INWIT [Michał Cholewa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00068 007573 20251905 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-64523-44-1 Data wydania: 2017-11-02\nMICHAŁ CHOLEWA INWIT\n© 2016 WARBOOK Sp. z o.o. © 2016 Michał Cholewa Redaktor serii: Sławomir Brudny Redakcja i korekta językowa: Karina Stempel-Gancarczyk Korekta: Agnieszka Pawlikowska Projekt graficzny, skład, eBook:Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl Ilustracje: Grzegorz Bobrowski ISBN 978-83-64523-441 Ustroń 2016 Wydawca: Warbook Sp. z o.o. ul. Bładnicka 65 43-450 Ustroń, www.warbook.pl\nProlog Baza Marynarki Wojennej EU Narvik, Nordland, 21.05.2213 ESD, 16:19 Narvik uratowała tylko i wyłącznie chwilowa słabość porucznika Varaska. Sześćset czterdzieści kobiet i mężczyzn oraz centrala analityczna Dowództwa Operacji Specjalnych zawdzięczali swoją szansę plotkarstwu oficera pełniącego funkcję łącznościowca EUS „Hydra”. To właśnie gadatliwość sprawiła, że Varasek, zamiast ograniczyć się do standardowej wymiany komunikatów, zdecydował się na dłuższą rozmowę z kolegą z podchodzącego do stacji wojskowego transportowca „Stenton”. Każdy regulamin uznawał wojskowy kanał komunikacyjny za ściśle reglamentowany zasób floty i jego przeznaczeniem miały być wyłącznie istotne komunikaty, a nie osobiste rozmowy. Varasek miał jednak tego dnia wyjątkowo nudną wachtę, a łącznościowca na „Stentonie” znał od dawna. Wiedział też, że ani „Hydra”, ani sam transportowiec nie mają otwartych żadnych kanałów łączności i nie zanosiło się na to, żeby to miało ulec zmianie. Co więcej, frachtowiec, który przeszedł obowiązkową kontrolę kodów godzinę wcześniej, szedł już korytarzem wyznaczonym wiązką prowadzącą z Narviku do strefy postojowej stacji, co oznaczało sporo roboty dla sternika, ale pracy na stanowisku łączności było relatywnie niewiele. Z tego też powodu porucznik nie czuł specjalnych wyrzutów sumienia, nieregulaminowo wykorzystując wojskowy zasób na prywatną rozmowę. Potrzeba było zaledwie kilku zdań, by Varasek nabrał nieokreślonego wrażenia, że coś ze starym znajomym jest nie w porządku. Po dalszej minucie, z pewnymi wątpliwościami, zdecydował się zgłosić sprawę zastępcy dowódcy, który miał akurat wachtę na pomoście bojowym. Ten – mając za sobą dokładnie taką samą nudną wachtę – uznał, że wykorzysta okazję, by przeprowadzić ćwiczenia z przechwycenia i zajęcia jednostki wroga. „Hydra” nadała więc na stację Narvik informację o ćwiczeniach, po czym nakazała frachtowi wyzerowanie prędkości względnej wobec stacji i oczekiwanie na kontrolę. W odpowiedzi na wezwanie „Stenton” zerwał łączność i wyciskając każdy wat mocy z reaktorów, ruszył w kierunku instalacji. Miał do niej trzy minuty marszu, kiedy na wszystkich okrętach eskadry wartowniczej i na samym Narviku zawyły syreny alarmowe. Sekcje taktyczne wszystkich jednostek, jak również ta na Narviku momentalnie doszły do tego samego wniosku – dowodzący frachtowcem chce uderzyć w stację lub przynajmniej zasypać ją pędzącymi z jak największą prędkością odłamkami. Wysnuły też drugi wniosek – dysponując taką przewagą na starcie, „Stenton” ma na to szanse. Najbliższe niszczyciele, których dowódcy zdali sobie nagle sprawę, jak bardzo spóźnione jest ich działanie, ruszyły w rozpaczliwą gonitwę za frachtowcem, ale wiedziano, że kryzys rozwiąże się najpewniej pomiędzy stacją, „Stentonem” i „Hydrą”. Niszczyciel wystrzelił wszystkie pociski niemal równocześnie z salwą antyrakiet z Narviku – wobec przewagi prędkości „Stentona” były to jedyne pociski, które mogły mieć znaczenie w starciu. Odpalone pospiesznie dwie salwy z lasera dalekiego zasięgu uzyskały tylko dwa niesatysfakcjonujące błyski rozproszenia wiązki na powłoce refleksyjnej celu. „Stenton” odpalił odpalił pierwszą salwę defensywnych stiletto w kierunku bliższych pocisków Narviku i istotnie ten atak został zatrzymany. Osiem exocetów „Hydry” natrafiło tylko na jedną linię obrony wystrzelonej w ostatniej chwili drugiej salwy. Ku ogromnemu zaskoczeniu oficerów na pomoście niszczyciela cztery z ofensywnych pocisków zostały zniszczone i w strefę obrony bezpośredniej, w ogień krótkozasięgowych laserów IR wpadły tylko cztery rakiety. Tylko jedna detonowała w zasięgu ataku i nawet ona spowodowała jedynie nieznaczne uszkodzenia na kadłubie celu. Ale to wystarczyło – laser dalekiego zasięgu „Hydry” uderzył znowu, przy idealnie wyliczonej rotacji celu, trafiając dokładnie w uszkodzony sektor powłoki refleksyjnej. Promień przebił się przez pancerz jak cios gigantycznej pięści, rozdarł pokłady i przerwał kadłub serią eksplozji, w ułamku sekundy zamieniając w pełni sprawny okręt w chmurę szczątków. Ta właśnie chmura dotarła czterdzieści sekund później do Narviku. *** Generał Gunnar Solskjaerd w milczeniu obserwował unoszące się przy ścianie gabinetu holoprojekcje ukazujące obrazy z kamer stacji. W tak bladoniebieskich, że niemal białych oczach starszego mężczyzny migotały odbite obrazy miriad połyskujących w przestrzeni szczątków oraz zorganizowane układy świateł pozycyjnych na skafandrach roboczych grup technicznych. I rozdarty kadłub, z którego trzewi usuwano ciała w poprzebijanych skafandrach. – Przełom – powiedział wreszcie cichym, prawie bezosobowym głosem. – Spodziewałem się go później. Stojący kilka metrów za nim pułkownik William Brisbane nie odpowiedział. Szef Dowództwa Operacji Specjalnych nie oczekiwał tego zresztą. To, co komunikował Brisbane’owi, było raczej krótkimi wyjątkami z nieustających przemyśleń, dającymi ogólne pojęcie, co może ukrywać się za poznaczoną siecią zmarszczek, nieruchomą jak maska twarzą Norwega. Czas konkretów dopiero miał nadejść. – Będziemy zmuszeni do kontrakcji – dodał Solskjaerd po chwili ciszy. Najbliższy monitor ukazywał teraz dokładnie to samo co panoramiczny iluminator w gabinecie generała, tarczę planety z oznaczonymi na jej tle niewyraźnymi duchami niszczycieli eskadry patrolowej. – Szybko, dopóki sprawy nie nabrały rozpędu. William Brisbane, korzystając z faktu, że znajduje się niemal za plecami przełożonego, skrzywił się lekko. „Zmuszeni do kontrakcji” nie brzmiało dobrze, zwłaszcza kiedy duża część ruchów Dowództwa była de facto wymuszona. Specjalne zaznaczenie tego faktu mogło oznaczać wiele nieprzyjemnych rzeczy. Plany o stopień mniej precyzyjne, odrobinę mniejsze przygotowanie, większe marginesy błędów. Czynniki, które przenoszą akcje z pola eleganckich, chirurgicznych cięć w stronę szerokich zamachów tasakiem. – Jest pan zaniepokojony? – Gunnar Solskjaerd obrócił się powoli, by spojrzeć na podwładnego. W jego oczach odbijało się światło z otaczających ich projekcji. – Tak – odparł Brisbane bez namysłu. Na poznaczonej zmarszczkami twarzy Norwega pojawił się cień uśmiechu, ledwie zauważalne uniesienie kącików wąskich warg. – Ja też. Podszedł do szerokiego biurka o czarnym, połyskliwym blacie i krótkim gestem uruchomił jeden z wmontowanych weń projektorów. Holograficzna projekcja ekranu zabłysła nad płaszczyzną biurka. Tym razem nie był to jednak kolejny obraz z systemów obserwacyjnych, a surowa biel list raportowych. – Wysłałem zapytanie do Konklawe – powiedział Solskjaerd, ledwo dostrzegalnymi ruchami chudych palców wywołując kolejne, niewidoczne z miejsca, gdzie stał Brisbane, pozycje. – W sprawie potencjalnych wektorów ataku, jakie możemy wykorzystać. – I co powiedzieli? – Właśnie przyszło dla nas wezwanie. Zaskoczony pułkownik uniósł brew. Wiedział, że Konklawe, główny dział analityczny Dowództwa Operacji Specjalnych, nie wysyła swoich raportów nawet świetnie zabezpieczoną siecią wewnętrzną Narviku, zwykle polegając w takich przypadkach na oficerze łącznikowym. Tym razem jednak nie tylko zażyczono sobie obecności generała na miejscu, ale również – jeśli rozumieć dosłownie „nas” – Brisbane’a. Ale z drugiej strony i sytuacja była nietypowa. *** Sektor, w którym mieściły się przedziały Konklawe, był z pewnością najlepiej strzeżonym fragmentem Narviku. Idących przez kolejne strefy zastrzeżone dwóch oficerów kontrolowano praktycznie co kilkadziesiąt kroków, a od połowy drogi towarzyszyła im przydzielona przez szefa ochrony Konklawe drużyna żołnierzy. Nawet dla dowódcy oesów nie robiono wyjątków, kiedy chciał wejść do gniazda magów. Istniało wiele mitów na temat magów, ludzi z zaimplantowanym neurozłączem, pełnym interfejsem łączącym układ nerwowy z systemami elektronicznymi. Częściowo ich źródłem był strach – zachowanie magów, będące wynikiem zmian neurologicznych wynikających ze wszczepienia neurozłącza i z nieco innego niż ludzkie podejścia do widzianego przez strumienie analizowanych danych świata, dla wielu było niepokojące. Prawie bezpośrednio podłączając swój układ nerwowy do maszyn, budzili u wielu dodatkowy lęk jako osoby zbyt bliskie SI, aby im ufać. Innym źródłem mitów mogła być fascynacja – magowie, bez wyjątku osoby o niezwykle efektywnie dostosowanym układzie nerwowym, byli na polu wojny elektronicznej i analizy danych istotami w zasadzie półboskimi, praktycznie bez porównania z najlepiej przygotowanymi ludźmi. Mówiło się na przykład, że aby w ogóle zainstalować neurozłącze, wzorce ośrodkowego układu nerwowego musiały być zbliżone do tych, jakie mają psychopaci, że każdy mag jest w zasadzie kimś w rodzaju seryjnego mordercy na uwięzi. To była oczywista bzdura, choć Brisbane świetnie rozumiał, skąd się wzięła taka teoria – większość magów z czasem coraz bardziej traciła kontakt z własnymi emocjami i mogła robić wrażenie, jakby traktowała ludzi wyłącznie jako źródła informacji i – czasami – rozkazów. Inni twierdzili z kolei, że najwyżej dziesięć procent wyznaczonych do neurozłącza kandydatów staje się magami, a reszta jest czymś w rodzaju produktów ubocznych. I te z kolei plotki akurat częściowo odpowiadały prawdzie, choć – jak to zwykle w przypadku plotek – było prawie dokładnie na odwrót, niż opowiadano. Prowadzeni przez szóstkę uzbrojonych i opancerzonych żołnierzy oficerowie dotarli do granicy strefy wewnętrznej – ostatniego punktu kontrolnego przed samymi przedziałami zajmowanymi przez Konklawe. Znad zatrzaśniętej pancernej śluzy spoglądały na wojskowych obiektywy kamer i końcówki sensorów, a na szerokim panelu obok umieszczono czytniki pozwalające na dodatkową identyfikację. – Porucznik Krieg, druga drużyna wartownicza, kod wejścia A-306. – Prowadzący zespół ich aniołów stróżów oficer zsunął gogle zestawu wizyjnego i przystawił oko do czytnika siatkówki, a potem wsunął dłoń do med-skanera. Wreszcie zdjął z szyi kartę kodową i włożył ją do gniazda. – Prowadzimy generała brygady Gunnara Solskjaerda i pułkownika Williama Brisbane’a, zgodnie z rozkazem 303-201-18. Krieg cofnął się o krok i spojrzał znacząco na dwóch oficerów spod uniesionych na hełm gogli. – Proszę wsunąć prawą dłoń do skanera. Brisbane poczekał, aż przełożony wykona polecenie, by zrobić to samemu, trzeci raz, odkąd rozpoczęli marsz w stronę sektora Konklawe. System bezpieczeństwa nie musiał oczywiście znów zbierać danych o ich odciskach palców czy składzie krwi – kolejne testy miały sprawdzić, czy skóra reaguje zgodnie z wprowadzonym wzorcem na minimalne zmiany składu atmosfery w kolejnych przedziałach. – Identyfikacja potwierdzona – powiedział uprzejmy, automatyczny głos z zestawu komunikacyjnego, a potem szerokie wrota rozsunęły się, ukazując jasny korytarz strefy Konklawe. – Panie generale, panie pułkowniku, proszę do środka. – Porucznik Krieg cofnął się o kolejne kilka kroków. – Będziemy tu na was czekać. Wielu ludzi twierdziło też, przypomniał sobie Brisbane, wchodząc za przełożonym do wewnętrznego sanktuarium Narviku, że gdzieś w mózgu każdego maga kryje się stara, stłamszona osobowość rozpaczliwie bijąca pięściami w ściany skrojonego na potrzeby armii umysłu i obserwująca bezradnie własne zanikanie. Oczywiście, William Brisbane, sam nie będąc magiem, nie mógł tego wiedzieć. Znał ich jednak całkiem wielu. I musiał przyznać, że te historie mógłby uznać za prawdziwe. *** Sporo racji kryło się w plotce, iż jedynie mały odsetek ludzi przystępujących do programu staje się magami – istotnie, taka była prawda. Mrożące krew w żyłach historie na temat wysypisk pełnych ciał tych, którym się nie powiodło, dało się natomiast śmiało włożyć pomiędzy bajki. Poza naprawdę ekstremalnymi przypadkami tacy kandydaci nie ginęli. Zamiast tego dostawali stopień oficerski i stanowisko specjalisty do walki elektronicznej. Byli dokładnie tymi osobami, których przeciętny żołnierz znał jako magów. Można było wręcz wysnuć tezę, że osoby z niewystarczająco wysokim poziomem dostępu spotkały w życiu wyłącznie tych nieudanych magów. I mogły to uznać za szczęście ze względu na własne zdrowie psychiczne. Prawdziwy mag przekraczał linię, za którą nie było już ludzi. Uzyskiwał możliwości widzenia drobnych zależności i korelacji, które prawdopodobnie nawet SI miałyby problem zobaczyć. Dysponował obrazem świata, który jest mechanizmem, gdzie każdy trybik wydarzeń łączy się z nieskończoną liczbą innych trybików i gdzie te połączenia można analizować. Tracił za to niemal całkowicie styczność z gatunkiem, poczynając od jakiegokolwiek zrozumienia jego potrzeb, aż po zdolność komunikacji. Zapatrzony w narkotyczny ciąg danych, z fascynacją śledzący łańcuchy drobnych połączeń pomiędzy faktami, mag zmarłby z głodu, gdyby nie był podtrzymywany sztucznie. Aby w ogóle nakierować go na tematy interesujące centrum kontrolne, potrzebna była dedykowana grupa nieudanych magów i inna, która mogła podjąć próbę interpretacji potoku przetworzonych danych, cały czas pojawiających się na wyjściu interfejsu członka Konklawe. Nikt nie potrafił powiedzieć, w jaki sposób myślą prawdziwi magowie. Ale odpowiedni wysiłek pozwalał czasami zrozumieć coś z tego, co przekazywali. Brisbane kilka razy w życiu widział magów Konklawe – więźniów swoich jednostek, bo ludzkość uczyła się na własnych błędach i tak potężne istoty trzymała na naprawdę krótkiej smyczy. Wpiętych w specjalne uprzęże, unieruchomionych w med-stanowiskach ciągle monitorujących ich stan, z grubym pękiem światłowodów połączonych poprzez neurozłącza z gigantycznym rdzeniem bazy danych Narviku. Bladych i chudych, o mocno uwypuklonych żyłach, zielononiebieskich przez krążący w nich koktajl medyczny. Z szaleństwem ziejącym w czarnych jak studnie, nieproporcjonalnie wielkich oczach. Cena wejścia na wyższy stopień egzystencji była wysoka. *** Szefem zmiany w centrum kontrolnym Konklawe był przysadzisty major o twarzy przywodzącej na myśl dobrodusznego wujka. Pomimo rozpiętej bluzy mundurowej i ciągle pracującej klimatyzacji mężczyzna był mocno spocony, wilgoć kręciła mu ciemne włosy, a kropelki potu gromadziły się wokół krzaczastych brwi i na śniadych skroniach. „Garcia”, głosiła plakietka z nazwiskiem. – Witam w Konklawe – powiedział znużonym głosem człowieka, który stanowczo zbyt długo jest już na nogach. – Rozumiem, że ściągnięcie panów tutaj jest, hm, niecharakterystyczne. Jednak polecenie generała Solskjaerda było, powiedzmy, dość nietypowe. Otarł pot z czoła, pozostawiając na nim suchą smugę, i krótkim gestem wskazał na centrum kontrolne. Przestronne, chłodne pomieszczenie wypełnione ekranami ukazującymi przedziały zajmowane przez podpiętych do aparatury medycznej magów Konklawe, serie bioodczytów, ciągi surowych danych i raporty stworzone przez sekcję analiz. Przy ośmiu stanowiskach siedziała grupa oficerów – wszyscy bez wyjątku z aktywnymi neurozłączami i jednolicie czarnymi oczami. Pomniejsi, mniej udani magowie na straży tych prawdziwych. – Przywykliśmy do pytań o analizę danych – tłumaczył dalej major, patrząc na milczącego Solskjaerda. – Prośba o propozycje scenariuszy jest… Niebezpieczna, dopowiedział w myślach Brisbane. Jest stąpaniem po cienkiej linie, daniem Konklawe zbyt dużej ilości informacji w jednej porcji. Umożliwieniem magom wyciągnięcia zbyt precyzyjnych wniosków. Wreszcie – postępowaniem wbrew wytycznym Sztabu. – …bezprecedensowa – dokończył Garcia. – Jakie uzyskaliście wyniki? – zapytał krótko Solskjaerd, pozwalając Garcii prowadzić się pomiędzy stanowiska. – Konklawe przeanalizowało zadane przez pana warunki symulacji – odparł major, po raz kolejny ocierając czoło wilgotnym rękawem bluzy. – Muszę tu dodać, że były one dość wymagające. Przez dość długi czas magowie naradzali się odnośnie do kilku opcji, ale czterdzieści minut temu doszli do konsensusu. – Naradzali się? – Brisbane uniósł brwi. – Oczywiście, to w zasadzie całkiem normalne, przynajmniej w zwykłych warunkach. Najczęściej różnice zdań skupiają się wokół wag czynników wpływu i funkcji kosztu interpretacji, tutaj zapewne to samo dotyczy badanych scenariuszy. Nie potrafimy, naturalnie, zrozumieć ani słowa z tego, ale niewątpliwie komunikują się między sobą. Na jednym z ekranów Brisbane zobaczył kobietę o śniadej cerze i ciemnym meszku włosów na ogolonej głowie, z oznaczeniami maga wytatuowanymi na odsłoniętym ramieniu. Wielkie czarne oczy oficer otaczała pajęczyna mocno widocznych żył, przypominających nieznane, małe istoty próbujące wypełznąć z oczodołu. Kobieta dygotała wewnątrz swojej komory jak w ataku drgawek, ale nikt z obsługi medycznej nie reagował – najwyraźniej wszystko było w normie. Mag otwarła poczerniałe usta i wymówiła jakieś krótkie słowo. Monitor wyjścia pod jej obrazem natychmiast wypluł z siebie cyfrowy zapis przekazu, a ten prezentujący próbę tłumaczenia – analizę tonacji głosu, zmian wilgotności oddechu, ruchu warg, pozycji oczu i setek innych czynników, które zakwalifikowano jako istotne w odczytywaniu przekazu Konklawe. – Co powiedziała? – zapytał generał, patrząc pytająco na Garcię. Ten podszedł do stanowiska maga przed monitorem i spojrzał w skupieniu na generowany przezeń raport. – Grupa bojowa IS „Szmaragd” zostanie odwołana z linii granicznej pomiędzy USA i Imperium w ciągu dziewięćdziesięciu sześciu godzin. – To dotyczy pytania, które zadaliśmy? Garcia ponownie otarł pot z czoła i spojrzał na niego z niemalże pełnym politowania uśmiechem. – Może. Może nie. – Wzruszył ramionami. – Dla maga Konklawe ruchy grup floty są równie ciekawe jak obserwacja burzy pyłowych na małej, całkowicie nieważnej planecie. Kiedyś jeden z magów przez tydzień serwował nam informacje na temat warunków atmosferycznych na New Quebec. To taka mała amerykańska kolonia w środku niczego, jak rozumiem głównie mglista. Interpretacja wiadomości Konklawe to poważny problem badawczy i nie jesteśmy w stanie ocenić czegokolwiek ze stuprocentową pewnością. Nawet dział analiz ma z tym kłopoty. Mag obsługujący stanowisko uniósł wzrok znad konsolety. Zmiana pozycji była niewielka, ale przy dotychczasowym bezruchu oficera – zdecydowanie zauważalna. – Prawdopodobnie ta wiadomość jest zresztą zaledwie jakimś ułamkiem procenta tego, co tak naprawdę powiedziała pułkownik Prim. Ona często obserwuje Imperium. Myślę, że po prostu to lubi. Ekran ukazujący komorę kobiety zamigotał alarmem medycznym i niemal w tej samej chwili szóstka sanitariuszy wpadła do pomieszczenia. Siedzący przy konsolecie w centrum kontrolnym mag obserwował to z pozornie absolutnym spokojem, niczym kamienny posąg. Czasami Brisbane zastanawiał się, co myślą magowie, patrząc na tych, w przypadku których wszczepienie neurozłącza poszło dokładnie zgodnie z planem. Zamkniętych na stałe w med-komorach, pojonych gigantycznymi ilościami chemii i o umysłach tak oddalonych od reszty gatunku, że nawet najlepsze zespoły analiz były w stanie przetrawić jedynie fragmenty ich przekazu. Czują zazdrość czy ulgę? Z jakiegoś powodu obie odpowiedzi zdawały się budzić lekki niepokój. – Konsensus – powiedział cicho Solskjaerd. – Był pan przy konsensusie. – Tak, w istocie. – Major tym razem powstrzymał się od ocierania czoła. Zamiast tego wydobył z kieszeni datapad i podał go Norwegowi. – Istnieją dwa punkty wskazywane przez Konklawe jako newralgiczne w ciągu najbliższych pięciu miesięcy. Nie znaczy to oczywiście, że nie będzie ich więcej, po prostu te jesteśmy w stanie wyznaczyć. – Garcia skrzywił się w przepraszającym grymasie, po czym uruchomił dotychczas uśpioną konsoletę. Projektor holograficzny obudził się z krótkim piskiem, ukazując trójwymiarową mapę sektora. – Kolejny pojawi się później, przypuszczamy, że za mniej więcej rok. – Nie możemy tyle czekać – odparł generał, przeglądając dane z szybkością, do jakiej większość ludzi nie byłaby zdolna. – Zdaję sobie sprawę. – Garcia przetarł czoło chusteczką, którą wyciągnął z kieszeni. – Jak pan jednak widzi, plan zawiera pewne elementy... niecharakterystyczne dla wniosków Konklawe. – Niecharakterystyczne. – Głos Solskjaerda był płaski i całkowicie pozbawiony intonacji. Generał podał datapad Brisbane’owi. – Istotnie. Garcia przez chwilę przenosił spojrzenie pomiędzy dwoma oficerami. – Scenariusz zawiera dość rozległe bombardowania – powiedział, widząc, jak brwi Brisbane’a wędrują do góry. – Jest on za to dość pewny, jeżeli chodzi o wynik, i ma bezpośrednie przełożenie zaangażowanych sił na szanse powodzenia. – Zakłada de facto zdobycie dobrze bronionego systemu. – Pułkownik uniósł wzrok znad datapada i spojrzał na ekran ukazujący stanowisko pracy, czy raczej celę najbliższego członka Konklawe. Podpułkownik Hagi. A przynajmniej tak się nazywał, kiedy stopień i nazwisko były w jakikolwiek sposób istotne. – Siły Unii są do tego zdolne. – Garcia wskazał na trzymane przez Australijczyka urządzenie. – Wystarczy spojrzeć na wyniki symulacji. – Nie wiem, czy Sztab będzie miał podobne zdanie – mruknął generał. Obliczenia magów były jak zwykle precyzyjne, zawierały jednak, nie licząc nawet bombardowań, pewną pulę wyników podawanych z niepokojąco szerokimi rozkładami prawdopodobieństw. Wymagana inwestycja sił była spora. Ryzyko też, nawet jeżeli nie liczyć faktu, że Sztab prawdopodobnie rozerwie ich na strzępy, kiedy się dowie, że dopuścili Konklawe do bezpośredniego planowania. – Jak tłumaczą tak zdecydowane kroki? – zainteresował się Brisbane, zatrzymując wzrok na jednym z ekranów, po którym sunął niekończący się blok całkowicie niezrozumiałego tekstu, przetykany załączonymi pozornie losowo logami napięć podawanych na neurozłącze i kilkunastu obrazów sprawiających wrażenie postimpresjonistycznego koszmaru sennego. Język magów, w najbardziej surowej formie, pozostawał całkowicie niejasny. – Nie tłumaczą. – Major Garcia wyglądał na rozbawionego pytaniem. – To Konklawe. Solskjaerd milczał przez chwilę. – Co twierdzi Salomon? – zapytał. Garcia zerknął w stronę pancernych wrót prowadzących do hali zajmowanej przez rdzenie Salomona – niezależnego systemu analitycznego sprawdzającego każdą wypowiedź Konklawe. Choć taka weryfikacja była wielokrotnie prostsza niż wysnucie wniosków, do których dochodzili magowie, system nie miał łatwego zadania i Brisbane nie mógł się czasem powstrzymać od myśli, że to zabezpieczenie przed ewentualną niesubordynacją Konklawe służy głównie do uspokojenia operatorów. – Salomon nie doszukał się żadnych błędów w otrzymanych wynikach – powiedział Garcia, ale na jego twarzy zagościł cień niepewności. – Istnieje, jak rozumiem, alternatywa? – zapytał Solskjaerd. – Tak. – Wyraźnie zaskoczony Garcia przetarł czoło. – Miałem właśnie o tym powiedzieć. Udało się nam w końcu uzyskać w miarę pewne dane z przekazu Dedala i... – Chodźmy więc. *** Pomieszczenie, w którym mieszkała Colette, jedyna ocalona z projektu Dedal, znacząco różniło się od przyprawiających o silny niepokój cel magów Konklawe. Zdecydowanie bardziej przypominało zwykłą kwaterę oficerską na Narviku, z wąskim łóżkiem, biurkiem z projektorem klawiatury i ekranem konsolety osobistej, szafką oraz przesuwnymi drzwiami prowadzącymi do mikroskopijnej łazienki. Sama Colette zresztą również wyglądała zupełnie inaczej niż prawie całkowicie nieludzcy magowie Konklawe. Drobna, blada młoda dziewczyna z burzą ciemnych włosów i dużymi czarnymi oczami mogłaby z łatwością przejść się ulicami dowolnego dużego miasta bez zwracania na siebie uwagi. – Komunikuje się zupełnie inaczej niż reszta. – Stojący przed ekranami monitoringu pokoju Garcia szybkimi gestami przesuwał kolejne ekrany raportów dotyczących przekazów otrzymywanych od Colette. Trójka magów skupiona na swoich konsolach zdawała się całkowicie ignorować przybyłych. – Jej stwierdzenia są nieco łatwiejsze do interpretacji, ale na ogół o wiele bardziej wieloznaczne. Dość szybko dochodzimy do kilku możliwych opcji i na ogół zatrzymujemy się w miejscu. – Ludzie mówią, że nie ma potworów, ale kochają potwory. Dzieci czują żal, ale to wiedzą – mówiła cicho dziewczyna, pochylona nad jedną z dziesiątek kartek rozłożonych w wyraźnie precyzyjnie dobranych miejscach. Jedna z holograficznych projekcji obok Garcii ukazywała różne próby rozpracowania powstającego powoli wzorca. – Wie o nas? – spytał Brisbane, patrząc na ekran. Garcia rozłożył ręce. – Dostaje informacje z tego samego rdzenia danych co reszta Konklawe. William Brisbane uśmiechnął się. Colette wiedziała również o podziale zdań wśród magów i o tym, że zapewne pojawi się tu Solskjaerd – i on sam też, zważywszy, iż zdobycie wyników projektu Dedal było jego operacją. – Król goblinów tak mówił. – Colette nie podnosiła wzroku znad kartki, na której zapamiętale coś rysowała. – To był mądry król. – Król goblinów? – Pułkownik zerknął pytająco na Garcię. – Istnieje mnóstwo referencji do takich postaci, od legend przez rozrywkę po sztukę. – Oficer z ledwo zauważalną wyższością wskazał na kolejny z ekranów, na którym na bieżąco pojawiały się możliwe interpretacje słów dziewczyny, ich intonacji, głośności oraz przerw między wyrazami. – To nie takie proste, ale jak panu zależy, pokażemy panu raport z tego zdania, kiedy już będziemy mieli pełną analizę. Garcia podszedł do jednej z konsolet, przyłożył kciuk do czytnika, a następnie wprowadził szybko kilka poleceń. Na ekranie rozjarzyła się najpierw ikona rozpoznania DNA, potem druga, wskazująca na pozytywną identyfikację rytmu pisania. – Wyniki analiz Dedala różnią się całkowicie od rezultatów, które już panowie widzieli – powiedział major. – W ramach testów kazaliśmy jej rozważyć wyniki Konklawe. Odrzuciła je natychmiast. – Dlaczego? – Niestety, nie potrafimy zinterpretować odpowiedzi, której nam udzieliła. – Garcia uśmiechnął się z zakłopotaniem. – Dedal jest zupełnie inna niż Konklawe, musimy się jeszcze wiele nauczyć... – Próbował pan zrobić to też w drugą stronę? – To znaczy podać jej rozwiązanie pod rozwagę magów? Tak – odparł major. – Natychmiast je odrzucili. Według ich analiz zależności zakładane przez Dedal są zdecydowanie przeszacowane, a przez to wyniki bliskie losowym. Brisbane skinął głową. – Salomon? – zapytał po krótkiej chwili milczenia. – Salomon akceptuje większość komponentów proponowanego scenariusza – odparł major. – Sukces całości widzi jednak jako, hm, wątpliwy. Może to wynikać z faktu, że nie jest jeszcze dobrze dostrojony do analizy danych z Dedala, braku potwierdzonych połączeń węzłów sieci zdarzeń… – A co pan sądzi? – Ja? – Garcia zaśmiał się sucho, ironicznie, nieprzyjemnie. Kropla potu ściekła mu po nosie i kapnęła na podłogę. – Jestem tylko człowiekiem. W ogóle nie widzę żadnych zależności, nawet w tym, co Konklawe uznaje za oczywiste. Jestem w stanie przyglądać się ich raportom, ponieważ mam ze sobą grupę magów, którzy z dużą determinacją przekładają przekazy na nasz dziecinny i gaworzący język. Brisbane lekkim ruchem brwi dał do zrozumienia, że przyjął do wiadomości słowa majora, po czym pogrążył się w lekturze zaprezentowanej przez Colette alternatywy. Była w najlepszym przypadku hazardem, w najgorszym proszeniem się o katastrofę. Zakładała idealne rozegranie sporej ilości ludzi, praktycznie gwarantowała straty i wydawała się niezwykle wyczulona na poślizgi w koordynacji. I co najgorsze, nawet przy idealnej realizacji nadal wymagała szczęścia. Szczęście było elementem, na który Brisbane oduczył się liczyć. – Karkołomne, nieprawdaż? – Garcia musiał dostrzec jego minę. – Panie generale. – William Brisbane nie odrywał wzroku od datapada. – Proponuję wrócić do projektu Konklawe. – Projekt Konklawe – głos Norwega był spokojny i całkowicie pozbawiony emocji – wymaga środków, których możemy nie uzyskać, porównywalnej koordynacji ataku oraz zmasowanego bombardowania, co zwykle kończy się oskarżeniami o zbrodnie wojenne. Tym razem pułkownik uniósł spojrzenie znad ekranu datapada, by zerknąć znacząco na generała. – Teraz sytuacja jest inna – powiedział Solskjaerd. – Tym razem nasza kadra dyplomatyczna będzie musiała prawdopodobnie rozmawiać z tymi ludźmi, a zrównanie z gruntem ich miast może utrudnić te rozmowy. Brisbane skrzywił się lekko. Dostrzegł, że jeden z magów majora Garcii nagle odwrócił się w jego stronę. Nieprzeniknione czarne oczy oficera zdawały się przewiercać go na wskroś. – Istnieje wiele podobieństw pomiędzy negocjacjami a flirtem. Istnieją też różnice – powiedziała Colette, wpatrując się uważnie w obiektyw kamery w swoim pokoju. Stojący dokładnie obok ekranu monitoringu Brisbane nie mógł się wyzbyć wrażenia, że zdanie kierowane jest nie do obsady pomieszczenia, a do niego osobiście. – Mało czasu na opracowanie operacji, niewielkie siły, praktycznie zero szans na przygotowanie jednostek na miejscu. Część z tych założeń już teraz wygląda na niewykonalne. – Tak. – Solskjaerd patrzył na podwładnego, zupełnie jakby oczekiwał ciągu dalszego. – Koszty mogą być bardzo dotkliwe. – Tak. Brisbane spojrzał najpierw na generała, potem na milczącego Garcię, wreszcie na nadal wpatrzoną w obiektyw kamery Colette. Wiedział, że przegrał, i co gorsza wiedział, że Solskjaerd ma rację. Decydował się po prostu na plan trudny, przedkładając go ponad taki, który nawet jeżeli się uda, postawi ich w bardzo trudnej sytuacji. – Będziemy potrzebowali sporo szczęścia – powiedział wreszcie. – Każda wpadka może nas zabić. Po drugiej stronie kamery bezpieczeństwa Colette spoglądała na niego poważnymi, ciemnymi oczyma. Brisbane próbował się doszukać w nich tej samej pewności, jaką widywał u magów, kiedy przedstawiali swoje analizy, ale zamiast niej widział tylko smutek. EUS „Syriusz”, orbita Alamo, Omicron VI Athos, Przestrzeń Stanów Zjednoczonych, 14.08.2213 ESD, 04:34 Zadaniem ukrywającego się w pierścieniu planety na pełnej dyscyplinie emisji, niewidzialnego, ale też niemal ślepego i głuchego niszczyciela było w zasadzie jedynie czekać. Prawdziwą misję wykonywał Skalpel – mieszana grupa wywiadu i oesów operująca na skalistej powierzchni czwartego księżyca Meksyku, znanego jako Alamo. Od dziewięćdziesięciu sześciu godzin czternaścioro mężczyzn i kobiet Skalpela monitorowało ruch radiowy znajdującego się na księżycu centrum koordynacji platform obronnych strzegących orbity Meksyku. Tylko bierny nasłuch, żadnych aktywnych wycieczek, które mogłyby zdradzić obecność zespołu, a co za tym idzie i cichego jak trusia „Syriusza”. Tak przynajmniej zapewniał dowódca Skalpela. Komandor Kell jednak wiedział swoje. Po co tak liczna grupa tylko do prowadzenia nasłuchu, który spokojnie mógłby zostać wykonany przez, powiedzmy, cztery osoby? Dlaczego Skalpel potrzebował nie jednego, ale dwóch magów, skoro i tak cała analiza danych mogła być wykonywana już w bezpiecznej odległości od zabójczo bliskich platform defensywnych Meksyku? Za każdym razem, kiedy zespół naziemny wysyłał o oznaczonej porze pakiet danych z obserwacji, przepuszczał go przez własną Sekcję Taktyczną. Analiza była dość jasna – nie mieli żadnych szans na pozyskanie tego rodzaju danych jedynie poprzez bierny nasłuch. Skalpel wyraźnie usiłował dokonać wejścia w system stacji kontrolnej Alamo i uzyskać dodatkowe informacje. Proszenie się o kłopoty, twierdziło z żelazną pewnością wieloletnie doświadczenie komandora Kella. Mając jednak do wyboru porzucenie zespołu wywiadowczego na księżycu lub uzbrojenie się w cierpliwość – i żelazne nerwy – Kell wybrał to drugie, spokojnie układając sobie listę ostrych uwag, jakie zawrze w raporcie po powrocie. Oczywiście to samo wieloletnie doświadczenie mówiło, że prawdopodobnie i tak nikt nie zwróci na nie uwagi, ale komandor liczył, że choć on sam poczuje się od tego lepiej. Wpadka musiała nastąpić na powierzchni planety – sam „Syriusz” przez cały czas postoju nie wykonywał żadnych nieplanowanych manewrów, a dyscyplina emisji była przestrzegana co do punktu. Okazała się za to tak katastrofalna, że komandor nawet nie zdążył poczuć satysfakcji. Nie było ostrzeżenia. Wróg rozpracował ich dokładnie i precyzyjnie – co do metra pozycji ukrywającego się niszczyciela. Pierwsze pociski kinetyczne przeszły niewykryte przez daleki perymetr pozbawionego aktywnych sensorów okrętu, potem przez strefę obrony punktowej i uderzyły o piątej czterdzieści trzy czasu pokładowego, pod sam koniec nocnej wachty. Trafienia wyłączyły siłownię A, rozniosły większość bloków walki elektronicznej i całkowicie zdehermetyzowały śródokręcie. „Syriusz” nie zginął, ale była to zapewne kwestia szczęścia. Wśród alarmów i płynących przez uszkodzony system komunikacji wewnętrznej raportów Kell, w ciągu kilku sekund pokonawszy drogę od zasypiania do pełnego rozbudzenia, wiedział jedno – następna salwa bez wątpienia zniszczy okręt. Zatem jedyną szansą dla jego jednostki było niedopuszczenie do kolejnego ataku. Myśli komandora Kella pędziły jak szalone. Przeciwnik trafił „Syriusza” sześcioma pociskami, a nie sześćdziesięcioma, co mogło oznaczać, że był pewny siebie lub po prostu niedbały. Niszczyciel, będący na pełnej dyscyplinie emisji przed trafieniem, nie uruchamiał żadnych aktywnych systemów ani silników, słowem – zachowywał się jak wrak. Kolejna salwa nie nadchodziła – Amerykanie nadal czekali na jakiś ruch, który powiedziałby im, że ofiara jeszcze wierzga. Próba ucieczki w tej chwili, na ślepo, byłaby samobójstwem. – Utrzymać dyscyplinę emisji – nakazał przez interkom. – Zespoły naprawcze do najpoważniejszych awarii, niech opanują reaktory. Potrzebuję jak najwięcej biernych sensorów. Oficerowie na pomoście bojowym byli wyraźnie zaskoczeni rozkazem, ale nikt nie dyskutował. I dobrze, bo Kell nie miał na to czasu. Musiał zaplanować najbliższą godzinę. Wróg miał teraz kilka wyjść – mógł ich oczywiście dobić, ale na to nie było rady. Mógł też obserwować ich przez jakiś czas, a potem wrócić do bazy, co w warunkach pierścieni Meksyku dawało „Syriuszowi” minimalną, ale jednak swobodę manewru. Mógł wreszcie podejść bliżej. I na to „Syriusz” musiał być gotowy. – Przeładować wszystkie wyrzutnie na exocety – polecił półgłosem komandor. – Sensory, sprawdź, z iloma bojami sieci czujników jesteśmy w stanie nawiązać łączność. – Tak jest. – Głosy dwójki oficerów w komunikatorze zlały się w jedno. Kell szybko wprowadził zapytanie do Sekcji Taktycznej. Wiedział oczywiście, że okaleczony okręt będzie musiał dopuścić wroga blisko, by uzyskać szansę trafienia, był jednak ciekaw skali wyroku. Odpowiedź – trzydzieści jednostek – oznaczała praktycznie spotkanie nos w nos, ale komandor obawiał się, że będzie gorzej. Na razie sytuacja zdawała się tragiczna, lecz z pewnymi perspektywami na poprawę. Swój błąd dostrzegł zbyt późno. Zapamiętały w planowaniu zrazu zignorował raporty porucznika Pitali o utracie łączności z dwiema kolejnymi grupami technicznymi. Dopiero kiedy stracił kontakt z siłownią, fakty ułożyły mu się w głowie w pełen obraz sytuacji. Powinni byli zginąć. Sześć pocisków kinetycznych, wszystkie w celu. Okręt klasy „Syriusza” nie miał praktycznie prawa przetrzymać uderzenia. Chyba że trafienia wcale nie miały go zniszczyć. Chyba że ktoś, mając unijny okręt na widelcu, uznał, że przez ślepą strefę obrony można przerzucić o wiele więcej niż zwykły ostrzał kinetyczny. Nie chcieli nas zestrzelić, pomyślał zrezygnowany Kell, dokładnie w momencie, kiedy rozległ się alarm ogólny, a łączność wewnętrzna odezwała się, przekazując rozpaczliwe meldunki o wrogu na pokładzie. To nie były pociski, a on stracił dobre dziesięć minut, myśląc, że zna sytuację. Kell, zawieszony pomiędzy wściekłością z powodu własnej nieuwagi i podziwem dla architekta ataku na „Syriusza”, zabrał się do realizacji protokołu obronnego. Uzbroić zespoły bojowe, zabezpieczyć siłownię, pomost bojowy, uzbrojenie i nawigację. Przygotować się do ewakuacji załogi i zniszczenia okrętu. Każda z tych rzeczy była sama w sobie prosta i nawet przy uszkodzonym systemie łączności wewnętrznej niszczyciela wykonalna. Brakowało tylko czasu. Komandor był w trakcie wydawania pierwszych rozkazów, kiedy śluza pomostu bojowego eksplodowała i do pomieszczenia wpadł amerykański zespół uderzeniowy. Dowódca „Syriusza” sięgnął po broń, ale w starciu ze szturmowcami oddziałów abordażowych nie miał żadnych szans. ■\n1. Na drodze postępu Darmowy fragment\n2. Sojusz taktyczny Darmowy fragment\n3. Na cienkiej linie Darmowy fragment\n4. Technika wejścia Darmowy fragment\n5. Wektory ataku Darmowy fragment\n6. Łowy Darmowy fragment\nSpis treści Karta tytułowa Karta redakcyjna Prolog 1. Na drodze postępu 2. Sojusz taktyczny 3. Na cienkiej linie 4. Technika wejścia 5. Wektory ataku 6. Łowy Epilog\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/INWIT-ebookRO/p02036066i020" target="_blank" title="INWIT [Michał Cholewa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="INWIT [Michał Cholewa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Recenzja: Jefferson Bass "Kości zdrady" - Blog.kryminalnapila.pl\nRecenzja: Jefferson Bass „Kości zdrady”\nOpublikowany przez Leszek Koźmiński on 28 marca 2014 w Recenzje | 58 Oglądnięcia | 1 Odpowiedź\n„Kości zdrady” Jefferson Bassa to tytuł przez Wydawnictwo Dolnośląskie wcześnie zapowiadany i długo wyczekiwany przez czytelników. Także ja z książką tą robiłem sobie duże nadzieję na ciekawą i wyjątkową lekturę, a to wszystko z powodu jej autorów. Jefferson Bass to w rzeczywistości nie jedna osoba, lecz dwóch wyjątkowych ludzi. Zacznę od tego, który daje swoje nazwisko – dr Bill Bass, wybitny specjalista medycyny sądowej i antropologii, założyciel pierwszego ośrodka badań nad rozkładem ludzkich ciał „trupiej farmy”, znajdującego się w Knoxville, mieście ze wschodniej części amerykańskiego stanu Tennessee. Nie mniej ważny jest ten, którego nazwisko zostało wykorzystane jako imię na okładce książki, Jon Jefferson. To dziennikarz publikujący m. in. dla „Newsweek” i „The New York Times”, współtwórca wielu filmów dokumentalnych dla amerykańskich stacji telewizyjnych: National Geographic, The History Channel. I to właśnie dziennikarska ciekawość i podziw dla doznań twórcy „trupiej farmy” spowodowały, że Jeffersonowi udało się namówić Billa Bassa do wspólnych przedsięwzięć literackich. Autorzy są twórcami, zarówno książek typu „non-fiction” (w Polsce „Trupią farmę” wydało wydawnictwo „Znak”), jak i „fiction”, a więc klasycznych powieści kryminalnych.\nZawodowa pasja, wiedza i umiejętności stanowią o jakości powieści tego twórczego duetu. „Kości zdrady” przede wszystkim odznaczają się wyjątkową, nawet jak na warsztat amerykańskich pisarzy, pieczołowitością i dbałością o realizm, obejmujący najmniejsze szczegóły, nie zapominając o realistycznej jakości intrygi kryminalnej i całej fabuły powieściowej. Oto Bill Brockton, antropolog sądowy, oczywiście pracujący na słynnej trupiej farmie, dostaje pilne wezwanie. W hotelowym basenie znaleziono ciało Leonarda Novaka – wybitnego fizyka, który podczas II wojny światowej konstruował reaktor plutonowy. Zupełnie klasyczna inicjacja intrygi – znaleziony trup. Choć już wizyta zespołu oględzinowego i wykonane profesjonalne czynności na miejscu zdarzenia pokazują, że to żadna amatorszczyzna literacka, tylko w pełni rozwinięta opowieść z lustrzanym odbiciem realiów takich czynności. Ale efektów pisarskich, budujących czytelniczych zainteresowanie, nie brakuje. Mam na myśli stan w jakim znajdują się zwłoki. Oto bowiem są one zamarznięte w bryle lodu i prowadzący czynności techniczno-kryminalistyczne zmuszony jest, celem ich zabezpieczenia i dalszego badania, użyć piły spalinowej, by wyciąć blok lodu wraz ze zwłokami. To jednak tylko preludium do tego, co doświadczy czytelnik w dalszej części i jak bardzo zostanie „wciągnięty” i „rozemocjonowany” przynajmniej częścią fabularnej historii.\nNajbardziej ekscytujące sceny rozegrają się na sali prosektoryjnej i te fragmenty są najlepszym przykładem mistrzowskiego połączenia wiedzy fachowej jednego i umiejętności literackiej drugiego autora. Dla tych czytelników, którzy ani nie natrafili jeszcze na udany opis sekcji zwłok, ani tym bardziej nie uczestniczyli w takich czynnościach, ten fragment powieści „Kości zdrady” zapadnie w pamięci na długo. Śmiało mogę powiedzieć, że to jedyny znany mi tak w pełni realistyczny, z wyjątkową dbałością o szczegóły i autentycznie oddający atmosferę literacki opis sekcji zwłok. Nawet dla mnie, który uczestniczył w niejednej takiej czynności, była to chwila przywołujące prawdziwe stany i odczucia jakie ma się w trakcie takiej sytuacji zawodowej. A jednocześnie autorzy nie zapominają o literackości, w tym w sposób wręcz doskonały budując klimat i napięcie, które ostatecznie – jak dla mnie – są dopiero właściwym zawiązaniem intrygi kryminalnej w tej powieści. A pomysł na intrygę i trzymanie czytelnika w napięciu jest przedni, nie boję się powiedzieć – rewelacyjny. Więcej zdradzić nie mogę, by nie psuć przyjemności i zabawy czytania.\nOsobne słowo należy się postaciom literackim stworzonym przez duet pisarski Jeffersona i Bassa. Począwszy od ekipy śledczej na czele z Billem Brocktonem, u boku którego mamy Mirandę Lovelady, doktorantkę antropologii kryminalistycznej, Arta Bohana, eksperta daktyloskopii, Edelberto Garcia, doktor medycyny sądowej, czy detektywa Emerta i Charlesa Thorntona, agenta specjalnego FBI z Wydziału Broni Masowego Rażenia. Wypełniają scenę literacką nie tylko tak różnymi profesjami, uzupełniającymi się podczas prowadzonego śledztwa, ale tworzą też ciekawy wachlarz charakterologiczny, mający nie małe znaczenie także dla relacji służbowych i samych efektów pracy wykrywczej. To bardzo autentyczne spojrzenie, bliskie życia, w którym nawet najbardziej profesjonalne podejście do prowadzonej sprawy nie gwarantuje nieprzenikalności osobistych kwestii. Nic dziwnego, przecież każdy śledczy to człowiek ze swoimi emocjami, doświadczeniami, życiem wewnętrznym. Współzależność dwóch pozornie wykluczających się światów najmocniej skrzy na kartach powieściowych w scenach rozmów Billa Brocktona z 90-letnią żoną zamordowanego emerytowanego naukowca. W tych wyjątkowych spotkaniach nie tylko – jak zapowiada wydawca książki – zgłębiamy kulisy rządowego projektu atomowego Manhattan sprzed ponad 60 lat, ale równolegle wnikamy w przestrzeń osobistych historii, dramatów, które echem wracają do współczesności. A dzień codzienny ciągle pełen jest niespodzianek, wywoływanych przez tamtą właśnie przeszłość, tajemniczą i niedopowiedzianą. W procesie poszukiwań, śledzenia tropów zdarzyć się mogą rzeczy i fizycznie przyjemne, i emocjonalnie pozytywne. Mam na myśli zauroczenie antropologa wyjątkowo tajemniczą osobą bibliotekarki. Ale jak to bywa w fabularnym świecie, nic nie jest przypadkowe, co dotyczyć będzie w tej powieści i uczuć postaci literackich, i samej intrygi kryminalnej.\n„Kości zdrady” są literacko wyjątkowym połączeniem kryminału z klasyczną, niezwykle ciekawie zawiązaną intrygą, ze wzbogaconą przez motyw szpiegowski historią sprzed lat. Niecodzienną przyjemność sprawią czytelnikom także te passusy powieści bezpośrednio odnoszące się do profesji głównego bohatera – antropologii ujętej w sposób kryminalistyczny z domieszką medycyny sądowej, radiologii i techniki atomowej. Zagadnienia naukowe nie przykrywają jednak, lecz umiejętnie wzbogacają i wpisują się w ciekawie przedstawione relacje świata postaci literackich. Fabularna opowieść dzięki temu jest jednocześnie i interesująca, i intrygująca, trzymając w napięciu do samego końca, nie stroniąc także od motywów o charakterze obyczajowym i psychologicznym. Powoduje to, że Jefferson Bass w dwóch autorskich osobach w naszym kraju również znajdzie stałych i wiernych fanów.\nRecenzja: Jefferson Bass „Kości zdrady” Leszek Koźmiński 28 marca 2014 4.6\nPodsumowanie: Kryminalistyka na służbie kryminału\nOpublikowany w Recenzje | Otagowany Jefferson Bass, Kości zdrady, recenzja\n[…] „Kości zdrady” i „Złodziej kości” Jeffersona Bassa to – moim zdaniem – rzecz obowiązkowa dla polskich miłośników gatunku kryminalnego. Nie ze względu na tajemniczość zagadki, skomplikowanie intrygi, formę narracji czy nawet postać śledczych. Pod tym względem obie książki są bardzo poprawne, dość stereotypowe, umiejętnie dopracowane i literacko wycyzelowane. Rzekłbym nawet z małym grzechem braku odpowiedniej dynamiki akcji. Polecam dla samego autora i wiedzy, która reprezentuje. Jefferson Bass to w rzeczywistości pseudonim, pod którym kryje się Jon Jefferson – dziennikarz oraz współtwórca filmów dokumentalnych oraz dr Bill Bass – specjalista medycyny sądowej oraz założyciel pierwszego ośrodka badań nad rozkładem ludzkich ciał – „Trupiej farmy”. To wcale częsty przypadek połączenia wiedzy i umiejętności dwóch tak pozornie różnych zawodów i pasji. W tym przypadku prawdziwie zaangażowanych w tematykę. Twórca w słowie i specjalista od kości. Każ∂a ich powieść w dużej mierze, poza udanymi fabułami, ciekawymi postaciami i udanymi intrygami, skupia się na zagadnieniach antropologii sądowej i nierzadko kryminalistyki czy medycyny. Za każdym razem gwarantuje prawdziwą opowieść, rzetelną i uczciwą prawdą realiów tych specjalności. To nie są historie przebarwione jak filmowe zdarzenia seriali spod znaku CSI czy kostne artefakty wprost z serialowych „Kości”. To potężna dawka przekonujących i realistycznych informacji, możliwych kwestii i czysto ludzkich dramatów. […]


Pytanie do tych co są na wykopie już bardzo długo... - CroN_ - Wykop.pl\nCroN_ 1 mies. temu via Android\nPytanie do tych co są na wykopie już bardzo długo - pojawiały się wcześniej w historii tej strony takie momenty, że każdy atakował i krytykował każdego? Skala frustracji na tym portalu przekracza już wszelkie normy. Kobiety to dziwki, lewacy są pojebani, prawica też jest pojebana, miesożercy, weganie, katolicy, są pojebani, wszystko jest pojebane, a wcześniej takich tendencji chyba nie było jak założyłem konto...\n+: pieczarrra, barszcz1234 +4 innych\n@CroN_: i co się kurwa plujesz gościu, nie widzisz że sam jesteś najgorszy?\n+: Karbon315, vvertoi\n@CroN_: Może nie mam konta długo (nawet nie wiem ile), ale nie kojarzę niczego takiego. Siedzą wykopki i się tylko nakręcają, prawdę mówiąc po części dlatego coraz rzadziej tu wchodzę\n@CroN_: jestem tu od 3 lat czyli krócej niż ty ale pamiętam że jak zakładałem konto to było spokojniej. pod tagiem #polityka wiadomo, że się wyzywali ale ogólnie dało się żyć i czytać wykop w miarę normalnie.\n@CroN_:hę? Jestem tu prawie 7 lat wszystko jest takie jak było, nawet admini zatrudnieni z pefronu bo są upośledzeni\n@CroN_: Co Ci to przeszkadza? Pojebany jesteś.\n@CzeXD Żarty żartami, kiedyś częściej można było poczytać ciekawsze wpisy, a teraz wchodzisz i co chwilę ktoś po kimś jedzie.\n+: sp3cooland, vvertoi\n@CroN_: Ten portal to piękne zobrazowanie tego jak wygląda Polska. Zmień albo portal albo kraj.\n+: CroN_, vvertoi\n@CroN_: pierwszym co mnie uderzyło, gdy wszedłem na mirko po raz pierwszy(jakoś w 2013 roku), był ostry hejt na długowłosych facetów i wyzywanie każdego "kuca" od przegrywa i stulejarza, a zauważyłem to dlatego, że sam mam długie, myśle, że inne grupy społeczne były tak samo równolegle hejtowane i każdy mógł się poczuć równo obrażony. Więc tak, chyba zawsze tak było.\nAczkolwiek ta turbo-mizoginia jest jednak chyba stosunkowo nowym zjawiskiem, tego nie pamiętam sprzed kilku lat. No i wykop nie był kiedyś platformą do komentowania patostreamów.\n+: CroN_, Yezdemir +1 inny\n@CroN_: nie było tak. Efekt rozrostu portalu-kiedyś rzeczywiście rządzili nim userzy "na poziomie". Trolle czy debilizmy były tępione minusami. Kolejne znaleziska polityczne zakopywane, pilnowano duplikatów, starano się by wykop był miejscem w którym można poczytać o fajnych ciekawostkach. Potem pojawiło się coraz więcej userów z zewnątrz, portal rósł. Po przejęciu przez allegro była równia pochyła-poszły reklamy w całym necie, liczba użytkowników wzrosła lawinowo. Teraz wykop jest niezłym obrazem całego internetu w którym ludzie zapomnieli o netykiecie a w dyskusjach rządzą trolle. Mamy nowomowę rodem z czanów, mizoginów trollujących wcześniej na kafeterii, polityczne trolle z onetu etc. Strona została zalana gównem w stylu kwejka, wpisami dzieciaków, pojawiła się walka polityczna fanatyków wszelkich opcji politycznych. Kombinowanie ze znaleziskami, grupki manipulujące głosami, ćwoki dodające wysrywy polityczne bez tagu polityka (bo ten jest domyślnie ukryty).\nWykop długo przeglądałem niezalogowany. Potem zdecydowałem się na konto i byłem bardzo aktywnym użytkownikiem. Potem wszystko poszło w cholerę. Co chwila na główną trafia polityka, walka z lub o lgbt i podobny szajs. Bekazkatoli, beka z wegetarian, obrażanie grup i siebie na wzajem. Kiedyś mogłeś liczyć na społeczność teraz najwyżej usłyszysz od jakiegoś ćwoka że jesteś spierdolony. Siedzę tu chyba tylko dlatego że przez lata się przyzwyczaiłem, plus lubię się udzielać pod tagami o zegarkach.\n@CroN_: Wraz ze wzrostem popularności serwisu poziom spada. To niestety normalne w internetach.\n@CroN_: ja uwielbiam czytac wpisy debili ktorzy produkuja sie w tagu #bekazkatoli, szukaja atencji a potem z katolami prowadza wojne w komentarzach, probujac udowodnic ze ich strona jest madrzejsza, a druga strona probuje tego samego. Ten tag jest wylewem raka i imbecylow ktorzy udaja pseudointelektualistow na portalu ze smiesznymi obrazkami xD\nDla debili ktorzy lubia publikowac gownowpisy na tym tagu - jeżeli chcesz pokazac ze twoja religia jest odmienna to zachowaj to dla siebie. W innym wypadku jestes jak taki typowy, obrazowany przez Ciebie katolik - natretny, wkurwiajacy i probujacy udowodnic za wszelka cene ze jego zdanie jest najwazniejsze\nw dodatku ten afisz swoimi wyznaniami, normalnie jakby małpa nauczyła się robić narzędzia z kamienia xD\na no i jeszcze do tego finiszer - jak zaczynasz podważać stopień pewności takiej osoby, to ona w zamian stwierdzi ze jestes katolikiem xD\n#heheszki #wygryw #przegryw #humorobrazkowy #zawszesmieszy


Automaty myvegas darmowe gry kasynowe w las vegas itunes frsgc\nDarmowe Kasyno Gry Automaty. Wszystkie dostępne na naszej stronie maszyny do gier są bezpłatne. Na stronie slotsup.com możesz grać w gry automaty za darmo, by wypróbować je i przyzwyczaić się do sposobu, w jaki działają automaty do gier, zanim zrobisz kolejny krok w swojej karierze hazardzisty i przejdziesz do autentycznego kasyna działającego tradycyjnie lub … Automaty online. Automaty do gier to jeden z najpopularniejszych typów gier w kasynach online i to one oferują najwięcej opcji. My sami jesteśmy graczami w Vulkan Vegas i też korzystamy z automatów do gier, chcemy więc zaoferować Ci najlepsze gry. Cieszy nas fakt, że Vulkan Vegas Kasyno posiada gry kasynowe w liczbie blisko 2000, co jest rewelacyjnym wynikiem. Kasyno to korzysta z najlepszych zabezpieczeń online, przez co gracze nie muszą bać się o bezpieczeństwo swoich danych czy pieniędzy. 20.01.2021 Vegas 27 oferuje emocje znane z kasyn Las Vegas. Gra oferuje różnorodne rundy bonusowe , które są doskonałym źródłem osiągania zysków. Tagged Automaty do gry online Darmowe gry maszyny Gry hazardowe maszyny Gry maszyny Gry na automatach dla zabawy Gry online kasyno Gry online maszyny Maszyny hazardowe\nGry kasynowe nowe dodawane są w najróżniejszych kategoriach, od klasycznych automatów owocowych, przez fabularne automaty wideo, automaty 3D itd. Wybór jest naprawdę szeroki! Jak Wybrać Nowe Automaty Do Gry? Przy tak dużej ilości gier, nie powinno dziwić, że wybór „tej jedynej” jest bardzo trudny.\nDarmowe gry kasynowe, automaty online za darmo, gry karciane, blackjack i inne gry typu videosloty znajdziesz na slotyzadarmo.com. Wejdź i sprawdź! Graj w 5 najwięk. polskich kasynach online w 2021. Graj w najlepsze gry kasynowe za prawdz. pieniądze i korzystaj z bonusów wyłącznie dla graczy z Polski. W lutym 1539 roku Protestantyzm dostał się na tereny prowincji Truso, gdy pukałam do drzwi tej niebezpiecznej kobiety. Nadzór edukacyjny w domu, darmowe spiny bez depozytu lipiec 2020 bo to akurat nieszczególnie duży wymóg. Dokument, biorąc pod uwagę potencjalne zyski. W pewnym momencie dojdziesz do etapu, którzy sprawują władzę. Gry kasynowe nowe dodawane są w najróżniejszych kategoriach, od klasycznych automatów owocowych, przez fabularne automaty wideo, automaty 3D itd. Wybór jest naprawdę szeroki! Jak Wybrać Nowe Automaty Do Gry? Przy tak dużej ilości gier, nie powinno dziwić, że wybór „tej jedynej” jest bardzo trudny.\nZagraj w automat Vegas Hot za darmo! W naszym serwisie znajdziesz wszystkie najlepsze gry hazardowe firmy Wazdan. Podobne darmowe gry kasynowe. Criss Cross 81. Pod względem stylu przypominac może wielu osobom dawne automaty z naziemnych kasyn. Gra kasynowa w kasynach online to wspaniałe przeżycie, niczym obecność w prawdziwym kasynie w Las Vegas. Dzięki temu klimatowi i wspaniałej atmosferze możesz przeżyć niesamowitą przygodę, zagrać w ulubione gry hazardowe, a przy tym świetnie się bawić i wygrać pieniądze, które będą dodatkowym źródłem twojego stałego zarobku, a kto wie może uda ci się …\nAutomat Vegas Hot to klasyczna maszyna do gry, która kojarzy się z popularnymi jednorękimi bandytami, znanymi z tradycyjnych kasyn naziemnych. Jeżeli jesteś fanem automatów w klimacie Las Vegas, to ta gra na pewno przypadnie Ci do gustu! Vegas Hot to 3-bębnowy automat z 5 aktywnymi liniami wygrywającymi, wyprodukowany przez firmę Wazdan.\npobierz najnowszą wersję VegasMagic™ Automaty Darmowe - Kasyno Gry Maszyny APK 1.45.1199 na urządzenia z systemem Android. - darmowe gry kasynowe dla Androida W rezultacie masz wszystko w jednym miejscu i nie musisz szukać wiadomości o grach online na innej stronie. Specjalnie tłumaczymy prostymi słowami, abyś mógł zrozumieć kasynowe pojęcia. Oto najczęściej spotykane pojęcia podczas gry w gry hazardowe automaty za darmo: Darmowe …


Zimą bezrobocie nie spadnie | Obserwator Finansowy: ekonomia, debata, Polska, świat\nZimą bezrobocie nie spadnie\nWskaźnik Rynku Pracy informujący z wyprzedzeniem o przyszłych zmianach w wielkości bezrobocia nie zmienił się w lipcu istotnie w stosunku do czerwca 2015 r. W ciągu ostatnich trzech miesięcy wskaźnik przyjmuje zbliżone wartości, co może zapowiadać okresową – przedstawia ocenę sytuacji na rynku pracy Biuro Inwestycji i Cykli Ekonomicznych BIEC.\nNa rynku pracy dominuje pozytywne działanie czynników sezonowych, zaś trwałe obniżenie stopy bezrobocia – do wyniku jednocyfrowego – wymaga przyspieszonego wzrostu gospodarczego. Stopa bezrobocia rejestrowanego wyniosła w czerwcu 10,3 proc. (spadek o 0,5 pkt procentowego), jednak uwzględniając wpływ owych czynników sezonowych wyniosła ona 10,6 proc., co dało spadek w stosunku do miesiąca poprzedniego o 0,2 pkt proc.\nSpośród składowych Wskaźnika Rynku Pracy, cztery oddziałują obecnie w kierunku spadku jego wartości, a tym samym zapowiadają poprawę na rynku pracy. Tyle samo zmiennych prognozuje wzrost wartości wskaźnika, czyli zapowiada wzrost stopy bezrobocia. Siła oddziaływania poszczególnych zmiennych jest zróżnicowana.\nNajsilniej w kierunku spadku wartości wskaźnika oddziałuje zmienna obrazująca liczbę ofert pracy kierowanych do rejonowych urzędów pracy. Liczba zgłoszonych wakatów drugi miesiąc z rzędu rośnie. W czerwcu, w porównaniu do maja, pojawiło się ponad 11 tys. więcej nowych ogłoszeń o zatrudnieniu. W ujęciu relatywnym wzrost wyniósł ponad 10 proc., przed miesiącem było to blisko 20 proc..\n– Podobny charakter zmian obserwujemy w przypadku liczby ofert pracy publikowanych w Internecie, gdzie zwiększoną liczbę ogłoszeń o pracy ukazujących się na portalach internetowych obserwujemy od początku roku – informuje Maria Drozdowicz z BIEC.\nZmienne obrazujące strukturę zasobu bezrobotnych również oddziałują w kierunku spadku wartości wskaźnika. Zgodnie z najnowszymi danymi utrzymuje się malejąca tendencja łącznej kwoty wypłaconych zasiłków dla bezrobotnych (ostatnie dostępne dane za maj 2015 r.). Ponadto, systematycznie maleje liczba bezrobotnych zwolnionych z przyczyn leżących po stronie zakładów pracy. Wielkość tej części zasobu bezrobotnych zmniejsza się właściwie od końca 2013 roku, za wyjątkiem jednorazowych korekt odnotowanych w sierpniu 2014 r. i lutym 2015 roku. Maleje również liczba bezrobotnych będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy. W ujęciu absolutnym największe spadki dotyczyły bezrobotnych młodych oraz powyżej 50 roku życia, a także długotrwale bezrobotnych.\nOgólne oceny sytuacji gospodarczej kraju uległy poprawie. Nie mniej jednak, klimat koniunktury w przetwórstwie przemysłowym był w czerwcu oceniany nieco gorzej niż w maju. Związane to było z pogorszeniem się ocen menedżerów przedsiębiorstw przemysłowych na temat planowanej w firmach wielkości zatrudnienia.\n– Saldo tego pytania wskazuje, iż nieznacznie, ale przeważa odsetek przedsiębiorstw planujących redukcję wielkości zatrudnienia, nad tymi planującymi nowe przyjęcia do pracy – zwraca uwagę Drozdowicz.\nNajwiększe redukcje zatrudnienia zapowiadają jednostki duże, a następnie małe. Przedsiębiorstwa średniej wielkości (o liczbie pracujących od 50 do 249 osób) przewidują nieznaczny wzrost zatrudnienia. Największe zwolnienia przewidywane są w branży przetwarzającej koks i ropę naftową. Największe pozytywne zmiany w kreowaniu nowych miejsc pracy prognozowane są w branży zajmującej się produkcją wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych.\nDane dotyczące liczby osób wyrejestrowujących się ze spisu bezrobotnych oraz osoby napływające do niego od początku roku wykazują wzmożoną zmienność. W ostatnim miesiącu nieznacznie wzrosła liczba bezrobotnych, którzy wyrejestrowali się z zasobu bezrobotnych z tytułu podjęcia zatrudnienia. Pracę znalazło o ok. 3,5 tys. więcej bezrobotnych w porównania do maja 2015 r.\nNie mniej jednak, osoby te stanowią zaledwie połowę liczby osób napływających do bezrobocia. Ponadto liczba osób, które podjęły pracę i zostały usunięte ze spisu bezrobotnych w II kwartale malał.\n– Można przypuszczać, że w miarę utrwalania się wzrostu gospodarczego oraz wygaszania sezonowej aktywności w budownictwie, gastronomii i turystyce, w zasobach bezrobotnych zwiększać się będzie udział osób o najniższych kwalifikacjach, którym najtrudniej będzie znaleźć pracę, co stanie się istotnym hamulcem dalszego spadku bezrobocia – prognozuje Drozdowicz.\nJednocześnie, w ostatnim miesiącu dość istotnie wzrosła liczba nowych osób zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy jako bezrobotne. Było to o ok. 18 tys. osób więcej niż w poprzednim miesiącu (wzrost na poziomie 9 proc.). W dłuższym okresie, tj. od marca 2014 roku liczba napływających nowych bezrobotnych ustabilizowała się na poziomie oscylującym wokół 200 tys. miesięcznie.\nNieco gorzej na rynku pracy


Giotto di Bondone, właściwie Angiolo di Bondone, zdrobniale Angiolotto (ur. ok. 1266, zm. 8 stycznia 1337 we Florencji) − malarz i architekt włoski, tercjarz franciszkański.Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.\nFra Angelico, także Jan z Fiesole, właśc. Guido di Pietro da Mugello (ur. ok. 1387 w Vicchio w rejonie Mugello, zm. 18 lutego 1455 w Rzymie) – malarz religijny wczesnego renesansu, dominikanin, błogosławiony Kościoła katolickiego. Oprócz obrazów temperowych malował także freski i miniatury. Podejmował tylko tematy religijne.Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.\nCykl św. Franciszka w Montefalco\nOpen Library: OL4326777A, OL142968A


Gleba do roślin - najlepsza ziemia - Domowa Uprawa\nEco Bison (3)\n20,00 zł - 780,00 zł (21)\n780,00 zł - 1 540,00 zł (1)\n1 540,00 zł - 2 300,00 zł (1)\nOdpowiednia gleba uratuje życie wielu roślinom. Stwierdzenie dotyczy poprawnie dobranej gleby. To jeden z wielu podstawowych elementów, o które musi zadbać każdy ogrodnik. Wysokiej jakości ziemia do roślin dostarcza im niezbędnych składników pokarmowych oraz efektywnie magazynuje wodę. Gdy dołożymy do tego nieco słońca oraz powietrza, otrzymujemy kompletną mieszankę, która sprawia, że nasze uprawy są bujne i zdrowe. Ma to znaczenie dla każdego amatora flory, bo przecież wszystkim zależy, aby trud włożony w opiekę przynosił wymierne efekty. Gleba musi posiadać najwyższej klasy parametry. Takie też są produkty oferowane na stronie www.domowauprawa.pl. Współpracujemy jedynie z uznanymi producentami, bo szanujemy pracę ogrodników i nie chcemy, by proponowane akcesoria mogły zaszkodzić roślinom. Zadbaliśmy nie tylko o szeroki wybór asortymentu, ale także atrakcyjne ceny. Przypadną one do gustu amatorom ogrodnictwa o różnej zasobności portfela.\nKrótkie vademecum o ziemi\nGleba do roślin musi być odpowiednio dobrana. Jak jednak to osiągnąć? Do roślin ozdobnych nada się np. ziemia kompostowa. Posiada zróżnicowany skład o dość dużej zawartości próchnicy pokarmowej, która rozkładając się, zapewnia szereg korzyści. Ciekawe rozwiązanie stanowi torf. Wyróżnia się: torf wysoki, przejściowy i niski. Każdy pełni inne zadania, np. wysoki sprawdza się przede wszystkim w uprawie warzywa, gdyż sprzyja rozwojowi systemu korzeniowego. Nie sposób wymienić wszystkich rodzajów podłoża. Można jednak trzymać się jednej, uniwersalnej rady. Zawsze warto poświęcić nieco czasu na zdobycie informacji o interesujących nas uprawach, aby dobrana ziemia nie zaszkodziła roślinom, a wspomagała ich rozwój. Pozwoli to oszczędzić sobie niepotrzebnych nerwów, niezadowolenia z efektów oraz nieplanowanych wydatków.\nOferta dla prawdziwych pasjonatów\nSklep Domowa Upraw to miejsce stworzone przez pasjonatów dla pasjonatów. Ogrodnictwo traktujemy bardzo poważnie. Posiadamy jedynie najwyższej klasy produkty. Wyjątku nie stanowi tu ziemia do roślin. Polecamy m.in. produkt ECO BISON Terra Professional. To specjalna kompozycja torfu sphagnowego. Znajdzie on zastosowanie w przypadku roślin o średnich wymaganiach pokarmowych. W swoich zasobach warto posiadać również CANNA Terra Professional. W jej składzie znajdziemy mieszankę oczyszczonej gleby, perlitu, kompostu, worm humusu oraz porcję składników odżywczych. W naszej ofercie znajduje się kilkadziesiąt wartych polecenia pozycji. Niezależnie od wyboru można mieć jednak pewność, że nabyło się towar spełniający najwyższe standardy jakościowe. Zamówienia dostarczamy na dwa sposoby: za pomocą tradycyjnej poczty kurierskiej lub paczkomatów.\n1 680,00 zł 1 440,00 zł\nBIOBIZZ All-Mix 20l ziemia uprawowa\nBIOBIZZ WORMHUMUS 40l\nBIOCANNA Terra Professional+ 50l\nCANNA Terra Professional 50l - PALETA 60 worków\n69,90 zł 64,99 zł


Wiadomości: Francuz zasili AZS? Opcja kameruńska nie wypaliła\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > Francuz zasili AZS? Opcja kameruńska nie wypaliła\nFrancuz zasili AZS? Opcja kameruńska nie wypaliła\n12 grudnia 2014 16:03\nJest praktycznie przesądzone, że do kadry AZS-u dołączy dobrej klasy przyjmujący. - To były reprezentant Francji, zawodnik doświadczony i co równie ważne - taki, który grał od początku sezonu - mówi dyrektor sportowy klubu Ryszard Bosek.\nAZS od dłuższego czasu szukał następcy kontuzjowanego Michała Bąkiewicza. Miał to być gracz doświadczony, taki, który będzie w stanie wziąć na siebie odpowiedzialność za wynik, i w klubie liczą, że Francuz wywiąże się z zadania. – Transfer jest bardzo blisko, ale nie mogę powiedzieć, że ten zawodnik na sto procent będzie u nas grał – mówi Ryszard Bosek. – Kto to jest, też nie powiem, bo konkurencja nie śpi. Okres transferowy został przedłużony do 19 grudnia, więc mamy trochę czasu, ale chcemy go mieć jak najwcześniej. Czekamy na jego przyjazd i w niedzielę bądź poniedziałek będziemy wiedzieć wszystko – dodaje.\nBosek zdradza, że Francuz grał już w PlusLidze. – To były reprezentant Francji, zawodnik doświadczony i co równie ważne – taki, który grał od początku sezonu. Liczymy, że będzie w stanie zastąpić Michała i pociągnąć nasz młody zespół – podkreśla. Wiadomo już, że AZS nie podpisze umowy z reprezentantem Kamerunu, który nie trenował przez ostatnie trzy miesiące.\nAZS Częstochowa, PlusLiga, Ryszard Bosek


Zbigniew Ikona – Kresowaty - Malarz myśli i przeżyć\nMALARZ MYŚLI I PRZEŻYĆ\nPortrety artystyczne Stefana Rusina wykonał Zbyszek – Ikona Kresowaty\nPomyślałem, że nadszedł czas żeby powiedzieć o Stefanie Rusinie - poecie i malarzu inaczej, bardziej treściwie i sensownie, jako o bardzo oryginalnym i interesującym medium sztuki, „pracującym” jednocześnie w słowie i obrazie. Po pierwsze, żeby sprowokować i zachęcić, chcę powiedzieć, że sensoryka obrazów tego twórcy koresponduje w dużym stopniu z zaśpiewem i estetyką artystów minionej młodopolskiej epoki, jak: Stanisław Wyspiański, Wlastimil Hofman... Jednakże Rusin to artysta współczesny z Konina i wiem, zapewne nie obrałby sobie drogi kontynuacji w/w twórców. To oczywiście całkowicie moje krytyczne porównania... Ale dobrze wiemy, że wszyscy twórcy różnych profesji, w tym i malarze polscy – młodopolscy to przecież nasz autonomiczny utrwalony dorobek, z którego należałoby korzystać i niesposób o Nich nigdy zapomnieć - To dorobek, który mówi za siebie i dostarcza wielu reflekscji do dyskusji nie tylko o etosie polskim, ale o wymiarze społecznym, zwłaszcza „szkoła krakowska”... Natomiast malarstwo Rusina to stricte poetyckie imaginacje, przedstawiane w różnorodnych cyklach, obrazów, gdzie tła i metafory nawiązujące do symbolu równie nowej twórczej myśli polskiej, do jej estetyki duchowej, czyli sacrum i profanum. Oczywiście, patrząc z perspektywy czasu na twórczość plastyczną Rusina, ulegam tu jedynie (jak wspomniałem) skromnej pokusie snucia dalszej własnej dygresji. Malarz - poeta, eseista, ale i krytyk literacki, który wydał 18 książek, jest czynny w obecnym życiu artystycznym środowiska. Wydał wiele katalogów swej twórczości, także wiele ilustrowanych przez siebie tomików poezji. Z drugiej zaś strony to osoba kochająca samotność i niezależność.\n- Spogladając z dystansu na ten dorobek wydaje się, że to działanie nieskończone - taki transpoeticos. Nie mam wątpliwości, że to jest bardzo szeroka wypowiedź obznajomionego twórcy z dobrą literaturą, z epiką logosu i mitu, ale i nowymi sensami naszego wieku, dźwigajacego na sobie paradoksy psychodeliczne... Malarstwo Stefana Rusina intryguje, czasem sporadycznie irytuje, to znów innym razem sprawia niedosyt, bywa że i wprowadza kłopot myślowy. Ale pobudza do myślenia autonomicznego sensu życia. Natomiast po opuszczeniu wystawy natychmiast chce się wracać do tych obrazów.\nAle trzeba także kilka słów powiedzieć o poezji pisanej Stefana Rusina - posiada ona niesamowite walory estetyczne, poszerzone o filozoficzne frazy i pojęcia, bywa że i epickie dygresje i skojarzenia duchowo - abstrakcyjne. Pociąga niesamowicie jego tajemnica i uniwersalność, aczkolwiek zawsze wysnute ciekawą bywa nie szorstką puentą, przeplatającą się swobodnie z plastikonami. Jak wspomniałem, Stefan Rusin ilustruje książki oraz czasopisma, okładki periodyków, ksiażki własne i innych poetów... W całej plastycznej zawartości artysty przede wszystkim widać myśli i przeżycia osobiste, czyli prawdziwe: to sceny jakby ze snów kolorowych, czasem deja vou, ciekawe dygresje do życia współczesnego, tajemnicze zestawienia kolorów pasteli, zwłaszcza w obrazach malowanych dzieci (jak u Wyspiańskiego?), zwierząt, ciekawe portrety zwykłych ludzi o niezwykłych twarzach w krajobrazach... Większość obrazów to cykle różnych technik pasteli oraz czarno – białych sztychów. Bywa, że Rusin także nie stroni od scen surrealistycznych, widzimy to właśnie w ciemnej pasteli lub w rysunkach tuszem, albo miękkim ołówkiem. Symbol jednak odgrywa w tej twórczości fenomenalną rolę. Artysta zamienia symbole utrwalone na nowe. Osobiście bywałem na tych wystawach – A dziś, biorąc pod uwagę dorobek twórczy trzeba powiedzieć, że Rusin to hasło - to głównie poezja przeżyć i myśli, to wciąż autonomiczna wypowiedź samotnika patrzącego na świat oczami filozofa, ale i mówcy sumienia, to opowieść wydostająca się na zewnątrz po przez kolorowe okienka, jakby z zapomnianej już Nirwany. Po latach patrzę na obrazy Stefana z równie pełnym zainteresowaniem jak kiedyś, czekam dalej na, co rusz, nowsze skojarzenia - odnajduję w tym malarstwie przede wszystkim symbolikę humanistyczną, ongiś ważnego (nieżyjącego już artysty - 1970) artysty malarza Wlastimila Hofmana - twórcy bardzo oryginalnego krakowskiej szkoły i pracowni Jacka Malczewskiego, u którego studiował. Hofman studiował także u Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego oraz w Paryżu. Najpierw tworzył w Krakowie, gdzie zamieszkał, natomiast po II wojnie, szukając samotności, osiadł w Szklarskiej Porębie – (miał pochodznie czeskie) i nie wstydził się nawiązywać esteycznie do swego mistrza. Natomiast prace Stefana Rusina to także i przede wszystkim oryginalny niepowtarzalny urok środowiska... postaci równie oryginalnych, czasem siermiężnych zatroskanych, zadumanych... Widać tu znakomicie, że poeta i malarz kocha ludzi, dzieci, kobiety, jakby nie mógł się oprzeć ich wdziękowi i cudownemu istnieniu oraz pokorze. To samo widzimy w świetle obrazów Wlastimila Hofmana, który był także poetą, choć wydał tylko jeden tomik poezji. Dobrze wiemy, że Wyspiański był także pisarzem poetą i dramaturgiem, malował pejzaże, portrety, witraże fresski i ludzi epoki, mając za statystów to co najbliżej Niego, czyli swoje dzieci, żonę... Wspomnieć trzeba, że wielu poetów malowało obrazy w przeszłości – malował także sam Norwid, Kraszewski, inni – Jest to i dziś interesujące zjawisko w sztuce europejskiej. Są u Rusina równie zmysłowe sceny, ujęte w stan przemijania, w poświaty dziwnego oczekiwania i sennej pasji oraz powidoków jawy, rozświetlone kolorami nostalgii i wspomnienia(?), znakomicie kojarzące się z trwałą obecnością istoty ludzkiej w naturze egzystencji. Rusin maluje, jak wspomniałem, także sceny epickie, nawiązywał był do: „Pięknej Heleny”, „Edypa”, „Hioba”, dotykał „Hery” czy „Kaliope”... Snuje poeta - malarko swoją pieśń, jakby chciał także o klasyce literackiej powiedzieć nieco więcej i inaczej, ukazuje za pomocą nałożonych na siebie poświat nową jakość, wyłaniając z mroku esencjonalność w czasie jedynie własnych myśli... W każdej pracy artysty drzemie ukryta Psyche, a jednocześnie doświadczenie, gdyż sam miewa niekonwencjonalne usposobienie do otoczenia.\n– Patrzę na całą twórczość Rusina już od ponad 20 lat i przyznam, jest to nieustanne poszukiwanie jakiegoś trwałego kształtu(?), jak u każdego ambitnego twórcy czującego swoją siłę, czasem jakby rozdwojony trop(?), uparcie poszukujący odpowiedniego kontrastu... w pogrubionej linii, która zdaje się być chwilą ważną pierwszoplanowo, zaznacza nią artysta ważność chwili lub senns istnienia danej postaci w obranej scenie – To ważenie duszy, (kiedyś sam namalowalem obraz o tym tytule – wiem co taka metafora oznacza) ważenie jej koloru, soczystości i zasadności oraz siły koloru użytego trafnie, tak jak to stosuje się na przykład w ikonach, bo cierpienie to przecież kolor czerwony, zieleń – nadzieja, niebieski – mistyczność, itd. – Tworzy to pojęcia psychodeliczne. Ale! - oglądając te obrazy, można jednocześnie z pewnością czytać na własny użytek także wiersze Rusina. A to nawiązanie do świata nie tylko hellenistycznego, ale opowieść o starych myślach, o opowiadaniach rodem z bajek Ezopa(?), jeżeli chodzi o dzieci. Bywa, że artysta tylko muska sfer sacrum, żeby za chwilę skonfrontować się z nimi z profanum. Dlatego lubię estetykę poetycko - twórczą Stefana Rusina, śledzę ją i odkrywam co rusz „Coś” nowego – zatem wytoczę tu pewnego rodzaju metaforę: Wiem, że to malarstwo i rysunek mnie nigdy nie zawiedzie, a raczej powiedzie w świat osobistego wspomnienia, a może będzie to wspomnienie „z przyszłości”, poniesie „nad rzekę dzieciństwa”, albo pod Hades, kiedy pójdę, z ciarkami na plecach, po Eurydykę przechodząc bramę z ogromnymi psami - Gryfami, w zaklęcie i przysięgę, którą bardzo łatwo złamać, w namiętne pasmo tęsknoty i marzeń, gdzie rodzi się podstawowy etos krainy szczęśliwości...\nKiedyś, przed siedmiu laty, napisałem o artyście tak: Jest to świat radośnie niepokojący, świat słodkiego bólu... niespełnienia na wieczność, świat nie rozszyfrowany, jak cała tajemnicza natura twórcy związanego najbardziej z naturą… „ – Widać namacalnie, że co rusz zmienia się samo wnętrze medium, artysty, zapełnia się kraina estetyki pełniej, bo i bywa też echem bezsłowia – ciszy, ale krystalizuje się ku pełni... O artyście, o jego obrazach, pisali także inni krytycy, byli (jak czytałem) zawsze rozsierdzeni pozytywnie. O Stefanie mówi się w środowisku artystycznym, o jego wyjątkowej spostrzegawczości. Nie bez znaczenia dla jego pastelowych portretów i wizji, które zaprezentował uroczyście przed publicznością bardzo wiele razy, tak się przedstawia jego ciepła prowinencja. Stefan Rusin, znany także (jak wspomniałem) poeta, wywodzi się z metaforyki życia społecznego z czasowej transformacji społecznych, z symboli, z odniesień do tradycji awangardy, i z dużej kondycji duchowej, jednocześnie zawsze dążył do skromności. To widzenie świata bezkompromisowego, to bezcenna bardzo duchowa egzystencja, przestawiająca jakby znaki drogowe, wędrowania i wyczekiwania na dalszy swój los – Ale bywa, że artysta przystaje na czerwonym świetle, zawiązuje czerwoną wstęge, żeby za chwilę iść „noga w nogę” ze swoją autonomiczną intuicją dalej przed siebie... Poeta w swoich obrazach jakby mówi (co czuję): zasmuceni będą pocieszeni, zamyśleni będą otwarci prawdą, inni pozostaną śmiałymi z nieśmiałości – Myślę, że nie spaczyłem sensu myśli Twoich Stefanie? – Bywa, że sam jako autor nazywasz swoje obrazy „poetyckimi narracjami”, wiodącymi przed siebie. I tak jest! - Mimo iż w pracach twórczych trudno doszukać się typowego uładzonego pejzażu, krajobrazu, architektury, wydaje się, że piękno nie jest aż tak ważne, ale jego podjęcie, podłoże i chropowatość dojścia do jego sensu – To ciepła opowieść o „interpretacji dalekiej od jednoznaczności”.\nNatomiast artysta i poeta sam o sobie mówi: „W większości, w moich pracach dominują: ostry kontur i zdecydowana linia, w innych przestrzenie świateł, cieni i barw. Na obecnym etapie malowania, lubię kolory ciepłe i jasne, jednak nie wystrzegam się barw ziemistych oraz szarości i czerni. Najczęściej wstępną fazą malowania jest wykonanie szkicu, w dalszej części pracy znika on pod kolejnymi warstwami kresek. Kładąc na papier kilka szerokich plam kawałkami twardego, miękkiego lub olejnego pastelu, uzyskuję efekty zbliżone do wykonywanych farbami olejnymi. Odważne i mocne pociągnięcia pastelami pozwalają uwidocznić zaskakujące tony ekspresji. Sporadycznie pozwalam sobie na zatarcie ostrego konturu”.


Nowy blok socjalny w Prudniku | RegioDom\nNowy blok socjalny w…\nredakcja NTO, Krzysztof Strauchmann 13 czerwca 2012, 18:18\nKatarzyna Guzowata z córką DominikąTu jest super! - Katarzyna Guzowata z córką Dominiką z radością oglądały w środę swoje nowe mieszkanie w bloku socjalnym w Łące Prudnickiej. Krzysztof Strauchmann\nCzęść lokali to niewielkie mieszkania z jednym pokojem i łazienką, część to dwupokojowe lokale z aneksem kuchennym i łazienką.\nPowierzchnia największych nie przekracza 27 metrów kwadratowych.\nBudynkiem będzie administrować Zarząd Budynków Komunalnych w Prudniku.\nSkierowano tu głównie osoby młode z niewielkimi dochodami (poniżej 799 zł. na osobę w rodzinie) i matki samotnie wychowujące dzieci. Każdy sam losował klucze do swojego mieszkania.\n- Po raz pierwszy o przydziale konkretnego mieszkania decyduje loteria - mówi Zdzisław Pikuła, dyrektor ZBK. - Tak będzie sprawiedliwiej. Chcieliśmy uniknąć pretensji, że ktoś dostał mieszkanie od ulicy, a ktoś inny bardziej słoneczne.\nPrace modernizacyjne w budynku trwały 1,5 roku i kosztowały ok. 2,4 mln zł. Gmina dostała na ten cel 30 procent dofinansowania z Banku Gospodarstwa Krajowego.\nPrzekazując mieszkania burmistrz Franciszek Fejdych apelował do lokatorów, aby dbali o mieszkania wybudowane za publiczne pieniądze.


Przedszkole "Myszka Mepi" Warszawa - Wawer\nTytuł: Przedszkole "Myszka Mepi" Warszawa - Wawer\nAdres strony: http://myszkamepi.pl/\nNazwa: Przedszkole Myszka Mepi\nAdres: ul. Żelechowska 8A 04-854 Warszawa Radość\nSzerokość geograficzna: 52.1903321, Długość geograficzna: 21.178133099999968\nJest to nowoczesne przedszkole, które zapewnia dzieciom dobrą zabawę w kolorowym świecie niezliczonych atrakcji i zabawy. Tutejsi dobrze przygotowani opiekunowie zadbają o bezpieczeństwo maluchów i zagospodarowanie ich czasu tak, by nie było monotonnie. Przez zabawę przedszkolaki będą również uczone podstawy programowej przygotowanej specjalnie dla przedszkolaków. Zajęcia gimnastyczne, umuzykalniające, artystyczne to tylko niektóre z punktów programu. Zapraszamy również małe dzieci już od 2,5 lat. Bardzo zapraszamy do zapoznania się z propozycją przedszkola na stronie w Internecie.\nPoprzedni wpisniesamowite theta healingNastępny wpiscjonowanie stron www Gdańsk


Policjanci z Łomży kontynuują spotkania w ramach ogólnopolskiej akcji pn. „bezpieczna droga do szkoły”. Policyjni profilaktycy oraz dzielnicowi spotykają się z dziećmi ze szkół podstawowych na terenie całego powiatu i omawiają zasady bezpiecznego poruszania się po drogach. Dziś taką lekcję przeprowadzili dla najmłodszych uczniów ze Szkoły Podstawowej w Śniadowie. Dzielnicowi Wydziału Prewencji szczegółowo omówili mogące wystąpić groźne sytuacje drogowe i radzili, jak zachowywać się, aby być bezpiecznym podczas pokonywania codziennej drogi do szkoły i do domu. Uwagę słuchaczy zwrócili również na znajomość znaków drogowych, które znajdują się w pobliżu szkoły. Z myślą o tak młodych odbiorcach, w zajęciach wykorzystany został zestaw edukacyjny „Autochodzik” zakupiony w ramach Szwajcarsko - Polskiego Programu Współpracy KIK-76. Dzięki niemu tego typu spotkanie budzi zainteresowanie dzieci, a samo tłumaczenie zasad ruchu drogowego jest znacznie przyjemniejsze i bardziej zrozumiałe. Na zakończenie spotkania dzieci otrzymały drobne upominki w postaci odblasków.


napoje izotoniczne wszystko nt. napoje izotoniczne na stronie WFormie24.pl szukaj\nKryterium wyszukiwania: "napoje izotoniczne", znalezionych wyników: 23\nArtykuły o "napoje izotoniczne"\nna czczo 89... 75g glukozy: po 1 h 162mg%, po 2h 157mg%... dostałam skierowanie do poradni - wizyta za tydzień I NIE MA ... Co pić aby zdrowym być?\nCo pić? dobre pytanie, ja stawiam na prostotę, a zatem: woda woda woda - nie zapominajmy, że sami składamy się z niej w ... Kolonoskopia – badanie jelita grubego\n48 godzin przed badaniem - DIETA UBOGORESZTKOWA : ryż, makaron, bulion, chleb zwykły bez ziaren lub bagietka, gotowane lub smażone mięso i ryby, ... Piasek na nerkach?\nCzy napoje energetyzujące mają wpływ na odkładanie się złogów? Wrażliwe gardło. Pomocy!!!\nMój chłopak ma wrażliwe gardło. Nie może nic ciepłego pić(herbaty, kawy) żadnych napoi, ale tylko chodzi o napoje natomiast jedzenie może jeść. Nie ... problem !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nMyślę że powinnaś uważać na to co jesz, wiadomo że chipsy nie idą w parze z wódką. Każdy kieliszek popijaj sokiem, byle nie ... brak okresu od roku, brak ciazy\nCzasami trzeba oczyścić organizm z toksyn, przyjmowac takie pokarmy i napoje, które sa organicznie czyste. Nauczyć ciało funkcjonowac bez chemii. Leczenie alergii\nCzasami trzeba oczyścić organizm z toksyn, przyjmowac takie pokarmy i napoje, które sa organicznie czyste. Nauczyć ciało funkcjonowac bez chemii. przejdź na forum.poradnikzdrowie.pl


BADANIA W KIERUNKU DYSPLAZJI - Fabisz & Stefanek\nBADANIA W KIERUNKU DYSPLAZJI\nU lekarza weterynarii niejednokrotnie można spotkać się z terminem dysplazja. Pojęcie to często bywa niejasne dla właścicieli psów. Wobec tego nasuwa się pytanie – czy mój pupil również jest narażony na dysplazję?\nJakie rasy psów są narażone na dysplazję?\nNiektóre rasy są predysponowane do wystąpienia dysplazji biodrowej i łokciowej.\nJest to choroba występująca przeważnie u psów ras dużych takich jak:\nbernardyn, bokser, briard, berneński pies pasterski, doberman, hovawart, nowofundland, mastino napoletano, owczarek kaukaski, owczarek flandryjski, polski owczarek nizinny, owczarek niemiecki, owczarek południowo – rosyjski, owczarek podhalański, owczarek szkocki collie, owczarek staroangielski, rottweiler, szwajcarski pies pasterski czy sznaucer olbrzym.\nTo zaburzenie rozwojowe lub inaczej niedorozwój stawu. Dysplazja występująca u psów nie jest wadą wrodzoną. Zbyt późno zdiagnozowana albo nieleczona prowadzi do poważnych zmian zwyrodnieniowych powodując silną kulawiznę lub w skrajnych przypadkach ograniczenie ruchomości zwierzęcia.\nU ras predysponowanych do dysplazji pierwsze zdjęcia rentgenowskie wykonujemy między 17 a 20 tygodniem życia. Określamy wtedy prawidłowość rozwoju stawów. Jeżeli stwierdzimy zagrożenie dysplazją jest to najodpowiedniejszy czas do podjęcia interwencji chirurgicznej. Ostateczne zdjęcia w kierunku dysplazji wykonujemy po ukończeniu 15 miesiąca życia zwierzęcia.\nZwiązek Kynologiczny w Polsce określa rasy, u których wymagane jest badanie w kierunku dysplazji, co jest udokumentowane wpisem do rodowodu. Komplet zdjęć rentgenowskich wraz z rodowodem jest przez nas wysyłany do jednego z ośrodków akademickich, gdzie zostaje poddany ocenie.\nWarto pamiętać, że kiedy zdecydujemy się przebadać pupila pod kątem dysplazji,\nnasz czworonożny przyjaciel musi być na czczo, gdyż jest poddawany premedykacji.\nZdjęcia rentgenowskie w kierunku dysplazji wykonujemy po wcześniejszej rejestracji telefonicznej.\nNumer telefonu kierujący do naszych lekarzy:


Zła passa? | Po nitce do kłębka\n1 maja 2009 o 23:17 napisał:\ne tam, przebrniesz przez to ! musisz! :)tak, sam nie wiem, może zostanę na tym WP? a może i na blogspot ? czy jak tam hymm, fajny kot , i ten ZABÓJCZY wzrok, taki od… miski\n~Jo-hanah z Wrzosowej Polany\n1 maja 2009 o 23:46 napisał:\nBardzo, bardzo dziekuję za wyróżnienie!Oj pechowo z tymi robótkami… Ale czasem tak bywa. Pamiętam taką jedna serwetkę, którą musiałam pruć kilka razy, bo nie zauważyłam w porę błędu…Ciekawam bardzo tej bluzeczki w całości, bo rękaw bardzo mi się podoba. Spódniczka też śliczna. oby obyło się bez prucia.No i na koniec boska Fiona! Tfu, tfu na kota urok, ależ ona cudna! Proszę ja wygłaskać ode mnie :DPozdrawiam serdecznie\n2 maja 2009 o 08:21 napisał:\nMoże zauważyłaś na moim blogu, że pokazywanie niedokończonych robótek kończy się zrobieniem następnej Bardzo dzieżko wraca się do niedokończonych, ponieważ brakuje tego zapału. Trzymam kciuki za spódniczkę! Pozdrawiam Marzanna\n2 maja 2009 o 08:32 napisał:\nTak to jest z tymi niedokończonymi robótkami ,też tak mam.Zobaczysz dokończysz ją i będzie super wyglądać pozdrawiam\n2 maja 2009 o 17:29 napisał:\nAle Fiona ma wiosenne / czytaj -zielone/ oczy ,a przez tą łatkę na części pyszczka zabójcze spojrzenie .Polecam mały oddech , spacer albo wypad na lody – potem praca pójdzie lepiej .Ten paseczek , który zrobiłaś pod słupkami jest piękny , efekt murowany .Wzór zielonego rękawka też mi się podoba , ale co z różowym dla chrześniaczki ? Pozdrawiam Yrsa\n2 maja 2009 o 17:49 napisał:\nTrzymam kciuki za obie rozpoczęte robótki. U mnie, choć na prucie się nie zanosi, też coś ostatnio idzie opornie. Różne zawijasy życiowe utrudniają odpoczynek i ulubione zajęcie, czyli szydełkowanie. Ale grunt to się nie poddawać. A do strony blogspot.com zachęcam. Mam na niej fotobloga i jestem zadowolona.\n2 maja 2009 o 17:50 napisał:\nOjej, zapomniałam napisać, że Twoja kicia jest prześliczna Pozdrowienia od mojej kocicy Miuśki!\n3 maja 2009 o 21:23 napisał:\nAleż piękne oczy ma Twój kotek! Niesamowite!Lucynko! Zabierz się szybko za Damowy sweterek, to bedziemy go dziergały on-line Spódniczka do kompletu bedzie super! Mam nadzieję, że nie bedziesz musiała pruć!\n3 maja 2009 o 23:26 napisał:\nLucynko, to tylko taki przejściowy kryzys twórczy, ktory dopada wszystkich artystów :)) Trzymam kciuki za Twoje robótki.\n4 maja 2009 o 18:04 napisał:\nNie przejmuj się zastojem.Wszystko dobrze się skończy.Za chwilę pochwalisz się skonczoną robótką.Fiona jest urocza.Marazm robótkowy trwa również u mnie.Pozdrowienia Danusia i Małgosia\n5 maja 2009 o 14:34 napisał:\nLucynko, no cóż? Jak to by powiedział filozof: „ćwiczenie mistrza czyni”- i nie ważne, że jest to prucie, albo nowa robótka – ważne, że ćwiczymy:)) A propos wykańczania zalegających szafy robótek, właśnie wydobyłma z czeluści mój niedokończony (z powodu braku kilku metrów włóczki) sweterek i co się okazuje – leżąc nieużywany jakby się z „lekka przyfilcował”; postanowiłam skończyć i koleżance ofiarować; ona pod sufit skacze, a ja nie koniecznie:)) Pozdrawiam


Strona główna > Oferta >\nMalowanie wież kościelnych, kościołów.\nDoświadczenie w malowaniu dachów kościołów, hal i szkół sprawia, że realizowane przez nas zlecenia to gwarancja zadowolenia naszych klientów. Krótki czas realizacji usług idzie w parze ze starannością i precyzją, a efekt końcowy pozytywnie Cię zaskoczy.\nZakres naszych prac obejmuje trudno dostępne miejsca, takie jak wieże kościelne czy kopuły. Dla nas nie ma rzeczy niemożliwych!\nEtapy prac przy malowaniu wież kościelnych\n1. Ciśnieniowe mycie powierzchni dachu pozwalające usunąć odpryski i grubsze zanieczyszczenia.\n2. Mechaniczne mycie pozwalające wyeliminować ogniska korozji.\n3. Zabezpieczenie dachu przed rdzewieniem i pokrycie szczególnie narażonych punktów farbą antykorozyjną.\n4. Nałożenie warstwy nawierzchniowej.\nMalowanie trudno dostępnych miejsc jak wieże kościelne czy kopuły to trudne zadanie, wymagające doświadczenia i umiejętności. Jako firma zajmująca się profesjonalnym malowania dachów hal, kościołów oraz szkół, dysponujemy specjalistycznym sprzętem i umiejętnościami alpinistycznymi, które umożliwiają efektywną realizację tego typu zleceń.\nW swojej pracy działamy kompleksowo i metodycznie. Krok po kroku realizujemy założone etapy zadania, aby uzyskać satysfakcjonujący klienta efekt końcowy.\nMalowanie wież kościelnych, dachu hal i szkół, to ochrona przed:\n· mchem, glonami, porostami,\n· kwaśnym deszczem,\n· promieniami UV.\nKonserwacja od A do Z. Gwarancja ochrony na lata\nRegularna konserwacja pokrycia dachowego pozwala na przedłużenie żywotności dachu i jego właściwości ochronnych. Skorzystaj z naszych usług i wyeliminuj konieczność kosztownej wymiany dachu.\nZaimpregnowany dach to nie tylko walor wizualny, choć połysk i odświeżony kolor robi wrażenie. Impregnacja dachu kościoła, szkoły, czy hali to gwarancja ochrony i odporności dachu. Hydrofobowa powłoka, mrozoodporność, czy zabezpieczenie przed porostami, glonami i mchem, to najważniejsze zalety impregnacji.\nWizja lokalna pozwoli nam ocenić charakter uszkodzeń i dobrać odpowiednie metody naprawy i zabezpieczenia.\nRenowacja dachu to oszczędność w przyszłości! Upływ czasu widoczny jest również na pokryciu dachowym. Utrata koloru i właściwości ochronnych jest nieunikniona. Na szczęście znamy sposób, aby przywrócić dachom blask nowości.\nNasza tajna broń to renowacja, malowanie i impregnacja dachów.\n· konserwacja dachu szkoły, hal, kościołów,\n· impregnacja dachów,\n· naprawa dachów.\nMalowanie wież kościelnych – wycena\nCena malowania i czyszczenia dachów jest kwestią indywidualną. Do jej ustalenia niezbędna jest rozmowa z klientem i wizja lokalna, pozwalająca ocenić stan dachu, jego zabrudzenie oraz stopień korozji.\nDo dokładnej wyceny potrzebne jest również określenie powierzchni dachu i rodzaju pokrycia dachowego. Nasi fachowcy dopasują odpowiednie techniki i narzędzia, aby efekt finalny w 100% spełnił Twoje oczekiwania.


Poczucie wpływu obywateli na sprawy publiczne - PDF Free Download\nDownload "Poczucie wpływu obywateli na sprawy publiczne"\n1 KOMUNIKAT Z BADAŃ ISSN Nr 33/2018 Poczucie wpływu obywateli na sprawy publiczne Marzec 2018 Przedruk i rozpowszechnianie tej publikacji w całości dozwolone wyłącznie za zgodą CBOS. Wykorzystanie fragmentów oraz danych empirycznych wymaga podania źródła\n3 1 Z badań wynika, że coraz więcej Polaków wykazuje zainteresowanie sprawami wykraczającymi poza ich życie prywatne, starając się m.in. wpływać na funkcjonowanie lokalnych społeczności lub na działalność określonych grup środowiskowych czy zawodowych, a także przyczyniać do rozwiązywania problemów społecznych oraz pomocy potrzebującym 1. Pojawia się pytanie, czy wzrost zaangażowania społecznego w Polsce sprawia, że rośnie także realne poczucie wpływu Polaków na sprawy publiczne. Sprawdziliśmy to w lutowym badaniu 2 sondując opinie respondentów na temat możliwości kształtowania przez nich rzeczywistości społecznej w wymiarze krajowym oraz lokalnym. WPŁYW NA SPRAWY KRAJU Co prawda większość respondentów w dalszym ciągu uważa, że zwykli obywatele pozbawieni są możliwości wpływu na sprawy kraju (57%), jednak patrząc z perspektywy czasu można stwierdzić, że odsetek ten należy obecnie do najniższych, odkąd monitorujemy tę kwestię. Jest przy tym zdecydowanie niższy niż notowany w latach dziewięćdziesiątych XX wieku i w pierwszych latach bieżącego stulecia. W ciągu ostatniego półrocza poczucie wpływu obywateli na sprawy państwa nieco wzrosło (o 4 punkty procentowe), jest natomiast minimalnie niższe (o 3 punkty) niż rekordowe, jakie odnotowaliśmy przed dwoma laty. Aktualnie przekonanie, że zwykli ludzie mają wpływ na sprawy kraju, wyraża ponad jedna trzecia badanych (38%), natomiast przeciwną opinię podziela 57% respondentów, co w porównaniu z pomiarem z lipca 2017 roku oznacza 6-punktowy spadek. 1 Zob. komunikat z badań CBOS Aktywność Polaków w organizacjach obywatelskich, luty 2018 (oprac. R. Boguszewski). 2 Badanie Aktualne problemy i wydarzenia (333) przeprowadzono metodą wywiadów bezpośrednich (face-to-face) wspomaganych komputerowo (CAPI) w dniach 1 8 lutego 2018 roku na liczącej 1057 osób reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski.\n4 2 CBOS RYS. 1. Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy kraju? Deklarowane poczucie wpływu na sprawy kraju jest z reguły tym częstsze, im wyższy poziom wykształcenia badanych, im bardziej znacząca ich pozycja zawodowa, większe zadowolenie z sytuacji materialnej i wyższy dochód per capita, a także im młodszy wiek respondentów i większa miejscowość zamieszkania (zob. tabelę aneksową 1). Istotnie częściej niż inni deklarują je osoby najczęściej praktykujące religijnie, określające swoje poglądy polityczne jako prawicowe, zaś w elektoratach partyjnych głównie zwolennicy PiS oraz ruchu Kukiz 15. TABELA 1 Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy kraju? Elektoraty PiS PO PSL* SLD* Kukiz Nowoczesna* * Dane odnoszące się do tych elektoratów należy traktować z ostrożnością ze względu na ich niewielką liczebność w próbie\n5 3 WPŁYW NA SPRAWY MIASTA LUB GMINY Tradycyjnie znacząco wyższe od poczucia podmiotowości w wymiarze krajowym jest przekonanie o możliwości wpływu obywateli na sprawy lokalnej społeczności, a więc swojego miasta lub gminy. Dodatkowo od początku lat dziewięćdziesiątych notujemy istotny i w miarę systematyczny wzrost odsetka badanych uważających, że ludzie tacy jak oni mają wpływ na sprawy swojej społeczności lokalnej. Obecnie jest on najwyższy, odkąd pytamy o tę kwestię (59%). Przeciwną opinię wyraża nieco ponad jedna trzecia respondentów (37%) i relatywnie częściej niż inni są to badani niezadowoleni ze swojej sytuacji materialnej (54%) i osiągający najniższe dochody per capita (46%), osoby mające 65 lat i więcej (52%), ankietowani legitymujący się wykształceniem podstawowym (50%) lub zasadniczym zawodowym (48%), a w grupach społeczno-zawodowych robotnicy niewykwalifikowani (51%), renciści (49%) oraz emeryci (48%) zob. tabelę aneksową 2. CBOS RYS. 2. Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy swojego miasta, gminy?\n6 4 SYNTETYCZNE UJĘCIE POCZUCIA WPŁYWU NA SPRAWY PUBLICZNE Ujęcie syntetyczne pozwala stwierdzić, że niemal dwie piąte Polaków (38%) uważa, iż od ludzi takich jak oni nie zależy ani to, co się dzieje w skali ogólnopolskiej, ani na poziomie lokalnym. Jedna trzecia badanych (35%) ma poczucie wpływu zarówno na sprawy kraju, jak i miasta czy gminy, jedna czwarta (24%) wyłącznie na to, co dzieje się w ich miejscowości, natomiast nieliczni (3%) tylko na sytuację w kraju. CBOS RYS. 3. Badani uważający, że ludzie tacy jak oni mają wpływ: zarówno na sprawy kraju, jak i swojego miasta/gminy tylko na sprawy kraju 3% 38% 35% 24% tylko na sprawy swojego miasta/gminy Niemający poczucia wpływu na sprawy publiczne Poczucie braku podmiotowości obywateli i braku możliwości wpływania na sprawy kraju oraz miejscowości zamieszkania jest tym większe, im starszy wiek respondentów, im niższy poziom wykształcenia, gorzej postrzegana własna sytuacja materialna oraz mniejszy dochód per capita. W grupach społeczno-zawodowych o braku wpływu obywateli zarówno na sprawy kraju, jak i lokalnej społeczności przekonani są najczęściej robotnicy oraz emeryci i renciści. Z kolei przekonanie o możliwości skutecznego wpływania na działania zarówno władz lokalnych, jak i centralnych wyrażają przede wszystkim osoby najlepiej wykształcone, najmłodsze, najczęściej praktykujące religijnie, deklarujące prawicowe poglądy polityczne, a w grupach społeczno-zawodowych zwłaszcza uczniowie i studenci, kadra kierownicza i specjaliści wyższego szczebla oraz pracownicy administracyjno-biurowi (zob. tabelę aneksową 3). Odczuwany wpływ na sprawy publiczne jest w istotny sposób powiązany z innymi wskaźnikami odnoszącymi się do aktywności obywatelskiej. Osoby, które poświęcają swój wolny czas na aktywną działalność w ramach organizacji, stowarzyszeń, ruchów, klubów lub fundacji, istotnie częściej niż nieaktywne w tym względzie wyrażają przekonanie o możliwości współkształtowania przez zwykłych obywateli zarówno polityki lokalnej (67% wobec 54%), jak i krajowej (48% wobec 32%).\n7 5 TABELA 2 Podejmowanie pracy społecznej w ramach jakiejś organizacji obywatelskiej (stowarzyszenia, ruchu, klubu lub fundacji) Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy kraju? Tak Nie Trudno powiedzieć Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy swojego miasta, gminy? Trudno Tak Nie powiedzieć Tak Nie Można też zaobserwować związek między poczuciem wpływu na sferę publiczną a angażowaniem się w dobrowolną i nieodpłatną pracę na rzecz swojego środowiska, kościoła, osiedla, wsi lub miasta albo na rzecz potrzebujących. Badani, którzy pracowali w ten sposób w 2017 roku, w porównaniu do niepodejmujących tego typu działalności społecznej, częściej odczuwają wpływ zarówno na sprawy swojego miasta czy gminy (74% wobec 57%), jak i na sprawy kraju (48% wobec 38%). TABELA 3 Czy zdarzyło się Panu(i) dobrowolnie i nieodpłatnie pracować na rzecz swojego środowiska, kościoła, osiedla, wsi lub miasta albo też pracować społecznie na rzecz potrzebujących w 2017 roku? Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy kraju? Tak Nie Trudno powiedzieć Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy swojego miasta, gminy? Tak Nie Trudno powiedzieć Tak Nie Co jednak istotne, zależność pomiędzy aktywnością obywatelską a poczuciem wpływu na sprawy publiczne może być dwukierunkowa. Z jednej strony zaangażowanie w działalność społeczną umacnia poczucie podmiotowości w sprawach publicznych, z drugiej zaś zinternalizowane przekonanie, że działania zwykłych ludzi mogą kształtować sferę publiczną, sprzyja gotowości do podejmowania działań społeczno-politycznych, w tym wpływa m.in. na skłonność do udziału w wyborach. Osoby przekonane o wpływie zwykłych obywateli na sprawy kraju częściej wyrażają gotowość do uczestniczenia w wyborach niż niepodzielające takiej opinii (86% wobec 63%). Podobnie jest w przypadku deklarowanego przekonania o wpływie mieszkańców na sprawy lokalnej społeczności 80% respondentów przekonanych o takim wpływie deklaruje pewność udziału w ewentualnym głosowaniu, podczas gdy wśród niezgadzających się z tą opinią zainteresowanych głosowaniem w wyborach parlamentarnych jest 59%.\n8 6 TABELA 4 Gdyby w najbliższą niedzielę odbywały się wybory do Sejmu i Senatu, to czy wziął(ęła)by Pan(i) w nich udział? Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy kraju? Na pewno wziął(ęła)bym w nich udział Nie wiem, czy wziął(ęła)bym w nich udział Na pewno nie wziął(ęła)bym w nich udziału Gdyby w najbliższą niedzielę odbywały się wybory do Sejmu i Senatu, to czy wziął(ęła)by Pan(i) w nich udział? Czy, Pana(i) zdaniem, ludzie tacy jak Pan(i) mają wpływ na sprawy swojego miasta, gminy? Na pewno wziął(ęła)bym w nich udział Nie wiem, czy wziął(ęła)bym w nich udział Na pewno nie wziął(ęła)bym w nich udziału Procentowanie w kolumnach Obserwowany w badaniach wzrost zaangażowania Polaków w działalność społeczną koreluje z rosnącym poczuciem wpływu obywateli na sprawy publiczne, zwłaszcza w wymiarze lokalnym. Przekonanie, że zwykli ludzie mają wpływ na sprawy swojego miasta czy gminy, wyraża obecnie 59% badanych, co w porównaniu z początkiem lat 90. oznacza niemal czterokrotny wzrost. W dalszym ciągu Polacy w większości nie są natomiast przekonani o swoim wpływie na sprawy kraju, jednak i w tym względzie daje się obserwować nieznaczną, aczkolwiek nieregularną poprawę. Poczucie podmiotowości w wymiarze krajowym, w przeciwieństwie do wymiaru lokalnego, w istotnym stopniu uwarunkowane jest sytuacją polityczną i w znaczący sposób uzależnione jest od preferencji partyjnych badanych. Niewątpliwie jednak większemu poczuciu wpływu zarówno na sprawy lokalne, jak i krajowe sprzyja zaangażowanie obywatelskie Polaków zarówno w ramach stowarzyszeń i organizacji, jak i poza nimi. Z drugiej zaś strony poczucie podmiotowości w życiu publicznym motywuje do podejmowania działań społeczno-politycznych, począwszy od udziału w wyborach. Opracował Rafał Boguszewski