Podatek od nieruchomości 2016 - więcej za klatki schodowe i place zabaw - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Podatki » Podatki osobiste » Podatek od nieruchomości » Podatek od nieruchomości 2016 - więcej za klatki schodowe i place zabaw\nGminom na takie działanie pozwalają przepisy dotyczące solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli nieruchomości za podatek od niej. Martin Wrbka, ekspert podatkowy w KPMG (biuro we Wrocławiu), przypomina, że regulacje te przewidują, iż urzędy mogą dochodzić uregulowania należności w całości lub w części zarówno od jednego współwłaściciela, jak i od wszystkich łącznie, a zapłata daniny przez któregokolwiek zwalnia z tego obowiązku pozostałych.\n– Podatnicy najzwyczajniej w świecie nie są w stanie zrozumieć tych zasad. Nie wiedzą, dlaczego mają płacić podatek za sąsiada – komentuje Mariusz Unisk, dyrektor w Instytucie Studiów Podatkowych. – A gminy muszą czasami egzekwować podatek wbrew logice i poczuciu sprawiedliwości, mimo że zgodnie z prawem – dodaje.\nNowelizacja kończy z tym: po prostu znosi solidarną odpowiedzialność za podatek od garaży podziemnych. Obowiązek podatkowy będzie ciążył na współwłaścicielach w takim zakresie, jaki odpowiada ich udziałowi w prawie własności.\n– Nowelizacja czyni system prostszym i uczciwszym – uważa Mariusz Unisk.\nSąsiad płaci mniej\nNowelizacja nie rozwiązała jednak innego problemu związanego z opodatkowaniem miejsc postojowych w garażach wielostanowiskowych. Chodzi o zamieszanie dotyczące stawek daniny.\n– Nadal o stawce będzie przesądzać sposób nabycia nieruchomości – zwraca uwagę Martin Wrbka. Jeśli więc ktoś kupuje miejsce parkingowe w odrębnym akcie notarialnym – niezależnie od zakupu mieszkania – zastosowanie ma i będzie miała stawka podatku od nieruchomości jak dla budynków lub ich części pozostałych (jest ponad 10 razy wyższa od stawki właściwej dla mieszkań – patrz infografika). Z kolei podatnicy, którzy kupują mieszkanie i jednocześnie miejsce postojowe, podpisując jeden akt notarialny, płacą i będą płacić w obu przypadkach podatek od nieruchomości według niskiej stawki, właściwej dla budynków lub ich części mieszkalnych.\nZdaniem Martina Wrbka ustawodawca powinien pomyśleć o zmianie także tych regulacji. Zdarza się bowiem, że dwa takie same miejsca postojowe, pełniące tę samą funkcję, należące do sąsiadów, są różnie opodatkowane. Także Mariusz Unisk uważa, że sprawiedliwe byłoby ujednolicenie stawek – czyli przyjęcie jednej, np. kompromisowej w stosunku do dwóch dziś stosowanych. Tak żeby ewentualna podwyżka dla niektórych podatników (tych, którzy dziś płacą mniej) nie była zbyt dolegliwa i żeby jednocześnie gminy nie straciły zbyt wiele.\nWięcej za części wspólne\nNowelizacja przewiduje również zmianę, która uderzy we właścicieli mieszkań w budynkach wielorodzinnych. Poza lokalem, który do nich należy, mają oni też ułamkowy udział w gruncie, na którym znajduje się budynek (a często także plac zabaw, droga osiedlowa itd.), oraz w częściach wspólnych samego budynku (klatki schodowe, recepcje, wspólne pomieszczenia takie jak strych itp.).\nObecnie części wspólne budynku oraz grunt nie są opodatkowane w całości. – Dzieje się tak dlatego, że właściciel lokalu i jednocześnie współwłaściciel reszty płaci podatek od części wspólnych w takiej proporcji, w jakiej powierzchnia jego lokalu (np. mieszkania) pozostaje do powierzchni użytkowej całego budynku – tłumaczy Adam Hellwig, prokurent w kancelarii Paczuski & Taudul (oddział w Katowicach). Przykładowo jeśli w budynku o powierzchni użytkowej 1300 mkw. jest 10 mieszkań po 100 mkw. każde, to każdy z właścicieli za części wspólne płaci 1/13 podatku. Poza opodatkowaniem pozostają w tej sytuacji 3/13 części wspólnych.\nJest to korzystne dla właścicieli lokali, ale niekorzystne dla gmin.\nGłównym celem zmiany, która zacznie obowiązywać od początku przyszłego roku, nie było jednak zwiększenie obciążeń dla osób fizycznych, ale dla firm, które płacą podatek od części wspólnych na identycznych zasadach – i dużo na tym korzystają kosztem samorządów. Niektóre, np. mające duże magazyny, galerie handlowe itp., uczyniły z tego sposób na bardzo efektywną optymalizację podatkową.\nObecnie, jeżeli w budynku o powierzchni 5 tys. mkw., z którym związany jest grunt o powierzchni 2 tys. mkw., wyodrębniono tylko dwa lokale, każdy o powierzchni 100 mkw., to do końca 2015 r. każdy z właścicieli lokali płaci podatek od 1/50 części wspólnej – łącznie więc danina obejmuje 4 proc. tej części. W nowym stanie prawnym każdy z właścicieli wyodrębnionego lokalu będzie musiał uregulować podatek od 50 proc. powierzchni części wspólnej, czyli będzie ona opodatkowana w całości.\nNowa reguła jest więc prosta: udział w części wspólnej nieruchomości przesądzi, jaki podatek zapłacimy. Jeśli ten udział będzie różny – np. u jednego współwłaściciela wynosi 1/6, u drugiego 1/2, a u trzeciego 1/3 – to w takich samych proporcjach będą oni płacić podatek od całej części wspólnej.


MIŚ czarna modna skórzana torebka listonoszka z misiem 4068\t- Listonoszki - Batica\nkuferki (133) torby na laptopa (53) torebki skórzane BATICA - limitowana kolekcja (66) torebki skórzane włoskie (2516) torebki skórzane polskie (831) aktówki / teczki (139) listonoszki (1412) torebki miejskie (278) plecaki (215) worki (1157) shopper bag (334) wszystkie produkty (3745)\ntorby na laptopa (53)\nwłoskie, skórzane torebki damskie (2516)\npolskie, damskie torebki skórzane (831)\naktówki / teczki (139)\ndamskie torebki miejskie (278)\nshopper bag (334)\nwszystkie produkty (3745)\nStrona główna >> Listonoszki >> MIŚ czarna modna skórzana torebka listonoszka z misiem\nMIŚ czarna modna skórzana torebka listonoszka z misiem\nModna torebka z misiem wykonana z wysokogatunkowej miękkiej skóry ekologicznej. Zamykana na zamek na całej szerokości, jednokomorowa + w środku kieszonka na zamek oraz jedna na telefon + kieszonka na klucze. Zewnątrz z przodu kieszonka na zamek + z tyłu kieszonka na zamek. Wnętrze wykończone trwałą, materiałową podszewką kolorystycznie dopasowaną do skóry. Długi, regulowany pasek umożliwia wygodne noszenie na ramieniu lub przez ramię jak listonoszkę. Metalowe elementy w kolorze złotym.\nDługość ucha regulowana do 135 cm


Nigdy nie zapomnę wrażenia, jakiego doznałem, otworzywszy oczy po długiej chorobie, która mnie pozbawiła przytomności pod koniec owej straszliwej podróży przez bezwodną i bezpowietrzną pustynię księżycową. Dzisiaj, gdy się zbieram do spisania dalszych przygód naszych na tym globie, stoi mi ta chwila tak żywo w pamięci, jakby zaledwie kilkanaście godzin od niej upłynęło. A wszakże, gdy policzę księżycowe doby, widzę, że na Ziemi mija już rok jedenasty od czasu, gdyśmy spadli na powierzchnię Księżyca, a dziesięć lat od wyjścia z wozu po półrocznym blisko zamknięciu. Teraz oddychamy już pełną piersią pod niebem tak samo, jak na Ziemi, błękitnym, nad brzegiem prawdziwego falistego morza i patrzymy na lasy roślin dziwnych i nieprawdopodobnych, ale również zielonych i pełnych właściwego sobie życia. Sto trzydzieści cztery razy okrążyło słońce ten świat w naszych oczach i jużeśmy się z nim prawie zżyli. Włos nam siwieje, a obok nas wzrasta nowe pokolenie - pokolenie ludzi, którzy kiedyś będą uważali za mit historię o dostaniu się tu swych praojców z Ziemi, wychylającej się przed nimi zza widnokręgu w postaci olbrzymiej, świecącej kuli, gdy zapuszczą czasem ku krańcom bezpowietrznej pustyni. Dla nich będzie to ciekawe, rzadko widywane światło niebieskie; dla nas Jest to matka, którąśmy opuścili na zawsze, nie mogąc atoli zerwać ostatniej, ale najsilniejszej nici wiążącej nas z nią - tęsknoty.\nPrzejdzie jeszcze kilkadziesiąt lub nieco więcej dni księżycowych i pomrzemy my wszyscy, którzyśmy na Ziemi byli urodzeni, a nowe pokolenie, czytając kiedyś mój pamiętnik, będzie go zapewne przez długi czas uważało za jakąś świętą księgę Exodus, nim się pojawi tutaj "krytyk" i dowiedzie niezbicie, że podanie o ziemskim pochodzeniu ludzi jest tylko dziecinną fantazją zamierzchłych czasów.\nMyślę o tym, jako o rzeczy całkiem naturalnej; wszakże i mnie już wiele z tego, co sam przeżyłem, wydaje się tylko snem fantastycznym. Zwłaszcza choroba, podczas której leżałem przez całą księżycową dobę bez przytomności, utworzyła w życiu moim dziwną przerwę, tak że mi trudno było zrazu powiązać to, co się działo przed nią, z tym, co zobaczyłem, przyszedłszy do siebie, odróżnić rzeczywistość od gorączkowych majaczeń. Ale istotnie, przebudzenie moje było nader dziwne.\nOtworzyłem oczy i nie mogłem nic zgoła zrozumieć z tego, co mnie otaczało. Spojrzawszy dokoła, spostrzegłem, że się znajduję na obszernej łące wśród wzgórz, pokrytej dziwnie świeżą, puszystą zielonością. Cała okolica zalana była łagodnym półświatłem, podobnym do ziemskich świtów, gdy słońce wydostaje się dopiero spod horyzontu. Tylko nagie szczyty wysokich gór płonęły w pełnym czerwonym blasku. Nad nimi sklepiało się niebo bladobłękitne, lekką mgłą zaciągnięte. Patrzyłem długo, nie umiejąc sobie zdać dokładnie sprawy z tego, gdzie się znajduję. Wtedy zobaczyłem na łące dwoje łudzi, idących z wolna i schylających się co chwila, jak gdyby czegoś szukali. Dokoła nich skakały dwa psy, poszczekując wesoło.\nZdawało mi się zrazu, że jestem na Ziemi w jakiejś nieznanej okolicy, i myślałem, skąd się tu wziąłem, gdy wtem przypomniała mi się nagle nasza księżycowa wyprawa i długa podróż w zamkniętym wozie przez pustynie lunarne. Rozejrzałem się jeszcze raz dokoła, o ile mogłem to uczynić nie podnosząc głowy, która mi ciążyła, jakby ołowiem nalana. Gdzież się podział wóz? gdzie są te dzikie krajobrazy, które widziane przez jego okna, tkwiły mi jeszcze w pamięci?\nChciałem zawołać na ludzi, znajdujących się nie opodal, ale nagle ogarnęło mnie takie ogromne znużenie, że nie mogłem głosu wydobyć. Zresztą zacząłem przypuszczać, że te wszystkie niesłychane przygody były snem tylko. Miałem zrobić wyprawę na Księżyc, zasnąłem gdzieś na jakiejś łące - kto wie jak długo spałem - i śniło mi się, żem już tam był, żem walczył z okropnymi trudami, tracił towarzyszy, na śmierć się narażał... To tylko dziwne, że nie znam tej okolicy...\nNiejasna świadomość ciężkiej przebytej choroby zaczęła się budzić w moim umyśle. Tak, zapewne miałem gorączkę i w gorączkowych marzeniach wędrowałem po Księżycu. Ostatecznie dobrze, że ta mara już przeminęła. Doznałem ogromnej ulgi na myśl, że to wszystko snem było tylko, że znajduję się na Ziemi i nigdy nie będę zmuszony jej opuścić. Zrobiło mi się dziwnie słodko i błogo, a po chwili uczułem, że znowu zapadam w sen.\nGdym się obudził po raz drugi, spostrzegłem, że nad posłaniem moim stoją dwie, poprzednio widziane, postacie i rozmawiają półgłosem. Zdawało mi się, żem dosłyszał wyraz: "śpi" - na co drugi głos odpowiedział: "Będzie żył". Zdziwiło mnie to, ale nie chciałem dać poznać po sobie, że czuwam, i tylko leżąc bez ruchu, zacząłem pilnie przypatrywać się spod wpółprzymkniętych powiek stojącym nade mną ludziom. Choć, jak mi się zdawało, spałem dość długo, oświetlenie okolicy w niczym się nie zmieniło, trudno mi było zatem w niepewnym blasku rozpoznać pochylone nade mną twarze. Po pewnym czasie, gdy oczy przywykły do słabego światła, ludzie ci wydali mi się znajomymi, nie mogłem sobie atoli przypomnieć ich imion. Z wolna przeniosłem z nich wzrok na góry, widne na skraju widnokręgu i wciąż jednakowo u szczytów oświetlone, choć, jak zauważyłem, blask padał na nie teraz z innej strony.\nW tej chwili zobaczyłem między nimi coś, co zajęło całą moją uwagę. Nad głęboką przełęczą między dwiema wysokimi górami stał ogromny szarobiały krąg, do połowy zza horyzontu wychylony. Patrzyłem nań długo, aż naraz wszystko mi się rozjaśniło: to była Ziemia - tam, na niebie świecąca!\nŚwiadomość, że istotnie znajduję się na Księżycu, powróciła w całej pełni i dreszczem mnie przejęła. Krzyknąłem głośno i zerwałem się z posłania. Piotr i Marta - ich to bowiem przed chwilą widziałem nad sobą - podbiegli ku mnie z oznakami żywej radości, ale ja uczułem tylko ogromny zamęt w głowie i znowu straciłem przytomność.\nByło to już ostatnie zemdlenie w ciągu mojej długiej choroby. Ocuciwszy się zeń, zacząłem z wolna powracać do zdrowia. Sto kilkadziesiąt godzin jeszcze upłynęło, nim zdołałem podnieść się i chodzić o własnej mocy. Piotr i Marta czuwali tymczasem z iście macierzyńską troskliwością nade mną, a ja, zbyt jeszcze osłabiony, aby móc rozmawiać i wypytywać, rozmyślałem jeno nad tym, co mnie otaczało. Wiedziałem już, że podczas mej choroby przybyliśmy do kraju z dawna upragnionego, gdzie nie brak powietrza i roślinności, ale długo nie mogłem się jeszcze oswoić z myślą, że stało się to w sposób całkiem naturalny. Trudno mi bowiem było uwierzyć, żem cały ziemski miesiąc leżał bez przytomności, a wóz tymczasem, posuwając się wciąż ku północy, dotarł wreszcie do bieguna, odległego od nas jeszcze o paręset kilometrów, w chwili gdy mnie gorączka z nóg zwaliła.\nZnajdowaliśmy się istotnie na samym północnym biegunie księżycowym. Dziwny kraj! kraj wiecznego światła i mroku zarazem, gdzie nie ma stron świata, nie ma wschodów ani zachodów, południa ani północy. Oś księżyca jest prawie prostopadła do płaszczyzny ekliptyki, stąd też słońce nie zapada tutaj pod horyzont ani nie wznosi się na niebie, lecz zdaje się tylko toczyć wieczyście po widnokręgu. Gdy się wyjdzie na górę, których tam jest kilka w pobliżu, widzi się to słońce jak kulę czerwoną i ognistą, czołgającą się leniwie u samego nieboskłonu. Szczyty gór płoną wieczyście w różowym obrzasku, który pada na nie z coraz innej strony; od stworzenia świata te góry nie miały nocy. Ale za to zielone doliny u ich stóp nigdy nie widziały słońca. Znajdują się one wiecznie w cieniu wzgórz; panuje tu wieczysty zmierzch lub świt wieczysty. Na świeżą, ciemną ich zieloność padają tylko odblaski nagich, słońcem zarumienionych szczytów, podobnych do olbrzymiego wieńca bladych róż, rzuconych na murawę. Jeno czasem, raz na parę ziemskich miesięcy, słońce, wzniesione wskutek libracji Księżyca parę linij nad horyzont, błyśnie w jakiej głębokiej szczerbie między skałami płomienną, zarumienioną twarzą i stanie tak na chwilę w bramie z gór, jak cherub złocisty. Wtedy płynie wąwozem ogromna rzeka światła, spada ze skał kaskadami i znaczy się na mrocznej łące szeroką, złotoczerwoną smugą. Parę godzin przemija, słońce chowa się za góry, znowu łagodny półmrok zalewa cichą dolinę.\nCzasami tylko przez ten mrok idzie od strony przeciwnej dziwny, słaby, do szerokiej, bladej, ruchliwej tęczy podobny obrzask nad górskie czoła - to księżycowa zorza biegunowa, podobna do ziemskiej jak sen do rzeczywistości, ale jak sen piękna, czysta i smutna.\nJest coś zadziwiająco tajemniczego w tym słabym świetle biegunowych krain Księżyca. Pamiętam, że patrząc na nie, doznawałem wrażenia, jak gdybym znalazł się we śnie na jakichś zaczarowanych Polach Elizejskich. Lekkie opary mgieł błądzą tam po nieskalanej zieleni jak duchy; ogromnej, upajającej ciszy żaden głos nie przerywa. Nadto panuje tutaj ciągle chłodna a pogodna wiosna. Mieszkaliśmy w tym kraju więcej niż pół roku, a przez ten czas raz tylko zaciągnęło się chmurami bladobłękitne niebo. Deszcz nie pada tam prawie nigdy i dlatego też nie ma wód, źródeł ani potoków. Powietrze jednakże tak jest nasycone parą wodną, że wilgoć ta wystarcza zupełnie dla rozwoju roślinności. Nasze trawy, drzewa i kwiaty poschnęłyby tam niezawodnie, ale też kraje przy księżycowym biegunie posiadają odrębną, sobie właściwą, a do warunków zastosowaną florę.\nŁąki tutejsze utworzone są z dziwnie soczystych roślin, podobnych do ziemskich mchów i tak samo jak one obdarzonych zdolnością wysysania wilgoci wprost z powietrza, tylko w daleko jeszcze wyższym stopniu. Gromadzą one w sobie tyle wody, że wyciskając naręcze tych porostów, otrzymywaliśmy po parę litrów tego tak cennego dla życia płynu. Napój zyskiwaliśmy zatem z łatwością, nieco gorzej było z pożywieniem. Znaleźliśmy parę gatunków soczystych roślin dających się jeść i wielką ilość ciekawych żyjątek, podobnych do dużych ślimaków bez skorupy, ale nie mieliśmy przy czym przyrządzić tej strawy. Nasze ze Ziemi zabrane zapasy paliwa wyczerpały się wkrótce, a w całej szerokiej okolicy nie mogliśmy znaleźć niczego, co by je mogło zastąpić. Nawet grubsze zdrzewiałe gałązki mchów były tak wilgocią nasiąkłe, że niepodobna z nich było rozniecić ognia, a o wysuszeniu ich w tym, jak łaźnia, parą przesyconym powietrzu nie mogło być mowy. Torf, któryśmy tam w wielkiej obfitości znaleźli, również wodą ociekał, gdy go się tylko w dłoni ścisnęło.\nWłaśnie byłem już zdrowszy i wychodziłem z naprędce skleconego namiotu na przechadzki po równinie, kiedyśmy zostali zagrożeni brakiem paliwa. Wiedliśmy na ten temat długie narady i robiliśmy różne próby, które zawsze spełzały na niczym, piotr podał myśl, aby wynosić grubsze, połupane gałązki i wyciśnięty torf na góry, gdzie słońce świeciło, w tej nadziei, że tam może łatwiej wyschną niż w mrocznej dolinie. Atoli i tam ciepło słonecznych promieni było za słabe. Po kilkudziesięciu godzinach torf, poprzednio z wody wyciśnięty, nabierał znowu tyle wilgoci z powietrza, że cała praca okazywała się daremną.\nWięc poświęciwszy wszystkie sprzęty drewniane, bez których tylko mogliśmy się obyć, rozpaliliśmy wielkie, ostatnie ognisko, próbując nad nim zebrany w okolicy palny materiał wysuszyć. Gdyby nam się to było udało, moglibyśmy utrzymywać wieczny ogień, podsycany wciąż nowym, przez siebie wysuszonym paliwem. Ale niestety i ta nadzieja nas zawiodła. Spaliliśmy wszystko, co się tylko spalić dało, a otrzymaliśmy zaledwie maleńką garstkę suchych gałązek i torfu. Pokazało się, że do wysuszenia pewnej ilości materiału trzeba go w trójnasób tyle spalić. Nasz "wieczny ogień" zagasł po kilkunastu godzinach. Skorzystaliśmy tylko tyle, że puściliśmy przy nim w ruch maszynę nabijającą akumulatory wozu.\nMusieliśmy się zatem obywać bez ognia. Powietrze nasycone wielką ilością pary wodnej, zawsze równomiernie ogrzane, znakomicie przechowywało skąpe ciepło słoneczne, tak że chłód nie dawał się nam we znaki. Bardzo nam trudno było jednak przyzwyczaić się do surowej strawy. Resztki zapasów sztucznego, bardzo odpowiednio dla organów trawienia przyrządzonego białka i cukru schowaliśmy starannie na wypadek, gdybyśmy się kiedyś w dalszej podróży znaleźli w okolicy nie dostarczającej nam pożywienia. Nie odstępowaliśmy bowiem ani na chwilę od zamiaru posunięcia się dalej ku środkowi odwróconej od Ziemi półkuli Księżyca. Ale na razie od tej wyprawy powstrzymywały nas trzy okoliczności. Przede wszystkim ja byłem po przebytej chorobie zbyt jeszcze osłabiony, aby znieść trudy podróży, a następnie i Marta, która spodziewała się już wkrótce przyjścia na świat Tomaszowego dziecięcia, nie mogłaby się teraz narażać... Do tego dołączała się wobec braku paliwa obawa przed długimi, mroźnymi nocami, które miały na nas spaść, jak tylko, oddalając się od bieguna, opuścimy krainę wieczystego półświatła.\nMimo wszystkie niedostatki i obawy miesiące spędzone na biegunie należą do najprzyjemniejszych wspomnień mojego życia na Księżycu. Namiot płócienny, z Ziemi przywieziony, ustawiliśmy dokładnie na samym punkcie biegunowym, tak że wprost nad głowami mieliśmy konstelację Smoka, gdzie świeci polarna gwiazda Księżyca. Co prawda, widzieliśmy tę gwiazdę, która nam długo była drogowskazem, raz tylko u zenitu podczas zaćmienia słońca, gdyśmy się już w dalszą puścić mieli drogę. Gwiazdy bowiem, na bezpowietrznej pustyni dzień i noc widoczne, tu nie okazują się nigdy, krom gdy słońce zajdzie poza tarczę Ziemi i krótka noc ogarnie te kraje wieczystego świtu.\nW namiocie spaliśmy tylko, zaś większą część czasu spędzaliśmy pod gołym niebem, rozkoszując się krajobrazem, który, mimo żeśmy się z nim oswoili, nie stracił dla nas łagodnego a przejmującego uroku. Wszystko tam jest dziwnie harmonijne i dostrojone do ogólnego, niesłychanie spokojnego tonu: zieloność i góry różowe, i blade niebo nad nimi, i świeże, chłodne, balsamiczną wonią tamecznych ziół przesiąkłe powietrze. I nam w dusze wchodził spokój... Ciepła serdeczność panowała w naszym szczupłym gronie. Wszystkie urazy, namiętności i nieporozumienia były od nas tak dalekie, jak owe straszne, przebyte pustynie, których wspomnienie wciąż jeszcze przejmowało nas dreszczem.\nCzas mijał niepostrzeżenie, podczas gdyśmy godzinami całymi rozmawiali to o Ziemi, której rąbek ukazywał się jeszcze niekiedy w czasie pełni w postaci szarobiałej chmurki nad widnokręgiem, to o drogich towarzyszach, śpiących pod cichymi wśród pustyń mogiłami, to o przyszłości nieznanej, która nas czekała. Mówiliśmy o dziecku mającym przyjść na świat, o krajach, które zobaczymy, o wszystkim, z wyjątkiem jednej tylko rzeczy... Nigdy nie poruszaliśmy sprawy, która już raz o mało nie doprowadziła do wybuchu między mną a Piotrem, a mianowicie: do kogo z nas Marta ma w przyszłości należeć. Dziwna, ale zdaje mi się, że w owym czasie istotnie nawet nie myśleliśmy o tym. Przynajmniej ja nie myślałem. Wszak dzisiaj, po latach, gdy wszystko od dawna jest już rozstrzygnięte i dokonane, mogę się przyznać sam przed sobą... Kochałem tę kobietę, kochałem ją nawet więcej, niźli to zdolny jestem dziś wyrazić, ale miłość to była jakaś dziwna...\nKiedym patrzył na nią, na twarz jej delikatną i zeszczuplałą, z której nie schodził nigdy pół smutny, pół marzący uśmiech, na dłonie jej drobne i blade, ciągle robotą jakąś zajęte, wydawała mi się tak niepodobną do tej Marty, znanej kiedyś, pięknej, namiętnej, pewnej siebie, a czasem wzgardliwej, i czułem równocześnie, jak mi wzbierało w piersi jakieś morze bezbrzeżnej czułości dla tej tak dobrej, a tak biednej istoty. Miałem ochotę przesuwać z wolna a lekko rękę po jej włosach i mówić jej, że gotów jestem zrobić wszystko, co leży w mej mocy, wyrzec się wszystkiego, czego bym mógł żądać, aby tylko ona choć trochę była przez to szczęśliwsza - z wdzięczności jedynie za to, że ją mogę widzieć.\nNa Ziemi śmiano by się z takiej miłości; ja, gdy dzisiaj o tym myślę, jestem tylko smutny, bo widzę, żem nic dla niej nie zdołał uczynić, choć zrobiłem największe, na jakie mnie stać było, poświęcenie.\nA wszakże, jeśli żyję, jej to jedynie mam do zawdzięczenia. Gdym wówczas na przełęczy pod Barrowem zapadł w gorączkę, jej tylko starania przywróciły mi zdrowie i dzisiaj myśl o niej utrzymuje mnie przy życiu. Myśl to bolesna, ale tam na biegunie była jeszcze ode mnie daleka, nie przeczuwałem nawet jeszcze, jak się wszystko ułoży, i dlatego mówię, był to najszczęśliwszy okres mego życia na Księżycu. Martę miałem wciąż przy sobie. Póki byłem chory, czuwała nade mną; gdym już wyzdrowiał, odbywaliśmy razem wycieczki po dolinie, szukając ślimaków na obiad albo zbierając wonne zioła, którymi ona potem stroiła wnętrze namiotu.\nKiedy siły odzyskałem już w zupełności, wspinałem się z Piotrem na góry, aby zobaczyć słońce i ogromny, blady krąg Ziemi na nieboskłonie, aby spojrzeć ciekawym okiem na kraje nieznane i tajemnicze, nigdy wzrokiem ludzkim nie dosiężone, w które mieliśmy się zapuścić. Marta pozostawała wtedy w namiocie; był to czas, kiedy trud mógł jej już zaszkodzić.\nPodczas jednej z takich wycieczek Piotr pokazał mi z góry drogę, którędy przybyliśmy na tę dolinę, i opowiadał o niesłychanych trudach, z jakimi musiał walczyć w górzystym kraju wśród nieprzeniknionej nocy, mając mnie chorego i Martę, wciąż jeszcze obezwładnioną bólem po stracie Tomasza.\n- Wszystko musiałem sam jeden robić - mówił do mnie - i były chwile, kiedy mnie już rozpacz ogarniała. Parę razy straciłem drogę w skałach, kiedy indziej znowu musiałem wóz cofać, zapuściwszy się w wąwozy bez wyjścia. Myślałem, że już nie wydostaniemy się z życiem. W tych chwilach zwątpienia otuchą napełniał mnie widok barometru, który wznosił się ciągle. Ale pewna nadzieja zaświtała we mnie dopiero, gdyśmy się dostali na równinę za Gioją. Astronomowie ziemscy, chrzcząc ową górę tym mianem, nie przeczuwali nawet, że będzie ono miało dla nas znaczenie dosłowne - że po trudach i cierpieniach niewypowiedzianych tutaj zaświta nam wreszcie radość.\nNoc się już rozjaśniła. Byliśmy tak blisko bieguna, że rozprószone w dość gęstej atmosferze światło słońca, niegłęboko pod horyzontem schowanego, tworzyło rodzaj szarego zmierzchu, dozwalającego rozróżniać przedmioty. Tam też odważyłem się po raz pierwszy wyjść z wozu bez powietrzochronu. W pierwszej chwili doznałem zawrotu głowy; atmosfera była jeszcze rzadka i trzeba było silnie robić piersiami, ale można było oddychać. Nigdy nie zapomnę radosnego uczucia, jakie mnie przejęło, gdym zaczerpnął nareszcie księżycowego powietrza.\nPotem opowiadał mi, jakie olbrzymie trudy ponosił przy przebyciu ostatniego pasma gór, dzielącego równinę pod Gioją od Kraju Biegunowego. Na pomoc Marty nie mógł liczyć, zwłaszcza że ja, zawieszony wciąż między życiem a śmiercią, wymagałem jej nieustannej opieki, musiał zatem sam w słabym obrzasku prowadzić wóz po bystrym zboczu, zasypanym zwietrzałymi kamieniami.\nW ośmdziesiąt parę godzin po północy stanął na przełęczy. Stamtąd rozpościerał się już widok na Kraj Biegunowy.\n- Zdawało mi się - mówił - że zobaczyłem ziemię obiecaną; przed wzrokiem moim, przywykłym już do widoku dzikich skał i pustyń, leżała ta ogromna, zielona równina. Radość zaparła mi oddech w piersi, w oczach uczułem łzy. Więc przez łzy patrzyłem na mroczne łąki i na słońce czerwone, widoczne z góry nad nami, choć daleko jeszcze było do pory, o której wzejść by powinno na tym południku.\nGdy to mówił, mimo woli obejrzeliśmy się obaj za słońcem. Leżało na widnokręgu w stronie świata, która dotąd była dla nas północą, a odtąd stać się miała południem. Na półkuli Księżyca odwróconej od Ziemi był dzień.\nWtenczas po raz pierwszy ogarnęła mną nieprzemożona żądza poznania tych krajów tajemniczych, nad którymi właśnie słońce stało. Schodząc z góry, już tylko o tym myślałem, a po powrocie do namiotu zacząłem układać plany dalszej podróży.\nPiotr również był zdania, iż należy się zapuścić na południe, ku środkowi nieznanej półkuli.\n- Tu nam jest dobrze - mówił - i moglibyśmy ostatecznie spędzić tu już całe życie, ale żyć moglibyśmy jeszcze spokojniej na Ziemi. Przybyliśmy na Księżyc, aby zbadać jego tajemnice, należy to zatem zrobić.\nTak więc nowa wyprawa została w zasadzie postanowiona, wstrzymał nas na razie tylko wzgląd na Martę. Czekając więc chwili, kiedy będzie sposobna do dalszej drogi, robiliśmy przygotowania i gromadzili zapasy.\nPrzede wszystkim przerobiliśmy wóz. Nie było celu brać ze sobą tak ciężkiej machiny. Mieliśmy początkowo zamiar odjąć jego górną połowę, przez co byłby się stał podobny do głębokiej łodzi na kołach, ale powstrzymała nas od tego myśl, że możemy się znaleźć w okolicach mroźnych nocy, gdzie wóz szczelnie zamknięty i opalony będzie dla nas stanowił nieocenione schronienie. Odjęliśmy zatem tylko całą tylną część, dającą się odśrubować, gdzie poprzednio mieściły się nasze magazyny. Do zamykania powstałego przez to otworu mieliśmy płytę aluminiową, stanowiącą przedtem zamknięcie magazynów od zewnątrz. Oprócz tego usunęliśmy wszystkie części metalowe, służące do wzmocnienia ścian, a teraz niepotrzebne. Motor, zabrany niegdyś nieszczęśliwym Remognerom, naprawiliśmy, o ile się dało, i umieściliśmy w wozie na wypadek, gdyby się nasz zepsuł.\nTe wszystkie przygotowania oraz sporządzenie zapasu żywności i wody, którą trzeba było mozolnie z mchów wycisnąć, zabrały nam więcej niż trzy miesiące czasu. Wreszcie wszystko było gotowe.\nPiąty już raz stała Ziemia w pełni od czasu naszego przybycia na biegunową równinę, kiedy, powracając z dalszej, samotnej wycieczki, usłyszałem w namiocie kwilenie dziecka. Żaden głos w życiu nie przejął mnie tak do głębi duszy, jak ten słaby płacz istoty, która przychodziła powiększyć nasze grono i rozweselić naszą samotność. Usłyszawszy go, rzuciłem naręcze uzbieranych jadalnych mchów i pędem już wpadłem do namiotu. Na posłaniu leżała Marta, blada i wysilona, ale promieniejąca radością. Zdawała się nawet nie spostrzegać mego przybycia. Całą jej uwagę pochłaniała maleńka istotka, owinięta w białe chusty i krzycząca wniebogłosy, którą namiętnym jakimś ruchem przytulała do wezbranej piersi.\n- Mój Tom, mój Tom, mój śliczny, ukochany synek! -szeptała słabym głosem i śmiała się przez łzy.\nPrzy posłaniu kręciły się oba psy i wyciągając ciekawe mordy, obwąchiwały to nie znane im krzykliwe stworzonko.\nObejrzałem się za Piotrem i zadziwiła mnie jego postawa. Siedział w kącie namiotu zadumany i ponury. Ale na razie nie zastanawiałem się nad tym dłużej. Podbiegłem do Marty, chcąc jej powiedzieć, że cieszę się jej dziecięciem, że ją błogosławię za ten dar życia, ale nie mogłem głosu wydobyć.\nChwyciłem tylko jej drobną, wychudłą rękę i wybąkałem coś niezrozumiałego. Spojrzała na mnie, jakby mnie dopiero teraz spostrzegła. Doznałem przykrego ukłucia w sercu, bo wzrok jej mówił mi, że jestem jej tak obojętny, jak tylko człowiek może być obojętnym dla drugiego człowieka. Nagły smutek mnie ogarnął, a ona zauważyła to widocznie, bo uśmiechnęła się do mnie, jak gdyby chcąc naprawić mimo woli wyrządzoną mi przykrość, i rzekła wskazując na dziecię:\n- Patrz, Tomasz powrócił, mój, mój Tomasz... Zrozumiałem wtenczas, że żaden z nas nie zajmie nigdy miejsca w sercu tej kobiety, bo oddane będzie zawsze temu dziecięciu, w którym ona kocha nie tylko własną krew i własne ciało, ale także duszę zmarłego kochanka.\nW milczeniu zabrałem się do przygotowania pożywienia i napoju dla Marty. Piotr wyszedł za mną z namiotu.\n- Cóż ty myślisz o tym wszystkim? - zagadnął mnie, gdyśmy byli na dworze.\nNie wiedziałem na razie, co odpowiedzieć.\n- A cóż, syn Tomasza przyszedł na świat... - wybąknąłem po chwili.\n- Tak, syn Tomasza - powtórzył Piotr i zadumał się.\nNie chciałem go więcej o nic dopytywać, wiedziałem, o czym myślał.\nJak gdyby z obawy przed poruszaniem drażliwego tematu, mówiliśmy odtąd ze sobą prawie wyłącznie o wkrótce mającej się rozpocząć podróży. Marta szybko nabierała sił, zdrowie małego Toma zgoła nie budziło obaw, postanowiliśmy więc przed nadejściem najbliższej pierwszej kwadry Ziemi puścić się w drogę. Była to najodpowiedniejsza pora, gdyż na środkowym południku odwrotnej półkuli księżycowej, wzdłuż którego mieliśmy się posuwać ku równikowi, właśnie z pierwszą kwadrą dzień się rozpoczyna. Wyruszywszy więc o tym czasie, mielibyśmy dwa ziemskie tygodnie światła przed sobą i w razie nieznalezienia pomyślnych warunków do życia moglibyśmy przed zapadnięciem nocy powrócić do Kraju Biegunowego.\nTymczasem w dwa tygodnie po narodzeniu Toma wypadł nów, a podczas niego zaćmienie słońca, drugie już, jakieśmy mieli na Księżycu oglądać. Pierwszego, tam nad pustynią, przytłoczeni obawą wiszącej nad nami śmierci, nie badaliśmy wcale, teraz za to chcieliśmy lepiej skorzystać ze sposobności. Wziąwszy tedy ze sobą narzędzia astronomiczne, upakowane w małym wózku, który ciągnęły psy, wyszliśmy na wzgórze najbliżej bieguna położone, skąd było widać Ziemię i słońce.\nWidowisko było wspaniałe, ale badania nieświetnie się powiodły. Niski stan Ziemi na widnokręgu przy atmosferze parą wodną przesyconej nie dopuszczał ścisłych pomiarów i przeszkadzał obserwacjom, tak że w kilka minut po zajściu słońca za tarczę Ziemi rzuciliśmy narzędzia astronomiczne, aby gołym okiem podziwiać tylko czarodziejską grę światła na nieboskłonie. Ziemia widniała przed nami na tle krwawozłotej zorzy w postaci ogromnego czarnego półkręgu. Szeroko naokół niej zażegnięte niebo pociemniało dalej i zasiało się gwiazdami. Wyglądało to, jakby stała na nocnym firmamencie łuna jakiegoś wielkiego pożaru albo jakby to migotliwe światło polarne, które się żarzy na Ziemi w pobliżu biegunów, nagle tu przeniesione, skostniało i zastygło przed nami w niesłychanym jakimś wzmożeniu.\nDo tego czasu mam niezatarte wspomnienie tego widoku na oczach. Zdawało mi się wówczas, że mi się pokazał w ogniu sczerniały trup Ziemi. Było w tym coś strasznego i dziwnie przejmującego. Dzisiaj jeszcze, gdy myślę o Ziemi, staje mi przed oczyma w takiej okropnej, czarnej postaci, jak ją widziałem wtenczas, i muszę wysilać całą moc wyobraźni, aby ją sobie przedstawić jako srebrną, świecącą tarczę.\nNie mogłem znieść długo tego nad wyraz wspaniałego, ale jakiegoś bolesnego widoku i zwróciłem wzrok na gwiazdy, od paru miesięcy nie widziane. Błyszczały wszystkie nad moją głową, wyiskrzone jak czasem u nas, na Ziemi, w zimowe noce. Patrzyłem na nie z lubością, jak na dawnych, dobrych znajomych, wyszukiwałem znane od dziecinnych lat konstelacje i pytałem się ich w myśli, co tam słychać na tym rodzinnym moim globie, leżącym teraz przede mną jak żużel na płomiennej łunie.\nNaraz spostrzegłem, że gwiazdy ćmią mi się w oczach. Przetarłem powieki sądząc, że łzy dawnym wywołane wspomnieniem wzrok mi zasłoniły, ale to nie pomogło: gwiazdy coraz słabiej były widoczne. I Piotr to zauważył. Byliśmy zaniepokojeni, nie umiejąc sobie zdać sprawy z tego zjawiska. Tymczasem gwiazdy przygasały ciągle, a nawet zorza w stronie, gdzie słońce zaszło na Ziemię, stawała się coraz mniej wyraźną i jakby zamazaną. W kilkanaście minut ogarnęła nas noc absolutna, bezgwiezdna, tylko w południowej stronie nieba znać było jeszcze lekki obrzask czerwonawy. Równocześnie uczuliśmy silny ciąg wiatru, rzecz w tej okolicy dla nas nową. Przejęci zdumieniem i trwogą nie śmieliśmy się ruszyć z miejsca.\nNareszcie zaćmienie się skończyło i słońce wyjrzało zza kręgu Ziemi. Domyśleliśmy się tego raczej po powracającym dniu, gdyż mimo jasności ani słońca, ani okolicy nie mogliśmy dojrzeć. Wszystko tonęło w gęstym, mlecznobiałym tumanie mgły.\nTeraz dopiero zrozumieliśmy wszystko. W Kraju Biegunowym nie tworzą się chmury i deszcz nie pada tylko dlatego, że powietrze wciąż jest równomiernie ogrzane, brak więc pobudki, aby się z niego para wodna wydzielała.\nTak bywa w zwykłych warunkach, podczas zaćmienia jednakże nastąpiło nagłe oziębienie, wskutek czego powstał wiatr, a para wodna w chłodniejszym powietrzu w mgłę się skropliła.\nTo naturalne wyjaśnienie nieoczekiwanego zjawiska uspokoiło nas znacznie, ale położenie nasze było tymczasem bardzo przykre. Dotkliwy chłód nas przejmował, a w tej ćmie niepodobna było odnaleźć drogi na dolinę, gdzie stał namiot. Nadto trapiła mnie myśl o Marcie. Nie było jednak rady, trzeba było siąść i czekać, aż się rozjaśni.\nJakoż, istotnie, wkrótce mgła się zaczęła podnosić. W niespełna pół godziny odkrył się widok na dolinę; już tylko szczyty wyższych gór tonęły w chmurze, gęstniejącej z każdą chwilą. Było widoczne, że spadnie deszcz, nie tracąc więc czasu, zaczęliśmy się spuszczać z pagórka. Nimeśmy jednak zeszli z niego do połowy, błysło nad nami - a prawie równocześnie z głuchym echem grzmotu lunął na nas istny potop. W parę sekund byliśmy przemoczeni do nitki. Przez strugi lejącej się z niebios wody nic nie można było widzieć; błyskawice i grzmoty nie ustawały ani na chwilę.\nTrwało to ze dwie godziny, przez które, przeziębli i zmokli, tuliliśmy się wraz z psami pod jakimś wystającym cyplem skalnym, który nam zresztą słabą tylko był ochroną. Gdy tylko deszcz ustal, powstaliśmy natychmiast, aby się puścić w dalszą drogę z powrotem, ale zaledwie wyjrzeliśmy zza owego cypla, stanęliśmy, przerażeni widokiem, jaki się przed nami roztaczał.\nNa miejscu zielonej kotliny leżało u naszych stóp szeroko rozlane jezioro.\nPierwszą myślą moją było: co się dzieje z Martą i dzieckiem? Miejsce, gdzie stał namiot, musiało być teraz zatopione. Puściłem się pędem ku jezioru, nie zważając na krzyki Piotra, który mnie chciał zatrzymać. Dopadłszy do wody poszedłem dalej w bród. Zrazu nie było głęboko, ale wkrótce miałem już wodę po pas. Zawahałem się chwilę, niepewny, czy brnąć dalej, czy się wrócić, a tymczasem Piotr, skoczywszy za mną do wody, chwycił mnie za rękę i zmusił do powrotu na brzeg.\nPołożenie moje było okropne. Straszliwy niepokój o los Marty aż potem kroplistym pokrył mi czoło, a musiałem przyznać słuszność Piotrowi, że brodząc przez zalew, narażam tylko życie, a jej w niczym pomóc nie mogę.\n- Jeśli Marta zawczasu powódź spostrzegła - mówił - i schroniła się na pagórek, pomoc nasza jest jej na razie niepotrzebna, dość będzie czasu odszukać ją, gdy woda opadnie. A jeśli nie zdążyła uciec, także nic jej nie pomożemy.\nMówił to spokojnie, nawet z jakimś okrucieństwem, które mnie dreszczem przejmowało. Popatrzyłem mu w oczy i zdawało mi się, żem w nich wyczytał okropną, zawistną myśl:\n,,Raczej niech zginie, niżby kiedykolwiek miała być twoją..."\n- Pójdę im na pomoc mimo wszystko! - zawołałem.\n- Idź - odpowiedział i usiadł spokojnie na brzegu. Chciałem iść rzeczywiście, ale łatwiej to było powiedzieć, niż wykonać. A zresztą - dokąd miałem iść? - na środek tego jeziora? szukać ich pod wodą?\nUsiadłem na brzegu obok Piotra, zły i zrozpaczony, i począłem uporczywie wpatrywać się w wodę. Po powierzchni jej pływały tu i ówdzie oderwane gałązki mchów, zresztą równa była i gładka; żaden powiew wiatru jej nie marszczył. Myślałem był właśnie, jak w tak krótkim czasie tyle wody mogło się zlać z atmosfery i ile godzin upłynie, nim to morze zdąży wyschnąć i my będziemy mogli odnaleźć trupy naszej towarzyszki i dziecięcia (jużem był bowiem nie wątpił, że poginęli), gdy naraz spostrzegłem, że gałązki mchów płyną wszystkie dość szybko w jedną stronę. Widocznie niósł je prąd, co było znakiem, że woda znalazła sobie gdzieś ujście z kotliny. To spostrzeżenie ucieszyło mnie niezmiernie, gdyż pozwalało się spodziewać, że na opadnięcie wody nie przyjdzie nam czekać zbyt długo. Aby się więc upewnić, czy się nie mylę w przypuszczeniu, puściłem się brzegiem w tę stronę, w którą woda zdawała się płynąć.\nUszedłszy parę kilometrów natrafiłem na rodzaj zatoki, którą przebyłem w bród. Za nią byłem już pewny istnienia odpływu: na powierzchni znać było wynioślejsze miejsca, wyłaniające się z toni na kształt płaskich zielonych wysepek.\nWszystko to razem stanowiło widok niesłychanie piękny i ciekawy, zwłaszcza że w gładkiej szybie wody wśród zielonych wysp odbijały się czoła nadbrzeżnych łysych gór, już znowu słońcem różowo oświetlonych. Wówczas jednak niewiele zważałem na krajobraz, zajęty jedną tylko myślą: o Marcie. Bodaj czy nie po raz pierwszy wtedy uczułem jasno, jak mi ta kobieta jest droga i jakim straszliwym ciosem byłaby jej śmierć dla mnie... Z tą potworną myślą nie mogłem się pogodzić. Nie umiałem sobie wyobrazić, w jaki sposób mogłaby się uratować, a mimo to czułem gdzieś w głębi duszy resztkę jakiejś rozpaczliwej nadziei, że ona żyje, i biegłem coraz szybciej naprzód, jak gdyby od tego, czy dotrę w krótkim czasie do miejsca odpływu nagromadzonej wody, mogło zależeć jej ocalenie!\nAle byłem zbyt wzburzony, aby móc myśleć logicznie -miałem tylko jasną świadomość tego, że życie moje bez tej niemojej kobiety i tego nie mojego dziecka nic nie jest warte i że gotów jestem nie zażądać jej nigdy dla siebie, gdybym ją przez to mógł ocalić... Kto wie czy los nie podsłuchuje czasem cichych ślubów człowieka...\nUpłynęło już dwanaście godzin od chwili rozstania się z Piotrem, kiedy powstrzymała mnie w pochodzie szumiąca rzeka, utworzona z wody odpływającej szerokim wąwozem, który, dotąd przez nas nie dostrzeżony, stanowił bramę biegunowej kotliny ku nieznanej stronie kuli Księżyca. Znużony i zgłodniały usiadłem nad brzegiem, nie wiedząc, co począć.\nBezcelowość mojej gonitwy teraz dopiero okazała mi się w całej pełni. Zniechęcony do najwyższego stopnia, rozciągnąłem się bez myśli i woli na mchu ociekającym jeszcze świeżo opadłą wodą i patrzyłem w niebo znowu tak samo spokojne i blade, jak przed owym złowrogim zaćmieniem słońca.\nWtem zdawało mi się, że mnie ktoś woła po imieniu. Zerwałem się na równe nogi, nadsłuchując pilnie. Po chwili znowu głos mnie doleciał, tym razem już wyraźniej. Jakoż, rozglądając się bacznie, dostrzegłem po drugiej stronie w rzekę zamienionego wąwozu - Martę z dzieckiem na ręku, dającą mi z dala znaki. Ogarnął mnie istny szał radości. Nie zważając na niebezpieczeństwo, rzuciłem się w bród i wkrótce stałem tuż przy niej. Radość głos mi zatamowała, począłem więc tylko okrywać pocałunkami jej ręce, których mi ona, sama mocno wzruszona, nie broniła.\n- Mój przyjacielu, mój dobry, drogi przyjacielu - powtarzała jeno zbladłymi jeszcze, a już uśmiechającymi się wargami.\nGdyśmy się oboje nieco uspokoili, zaczęła mi opowiadać, jak podczas katastrofy, spostrzegłszy powódź podmywającą namiot, zdążyła się jeszcze z dzieckiem i najcenniejszymi dla nas sprzętami schronić do wozu, który stał nie opodal. To ją ocaliło. Wóz, szczelnie zamknięty, po usunięciu wielu części przedtem go obciążających dość był lekki, aby się utrzymać na powierzchni wzrastającej wciąż wody, podsycanej strugami okropnej ulewy i w kaskadach walącymi się z gór potokami. W grzmocie piorunów i przy migotaniu nieustannych błyskawic unosił się wóz na falach jak ongi arka Noego, tym podobniejszy do niej, że tak samo uratował ród ludzki na tym globie od zatraty.\nPołożenie Marty nie było bynajmniej godne zazdrości. Pozbawiona możności sterowania swym zaimprowizowanym statkiem, była zdana na wolę fali i wichrów, które miotały nim jak łupiną. Do przestrachu, wywołanego nagłą katastrofą, dołączał się jeszcze niepokój o nasz los i absolutna nieświadomość, jak się to wszystko skończy. Po ustaniu ulewy, gdy woda przestała wreszcie wzrastać, zauważyła Marta, że wóz płynie w pewnym oznaczonym kierunku. Domyśliła się, że go unosi prąd odpływającej gdzieś wody, ale to wzmogło tylko jej obawy. Wóz mógł z odpływem wpaść w jaką szczelinę albo w najlepszym wypadku zostać zapędzonym w odległą okolicę, gdzie by nam potem trudno go było znaleźć.\nOdetchnęła dopiero nieco, gdy po kilkunastu godzinach spostrzegła, że z opadającego zalewu wyłaniają się łysiny pagórków. Wszystkie jej usiłowania jednakże, aby statek ku jednej z takich łysin skierować, spełzały na niczym. Słyszała już szum wody, uchodzącej owym wąwozem, nad którym ją spotkałem, i była przygotowana, że wóz z nią gdzieś w nieznany kraj popłynie, gdy szczęśliwym trafem zatrzymał się u przylądka, utworzonego z wystającej skały nad gardzielą parowu. Przytomna kobieta skorzystała z chwili i zarzuciła linę przez otwarte okno na sterczący głaz, zabezpieczając się w ten sposób przed prądem, mogącym wóz każdej chwili unieść na nowo. W czasie gdy ja przyszedłem, niebezpieczeństwo już minęło, gdyż woda opadła do tego stopnia, że wóz osiadł na suchym miejscu.\nW kilkanaście godzin później pozostały już tylko w kotlinie niewielkie kałuże, wyglądające jak szklane szyby wśród zielonych porostów.\nNa Piotra czekaliśmy jeszcze spory kęs czasu. Doprowadziły go do nas psy biegnące za moim śladem. Przyszedłszy zmierzył nas podejrzliwym wzrokiem i nie mówiąc ani słowa, zabrał się do przeglądu ocalonych w wozie zapasów i narzędzi. Dziwny to człowiek! - żyję tu już z nim ziemskich lat jedenaście, a przecież zdarzają się ciągle okoliczności, w których nie umiem sobie zdać sprawy z jego charakteru, będącego szczególną mieszaniną odwagi, poświęcenia i stanowczości - z namiętnością oraz skłonnością do samolubstwa, zawiści, skrytości i zniechęcenia. Wiem o nim to jedno tylko, że jest zgoła nieobliczalny.\nKatastrofa wyrządziła nam dość znaczne szkody. Straciliśmy w powodzi wiele potrzebnych przedmiotów bezpowrotnie, wielu innych musieliśmy z mozołem szukać po rozległej kotlinie. Namiotu uniesionego przez wodę na razie nie mogliśmy odnaleźć. Całe szczęście, że wobec robionych od dawna przygotowań do dalszej podróży większa część naszego dobytku w czasie ulewy znajdowała się już była we wozie. Odnieśliśmy jednak z tej powodzi także ważną korzyść, mianowicie: odpływająca woda wskazała nam drogę, którą się mamy puścić na południe.\nRozumowanie nasze było bardzo proste: jeżeli woda tak prędko odpłynęła, widocznie wąwóz musi prowadzić ku miejscom niżej położonym, gdzie wedle wszelkiego prawdopodobieństwa znajdziemy jakiś znaczniejszy zbiornik wody, wielkie jezioro lub morze, a co za tym idzie, i wybrzeża skraplane deszczem, a więc zapewne nie pozbawione życia.\nNim nadeszła pora odjazdu, byliśmy już od dawna ze wszystkim gotowi. Wóz stał opatrzony u samego ujścia wąwozu, otwierającego się przed nami jak brama do nowego świata; należało tylko motor elektryczny puścić w ruch za pomocą akumulatorów, nabitych jeszcze w czasie, kiedyśmy mieli ogień. Nawet duży kawał drogi zbadaliśmy naprzód, zapuszczając się w wąwóz piechotą. Nie był to bity gościniec, zwłaszcza że ostatnie wody miejscami głęboko grunt poryły, ale w każdym razie można się było tędy puścić nie narażając się na nadzwyczajne trudności. Czekaliśmy więc już tylko sposobnej pory, aby wyruszyć w ślad za tymi wodami, co spłynęły ku południu, w nieznany kraj przedziwnych cudów przyrody, którego długich nocy nie rozświetla nigdy srebrny krąg Ziemi, błyszczący nad pustyniami.


Uwolnienie zarzuconych rączek – Wikipedia, wolna encyklopedia\nUwolnienie zarzuconych rączek – sposób uwolnienia rączek w przypadku porodu w położeniu miednicowym.\nZarzucone rączki w większości sytuacji występują jako konsekwencja zbyt wczesnego lub zbyt energicznego pociągania płodu. Rączką zarzuconą nazywa się rączkę, która znajduje się w pozycji wyprostowanej wysoko ponad główką lub z tyłu na karku płodu.\nGdy rączki są zarzucone na kark płodu, obraca się go w kierunku wskazanym przez rączkę, np. jeśli zarzucona jest rączka lewa w ustawieniu miednicowym I (lewym) do zagłębienia krzyżowo-biodrowego prawego (zgodnie z ruchem wskazówek zegara). W tym czasie rączka nie porusza się, ale obracająca się główka powoduje przesunięcie się rączki na twarz płodu, skąd można ją zsunąć ku dołowi, a następnie na zewnątrz. Natomiast gdy rączki są zarzucone ku przodowi, wydobywa się je po kolei z zagłębienia krzyżowo-biodrowego.\n↑ a b Bręborowicz, G.; Operacje położnicze. Poznań, 2007.\n↑ Troszyński, M.; Położnictwo ćwiczenia. PZWL, Warszawa, 2016.\nTę stronę ostatnio edytowano 31 paź 2018, 20:33.


Wróżka Pyskowice: pomogę Ci znaleźć odpowiedź na ważne pytania – Wróżkahelena.pl\nBez względu na to, jaką opinią cieszą się u Ciebie wróżki, Pyskowice jest pełna ludzi żywo zainteresowanych poznaniem swojej przyszłości lub uzyskaniem odpowiedzi na pytania i problemy, z którymi sami nie dają sobie rady. Bynajmniej nie wychodzą oni rozczarowani, a przynajmniej ja nie spotkałam się z osobą, która żałowałaby wizyty u doświadczonej wróżki! Och, jesteś pełen wątpliwości. Nie mam o to pretensji. Wątpliwości są cechą rozumnego człowieka. Swoją pracę wykonuję na tyle długo, by podczas swojej działalności nieraz mieć wątpliwości i lęki. Zarówno Pyskowice, jak i wróżka, powiedzą Ci zawsze, że wolno Ci wszystko, ale nigdy nie wolno się poddawać.\nWróżka Pyskowice: wróżenie z kart tarota\nWracając do technik, którymi posługuje się wróżka, astrologia również nie jest mi obca. Jak zapewne się domyślasz, to dzięki gwiazdom możemy poznać horoskop dla każdej daty urodzenia. Nie wierz w kłamstwa z gazet, czy popularnych internetowych serwisów. Spokojnie dodaj ich horoskopy między bajki. Media również nie powiedzą Ci prawdy. Skuteczny horoskop może opracować tylko wróżka i jest on całkowicie zarezerwowany dla jednej tylko osoby. Może być specjalnie dla Ciebie! To oczywisty fakt, że jak Pyskowice długa i szeroka, tak wiele osób jest zainteresowanych swoją przyszłością. Tak już mamy, że lubimy wiedzieć o sobie jak najwięcej. I nie ma w tym nic złego. Odkrywanie samego siebie to element życia i trzeba by było nie być człowiekiem, by nie zastanawiać się nad celem swojego życia. Wróżka jest od tego, by pomóc Ci znaleźć własne miejsce w świecie.\nRozwijanie własnych umiejętności i zdobywanie nowej wiedzy to część mojej pracy. Zobacz sam. Doświadczona ze mnie wrozka! Pyskowice: tu mnie znajdziesz! Moja strona internetowa pomoże Ci, jeśli Pyskowice leży daleko poza miastem, do którego wygodnie Ci się udać. Nie musisz podejmować decyzji od razu. Jeśli szukasz dalszych wskazówek, czy wróżka taka jak ja jest warta Twojej uwagi, czytaj dalej i koniecznie zajrzyj do treści, jaką prezentuje galeria na tej stronie.\nSprawdzona wróżka, Pyskowice\nDobra wróżka w realnym świecie nie wymachuje różdżką, która zamieni Twoją szarą codzienność w niezapomniany bal. Nie załamuj jednak rąk, równie dużo może zrobić dla Ciebie prawdziwa wróżka. Pyskowice to idealne miasto, by spełniać swoje marzenia i poddać się tempu miasta. Bardzo łatwo zagubić się w jego rytmie. Pytania o pracę, wątpliwości co do kierunku działania, pytania o to otrzymuje pewnie każda wróżka, która żyje na tym świecie. Doświadczenie nauczyło mnie, że niektórym problemom potrzebny jest jasnowidz. Zdziwiłbyś się, jak wiele osób ma talent do wybierania życiowych dróg, na których spotykają ich same kłopoty. Dzięki pomocy kogoś takiego, jak ja, masz szansę uniknąć wielu błędów. Nie powiem Ci, co dokładnie masz robić, ani czego nie robić, ale uzyskane informacje na pewno ułatwią Ci zadanie.\nChociaż wróżka nie jest wyrocznią, to pomoc, jaką oferuję jest warta Twojej uwagi. Pyskowice kusi setkami ofert, niskich cen i wielkich obietnic, jednak każda wrózka, on line, czy na żywo, musi zostać przez Ciebie zweryfikowana. Zadbaj, by był to ktoś zaufany. Pyskowice pełna jest dobrych ludzi, a także tych wszystkich, którzy czerpią korzyści z ludzkiej naiwności. Nie chcesz chyba dać się wykorzystać?\nKiedyś niemożliwa była profesjonalna reklama. Nie miałeś więcej informacji ponad to, co usłyszałeś od innych. Dzisiejsza Pyskowice daje Ci dostęp do wszystkich potrzebnych informacji. Dobra wróżka kieruje się swoimi umiejętnościami i intuicją, a Ty kieruj się rozumem w doborze usług. Galeria, którą znajdziesz w menu na stronie, pomoże rozwiać wiele wątpliwości. Znam się na tym, co robię, a Ty wkrótce dowiesz się, że mam rację.\nWróżka Anna, Pyskowice: kontakt\nW obecnych czasach przywykliśmy, by wszelkie wątpliwości rozwiewać online. Dodaj tę stronę do ulubionych i w wolnej chwili zwiedź każdą zakładkę, jaką znajdziesz w menu. Dzięki temu dowiesz się więcej o mnie i mojej pracy. Mam na imię Anna i warto mi zaufać. Najlepsza wróżka i tarocistka, Pyskowice nie zna drugiej osoby, która tak umiejętnie korzysta z kart tarota. Wybacz mi moją pewność siebie. To nie reklama, a rzeczywistość. Moja wróżba z pewnością potwierdzi te słowa.\nNie bój się mnie odwiedzić, to nie film, a prawdziwe życie! Pyskowice jest dość dużym miastem, ale z pewnością znajdziesz sposób, by do mnie trafić. Możesz skontaktować się ze mną online, a ja postaram się rozwiać wszelkie wątpliwości, zanim zdecydujesz się na wizytę. Z góry ustalimy, jakiego rodzaju wróżby Cię interesują i czego potrzebujesz, by Twoje życie toczyło się właściwym torem. Wybierzemy również dogodny dla Ciebie termin spotkania. Serdecznie zapraszam do korzystania z mojej pomocy! Po więcej informacji zapraszam na bloga, a tymczasem dziękuję za poświęcony czas! Być może spotkamy się już wkrótce. Pozdrawiam, wróżka Anna.


Ile trwa i kosztuje odrolnienie działki - RynekPierwotny.pl\nIle trwa i kosztuje odrolnienie działki\nJak odrolnić działkę? Ile to kosztuje?\nData publikacji: 10.11.2018,\nŚrednia ocen 4/5 na podstawie 1400 głosów\nKlasy ziemi rolnej\nStudium rozwoju i uwarunkowań gminy\nTemat odrolnienia działek rolnych pojawia się bardzo często podczas poszukiwania przez przyszłych inwestorów terenów pod budowę. Zwracają oni uwagę na te grunty ze względu na ich cenę oraz często dobrą lokalizację. Wówczas pojawia się wiele pytań, kiedy i jak mogą wybudować na nich budynek.\nile kosztuje odrolnienie działki\njakie wyróżniamy klasy ziemi rolnej\nOdrolnienie działki budowlanej jest procesem dwuetapowym. Do sprawdzenia mamy dwa dokumenty, które będą świadczyć o dalszym przebiegu postępowania. Powinniśmy zacząć, od planu zagospodarowania przestrzennego, a kończąc na wypisie z rejestru gruntów dla danej nieruchomości. Pamiętajmy, iż wypis z planu zagospodarowania otrzymać może każdy zainteresowany w przeciwieństwie do wypisu i wyrysu z rejestru gruntów. Ten otrzymać może właściciel nieruchomości lub osoba, która wykaże interes prawny.\nPamiętajmy, że działka powinna być przeznaczona pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz widnieć jako budowlana w wypisie i wyrysie.\nRozpatrzymy poszczególne przypadki, jakie mogą wystąpić. Zaczniemy od mniej skomplikowanych po te bardziej skomplikowane.\nPierwszy przykład zakłada, iż działką objęta jest miejscowym planem zagospodarowania oraz przeznaczona jest w nim jako tereny budowlane. Wypis z rejestru gruntów opisuje jednak grunty jako R I.\nOznaczenia od R I do R VI oznacza klasę bonitacyjną gleby na danym terenie. Najlepsze gleby to R I a najgorsze względem upraw rolnych to R VI. W takim przypadku pierwszą czynnością będzie wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. W przypadku klas bonitacyjnych od R IV do R VI pochodzenia mineralnego nie będzie problemu z budową. W przypadku gdy na danym terenie obowiązują klasy bonitacyjne od R I do R III oraz od R IV do R VI pochodzenia organicznego będziemy zmuszeni do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej.\nDodatkowo należy zwrócić uwagę, iż w zależności od danej klasy bonitacyjnej możemy być zmuszeni do opłaty za wyłączenie gruntów. W przypadku żyznych gleb mogą to być dość wysokie kwoty. Dodatkowo może wynikać obowiązek uiszczania opłat rocznych. Dobrze jest przed zakupem działki udać się do Urzędu odpowiedzialnego za dany teren. Z map gleboznawczych będą w stanie udzielić informacji, jakie klasy bonitacyjne obowiązują na danym terenie.\nInnym przypadkiem może być grunt rolny, który w planie zagospodarowania przestrzennego jest opisany jako R - tereny rolne oraz w taki sam sposób opisany w wypisie i wyrysie z rejestru gruntów. W takim przypadku nie wybudujemy nic na działce. Możemy złożyć oczywiście wniosek o przekwalifikowanie naszego terenu na cele budowlane. Należy jednak pamiętać, iż zmiany planu zagospodarowania są bardzo kosztowne.\nGminy zatem bardzo rzadko go aktualizują. Dodatkowo w takim przypadku nigdy nie będziemy mieć pewności czy daną działkę w ogóle będziemy mogli przekształcić oraz kiedy to będzie.\nUwagę należy zwrócić na zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego. Niektóre gminy dopuszczają możliwość zabudowy gruntów rolnych przez budowę siedlisk. Należy wówczas spełnić szereg wytycznych zawartych w planie oraz posiadać status rolnika.\nPamiętajmy, iż wykonanie planu zagospodarowania zawsze poprzedzone jest studium rozwoju i uwarunkowań dla danej gminy. W takim dokumencie możemy sprawdzić, czy dany teren może być w przyszłości przekwalifikowany na budowlany, czy też nie. Plan zagospodarowania zawsze powinien być zgodny ze studium dla danej gminy.\nOstatni przykład to sytuacja, gdy dla danego terenu brak planu zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku musimy uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Oczywiście nie dla każdej działki ją otrzymamy.\nMożliwość zabudowy danej działki, pojawią się, gdy spełnia ona poniższe czynniki:\n- posiada dostęp do drogi publicznej;\n- uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego;\n- sąsiednia działka musi być zabudowana (urzędnicy bowiem wydają decyzję nawiązującą do istniejącej zabudowy);\n- może być wymagana również zgoda na odrolnienie terenu. Tutaj należy zwrócić szczególną uwagę. Aby nie trzeba było uzyskać przedmiotowej zgodny działka oraz teren przyległy do niej musi spełnić szereg wymagań opisanych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych.\nPamiętajmy, iż wszystkie wydane przez urząd decyzje o warunkach zabudowy wygaszają w trakcie opracowania i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.\nJak widać, odrolnienie działki to nie jest prosty i łatwy proces. Jest szereg czynników do sprawdzenia. Przeoczenie któregoś z nich może spowodować niepowodzenie całego przedsięwzięcia inwestycyjnego.\nPoniżej przygotowaliśmy przykładowe wyliczenie kosztów dla 0,5 hektarowej.\nPrzykładowa działka orna, której dotyczy odrolnienie, posiada klasę bonitacyjną gleby IIIb i liczy sobie równe 0,50 hektara. Zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 1995 nr 16 poz. 78), jednorazowa opłata za wyłączenie takiej działki z produkcji rolnej wynosi 262 305 zł/1 ha minus wartość rynkowa gruntu z dnia wyłączenia.\nW ramach analizy zakładamy, że przykładowa działka jako grunt rolny miała łączną wartość wynoszącą 100 000 zł. Zatem jednorazowa opłata za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej wyniesie 31 153 zł ((262 305 zł/ha x 0,5 ha) - 100 000 zł).\nDodatkowo w ramach odrolnienia konieczne będzie wnoszenie przez 10 lat corocznych opłat o wysokości równej 10% x 262 305 zł/ha x 0,5 ha. Pojedyncza opłata roczna będzie zatem miała wysokość 3 115,25 zł. Łączny koszt odrolnienia działki wyniesie ok. 62 306 zł (31 153 zł + 3 115,25 zł x 10).\nWarto podkreślić, że podany wynik nie uwzględnia dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem administracyjnym i ewentualną pomocą prawnika.\nAnaliza przygotowana przez Andrzeja Prajsnara, eksperta portalu RynekPierwotny.pl.\nDzień Dobry, Bardzo dziękuję za ciekawy artykuł. Jak jest w przypadku gdy wartość działki przewyższa kwotę wynikającą z ustawy? W takim przypadku za odrolnienie sie nie płaci? Przykładowo: klasa gruntów IVa, wielkość działki 0.5ha, wartość działki to 500.000zl. Z wyliczen wychodzi ze: (204015*0.5) - 500000 = -397992.5\nOwszem, w takim przypadku nie będzie opłaty za odrolnienie. Wspomniana sytuacja jest teoretycznie możliwa, ale na pewno rzadka z uwagi na wysokie limity ustawowe. Przykład: obecnie 1 ha dobrego gruntu ornego (klasy I, II, IIIa) kosztuje ok. 59 000 zł (średnia z całego kraju), a ustawowe kwoty w przeliczeniu na hektar wynoszą 320 595 zł (klasa IIIa) - 437 175 zł (klasa I). W przypadku gorszych gruntów, różnice kwotowe też są duże.\n4 listopada 2021, 09:45\nDzień dobry, czy jest możliwość aby z działki 38 arowej (rolna z przeznaczeniem na zabudowę zagrodową) jest możliwość odcięcia tylko 8 arów ?\n28 października 2021, 23:29\nDzień dobry, rekomendujemy zaczerpnięcie informacji w wydziale geodezji, w urzędzie odpowiednim dla Pani miejsca zamieszkania. Podziału działki można dokonać, jeżeli jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określa on m.in. przeznaczenie i sposób zagospodarowania gruntów oraz minimalną powierzchnię działek po podziale. Z pozdrowieniami,\nWitam, mam jeszcze jedno pytanie. Co się dzieje w sytuacji, jak odrolnię działkę, a następnie ją sprzedam, jako już działkę budowlaną. Kto płaci w takim przypadku opłatę coroczną przez 10 lat, ja, czy osoba, która kupi ode mnie tę działkę? Pozdrawiam, Grzegorz\n9 lipca 2021, 10:45\nWszystkie opłaty związane z nieruchomością, takie jak podatek od nieruchomości, czy też opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, obciążają każdoczesnego właściciela nieruchomości. Po sprzedaży odpowiadać za nie zatem będzie nabywca. W związku z tym należy poinformować go o ciążących na nowym właścicielu obowiązkach, najlepiej umieścić także stosowną wzmiankę w treści umowy sprzedaży. W innym bowiem przypadku, gdyby właściciel nie był poinformowany o takiej opłacie, mógłby podnosić roszczenia z rękojmi za wady prawne sprzedanej nieruchomości.\nWitam, chyba wkradł się błąd w obliczeniach. Skoro coroczna opłata wynosi 10% obliczonej opłaty jednorazowej, która wynosi 31 153zł, to w sumie wyjdzie 3 115,30zł rocznie, a nie 13 115,25zł, czyli w sumie koszt odrolnienia wyjdzie 62 306zł, a nie 162 306zł.\nDzień dobry, Panie Grzegorzu faktycznie podczas jednej z naszych aktualizacji tekstu wkradł się błąd. Bardzo dziękujemy za czujność :)\nWitam, jak wygląda sprawa kosztów z odrolnieniem działki klasy V. Powyżej w artykule jest napisane, że nie ma z tym problemu ale konkretnie nic więcej o tym autor nie pisze. Bardzo proszę o konkretną odpowiedz lub informację gdzie można sie tego dowiedzieć? pozdrawiam\n30 września 2020, 06:44\nW przypadku gruntów klasy V wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, nie występuje opłata za odrolnienie. Jeżeli grunt pochodzi z gleby organicznej, to taka opłata wprawdzie wystąpi, ale będzie znacznie mniejsza niż w przypadku lepszych rolniczo gruntów. Wyłączanie z produkcji rolnej gruntów klasy V o glebie pochodzenia mineralnego nie wymaga urzędowej decyzji. Dodatkowo w przypadku każdego gruntu klasy niższej od IV decyzja urzędu nie nakłada na właściciela dodatkowych obowiązków (związanych np. z usunięciem wierzchniej warstwy gleby). Więcej szczegółów zawiera ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.\n5 października 2020, 08:47\nWitam, Myślę o kupieniu w przetargu działki rolnej 13 arów (klasa ziemi 4a z palnem zagospodarwania przestrzennego terenu), , ile będzie mnie kosztował o przekształcenie tej działki w budowlaną?\nNie można obliczyć opłaty przekształceniowej, ponieważ nie znamy wartości rynkowej działki. Proszę przyjąć spodziewaną cenę na przetargu i spróbować obliczyć opłatę samodzielnie na podstawie podanego powyżej schematu.\nDzień dobry Mam ok 11 arów działki z tego ok 10 arów klasy IIIb i ok. 1 ar klasy IVa. Wyłączyłem z produkcji rolnej ok 0,3 ara (z klasy IIIa) i na tej części został umieszczony budynek wraz z tarasem oraz podjazd i chodnik. Przed rozpoczęciem budowy geodeta złożył wniosek o ujawnienie budynku w budowie (decyzję otrzymałem), W ostatnim czasie (po ok. 2 latach budowy) geodeta złożył wniosek o zmianę użytku z Bp na B. Otrzymałem jednak decyzję odmowną z argumentacją w uproszczeniu pisząc "że muszę całą działkę wyłączyć z produkcji rolnej". Wiąże się to niestety dla mnie z dużymi kosztami ok 15 tys. zł (opłata roczna w wysokości ok 1500 zł). Czy Starostwo postąpiło prawidłowo? Czy faktycznie muszę wyłączyć całą działkę z produkcji rolnej? Czy są jakieś wyroki , mówiące że tak musi być ( w ostatnim czasie), Ostatnio zmieniał użytek z Bp na B mój sąsiad i nie miał problemu.\n28 sierpnia 2019, 23:18\nMoże się Pan powołać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 r., sygn. OPS 13/96 (ONSA 1997/3/105). Wspomniana uchwała mówi, że: "ochrona gruntów rolnych i leśnych polega przede wszystkim na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolne i nieleśne /art. 3 ust. 1 pkt 1/. Wydawanie zezwoleń na wyłączenie z produkcji także i takiej powierzchni gruntu rolnego lub leśnego, która nie jest niezbędna na potrzeby nierolne i nieleśne, stanowiłoby działanie wymierzone przeciwko celom określonym w omawianej ustawie".\n30 sierpnia 2019, 09:47\nDzień dobry a co w przypadku gdy wartość działki jest większa od jednorazowej opłaty za wyłączenie dzialki I jednorazowa opłata za wyłączenie wychodzi na minusie. Co z 10% opłata jak ja liczyć??\nDzień dobry. W tym przypadku nie będzie opłaty jednorazowej (bo ujemna podstawa), a opłata roczna zostanie obliczona jako: 10% x wskaźnik ustawowy dotyczący przekształcenia 1 ha (np. 262 305 zł/ha) x powierzchnia działki w hektarach. Podobna sytuacja jest opisana w wyroku WSA w Opolu: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6734B9402F\n"Podniósł, iż należność dla gruntu rolnego sklasyfikowanego jako grunty orne klasy II wynosi 378885 zł za 1 hektar, co w przypadku gruntu o powierzchni 0,0744 ha daje kwotę 28189,04 zł. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 6 ustawy należność pomniejsza się o wartość gruntu ustaloną według cen rynkowych, stosowanych w obrocie gruntami, w dniu ich faktycznego wyłączenia. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 15 października 2014 r., Rep. A nr [...] ustalono, że wartość rynkowa gruntu wnioskowanego do wyłączenia z produkcji rolniczej przewyższa wyliczoną kwotę należności, w związku z czym nie powstaje obowiązek jej zapłaty. Z kolei opłatę roczną ustalono zgodnie z art. 4 pkt 13 ustawy, według algorytmu: 10 % x 28189,04 zł (kwota należności) = 2818,90 zł."


Nowe technologie czyszczenia zbiorników\nW celu optymalizacji procesów eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem czystości zbiorników i eskpozycji podwodnych firma Aqua Serwis opracowała pionierski model odkurzacza podwodnego.\nJest to urządzenie pracujące na bazie inżektora. Praca odkurzacza opiera się o dwa rodzaje mediów - wodę lub powietrze. Nieczystości zostają zassane wraz z wodą a następnie odseparowane w specjalnie do tego celu przygotowane worki filtracyjne. Dzięki zastosowaniu tego rodzaju rozwiązania poprawiliśmy zdecydowanie jakość czyszczenia zbiorników oraz skróciliśmy czas potrzebny na wykonanie tej czynności. Nasze urządzenie stworzone zostało na potrzeby zbiornika hipopotamów, gdzie poziom zamieszczenia był największy ale nie ustajemy w pracach nad modyfikacjami tak aby przystosować odkurzacz do wszystkich zbiorników wodnych.


Pazura się odmładza | Plotki, zdjęcia, fotki, nago\nPazura się odmładza\n01 września 2009 r.\nCzarek Pazura bo się , że jego młodziutka żona zostawi go dla innego młodego mężczyzny.\n�ycie jest brutalne, kto wie co może być za 10 lat, kiedy Pazura już będzie miał więcej siwych włosów. Dlatego ciagle stosuje odmładzające i upiększające środki, które pozwolą mu zachować jak najdłużej obecny wygląda a nawet go poprawia.\nCzarek bardzo dba o swoje ciało. Często mówi, że nie chce wyglądać przy Edycie na staruszka – zdradza znajomy aktora.\nAdoratorów do młodziutkiej i ładnej Edytki nie brakuje. Czarek musi wiele kremów w siebie wklepać by być dla nich konkurencją. Nosi młodzieżowe ciuchy.\nCezary używa kosmetyków przeciw zmarszczkom, kupuje młodzieżowe ciuchy, żeby tylko Edyta wciąż uważała go za atrakcyjnego. Czasem zachowuje się tak, jakby to on miał dwadzieścia kilka lat – opowiada Faktowi informator.\nJednak na jak długo to pomoże Czarkowi. Ale to nie wszystko. Czarek jest pod całkowitą kontrolą Edyty. Edytka tak go sobie podporządkowała, że ten na krok nie może bez niej nigdzie wyjść. Kiedyś Pazura był niezależny. Robił wypady z kolegami kiedy chciał. Teraz skończyło sie. A show-biznes to nie bajka. Wystarczy, że młoda żona poczuje twardy grunt pod nogami, zrobi karierę tak szybko jak się stała osobą publiczną, zakocha się w jakimś młodym gwiazdorze i staruszek Czaruś zostanie na lodzie.\nJednak Czarek patrzy na to czujnym swym jeszcze dobrze widzącym okiem. Wklepuje w siebie maseczki, zakłada młodzieżowe fatałaszki i na razie to tylko duchowo czuje sie na 20-latka.\nProponujemy maseczkę z ptasich gówienek na noc, na pewno pomoże a Posh jest tego gwarancją.\nCzy Czaruś wygląda na 20-latka? Foto Czarusia\n« Czarna Rihanna w czarnym wydaniu\nCichopek wraca do pracy! »


Wiadomości: Wojciech Lalek: W siatkówce nigdy nie można być pewnym wyniku\nStrona Główna > Aktualności > rozgrywki młodzieżowe > Wojciech Lalek: W siatkówce nigdy nie można być pewnym wyniku\nWojciech Lalek: W siatkówce nigdy nie można być pewnym wyniku\n22 czerwca 2015 19:27\nSiatkarki Legionovii zdobyły dwa złote medale w kategorii juniorek i kadetek. - W siatkówce nigdy nie można być pewnym wyniku do momentu, gdy nie usłyszy się końcowego gwizdka - powiedział trener Wojciech Lalek.\nTo był wielki sezon LTS-u Legionovii. Pana podopieczne zdobyły dwa medale w rozgrywkach młodzieżowych i medal w Młodej Orlen Lidze. Był pan takim sukcesem zaskoczony?\nWojciech Lalek: – I tak, i nie. Start w Młodej Orlen Lidze był dla wszystkich klubów wielką niewiadomą. Tak naprawdę to był jej pierwszy sezon i nikt nie wiedział, jakimi składami dysponują startujące w niej kluby i jak podejdą do tych rozgrywek. Sam system – eliminacje w grupach opartych na podziale terytorialnym i ciąg dalszy z zaliczeniem punktów z rozgrywek grupowych, brak fazy play-off już był loterią. Nasz klub podszedł do tych rozgrywek bardzo poważnie i do kolejnych spotkań wychodziliśmy w możliwie najsilniejszym składzie, co przełożyło się na sukces. Inna sprawa – rozgrywki młodzieżowe. W tym przypadku od początku wiedziałem, że dysponujemy w tym sezonie bardzo mocnymi zespołami i postawiłem sobie i drużynom wysokie cele. Jednak szczególnie w przypadku juniorek były pewne obawy związane z tym, że zespół, który walczył w finałach o tytuł mistrzowski, składał się z zawodniczek, które na co dzień nie trenowały ze sobą. To wpływało na to, że poszczególne fazy eliminacji przechodziliśmy z pewnym trudem. Jednak każdy wspólny mecz poprawiał jakość naszej gry, co zaowocowało sukcesem.\nJuniorki wywalczyły złoto w wielkim stylu. Tylko w pierwszym spotkaniu drużyna z Iławy postawiła się pana zawodniczkom. Była jakaś niepewność przed piątym setem tego pojedynku?\n– W siatkówce nigdy nie można być pewnym wyniku, dopóki nie usłyszy się ostatniego gwizdka. Ten mecz z Iławą był tego dowodem. To był pierwszy mecz turnieju. Takie spotkania na inaugurację są dla wszystkich bardzo trudne. W tym było wszystko, co wyróżnia tę dyscyplinę. Dobra, równa gra naszego zespołu i pewne prowadzenie 2:0, potem rozluźnienie, niewytłumaczalna seria błędów własnych i remis. Później stało się znów coś, czego nawet znawcy sportu nie rozumieją. Nasz zespół, walczący z niemocą w przegranych partiach, przyciśnięty do muru zagrał rewelacyjnie, pewnie wygrywając decydującego seta i cały mecz. Z perspektywy czasu wiem, że kuriozalnie ten najsłabszy mecz w turnieju nam pomógł. Dziewczyny zobaczyły, jak ciężko będzie trzeba pracować, by odnieść sukces. W kolejnych meczach wychodziły skoncentrowane i w pięknym stylu wygrały całe mistrzostwa.\nPrzejdźmy do kadetek. Co pan pomyślał po pierwszym meczu w Proszowicach? Libero Stargard Szczeciński okazał się lepszy od Legionovii. Czy po tej przegranej bitwie wierzył pan w końcowy sukces?\n– No właśnie. Pierwszy mecz turnieju i porażka z wcale nie najsilniejszym przeciwnikiem. Do dziś pamiętam słowa przedstawiciela PZPS-u, który po meczu powiedział: „To nie miało tak być.” Nic dodać, nic ująć. Potrzebna była szczera rozmowa z zespołem. Nie wchodząc w szczegóły, doszliśmy do tego, co nam przeszkadzało w grze. To była presja na kolejny po juniorkach sukces, presja, którą dziewczyny same sobie zgotowały. Udało nam się dotrzeć do głów i w kolejnych spotkaniach nasze kadetki pokazały wysoki poziom i zasłużenie zdobyły złote medale mistrzostw.\nPrzed nowym sezonem w każdej grupie nastąpią roszady. Część zawodniczek przejdzie do wyższych wiekowo kategorii. Jak planuje pan obronę osiągniętych miejsc w kolejnym sezonie? Wiadomo już, że nie obroni pan tytułu mistrzowskiego w kadetkach?\n– Ze zmianami w składach juniorek i kadetek nie ma aż takiego problemu. Od jakiegoś czasu praca w poszczególnych grupach wiekowych wygląda tak, że kolejne pokolenia uzupełniają naturalne straty osobowe, spowodowane przejściem do wyższych kategorii rozgrywkowych. Tak będzie i w tym roku. Moim zdaniem nasze drużyny nadal będą liczyły się w kraju. Na ile to wystarczy, nikt nie wie. Rozgrywki zweryfikują nasze plany. Co do rozgrywek w kolejnym sezonie – kadetki poprowadzi już inny trener, a ja skupię się na rozgrywkach Młodej Orlen Ligi i juniorek.\nAutor wywiadu: Michał Machnacki\nLegionovia Legionowo, rozgrywki młodzieżowe, Wojciech Lalek


Jak zacząć grać w golfa i ile to kosztuje? | Bizsport\nGolf uchodzi za sport prestiżowy, dostępny tylko dla wybrańców. Czy rzeczywiście tak jest? Ile trzeba mieć pieniędzy, żeby móc zacząć grać w golfa?\nCzy trzeba być bogatym, żeby grać w golfa?\nW każdej dziedzinie, także w świecie sportu, można z łatwością natrafić na przeróżne stereotypy, które przez dziesiątki lat funkcjonowania zdążyły już na dobre zakorzenić się w świadomości większej części społeczeństwa. Myślenie stereotypowe jest niezwykle szkodliwe – nie tylko wyrabia zdanie na temat, o którym tak naprawdę nie mamy zielonego pojęcia, ale w dodatku znacznie ogranicza horyzonty. Jeżeli bowiem z góry założymy, bez choćby najdrobniejszej próby zaznajomienia się z tematem, że golf jest sportem dla bogaczy, to prawdopodobnie nie sięgniemy po kij golfowy, zanim nie zarobimy pierwszego miliona. Warto więc spojrzeć nieco szerzej. Golf, jak każda aktywność sportowa, generuje oczywiście określone koszty, jednak nie ma sensu ich demonizować.\nPoczątek golfowej przygody, czyli jak nie nadwyrężyć budżetu\nWbrew pozorom, jeżeli chcemy zacząć swoją przygodę z golfem, nie musimy być krezusami. Przy dobrej organizacji w ciągu pierwszego roku powinna wystarczyć kwota na poziomie kilku tysięcy złotych. Wszystko zależy od tego, czy zdecydujemy się na zakup własnego sprzętu, czy będziemy pożyczać kije. W pierwszym przypadku można odrobinę ograniczyć wydatki – wystarczy zainwestować w używany zestaw do golfa. Aby zostać dobrym graczem, potrzeba przede wszystkim regularnych treningów. Finanse mogą zejść na drugi plan, choć dla wielu będzie to wciąż istotna kwestia.\nIle kosztuje sprzęt do gry w golfa?\nTrudno sobie wyobrazić efektywną (a w zasadzie to jakąkolwiek) grę w golfa bez odpowiedniego sprzętu. Niezbędne są oczywiście kije do gry. Podstawowy, najtańszy zestaw kilku kijów można nabyć już za około tysiąc złotych (cena ta dotyczy nowych kijów). Używane da się kupić nawet o połowę taniej, a więc nie jest to przerażający wydatek – sprzęt do wspinaczki skałkowej jest znacznie droższy, nie wspominając o profesjonalnych butach do biegania, które kosztują kilkaset złotych, a trzeba je wymieniać nawet kilkukrotnie w ciągu sezonu.\nPost udostępniony przez PLorIT (@blogplorit)\nPoza kijami trzeba również zainwestować w rękawiczkę – bynajmniej dlatego, że na polu golfowym jest zimno. Dobrej jakości rękawiczka pozwala na pewny chwyt kija oraz sprawia, że pocąca się dłoń nie zmniejsza komfortu gry. Ponadto nie wolno zapomnieć o odpowiednim stroju, wszak na pole golfowe nie wybierzemy się w jeansach czy krótkich spodenkach. Najlepiej sprawdzą się klasyczne spodnie materiałowe (koniecznie z paskiem!) oraz koszulka, która ma kołnierzyk. Całości golfowego ubioru dopełniają buty. Jeżeli nie chcemy kupować od razu profesjonalnych butów do gry w golfa, wybierzmy obuwie wygodne, lecz eleganckie. Właściwa prezencja budzi bowiem szacunek wśród stałych bywalców pól golfowych.\nTreningi golfowe – gdzie stawiać pierwsze kroki?\nDużą część kosztów związanych z grą stanowią treningi. Osoby początkujące, które chcą uczyć się pod okiem fachowca, powinny zapisać się do szkółki golfowej. Indywidualne lekcje to wydatek około tysiąca złotych za pakiet dziesięciu godzin. Wiele pól golfowych oferuje w tej cenie także darmowy, roczny wstęp na małe pole golfowe oraz możliwość wypożyczenia sprzętu. Dzięki temu można sporo zaoszczędzić, przynajmniej w początkowym okresie gry. Szkółka golfowa to doskonały pomysł dla osób, które chcą spróbować swoich sił w golfie, jednak nie są przekonane, czy będzie to miłość na całe życie i nie chcą inwestować kilka tysięcy złotych w hobby, które może okazać się jednosezonowe.\nTagi: akcesoria golfowe, Golfowa Biznes Liga, gra w golfa, ile kosztuje gra w golfa, sporty dla bogatych, sprzęt do gry w golfa\nPoprzedni wpis Nowa Rada Nadzorcza spółki Ekstraklasa S.A. Dariusz Mioduski na stanowisku przewodniczącego\nNastępny post Luksusowe jachty – specjalność polskich zakładów\nAlan 24 kwietnia 2021 o 20:27\nJa zapałałem miłością do tego sportu i postanowiłem zacząć przygodę bardziej intensywnie. W związku z tym musiałem się zaopatrzyć w niezbędne akcesoria. Skorzystałem z oferty firmy Piłki Golfowe. Super sprawa, w atrakcyjnych cenach zakupiłem piłki golfowe i wózek golfowy. Szczerze polecam ich ofertę.


Tom ten wprowadza czytelnika w fascynuj�cy �wiat ikon tak charakterystycznych dla liturgii bizantyjskiej i prawos�awnej. Ka�da ikona to dzie�o mistyczne, w symboliczny spos�b ilustruj�ce prawdy wiary. Wszystkie jego elementy - uj�cie postaci, gest,...\tCena detaliczna: 54,90 PLN Nasza cena: 43,92 PLN\nPraca dotyczy powstania na Rusi Moskiewskiej specyficznej odmiany teologii ikony - stanowi pr�b� odpowiedzi na pytanie o przyczyny jej narodzin. Przedstawia procesy przemian my�li o sztuce na Rusi, w kontek�cie jej zwi�zk�w z kultur� bizantyjsk�,...\tCena detaliczna: 42,00 PLN Nasza cena: 38,00 PLN\nSZTUKA IKONY. Teologia pi�kna\nCzy wiecie, �e ludzko�c mo�e obej�� si� bez Anglik�w, mo�e obej�c si� bez Niemiec, �e nie ma dla niej nic �atwiejszego, ni� obej�c si� bez Rosjan, �e do �ycia nie jest potrzebna ani nauka, ani chleb, lecz �e...\tCena detaliczna: 35,00 PLN Nasza cena: 31,50 PLN\nPoqui Guillem Ikony to szczeg�lna i fascynuj�ca forma sztuki sakralnej. Te obrazy, malowane na drewnie, zachwycaj�ce bogactwem barw i misternie wyko�czone, przedstawiaj� postacie �wi�tych, sceny z ich �ycia, motywy biblijne lub liturgiczno-symboliczne. W ksi��ce...\tCena detaliczna: 39,90 PLN Nasza cena: 36,50 PLN


KWS Lochow Polska Sp. z o.o. posiada Certyfikat ESTA- KWS SAAT SE & Co. KGaA\nPo przeprowadzeniu przez niezależną jednostkę certyfikującą audytu procesu zaprawiania nasion oraz analizy wyników testów Heubach’a losowych prób materiału siewnego, spółka KWS Lochow Polska w 2019 roku ponownie otrzymała międzynarodowy certyfikat ESTA (European Seed Treatment Assurance). Posiadanie certyfikatu ESTA oznacza przestrzeganie wymaganych procedur, co potwierdza wysoki stopień profesjonalizmu procesu przygotowywania materiału siewnego przez KWS Lochow.\nCertyfikat ESTA dla nabywcy materiału siewnego oznacza przede wszystkim zredukowanie do minimum ilości pyłu i luźnych części nasion w masie opakowania, co przekłada się na mniejsze straty zastosowanej zaprawy nasiennej. Straty zaprawy nasiennej związanej przez higroskopijny pył mogą wynosić nawet do 15%.\nW celu maksymalnego zredukowania zjawiska zapylenia zainwestowaliśmy w bardzo wydajny system aspiracji, który jest zintegrowany z całym ciągiem technologicznym przygotowywania materiału siewnego. Skuteczne odpylenie surowca przy przyjęciu, transporcie, czyszczeniu, a także podczas zaprawiania za pomocą nowoczesnej zaprawiarki porcjowej - wspomaga proces uszlachetniania nasion, gwarantuje wysoką jakość gotowego produktu oraz chroni środowisko naturalne.\nJesteśmy przekonani, że spełniamy Państwa oczekiwania w zakresie jakości oferowanego materiału siewnego. Zachęcamy do zakupu naszych odmian zbóż sygnowanych logiem KWS.


Wędkarstwo jako forma spędzania wolnego czasu | Pomysły na biznes - Finanse - Firma\nWędkarstwo jako forma spędzania wolnego czasu\n26 lutego 2020 26 lutego 2020 - by Redakcja - Skomentuj\nWędkarstwo należy do jednego z najstarszych hobby, znanych ludzkości. Kiedyś wykorzystywane jako forma zdobycia pożywienia, tudzież jako praca. Szybko jednak stało się również formą spędzania wolnego czasu. Wędkarstwo jest nadal niezwykle popularną rozrywką na całym świecie. W niczym jednak już nie przypomina ono tego, czym było na początku swojego istnienia. W wędkarskim sklepie internetowym wędkarskifart.pl można nabyć profesjonalny sprzęt wędkarski oraz zostać obsłużonym przez fachową obsługę. W teraźniejszych czasach kijki z przywiązaną liną zostały zastąpione przez profesjonalny osprzęt wędkarski. Kutry rybackie zmieniono w motorówki czy jachty, a przynęta w postaci robaka wygrzebanego z ziemi, musiała ustąpić miejsca zanęcie, której odpowiednio dobrane składniki sprawiają, że ryby znacznie chętniej reagują na działania wędkarza. Wędkarstwo stała się więc czymś w rodzaju sztuki oraz rywalizacji sportowej. Nie trzeba daleko szukać, żeby zarówno w Polsce, jak i na całym świecie znaleźć liczne turnieje wędkarskie. Oczywiście, żeby wspiąć się na wysoki poziom wędkarski, potrzebujecie odpowiedniego sprzętu wędkarskiego. Taką ofertę przygotowaliśmy dla was w naszym sklepie. Jeżeli poszukują państwo, odpowiedniego sprzętu wędkarskiego dla siebie to z pewnością znajdą tutaj państwo coś, co odpowie waszym potrzebom i gustom. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą.\nPolska najlepsze miejsca do połowu ryb\nNiewątpliwym plusem wędkarstwa jako hobby jest to, że zasadniczo wszędzie możecie łowić. Rzeczypospolita Polska, należy do krajów pełnych jezior i rzek. Dzięki temu nie musicie daleko wyjeżdżać, jeżeli chcecie oddać się temu hobby. Mimo wszystko jednak należy otwarcie przyznać, że istnieją miejsca, w których połowy będą znacznie przyjemniejsze i lepsze. Są to miejsca, w których nie tylko jest znacznie więcej ryb, ale są one również znacznie bardziej zróżnicowane pod względem gatunkowym.\nPoprzedni artykuł Prowadzenie salonu kosmetycznego – 8 praktycznych rad\nNastępny artykuł Pawilony handlowe dla małego biznesu


Bezpieczeństwo - Larktale I Lekkie wózki spacerowe I Spacerówki dla dzieci I Wózki 2w1\nLekkie wózki spacerowe, wózki 2w1 i spacerówki Larktale - gwarancja bezpieczeństwa!\nFundamentalną zasadą na etapie tworzenia projektów lekkich wózków spacerowych marki Larktale jest bezpieczeństwo o innowacyjnym charakterze. Lekka spacerówka na każdym etapie produkcji zostaje wnikliwie poddana ocenie; jakości i zgodności z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa.\nKontrola produkcji = wysoka jakość\nLarktale to lider wśród producentów certyfikowanych lekkich wózków dziecięcych, ponieważ wiemy jak ważne dla Ciebie jest bezpieczeństwo Maluszka. Tak wysoką jakość w lekkich spacerówkach udało nam się uzyskać dzięki każdorazowej kontroli produkcji. Rozumiemy potrzeby rodziców i pomagamy w tworzeniu wesołego i szczęśliwego dorastania naszych najmniejszych klientów.\nLekka spacerówka Larktale jest kontrolowana na każdym etapie przez wykwalifikowany zespół profesjonalistów i naukowców. To właśnie ten zespół skrupulatnie czuwa nad bezpieczeństwem naszych produktów. Lekka spacerówka jest stale unowocześniana, ponieważ normy bezpieczeństwa dla dzieci są na bieżąco aktualizowane.\nWózki spacerowe Larktale spełniają, a nawet przekraczają najsurowsze globalne standardy bezpieczeństwa\nNasze projekty wózków są zawsze dostosowywane do międzynarodowych norm i zaleceń w dziedzinie bezpieczeństwa najmłodszych. Larktale rygorystycznie sprawdza każdy wózek spacerowy w certyfikowanych niezależnych jednostkach badawczych, aby zapewnić najwyższą zgodność z globalnymi normami bezpieczeństwa. Normy bezpieczeństwa i metody testowania różnią się na całym świecie.\nAustralia / Nowa Zelandia:\nAS / NZS 2088: 2013,\nAS / NZS 2088: 2000 + CPN # 8 z 2007 r.,\nAS / NZS ISO 8124-3: 2012 (badanie toksyczności).\nEN1888-2012, EN 71-3 (badanie toksyczności).\nBS EN 1888 2012,\ntest FR BS 5852 Część 2: 1982.\nDodatkowe certyfikaty bezpieczeństwa:\ntransmisja UVR suchego materiału tekstylnego AATCC 183-2014,\ntransmisja UVR suchego materiału tekstylnego AS / NZS 4399-1996, dodatek A,\nochrona przed promieniowaniem słonecznym UVR BS 8466: 2006 (testy UPF).


perwersja słowna - www.gangstafristajl.fora.pl\nWysłany: Sob 2:03, 14 Mar 2009 Temat postu: perwersja słowna\nhuj wam w dupe nygusy\nWysłany: Sob 2:15, 14 Mar 2009 Temat postu:\nhwdp cwele jebane pierdole was skurwysyny co kurwa myslą że sa fajni ale sa kurwami i ruchaja sie na dworcach ałtobusowych po dupach z pedałami homoseksualnymi metroseksualistami hatboje to pipy huje komuchy i ich pierdolić do gazu i do piekła...\nWysłany: Sob 2:18, 14 Mar 2009 Temat postu:\njebie was w odbyt cwelone cwele co nie maja oczu chamskkie dziwki co maja 13 lat\nzrobie wam tornado na twarzach wy zakurwiałe jak kurwa ciągodruty z sierra leone.\nczemu sie schylacie po mydło w szatni męskiej?\njak was zaraz gwizdne, to osracie sie po uszy, a kret wam nosem poleci.\nmęczcie stanisława zapyziałe psojebcy pieprzone przez księdza proboszcza.\nwy stolcolubne wiejskie paznokcie, targajcie bagietę łyse cwele.\nmacie ryje jakby was w dzieciństwie z procy karmili wy fiuty.\nzrobie wam lewatywe na stojąco.\nmój tata chce żebyście nas odwiedzili bo naprawia rower i nie wie jak wyglądają pedały.\njesteście chorymi na umyśle cebularzami, siorbajcie dzyndzla kwadratowe chujogłowce.\njak byliście mali to rodzice was trzy razy podrzucili, dwa razy złapali.\nWysłany: Sob 2:19, 14 Mar 2009 Temat postu:\njesteście zmutowanymi psimi wentylami, targajcie dzbana jebaki cierniste.\nzrobie wam z ryjów składowisko odpadów toksycznych wy zapyziałe pomioty chińskiego taksówkarza z muszli klozetowej.\ntak was kopne w dupe, że wam gówno zęby wybije.\nwy niedojebane psie wentyle, czeplajcie marchewe łyse odpryski nocnika.\ntak was kopnę w dupe ze wam gówno kręgosłup połamie.\nobsuwajcie wacka toporem jebane ryje jebane pod zlewem przez stado niewyżytych pedałów.\njesteście niedomytymi psimi pytami.\nzrobie wam klotza na klate.\njesteście wyruchanymi debilami, obciągajcie końskie teleskopy kocie zawory.\nzrobie wam z głów spust na fekalia wy spierdolone klaczo-jebacze afgańscy.\nzaraz wam wpierdole tak, że kreta wyciśniecie z tych swoich tłustych dup.\nile trzeba było waszym starym śniegu w pizdy napchać żeby ulepić takich bałwanów?\nwyglądacie jakbyście językiem czyścili chodniki z psich gówien wy zjebane psie pyty.\njesteście zgrzybiałymi fallusami.\nmacie zęby jak płot po wiejskiej zabawie wy stolcolubne mózgoupierdoleńce.\nzaraz wasze genitalia zmienią sie w bezkształtną mase krwi i kości.\nwygrzmocone trabancie tłoki, macie popierdolone w deklu!\nsiorbajcie wafla cofnięte w rozwoju chuje.\njesteście zrytymi kartoflami, tasujcie dżordża pawiany z głębi rosji.\nmyślicie że jak mieliście spięcie w inkubatorze to wszystko wam wolno?\nzrobie wam z mord origami wy skurwysyńskie cipolągi.\nwerbujcie krocze stare cwele!\nmacie dupy zamiast głowy wy chujogłowe cebularze.\nmiękkim chujem jesteście robieni okurwieńcy pierdoleni.\nzajebie wam w te kurwa głupie ryje, aż się porzygacie komunijnym bigosem.\nmacie mózg jak gówno (bardzo rzadki) wy przeczochrane zjeby genetyczne.\nzrobie wam z ryjów Perl Harbor.\njesteście śmierdzącymi wiejskimi paznokciami, pucujcie torpede końskie zwisy z ukrainy.\ntwarzowe zapłaciliście, że z takimi mordami popierdalacie?\nzrobie wam lewatywe na stojąco wy ciulate psie kalosze.\nmacie wielkiego pryszcza na brodzie wy zachujałe gnidy.\nwyglądacie jakbyście spierdolili z wiadra podczas skrobanki.\njebiecie matke, jebiecie ojca i wyżeracie z kibla stolca.\nzrobie wam tornado na twarzach.\nczemu sie schylacie po mydło w szatni męskiej?!\nmacie grzyby na fiutach wy wypatroszone patałachy z dworca centralnego.\nzmutowane ciupagi, dzyndzlujcie pisiora capiące wielbłądzie naplety utarzane w piasku.\nzrobie wam z ryjów Perl Harbor wy kałowate fiuty z burkina faso.\nzrobie wam z ryja parking dla ciężarówek.\nwy zasyfiałe mutanty, macie dupska jak słonica po zalotach słonia sfilcowane debile.\nwy mnie kurwa nie wkurwiajcie bo jak sie wkurwie to was kurwa rozkurwie!\nstara was kwasem karmiła za młodu że tacy pojebani jesteście?\ngdy byliście mali zapaliła sie wam kołyska i wasi starzy gasili ją łopatą.\nmacie ryje jak grzybiarz wy kocie odbyty.\nwy kałożerne mamucie fiuty, pełzajcie flaka owsinogie obwiesie z dworca w zazibarze.\nwyglądacie jakbyście wsadzali sobie palce w dupsko.\nzrobie wam tornado na twarzach wy wykastrowane dzbany.\nno patrzcie kurwa co za pierdolnięty mix orangutanów z kanarkami.\nmacie pryszcze między uszami wy mapety.\nspierdoliliście z wiadra podczas skrobanki.\ngównogębne obesrańce rumuńskiego żula, siorbajcie dzyndzla zapiździałe skurwysyny z kreciej nory!\nmęczcie stanisława zafajdane paszczury.\nzrobie wam z głów spust na fekalia wy zakurwiałe jak kurwa wytrzeszcze.\nmacie ryje jak trolejbus wy jebane przez stado goryli chujce.\njesteście srakojebnymi obciągańcami.\nmacie ryje jakby was w dzieciństwie z procy karmili.\njesteście chujogłowymi świńskimi ryjami, pchajcie flaminga popierdoleńce jebane na "kopcu kreta".\nmacie ryje jak pinokio po inwazji termitów wy pedofilskie liszaje.\nciśnijcie bena i ciągnijcie drąga przerżnięte zryte bażanty z rozjebanej chaty szmaciarza z uzbekistanu.\nmacie rozjebane dupy na wszystkie cztery strony świata wy wysadzone w dupe rodzyny!\nwyglądacie jakbyście codziennie żarli parujące kloce wy azbestowe wieśniaki z sierra leone!\nciągnijcie se druta na wzajem i gulgajcie kondora niedomyte worki po nawozach.\nmacie zgrzybiałe fiuty wy wypierdki mamuta.\nzrobie wam lewatywe na stojąco wy rozepchane odtylcowe mongolskie spermofile.\nwyjebane eunuchy, macie wrzody na chujach!\nwyglądacie jakbyście wsadzali sobie palce w dupsko wy molestowane kałożercy!\nmacie w dupach bank spermy wy pedalskie zmazy nocne nietoperza.\nwy chyba dawno nie jeździliście po lesie w bagażniku.\nwyglądacie jakbyście spierdolili z wiadra podczas skrobanki wy kurewskie czereśniaki.\njesteście wyjebanymi na maxa końskimi zwisami, luftujcie szrota chujociągi.\njesteście wykastrowanymi rodzynami, taszczcie berło kwadratowe chujogłowce!\nmacie ryje jak muszla klozetowa wy trędowate produkty biegunki hipopotama.\njesteście zjebanymi stolcami, ciągnijcie se drąga na wzajem wieprze z mongolii.\nzrobie wam klotza na klate wy zropiałe niemyte kutasy!\njesteście zapyziałymi ciągodrutami, kulajcie smara salcesony.\nmacie grzyby na kutasach.\nskrzyżujcie nogi bo wam z grzybów bucha śmierdzące kocie rzygi walone przez psy z osiedla.\njesteście capiącymi obesrańcami rumuńskiego żula, pindajcie cyklona kabany.\nwyglądacie jakbyście spierdolili z wiadra podczas skrobanki wy srakojebne krowie buchaje rozjechane przez tira na autostradzie A4 z mozambiku.\ntargajcie mumina i targajcie dzide zaspermione buce.\nspierdalajcie do chaty, bo stary sprawdza obecność pojebane fraglesy jebane w kakao przez ojca rydzyka.\nmacie rozjechane autostrady zamiast dup wy kundle.\ntakich jak wy to sie powinno dusić w kołysce.\ntrząsajcie kalafiora i siorbajcie dropsa zezowate psojebcy.\nskutasione buraki, jebane w odbyt przez zarzyganego pedała.\njesteście pierdolonymi pierdolcami, misiajcie kaligule fajfusy.\nwy chujogłowe leśne rąbaki, manewrujcie pociągiem capiące kurwiszczały.\nmacie najebane we łbie równo wy pedalskie ogóry z zimbabwe.\nkulajcie batona i męczcie tatara spierdolone spermosiorbacze.\nwali wam z ryja jak bufetowej spod pachy.\nwy mnie kurwa nie wkurwiajcie bo jak sie wkurwie to was kurwa rozkurwie.\nślizgajcie mikołaja i strugajcie chopkacza zmutowane łasuchy owczych gówien.\nzrobie wam tornado na twarzach wy kałowate futerały na cepy z bazaru.\nwasi rodzice muszą mieć pole, bo skąd wzięliby takich buraków jak wy.\nzapyziałe psie napletki, wyruchane przez pały z warszawy i bande goryli.\nzrobie wam z mord origami wy toporem jebane dropsy.\nwy stolcolubne obrzygańce, walone w kakao przez zrytego bażanta.\nmykajcie patyka i spierdalajcie z mojej farmy bo krowy zdychają z rozkoszy zafajdane kapcie!\nmacie ryje jak dupsko orangutana wy wypatroszone pampersy z koziej dupy.\npedofilskie psie odbyty, wydmuchane przez małych chłopców z Azji.\njesteście pojebanymi pomiotami chińskiego taksówkarza, tarzajcie banana spermobile.\njak sie wam nudzi to idźcie sie pobawić kutasami swoich matek.\nzropiałe wytryski kojota, macie wielką szansę poczuć mojego buta w swojej dupie cofnięte w rozwoju szmaciarze!\nwyglądacie jakbyście codziennie żarli parujące kloce wy zaspermione obszczymordy.\njak byliście mali to was w betoniarce kołysali na lewych obrotach.\nchopkajcie strugacza pierdolone psie zawory pakowane w dupe przez bandę trędowatych zapałek.\njesteście jebanymi przez stado goryli spermobilami, miętolcie bździocha capy ze spuchniętymi jajcami z faludży.\nzrobie wam z mord origami wy wały niemyte.\nowsinogie końskie odchody, wąchajcie chuja jebane przez stado goryli banany.\nkulajcie ogóra pedofilskie mastodonty.\nstara was kwasem karmiła za młodu że tacy pojebani jesteście?!\nmacie pryszcze na zębach wy świniopasy.\nmacie tak mało skóry, że jak zamykacie oczy to sie wam dupa otwiera wy sfilcowane pierdolce.\ntargajcie pierogiem wysadzone w dupe kreatury.\nwyglądacie jakbyście językiem czyścili chodniki z psich gówien wy skurwysyńskie kalafiory!\ntargajcie bagietę srakojebne kartofle.\nwypatroszone psie bolce, pizgane w oko przez bażanty z mongolii.\npieprzcie gówno przez rure i temperujcie patyka capiące stolce rumuńskiego żula z czarnobyla.\nzrobie wam lewatywe na stojąco wy zakurwiałe jak kurwa niedopałki krematoryjne.\nczochrajcie kapucyna zaspermione napletki wycwelonego dzika w odbyt pchane przez stado genetycznie zmutowanych czarnuchów.\nzrobie wam klotza na klate wy wypatroszone czopy z dworca w zazibarze!\njesteście gównogębnymi kurwiszczałami, strugajcie bena psie wymazy z mongolii.\nmacie ryje jakby was codziennie facet od matmy w kał pchał wy pedalskie dzwony stajenny.\nzasyfiałe kurwiczepki, macie ryje jak czarnobyl przeczochrane kutafony.\njesteście jebniętymi zjebami, obsuwajcie wacława osły.\nzrobie wam z ryja parking dla ciężarówek!\nchrumkajcie trznadla rozepchane lumpy w podniebienie merdane przez własnego starego.\nwyglądacie jakbyście codziennie żarli parujące kloce wy wiejskie paznokcie.\nmacie morde jak koń torbe.\njesteście chorymi na umyśle kałożercami, przetrzyjcie se chuja ścierą do mycia spalin eustachiasza psie batony z głębi rosji!\nchapajcie dzide pojebane bezchujowce pieprzone przez bezdomnego bobra.\nzachujałe obciągańce, macie srake zamiast mózgu zezowate bazyle.\nzrobie wam z ryjów Perl Harbor wy przeczochrane jebaki leśne wiedźmina!\nniech wam sie skurwi ta którą najbardziej kochacie i ciągnijcie druta rozepchane koszmary.\njesteście spierdolonymi psimi zaworami, naskoczcie mi kogucie prącia.\nzrobie wam z ryjów składowisko odpadów toksycznych wy jebane przez stado goryli rodzyny z dupy.\nwyglądacie jakbyście językiem czyścili chodniki z psich gówien wy gównowsysacze z dworca centralnego!\nwy wypatroszone łamagi, walone w odbyt przez psa sąsiada.\nkulajcie smara zapiździałe koczkodany.\nspierdalajcie do chaty, bo stary sprawdza obecność wysadzone w dupe bezmózgowce drylowane przez muflona w komendzie powiatowej policji!\nskutasione rodzyny bengalskiej świni, walone w kake przez bułgarskiego alfonsa i stado pijanych pawianów.\nwy ciulate ciągodruty, cyrklem w dupe ładowane przez magiczne bobry i stolca rumuńskiego żula.\njesteście zasyfiałymi lumpami, chopkajcie strugacza spermołyki z sierra leone.\nwyglądacie jakbyście spierdolili z wiadra podczas skrobanki wy psie rzygi.\njesteście pedalskimi bananami.\nciągnijcie se druta na wzajem zakurwiałe jak kurwa ciule zerżnięte w dupe przez czeczeńskich partyzantów.\nmiętolcie bździocha wygrzmocone przydupasy w dupe charatane przez zawodnika sumo.\nmacie wode w piwnicy wy stolce stalina.\nsiorbajcie wafla i tasujcie dżordża spierdolone fallusy z dworca w zazibarze.\nmacie najebane we łbie równo wy frajery.\nmacie mózg jak gówno (bardzo rzadki).\nzrobie wam z głów spust na fekalia wy kurewskie zoofile.\nwy wysadzone w dupe odtylcowe mongolskie spermofile z wytatuowanym kozim prąciem na dupie, pizgane w oko przez stado goryli chorych na bydlęce zwyrodnienie mózgu.\nWysłany: Sob 2:20, 14 Mar 2009 Temat postu:\nżycze wam połamania rąk a ponadto zebyście wkońcu przestali mylić nocniki z talerzami, połamania nóg na schodach, żeby wam chuje do odkurzaczów wessało i żeby was tata częściej kochał, czyli jakieś 8 razy dziennie i świeżutkich klotzuszków pod choinką wy azbestowe frajery.\nżycze wam grzybów na chujach i lepszych kompów, bo przecież commodorki już dawno wyszły z mody, częstych kąpieli z tatą i wielu schyleń w ubikacji wy zapyziałe bezchujowce.\nz okazji świąt życze wam częstych kąpieli w rodzinnym gronie i dużo rodzynów w dupie i żebyście wkońcu umyli zęby, żeby wam drzwi chuje poprzytrzaskiwały i wszystkiego najgorszego i żebyście już nie musieli tego robić z lalkami, żeby wam przeszły te wrzody na chujach i żeby wam karpie chuje odjebały wy zboczeńcy wy kałożerne odtylcowe mongolskie spermofile z wytatuowanym kozim prąciem na dupie.\nz okazji świąt życze wam mniejszych dupsk oraz trzeciego taty, bo dwóch już wam nie starcza a ponadto żeby was stary przestał molestować i żebyście mieli osobne łóżka z ojcami, chujów na czołach, pryszczów na dupskach oraz świeżutkich klotzów na klate wy zryte klaczo-jebacze afgańscy.\nz okazji świąt życze wam żeby wam pielucho-majtek zabrakło a ponadto żebyście wkońcu zdali tą 4 klase, takich garbów że sznurówki będziecie wiązać na stojąco oraz żeby wam chuje urosły o jakieś 5cm, będziecie wtedy mieli 10cm i żebyście mieli osobne łóżka z ojcami oraz połamania nóg na schodach wy kałowate czopy.\nżycze wam grzybów na chujach i żeby wam chuje urosły o jakieś 5cm, będziecie wtedy mieli 10cm oraz żebyście wkońcu zdali tą 4 klase a ponadto chujów na czołach, żeby wam przeszły te wrzody na chujach, częstych kąpieli w rodzinnym gronie a ponadto żeby wam pielucho-majtek zabrakło, żeby wam przeszły te wrzody na chujach i lepszych kompów, bo przecież commodorki już dawno wyszły z mody wy pierdolone kocie odbyty.\nżycze wam żeby was stary przestał molestować a ponadto żebyście wkońcu zdali tą 4 klase, zebyście wkońcu przestali mylić nocniki z talerzami, chujów na czołach oraz żebyście wkońcu umyli zęby wy wypierdki mamuta.\nżycze wam częstych kąpieli w rodzinnym gronie, grzybów na chujach i żeby was stary przestał molestować, żeby wam przeszły te wrzody na chujach, żeby wam chuje urosły o jakieś 5cm, będziecie wtedy mieli 10cm oraz świeżutkich klotzuszków pod choinką wy stare rodzyny.\nżycze wam częstych kąpieli w rodzinnym gronie i wszystkiego najgorszego, wielu schyleń w ubikacji i żeby was stary przestał molestować, świeżutkich klotzów na klate i świeżutkich klotzuszków pod choinką i zebyście wkońcu przestali mylić nocniki z talerzami oraz dużo rodzynów w dupie wy liszaje.\nz okazji tych świąt życze wam lepszych kompów, bo przecież commodorki już dawno wyszły z mody i grzybów na chujach, żeby wam chuje urosły o jakieś 5cm, będziecie wtedy mieli 10cm i żebyście wkońcu zdali tą 4 klase, świeżutkich klotzów na klate, żebyście wkońcu umyli zęby, żeby wam karpie chuje odjebały wy zboczeńcy i żeby wam pielucho-majtek zabrakło wy chujce.\nWysłany: Sob 2:30, 14 Mar 2009 Temat postu:\ntakich skurwysynuw jak wy powinno sie w piekle smażyć\nw garach na rosuł dla pierdolonych komunistycznych świń jakimi\nkurwa jesteściepierdolone żydowskie halucynogenne\nkapucyny swieconce w ciemności huje z mutacja moszny\nz ryjem jakby betoniara niechcący was przejechała i\njeszcze zawróciła i beton wlała w dupe tak że zaschnął\ni teraz 10 wibratorów można wam w dupe wepchnąć niemyte\nchujojedzące pierdolone żydowskie pomioty komunistyczno\nlewackie ścierwo ze szwabji gdzie was pederaści zapinają\naż miło i wogle muj stary was ustrzelił z pistoletu na kulki\nptysiowe chociaż jest łysy i głóchy tak jak wy skurwielowate\nhat boje co po was jedzie każdy kulturalny hip hopowiec\na was gwałcą na hawirce jebane hujociągi lahossajce\nkutasenatorowie pierdolone sprzedawczyki hujewy\nWysłany: Sob 13:10, 14 Mar 2009 Temat postu:\nsam to rób\nte gwiazda. Jak kurwa nie masz co robić\nTo przestań szajs tworzyć.\nKurwa człowieku nikt tego niesłucha..\nWięc powiem ci że tłum ludzi wybucha ,\nbo nie mogą znieść tego że "wszystkich ruchasz!"\nWyruchaj swoją starą może to ci coś da!!\nkurwa... Takiego lania wody w tekstach nie słyszałam\nnawet u TeDe'go...\nMyślisz że rymujesz?\nERROR! ty nas nudą bombardujesz!!!\nZaraz smaku porażki zakosztujesz..\nMc_eS nawija se, a przy okazji\ndobija cie! Mój rym robi dym.\nA twoje pisanie jest dojebane\nWysłany: Wto 19:13, 03 Sie 2010 Temat postu:\nojajebie hahaha ;D\ne sztunia coś nagrywasz?\nPierdolę cweli takich jak was\nja to jestem super AS\nz tego co ja wiem to mają być rymy\na wy szukacie kurwa jakiejś zadymy\nwszystkim cwelom tu ubliżymy\nbo my tu rap kurwa tworzymy\nwszystkich cwelów tu poniżymy\ni na nich kurwa karę nałożymy\nto już koniec mojej pieśni\nspotkamy się w rzeżni