Deklaracja dostępności – MPWIK Zduńska Wola\nPobierz -> Raport o dostępności cyfrowej i architektonicznej wg stanu na 31.12.2020 rok.\nMiejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o..\nNa stronie internetowej można korzystać ze standardowych skrótów klawiaturowych przeglądarki. Podmiotowa strona została zaprojektowana tak, aby jak największa liczba użytkowników mogła z niej swobodnie korzystać używając różnych systemów operacyjnych i różnych przeglądarek. Dla osób słabowidzących przeznaczona jest wersja tekstowa oraz wersja o zwiększonym kontraście. Możliwa jest też zmiana wielkości czcionki tekstu w opublikowanych artykułach. Funkcje te są dostępne w menu „Narzędzia dostępności”, ulokowanym w lewym górnym rogu strony. Oprócz myszki po witrynie można się poruszać za pomocą klawiatury. Klawisz „TAB” przesunie fokus do każdej z opcji nawigacji lub linków na ekranie. Kombinacja klawiszy Shift+TAB cofnie fokus na poprzedni element nawigacji. Naciskając Enter nastąpi przejście do zaznaczonego odnośnika. Używając strzałek „w dół” i „w górę” można przewijać stronę.\nW przypadku problemów z dostępnością strony internetowej prosimy o kontakt. Osobą kontaktową jest Longin Ficnerski. Ewentualne uwagi można składać na adresy E-mail mpwik@mpwikzdw.com.pl lub sekretariat@mpwikzdw.com.pl. Kontaktować można się także dzwoniąc na numer telefonu 43 823-31-97 lub 43 823-48-95. Tą samą drogą można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać skargi na brak zapewnienia dostępności.\nMiejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Zduńskiej Woli Spółka z o.o. (MPWiK), ul. Królewska 15, 98-220, Zduńska Wola\nW skład MPWiK wchodzą następujące Obiekty związane z zabezpieczeniem działalności MPWiK w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odporowadzania ścieków:\nAdministracja Spółki, zlokalizowana w Zduńskiej Woli, przy ul. Królewskiej 15\nMiejska Oczyszczalnia Ścieków zlokalizowana w Zduńskiej Woli przy ul. Tymienickiej 23\nUjęcie Wody nr 1 położone we wsi Opiesin\nUjęcie Wody nr 2 położone we wsi Opiesin\nObsługa bezpośrednia klienta/odbiorcy usług jest wykonywana tylko w budynku administracji przy ul. Królewskiej 15\nWstęp do budynku administracji możliwy jest bezpośrednio z ul. Królewskiej przez duże, oszklone drzwi i jednostopniowy schodek, a dla osób poruszających się na wózku inwalidzkim jest zrobiony z lewej strony wejścia podjazd. Kasa, Dział Handlowy i Dział Techniczny i Sieci Wod-Kan są ulokowane na parterze i dostępne z holu, co ułatwia obsługę osób niepełnosprawnych. W holu usytuowana jest ławka i stolik z krzesłami dla osób oczekujących lub wypełniających dokumenty.\nPrzed budynkiem jest parking na 5 pojazdów, z czego 3 miejsca są do dyspozycji klientów MPWiK.\nSekretariat MPWiK jest położony na piętrze, co wobec braku windy, uniemożliwia bezpośredni dostęp osobom niepełnosprawnym z ograniczeniami ruchowymi, ale powszechną praktyką jest wychodzenie właściwych pracowników do holu na parterze w celu obsługi osób niepełnosprawnych lub mających trudności w rozeznaniu się co do położenia działów.\nW administracji MPWiK, ani w obiektach o ograniczonym dostępie nie ma oznaczeń w alfabecie Braille’a oraz dla osób niedowidzących lub niewidomych.\nNa obiekcie zainstalowany jest monitoring Video obejmujący fragment ulicy Królewskiej oraz parking przed budynkiem MPWiK, hol na parterze i na pierwszym piętrze oraz plac wewnątrz posesji.\nOprócz monitoringu video firma chroniona jest przez system alarmowy ze zdalnym powiadamianiem agencji ochrony, uzbrajany po godzinach pracy.\nGodziny pracy administracji: 7:00 – 15:00, Godziny pracy Kasy: 9:00 – 14:00.\nAd 2, 3, 4)\nObiekty wyszczególnione w pozycjach 2 – 4, jako obiekty ważne z punktu widzenia zarządzania kryzysowego objęte są zakładowym planem ochrony mienia i osób, a w związku z tym dostęp do nich jest ograniczony wyłącznie do osób zatrudnionych lub upoważnionych do wstępu na ich teren z tytułu wykonywanych obowiązków lub kontroli.\nObiekty wyposażone są w systemy alarmowe i monitoring Video.


Czytaj więcej: Ferie zimowe z Gminą Kolbudy\nCzytaj więcej: W czwartek 31 stycznia br....\nCzytaj więcej: Klasyka polskiej piosenki na scenie w...\nChór „Camerata Santa Cecilia” w kościele w Kolbudach. Sobota 2 lutego\nWójt Gminy Kolbudy zaprasza serdecznie na koncert chóru „Camerata Santa Cecilia”, który odbędzie się w sobotę 2 lutego br. o godzinie 18.30 w kościele p.w. Św. Floriana w Kolbudach. Nasi rozśpiewani i niezwykle utytułowani mieszkańcy zaprezentują się w repertuarze „Hej kolęda, kolęda…”.\nCzytaj więcej: Chór „Camerata Santa Cecilia” w...\nUczniowie zaśpiewali kaszubskie kolędy.\nW Urzędzie Gminy Kolbudy odbył się III Gminny Koncert Kolęd Kaszubskich. Na naszej scenie swoje umiejętności językowe oraz zdolności wokalne zaprezentowało 55 uczniów z 5 szkół z terenu Gminy Kolbudy. Występy młodych artystów poddano ocenie jury. Jak zawsze w takich przypadkach wybór laureatów nie był prosty.\nCzytaj więcej: Uczniowie zaśpiewali kaszubskie kolędy.\n„Wielkie damy polskiej piosenki”. Niedziela 27 stycznia\nW niedzielę 27 stycznia br. o godzinie 18.00 na scenie Urzędu Gminy Kolbudy odbędzie się wyjątkowy koncert. Niezapomniane przeboje wielkich gwiazd polskiej estrady wykona Federowicz Stroynowski Duo. Podczas koncertu „Wielkie damy polskiej piosenki” usłyszymy utwory Anny German, Ewy Demarczyk, Anny Jantar, Hanny Ordonówny i Kaliny Jędrusik. Na to muzyczne wydarzenie szczególnie zapraszamy wszystkie Babcie i wszystkich Dziadków, którzy w tym tygodniu obchodzą swoje święto.\nCzytaj więcej: „Wielkie damy polskiej piosenki”....\nOdwołany koncert kolęd oraz orszak noworoczny\nW związku z tragiczną śmiercią Prezydenta Miasta Gdańska Pawła Adamowicza, zaplanowany na wtorek 15 stycznia br., III Gminny Koncert Kolęd Kaszubskich nie odbędzie się. Odwołany został również orszak noworoczny. O nowym terminie obu tych wydarzeń poinformujemy.\nCzytaj więcej: Odwołany koncert kolęd oraz orszak...\nCzytaj więcej: 27 finał Wielkiej Orkiestry...\nCzytaj więcej: Młodzi piłkarze walczyli o Puchar...\nStało się już tradycją, że w dniach poprzedzających Święta Bożego Narodzenia w Urzędzie Gminy Kolbudy organizowane jest gminne spotkanie wigilijne. Również w tym roku w naszej sali koncertowej świąteczne życzenia składali sobie mieszkańcy, pracownicy urzędu, gminni radni, dyrektorzy szkół oraz przedstawiciele służb strzegących na co dzień naszego bezpieczeństwa. Jak co roku uroczyste spotkanie przedświąteczne zaszczycili swoją obecnością reprezentanci władz powiatowych.\nCzytaj więcej: Gminna Wigilia w Kolbudach\n„Mały Pastuszek i Wielki Rozbójnik” (zdjęcia)\nGrudzień i styczeń to miesiące, w których szkolne sale i sceny często zamieniają się w betlejemską stajenkę, a uczniowie wcielają się w role biblijnych postaci.\nCzytaj więcej: „Mały Pastuszek i Wielki Rozbójnik”...\nCzytaj więcej: Gminna Biblioteka Publiczna w...\nKiermasz Bożonarodzeniowy. Zapraszamy!\nCzytaj więcej: Kiermasz Bożonarodzeniowy. Zapraszamy!\nCzytaj więcej: Zapraszamy na Jasełka\n70 Jubileusz Gminnej Biblioteki Publicznej w Kolbudach.\nCzytaj więcej: 70 Jubileusz Gminnej Biblioteki...\nKoszykówka. Bryza „na pudle” w Inowrocławiu.\nBardzo dobre informacje dotarły do nas z Inowrocławia, gdzie drużyna UKS Bryza Kolbudy zajęła drugie miejsce na podium Ogólnopolskiego Turnieju Koszykówki Młodzików KASPER-CUP pod patronatem Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Chłopcy z rocznika 2006, podopieczni trenera Piotra Kloski, w pięciu rozegranych spotkaniach ulegli jedynie drużynie Zastal Zielona Góra, który okazał się późniejszym tryumfatorem silnie obsadzonego turnieju.\nCzytaj więcej: Koszykówka. Bryza „na pudle” w...\nCzytaj więcej: Srebrny medal na piąte urodziny....\nCzytaj więcej: GKS Kowale 2007/2008 nie zwalnia tempa.\nPiąte „Planszogranie” za nami.\nDostarczają nie mniej emocji niż gry komputerowe. Ich niewątpliwą zaletą, w porównaniu z pojedynkami toczonymi w sieci, jest możliwość bezpośredniej interakcji z przeciwnikiem w trakcie rywalizacji. Dziś przeżywają swoją drugą młodość. Mowa o „planszówkach”, przy których chętnie spotykają się znajomi i rodziny, aby wspólnie spędzić wolny czas. W sobotę 1 grudnia miłośnicy tradycyjnych gier kierowali swe kroki do sali koncertowej Urzędu Gminy Kolbudy, gdzie zorganizowano piątą już edycję „Planszogrania”.\nCzytaj więcej: Piąte „Planszogranie” za nami.\nCzytaj więcej: GKS Kowale najlepszy w turnieju Gdynia...


Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Trampki › Trampki niskie › Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black\nEtnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black\nTe Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black były tanio do kupienia w www.zalando.pl. trampki niskie męskie pełni funkcję butów przeznaczonych na użytku każdego dnia. Tak samo jest z marką butów Etnies. Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black bezbłędnie komponuje się z rozlicznymi męskimi outfitami. W związku.. więcej »\nTe Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black były tanio do kupienia w www.zalando.pl. trampki niskie męskie pełni funkcję butów przeznaczonych na użytku każdego dnia. Tak samo jest z marką butów Etnies. Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black bezbłędnie komponuje się z rozlicznymi męskimi outfitami. W związku z tym ci panowie, którzy chcieliby zabawiać się modą, zainteresują się tymi butami. Niżej charakteryzujemy Państwu całkowity opis aspektów specyfikacji:\nEtnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black, materiał zewnętrzny: skóra/syntetyk, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: skóra/syntetyk, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: skóra/syntetyk.\nPrzedstawiane przez nas trampki niskie męskie charakteryzują się wyjątkową trwałością, co jest owocem zużytkowania wysokiej jakości surowców do ich produkcji. Jeśli jeszcze nie masz w swojej szafie trampki niskie męskie lub buty Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black nie spełniają Twoich potrzeb - zobacz nasze pozostałe propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Etnies FADER LS Tenisówki i Trampki dark grey/black


BMW tworzy bezprzewodowy system ładowania aut - Technowinki\n1 paź 17 07:22\nNiemiecki koncern BMW planuje uczynić ładowanie elektrycznych aut znacznie wygodniejszym. Pracuje więc nad systemem bezprzewodowego ładowania akumulatorów.\nBMW tworzy bezprzewodowy system ładowania aut Foto: Onet\nŁadowanie elektrycznych aut nie jest czynnością zbyt wygodną. Wymaga od użytkownika wyjęcia przewodów ze schowka i podłączenia ich do gniazdka ładowania. To zadanie nie tylko uciążliwe, ale też mało higieniczne, gdyż przewody brudzą nasze dłonie.\nWielu producentów pracuje więc nad bezprzewodowymi systemami ładowania samochodów. Niedawno koncepcję takiej technologii przedstawił Mercedes, a teraz dowiedzieliśmy się, że pracuje nad nią również BMW. Bawarski koncern chce wreszcie skończyć z ręcznym ładowaniem pojazdów i zaprezentował nowy system wykorzystujący indukcyjną matę.\nSpecjalna ładowarka zostanie zintegrowana z podłogą garażu i wówczas wystarczy tylko na nią najechać, by energia zaczęła płynąć do naszych akumulatorów. Ładowarka opracowana przez niemieckich inżynierów ma moc 3,2 kW i będzie dostępna od przyszłego roku jako opcjonalne wyposażenie nowej Serii 5 w wersji hybryda plug-in.\nNie jest to zbyt mocna ładowarka, ale hybrydy plug-in nie posiadają zbyt dużych baterii, więc ich naładowanie nie zajmie dużo czasu. W pojeździe zostanie zainstalowany pakiet akumulatorów o pojemności 9,2 kWh, których naładowanie potrwa 3,5 godziny. Na samych bateriach auto będzie mogło przejechać 45 km, a gdy się wyczerpią, pojazd przełączy się na 2-litrowy silnik benzynowy.


Będzie druga nitka - Portal WPR24\nBędzie druga nitka\n22 grudnia 2017 8:31\nMiejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie przygotowuje się do budowy drugiej nitki wodociągu, który miałby uchronić mieszkańców Pruszkowa i Piastowa przed problemami z dostawą wody.\nMiejscowości z tzw. pasma pruszkowskiego zasilane są w wodę tylko jedną magistralą wodociągową, która ciągnie się wzdłuż Alei Jerozolimskich. Efekty jakiejkolwiek awarii odczuwają więc tysiące mieszkańców Ursusa, Michałowic, Pruszkowa i Piastowa. Chociaż sami doskonale wiemy, że trudno będzie Wam w to uwierzyć, ale ta sytuacja ma się zmienić za kilka lat. MPWiK chce wybudować drugą magistralę, która miałaby zasilić nasz rejon w wodę.\nPrzygotowania już ruszyły, jednak przedstawiciele wodociągów podkreślają, że należy uzbroić się w cierpliwość. Wszystko przez długotrwałe procedury. – Trzeba pamiętać, że te procesy dotyczące inwestycji wodocągowo-kanalizacyjnych charakteryzują się dość długimi terminami. Można powiedzieć, że nie powinno to trwać tak długo, bo cóż to takiego wykopać kawałek rowu i włożyć tam rurę. Otóż nie jest tak. Do takich inwestycji musimy mieć spełnione wszystkie warunki, które określają poszczególne przepisy dotyczące prawa budowlanego czy ochrony środowiska. Jednym z głównych elementów, który utrudnia realizację przedsięwzięć to dostęp do gruntów potrzebnych na cele inwestycyjne – wyjaśnia Renata Tomusiak, prezes MPWiK Warszawa.\nBudowa nowej magistrali została podzielona na dwa zadania, w których łącznie zostanie wybudowanych blisko 19 km wodociągu. Pierwsze zadanie polega na wybudowaniu nitki na terenie Warszawy, a drugie na terenie Pruszkowa i Piastowa. Warto tu podkreślić, że oba te zadania będą realizowane równolegle.\nDruga nitka wodociągu ma zostać wybudowana od Bemowa, przejść przez Włochy i Ursus do Piastowa. – W tym konkretnym przypadku, ta druga nitka, jak ją nazywamy, jest inwestycją, na której będziemy relegalizować na długości planowanej magistrali 7,7 km. Zadanie realizowane będzie w latach 2018 – 2022 w formie projektuj i buduj. Szacunkowy koszt to 50 mln zł – zaznacza Tomusiak.\nFragment piastowsko-pruszkowski magistrali będzie miał około 11 km i zostanie zrealizowany w dwóch etapach. Pierwszy obejmuje nitkę w Piastowie wodociąg pojawi się w ul. Marii Dąbrowskiej i Barcewicza, z kolei w Pruszkowie przebiegnie ulicami Skrajną do Broniewskiego, Warsztatowa, Długą, Mostową. W ramach drugiego etapu wodociąg powstanie w ulicach: Przejazdowej, Żbikowskiej, Jana Długosza, Ogińskiego, Poznańskiej i 3 Maja. Koszt tych zadań to 30 mln zł. Kiedy możemy spodziewać się realizacji? W 2018 r. zostanie wykonana dokumentacja projektowa. Po uzyskaniu wszystkich pozwoleń będą mogły ruszyć prace terenowe. Finał robót zaplanowano na 2021 r. – Nie będzie tak, że coś rozkopiemy, zakopiemy i już. Odtworzymy też ciągi drogowe, dzięki czemu na niektórych ulicach pojawi się zacznie lepsza nawierzchnia – zaznacza prezes MPWiK.\nPo zrealizowaniu tych inwestycji przerwy w dostawie wody do Pruszkowa i okolic powinny być jedynie niemiłym wspomnieniem.


Cena za makijaż | Moda i styl\nProfesjonalny makijaż mimo wszystko musi troszkę kosztować. Oczywiście młode osoby zaraz po szkole, które nią mają aż tak dużego doświadczenia i stada zainteresowanych mogą wykonywać takiego typu usługę o wiele taniej. Dlatego jeśli zależy nam na naprawdę świeżym spojrzeniu na takiego typu usługę to być może warto jest w taką właśnie młodą osobę zainwestować. Przekonamy się już po kilkunastu minutach o tym, czy warto było podjąć właśnie takie ryzyko czy też jednak nie. Mimo trudnych początków to jednak należy pomyśleć o tym, że jednak wykonanie profesjonalnego makijażu to nie tylko sam efekt końcowy. Bardzo często klienci zależy również na tym, by efekt utrzymał się przez kilka lub kilkanaście kolejnych godzin. Dlatego należy uważniej nad czymś takim pomyśleć. Z całą pewnością można będzie inaczej zacząć na to patrzeć. Od czasu do czasu zmieniają się trendy, dlatego to również należy mieć na uwadze. Być może same będziemy chciały czegoś takiego spróbować na swojej twarzy.\nMakijaż permanentny Makijaż który zostanie z nami dłuższy okres czasu. Czyż to nie piękna wizja? Jeszcze kilka lat temu na taki właśnie zabieg mogły pozwolić sobie tyło naprawdę zamożna panie. Obecnie stać na to praktycznie każdą kobietę. Śmiało można więc zastanowić się nad tym, jakie jest nasze podejście, oraz jak siebie same widzimy w takim makijażu. Czym...


SmarT Plus – autoryzowany dystrybutor Mobil - Mobil Gargoyle Arctic 68 NH\nOlej Mobil Gargoyle Arctic 68 NH jest w pełni syntetycznym środkiem smarującym opracowanym specjalnie do wykorzystania w sprężarkach chłodniczych stosowanych w wysoko wydajnych zakładach, gdzie używa się amoniaku jako środka chłodniczego. Olej Mobil Gargoyle Arctic SHC 68 NH został sformułowany na bazie bezparafinowych syntetycznych węglowodorów ciekłych typu polialfaolefiny (PAO) oraz syntetycznych alkilobenzenowych olejów bazowych o wyjątkowo dużej odporności na degradację termiczną/oksydacyjną. Nawet w najcięższych warunkach eksploatacyjnych olej Mobil Gargoyle Arctic SHC 68 NH redukuje tworzenie szlamu i osadów. W przeciwnym razie mogłyby doprowadzić do problemów z zaworami, cofaniem oleju i zatykaniem filtrów.\nOlej Mobil Gargoyle Arctic 68 NH zalecany jest do smarowania cylindrów i łożysk w układach chłodniczych. Dotyczy to standardowych sprężarek tłokowych i śrubowych wykorzystujących amoniak jako czynnik chłodniczy. Może mieć zastosowanie w przemyśle spożywczym w tłokowych i śrubowych sprężarkach chłodniczych o dużych rozmiarach do przygotowania i mrożenia żywności oraz chłodzenia składowego.\nMobil Gargoyle Arctic 68 NH – zastosowanie\nProdukt zalecany jest do użycia w sprężarkach śrubowych i tłokowych, wykorzystujących amoniak jako środek chłodniczy. Produkt jest w pełni mieszalny z olejami mineralnymi, ale po wymieszaniu może stracić swoje specjalne właściwości, proporcjonalnie do stopnia wymieszania z olejem mineralnym. W takich wypadkach podczas pierwszych sześciu miesięcy stosowania mieszanki zaleca się na przykład monitorowanie stanu oleju i filtra.\nMobil Gargoyle Arctic SHC NH 68 – typowa charakterystyka fizykochemiczna\nMetoda testowania Mobil Gargoyle Arctic SHC NH 68


Cmentarze – Zakład Komunalny Opole\nJAK SEGREGOWAĆ NA CMENTARZU? PODPOWIADAMY\nNowe oznaczenia pojemników na cmentarzu komunalnym mają pomóc w segregacji odpadów, to kolejna inicjatywa proekologiczna Zakładu Komunalnego. Segregowanie odpadów to niezwykle istotne i proekologiczne działanie mające […]\nPrzypominamy o zakazie poruszania się samochodami po terenie cmentarzy\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców, przygotowaliśmy system, który pozwoli bardziej skutecznie egzekwować zakaz ruchu na cmentarzu Opole Półwieś. Od najbliższej środy (18. sierpnia) w cmentarnych bramach będą […]\nW związku z zamknięciem cmentarzy w okresie Wszystkich Świętych wielu handlujących kwiatami i zniczami znalazło się w trudnej sytuacji. Dziś Zakład Komunalny w Opolu odkupił od […]\nW związku z zaistniałą sytuacją sanitarno-epidemiologiczną oraz mając na uwadze zagrożenie dla stanu bezpieczeństwa, wynikającego z analizy sytuacji związanej z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV2, zmianie uległy […]


Premiery gier sierpień 2021 - sprawdzamy co nowego na PC, PS5 i XSX\nPlanetaGracza.pl » Premiery gier obecnego tygodnia. 5 gier dla fanów RPG, cyberpunka i motoryzacji\nTagi: gry 2021, gry sierpień 2021, premiery gier, premiery gier sierpień 2021\nPremiery gier obecnego tygodnia. 5 gier dla fanów RPG, cyberpunka i motoryzacji\nW grafiku premier uwzględniono nowe gry na PC, PS5, PS4, XSX a nawet Switch. Prezentujemy najciekawsze premiery gier na sierpień 2021.\nCo Wy na to, aby zrobić sobie przerwę od ulubionych tytułów i zaznać nieco nowości? Okazja ku temu wręcz idealna, bo w sierpniu pojawi się tu i ówdzie coś całkiem oryginalnego. O TOP 10 nadchodzących hitów miesiąca już informowaliśmy, ale o najlepszych grach tygodnia należało zrobić osobne zestawienie. Oto co nas czeka w zbliżających się dniach…\nPremiery gier sierpień 2021 – przegląd tygodnia\nNa początek nowego tygodnia mamy ciekawy mix gatunkowy, w którym znajdziemy turową walkę, elementy karcianek, przygodowy charakter oraz dylematy moralne. Generalnie Black Book to uproszczone RPG z baśniową historią, gdzie podstawą opowieści jest słowiański folklor. Oprawa graficzna rodem z filmu animowanego podkreśli mistyczny nastrój gry, zaś 4 różne zakończenia zachęcą do powtórnego przejścia z innymi wyborami.\nFanów motoryzacji, szczególnie tej wirtualnej, chyba nie muszę namawiać do sprawdzenia kolejnej odsłony symulatora warsztatu samochodowego. Znów zajrzymy pod wiele masek, wymienimy uszkodzone części i przetestujemy sprawność maszyn po zakończonych naprawach. Twórcy zadbali o wysoki poziom budowy samochodów, więc natrafimy na sporo usterek i możliwych zleceń. Nowością w serii jest system brudzenia aut, dostępna myjnia, a także rozwinięty poziom zniszczeń aut. Kilka nowych mechanik rozgrywki uwzględni praktyczne testowanie samochodów.\nData premiery: 11 sierpnia (wczesny dostęp)\nProducent: Dark Lord\nNie sugerujcie się nazwą gry, bo Glitchpunk nie ma nic wspólnego z Cyberpunk 2077. Łączy je tylko ten sam setting, czyli daleka przyszłość, w której technologie, androidy i wszczepy stały się czym bardzo powszechnym. Natomiast cała reszta wzorowana jest na innych, staroszkolnych grach typu GTA 2 i Hotline Miami. Rozpoznacie to po stylu rozgrywki lub systemie poruszania bohaterem. Aczkolwiek to coś więcej niż gra akcji, bowiem wprowadza hakowanie, elementy RPG oraz dylematy moralne.\nAssassin’s Creed: Valhalla – Oblężenie Paryża\nMimo spędzenia kilkuset godzin w Assassin’s Creed Valhalla nadal nie zamierzacie opuścić świata wikingów? Ubisoft to lubi, a nawet przyłoży do tego rękę, aby grało się jeszcze dłużej. Na dniach pojawi się drugie rozszerzenie fabularne Oblężenie Paryża. Tytuł gry zdradza główny punkt historii i cele fabularne – szykuje się wjazd na francuskie chaty, ogromna bitwa z wykorzystaniem machin oblężniczych i jak zwykle sporo pobocznych misji z nowymi lokacjami.\nPlatformy: PC, PS5, PS4, XONE, XSX, Switch\nProducent: Antab Studio\nCyberpunkowy klimat zagości także w Forecklosed. Gra akcji TPP zaskoczy nas oryginalną grafiką, stylizowaną na interaktywny komiks (całkiem podobnie jak w XIII). Ale nie tylko to przyciągnie nas do gry. System rozgrywki ma oferować swobodne podejście do rozwiązywania konfliktów niczym w skradance lub z pomocą broni palnej i cybernetycznych wszczepów. Duża w tym rola wybranej przez nas drogi rozwoju bohatera i umiejętności, z których najczęściej korzystamy.\nPremiery gier obecnego tygodnia. 5 grubych nowości na długie godziny\n29 sierpnia 2021 0 komentarzy


Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Detektyw w ogrodach.\nMichał Jackowski jest rzeźbiarzem, który pracuje przy odzyskujących swój blask Ogrodach Branickich. Rozmawiamy z nim o tym jak się one w przyszłości zmienią\nKatarzyna Malinowska-Olczyk: Od kilku lat pracuje Pan przy rewaloryzacji ogrodu Pałacu Branickich. Co wyszło spod Pana ręki?\nMichał Jackowski: - Pierwsza była konserwacja rzeźb z głównej alei salonu ogrodowego. Było ich 16, a każda składała się z postaci i cokołu. A każdy cokół składał się z czterech elementów. Do mojej pracowni przyjechały trzy czy nawet cztery ciężarówki z różnymi fragmentami. Najpierw musiałem zrobić inwentaryzację, co jest do czego. Praca nad całością zajęła około trzech lat. Potem rekonstruowałem altanę pod orłem. Było to trudne zadanie pod względem logistycznym. Trzeba było zebrać zespół ludzi i musieliśmy pracować pod olbrzymią presją czasu. Na wykonanie altany mieliśmy tylko sześć czy siedem miesięcy i gdybyśmy się spóźnili choć tydzień, miasto straciłoby pieniądze z dotacji unijnej. Samych profili jest tam ponad 40 metrów! Trzeba było zrobić ponad 40 złoconych girland kwiatowych, dwa popiersia, rozety, całe zwieńczenie pokrywy.\nPrzeczytaj: Ogród Branickiego wciąż pięknieje\nZ czego ta pierwsza altana za czasów Branickiego była zrobiona?\n- Oryginał był z drewna. W czasach Branickiego była to ptaszarnia, gdzie trzymano ptaki w klatkach. Sam Branicki za swojego życia dwukrotnie tą altanę odbudowywał. Była ona traktowana, jako swego rodzaju scenografia. Jak się zepsuła, robiono nową. Miasta na to nie stać. My postanowiliśmy zachować formę, jakby była to konstrukcja z drewna. Zastosowaliśmy zaś materiał odporny na działanie czynników atmosferycznych. Użyliśmy kompozytu, podobnego do tego, jaki jest wykorzystywany do produkcji pełnomorskich jachtów. Najpierw były robione rzeźby, a na ich podstawie odlewy. Na koniec wszystko było wykończane ręcznie i pokrywane 24-karatowym złotem, które było kładzione metodą jak za dawnych lat.\nDo naszych czasów zachowało się niewiele oryginalnych rzeźb. Na czym opiera się Pan przy rekonstrukcjach?\n- Z wykształcenia jestem konserwatorem rzeźby, a rekonstrukcja jest można powiedzieć moim „konikiem”. I mimo że już mam pewną wiedzę, do każdej takiej pracy muszę się przygotować, przeprowadzić swoistą pracę detektywistyczną. Konsultuję się z ks. Janem Niecieckim, historykiem sztuki i największym ekspertem na temat Pałacu i otaczających go ogrodów. Z tym że ks. Nieciecki patrzy na pałac i ogród jako historyk sztuki, naukowiec. A ja patrzę jako artysta. I czasem widzimy zupełnie co innego. Wiele godzin spędziłem w bibliotece na czytaniu listów Branickiego i „Teki” Glinki. Są tam opisy, co stało w danym miejscu. Oglądałem też zachowane grafiki i ryciny. Ryciny w ówczesnych czasach były robione bardzo precyzyjnie, z zachowaniem proporcji. Na podstawie wysokości budynku, gzymsów, można dojść, jakiej wysokości była dana rzeźba. Ponadto w tamtych czasach wiele rezydencji było wzorowanych na Wersalu.\nNo właśnie. Niedawno specjalnie pojechał pan do Wersalu pooglądać sobie rzeźby…\n- Tak i żałuję, że dopiero teraz. Bo, co prawda, oglądałem różne publikacje, ale to nie to samo, co zobaczyć wszystko na żywo. W tamtych czasach była pewna moda na rzeźby. Powtarzały się tematy. Podobne wzory są w wielu ogrodach Europy. Np. w Wersalu jest bachus identyczny jak u nas. Tak samo trzyma kielich, nawet splot koszyka jest ten sam. Widać jednak, że wykonał to inny rzeźbiarz, inna jest bowiem maniera przedstawienia postaci. W Wersalu rzeźby są zrobione z białego marmuru. U nas były wykonane z piaskowca i malowane na biało. I teraz już rozumiem, jaki był tego cel. W Wersalu widać pełen efekt - na tle zieleni białe rzeźby. Jest pełna scenografia, kontrast, wygląda to po prostu pięknie.\nZa czasów Branickiego te rzeźby też były z piaskowca? Dlaczego nie z marmuru?\n- Po pierwsze inna jest odległość Wersalu od Italii, a inna Białegostoku. No i innym budżetem dysponował Branicki. Piaskowiec mieliśmy swój, więc było i taniej, i łatwiej. Niektóre rzeźby (np. wazy zdobiące balustradę i elementy altany) były robione z drewna i malowane lub bielone wapnem. Rzeźby w ogrodach Branickiego wykonał Jan Chryzostom Redler. Zachowała się np. jego korespondencja, gdzie opisuje, jak ustawiano hermy (rzeźby zwężające się ku dołowi- red.) z bachantkami i satyrami. Pisał, że czekano jakiś czas, aż zelżeje mróz. Były one robione z kilku fragmentów piaskowca i żeby je postawić, trzeba było zalać dyble (zamocowania - red.) gorącym ołowiem.\nPowiedział Pan, że w czasach Branickiego była pewna moda na ogrody przy dworach magnackich i tematyka się powtarzała.\n- W modzie były postacie z mitologii greckiej lub rzymskiej. Np. w Wilanowie wszystko podporządkowane jest Marsowi, a u nas wszystko związane jest z mitem Herkulesa. Brakuje kogoś, kto by oprowadzał po ogrodzie i tłumaczył, co jest w danym miejscu i dlaczego, bo w tym wszystkim jest logika. Byłaby to niezła podróż po mitologii. To nie przypadek, że np. w altanie jest postać Juventas, (czyli młodość), a na dachu orzeł z jabłkiem w dziobie. W altanie pokazany jest moment, kiedy Herkules po śmierci wstępuje na Olimp. I dostaje za żonę Juventas, która zajmowała się polewaniem nektaru bogom. Orzeł ma jabłko, jako symbol nagrody. I ten orzeł to postać Zeusa.\nTeraz zajmuje się Pan rekonstrukcją rzeźb satyrów i bachantek. Pierwsza para od jesieni ub. roku już stoi w ogrodzie, kolejna para stanie w czerwcu. Kiedy będą gotowe wszystkie hermy?\n- Wejścia do boskietów (z franc. znaczy gaik, zagajnik; w ogrodach francuskich to gęsta grupa drzew lub krzewów o strzyżonych ścianach – red.) były cztery, dwa narożne i dwa pośrodku. I przy wejściach do tych boskietów stały pary herm. Przedstawiały one satyrów i bachantki (oboje uczestniczyli w orszakach dionizyjskich, bachantki to kapłanki Dionizosa, satyrowie to demony leśne uganiające się za bachantkami - red.). Pierwsza para rzeźb stoi od strony pałacu. Kolejna para już w czerwcu ma zostać ustawiona od strony sfinksów. Rzeźby te musieliśmy zrekonstruować. Do naszych czasów zachowały się trzy źródła. Pierwsze - to nieudolnie odtworzony postument, z zaburzonymi proporcjami, który jest w pałacu (w holu głównym tuż obok schodów - red.). Oryginalna jest tam jedynie głowa starego satyra z brodą. Są też dwa powojenne zdjęcia: hermy z postumentem z głową satyra (młodego bez brody) oraz zdjęcie bachantki, a raczej samego postumentu, na którym widać zarys piersi i szaty, a nie ma ani głowy, ani rąk. To pozwoliło nam wysnuć przypuszczenie, że były różne hermy. Dwie pary herm przedstawiały postacie bez rąk, a dwie pary były to tzw. hermy z ramionami. Na podstawie zachowanych grafik, oceniliśmy, że rzeźby te sięgały połowy wysokości boskietu, czyli miały około 2,5-3 metry wysokości. Ponadto ustaliliśmy, że bachantki nie różniły się wiekiem, w przeciwieństwie do satyrów, którzy byli przedstawiani w różnym wieku.\nKiedy te hermy z ramionami powstaną?\n- Do końca tego roku mają powstać modele czterech - jak to my roboczo nazywamy - „dużych” herm. Postacie będą „bogatsze”, odziane w skóry i będą trzymać odpowiednie atrybuty, np. bachantki będą mieć w dłoniach tamburyny i kwiaty, a satyrowie fletnie.\nJak od strony technicznej wygląda rekonstrukcja tych rzeźb?\n- Najpierw przygotowuję szkice, tzw. projekt rysunkowy, na bazie którego powstaje bozzetto, czyli projekt rzeźbiarski. Akurat w przypadku tych ostatnich herm rzeźba była na tyle prosta, że nie trzeba było robić bozzetta. Z plasteliny rzeźbiarskiej wykonałem jedynie głowę satyra w skali 1:1. Kiedy projekt został zaakceptowany przez historyków sztuki, można było zacząć kuć. Rzeźby te są wykonane z piaskowca szydłowieckiego.\nDostaje Pan kamienny blok piaskowca i…\n- Od dwóch lat dysponujemy w naszym warsztacie maszyną cyfrową, do obróbki kamienia. To jedyna taka maszyna w Polsce. Pomaga nam wykonywać zarys rzeźby. Do tej pory, mając model, punktownicą zaznaczało się odległość każdego punktu i ręcznie kuło kamień. Teraz wykonuje się skan 3D modelu (powstaje sieć punktów, którą wprowadza się do komputera) i maszyna wedle „zadanego” projektu z grubsza frezem diamentowym frezuje kamień. I powstaje ogólny zarys rzeźby. By uzyskać końcowy efekt konieczna jest praca ręczna. Nie jest tak, że maszyna robi całą rzeźbę. Wszystkie szczegóły, rysy twarzy trzeba wykończyć ręcznie. Wzór zawsze pochodzi od artysty.\nMichał Jackowski, jest białostoczaninem. Ukończył Wydział Konserwacji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Na studiach kształcił się również z grafiki warsztatowej, filmu animowanego, a także w pracowni rzeźby. Swoją pracownię ma od 10 lat. Jego realizacje można oglądać w Polsce, ale i za granicą, m.in. w Sankt Petersburgu czy Londynie. Białostoczanie pracę jego autorstwa („Podróż”) mogą podziwiać na ul. Lipowej.\nData wydruku: 22.05.2022 05:53


Punkty : 2721\nby Blake on Sob 12 Sty 2019, 02:21\n- Będę? - Kobieta uniosła brew, patrząc na niego jak na wyjątkowo ciekawy okaz w zoo. - Chyba powinnam o tym wiedzieć, co? - Zmrużyła oczy. - Czekaj… Ty jesteś tym dzieciakiem od Bakera? Chce się ciebie pozbyć, co? Typowe. - Wzruszyła ramionami i wróciła wzrokiem do papierów, które znajdowały się na jej biurko. Wyglądała na zajętą i niezbyt szczęśliwą. Z pewnością nagły sukces Bakera ją denerwował, bo przecież to ona na początku zajmowała się tą sprawą. - Wybacz, Evans, ale nic o tym nie wiem. Pogadaj z szefem i dopiero do mnie wróć. Może się dogadamy.\nRzuciła mu ostatnie spojrzenie, nim wróciła do swoich zajęć, jednoznacznie dając mu do zrozumienia, że powinien już wyjść. To nie był jej najlepszy dzień i zajmowaniem się w tym momencie jakimś dzieciakiem, który nie mógł wytrzymać z Bakerem, nie było jej priorytetem.


Dom Chemika Pulawy Remont - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: dom chemika puławy powiat puławski zdjęcia\nWięcej na temat: dom chemika dom chemika przebudowa dom chemika puławy dom chemika remont\nWięcej na temat: dom chemika lista zabytków puławy dom chemika przebudowa dom chemika puławy\nPracownicy Domu Chemik apelują: nie wstrzymujmy remontu. Ministerstwo: odwołanie jeszcze nie wpłynęło\nTrwają przepychanki między organizacjami walczącymi o wznowienie remontu Domu Chemika i obrońcami jego dotychczasowego kształtu. Głos zabrali też sami pracownicy ośrodka, którzy zaapelowali, by stowarzyszenie Puławianie nie odwoływało się od decyzji konserwatora. - To zatrzyma budowę na długi czas i uniemożliwi wznowienie prac remontowych – napisali w oświadczeniu.\nWięcej na temat: dom chemika remont remont domu chemika stowarzyszenie remont domu chemika stowarzyszenie puławy wstrzymany remont domu chemika\nPuławy walczą o 30 milionów z Unii Europejskiej\nWstępne umowy na dotacje z Unii Europejskiej podpisał prezydent Janusz Grobel w Urzędzie Marszałkowskim. Jeśli Puławy otrzymałyby pieniądze, trafią one na przebudowę Domu Chemika i m.in. zakup nowych autobusów MZK.\nWięcej na temat: obszar funkcjonalny puławy puławy dom chemika puławy obszar funkcjonalny dom chemika\npuławy remont dom chemika\ndom chemika remont puławy\npuławy dom chemika remont\nremont dom chemika puławy konserwator


WEBINARIUM: Jak pisać o kulturze, aby nas czytano? Webwriting dla pracowników sektora kultury - Łódzki Dom Kultury, Traugutta 18, Łódź - 7 października 2020: 09:50 - było\nŁódź Polska: 218484 łódzkie: 23055 Bełchatów: 1827 Łódź: 20360 Łowicz: 784 Pabianice: 1334 Piotrków Trybunalski: 1975 Radomsko: 1128 Skierniewice: 2247 Tomaszów Mazowiecki: 962 więcej...\nwszystkie kino: 8273 literatura: 670 muzyka: 5336 samorozwój: 1209 sztuka: 1357 teatr: 2640\nnajnowsze jest: 268 było: 20360\nzmodyfikowano 2 miesiące temu » inicjatywy\nWEBINARIUM: Jak pisać o kulturze, aby nas czytano? Webwriting dla pracowników sektora kultury\nRegionalna Akademia Kadr Kultury\nCO było GRANE - ARCHIWALNE TERMINY » » 8 248 wyświetleń od 7 września 2020\nWebinar odbędzie się w dniu 7 października 2020 w godzinach 9:50-14:00.\nCzego potrzeba do promowania kultury: lekkiego pióra czy lekkiej klawiatury? Dziś coraz więcej tekstów promocyjnych jest pisanych do Internetu. I to trend, który trudno będzie odwrócić. W dodatku każdy rodzaj takich treści pisze się nieco inaczej: coś innego ważne jest w przypadku opisu wydarzenia na Facebooku, oferty umieszczonej na stronie, newslettera czy postu do mediów społecznościowych. Każdy z tych tekstów jest dziś osobnym gatunkiem i poza kreatywnością potrzebna jest nam też znajomość podstawowych zasad i praktyk nim rządzących. Tym bardziej, że musimy się liczyć nie tylko ze spadającym poziomem uwagi odbiorców, ale też z algorytmami portali społecznościowych i wyszukiwarek.\n240 minut webinaru pozwoli na solidne wprowadzenie w zasady pisania opisów, ofert, postów i newsletterów. Ułatwi też pracę kreatywną oraz redakcję tekstów. Uczestnicy będą też mogli wypróbować swoje umiejętności podczas szeregu ćwiczeń warsztatowych.\nProwadzący webinar sam utrzymuje się z pisania bloga o PR i marketingu, pracował jako specjalista od mediów społecznościowych i przez trzy lata zajmował się promocją instytucji kultury.\nNa zgłoszenia czekamy do 2 października 2020 r. link do formularza\nKoszt udziału w szkoleniu wynosi: 50 zł netto – dla instytucji finansowanych ze środków publicznych (oświadczenie do wypełnienia) 61,50 zł brutto - dla instytucji niefinansowanych ze środków publicznych i osób prywatnych\nPo więcej informacji zapraszamy na stronę Łódzkiego Domu Kultury www.ldk.lodz.pl – Zakładka „Szkolenia”.\nZdrowo i smakowicie w Porcie Łódź Junior\n1 lutego 2013 - 12:00 - 20\nWeekendowe spotkania z naturą w Porcie Łódź\n26 stycznia 2013 - 12:00 - 17\n25 stycznia 2013 - 10:00 - 20\nFinałowe cięcia cen podczas wyprzedaży\n17 stycznia 2013 - 10:00 - 20\nIKEA Łódź i fizjoterapeuci w trosce o dobry sen\n14 stycznia 2013 - 11:00 - 20\nPabianicka 255 Łódź\n13 stycznia 2013 - 10:00\n7 stycznia 2013 - 2013-01-13\nWarsztaty w Muzeum Animacji Se-ma-for - grudzień 2012\n1 listopada 2012 - 14:52\nul. Tuwima Łódź\nO jakości kobiecej energii i odżywianiu emocji\n3 listopada 2010 -\nSienkiewicza 61 Łódź\nLetni warsztat tańca Hula\n25 sierpnia 2010 - 18:00\nRuch naturalny - świadomość ciała. Warsztaty Ewy Dobek\nRuch naturalny - świadomość ciała. Warsztat Ewy Dobek.


Przyroda i uzdrawiająca woda – Sudecki Uniwersytet Ludowy\nSudecki Uniwersytet Ludowy rozpoczął realizację kursu edukacyjnego „Historia, tradycja, turystyka – czyli Ja w regionie”. Jednym z elementów tego kursu są wycieczki mające na celu poznanie historii i walorów turystycznych naszego regionu.\nPlan wycieczki zakładał odwiedziny Parku Zdrojowego, Pijalni Wód Mineralnych, Źródła Wielka Pieniawa, Parku Szachowego, czyli poznawanie miejscowości, gdzie zlokalizowany jest SUL.\nPolanica Zdrój, pięknie położona miejscowość uzdrowiskowa zachęca do odwiedzin, mnogością parków, piękną roślinnością, czystym powietrzem oraz okazałą pijalnią wód. Miejsce to pozwala na pełen relaks i oderwanie się od spraw codziennych. Uczestniczki zachwycały się pięknem parku zdrojowego, roślinnością i tutejszą architekturą.\nIdea Uniwersytetu Ludowego zrodziła się w XIX wieku w Danii. Grundtvig, zaproponował formę edukacji dorosłych, którą nazwał FolkHøjskole. Adresował ją przede wszystkim do mieszkańców wsi, rolników, których możliwości kształcenia były niewielkie z racji barier: ekonomicznych i geograficznych, a których chciał uczyć aktywnego, twórczego, zaangażowanego życia. Metoda ta była odpowiedzią na skostniały system edukacji i przyniosła na duńską wieś autentyczne społeczno-kulturalne ożywienie.\nSUL prowadzony jest według założeń metody grundtvigańskiej (od nazwiska jego twórcy). Podstawy tej metody to:\n• uczenie się przez praktykę,\n• znaczenie żywego słowa w przekazie wiedzy i doświadczenia,\n• budzenie w uczniach motywacji do rozwo-ju, odwagi poszukiwania i odkrywania swoich talentów i powołania,\n• partnerstwo nauczycieli i uczniów,\n• holistyczny charakter edukacji (łączenie różnych obszarów wiedzy i doświadczenia).\n„Działanie sfinansowane ze środków Programu Wspierania Rozwoju Uniwersytetów Ludowych na lata 2020-2030”


Diamanti Obsługa Nieruchomości - Domy Sprzedaż\nNa sprzedaż 1/2 wolnostojącej kamienicy . Na parterze znajduje się lokal o powierzchni 115 m2 z wejściem bezpośrednio od ulicy. Składający się z dwóch pomieszczeń, przedsionka i dwóch łazienek. Na piętrze usytuowane jest przestronne trzy pokojowe mieszkanie o powierzchni 110 m2. Ogrzewanie gazowe. Świetna lokalizacja . Możliwość ...\nNa sprzedaż połowa domu położonego w Kozach koło Bielska. mieszkanie w domu ma łączną powierzchnie 84 mkw i składa się z 3 dużych pokoi, kuchni, dużej łazienki oraz spiżarki. Do mieszkania przynależy również połowa strychu o powierzchni około 40 mkw oraz dwie duże piwnice dobrze utrzymane. Ogródek 2,8 a. Klatka schodowa jest wspólna ...\nKozy - Dom na sprzedaż


Najlepiej sprzedające się gry w UK – wielkie powroty\nHome » Gry » konsole » Najlepiej sprzedające się gry w UK – wielkie powroty\n17 grudnia 2018 Bartosz 0 Gry, konsole,\nListy sprzedażowe to zawsze gorący temat. Takie zestawienia pokazują, co jest obecnie popularne, a jednocześnie daje innym możliwość wyboru szybkiego prezentu dla gracza. Do Świąt Bożego Narodzenia zostało już naprawdę niewiele czasu. Czy najlepiej sprzedające się gry to dobry pomysł na prezent? Zdecydowanie tak.\nCo tydzień publikowane są wyniki sprzedażowe dla Wielkiej Brytanii. Warto wiedzieć, że pod uwagę brane są tam tylko wersje pudełkowe, więc cyfrowa dystrybucja może znacząco odbiegać o tego, co zaraz przeczytacie. Przecież przed samymi świętami pojawia się tyle promocji, że duża część graczy otwiera swoje portfele. Widać to doskonale i teraz, bo na liście pojawiły się ponownie pozycje, które zdawało się nie mają na to szans.\nNajlepiej sprzedające się gry w UK\nWidocznie zbliżające się Święta Bożego Narodzenia sprawiły, że najpopularniejsze i najbezpieczniejsze tytuły do zakupu, wróciły na szczyt. To w ogóle był bardzo ciekawy tydzień, jeżeli chodzi o najlepiej sprzedające się gry w UK, bo przetasowanie było ogromne. Nikogo chyba jednak nie zdziwi to, jeżeli powiemy, że nie znalazło się na liście miejsce dla Fallout 76. Produkt Bethesda po względnie dobrym starcie, zaczął radzić sobie coraz gorzej. Pojawiły się nawet duże przeceny, ale widocznie były one za małe, by nakłonić nowych klientów do zakupów.\nPierwsze miejsce zostało opanowane przez Dziki Zachód. Red Dead Redemption 2 wskoczyło z pozycji drugiej na szczyt listy. Produkcja radzi sobie znakomicie od chwili swojego startu. Zapewne nie same święta sprawiły, że ludzie chętniej zaczęli kupować produkt, ale też fakt, że Rockstar uruchomiło usługę on-line. Red Dead Online wystartowało niedawno, ale już zdążyło zaskarbić sobie miłość najwierniejszych fanów. Cieszy nas to, że Red Dead Redmeption 2 tak dobrze sobie radzi, bo to oznacza, że trzecia część może jeszcze powstać, choć zapewne na nią długo poczekamy.\nCo jeszcze kupowali Brytyjczycy?\nDziwić może brak Grand Theft Auto V na liście kupowanych tytułów, bo produkcja Rockstar doskonale sobie do tej pory radziła. Jednak w końcu musiała ustąpić pola nowszym tytułom. Drugie miejsce zajęła bowiem ostatnia odsłona sportowych emocji na boisku, czyli FIFA 19. To także wzrost względem zeszłego tygodnia o jedno miejsce. Spore wzrost zaliczyła także trzecia pozycja na liście. Mówimy tutaj o Call of Duty: Black Ops 4, które choć ostatnie na podium, to wcześniej było aż siódme. W Wielkiej Brytanii była spora przecena na rzeczony tytuł, więc to na pewno pomogło w wyborze podejmowanym przez konsumentów.\nCiekawą informacją jest ta, że pierwsza trójka z listy zanotowała wyniki powyżej jednego miliona sprzedanych wersji pudełkowych. Piękny wynik. Kolejne dwa miejsca to już tytuły na Nintendo Switch, czyli odpowiednio Super Smash Bros Ultimate oraz Mario Kart 8: Deluxe. Dobrze widzieć, że Nintendo ma się czym pochwalić. Szkoda tylko, że u nas konsola dalej jest tak droga, a jednocześnie tam mało reklamowana, a co za tym idzie, popularna. Miejsce szóste to już przygody fioletowego smoka, czyli Spyro Reignited Trilogy. Tuż za nim uplasował się kolejny w wielkich tytułów tego roku, czyli Battlefield V.\nDużą niespodzianką może być obecność na liście Forza Horizon 4, które w zeszłym tygodniu znajdowało się aż na siedemnastej pozycji. Jest także dobra wiadomość dla Insomniac Games, bo ich Spider-Man wskoczył właśnie na dziewiątą pozycję. Ostatnie miejsce należy do Crash Bandicoot N.Sane Trilogy, czyli wyścigówki.\nPo nowe gry, konsole oraz PC-ty, zapraszamy do naszego sklepu internetowego pod ten adres.\nŹródło: GamesIndustry / Rockstar\nPrevious: Bezpieczne święta na drodze? Tutaj pomoże technologia\nNext: Najlepsze smartfony roku 2018


Ewa Szturo o muzyce, tożsamości i szkołach. „Taki sposób promowania Wileńszczyzny jest dobry” – Kurier Wileński\nStrona główna Wiadomości Ewa Szturo o muzyce, tożsamości i szkołach. „Taki sposób promowania Wileńszczyzny jest...\nEwa Szturo o muzyce, tożsamości i szkołach. „Taki sposób promowania Wileńszczyzny jest dobry”\nEwa Szturo urodziła się w Wilnie. Wychowała się w Nowej Wilejce i tam też ukończyła Gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego. W wieku 5 lat raz pchnięta na muzyczną ścieżkę, nie zeszła z niej przez następne 20 lat. Choć skończyła filologię włoską na Uniwersytecie Wileńskim, a obecnie jest w trakcie pisania językoznawczej pracy magisterskiej, nie ukrywa — muzyka wciąż jest perełką w jej życiu.\nJednak serce jest jedno, a miłości wiele: tak więc miłość do muzyki splotła się z miłością do ojczystego miasta, Wilna.\nEwa Szturo zaśpiewała w duecie o Wilnie oraz sentymencie, ale nie smutku — „Łezki niebieskie”\n| Graf. Piotr Burzyński, fot. archiwum prywatne, fotomontaż Ignacy Skrobia-Jaworski\nWykonała wraz z Krzysztofem Bigajem piosenkę o grodzie nad Wilią. Już sam proces tworzenia pokazywał, że miasto to łączy także poza swoimi uliczkami — w projekt zaangażowani są artyści pracujący w Niemczech, Łodzi i Krakowie. Efekt, „Łezki niebieskie”, to sensoryczna podróż po deszczowym mieście, które tak dobrze wszyscy znamy.\nRozmawiamy z Ewą o jej wileńskim „Ł”, o procesie powstawania wspomnianego dzieła, podejściu do Litwy i Polaków na Litwie. Poniekąd odniesie się także do wątpliwości rodziców, czy szkoła muzyczna będzie korzystna dla ich pociech — i co, jeśli w ogóle, może im dać.\nCzytaj więcej: O Wilnie i Wileńszczyźnie dla słuchaczy w Polsce i na Litwie\n„Łezki niebieskie” to owoc pracy wielu twórców. Przykładowo, kompozytorem jest Szymon Szewczyk, który pisze również dla łódzkiej filmówki (Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna w Łodzi — przyp. red.).\nOgólnie to jest duet z Krzysztofem Bigajem. Druga piosenka w tym składzie, wcześniej nagraliśmy „Na moście nad Wilenką”. W sumie naszą ekipę można nazwać swego rodzaju zespołem, ponieważ jest to kolejna wspólna realizacja. I z pewnością nie ostatnia.\nPiosenka jest o Wilnie, a Krzysztof Bigaj jest z Krakowa. Nie upierał się, żeby jednak o jego mieście zaśpiewać?\nUpierać się nie upierał, pierwsza myśl śpiewania o Wilnie zjawiła się jeszcze wcześniej. Tematyka wileńska to zasługa twórcy tekstu, Arkadiusza Kobusa. Inspiruje się on i interesuje Wilnem, miał pomysł — a dopiero później znalazł mnie.\nKrzysztofa złapaliśmy właściwie dzięki miastu, w którym nagrywaliśmy. Jestem teraz w Krakowie i gdy autor tekstu o tym usłyszał, od razu miał kandydata do duetu. Tak więc trochę połączył nas przypadek.\n„Łezki niebieskie” to kontynuacja tej pierwszej piosenki z cyklu. Nie jest to jeszcze oficjalny plan, ale ma tego być więcej.\nCzyli najpierw powstał tekst, dopiero później muzyka i pomysł na wykonanie?\nTak, gdy powiedziałam, że jestem w Krakowie, to dołączył Krzysztof Bigaj i w duecie wykonaliśmy „Łezki”.\nDługo jesteś w Krakowie?\nOd ponad roku. Przyjechałam tu na „Erazmusa” (program wymiany studenckiej Erasmus+ — przyp. red.) i teraz jestem w trakcie pisania pracy magisterskiej. Szukam różnic w pojęciu anioła w języku polskim i litewskim — tych lingwistycznych.\nW teledysku do Twojej piosenki znalazłem anioła. To przypadek?\nPrzypadek, to wizja Piotra Burzyńskiego, świetnego grafika. I aniołek to też jego pomysł.\n„Ulica deszczowa/ robi się weselsza/ kiedy krople/ stukają w rytmie serca”. Co znaczą te słowa?\nTo pytanie mnie zaskoczyło — wydaje mi się, że to taki wyraz swoistej tęsknoty za Wilnem, trudnego do opisania sentymentu. W piosence jest nutka melancholii, ale nie smutku. Krople stukające w rytmie serca dają jakąś nadzieję i ulica deszczowa robi się weselsza.\nCo ciekawe, pierwszym tytułem miał być „Ulica deszczowa”. Zmiany przyszły krótko przed premierą.\nA o co chodzi z wyrażeniem „W czyśćcu skazani/ Na wiarę/ W magię i czary”? O jaką magię chodzi? I czy tym czyśćcem jest Wilno?\nTo pytanie chyba powinniśmy skierować do autora tekstu. Z mojego punktu widzenia, to deszcz jest oczyszczający, nie samo miasto, ale każdy może to zinterpretować na swój własny sposób.\nO to przecież chodzi w poezji. Nie musimy ograniczać się tylko do tego „co autor miał na myśli”.\nTeraz pytanie, które z zasady panującej atmosfery jest nieuchronne: czy pandemia była tutaj dużą przeszkodą?\nW sumie można powiedzieć, że w ogóle nie była przeszkodą. Ani pana Arkadiusza Kobusa, ani Szymona Szewczyka, ani Piotra Burzyńskiego, ani Jacka Strzelczyka nie spotkałam osobiście. Jeden w Łodzi, drugi w Niemczech, każdy w innym mieście…\nWszystko robiliśmy zdalnie, ponieważ jesteśmy w różnych miejscach, a i zalecenia dyktują tryb zdalny. Niektóre rzeczy jednak trzeba zrobić stacjonarnie, na przykład nagrywanie dźwięku.\nSpotkałam się w studiu nagrań z Krzysztofem Bigajem i nagrywaliśmy na żywo. Nie było tu przeszkód.\nCzyli: współtwórcy rozsiani po różnych miastach i wspólnie nagraliście piosenkę o Wilnie?\nTak, i to w dodatku w Krakowie. I nie jest to nasze ostatnie słowo, z pewnością tematyka wileńska będzie się jeszcze przewijała w kolejnych naszych utworach.\nOd kiedy pamiętam, widziałem Cię na scenie. Nigdy jednak nie mieliśmy okazji porozmawiać o tym, jak Twoja przygoda z muzyką w ogóle się zaczęła.\nTo historia bardzo długa, postaram się ją streścić. W wieku 5 lat rodzice zaprowadzili mnie do szkoły muzycznej. Grałam na skrzypcach. Przez 12 lat stanowiły centrum mojego kształcenia muzycznego. Wkrótce potem zaczęłam śpiewać w zespole „Wileńszczyzna”, a później „Ojcowizna”.\nPasja do muzyki rozwijała się, w wieku 12 lat zaczęłam śpiewać jako solistka. Nauczycielka w szkole średniej, Janina Stupienko, wysłała mnie na festiwal piosenki młodzieżowej. Debiut był efektowny, bo zajęłam — jeśli pamięć mnie nie myli — drugie miejsce. Tak zaczęła się przygoda ze śpiewem.\nOtrzymywałam kolejne zaproszenia, a w ostatnich latach pojawiały się nawet poważne propozycje, nie tylko w Wilnie, ale także na festiwale międzynarodowe.\nW zeszłym roku lub jeszcze zaprzeszłym — mogę się mylić, bo pandemia zżarła nam dwa lata i zaczęłam się gubić — wpadłam na pomysł, aby zorganizować recital. I tak oto można było pójść na „Poeci nie zjawiają się przypadkiem”.\nCzytaj więcej: „Poeci nie zjawiają się przypadkiem” – debiutancki koncert Ewy Szturo\nRecital „Poeci nie zjawiają się przypadkiem”\nOpowiadasz o skrzypcach. Na Twoim kanale na YouTubie widzę gitarę. W którym momencie ona weszła?\nNa to miał wpływ mój wujek, który będąc nauczycielem gitary w szkole muzycznej wziął mnie na kilka lekcji. Miałam z 15 lat, i tak jakoś powoli się nauczyłam. Mój kontakt z gitarą pozostał, mimo że nigdy nie był w centrum mojego kształcenia muzycznego. Jest to jednak instrument bardzo dobry do śpiewu, jako akompaniament — tak więc gram do dzisiaj.\nCzy muzyka to Twoje główne źródło utrzymania?\nTo bardziej pasja, tym bardziej, że w pandemii w ogóle trudno jest mówić o dochodach z muzyki i sztuki. Po pracy lubię wziąć gitarę czy inny instrument i relaksować się. Czasem występuję i kto wie, może kiedyś będzie to moja podstawowa praca.\nSkoro nie zarabiasz na tym, to czy te lata szkoły muzycznej nie były zmarnowane?\nNa pewno nie były zmarnowane, bo szkoła dała mi takie rzeczy, których nie nauczyłabym się nigdzie indziej. Zacznijmy od tego, że skrzypce są instrumentem, który silnie rozwija słuch. Nie wystarczy wcisnąć klawisza, w dźwięk trzeba trafić samemu.\nCo ważne, w szkole muzycznej dużo jest okazji do bycia na scenie. Gdy już w wieku 5 lat stanęłam na scenie, a z każdym kolejnym semestrem sytuacja się powtarzała, zdążyłam się przyzwyczaić, rozwinęło to swoistą odwagę.\nNa skrzypcach dziś gram rzadziej, niż kiedyś, co jest związane z tym, że nie mam tak wielu okazji, trudno jest się zmotywować do ćwiczeń dla siebie. Skrzypce są niewdzięcznym instrumentem — jak się nie gra jakiś czas, to się wychodzi z wprawy.\nPoleciłabyś rodzicom, aby zapisywali swoje pociechy do szkół muzycznych?\nBez zawahania, bez rozmyślania. Szkoła muzyczna rozwija wszechstronnie, a także uczy dyscypliny. Jest to dla dziecka niesamowita pomoc w życiu i jego wszechstronnym rozwoju. Jeśli taka możliwość jest, trzeba z niej skorzystać.\nGdy wykonywałaś „Łezki niebieskie”, czułaś, że ta piosenka jest „twoja”?\nJak najbardziej, miałam odczucie nagrywając, że jest w jakiś sposób mi bliska. To jest trzecia piosenka, którą nagrałam o Wilnie.\nNagrałam ją w Krakowie, gdy nie jestem w Wilnie, a nawet nie mogę wrócić do Wilna… Nawet okoliczności nagrywania były symboliczne.\nUtwór w duecie z Krzysztofem Bigajem nagrano w Krakowie\nCzy w Polsce zwracają uwagę na Twoją wileńską wymowę i słownictwo?\nWidzą i słyszą, a ja nie ukrywam. Reagują bardzo pozytywnie, co mnie cieszy. Czasem nawet podkreślam swoje przedniojęzykowe „ł”, bo to część naszej tożsamości i nie ma się czego wstydzić.\nArkadiusz (Kobus — przyp. red.) zaznaczał, aby w tej piosence nie próbować załagodzić mojej wymowy, a wręcz ją podkręcić, że to jest ten element wileńskości.\nDo kogo skierowany jest ten utwór? Do Wilniuków?\nPrzede wszystkim wiedzieliśmy, że piosenka będzie gdzieś tam publikowana w mediach wileńskich, zatem głównym odbiorcą mieli być Polacy na Wileńszczyźnie. Świadomi jednak, że miłośników Kresów jest wielu, skontaktowaliśmy się też z innymi patronami, tak i grono odbiorców nie ogranicza się do Wileńszczyzny.\nMamy nawet patrona medialnego z Wielkiej Brytanii i nawiązaliśmy współpracę z Radiem Gdańsk.\n„Łezki niebieskie” są dla każdego i być może kogoś zachęcą, aby Wilno odwiedzić.\nCzyli jako Polka z Litwy jesteś swoistym ambasadorem kraju nad Wilią? I podobnie jest z całą społecznością Polaków na Litwie?\nDość kontrowersyjne pytanie — na pewno można tak to ująć. Nie chcę wypowiadać się za wszystkich, ale wydaje mi się, że taki sposób promowania Wileńszczyzny i Litwy jest dobry — i jeśli tak to odbierzemy, to na pewno Polacy wypadną tu jako rodzaj wizytówki, skarbu.\nMuzyka w szkole średniej jest traktowana poważnie?\nTrudno stwierdzić, jakie to kształcenie jest w różnych szkołach, nie mam porównania. W swojej szkole miałam cudowną nauczycielkę.\nZwróciłabym na muzykę w szkołach średnich większa uwagę, niż poświęcana jest teraz. Lekcje muzyki w szkołach są traktowane po macoszemu, można nawet powiedzieć, że są zapełniaczem godzin.\nMogę też nie dostrzegać pewnych rzeczy, ponieważ miałam całkiem inną perspektywę niż rówieśnicy, ponieważ jednocześnie uczyłam się w szkole muzycznej.\nCzyli należy wprowadzić więcej godzin?\nNie sądzę, aby zwiększenie godzin przyniosło wielkie efekty. Same lekcje muzyki w szkole średniej są nieporównywalne do zajęć w szkole muzycznej.\nGdy mówię, że szkoła muzyczna dała mi dużo — i odwagę, i dyscyplinę — to nie dlatego, że była to szkoła właśnie muzyczna, ale dzięki temu, że miałam szerszy wachlarz zajęć, mniej czasu (co paradoksalnie bywa plusem), a także ciągły impuls do rozwoju.\nI to ten impuls do rozwoju i całościowe podejście powinny być punktem wyjścia, jeśli mówimy o muzyce w szkołach średnich.\nKoncerty, występy, prezentacja przed rówieśnikami — to są te fundamenty rozwoju, jaki może dać muzyka.\nWystarczyłoby zwrócić uwagę na podejście, a nie program. Podejście jest lekceważące, a mogłoby być nastawione bardziej na zarażanie uczniów muzyką i chęcią rozwoju, niż wałkowaniem historii dzieciństwa Bacha czy pochodzenia krakowiaka.\nEwa Szturo roli Hanki Ordonównej z zespołem „Ojcowizna”\nNacisk na zespoły?\nChociażby. To też się dzieje, już teraz. Dobrze tu wypadają szkoły polskie. W szkołach działają zespoły pieśni i tańca, chóry — to jest bardzo dobry kierunek, który należy rozwijać.\nNie jestem ekspertem w zakresie pedagogiki, ale pamiętając lata szkolne wiem, że ogólnie pojmowana sztuka otwierała dzieci na świat. A to często bywa kluczowy element w rozwoju człowieka.\nUtwór „Łezki niebieskie” jest dostępny do odsłuchania na YouTubie. Autorem muzyki jest kompozytor muzyki filmowej z Łodzi, Szymon Szewczyk. W swoich kompozycjach używa ponad 30 instrumentów symfonicznych, dlatego udało się wyczarować wyjątkowy nastrój.\nTekst napisał poeta i autor tekstów piosenek — Arkadiusz Kobus.\nIlustracje do animacji przygotował Piotr Burzyński.\nW duecie zaśpiewał Krzysztof Bigaj — wokalista, kompozytor, autor tekstów, a także twórca ikon z Krakowa. Koncertowal w USA, Niemczech, Anglii i Szwajcarii.\nDrugim głosem zaśpiewała Ewa Szturo — wokalistka z Wilna, znana z koncertów piosenki poetyckiej, m. in. „Poeci nie zjawiają się przypadkiem”. Jest odtwórczynią poezji śpiewanej, bierze udział w muzycznych projektach międzynarodowych oraz występuje na różnych scenach świata.\nPoprzedni artykułW Wilnie tysiące ton nielegalnie zakopanych okryć dachowych z azbestem\nNastępny artykułPolski Teatr „Studio” zakończył zdjęcia do „Odrodzeni Duchem”


Szewa85 - forum.benchmark.pl\nProblem z zasilaniem wentylatora HD4870\nSzewa85 dodał temat → w Karty graficzne\nWitam ! Mam pewien problem otórz przy karcie Asus'a HD4870 z chłodzeniem Glaciator+ nie działa gniazdo w które wpinamy wentylator. Obecnie jest to przerobione na zwykle 3 pinowe złącze do podpięcia pod płyte głowną. I tu pytanie, czy coś takiego jest bezpieczne dla regulacji obrotów, bo jak wiadomo płyta zczytuje temperatury z obudowy a nie z procesora czy pamięci na karcie. Ewentualnie jak inaczej można sobie poradzić z takim problemem ? Pozdrawiam\nSzewa85 odpowiedział torture → na temat → Worklog\nMówisz - masz http://www.velocityreviews.com/guides/H ... a_Drive/1/ Normalnie\nAhhh Advanced II uwielbiam te bude torture Montuj kontroler w pierwszej zatoce a na napęd zrób Stealth Mod\nSzewa85 odpowiedział Arcziy → na temat → Worklog\nJaki kolejny ? Wleć sobie na XS tam co 2 posiadacz LC ma te bude\ni7 + Colabority Liquid Pro?\nSzewa85 odpowiedział Arcziy → na temat → Procesory i płyty główne\nWedług mnie mobo padła. Spotkałem się z podobnym problemem i takie były objawy uwalonego mobasa ...\nCM Gladiator 600 - malowanie na czarny matowy\nSzewa85 odpowiedział kuchra → na temat → Modding\nJak dla mnie to nie ma żadnego sensu. Sam nigdy nie pomalujesz idealnie. Zapłacisz 50 zł a efekt świetny i brak ryzyka spier****nia czegokolwiek. Poza tym malowanie sprayem jest mniej wytrzymałe niż proszkowe. Oj tu podpadłeś\nBe Quiet! Dark Power ProP8 900W\nSzewa85 odpowiedział Arcziy → na temat → Obudowy i zasilacze\nNajpewniej to nie wiesz jakie będą temp ... Nie spekuluj bo możesz się przejechać ... Co do zasilacza to dawaj z grubej rury ... http://www.komputronik.pl/index.php/pro ... 1200W.html Jest opłacalny a wiesz dlaczego ? Bo niech kupi raz a porządnie. A nie że potem co upgrade w sprzęcie to wymiana zasilacza. A kasa leci ...\nCo w tym zestawie wymienić?\nSzewa85 odpowiedział teuton → na temat → Komputery, zestawy komputerowe\nNo nie koniecznie. Jak dla mnie 1600 MHz idealne pod OC ... Nie warto kupować 1800 czy 2000 MHz bo do codziennej pracy to nic nie daje. Oj przepraszam no może w testach\nLc by Fazza rev.1-4\nSzewa85 odpowiedział fazza102 → na temat → Chłodzenie powietrzem\nSkoro 10/16 to idealne to moje są o 1mm za cienkie, według Ciebie. a Ty się czepiasz że sa za grube? np. te DD 10/16 oznacza że ich przekruj wewnętrzny to 10mm, zewnętrzny to 16mm. ... Nie no śmiać się chce Najpierw czytaj porządnie bo akurat ja do tych węży nic nie mam ...\nAle przecież wiem! To miało być w ramach dowciapu, takiej ironii Nie mam zamiaru nikogo urażać oczywiście. Uważam że węże nie mogą być za cienkie. Wg idealne to 10/16. Nie za duże nie za małe. No ale oczywiście każdemu podoba się co innego prawda ;-)\nJaka wojna :> ??? Niestety piecyk B3. Temp : Idle - 48* - 50* Stress - ok. 75* - 80* Chłodzenie box, takty stock ...\nWęże dobre, przynajmniej nie jakieś tam słomki\nA ile dajesz ? Ok to nie miejsce na licytacje ... Zainteresowany to możemy pogadać na GG Nie róbmy syfu w temacie 9393236\nTak chce ...\nKwestia gustu. Może i czerwony dobrze wygląda z czarnym ale przecież płyn jest niebieski. Po prostu mi się wydaje że niebieski wentylator lepiej by się wpasował. Sam zobacz ... Hiper maszyna ? Nie to stary zestaw. Może niedługo wyśle go na emeryturę na rzecz Core I5. Jak na razie LC odeszło w pewnym sensie w niepamięć. Stwierdziłem że może najpierw porządne AC ? O chłodzeniu cieczą pomyśle później ... http://lh3.ggpht.com/_7kjs_k_SSvs/SdzkuzF7AxI/AAAAAAAABxo/_yckv8TiwyY/s720/DSC_1009.JPG


SIGMA-NOT - PORTAL INFORMACJI TECHNICZNEJ - Największa baza artykułów technicznych online ANDRZEJ JAWORSKI- zobacz i pobierz wszystkie publikacje autora ANDRZEJ JAWORSKI w naszych czasopismach - Portal Informacji Technicznej SIGMA-NOT\nWyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"ANDRZEJ JAWORSKI"\nRodzaje cewek wybijakowych w wyłącznikach średniego napięcia Wyłączniki stosowane w rozdzielniach średnich napięć najczęściej wyposażane są w napięciowe cewki wybijakowe. Cewka pobudzana jest przyłożonym do jej zacisków napięciem, powodującym przepływ prądu przez uzwojenie cewki, a powstały strumień magnetyczny powoduje poruszenie kotwicy i uruchomienie mechanizmu otwierającego wyłącznik. Stosowane są również cewki o odwrotnej logice działania, tzw. zanikowe. Zanik napięcia przyłożonego do zacisków cewki, powoduje zanik strumienia magnetycznego i zwolnienie kotwicy, która dzięki napiętej sprężynie uruchamia mechanizm otwierający wyłącznik. Znane i stosowane są inne rozwiązania cewek wybijakowych. Są to cewki pobudzane prądem przepływającym przez uzwojenie. Prąd ten wytwarzan[...]


Kosmetyki Redken - regeneracja i pielęgnacja włosów\nKosmetyki Redken – niższe ceny, większe pojemności!\nTagi: marka, Redken Autor: admin | Data: 14 maja 2012\nJeszcze więcej kosmetyków Redken w Estyl.pl! W związku ze zbliżającym się latem wprowadziliśmy do sprzedaży dwie nowe linie kosmetyków do pielęgnacji włosów marki Redken. Seria Redken Color Extend Sun przeznaczona do pielęgnacji włosów wystawionych na działanie słońca oraz Redken All Soft do pielęgnacji włosów łamliwych, kruchych i pozbawionych blasku. Specjalnie na lato polecamy duże pojemności w atrakcyjnie niskich cenach, dostarczanych bez kosztów dostawy. Nie czekaj, bądź gotowa na lato!\nKosmetyki Redken funkcjonują na rynku zachodnim od wielu lat. Dziś szumnie podbijają rynek wschodni, w tym Polskę. Ideą marki Redken jest przede wszystkim nie szkodzić, dlatego technologia kosmetyków tej firmy opiera się na trzech, głównych założeniach. Po pierwsze: nie podrażniać skóry głowy, po drugie: odbudowywać inteligentnie, po trzecie: dobierać serie pielęgnacyjne pod kątem określonych potrzeb włosów. Poznaj serie kosmetyków Redken i dobierz kurację dla swojej fryzury.\nTagi: marka, Redken


różne | Fumy Turystyczne\nNikko – Yumoto i Chuzenji: jeziora, wodospady i płaskowyż Senjogahara\nPosted on 2014-09-03 by brahdelt\nNajlepiej zacząć dzień od pożywnego śniadania! *^o^*~~~ O 7:30 takie śniadanko czekało na nas w stołówce – smażona rybka, omlet, ryba faszerowana podana na zimno, mentaiko, kiszonki, daikon i umeboshi, jajko w koszulce, natto, sałatka ziemniaczana z sałatą, cebulą i pomidorkiem, do tego obowiązkowo miseczka ryżu (można prosić o dokładki, wielki pan Japończyk siedzący obok nas prosił!) i zupa miso. Na podgrzewaczu bulgotał yudofu (湯豆腐), czyli gotowane tofu z mizuną i dymką. Na deser były owoce – kiwi i cząstka pomarańczy.\nWstaliśmy tak wcześnie, bo tego dnia czekała nas wycieczka w góry! Na szczęście obejmowała ona głównie schodzenie po bardzo wygodnych szlakach wyłożonych ścieżkami z drewna, podziwianie jezior i wodospadów i spacer po płaskowyżu. *^o^* (ja na żadne łażenie po górach się nie piszę!) Oddajmy teraz głos architektowi naszej środowej wycieczki, Robertowi. *^-^*~~~\nUwielbiam Tokio, jego wielkomiejskość i ogrom, architekturę, klimat, wszystko. Ale też raz na jakiś czas chciałbym z niego wyjść i zobaczyć co jest poza. Wyjście z Tokio jest trudne ze względu na rozmiar miasta. Żeby zobaczyć w Japonii coś poza przestrzenią zurbanizowaną 3 lata temu postanowiłem wybrać się pieszo z Kioto (nieporównywalnie mniejsze miasto, łatwiej wyjść…) do Otsu. Wtedy cały pomysł narodził sie ad hoc ale szczęśliwie udało się nie zgubić i zaliczyć wspaniałe wrażenia. Tym razem postanowiłem jednak być przygotowanym…\nSzukając możliwej do odbycia wycieczki poza miastem trafiłem na jakiegoś zapomnianego bloga kogoś, kto jakieś bodaj 5 lat temu wędrował szlakiem w okolicach Nikko. Od tego miejsca trafiłem na strony korporacji Tobu reklamujące Tobu Nikko Passes czyli kilkudniowe bilety zniżkowe na pociągi z Tokio do Nikko oraz na miejscowe autobusy. Dodatkowo takie „przepustki” oferują zniżki lub zawierają w sobie bilety na różne miejscowe atrakcje. Jakie – poczytajcie sami bo nie ma sensu przepisywać po Tobu, dość że wedle moich skrupulatnych wyliczeń uznałem, że dla nas najlepszy będzie All Nikko Pass ważny przez 4 dni (choć zdecydowaliśmy się jechać tylko na trzy). Opisaną tu wycieczkę można oczywiście przeprowadzić w ogóle bez noclegu w okolicy w ramach jednodniowego wypadu ale skoro już jechaliśmy w miejsce słynne z ryokanów z rotenburo to stracić szansę na nocleg w jednym z nich, choćby malutkim i tanim, byłoby głupio. No ale o tej części rozpisze się moja małżonka w pozostałych wpisach więc przejdźmy „do adrema”…\nTa „przepustka” jak wspomniałem ważna jest przez 4 dni, ale jej zaletą w odróżnieniu od 2 Day Nikko Pass jest to że można na niej jeździć chyba wszystkimi miejscowymi autobusami korporacji Tobu, w tym tymi do Chuzenji i Yumoto Onsen bez dopłat. Dodatkowo daje nam ona darmowe bilety do świątyń Toshogu, Rinnoji i Dutarasan (bez wejścia do Mauzoleum Taiyu). No i oczywiście pozwala nam na dojechanie bez dodatkowych opłat ze stacji Tokyo Skytree do stacji Tobu Nikko i z powrotem (raz tam, raz z powrotem pociągami Rapid i Section-Rapid – taki nasz pośpieszny, tylko szybszy i jeździ o czasie co do minuty). Przepustka jest tania, oczywiście w porównaniu do cen biletów kupowanych osobno, kosztuje 4520¥. Tylko uwaga – trzeba ją zamówić na wymienionych wyżej stronach na 4 dni przed planowaną podróżą! Do Nikko zależnie od pory dnia pojedziemy 2 lub 2.5h, bez „przepustki” odpowiednio za 2700¥ lub 1360¥ (te tańsze pociągi wydają się jeździć bardziej rano i po południu ale generalnie jest ich dużo).\nO 8:46 stawiliśmy się na przystanku autobusowym obok naszego hotelu i ruszyliśmy w trasę. Przejazd do Yumoto Onsen (湯元温泉) zajmuje 80 minut, po drodze autobus przejeżdża przez Chuzenji (中禅寺温泉). Poranek w Nikko był szary i zanosiło się na deszcz z tych co to siąpią przez cały dzień więc i nastrój nie był najlepszy. Zmęczenie poprzednich dni i śniadanie o 7:30 też dołożyło swoje więc nieomal natychmiast zasnąłem. Ocknąwszy się w połowie drogi do Chuzenji udało mi się jeszcze bardziej zmarkotnieć, bowiem tu już nie tylko na deszcz się zanosiło ale dodatkowo całą okolicę spowijała mgła o gęstości tej z Silent Hill, widoczność kilka metrów a dalej mleko. Dlatego uznałem, że obrażam się na świat bo tego już za wiele (co jeszcze się stało napiszę na końcu…) i gdy tylko autobus wjechał dalej na górskie serpentyny zasnąłem ponownie. Kierowca wywijał całym wielkim autobusem po zakrętach tak ciasnych jak tylko w tym kompaktowym kraju chyba robią. Robił to widząc dokładnie nic co nawet było zajmujące, ale jak wspomniałem sen wygrał. Dlatego gdy jakiś czas potem ocknąwszy się zobaczyłem twarz mej małżonki o kolorze o kilka tonów bledszym niż owa mgła za oknem trochę żałowałem, że przespałem najbardziej emocjonujący kawałek trasy. Małżonka rozważała zaś co jest gorsze: start samolotu w deszczową pogodę czy może jednak to co właśnie jakimś zbiegiem okoliczności jednak przeżyła… Ręki nie wyrwała mi tylko dlatego, że przy wsiadaniu okazało się, że nie możemy usiąść razem bo nie ma miejsc a wyrywać rękę obcemu Japończykowi byłoby jednak nie na miejscu. A ja przespałem nawet komunikat żeby zapiąć pasy bo będzie niebezpiecznie…\nPrzejazd ze stacji Tobu Nikko do Yumoto Onsen (湯元温泉): 80 min. i 1700 ¥ lub All Nikko Pass.\nBędę gdzieniegdzie podawał japońskie nazwy w kanji – bardzo przydaje się mieć je zapisane bo na miejscu to już nie Tokio i na anglojęzyczne napisy wszędzie liczyć nie można.. To samo tyczy się próby przygotowania sobie trasy autobusowej zawczasu. Rozkład i cennik jest w Internecie, a jakże ale nie ma go w wersji anglojęzycznej. Na szczęście odrobina samozaparcia, żona i Google Translator wystarczyły, żeby to rozgryźć, jak się okazało trafnie. A potem na miejscu w Nikko miła pani w okienku dała nam ten sam rozkład (wersję uproszczoną ale wystarczającą) przetłumaczony i odbity na xero… No ale i tak warto się przygotować.\nWracając jednak do wycieczki okazało się, że pogoda na miejscu w Yumoto jest słoneczna i przepiękna! Góry jednak mają swoje prawa. Całkowicie spowite we mgle Chuzenji jest niby ledwie 13 km (i to drogą, w prostej linii sporo mniej), niby tylko jakieś 150 m niżej a pogoda w tych dwóch miejscach jak w dwóch różnych porach roku! Szczęśliwi że tak się ułożyło ruszyliśmy realizować nasz program.\nYumoto (湯本) dosłownie znaczy „źródło gorącej wody”. Jest to mała miejscowość wypoczynkowa nad jeziorem o tej samej (no, zbliżonej ale idea jest ta sama) nazwie: Yunoko (dosłownie „jezioro gorącej wody”). Z naszego krótkiego spaceru po Yumoto wynika, że zasadniczo są tu nieomal same ryokany (tradycyjne hotele w stylu japońskim) i hotele współczesne, zapewne wszystkie mniej lub bardziej wyposażone w onseny (łaźnie z wodą termalną) korzystające z miejscowych gorących źródeł. W szczególności w Yumoto owe gorące źródła są zasiarczone, co z jednej strony ma swoje zbawienne ponoć działanie zdrowotne a z drugiej powoduje iż nad miejscowością unosi się uporczywy odór siarkowodoru! Ale wytrzymać się da. Pospacerowaliśmy zatem po Yumoto w szczególności celując w dwa miejsca – otwarty publiczny onsenik do moczenia stóp (siarkowe wody są ponoć dobre na rozluźnienie mięśni i inne wszelkie schorzenia aparatu ruchowego więc w sam raz) i świątynię owym siarkowym źródłom poświęconą. Świątynia udostępnia publiczny onsen do maczania całego człowieka, tym bardziej chcieliśmy ją odwiedzić. Niestety okazało się, że z uwagi na awarie pompy i remont owej źródło z maczaniem stóp jest zamknięte! Potem zaś okazało się, że zamknięta (na tyle na ile da się oczywiście zamknąć) jest i świątynia a ów publiczny onsen jest albo bardzo mały i zamknięty, albo całkiem duży ale opuszczony i nieomal zawalony, albo go w ogóle nie znaleźliśmy… Generalnie całe miasteczko wyglądalo na wymarłe, ludzi widzieliśmy dwa razy z czego raz byli to kierowcy autobusów wycieczkowych na wielkim parkingu obok dworca autobusowego, wszystko od informacji turystycznej po kasy na dworcu zamknięte i tylko wejścia do niektórych hoteli czy ryokanów sugerowały, że w środku jest jakieś życie bo drzwi były otwarte. W połączeniu ze wspomnianym odorem siarkowodoru pomimo słonecznego przedpołudnia miałem ciągłe reminiscencje z Silent Hill albo może bardziej z Higurashi no Naku Koro ni… Chotto kowai… Zakupiliśmy zatem lody w automacie na dworcu (miasto może być sobie wymarłe, ale automaty w Japonii są zawsze i jestem przekonany, że w wypadku wystąpienia apokalipsy zombie też by działały i były odpowiednio utrzymywane) bo nic innego na drogę do przegryzki kupić nie szło i ruszyliśmy nad jezioro.\nSamo jezioro również zasilane jest ze źródeł siarkowych wypływających z miejscowego siarkowego bagienka Yunodaira i ma ten sam upojny zapach który choć słabnie z odległością od źródła jest wyczuwalny jeszcze długo na trasie wycieczki. Nad jeziorem okazało się, że jednak jacyś ludzie tu są i to całkiem sporo. Wędkarze, dzieciaki ze szkolnej wycieczki, emeryci na spacerach. Znalazla się nawet kawiarenka nad wodą. Co prawda nasze marzenia o konbini i onigiri spełzły na niczym ale przynajmniej mieli Pocky i było się czym pokrzepić. Dalsza droga poprowadziła nas wzdłuż brzegu jeziora, gdzie w jednym miejscu pod drogą przeprowadzona jest rura, którą jezioro zasilane jest siarkowym warem ze wspomnianego wcześniej bagna.\nYumoto znajduje się na wysokości około 1500 m. nad poziomem morza. Wody z jeziora wylewają się wodospadem pod nazwą, jakżeby inaczej, Yudaki czyli „wodospad gorącej wody”. Do wodospadu wybraliśmy trasę wschodnim brzegiem, nieco krótszą, opisaną na tablicy informacyjnej jako bardziej słoneczną i zawierającą w ramach atrakcji wysepkę królików (Usagi Jima, ale żadnych królików nie zanotowaliśmy…). Tablica zawierała też wszelkie informacje niezbędne jak na przykład co na danej trasie kwitnie i w jakich miesiącach oraz co konkretnie ćwierka i kwacze, pełen profesjonalizm. Usagi Jima okazała się być mało widowiskowa, bo ją drzewa zasłaniały (podmokły półwysep w całości porośnięty bardzo mokrym lasem) ale szło się przyjemnie. A potem szlak zaprowadził nas do wodospadu.\nOd szczytu wodospadu rozpoczyna się pieszy szlak turystyczny prowadzący przez bagnisty płaskowyż Senjogahara (którego nazwę regularnie przekręcam ze względu na skojarzenie z pewną nomen omen gorącą panną ze wspaniałego anime) aż do jeziora Chuzenji. Szlak jest prawdziwie emerycki jeśli pokonujemy go w tym kierunku (bo można też pod górę oczywiście) a jego duża część, nie tylko bagienna, poprowadzona jest po drewnianych pomostach. Trochę jak w Białowieży, przy czym tu nie ma barierek. Czasem bardzo nie ma! Znaczy w wielu miejscach gdzie w zasadzie nawet ja bym się nie obraził a co dopiero emeryt barierek nie przewidziano. Ale albo japońscy emeryci są sprawniejsi (to na pewno patrząc po ich żwawości i sprzęcie trekkingowym jakim dysponują) albo bardziej zdyscyplinowani (a pewnie jedno i drugie). Może tu nie ma obyczaju skarżenia gminy/miasta/parku etc. przed sądem za własną nieostrożność, głupotę czy zaniedbanie w opiece nad swoim dzieckiem? Sam wodospad jest doprawdy malowniczy ze swoim 70-cio metrowy spadkiem. Można go obejrzeć od góry oraz schodząc w dół szlaku prowadzącego zaraz obok a na koniec ze specjalnego tarasu na dole (tu już barierki są, żeby się można było oprzeć przy kontemplacji). Taras przyczepiony jest do kawiarenki, jadłodajni i konbini w zależności od potrzeb i zasobów turysty. Jest też miejsce żeby zapalić, organizacja jak zwykle znakomita!\nDygresja: Robert marudził, że nie miałam za sobą wysokich za kostkę butów trekkingowych (miałam sportowe balerinki na porządnej gumie), a tu proszę, pani jest w górach na randce, na obcasach!… *^w^*\nU podnórza wodospadu zaczyna się, uwaga, Yukawa („rzeka gorącej wody”) – całkiem do rzeczy oczywiście! Mniej więcej wzdłuż owej prowadzi dalej szlak wijący się przez wspomniany płaskowyż Hitagi-chan, o przepraszam, Senjogahara. Płaskowyż oferuje wspaniałe widoki od leśnych ostępów z szumiącym potokiem do rozległych bagiennych równin z gęstą wysoką trawą z rzadka przetykaną brzozami przez którą wije się leniwie nasza „gorąca” rzeka. Po drodze jest mały stawik nad którym wciąż można wyczuć siarkowy powiew źródeł, w tym miejscu też szlak rozgałęzia się oferując dłuższą, bardziej leśną ścieżkę i krótszą bardziej bagnisto-równinną, którą my poszliśmy. Po drodze cały czas liczyłem że wypatrzę gdzieś wspomnianą Hitagi-chan…\nWybierając dalszą drogę od wodospadu Yutaki turysta staje przed dylematem – w lewo spokojną trasą, w prawo też łatwą ale w potencjalnym towarzystwie Kuma-chan-tachi… O czym ostrzegają tablice informujące, żeby po pierwsze niedźwiedzia nie karmić, po drugie idąc robić możliwie dużo hałasu, a po trzecie w przypadku spotkania oko w oko z dziką zwierzyną nie uciekać w panice tylko grzecznie się wycofać. Nam było tędy właśnie po drodze i nieco zaniepokoił nas fakt, że po pierwsze na ścieżkę wchodzi się przez bramkę w wysokim ogrodzeniu a po drugie wszyscy napotkani emeryci wyposażeni są w głośne dzwonki, a my nie… No ale poszliśmy.\nPanoramę można kliknąć i wtedy się powiększy.\nBagnista równina z czasem ustępuje ponownie leśnym ostępom, leniwa rzeka przyspiesza. Ku mojemu rozczarowaniu Kuma-chan jakoś się nie pojawił, za to rzeczka zaczęła coraz bardziej szumieć i stroszyć pianę. Po jakimś czasie dotarliśmy do bramki wyjściowej a od niej już było blisko do kolejnego wodospadu, który chyba od tego jak się wije wśród skał, huczy i sroży nazwany został Smoczym – Ryuuzunotaki (竜頭ノ滝). Przynajmniej mi się tak kojarzył szczególnie, że na dole przy tarasie widokowym z kafejkami motyw takiego „chińskiego” smoka jest wielokrotnie namalowany na wielu różnych elementach i skojarzenie się narzuca samo.\nPrzejście przez ten kawałek trasy zajmuje w zależności od tempa i czasu poświęconego na piknikowanie i podziwianie krajobrazów jakieś 2.5 do 4 h. Warto założyć buty do pieszych wędrówek bo choć trasa jest łatwa ma kilka na prawdę stromych i śliskich albo błotnistych punktów.\nPrzemiła pani sprzedająca w kafejce ze smokiem przepytała nas skąd jesteśmy i czy czasem nie mieszkamy w Japonii skoro tak znakomicie mówimy po japońsku (po tym jak umiałem wydukać to co chciałem a moja małżonka zrozumiała część tego o co nas wypytuje…). A to przy okazji zakupienia u niej przeze mnie kubeczka amazake (słodkiej sake), którą wielokrotnie już widzieliśmy w anime czy mandze, która jest tradycyjnym napojem festiwalowym, którą słodkie dziewczęta w owych anime/mangach (najczęściej młode samotne nauczycielki) się radośnie upijają na owych festiwalach a o której nie miałem pojęcia ani jak wygląda ani jak smakuje bo nigdy nie było okazji na nią trafić. Wygląda jak zważone mleko, smakuje bardzo słodko i jest świetnym smacznym rozgrzewającym napojem. Nie dziwię się tym nauczycielkom. Szczególnie, że na festiwalach zdaje się rozdają ją darmo…\nOd wodospadu trzeba dalej dojść jakieś 500 m do Shobugahamy (菖蒲ケ浜), a raczej do campingu w owej miejscowości obok którego jest znacznie gorzej oznaczona przystań promowa. W zasadzie przystań nie jest oznaczona wcale, ale obok campingu jest oddział Stowarzyszenia Wędkarzy opisany po angielsku i w nim właśnie jest owa przystań. Stąd możemy popłynąć sobie przez jezioro Chuzenji (do którego właśnie wpływa rzeka Yukawa kawałek za wodospadem Smoka).\nProm pływa co godzinę do 15:50 i w pół godziny z okładem za niewielką opłatą przewiezie nas do Chuzenji specjalną wycieczkową trasą obejmującą maleńką wysepkę świątynną i co nieco dzikiej przyrody.\nProm Shobugahama (菖蒲ケ浜) – Chuzenji Onsen (菖蒲ケ浜, 船の駅), trasa D (Ｄコース) zajmuje 35 min. i kosztuje 760¥ (z All Nikko Pass 10% zniżki).\nW trakcie rejsu poza podziwianiem opisanych wyżej atrakcji zauważyliśmy, że w okolicach Chuzenji jest jakoś dziwnie. Wszędzie świeci słońce, jest piękny letni dzień a Chuzenji wygląda tak:\nI jakiś czas później dotarliśmy tam. Widoczność spadła do kilku metrów, mleko wszędzie, znowu Silent Hill! Po przybiciu do portu w Chuzenji mieliśmy wrażenie że znowu zmieniliśmy pory roku. Kiedy zeszliśmy z promu dwie młode Chinki rozważające najwyraźniej rejs wycieczkowy zaczepiły nas pytając, czy w ogóle cokolwiek widzieliśmy po drodze. Wytłumaczyliśmy im, że ta mgła jest tylko tutaj i kończy się 100m stąd ale nie jestem pewien czy nam uwierzyły…\nDygresja: Hiroko, koleżanka mojej żony, ostrzegała nas żebyśmy w okolicach Nikko uważali na małpy. No i nie uważaliśmy i się okazało, że prawie wdepnęliśmy w nie w Chuzenji… Jak się okazało robienie im zdjęć tak nachalnie mogło wcale nie być dobrym pomysłem, bo zgodnie z ostrzeżeniem wiszącym na dworcu autobusowym… Podobno małpy potrafią wyrywać ludziom z rąk białe reklamówki bo wiedzą, że jest w nich jedzenie ze sklepu i atakować osoby robiące im zdjęcia.\nPo krótkim posiłku złożonym z bento kupionego jeszcze przy Yudaki i miejscowego piwa warzonego w Nikko ruszyliśmy ku ostatniej atrakcji dnia, którą miał być wodospad Kegon (華厳の滝, Kegon no taki). Wodospad jest największy na trasie, ma prawie 100m wysokości i trzeba przyznać, że słychać go już z oddali. Tymże wodospadem woda z jeziora Chuzenji wypływa dalej w kierunku Nikko. Nawet tu momentami jeszcze jest wyczuwalny aromat zgniłych jajek! Japończycy lubią rankingi, ten wodospad jest na jednym z nich, konkretnie jest to jeden z trzech najpiękniejszych wodospadów Japonii. Można go podziwiać z platformy widokowej na górze oraz z tarasu na dole dostępnego za pośrednictwem 100-metrowej płatnej windy.\nIdąc w kierunku wodospadu zaczęliśmy podejrzewać, że będzie to atrakcja zupełnie inna niż sobie wyobrażaliśmy…\nI słusznie, wodospad bowiem okazał się być bardzo zen!\nDoświadczyliśmy wodospadu bez oglądania go! W związku z czym ponapawawszy się klimatem, który był doprawdy tajemniczy zrezygnowaliśmy z windy na dół i powoli ruszyliśmy do autobusu w kierunku Nikko.\nWinda na dolny poziom wodospadu Kegon 550 ¥ od osoby, czynna 8:00 – 17:00.\nOstatnim etapem podróży był przejazd autobusem z Chuzenji do Nikko. Tym razem obserwowałem popisy kierowcy na ciasnych serpentynach we mgle a moja małżonka wyciskała mi siniaki na ramieniu nie otwierając oczu. Przyznam, że poziom umiejętności kierowcy i jego całkowity spokój robiły kolosalne wrażenie. Autobus naprawdę wydawał się dużo za duży na te zakręty. W końcu serpentyny się skończyły i okazało się ponownie, że mgła jest tylko w Chuzenji… Dziwne… Dalej już spokojnie i szczęśliwie dotarliśmy do Nikko i naszego hotelu na czym wycieczka się zakończyła.\nAutobus z Chuzenji (中禅寺) do Nikko (日光) – około 40 min. za 1150 ¥ (lub All Nikko Pass).\nPodsumowanie: około 7 h i 4084 ¥ lub 1234 ¥ jeśli mamy All Nikko Pass.\nWyjaśnienie uwagi z początku: tak, świetnie to zaplanowałem, niemniej All Nikko Pass trzeba zakupić na 4 dni wcześniej przed planowanym wyjazdem. Wiedziałem o tym. Ale… zapomniałem :-/. Na szczęście nasze plany obejmowały tylko tę wycieczkę więc wszystko razem na dwie osoby kosztowało nas tylko jakieś 3000 ¥ więcej niż mogło ale jeśli chcielibyście zwiedzić świątynie w Nikko które należą do dziedzictwa kultury światowej i faktycznie wrażenie robią niemałe warto o zakupie All Nikko Pass na czas pamiętać…\nDygresja 2: założę się, że nocą Senjo(u)gahara wygląda tak jak na zdjęciu powyżej. I na pewno widać tam Deneba, Altair i Vegę… To na wypadek jakby ktoś miał ochotę zgadywać w kolejnym quizie “jakie to anime” ;-).\nO 18:45 czekała na nas kolacja. Tym razem zastaliśmy inny zestaw dań niż poprzedniego wieczora: trzy rodzaje ryby i bakłażan w tempurze, tofu z okrą i innymi tajemniczymi dodatkami (chrupiącymi kolorowymi kulkami, hm…), grzybki marynowane (ale nie na kwaśno), sashimi z tuńczyka, surową krewetkę i yubę (yuba jest specjalnością regionu i można ją zjeść w wielu restauracjach w Nikko). Tym razem na ogniu robiliśmy shabu shabu, wkładane na chwilę do wrzątku plastry boczku, dymkę i mizunę. W miseczce z pokrywką były duszone warzywa (kawałek dyni wycięty w kształt drzewa! *^v^* ) i faszerowana ryba, w galaretce. Do tego obowiązkowo miseczka ryżu, miseczka z rosołkiem z wkładką warzywną i talerzyk z kilkoma kiszonkami.\nTego dnia przed 17:00 niedaleko naszego hotelu mocno zatrzęsła się ziemia, ale o tej porze byliśmy w górach i tam nic nie było czuć. Za to wieczorem po 22:00 znowu zabujało, a raczej ziemię przeszedł mocny dreszcz o sile 2 stopni (w skali japońskiej), co w parterowym budynku z papieru, plastiku i szkła jest dość przerażające… Rano mieliśmy powtórkę z rozrywki, kolejny “dreszcz” o sile 3 obudził nas o 6:30 i zrzucił całą wodę z dachu jednym chluśnięciem. Dwie minuty później był “dreszcz” wtórny, trochę słabszy, i godzinę później jeszcze jedno poruszenie się ziemi, już sporo lżejsze. Trwało to jakieś 2-3 sekundy, ale człowiek nie jest przyzwyczajony, że mu się podłoże rusza i dom trzęsie nad głową! Wydaje mi się, że w trakcie naszego pobytu w Tokio (teraz jak i poprzednim razem) też mieliśmy trzęsienia tej mocy, ale we współczesnym budynku z betonu i stali, o specjalnej konstrukcji, odczuwa się to inaczej, słabiej.\nTaki to był nasz drugi dzień w Nikko, na relację z dnia trzeciego zapraszamy niebawem!\nPosted in Uncategorized\t| Tagged architektura, jedzenie, onsen, różne\t| 6 Replies


Słowo Regionu - Po co dbać o „nieswoje”?\nPo co dbać o „nieswoje”?\nKilka miesięcy temu w Parku Miejskim w Strzelinie stanęła wiata rekreacyjna. Budka znajduje się tuż przy placu zabaw. Służyć ma głównie mieszkańcom. A kto ją niszczy? Właśnie mieszkańcy. Do jednego z naszych dziennikarzy dotarła informacja o tym, że wspomniana wiata zaczęła pełnić funkcję noclegowni dla osób bezdomnych.\nNatomiast w ciągu dnia oraz późnym wieczorem uczęszczają do niej głównie młodzi ludzie. I tak być powinno. Jednak, przechadzając się w jej pobliżu, łatwo zauważyć, że wiele osób pije tam alkohol.\nSprawdziliśmy, jak obiekt wygląda po kilkunastu tygodniach użytkowania. Stół jest zniszczony i popisany, a podłoga mocno zanieczyszczona. Stojąca obok tablica informacyjna z mapą i legendą również zdążyła już ucierpieć.\nO to, jak można zapobiec dalszemu niszczeniu wiaty rekreacyjnej, zapytaliśmy komendanta Straży Miejskiej w Strzelinie Mariana Calów. Przyznał, że problem jest dobrze znany strażnikom. Obecnie ich zadaniem jest częstsze bywanie w tym miejscu podczas drugiej zmiany oraz szczególne zwracanie uwagi na osoby przebywające w budce.\n- Myśleliśmy o technicznym sposobie podglądu tego terenu – mówił komendant Calów – Nie mamy niestety w pobliżu monitoringu miejskiego. W grę wchodzi kamera mobilna, która funkcjonowałaby bardziej prewencyjnie. Istnieją również tzw. foto-pułapki, które działają na zasadzie aparatu fotograficznego (…) - wyjaśniał.\nMarian Calów podkreślił również, że w obrębie wiaty nie ma odpowiedniego miejsca na zainstalowanie kamery. Pojawiło się jednak pewne rozwiązanie, a mianowicie usytuowanej kamery na sąsiedniej prywatnej posesji. Straż Miejska stara się o pozwolenie jej właścicielki.\nCała sytuacja sprowadza się do zasadniczej kwestii: braku poszanowania wspólnego mienia. Każda nowa ławka, tablica czy płotek natychmiast stają się podkładką pod różnego rodzaju malunki. Szybko wyglądają nieestetycznie, a połamane części przestają pełnić swoje funkcje. Wiata rekreacyjna to tylko jeden przykład.


Pani Poe | W świecie książek\nBy: Meg Sosenka on 00:59\nEdgar Allan Poe po postać bardzo dobrze znana w literackich kręgach. Chyba każdy kojarzy jakieś jego dzieło, a tych było mnóstwo i każde bardzo głośno zachwalane. Również jego nazwisko jest już dosyć popularne, a jego twórczość przeżywa obecnie renesans popularności. Wciąż jednak mało wiemy o jego życiu prywatnym, poza karierą pisarską. Tutaj właśnie zaczyna się fabuła dzisiejszej książki "Pani Poe". To spojrzenie na jego życie z nieco innej strony. Autorka Lynn Cullen postanowiła pominąć twórczość Edgara i skupić się na nim nie jako na artyście, lecz człowieku. W tym celu wysunęła jako postacie pierwszoplanowe dwie kobiety, które odegrały w jego życiu istotną, jeśli nie najważniejszą rolę. To jego żona Virginia, oraz kochanka Frances. Dzięki nim poznajemy prawdziwe oblicze pana Poe, jego sekrety i skandale, bo okazuje się, że ekstrawagancja obecna w jego dziełach, wcale nie była mu obca także prywatnie.\nWszystko zaczyna się w Nowym Jorku w roku 1845. To czasy jakie znamy z amerykańskich filmów, gdzie bieda miesza się z bogactwem i każdy ma szansę na sławę, pieniądze i szacunek, jeśli tylko potrafi się wypromować. To Nowy Jork, gdzie nowoczesność powoli wkracza w każdy zakątek mieszają się ze starością, na ulicach panuje elegancja, zacieśniają się kręgi towarzyskie, a sztuka jest wręcz nie przyjemnością i pasją, a obowiązkiem każdego człowieka należącego do "elity". Allan Poe właśnie przeżywa swój złoty czas ciesząc się z sukcesu "Kruka", poematu bijącego rekordy popularności. Tymczasem gdzieś obok żyje Frances, początkująca poetka, której marzy się podobna kariera i status gwiazdy. Jednak nie każdemu dane jest takie szczęście, Frances musi zadbać o siebie i swoje dzieci, usuwając swoje marzenia nieco w cień. Nigdy jednak nie zapomniała o swojej pasji i dlatego udaje się na spotkanie intelektualistów gdzie ma nadzieję spotkać słynnego pana Poe. Nie jest to może jej idol, a jego dzieła nie należą do jej ulubionych, jednak fascynuje ją sylwetka mężczyzny, jego osobowość. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności udaje jej się zbliżyć do niego dzięki ofercie napisania artykułu o nim i jego młodej żonie Virginii.\nTo zlecenie jest przełomem w życiu każdego z bohaterów. To spotkanie, które zmieni ich życia, będzie rzutować na ich całej przyszłości. Wszystko za sprawą romansu, w jaki przerodzi się znajomość Frances i Edgara. Kobieta zatraci się w nim do tego stopnia, że popadnie w obsesję na jego punkcie, jej priorytetem od tego momentu będzie zdobycie Allana za wszelką cenę, nawet jeśli ma nią być jej własne życie. Jednak to co jeszcze bardziej zaskakuje, to postawa Virginii. To kobieta młoda ale bardzo chorowita. Zdaje sobie sprawę, że mąż jest obarczony opieką nad nią, że nie darzy jej tak wielkim uczuciem jak ona jego. Wie, że z jego strony dominuje poczucie odpowiedzialności, obowiązku. Mimo to, przeczuwając swoją śmieć postanawia o niego zadbać, w pewien sposób pchając go do Frances.\n"Pani Poe" to jedna z najtrudniejszych emocjonalnie książek z jaką się spotkałam. To wręcz poplątana sieć różnych uczuć bohaterów. Frances jest chciwa i obsesyjna w stosunku do Edgara, nie liczy się z jego zoną, a jednocześnie zwyczajnie po ludzku jej współczuje. Allan nie jest pewny uczucia do Virginii, lecz posiada poczucie przynależności i odpowiedzialności opieki nad nią, a jednocześnie nie potrafi wyobrazić sobie życia bez niej, a Virginia choć walczy o jego miłość z całych sił, zdaje sobie sprawę, że musi pozwolić mu odejść, być wolnym. Każde z nich boryka się z własnymi rozterkami. Wszystko to razem sprawia, że ta książka jest jednym z najbardziej spektakularnych ale i trudnych emocjonalnie także dla czytelnika, trójkątów miłosnych wszech czasów. Zdecydowanie polecam wielbicielom klasyki literatury.\nAutor: Lynn ullen\nAutor: Meg Sosenka o 00:59\noakleyses 1 lutego 2016 21:20\nRequiem dla młodego żołnierza Monte Cassino


LIMFOCYTY B co to jest\nSKUTKI LIMFOCYTY PRZYCZYNY.\nDefinicja B Limfocyty co oznacza. Czym jest odpowiadają za produkcję przeciwciał i są ważnym.\nDefinicja B Limfocyty\nDefinicja z ang. Lymphocytes B, z niem. B-Lymphozyten.\nCo to jest Limfocyty B: Limfocyty B - odpowiadają za produkcję przeciwciał i są ważnym elementem układu odpornościowego. Czasami zdarza się, iż są powodem chorób autoimmunizacyjnych i innych stanów patologicznych\nSkutki to płyn tkankowy spływający do naczyń chłonnych i tworzący układ limfatyczny, ma lekko żółtawy kolor. Limfa rozprowadza po organizmie limfocyty, bierze udział w transporcie tłuszczy pokarmowych limfocyty b.\nSkutki niepokuj przed jakąś sytuacją,rzeczą, stanem. Od strachu odróżnia go to iż jest nieuzasadniony. Każdy co jakiś cza odczuwa lęk, ciężko wyznaczyc granice która oddzielałaby lęk normalny od limfocyty b.\nPowody Ludzkie Hormony:\nSkutki są poprzez gruczoły dokrewne: * podwzgórze: - tyreoliberyna TRH - działa w obrębie przedniego płata przysadki mózgowej. - gonadoliberyna GnRH - jako lek znalazł wykorzystanie w leczeniu niepłodności limfocyty b.\nPowody Leczenie Muzyką:\nSkutki to leczenie wykorzystująca muzykę do poprawy kondycji fizycznej i psychicznej, a równocześnie sposób komunikowania się z osobami niezdolnymi do wyrażania swoich myśli i uczuć. Pod wpływem muzyki limfocyty b.\nCzym jest Limfocyty B znaczenie w Słownik medyczny L .\nSłownik B Limfocyty co to znaczy\nErytropoetyna hormon białkowy wytwarzany poprzez nerki i w mniejszych ilościach w mózgu i wątrobie. Steruje produkcją krwinek co to jest.\nCytologiczne Badanie cytologiczne - bazuje na wprowadzeniu poprzez lekarza wziernika do pochwy, szczoteczką, która umieszczona jest w definicja.\nStresu Przewlekłego Zespół medycynie odnosi się do osoby która doznawała długotrwałego (regularnie trwającego kilka lat) stresu. Inną nazwą jest co znaczy.\nWirus jest z białka i kwasu nukleinowego, nie posiada struktury komórkowej, dlatego tak aby się rozmnażać potrzebuje komórek słownik.\nStulejka się tym, iż napletek jest zbyt ciasny i nie daje się ściągnąć z żołędzia albo uda się to zrobić, lecz skutkuje to spory znaczenie.\nCo oznacza STULEJKA definicja.\nCo to jest B Limfocyty wyjaśnienie.\nJak działa Stulejka znaczenie.\nWhat is Lymphocytes B definition.\nWas ist B-Lymphozyten Bedeutung.\nPrzyczyny b limfocyty objawy.\nPowody limfocyty co to znaczy.


USA: Sankcje na 11 osób i podmiotów z Ukrainy za ingerencję w wybory prezydenckie - rynki zagraniczne\nUSA: Sankcje na 11 osób i podmiotów z Ukrainy za ingerencję w wybory prezydenckie\nStany Zjednoczone nałożyły sankcje na siedmiu Ukraińców i cztery ukraińskie osoby prawne za ingerowanie w amerykańskie wybory prezydenckie w 2020 roku - poinformowało w poniedziałek ministerstwo skarbu w Waszyngtonie.\nSankcje przewidują zamrożenie środków objętych jurysdykcją USA i brak możliwości prowadzenia interesów z obywatelami Stanów Zjednoczonych.\nOsoby i podmioty objęte tymi retorsjami "są częścią powiązanej z Rosją sieci wpływu związanej z (ukraińskim deputowanym) Andrijem Derkaczem" - czytamy w komunikacie zamieszczonym na stronie internetowej resortu. Napisano w nim, że Derkacz to "rosyjski agent", i przypomniano, że we wrześniu ub.r. został objęty amerykańskimi sankcjami za "próby wpływania na wybory prezydenckie w USA w 2020 r.".\nDo artykułu: USA: Sankcje na 11 osób i podmiotów z Ukrainy za ingerencję w wybory prezydenckie


Fowizm » Kiedy nie lubimy czytać\nCo zrobić, gdy czytanie książek nie jest naszą pasją? Jest wręcz zmorą. Trudno jest zmusić się i kogoś do robienia czynności, która naprawę nas męczy. W dodatku nie jest naszym obowiązkiem związanym z pracą i nie przynosi żadnych dochodów. Ale skoro są osoby, które nie lubią czytać książek, to też nie powinny lubić niczego, a właściwie to wszystkiego. Przecież każdy z nas, odkąd nabył umiejętność takiej czynności jak czytanie, codziennie ma styczność z literkami. W mniejszym lub większym stopniu. Jeśli jesteśmy na tyle leniwi, że nie chce nam się otworzyć książki nie wspominając o jej przeczytaniu, to powinniśmy być również negatywnie nastawieni nawet na otwieranie stron internetowych. A Tego jest ciężko uniknąć. Nie ukrywajmy – jesteśmy uzależnieni od internetu. Część z nas zaczyna dzień własnie od tego, by włączyć komputer, przeczytać newsy co się dzieje na świecie (chyba, że nawet to nas nie interesuje), do tego poranna kawka, śniadanko.\nOkazuje się, że czytanie może być przyjemne i nie musi się kojarzyć tylko z obowiązkiem do jakieg o nas przyzwyczajono w szkole. Kolejnym motywem w ciagu dnia, gdzie możemy mieć styczność z czytaniem jest podróż do szkoły lub pracy tramwajem lub innym środkiem miejskiej komunikacji. Wtedy, często nam towarzyszy gazeta ze codziennymi lokalnymi informacjami. Dzięki temu szybciej i milej mija nam podróż. Przyjemne z pożytecznym. Nie marnujemy czasu, dowiadujemy się czegoś nowego, jeśli lubimy, to możemy również w międzyczasie słuchać muzyki. Coraz więcej argumentów przemawia za tym, że czytanie jednak nie jest takie złe. Może następnym razem, do tramwaju zamiast gazety weźmiemy właśnie jakąś książkę. Na początek można zacząć od czegoś cienkiego, gdy skończymy i stwierdzimy, że czytanie jednak „nie boli”, to może skusimy się na coś grubszego. Wystarczy, że będziemy poświęcać na to czas podróży do szkoły lub pracy i z powrotem. Jeśli jeszcze będziemy chcieli mieć dodatkowy ciężar w torebce i plecaku.