwi się pojawią. W wielu przypadkach „problem” rozwiązywało brutalne podejście męża do spraw seksu, raniące świeżo poślubioną żonę nie tylko w sensie psychicznym. Kiedy indziej krew można było chyłkiem podrzucić na prześcieradło, byle rytuałowi stało się zadość.\nJakkolwiek by nie było, nikt nie obawiał się, że Dobrawa nie przejdzie sprawdzianu, ani też nikt by na to nie pozwolił. Problem polegał na zupełnie czym innym. Księżniczka – a teraz już księżna – stanowczo odmówiła udziału w pokładzinach. Jako pobożna chrześcijanka nawet nie dopuszczała myśli, że mogłaby złożyć swoje ciało w ofierze bałwanom.\nNie ma dla nich miejsca w pracach naukowców, a autorzy encyklopedii uparcie powtarzają, że nic o nich nie wiadomo. Dobrawę, Odę i Emnildę niemal doszczętnie wymazano z naszych dziejów. Zupełnie niesłusznie. Kamil Janicki udowadnia, że gdyby nie te kobiety, Polska w ogóle by nie istniała. I że o ich życiu można powiedzieć naprawdę wiele bez uciekania się do gdybań i bajkopisarstwa. Oto fascynująca historia bezwzględnych, ambitnych i żądnych władzy partnerek pierwszych Piastów.\nArtykuł powstał w oparciu o literaturę i materiały zebrane przez autora podczas prac nad książką „Żelazne damy. Kobiety, które zbudowały Polskę”.\nSkomentuj czytaj Anuluj pisanie odpowiedzi\nDowcipne komentarze do artykułu z serwisu wykop.pl\nMyślałam, że będzie czekała aż się nasz Brutal umyje.\n@somethingisnoyes: też myślałem, że będzie o higienie, ale z drugiej strony, jej higiena pewnie nie było jakoś szczególnie lepsza\n@sermaciej: To jak z kabaretu Dańca można przerobić. Przybyła księżniczka, a za nią jej muchy :)\nSłowianie słynęli z zamiłowania do czystości (mycia się).\nAleż Dąbrówka wpuściła męża do sypialni. Niektórzy badacze twierdzą,że Bolesław Chrobry urodził się w 966 r. Przynajmniej tak sugeruje (chociaż nie stwierdza tego wprost) w kronice biskup Merseburga Thietmar. Jego kronika opisuje czasy Mieszka I i Bolesława Chrobrego mniej więcej do 1018 r. W swojej kronice poświęcił jej nieco uwagi. Tę sprawę rozwinął Jerzy Strzelczyk w książce Mieszko Pierwszy. Gall Anonim żył i działał znacznie później bo przebywał na dworze Bolesława Krzywoustego. W porównaniu z Thietmarem niewiele przekazał informacji o Mieszku I i jego żonie (nie wspomniał np. o jej książęcym pochodzeniu) Z reguły źródło im bliższe opisywanym czasom tym bardziej wiarygodne. Wiadomo ,że trzeba badać także wiarygodność autora. Thietmar naogół był dobrze poinformowany, wiadomo też, jakie były jego poglądy z kim się utożsamiał itp. był niechętny Chrobremu ( np.pisał o nim „ten stary wszetecznik”) a o Mieszku I wyrażał się z szacunkiem. Raz tylko nazwał go „człowiekiem wojny”. Opisywał też wojnę z walkę Mieszka z Wichmanem, pokonanie margrabiego Hodona, walki z Połabianami, pisał też wojnie Mieszka z czeskim księciem Bolesławem, o pomocy cesarzowej Teofano dla MIeszka a także o drugiej żonie Mieszka Odzie a przy okazji o walkach Mieszka z Niemcami. Wspominał o koniecznośći zapewnienia pokoju, powrocie jeńców.\nZauważyłem parę literówek w swoim komentarzu. Jest np. Jerzy Strzelczy ma być Jerzy Strzelczyk. jest Mierszko oczywiście powinno być Mieszko, „na ogół” napisałem razem, zamiast „niewile” ma być „niewiele”. Przydałaby się możliwość edycji komentarzy albo zgłaszania literówek.\nPanie Piotrze, literówki można zgłaszać na samym dole strony. A co do meritum komentarza – tekst dotyczy samej nocy poślubnej i pewnego rytuału. Z tego, co mi wiadomo, autor artykułu oraz książki nie neguje, że do poczęcia doszło zapewne, kiedy jeszcze Mieszko był poganinem.\nDziękuję, faktycznie nie zauważyłem tej możliwości.\nTen sens rytuału to chyba „doniosły”, a nie „donośny”.\nBoszeee, jakie bzdury… Proszę poczytać Thietmara i Epitafium Bolesława Chrobrego, zamiast dużo późniejszego Galla.\nAutor ma braki warsztatowe. Opisany obyczaj weselny z pokładzinami jeszcze może się w nim mieści, natomiast pogańscy Słowianie dziewictwo przyszłej małżonki uważali za przeszkodę, a więc go nie wymagali. Prezentacja dziewictwa to zwyczaj kilkaset lat późniejszy, pojawił się pod wpływem Kościoła. W przypadku Dobrawy najbliższym, bo współczesnym w tej dziedzinie źródłem jest Ibrahim Ibn Jakub. Podobnie z cytatami ze źródeł – Thietmar jest znacznie bliższy, niewykluczone, że w ogóle znał Dobrawę, zaś Gall – no cóż, powtarzał korzystne dla dynastii legendy. Stąd cały artykuł jest historycznym nadużyciem.\nArthur, a przeczytałeś artykuł, czy tylko początek? Bo dalej jest o tym wszystkim mowa. ;)\nKosmas nie był, jak twierdzi autor „świętoszkowatym mnichem”. Był kanonikiem, a następnie dziekanem kapituły praskiej. Jego żoną była Bożeciecha, z którą. Miał syna Henryka,\nBOZECIECHA TO BRONISLAWA\nAnalne zabawy Mieszka i Dobrawy\nWyczyn godny króla. Czy pałac w...\nDwie wysokie kondygnacje, nawet kilkanaście pomieszczeń i trzysta osiemdziesiąt metrów kwadratowych powierzchni. Gdyby nie problemy ze światłem dziennym, typowe dla rezydencji tej epoki, nawet dzisiejsi...\n14 grudnia 2015 | Autorzy: Kamil Janicki\nSiedem nierządnych nałożnic. Czy Mieszko I...\nGall Anonim wyjaśniał, iż pierwszy chrześcijański władca Polski „w takich pogrążony był błędach pogaństwa, że wedle zwyczaju swego ludu siedmiu żon zażywał”. Liczba partnerek została...\n10 grudnia 2015 | Autorzy: Kamil Janicki\nDobrawa, Dubrawka, Dąbrówka… Jak naprawdę miała...\nCo Gall Anonim ma wspólnego ze...\nMikołaj przynosi prezenty również historykom. Czy jego pośmiertne losy pozwolą zdemaskować plagiat stojący u podstaw pierwszej polskiej kroniki?\n2 grudnia 2015 | Autorzy: Kamil Janicki\nZhańbiona, przepędzona, zapomniana. Kim była pierwsza...


Ania - Czarny laptop z myszką i torbą | Fundacja Mam Marzenie\nStrona główna » Marzenia spełnione » Oddział Szczecin » Ania\nCzarny laptop z myszką i torbą\nPrzedświąteczny piątek był dla każdego z Nas szalonym, pełnym niespodzianek dniem.\nAnia, Nasza Marzycielka swoją przyszłość wiąże z prawem. Postanowiliśmy spełnić Jej marzenie o czarnym laptopie poprzez zaaranżowanie specjalnej rozprawy sądowej w Sądzie Okręgowym w Szczecinie, dzięki pomocy wielu wspaniałym ludziom – udało Nam się to!\nW tym samym czasie, gdy Ania jechała do Szczecina, nie wiedząc jaka niespodzianka ją czeka, wolontariusze fundacji, adwokaci i sędziowie przygotowywali się do rozprawy. Punkt 11:00 rozpoczął się proces cywilny dotyczący unieważnionego losu świątecznej loterii, w której główną nagrodą był świerk kaukaski gdzie jednym z sędziów była Nasza Marzycielka Ania. Wszystko przebiegło sprawnie, bez pomyłek.\nNa sam koniec rozprawy, Ania odczytała wyrok – bez jakiegokolwiek zająknięcia, jakby była sędzią już od wielu lat. Nawet błyski fleszy i kamery nie przeszkadzały.\nRozprawa była preludium do spełnienia marzenia! Po zakończeniu do działania przystąpili wolontariusze obdarowując Anie wymarzonym laptopem.\nWierzymy, że Ania jest na jak najlepszej ścieżce do tego, by piąć się wzwyż i robić to, co naprawdę w życiu ją interesuje . Rzeczy materialne nie są najważniejsze, choć często są bardzo ważnym elementem na drodze do celu. Oby i tym razem komputer służył jej do tego. Najważniejsze już ma-odwagę, siłę i determinację. I choć zawód prawnika do łatwych nie należy, to Ania swą postawą udowodniła, że nadaje się do tego idealnie.\nW imieniu Naszej Marzycielki Ani jak i również wolonatriuszy szczecińskiego oddziału Fundacji Mam Marzenie serdecznie dziękujemy sponsorowi Panu Zdzisławowi oraz jego rodzinie za pomoc w spełnieniu marzenia Ani.\n- Pani Prezes Sądu Okregowego w Szczecinie Halinie Zarzecznej za wyrażenie zgody na spełnienia marzenia Ani w Sądzie Okręgowym,\n- Panu rzecznikowi prasowemu Sądu Okręgowego Michałowi Tomala - za ogromne zaangażowanie i profesjonalne podejście do tego wydarzenia,\n- Pani Sędzi Katarzynie Mackojć,\n- Mecenas Marcie Lis-Ciszek i Mecenasowi Jakubowi Ciszek za zaaranżowanie rozprawy i wcielenie sie profesjonalnie w swoje role, a także za wielkie serce i za to, że są wiernymi przyjaciółmi Naszej Fundacji i Nas wspierają.\nDziękujemy również lokalnym mediom, którzy tak licznie przybyli, aby zrelacjonować to niezwykłe spełnienie:\n- TP o/Szczecin, TVN24, Polskie Radio Szczecin, Radio Zet, Radio TOK FM, Radio Złote Przeboje, Gazeta Wyborcza, PAP, Moje Miasto, Kurier Szczeciński, Głos Szczeciński.


Koniec świata – jak mawiał Ryszard Popiołek w serialu „Dom” | retrobottega\n30 listopada 2009 o 13:48 napisał:\nOgonek ,ogonkiem /zwłaszcza jeśli warzywka będą świeżutkie i jędrne/. Ale ,że Ty dziewuszko pamiętasz,że Popiołkowi to było Rysio? Toż tu mi znowu zaimponowałaś maloto jedna,a Twa erudycja, inteligencja,w ogóle lotność umysłu /potrzebne sobie dopowiedzieć/ powala mnie na moje 55-letnie łopatki!\n30 listopada 2009 o 15:44 napisał:\nBez przesady – w czasach internetu i Google pisanie o świetnej pamięci to już troszkę przesada. No chyba, że się wie, że ktoś nie używa Google\n30 listopada 2009 o 17:00 napisał:\nDzieki Jolu, pokaze Krolowej Matce cos mi tu napisala. A Ty Y Tutaju chcesz podważać, hę? Że niby Rysiek Popiołek i Henio Lermaszewski, to po odpaleni gugli wyskakuja, tak?\nNo gdzieżby u mnie coś wyskakiwało?!?! Ale u Bosskiej Dags to pewnie niejeden z szafy znaczy z Google wyskakuje – Rajmund Wrotek, Leszek Talar no i Łukasz Zbożny (w stroju lotnika RAF i z paczką Cameli z UK).\n30 listopada 2009 o 13:51 napisał:\nCiekawam jest co powiedzą „dags-rodzice” na absztyfikanta w wieku praaaaaaaaaaaaadziadka (bo jego to chyba nie będą zgłaszać sprzeciwów…) Cóż, teraz cierpliwie poczekamy aż zamieścisz zdjęcia z marchewkowych zrękowin! hyyyyy ;]\n30 listopada 2009 o 17:01 napisał:\npodejrzewam, że ich już niewiele jest w stanie zadziwic…jesli nie nic.\n30 listopada 2009 o 23:58 napisał:\nale ja mówiłam o wieku praaaaadziadka w sensie ICH praaaadziadka nie Twojego Chyba ze we Włoszech moda na włoszczyznę/ długowieczność/ vide: wampiry ekranowe i sąsiedzkie… (chociaż nie śmiem Cię oto podejrzewać bo to tylko nastolatki piszczą pod Polskimi kinami)…. i takie tam, osiągnęła szczyt szczytów niczym ta wieża co to się „pogła pod ciężarem” i skrzywiła do bóluuuu? ;]\n30 listopada 2009 o 13:52 napisał:\nRwij, rwij te wąsate ogórki – dozwolone prawnie dopóki chłop jeszcze ciepły! A potem kto wie? Może z grządek się wychyli jakiś zgrabny majątek skąpego dziadka i możesz się nie bronić już nigdy (no chyba, że przed cwanymi poszukiwaczami posagów niewieścich)\n30 listopada 2009 o 17:04 napisał:\nTo ja wpierw muszę sie upewnić jakimi on środkami dysponuje. Ten pan Valter\n1 grudnia 2009 o 00:05 napisał:\nWiadomo, że w pewnych dziedzinach „agencja nieruchomości” to nie brzmi dobrze. Ale co do środków do dyspozycji to taka agencja brzmi bardzo dobrze. On sam pewnie powoli staje się nieruchomością. Także IMHO to bierz w ciemno póki się może o własnych siłach na testamencie podpisać. Bo potem stwierdzą totalną nieruchomość i tylko kostnica. I majątek przepadnie …\n30 listopada 2009 o 15:32 napisał:\n„-A skąd litwini wracają?”\n30 listopada 2009 o 19:19 napisał:\nA masz jakieś futerko? (może się przydać, skoro Pan Starszy już do norek i szynszyli w konkury uderzał)\n30 listopada 2009 o 19:50 napisał:\nmam krótkie karakuły i czapkę z królika\n1 grudnia 2009 o 11:11 napisał:\na już nie wystarczy z bobra…:)))\n30 listopada 2009 o 22:58 napisał:\nKuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuurde, właśnie pozbierałem się po lekturze. Ja Też mam ogonek …………..\n2 grudnia 2009 o 11:18 napisał:\nNo to jak tak to startuj w te pędy – Dags już pewnie z niecierpliwością czeka na warzywa jesienne.\n1 grudnia 2009 o 10:41 napisał:\nOgonek ważna rzecz ;-)))\n1 grudnia 2009 o 11:15 napisał:\ndoczytałam do niesionych jajeczek i aż serce we mnie zamarło… a tu o kurze chodziło… jak ja się zawiodłam…:)))\n2 grudnia 2009 o 18:57 napisał:\nrozwiązanie co najmniej ekonomiczne, masz dziewczyno smykałkę do biznesu!;)\n3 grudnia 2009 o 14:09 napisał:\nkieeeeedy będzie nowy wpis? ;] ale kieeeeedy ?\n6 października 2010 o 15:46 napisał:\nA to flirciarz! Dobrze że nie zaoferowałaś pomocy …


Ile powinien jeść pies? Dawkowanie karmy dla psów - Blog Acana Polska\nBlog Acana Polska > Poradnik > Ile powinien jeść pies? Dawkowanie karmy dla psów\nAneta Urbaniak 17 września 2020\nOdpowiednia porcja jedzenia jest ważna dla prawidłowego funkcjonowania każdego organizmu. Nie inaczej jest w przypadku czworonożnych przyjaciół. Dla psa niebezpieczne jest zarówno niedożywienie, jak i otyłość. O ile w przypadku niedożywienia wszyscy zgadzamy się, że stanowi poważne zagrożenie dla życia psa, o tyle otyłość nadal uchodzi za „słodką” i „uroczą”. Tymczasem jej długofalowe konsekwencje odbijają się negatywnie na zdrowiu pupila. Zwiększone ryzyko cukrzycy, obciążone stawy, trudności z poruszaniem się i nikła aktywność fizyczna, realnie skracają długość życia psa. Co zrobić, aby odnaleźć złoty środek? Ile powinien jeść pies, aby pozostać pełnym sił witalnych i w doskonałej kondycji? Prawidłowe dawkowanie karmy dla psów nierzadko sprawia ich opiekunom kłopoty. Przedstawiamy Ci zasady odmierzania prawidłowych porcji jedzenia dla pupila.\n1. Zapoznaj się z tabelą dawkowania karmy\nKażda formuła jedzenia ORIJEN i ACANA ma charakterystyczny dla siebie sposób dawkowania. Różnice wynikają z odmiennych składników i zawartości substancji odżywczych. Ważne jest, abyś żywiąc swojego psa stosował się do właściwej tabeli. Sposób dawkowania jedzenia ORIJEN Tundra jest inny niż dla np. ACANA Yorkshire Pork. Nie zapominaj o tym zwłaszcza, gdy stosujesz dietę rotacyjną, zmieniając smaki serwowane pupilowi.\nWszystkie tabele dawkowania w polskiej wersji językowej znajdziesz na podstronach formuł jedzenia w naszym sklepie internetowym w zakładce „Dawkowanie”.\n2. Traktuj tabelę dawkowania jako punkt wyjścia\nChoć każdy chciałby mieć gotową, perfekcyjnie dostosowaną receptę na odpowiednie dawkowanie karmy, to niestety ona nie istnieje. Jeśli pomyślałeś: „Jak to? To po co ta tabela?”, odpowiadamy – to wartości uśrednione. Pamiętaj jednak, że każdy pies jest inny. Od swoich pobratymców różni się nie tylko rasą, masą ciała i wzrostem, ale także stopniem aktywności fizycznej, temperamentem, kondycją, stanem zdrowia i warunkami środowiskowymi w których żyje. To wszystko sprawia, że jego dzienne zapotrzebowanie energetyczne może różnić się od innego przedstawiciela rasy.\nWyjściowo zawsze stosuj się do wartości podanych w tabeli. Karmę możesz odmierzać łatwo za pomocą miarki. Obserwuj psa i jego okresowy przyrost masy ciała. Jeśli zauważysz, że pies niebezpiecznie się „zaokrągla”, koniecznie zmniejsz dawkę dzienną lub zwiększ aktywność fizyczną pupila. Możesz go zaangażować we wspólną jazdę na rowerze lub bieganie, jeśli stan jego zdrowia na to pozwala.\nJeśli jednak Twój pies będzie tracił na wadze, nie bój się zwiększyć dawki. Manewrowanie o ok. 20-30 gramów nie powinno budzić w Tobie lęku. Prawdziwe demony energii mogą potrzebować nieco więcej jedzenia, a kanapowcy preferujące krótkie spacery – mniej. Wszystko zależy więc od „stylu życia” Twojego psa.\n3. Szczeniak potrzebuje więcej jedzenia\nJako szczęśliwy opiekun szczeniaka zdążyłeś już pewnie poznać jego nieposkromiony apetyt. To nic dziwnego! Szczenięta znajdują się w okresie intensywnego wzrostu więc ich zapotrzebowanie energetyczne jest duże. Jeśli żywisz psa formułami przeznaczonymi dla szczeniąt dostępnymi w linii ACANA Heritage lub formułami ORIJEN Puppy czy ORIJEN Puppy Large obliczenie odpowiedniej dawki nie powinno sprawić Ci kłopotu.\nW sytuacji w której podajesz szczenięciu inne formuły, odpowiednie dla psów każdej rasy i w każdym wieku, np. z linii ACANA Classics i ACANA Regionals, zwróć uwagę na dopiski umieszczone pod tabelą dawkowania. Podawanie uniwersalnych formuł szczeniakowi wiąże się z odpowiednim zwiększeniem dawki w zależności od osiągniętego przez niego wieku.\n4. Dziel dawkę dzienną na dwie porcje\nZnacznie lepiej trawi się mniejsze porcje jedzenia. Podawanie dwóch posiłków dziennie jest dobre dla układu pokarmowego Twojego pupila oraz dla jego rutynowego trybu życia. Najlepiej jeśli przerwa między posiłkami wynosić będzie od 8 do 12 godzin. Pomyśl więc o podawaniu swojemu pupilowi śniadania i kolacji każdego dnia, o tych samych porach. Odpowiednie nawyki żywieniowe wspierają kondycję psychofizyczną psa.\nWoda jest niezbędna każdemu żyjącemu organizmowi – Twojemu psu też! Zadbaj o to, aby pupil miał zawsze dostęp do świeżej, czystej wody. Przed wyjściem do pracy nie zapomnij uzupełnić zapasów. Pamiętaj także o regularnym myciu misek – zarówno tej na wodę, jak i tej na jedzenie.\nStosując się do bazowych wytycznych dawkowania karmy podanych na opakowaniu i w naszym sklepie online, nie zapominaj, ze każdy pies jest inny. Jego wymogi żywieniowe mogą przez to nieco się różnić. Dostosuj ostateczną dawkę dzienną do aktywności pupila. Obserwuj psa i kontroluj jego masę ciała. To Ty najlepiej znasz potrzeby swojego zwierzaka.


WIARA W BIZNESIE – ZŁOTYM AMBASADOREM “CHRZEŚCIJAŃSKIEGO GRANIE” | Chrześcijańskie Granie\n“Wiara w Biznesie” została “Złotym Ambasadorem” fundacji “Chrześcijańskie Granie”. Dołączyła tym do grona mecenasów fundacji, do których należy: sklep internetowy Wielka Wola i firma Euro Net.”Złotym Ambasadorem” może być firma lub osoba fizyczna.W ramach akcji „Ambasador” zostanie zaprezentowany na stronach Chrześcijańskiego Grania, staje się również automatycznie sponsorem imprez organizowanych poprzez fundację „Chrześcijańskie Granie”.\nAby zostać Złotym Ambasadorem, należy wysłać maila na adres: fundacja@chrzescijanskiegranie.pl ze zgłoszeniem, w którym należy napisać kilka zdań o sobie/firmie.\nWiara w biznesie – to projekt zainicjowany przez katolików. Powstała w maju 2014 i od tego czasu skupia około 7000 przedsiębiorców, menedżerów, dyrektorów oraz ludzi przedsiębiorczych. Więcej informacji o organizacji można znaleźć na stronie: wiarawbiznesie.pl\nII Ogólnopolskie Forum Chrześcijańskie “Drogi do Sukcesu: Jedność” Festiwal Chrześcijańskie Granie 2011 – pierwsza edycja! WWW.CHRZESCIJANSKIEGRANIE.PL -nowa odsłona! TOP 10 Chrześcijańskiego Grania – maj 2014 Napisz recenzję – wygraj płytę! Rozwiązanie konkursu! Złota 10 Radia Warszawa – notowanie nr 10 WAKACJE 2015 – FESTIWALE (POLSKA) Wakacje 2015 – Strefa Młodych Serc 2015 Złota 10 Radia Warszawa – notowanie 49 Festiwal i warsztaty Gospel w Gniewie już w sierpniu!\nTagichrześcijańskie granie muzyka chrześcijańska WIARA W BIZNESIE złoty ambasador


2 X Twin Dolne Rolki Drzwi Ze Stopu Cynku Prysznic/L067 Biegaczy 25mm Koła O średnicy 8mm Door Rollers - S.klemperer.org\n2 x Twin/podwójne Stopu Cynku Dolnych Rolek do drzwi prysznicowe przesuwne Drzwi Prysznicowe (górny wałek jest również dostępne sprawdź nasz sklep!) luksusowe\tTe NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI produktu dopasowanie szkła, w których odległość pomiędzy rolkami centrum otwór mocujący i krawędzi szkła jest 18mm. The\tminimalna wielkość otworu jest 6mm. The ciężarówka odbywa się w miejscu, z śruby i to jest pokryta chromowana plastikowa osłona dzięki czemu są miłe dla the\toko i łatwe do czyszczenia. maksymalna grubość szkła powinny być 8mm. (również zaopatrzyć wałki do garnitur do 6mm grubości szkła w razie potrzeby). obrotowe działania\taby pasują także zakrzywione i ćwiartka prysznice. są one sprężynowy, aby umożliwić drzwi, aby być kolejce do kolegi z ramą lub magnetyczne uszczelnienie gdzie\tmasz parę drzwi. średnica koła : 25mm Szerokość koła : 6mm Materiały : 304 ze stali nierdzewnej mikro-stopu cynku mosiądz osi łożyska POM-nigdy nie rdzewieje\n25mm(diameter) by 6mm(thickness)


Pierwszy na polskim rynku:\nDEKALOG MENEDŻERA SALONU BEAUTY - nowa książka (247 stron) Iwony Marhulets, w której autorka dzieli się swoją wiedzą i wieloletnim doświadczeniem w zakresie prowadzenia i zarządzania salonami fryzjerskimi, kosmetycznymi i SPA.\nDEKALOG - to 10 podstawowych, ponadczasowych zasad, które po wielu latach prowadzenia szkoleń menedżerskich i konsultacji dla salonów fryzjerskich i kosmetycznych, Iwona uznała za najważniejsze w odniesieniu sukcesu.\nDEKALOG - to tabele finansowe, narzędzie do zwiększania zysków oraz wzory: standardów pracy i obsługi klienta, zakresu obowiązków menedżera, ankiet dla klientów oraz badania satysfakcji pracowników.\nKup 45 zł\nZAWARTOŚĆ DEKALOGU MENEDŻERA SALONU BEAUTY\nSKONCENTRUJ SIĘ NA BUDOWANIU MARKI SALONU\nDlaczego warto określić profil salonu\nJakie znaczenie ma ustalenie profilu idealnego klienta\nJak sformułować misję salonu\nCo znaczy spójny wizerunek salonu i dlaczego warto o niego zadbać\nCo oznacza nazwa i logo salonu i jaki mają wpływ na budowanie marki\nJakie znaczenie w budowaniu marki salonu ma dopasowanie jakości usług i obsługi klienta do profilu salonu\nPrzeczytaj w książce\nPLANUJ I REALIZUJ DZIAŁANIA PROMOCYJNE\nJakie informacje zamieszczać na Facebooku i Instagramie\nJak wykorzystać bony upominkowe w promowaniu usług salonu\nCo możesz zyskać poprzez organizację eventów\nCzy warto oferować dziesiątą usługę gratis\nPRZYJMUJ DO PRACY WŁAŚCIWE OSOBY\nDlaczego warto określić profil idealnego pracownika\nGdzie znaleźć kandydata do pracy\nWEŹ ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA BUDOWANIE SWOJEGO ZESPOŁU\nW jaki sposób twój zespół ewoluuje\nCzym charakteryzuje się zespół na etapach tworzenia, ścierania, normowania i działania\nJak zarządzać zespołem na poszczególnych etapach\nOd czego zależy jak szybko zespół dotrze do etapu działania\nRola menedżera na 4 etapach rozwoju zespołu\nPRZEDSTAW ZESPOŁOWI OBOWIĄZUJĄCE W SALONIE REGUŁY\nDlaczego warto przedstawić pracownikom zasady obowiązujące w salonie\nCo to jest exposé i co powinno zawierać\nW jaki sposób przygotować się do wystąpienia\nKiedy i jak wygłosić exposé\nCo się zmienia, kiedy pracownicy znają preferowane przez Ciebie zachowania oraz postawy, których nie akceptujesz\nKodeks Dobrych Obyczajów i jego wpływ na pracę, relacje międzyludzkie oraz atmosferę w salonie\nOPRACUJ I WPROWADŹ STANDARDY PRACY\nDlaczego warto wprowadzić Standardy Pracy\nJakie opory mają ludzie przed zmianą i jak sobie z tym poradzić\nW jaki sposób krok po kroku wdrożyć Standardy.\nJaki styl zarządzania przyjąć na etapie wdrażania Standardów: dyrektywny, trenerski, wspierający czy delegujący?\nZnaczenie doboru stylu zrządzania do kompetencji pracownika i jego zaangażowania\nBĄDŹ SKUTECZNYM MENEDŻEREM I CHARYZMATYCZNYM PRZYWÓDCĄ\nCzym charakteryzuje się idealny menedżer\nJak zarządzać, aby osiągnąć cel i nie stracić pracownika\nCo oznacza wydawanie poleceń, sprzedawanie, testowanie, współpraca, delegowanie\nCo warto wziąć pod uwagę przy doborze stylu zarządzania\nZARZĄDZAJ KONFLIKTAMI Z GŁOWĄ I SERCEM\nCzy różnica zdań to już konflikt\nJakie są potencjalne przyczyny powstawania konfliktów w salonie\nDBAJ O POROZUMIENIE Z PRACOWNIKAMI\nJakie znaczenie ma komunikacja na poziomie WIN-WIN\nZnaczenie słów, tonu głosu i mowy ciała w skutecznej komunikacji\nJak mówić, aby słuchacz zrozumiał, usłyszał i zobaczył to, co chcesz powiedzieć\nJakie narzędzia komunikacji stosować, aby osiągnąć porozumienie\nPrzewodnik po komunikacji WIN-WIN i jego praktyczne zastosowanie w życiu zawodowym i prywatnym\nZmiana sposobu komunikacja zmianą jakości życia\nZWIĘKSZAJ ZYSKI, PLANUJ PRZYCHODY I KONTROLUJ KOSZTY\nCo radzi księgowy, aby zwiększyć zyski salonu\nJak stworzyć roczny plan przychodów\nW jaki sposób kontrolować koszty\nJak wspierać zespół w osiąganiu celów\nNa co przeznaczać jeden dzień w tygodniu\nStandardy Pracy Recepcjonistki Standardy Pracy Fryzjera Standardy Pracy Kosmetyczki Ankieta Jakości Obsługi Klienta Obowiązki Menedżera Ankieta Satysfakcji Pracownika Tabele finansowe\n„DEKALOG MENEDŻERA SALONU BEAUTY, czyli jak zwiększyć swoją szansę na sukces” – to przewodnik po arkanach zarządzania w firmach z branży beauty. To kompleksowy, profesjonalny zestaw porad dla właścicieli i kadr menedżerskich z tej branży. Autorka z wdziękiem i znawstwem dzieli się swoim cennym doświadczeniem i umiejętnie buduje relacje z czytelnikiem. Wyjaśnia nie tylko zawiłości sztuki marketingu, finansów czy budowania strategii, ale także radzi, jak stworzyć i utrzymać doskonały zespół, jak się sprawnie komunikować, jak negocjować, jak gasić konflikty, jak rozwijać talenty. A wszystko to w bardzo przystępnej, lekkiej, ale rzeczowej formie. To poradnik bez zadęcia. Szczerze rekomenduję wszystkim szefom z tej branży.\n…..takiej książki chyba jeszcze nie było. Jest dla wszystkich: początkujących, średnio i mocno zaawansowanych menedżerów beauty. Kompleksowo omawia wszystkie etapy rozwoju salonu. Szczególnie cenne są sprawy czysto biznesowe (ekonomia i finanse). Omawiając je, autorka udowodniła konieczność podejmowania wielu działań, np. zakładania i realizacji przychodów czy też planowania promocji na cały rok. Znakomite są wszelkie przykłady, jak to robić (tabele). Godne uwagi są także tzw. sprawy pracownicze. Nie spotkaliśmy – jak dotąd – tak wnikliwej i merytorycznej analizy problemów związanych z prowadzeniem salonu. Każdy z nas znajdzie w tym wydawnictwie coś dla siebie. Można je zaczynać studiować od dowolnej zasady. Ciekawie ilustrowana. Szczerze polecamy! Przyjazna\n„Dekalog menedżera salonu beauty” jest pozycją, w której autorka zaprasza nas w ciekawą podróż. Jako nasz przewodnik będzie starała się przybliżyć zagadnienia efektywnego prowadzenia salonu beauty. W praktyczny sposób przeprowadzi nas drogą od pomysłu o salonie do jego działania w sposób, o jakim marzy jego właścicielka. Autorka pokaże nam, jak wykorzystać swój potencjał, a także sposoby zabezpieczenia się przed możliwymi pułapkami poprzez stosowanie odpowiednich metod działania. Dodatkowo ujmuje forma, gdyż cała książka utrzymana jest w stylu opowiadania i czujemy się, jakbyśmy usiedli z autorką przy kawie, a ona dzieliła się z nami swoją wiedzą i doświadczeniem.\npsycholog biznesu, Akademia JA Sp. z o.o.\n……… to książka napisana z lekkością, doskonale znaną czytelnikom pierwszej publikacji autorki. Każdy, kto miał w ręku „Poradnik fryzjera” Iwony Marhulets, tym razem również się nie zawiedzie. Książka zaskakuje swoją formą i obecnością głównej bohaterki, z którą łatwo można się utożsamić. Lektura tej pozycji jest wielką przyjemnością, a jednocześnie niewyczerpalnym źródłem wiedzy, inspiracji, praktycznych wskazówek i dobrych praktyk. Serdecznie polecamy każdemu ambitnemu menedżerowi chcącemu odnieść sukces w branży beauty.\nRedakcja magazynu Kurier Fryzjerski\nIwona Marhulets – z branżą beauty związana jest od 2007 roku. Przez wiele lat prowadziła autorskie szkolenia biznesowe. Jest również autorką książki „Poradnik fryzjera, czyli obsługa doskonała w salonie fryzjerskim” oraz licznych artykułów publikowanych w prasie i mediach branżowych. Obecnie pracuje głównie jako konsultant i coach. Jej misją jest pomoc ludziom w ich rozwoju osobistym i zawodowym, aby życie było lepsze, łatwiejsze i przyjemniejsze.


CheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny - Półbuty - MODA360\nCheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny\nProponowany towar CheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny tanio kupisz w Answear. Na pogodę oraz niepogodę, na każdy dzień i na wielkie wyjścia...Półbuty są zawsze znakomitym pomysłem. Absolutnie wygodne, a jednocześnie modne - uzupełnią każdą stylizację, podkreślając charakter. Wybierz CheBello, gdy od butów oczekujesz wszystkiego, co nietuzinkowe. Ten.. więcej »\nProponowany towar CheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny tanio kupisz w Answear. Na pogodę oraz niepogodę, na każdy dzień i na wielkie wyjścia...Półbuty są zawsze znakomitym pomysłem. Absolutnie wygodne, a jednocześnie modne - uzupełnią każdą stylizację, podkreślając charakter. Wybierz CheBello, gdy od butów oczekujesz wszystkiego, co nietuzinkowe. Ten model spisze się doskonale bez względu na porę roku. Kup obuwie, które zapewni Ci niezwykły styl oraz radość stąpania także w męczące dni. CheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny to zawsze doskonały wybór! Sprawdź specyfikację:\nPółbuty z kolekcji CheBello. Model wykonany ze skóry nubukowej. Usztywniony nosek. Żłobiona podeszwa. Usztywniony zapiętek. Skórzane wnętrze. Sznurowany model. Model na stabilnym obcasie. Wysokość obcasa: 3, 5 cm. Długość wkładki wynosi: 24 cm. Wymiary podane dla rozmiaru: 37, materiał: skóra naturalna Skład: Cholewka: Skóra naturalna,. Wnętrze: Skóra naturalna,. Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4920-OBD1RY Kod producenta: 2164.O.czarny.\nDoceniasz obuwie nietuzinkowe? CheBello jest więc pomysłem dedykowanym Tobie. Zjawiskowe wzornictwo do spółki z doskonałymi materiałami i perfekcją wykonania tworzą rezultat, który olśniewa. CheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny harmonizują z nowoczesnymi trendami, dzięki czemu zawsze będziesz doskonale w nich się prezentować. Zaczaruj świeżym designem swoich przyjaciół - półbuty to obuwie ponadczasowe!\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat Półbuty CheBello - Półbuty czarny 12-2164.O.czarny


Psycholog internetowy z porozmawiajmyonline.pl jako wsparcie w kryzysowych sytuacjach – Forum Małżeństwa i Rodziny\nSytuacje kryzysowe mogą przydarzyć się każdemu, a zazwyczaj przychodzą one w najmniej oczekiwanym momencie. W chwilach załamania zdarza nam się popełniać różne błędy – wracać do nałogów czy wypowiedzieć o parę słów za dużo, które w dodatku naszpikowane są negatywnymi emocjami. Dlatego też, w razie potrzeby, o wiele lepiej jest porozmawiać z psychologiem. Nawet jeśli nie mamy możliwości udania się do gabinetu, to możemy skorzystać z pomocy psychologicznej online. Wystarczy tylko odpowiedni sprzęt, dostęp do internetu i chwila, dzięki której podejście do sytuacji może diametralnie się zmienić.\nRozmowa z psychologiem w trakcie sytuacji kryzysowych może okazać się dla nas niezwykle pomocna. Kiedy warto skontaktować się ze specjalistą? Każdy człowiek posiada własną definicję „sytuacji kryzysowej” – dla jednego będzie to kłótnia z partnerem, dla kogoś innego utrata pracy, dla jeszcze innej osoby – porażki zawodowe. Zazwyczaj w sytuacjach kryzysowych nie patrzymy na rzeczywistość obiektywnie, co pomoże nam zmienić rozmowa ze specjalistą. Dzięki niej można nabrać dystansu, wyrzucić z siebie negatywne emocje oraz zmienić podejście do życia. Oczywiście, rozmowę należy przeprowadzić ze specjalistą, który jest w stanie zrozumieć dany problem oraz jego sens. Czasami wystarczy jedna rozmowa, czasem jednak problem, z którym się zmagamy, okazuje się być wierzchołkiem góry lodowej. Wtedy też warto rozważyć dalszą terapię, jednak decyzję zawsze pacjent podejmuje w porozumieniu ze specjalistą.\nRozmowa z psychologiem czy z psychoterapeutą nie wymaga szczególnego przygotowania. Warto zauważyć, że często nawet nie mamy na nie czasu, bowiem pomocy specjalisty potrzebujemy niemalże od zaraz. Warto jednak zastanowić się nad pytaniami, jakie chcielibyśmy zadać terapeucie. Niezbędne będzie przygotowanie dobrego sprzętu, za pomocą którego będzie można połączyć się z psychologiem internetowym. Nie musi być to komputer – wystarczy na przykład smartfon z dostępem do internetu. Wygospodarujmy również chwilę dla siebie, podczas której będziemy mogli odbyć spokojną, nieskrępowaną rozmowę. Osobę, z którą chcemy nawiązać kontakt, możemy wybrać spośród grona doświadczonych specjalistów. Samo spotkanie online trwa 50 minut, natomiast jego koszt jest stosunkowo niewielki, gdyż wynosi 130 zł. Warto pamiętać, że nawet kilkadziesiąt minut rozmowy może wiele zmienić, szczególnie jeśli zmagamy się z trudnym do rozwiązania problemem natury psychologicznej.


Mieszkania z aneksem kuchennym na wynajem Lubelskie\nMieszkania na wynajem - Lubelskie (aneks)\nSłowo kluczowe: aneks\n7 990 PLN 61 zł/m²\nZdjęcia 360 stopni na profilu facebookowym KNC LublinOpis:- powierzchnia: 129,52 m- duży przestronny salon 2 sypialnie z prywatnymi łazienkami, jasna jadalnia- kuchnia z pełnym aneksem kuchennym oraz stołem- piętro 13/..\nBiuro Obrotu Mieszkaniami "LUBELSKIE MIESZKANIA" 29 maj 2020 29.05.2020\nMieszkanie do wynajęcia, powierzchnia 40m2, Lublin, Czuby Salon z aneksem kuchennym, sypialnia oraz łazienka, Ogrzewanie miejskie, Opłaty licznikowe - prąd, Balkon, Piwnica, Miejsce parkingowe..\nKonrad Drabik 29 maj 2020 29.05.2020\nMieszkanie 2 pokojowe 13516789 13516789 Eleganckie, nowoczesne mieszkanie w ogrodzonym, monitorowanym osiedlu przy ul. Popiełuszki. Pokój dzienny z aneksem kuchennym wyposażonym w kuchnię ceramiczną, okap i lodówkę wysoką na 184cm. Na podłogach pokoi i kuchni panele - w salonie nas...\nPokój dzienny z aneksem kuchennym wyposażonym w kuchnię ceramiczną, okap i lodówkę wysoką na 184cm. Na podłogach pokoi i kuchni panele - w salonie nastrojowe oświetleniem podłogowe. Osobna sypialnia z dwuosobowym łóżkiem i szafą...\nMieszkanie 2 pokojowe 13481764 13481764 Starannie wykończone, wyposażone mieszkanie w nowym apartamentowcu przy ul. Nałęczowskiej i Al. Kraśnickiej. Mieszkanie- studio o powierzchni ponad 32m2. W pokoju strefa wypoczynkowa z TV oraz miejsce do pracy. Kwadratowy, przeszklony balkon o...\nW okolicy: aneks\n2 600 PLN 37 zł/m²\nMieszkanie 4 pokojowe 13481610 13481610 Nowoczesne, umeblowane mieszkanie położone na czwartym piętrze niskiego bloku z windą w Śródmieściu. Cztery samodzielne pokoje z wejściem z przestronnego przedpokoju, w którym znajduje się aneks kuchenny. Mieszkanie idealne pod wynajem dla studentów ...\nMieszkanie na wynajem - Lublin, Śródmieście, Północna\nCztery samodzielne pokoje z wejściem z przestronnego przedpokoju, w którym znajduje się aneks kuchenny. Mieszkanie idealne pod wynajem dla studentów dzięki bliskości uniwersytetu medycznego...\nArkadia Nieruchomości 28 maj 2020 28.05.2020\nROZKŁADSalon z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka. Z salonu wyjście na balkon.DODATKOWE INFORMACJEDo wynajęcia komfortowy apartament na nowym zamkniętym osiedlu blisko centrum Lublina...\nAndrzej Sterniewski 27 maj 2020 27.05.2020\n1 850 PLN 47 zł/m²\nMieszkanie na wynajem - Lublin, Czechów Północny, Związkowa\nDODATKOWE INFORMACJEPosiadamy do wynajęcia atrakcyjne mieszkania w nowoczesnym budynku na Czechowie. 2 pokojowe, z aneksem kuchennym. nowocześnie umeblowane i wyposażone...\nMieszkanie 5 pokojowe 13679238 13679238 Zadbane mieszkanie dwupoziomowe zacisznie położone a przy tym w samym centrum miasta - rejon ul. Chopina. Ponad 110m2 na 1 i 2 piętrze (możliwe jest osobne wejście na każdy poziom z klatki schodowej). Łącznie jest tu 5 sypialni, salon połączony z k...\nLEMAN Nieruchomości Finanse 25 maj 2020 25.05.2020\nMieszkanie 2 pokojowe 13481905 13481905 MIESZKANIE W APARTAMENTOWCU W CENTRUM Salon - z nowoczesną sofą narożną, rozkładanym stołemławą z krzesłami, regałem na książki oraz plazmową TV 42 cale. W salonie aneks kuchenny wykończony granitem. W zabudowie kuchnia gazowa, piekarnik e...\nW salonie aneks kuchenny wykończony granitem. W zabudowie kuchnia gazowa, piekarnik elektryczny, lodówka, pralka, mikrofalówka i naczynia. Widna sypialnia z jednoosobowym łóżkiem i szafami została wydzielona z salonu drzwiami przesuwanymi...\nLEMAN Nieruchomości Finanse 24 maj 2020 24.05.2020\nDo wynajęcia atrakcyjne mieszkanie o pow. 64 m2 (trzy pokoje z aneksem kuchennym), usytuowane na pierwszym piętrze niskiego bloku w prestiżowej dzielnicy Lublina-Węglinek przy ul. Kryształowej... Składa się z 2 samodzielnych, ustawnych pokoi oraz pokoju z aneksem kuchennym, łazienki z WC i balkonu o pow. około 6 m2...\nDanuta Kowalczyk 24 maj 2020 24.05.2020\npodziemnym parkinguStan lokalu: wysoki standardOkna: nowe PCVInstalacje: noweBalkon: dużyPowierzchnia użytkowa [m2]: 50Rok budowy: 2018Liczba pokoi: 2Powierzchnia pokoi [m2]: 20, 12Podłogi pokoi: parkietTyp kuchni: aneks..\nMarcin Kuczyński 23 maj 2020 23.05.2020


Kleszcze i ochrona przed tymi pasożytami • Forum • Wirtualny Mińsk Mazowiecki\nPM10: 9.02 (18,03%)\nCiśnienie: 1019.08 hPa\nDane z 23.07.2019 13:45, airly.pl\nKleszcze i ochrona przed tymi pasożytami\nNiedziela, 7 kwietnia 2019 • 11:11:03\nMoże i nie miałbym nic do kleszczy, gdyby nie fakt, że przenoszą różnego rodzaju choroby. Nie chcę wnikać jakie, bo każdy chyba zdaje sobie z tego sprawę. Pytanie, w jaki sposób można się chronić przed nimi w efektywny sposób?\nMińsk Mazowiecki Postów: 39\nMińsk Mazowiecki, postów: 39\nŚroda, 10 kwietnia 2019 • 13:52:49\nKlimat w Polsce trochę się zmienia, na łagodniejszy, więc i kleszcze są w stanie łatwiej przetrwać zimę. No jest tego dużo, a nawet jak się popatrzy na mapę zagrożenia występowaniem u kleszczy takich chorób jak kleszczowe zapalenie mózgu czy bolerioza to duży odsetek kleszczy jest nosicielem owych chorób. Są środki takie jak te zawierające DEET. Trzeba się też szczelnie ubierać. Nawet gdy dojdzie do ukąszenia, to należy możliwie szybko usunąć. Warto zakupić pakiecik ratunkowy zawierający np zamrażacz (można zamrozić kleszcze przed usunięciem), lub specjalny chwytak, który umożliwia takie usunięcie kleszcza, aby treść nie została cofnięta. Polecam zapoznać się z https://kickthetick.pl/kick-the-tick-expert-zestaw-do-bezpiecznego-usuwania-kleszczy/ - opis takich produktów.\nNiedziela, 14 kwietnia 2019 • 15:17:56\nkleszcza może przynieść do domu pies lub kot.Ja SWOJEGO ZAWSZE SPRAWDZAM KIEDY PRZYCHODZI DO DOMU i nie raz chodziły po nim małe kleszcze\nMińsk Mazowiecki Postów: 27380\nMińsk Mazowiecki, postów: 27380\nPoniedziałek, 15 kwietnia 2019 • 19:18:00\ncoraz częściej nie jesteśmy w stanie nawet wypatrzyć to paskudztwo w sierści naszych zwierzaków , podobno ok 50 % kleszczy mazowieckich roznosi boreliozę\nPierwszy dzień Festiwalu 4M 2019 W piątek, 28 czerwca na scenie przed Pałacem Dernałowiczów... 28.06.2019 Odjazdowy Bibliotekarz – dziękujemy! Siódmy Rajd Rowerowy „Odjazdowy Bibliotekarz” już za nami.... 06.07.2019 VII Turniej Rycerski Jana z Gościańczyc Odbył się w sobotę, 29 czerwca na terenie Muzeum 7 Pułku Ułanów... 02.07.2019 Pożyczka na budowę przedszkola, absolutorium dla burmistrza i zmiany w budżecie – czyli IX sesja Rady Miasta w skrócie Na ostatniej sesji Rady Miasta dyskutowano m.in. pożyczce na... 18.07.2019 Pili razem alkohol. Później pobili i okradli Policjanci wydziału kryminalnego oraz mińscy wywiadowcy, w ramach... 05.07.2019


Rosja ogranicza import owoców i warzyw z Mołdawii - Świat - rp.pl\nAktualizacja: 27.08.2010, 22:52\nRosja ogranicza import owoców i warzyw z Mołdawii\nPrzed wyborami w Mołdawii Moskwa ogranicza import owoców i warzyw.\nPod pretekstem przekroczenia norm zawartości pestycydów na czarną listę trafiło 103 ze 136 uprawnionych do handlu z Rosją mołdawskich producentów. To dotkliwy cios, bo Rosja była odbiorcą 80 proc. produkcji rolniczej z tego kraju. Poniżej dalsza część artykułu\nJako oficjalną przyczynę podaje się pestycydy, ale eksperci mają poważne podejrzenia, że chodzi o coś zupełnie innego. Problemy zaczęły się, gdy pełniący obowiązki prezydenta Mołdawii lider Partii Liberalnej Mihai Ghimpu potępił Związek Radziecki. W czerwcu polityk ogłosił dekret ustanawiający Dzień Okupacji Radzieckiej (w rocznicę wkroczenia Armii Czerwonej do Besarabii – 28 czerwca 1940 roku), co zresztą wywołało również burzliwe protesty w samej Mołdawii. W Rosji natychmiast pojawiły się poważne zastrzeżenia do jakości tamtejszego wina i częściowe ograniczenie importu. Obecna runda spożywczej dyplomacji też jest interpretowana głównie jako przygrywka do zbliżających się w Mołdawii przedterminowych wyborów parlamentarnych. A może także prezydenckich, bo 5 września ma się tam odbyć referendum w sprawie bezpośrednich wyborów szefa państwa. Obecnie prezydenta wybiera parlament, jednak prozachodnia koalicja nie ma w nim wystarczającej większości, by przeforsować swego kandydata. To właśnie jest przyczyną przedterminowych wyborów. [srodtytul]Byle nie Ghimpu[/srodtytul]\n– Ograniczenia importu to gest polityczny – mówi „Rz” mołdawski politolog Vladislav Kulminski. – Wywołany przede wszystkim negatywną reakcją Moskwy na ostre deklaracje Ghimpu, zwłaszcza kontrowersyjny dekret. Kolejnym etapem może być udział rosyjskiego ambasadora w uroczystościach z okazji 20-lecia samozwańczego Naddniestrza – dodaje. – To jasny sygnał: „Nie chcemy Ghimpu” – ocenia w rozmowie z „Rz” rosyjski analityk Aleksiej Makarkin. – Moskwa daje w ten sposób do zrozumienia mołdawskim elitom, że kandydatura Ghimpu jest dla niej nie do przyjęcia – tłumaczy. Polityk drażni Rosjan nie tylko historycznymi rozliczeniami, ale także prorumuńskimi sympatiami (jest uważany za zwolennika unii z Bukaresztem) i otwarcie antyrosyjskimi sojuszami. – Ostentacyjnie bratał się z Łukaszenką i Saakaszwilim – wyjaśnia Makarkin. Cztery partie obecnej koalicji mają wystawić kandydata i wszystko wskazuje, że będzie nim bardziej umiarkowany polityk, demokrata Marian Lupu. Ale ponieważ kandydatura Ghimpu też wchodzi w rachubę, Moskwa wysyła sygnał ostrzegawczy. Embargo to chwyt stary i sprawdzony wobec wielu partnerów, nie tylko w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw, ale także w UE czy nawet w relacjach z USA (zakaz importu udek kurczaka, zwanych w Rosji nóżkami Busha). – To tradycyjna i skuteczna metoda, zwłaszcza na terenie byłego ZSRR – mówi Makarkin. Spożywcza dyplomacja może być także stosowana jako kara. W ubiegłym roku w ten sposób został ukarany Aleksander Łukaszenko – Moskwa zgłosiła zastrzeżenia do białoruskiego mleka oraz produktów mleczarskich i zakazała ich importu. [srodtytul]Odwet za Ukrainę[/srodtytul] Przykład z naszego podwórka to embargo na mięso z Polski wprowadzone w 2005 r., dokładnie w dniu zaprzysiężenia rządu Kazimierza Marcinkiewicza. Był to nie tylko wyraz niezadowolenia ze zwycięstwa PiS w wyborach, ale też odwet za poparcie pomarańczowej rewolucji na Ukrainie i antyrosyjską (zdaniem Moskwy) politykę Warszawy. Jeszcze bardziej spektakularną formę przybrał konflikt z Gruzją w 2006 r. Gdy Tbilisi wydaliło kilku rosyjskich oficerów, zarzucając im działalność wywiadowczą, w gruzińskim winie i wodzie mineralnej Borżomi odkryto trujące substancje. Moskwa wprowadziła wtedy de facto ekonomiczną blokadę, doszło też do masowych wydaleń gruzińskich imigrantów.


Ksiądz też płaci podatki - PIT.pl\nStrona główna Aktualności Ksiądz też płaci pod…\nWyższe dodatki do wynagrodzenia za pracę w nocy w 2022 roku. Ile zyskają pracownicy?\nUlgi podatkowe w ramach Polskiego Ładu. Warunki skorzystania z preferencji\nKsiądz też płaci podatki\n14.02.2014 09:00 (aktualizacja: 08.05.2018 12:25 )\nPełnienie funkcji duszpasterskich przez osoby duchowne, z których osiągają przychody z opłat związanych z tą funkcją powoduję obowiązek zapłaty podatku dochodowego w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych. Unormowania dotyczące opodatkowania duchownych są uregulowane w art. 42-51 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Na ich podstawie duchowny ma obowiązek zawiadomić w terminie 14 dni właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rozpoczęciu pełnienia tej funkcji.\nPodatek pobierany jest w formie zryczałtowanej (stałej kwoty), raz na kwartał. Stawki podatku różnią się w zależności od wielkości parafii (liczby mieszkańców na danym terenie) oraz funkcji jaką duchowny pełni – proboszcz lub wikariusz. Wielkość parafii przyjmuje się na podstawie ewidencji ludności prowadzonych przez właściwe organy administracyjne gmin. Liczba mieszkańców dla danej parafii jest przyjmowana na podstawie danych na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego dany rok podatkowy. Stawki ryczałtu wahają się w przedziale 420 zł – 1502 zł dla proboszcza i 127 zł – 486 zł dla wikariusza w zależności od wielkości parafii. W przypadku rozliczenia wikariusza istotne znaczenie ma również fakt, jak duża jest miejscowość lub gmina, w której mieści się parafia. Należy zauważyć, iż kwoty te stosuje się odpowiednio do przychodów wikariuszy i proboszczów wszystkich wyznań, w których stosuje się odpowiednie funkcje.\nWysokość ryczałtu, odrębnie dla każdego roku podatkowego, jest ustalana w drodze decyzji właściwego naczelnika urzędu skarbowego ze względu na miejsce wykonywania czynności duszpasterskich. Kwota ta może zostać obniżona na wniosek duchownego, jeżeli liczba wyznawców na danym terenie stanowi mniejszościowa część mieszkańców, co jest stwierdzane na podstawie oświadczenia o liczbie mieszkańców załączanego do wniosku. Kwotę ryczałtowego podatku można obniżyć o składkę ubezpieczenia zdrowotnego opłaconej bezpośrednio przez osobę duchowną w kwartale, za jaki opłacany jest ryczałt, pod warunkiem, że składka ta nie została już odliczona od podatku dochodowego.\nDuchowni opłacają ustaloną wysokość podatku ryczałtowego bez wezwania organu podatkowego w terminie do 20 dnia miesiąca po zakończeniu kwartału, a w przypadku ostatniego kwartału w danym roku kalendarzowym do dnia 28 grudnia. Wartość tę wpłaca się na rachunek właściwego organu podatkowego. Osoby te są zwolnione z obowiązku składania deklaracji podatkowych o wysokości dochodu osiągniętego ze źródła przychodów objętego ryczałtem.\nOsoby duchowne nie mają obowiązku opodatkowania się tylko i wyłącznie w tej formie. Istnieje możliwość rezygnacji z tej formy opodatkowania, które następuje w formie pisemnego oświadczenia / zawiadomienia. Można zrzec się opodatkowania ryczałtem informując o tym właściwy organ podatkowy przed dniem rozpoczęcia pełnienia funkcji duszpasterskich, jak również informując do 20 stycznia danego roku podatkowego. Można również zrzec się tej formy w 14 dni po otrzymaniu decyzji o wysokości podatku ryczałtowego. Po zrzeczeniu się tej formy opodatkowania duchowni są zobowiązani do rozliczania swoich przychodów na zasadach ogólnych, w oparciu o zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.


„Ja, inkwizytor. Przeklęte kobiety” Jacek Piekara – zapowiedź książki | Popbookownik\nStrona główna Newsy Literatura i komiksy „Ja, inkwizytor. Przeklęte kobiety” Jacek Piekara – zapowiedź książki\n„Ja, inkwizytor. Przeklęte kobiety” Jacek Piekara – zapowiedź książki\nKolejna powieść Jacka Piekary będzie miała swoją premierę już niedługo. Czas na Przeklęte kobiety, książka ukaże się 25 marca.\nPoprzedni artykułSteven Spielberg nie wyreżyseruje filmu “Indiana Jones 5”!\nNastępny artykułPoznaliśmy odtwórczynię głównej roli w reboocie kultowego serialu “Kung Fu”\nZobaczcie zwiastun “Ja, Inkwizytor”


Temat: A/M: Rarytasy i białe kruki - AMPolska.net - Aktualne informacje o mandze i anime prosto z Polskiego rynku oraz wielotematyczne forum\nTemat: A/M: Rarytasy i białe kruki\nDodane: 06.09.2017 11:21 /\nW Polsce rynek mangi i anime teoretycznie istnieje od niedawna, jednak przeszło 20 lat (choć początki były skromne) sprawiło, że wiele firm uderzających w kierunku Japonii z różnych przyczyn poległo.\nDzisiaj Ci, którzy nabywali różne mangi, anime czy gadżety lata temu, mogą pochwalić się interesującymi pozycjami, które są obecnie niedostępne lub mocno poszukiwane.\nCzekam zatem na przedstawienie Waszych rarytasów, jak je nabyliście? Także piszcie o tym, czego co potrzebujecie, szukacie bezskutecznie od lat.\nDodane: 06.09.2017 22:18 /\nPosiadam dwa tytuły, które mogą być białymi krukami:\nInuYasha 21 tomów z 23 (56 wydanych na świecie)\nEden 16 tomów z 18\nz obu tytułów brakuje mi także 2 tomów do pełnego kompletu wydanego w Polsce. Niestety wszystkie brakujące tomy są ciężkie do zdobycia, a w szczególności 2 ostatnie tomy Edenu, którego ceny wahają się od 100 do nawet 250 zł za tom (!!!)...\nPlus mam plansze drukarskie kilku stron z tytułu Battle Angle Alita\nDodane: 12.09.2017 13:02 /\nInuYasha, przez seansy na RTL2 długo szukałem tego tytułu, oczywiście kompletu, ale odpuściłem sobie. Ogólnie polecasz wydanie?\nCo do moich rarytasów to posiadam pierwsze wydania mang i zeszytów od wydawnictwa J.P.Fantastica, to jeszcze za sprawą zakupów mojego ojca\nDodane: 13.09.2017 21:49 /\nNawet nie wiedziałem, że leciał kiedyś na RTL o.0\nJa swoją przygodę z InuYashą zacząłem w miarę szybko i oglądałem odcinki po angielsku z bratem jako nastolatek. Do tej pory opening "I want to change the world", uznaję jako jeden z lepszych i mega sentymentalny\nJakie masz te zeszyty? Evangeliony?\nDodane: 21.09.2017 14:08 /\n#Morex, tak NGE oraz Pokemon, nie chcę teraz strzelić sobie w stopę, ale wiem, że gdzieś w szafie leżą jeszcze jakieś zeszyty Czarodziejek, ale nie pamiętam już czy to coś a'la manga, czy jakieś duperele.\nInuYasha leciał na RTL2, niemieckiej stacji TV, nie mylić z polskim RTL7.\nDodane: 23.09.2017 14:49 /\nBulma 3110 - Profil - - - 1536\nNiestety z tak zwanych "rarytasów" nie posiadam nic, ale nie ukrywam, że moja kolekcja mangowa jest naprawdę niewielka. Jedyne czego nie mogę przeżyć, to to, że jeszcze kilka, kilkanaście lat temu mogłam mieć CAŁĄ kolekcję "Eden'u" za darmoszkę Sumienie nie pozwalało mi jej wziąć, a jak już mi się odwidziało, to całość przepadła Liczę jednak, że kiedyś się w nią zaopatrzę.\nDodane: 25.09.2017 11:15 - Edytowane przez Adik /\nCóż Eden to perełka, nie jeden płacze po latach, że miał okazję z której nie skorzystał Pamiętam, jak znajomi tłukli mi się na głowie brata, aby odsprzedał im Ghost in the Shell.\nDodane: 28.09.2017 20:54 /\n-Battle Angel Alita (komplet)\nI chyba tyle z tych z gatunku "trudne do zdobycia i drogie". Oprócz tego posiadam mangi wycofane już z regularnej sprzedaży ale mozna je jeszcze dorwać więc może dopiero za kilka lat staną się krukami... (mogę się pomylić w kwestii wycofania ze sprzedaży z jakimś tytułem )\nGreat Teacher Onizuka (komplet)\nBattle Royale (komplet)\nLove Hina (komplet)\nWelcome to the N.H.K. (komplet)\nHatsukoi Limited (komplet)\nGirl Friends (komplet)\nKokoro Connect (komplet)\nGirls und Panzer (komplet)\nPrzekleństwo siedemnastej wiosny (komplet)\nGiTS z tego co mi wiadomo aktualnie jest dostępny normalnie do kupienia więc kiedyś komplet był bardzo poszukiwany ale przestał takim być\nDodane: 29.09.2017 12:13 /\n#Darknes, są pasjonaci, którzy chcą mieć pierwsze wydanie, no ja akurat do nich należę, oczywiście do posiadaczy, stąd właśnie znajomi próbowali mnie namówić na sprzedaż


24 przedmioty, które nadzwyczaj dobrze wytrzymały próbę czasu / Jasna Strona\n24 przedmioty, które nadzwyczaj dobrze wytrzymały próbę czasu\nNiektórzy z nas przyzwyczaili się już do tego, że różne przedmioty są jednorazowe. Żywotność sprzętu gospodarstwa domowego zazwyczaj nie przekracza 5 lat, a w przypadku urządzeń codziennego użytku jest jeszcze gorzej. W przeszłości było jednak inaczej, ponieważ rzeczy produkowano z myślą o jak najdłuższej funkcjonalności. Wystarczy spojrzeć na posty użytkowników mediów społecznościowych, którzy z dumą prezentują swoje odziedziczone lub zakupione przedmioty. Mają one za sobą już kilkadziesiąt lat eksploatacji i nadal działają tak, jakby były zupełnie nowe.\nEkipa Jasnej Strony stworzyła kompilację zdjęć, którymi podzielili się internauci z różnych stron świata. Okazuje się, że niektóre przedmioty rzeczywiście wytrzymują próbę czasu!\n1. „Garnek mojej mamy, który dostała w styczniu 1980 roku — ma 41 lat i nadal działa bez zarzutu!”\n2. „Te rosyjskie walonki, czyli buty z filcowanej wełny, są w całości wykonane z utwardzanej wełny i przez ostatnie kilka dni doskonale służyły mi w Teksasie. Nie mają podeszw ani formy — to jak noszenie odpornych na śnieg, grubych na 5 cm, twardych wełnianych skarpet. Mam je od 5 lat i wciąż nie widać najmniejszych śladów zużycia”\n3. „Te długopisy marki Cross w latach 60. należały do mojego dziadka. Pracował jako inżynier ds. analizy błędów testowych w General Dynamics. Długopisów ze zdjęcia używano podczas opisywania pierwszych lotów w kosmos, a teraz ja piszę nimi codziennie, podążając śladami dziadka”\n4. „Oto miarki i łyżki ze stali nierdzewnej firmy Lee Valley Tools. Moi rodzice używają ich od 25 lat, a ja mam własny zestaw od jakichś 10 lat”\n© _ziggy_stardust / Reddit\n5. „Stary otwieracz do puszek — ten sam, którego moi rodzice używali do otwierania mojego jedzenia dla niemowląt. Niezniszczalny!”\n6. „Pentel P205, który dostałem w 4. klasie. Używam go do dziś, a jestem już na studiach podyplomowych”\n7. „TI-83 plus — używałem tego kalkulatora, kiedy byłem w liceum, a teraz z jego pomocą nauczam w liceum! Mam go od 19 lat”\n8. „To wywrotka Tonka, którą bawiłem się jako dziecko — obecnie mam 24 lata, a mój siostrzeniec przejął ją po mnie. Niezwykle wytrzymała!”\n9. „Mam ten kubek od ponad 10 lat i ciągle go używam. Moje dziecko złamało wieczko, więc wysłałam do firmy wiadomość mailową z pytaniem o części zamienne. Tego modelu kubka nie produkowano już od lat, a mimo to przysłali mi nową pokrywkę za darmo! Przede mną kolejne 10 lat oszczędzania papieru i plastiku!”\n10. „Mój prawie 10-letni blender liczy, ile razy był używany”\n11. „Mój syn rozpoczął naukę w gimnazjum i nosi plecak marki Jansport, który dostałem 20 lat temu. Wciąż wygląda jak zupełnie nowy!”\n12. „W naszym domu wciąż są wszystkie oryginalne klamki z 1928 roku!”\n13. „Kuchenka Frigidaire RD-20-64, która służy w tym domu od 1964 roku. WSZYSTKIE jej funkcje wciąż są sprawne!”\n14. „Moja dziewczyna używa tej maszyny do szycia maseczek. Jej prababcia kupiła ją w 1925 roku, a nadal działa perfekcyjnie”\n15. „Ta lodówka General Electric z 1942 roku w domu mojego przyjaciela sprawuje się na medal!”\n16. „Temperatura spadła do 13 stopni poniżej zera i nastąpiły przerwy w dostawie prądu. Oto stary perkolator Pyrex mojej babci. Wszystkie elementy są nienaruszone i sprawne. Kawy na pewno nam nie zabraknie!”\n17. „Moja macocha przyjechała do nas na grilla z tym garnkiem Tupperware z lat 70., który kiedyś należał do jej matki. Przywiozła go z USA do Wielkiej Brytanii”\n18. „Udało mi się zdobyć krzesło biurowe Yrjö Kukkapuro z lat 70.”\n19. „Skończyłem czyścić narzędzia mojego dziadka. Po zmyciu brudu znalazłem jego inicjały wyryte na kluczu. Zmarł, zanim się urodziłem i nigdy go nie spotkałem, ale będę używał tego samego klucza co on!”\n20. „Mój samochód skończył dziś 30 lat, przejechawszy ponad 397 000 km. Specjaliści wycenili go na nie więcej niż 1318 dolarów. W takim wypadku chyba go zatrzymam”\n21. „Mój dom jest naprawdę stary i nadal mamy w nim oryginalne klucze sprzed ponad 100 lat”\n22. „Ta maszynka do popcornu na gorące powietrze została zakupiona w 1980 roku. I nadal działa (została chyba wyprodukowana przez firmę Waring)!”\n23. „Ta sokowirówka z późnych lat 60. wciąż działa po mistrzowsku. Właśnie wycisnęłam 5 litrów soku!”\n24. „Moja maszynka Gillette Slim Adjustable z 1965 roku —zbudowana niczym czołg!”\nJaki przedmiot w waszym domu jest starszy od was? Odziedziczyliście go czy kupiliście?\nZobacz, kto jest autorem zdjęcia spacedinoslj / Reddit, RemarkableMushroom5 / Reddit\nJasna Strona/Ciekawostki/24 przedmioty, które nadzwyczaj dobrze wytrzymały próbę czasu


Rycerz bezkonny – fragment | Romuald Pawlak\nRycerz bezkonny – fragment\nZapewne nikt nie spodziewał się, jak brzemienny w skutki okaże się edykt rajców miasta Florencja wydany w roku pańskim 1322, a zakazujący pasowania zwłok. Kim byłby Fillegan z Wake, gdzie by zawędrował, gdyby nie uchwała florenckich rajców? Może sczezłby w jakimś wykrocie? Pewne wydaje się, że to w murach Miasta Róż odwrócił się jego zły los…\nHodia von Tuttenberg, Dole i niedole Fillegana z Wake, czyli Zarys dziejów Europy i świata\nAlbo i nie. Fillegan nie zamierzał sprawdzać, czy tak się stanie – choć prorocze wizje mogły być jedynie wynikiem potężnego kaca, tak na wszelki wypadek należało się od tego miejsca trzymać z daleka.\nWiercąc się na sianie i przeciągając dla rozgrzania mięśni, rycerz zastanawiał się melancholijnie, czy te Cleuqi to, złym trafem, nie owa cudowna akwitańska wieś, gdzie ubiegłego roku tak słodko barłożył sobie z małoletnią Lucyndą. Niby nazwa inna, ale nowe miano przybrać można z dnia na dzień…\nWestchnął ciężko: przyjdzie omijać ten wciąż piękniejący klejnot. A szkoda, bo cóż niewinne dziewczę mogło mieć wspólnego z tamtym idiotą, który zamiast uszanować porządek społeczny, będzie próbował go zburzyć? Fillegan z niesmakiem skrzywił usta: cham na zawsze pozostanie chamem, choćby go w obecności samego króla pasować na rycerza.\nKrótko mówiąc, nasz bohater był spłukany. Pozostawał chwilowo rycerzem zarówno bezkonnym (Bucefał, jego wierny karus, padł, nie wytrzymawszy trudów rycerskiego żywota i kłód rzucanych pod kopyta), jak i bezdomnym. Albowiem zamczysko w Wake razem z okolicznymi włościami dostało się w łapska Ayermine’owi, który to kupiec przejął majątek rodzinny za długi. Poczynione zresztą nie przez Fillegana, lecz jego ojca, który ubrdał sobie zyski z hodowli wielbłądów i na ten cel wziął od Ayermine’a wielkie kredyty. Lecz (jak powszechnie wiadomo) wielbłąd to bydlę uparte, złośliwe i do ujeżdżania słabo się nadające, do walki zaś – o czym marzył rodzic naszego rycerza – przyuczyć się go nikomu nie udało. Zyski więc nigdy się nie pojawiły, a na łożu śmierci ojciec przekazał w spadku Filleganowi jedynie bezkresne niebo nad głową oraz ostatnią mądrość życiową, ledwie pół słowa wypowiedzianego w chwili śmierci.\n“Kur…”, tak się zaczynała owa esencja życiowego doświadczenia. Do tej pory nie udało się Filleganowi rozszyfrować jej ostatecznego sensu. “Kursy walut znaj”? “Kurdupel z ciebie”? “Kurdiuki hoduj”? Pozostawało to podobnie wielką tajemnicą, jak cel, w jakim opatrzność rzucała go tu i tam, pozornie zupełnie bez celu, zawsze jednak w porę, w najgorszej godzinie, dając jakiś ochłap do jedzenia i kąt do spania. Miał więc przekonanie, że życie jego ma sens, choć dotąd nieodgadniony.\nZ trudem wrócił do rzeczywistości. Stodoła z sianem, do której dostęp wczorajszego wieczoru musiał sobie wyrąbywać mieczem pośród natrętnego chłopstwa, okazała się miejscem mało gościnnym. Dach przeciekał, w nocnej porze coraz to rzeźwiły Fillegana z głębokiego snu lodowate fontanny. Przez szpary w ścianach ziąb swobodnie docierał do wnętrza stodoły, kąsając mdłe ciało rycerza. A szczurów i myszy, ubitych przed snem, uzbierało się na pryzmę wysoką do pół uda.\nStękał więc teraz, pokonując kurcze i zbierając porzucony dobytek oraz odzienie. Wreszcie narzucił na grzbiet lichą, rzadko plecioną kolczą tunikę, na to opończę, i tak okryty po czubek nosa, wyszedł na dwór, powitać nowy dzień.\nGospodarz, rosłe chłopisko okutane w szmaty koloru rozkładającej się myszy, wciąż mókł na zewnątrz z widłami w ręku, niemal dokładnie w tej samej pozycji, w jakiej wczoraj pozostawił go Fillegan. Na widok wychodzącego ocknął się z niespokojnego snu, widły zakreśliły niewielki łuk w powietrzu.\n– Nie, dobry gospodarzu – rzekł rycerz, niedbale salutując mu mieczem – nie mam dziś ochoty na poranne ćwiczenia.\nI pozostawiając skonsternowanego chłopa własnemu losowi, podążył w stronę traktu wiodącego ku Florencji. Opuścił go wczorajszego wieczoru w poszukiwaniu darmowego noclegu, pora była jednak powrócić na właściwą drogę. Albowiem to właśnie w Mieście Róż majaczącym na horyzoncie pewien kupiec, Carcassian, właśnie postanowił, wzorem świętego Franciszka z Asyżu, rozdać część swego majątku biednym. W szczególności zaś – Filleganowi. Należało się zatem z tym zacnym człowiekiem spotkać, nim się rozmyśli albo popełni jakiś inny, niewybaczalny błąd, na przykład sakiewkę przeznaczając na intencję walki z niewiernymi.\nTam jednak zmierzaj, kędy sakiewka twoja w nabitą kabzę się przemieni. Rycerz pokornie maszerował niemal pustym traktem w stronę tej marności nad marnościami. Raz czy dwa wyprzedziły go wozy, na które nie udało mu się zabrać, on z kolei prześcignął pielgrzymów poruszających się niczym energiczny ślimak. Ich kostury mlaskały w koleinach rozmokłego traktu niby mieszadła w dzieżach z ciastem na chleb.\nOstatnimi czasy interesy szły raczej kiepsko. Zdarzały się, owszem, chwile tłuste, ale najczęściej rycerz głodował i sypiał pod drzewem albo w jakimś zakamarku pośród skrzyń z towarem. Stąd i ta Florencja, ku której zmierzał wytrwale, choć nie bez przeszkód, miała być wybawieniem po chudych tygodniach spędzonych w Pistoi.\nAch, Bucefale, karusie ty mój – rozmyślał Fillegan, miarowo stawiając kroki – gdybyś doczekał tej chwili…\nToskania słynie z łagodnych, lesistych pagórków, pośród których wiją się drogi tej krainy mlekiem i miodem płynącej. I kiedy trakt wiodący do Florencji zakręcił wokół jednego z takich wzniesień, może nieco bardziej imponującego od pozostałych, rozsianych gęsto po okolicy, zwieńczonego odsłoniętą, biało lśniącą w słońcu skałą porozszczepianą niby korona, Fillegan poczuł nieprzepartą ochotę ułożenia kilku strof wiersza na cześć złotych florenów czekających na końcu tej drogi.\nZebrał już nawet pierwsze słowa w myśli, ze dwa razy w czasie tej poetyckiej ekstazy potykając się o wystające kamienie, kiedy znienacka, na dziesięć kroków przed nim, wyskoczyło z leśnej gęstwiny czterech zbójców z kijami i sztyletami w ręku. Rycerz zaklął szpetnie i odwrócił się w pośpiechu… Niestety, drogę ewentualnej ucieczki odcinało mu dwóch innych rabusiów. A pielgrzymi dotrą tu pewnie o zmierzchu, w samą porę, żeby zmówić modlitwę za jego udręczoną duszę, choć bardziej by się Filleganowi przydały ich solidne kostury.\n– Dawaj sakiewkę – zażądał herszt bandy, występując o krok przed swoich ludzi i wyciągając rękę w stronę swej potencjalnej ofiary. Jego twarz, przecięta szkaradną blizną zbiegającą od prawego ucha (którego nie posiadał), przez policzek, ku kącikowi ust, kazała odrzucić nadzieję na łagodną naturę i usposobienie skłonne do negocjacji. – Oddasz grzecznie, ujdziesz z życiem. Nie pójdzie po dobrawoli, obedrzemy trupa. No?\nByć może, gdyby Fillegan miał przy sobie jakąś marną sakiewczynę, to by ją i oddał w imię świętego spokoju i dla wspomożenia ubogich. A tak, cóż… Jakoś nie ufał swemu darowi przekonywania. Bo i któż rozumny by uwierzył, że rycerz poza mieczem ma tylko to, co nosi na grzbiecie? Zresztą miecz, jego narzędzie pracy, też mogli mu odebrać… i czym by wtedy pasował? Brzezinową różdżką?\nNa szczęście, poza odebraniem mu lub nieodebraniem nieistniejącej sakiewki – co rodziło zresztą fascynujące sprzeczności logiczno-teologiczno-jurysdycznej natury – istniała trzecia możliwość. Swego czasu jedna z tych wizji, napadających Fillegana niby febra w wilgotną pogodę, zaprowadziła go na jakieś całkiem heretyckie ziemie, gdzie mnisi, zamiast w zgodzie z prawem bożym modlić się, wyrabiać ser, uprawiać winnice albo chociaż poczciwe żyto, robili…\n– E, no co ty? – z wahaniem odezwał się herszt bandy. Rozejrzał się, czy krzaki nie ściągnęły jakichś ciekawskich, ale ku utrapieniu Fillegana trakt wciąż pozostawał pusty. – Walcz jak człowiek, dobra?\nW odpowiedzi rycerz spojrzał na niego z niesmakiem, wsparł dłonie na rękojeści miecza i… wyskoczył w powietrze! Niezbyt wysoko, bo jego wrodzona ciężkość zaraz ściągnęła go z powrotem na ziemię, ale sztuczka, kolejna z podpatrzonych u mnichów-heretyków, wywarła na zbójach stosowne wrażenie. Widać nie zetknęli się dotąd z takim stylem walki.\nJakoż i faktycznie nie zrozumieli. Z ich min można było wyczytać, że z całej tej płomienistej tyrady wyłowili jedynie słowo “mag”.\n– Za to, przyjaciele, wszyscy w lot pojmiecie – ciągnął Fillegan, podnosząc głos, żeby mogli go dobrze usłyszeć – że zamienię was w zwierzęta, jak się stąd zaraz nie wyniesiecie. Konkretnie – w wielbłądy. Macie pojęcie, jaka to straszna bestia, taki wielbłąd?\nZbóje ze strachem patrzyli na swego herszta. Być może nie bardzo wiedzieli, co to jest wielbłąd, ale z pewnością dużo słyszeli na temat czarów zamieniających w słup soli, oślizgłą ropuchę, kulawego psa albo miejskiego głupka gadającego od rzeczy.\n– Ufff! – Fillegan wytchnął powietrze z płuc. – Kiedyś ubiją, jak amen w pacierzu…\nLecz szczęście do przygód nie opuszczało go tego rześkiego poranka. W krzakach na skraju drogi ponownie zaszeleściło, budząc w duszy poetycko rozmarzonego Fillegana czterech jeźdźców Strachu. Uniósł miecz…. i opuścił go zaraz, bowiem z gąszczu wyjrzał młody chłopak, nie wyglądający na zbója, raczej na niemotę kryjącą się w chaszczach przed rzezimieszkami. Nie miał chyba więcej niż szesnaście lat, w jego ruchach wciąż widać było pewną niezgrabność.\n– Wyście są naprawdę Fillegan z Wake, panie? – spytało chłopię. Widząc potakujące skinięcie głową, młodziak całkiem wylazł na trakt, po drodze otrzepując się z liści.\n– Czekałem na was, panie, ale ci zbóje, niech ich zaraza… Naprawdę jesteście magiem? – gadał z przejęciem, wytrząsając z czarnej czupryny liście i gałązki. – Bo kupiec Carcassian kazał wypatrywać rycerza, a wy, panie, wybaczcie śmiałość, na rycerza nie zanadto, a i na maga także nie wyglądacie… i gdyby nie tak niezwykłe odparcie napaści, pewnie bym i przegapił…\n– Rycerzem, magiem, artystą, inkwizytorem jestem – rzekł gniewnie – a za chwilę wymierzę ci kopniaka, durniu, więc pewnie jeszcze i nieposkromionym gwałtownikiem. Czy kupiec Carcassian kazał ci straszyć i obrażać wszystkich podróżników zmierzających do tego wspaniałego miasta czy tylko szlachetnych rycerzy chcących ulżyć cierpieniu niespokojnych dusz?\n– Duendain, panie – dwornie skłonił się chłopak, z ulgą pojmując, że nieznajomy nie zamierza ćwiczyć na nim czarnoksięskich praktyk. – Ale już niedługo. Mam zamiar jeszcze przed trzydziestką zostać mości Duendainem Capodimonte, szanowanym obywatelem Republiki Florenckiej, otoczonym żonką, wiankiem dzieci i cudem odnalezionych przyjaciół. Dopraszających się wsparcia lub pożyczki – Duendain uśmiechnął się krzywo. – Bo to wiecie, panie rycerzu, nic tak nie odświeża pamięci przyjaciół jak widok pękatej sakiewki.\nFillegan uśmiechnął się z lekką aprobatą i ruszył w stronę miasta. Chłopak, trzymając się przezornie dwa kroki z tyłu, podążył za nim.\nNaraz jednak Fillegan zatrzymał się gwałtownie i odwrócił, niemal wpadając na Duendaina.\n– Florentczyk z dziada pradziada, pobożny, że drugiego takiego ze świecą próżno by szukać. Tyle że lichwiarz – mówił szybko, połykając końcówki słów. – A wiadomo: Żydom lichwa dozwolona, nasi zaś w ukryciu muszą, bo to niechrześcijańskie i Kościół przecie zakazuje… Niepotrzebnie się, panie, żołądkujecie.\n– Tak samo mówił ten Montepaschi, ale mnie już nieraz próbowano oszukać. Ja tam do żydowskiej nacji nic nie mam, ale… wyobrażasz sobie rycerza w jarmułce?\n– Wy, panie, zadaliście już swoje pytanie… – zaczął. – A i ja chciałbym zapytać, czy…\nRycerz wzniósł oczy do nieba. Jakby w odpowiedzi, jakaś chmura przesłoniła słońce. Stanowczo niebiosa zbyt często dawały mu znaki.\n– Pytaj, ale krótko, bo cię mieczem pomacam! Za gadanie mi nie płacicie.\n– Po pierwsze, powiedziałem: mag ponadczasowy i artysta-wizjoner – uściślił, przystając, aby zrównać krok z Duendainem. – A po drugie, gdyby wszystko chcieć przewidzieć, świat byłby nudny. Moje wizje zwykle sięgają daleko w przyszłość, nie na dwa pacierze do przodu. Im dalej, tym wyraźniej. Jeszcze nie sprawdzałem, czy mi sumiennie zapłacicie, ale mam nadzieję…\n– Jezu Chryste, ja tu mówię, że sakiewka lub dwie trafią do mojej kieszeni, a ty, chłopcze, domagasz się prawniczej precyzji.\n– Bo ja, panie, jestem tylko przewodnikiem – Duendain spojrzał w stronę coraz bliższych murów miejskich i wystających ponad nie kościelnych wież. – Płacić, wyjaśniać i podejmować was honorami to będzie Carcassian.\n– Dobra, pojmuję – rycerz skinął głową. – Ale jak coś nie wypali i tak zjem cię żywcem – spojrzał groźnie na chłopaka.\n– O wa – mruknął – jak coś nie wypali, to ja sam zjem się żywcem, bo mnie Carcassian na zbity pysk wywali, kopniakiem w rzyć na do widzenia częstując. Wy, panie rycerzu, zrobicie swoje i pójdziecie w świat, a ja muszę z nim mieszkać i pracować dla niego, bo mnie rodzice samego ostawili na tym świecie. Już bym wolał czasem umartwiać się w augustiańskim klasztorze nad przepiórką w sosie truflowym, niż obcować z tym… tym… kupcem! – Duendain w ostatniej chwili ugryzł się w język, tnąc ostre słowo na końcu języka.\nRycerz spojrzał na niego z nieco większą sympatią. Odkąd Ayermine przejął Wake za długi, Fillegan nabrał utajonej niechęci do kupieckiego plemienia, choć zarabiał, korzystając z jego pychy i próżności. Zaprzysiągł sobie, że kiedyś Ayermine’owi odpłaci, choć nieubłagane fakty były takie, że na razie przekroczył Kanał, aby tu, na kontynentalnej ziemi, z dala od sromoty, szukać chleba. I zarabiał od paru lat, chwytając się wszelakich metod. Nadawanie szlachectwa umarłym wcale nie było najbardziej obrzydliwą spośród nich. A niechęć do kupców rosła.\n– Dalej to już wszystko w rękach kupca Carcassiana – odetchnął z ulgą Duendain.\nFillegan jednak miał przeczucie, że chłopak się myli. Ale nie podzielił się tą myślą, bo nie chciał zostać obdarzony jeszcze jednym przydomkiem: “ponury”.\nFillegan z irytacją przygryzł wargę. Zaraz tu dojdzie do dantejskich scen, pomyślał.\n– Mam nadzieję, że przynajmniej podczas rozmowy o pieniądzach szacowny kupiec Montepaschi nie popadał w poetyckie uniesienia – odparł uszczypliwie, siadając naprzeciw Carcassiana. – Spróbowałby tak jeden z drugim pojeździć w pełnej zbroi, to by nie gadał o stroju pysznym, tylko skupił myśli, jak tu bezpiecznie z tego tura zejść i rozdziać się z żelaznego kaftana. Krótko mówiąc, nie moja wina, że waszego znajomego imaginacja poniosła. Ja tu nie do bitwy, tylko do interesu mam podobno przystąpić.\nKupiec gestem odesłał w diabły Duendaina, rozejrzał się po sali, czy ktoś nie podsłuchuje. Nie było jednak komu nadstawiać ucha, bowiem tych kilku podróżnych, którzy zajmowali przeciwległy kąt sali, licytowało między sobą, kto pierwszy pójdzie z młodą szynkareczką na górę. Ta czekała cierpliwie, kusząc stopniowo odsłanianymi wdziękami, a szynkarz, niespecjalnie widać zainteresowany rozmową sukiennika z mocno zakurzonym podróżnym, czuwał nad powodzeniem bardziej intratnego interesu.\n– Żartowałem przecież. – Fillegan przełknął ser i uśmiechnął się szeroko. – Obaj byśmy na tym stracili, panie kupiec. Ja też dalej chciałbym głowę nosić na karku, a nie pod pachą. Ale więcej szacunku by się przydało.\nPlanował uwinąć się w try miga, floreny wziąć i czym prędzej opuścić miasto. Pistoia może nie tak wielka, nie tak świetna, ale tam zajęcie, którym się trudnił, przynajmniej legalne, do lochu nie wsadzą. Gdyby nie wysokość zapłaty, nigdy by tu nie trafił. A że ogólnie ostatnimi czasy italijskie klimaty zrobiły się niezdrowe, Fillegan zamierzał osierocić te ziemie, powędrować do Lyonu, Paryża czy nawiedzić alemańskie okolice.\n– No, to sobie pożartowaliśmy, signiore Fillegan, a teraz chciałbym obejrzeć wasze papiery – rzekł szorstko, z urazą w głosie. – Wierzę, rzecz jasna, że Montepaschi dobrego człowieka wybrał, ale przekonać się wolę samemu.\nOczywiście nie były to autentyki. Te spoczywały na dnie Kanału, niedaleko normandzkich plaż, razem ze statkiem, którym przeprawiał się na kontynent. Ale podrobione zostały nienagannie. Mnich-fałszerz użył nawet robaków i odstanej kociej uryny, aby nadać im pozór starości. Wrażenie było piorunujące – i Fillegan zachował brata Acsona z Melku w życzliwej pamięci.\nW dłoni kupca pojawił się naraz zaokrąglony kawałek szkła. Szkiełko i oko skupiły się na dolnej, najbardziej zniszczonej części większego z pergaminów. Fillegan skorzystał tymczasem ze sposobności, że handel żywym towarem w drugim końcu sali dobiegł końca i na koszt kupca, który tylko machinalnym skinięciem głowy potwierdził transakcję, zamówił u szynkarza, który z konieczności sam wziął się do usługiwania gościom, miskę mięsiwa w rosole. Ledwie jedzenie pojawiło się na stole, rycerz przystąpił do niszczącego dzieła, z rozkoszą oblizując palce z tłuścizny.\n– Mam wątpliwości – ciągnął dalej sukiennik – czy zaiste reprezentujecie, panie, tak świetny ród, jak by sobie tego życzył mój ojciec. Nie tylko nie dostrzegam tu karolińskich korzeni, ale nawet z angielskimi królami jesteście, panie, skojarzeni w stopniu bardzo odległym… by nie rzec, żadnym.\nRycerz po wyżerce czuł się błogo rozleniwiony, nie chciało mu się już nigdzie chodzić, raczej wzorem rzymskich patrycjuszy ległby teraz na jakimś łożu i trawił, dumając nad obrotami sfer niebieskich. Niestety, kupiec nerwowo przestępował z nogi na nogę. No i nabawię się niestrawności, pomyślał Fillegan, podążając za nim w stronę wyjścia.\nPowodem, dla którego Duendain niby szczur próbował uciec w jakąś ciemną norę, było pięciu mężczyzn w dość gwałtownym tonie sprzeczających się z woźnicą, który siedział na koźle wielkiego wehikułu pełnego beczek z winem. Jeden z nich, przewodzący w sporze, miał na twarzy szkaradną bliznę ciągnącą się przez cały policzek. Co chwila uderzał dłonią w bok wozu, podkreślając w ten sposób wagę używanych argumentów.\nFillegan uśmiechnął się okrutnie, w jego oczach zalśniła mściwa satysfakcja. Wciąż pozostawał niezauważony przez rozgorączkowanych zbójów – i postanowił to zmienić. Wyjął miecz z pochwy i podszedł na trzy kroki do wozu.\n– A witam, witam – rzekł ciepło. – Humory dopisują? Dyskusja bardzo żywa, jak widzę, może się włączę na chwilę? Fillegan z Wake, do usług.\nWoźnica spojrzał na niego i otworzył usta niby jakiś wiejski głupek, do cna otumaniony. Rycerz uniósł tymczasem rękę do czoła, jakby chciał się podrapać… i reszta interlokutorów w pośpiechu, przeszkadzając sobie wzajemnie, zapragnęła poszukać mocniejszych argumentów w pobliskim lesie. Na czoło stawki natychmiast wysforował się biegacz ze szramą.\n– Więc jednak jesteś magiem, panie? – rzekł z podziwem. – Pogoniłeś ich, gdzie pieprz rośnie…\n– Bandyctwo samo tu rośnie, panie rycerzu – stwierdził wreszcie. – Jak za długo postoimy, to nie starczy nas do wyplewienia zielska. Lepiej idźmy stąd jak najprędzej.\nNic więc dziwnego, że obaj strażnicy lenili się, wystawiając twarze ku słońcu. Opowiadając sobie sprośne kawały, zaniedbywali służbę jak zwykle. Czasem ktoś przeszedł, zapłaciwszy myto, czasem puścili bez opłaty albo zamiast do skrzynki, pieniądze schowali do sakiewki. Te wielkomiejskie obyczaje Fillegan doskonale rozumiał, bo we wszystkich miastach istniały beznadziejnie marne dzielnice (a prawdę mówiąc, zwykle było ich więcej niż tych dobrych), i na własnej skórze miał okazję poznać słabości tych miejsc i ludzi, tam głównie spędzając czas. Kiedyś, gdy już Wake stanie się sławnym na cały świat miastem, zaklinał się w marzeniach, ludzi nie będzie się wpuszczać wcale, zanim nie znajdzie nieprzekupnych strażników. Bo to, że będzie tam panem i władcą, nie podlegało dyskusji w tych planach.\n– No i jak, polepszyło się ojcu? – spytał życzliwie jeden z nich, z troską spoglądając na kościstego mężczyznę. Duendain natychmiast jął podrygiwać, wstrząsany wewnętrznym, tłumionym chichotem, póki Carcassian nie spojrzał na niego tak, że chłopak zakrztusił się, niemal na śmierć dławiąc śliną.\n– Wciąż bez zmian, mości Papageno. Ani się pogorszyło, ani poprawiło – kupiec zrobił zafrasowaną minę – ale widzi mi się, że jak nie ma spodziewanej poprawy, to mimo tych wszystkich proszków, upuszczeń krwi oraz modlitw u świętego Merkurego Bóg jednak zechce go wkrótce powołać do swego kupieckiego cechu.\nWewnątrz trzeciego – ostatniego, licząc od środka – kręgu murów zabudowa była gęstsza niż poza murami, gdzie tylko z rzadka stały jakieś chałupy. Gęstsza nie znaczy jednak równa i prawdziwie miejska, jak choćby w Paryżu. W dali widać było kwartały domów, tu jednak, gdzie stali, kozy szczypały trawę, której wcześniej nie wyjadły krowy. Fillegan z trudem odpędził myśl, że lepsze podgrodzie to ma nawet Wake, jeżeli tylko Ayermine nie dokonał tam rewolucji. Bo może zamkowe lochy przerobił na magazyny, a ludzi rozpędził na cztery wiatry?\nCarcassian w milczeniu zmierzał w stronę najbliższego kwartału domów. Może i straszyły gdzieniegdzie szramami po odłupanych cegłach, może i wierzeje były tylko w niektórych oknach, ale wreszcie przypominało to miasto. Może nie Florencję, nawet nie St. Denis, raczej podrzędne Pinetoux. Ale zawsze – miasto. Choć z drugiej strony nieco Filleganowi mina zrzedła, gdy pojął, że nie obierają kierunku na którąś z licznych kościelnych wież, co mogło znaczyć tylko jedno: nie zmierzają w stronę żadnego pobliskiego cmentarza, jak to zwykle bywało. Wizja pełnej sakiewki skłaniała go jednak do podążania za Carcassianem, nawet gdyby kupiec prowadził go wprost w odwiedziny u szatana. Zresztą, gdyby ten zechciał zostać z jego poręki szlachcicem, płacąc florenami, uprzejmie proszę, myślał rycerz. Może i w piekle szlachectwo jest w cenie? Koncept ten zdawał się prowadzić wprost na stos dla heretyków, ale mimo to wydał mu się dosyć zabawny.\nTymczasem weszli w jedną z ciasnych uliczek, potem w drugą, trzecią, wreszcie Fillegan całkiem się pogubił w tej plątaninie. Nieuważnym spojrzeniem błądził po ścianach i okiennicach domów przypominających kwadratowe, przysadziste wieże, aż naraz jego spojrzenie zatrzymało się gwałtownie. To samo zrobiło jego ciało, ale rycerz stracił nad nim panowanie, uwięziony spojrzeniem w jednym punkcie.\nNie miała chyba jeszcze piętnastu lat, wyglądała na dziewczę młode i niedoświadczone, a także – zamknięte w klatce, wyglądające wolności przez to wąskie okienko w grubych murach. Patrzyła na niego, uśmiechając się smutno. Jej ciemne oczy zdawały się pochłaniać całe światło, niby jakaś fascynująca czeluść… Skądś nadpłynęło imię Beatrycze, niepodzielnie opanowując umysł rycerza. Już w myślach dźwigał kopię, by skruszyć mury wieży, już spinał konia do boju niby święty Jerzy…\n– Uważajcie, panie, to wielkie miasto, można zginąć pod kołami! – rzekł szorstko, z wyraźną ironią. – I sto wozów da się w ruchliwy dzień naliczyć na tej drodze! – Carcassian zdawał się tak dumny z przytoczonej liczby, jakby tych sto wozów równało się co najmniej tysiącowi okrętów wojennych, jakie mogła wystawić znienawidzona Republika Wenecka.\n– Dziękuję – odparł rycerz, dyskretnie spoglądając w górę. Tam jednak były tylko zamknięte okna, jakby widok Beatrycze był jedynie chorobliwym złudzeniem, mirażem powstałym pod wpływem słońca i kurzu. Nie pierwszy to raz, gdy nieomal zginął z powodu dziewczęcej urody…\n– No, najgorsze mamy chyba za sobą – rzekł. – Jeszcze chwila i wreszcie będę mógł odetchnąć, mości Filleganie. Bo to ciężar nieznośny, uwierzcie… – Carcassian rozluźniał się z każdą chwilą.\nRycerz postanowił wykorzystać sytuację:\n– Napiłbym się czegoś – zasugerował. Znał bowiem dobrze ten gatunek człowieka, jakim byli kupcy. Po skończonej robocie powie taki: Miedziaki w garść i wynocha. Ani me, ani be, ani dziękuję, tylko fora ze dwora. Klasa średnia, psia ją mać. A jeszcze we łbach im się poprzekręcało i myślał taki jeden z drugim, że walnięcie parę razy mieczem i parę pergaminowych świstków trzymanych w kufrze pod łóżkiem czyni go równym księciu Bawarii czy diukowi Normandii.\n– No, to nielekko tu macie z biskupami – zaczął Fillegan, gdy już spłukał pierwszy kurz – skoro na radzie miejskiej wymogli zakaz pasowania nieboszczyków…\n– Do samego pasowania to by się tu niejeden florentczyk znalazł, signiore Fillegan – rzekł cierpko. – Rajców można kupić, dla nieboszczyka ojca uchwałę na jeden pacierz uchylić. Ale ojciec, świeć Panie nad jego duszą, z handlu suknem był niezadowolony, to i po cichu lichwą się trudnił. I jak przyszło co do czego, to się okazało, że jednak wcale nie tak po cichu, skoro wszyscy o tym wiedzą. A nikt tu nie zaryzykuje równoczesnego narażenia się rajcom i Kościołowi – ciągnął kupiec, całkiem już ponury. – Zwłaszcza Kościołowi, bo ten na lichwę cięty jak na mało co. I jakby się sprawa wydała, to taki florentczyk życia już by w mieście nie miał, obywatelstwo odebrane, może by i do więzienia trafił albo na galery? Na szczęście Montepaschi mi was naraił w odpowiednią porę. – Westchnął, przysuwając sobie dzban z winem. Napełnił kielich i wypił zawartość jednym długim łykiem. – Chodźmy, panie rycerzu, chodźmy wreszcie, bo mnie to wyczekiwanie na szczęśliwy finał całkiem zjada. Kończmy, płaćmy i potem pijmy. Ja stawiam.\nRuszyli w stronę wewnętrznego, ciemnego podwórca, gdzie ukryte były schody do piwnic. Jak spod ziemi wychynął Duendain z pochodnią i łuczywem. Oj, będziesz ty wkrótce “mości Capodimonte”, będziesz – pomyślał Fillegan z zazdrością. Duendain był niby młody wilk, gotów na wszystko, byle odnieść sukces.\n– A mogłem – odparł krótko. – Jakby od dochowania sekretu zależał los spadku w znacznej wysokości, też byś się wysilił i potrafił, panie Filleganie. Tyle, że udziałowców w schedzie po rodzicielu zrobiło się więcej… – dodał z niewesołą miną. – Świat całkiem zeszedł na psy, nikt za darmo w język gryźć się nie będzie.\n– Tuż przed śmiercią ojca dogadałem się z zaprzyjaźnionym padre od świętej Kunegundy Patataj. Dał namaszczenie, dziś, jak wszystko dobrze pójdzie, da drugie, oficjalne. Krypta w kościele u niego też już wykupiona. Tylko spełnić synowski obowiązek, spadek wziąć i… – Carcassian mocnym szarpnięciem odemknął drzwi i pierwszy zniknął w mrocznym wnętrzu.\nŚmierć tego ostatniego przywiodła Fillegana do pewnej ponurej konstatacji. Wciśnięty pomiędzy prowadzącego kupca a Duendaina był właściwie bezbronny, skazany na ich łaskę. A co będzie, jeśli ci dwaj zechcą – po dopełnieniu ceremonii – w tymże ciasnym korytarzyku zlikwidować niewygodnego świadka? Pomacał rękojeść miecza, próbując sobie dodać otuchy, ale przybyło jej tyle co nic, a za drugim sięgnięciem trafił nie na miecz tylko na szorstką ścianę i zdarł sobie skórę z knykci.\n– Duendain, zostań tu – nakazał chłopakowi. – A my chodźmy, panie, miejmy to już za sobą. I… – zawahał się na moment, przez jego twarz przemknął chmurny cień, choć może była to tylko iluzja spowodowana chybotaniem płomienia świecy – nie dziwcie się niczemu. My tu, w mieście, łatwego życia nie mamy.\nWeszli do niewielkiego pomieszczenia przypominającego kryptę, choć raczej wyglądem niż zapachem, bowiem takiego smrodu, jaki tu panował, Fillegan nigdy dotąd nie doświadczył – a miał stosowne porównanie, bowiem pośród rozlicznych peregrynacji mógł pochwalić się i tą, która zawiodła go na paryski Pere Lachaise, gdzie niejedną noc spędził w towarzystwie flecisty Chopininiego. Gruźlica odebrała muzykowi życie, a procesująca się o majątek część rodziny (czująca się pokrzywdzoną w rozdziale tych kilku solidów, które zostały po zmarłym) wzięła serce w zastaw, póki ich roszczenia nie zostaną zaspokojone. Choć więc flecista spoczywał w krypcie razem ze swoim ukochanym instrumentem, to jęki dobiegające z trumny zdawały się świadczyć, że wciąż mu czegoś brakuje do spokoju wiecznego odpoczynku.\nPomieszczenie było niemal puste, choć kiedyś musiało tu leżakować wino w beczkach, bo wciąż widać było ślady i podłużne wyżłobienia w posadzce pod ścianami. Pośrodku stał jakiś mebel, w chybotliwym świetle pojedynczej świecy przypominający łoże. Dopiero gdy wzrok przyzwyczaił się do półmroku, a może po prostu kupiec zapalił odpowiednią liczbę świec na ścianach, Fillegan pojął, że ogląda nakrytą białym płótnem… trumnę na katafalku.\nRycerzowi, który pochylił się ku jej wnętrzu, zaparło dech. Miedziana skrzynia niemal po brzegi wypełniona była płynem o ciemnej orzechowej barwie, ustałym w nieruchomą powierzchnię. To stąd roznosił się ów koszmarny zapach. Nieboszczyk, nawet jeżeli spoczywał w środku, nie był widoczny.\n– Wybaczcie, panie, ale dlatego nie uprzedzałem – stęknął. – Ojciec chciał zostać pasowany, zanim całkiem się rozejdzie, ale zmarło mu się nieoczekiwanie szybko, ta sprawa z lichwą nie pozwoliła mi spełnić jego woli od ręki… Znajomy, który kiedyś popadł w podobne tarapaty, doradził mi cudowny konserwant, ale składniki chyba zmieszałem w złych proporcjach – kupiec zasępił się i zamilkł.\nFillegan z niechęcią skinął głową, wciąż obchodząc trumnę ze zwłokami. Lepiej bym zrobił, pomyślał, wracając do Wake i obdarzając szlachectwem zabite przez Ayermine’a wielbłądy.\nWizja wielbłądów-rycerzy rozrzewniła go. W kącikach oczu poczuł łzy… A może to nie wielbłądy, tylko wspomnienie rodzinnego Wake? W każdym razie chwilę zeszło, zanim przypomniał sobie o pytaniu Carcassiana.\n– Jak tylko go wyjmiemy. A z dokumentami to co, pewnie będziesz chciał daty wstecznie stawiać, co? – całkiem wrócił do rzeczywistości, przestawiając się na handlowe myślenie. – Bo do przestępstwa się przecież nie przyznasz…?\n– Czy to moja wina, że rajcy pozamieniali się na łby z baranami? – odparł, ciężko wzdychając. – Jak świat światem, kupowało się szlachectwo, choć raczej za życia, nie po śmierci. Inna sprawa, że, też jak świat światem, kupiec był kupcem, a włościanin włościaninem, jeden drugiemu rzadko wchodził w paradę i dopiero te nowe czasy wszystko powywracały do góry nogami. Sami widzicie, panie, co to się porobiło – gorzko rzekł Carcassian. – Heretyka z grobu wykopać tylko po to, żeby go ceremonialnie na stosie spalić wolno, a nawet zaleca się, tak gadają biskupi. A zwyczajnego, próżnego i majętnego, kupca nie wolno. I gdzie tu logika?\n- No i przyjdzie mi, jak już zrobicie swoje i bezpiecznie znikniecie z widoku, odkryć schowane w skrytce papiery, że ojciec dobre dwa lata temu został rycerzem i szlachcicem, tylko z jakichś tajemniczych powodów albo starczej demencji zapomniał i domagał się tego w testamencie ode mnie. Urzędnicy w magistracie nie takie dziwa widywali, więc za parę florenów przymkną oko, i wtedy obaj z ojcem wreszcie odetchniemy.\n– A on tam chociaż jest? – spytał z powątpiewaniem, odsuwając się nieco od skrzyni, którą od wewnątrz, na granicy poziomu wypełniającej ją cieczy, pokrywały jakieś zielonoszare wybrzuszenia i liszaje. – Papiery wystawić nie problem, ale co do ramion, wolałbym wiedzieć, że je posiada, rozumiesz, Carcassian…\n– Przecież i tak go pochowam. Panie, na upartego, potrzebny jest mi papier, resztę czynię dla spokoju ducha… Ale ma ramiona – rzekł uspokajająco, tonem, który tylko potwierdził obawy Fillegana. – To znaczy, miał jeszcze jakieś dziesięć dni temu – dodał, zagryzając wargę. – Zresztą, jeśli wierzyć w to, co się wyrwało Duendainowi podczas tej zawieruchy przy gospodzie, jesteście magiem. Może byście przywrócili ojca do stanu używalności? Zapłacę. Lepiej by się…\nJak wszystkie piękne aspekty rzeczywistości ten cudowny sen został zdradziecko przerwany krzykami i łomotami, jakie rozległy się gdzieś ponad ich głowami w czeluści korytarza wiodącego do krypty.\n– Niccolo Carcassian, syn Bartolomea, sukiennik? – zaczął oficjalnym tonem oficer, podczas kiedy jego ludzie stanęli po obu stronach drzwi i zamarli w niemym bezruchu. Gdy kupiec skinął głową, oficer tym samym beznamiętnym tonem kontynuował: – Nazywam się Gucci. Dotarł do nas donos, że wespół z ojcem lichwę uprawiacie. A lichwa zakazana. I rada dzielnicy przysłała mnie, by to wyjaśnić.\n– Ani ja, ani mój oj… – tu urwał, dotarło do niego, jak niebezpiecznie jest powoływać się na zmarłego. – Lichwa jest zakazana, i ja to wiem – zakończył więc nieporadnie.\nFillegan z Carcassianem wstrzymali oddechy. Tymczasem oficer nachylił się i wyciągnął palec w stronę trumny, jakby chciał skosztować tego, co uważał za wino… ale dostrzegł pająka, odchylił się ze wstrętem i chwyciwszy za miecz, próbował go wyłowić. Wreszcie mu się to udało, gdy zewłok owada znalazł się na czubku ostrza, Gucci wyjął miecz z płynu.\n– Skwaśniało mocno – rzekł sukiennik słabym głosem. – To może ja pójdę na górę po jakąś rekompensatę, panie oficerze?\n– A pewnie. – Gucci z uznaniem skinął głową. – Nasza Florencja w tym świecie to prawdziwa perła, warta dostrzeżenia. Powiadają, że zobaczyć i umrzeć – oficer stuknął pozostałością miecza w podłogę – mniemam, że z zachwytu.\n– No jestem – rzekł, powstrzymując sapanie. W ręku trzymał sporej wielkości mieszek. Podał go oficerowi. Ten niemal niezauważalnym, wypracowanym gestem wsunął go w kieszeń kaftana.\n– To teraz słuchaj – zaczął z życzliwością Gucci. – Nas tu dzisiaj nie było. Przyjdziemy jutro, aby z zaskoczenia sprawdzić, czy wasza rodzina trudni się lichwą czy nie. Jak coś znajdziemy, na przykład kompromitujące papiery, sam sobie będziesz winien, pojmujesz?\n– Zacznę hodować pająki, jak już nie będę czym miał płacić ła… to jest podatków.\n– Nie wszystko da się wyłowić z rzeki przyszłości, tyle śmiecia niesie. Całkiem jak wasze Arno – odparł metaforycznie. – Przeoczyłem ich, fakt. Widzę za to powódź, obracającą w niwecz to miasto.\n– Wiesz co, kupcze? – przyznał wolno – jakoś nie czuję się na siłach dzisiaj pasować. Zjadłbym coś, w gospodzie posiedział…\n– Strach odpędził… – zjadliwie dociął sukiennik. – I zwiał czym prędzej, psia twoja mać.\n– Trzydzieści? – obruszył się rycerz. – Trzydzieści to sobie…\n– I pomyśleć, że za chwilę staniemy się sobie równi. Ja, potomek cezarów w bocznej linii…\n– Bardzo bocznej – warknął sukiennik, spoglądając na chłopaka, który wszedł do środka. – Nie marnujcie czasu, panie. Cały dzień dziś tracę na załatwienie tej sprawy, interesu pomocnik pilnuje, a jak palnie jakąś głupotę? To jeszcze bardziej stratny będę… Za dużo tego wszystkiego na mojej głowie.\nPełna sakiewka mile ciążyła w kieszeni kaftana, a nogi nieco zawodziły Fillegana w marszu, bo na sam koniec gospodarz okazał się człowiekiem niezbyt może hojnym, ale i nie skąpym, wina dla uleczenia żołądkowych boleści nie pożałował, a też do jedzenia małe co nieco się znalazło.\nZ prawdziwą ulgą opuszczał to miasto. Być może warto je było zobaczyć i umrzeć, ale Fillegan miał w tej kwestii odmienne zdanie: lepiej go nie zobaczyć i żyć. A to wcale nie wydawało się takie pewne, wolał więc nie czekać, aż uszczęśliwiony Carcassian dotrze do magistratu.\nZastanawiał się nawet, czy nie zakupić za część florenów Bucefała Drugiego, jakiegoś wiernego karusa, który w ostateczności gotów będzie oddać życie za swego rycerza. Ale wciąż nie mógł zdobyć się na rozstanie z nowiutkimi złotymi monetami. Ostatecznie, do Pistoi droga niedaleka, letnia pogoda dopisywała, wino przyjemnie szumiało w głowie…\nTrapiła go jedynie myśl, że fatalnie przegapił okazję do wzbogacenia się. Otóż, będąc już dość daleko od miasta, całkiem nie w porę, uświadomił sobie, że paryscy akademicy mogliby wysupłać parę groszy za recepturę tego tajemniczego konserwantu, w którym sukiennik pławił swego ojca. Zaiste niezwykłą substancję sporządził kupiec, skoro ciało nieboszczyka, ze dwa tygodnie w niej spoczywające, lepiej się miało od głowni miecza mającej kontakt z cieczą ledwie przez chwilę. Kto wie, może dałoby się znaleźć jakieś zastosowanie tego wynalazku w sztuce wojennej albo przemytniczej?\n– Psia! – zaklął. Nie, nie wróci do miasta. Carcassian może trafić na zły humor urzędnika w magistracie albo Gucci coś odkryje, albo Kościół znajdzie jakiś pretekst do kasaty majątku… Nie, lepiej nie cofać się z obranej drogi. A kupca trzeba zachować w pamięci, skontaktować się za jakiś czas, kiedy sprawa przyschnie. Tylko czy ten będzie pamiętał, gdzie w recepturze Montepaschiego popełnił błąd? Bo inaczej sekret tej niezwykłej substancji, szybciej zjadającej miecze niż ludzkie ciało, może zaginąć na wieki!\nToskania słynie z łagodnych, lesistych pagórków, pośród których wiją się drogi tej krainy mlekiem i miodem płynącej. I kiedy trakt wiodący do Pistoi zakręcił wokół jednego z takich wzniesień – może nieco bardziej imponującego od pozostałych, rozsianych gęsto po okolicy, zwieńczonego odsłoniętą, biało lśniącą w słońcu skałą porozszczepianą niby korona… – Fillegan poczuł nieprzepartą ochotę ułożenia kilku strof wiersza na cześć złotych florenów bezpiecznie spoczywających w sakiewce. Poetyckie frazy jęły się unosić nad jego głową niby aureola, kontrapunktowane słodkim cuk, cuk ptactwa… kiedy naraz posłyszał dobiegające z tyłu głośne szelesty.\nOdruchowo chwycił się za kieszeń kaftana. Tym razem miałby co oddać w imię świętego spokoju i dla wspomożenia ubogich, jednak pokojowe myśli ustąpiły nagle brutalnej chęci mordu każdego, kto zechciałby mu odebrać z taki trudem zdobytą zawartość sakiewki.\nDopiero po sekundzie dotarło do niego, że zbóje tym razem mogą chcieć nie jego florenów, lecz życia! Mógł ich nasłać Carcassian, ten zaś miałby motyw. Mówiąc wprost: bardzo dobry motyw. Lasy i bagna Europy pełne były milczących motywów.\nKrzaki szeleściły coraz głośniej po lewej stronie. Wreszcie wyłonił się z nich… zziajany Duendain.\n– A ty tu czego? – zdumiał się Fillegan, wsuwając miecz do pochwy, bo raczej należało wątpić, aby kupiec wysłał chłopaka w roli mordercy. – Znowu mnie straszysz. Carcassian zapomniał wypłacić mi premię? Przegapił coś w papierach? A może cię wygnał? No, tego się należało po nim spodziewać – dodał z ironicznym uśmiechem. Tak, o kupcach miał wyrobione zdanie…\n– Sam odszedłem. Przy nim do niczego nie dojdę, tylko się wrzodów i gonki nabawię. Chcę zostać rycerzem i magiem, panie, jak wy. Chcę wędrować z wami – chłopiec spojrzał z nadzieją na Fillegana.\nNo i z Bogiem, pomyślał Fillegan. Nie potrzebował towarzysza darmozjada. Miło było posłuchać nieprzerywanego niczyim gadulstwem śpiewu ptactwa, ułożyć jakiś rym… pomacać trzydzieści złotych monet przez kaftan… dojrzeć do decyzji zmarnowania paru groszy na jakieś jadło…\n– Nie jesteście aby głodni, panie? – spytał Duendain, odklejając się od pnia drzewa, za którym się ukrywał, czekając, aż rycerz pokona zakręt. – Bo jakby co… – Szybkim ruchem zza pleców wyciągnął upieczonego kurczaka.\nFillegan odmówił gniewnym ruchem głowy, wściekły, bo chłopiec zmaterializował się ze smakowicie pachnącym mięsiwem niby diabeł czekający, aż rycerzowi zacznie kruczeć w brzuchu i będzie gotów podpisać cyrograf.\n– Sami widzicie, panie, na giermka się nadam – rzekł Duendain po chwili, ocierając usta. – I wiem takie rzeczy, że ho! niejeden by chciał znać podobne sekrety. Na przykład Carcassian ma skrytkę w suficie. Jakby co…\n– Prawdziwy szlachetny rycerz nie rozmawia z pełnymi ustami… – rzekł jednak.\n– Ja naprawdę umiem nie tylko kraść kury – odparł (z pełnymi ustami) Duendain. – A rycerzem jeszcze nie jestem – dodał przytomnie. – Nie to, co wy, panie…\n– Zaczynasz od jutrzejszego świtu. A na razie – popatrzył na pieczyste w ręku – zadbaj, dobry giermku, o moje jutrzejsze śniadanie. Do Pistoi droga niedaleka, ale zapewniam, o pustym żołądku jestem nieznośny i rankiem droga będzie się nam dłużyć niczym wyprawa Marco Polo.