W podróży...: czerwca 2011\nI jedna z moich piosenek na sezon letni:)\nDługi weekend, bardzo długi wypoczynek:)\nLuz, blues, w niebie same dziury.\nSpędziłam cudowny weekend, na którym nawet się trochę oderwałam od codzienności... Wyjazd w Karkonosze dobrze mi zrobił, spędziłam świetny czas z moją kochaną Rodziną.\nZ wniosków poweekendowych...\n...Dodaję do ulubionych zajęć jazdę samochodem po górskich drogach słuchając arii operowych (przeżycie prawie metafizyczne:))...\n...Jestem szczęśliwą osobą! Mam wspaniałą Rodzinę, świetną pracę, piękne mieszkanie... czy potrzeba mi czegoś jeszcze? Nie... chyba, że 30-letniego Strażaka... :):):)\nTym sposobem idę trochę poodpoczywać po wyjeździe:)\nZ nowymi siłami wkraczam w nowy tydzień, w końcu to nowe wyzwania!\nPokonując własne granice wytrzymałości i tonąc w ciężkich myślach\nDzień odpoczynku, chwilowego zatrzymania... dzień przeznaczony na refleksję i chwila na religijny przystanek w pędzie codzienności.\nObejrzałam dzisiaj film "Biała sukienka". Według mnie jest to jeden z najlepszych polskich filmów.\nI chociaż widziałam go już kilka razy... kolejny raz nie mogę się po nim pozbierać. Zrobił na mnie ponownie ogromne wrażenie.\nI znowu zasmucił mnie obraz NAS...\nZagubionych, opuszczonych, stojących gdzieś między realizmem, romantyzmem, krytycyzmem i tradycją...\nIlu z Nas ma odwagę powiedzieć głośno - "jestem Katolikiem"?\nIlu potrafi dodać: "jestem Patriotą" ?\nIlu będzie z tego dumnych...\nJa jestem pewna swoich poglądów. Nie boję się krytyki. Chociaż czasami z dużą rezygnacją obserwuję reakcje innych na moją postawę.\nCuda we Wrocławiu, albo poważna kontuzja komórek mózgowych\nPrzeżyłam ciężki tydzień, ale dalej chce mi się spać...\nNapisałam kilka egzaminów, ale jakoś nie czuję się mądrzejsza...\nA tak w ogóle to zapadłam w jakiś dziwny stan marazmu, prawie hibernacji...\nPopijając gazowaną wodę mineralną (miałam wprowadzać do mojego życia jakieś zmiany, żeby nie było takie nudne - zaczęłam od kupienia truskawkowej zamiast miętowej gumy do żucia i postanowiłam pić wodę z bąbelkami... niezły spontan jak na jeden weekend:)) zastanawiam się dlaczego taki stan mnie dopadł.\nCzy faktycznie brakuje mi wrażeń?\nMoże to jest pora na skok na spadochronie, wyjazd wspinaczkowy do Rumunii lub udział w nielegalnych wyścigach samochodowych?\nA może to zwykłe przemęczenie?\nMuszę opracować plan renowacji (co ja mam z tym planowaniem?), zwizualizować kilka ważnych elementów życiowych i w końcu się obudzić.\nNo to do dzieła... Ziewając zapowiadam moje tradycyjne:\n"Nowy tydzień, nowe wyzwania"\ni idę spać... wcale nie jest za wcześnie:)\nDzisiaj dzień na regenerację sił, na powrót do formy będę potrzebowała trochę czasu.\nWygląda na to, że oprócz mojego miejsca na Ziemi w postaci mieszkania znalezionego kilka miesięcy temu (które było miłością od pierwszego wejrzenia) niedługo znajdę kolejne miejsce na Ziemi. Trochę w innym tego słowa znaczeniu, ale wszystko powoli zaczyna się układać:)\nZłote myśli o szaleństwie...\nZnowu zbliżyłam się do apogeum szaleństwa...\nW sumie może to nie jest takie złe?\nDla mnie nie, niestety moje otoczenie przeżywa ciężkie chwile...\nJedni woleliby nie pamiętać, inni wolą jak wcześniej wyjdę, jeszcze inni się martwią...\nA ja dzisiaj przeszłam osobiście cały wachlarz emocji...\nOd czarnej rozpaczy związanej z aspektami życiowymi, na które nie mam wpływu, przez głęboką melancholię i poczucie bezsensu, następnie słodką euforię związaną z moją prywatną podłogą, aż po absolutną radość, w którą wprawiła mnie perspektywa schowania stresów do szafy:)\nA tak serio to jestem zmęczona, ten tydzień będzie krytyczny.\nPlanuję go przespać.\nCzekam na lipiec jak na zbawienie.\nŻycie to podróż z samochodem prędkością 120km/h po górskich drogach\nŻycie to zdecydowanie podróż. Dla niektórych to spokojny rejs po morzu śródziemnym, dla innych autostopowa improwizacja po europejskich trasach, a dla mnie to podróż samochodem po górskich drogach z prędkością 120km/h.\nJest bardzo szybko i intensywnie, czasami można się spocić, adrenalina wzrasta do granic wytrzymałości, ale po każdym zakręcie pojawia się jest też satysfakcja... udało się przeżyć:)\nZbieram doświadczenia, uczę się na błędach, wiem, że robię postępy i chcę więcej. Wiem, że nie zawiodę osób, które mi ufają.\nWiem, że nie boję się wyzwań i ciężkiej pracy.\nWiem, że życie wymaga cierpliwości i pokory.\nTyle wiem, a to tak niewiele.\nZmęczenie sięga zenitu. Pocieszam się perspektywą lipca. Lato w mieście. Praca, obowiązki i festiwal Nowe Horyzonty. Może chociaż na chwilę uda mi się przystopować. Przystań mam. Teraz muszę tylko ją urządzić i oswoić.\nEwolucja trwa. W głowie i w otoczeniu.\nPo przerwie, po zmianach, po przemyśleniach...\nMiałam chwilę zawahania.\nJuż chciałam nacisnąć "usuń".\nW świecie wirtualnym jest to bardzo proste. Bez konsekwencji, jak cały współczesny świat. Przecież potem zawsze można wybrać opcję "utwórz bloga". Zacząć wszystko od nowa. Z czystym kontem, nowymi możliwościami i bez żadnej odpowiedzialności.\nPoza tym, czy jest to miarą prawdziwej dojrzałości?\nPo prostu uciec od faktów i zacząć wszystko jeszcze raz?\nCzasami faktycznie tabula rasa jest potrzebna (dla zachowania zdrowych zmysłów), ale ja nie lubię chodzić na łatwiznę, to zdecydowanie nie w moim stylu.\nBo kocham pisać.\nBo nie chcę przekreślać tego co było.\nBo przeszłość mnie ukształtowała.\nBo wiem, że potrafię stawić czoła przeciwnościom.\nBo tu i teraz odpowiadam za moją przyszłość.\nPrzyszedł czas ciężkiej pracy, dorosłych problemów i odpowiedzialności.\nŻe pewne rzeczy w moim życiu nie ułożyły się inaczej.\nŻe potrafiłam ranić innych, czasami nawet nie zdając sobie z tego sprawy.\nŻe było to takie łatwe kiedyś...\nŻe nie potrafię inaczej powiedzieć "przepraszam", chociaż wielokrotnie chciałam zadzwonić i to powiedzieć...\nTeraz nauczyłam się siebie.\nNadal się uczę. I chcę się poprawić. Wiem, że dam radę.\nJestem już dorosła.\nPokonując własne granice wytrzymałości i tonąc w c...\nCuda we Wrocławiu, albo poważna kontuzja komórek m...\nŻycie to podróż z samochodem prędkością 120km/h p...


Kościół pw. św. Leonarda w Lipnicy Murowanej – Szlaki Małopolski\n1 grudnia 2019 6 stycznia 2020 - Mariusz Jabłoński - Leave a Comment\nWśród mogił i wiekowych drzew nieopodal Uszwicy, stoi niewielka modrzewiowa świątynia, urzeka swym zewnętrznym i wewnętrznym pięknem, mieści w sobie długoletnią historię, prawdy i legendy, jest niezwykłym zabytkiem architektury sakralnej.\nUszwica ma w tym miejscu wygląd niewielkiej rzeczki, niewiele większej od wpadającego do niej z lewej strony Potoku Górzańskiego, trudno więc wyobrazić sobie rozmiar potęgi wód jakie przetoczyły się tędy pamiętnego dnia 9 lipca 1997 r. Po ulewnych deszczach wezbrane wody Uszwicy runęły dosłownie na kościół i niewiele już brakowało by jako łódź, uniósł się falach powodzi. Wspomniane już, dość często powtarzające się powodzie, wezbrania Uszwicy wiążą się logicznie z niepisaną tradycją jakoby przed wiekami, w trakcie jednej z powodzi, tzw. 500-letniej wody, Uszwica przyniosła w to miejsce obraz święty. Ten fakt odczytano jako nakaz Boży wybudowania w tym miejscu kościoła. I tak się stało.\n… W falach powodzi, na rzeki brzegu,\nPośrodku nurtu – powodzi biegu\nObraz święty, ikona osiada.\nZnak taki, wielkim był wówczas nakazem\nI obraz został w świątyni, by sacrum było razem …\nIdąc śladami legendy należy nawiązać do istniejącego już od czasów lokacji Rajbrotu nad górną Uszwicą kościoła i możliwościach przyniesienia stąd obrazu, czy jak chcą inni całego kościoła. Faktem jest, iż w 1511 r. w Rajbrocie powstała nowa świątynia, czyżby poprzednią zabrały powodziowe wody? Sądząc po rozmiarach powodzi z lipca 1997 r. można wierzyć, iż było to możliwe, przynajmniej w stosunku do obrazu.\n… Kościół zalały rajbrocki wezbrane wody Uszwicy,\nPodobna legenda znana jest też w Gosprzydowej, wsi położonej nad Uszwicą w niższym jej biegu (za Lipnicą Dolną), do której w trakcie jednej z powodzi dotarł podobno też obraz, tyle że z Lipnicy.Powodziowe wody ale już te z roku 1997 znacznie uszkodziły świątynię, naruszając przede wszystkim jej posadowienie. Zamulone zostało wnętrze i zmyta polichromia do wysokości 70 cm. Wydawało się iż koniec wieku przyniósł kres zabytkowej świątyni, ale kościół ocalał. Pomoc nadeszła ze strony Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, stołecznego miasta Krakowa, a także wielu instytucji i osób prywatnych. Po długoletniej renowacji zniszczonych malowideł, odwilgoceniu ścian i wymianie dolnych fragmentów belkowania ścian, kościół św. Leonarda przywrócony został Lipnicy i kulturze narodowej. Przekraczając rzekę, która jest granicą Lipnic (Lipnica Murowana – Lipnica Dolna) stajemy przed ową modrzewiową świątynią, na szlaku Małopolskiej Architektury Drewnianej, a od 5.07.2003 r. przed zabytkiem Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO, jednym z 6 drewnianych kościołów Małopolski objętych tym patronatem.\n… Na starym lipnickim cmentarzu, w ciał i dusz zmarłych zasięgu,\nDrzemie świątynia zrębowa w dębowym schowana kręgu. …\n… Dach jej stromieje strzelisty, przyciesie zgniecione wiekiem,\nŚwiatło wnika świetliste, do wnętrz pokrytych mrokiem. …\nPośrednie historyczne przesłanki wiążą powstanie pierwszej lipnickiej świątyni z misją\nbenedyktynów wprowadzających chrześcijaństwo na tym obszarze w pierwszej połowie XII w. Według nie udokumentowanej tradycji przyjmuje się, że kościół zajął miejsce pogańskiego chramu oraz świętego gaju ją otaczającego i stanął nad Uszwicą w roku 1141, zapoczątkowując tym samym trwanie parafii (od 1144 r.). Zwolennicy tej teorii wskazują na stary dębowy słup, na którym wspiera się konstrukcja głównego ołtarza. Słup ten wysokości około 4,5 m, ma wyrzeźbione w dolnej części rozety, zaś w części szczytowej słupa dopatrzyć się można czterech obliczy bożka, głowy pogańskiego Światowida. Poniżej znajduje się wycięcie na ramiona krzyża.\nŚwiatowid wrażenia pomnaża, czterema głowy rysami […]\n…Bożek Światowid już w nowej roli,\nSłuży Nowemu, choć mimo woli.\nI dęby stare tymże wyrokiem\nTrwają tu nadal przeszłości mrokiem…\nStarodawne, niecodzienne pochodzenie słupa i jego kształt skłania badaczy do przypuszczeń, iż jest to pionowa belka krzyża, pochodzącego prawdopodobnie z pierwszej świątyni jaką tu postawiono. Ówcześnie nie stosowano bowiem ołtarzy w obecnych kształtach, a w świątyniach stawiano jedynie krzyż.Nie obala to wersji iż był to posąg Światowida, jako że figurę tego słowiańskiego bożka wykorzystano prawdopodobnie wówczas na pionową belkę krzyża.\nZwiedzając kościół warto zwrócić uwagę nie tylko na gotycką jego bryłę, cenne polichromie, obrazy, ołtarze, ale także na napisy zamieszczone we wnętrzu kościoła. Wyznaczają one pewne etapy dziejów tej unikalnej świątyni.W prezbiterium, w trójściennej absydzie znajdują się dwie daty, jedna z nich to rok 1203, (cyfry o kroju gotyckim). Konstancja Stępkowska badająca w 1912 r. malowidła kościoła pisze: „ cyfry te są przerobione”. Wywodzi iż pierwotnie była to data 1502 lub 1505, co wiązałoby się z przypuszczalną datą powstania ołtarza. Datę tę uważa się także za rok budowy (przebudowy) kościoła zachowanego w tym kształcie po dzień dzisiejszy. Stawia go to w rzędzie najstarszych drewnianych kościołów w Polsce. Data ta być może ma związek z pożarem który zniszczył miasto i kościół parafialny św. Andrzeja w 1500 r. Istnieje wiarygodne przypuszczenie, iż mieszczanie lipniccy pozbawieni przez pożar świątyni parafialnej dokonali odnowy starego kościółka, traktując go na okres odbudowy swojej fary, jako zastępcze miejsce modlitwy. Wizytacje z lat 1570 i 1597 informują o istnieniu kaplicy św. Leonarda na Przedmieściu Dolnym, jednakże nieużywanym. 17 sierpnia 1610 r., po wcześniejszym remoncie nastąpiła jednakże konsekracja kościoła, której dokonał biskup Paweł Dębski. Na ścianach nawy i prezbiterium znajdują się malowane krzyże konsekracyjne – zacheusze potwierdzające ten fakt. W prezbiterium znajduje się też data Anno Dni 1689, ta wiąże się z wykonaniem w tym roku niektórych polichromii.\nKolejny z napisów znajduje się na belce wzmacniającej zaskrzynienia nawy, umieszczonej tam w 1710 r. w trakcie prac remontowych przy kościele. Budarze wykonali wtedy napis: „Fundata 1141, Reparatia zaś tegoż roku 1710”. Napis ten odświeżono w trakcie prac renowacyjnych kościoła po powodzi z roku 1997. Wyznaczają one (o ile nie popełniono tu celowego fałszerstwa, niekoniecznie wówczas) istotne czasowe znamiona dla samego kościoła, jak i ogólnie dla dziejów Lipnicy. Od strony zachodniej, gdzie znajduje się drugie wejście do kościoła, na belce portalu wejściowego widoczna jest data1837 r., data ta wskazuje na czas kolejnej renowacji kościoła. Do ciekawej i frapującej nie tylko historyków sztuki przeszłości kościoła św. Leonarda nawiązuje w pełni oryginalna konstrukcja samej bryły jak i jego wnętrze. Kościół został zbudowany z grubych bali modrzewiowych kładzionych na zrąb, łączonych na kwadratowy kryty czop, przyciesie wykonano z drewna dębowego, a całość posadowiona została na kamiennym fundamencie. Korpus kościoła został otoczony w XVII w. dookolnie biegnącymi otwartymi sobotami /podcieniami/, nadającymi bryle świątyni wdzięcznych proporcji. Kościół nakryty jest stromym dachem uzupełniającym gotycki jego kształt. Na kalenicy dachu, w całości pokrytego gontem, wznosi się później dobudowana, bo w roku 1711 barokowa wieżyczka będąca wówczas dzwonnicą. Do wnętrza świątyni prowadzi troje drzwi, ale na co dzień czynne jest tylko jedno wejście, od strony południowej, gdzie portal spięty został drewnianymi kołkami, jego kształt określa się jako trójliść z oślim grzbietem. Wraz z otwarciem drzwi wyłania się surowe, proste, ale piękne i szlachetne wnętrze. Małe okienka, a jest ich cztery (od strony południowej), wpuszczają niewiele światła, toteż w świątyni panuje półmrok, nastrój skupienia sprzyjający modlitwie jak i kontemplacji gotyckiego piękna. Piąte, jeszcze mniejsze okienko umieszczone jest w ścianie zachodniej, od strony chóru.\n… Surowe, piękno drewniane – obrazy i polichromie,\nZ kamienia posadzki kładzione, dostojnie, święcie i skromnie. …\nWnętrze kościoła stanowi jedną nawę, samo prezbiterium jest zamknięte trójbocznie, oddzielone symbolicznie od nawy belką tęczy. Strop jest formą powały ułożoną z desek, również całość kościelnego wyposażenia wykonana jest z drewnianego budulca. Szczególną uwagę zwracają wszechobecne we wnętrzu, wielobarwne malowidła. Polichromią pokryte są zarówno ściany jak i sufit. Posadzkę stanowią kamienne, grube płyty (głazy) piaskowca. Pod ową posadzką umieszczone są trumny ze zwłokami Ledóchowskich, rodziców bł. Marii Teresy i św. Urszuli. Krypta oznaczona jest marmurowymi, imiennymi tablicami wmurowanymi w posadzkę.\nNie byłoby takiego piękna kościoła św. Leonarda, gdyby nie jego polichromie. Pokrywają bez mała całe wnętrze i sufity, część z nich zachowała się z okresu budowy kościoła. Zadziwiają różnorodnością wzorów i wdziękiem późnego średniowiecza, zaś treściami religijnego przekazu przydają wnętrzu modlitewnego nastroju. Najstarsze są malowidła sufitu w prezbiterium pokryte wzorami ornamentowymi (motywy roślinne) przy pomocy szablonów, tzw. patronów (malowidła patronowe), zadziwiają różnorodnością wzorów i kolorystyką Malowidła ścienne, a przynajmniej te w prezbiterium, pochodzą z roku 1689 jak podaje data umieszczona przy krzyżu zacheusza, wśród nich widoczna jest klęcząca postać o.Szymona adorująca Matkę Bożą. Jest to najstarszy wizerunek Szymona w Lipnicy, wykonany został już w kilka lat po jego beatyfikacji. Polichromie ścian nawy, chóru muzycznego i ambony powstały w roku 1710. Malowidła tej części kościoła przedstawiają sceny figuralne: Ostatnią Wieczerzę, Ukrzyżowanie Pana Jezusa i Sąd Ostateczny. Nad wejściem od strony zachodniej, na parapecie chóru widnieje również polichromia figuralna, ówczesny artysta przedstawił w kolejnych scenach uproszczoną formę Dziesięciu Przykazań Bożych (tak zwany „Chłopski dekalog”), zapisanych ówcześnie jako: „Dziesięciorgiego przykazania” wierni mieli je zatem cały czas przed oczami, a przez to i w pamięci. Natomiast pod chórem, zobaczyć można inne malowidło, przedstawia młodą postać kobiety i śmierć grającą jej na skrzypcach. Jest to personifikacja śmierci, obok napis ostrzeżenia, „Pamiętay na szmiercz”. Ściana południowa nawy nie jest zamalowana, wiszą tu jedynie barokowe obrazy, nie pada bowiem na nią światło z braku okien w ścianie przeciwnej. Ostatnia renowacja malowideł została przeprowadzona po zniszczeniach (zalanie wnętrza kościoła przez wody Uszwicy) z czasu powodzi w 1997 r. Pięć lat wcześniej nim nadeszła fala powodzi, zabytkową świątynię dosięgło inne nieszczęście. Skradzione zostały niezwykle cenne tryptykowe ołtarze stanowiące dumę kościoła. Szczęśliwie odnalezione, nie wróciły już na swoje pierwotne miejsca, stały się ozdobą Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. Ich miejsce zajęły kopie doskonale oddające średniowieczne zabytki. Ołtarzowe tryptyki są wybitnymi dziełami krakowskiej szkoły cechowego (rzemieślniczego) malarstwa tablicowego (obrazy malowane temperą na drewnie) Jana z Kulmbachu i są przykładem sztuki sakralnej jaka ówcześnie była w takich warsztatach wykonywana.\nOłtarz główny wykonany został około 1500 r., możliwe że w kilka lat później. Centralną partię nastawy ołtarzowej tworzy obraz z wizerunkami trzech świętych. Po środku widoczna jest postać św. Leonarda patrona kościoła z kajdanami (atrybut świętego), po jego lewej stronie stoi św. Florian, po prawej zaś św. Wawrzyniec. Ta kompozycja określana jest mianem „świętej rozmowy”. Skrzydła boczne mieszczą malowidła przedstawiające sceny z życia św. Leonarda (uwolnienie więźnia i założenie opactwa w Nobles), ponadto święci niosący atrybuty św. Leonarda. Predella (podstawa ołtarza, tu częściowa zasłonięta parametrami i kwiatami) prezentuje tzw. grupę Misericordia Domini (Chrystus w grobie w towarzystwie Maryi) ponadto św. św. Marta, Barbara, Jan Chrzciciel i Jan Jałmużnik. W ołtarzu głównym, zwieńczonym ażurową nadbudową z postacią Archanioła Gabriela, znajduje się obraz świętego Leonarda, patrona kościoła wraz z stojącymi po obu jego stronach postaciami św. św. Wawrzyńca i Floriana. Ołtarz ten wykonany został około 1500 r. Skrzydła boczne mieszczą malowidła przedstawiające z kolei sceny z życia św. Leonarda.\nOłtarz boczny z lewej strony jest najstarszym z kościelnych tryptyków, datowany jest bowiem na rok 1475, motywem malowidła jest Anielska adoracja Dzieciątka Jezus, na skrzydłach widnieje kilka postaci świętych. Drugi z bocznych ołtarzy wykonany został prawdopodobnie w latach 1520 – 30 r., obraz centralny tryptyku przedstawia scenę znaną jako legenda o św. Mikołaju – św. Mikołaj wyposaża w posag trzy ubogie panny. Na skrzydłach bocznych przedstawione są parami postacie świętych: św. Katarzyna i Barbara, Małgorzata i Dorota, oraz apostołowie: Jakub i Jan. Nad drzwiami pod chórem, na fotogramie, prezentowane są (niestety tylko w takiej postaci) organy będące od XVII na wyposażeniu kościoła. Jest to tak zwany pozytyw szkatulny, skrzynkowy instrument organowy, jeden z siedmiu w Polsce tego typu instrumentów czynnych, na których wykonywać można stosowną muzykę. Choć w kościele nie ma już samych organów (pojawiają się na czas koncertów), to ich muzyka pobrzmiewa nadal odtwarzana elektronicznie w trakcie zwiedzania kościoła. Na tle malowideł północnej ściany wyróżnia się nisko zawieszona ambona z 1711 r. z postaciami czterech ewangelistów, schody zdobione są natomiast stylizowanymi motywami roślinnymi.\nNa belce tęczy zamykającej prezbiterium wisi późnogotycki krucyfiks, obok niego pełne wyrazu figurki: Maryi i zapatrzonego w Chrystusa św. Jana. Do średniowiecznych zabytków zalicza się jeszcze płaskorzeźba zaśnięcia Najświętszej Panny Marii z końca XIV w. Całości wyposażenia wnętrza dopełnia kilka obrazów, feretrony procesyjne, lampki oliwne uwieszone u sufitu i drewniane świeczniki. Poznanie kościoła o tak uznanych wartościach historycznych, artystycznych, oryginalnej, starodawnej konstrukcji i urokliwym wnętrzu, jest z pewnością niezapomnianym przeżyciem dla zwiedzających potwierdzającym zarazem uznanie dla tej perły lipnickich zabytków.\nAutor zdjęcia Zbigniew Put\nPoprzedni artykuł Cerkiew św. Michała Archanioła w Brunarach Wyżnych, gm. Uście Gorlickie\nNastepny artykuł I Kompania Kadrowa


Podróż i Dzień Pierwszy (03 i 04.07) Podróż minęła nam w porządku. Było trochę gorąco, ale daliśmy radę. W drodze z Berlina zjedliśmy duże frytki w McDonald`s i wieeelką bułę, a na koniec były lody - takie pyszne śmietankowe. A jak nam się jechało - spoko! Po podróży w Ośrodku czekał na nas pyszny obiadek. Później, to już tylko mooorze i plaaaża. Woda trochę zimna, ale to dopiero początki. Mimo wszystko popluskaliśmy się trochę. To było niezłe orzeźwienie. Potem przyszedł czas na rozpakowanie walizek. Mówię Wam - jest nieźle. Pa, pa. >FotoGaleria<\nDzień Drugi (05.07) To był długi dzień! Rano - zwiad po mieście... zbieraliśmy informacje o Dźwirzynie, a potem rysowaliśmy własny plan miejscowości. Po południu mieliśmy iść na plaże, ale niebo się zachmurzyło. Nie było kąpania, ale za to niesamowity spacer - morze szalało, fale były duże... - poszukiwaliśmy skarbów na plaży. Potem przyszedł czas na "ścieżkę zdrowia", dużo ćwiczeń... a wiecie co wam powiem, z kondycją u mnie nie najgorzej... A wieczorem - wielka niespodzianka - rejs Żaglowcem PIRAT - trochę bujało, ale tak to jest na morzu. >FotoGaleria<\nDzień Czwarty (07.07) Wczorajszego dnia nie udało się nam zarejestrować – wysiadły baterie i sprzęty – szkoda, bo dużo się działo... rozpoczęły się Kursy! A dzisiaj już pierwsze robocze zajęcia na koniach. one są takie ładne i kochane. Wiecie, że tam gdzie jeździmy na koniach są też Indianie - tacy prawdziwi. Żeglarze też już pływają. Na Kursie mamy kilku zakręconych - widać to, po sposobie trzymania steru: nie puści, nie da nikomu… i już. Popołudniu wycieczka do Trzebiatowa – ale pięęęknie. No tak, ale najgorsze było jeszcze przed nami – pewnie, że chodzi o ten Kurs Tańca Towarzyskiego. Nie było tak źle, to wcale nie jest takie trudne - tylko, że Kaśka nie chce ze mną tańczyć. Powiedziała, że woli ze swoim koniem. Ale wymyśliła! Instruktorzy są nieźli, bardzo mi się podobają … i wiecie, co wam powiem – oni reprezentowali Polskę na Mistrzostwach Świata. Naprawdę! Jest fajnie, będę dużo ćwiczyć, żeby wygrać turniej. No tak, tylko, z kim?! Kaśka nie chce. Na koniec dnia było - ognisko. Chyba jednak, na następne przygotujemy lepszy program. Ale i tak było super. Cześć! >FotoGaleria<\nDzień Piąty (08.07) Po śniadaniu normalka - Kursy. Uff !- dobrze, że jutro już sobota i dwa dni luzu, bo wszystko mnie boli. Po południu byliśmy w Kołobrzegu... zwiedzaliśmy starówkę i Katedrę Kołobrzeską, po której oprowadzał nas sam ksiądz wikary... pięknie i bardzo ciekawie opowiadał. Wieczorem zaś kolejne kroki na parkiecie... już było lepiej. Po rock`rollu i bluesie, przyszedł czas na walca angielskiego.... Tańczyłem z Mirką, z innej kolonii. Widziałem, że Kaśce było głupio, ale chyba dlatego, że na kurs nie przyszedł jej koń! Dobra, już kończę, bo nie zdążę się przygotować do konkursu czystości.\nDzień Szósty (09.07) Całe do południe to wielki spacer plażą do Mrzeżyna na Festiwal Muzyki Morskiej „Słona Woda” w porcie rybackim. Szliśmy długo i ciężko, ale udało się dotrzeć. Zdążyliśmy na sam koniec. Za to widziałem jak przypływają kutry rybackie z morza i wyciągają ryby z sieci! Potem śpiewaliśmy i tańczyliśmy z hinduskim zespołem, który zapraszał nas na Dni Indii, ale pan Piotr to się chyba nie zgodzi. Na obiad byliśmy dowożeni na raty, bo nie mieliśmy już siły wracać plażą na piechotę. Po obiedzie - Wielkie Pranie. Koszulka za koszulką, spodnie za spodniami itp. za itd. Wszystko wypraliśmy, wykręciliśmy i powiesiliśmy. Ale było mokro! Mam nadzieję, że będą chyba dodatkowe punkty w Konkursie Czystości. Przed kolacją zdążyłem się jeszcze wykąpać w morzu. Wieczorem Kurs Tańca – konia Kaśki nie było, a ja tańczyłem z Wiolettą. W nagrodę za cały dzień oraz postępy i dyscyplinę na Kursie Tańca Towarzyskiego - dyskoteka z dziećmi z polskich kolonii - prawie do północy! No tak - my tu sobie tancu, tancu, a Komisja Czystości przeleciała się po pokojach. No, pięknie! Ale to heca, nasz aparat wykąpał się w misce podczas prania i ze zdjęć - nici.\nDzień Siódmy (10.07) Do obiadu – kościółek (kto chciał), plażowanie, szukanie bursztynów i skarbów morskich ... prawie cały dzień byliśmy na plaży... i nie myślcie, że leżeliśmy na piasku jak pingwiny... Oj, chyba się ładnie opaliłem.... Wieczorem tradycyjnie Kurs Tańca... tańczyłem z Kaśką!... szło nam nieźle. Czy ja, aby na pewno nie jestem podobny do konia?!... na koniec dnia zrobiliśmy urodzinową niespodziankę Nicol...ona w ogóle nie wiedziała, że my coś przygotowujemy... Nasze igraszki na plaży i nie tylko, zobaczycie w\nDzień Ósmy (11.07) Kolejny poniedziałek na Kolonii. Dziś ostatni raz byliśmy na zajęciach konnych w Zieleniewie. Od jutra przenosimy się do znanego w całej Polsce Ośrodka Jazdy Konnej „Michalski” w Kołobrzegu - Budzistowie. Do tej pory szkolili nas Indianie i Kowboje - i było fajnie, ale pan Piotr powiedział, że teraz już czas, aby spróbować Konia inaczej.No, zobaczymy!... A żeglarze dziś pływali na dwóch mniejszych łodziach...widać, że to już fachury.... Zaraz po Kursie Tańca przyszedł czas na wieczór ze sztuką. Wszystkie przedstawienia przygotowywaliśmy w grupach, poszło nam lepiej niż ostatnim razem przy ognisku zresztą... a pan Piotr obiecał lody dla wszystkich (!). >FotoGaleria<\nDzień Dziewiąty (12.07) Dziś pierwsze zajęcia w Budzistowie. Ale tam jest pięęęknie! Musicie to zobaczyć – www.michalski.afr.pl, a potem zerknijcie jeszcze na: www.stadninamichalski.pl! Trenerzy są fantastyczni. A jakie konie! Nie wszystkie jeszcze znam, ale jest ich dużo i różnych ras... są też bardzo rzadkie w Polsce konie fryzyjskie, a nawet pełnokrwisty koń arabski... są małe i wielkie, no i źrebaczki też są! Dzieciaki z grupy jeździeckiej prawie poszalały. Do Budzistowa, na zajęcia z hipoterapii przyjeżdżają dzieci z całej Polski i z Niemiec – oni mają dobrze, bo blisko.... A żeglarze przeżywają, bo jutro wychodzą w morze i mówią, że trzeba zabrać więcej kanapek, bo na morzu to nigdy nie wiadomo, czy wróci się na obiad czy dopiero na kolację. Prawda, prawda, a wiatr i woda sprzyjają głodomorom. Mogę się Wam pochwalić - nauczyłem się dziś makramek, już wiem jak się te sznurki wiąże. A teraz zmykam na Kurs Tańca, bo mi Kaśkę porwą. Ciekawe, czego dzisiaj będziemy się uczyć? >FotoGaleria<\nDzień Dziesiąty (13.07) Naszym żeglarzom nie udało się dziś wyjść na pełne morze - to przez pogodę... ale to nic, jak tylko będą sprzyjające wiatry to na pewno się uda.... A na koniach jak zawsze wyśmienita zabawa... średniaki uczyły się - jak składać całą wiązełkę, czy jak to tam się nazywa. Są nas trzy grupy i wszyscy zakochaliśmy się z wzajemnością w naszych konikach. Podobno robimy wielkie postępy. Wieczorem nauczyliśmy się tańczyć tango. Niestety to już ostatni taniec w tegorocznym Kursie, bo jutro Wielki Turniej Tańca Towarzyskiego, muszę więc poćwiczyć trochę z Kaśką. Nasze dziewczyny poszalały na punkcie makramek - tylko wiążą te supełki. Niedługo chyba zaczną pruć nasze swetry. >FotoGaleria<\nDzień Jedenasty (14.07) I przyszedł ten dzień, jak w piosence... już wypływa statek w morze, woda niesie chłopców śpiew... i tak było dziś. Zaraz po rozpoczęciu zajęć statek-pilot wyciągnął nasze jachty na pełne morze. Wrażenia niesamowite! Bujało ostro, co niektórzy oddawali Neptunowi swoje pierwsze śniadanie, ale warto było... no i śledzie się cieszyły, bo śniadanie było niezłe. A na koniach przejażdżki bryczkami i nauka powożenia. Najbardziej zaawansowana grupa wyjechała w teren, a pozostali jeździli na padoku i w hali. Nasi instruktorzy mówią, że z każdym dniem jest coraz lepiej... tych, co stawiają pierwsze kroki już powolutku puszczają z lonży. Wieczorem Wielki Turniej Tańca Towarzyskiego, taki „pod chmurką”. Mieliśmy wielu kibiców z innych Kolonii. Poszło nam podobno nieźle... ale na pewno, wszystkim dopisywały humory i była niesamowita zabawa. Dziś pożegnaliśmy się z naszymi instruktorami... jaka szkoda? Oni chyba też nas polubili... podobno jest szansa, żebyśmy się spotkali w przyszłym roku!... bardzo bym chciał... i wszyscy też.... A na sam koniec dnia świętowaliśmy urodziny Jeny... były świeczki i toast z soku jabłkowego... i specjalny pokaz w wykonaniu chłopców z grupy II.... „Sto lat”- Jeny! A byłbym zapomniał - dziś na plaży rozegraliśmy mecz w piłkę nożną Polska – Austria. Skończyło się remisem. Jeszcze im pokażemy! >FotoGaleria<\nDzień Dwunasty (15.07) Poranek jak każdy inny, wstawanko a później śniadanko. Zaraz po dziewiątej wyprawa na zajęcia. Bezwietrzna na lądzie pogoda sprawiła, że szefostwo naszego szkolenia, tak jak wczoraj, podjęło decyzję wyprowadzenia jachtów na otwarte morze przez jednostkę motorową Marynarki Wojennej "Pilot". Dzięki temu mogliśmy kontynuować rozpoczęte wczoraj morskie żeglowanie. Było fantastycznie! Około 11:00 na wodach w okolicach Kołobrzegu zaroiło się od małych i dużych żaglówek i jachtów. Z portu wypłynęły dwie jednostki wojenne, a na niebie pojawił się helikopter z ekipą telewizyjną. Okazało się, że to powitalna gala, dla kończącego w Kołobrzegu kolejny rejs dookoła świata - Żaglowca VICTORIA. Jako jedni z pierwszych, złożyliśmy drogą radiową gratulacje kapitanowi VICTORIIi - Rudolfowi Kreutschneider`owi. Jakież było jego zaskoczenie , kiedy dowiedział się, że jesteśmy kolonią z Wiednia, bo on też pochodzi z... Wiednia. Kapitan Rudolf - znany na świecie żeglarz, podróżnik i pisarz - ma "czeskie i polskie korzenie" i świetnie mówi również po polsku. Bardzo się ucieszyliśmy, kiedy zaprosił nas na spotkanie na VICTORII - jeszcze dziś o 17:00! Na pamiątkę spotkania wręczył nam, z dedykacją i załączonym... piórkiem pingwina, swoją książkę pt. "Dookoła świata po piórko pingwina". Na Kursie Jazdy Konnej - może nie tak galowo jak dzisiaj w kołobrzeskim Porcie, ale też pięknie i radośnie było - same awanse do wyższych grup, i już nikogo nie trzeba "lonżować". Po południu zdążyliśmy jeszcze na plażę, bo pogoda zaczyna się zmieniać. Wieczorem były zajęcia "z ramek" - robiliśmy takie fantastyczne ramki z muszelek, piasku i to wszystko przyklejaliśmy na kartonik. Przywiozę taką do domu. Pa, pa. Do jutra. >FotoGaleria<\nDzień Trzynasty (16.07) Dziś czekała nas długa wyprawa. Najpierw Rewal, później most zwodzony na rzece Dźwinie. Nigdy nie widziałem takich cudów. Później przyszła pora na smaczny obiad, czyli taakie naleśniki w Barze Pieróg w Międzyzdrojach. Ale najważniejsze było jeszcze przed nami. W Wolińskim Parku Narodowym czekało nas spotkanie z żubrami i nie tylko, bo zobaczyć tu można było w naturze, wiele innych pięknych i rzadkich zwierząt. Potem spacer po bardzo ładnym i długim Molo w Międzyzdrojach. Oj, a jakie tam pyszne lody na tym Molo. Potem słynny deptak w Międzyzdrojach - z Aleją Gwiazd i Gabinetem Figur Woskowych. No i wielka niespodzianka - byliśmy na próbie legendarnego zespołu Czerwone Gitary, który przygotowywał się w Muszli Koncertowej do wieczornego, Koncertu Galowego! Ale się ucieszyli, kiedy na pożegnanie zaśpiewaliśmy ich piosenkę "10. w skali Beauforta" - drugą zwrotkę zaśpiewali razem z nami. W naszym Kolonijnym Śpiewniku mamy kilka piosenek Czerwonych Gitar. Niestety nie mogliśmy zostać na Koncercie, bo trzeba było wracać do Ośrodka. Ale fajnie było! >FotoGaleria<\nDzień Czternasty (17.07) Kolejna niedziela na kolonii. Niektórzy z nas poszli do kościoła, a pozostała reszta przygotowywała podchody na dzisiejszy wieczór. Wyszliśmy na dłuugi spacer po lesie i plaży, żeby znaleźć odpowiedni teren do gry. Przygotowaliśmy też super zadania, które druga grupa musi wykonać, żeby zaliczyć podchody. Po obiedzie pojechaliśmy do Niechorza, żeby się tam troszkę poszwendać. No, ładnie tu jest, ale mnie się bardziej podoba Dźwirzyno. Potem pojechaliśmy odwiedzić następny kurort - Rewal. Też bardzo ładnie, ale mnie się i tak bardziej podoba Dźwirzyno - przynajmniej wiem, gdzie się idzie na super lody. A tam trzeba by szukać i próbować. No niby niezły sport, ale anginy można dostać. Szkoda, że pogoda niezbyt plażowa, choć na plaży też byliśmy, oczywiście gotowi do opalania i kąpieli. Nie zgadniecie kogo w Rewalu spotkałem! TeżKubusa, ale z jakiejś innej Kolonii. Chyba miał "wolne", bo plątał się z Tygryskiem po cukierniach. Ci, to mają dobrze. A teraz uwaga kochane MamoTaty, złapcie się czegoś, żeby nie upaść. Nie uwierzycie - lataliśmy samolotem! No, było troszkę strachu, ale jaka niezapomniana przygoda! To nie był taki samolot, jak ten, którym w zeszłym roku lecieliśmy do Turecji, tylko taki z 4. skrzydłami, nieduży. Mówią na niego kukurużnik lub antek, ale dlaczego - nie mam pojęcia. Znam dwóch Antków - i owszem latają, ale nie w powietrzu tylko po podwórku. Ale fajnie było! Potem szybkie zakupy w Rewalu i powrót do ośrodka, bo przecież dziś podchody!!! Jedna grupa uciekała a druga po śladach musiała ją znaleźć i wykonać kilka zadań, np. zrobić nakrycie głowy z rzeczy znalezionych w lesie, znaleźć piórka, czy ułożyć piosenkę o kolonii. Podchody tez były extra. Zobaczcie proszę >FotoGalerię< i >Filmik z przestworzy<, bo mi nie uwierzycie. A teraz już czas na sen, bo jutro znowu zajęcia specjalistyczne. No to do jutra.\nDzień Piętnasty (18.07) Nie do wiary, jak ten czas szybko leci - właśnie rozpoczęliśmy trzeci i ostatni tydzień Kolonii! Choć pogoda nam dzisiaj nie dopisała, nasi dzielni żeglarze i tak wypłynęli w rejs. Wprawdzie byli na wodzie nieco krócej - ale jednak. Po powrocie, zupełnie spontanicznie i z wielkim przejęciem, wzięliśmy udział w odbywającej się w Porcie Jachtowym, oficjalnej uroczystości odsłonięcia Pomnika Kołobrzeskim Żeglarzom na Wiecznej Wachcie. Aktu odsłonięcia dokonał sam pan Minister Obrony Narodowej - Bronisław Komorowski. Po zakończeniu uroczystości Minister mile zaskoczony naszą obecnością, łamiąc napięty harmonogram, postanowił bliżej się z nami poznać. Pytał o wszystko, jak nam się podoba w Polsce, o program i postępy w żeglarstwie. Życzył nam udanej reszty wakacji i "chęci powrotów do Polski, a szczególnie do tego pięknego jej zakątka.". Był zaskoczony, że nasze Kolonie od tylu lat organizujemy bez pomocy finansowej ze strony Konsulatu czy POIT w Wiedniu albo jakiegoś Stowarzyszenia z Warszawy (sorki, ale nie zapamiętałem nazwy). Na zakończenie pogratulował p. Piotrowi "...pomysłu i realizacji, tej jakże pożytecznej, ze wszech miar działalności.". Życząc uporu w jego działaniach, zapewnił o swoim pełnym poparciu. W sumie to nie znam się na tym, ale wszyscy mieliśmy ręce mokre z przejęcia. Wracając do Ośrodka, w autokarze dowiedziałem się, że nasi żeglarze byli bardzo stremowani, bo tam była pełna gala mundurowa, a oni... zdjęci z żaglówek i z plecakami z niedojedzonymi kanapkami. Pan Piotr wytłumaczył, że dla nas wszystkich była to miła, spontaniczna niespodzianka, i że wszystko wypadło bardzo ładnie. Wytłumaczył też, co znaczy użyte przez p. Ministra sformułowanie - "ze wszech miar". Całkiem im odpuściło, kiedy usłyszeli się w Radio Kołobrzeg i zobaczyli reportaż z uroczystości w Wiadomościach Telewizji Koszalin. A na Kursie Jazdy Konnej, znowu - nie tak medialnie jak w Porcie Jachtowym, ale równie budująco. Dzisiaj grupa najbardziej zaawansowanych poszła w teren i niestety nie było tam aparatu fotograficznego. Dzisiaj też rozpoczęliśmy naukę powożenia. No cóż, trochę nas potrzęsło, ale generalnie - absolutnie pozytywnie. Po krótkiej, poobiedniej przerwie wróciliśmy do Kołobrzegu. Nareszcie mieliśmy bezstresowy czas na kołobrzeskie molo, promenadę, latarnię morską... A po kolacji zanurzyliśmy ręce w mące i soli, dzięki czemu powstała cała galeria bardzo ładnych prac artystycznych. >FotoGaleria<\nDzień Szesnasty (19.07) Normalnie to dzień za dniem płynie wolno, ale nie na naszej Kolonii. Dziś nasi żeglarze mieli wyjść w rejs z Kołobrzegu do Dźwirzyna ale zmienny, najpierw północno - zachodni, a za chwilę południowo - zachodni wiatr i deszczowe chmury pokrzyżowały wszystkie plany. Skorzystaliśmy zatem z "otwartego" zaproszenia Dowódcy Morskiego Oddziału Straży Granicznej i Członka Zarządu Ligi Morskiej i Rzecznej - Komandora Marka Padjasa, do zwiedzenia Portu Wojennego. Aż dech zapiera, bo wzięliśmy udział w prawdziwych manewrach wojskowych na otwartym morzu! Nie uwierzycie - ale wszystkie zdjęcia i filmiki, które osobiście robiłem - ot, po prostu - zniknęły z naszego komputera! Dywersant jakiś, czy co?! Nie, nie - to niestety wyczerpały się obie baterie. Pech taki przebrzydły jakiś. U naszych Jeźdźców gorączka punktowanych sprawdzianów i jutrzejszych ostatnich popisowych zajęć - Turnieju. Wszyscy dzielnie przygotowują się do tego wyzwania. Całe popołudnie, niestety bardzo deszczowe, spędziliśmy na przygotowaniach do Mini Play Back Show. >FotoGaleria <\nDzień Siedemnasty (20.07) Dzisiaj po raz ostatni byliśmy zajęciach specjalistycznych. Smutno było nam się rozstać z naszymi konikami i naszymi jachtami. No cóż, wszystko co dobre, szybko się kończy. Na zakończenie Kursu Jeździeckiego, oprócz naszych popisów, oklaskiwano pokazy umiejętności naszych czworonożnych przyjaciół. Nasz arab, to prawdziwy aktor. Po każdym popisie domagał się braw! A ten łaciaty konik polski, to postanowił zrobić bez jeźdźca cały program, z wszystkimi przeszkodami! Widać było, że wesoło rozrabiają i świetnie się bawią - jak małe dzieci! Aż tu nagle na fryzach wjeżdża Zosia i Julka, rozlega się muzyka... i konie zaczynają tańczyć! A kiedy już zakończyło się to piękne widowisko i konie wróciły do siebie, nastąpiło wręczenie Dyplomów Ukończenia Kursu oraz na pamiątkę, srebrną miniaturkę końskiej podkowy. Tak naprawdę nie było to pożegnanie z naszymi instruktorami i konikami, bo jutro przed wyprawą na Piracką Przygodę wybieramy się do nich raz jeszcze. Z tego co wiem, mamy kupić dla koników worek marchewki albo i dwa. Nasi żeglarze mieli dzisiaj prawdziwe ostatnie żeglarskie zajęcia - z dużą falą, która momentami przelewała się do łodzi. Byli pod wrażeniem i cały czas o tym opowiadali. Ależ oni są wprawieni w klarowaniu łodzi idzie im to błyskawicznie. Nauczyłem się tego terminu od nich. Po południu odbyły się taka gra terenowa - Dionizje. Wszystko zapowiadało się dobrze ale niestety do czasu. Pod koniec zdarzyło się oberwanie chmury i cała zabawa szybciej się zakończyła. Na szczęście wszystkim udało się przejść wyznaczoną trasę, a finał odbył się w świetlicy Ośrodka. Po kolacji - niespodzianka! Wybraliśmy się na główny plac w Dźwirzynie, na spektakl plenerowy pt. "Kubuś Puchatek". Nie zgadniecie, kogo tam spotkałem - TeżKubusa! Tak, tego samego, którego spotkaliśmy parę dni temu, kiedy z Tygryskiem buszował po cukierniach w Rewalu. Wtedy myślałem, że działają na jakiejś Kolonii i mają wolne, a teraz okazuje się, że... robią karierę w teatrze! A w ogóle to przedstawienie było bardzo ładne, wesołe i dostali wielkie brawa, szczególnie TeżKubus i Tygrysek. Ci to wiedzieli jak się urządzić. >FotoGaleria< >Filmik z przystani<\nDzień Osiemnasty (21.07) Obudziliśmy się z dziwnym uczuciem, z którym jakoś trudno się pogodzić - że już niedługo stąd wyjedziemy. To takie jakieś nierealne. W nocy trochę lało, a na morzu rozhulał się sztorm, który trzyma do tej pory. Planowane na plaży podsumowanie kolonijnych prac w grupach, odbyło się zatem w świetlicy. Też dobrze, tym bardziej, że okrasiliśmy go grami, zabawami i muzyką. Kiedy skończyliśmy, przestało również padać. Polecieliśmy więc odpowiednio się ubrać i... chodu na plażę. Nasze Panie mówiły, że w czasie sztormu jest najwięcej jodu w powietrzu i są największe szanse na znalezienie bursztynu. Wprawdzie bursztynu nie znaleźliśmy, ale było niezwykle, tym bardziej, że większość z nas po raz pierwszy widziała sztorm z tak bliska. Po południu pisaliśmy List do przyjaciela. No bo tak - na początku Kolonii, wylosowaliśmy osobę, którą przez całe trzy tygodnie mieliśmy się opiekować, być dla niej pomocni. Powiem szczerze, ze było to bardzo trudne zadanie, zwłaszcza, że trzeba było działać jak niewidzialna ręka. Przez cały czas Koloni wszyscy w tym kierunku działali, a Listy, które dostały nasze Panie doręczone zostaną Przyjaciołom, jutro w czasie ostatniego wieczorem. Po wcześniejszej kolacji ruszyliśmy na spotkanie z Piracką Przygodą. Po drodze zajechaliśmy do Stadniny, aby raz jeszcze podziękować i pożegnać się z naszą Kadrą i Końmi. Kadrze wręczyliśmy kwiaty i figurkę wiedeńskiego Lipizanera zaś koniki na pożegnanie dostały pyszne marchewki. Po ostatnim Sto lat i wielkim dziękujemy, z łezką w oku ruszyliśmy w dalszą drogę. Zakończeniem naszego Szkolenia Żeglarskiego było spotkanie z najważniejszym piratem rejonu Bałtyku - z Wańko i jego załogą. Na spotkanie umówiliśmy się w kołobrzeskiej Reducie Solnej. Dobrze, że przybyliśmy punktualnie, bo Wańko ma uczulenie na spóźnialskich. I tak oto rozpoczęła się nasza wielogodzinna, pełna niespodzianek Piracka Przygoda. Ludzie, ale się działo! Najpierw walki na bomie i wiele innych godnych żeglarzy, sprawdzianów, zabaw i konkurencji na świeżym powietrzu. Dopiero kiedy uznał, że zdaliśmy egzamin - zaprosił nas do środka. Tam to dopiero się działo! Tam też, w przerwie prowadzonego przez niego spotkania, ostatecznie uznając argumenty szefostwa kołobrzeskiej Ligi Morskiej i Rzecznej oraz naszej Kadry Instruktorskiej wyraził zgodę na poszerzenie szeregów Braci Żeglarskiej o nowych adeptów i wręczenie im odpowiednich Certyfikatów. Oczywiście chodziło o naszą Grupę Żeglarską, a stosowne Certyfikaty wręczyli nam - nasze ulubione Wilki Morskie, nasi ulubieni Instruktorzy. Bardzo, bardzo im podziękowaliśmy. Szef Szkolenia Żeglarskiego - Zenon Mielnik wręczył panu Piotrowi na pamiątkę Szkolenia, płytę CD z filmikiem nakręconym w czasie wizyty w Porcie Wojennym. Oprowadzał nas po nim sam - kmdr Marek Padjas, również członek Zarządu Ligi Morskiej i Rzecznej w Kołobrzegu. Zobaczcie proszę - >Film - pamiątka ze Szkolenia Żeglarskiego<.No a potem, znowu inicjatywę przejął Wańko - czyli ciąg dalszy Pirackiej Przygody. Ale było! Masakra! >FotoGaleria< >Filmik z pożegnania w Stadninie <\nDzień Dziewiętnasty (22.07) Od rana wielkie pakowanie. Jejku! Jak się udało Mamie to wszystko wcześniej spakować! Dobrze, że panie były w pobliżu i pomagały nam zamykać nasze walizy. A jak już sobie poradziliśmy z pakowaniem, to polecieliśmy na plażę, żeby zobaczyć na własne oczy, co może zrobić sztormowe Morze, czyli wkurzone Morze np. z naszą ulubioną plażą. Miejsce naszych słonecznych kąpieli i igraszek pochłonęło morze... fale nawet wysokie, ale plaży "0"! Ścigaliśmy się trochę z falami, no i w końcu poszliśmy sobie. Ależ ten Bałtyk jest. Sam nie wiem, czy sygnalizuje nam, że dosyć tej ładnej pogody, bo koniec Kolonii albo jest obrażony, że wyjeżdżamy. Przyjmuję tę drugą wersję. Przelecieliśmy się jeszcze po sklepikach i straganikach z pamiątkami. Największe wzięcie miały widokówki, bo wszyscy chcieli, jeszcze z z kolonijną datą wysłać pozdrowienia do MamoTatów, CiocioWójków, BabcioDziadków i... Problem w tym, że tam gdzie kupowaliśmy gorączkowo wypisywane kartki nie było znaczków, w Kiosku Ruchu też nie - a Poczta w Dźwirzynie niestety już nieczynna! Rozumiejąc powagę sytuacji, p. Dagmara wzięła ponad 100 kartek, pojechała z nimi na Pocztę do Kołobrzegu i... szczęśliwie je wysłała. Uff! Po południu szlifowaliśmy program na uroczyste zakończenie Kolonii. Gośćmi imprezy były dzieci z niedawno zamieszkałej w "Pionierze" Formacji Tanecznej "Sukces" z Koszalina, które przygotowały bardzo, profesjonalny pokaz tańców w pięknych strojach. Aż miło było na nich patrzeć. Gośćmi wieczoru było też wielu rodziców, którzy jeszcze po zakończeniu programu lub po śniadaniu zabierali naszych Kolonistów na dalszą, już rodzinną część wakacji w Polsce. W przygotowanym przez dzieci programie artystycznym, oprócz zabaw, konkursów i skeczy, nie zabrakło popisowych numerów z poprzednich kolonijnych imprez. Wręczono też, podsumowujące kolonijne konkursy i dyscypliny - dyplomy, nagrody i upominki. Wszystko to przeplatane było blokami tańców towarzyskich, które wprawiały w zachwyt oklaskujących je rodziców. Pojutrze będę w domu, to wszytko Wam dokładnie opowiem. >FotoGaleria<\nDzień Dwudziesty (23.07) Na pożegnanie wszyscy razem... tak śpiewaliśmy pani Kierownik Ośrodka, wręczyliśmy jej i całemu personelowi bukieciki polnych kwiatów i mały upominek z Wiednia. Pani Kierownik powiedziała, że zawsze nas zaprasza, i że dla uczestników naszej Kolonii pobyt w Ośrodku jest gratis ! Trzeba to sprawdzić... Przed spotkaniem z Kierownictwem, zaraz po pysznym śniadanku wybraliśmy się na ostatni łyk świeżego morskiego powietrza, ostatnie pamiątkowe zdjęcia. Potem uściski, łzy, obietnice, że za rok się spotkamy... i pa, pa. Punktualnie o dwunastej wyjechaliśmy z Ośrodka, kierując się prosto na Berlin. Po drodze długi postój w McDonalds na duuuży posiłek. Trochę się denerwowaliśmy, czy zdążymy na pociąg, bo korki były okropne. Szczerze powiem, że nikomu się nie spieszyło, bo chwila rozstania zbliżała się nieuchronnie. Szczęśliwie dotarliśmy na dworzec, gdzie przy pomocy bagażowych torby i walizy przetransportowaliśmy nasze walizki do pociągu. Gwizdek konduktora, uświadomił wszystkimi, że przed nami niestety ostatni etap naszej tegorocznej wakacyjnej przygody. A kiedy już rozlokowaliśmy to słyszałem, jak dzieciaki umawiały się na wyjście na basen - oczywiście w Wiedniu. Poza tym miały wiele innych, niezłych pomysłów na wakacyjne spotkania. No i to chodziło! Najważniejszym tematem rozmów w podróży, były oczywiście kończące się właśnie Kolonie. Były też spontaniczne śpiewy. Słowem, podróż upływała nam normalnie. Fajne dzieciaki. No to - pa, pa, MatoTaty! Do zobaczenia rano w Wiedniu. >FotoGaleria<\nDzisiaj pisałem o Was już po raz ostatni. Będzie mi brakowało mojego, no i Waszego Dziennika Kolonisty. Już teraz zaczynam odliczać dni do naszego następnego wakacyjnego spotkania, kiedy to znowu zasiądę przed komputerem gdzieś w nadmorskiej miejscowości i będę nadawać w świat, co tam na Kolonii i w okolicznej trawie piszczy.\nPozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie życząc udanej reszty wakacji, miłych wyjazdów i szczęśliwych powrotów. Wasz ulubiony wirtualny kolonista Kubus


Magiera w miejsce Hasiego. Legia zmienia trenera - Dailymilitary\nJak podaje "Przegląd Sportowy", niepowodzenia Hasima postawiły władze klubu pod ścianą. Uznali, że najlepszym rozwiązaniem będzie zatrudnienie trenera, który jest blisko związany z Legią Warszawa i odnosił w ramach gry w tym klubie liczne sukcesy. Zadecydowały również względy finansowe, oceniono, że duże środki poniesione na zagranicznego selekcjonera wcale nie muszą wygenerować spodziewanych efektów.\nMagiera ma poprowadzić warszawską drużynę w meczu ze Sportingiem, który rozegrają 27 września w Lizbonie. Wcześniejszym meczem z Wisłą Kraków pokieruje Vuković. Może wyjątkowo poprowadzić zespół, bo jako asystent dostał warunkową licencję obowiązującą 10 dni.\nO odwołaniu Hasiego mówiło się głośno od środowej porażki Legii Warszawa. Klub w swoim pierwszym spotkaniu fazy grupowej Ligi Mistrzów przegrała u siebie 0:6 (0:3) z Borussią Dortmund. Duży udział przy bramkach miała defensywa gospodarzy, która grała wyjątkowo nieporadnie. Z kolei wicemistrzowie Niemiec chętnie korzystali z prezentów i już w pierwszej połowie, w ciągu dziesięciu minut strzelili trzy bramki.\nPo meczu w 9. kolejce LOTTO Ekstraklasy, w którym Legia Warszawa uległa przed własną publicznością 2:3 Zagłębiu Lubin Besnik Hasi stracił stanowisko.\n"Przyjaźń zbudowana na wspólnych wartościach". Spotkanie Merkel-Trump


GDYNIA – 1988 – 2018 (Muzeum Miasta Gdyni) | Violence Online\nPosted by areklerch on Mar 30, 2019 in Recenzje | Możliwość komentowania GDYNIA – 1988 – 2018 (Muzeum Miasta Gdyni) została wyłączona\nTrójmiasto to stan umysłu. W zasadzie w każdej sferze, ale nas interesuje muzyka – na tym polu działo się i dzieje tu bardzo, bardzo dużo, zazwyczaj oryginalnie i zawsze z posmakiem wolności w tle. Taka była też wydana w 1988 roku kultowa już dzisiaj składanka „Gdynia”, która zgromadziła śmietankę ówczesnej alternatywy; trzydziestolecie tej płyty będzie zapamiętane na długo, bo z inicjatywy Michała Miegonia znanego chociażby z Kiev Office na świecie pojawiła się właśnie nowa wersja tej kompilacji z świeżymi, często zaskakującymi interpretacjami tych samych klasyków, które gościły na „Gdyni” z 1988 roku.\nW zasadzie taka kompilacja nie powinna się udać, bo przynajmniej teoretycznie śmierdzi tanim sentymentalizmem i już słyszę głosy, że oryginału nie powinno się profanować. Ok, ale mówimy przecież o Trójmieście, a tu odważne, pozornie tylko ryzykowne pomysły były i są na porządku dziennym. Podstawą jest coś co nazwałbym swobodą artystyczną. Każdy z wykonawców dostał do ręki oryginał bez wytycznych, dlatego te interpretacje, ich rozmach i zwroty akcji są niezłym zaskoczeniem, stawiającym niniejszy krążek w gronie najciekawszych płyt ostatnich miesięcy i absolutnie nie można traktować go jako kolejnej, nudnej składanki typu „tribute to…”. Właśnie wyzwolenie z takiego myślenia przynosi płycie sukces. Bo nawet bez całej otoczki, przywoływania lat 80. i klasyków ówczesnej sceny „Gdynia 1988-2018” broni się nieźle i pokazuje, że i wtedy i dzisiaj Trójmiasto ma swój odrębny, muzyczny język, który z powodzeniem opiera się zmieniającym się modom, dyktując własne warunki. Tylko tak należy płytę traktować.\nNajbardziej cieszy mnie możliwość zabawy w porównania z oryginałami. W zasadzie wszystko zostało zrobione bez jakiegokolwiek „szacunku”, oryginały były luźnymi punktami wyjścia, czasami pozostała melodia, oczywiście tekst, ale cała reszta to już indywidualne preferencje, dlatego krążek jest bardzo ciekawym przyczynkiem nie tyle na temat tego co było, ale raczej pokazuje co dzisiaj dzieje się i dokąd zmierza Gdynia/3M. A zmierza np. w krainę czystego hałasu, bo tak można zinterpretować „Szampan” Call System, tu w bezkompromisowym wykonaniu Królestwa, Nowa Ziemia z Krychowiakiem dodała jeszcze większego mroku Pancernym Rowerom, a Kiev Office na nowo poukładało bieliźnianą „Miłość w Jugosławii” – to jest dobry przykład, bo choć wyraźnie słychać jaki to utwór, delikatne przesunięcia w harmoniach i melodyce powodują, że gdzieś pod skórą czujemy niepokój, bo coś jest inne, ale jednak jakby znane. No i wreszcie „Aaa” Apteki, które na jazzowo rozjechał Band A w składzie z Gosem i Gadeckim (Lonker See chociażby…). Wymieniłem tylko kilka utworów, bo słuchaczom chcę zostawić przyjemność z wyszukiwania tych wszystkich zmian. Przyznam, że nie spodziewałem się tak dobrej płyty, w dodatku bardzo fajnie wydanej, z wyczerpującymi informacjami na temat poszczególnych składów. Cóż, Trójmiasto żyje, i to jak…


małopolskie - Ogłoszenia adopcyjne zwierząt - Psy i koty do adopcji - Przygarnij Zwierzaka\nOgłoszenia z województwa małopolskiego\n(Odsłon: 3,720 / ID: 189541)\nStrona 165 / 286\n|< < ... 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 ... > >|\n(Odsłon: 63 / ID: 183986)\nBAFI - cudowny psiak, który kocha wszystkich, szuka domu!\nBafi został zabrany ze schroniska, w którym sobie nie radził. Psiak ma uszkodzoną przednią łapkę, nie wiemy czy to uraz mechaniczny czy efekt wieloletniego zaniedbania psiaka przez poprzedniego "Pana". W każdym razie w schroniskowym boksie Bafi nie miałby szans na rehabilitację, dlatego został zabra...\nWojewództwo: małopolskie Miasto: KRAKÓW Data: 08.10.2018\n(Odsłon: 149 / ID: 183985)\nDwa, 4-miesięczne piękne szczeniaczki wyrzucone w worku do adopcji\nDwa, 4 miesięczne szczeniaczki szukają pilnie nowych, kochających domów. Sezon na pozbywanie się szczeniąt jest już niestety rozpoczęty...Pieski zostały podrzucone w worku pod schronisko, jako 7 tyg oseski. Były zaniedbane, głodne i jak się okazało...chore :( Przeszły leczenie na parwowirozę, teraz ...\n(Odsłon: 65 / ID: 183984)\nORZESZEK - cudowny, młody, zagubiony psiak szuka domu PILNE\nORZESZEK - cudowny, przytulaśny i bardzo spragniony uwagi i miłości człowieka. W schronisku jest już od kilku miesięcy. I to o kilka miesięcy za dużo... Orzeszek to typ psa, który bez człowieka jest jak bez tlenu, nie może żyć... Takie psiaki bardzo źle znoszą pobyt za kratami, szybko rezygnują z si...\n(Odsłon: 47 / ID: 183983)\nGAMBI - śmieszny, kochany psiak, mix jamnika z buldogiem do adopcji\n(Odsłon: 59 / ID: 183981)\nAMANCIK-kochany, malutki grzeczny psiak szuka dobrego domu, adopcja\nMały rudy kochany psiak Amancik to niewielki, spokojny psiak o łagodnym usposobieniu. Psiak został zabezpieczony gdy przez kilka dni siedział pod ogrodzeniem jednego z domów i czekał na suczkę. Obecnie Amancik przebywa u nas i nie sprawia żadnych problemów. To czysty psiak w dobrej kondycji. Aman...\n(Odsłon: 70 / ID: 183979)\nSANCZO-kudłaty, spokojny, miły nieśmiały psiak-2 lata-szukamy domu\nKudłaty ciemno brązowy piesek do adopcji Sanczo to spokojny, łagodny pies o przyjaznym usposobieniu. Psiak trafił do nas po śmierci właściciela, szuka nowego domu. Niestety rodzina nie podjęła się opieki nad maluchem i ten trafił do nas. Psiak na razie jest trochę wystraszony, nie może odnaleźć si...\n(Odsłon: 109 / ID: 183969)\nLISIA-kochana, przemiła niewielka ruda sunia-szukamy dobrego domu\nNiewielka ruda suczka po zmarłym właścicielu Lisia to niewielka, grzeczna i spokojna suczka o łagodnym usposobieniu. Suczka trafiła do nas po śmierci właściciela, szuka nowego domu. Lisia to suczka typowo domowa - uwielbia głaskanie, przytulanie się do opiekunów, spacery i zabawę, Jest łasuchem, ...\n(Odsłon: 48 / ID: 183966)\nLEJLO- przestraszony piękny młody psiak-szukamy troskliwego domu, adopcja\nPrzestraszony duży piesek Lejlo to na razie nieufny, wycofany, przestraszony pies. Trafił do nas kilka tygodni temu, na razie jest bardzo ostrożny w kontakcie z człowiekiem. Boi się ludzi, powarkuje ze strachu lub chowa się w budzie, ale nie zrobi krzywdy. W każdej konfrontacji z człowiekiem wycofu...\n(Odsłon: 150 / ID: 183963)\nLUZIK=przemiły mruczek, kochany mały kociak. szukamy domu\nKochany bury pręgowany kotek do adopcji Luzik to kochany, miły, kontaktowy kociak w wieku około 3-4 miesięcy. Kociak dołączył do swojej siostrzyczki - Sympatii i Fantazji, wszystkie są super fajne. Luzik, to piękny bury pręgowany kociak. Uwielbia się bawić, jest uroczy, Luzik potrafi ładnie chodzi...\n(Odsłon: 163 / ID: 183922)\n4 tygodniowe, cudowne szczeniaczki znalezione na polu do adopcji\nZa oknami jesień, pierwsze bardzo zimne noce, wieczorami czuć już mocno chłód. W szczerym polu bezdomna suczka rodzi 5 szczeniąt. Szczeniąt od urodzenia skazanych na poniewierkę? tułaczkę? śmierć? Telefon z prośbą o pomoc do schroniska od osoby, która przypadkowo podczas spaceru natknęła się na wyko...\nWojewództwo: małopolskie Miasto: KRAKÓW Data: 07.10.2018\nDzisiaj: 21.03.2019 (Thursday), 15:36:42 Zalecana rozdzielczość: 1024 x 768 (lub większa) Kontakt z administratorem: przygarnijzwierzaka@o2.pl


Edukacja Jutra. Od tradycji do nowoczesności. Aksjologia w edukacji jutra - Dominika Machnio: Funkcjonowanie dziecka w gromadzie zuchowej a jego rozwój społeczno-moralny, Księgarnia Internetowa Educatio\nStrona główna / Edukacja / Edukacja Jutra. Od tradycji do nowoczesności. Aksjologia w edukacji jutra - Dominika Machnio: Funkcjonowanie dziecka w gromadzie zuchowej a jego rozwój społeczno-moralny\nEdukacja Jutra. Od tradycji do nowoczesności. Aksjologia w edukacji jutra - Dominika Machnio: Funkcjonowanie dziecka w gromadzie zuchowej a jego rozwój społeczno-moralny


najlepsi adwokaci w rzeszowie | https://adwokatrzeszow.net/ Opublikowano 07:27:00 PM dnia 03.04.2021\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie Płynęli znów od latarni do latarni. Mam zaszczyt…” Paryż, 2 dnia księżyca Chalwal, 1712. radca prawny cennik\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie Nawet lew tutejszego zoo mieszkał przez rok w klozecie. adwokat do spraw rozwodowych rzeszow Nawet lew tutejszego zoo mieszkał przez rok w klozecie.\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie najlepsi adwokaci w rzeszowie Toteż, ton jego rozmowy był bardzo osobliwy. najlepsi adwokaci w rzeszowie Wyznam ci, Usbeku, nie zdarzyło mi się patrzeć, jak łzy płyną z czyich oczu, iżbym nie był tym przejęty. adwokat rzeszow sprawy rodzinne - 08.04.2021 - 00:20:05 AM\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie najlepsi adwokaci w rzeszowie W niej Ewie i otchłani gotowało się coś albo była zupełna pustka. radca prawny rzeszow opinie - 19.03.2021 - 10:36:05 AM\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie Paryż, 17 dnia księżyca Saphar, 1715. najlepsi adwokaci w rzeszowie — Co — Teraz ćwiczę mazurek Chopina. prawo spadkowe rzeszow - 16.01.2021 - 11:34:04 PM\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie adwokat rzeszow opinie najlepsi adwokaci w rzeszowie Ta obrona narodowości dobrze harmonizowała z duchem utworu, którego pomysł już podczas pisania memoriału musiał się zarysowywać w twórczej wyobraźni poety, a który wkrótce potem zaczął przyoblekać kształty powieściowe, z duchem Króla Zamczyska. Z innych objawów literackiej twórczości Goszczyńskiego w owych czasach najmniej godnym uwagi jest udział jego w piśmie humorystycznym polskim, które w r. 1839 zaczął wydawać w Strasburgu dobry znajomy jego, dawniejszy wydawca krakowskiego Powszechnego Pamiętnika nauk i umiejętności, Leon Zienkowicz. Pismo to chciało nawiązać do czasów obecnych tradycję Rzeczypospolitej Babińskiej i dlatego miało tytuł Pszonka, ale obracało się w zbyt ciasnym kole satyry, wymierzonej przeciw stronnictwom emigracyjnym i ich organom, z którymi Towarzystwo Demokratyczne dojść do porozumienia nie mogło, zwłaszcza przeciw stronnictwu dynastycznemu, które w księciu Adamie Czartoryskim widziało króla de facto. W piśmie tym, w którym oprócz wydawcy brali udział Goszczyński i świeżo także przybyły z Galicji Lucjan Siemieński, były niektóre artykuły wesołe i dowcipne, ale te, które wydobył z Pszonki Zygmunt Wasilewski i wydał w zbiorowym wydaniu Dzieł Goszczyńskiego 1910 jako utwory tego poety, mało mają humoru, a wiele zaciętości stronniczej. W ogóle humor był czymś obcym naturze Goszczyńskiego, który na życie spoglądał zawsze okiem poważnym i surowym. Więcej mają znaczenia jego recenzje literackie, umieszczane w tym czasie 1841–1842 w Demokracie Polskim, nieliczne wprawdzie, ale takie, w których stan jego duszy i kierunek wyobrażeń mógł się lepiej niż w humorystyce anulować. Taką była naprzód jego ocena Pamiątek Soplicy Henryka Rzewuskiego, które były czymś zupełnie nowym, nie mającym wzoru przed sobą w literaturze polskiej. Ocena była obszerną, wszechstronną, w wielu rzeczach trafną; Goszczyński zastanawiał się w niej nad zadaniem krytyki i dochodził do wniosku, że krytyka powinna być tym dla literatury, czym jest sumienie dla człowieka. Jeszcze godniejszą uwagi była recenzja poezji Bohdana Zaleskiego, które wtedy ukazały się na horyzoncie literackim. Recenzja była także obszerna, szczegółowa, napisana przy tym z wielkim polotem i wielkim przejęciem się ważnością zadania, jakie miał krytyk przed sobą. adwokaci od rozwodow [...]\n[adwokat sprawy karne rzeszow] dobry adwokat rzeszow - 14.02.2021 - 07:32:28 PM\nlista adwokatow rzeszow - najlepsi adwokaci w rzeszowie , — Szesnaście. kancelaria prawa pracy rzeszów prawo karne rzeszow\nadwokat sprawy rodzinne cennik - najlepsi adwokaci w rzeszowie , Całkiem nie wiem. pomoc prawna rzeszow\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie kancelaria adwokacka w rzeszowie Od Tokatu do Smyrny nie spotkaliśmy ani jednego miasta zasługującego na to, aby je wymienić. Ze zdumieniem ujrzałem słabość królestwa Osmańskiego. To chore ciało utrzymuje się nie przez łagodny i średni porządek, ale przez gwałtowne leki, które wyczerpują je i podkopują bezustannie. Baszowie, którzy urzędy swe uzyskują jeno za grube pieniądze, obejmują podwładne im prowincje zrujnowani i pustoszą je niby podbite kraje. Zuchwała milicja podlega tylko własnym kaprysom. Fortece zaniedbane, miasta opustoszałe, wsie wyniszczone; uprawa ziemi i handel w upadku. Bezkarność sroży się pod tym surowym rządem; chrześcijanie, którzy uprawiają ziemię, Żydzi którzy ściągają podatki, narażeni są na tysiączne gwałty. Posiadanie ziemi jest niepewne; co za tym idzie, gorliwość w jej uprawie osłabła; nie ma prawa ani własności, które by miały moc wobec zachcenia satrapów. Barbarzyńcy owi jak wiele zaprzepaścili wszystkie sztuki, że zaniedbali nawet sztukę wojenną. Kiedy narody Europy doskonalą się z każdym dniem, oni zostają w dawnej nieświadomości; nie wpierw przyjdzie im na myśl zapożyczyć od nieprzyjaciół nowych wynalazków, aż wypróbują je tysiąc razy na własnej skórze. Nie mają żadnego doświadczenia na morzu, żadnej zręczności w prowadzeniu statków. rozwod adwokat [...]\n[adwokat odszkodowania rzeszow] dobry prawnik rzeszow - 04.03.2021 - 05:33:44 AM\nadwokat rzeszow rozwody - najlepsi adwokaci w rzeszowie , Idę do Annylekarza, aby zwolnić jednego. dobry adwokat rzeszów prawo rodzinne adwokat od rozwodow rzeszow\nadwokaci w rzeszowie - najlepsi adwokaci w rzeszowie , To Wezwanie do muz, po którym najspokojniej tą samą ręką kreśli Montesquieu nagłówek: Rozdział pierwszy, O handlu, pachnie w istocie rozkosznie wiekiem osiemnastym Ale niemniej zabawna jest historia tego wezwania. pomoc prawna\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie adwokat sprawy spadkowe rzeszow najlepsi adwokaci w rzeszowie Gromiwoja odbiera od Stratyllidy tarczę i oszczep, przypina złocisty szłom i staje w postawie warty przed bramą. Stratyllida chowa się za mur. Wpada Kinesjas, aż siny, za nim niewolnik Manes niesie jego synka. SCENA DZIEWIĘTNASTA Kinesjas, Gromiwoja. KINESJAS Do kroćset, jaki skurcz mnie pręży, męczy, Jakbyś mnie rozpiął na tortur obręczy GROMIWOJA Hej, kto w obrębie czat stoi KINESJAS Swój stoi GROMIWOJA Czy mąż KINESJAS Niestety GROMIWOJA Precz od tych podwoi KINESJAS Kto mi precz każe Ktoś ty GROMIWOJA Straż zamkowa KINESJAS Na bogi klnę cię, wołaj tu Myrriny GROMIWOJA Dobryś, Myrriny — a z jakiej przyczyny KINESJAS Jam jej małżonek, Kinesjas z Pyjoni. GROMIWOJA z nagłą, uprzedzającą grzecznością Witaj nam, gościu, ciebie sława goni Imię twe dobrze znane w naszym kole: Ciebie twa żona przy biesiadnym stole Wspomina czule przy każdym ust kąsku, Czy to jest jajko, jabłuszko, brzoskwinia, Mówi: „To dla mnie, cóż dla mego Kinia” KINESJAS Boże — gdzież ona… GROMIWOJA Gdy mowa o mężach Naszych, aktualnie chełpi się twa żona: „Z Kineczkiem moim równać ich nie mogę” KINESJAS Idź ją zawołać GROMIWOJA A dasz co za drogę KINESJAS Gdy zechcesz, dam ci ten gwoździk, tu, oto: Co mam, to daję z najszczerszą ochotą GROMIWOJA Więc zgoda, idę. KINESJAS Spiesz się, leć, mój kwiecie Wżdy mnie nie cieszy nic a nic na świecie, Odkąd odeszła ona z mego domu Już w progu żre mnie smutek i ciemięży, Gdzie spojrzę, pustki, nuda: jeść nie mogę, Apetyt tracę, bo mnie krzepa pręży SCENA DWUDZIESTA Z Przedsieni wychodzą Gromiwoja i Myrrine, żywo ze sobą namawiając. MYRRINE Kocham go, kocham, lecz mojej pieszczoty Nie chce, więc po co mnie ciągniesz, niebogę KINESJAS wyrywając się naprzód Co ty wyrabiasz, Miro, skarbie zloty Zejdź do mnie, słodka MYRRINE Żywie Zeus, nie mogę KINESJAS Jak to, Mireczko, do mnie zejdź, o nieba MYRRINE Po co mnie wołasz, wszak ci nic nie trzeba KINESJAS Mnie nic nie trzeba, mnie, wcieleniu nędzy MYRRINE Bądź zdrów chce odejść KINESJAS Stój, słuchaj Może ciebie prędzej Wzruszy to dziecię Synku, proś mamusi Niewolnik Manes podnosi chłopczyka, Myrrine śmieje się do dziecka. CHŁOPCZYK Mama — mamusia — do mamy — mamusi KINESJAS oburzony Więc nawet dziecko zejść cię nie przymusi Sześć dni nie myte, nie ssało — biedota Ulitujże się pauza MYRRINE Toć się lituję, lecz ojciec niecnota Nie ma litości nad nim… KINESJAS ostro Zejdź do dziecka MYRRINE bardzo poważnie O serce matki, ty mi tu zejść każesz schodzi po stopniach, odbiera i pieści malca KINESJAS do siebie — stojąc obok Wydaje mi się, jakby znacznie młodsza I jakiś wabik i wdzięk od niej bije, A że się dąsa i zadziera noska, To tylko przez to będzie… jeszcze słodsza MYRRINE całuje dziecię Synku mój złoty, złego tatki dziecię Daj pysia mamie, twój całus — najmilszy KINESJAS zaczyna ją ściskać Porzuć, złośnico, grymasy raz przecie Nie słuchaj innych kobiet Nie truj życia I mnie, i sobie MYRRINE daje mu klapsa No — ręce przy sobie KINESJAS A w domu nieład, wspólne nasze miano Tak zaniedbane MYRRINE oschle Mało mnie obchodzi. KINESJAS Mało, że twoją wełnę ukochaną Kury rozwłóczą MYRRINE Tak, mój panie, mało. KINESJAS Lecz Afrodycie nic się nie dostało, Mireczko, od nas tak dawno w ofierze To grzech; wróć do dom MYRRINE Nigdy, aż przymierze Zawrzecie oraz wojnę skasujecie KINESJAS Owszem, precz z wojną, jeśli tak wypadnie… MYRRINE Owszem, w dom wrócę, jeżeli tak padnie — Teraz pamiętaj, żem się zaprzysięgła KINESJAS Jednak raz przecie pójdź w moje ramiona MYRRINE O nie, choć kocha, ubóstwia cię żona KINESJAS Kochasz, więc kładź się tu, mirtowy kwiecie MYRRINE Jakiś ty śmieszny: patrzy na nas dziecię KINESJAS ogląda się za Manesem A prawda: Manes, wynieś mi je zaraz Manes odbiera od Myrriny dziecię i odchodzi: malec się drze horrendalnie Oto już znikli: znikł i twój ambaras, Więc kładź się zaraz MYRRINE Ależ gdzie, mój kocie, Gdzież by to zrobić KINESJAS Gdzie W tej ślicznej grocie MYRRINE Nie chcę nieczysta wracać w Gród, osiełku KINESJAS Możesz się obmyć tu, w Tajnym Źródełku MYRRINE Daną przysięgę mam złamać, pokuso KINESJAS Ja winę biorę: co ci tam przysięga MYRRINE Przyniosę… leżak… KINESJAS Po cóż ta mitręga Dobrze nam będzie na ziemi. ile kosztuje adwokat [...]\n[prawo pracy adwokat] adwokat - 11.02.2021 - 03:27:02 AM\nrzeszow kancelaria adwokacka - najlepsi adwokaci w rzeszowie ,http://images.google.com.bz/url?q=https://zaufanyprawnik.pl/ Za wałem, patrz, uderza wał, On darmo walczy, nie okrąży skał O prawa się opoki Roztrzaskał, szczęście porwał nurt głęboki — Któż po nim łzę w źrenicach miał Podczas powyższego śpiewu ustawiono na ziemi ławki dla sędziów, oskarżonego i oskarżycieli, wniesiono stół z urnami do głosowania itd.\nprawo spadkowe rzeszow - najlepsi adwokaci w rzeszowie , .\n✳ najlepsi adwokaci w rzeszowie prawnik prawo podatkowe rzeszow\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie kancelaria adwokacka rzeszow Karbowy przyprowadza brodatego chłopa: — Nie, panoczku namilejszy, my tolko brali drwa do pieczki. — A jak wam idzie — spytała panienka. — Chleb z lebiodą i korą brzozową pieczem. — A gryby macie — Maleńko, najświetlejsza panienko. — Oj, Artemuk, Artemuk, puśćcie go, karbowy. A tu powietrze z pól ciągnie przeźroczyste, chłodne. A powietrze z lasu ciągnie zielone, ciemnoiglaste. A karbowy ciągnie: — Ten tu libacyje urządza w krzakach z dwiema staruchami. A te staruchy się za kudły biorą, którą więcej chce. I tak, proszę panienki. — Puśćcie go, karbowy. najlepsi adwokaci w rzeszowie adwokat rzeszow [...]\n[radca prawny za darmo] adwokat rzeszow prawo pracy - 21.04.2021 - 00:47:13 AM\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie rozwod rzeszow Ze wszystkich narodów w świecie, drogi Usbeku, żaden co do chwały i ogromu podbojów nie przewyższył Tatarów. Ten lud jest prawdziwym władcą świata; wszystkie inne zdają się stworzone po to, aby mu służyć. Jest on zarówno założycielem, jak niszczycielem królestw; we wszystkich wiekach był biczem bożym narodów. Tatarzy podbili dwa razy Chiny i jeszcze dzierżą je pod swym panowaniem. Władają rozległymi krainami, tworzącymi cesarstwo Mogoła. Jako panowie Persji, usadowili się na tronie Cyrusa i Gustaspy. Postawili nogę na Moskwie. Pod mianem Turków poczynili olbrzymie zdobycze w Europie, Azji i Afryce i panują nad tymi trzema częściami świata. Jeśli zaś mamy mówić o odleglejszych czasach, z nich to wyszły niektóre ludy, które przyczyniły się do ruiny cesarstwa rzymskiego. Czymże są podboje Aleksandrowe w zestawieniu z z czynami Dżyngischana Brakło temu zwycięskiemu narodowi jedynie historyków, zdolnych opiewać jego cudy. Ileż nieśmiertelnych czynów utonęło w niepamięci Ileż mocarstw, których początku nie znamy Ten wojowniczy naród, wyłącznie zaprzątnięty obecną chwałą, pewien, że będzie zwyciężał po wsze wieki, nie myślał o przekazaniu potomności minionych podbojów. prawnik rzeszow za darmo adwokaci rzeszow lista najlepsi adwokaci w rzeszowie [...]\n[porady prawne rzeszow] kancelarie frankowe forum - 24.01.2021 - 02:28:05 PM\nnajlepsi adwokaci w rzeszowie, prawo pracy rzeszow porady


4 pokojowe mieszkanie Gorzów Wielkopolski, Górczyn - ogłoszenia 372362 | eGorzow.pl\n4 pokojowe mieszkanie Gorzów Wielkopolski, Górczyn (wygasło)\n280000 ZŁ (do negocjacji) To ogłoszenie wygasło w dniu 2019-08-24 13:44:03\nRezerwacja. Polecamy do sprzedaży mieszkanie 4 pokojowe o pow. 83,98 m2 usytuowane na 2 piętrze w ocieplonym bloku na os. Górczyn.\nNa metraż nieruchomości składają się: salon, 3 pokoje, kuchnia, łazienka z WC oraz przedpokój.\nMieszkanie do wprowadzenia bez ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z remontem. W pokojach na podłogach panele w łazience glazura i terakota, ściany szpachlowane i malowane, stolarka okienna PCV.\nOgrzewanie i ciepła woda miejskie. Opłaty eksploatacyjne w wysokości ok. 600 zł/ 4 osoby + prąd wg zużycia. Do mieszkania przynależy duży balkon oraz piwnica. W cenie mieszkania pozostaje zabudowa kuchenna wraz ze sprzętem AGD. Istnieje możliwość pozostawienia całego umeblowania.\nPożądana przez wielu lokalizacja. W pobliżu dużo terenów zielonych, sklepy, oraz dostęp do komunikacji miejskiej.


Renowacja orientalnego kilimu - The House of Rugs\nHome Aktualności\tRenowacja orientalnego kilimu\nnapisane przes Jacek 15 stycznia 2020\nRenowację rozpoczęliśmy od największych dziur, które ciągnęły się przez całą szerokość kilimu. Sugerowały zniszczenie w wyniku długotrwałego składowania złożonej tkaniny i przetarcia się jej na zgięciu. Ze względu na wyjątkowo jaskrawe kolory użyte do tkania musieliśmy farbować wełnę do uzupełnienia ubytków gobelinu. Zaletą, która jednak w trakcie naprawy jest utrudnieniem, był fakt, że osnowa była wełniana. Wełniane gobeliny na osnowie wełnianej są bardzo wysoko cenione, gdyż są bardziej miękkie i mają wielorakie zastosowanie. Mogą być narzutą na łóżko lub wyjątkowo ciepłym kocem, można je powiesić na ścianie lub położyć w sypialni na podłodze. Wszędzie wyglądają i spisują się doskonale.\nWracając do kolorowego gobelinu, zakres prac nad nim był znacząco większy niż początkowe szacowania. Okazało się, że w wielu miejscach kilim ma uszkodzony wątek i musimy oczyścić spore fragmenty wzoru przed ich ostatecznym odtworzeniem. Wełna, prawdopodobnie na skutek niewłaściwego prania, lub prania chemicznego stała się mało sprężysta, krucha, a miejscami rozłaziła się w rękach jak wata. Pracy po woli ubywało, a dzięki dobrze dobranej przędzy dziury „znikały” jedna po drugiej.\nRenowacja orientalnego kilimu zakończyliśmy zabezpieczając poszarpany i bardzo zniszczony brzeg. Ozdobny ścieg w kontrastowym kolorze zwieńczył naszą pracę nad tym radosnym gobelinem.\nPostrzępiony brzeg kilimu\nBrzeg kilimu po naprawie\nRozdarcie kilimu w zbliżeniu\nOrientalny kilim przed naprawą\ndziury w kilimienaprawa dziur w kilimienaprawa kilimunaprawa rozdarć kilimunaprawa rozdartego kilimurenowacja kilimurozdarty kilim


TEKTUROWO: września 2011\nAutor: mala_forma o 12:08 2 komentarze:\nWięcej zlinkowało się pod filmem :)\nAutor: mala_forma o 12:49 1 komentarz:\nKasztanowe Star Wars\nZa moich czasów robiło się kasztanowe ludziki i zwierzęta, teraz powstają statki kosmiczne i bazy:\nAutor: mala_forma o 09:15 2 komentarze:\nPrzechodząc przez ulicę, zerknęłam na tablicę informacyjną, którą właśnie mijałam. Niby nic nadzwyczajnego, a jednak ;)\nAutor: mala_forma o 07:05 5 komentarzy:\nTym razem naukowo:\nD&AD Science Museum - Black Holes\nAutor: mala_forma o 08:25 Brak komentarzy:\nNie mamy dużego doświadczenia w tzw. zajęciach dodatkowych, z większości sześciolatek szybko rezygnował. Wyjątkiem były zajęcia z ceramiki. Nie do końca rozumiem, na czym polega jej fenomen, jednak ceramika to najbardziej oblegane zajęcia w szkole. Jutro losowanie i mam nadzieję, że sześciolatek znajdzie się na liście uczestników. Potrzebujemy bardzo dużo szczęścia.\nPoniżej, w porządku prawie chronologicznym, kilka fotek dzieł z zajęć zerówkowych. Pierwsze prace są nieco nieporadne, ale ostatnia kaczka chyba już całkiem niezła. Wykonał je pięciolatek, można więc sobie wyobrazić, jakie cuda robiły dzieci ze starszych klas.\nMocno polecamy przetestowanie ceramiki w zatrzęsieniu zajęć dodatkowych :)\nGipsowe samochody to już nasza własna, domowa robota :)\nAutor: mala_forma o 02:15 4 komentarze:\nJest to nowy przewodni temat bałaganu w domu. Koniecznie na schodach, choć nie pozwalam. I koniecznie z użyciem książek, choć takiego zastosowania nie znoszę. Ja strofuję, a grzeczne i posłuszne dziecko w najlepsze bawi się dalej...\nAutor: mala_forma o 01:25 Brak komentarzy:\nTrochę się otrząsnęliśmy ze szkolnego szoku i powoli wracamy do naszych starych, ulubionych zajęć. W trakcie wczorajszego popołudnia został skonstruowany taki oto kolejny domek. Cieszę się, ponieważ papierowe dzieła powstają już bez mojej inicjatywy i z minimalną pomocą. I cały czas jest to chyba jedna z najulubieńszych zabaw, a to cieszy jeszcze bardziej :)\nI na koniec coś małego - coś, co zostało przyniesione ze szkoły. Ponieważ w trakcie lekcji sześciolatek stracił mleczną jedynkę - na szybko, w trakcie przerwy, skonstruował dla niej domek (!) Całe szczęście, że zabrakło czasu na zabawę :)\nAutor: mala_forma o 18:26 3 komentarze:


Z Katowic do Monachium z Lufthansą |\nMarzec 28, 2018 admin 0 Comments\nLufthansa otwiera nowe połączenie między Katowicami a Monachium. Loty będą odbywać się codziennie. Frank Wagner, Country Manager Lufthansa Group w Polsce powiedział: „Jesteśmy dumni mogąc ogłosić kolejne połączenie z Katowic do naszego drugiego portu przesiadkowego w Niemczech, co jest dowodem na rosnące zapotrzebowanie na naszą ofertę w regionie. Na trasie pomiędzy Katowicami a Frankfurtem wprowadziliśmy już większe i wygodniejsze maszyny, wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu pasażerów ze Śląska. Jesteśmy zadowoleni z naszych wyników na lotnisku w Katowicach – wysoki udział w rynku wśród przewoźników tradycyjnych, rosnąca liczba pasażerów oraz wypełnienia maszyn w ostatnich miesiącach ubiegłego roku potwierdzają, że nasz produkt doskonale spełnia oczekiwania podróżujących z tego regionu. Regionu, który jest dla Lufthansy jednym z najważniejszych pod względem biznesowym w Polsce. Teraz nasi klienci zyskują jeszcze bogatszą ofertę i wygodniejszy dostęp do globalnej siatki połączeń Lufthansy”\nLufthansa Group inauguruje Program Partnerski NDC\nWięcej lotów od Corendon\n← Nowe połączenia z lotniska Chopina\nW Izraelu dwa samoloty zderzyły się na lotnisku →\nKomunikaty PR Upadek biura podróży Thomas Cook powoduje zmiany na europejskim rynku lotniczym\nGrudzień 14, 2019 admin 0\nUpadek przedsiębiorstwa Thomas Cookma realny wpływ na rynek lotniczy. Przewoźnicy rozpoczęli wojnę o najatrakcyjniejsze spośród osieroconych połączeń, które mogą przynieść\nRekord wizyt na RYANAIR w ciągu Cyber Tygodnia\nGrudzień 11, 2019 admin 0\nGrudzień 8, 2019 admin 0