Facebook i Twitter chcą spolaryzowanego społeczeństwa. To ich model biznesowy - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\n7 października 2018, 09:00 Ten tekst przeczytasz w 12 minut\nGdy dni trwają, najczęściej trudno zauważyć, że są w jakikolwiek sposób istotne. Co więcej, często dopiero z perspektywy czasu potrafimy zrozumieć, że jakiś dzień był, z punktu widzenia pewnego procesu, ważny lub przełomowy.\nWtorek 1 grudnia 1992 r. w Polsce był, wedle wszelkich wskazań, dniem zwyczajnym. Słońce wzeszło o 7.21 rano, by zajść, jak to w grudniu, zbyt wcześnie: o 15.27. Słupki rtęci w całym kraju zjechały mocno poniżej zera. Ludzie wychodzili do pracy w urzędach, nowo powstałych firmach i szkołach publicznych, do których szły o świcie niemal wszystkie dzieci – niezależnie od klasy społecznej, stopnia zamożności i liczby dziur w rajstopach. W całej Polsce, wciąż pijanej nowo zdobytą wolnością (krytyka transformacji dopiero wiele lat później rzuci cień na te summa summarum pełne nadziei lata), trwał zwyczajny zimowy dzień. Dopiero z perspektywy dekad możemy stwierdzić, że właśnie wtedy rozpoczął się dla nas długi, niezauważalny, lecz dojmujący proces utraty wspólnej rzeczywistości – proces, którego wehikułem jest godny pochwały pluralizm informacyjny i medialny kapitalizm, a który w wyniku nieprzewidzianych konsekwencji zafundował nam erę plemienności tak radykalnej, że przedstawiciele różnych plemion, zamiast walczyć o jeden wspólny teren, przeprowadzili się do różnych wszechświatów. Tego dnia rozpoczęła nadawanie próbnego sygnału telewizja PolSat.\nW poprzedzającą ten wtorek niedzielę z samego rana można było obejrzeć w programie pierwszym Telewizji Polskiej powtórkę ostatniego „Polskiego zoo”, programu satyrycznego z kukiełkami, w którym Jarosław i Lech Kaczyńscy (chomiki) występowali na jednej scenie z Aleksandrem Kwaśniewskim (dzikiem) i generałem Jaruzelskim (gawronem). Późniejszym rankiem, o 9.25, jak Polska długa i szeroka, dzieci obejrzały „Teleranek”. Po wczesnopopołudniowych Gucwińskich („Z kamerą wśród zwierząt”) i „Teleexpresie” nadszedł najważniejszy moment dla większości Polaków: „Dynastia”. Kto nie obejrzał, nie miał nazajutrz o czym rozmawiać z kolegami i koleżankami w pracy czy w szkole. Na koniec dnia – wieczorne „Wiadomości”. Innymi słowy, był to jeden z ostatnich dni w historii, w którym zdecydowana większość Polaków obejrzała (a także wysłuchała i przeczytała) mniej więcej to samo, otrzymała podobne informacje i jednakowe impulsy kulturowe.\nKto nie lubił „Dynastii” albo uważał, że „Wiadomości” kłamią, psioczył – ale psioczył na ten sam ekran, w który gapił się z uśmiechem się rozanielony inny. Różno rodność środków przekazu była, przynajmniej z dzisiejszego punktu widzenia, żadna – krytycy i zwolennicy, podejrzliwi i łatwowierni, wszyscy odnosili się do tych samych kwestii; tym samym rzeczom jedni ufali, które inni decydowali się podważać.\nPolSat nie był może aż tak ważnym wydarzeniem samym w sobie, ale można powiedzieć, że symbolicznie rozpoczął długi proces demokratycznej fragmentacji mediów, a w rezultacie kultury i świadomości politycznej. Ponad ćwierć wieku później mamy, obok TVP, nie tylko Polsat (pisownia nazwy została zmieniona), ale także TVN czy Telewizję Trwam. Kto szuka politycznych wiadomości na jednym z tych kanałów, zobaczy radykalnie różny świat od kogoś, kto włączy inny program. Nie trzeba jednak w ogóle angażować się politycznie; jest to łatwiejsze niż kiedykolwiek przedtem – można zamiast „Faktów” czy „Wiadomości” oglądać iskające się szympansy na Animal Planet albo jeden z setek innych programów, na których nadają programy w stylu „Syreny naprawdę istniały? Rozmowy ze świadkami”.\nPopularny serial „M jak miłość” może zbierać przy dobrym wietrze nawet sześciomilionową widownię, ale kiedy leciała „Dynastia”, pustoszały ulice. Teraz ulice nie muszą pustoszeć o żadnej konkretnej porze, bo oprócz telewizji mamy serwisy streamingowe takie jak Netflix, na których filmy i programy, włączając w to politycznie poprawny remake „Dynastii” (słabe, nie polecam), grzecznie czekają, aż użytkownik będzie miał czas i ochotę. Jest też YouTube, na którym siedzi namiętnie już okrągły miliard użytkowników, oglądając, zależnie od upodobań, filmiki z psami, które kradną kiełbasy ze stołów, paradokumenty dowodzące, że Żydzi stoją za atakami 11 września, prawicowego blogera oskarżającego Donalda Tuska o zdradę stanu lub blogera lewicowego oskarżającego o to samo prezydenta Andrzeja Dudę.\nKażdy z pozamykanych o poranku w blaszanych puszkach samochodów obywateli słucha innego radia: Radia Zet, Radia Maryja, TOK FM czy RDC; kto nie słucha radia, ten słucha podcastów o historii Ameryki, lewackiej konspirze, śwince Peppie czy skrajnej kłamliwości mainstreamowych mediów. A przy biurku w pracy wszyscy zaglądają na tego samego Facebooka, Twittera czy Instagrama – ale dla każdego jest to radykalnie inny Facebook, inny Twitter i inny Instagram, bo żadna z tych platform nie ma ani linii, ani redakcji; są tylko nasi znajomi i idole oraz ich myśli i rekomendacje.\nŹródeł informacji, rozrywki i info rozrywki jest więc masa. Samo w sobie to zjawisko pozytywne – dzięki ci, Panie, za PolSat i za to, co stało się potem. Pluralizm mediów jest bowiem w oczywisty sposób lepszy niż medialny monopol – nie może dziś istnieć, na dłuższą metę, funkcjonująca demokracja liberalna z niewielką tylko liczbą środków przekazu. Ale coś w samym sposobie, w jaki rozmnożyły się nasze media, szczególnie podczas kilku ostatnich lat, ma jednak dla naszej demokracji dość porażające konsekwencje.\nDlatego jedną z najbardziej palących kwestii jest dziś właśnie refleksja nad tym, jak możemy zachować pluralizm, jednocześnie owe fatalne skutki powstrzymując.\nRezultatem procesu rozdrobnienia przekazów medialnych nie jest, jak można było mieć niegdyś nadzieję, lepsze poznanie faktów. Kiedyś mogliśmy sobie wyobrażać, że fakt jest jak budynek – po prostu stoi w jednym miejscu; kolejne media są zaś jak reflektory, które oświetlają jego różne ściany, zakamarki, balkony i poddasza. Tymczasem okazało się, że jeśli fakt jest jak budynek, to kolejne media wcale nie chcą go oświetlać bezpośrednio; zamiast tego budują sobie jego prywatne kopie, mniej lub bardziej podobne do oryginału. Koniec końców na placu stoi masa budynków, jedne całkowicie zniekształcone, inne zasadniczo podobne do tego pierwszego, różniące się jedynie niewielkim szczegółem – ale bardzo trudno z całą pewnością stwierdzić, który z tych budynków jest tym prawdziwym.\nWeźmy dowolne wydarzenie z ostatnich tygodni. Choćby to: premier polskiego rządu Mateusz Morawiecki mówi: za całych rządów PO–PSL wydano mniej na drogi niż za krótkich rządów PiS. Prawda czy nieprawda? Trudno stwierdzić, gdy człowiek niemal zawsze jest oddzielony od faktów szybą ekranu telewizora, komputera czy telefonu. Gdy włączamy TVP 1, dowiadujemy się, że premier zwraca uwagę na ważne problemy kraju zaniedbane przez obecną opozycję. Gdy włączymy TVN24, słyszymy, że premier zwyczajnie łże. Posłuchawszy Radia Maryja, mamy ochotę opluć kłamliwą opozycję; włączywszy TOK FM, chcemy pluć na premiera. Twitter jest odbiciem powziętych uprzednio przekonań, Facebook zresztą też; na obu przeczytamy to, co i tak chcieliśmy już usłyszeć, tylko może nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Światełko w tunelu pojawia się, gdy opozycja pozywa premiera do sądu w trybie wyborczym – sądy w końcu są, tradycyjnie, arbitrami faktów i mitów; w końcu dowiemy się, kto tu jest podłym kłamcą. A jednak nie – bo chociaż jedne media twierdzą, że sąd uznał owe słowa za kłamstwo, to inne sugerują, że w rozgrywkach sądowych premier wygrał 2:1. Zależnie od tego, jaką wybierzemy ścieżkę medialno-informacyjną, taki obraz rzeczywistości się nam ukaże. Niekiedy fakt rzeczywiście tkwi gdzieś pod warstwami medialnych doniesień, ale coraz częściej trudno się tam dokopać.\nBo czy taki na przykład „Kler” Smarzowskiego to, jak podały „Wiadomości” TVP, film, w którym „rzekome elity atakują Kościół katolicki”, i odpowiednik hitlerowskiej propagandy, jak chce Tomasz Sakiewicz, czy raczej, jak twierdzi Adrian Zandberg, moralne zwycięstwo, dzięki któremu dowiadujemy się, że PO–PiS-owy klerykalizm coraz słabiej pasuje do Polaków? A może po prostu, jak chcą inni, całkiem niezły film? A opublikowana przez Onet taśma, na której słyszymy obecnego premiera – to prywatna rozmowa nagrana nielegalnie przez siły zmierzające do zamachu stanu (twierdzi PiS) czy ważny dowód w sprawie jego uczciwości (twierdzi opozycja)? I czym w takim razie były dawniej ujawnione taśmy z „Sowy i Przyjaciół”; prywatnymi rozmowami nagranymi nielegalnie przez siły zmierzające do zamachu stanu (opozycja) czy ważnymi dowodami w sprawie uczciwości ówczesnego rządu (PiS)?\nKij ma już wyłącznie dwa końce\nMożna oczywiście powiedzieć, że podobne pytania zadawano sobie nawet w czasach sprzed fragmentaryzacji i polaryzacji medialnej. Różnica jednak była ważna i znacząca: twardogłowi zwolennicy jednej strony mogli z uporem maniaka twierdzić, że to właśnie oni mają rację, ale byli strukturalnie zmuszeni do usłyszenia strony przeciwnej. Ubogość środków przekazu niekoniecznie wykluczała dostęp do różnych opinii — sprawiała za to, że owe niezgodne ze sobą opinie musiały się pojawić obok siebie na jednym ekranie.\nDziś zwolennicy twierdzenia, że „Kler” jest zamachem na polski naród i Kościół, nie mają pojęcia, co dokładnie i dlaczego o „Klerze” sądzą jego piewcy; ich medialne peregrynacje nigdy nie zaprowadzą ich w zakątki ideologicznie wrogie. Można żyć między TVP i Twitterem Krystyny Pawłowicz, można spędzić życie, oglądając TVN24 z „Gazetą Wyborczą” pod pachą, co więcej, tak właśnie większość z nas czas swój spędza. Nasz medialny pluralizm zadziałał tak, że wszystkim nam wydzielił wygodne ścieżki informacyjne, z których nie musimy nigdy zbaczać na niekomfortowe rubieże. Ze stroną przeciwną stykamy się wyłącznie wówczas, gdy opatrzona jest już prawomyślnym komentarzem — na Twitterze prawicowym ktoś poda dalej tweeta Tomasza Lisa z komentarzem: „Czy można być większym idiotą?”, na lewicy zaś zobaczymy zdjęcie podręcznika do życia w rodzinie opatrzonego komentarzem: „To dopiero skandal”.\nW rezultacie rzeczywistość polityczna rozwarstwia się jak ciasto francuskie, którego warstwy przenikają tylko niekiedy i w nieprzewidzianych miejscach. Jesteśmy, co więcej, coraz bardziej oddzieleni od siebie nie tylko politycznie, ale i kulturowo. Po czasach, gdy wszyscy – od dyrektora po zamiatacza ulic – oglądali „Dynastię”, nadeszły czasy ekstremalnie szczelnych kulturowych bąbli – klasa wyższa nie ogląda „M jak miłość”, a klasa niższa nie ma pojęcia o istnieniu serialu „The Wire”. A ponieważ sztuka jest w dużej mierze dziś motywowana ideo logicznie, owo estetyczne rozwarstwienie zwiększa nie tylko podziały klasowe, ale i dokłada kolejny gwóźdź do trumny naszej politycznej polaryzacji.\nTa polaryzacja jest być może najważniejszym problemem dla naszego funkcjonowania politycznego. I nie tylko naszego – cały Zachód walczy dziś z plagą pogłębiających się podziałów, które z polityki robią nieracjonalną, wyniszczającą wojnę na śmierć i życie. Partie centrowe w całej Europie powoli odchodzą na cmentarzyska, jak chore i zmęczone słonie, na ich miejsce pojawia się radykalniejsza prawica i ideologicznie „czystsza” lewica. W USA kontrolę nad Partią Demokratyczną przejmują lewicowi aktywiści, zwycięstwo prezydenckie Partii Republikańskiej zaś przyniosło, między innymi, mizdrzenie się do tamtejszej altprawicy. Nie ulega wątpliwości, że podziały rosną z roku na rok i coraz bardziej szkodzą dobrostanowi państw, niszcząc zaufanie społeczne i wspólnotę.\nCo możemy zrobić, by powstrzymać ten proces? Jak utrzymać jako taką jedność, niezbędną przecież do efektywnej polityki, której warunkiem w państwach ciągle narodowych jest przynajmniej minimalna zdolność wspólnej identyfikacji? Jak utrzymać wrażenie, że funkcjonujemy jednak we wspólnej rzeczywistości, na którą po prostu patrzymy z różnych perspektyw?\nDemokratyczne zapalenie płuc\nLeczenie przerzutów postępującego raka polaryzacji i rozwarstwienia nie jest proste, ale jedno możemy stwierdzić z dość dużą pewnością – a mianowicie gdzie ów rak się zaczyna.\nJego najważniejszym źródłem nie była sama telewizja PolSat, nie była nim nawet chorobliwie duża liczba kanałów telewizyjnych czy ideologiczna specjalizacja gazet. Jest nim, najprościej rzecz ujmując, ten moment rewolucji medialnej, w którym zdrowy pluralizm środków przekazu wpada na równię pochyłą radykalizacji przez mechanikę mediów społecznościowych.\nTo te media przejęły rolę głównego dystrybutora treści powstających w owych licznych gazetach czy telewizjach. Model biznesowy Facebooka czy Twittera jest prosty – polega na zwiększaniu zaangażowania użytkownika. Im dłużej użytkownik pozostaje na platformie, tym więcej platforma o nim wie i tym więcej reklam potrafi mu efektywnie sprzedać. Tak właśnie platformy owe zarabiają – przez utrzymanie gałek ocznych na swoich stronach. A co sprawia, że na owych stronach pozostajemy? Zdjęcia kotów, owszem, ale mają jednak swoją granicę. Najbardziej „klejące” jest coś innego: treści kontrowersyjne, denerwujące, podżegające i oburzające. To takie treści sprawiają, że patrzymy, komentujemy, krytykujemy, rozpaczliwie szukamy sojuszników. Gdy nie daj Boże nie ma nas co oburzać, odkładamy telefony i laptopy – a platformy przestają zarabiać. Dlatego algorytmy mediów społecznościowych, nakierowane na zwiększanie ludzkiego zaangażowania, promują to, co nas poruszy – na przykład straszne rzeczy o tym okropnym PiS czy tych złodziejach z PO. Długoterminowi użytkownicy dają Facebookowi czy YouTube’owi wgląd w to, co ich wkurzy najmocniej – i takie treści dostają.\nPolaryzacja tkwi więc w samym DNA mediów społecznościowych – to nie są dobre wiadomości dla demokracji, które stały się od tych mediów tak żałośnie zależne (Tusk czy Trump mówią do nas z Twittera; wszelka debata odbywa się już nie na łamach gazet, a w komentarzach). A jednocześnie niewiele się da z tym zrobić – kiedy senator Kamala Harris podczas przesłuchania Sheryl Sandberg z FB zapytała, czy da się „wypełnić [waszą] potrzebę kreowania i zwiększania zaangażowania użytkowników, jeśli treści, które najbardziej angażują, są najczęściej zapalne i pełne nienawiści”, ta nie potrafiła udzielić dobrej odpowiedzi – bo takowej po prostu nie ma. Za każdym razem, gdy Facebook deklaruje zdwojony wysiłek w kierunku „czyszczenia” kontentu, spadają jego akcje.\nPrzypomina o tym technosocjolożka Zeynep Tufekci na łamach „NYT” i słusznie dodaje, że rosyjska interferencja w wybory w Stanach (a także, wedle wszelkiego prawdopodobieństwa, w wiele politycznych procesów w Europie) to tylko jedna z konsekwencji tego, jak pozwalamy firmom technologicznym zarabiać pieniądze. Nasza polaryzacja to ich profit, a im polaryzacja większa, tym większe oddzielenie populacji od wspólnej rzeczywistości – i tym większa podatność na manipulację. Gdybyśmy nie chcieli skakać sobie do gardeł, Rosja nie byłaby w stanie sprawić, że toczymy z pysków pianę, a pewnie chcielibyśmy sobie do tych gardeł skakać z mniejszym entuzjazmem, gdyby nie internetowa kultura oburzenia i pogardy, która napycha kiesę onlajnowym gospodarzom.\nPaul Virilio, teoretyk kultury, pisał, że „wynalezienie statku to zarazem wynalezienie katastrofy morskiej”. Każdy wynalazek ma swoją katastrofę, każdy postęp ma wpisaną w siebie swoją tragedię. Nie zawsze jednak wiadomo, jaka owa katastrofa będzie. Czy ktoś mógł przewidzieć, że strona do przeglądania zdjęć znajomych będzie miała, jako swoją katastrofę, zapaść wspólnoty rzeczywistości?\nNa pewno nie jej twórcy. Franklin Foer w książce „The World Without Mind” pisze: „Mimo że monopole Doliny Krzemowej istnieją dla zysku, same siebie widzą jako agentów rewolucji, która wyniesie świat ku jedności” – a jedyną rzeczą gorszą od bezlitosnego biznesu w stylu Wall Street jest bezlitosny biznes, który własnej bezduszności nie potrafi dojrzeć.\nWielkie budowanie mostów\nJak więc sprawić, byśmy zamieszkali na nowo pośród tych samych faktów? Jak doprowadzić do sytuacji, w której będziemy się, owszem, bili i naparzali, ale o rzeczy, które jawią się nam mniej więcej tak samo? Jak odzyskać wspólną rzeczywistość?\nDo czasów sprzed PolSatu już nie uda nam się powrócić. Nie obejrzymy już razem ani „Dynastii”, ani „Teleexpressu”. Ale, w imię jako takiej jedności i przynajmniej minimalnej racjonalności politycznej musimy radykalnie przemyśleć konsekwencje, jakie ma dla naszej polityki forma działalności biznesowej opartej na crowdsourcingu treści i sprzedaży mikrotargetowanych reklam. Nie damy rady zrobić tego sami, z prostego powodu: mechanizmy internetu, które niszczą naszą wspólnotę, są globalne. Google czy Facebook działają za oceanem i korzystając z internetowego prawa łatwej skali, zarządzają polską debatą publiczną. Aby stawić czoła najsilniejszym graczom dzisiejszego kapitalizmu, potrzebujemy przede wszystkim wsparcia Unii Europejskiej.\nWspólnota już dziś jest najskuteczniejszą bronią, która nas chroni przed przemożnym i często zgubnym wpływem wielkich firm technologicznych. Unijne krucjaty antymonopolowe przeciw tym firmom i domaganie się, by sprawiedliwie płaciły one podatki, doprowadziły wręcz prezydenta USA Donalda Trumpa do nerwowych komentarzy, że oto Europa, próbując opanować wolną amerykankę amerykańskich firm, wypowiada de facto wojnę handlową Stanom Zjednoczonym. Unia jest też jedynym podmiotem na świecie, który z taką determinacją walczy z naruszeniami prywatności, jakich notorycznie dopuszczają się technologiczne firmy. Ostatnia próba powstrzymania technologicznej hekatomby tradycyjnych mediów nazwana niesłusznie, za niesławną legislacją, ACTA 2, zebrała mieszane oceny od specjalistów – ale przynajmniej stanowiła mocną próbę naprawienia sytuacji, w której platformy internetowe, same nie produkując żadnych treści, odbierają zarobek reklamowy ich faktycznym twórcom.\nŻadne z tych działań jednak – ani ochrona prywatności, ani sprawiedliwszy rozdział zysków, ani podatkowa presja – nie usuną naszego problemu z rozwarstwieniem rzeczywistości, do którego tak głęboko przyczyniły się media społecznościowe. Tu działania musiałyby być bardziej kontrowersyjne i musiałyby dotyczyć samej istoty funkcjonowania platform – zmiany modelu biznesowego, który żeruje na zaangażowaniu, jakie najobficiej płynie z przekonania o byciu otoczonym przez wrogów. Nie byłoby to łatwe: odgórnie nakazać zmianę algorytmów lub nakazać płacenie za użytkowanie platform (to zmieniłoby układ motywacyjny biznesu), ale jeśli ktokolwiek by był w stanie to zrobić, to właśnie Unia. I być może to spowolniłoby rozkład faktu na faktoidy – choć prawdopodobnie nie zdołałoby go zatrzymać na zawsze. Kapitalizm jako taki sprzyja fragmentaryzacji rzeczywistości – tylko w ten sposób, przy nieistnieniu monopolu, można dokonać głębokiej penetracji rynku. Ale to nie znaczy, że jest to proces zawsze nieodwołalny, niezmienny i uosabiający postęp, jak chcieliby niektórzy „technologiczni determiniści”. To proces, którym możemy i musimy sterować, nawet jeśli nasze próby przypominają niekiedy zalepianie sita plasteliną.\nA jeśli nikt nas nie będzie algorytmicznie napuszczał na siebie w imię wzrostu kursu akcji, może nasze rzeczywistości zaczną na nowo się zazębiać. I znowu będzie można porozmawiać o sukience Crystal Carrington, a może nawet o taśmach Morawieckiego – i przy tym niekoniecznie się pozabijać.\n>>> Polecamy: Chociaż ludzie czytają coraz mniej gazet, popularność "The Economist" rośnie\nbiznes media społeczeństwo polityka\nnie zaglądam do mediów społecznościowych, choć one do mnie na pewno tak, choć nie wiem na pewno. Tak naprawdę istnieje świat alternatywny i można żyć po swojemu, nie trzeba mieć smartka aby żyć.\nJasne dzieki temu, ze wiedza kto jest kto i czym sie zajmuje, interesuje moga celnie podrzucac reklamy a to jednoczesnie prowadzi do tego, ze beda brali za nie wyzsza kase,


Marzec 2013 – O wszystkim …\nNastała era SUV-ów\nWielkie SUV-y dopiero niedawno stały się popularne, co w pewnym sensie przeczy tendencjom kierującym teraźniejszym światem ekologii. Kiedy myśli się o ograniczaniu emisji i obniżaniu zużycia paliwa, tak zwane przewożenie powietrza wydaje się posunięciem idiotycznym. Niemniej jednak nie sposób zaprzeczyć temu, co doskonale widzi się na ulicach – SUV-y (przykładowo test Ssangyong Korando) rządzą na… Read More »\nCategory: Hobby Internet Tagi: samochody używane, test aut, zakup samochodu\nDom pomocy dla naszych bliskich\nNiestety rzadko wiemy, że dom troski to przeważnie jedyna forma i sposobność, żeby ludzie starsi, ale także te osoby, które wymagają całodobowej i fachowej opieki mogli otrzymać należytą i odpowiednia poradę. Czym taki dom dla osób starszych wyróżniają się od szpitali i innych tego typu placówek? W spersonalizowanej formie w zdecydowanej większości przypadków odróżniają się… Read More »\nCategory: Usługi Zdrowie Tagi: dom dla osób starszych, dom opieki prywatny, dom pomocy społecznej\nPrzy teraźniejszym rozroście rynku budowlanego czy też przy wielkości wielu robót budowlanych, nikogo nie zdumiewa już potężny rozwój maszyn i urządzeń budowlanych. W aktualnych czasach coraz to większa liczba prac wykonywanych jest naturalnie przy pomocy specjalistycznych urządzeń, takich jak choćby koparki. Jest to najbardziej znane i w najwyższym stopniu uniwersalne urządzenie budowlane. Przede wszystkim zaletą… Read More »\nCategory: Budownictwo Handel Inne Tagi: koparki, koparki gąsienicowe, koparko ładowarki


Słowniczek logopedy – Dobry logopeda\nNie możesz sobie przypomnieć jakiegoś określenia związanego z logopedią? A może jesteś studentem/studentką logopedii i szukasz odpowiedzi na jakieś pytanie? Nasz słowniczek z pewnością pomoże Ci rozwiać wszystkie wątpliwości i wskaże odpowiedni kierunek w Twoich poszukiwaniach.\nneurologopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób z afazją, alalią, dyzartrią oraz porażeniem mózgowym\nsurdologopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób z uszkodzonym narządem słuchu\nbalbutologopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób z zaburzeniami płynności mowy\nwczesna interwencja logopedyczna – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób do 3 roku życia, zagrożonych bądź z niepełnosprawnością\nonkologopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób z chorobami nowotworowymi obszaru głowy i szyi\ngerontologopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię różnorodnych zaburzeń mowy u osób starszych\nlogopedia medialna (dawn. artystyczna) – specjalność, której celem jest kształtowanie wzorowej emisji głosu, mowy, dykcji\noligofrenologopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób z niepełnosprawnością intelektualną\ntyflogopedia – specjalność obejmująca diagnozę i terapię osób z uszkodzeniami narządu wzroku\nglottodydaktyka – specjalność obejmująca nauczanie języka polskiego obcokrajowców oraz profilaktykę, diagnozę i terapię dzieci z trudnościami w czytaniu i pisaniu\nlogopedia wychowawcza – specjalność obejmująca profilaktykę oraz zapobieganie zaburzeniom głosu i mowy oraz kształtowanie prawidłowej mowy u dzieci\nseplenienie/sygmatyzm– rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głosek dentalizowanych, najczęściej występujące zaburzenie artykulacji u dzieci\nkappacyzm (kekanie) – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głoski [k]\ngammacyzm (geganie) – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głoski [g]\nlambdacyzm (lelanie) – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głoski [l]\nrotacyzm (reranie) – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głoski [r]\nmowa bezdźwięczna – rodzaj dyslalii, polegający na braku realizacji spółgłosek dźwięcznych i zastępowaniu ich odpowiednikami dźwięcznymi lub realizowaniu głosek dźwięcznych jako głoski półdźwięczne\nrynolalia – zaburzenie artykulacji oraz zaburzenia barwy głosu, polegające na mówieniu z nieprawidłowym poszumem nosowym. Wyróżnia się nosowanie otwarte (artykulacji głosek ustnych towarzyszy nadmierny poszum nosowy), nosowanie zamknięte (zmniejszenie rezonansu nosowego przy artykulacji głosek nosowych) oraz mieszane (brak lub osłabienie rezonansu nosowego z jednoczesną nazalizacją głosek ustnych)\nbetacyzm – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głoski [b]\nsygmatyzm – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawidłowej artykulacji głosek wchodzących w skład szeregu syczącego (s, z, c, dz), szumiącego (sz, ż/rz, cz, dż) i ciszącego (ś/si, ź/zi, ć/ci, dź/dzi)\nhittacyzm – rodzaj dyslalii, polegający na nieprawdiłowej artykulacji głoski [χ], zapisywanej za pomocą litery 'h’ lub 'ch’\nmogilalia – rodzaj dyslalii, polegający na elizji głoski lub głosek\nparalalia – rodzaj dyslalii, polegający na zamianie głoski lub głosek na inne, realizowane prawidłowo\ndyslalia właściwa – rodzaj dyslalii, polegający na deformacji głoski lub głosek\nmiędzyzębowość – nieprawidłowa artykulacja, polegająca na wsuwaniu czubka języka między górne i dolne siekacze podczas artykulacji głosek\npozycja spoczynkowa języka – ułożenie języka w odpowiedni sposób, gdy nie wykonywane są żadne ruchy: artykulacyjne, jedzenia, połykania; pozycja wertykalno-horyzontalna: czubek języka przylega do wałka dziąsłowego, a boki języka przylegają do wewnętrznej strony zębów, usta są zamknięte, a zęby zbliżone\nkinestezja artykulacyjna (kinestezja mowy) – czucie pozycji i ruchów narządów artykulacyjnych wobec siebie, właściwych określonym głoskom. Brak czucia napięcia mięśni narządów artykulacyjnych utrudnia lub uniemożliwia wykonanie odpowiednych ruchów artykulacyjnych\nprosty opóźniony rozwój mowy – późniejsze (o ponad sześć lub więcej miesięcy) pojawianie się poszczególnych etapów rozwoju mowy, bez innych towarzyszących chorób lub zaburzeń\nniesamoistny opóźniony rozwój mowy – późniejsze (o ponad sześć lub więcej miesięcy) pojawianie się poszczególnych etapów rozwoju mowy, towarzyszące niedosłuchowi, zaburzeniom wzroku, niepełnosprawności intelektualnej, zaburzeniom psychicznym, schorzeniom przemiany materii, uszkodzeniom ośrodkowego układu nerwowego, jąkaniu\nwcześniak – dziecko urodzone między 22. a 37. tygodniem ciąży; dziecko urodzone przed 28. tygodniem ciąży określane jest jako skrajne wcześniactwo\ngłużenie/gruchanie/giganie – etap w rozwoju mowy dziecka, charakteryzujące się niezamieszonym wydawaniem dźwięków; pojawia się ok. 1.-2. miesiąca życia i pojawia się zarówno u dzieci słyszących, jak i z niedosłuchem; w prawidłowym rozwoju mowy trwa do ok. 3.-4. miesiąca życia\ngaworzenie – etap w prawidłowym rozwoju dziecka, polegający na zamierzonym powtarzaniu dźwięków własnych i zasłyszanych z otoczenia; pojawia się ok. 3.-6. miesiąca życia; gaworzenie usprawnia narządy mowne, wyrabia koordynację ruchów oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych, wykształca czucie mięśniowe i wzorce kinestetyczno-ruchowe sylab; nie występuje u dzieci niesłyszących\nrozszczep – zaburzenie rozwojowe w budowie ponadkrtaniowych narządów mowy, powstające we wczesnym okresie ciąży na skutek nieprawidłowego rozwoju twarzoczaszki; rozszczep powoduje niesamoistny opóźniony rozwój mowy, nosowanie otwarte oraz zaburzenia artykulacji; w terapii stosuje się leczenie operacyjne we wczesnym dzieciństwie oraz terapię logopedyczną\nssanie nieodżywcze – ssanie najczęściej przy użyciu smoczka, mające na celu samouspokojenie i autoregulację: dziecko się relaksuje, wycisza, zaspokaja potrzebę bliskości i bezpieczeństwa\nakwizycja języka – przyswajanie języka przez dziecko poprzez procesy bierne oraz czynne\nodruchy niemowlęce – odruchy fizjologiczne, pojawiające się w okresie rozwojowym, których nieobecność lub przetrwanie może świadczyć o patologii; odruchy we wczesnym okresie rozwojowym to: odruch ssania, odruch szukania, odruch Moro, odruch pełzania, odruch kroczenia, odruch oczno-powiekowy, odruch uszno-powiekowy, odruch chwytny; w pierwszym półroczu życia: odruch toniczny błędnikowy, odruch Galanta, odruch skrzyżowanego wyprostu, STOS, ATOS; w drugim półroczu życia: odruchy prostowania\nafazja – zaburzenie funkcji językowych, powstałe w wyniku uszkodzenia mózgu, najczęściej w wyniku udaru niedokrwiennego lub krwotocznego\ndyzartria – zaburzenie mowy, wynikające z uszkodzenia ośrodków i dróg unerwiających narządy mowne (artykulacyjne, fonacyjne, oddechowe)\ndysfagia – zaburzenia dotyczące utrudnionego przechodzenia pokarmu z jamy ustnej przez przełyk do żołądka; wyróżnia się dwa jej rodzaje: dysfagię ustno-gardłową (górną) oraz dysfagię przełykową (dolną); objawami dysfagii są: krztuszenie się, kaszel, łzawienie, kichanie, odruchy wymiotne, uczucie zatrzymania pokarmu w przełyku, rozpieranie, ból podczas przełykania\npragnozja – nieafatyczne zaburzenie mowy, powstałe na skutek ogniskowych uszkodzeń w obrębie podległej półkuli mózgu (najczęściej prawej); objawia się zaburzeniami zachowań językowych i komunikacyjnych człowieka\nalalia (afazja rozwojowa) – opóźnienie w przyswajaniu języka na skutek opóźnionego wykształcenia się funkcji pewnych struktur mózgowych; podejrzewa się, że może powstać na skutek uszkodzenia mózgu, spowodowane urazem porodowym, zapaleniem mózgu, zatrzymaniem się w rozwoju pewnych struktur korowych lub urazem czaszki, który nastąpił przed okresem rozwoju mowy\nporażenie mózgowe – zespół objawów, określający zaburzenia ruchu i postawy, wynikające z trwałego, niepostępującego uszkodzenia mózgu we wczesnym stadium rozwoju dziecka; najczęstsze problemy dotyczą: koordynacji ruchowej, różnego rodzaju sztywności i wiotkości mięśni, przełykaniem pokarmów, mówieniem\nnerwy czaszkowe – 12 par nerwów, rozpoczynających się w obszarze mózgowia i przebiegających głównie w obrębie głowy; odpowiadają za odbiór różnorodnych wrażeń zmysłowych, pracę grup mięśni, funkcje wydzielnicze gruczołów; dla szeroko pojętego procesu mowy ważne są nerwy: V, VII, VIII, IX, X, XI i XII.\nobwodowy układ nerwowy – część systemu nerwowego, złożona z nerwów aferentnych (dośrodkowych) i eferentnych (odśrodkowych), łącząca receptory z ich ośrodkami w centralnym układzie nerwowym\naparat słuchowy – urządzenie wzmacniające głośność dźwięków u osób niedosłyszących; składa się z mikrofonu, wzmacniacza oraz słuchawki; umieszczane są na małżowinie usznej lub w uchu zewnętrznym\nimplant ślimakowy – urządzenie elektroniczne, wszczepiane podczas operacji chirurgicznej osobom z obustronnym głębokim niedosłuchem odbiorczym; składa się z dwóch części: wewnętrznej (wszczepianej pod skórę, umieszczonej w zagłębieniu kości czaszki oraz zewnętrznej (przetwarzającej sygnały akustyczne w sygnały elektryczne); elektroda części wewnętrznej, która jest umieszczona w ślimaku, pobudza nerw słuchowy, wywołując wrażenia słuchowe\nfonogesty – system komunikacji osób słyszących z niedosłyszącymi; umowne ruchy jednej ręki, zharmonizowane z głośnym, wyraźnym i płynnym mówieniem, umożliwiające osobie niesłyszącej nabywanie umiejętności dokładnego rozumienia wypowiedzi słownych. W skład systemu wchodzi dziesięć układów palców i pięć lokacji\njęzyk migowy – język naturalny, służący do porozumiewania się bez używania narządu słuchu, zazwyczaj przez osoby Głuche lub w kontakcie osób słyszących z osobami Głuchymi\nniedosłuch odbiorczy – niedosłuch powstały na skutek uszkodzenia elementów zmysłowo-nerwowych ucha wewnętrznego\nniedosłuch przewodzeniowy – niedosłuch powstały na skutek uszkodzenia części przewodzącej dźwięki w uchu zewnętrznym lub środkowym\nniedosłuch mieszany – niedosłuch powstały na skutek uszkodzenia części przewodzącej dźwięki oraz elementów odbierających dźwięki\nAnatomia kompleksu ustno-twarzowego\nankyloglosja – skrócenie wędzidełka podjęzykowego; ogranicza ruchy języka, co może spowodować utrudnienia w prawidłowej artykulacji niektórych głosek, szczególnie głoski [r] i głosek dentalizowanych\nwędzidełko – twór włóknisty, pokryty błoną śluzową, łączący w linii pośrodkowej dolną powierzchnię języka z dnem jamy ustnej; zbyt krótkie wędzidełko podjęzykowe ogranicza ruchy języka, może powodować problemy ze ssaniem oraz być przyczyną zaburzeń artykulacyjnych niektórych głosek\nmakroglosja – wrodzone zmiany języka, charakteryzujące się zbyt dużym rozmiarem tego narządu, które utrudnia artykulację głosek; często towarzyszy zespołowi Downa\nmikroglosja – wrodzone zmiany języka, charakteryzujące się zbyt małym rozmiarem tego narządu, które utrudnia artykulację głosek, zwłaszcza przedniojęzykowych\nprzodozgryz – wada zgryzu, polegająca na doprzednim przesunięciu dolnego łuku zębowego względem górnego\ntyłozgryz – wada zgryzu, polegająca na dotylnym przesunięciu dolnego łuku zębowego względem górnego\nzgryz głęboki – patologiczne ustawienie siekaczy górnych i dolnych względem siebie – siekacze górne przykrywają więcej niż ½ wysokości siekaczy dolnych, gdyż zęby trzonowe są zbyt niskie\ngiełkot (mowa bezładna) – zaburzenie mowy, objawiające się bardzo szybkim tempem mówienia i chaotycznym sposobem językowego formułowania myśli; podstawowe symptomy giełkotu to: zaburzenie płynności mówienia, które nie jest jąkaniem oraz szybkie i nieregularne tempo mówienia\nniepłynność fizjologiczna – niepłynność związana z występowaniem skurczów tonicznych, klonicznych lub toniczno-klonicznych w mięśniach narządów mowy; skutkiem są: przedłużenia realizacji głosek, zaburzenie rytmu mowy i oddychania, niekontrolowane pauzy w trakcie mówienia, bloki mięśniowe, zaburzenia rytmu mowy; pojawia się w wieku 2-4 lat, na ogół jest nieuświadamiana, jednak może przekształcić się w niepłynność patologiczną\nkorektor mowy – urządzenie, stosowane w terapii jąkania; stosuje się w nim metodę sztucznego echa, przez co ułatwione jest zwolnienie tempa mówienia i wydłużenie fazy wydechowej oraz pogłębienie wdechu\nlogofobia – psychogenne zaburzenie mowy, polegające na krótkotrwałym zahamowaniu procesu mówienia ze względu na poczucie lęku; leczenie polega na psychoterapii oraz stosowaniu leków przeciwlękowych\nmetoda Echo – metoda terapii jąkania, polegająca na mówieniu w sposób zsynchronizowany z własnym echem, opóźnionym o 0,1-0,3 sekundy\nmetoda Zofii Engiel (metoda ruchu wiodącego) – metoda mająca na celu upłynnianie mowy, wykorzystująca ruchy rąk, odtwarzające prawidłowy przebieg mowy\nlaryngektomia – zabieg chirurgiczny usunięcia krtani w następstwie nowotworu złośliwego; wyróżnia się laryngektomię częściową (usunięcie części krtani) oraz całkowitą (usunięcie całej krtani)\nsztuczna krtań – zewnętrzny generator fal akustycznych, generujący drgania po przyłożeniu urządzenia do skóry szyi lub twarzy, które są przekształcane przez narządy artykulacyjne w zrozumiałą mowę\nproteza głosowa – wyrób, wytwarzany najczęściej z silikonu medycznego, umieszczony w tkance między przełykiem a tchawicą w trakcie zabiegu laryngektomii całkowitej lub w wyniku wytworzenia wtórnie przetoki; pozwalający na wytworzenie głosu przetokowego\ngłos zastępczy (mowa zastępcza) – rodzaj głosu zastępczego/mowy zastępczej, tworzonej przez pacjenta po laryngektomii całkowitej; trzy podstawowe rodzaje to: mowa przełykowa, mowa przetokowa oraz mowa za pomocą „sztucznej krtani”\nnowotwór – grupa chorób, w których tkanki organizmu dzielą się w sposób niekontrolowany, a nowopowstałe komórki nowotworowe nie różnicują się w typowe komórki tkanki; utrata kontroli ma miejsce na skutek mutacji genów kodujących białka uczestniczące w cyklu komórkowym\ntracheotomia – zabieg laryngologiczny, polegający na otwarciu przedniej ściany tchawicy i wprowadzeniu rurki do światła dróg oddechowych; tą drogą prowadzona jest wentylacja płuc; na skutek zabiegu powietrze dociera do płuc z pominięciem nosa, gardła i krtani\nmowa przełykowa – rodzaj mowy zastępczej po laryngektomii; pod nieobecność krtani funkcję źródła dźwięku pełnią fałdy śluzówki przełyku, tworzące tzw. pseudogłośnię; jest to najstarsza i najtrudniejsza do opanowania metoda rehabilitacji głosu po laryngektomii\nmowa przetokowa – rodzaj mowy zastępczej po laryngektomii; poprzez połączenie przełyku i tchawicy przez przetokę oraz zatkanie przez pacjenta otworu tracheostomijnego, powietrze z płuc przedostaje się przez przetokę do przełyku i zostaje zamienione na dźwięk\nkultura mowy – znajomość poprawnych form użycia języka i stosowanie ich w praktyce; obejmuje: poprawność, sprawność i estetykę językową\nkultura żywego słowa – dział logopedii, zajmujący się ekspresją słowną: potoczną, publicystyczną, artystyczną\nnorma językowa – zespół reguł użycia języka, obowiązujący w danej społeczności\noddech piersiowo-brzuszny/pełny/przeponowy – rodzaj oddychania, w którym uczestniczą wszystkie części płuc; uważany jest za najkorzystniejszy, najbardziej wydajny i higieniczny. Umożliwia dostanie się do płuc większej porcji powierza, dzięki czemu lepiej dotlenowany jest organizm\noddech piersiowy – rodzaj oddychania z przewagą oddychania przy udziale głównie górnych partii klatki piersiowej\noddech brzuszny – rodzaj oddychania z przewagą oddychania przy udziale głównie dolnych partii klatki piersiowej\noddychanie dynamiczne – typ oddychania w trakcie śpiewu lub mówienia; oddech jest pobierany głównie przez usta, wdech jest krótki, a wydech odpowiednio długi\noddychanie statyczne – oddychanie spoczynkowe; długość wdechu i wydechu jest zbliżona, a oddech odbywa się przez jamę nosową\nJak dzielić się wiedzą zawartą na portalu dobrylogopeda.edu.pl? Zadanie to jest niezwykle proste i każda logopedka oraz każdy logopeda…\nTrening słuchowy Neuroflow ATS\nLogopeda to zawód wymagający ciągłego doszkalania się. Logopedia natomiast jest wieloaspektową dziedziną z pogranicza medycyny, pedagogiki i psychologii.…\nNowa ustawa o zawodach medycznych – zmiany dla logopedów?\nAdrian Szydlik – Dobrylogopeda.pl W ostatnim czasie pojawiły się zmiany w polskim ustawodawstwie w zakresie nowej ustawy…\nJak nauczyć się mówić R?\nAutor: Agnieszka Sznigir-Dorawa Kiedy zgłosić się do logopedy? Głoska R jest głoską trudną i nie bez powodu pojawia się…\nJak wesprzeć dziecko w codziennej pracy logopedycznej w domu?


Nowa oferta Serbskich Kolei Bałkany – Biznes – Kultura – Polityka | Bałkany - Biznes - Kultura - Polityka\nHome / Gospodarka / Infrastruktura / Nowa oferta Serbskich Kolei\n11 grudnia 2011\tInfrastruktura, Turystyka Leave a comment 11 Views\nDziś Koleje Serbii (ŻS) wprowadzają nowy rozkład jazdy, a także nową ofertę „Šparšin” proponującą podróż z Belgradu do austriackiego miasta Villach. Bilet w jedną stronę, w koszt którego wliczona jest także rezerwacja miejsca, będzie kosztować 29 euro. Bilet powrotny kosztuje 58 euro.\nNową ofertę Koleje Serbskie wprowadzają także dla podróżujących w dużych grupach, w komunikacji z Czarnogórą – dla grup liczących więcej niż 21 osób zniżka wynosi 50%. Do tej pory dla mniejszych grup – od 6 do 20 pasażerów, obowiązywał rabat w wysokości 30%. Istotną zmianą jest to, że bilet do Czarnogóry będzie ważny tylko jeden dzień, a nie miesiąc, jak to miało miejsce wcześniej.\nW komunikacji z Chorwacją i Słowenią, bilety grupowe dla młodych do lat 20. oferowany jest rabat\nw wysokości 70%. Dla grupy, która składa się z 6 do 20 osób do bezpłatnego przewozu uprawnione są dodatkowo dwie, podczas gdy dla grupy od 21 do 30 – 3 dodatkowe, bezpłatne bilety. Jeśli grupa liczy 30-40 osób, bezpłatnie mogą podróżować 4 osoby, a prawo do 5 darmowych przejazdów przysługiwać ma grupie liczącej 41-50 członków.\nKorzystną ofertę wraz z nowym rozkładem jazdy ma pociąg „Beograd”, kursujący na trasie Belgrad – Budapeszt Keleti – Belgrad (wyrusza z Belgradu o godzinie 22:10, a z Budapesztu Keleti o 22:20). Dopłata do biletu w wagonie sypialnym, w jednym kierunku, kosztuje 11 euro w przedziale\nz trzema łóżkami (turist), 17 euro w przedziale z dwoma łóżkami (duble) i 39 euro w pojedynczym. Za kuszetkę dopłacimy 9,40 euro.\nKoleje Serbii, w ramach nowego rozkładu jazdy, wprowadzają nową ofertę dla użytkowników usług kolejowych, a mianowicie – przewóz rowerów. Ta oferta będzie dostępna jedynie dla pasażerów pociągu „Avala”, kursującego na trasie Belgradu (18:46) – Budapeszt – Praga (17:39) – Belgrad.\nPasażerowie przewożący rower, niezależnie od miejsca destynacji, dopłacać będą 5 euro za podróż\nNowy harmonogram przynosi 5% wzrost cen biletów w ofercie „Balkan Flexipas”. Oferta ta umożliwia podróżowanie na jednym bilecie po kilku krajach: Bułgarii, Rumunii, Grecji, Turcji, Macedonii, Czarnogórze, Bośni i Hercegowinie, przez 5, 7, 10 lub 15 dni (wyboru dokonuje pasażer). Bilet jest ważny miesiąc od jego wydania.\nTekst: b92.net, zdj. smedia.rs, tłum. i red. Marta Wojciechowska\nbiznes na Bałkanach biznes w Serbii infrastruktura w Serbii Koleje Serbskie Serbia turystyka w Serbii Železnice Srbije\t2011-12-11\nTags biznes na Bałkanach biznes w Serbii infrastruktura w Serbii Koleje Serbskie Serbia turystyka w Serbii Železnice Srbije\nPrevious Serbia: Djelić nie wycofa dymisji\nNext BiH: 1-11 grudnia 2011 r.


Aktualności - Centrum Szkoleniowe Wataha\nNajbliższe Cykle Wykładów – 2020\nby Krzysztof Póltorak 11 września, 2017 No Comments\nZajęcia z teorii dla grup aktualnie biorących udział w kursach. 13.03.2020 i 20.03.2020 godzina 18.00 ( dwa spotkania to jeden cykl) Wykłady odbywają sie w szkole językowej Blueberry w Borówcu przy skrzyżowniu ul. Głównej i Słowikowej, Prosimy zaopatrzyć sie w ołówek i notes do notatek, jak i punktualność. Wykłady obowiązkowe dla grup aktualnie ćwiczących w […]\nInformacje o najbliższych kursach jak i materiały z zajęć znajdziecie Państwo na naszym profilu facebookowym. Link poniżej 👉 https://www.facebook.com/szkoleniewataha Informacje na temat danego kursu znajdziecie Państwo w zakładce kursy. W razie jakichkolwiek pytań zapraszamy do kontaktu telefonicznego pod numerem 531-075-715, jak i korzystania z formularza kontaktowego w zakładce kontakty. do usłyszenia wataha\nWybiegi zawieszone. Mamy zaczyt zaprosić Państwa i Wasze pociechy na cotygodniowe spotkania wybiegowe, które odbywają się w Naszej szkole w każdy wtorek o godzine 19.00. Wybieg przeznaczony jest dla każdego psa nie wykazującego BEZPODSTAWNEJ agresji. Na wybiegach nie prowadzimy małej przychodni zoopsychologicznej jak i nie odpowiadamy za każdego psa biorącego udział w spotkaniu. Zaopatrzyć sie […]


Nasz jedenastoletni synek i braciszek Karolek choruje na autyzm dziecięcy. Chodzi do IV klasy szkoły integracyjnej. Jest to dla niego bardzo duże osiągnięcie, ale też ogromne wyzwanie. Terapia prowadzona nieustannie od 8 lat przynosi świetne rezultaty. Nie byłoby to możliwe bez Państwa wrażliwości i pomocy.\nWdzięczni za ubiegłoroczne wpłaty ponownie prosimy o przekazanie 1% podatku na rzecz OPP:\nFundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą”, KRS 0000037904. W rubryce „informacje uzupełniające, cel 1%” prosimy wpisać: 6941 CHROMIŃSKI KAROL.\nDarowizny można przekazywać na konto: Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą”, ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa, 15 1060 0076 0000 3310 0018 2615 z dopiskiem: 6941 Chromiński Karol – darowizna na pomoc i ochronę zdrowia.


Jeszcze pięć hybryd na Pomorzu Zachodnim! - Echo Powiatu Kamieńskiego Echo Powiatu Kamieńskiego Jeszcze pięć hybryd na Pomorzu Zachodnim! - Echo Powiatu Kamieńskiego\n19-06-2021 » Powiat i region\nJeszcze pięć hybryd na Pomorzu Zachodnim!\n– Często z konieczności wykorzystywane są tam spalinówki, mimo że na przykład połowę dystansu można by przejechać na pantografie – tłumaczy marszałek województwa Olgierd Geblewicz. – W hybrydach przełącza się źródło zasilania, co oznacza oszczędność paliwa i ograniczenie emisji spalin. Podwójny napęd pozwala chronić środowisko i zoptymalizować zarządzanie taborem kolejowym. Pociągi hybrydowe mają nie tylko nowoczesne silniki, ale również bardzo nowocześnie zaprojektowaną i wyposażoną przestrzeń pasażerską, co doceniają już podróżujący ze Szczecina do Kołobrzegu – mówi marszałek Olgierd Geblewicz.\n– Jesteśmy krajowym liderem w unowocześnieniu taboru i podnoszeniu jakości przewozów pasażerskich. Stawiamy na bezpieczeństwo i ochronę środowiska – podkreśla marszałek Olgierd Geblewicz. – 2021 ogłosiliśmy rokiem ekologicznym na Pomorzu Zachodnim. Zakup pociągów hybrydowych to jedno z najważniejszych przedsięwzięć, które chcemy zrealizować.\nStrona główna » Jeszcze pięć hybryd na Pomorzu Zachodnim!


e-rehabilitacja.info - galeria - obraz E-R#WN-5148-PIC-1\nJednak globalny konsensus w sprawie minimalnego standardowego zestawu danych dla EHRs, podobnie jak oparty na konsensusie minimalny zestaw danych standardowych dla globalnych badań klinicznych Badania kliniczne dotyczące harmonizacji standardów danych (CDASH), mogą przynieść znaczny postęp. Potencjalne rozwiązanie leży w zestawie inspirowanych CDISC profili z Integration the Healthcare Enterprise, które łączą Continuity of Care Document z EHRs z CDASH; Ponieważ normy te leżą na przecięciu opieki zdrowot...\nNiektórzy niesłusznie zaliczają napady jacksonowskie do małych napadów, zwłaszcza tzw. napady przeciwstawne (Adversiv-Petis-Maux) polegające na kurczach klonicznych bez utraty świadomości po stronie drgawkorodnego ogniska korowego. Tylko wyjątkowo mogą opisane napady niezwiązane z wiekiem wystąpić w wieku dziecięcym pod postacią piknolepsji. Dodać jeszcze warto, że bardzo rzadko w czasie małego napadu typu oralnego może nastąpić przygryzienie języka, właściwie znamienne dla dużych napadów w faz...\nNieszczęśliwy wypadek, choroba, udar mózgu – istnieje cały szereg dolegliwości, w wyniku których konieczna jest rehabilitacja. Czy aby wrócić do formy w jak najszerszym zakresie, musimy słono zapłacić? Okazuje się, że nie zawsze i nie za wszys...\nDolegliwości żołądkowe, nieraz bardzo uporczywe i uciążliwe dla chorych w związku z wyrwaniem nerwu przeponowego, szybko ustępują po zastosowaniu odmy otrzewnej. Dla otrzymania tej odmy nakłuwa się powłoki brzuszne w połowie odległości między pępkiem a przednim górnym kolcem biodrowym po lewej stronie i wprowadza się 250-350 ml wyjałowionego powietrza. Powłoki można nakłuwać też w X prawym międzyżebrzu w tylnej linii pachowej, przy czym chory podczas zabiegu leży na lewym boku. Igłę wkłuwa ...


Tarta ryżowa z figami | Domowe Wypieki\n– 90 g syropu klonowego\n– skórka otarta z jednej sparzonej cytryny\nCiasto kruche: Mąkę przesiej do misy, wmieszaj cukier i sól. Dodaj pokrojone na mniejsze kawałki masło. Palcami dłoni wcieraj masło, unosząc przy tym mąkę, aby ją napowietrzyć. Czynność należy powtarzać do chwili, kiedy mieszanka zacznie przypominać drobno zmieloną bułkę tartą. Dodaj żółtka i zagnieć ciasto. Kiedy stanie się elastyczne ukształtuj z niego placek, zawiń w folię i włóż do lodówki na 30-40 minut. Schłodzone ciasto rozwałkuj, delikatnie przenieść je do formy do tarty o średnicy 25 cm. Ciasto nakłuj widelcem, połóż na nim papier do pieczenia i obciąż specjalnymi ciężarkami lub suchym ryżem. Piecz 15 minut w 180 stopniach. Zdejmij papier i obciąż, piecz 10 minut. Wysuń formę z ciastem z piekarnika i posmaruj białkiem spód oraz boki ciasta. Wstaw do piekarnika na ok. 1 min., aż białko się zetnie*.\nNadzienie przygotuj dzień wcześniej. W garnku z grubym dnem umieść ryż, dodaj syrop klonowy, mleko i gotuj na średnim ogniu od czasu do czasu mieszając. Pod koniec dodaj skórkę z cytryny. Masę ryżową odstaw na noc. Na drugi dzień w osobnej misce roztrzep jajka i przelej do masy ryżowej. Wymieszaj dokładnie. Podpieczony spód wyjmij z piekarnika, wylej masę ryżową i piecz 20-25 minut, do momentu, aż masa ryżowa się zetnie. Upieczoną tartę odstaw do wystudzenia, następnie schładzaj przez całą noc w lodówce. Przed podaniem wyłóż figi na tartę i polej syropem klonowym, buon appetito!\nAle fajnie wygląda i w ogóle pomysł świetny. Na pewno spróbuję


"E'largi", 1959, Aleksander Kobzdej | Desa Unicum\nsygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'Aleksander Kobzdej | “e’largi” 1959'\nsygnowany na blejtramie: '"E’LARGI"' oraz numery inwentarzowe\nPolska awangarda malarska 1950 – 1970, [red.] Wojciech Zmorzyński,\nParyż/Gdańska 2004, s. 32-33 (il.)\nAlexandre Kobzdej. Prix de la Biennale de Sao-Paulo 1959, Galerie de l’Ancienne Comédie, Léon Lipschutz, Paryż, 2-27.02.1960\nwystawa indywidualna, French and Company, Nowy Jork, 07.1960\nZaprezentowany obraz „E’largi” powstał w przełomowym dla Aleksandra Kobzdeja okresie. Artysta ukończył studia po koniec lat 40. Początkowo w swoich realizacjach nawiązywał przede wszystkim do realizmu, a w szczególności do związanych z nim dziewiętnastowiecznych tradycji. Uprawiany przez malarza styl cieszył się uznaniem ówczesnych władz. W efekcie artysta był szeroko nagradzany za swoje kompozycje. Tworzenie w nurcie wspieranym przez władzę przyczyniło się do szybkiego zdobycia wysokiej pozycji wśród przedstawicieli sztuki socrealistycznej przez młodego artystę. Warto wspomnieć o namalowanym w 1950 obrazie „Podaj cegłę”, wyróżnionym na Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Muzeum Narodowym w Warszawie, który stał się symbolem ery socrealistycznej.\nPoczątkowe fascynacje szybko zastąpiły nowe źródła inspiracji. Widoczne zmiany w stylu oraz podejściu do sztuki przyniósł cykl rysunków, nad którym Kobzdej pracował na początku lat 50. Powstał on po odbyciu przez artystę dwóch egzotycznych podróży, do Chin oraz Wietnamu. Wcześniej zyskało na sile zainteresowanie malarza abstrakcją. W tym okresie Kobzdej zrezygnował z odtwarzania otaczającej go rzeczywistości i sięgnął po bardziej subtelne środki wyrazu. Zupełne zerwanie z wcześniejszą doktryną nastąpiło w 1955 wraz z cyklem „Gęstwiny”. Niedługo potem młody artysta odbył podróż po Europie Zachodniej, która tylko umocniła go w decyzji o poddaniu się nowym inspiracjom. W centrum artystycznych zainteresowań i fascynacji znalazła się faktura obrazu. Autor zaczął odważnie eksperymentować z farbą oraz trójwymiarowością dzieł poprzez podkreślanie materialnych właściwość farby. Z pracowni malarza zaczęły wychodzić metaforyczne kompozycje, wiele z nich utrzymanych było w dramatycznym nastroju. W podobnym charakterze nowych fascynacji i zainteresowań formalnych malarza została zachowana przedstawiona praca z 1959.Autor zastosował przygaszoną gamę kolorystyczną składającą się z żółci, szarości oraz brązów. Kolorystyczne zestawienia, nieraz na zasadzie kontrastu, są pełne wysublimowanego smaku oraz dużego wyczucia na walory kolorystyczne. Dodatkowo praca jest niezwykle zróżnicowana ze względu na fakturę, którą artysta dodatkowo urozmaicił poprzez dodanie w poszczególnych miejscach gęsto nakładanej lekko czerwonej farby. W efekcie kompozycja zachwyca niezwykle delikatnymi połączeniami kolorystycznymi oraz ciekawą powierzchnią.\nW interesujący sposób Jerzy Stajuda opisuje twórczość Kobzdeja w katalogu towarzyszącemu wystawie artysty zorganizowanej w Zachęcie w 1969. Krytyk zwraca uwagę na niezwykłą umiejętność malarza do jednoczesnego bycia innowatorem oraz wpisywania się w panujące w danym momencie artystyczne trendy:\n„Kto lubi Kobzdeja?\nTo proste, ci wszyscy (…), którzy miast z różnych przyczyn zastanawiać się, kim on mianowicie nie jest, wolą cieszyć się z tego, że jest tu, wśród nich, właśnie taki artysta o sangwinicznej posturze i flamandzkim rozmachu, umiejący śmiać się głośno, nie awangardysta, a przecież nowator, nietypowy autonomista z recydywą polskiej kultury koloru, a przecież malarz o nieposzlakowanej rasowej czystość, nie męczennik, a przecież nie konformista. Malarz, który zawsze pasuje do aktualnych map, a przecież trudno powiedzieć, na jakich zasadach, bo sam te zasady tworzy. Malarz, który się zmienia, a przecież pozostaje niezmienny; gdy robi wystawę, to ciągłość, a niezmienność, narzuca się jako wrażenie pierwsze (…). Powinienem z nim walczyć, ale mu tylko zazdroszczę. Ów poganin nie maluje wbrew artystycznym strategiom w imię innych tylko strategii, obce mu są trapiące wielu bliźnich uczucia pustki do wypełnienia, nie korkuje władz kreacyjnych nadmiarem niepłodnych refleksji. Realizuje się przez obrazy i w tak partykularny, bezpretensjonalny sposób udaje mu się często odnajdywać symbole o uniwersalnym znaczeniu” (Jerzy Stajuda, Aleksander Kobzdej, Zachęta, Warszawa czerwiec 1969, dostępny na https://zacheta.art.pl/public/upload/mediateka/pdf/5a0afc8a017ec.pdf).


Rowery biegowe dla dzieci 2021 − wiadomosci-krakow.pl\nIntencją każdego rodziciela, jest zapewnienie dziecku wyłącznie tego, co najlepsze. Wnikliwie tak samo my w 4Toys bez ustanku troszczymy się o dostarczanie perfekcyjnych produktów z myślą o potrzebach młodych ludzi i ich rodzicieli.\nNagrody oraz wyróżnienia, jakie udało się nam zdobyć przez ten czas słusznie to weryfikują. Jednak żadna nagroda nie jest warta tyle co pełnia zadowolenia z zakupów u nas rodziców, a przede wszystkich ich dziecin. To powiedziawszy mamy radość zaprosić do zajrzenia głębiej w należącą do nas ofertę - jest w czym wybierać!\nCelem 4Toys było od początku stworzenie takiego punktu w sieci, w którym rodzice mogą odkryć kompleksową odpowiedź na swoje potrzeby. Stąd, mimo że nazwa naszego sklepu zdołałaby wskazywać, że odnajdą w nim Państwo jedynie zabawki, to zgodność z rzeczywistością jest taka, że ta rozrywkowa kategoria jest jedną z wielu, które przygotowaliśmy.\nPozwolimy sobie niemniej jednak odnotować, iż to dalej ułamek z wszystkiego, co przygotowaliśmy. Dzięki tak bogatemu wyborowi, nie trzeba marnować czasu na poszukiwanie produktów w innych sklepach - wszystko jest u nas oraz to w bardzo interesujących cenach. Odpowiednio jest mieć w zakładkach 4Toys - miejsce, które zezwoli nadążyć za zmieniającymi się razem z rozwojem dziecka, jego kolosalnymi potrzebami.\nNim wytłuścimy to, jakie dokładnie zabawki można odkryć w 4Toys, nade wszystko chcemy zaakcentować to, jak dużą wagę przywiązujemy do ich jakości. Nim jakakolwiek zabawka trafi do naszego asortymentu, zawsze upewniamy się co do tego, z jakich materiałów jest wykonana oraz czy jest skonstruowana tak, aby wykluczyć jakiekolwiek zagrożenie dla dziecka. Wolno wobec tego się pozbyć jakichkolwiek niepewności - wszystkie zabawki dostępne w 4Toys są bezpieczne dla dzieci oraz stworzone z myślą o ich małych rączkach. Pośród naszych zabawek są dostępne między innymi: auta dla dzieci, zabawki ogrodowe, lalki oraz pluszaki, klocki, lub także pełna gama kreatywnych zabawek. Gorąco zapraszamy!


Spektakl muzyczny "Archipelag" w Centrum Kultury - Dziennik Wschodni\nSpektakl muzyczny "Archipelag" w Centrum Kultury\nCo Gdzie Kiedy. W sobotę, 17 lutego o godz. 19 w Centrum Kultury w Lublinie (ul. Peowiaków 12) odbędzie się pokaz spektaklu "Archipelag" Teatru Tańca Caro.\nJest to pierwszy spektakl Macieja Kuźmińskiego dla Teatru Tańca Caro i stanowi złożony z okruchów wspomnień kalejdoskop obrazów.\nBohaterem spektaklu jest człowiek zawieszony w przestrzeni, gdzie czas nie płynie linearnie. Powracające i pozornie niezwiązane ze sobą sceny nawiązują do współczesnego, fragmentarycznego świata, którego wirtualne i rzeczywiste sfery zlewają się między sobą.\n- Sceniczne postaci, każda ze swoją historią i pragnieniami, poruszają się w surrealistycznej przestrzeni zamieszkałej na stałe jedynie przez meble i ubrania – doskonałe nośniki czasu i pamięci - twierdzą organizatorzy.\nMaciej Kuźmiski to choreograf, tancerz i wykładowca młodego pokolenia. Kierownik artystyczny Teatru Tańca Caro w Siedlcach. Jego prace (m.in "Room 40"), formalnie odważne i operujące osadzonym, dynamicznym ruchem, pokazywane były od 2014 r. ponad 70 razy m.in. w Niemczech, Izraelu, Brazylii, Austrii, Finlandii, Holandii, Czechach, Ukrainie, Białorusi, Armenii, Gruzji, we Włoszech oraz wielokrotnie w Polsce.\nWstęp kosztuje 15/25 zł.


Jesteś tutaj: Home > Informacje > 17. Rawickie Mosty Sztuki 2017 - inauguracja\nWprawdzie wydarzenia towarzyszące Mostom trwają już od poniedziałku, ale uroczysta inauguracja 17. Rawickich Mostów Sztuki odbyła się w Ratuszu w piątkowy wieczór, 29 września 2017 roku.\nOtwarcia dokonała Adriana Miara, dyrektor Muzeum Ziemi Rawickiej. Podziękowała poprzednim dyrektorom placówki, którzy stworzyli i organizowali przez lata tę imprezę. Zaproszonych artystów oraz przybyłą publiczność powitał burmistrz Grzegorz Kubik.\nNa inaugurację otwarto wystawę Andrzeja Mariana Bartczaka „Względna tożsamość mostu”. W ratuszowym holu oraz przed budynkiem pokazano prace artysty, profesora zwyczajnego na Wydziale Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Podziwiać można było artystyczne talerze, ceramikę, obiekty z „porcelanowej biblioteki”, unikatowe książki artystyczne.\nNa ratuszowym piętrze odbył się finisaż wystawy Witolda Adamczyka i Piotra Adamczyka „Podobieństwa i różnice. Różnice i podobieństwa”. Uczestniczyli w nim: starosta Adam Sperzyński, który objął wystawę honorowym patronatem, oraz dyrektor Dolnośląskiego Festiwalu Artystycznego - Bronisław Kowalewski, współorganizator wystawy, w ramach Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu. O koncepcji wystawy mówili artyści - Witold Adamczyk z Rawicza i Piotr Adamczyk z Nowej Dęby, bracia bliźniacy. Prezentowane obrazy to wynik współpracy i realizacji projektu malarskiego polegającego na próbie zbadania podobieństw i różnic między pracami realizowanymi przez każdego z osobna przy użyciu tych samych materiałów i technik oraz prac wspólnych, inspirowanych przez jednego i drugiego artystę, po to, by zrozumieć istotę „podwójności”, przy jednoczesnej świadomości własnej indywidualności.\nKolejnym punktem programu było spotkanie autorskie z prof. Andrzejem Marianem Bartczakiem, które prowadził Andrzej Protasiuk, artysta fotografik ze Świdnicy. A. M. Bartczak mówił o swym rozumieniu sztuki. Jest on artystą „bez granic”, zajmuje się grafiką artystyczną, rysunkiem, malarstwem, tkaniną unikatową, obiektami przestrzennymi, ceramiką, książką artystyczną, poezją. Próbki swej twórczości literackiej przedstawił podczas spotkania.\nDr Adam Olejniczak z Katedry Grafiki Artystycznej Wydziału Sztuk Wizualnych Akademii Sztuki w Szczecinie wygłosił wykład o brytyjskim artyście rzeźbiarzu mieszkającym w Szkocji - Andym Galsworthy. Uprawia on sztukę ziemi, wykorzystując do swych instalacji to, co znajduje w środowisku przyrodniczym - liście, gałęzie, kamienie, lód itp. Wykład, ilustrowany zdjęciami stworzonych przez rzeźbiarza obiektów, sprowokował słuchaczy do dyskusji o dziele sztuki, jego treści i formie.\nGalerię zdjęć z pierwszego dnia RMS można obejrzeć tutaj.\n13 kwietnia zapraszamy do Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego\nna otwarcie wystawy ,,Ułani Poznańscy 1919 - 2019".


Te aktorki nie bały się przejść spektakularnej metamorfozy\nTOP Multikino 27 paź 2018\nZobacz najlepsze ekranowe przemiany w historii!\nAktor powinien być jak kameleon – w każdej roli zaskakiwać inną barwą swojego warsztatu. A nic tak nie pomaga tworzyć nowej kreacji jak kostium, charakteryzacja, a czasami drastyczna metamorfoza wyglądu. W walce o wiarygodność i nagrody gwiazdy nie wahają się sięgać nawet po najbardziej drastyczne środki. Tyją, chudną do kości, golą głowy lub pozwalają się oszpecać. Poniżej zebraliśmy dla Was zestawienie najbardziej zaskakujących, a czasami wręcz szokujących metamorfoz znanych aktorek. Która z nich zrobiła na Was największe wrażenie?\n# 10 Claire Foy w „Dziewczynie w sieci pająka”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Claire Foy i kadr z filmu Dziewczyna w sieci pająka\nTę metamorfozę możecie podziwiać obecnie na ekranach kin. Claire Foy - znana z roli królowej Elżbiety z serialu Netflix „Korona” - wcieliła się w ostrą Lisbeth Salander, bohaterkę bestsellera „Millennium”. W filmowej charakteryzacji trudno odszukać w niej cech nobliwej monarchini. My, szczerze mówiąc, nie możemy się zdecydować, czy bardziej pasuje jej garsonka, czy… lateks.\n# 9 Anne Hathaway w „Nędznikach”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Anne Hathaway i kadr z filmu „Nędznicy”\nDo roli w „Nędznikach” Anne Hathaway znacznie schudła, pozwoliła zgolić swoje piękne, gęste loki i zaczęła śpiewać. Opłaciło się. Za tę rolę zgarnęła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej.\n# 8 Natalie Portman w „Czarnym łabędziu”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Natalie Portman i kadr z filmu „Czarny łabędź”\n„Czarny łabędź” był jednym z najbardziej wyczerpujących filmów w dorobku Natalie Portman. Drobna gwiazda schudła do roli całe 10 kilogramów i spędzała na sali treningowej po 16 godzin dziennie, żeby wypaść przekonująco jako owładnięta szaleństwem baletnica. Wyrzeczenia przyniosły jej wymarzonego Oscara za rolę pierwszoplanową.\n# 7 Meryl Streep w “Żelaznej damie”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Meryl Streep i kadr z filmu „Żelazna dama”\nZnana ze swojego niesamowitego talentu Meryl Streep do roli Margaret Thatcher opanowała brytyjski akcent, założyła protezę nazębną i dała się oszpecić niezbyt twarzową peruką imitującą ulubioną fryzurę premier Wielkiej Brytanii. Dzięki tej filmowej metamorfozie kolekcja aktorki powiększyła się o kolejnego Oscara.\n# 6 Glenn Close w “Albercie Nobbs”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Glenn Close i kadr z filmu „Albert Nobbs”\nOglądając “Alberta Nobbsa” trudno uwierzyć, że w tytułowego bohatera wciela się kobieta. Glenn Close zrezygnowała z makijażu i opanowała do perfekcji sztukę wcielania się w mężczyznę. Wymagająca rola przyniosła jej nominację do Oscara.\n# 5 Rooney Mara w „Dziewczynie z tatuażem”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Claire Foy i kadr z filmu\nRola Lisbeth Salander pozwala aktorkom iść na całość. W „Dziewczynie z tatuażem” Rooney Mara poddała się diametralnej przemianie. Znana z grzecznego wizerunku aktorka postawiła na piercing, odważny makijaż i stylizacje w klimacie punk. Wyszło spektakularnie, a metamorfoza przyniosła Rooney nominację do Oscara.\n# 4 Renee Zellweger w „Bridget Jones”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Renee Zellweger i kadr z filmu „Bridget Jones”\nAmerykanka Renee Zellweger do roli „Bridget Jones” nie tylko znakomicie opanowała brytyjski akcent, ale też zamieniła rozmiar 34 na 40. Objadanie się hamburgerami i lekcje z nauczycielem angielskiej wymowy sprawiły, że gwiazda została nominowana do Oscara za rolę pierwszoplanową.\n# 3 Hilary Swank w „Nie czas na łzy”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Hilary Swank i kadr z filmu „Nie czas na łzy”\nPrzygotowując się do roli w „Nie czas na łzy” Hilary Swank przez miesiąc żyła udając chłopaka. Była tak przekonująca, że jej sąsiedzi zaczęli myśleć, że do domu aktorki wprowadził się jej brat. Obwiązywanie biustu bandażem i wymagające poświęceń przygotowania dały aktorce upragnionego Oscara za rolę pierwszoplanową.\n# 2 Charlize Theron w „Monsterze”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Charlize Theron i kadr z filmu „Monster”\nObdarzona nietuzinkową urodą Charlize Theron do roli seryjnej morderczyni w filmie „Monster” utyła 15 kilogramów, założyła sztuczne zęby i pozwoliła oszpecić się charakteryzatorom. Swoją rolą rzuciła na kolana Hollywood, zdobywając Oscara za rolę pierwszoplanową.\n#1 Nicole Kidman w „Godzinach”\nFot. Oficjalne konto na Instagramie Nicole Kidman i kadr z filmu „Godziny”\nW roli Virginii Woolf trudno doszukać się jakiegokolwiek śladu Nicole Kidman. Piękna aktorka oszpeciła się sztucznym nosem i niekorzystną fryzurą, a przy okazji stworzyła kreację, która przyniosła jej Oscara za rolę pierwszoplanową.\nKtóra filmowa metamorfoza zrobiła na Was największe wrażenie? Swoje typy wpisujcie w komentarzach!\nThriller Od lat: 15 115 min\nDodaj swój komentarz do Te aktorki nie bały się przejść spektakularnej metamorfozy