8 Najdłuższa rzeka w obu Amerykach (+ zdjęcia i wyjaśnienia)\nNajdłuższe rzeki w obu Amerykach to: Amazonka, Parana, Missouri, Mississippi, Jukon, Rio Gande, Tocantins i Colorado.\nRzeki odgrywają ważną rolę dla organizmów żywych, zarówno dla różnorodnej flory i fauny, jak i dla życia ludzkiego.\nWiększość rzek na całym świecie odgrywa ważną rolę w rozwoju obszaru. Nic więc dziwnego, że jeśli kraj przecinają rzeki, rozwój kraju przebiega szybciej niż krajów w głębi kraju.\nAmeryka, kontynent amerykański składa się z 2 kontynentów, a mianowicie Ameryki Północnej i Ameryki Południowej.\nŁączna powierzchnia obu kontynentów Ameryki wynosi 42.188.569 km2 (czterokrotność powierzchni Europy). Ten kontynent jest najdłuższy na świecie, ma odległość 15 300 km, zaczynając od regionu Arktyki do Przylądka Horn na południowym krańcu kontynentu amerykańskiego.\nKontynent amerykański ma kształt dwóch trójkątów. Pierwszy trójkąt tworzy Amerykę Północną, a drugi trójkąt tworzy Amerykę Południową.\nOba łączy najbardziej wąski 60 km ląd, jakim jest terytorium Ameryki Środkowej, zwane Przesmykiem Panamskim, który oddziela Ocean Spokojny od Oceanu Atlantyckiego.\nNa kontynencie amerykańskim znajdują się również długie i wielkie rzeki świata. Ponieważ topografia obszaru wschodniego ma postać szerokiego basenu.\nCzy wiesz, że słodka woda stanowi tylko mniej niż 3% wody na Ziemi? 99% tej słodkiej wody występuje w postaci lodowców, czap lodowych i wód podziemnych.\nOznacza to, że słodka woda na powierzchni lądu stanowi zaledwie mniej niż 1% wody na planecie. Mimo to rzeki są ważnymi i pięknymi zasobami naturalnymi.\nRzeki są zasobem naturalnym, który jest bardzo ważny dla większości żywych istot. Rzeka tworzy wokół siebie życie i wpływa na klimat obszaru, przez który przepływa.\nLasy zależą od istnienia tych rzek, takich jak lasy deszczowe Amazonii i wspólne lasy Mississippi i Missouri.\nNie tylko jest używany jako miejsce zamieszkania dla niektórych żywych istot, archeolodzy odkryli wiele cywilizacji, które kiedyś żyły i rozwijały się wzdłuż rzeki, z których jedna znajduje się w pobliżu rzeki Kolorado, Amazonki, Missisipi i innych.\nRzeki odgrywają ważną rolę w rozwoju obszaru i zamieszkujących go ludzi. Nic więc dziwnego, że jeśli obszar przecina rzeka, rozwój obszaru jest szybszy w porównaniu z obszarami bez rzeki.\nKażda rzeka ma również swoją wyjątkowość i cechy, które różnią się od innych rzek, w tym długość, obszar, źródła wody i geologię samej rzeki.\nPrzeczytaj także: Dlaczego syrop i sos sojowy są lepkie? Czy jest zmieszany z klejem?\nNajdłuższa rzeka w obu Amerykach\nPoniżej znajduje się lista najdłuższych rzek w obu Amerykach:\nRzeka Rio Gande\nPoniżej znajduje się pełne wyjaśnienie:\nAmazonka znajduje się w Ameryce Południowej i ma długość około 7200 km.\nTen strumień z Amazonki przepływa przez kilka krajów Ameryki Południowej, w tym Brazylię, Peru, Ekwador, Kolumbię i Boliwię.\nŹródła Amazonki pochodzą z wyżyn Andów w pobliżu Oceanu Spokojnego, aż opróżniają się lub kończą w Oceanie Atlantyckim na równiku.\nCechą charakterystyczną Amazonki jest to, że znajduje się ona w głębi Amazonki z krętym przepływem rzeki i jest siedliskiem kilku endemicznych zwierząt, takich jak ryba pirania, która słynie z najbardziej dzikich ryb na świecie.\nOprócz ryb piranii istnieją również inne gatunki ryb, takie jak diugoń, arapaima czy piracuru, które należą do największych ryb słodkowodnych na świecie, ważą około 200 kilogramów i mają do 3 metrów długości ciała.\n2. rzeka Parana (Rio de La Plata)\nTa zaczerpnięta z języka hiszpańskiego rzeka wypływa z Brazylii, Paragwaju i Argentyny na długości 2570 km. Jednak wydłuża się, jeśli oblicza się na podstawie obszaru w górnym biegu rzeki Paranaiba w Brazylii, który wynosi 3 998 km.\nRzeka ta pochodzi z rzek Paranaiba i Grande, które znajdują się w południowej Brazylii. 200 km długości\nRzeka Parana biegnie na południe, tworząc naturalną granicę między Paragwajem a Brazylią i ostatecznie kończy się na rzece Iguazu.\nKiedy łączy się z rzeką Iguazu, rzeka Parana oddziela Paragwaj od Argentyny.\n3. Rzeka Missouri\nMissouri to druga co do długości rzeka na kontynencie amerykańskim. Rzeka ta znajduje się na zachodzie Stanów Zjednoczonych, a dokładniej w Missouri.\nDługość samej rzeki Missouri wynosi około 3768 km i jest dopływem rzeki Missisipi. Rzeka Missouri przepływa przez Wielkie Równiny, które są najbardziej suchym lądem w Ameryce Północnej.\nŹródło rzeki Missouri pochodzi z Gór Skalistych, które są częścią stanu Montana i płynie dalej na wschód, a następnie skręca na południe od granicy z Kanadą, aż do ujścia rzeki Missisipi w północnej części St. Louis.\nIstnienie samej rzeki Missouri jest bardzo ważne dla plemion rdzennych Amerykanów zamieszkujących Wielkie Równiny i było również wykorzystywane jako trasa ekspedycyjna przez Lewisa i Clarka w latach 1804 - 1806.\n4. Rzeka Missisipi\nTa rzeka w Ameryce Północnej ma długość około 3734 km. Rzeka Missisipi jest jedną z kultowych rzek mieszkańców Stanów Zjednoczonych.\nNazwa Mississippi pochodzi z języka rdzennych Amerykanów, co oznacza „Ojciec Wody”.\nŹródło tej rzeki pochodzi z jeziora Itasca w stanie Minnesota, granicy kanadyjskiej i przechodzi przez co najmniej 10 stanów, a mianowicie Luizjanę,\nPrzeczytaj także: Dlaczego pingwiny nie mogą latać, kiedy są ptakami?\n… Mississippi, Arkansas, Tennessee, Kentucky, Missouri, Illinois, Lowa, Wisconsin i Minnesota wpadają do Zatoki Meksykańskiej.\nPonadto rzeka Missisipi jest domem dla szerokiej gamy zwierząt, w tym 260 gatunków ryb (25% ryb występuje w Ameryce Północnej), 326 rodzajów ptaków (40%), 60 rodzajów skorupiaków, ponad 50 gatunków ssaków oraz 145 gadów i płazów.\n5. Rzeka Jukon\nJukon jest główną rzeką w północno-zachodniej Ameryce Północnej. W górnym biegu rzeki Jukon znajduje się w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, która jest kanadyjskim regionem Jukonu i wpada do Morza Beringa na Alasce.\nDługość rzeki Jukon wynosi około 3190 km, przy przepływie 6430 metrów sześciennych na sekundę. Rzeka Jukon była kiedyś głównym szlakiem transportowym od 1896 do 1903 roku dla gorączki złota w Klondike.\nW przeszłości rzeka Jukon była zanieczyszczona z powodu odprowadzania ścieków, instalacji wojskowych i tak dalej. Po zbadaniu przez US Geological Survey poziom zmętnienia, metali i rozpuszczonego tlenu w rzece Jukon był całkiem dobry.\n6. Rzeka Rio Grande\nTa rzeka jest główną rzeką w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych i północnym Meksyku.\nŹródło rzeki Rio Grande pochodzi z południowo-środkowych Stanów Zjednoczonych w Kolorado i kończy się w Zatoce Meksykańskiej.\nDługość Rio Grande wynosi 3051 km (zmierzona w 1980 r.), Istnieje możliwość, że jej długość uległa zmianie ze względu na przesunięcia i inne czynniki.\n..Ta rzeka stanowi naturalną barierę między amerykańskim stanem Teksas a meksykańskimi stanami Chihuahua, Coahuila, Nuevo Leon i Tamaulipas.\nOd połowy XX wieku woda z Rio Grande była szeroko wykorzystywana do spożycia, a także jako źródło nawadniania w rolnictwie.\nNic dziwnego, że wzdłuż rzeki zbudowano wiele tam. W rezultacie zrzut wody prowadzący do Zatoki Meksykańskiej zmniejszył się o około 20%.\n7. Rzeki Tocantins i Araguaia\nRzeki Tocantin i Araguai to dwie duże rzeki, które łączą się w jedną. Znajduje się w środku Brazylii.\nNazwa tej rzeki w języku Tupi oznacza dziób ptaka tukana. Przepływ płynie z południa na północ przez 2450 km.\n… Rzeka ta nie jest odnogą Amazonki, tylko jej woda płynie równolegle do Oceanu Atlantyckiego.\nPrzepływa przez 4 brazylijskie stany, mianowicie Goiás, Tocantins, Maranhão i Pará.\nRzeka Tocantins jest jednym z największych dostawców świeżej wody w Ameryce Południowej.\n8. Rzeka Kolorado\nWraz z rzeką Rio Grande rzeka Kolorado znajduje się w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych, a także w północnym Meksyku.\nRzeka Kolorado ma długość około 2330 km, a jej rzeka płynie w kierunku dość szerokiego, suchego dorzecza obejmującego siedem stanów Stanów Zjednoczonych Ameryki i dwa stany Meksyku.\nRzeka ta ma swój początek w środku Gór Skalistych w Stanach Zjednoczonych i płynie dalej na południowy zachód przez Wielki Kanion i wpada do jeziora Mead, granicy Arizony i Nevady.\nPrzepływ nie zatrzymuje się w Lake Mead, rzeka Kolorado nadal płynie, dopóki nie zatrzyma się w Zatoce Kalifornijskiej.\nReferencje : najdłuższa rzeka w Stanach Zjednoczonych - WorldAtlas.com


Plany New England Revolution są mocarne. Będziemy grali o mistrzostwo MLS - weszlo.com\nPlany New England Revolution są mocarne. Będziemy grali o mistrzostwo MLS\nOpublikowane 30.12.2020 17:21 przez\n– Szatnia New England Revolution jest mieszanką kulturową. Nie byłem ciekawostką. Wszyscy są przyzwyczajeni do tego, że w szatni w Stanach Zjednoczonych są ludzie z całego świata. Polska jest im dobrze znana. Wiele osób w Bostonie i w jego okolicach ma polskie korzenie. Dziadków, pradziadków, dalszych przodków. Mają o nas dobre zdanie. Natomiast sama atmosfera w szatni jest zupełnie inna. W Stanach Zjednoczonych każdy robi swoją robotę, mało kto skupia się, żeby budować jakieś głębsze relacje międzyludzkie. To było dla mnie nowe. Telefony nie są zabronione. Są wszechobecne. Można dzwonić, pisać, serfować po internecie. To na pierwszym planie. Ale też myślę, że dosyć szybko przyzwyczaiłem się do nowych zwyczajów. Nie miałem z tym problemów – mówił Adam Buksa w rozmowie z prowadzącymi Temat Dnia w Weszło FM. Spisaliśmy tę rozmowę. Zapraszamy.\nSpędziłem święta w gronie rodzinnym. Dokładnie tak jak sobie planowałem. Fajnie spędzony czas, już tęskniłem za Polską, za domem. Sporo czasu spędziłem w Stanach Zjednoczonych. Nie było możliwości, żeby wyjeżdżać, pandemia zrobiła swoje.\nKiedy wracasz do USA?\nW Polsce będę jeszcze trzy tygodnie. Miałem wracać 17 stycznia, ale zamknięta została Wielka Brytania, więc odwołano mój lot przez Londyn i na razie czekam na decyzję klubu w sprawie nowego terminu podróży. Pewnie data nie zmieni się jakoś bardzo. Na razie trenuję indywidualnie.\nTo był dla ciebie dobry rok?\nWszystko zdominowała pandemia. Mimo to uważam, że to rok na plus w moim wykonaniu. Udało się dograć ligę do końca. I choć rozgrywki MLS zostały okrojone o czternaście spotkań ze względu na wirusa, to i tak trzeba doceniać fakt, że zostały rozegrane, bo dużą sztuką było przeprowadzenie tego przy problemach w Stanach. Sprawiliśmy z New England Revolution dużą rewolucję. Nikt nie spodziewał się nas w pierwszej czwórce, a zaliczyliśmy bardzo dobrą końcówkę ligi.\nTeż jestem zadowolony. Rozegrałem wszystkie spotkania. Statystyki niezłe, choć wiadomo, że zawsze chce się więcej, zawsze jest za mało. Ile bym nie strzelił, wiem, że stać mnie na więcej. Ale to dobra pozycja wyjściowa przed kolejnym sezonem. Wiecie, przeprowadzka, zza ocean, do zupełnie nowej ligi, nigdy nie jest łatwa i wymaga pewnego poświęcenia. A u mnie przebiegło to płynnie.\nSzybko odnalazłeś się w szatni?\nSzatnia jest mieszanką kulturową. Nie byłem ciekawostką. Wszyscy są przyzwyczajeni do tego, że w szatni w Stanach Zjednoczonych są ludzie z całego świata. Polska jest im dobrze znana. Wiele osób w Bostonie i w jego okolicach ma polskie korzenie. Dziadków, pradziadków, dalszych przodków. Mają o nas dobre zdanie. Natomiast sama atmosfera w szatni jest zupełnie inna. W Stanach Zjednoczonych każdy robi swoją robotę, mało kto skupia się, żeby budować jakieś głębsze relacje międzyludzkie. To było dla mnie nowe. Telefony nie są zabronione. Są wszechobecne. Można dzwonić, pisać, serfować po internecie. To na pierwszym planie. Ale też myślę, że dosyć szybko przyzwyczaiłem się do nowych zwyczajów. Nie miałem z tym problemów.\nMasz dalej przed oczami sytuację z finału konferencji z Columbus Crew? Trafiłeś w słupek.\nNie rozpamiętuję. W samych play-offach miałem trzy słupki i poprzeczkę. Piłka obijała bramkę po moich strzałach. Columbus Crew był lepszy. Zasłużył na zwycięstwo. Ja osobiście nie wyglądałem źle. Miałem swoje okazje, ale na końcu liczy się wynik, a Crew w ścisłym finale zmietli Seattle Sounders.\nByliście nieco rozgoryczeni przez fakt, że wasza obecność w tej fazie play-off stanowiła zagrożenie i druga taka okazja może się zwyczajnie nie zdarzyć?\nDrużyna piłkarska jest na poważnie budowana od dwóch lat. Wcześniej właściciel skupiał się głównie na drużynie futbolu amerykańskiego – New England Patriots, którzy są najbardziej utytułowani w historii tej dyscypliny w Stanach Zjednoczonych. Teraz zależy mu na piłce nożnej. Wybudował centrum treningowe warte kilkadziesiąt milionów dolarów. Sprowadza coraz lepszych zawodników. Jego celem jest zdobycie mistrzostwa MLS. Również dlatego w klubie pracuje Bruce Arena, czyli najbardziej utytułowany trener w USA. I Bruce Arena mówi otwarcie, że w kolejnym sezonie gramy o pełną pulę. O triumf w MLS. Nie ma usprawiedliwień, nie ma zabawy w dyplomację. Budujemy drużynę na mistrzostwo. Plany są mocarne.\nJaki to trener?\nWyważony szkoleniowiec. Patrzy na wszystko analitycznie. Raczej z nami nie rozmawia. Zajęcia często prowadzą jego asystenci. Poza funkcją trenera pełni też rolę dyrektora sportowego, więc zarządza w angielskim stylu. Wielki autorytet. Każdy wie, ile w amerykańskiej piłce osiągnął, dlatego ma respekt. Musiałem się go uczyć jako zawodnik. Początkowo nie wiedziałem trochę, czego może ode mnie oczekiwać. Znalezienie wspólnego języka zajęło nam trochę czasu. Im dalej w las, tym było lepiej. I końcówka pokazała, że rozumiemy się dobrze. A mieliśmy swoje problemy – sporo kontuzji w czasie sezonu. Pandemia spowodowała, że mieliśmy trzy okresy przygotowawcze. Nie był to łatwy rok, ale wszystko wyszło.\nJak przebiegała pandemia w Stanach Zjednoczonych?\nMoże to zabrzmi banalnie i śmiesznie, ale żeby wszystko dobrze zrozumieć Stany Zjednoczone trzeba podzielić na stany. Wszędzie były inne restrykcyjne, inne wytyczne. W Massachusetts było to względnie luźne. Nie doszło do całkowitego lockdownu. Można było swobodnie się poruszać, nikt nie karał za brak maseczek, ale pojawiały się zalecenia, żeby być odpowiedzialnym. Uważam też, że całe amerykańskie społeczeństwo jest bardziej posłuszne niż polskie społeczeństwo. Ufają państwu, ufają gubernatorowi, a on prosił ludzi, żeby nosili maseczki, żeby dezynfekowali ręce, żeby zachowywali dystans społeczny, żeby ograniczyli spotkania towarzyskie. Dwa razy nie trzeba było powtarzać. Bywało czasami tak, że chodziłem bez maski, bo nie uznawałem tego za konieczne, nie będąc w tłumie ludzi, i zdarzało się tak, że podchodził do mnie nie policjant, a zwykły obywatel, prosząc mnie, żebym jednak zakrył usta i nos, bo sytuacja na świecie jest jaka jest. Inna mentalność.\nMLS też stanęło na wysokości zadania. Organizacyjnie wymagało to sporej kreatywności, żeby dograć ten sezon do końca. Tak samo turniej w Orlando, w czasie którego byliśmy skoszarowani przez miesiąc. Testy od kwietnia do grudnia w odstępie dwóch dni. Wszystko na koszt ligi. Monitoring osób chorych był bardzo dobry. Chorzy byli natychmiastowo odsuwani od reszty zespołu. Nie kolidowało to z meczami. Nie było łatwo, ale udało się wszystko rozegrać bardzo sprawnie.\nZ tego, co mówisz moglibyśmy uczyć się od Amerykanów dyscypliny, więc spytam przewrotnie: czego Amerykanie mogliby uczyć się od Polaków?\nAmerykanie uwielbiają dyscyplinę, wytyczne, restrykcje, zasady. Śmieję się czasami, że żyją trochę jak roboty, ludzie podłączeni do prądu. Trudno tam nawiązać koleżeńskie relacje. Zakumplować się. Tam wszyscy żyją swoim życiem. Każdy ma pracę do wykonania. Ciężko pracują, harują. Brakuje im spontaniczności, luzu, szyderki, czyli tego, co mamy my, Polacy w genach. Brakuje mi tego. Łatwo tam złapać monotonię w szatni. Bywa nudno. A jak byłem w szatni Pogoni, to zawsze było głośno, wesoło, zabawnie. I tak samo na co dzień w Polsce. U nas przyjemniej idzie się na kawę, na obiad, tak o, normalnie, posiedzieć i pośmiać się. W Stanach Zjednoczonych o to ciężej. Nie wiem, czy tak wpłynęła na nich pandemia czy tacy są zawsze, ale to widoczna różnica.\nWidzisz siebie w MLS za kilka lat czy chcesz wrócić do Europy?\nMój plan jest niezmienny. Jadąc do USA nie mówiłem, że chcę się tam osiedlać. To kolejny krok w mojej karierze i tego się trzymam. Mam kontrakt na trzy lata, minął już rok, a docelowo myślę o powrocie do Europy. Nie wyobrażam sobie opcji, żeby w USA zakotwiczyć dłużej. Kiedy nastąpi powrót? Na razie nie wiadomo, ale myślimy nad różnymi rozwiązaniami, stąd też współpraca z Pinim Zahavim.\nCzym MLS może przekonać młodego polskiego piłkarza?\nTo zbyt ogólne. Analiza potencjalnych kierunków transferowych musi być rozbudowana – własne możliwości, liga, klub, trener, koledzy z zespołu, otoczenie, potencjał. Nie powiem, że Europa jest lepsza od Stanów Zjednoczonych albo Stany Zjednoczone od Europy – to zależy od sytuacji. Jak ktoś ma 34 lata i chce jechać do USA, to naturalnie ma inne cele niż ktoś, kto ma 24 lata i wszystko przed sobą. Jeżeli mówimy o młodym piłkarzu, który chce wyjechać do MLS, zrobić krok do przodu przez dwa-trzy lata i wrócić do Europy, to tak, oczywiście, da się i nie ma w tym nic złego. Polecam. Bardzo dobra liga. I niedoceniania. Gra się bardzo szybko, dynamicznie, można wejść na wyższy poziom względem Ekstraklasy. Ale jeśli ktoś chce zostać na kilka lat do przodu, to musi polubić życie w USA, polubić klimat – ja siebie w tym układzie nie widzę.\nMasz kontakt z Jerzym Brzęczkiem? Wiesz, że jesteś obserwowany?\nByłem w kontakcie z selekcjonerem Jerzym Brzęczkiem w czasie wrześniowego zgrupowania, kiedy dostałem powołanie, ale ostatecznie nie pojechałem przez wzgląd na sytuację pandemiczną. Wszystko rozgrywało się na linii klub-PZPN.\nMiałeś żal do klubu?\nNie do klubu, po prostu byłem zły na całą sytuację. Reprezentacja to absolutny priorytet. Zrobię wszystko, żeby powołania przychodziły regularniej. Ale rozumiem też klub. Jeśli pojechałbym na kadrę, to musiałbym opuścić sześć meczów ligowych przez kwarantannę, a to bardzo dużo. Klub skorzystał więc z okazji zatrzymania mnie na kluczowe mecze. Nic dziwnego. Mają swoje oczekiwania, zapłacili za mnie duże pieniądze, rozumiem ich podejście. Walczyli, żebym został w USA. Ja za każdym razem podkreślałem, że chcę jechać na reprezentację, przekonywałem, ale głos klubu był ponad moim. Musiałem się dostosować.\nA potem był jeszcze kontakt?\nNie było kontaktu.\nROZMAWIALI WOJCIECH PIELA I MONIKA WĄDOŁOWSKA\nAdam Buksa MLS New England Revolution\nponoć leo messi się tam wybiera zatem buksa będzie grzał ławę tudzież czyścił kibel\nDecyzję dotyczącą przyszłości Messi ma podjąć dopiero w czerwcu przyszłego roku, choć mógłby odejść za darmo już w styczniu. – Wyobrażam sobie wyjazd do Stanów Zjednoczonych i granie w MLS.\nPonoć napiszesz kiedyś coś śmiesznego ale ja tam raczej w tę plotkę nie wierzę\nTa jedna łapka w górę to od autora tego debilnego komentarza.


Gol Obraniaka w Pucharze Francji - Darmowa Kasa\nTypy bukmacherskie > Piłka nożna > Liga francuska > Gol Obraniaka w Pucharze Francji\nLudovic Obraniak zdobył kolejną bramkę dla Girondins Bordeaux. Tym razem reprezentant Polski wpisał się na listę strzelców w meczu 1/8 finału Pucharu Francji przeciwko czwartoligowemu Raon-l’Etape.\nŻyrondyści mimo gry na wyjeździe byli oczywiście zdecydowanymi faworytami do awansu do 1/4 finału. Nikt nie spodziewał się jednak, że drużyna występująca na co dzień w IV lidze francuskiej sprawi takie kłopoty renomowanemu zespołowi, który walczy o mistrzostwo kraju.\nLudovic Obraniak rozpoczął mecz na ławce rezerwowych jednak trener Żyrondystów Francis Gillot już w przerwie zdecydował się na zmianę wpuszczając Polaka. Pomocnik reprezentacji Polski w 58 minucie wpisał się na listę strzelców otwierając wynik spotkania. Bardzo odważnie grający gospodarze doprowadzili jednak do wyrównania i mecz zakończył się wynikiem 1:1. Dogrywka również przyniosła po golu dla obu drużyn. W dodatkowym czasie gry Obraniak otrzymał żółtą kartkę.\nW rzutach karnych lepsi okazali się przyjezdni i to oni awansowali do kolejnej rundy.\nRaon-l’Etape – Girondins Bordeaux 2:2 (0:0) karne: 3:5\nStrzelcy dla Bordeaux : Obraniak 58, Cheick Diabate 113 (k)\nSkład Bordeaux: Cédric Carrasso – Florian Marange, Ludovic Sané, Maxime Poundje, Jaroslav Plašil, Julien Faubert ( 78, Marc Planus), Abdou Traoré ŻK, Grégory Sertic, Henri Saivet ( 46, Ludovic Obraniak ), Cheick Diabaté, Hadi Sacko ( 46, Nicolas Maurice-Belay).\nLiga francuska, Piłka nożna


Pościel dziecięca 90x120 cm bawełniana w miki z kokardami - DesignPremium.pl\n> Pościel dziecięca 90x120 cm bawełniana w miki z kokardami\nPościel dziecięca 90x120 cm bawełniana w miki z kokardami\nBiała tkanina pokryta jest drobnym wzorem, który przedstawia głowy myszki miki. Oprócz nich widoczne są małe kokardki, które znajdują się nie tylko na głowach, ale również pomiędzy nimi. Kolory dominujące na wzorze to biel i czerń. Myszki mają czarne lub białe wypełnienie. Można zauważyć również myszki wypełnione czarnymi kropeczkami. Kokardki są w kolorze różowym.


Eltel Networks wprowadza zmiany w strukturze organizacyjnej\nEltel Networks kontynuuje wdrażanie mobilnych sieci w Polsce\nEltel Networks Telecom przy współpracy z HUAWEI POLAND rozpoczął realizację drugiej fazy projektu SWAP wykonywanego na rzecz operatora sieci komórkowej ORANGE. Projekt obejmuje wymianę sprzętu w technologii 2G w południowej i zachodniej Polsce. Zakończenie projektu planowane jest na grudzień 2011 roku.\nZmiana na stanowisku Dyrektora Finansowego w ELTEL Networks S.A.\nZ dniem 01.09.2011 Pani Ewelina Szczygielska objęła stanowisko Dyrektora Finansowego spółki ELTEL Networks SA.\nZmiana w Zarządzie spółki Eltel Networks SA\nZ dniem 30 czerwca 2011 roku Pan Dawid Kunc, zrezygnował z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki Eltel Networks SA (ENSA), by podjąć nowe wyzwania zawodowe w innych sektorach gospodarki.\nKolejny dobry rok Eltel Networks\nGrupa Eltel Networks odnotowała za rok 2010 wynik 5.0% EBITA (43,1 mln EUR) pomimo niekorzystnych warunków rynkowych w pierwszej połowie minionego roku. Dzięki temu korzystnemu wynikowi finansowemu, już trzeci rok z rzędu można uznać za sukces Eltel Networks. Plasuje się on w rankingu liderów na rynku usług dla sieci Infranet w Europie.\nPolskie sieci w dobrych rękach\nEltel Networks SA (ENSA), największego dostawcę usług w zakresie utrzymania sieci telekomunikacyjnych w Polsce oraz jego najważniejszego klienta - Telekomunikację Polską S.A. (TPSA), wiodącego dostawcę rozwiązań telekomunikacyjnych w kraju, łączą dwie umowy ramowe na usługi zapewniające najwyższą jakość sieci telekomunikacyjnych dla 3 milionów abonentów w Polsce.\nEltel Networks Olsztyn SA nabył akcje ZWSE SECO Toruń S.A.\nEltel Networks Olsztyn SA nabył całość akcji ZWSE SECO Toruń S.A. Od dnia 1 października 2010 roku Zakład Wykonawstwa Sieci Elektrycznych SECO Toruń S.A. znajduje się w strukturach Eltel Networks. Spółka w Toruniu zmieniła nazwę na Eltel Networks Toruń SA\nPoprzednia 15 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15


Podkład 123 Perfect Foundation Bourjois 51 Light Vanilla | ekobieca.pl\nMinisterstwo Dobrego Mydła Rękawica Jutowo-Konopna\nBourjois 123 Perfect Foundation Podkład korygujący niedoskonałości cery 30 ml kolor: 51 Light Vanilla 3 korygujące pigmenty nieskazitelna cera, zero niedoskonałości 24-godzinne nawilżenie trwałość do 16 godzin SPF 10 123 Perfect to podkład,\n4.47/5 (87 opinii)\n51 Light Vanilla52 Vanilla53 Light Beige54 Beige 55 Dark Beige\nKod katalogowy: 10457\nMam skórę raczej suchą, ale dobrze ją nawilżam, podkład zachowuje się bardzo dobrze. Utrzymuje bardzo długo, ładnie wygładza, nie towrzy efektu maski, ma taki miłe satynowe wykończenie, nie wyciera się przy dotknięciu.\nBeata, Poznań (Poznań-Stare Miasto)\nUżywam od lat i nie zmieniam! Makijaż wygląda naturalnie.\nUlubiony. Długotrwały, nie jest ciężki na twarzy, nie waży się, średnie krycie, idealne na codzień. Polecam\nŁadnie kryje. Ładnie się rozprowadza. Długo utrzymuje się na twarzy.\nProdukt sprawdza na codzień w sezonie wiosenno-letnim. Krycie na średnim poziomie, bardzo naturalny efekt, choć dobrze radzi sobie z zaczerwienieniem i drobnymi niedoskonałościami. Świetnie stapia się z cerą i ma śliczny żółtawy odcień bez różowych podcieni.\nBardzo dobry podkład. Trwały, nie wysusza, naprawdę kryje. Polecam :)\nOpinie o Bourjois 123 Perfect Foundation - Korygujący podkład do twarzy, 51 Light Vanilla\nWracam do niego co jakiś czas. Kolor najjaśniejszego odcienia jest jednak zbyt ciemny dla mojej karnacji i zazwyczaj mieszam go z innym podkładem. Plus za żółte tony. Dobre krycie.\nPlusy: nie podrażnia, nie zatyka, nie ciemnieje na twarzy. Minusy: raczej słabe krycie. Ogólnie używam produktu w cieplejsze dni, gdy nie chce mieć ciężkiej maski, tylko delikatnie wyrównany koloryt.\nSłabo przykrywa zaczerwienienie na twarzy, wyglada poprawnie ale to nie to czego szukam. Kolor trochę za ciemny i dodatkowo mega oksyduje. Nie zauważyłam żadnego nawilżenia. Szybko się wyświeca i schodzi z nosa (mam wrażliwą cere mieszaną: suche policzki+zaczerwienienia i przetluszczajaca się strefa T) Szukam dalej.\nJeśli chodzi o plusy to podkład ładnie matuje nie trzeba używać pudru, jest łatwy w aplikacji ze względu na opakowanie z pompką, nie sprawia efektu "maski". Z minusów wysusza skórę, ciemnieje na skórze, dość szybko się ściera\nPodkład z dobrym kryciem, wyrównuje koloryt, łatwy w aplikacji.\nDobrze kryje, ale wykończenie zbyt matowe i niestety bardzo ciemnieje.\nBardzo dobry podkład, używam go od dwóch lat i nie zamieniłabym na żaden inny. Super kryje oraz nie wysusza skóry :) Polecam!\nPodkład o lekkim zapachu i aksamitnej konsystencji,dobrze rozprowadza się na skórze dając skórze naturalny odcień. Nie wysusza skóry oraz kryje lekkie niedoskonałości. Wystarczył mi na całą weselną noc bez efektu" świecenia" nad ranem. ;) Polecam\nPodkład oceniam na 4 gwiazdki gdyby jeszcze mógł zakryć drobne niedoskonałości byłby idealny. Nakładanie jego jest bez narzutu, nie ma efektu maski tylko lekko opalonej buzi. Cienie pod oczami też ukrywa, jedynie zaczerwienienia bądź widoczne naczynka może ukryć jedynie pod grubszą warstwą podkładu dlatego stąd moja ocena\nBardzo dobry podkład, ładnie wygląda na twarzy.\nWedług mnie podkład sprawdza się świetnie. Nie podkreśla suchych skórek, ma ładny żółty odcień, świetnie potrafi zakryć niedoskonałości.\nUwielbiam ten podkład. Zamówiłam go z ciekawości. Podkład trochę ciemnieje ale idealnie wpasowuje się w mój kolor cery. Ładnie ujednolica skórę. Średnie krycie. Polecam\nPrzyjemnie się rozprowadza, lekki. Ładny żółty kolor. Dość długo się utrzymuje na twarzy. Zapach jak dla mnie taki sobie ale nie przeszkadza mi za bardzo. Ogolnie fajny produkt :)\nMam sporo przebarwień potrądzikowych, które ukrywam każdego dnia pod korektorem. Ten podkład ma wystarczające krycie, by ukryć moje zmiany.Nie wysusza skóry ani nie powoduje świecenia. Polecam do skóry mieszanej a nawet tłustej.\nMój ulubiony podkład! ♥ Delikatny na twarzy, z łatwością się rozprowadza, daje efekt delikatnego, subtelnego matu, twarz wygląda bardzo zdrowo i naturalnie, ma mega krycie, zakrywa zaczerwienienia i nie gryzie się z innymi produktami. Warto jest zainwestować trochę więcej pieniędzy ;)\nBardzo lekki , nie wysusza, idealnie stapia się ze skórą i do tego wydajny . Dla mnie idealny :)\nZdecydowanie jest to mój faworyt. :) Idealnie wyrównuje koloryt oraz kryje zaczerwienienia.\nKarolina, Bielsk Podlaski\nProdukt ciemnieje, ale mi to odpowiada, bo wtedy odcień bardziej mi pasuje. Jeśli nie to "bielę" go ecocerą. Krycie ma kiepskie, ale jak chcę odpocząć od revlona , to na codzień sięgam po niego. Skóra tłusta szybko sie świeci i niestety sciera. Po całym dniu, nie ma go praktycznie na twarzy. Myślę, że najlepszy będzie dla osób, które nie mają problemów skórnych i potrzebują tylko wyrównania kolorytu twarzy. Nie zapycha. To taki średniak.\nU mnie się nie sprawdza, siedzi na skórze wcale się nie wtapia.\nJeden z lepszych podkładów, nakładany gąbeczką i przypudrowany ładnie się trzyma, pokrywa bez większych problemów niedoskonałości, wyrównuje ładnie koloryt cery a przede wszystkim wygląda naturalnie.\nMialam odcień 51 jest jasny i zawiera w sobie żółty pigment bedzie pasował tym kobietom które maja jasna karnacje. Niestety podała ciemniej. Ma dosyć dobre krycie jednak na mojej cerze się nie sprawdził ważył się był bardzo widoczny na twarzy wyglądało to niezbyt naturalnie.\nprodukt dobry, średnio kryjący. Nie tworzy maski i nie wysusza. Wydajny. polecam.\nWedług mnie bardzo dobry podkład, delikatnie ciemnieje ale dla mnie to akurat na plus. Gorąco polecam.\nBardzo dobry produkt serdecznie polecam na świetne krycie pięknie wygląda na twarzy :)\nJak dla mnie ideał, krycie średnie, ale zadowalające. Daje delikatny mat i nie tworzy maski na twarzy. Polecam\nJak dla mnie jeden z lepszych podkładów drogeryjnych. Dla mojej jasne karnacji wybieram kolor 51, delikatnie ciemnieje, ale dopasowuje się do twarzy. Na pewno nie utrzymuje się 16h, ale daje radę przez cały dzien w pracy :)\nKryje naprawdę przyzwoicie. Wspaniały żółty pigment, który będzie pasował większości Polek. Dobrze miesza się z innymi produktami nie warząc się. Mimo cery mieszanej na macie aż tak mi nie zależy,ale tu też na plus\nWybrałam kolor 51 i mimo, że nie jestem typowym bladziochem to kolor jest ok. W porównaniu do healthy mix numeracja kolorów jest trochę inna, bo healthy mix nr 52 jest najbliższy 123 perfect nr 51. Oceniając 123 perfect podkład jest całkiem ok, jednak należy pod niego nałożyć krem który zostawia po sobie odczuwalne nawilżenie na twarzy. Podkład daje dużo bardziej matowe wykoczenie niż healthy mix, trudniej się z nim pracuje dlatego lepiej jeśli buzia jest lekko śliska i miękka, wtedy pokład przyjemnie się rozprowadza a nie ujmuje mu to właściwości. Uważam że kryje nieco lepiej niż healthy mix, natomiast nie jest to full krycie, co mi akurat nie przeszkadza bo nie lubię takiego efektu. Dobry na co dzień.\nMimo że to najjaśniejszy kolor jest po prostu zbyt ciemny. Bardzo podoba mi się krycie i formuła, rzeczywiście zakrywa niedoskonałości i nie muszę przy nim używać korektora, a po nałożeniu wystarczy tylko delikatne przypudrowanie, bo sam w sobie ma takie pudrowe wykończenie. Zostawię go jednak na lato, bo teraz jestem do niego zbyt blada\nPodkład jest bardzo widoczny na twarzy, cera nie wygląda zdrowo. Najjaśniejszy kolor jest dość ciemny, a sam produkt nie utrzymuje się zbyt długo.\nProdukt NIE SPEŁNIŁ obietnic producenta ani moich oczekiwań. Nałożony rano o 7;00 do 15;00 już się ściera. Nie pokrywa wyprysków, trzeba nałożyć kilka wartw podkładu, aby rzeczywiście uzyskać kryjący efekt. Po kilku godzinach noszenia produktu twarz zaczyna się świecić. Podkreśla suche skórki oraz ogólnie suche miejsca na twarzy. Ciemnieje!!!!!!! na skórze, ale chyba więksość podkładów Bourjois tak ma. W porównaniu z Estee Lauder Double Wear wypada MEGA SŁABO, w porównaniu z Revlonem - słabo. Z plusów to faktycznie jest lekki oraz nie waży się. Być może kupię jeszcze w przyszłości jako podkład "nie kryjący" :)\nJeżeli ktoś ma problem z suchymi skórkami to zdecydowanie odradzam, jest dość gęsty przez co łatwo można zrobić nim maskę na twarzy\nBardzo kiepskie krycie, daje efekt maski\nMam cerę suchą i u mnie podkład nie sprawdził się ponieważ było widać każdą suchą skórkę. Konsystencja podkładu jest dobra i kolor też dobrze się dopasował\nŚwietny podkład, fajnie się rozprowadza, idealny kolor, długo utrzymuje się na twarzy i nie świeci się. Sprawdza się w każdej sytuacji :)\nBardzo fajny produkt. Ładnie pachnie, jest lekki- idealny na lato :)\nNatalia, Wólka Pełkińska\nPodkład delikatnie ciemnieje, nie utrzymuje się u mnie do 16 godzin jak obiecuje producent. Jednak jest lekki na skórze i świetnie zakrywa niedoskonałości.\nPodkład bardzo ładnie ujednolica cerę, ale na większe problemy skórne nie daje rady. Minusem jest to, że się utlenia i trzeba go szybko nakładać.\nNa skórze się utlenia, więc nie polecam osobą z jasną karnacją, ale ogólnie dobry produkt\nCałkiem fajny podkład. Ładnie kryje ale nie można mieć przesuszonej skóry\nPodkład dobrej jakości, o przyjemnym zapachu. Niestety po zaschnięciu podkreśla suche skórki. Mój faworyt zdecydowanie na lato, ze względu na lekką konsystencje i brak efektu maski.\nświetny, podobnie jak jego rozświetlająca wersja, ALE nie dla suchej skóry - jest bardziej matujący i trochę przesusza. Bardzo dobrze kryje małe niedoskonałości i zaczerwienienia, nieźle się trzyma i współpracuje z korektorami i pudrem.\nUwielbiam ten podkład. Ładny zapach, idealna konsystencja, wytrzymały, kryje niedoskonałości, naturalnie wyglądający. Idealny! )\nnaprawdę świetny podkład :D wszystkie pozytywne opinie na jego temat to prawda i odcień 51 wcale nie jest taki ciemny jak się mówi\nMi ten podkład się w ogóle się nie sprawdził. Bardzo szybko zastygał na mojej twarzy i podkreślał pory, których po użyciu innego podkładu zupełnie nie widać. Oddałam koleżance i ona miała taki sam problem.\nBardzo dobry podkład. Idealnie stapia się z moją cerą. Ładnie wygląda przez cały dzień. Nie ciemnieje. Idealny na co dzień. polecam\nbardzo dobrze kryjący podkład nie robiący efektu maski :) miło się go nosi, dobrze się trzyma, dopasowuje się do kolorytu cery. Polecam, bo warto :)\nFajnie kryje i matuje, ale czasami podkreśla suche skórki. Na twarzy ciemniej, dość długo się utrzymuje\nPodkład ładnie przykrywa niedoskonałości, nie ściera się, długo utrzymuje na skórze. Jedynym minusem jest to, że ciemnieje, dlatego mieszam go z bardzo jasnym podkładem loreal true match i wtedy wszystko jest ok.\nKonsystencja produktu rewelacyjna. Trochę ciemnieje, ale przy odcieniu mojej skóry, nie ma żadnego odcięcia, anie efektu maski. Wyrównuje koloryt skóry, ale nie kryje do końca niedoskonałości. Za bardzo nie lubi się z pudrem bambusowym z ecocery, Opakowanie nie pozwala do końca wykorzystać produktu. .\nFajny podkład, jednak najjaśniejszy odcień 51 jest trochę ciemny. Teraz dopasował się idealnie ponieważ jestem opalona, na zimę muszę poszukać innego jaśniejszego. Formuła jest ok nie spływa z twarzy, długo się utrzymuje.\nmój bezwzględny ulubieniec, niezawodny. Trzeba tylko przy zakupie brać pod uwagę fakt, że trochę ciemnieje, ale na szczęście nie do żadnej pomarańczy, ładna gama odcieni.\nSerdecznie polecam podkład zwłaszcza posiadaczkom cery tłustej i mieszanej. Lekko ciemnieje, dlatego warto wybierać ton o jeden jaśniejszy, aczkolwiek ja jestem bladziochem i mając nr 51 przy odpowiednim nałożeniu mam cerę wyglądającą zdrowo i promiennie. Podkład ma dosyć charakterystyczny zapach, ale mi on akurat przypadł do gustu.\nŁadnie kryje ale bez efektu maski, fajna konsystencja, delikatnie matuje i do tego ładnie pachnie. Podkład na 5+! :)\nPodkład ma dość dobre krycie, minimalnie ciemnieje i podkreśla suche skórki, ładnie wtapia sie w skóre\nUlubiony podkład o pięknym, jasnym i żółtym kolorze. Utrwalony pięknie utrzymuje się na twarzy. Polecam\nCałkiem dobry podkład :)Dobrze kryje,ładnie wygląda na skórze, trochę podkreśla suche skórki i lekko wchodzi w zmarszczki. Odrobinę ciemnieje,ale jest to prawie niewidoczne.\npieknie wyglada na skórze, wtapia sie w nią, daje satynowe wykonczenie no i pompka bardzo ulatwia życie :)\nFajny podkład, dość lekki jak na tak dobre krycie i efekt matu. Nie jest on pudrowy lub płaski, ale strefa T nie świeci jak kula dyskotekowa. Zdecydowanie zadowolona będzie skóra tłusta i mieszana z problemem przetłuszczania się. Do suchej zdecydowanie się nie nadaje. Nie podkreśla nierówności na skórze i jest dośc trwały - do 6 godzin daje radę. Zapach podobny do revlon CS, co mi osobiście nie przeszkadza.\nLubię jego zapach. Kryje idealnie. Sprawdzony produkt, nie pierwszy raz kupiony, właściwie używam podkładów Bourjois od kilku lat.\nUwielbiam konsystencję tego podkładu i to jak łatwo się go nakłada! Kryje nieźle, ale niestety dosyć szybko się wyciera... Dla osób o bardzo jasnej karnacji nie polecam, trochę ciemnieje :( W sezonie letnim kiedy będę opalona pewnie sprawdzi się super, teraz muszę wrócić do innego podkładu.\nOdejmuję gwiazdki tylko dlatego, że ciemnieje i to dość znacznie. Gdyby nie to, to byłby moim nr 1 wśród podkładów. Jest pudrowy, ale nie daje efektu tępego matu, nałożony pędzlem lub gąbeczką daje średnie krycie idealne na co dzień i dosyć długo utrzymuje się na twarzy. Z ciemnieniem poradziłam sobie używając białego podkładu z Makeup Revolution, ale na dłuższą metę to za dużo zabawy.\nJedyne co mogę o nim powiedzieć: CUUUDOOOOWWWNY!! Kolor dla mnie idealny, piękne wykończenie, krycie średnie ale można stopniować przy czym nadal wygląda naturalnie, lekki, delikatny, wydajny, błyskawicznie sie rozprowadza, nie tworzy efektu maski, utrzymuje się cały dzień na mojej tłustej cerze. Na pewno kupię ponownie :)\nPomimo wielu opinii,że ciemnieje postanowiłam go kupić. Raz ciemnieje,raz nie, jeszcze nie wiem od czego to zalezy. Bardzo ladine wyglada na skórze,matuje ja i dlugo sie utrzymuje, ale chyba jednak wole bardziej rozswietlajacy efekt Healthy Mix ;)\nDlaczego nikt mi nie powiedział, że on ciemnieje? :( normalnie pasuje do mojej karnacji a gdy zaschnie robi się z niego pomarańczka. Może jakaś baza pod makijaż pomoże? Szkoda mi go bo jest bardzo fajny w konsystencji i jak się wchłania i trochę kosztował.. Pomocy\nBardzo dobry produkt. Ze mną jest już trzecia buteleczka tego podkładu, jest idealny na okres jesień-zima. Krycie średnie, dobre na co dzień, nie daje tepego matu, a jest bardziej satynowy w wykończeniu. Daje ładny efekt drugiej skóry. Jednak należy pamiętać o dobrej pielęgnacji skóry, ponieważ na dłuższą metę może wysuszac.\nAktualnie mój ideał. idealnie kryje niedoskonałości i nadaje skórze blasku ;) nie zamienię go na żaden inny!\nDobry produkt, dla mojej cery chyba najlepszy. Polecam do cery problematycznej, fajnie matuje i ma idealny odcień. Troszkę podkreśla suche skórki ale to jedyny minusik.\nWysusza,czuję że mam maskę na twarzy krycie zadowolające,trwałosc średnia i mam wrazenie jakbym nakładała pastę na twarz\nŚwietny podkład! Idealnie ukrywa robne niedoskonałości i wyrównuje koloryt skóry, ale nie odznacza się na twarzy i wygląda naturalnie. Jest bardzo trwały, przyjemnie pachnie. Polecam!\nNajlepszy podkład - delikatny, nie zółty, nie różony, bardzo naturalny. Nie ściera się, nie świeci. Będę stosować dalej. Jestem wymagająca jeśli chodzi o podkład, a ten mogę polecić.\nPo długich testach: Krycie zadowalająca (przy skórze z małymi niespodziankami, i przybarwieniami), nie oczekiwałabym jednak krycia w 100%. Kolor dla mnie idealny. Pięknie ujednolica koloryt cery. Buteleczka na plus. Wydajność bardzo dobra. Rozprowadzanie super. Minusem może być właśnie krycie. Zapach nie każdemu może odpowiadać. Mi odpowiada, ale już np. mojej mamie nie.\nProdukt bardzo fajnie wtapia się w skórę nie powodując efektu maski, ładnie pachnie. Jest bardzo wydajny wystarczy niewielka ilość aby rozprowadzić podkład po całej twarzy. Na twarzy wygląda bardzo naturalnie.\nLekki, ładnie pokrywa cerę (drobne niedoskonałości), bardzo naturalnie wygląda i nie tworzy efektu maski i tzw. "cake-a" oraz nie waży się. Mam 51 light vanilla i ten kolor nadaje się do jasnych i średni-jasnych cer. Neutralny kolor nadaje się do typów zimnych i ciepłych. Jedynym minusem jest niski SPF:(, stąd odejmuję 1 gwiazdkę. Generalnie polecam :)\nWYSUSZA! nigdy nie miałam problemu z suchą skórą. A po nim ten problem powstał....Poza tym szybko znika z twarzy- nie ma co liczyć na 16 godzin ujednolicenia. Kolejny minus-aplikacja. Strasznie ciężko się z nim pracuje pędzlem. Palcami bez problemu. Jednak są i plusy- Odcień dla bladziochów w sam raz, pompka (której brak np. w revlonie) i ostatni to pudrowe zakończenie. Daje ładny efekt. Może skuszę się jeszcze na niego, bo nie robi efektu maski.\nPodkład godny polecenia, delikatnie się rozprowadza, wyrównuję koloryt, kryje zaczerwienienia i delikatne niedoskonałości. Cieszę się, że go kupiłam :)\nPodkład bardzo ładnie wyrównuje koloryt, nie należy do mocno kryjących, ma lekką konsystencję.\nBardzo dobry podkład! Wystarczy minimalna ilość do pokrycia całej twarzy. Błyskawicznie się rozprowadza, wyrównuje koloryt, kryje niedoskonałości. Wygląda naturalnie. Nie trzeba go przypudrowywać, ponieważ ładnie matuje. Jednak nie polecam do cery suchej (może ją dodatkowo przesuszać).\nPrzyjemny zapach, idealne pokrycie niedoskonałości. Polecam ! :)


– znaczek nie oznacza tutaj jakiejś “liczby”, ani w ogóle jakiegoś obiektu matematycznego, tylko SYMBOLIZUJE rozbieganie do nieskończoności (nieskończoność nie jest liczbą!)\n– znaczek nie oznacza wcale liczby , tylko SYMBOLIZUJE zbieganie do zera\n– znaczek nie oznacza wcale liczby , tylko SYMBOLIZUJE zbieganie do 1\n– symbol nieoznaczony nie oznacza wcale dzielenia jakiejś “liczby” przez jakąś “liczbę”, tylko SYMBOLIZUJE sytuację, w której licznik i mianownik rozbiegają do nieskończoności\n…możemy powiedzieć, że mamy w niej symbol nieoznaczony , ponieważ licznik i mianownik w wyrażeniu rozbiegają do .\nW wyrażeniu NIE możemy sobie nieskończoności “skrócić”, ponieważ w wyrażeniu nieoznaczonym NIE oznaczają one w ogóle liczb, które można by “skracać’ ,wykonywać na nich działania itp.\nW wyrażeniu również nie możemy na starcie czegoś “skrócic”, ale nie dlatego, że są jakieś przyczyny formalne – ale po prostu dlatego, że nic się nie skraca 🙂\nJest to właściwie również granica, w której mamy symbol nieoznaczony – bo licznik i mianownik dążą do nieskończoności.\nW wyrażeniu również NIE możemy sobie nieskończoności “skrócić”, ale tym razem…\nSkróty możemy wykonać i to jak najbardziej w wyrażeniu .\n‘n’ jest to jak najbardziej zmienna matematyczna, na której można wykonywać operacje arytmetyczne, skracać itd. (w odróżnieniu od symbolu ). Czyli i wszystko jest czysto i legalnie.\nNa obiektach W SYMBOLACH NIEOZNACZONYCH nie można wykonywać operacji arytmetycznych, skracać ich itp.\nNa obiektach W WYRAŻENIACH, z których liczymy granicę ciągów i funkcji zdecydowanie można wykonywać operacje matematyczne, skracać je itd.


Opinie klientów • Sklep legance.pl - strona 13\nInformacje o sklepie Oferowane produkty (1273) Opinie klientów (402) Podsumowanie\nBiżuteria złota, Biżuteria srebrna, Inne materiały\nSklep jest monitorowany od 24.04.2011r i posiada 402 opinii klientów w tym 100% pozytywnych.\nrobert rekomenduje Legance.pl opinia nr 313893 z 07.10.2014\nSklep spełnił całkowicie oczekiwania zarówno moje jak i osób, które obdarowuje kupowaną tu biżuterią. Bardzo fachowa obsługa, szybka dostawa to to co cenię. Ze względu na rozpoczynający się u mnie sezon na różnego rodzaju jubileusze i inne uroczystości :) z pewnością będę tu często wracał na zakupy. Wszystkim gorąco polecam\nzakupy: biżuteria; październik 2014\nlucyna rekomenduje Legance.pl opinia nr 313793 z 07.10.2014\ntaka biżuteria jakiej szukałam, w przystępnej cenie. bardzo dobry kontakt ze sprzedawcą. strona internetowa taka, że pozwala poszukać tego co się chce. Polecam1\nzakupy: pierścionek srebrny z perełką; październik 2014\nplusy: dla mnie jest wiarygodny\nPiotr rekomenduje Legance.pl opinia nr 313789 z 07.10.2014\nWybrałem ten sklep, ponieważ poszukiwałem eleganckiego prezentu i tam właśnie go znalazłem.\nzakupy: Broszka srebrna; październik 2014\nplusy: Ktoś czuwa nad klientem. Czułem, że mnie ktoś rozumie.\nKrzysztof rekomenduje Legance.pl opinia nr 311698 z 19.09.2014\nPo raz drugi zakup w tym sklepie i zdecydowanie polecam, świetny kontakt oraz idealnie dopasowana obsługa, towar w 100 % zgodny z opisem.\nzakupy: złoto; wrzesień 2014\nplusy: szybki kontakt i termin realizacji\nPaweł rekomenduje Legance.pl opinia nr 310133 z 10.09.2014\nDo sklepu trafiłem za pośrednictwem aukcji z serwisu allegro.pl, w sklepie zakupiłem komplet biżuterii srebrnej, transakcja przebiegła ekspresowo, bardzo szybka dostawa kurierem, jakoś zakupionej biżuterii zdaniem mojej żony (prezent dla niej) bardzo wysoka.\nzakupy: Komplet biżuterii srebrnej; sierpień 2014\nplusy: jakoś produktów, szybkość realizacji zamówienia\ngosia rekomenduje Legance.pl opinia nr 310129 z 10.09.2014\nDuży wybór biżuterii w atrakcyjnych cenach. szybka realizacja zamówienia.\nzakupy: złota bransoletka; wrzesień 2014\nplusy: niskie ceny, duży wybór\nDaniela rekomenduje Legance.pl opinia nr 310053 z 09.09.2014\nzakupy: kolczyki kółeczka; sierpień 2014\nplusy: szybkość wysayłki\nminusy: płatność pay you pokrywa kupujacy a nie jak zwykle jesty\nKarolina rekomenduje Legance.pl opinia nr 309929 z 09.09.2014\nSklep spełnił moje oczekiwania, biżuteria ładna, szybka realizacja zamówienia.\nzakupy: Srebrny pierścionek; sierpień 2014\nplusy: Szybka realizacja, ładna biżuteria\nRobert rekomenduje Legance.pl opinia nr 309921 z 09.09.2014\nJESTEM W PEŁNI ZADOWOLONY ZARÓWNO ZE SPOSOBU RELAIZACJI ZAMÓWIENIA, JAK I SAMEGO TOWARU\nzakupy: komplet srebrnej biżuterii z rubinami; wrzesień 2014\nplusy: czytela strona internetowa, ceny\nminusy: za mało zdjęć oferowanych towarów\nGosia rekomenduje Legance.pl opinia nr 306457 z 19.08.2014\nTo nie był mój pierwszy zakup w tym sklepie. Transakcja przebiega pomyślnie, towar dociera bardzo szybko. Wszystkim polecam\nzakupy: kolczyki; sierpień 2014\nplusy: duży wybór biżuteri\nMagda rekomenduje Legance.pl opinia nr 306397 z 19.08.2014\nSklep Legance oferuje biżuterię w dobrej cenie. Posiada egzemplarze, których nigdzie nie mogłam znaleźć. Polecam\nzakupy: Kolczyki z krzyżykiem; sierpień 2014\nplusy: tanio, sprawnie\nAga rekomenduje Legance.pl opinia nr 306389 z 19.08.2014\nTo mój ulubiony sklep z biżuterią, ceny bardzo korzystne, darmowa wysyłka i duży wybór marki VERONA\nzakupy: bransoletka sznurkowa VERONA Julia; sierpień 2014\nplusy: same zalety, szybkość, rzetelnośc, miły kontakt, wybór\nPatrycja rekomenduje Legance.pl opinia nr 306365 z 19.08.2014\nPrzystępne ceny; szybki czas realizacji; profesjonalne podejście do klientów\nzakupy: naszyjnik, dwie bransoletki, kolczyki; sierpień 2014\nAgata rekomenduje Legance.pl opinia nr 304921 z 09.08.2014\nSklep znalazłam w internecie, jak najbardziej spełnil moje oczekiwania\nzakupy: Zlota bransoletka Verona; lipiec 2014\nplusy: fachowa obsługa,kontakt,pomoc w wyborze, wysyłka expres\nMagdalena rekomenduje Legance.pl opinia nr 304917 z 09.08.2014\nTrafiłam do tego sklepu dzięki znajomej, która bardzo zachwalała zarówno jakość produktów, bardzo przystępną cenę, sposób pakowania i przesyłki. Teraz po swoich pierwszych zakupach wiem na pewno, że tylko w tym sklepie będę kupować biżuterię dla siebie, jak i dla rodziny. Zarówno produkty, jak sposób realizacji zamówienia i kontakt ze sprzedawcą w 100% spełnił moje oczekiwania. Tak więc polecam wszystkim, a szczególnie tym którzy tu jeszcze nie byli albo się wahają, uwierzcie naprawdę warto!\nzakupy: Komplet cyrkonie łezki, perły i cyrkonie; sierpień 2014\nplusy: jakość, cena, kontakt ze sprzedawcą\nJolka rekomenduje Legance.pl opinia nr 304737 z 08.08.2014\nBiżuteria świetna, w doskonałej cenie, błyskawiczna przesyłka.\nzakupy: kolczyki; lipiec 2014\nRenata rekomenduje Legance.pl opinia nr 304725 z 08.08.2014\nDo tego sklepu trafiłam przypadkiem. Już parę razy robiłam w nim zakupy. Jestem nim zachwycona - zakupy szybkie, z rabatami, super obsługa ! Sklep godny polecenia !\nKrzysztof rekomenduje Legance.pl opinia nr 301513 z 17.07.2014\nBardzo dobry kontakt ze sklepem , szybki termin realizacji, zdecydowanie polecam :)\nzakupy: Kolczyki złote motylki z cyrkoniami; lipiec 2014\nEwa rekomenduje Legance.pl opinia nr 301301 z 16.07.2014\nPoszukiwałam konkretnej, ściśle określonej biżuterii. Legance.pl posiadał towar w podobnym typie, dlatego właśnie tu zapytałam o interesującą mnie rzecz. Sklep spełnił moje oczekiwania.\nzakupy: srebrna zawieszka; lipiec 2014\nplusy: niespotykana dbałość o zadowolenie klienta\ndrewko rekomenduje Legance.pl opinia nr 301297 z 15.07.2014\nTen sklep spełnił moje oczekiwania w stu procentach.. bardzo miły i szybki kontakt, dobra jakość i cena, szybka dostawa.\nzakupy: medalik z łańcuszkiem; lipiec 2014


Ma trójkę dzieci, a najtrudniejszy poród trwał 17 godzin. Jaką mamą jest Maryla Rodowicz? | Viva.pl\nRafał Kowalski • 15 marca 2021 16:52\nOd ponad pół wieku Maryla Rodowicz jest jedną z największych polskich gwiazd i ma wszystko – sławę, dziesiątki hitów, morze fanów. Wokalistka od lat jednak zgodnie powtarza, że to, co w życiu udało się jej najbardziej to dzieci. Artystka doczekała się trójki – Jana, który ma 42 lata, Kasi – 39 i Jędrka – 34. Jak wspomina ich przyjście na świat?\nMaryla Rodowicz o porodach i wychowaniu dzieci\nPierwszego syna gwiazda urodziła pod koniec lat 70-tych. Ale ani on, ani córka Katarzyna nie pojawili się zgodnie z naszkicowanym przez wokalistkę planem. „Jak dowiedziałam się, że jestem w pierwszej ciąży, to był szok. Przyjechała do mnie moja mama, a ja powiedziałam jej o tym na ulicy – do dziś pamiętam dokładnie w którym miejscu – i zaczęłam płakać. Ona też zaczęła płakać, tyle że ze szczęścia. Ja byłam przerażona. Mama zadeklarowała się, że mi pomoże”, wyznała Annie Lewandowskiej w wywiadzie Maryla Rodowicz i dodała, że przed zajściem w ciążę nie przepadała za dziećmi. „Nie rozumiałam zachwytu nad nimi i tego zjawiska, że idzie matka z wózkiem i wszyscy się nachylają i cmokają nad bobasem. A potem…? Pamiętam, że wracałam ze Stanów Zjednoczonych, będąc już w ciąży, i nagle byłam tak wrażliwa na płacz dzieci, że mi łzy leciały. Zaczęłam na nie zupełnie inaczej reagować”, czytamy w Wywiadówce zamieszczonej na BabybyAnn.com.\nMaryla Rodowicz przyznała też, że szczególnie pierwszy poród zdecydowanie nie był dla niej lekki. „Jaśka rodziłam 17 godzin. Przyszedł do mnie położnik, na co ja: Błagam, niech mnie Pan rozetnie! Poklepał mnie po nodze i powiedział: Urodzimy dołem. Myślałam sobie: Urodzimy? Kto urodzi? Daj Pan spokój!”, wspominała artystka w tej samej rozmowie.\nZ czasem urodziła się jeszcze córka Kasia i syn Jędrzej. Wokalistka nie spędzała jednak z pociechami całego roku. Jej kariera nabrała tempa i raz na 12 miesięcy musiała wyjechać na dłużej na Wschód, gdzie grała koncerty. Dzięki temu mogła utrzymać rodzinę. Kto więc opiekował się szkrabami? „Miałam opiekunkę,18-letnią dziewczynę z Mazur, która spędziła z nami 13 lat. […] W latach ‘81-‘85 grałam trasy koncertowe w Rosji i to takie po 60 koncertów rocznie. Jechałam na trasę wiosenną, wracałam na 3 miesiące i znowu wracałam jesienią na kolejne koncerty. Nie zabierałam dzieci, bo to były 2 miesiące spędzone w hotelach, samolotach, co chwila inne miasto. Zostawały wtedy z opiekunką”, tłumaczyła Annie Lewandowskiej gwiazda polskiej estrady podkreślając, że bardzo tęskniła za dziećmi. Dlatego też dużo wydawała na umawianie połączeń telefonicznych z Polską – by choć na chwilę usłyszeć synów i córeczkę. Z kolei gdy piosenkarka wracała do kraju, zawsze miała dla pociech piękne prezenty.\nDziś wokalistka nie ukrywa, że spełniła się już jako matka i chciałaby być babcią. Niestety nie zanosi się na to… „Ubolewam, że żadne z moich dzieci nie chce mieć dzieci. Namawiam córkę, ale jest ciężko. Z kolei jeden z synów pyta, po co jeszcze jedno dziecko, jeszcze jeden człowiek na tej planecie, skoro jest przeludnienie i kiepska sytuacja klimatyczna? Takie tłumaczenie. Ale mam jeszcze nadzieję, że przypadkiem się coś urodzi”, powiedziała w Wywiadówce Maryla Rodowicz.\nKim są dzieci Maryli Rodowicz?\nŻadne z dzieci Maryli Rodowicz – ze względu na świadomy wybór – nie jest na okładkach gazet. Najstarszy syn studiował filozofię, a w 2015 roku otworzył klubokawiarnię w Krakowie. Ta jednak nie przetrwała próby czasu i Jan musiał zamknąć biznes. Dziś ma firmę budującą na Mazurach domy z drewna.\nZ kolei Katarzyna Jasińska jest jednym z najlepszych w Europie ekspertów w dziedzinie psychologii koni. Prowadzi własną stajnię, co bywa męczące. „Żyję w kieracie: pobudka o świcie, praca do wieczora. Jeśli tylko mogę komuś pomóc rozwiązać problem z koniem lub jego własny, który się przy okazji ujawnił, to dla mnie największa nagroda”, opowiadała przed laty w magazynie Pani.\nNajbliżej do zainteresowań sławnej mamy od zawsze było najmłodszemu z jej dzieci. Jędrzej Dużyński kochał grać na perkusji i myślał o zostaniu reżyserem. Szybko jednak zainteresował się fotografią i doczekał się nawet wystawy swoich prac. Sześć lat temu otworzył sklep, w którym można było kupić pamiątki związane z Marylą Rodowicz. Biznes jednak zamknięto. Dziś interesuje go przede wszystkim handel nieruchomościami.


Rap, którym tętnią bloki i fury. Top 25 Pezeta – RESLG\nOpublikowano 26 stycznia 2021 26 stycznia 2021\nPrzyniósł osiedlom ogień, a właściwe Płomień. Wycisnął wszystko z klasycznego rapu, potem oswoił go z depresją, aż wreszcie poszedł do nowej szkoły, kiedy ta nie była na dobre otwarta. Znikał i wracał, spowiadał się i beształ, zmieniał się, by sobą pozostać. Pięciu dziennikarzy uaktywnia szósty zmysł i wybiera 25 numerów Pawła z Ursynowa (ztj. dobry bit i tekst), dokumentując etap spokojnego chłopca, opornego gościa i świadomego swojej pozycji artysty.\n25. „Nauczysz się czekać” (2019)\nWyciąganie wniosków na temat kawałka tylko po lekturze linijek w nim zawartych to głupota, o czym przekonuje „Nauczysz się czekać” z „Muzyki Współczesnej”. Czy to znakomicie poskładany, skrzący się błyskotliwością tekst? Nie, ale sam track jest czołówką twórczości Pezeta, jeśli chodzi o zamysł całości i adekwatność środków. Za tak niestandardowe, niepolskie bity jak ten Auera powinno się płacić złotem najwyższej próby; przestrzenny, chłodny wokal przebija się przez tę rwaną, często nieregularną gmatwaninę dźwięków, jest zaskakiwany zjawianiem się znikąd kolejnych elementów, musi na bieżąco szukać rytmu w niepokojąco rozedrganym środowisku. Wysiłki nie idą na marne – ciężko bowiem znaleźć lepsze towarzystwo muzyczne dla ułożonej ze strzępków zdań opowieści o degeneracji i rozpadzie przygniecionego przez życie związku. (Krzysztof Nowak)\n24. „#1” (2007)\nJedną z najlepszych rzeczy w Pezecie jest zdolność do przeobrażania się z płyty na płytę. Za pomocą „#1” przedstawia się tak, że już po chwili wiesz jakim „Muzyka Rozrywkowa” będzie krążkiem. I że wszyscy czekający na powtórkę „Poważnej” mogą iść pod Monar popłakać za swoimi byłymi. Jest to też otwarcie pełne absolutnie nieudawanej pewności siebie; facet może prezentować się jak Harry Potter, jednak czaruje jak Sauron, dosiada wkurwionego, narowistego bitu i trzyma się w jego siodle, jakby się w nim urodził. Bębny dudnią, skrecz zacina w refrenie, ale to już nie jest stara szkoła, o nie. Kogoś może bawić to, że gość nawija „najwyższy czas już zepchnąć starą gwardię ze sceny”, podczas gdy sam był wtedy w grze prawie dekadę, ale litości, tu przecież chodzi o Lady Panki i Perfecty, nie innych raperów. Zresztą jakich innych raperów, z czym w ogóle do pana Pawła. „Ja i ten podkład zupełnie jak Peja i Decks” – obwieszcza sam zainteresowany i tu śmiać się wolno, a nawet trzeba. Nie no, jednak lepiej niż oni. (flint)\n23. „Lojalność?” (2007)\nTo numer niedoceniony, a jeśli chodzi o tekst, jest w ścisłej czołówce „Muzyki Rozrywkowej”. Być może ludzi odrzucał bit Szoguna, który spodobałby się fanom ówczesnych dokonań Lil Wayne’a, ale lata temu ten sam producent zaszczycił nas w 2013 roku oszczędnym remiksem, dającym tekstowi Pawła wybrzmieć (i jeszcze w bonusie dorzucił zwrotkę Flinta – red.). Tekstowi, dodajmy, który wówczas miał sześć lat, a wciąż trzymał poziom. I trzyma go do dziś. „Lojalność?” jest synonimem warszawskiej cwaniackiej nawijki, która łączy pewność siebie z obserwacją otoczenia i czyhającym gdzieś między wersami niedopowiedzeniem. Czuć, że gdyby Pezet bardziej pociągnął linijki, to mógłby skończyć kilka karier. (Kajetan Szewczyk)\n22. „Jestem przeciw” (2005)\nNo dobra, ten bit z prymitywną perkusją na „łup” i „bęc”, a do tego groźnym plastikowym pianinkiem dziś głównie bawi. Nie pomaga też cringe’ujący refren. W ogóle trzeci Płomień 81 to paskudna płyta – zarówno kiedy wychodziła, jak i teraz. Ale za to po pezetowym wersie „kurwo zakłamana, przecież sam to jarasz” wydawanie legalizacyjnych składanek w typie „Grubych Jointów” przestało mieć sens. „Zdjąłbym Kaczyńskiego i jego czystki” powinno być zaś cięte przez DJ-ów w tych wszystkich, jakoś ostatnio częstszych antysystemowych songach. Wiadomo, smuteczek sprzedaje, ale z pobudek czysto artystycznych warto byłoby wkurwiać Pezeta częściej. (flint)\n21. „W branży” (2004)\nNiby część „Muzyki Poważnej”, a samobieżny czołg, który jest jednocześnie wielopoziomowym manifestem. Nie ukrywam, że to dla mnie najlepszy numer tego duetu; tu wszystko mówi, że Pezet nawijać umie, że robi to dobrze, że pisze świetnie, że Noon jest zajebisty, zaś ta scena prawdopodobnie zabierze chłopakom więcej, niż kiedykolwiek będą w stanie z niej wyciągnąć. Każdy młody raper powinien wbić sobie ten utwór do głowy, bo jeśli odniesie choć namiastkę sukcesu, to może już wkrótce nawijać dokładnie o tym samym. Chwała Bogu Webberowi, że pożyczył Bugajakowi winyl, z którego ten wyrezał sampel. Tak się robi hip-hop, a efekt na wokalu tylko dodaje całości surowego sznytu. (Kajetan Szewczyk)\n20. „Nie musisz robić” (2001)\n„K2”, a więc druga część kompilacji producenckiej O$ki, to płyta zajebista i zarazem zajebiście zapomniana. Złote czasy polskiego rapu, plejada lepszych i gorszych MC’s, których łączyła zajawka, wspólnie spędzany czas i wnikliwe obserwacje dotyczące pogardzanego wtedy jeszcze bananowego towarzystwa. Na szczególną uwagę zasługuje kilku graczy (np. Fisz i członkowie Grammatika – red.), ale najmocniej wybija się Paweł z Ursynowa, występujący tu w towarzystwie Małolata i (Diz)Kreta. Wciąż w dresiku, jeszcze z manierami godnymi pierwszego, jakże zacnego i również niedocenianego Płomienia 81 (ach, te rymy „kreatywnego-wszystkiego-credo-jego”). Absolutnie genialna prostota i wersy rzucane jakby od niechcenia, czyli obraz polskich podwórek chwilę po milenijnych obawach. Generalnie dzięki „Nie musisz robić” wiadomo z kim się trzymać i jakie ruchy należy wykonywać. Proste rady są najlepsze, przydają się zwłaszcza na – nomen omen – ośce, tam, gdzie nie rządzą smartfony i dyskusje o skillach w grze FIFA. (Dawid Bartkowski)\n19. „Te same dni, te same sny” (2002)\nIlekroć słucham tego kawałka, tylekroć zastanawiam się, o ile większym klasykiem mógłby zostać, gdyby Ash, poetycki i przez to mało przystający do swoich czasów, nie rzucił (skądinąd bardzo dobrej) zwrotki o swoich zmaganiach z rzeczywistością. Zamiast tego powinien tylko dopełnić storytellingowo do bólu ludzką historię Pezeta zasłyszaną od niegdysiejszego króla nielegalu, który upadł i na dnie odnalazł szczęście. Abstrahując jednak od swego rodzaju niedosytu – to wciąż mocarna rzecz, nad wyraz dobrze napisana, oddająca moment w dziejach naszych rymów i bitów, z grubo ciachanymi próbkami i skreczami będącymi czymś więcej niż tylko ornamentami. Jeden z najbardziej uniwersalnych numerów polskiego rapu i godne domknięcie płyty „Muzyka Klasyczna”. (Krzysztof Nowak)\n18. „A mieliśmy być poważni” (2004)\nUtwór opisujący melanżowe doświadczenia z klubu to najbardziej swawolny moment „Muzyki Poważnej”. Noon ledwo utrzymujący się na nogach, Pezet tańczący jak palant, kolejne lufy wlewane do gardła. Choć to dość plastyczny obrazek, „A mieliśmy być poważni” nie jest wielkim storytellingiem, ba, to nawet nie jest pijacki hymn. Natomiast ten zamroczony alkoholem kawałek to wentyl spuszczający nieco powietrza z kręgu tematycznego, w którym obraca się drugi album duetu oraz dowód na to, że Kapliński nawet głupoty dnia przepitego umie ubrać w odpowiednie słowa. (Mateusz Osiak)\n17. „Gdyby miało nie być jutra” (2007)\nGdybym miał dziś pisać nie na serio o tym utworze, to naskrobałbym coś o tym, że stary Eis przejął ciało Pezeta, nakirał się, obejrzał „Urodzonych morderców” i wszedł do studia cały nabuzowany. A tak muszę pisać o pewności w nawijce, nonszalancji i autentycznej straceńczości numeru, który jedzie i nie interesują go hamulce, bo zwalniać nie zamierza. Znowu bębny na „łup” i „bęc”, znowu groza syntetycznych pianin, a nawet znowu wizja „zdjęcia komendanta”, ale to solowa „Muzyka Rozrywkowa”, nie Płomieniowe „Historie z sąsiedztwa” i jednak inna klasa niż „Jestem przeciw”. Kociołek umie najwyraźniej w dramaturgię i detal, tu mu coś zacharczy przesterowane, tam pauza nada impet. I jedno szarpnięte „Eeeeeej” Pawła za większość ad-libów Bedoesa. (flint)\n16. „Nagapiłem się” (2010)\nJednym z momentów wytchnienia na wypełnionym bangerami i bardzo elektronicznym jak na tamte czasy albumie „Dziś w moim mieście”, wspólnym dziele braci Kaplińskich, był jeden z najgłośniejszych singli roku, czyli „Nagapiłem się”. Pezet i Małolat wzięli sobie do pomocy Małpę, wtedy najpopularniejszego podziemnego rapera, i stworzyli komentujący rzeczywistość kawałek o ludziach i sytuacjach, na które patrzą już zbyt długo. Trzy style, trzy charaktery, trzy punkty widzenia i niesłychanie charakterystyczny sampel – to nie mogło się nie udać. I nie przeszkadza nawet fakt, że Małolat przepisywał linijki z książek Waldemara Łysiaka. (Mateusz Osiak)\n15. „Ostatni Track” (2013)\nGdy Pezet dopiero zaczynał budować równoległy do (nie)regularnej dyskografii projekt pt. „Muzyka Reklamowa”, zdarzało mu się mocno dostawać po głowie za łeb do monetyzacji talentu. Z dzisiejszej perspektywy brzmi to jak nieśmieszny wujowski żart – nie dość, że facetowi spuchła kieszeń, to jeszcze dostaliśmy kilka świetnych kawałków, które nie mają nic wspólnego z bezpiecznym excelowym korpo music. Ba, „Ostatni Track” to wręcz koń trojański; komercyjna współpraca przyniosła kolejne w karierze gorzkie rozliczenie z rapową branżą i lifestyle’owym blichtrem, podane na nowatorskim bicie Auera, który wkomponował dodatkowy rozmyty głos w stałą kodeinową błogość i okresowe przyspieszenia akcji serca. Wizjonerski evergreen, nie tylko dla wynagrodzeń. (Krzysztof Nowak)\n14. „Zaalarmuj” (2010)\nPo premierze „Muzyki Rozrywkowej” Pezeta śmiało można było stawiać jednocześnie wśród najlepszych panczlajnerów i twórców agresywnych przebojów w Polsce. Miał charyzmę, którą popierał dobrze poskładanymi i celnymi linijkami, często wymierzonymi w celebrytów. Na „Zaalarmuj”, najostrzejszym kawałku z „Dziś w moim mieście”, kontynuuje ten styl, czego dowodem chociażby wysyłanie Piotra Kupichy i Michała Wiśniewskiego po kawę jednym wersem. Zmieniły się za to bity, ale i elektroniczny podkład PZU umie wziąć za ryj, zaś chemia między nim a Małolatem działała w tej współpracy nad wyraz dobrze. (Mateusz Osiak)\n13. „Slang” (2002)\nPezet nawiązuje tutaj wprost do utworu „Ebonics” Big L-a, jednego z najzdolniejszych nowojorskich raperów, zastrzelonego u siebie na Harlemie pod koniec lat 90. I starczy powiedzieć, że kiedy usłyszałem „Slang” w okolicach 2005, może 2006 roku, to wiele z opisanych określeń już miało nowe odsłony, jednak spora część funkcjonuje aż do dzisiaj. W każdym razie nasz rap, choć sam pełni niejako rolę archiwizatora polskiej myśli społecznej ukutej w głowach młodych gniewnych z blokowisk, nie wydał na świat aż tak dużo tracków, które mogłyby konkurować z tym, obecnie opisywanym dokumentalnie. Ten kawałek, na „Muzyce Klasycznej” wjeżdżający po „Senioricie”, mógłby być skitem i szkoda, że „Slang 2” nim nie był. (Kajetan Szewczyk)\n12. „Noc i dzień” (2007)\nSzpony melanżu, którym nikt nie zrobił manicure. Taki chaos i natłok wrażeń, że słuchając, od razu z ulgą myślę o włoskach w swoich dziewiczych dziurkach od nosa. W sumie to tak mocne, że nie musi być do ćpania, może być zamiast. Brawo Pezet, cześć Małolat, piona Fame District, ale to przede wszystkim triumf producenta, w którego ręku raperzy byli jedynie zajebistym instrumentem. Fajnie, że niczego mu nie zepsuli, bo to wyprzedzało swoje lata, jak większość „Muzyki Rozrywkowej” zresztą. Szogun podszedł do mainstreamowego zupełnie tematu jak do alternatywy, niemal IDM-owo. Całość skwierczy, łamie się, przesuwa, skrzypi. Krótko mówiąc – rozpierdala. Mam nadzieję, że autor, choćby białymi tunelami chodził, bangerów się nie ulęknie. Bo producencko też wypadałoby odróżnić chłopców od mężczyzn. (flint)\n11. „Zimnafuzja” (2002)\nWcale nie taka zimna, a już na pewno rozpalająca każdego, kto w 2002 roku nosił szerokie spodnie i słuchał rapu. I w 2010 też tak było (może poza spodniami – red.). I jest również w 2021. Noon w swoim klasycznym stylu skomponował dźwięki jak Vivaldi, z tą przygaszoną, jakby niechlujnie bijącą perką. „To czysty sampling, to wersy, które zrobią wam Sajgon” – pada w utworze, po czym palmę pierwszeństwa przejmuje dwóch najlepszych wówczas raperów na polskiej scenie. To rywalizacja w obrębie jednego podkładu, prawdziwy popis skilli i wyścig na coraz to bardziej zabójcze linijki. Z jednej strony Pezet grzeje teren jak termos, ma czelność robić oponentom terror jak w minione lato, z drugiej Fokus, który wydaje się operować raptem trzema sylabami, ale i tak robi hit w mig dla sztuki, dopóki powierzchni tnących doszczętnie nie stępi. Na koniec adios i, co tu dużo mówić, mikrofon błyszczy. Zniszczyli pizdy. (Dawid Bartkowski)\n10. „Kilka lat później” (2004)\n„Dobra częstotliwość” Praktika to zapomniany diament polskiego rapu. Przepiękne chillujące bity i znakomici goście, w tym Pezet i Ten Typ Mes, których połączenie sił zawsze skutkowało przynajmniej porządnymi numerami. Nie inaczej jest tutaj: ten pierwszy krytycznie spogląda na to, co dzieje się ze sceną (przypomnijmy, że dominowało wtedy hiphopolo), drugi – ówczesny król hooków – rzuca dość melodyjny i chwytliwy refren. Ciekawie słucha się tego kawałka z perspektywy czasu, gdyż można odnieść wrażenie, że panowie dissują samych siebie z przyszłości. Bo czy Pezet nie popełnił „komercyjnej zbrodni”, a Mes nie popada w „tanie moralizatorstwo” i „przepisywanie Wyborczej”? Jakkolwiek to oceniać, trafnie tu przewidziano, że na scenie zostaną na lata. (Mateusz Osiak)\n9. „Niedopowiedzenia” (2012)\nNie mógł sobie Czarny – producent, z którego płyty pochodzi ten numer – wymyślić lepszego openera. Najlepszy podkład w karierze (tak, tak, niech ktoś mi spróbuje wytłumaczyć, że jest inaczej!), doskonały hitowy singiel. Wszystko zgodzi się nawet alternatywce szukającej tu gitary, która próbuje złamać skoczny podkład. Rządzi jednak Pezet, który znów bawi się w na poły obserwatora, na poły filozofa relacji, a i przymoralizować potrafi tak, że ciężko się z nim nie zgodzić. Jak poznawać ludzi, starać się utrzymywać relacje i nie krzywdzić ursynowski raper wyjaśni lepiej niż Mateusz Grzesiak. Kiedy trzeba to i mentalnie poderwie i pogłaszcze. „Twoje oczy trochę smutne chyba patrzą prosto w moje i / nic nie mówisz znów, ja milczę też, ale oboje / mówimy <chyba chcę, lecz wybacz, wiesz, trochę się boję>” – no nie mówcie, że nie działa. Egzaltacja Bisza, ale w jakim stylu! (Dawid Bartkowski)\n8. „Rap robię” (2002)\nPierwsze słowa tego utworu sugerują, że będziemy mieć do czynienia z przedsenną modlitwą o obfitość weny, dar dokonywania mądrych wyborów i łut szczęścia, które summa summarum pozwolą z rozumem i godnością człowieka żyć z rapowania. Ale nie, to ledwie ułamek prawdy o „Rap robię”. Lwia część kawałka to emanacja silnych stylów, które w porozumieniu i zrozumieniu starają się zamanifestować miłość do nagrywek i niechęć dotyczącą wejścia w tryby maszyny, ale jednocześnie zdać rzetelny raport z warszawskiej ośki, która tętni muzyką i goni wszystko, by mieć na cokolwiek. Ten dualizm świadomie wsparł Noon, proponując podkład niby spokojny, a jednak bojowy, z twardymi, pociągniętymi do granic potencjału dźwiękami. Nie dało się zrobić tego lepiej, prawdziwa klasyka muzyczna na „Muzyce Klasycznej”. (Krzysztof Nowak)\n7. „Re-fleksje” (2002)\nNie ma co ukrywać – ten numer, będący singlem promującym wspólny debiut Pezeta z Noonem, nie istnieje bez bitu tego drugiego. Raper jest tutaj świetnym akompaniamentem, jednak przede wszystkim właśnie nim. To niosąca perkusja, majaczące uwodzicielsko wokalne sample i aranż robią z tego wehikuł, który przenosi nas w inną rzeczywistość. To jeden z tych kawałków, który zmienia optykę sytuacji, kiedy zostanie włączony. Jeśli duet miał być czymś na kształt polskiego Gang Starra, to „Re-fleksje” trzymają proporcje, a więc prymat producenta nad MC. Przy całej magii podkładu Pezetowi udało się jednak przemycić kilka bon motów, które do dzisiaj zna każda hiphopowa głowa. (Kajetan Szewczyk)\n6. „Retro” (2004)\nCiężko to sobie wyobrazić – „Muzyka Poważna” ma już 17 lat („Spójrz na zegarek, zobacz, jak szybko czas mija”), a brzmi tak, jakby wszystko zatrzymało się właśnie wtedy, gdy co wrażliwsi ustawiali sobie na GG opis „Pieniądz i czas to najwięksi terroryści”. Rozbrzmiewający w tle tryptyku „Retro” czasomierz robi jednak swoje, wspomnienia ruszają i podążając za myślami Pezeta człowiek zaczyna się zastanawiać, co słychać u jego kolegów bądź koleżanek sprzed lat. To niełatwe, bo wspomnienia rapera są lapidarne i dosadne, nie zawsze dobre. W jego linijkach zadamawiają się życiorysy, w których nie brak emigracji, bezdomności, chorób, nałogów i zazdrości. To, co osobiste, staje się diagnozą społeczeństwa. „Będzie dobrze dzieciak” – rapuje, nawiązując do hitu Molesty. A słuchacz wie, że wcale dobrze nie będzie. Coś nieodwracalnie zabrano, dając w zamian brzemię. (Dawid Bartkowski)\n5. „Gubisz ostrość” (2004)\nPezet może się zapierać do woli i udzielać setek wywiadów, ale obecnie wcale nie pisze lepiej niż kiedyś. „Gubisz ostrość” to nie są plastycznie zbudowane opisy, bo ten utwór to coś więcej. Jest jak tampondruk nałożony na rzeczywistość i każący postrzegać ją taką, jaką widzi ją Paweł. Świetnie skonstruowany tekst z charakterystycznymi dla PZU powtórzeniami dopełniony jest stroną wykonawczą, czyli pewnym, młodzieńczym flow i brakiem nadmiernego akcentowania wielokrotnych. Do dzisiaj jest to jeden z najlepiej napisanych kawałków w polskiej muzyce po 2000 roku.\nAscetyczność bitu Noona z wyraźnymi bębnami, dobrze zaaranżowanym basem i rozpoznawalnym już na pierwszy rzut ucha rozłożeniem sampli po panoramie łatwo mogła zostać przywalona nawijką nieumiejętnego rapera. W tym przypadku stało się inaczej – to nie gadanie do podkładu, a razem z nim. Każdy nastolatek powinien zapoznać się z tym trackiem niezależnie od tego, jakiej muzyki słucha. Sądzę, że mogłoby to być w jakiś sposób doświadczenie dla niego formujące. (Kajetan Szewczyk)\n4. „Nie jestem dawno” (2004)\nWybór jednego szlagieru z „Muzyki Poważnej” wręcz graniczy z cudem, ale gdyby ktoś postawił mnie pod ścianą, to wskazałbym „Nie jestem dawno”. Pomijam banał, jakim jest „tutaj zgadza się wszystko”, choć to przecież zgodne ze stanem faktycznym. Cała kompozycja zaprasza do swojego mikrokosmosu złożonego z problemów dnia codziennego, ale i tych długofalowych, których konsekwencje ponoszą również inni. Imponująco napisane, pozwalające poczuć ciężar sytuacji. „Mam rodzinę, mój ojciec więcej musi płacić znów / na rodzinę, za chwilę straci luz, straci wóz” zostaje zrównoważone przynoszącym nadzieję, znakomitym „Jesteśmy kwita z rapem, chyba lat przybywa, czasem myślę / Wiesz kochanie, może ty ze mną razem znikniesz?”. Próbom odpowiedzi na skomplikowane pytania („Przyszłość? Licytacja, którzy więcej zgarną, to wszystko”) towarzyszą zabawy językowe („hip-hop hobby”).\n„Łatwo stracić siłę, wszystko trafił chuj, szukam pracy znów” – w tych wersach jest uniwersalna życiowa prawda, w okresie pandemicznym aktualne jak nigdy dotąd. Utwór brzmi momentami niczym mantra, ponadprzeciętna piosenka dla przeciętnego Kowalskiego, ponadczasowa. Dopieszczają ją cuty, które faworyzują rodzinę Kaplińskich, mimo że znajduje się w nich miejsce dla Szczecina, Konina i stołecznego Bemowa. Daleko od pop-artu, ale jakże blisko art-hopu, o ile taki jesteśmy sami w stanie wymyślić. (Dawid Bartkowski)\n3. „Dom” (2019)\nWymowne, że na górę zestawienia nie trafia jeden z głośnych singli z powrotowej „Muzyki Współczesnej”. Tu akurat nie było dopracowanego wideoklipu, clubbingu i modnych gości, niczego, co pokazywałoby sznyt produkcji wykonawczej. Raczej garść bolesnych, niedopowiedzianych wspomnień. Wiele niewykalkulowanych odsłonięć pozwalających wbijać szpilki w stylu „o, serio chłopie, tak ci źle z tą sławą?” i „wiesz, my tu nie śpimy po nocach z powodów trochę innych niż to, co wciągałeś”.\nObyło się jednak bez tych jakże pomocnych bon motów współczesnego internetu w rodzaju „idź do pracy”, „ciekawe co na to twoje dziecko” albo „zabij się”. Może dlatego, że to muzyka nocy, cienia i łez, która nie śmieszy, a rzeczywiście angażuje. Trzeba być Pezetem, żeby w 2019 podać coś tak śmiertelnie serio, poczęstować ryzykownym, niekończącym się popowym refrenem, pojechać ponad czterominutowym melodramatem najeżonym, delikatnie rzecz ujmując, średnio efektownymi przyspieszeniami. I wygrać.\nWyszła z „Domu” muzyka poważno-rozrywkowa, depresyjno-dekadencka, a zarazem tak współczesna, jak sugeruje tytuł płyty, na której się znalazła. To nie jest reedycja „Gdzie jest Eis?”, numer operuje na takich rejestrach, że śmiało mógłby się dograć do niego Bedoes albo Szpaku. Wcale nie dlatego, że proszek jest biały, a włosy różowe. (flint)\n2. „Szósty zmysł” (2004)\nCentralny punkt „Muzyki Poważnej” to gorzka diagnoza polskiego społeczeństwa na przełomie transformacji. Alkohol, szczególnie wódka, płynęła w żyłach milionów Polaków, pomagając przytępić zmysły, zapomnieć o trudnej sytuacji w kraju, ale też wtedy, gdy trzeba było coś załatwić, pozwalała ubić interes czy wznieść toast w momencie dobicia targu. Każda linijka Pezeta niesie przytłaczający ciężar, a co gorsza brak nadziei na zmianę sytuacji, wszak „żaden z mych ziomów nie ustawia się na szachy”. To być może jeden z najważniejszych tekstów dotyczących „pierwszego wolnego pokolenia skażonego PRL-em”; tekst nadający się do podręczników języka polskiego; tekst, z którym starsi mogą się utożsamiać, a młodsi – wolni od „skażenia” – powinni się na nim uczyć zrozumienia dla starszych pokoleń, pogardliwie nazywanych „Januszami” i „Grażynami”.\nZapomnieć nie można także o melancholijnym, potęgującym beznadziejność sytuacji i wprawiającym w ponury nastrój bicie Noona, który jak zwykle dopieścił produkcję do granic możliwości. Nie dziwi zatem, że „Szósty zmysł” trafił do „Antologii polskiego rapu” jako jeden z 200 opisanych tam utworów, został wybrany singlem roku 2004 według „Ślizgu” i singlem dekady według Popkillera. Przy tym wszystkim nie przestał rezonować. Od lat wersy Pezeta w postaci cutów trafiają do innych kawałków – od Jeden Osiem L do PRO8L3M-u. (Mateusz Osiak)\n1. „Ukryty w mieście krzyk” (2002)\nByło nas pięciu, każdy z nas w innym zadęciu, ale w przypadku tego numeru byliśmy wyjątkowo zgodni – w indywidualnych zestawieniach „Ukryty w mieście krzyk” cztery razy pojawił się na pierwszym miejscu, zaś raz wylądował bardzo wysoko, bo tuż za podium. Niecodzienna sprawa.\nTo, co pierwsze rzuca się w uszy (o ile człowiek zna utwór „The Lake” Mike’a Oldfielda), to wzorcowa praca z samplem. Niby brzmi on ciągle jak autonomiczna część jakiejś innej historii muzycznej, ale zarazem naturalnie przychodzi mu stanie się bazą czegoś równie autonomicznego. Przy akompaniamencie pokornie wykonującej zadania perkusji i pośród nieco odrealnionych poruszeń strun Pezet wykłada się na kozetce i rapuje o rapie tak, że w lot zaczynasz wierzyć, iż naprawdę jest to dla niego sprawa życia i śmierci. Utwierdzasz się w tym przekonaniu, gdy niepyszny, ze smutkiem, przyznaje, że trzeba podpisać cyrograf i oddać część siebie, by żyć z pasji. Kibicujesz jego i jemu podobnym drodze, gdy zdajesz sobie sprawę, że masz przed sobą człowieka niezrozumianego, widzianego przez dulszczyźniane społeczeństwo jako łysego, zakapturzonego ciemniaka, którego największą ambicją jest podpierdalanie portfeli tego świata, a fanaberią – tworzenie muzyki dla innych ciemniaków. Nie ma w nim jednak złości; to nie rzucenie się na kraj z shotgunem strzelającym pretensjami, tylko cichy głosowo i donośny treściowo sprzeciw wobec generalizacji i podcinaniu skrzydeł, pociągnięty z głowy, serca i wątroby. Bez dwóch zdań: mówimy o najmocniejszym punkcie „Muzyki klasycznej”, epokowym osiągnięciu nadwiślańskiego rapu, które łączy kolejne pokolenia słuchaczy (i raperów, o czym świadczy remix Żabsona), a nie odgradza je od siebie coraz wyższym i masywniejszym murem. (Krzysztof Nowak)\nTagi Dawid Bartkowski, Kajetan Szewczyk, Krzysztof Nowak, Marcin Flint, Mateusz Osiak, Pezet\nPoprzedni Poprzedni wpis: East Coast 20. ASAP Ferg „Floor Seats II” (recenzja)\nDalej Następny wpis: That’s all folks. Słowo na koniec


Czy z rodziną najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciu? – wygraj książkę „Dolina nadziei”. - Grupa dyskusyjna | Lubimyczytać.pl\nCzy z rodziną najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciu? – wygraj książkę „Dolina nadziei”.\nutworzył 22.06.2020 o 14:18\nMatylda wyjeżdża z Zielonej Góry by przekonać się, że w trudnych warunkach ostoją może być rodzina. A mówi się, że z rodziną to najlepiej na zdjęciu. No właśnie, a jak jest u was? Czy był taki moment w waszym życiu, że rodzina to rodzina dawała wam największe wsparcie? A może faktycznie idealnie i rodzinnie jest tylko na zakurzonych fotografiach?\nAutor : Zofia\tMąkosa\nKonkurs trwa 22 - 28 czerwca włącznie. W konkursie mogą wziąć udział jedynie osoby posiadające adres korespondencyjny w Polsce i posiadające konto na portalu lubimyczytać.pl.\nLubimyCzytać 22.06.2020 14:18\nDolina nadziei[bookLink]4928686|Dolina nadziei[/bookLink]\nPiotr Drwięga 22.06.2020 14:54\nTo mocno zależy od rodziny. Rzeczywiście są takie, które mocno się kłócą i nie potrafią się pogodzić. Do zdjęcia każdy musi być uśmiechnięty. Tak już się przyjęło. Więc jedynym momentem, na którym rodzina jest "szczęśliwa" jest na zdjęciu. Akurat co do mojej rodziny, to uważam, że nie tylko na zdjęciu dobrze wychodzimy :). Całkiem dobrze się dogadujemy. Jednak mam kolegę, który ma problem ze swoją siostrą, i jedyny moment, w którym rzeczywiście byli uśmiechnięci, był wtedy, gdy robiono im zdjęcie na ślubie rodziców. Nie zmienia to jednak faktu, iż są rodziny, które mają kochające rodzeństwo i rodziców, których kochają.\nTo mocno zależy od rodziny. Rzeczywiście są takie, które mocno się kłócą i nie potrafią się pogodzić. Do zdjęcia każdy musi być uśmiechnięty. Tak już się przyjęło. Więc jedynym momentem, na którym rodzina jest "szczęśliwa" jest na zdjęciu. Akurat co do mojej rodziny, to uważam, że nie tylko na zdjęciu dobrze wychodzimy :). Całkiem dobrze się dogadujemy. Jednak mam kolegę,...\nJoanna82 22.06.2020 17:35\nMy nawet na zdjęciu dobrze nie wychodzimy bo nie mamy ich za wielu razem. A tak na poważnie. Ja i moje rodzeństwo nie jesteśmy ze sobą zżyci. Nie jesteśmy też szczególnie „instagramowi” żeby na siłę się fotografować. Ja mieszkam na stałe w innym kraju. Mam swoje życie a nasze wspólne kontakty są bardzo rzadkie. Już tak naprawdę mało się znamy. Jedynie z mamą utrzymuję regularny kontakt. Mogę szukać wytłumaczeń gdzie te nasze głębokie więzy rodzinne. Z pewnością jestem typem samotnika. Nie zawsze garnę się do stada mimo że to stado to przecież moja własna rodzina.\nMy nawet na zdjęciu dobrze nie wychodzimy bo nie mamy ich za wielu razem. A tak na poważnie. Ja i moje rodzeństwo nie jesteśmy ze sobą zżyci. Nie jesteśmy też szczególnie „instagramowi” żeby na siłę się fotografować. Ja mieszkam na stałe w innym kraju. Mam swoje życie a nasze wspólne kontakty są bardzo rzadkie. Już tak naprawdę mało się znamy. Jedynie z mamą utrzymuję...\nAirain 22.06.2020 19:21\nPrzeciwnie wprost! Z rodziną zupełnie dobrze się dogaduję, z jednymi jej członkami lepiej, z innymi słabiej, ale ogólnie biorąc z każdym można dojść do porozumienia, a kiedy się spotykamy w większym gronie (za czym teraz tęsknię, bo nie spotykamy się, by nie narażać najstarszych osób spośród nas), to bawimy się całkiem nieźle.\nZa to na zdjęciach... no cóż... to musi być genetyczne... albo klątwa jakaś... Krótko mówiąc, wyjąwszy ślicznych i słodkich z definicji milusińskich, jesteśmy rodziną nadzwyczajnie wręcz niefotogeniczną. Na żywo takie tam sobie przeciętne ciotki i kuzynki, wujciowie i bracia, a obiektyw aparatu zamienia nas w gorszą (czyli straszniejszą) wersję rodziny Addamsów.\nZa to na zdjęciach... no cóż... to musi być...\nAgnieszka 23.06.2020 08:52\nTo zależy która część rodziny.Bo u mnie jest tak,że jedni są mi bardzo bliscy (mąż,córka,mama i rodzina ze strony mamy) i oni rzeczywiście stanowią podporę i wsparcie w każdym aspekcie życia.Natomiast ani z rodziną ojca ani męża nie mam dobrych relacji i nic się w tej kwestii już nie zmieni. Pogodziłam się z tym faktem i tyle.Ważne,że mam ten "trzon",który jest sensem życia,jesteśmy ze sobą blisko i to oni dają mi oparcie. Dla mnie pojęcie RODZINA to właśnie mąż,córka i mama (tato nie żyje) i to mi wystarczy.Nie potrzebuję żadnych cioć,wujków,kuzynów itp. Jestem jedynaczką,więc mogłoby się wydawać,że przydałyby mi się bliższe relacje z kuzynem i kuzynką,ale nigdy ich nie nawiązaliśmy,każde wybrało inną drogę życiową i jest jak jest.\nTo zależy która część rodziny.Bo u mnie jest tak,że jedni są mi bardzo bliscy (mąż,córka,mama i rodzina ze strony mamy) i oni rzeczywiście stanowią podporę i wsparcie w każdym aspekcie życia.Natomiast ani z rodziną ojca ani męża nie mam dobrych relacji i nic się w tej kwestii już nie zmieni. Pogodziłam się z tym faktem i tyle.Ważne,że mam ten "trzon",który jest sensem...\nemaema 23.06.2020 13:15\nA ja wam powiem, że z rodziną zawsze wychodzi się dobrze i na zdjęciu i w życiu - bo to my decydujemy, kogo nazwiemy rodziną. Rodzina to nie tylko więzy krwi, nie tylko domownicy, przy których dorastamy, nie tylko wymuszone życzenia na Boże Narodzenie. To też ludzie, przy których porzucamy wstyd i zdzieramy wszystkie maski, którym powierzamy sekrety i klucze do mieszkania. To też pies, kot i królik, z którym potrafimy rozmawiać ponad granicami gatunkowymi. Rodzina to wszyscy, których kochamy - tylko tyle i aż tyle.\nA ja wam powiem, że z rodziną zawsze wychodzi się dobrze i na zdjęciu i w życiu - bo to my decydujemy, kogo nazwiemy rodziną. Rodzina to nie tylko więzy krwi, nie tylko domownicy, przy których dorastamy, nie tylko wymuszone życzenia na Boże Narodzenie. To też ludzie, przy których porzucamy wstyd i zdzieramy wszystkie maski, którym powierzamy sekrety i klucze do mieszkania....\nBartłomiejNieBartosz 23.06.2020 13:56\nRodzina to taki tajemniczy twór, który pomoże w chwilach największej słabości, ale i podłoży z zazdrości świnię, gdy za bardzo się ponad nią wybijesz. I ciągle będzie to ta sama rodzina.\nJa również tego doświadczyłem. Gdy ledwo po maturze pochowałem rodziców, byłem w dość dużej potrzebie. Nikt mnie wtedy nie pytał, na co i kiedy oddam? Bo wiadomym było, że na przeżycie i nie wiadomo nawet czy w ogóle oddam. Traktowano mnie jak osierocone szczenię w stadzie. Nikt szczególnie się mną nie zajmował, ale nie pozwolono mi też głodować. Nikt nie czekał, aż poproszę. Brali mnie na bok, mówili, że rozumieją moją sytuację, że rodzice byliby dumni z moich studiów i, używając modnego w dzisiejszych czasach określenia, wspierali mnie finansowo. Lata płynęły, studia się skończyły, a ja zostałem adwokatem. Oddałem wszystko, o czym pamiętałem. Chciałem się każdemu odwdzięczyć za okazaną mi dobroć. I wtedy się zaczęło… Okazało się, że nie każdemu to się podoba, że za bardzo wyrwałem do przodu. Okazało się, że uczucie bycia dobrym wujem czy ciocią dla biednej sieroty zamieniło się w zazdrość i zawiść, gdy ta sierota zaczęła jeździć lepszym autem niż jej dotychczasowi „sponsorzy”.\nLudzi denerwuje postęp i rozwój innych. Jestem pewien, że gdybym popadł w tarapaty, znowu mógłbym liczyć na swoją rodzinę jak na nikogo innego, ale nie ma nic gorszego dla ich dumy, niż postęp, który wykonałem na ich oczach.\nSukcesy innych uświadamiają nam, że my ten sam czas, bezpowrotnie straciliśmy na bzdety.\nJa również tego doświadczyłem. Gdy ledwo po maturze pochowałem rodziców, byłem w dość dużej potrzebie. Nikt mnie wtedy nie pytał, na co i kiedy oddam? Bo wiadomym było, że na przeżycie i...\nClaf 23.06.2020 20:27\nNie jestem duszą towarzystwa. Lubię spędzać czas samotnie lub w otoczeniu ludzi, z którymi bardzo dobrze się dogaduję. Możliwe, że nie jest to do końca normalne, ale trudno, taka jestem. Już od najmłodszych lat uciekałam przed gośćmi do swojego pokoju, najbezpieczniejszego miejsca na ziemi. Mimo tego, że aktualnie mam osiemnastkę, w tej kwestii nic się nie zmieniło. Ciągle uciekam. Uciekam przed relacjami, smal-talkiem, wystąpieniami publicznymi, telefonami. Jak można się domyślić taki styl życia (jeśli można to tak określić) nie zachęca do bliższego poznania mojej osoby. Będąc zupełnie szczerą, chyba nawet trochę odstraszam, nawet ludzi na których zależy mi najbardziej. Kocham moją rodzinę z całego serca, naprawdę. Ta dalsza już dawno przestała mnie interesować, ale Ci najbliżsi dużo dla mnie znaczą. Mimo to, często mam problem. Ludzie dookoła mają nas za rodzinę idealną, bez skaz, bardzo zgraną. A jak jest naprawdę? Chociaż kocham ich z całego serca to trochę się boję. Boję się zadzwonić do brata z zagranicy. Drugi, mimo tego, że za drzwiami, pracuje tyle, że nie ma siły na podtrzymywanie relacji. Z rodzicami rozmawiam najwięcej, ale to dlatego, że mam ich blisko. Co stanie się gdy wyjadę na studia? Czy będziemy mieć siłę, by o siebie dbać? Dzwonić? Smskować?\nNie jestem duszą towarzystwa. Lubię spędzać czas samotnie lub w otoczeniu ludzi, z którymi bardzo dobrze się dogaduję. Możliwe, że nie jest to do końca normalne, ale trudno, taka jestem. Już od najmłodszych lat uciekałam przed gośćmi do swojego pokoju, najbezpieczniejszego miejsca na ziemi. Mimo tego, że aktualnie mam osiemnastkę, w tej kwestii nic się nie zmieniło. Ciągle...\nJoanna 24.06.2020 13:57\n„Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu”… W moim przypadku nie ma bardziej nietrafionego stwierdzenia, nie potrafię sobie nawet przypomnieć takiej fotografii, na której znalazłoby się szersze grono rodziny. Może dlatego, że zamiast pozować do zdjęć, wolimy ze sobą przebywać, śmiać się, rozmawiać, żyć chwilą obecną i zapominamy to zdjęcie zrobić. Za to gdy przychodzi trudny czas, a takim momentem było wykańczanie domu i przygotowywanie się na pojawienie mojego synka, mogłam na moją rodzinę liczyć. Godziny, które teściowa czy mój tata spędzili na sprzątaniu poremontowego pyłu, gdy mój brzuch był tak wielki, że nie mogłam się schylić; sterty prasowania i prania dziecięcych ciuszków, przy których krzątała się moja mama to tylko ułamek ich ciężkiej pracy. Jestem im ogromnie wdzięczna i wiem, że robili to dla mnie, niczego w zamian nie oczekując. Lubią czuć się potrzebni i obecni w moim życiu, a ja wiem, że w każdej innej trudnej sprawie mogę się do nich zwrócić o pomoc i ją otrzymam.\n„Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu”… W moim przypadku nie ma bardziej nietrafionego stwierdzenia, nie potrafię sobie nawet przypomnieć takiej fotografii, na której znalazłoby się szersze grono rodziny. Może dlatego, że zamiast pozować do zdjęć, wolimy ze sobą przebywać, śmiać się, rozmawiać, żyć chwilą obecną i zapominamy to zdjęcie zrobić. Za to gdy przychodzi...\nIzabella 24.06.2020 16:44\nPowiedzenie o rodzinie i zdjęciu wymyślił ktoś zawiedziony. Ci, którzy idealizują - też przesadzają. Uważam, że rację ma ten, kto mówi: "rodzina nie cieszy gdy jest, lecz kiedy jej nie ma - samotnyś jak pies". To,, że nie zawsze można się dogadać, albo, że nie nadajemy z kimś na jednych falach - nie przekreśla wartości rodziny. Przy zachowaniu wzajemnej życzliwości i szacunku potrafimy ponad podziały wznieść wspólne dobro, wspólne przeżycia, rodzinną miłość i lojalność. Ja w trudnych chwilach swojego życia znalazłam wsparcie w rodzinie. Brat z bratową przyjęli mnie bez zbędnych pytań i do dziś im jestem za to wdzięczna. Wszystko jak zwykle zależy od ludzi. Jak to mówią: " z jednej rodziny i ksiądz, i złodziej... Każdy człowiek jest inny, ale rodzina mimo to powinna być ostoją dla każdego. Tego uczyłam swoich synów przez całe życie i wierzę święcie, że to ma sens.\nPowiedzenie o rodzinie i zdjęciu wymyślił ktoś zawiedziony. Ci, którzy idealizują - też przesadzają. Uważam, że rację ma ten, kto mówi: "rodzina nie cieszy gdy jest, lecz kiedy jej nie ma - samotnyś jak pies". To,, że nie zawsze można się dogadać, albo, że nie nadajemy z kimś na jednych falach - nie przekreśla wartości rodziny. Przy zachowaniu wzajemnej życzliwości i...


Graffiti-design - Eurobooks.pl\nGraffiti-design to grupa wybitnych artystów z Warszawy. Ich oferta skierowana jest do wszystkich mieszkańców stolicy i okolic. Pracownicy posiadają kilkunastoletnie doświadczenie w malowaniu ścian i innych nawierzchni, co przekłada się na jakość oferowanych przez nich usług. Przez ten czas Graffiti-design obsłużyło setki klientów prywatnych i biznesowych, realizując małe, jak i duże projekty.\nW ofercie firmy znajduje się artystycznie malowanie ścian, samochodów, budynków oraz innych powierzchni. Graffiti można umieścić dosłownie wszędzie – na samochodzie, w domu, w przedszkolu czy w barze. Zespół podchodzi do każdego klienta indywidualnie, dzięki czemu chętni na graffiti mogą liczyć na konkurencyjne warunki cenowe oraz najbardziej profesjonalne wykonanie zlecenia.\nTelefon kontaktowy: +48 505 434 360\nStrona internetowa: www.graffiti-design.eu


System produkcyjny wody przemysłowej w Godowie może zapewnić zaopatrzenie w wodę odbiorcom przemysłowym z rejonu powiatów wodzisławskiego i jastrzębskiego. Ujęcie wody przemysłowej w Godowie wraz z całym kompleksem budynków i zbiorników wodnych wybudowane zostało w latach 60-tych XX wieku.\nWoda ujmowana jest z rzeki Olzy na granicy z Republiką Czeską. Woda uzdatniana jest w technologii powolnej filtracji. W etapie końcowym zostaje zdezynfekowana bakteriologicznie w zbiornikach zamkniętych.\nParametry wody przemysłowej z ujęcia w Godowie są zbliżone do parametrów jakie charakteryzują wodę pitną. Ujęcie dysponuje dwoma niezależnymi energetycznymi źródłami zasilania, lokalną oczyszczalnią ścieków, kompleksem warsztatowo-remontowym. Napędy pomp wyposażone są w przemienniki częstotliwości.\nGłównym odbiorcą jest Kopalnia "Borynia-Zofiówka-Jastrzębie" Ruch "Jas-Mos". Roczna produkcja ujęcia wynosi około 1,0 mln m3. Istnieje możliwość znacznego zwiększenia produkcji i dostawy wody uzdatnionej z systemu Godów i jej dostarczenie w rejon Jastrzębia- Zdroju oraz Wodzisławia Śląskiego.


26 listopada, 2018 – Polacy w Willow Creek\nAdwent 2018\t 26 listopada, 2018 24 listopada, 2018\nAbyście wiedzieli – 1 dzień serii „W zachwycie”\nEwangelia Łukasza 1:1-4\n„ Ponieważ wielu podjęło się sporządzić opis tych wydarzeń, co do których mamy zupełną pewność, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa, postanowiłem i ja, który to wszystko od początku dokładnie wybadałem, opisać ci to po kolei, zacny Teofilu, abyś nabrał pewności co do tego, czego cię nauczono.”\nCzytając ten fragment, można odnieść wrażenie, że Łukasz nie miał wątpliwości co do tego, kim był Jezus i jaki był cel jego życia, i celem jego listu było przekonanie innych o prawdzie i pewności tego, czego uczono ich o Chrystusie. List ten, zwany teraz Ewangelią Łukasza, napisał po dokładnym zbadaniu i sprawdzeniu faktów dotyczących narodzin, życia, śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Opis swój zaczyna historią, którą wielokrotnie pewnie już słyszałeś – historią narodzin Jezusa. Historią, która splata ze sobą codzienność życia i nadprzyrodzone wydarzenie. Zwykli ludzie byli świadkami cudu!!\nJakie masz pytania co do narodzin Pana Jezusa? Zapisz je i później porównaj z tym, czego dowiesz podczas następnych tygodni rozważań adwentowych.\nJakie są twoje najgłębsze pragnienia na ten okres Adwentu i Świąt? Przez następnych parę minut zastanów się dobrze nad tym pytaniem pamietając, że przebywasz w obecności Boga, który ciebie ukochał.\n„Boże, dziękuję, że dzięki Biblii mam szansę poznawać Ciebie coraz więcej. Otwórz mój umysł i moje serce, bym mógł wzrastać w wierze i ufności do Ciebie. Wzbudź we mnie zachwyt nad cudem przyjęcia ludzkiego ciała przez Boga, Pana Jezusa. Amen.”


Kotrak ponownie nagrodzony przez Gepardy Biznesu!\nKotrak > Aktualności | Kotrak > Home news > Kotrak ponownie nagrodzony przez Gepardy Biznesu!\nKotrak ponownie nagrodzony przez Gepardy Biznesu!24 lipca 2017\nDruga połowa roku przynosi kolejne dobre wiadomości! Grupa Kotrak została wyróżniona przez Instytut Europejskiego Biznesu w V edycji Konkursu Światowa Firma Worldwide Company oraz X edycji Konkursu Efektywna Firma!\nWysoka ocena działalności naszej firmy na rynkach zagranicznych w roku 2016 to efekt sprzedaży produktów i usług zagranicę, których wartość w ostatecznym podsumowaniu wyniosła 5,3 mln zł. Wynik ten został nagrodzony przez IEB tytułem Światowej Firmy 2017!\nTytuł Efektywnej Firmy 2017 to rezultat wysokiej średniej zysku netto Grupy Kotrak z lat 2015-2016. Obrazuje ona równomierny rozwój i dobre perspektywy na przyszłość.\nInstytut Europejskiego Biznesu jest jednostką odpowiedzialną za analizę sytuacji finansowej firm oraz banków w Europie. Oferuje również wsparcie we współpracy przedsiębiorstw z bankami. Co roku nagradza także najlepsze z nich. Dlatego tym bardziej dziękujemy za przyznane wyróżnienia. Stanowią dla nas motywację do dalszej pracy oraz osiągania kolejnych celów.\nPrzeczytaj o nagrodzie Gepardy Biznesu dla Kotrak z ubiegłego roku.\nNowe aplikacje Comarch DMS 2017.2 i Comarch e-Sklep 2017.5\n20.07.2017 Magda Urbanowicz\nNabór do konkursów unijnych w woj. łódzkim i warmińsko-mazurskim\n14.09.2017 Magda Urbanowicz\n7 funkcjonalności wspierających RODO w systemach Comarch ERP\nDofinansowanie na usługi szkoleniowo-rozwojowe\nKotrak na Poland Day w Dolinie Krzemowej\nWdrażamy oprogramowanie dla firm, sklepów detalicznych, placówek medycznych, lokali gastronomicznych, branży budowlanej i produkcyjnej. Wychodzimy naprzeciw Twoim indywidualnym oczekiwaniom tworząc aplikacje dedykowane. Nasze oddziały: Katowice, Kraków, Bielsko-Biała, Łódź, Opole, Warszawa, Londyn i Palo Alto.\n(dawniej Kotrak Bis Irena i Andrzej Kurdziel S.J.)


Jestes 38220264 gosciem na naszej stronie\nTo już czternasta odsłona\nnajstarszego maratonu MTB w Wielkopolsce\nZa pięć dni, w sobotę 23 września, w Wieleniu odbędą się Michałki 2017, najstarszy wielkopolski maraton MTB. Będzie to już czternasta edycja imprezy, która ma stałe i coraz liczniejsze grono sympatyków. Do pokonania będą trzy dystanse a na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody. Organizatorem imprezy jest UKS "Płomień" przy wsparciu władz miasta i powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego.\nTrochę historii. Historia wyścigu sięga roku 2001. Wówczas odbyły się pierwsze zawody w formule cross-country, a miejscem ich rozgrywania była Dębogóra. Od roku 2004 impreza odbywa się jako maraton MTB. W roku 2017 odbędzie się już czternasta edycja maratonu MTB Michałki Wieleń. Organizatorem imprezy jest Uczniowski Klub Sportowy „Płomień” działający przy Szkole Podstawowej im. Kazimierza Wielkiego w Wieleniu.\nMaraton po raz czternasty. Tegoroczne Michałki odbędą się w sobotę 23 września. Start o godzinie 10 dla startujących na dystansach Giga i Mega, o 10.30 - dla tych z Mini. Dystanse są niezmienne, czyli 100 km (Giga), 57 km (Mega) i 38 km (Mini).\nKrąg ludzi, których Pan Tomek zachęcił do współpracy jest coraz większy. To leśnicy z nadleśnictw Trzcianka i Krzyż, drogowcy z Wielenia, strażacy z Krzyża i Wielenia, policjanci z Czarnkowa i Wielenia, nauczyciele szkół w Wieleniu.\nTradycyjnie zwycięzca na trasie Giga zasiądzie na wiklinowym „tronie.” Będzie też drugi „tron” dla zwyciężczyni na dystansie Giga. Wartościowe nagrody czekają również na startujących w wieku poniżej 15 lat. Od kilku edycji Michałków główną nagrodą dla dzieci był wysokiej klasy rower. W tym roku będzie to aż sześć rowerów.\nOrganizacyjna rada. W tym roku zapisy do Michałków, jak przed rokiem, odbywają się wyłącznie internetowo! Nie będzie zapisów na Stadionie Miejskim w Wieleniu. Wyznaczony został też limit startujących: wynosi on 600 osób. Do tej pory swój akces do maratonu MTB zgłosiło ponad 400 pań i mężczyzn (dokładnie 418). Pozostały jeszcze 182 miejsca. Szczegółowe informacje na ten temat na stronie http://www.maraton.wielen.pl/?page_id=3022, trzeba też wiedzieć, że opłatę startową należy dokonać przelewem na konto organizatora: UKS Płomień, Bank Spółdzielczy w Wieleniu nr rachunku 92 8960 0003 0005 4120 2000 0010.\nW piątek 22 września w godzinach od 17 do 20 i w sobotę 23 września od 7.30 do 9.30 wydawane będą pakiety startowe i chipy, po uprzednim podpisaniu karty zgłoszeniowej. Organizatorzy wywieszą listę z numerami startowymi, by maksymalnie ułatwić odbiór pakietów.


70. rocznica śmierci Inki – posłuchaj reportażu : Radio Olsztyn\n70. rocznica śmierci Inki – posłuchaj reportażu\nW Miłomłynie został odsłonięty 27 sierpnia 2016 r. pomnik Danuty Siedzikówny ps. „Inka”. Fot. Alicja Kulik\nW 70. rocznicę śmierci w Polskim Radiu Olsztyn wspominamy Danutę Siedzikównę ps. ,,Inka” – legendarną sanitariuszkę 5. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”.\nDanuta Helena Siedzikówna ps. „Inka” urodziła się 3 września 1928 roku w Guszczewinie. Była córką Wacława Siedzika i Eugenii z Tymińskich herbu Prus III. Ojciec – leśniczy – został wywieziony przez Sowietów do łagru 10 lutego 1940 roku w ramach pierwszej wielkiej wywózki mieszkańców Kresów na Wschód. Stamtąd przedostał się do nowo formowanej Armii Andersa. Zmarł w czerwcu 1943 w Teheranie. Matka, za współpracę z polskim podziemiem została aresztowana i 16, 17 lub 18 września 1943 roku zamordowana przez Gestapo w lesie pod Białymstokiem.\nPo zamordowaniu przez Gestapo jej matki, razem z siostrą Wiesławą wstąpiła do AK (przysięgę złożyła w grudniu 1943 lub na początku 1944), gdzie odbyła szkolenie medyczne. Po przejściu frontu podjęła pracę kancelistki w nadleśnictwie Hajnówka. Wraz z innymi pracownikami nadleśnictwa została w czerwcu 1945 aresztowana za współpracę z antykomunistycznym podziemiem przez grupę NKWD-UB.\nDanuta Siedzikówna ps. Inka zginęła w wieku 17 lat\nNa przełomie 1945/1946, zaopatrzona w dokumenty na nazwisko Danuta Obuchowicz, podjęła pracę w nadleśnictwie Miłomłyn w powiecie ostródzkim. Rankiem 20 lipca 1946, w mieszkaniu przy ul. Wróblewskiego 7 we Wrzeszczu, w jednym z lokali kontaktowych V Brygady Wileńskiej, których adresy zdradziła ujęta wcześniej przez bezpiekę Regina Żylińska-Mordas, łączniczka Szendzielarza, która poszła na współpracę z UB, „Inka” została aresztowana. Została umieszczona w pawilonie V więzienia w Gdańsku jako więzień specjalny.\nW śledztwie była bita i poniżana; mimo to odmówiła składania zeznań obciążających członków brygad wileńskich AK. Została skazana na śmierć 3 sierpnia przez sąd – kierowany przez majora Adama Gajewskiego i zastrzelona przez dowódcę plutonu egzekucyjnego ppor. Franciszka Sawickiego 28 sierpnia 1946 roku, wraz z Feliksem Selmanowiczem ps. „Zagończyk”, w więzieniu przy ul. Kurkowej w Gdańsku. Według relacji przymusowego świadka egzekucji, ks. Mariana Prusaka, ostatnimi słowami „Inki” było: Niech żyje Polska! Niech żyje „Łupaszko”!\n27 sierpnia w Miłomłynie został odsłonięty pomnik Danuty Siedzikówny ps. Inka – zobacz więcej\nDo wysłuchania reportażu o Danucie Siedzikównej ps. „Inka” zaprasza Mirosław Sochacki – posłuchaj\nInka – część 1\nInka – część 2\nInka – część 3\nInka – część 4\nInka – część 5\nInka – część 6\nInka – część 7\nInka – część 8\nInka – część 9\nInka – część 10\nInka – część 11\nWięcej w książeczka saniepidu, Miłomłyn, Mirosław Sochacki, Danuta Siedzikówna\nMiłomłyn uczcił Inkę\nW Miłomłynie został odsłonięty pomnik Danuty Siedzikówny ps. „Inka”. Monument stanął w pobliżu nadleśnictwa, w którym sanitariuszka i łączniczka 5. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej majora Zygmunta...