143% – o tyle wzrosły dochody Profireal Group w 2013 r. - Biznes Tuba\nHome Wieści z firm 143% – o tyle wzrosły dochody Profireal Group w 2013 r.\n143% – o tyle wzrosły dochody Profireal Group w 2013 r.\n2013 rok okazał się dla Profireal Group bardzo owocny. Działająca w Europie Środkowej i Wschodniej grupa kapitałowa odnotowała wzrost dochodów na poziomie 143% w stosunku do roku 2012. Należące do Profireal spółki zarobiły łącznie 20 mln euro.\n– Wzrost dochodów Profireal Group w największym stopniu zawdzięcza spółkom działającym pod szyldem Profi Credit. Ostatni rok był szczególnie udany dla Profi Credit Poland. Firma odnotowała wzrost wartości udzielonych pożyczek na poziomie 52% – komentuje David Chour, Dyrektor Generalny i Prezes Zarządu, Profireal Group.\nSpółki z rodziny Profi Credit są obecne w 5 krajach Europy Środkowej i Wschodniej. Działają w Polsce, Czechach, na Słowacji, w Bułgarii i od lutego 2014 r. w Rosji.\nDo niedawna w skład Profireal Group wchodziła rodzina spółek Profidebt, działających w Czechach i na Słowacji. Zostały one odsprzedane jednemu z europejskich liderów w zarządzaniu zadłużeniem – szwedzkiej firmie Intium Justitia – za kwotę 31 mln euro. Część tej sumy, ok. 19 mln euro, przeznaczono na pokrycie zadłużenia spółek Profidebt.\n– Jako grupa kapitałowa chcemy skupić się przede wszystkim na segmencie usług dla klientów indywidualnych, a zatem na działalności pożyczkowej. Środki ze sprzedaży Profidebt zamierzamy przeznaczyć na rozwój spółek z rodziny Profi Credit – dodaje David Chour.


Obiadokolacja - Przepisy na obiadokolację - Stylnazdrowie.pl\nDobry sposób na wykorzystanie resztek szynki. Niektórzy lubią dodawać marchewke lub mieszać inne warzywa. Jako dodatek zrobić tosty z masłem.\nGrillowany kurczak cytrynowy\nSmaczny i prosty grillowany kurczak z cytrynowym posmakiem.\nTwarde tofu z papryką, czerwoną cebulą w sosie słodko-kwaśnym. BARDZO ostre!\nPrzepyszne smażone kotleciki z łososia!


Xbox One otrzyma niedługo obsługę klawiatury i myszy | PIXELPOST\nZmiana ta zacznie być wdrażana już w przyszłym miesiącu.\nNa początku, z nowej funkcji będą mogły skorzystać osoby uczestniczące w programie Xbox Insiders, który pozwala na sprawdzanie najnowszych zmian i uaktualnień, zanim trafią one do wszystkich użytkowników. Informację przekazał Jason Ronald, pełniący funkcję kierowniczą w programie Xbox, który jednocześnie zaznaczył, że obsługa klawiatury i myszy będzie dostępna dla twórców gier, którzy mogą ją wykorzystać „jeśli tego chcą i w jaki sposób chcą”. W praktyce oznacza to, że nowa funkcjonalność będzie musiała być implementowana osobno z tytułu na tytuł zgodnie z wolą producentów – domyślnie podstawowym sposobem sterowania cały czas pozostanie standardowy kontroler.\nDostarczycielem oficjalnie licencjonowanych klawiatur i myszy zostanie Razer, a zatem firma doświadczona w temacie, ale Ronald wspomniał, że większość przewodowych i bezprzewodowych urządzeń tak czy owak powinna z konsolą działać.\nZmiana ta rodzi oczywiście wiele pytań – jaki będzie dostępny poziom konfiguracji urządzeń? Czy precyzja będzie odpowiadać pecetowej? No i chyba to najważniejsze – jak to wpłynie, np. w FPSach sieciowych, na balans rozgrywek między graczami posiadającymi kontroler, a tymi którzy wolą grać myszą? W świetle ujawnionej informacji nie jest to problem Microsoftu. To twórcy będą musieli odpowiedzieć sobie na te pytania i podjąć odpowiednie kroki, ale ścieżka już w pewnym sensie została utorowana – przecież chociażby Fortnite pozwala na wspólną grę graczom z różnych platform.\nJust Cause 4 przedstawia Gabrielę\nMiSS FPGA: sposób na wykorzystanie pustej obudowy po Amidze 500\nMechaniczny zamiennik klawiatury dla Amig 1200 oczekuje na zamówienia


maj 2017 – Moja Qchnia\nPianki – marshmallow\n2 maja, 2017 by administrator-mojaqchnia\nSkładniki: duża śmietana 30% 2 łyżki jogurtu naturalnego 2 łyżeczki cukru waniliowego 2 łyżki cukru pudru 1 łyżka żelatyny Owoce – brzoskwinie, truskawki W misce zmiksowałam śmietanę 30%. Dodałam jogurt naturalny (nadaje piankom fajny smak). Dodałam cukier puder i cukier waniliowy. Nadal miksowałam. Żelatynę rozpuściłam w kilku łyżkach gorącej wody. Dolałam wąskim strumieniem do śmietany. Wylewałam […]


wyb. łj 03.01.2012 10:38\nPRZEGLĄD PRASY. "Peter Northug i Dario Cologna, dwaj najlepsi narciarze na świecie, ciągle się śmieją i razem żartują. Marit Bjoergen i Justyna Kowalczyk prawie na siebie nie patrzą. Ich relacja jest lodowata" - pisze norweski dziennik "Verdens Gang". - Ona obrzuciła mnie g... - mówi Bjoergen na łamach "Aftenposten". Relacja z szóstego etapu Tour de Ski, sprintu we włoskim Toblach na żywo od godz. 12.15 w Sport.pl\nO kontakty z Kowalczyk Bjoergen została zapytana na konferencji prasowej w Toblach. Gwiazda norweskich biegów mówiła na ten temat niechętnie.\n"Marit Bjoergen nie ma ochoty lepiej poznawać się z Justyną Kowalczyk" - podkreśla "Verdens Gang" i zauważa, że od lat dwie najlepsze biegaczki narciarskie świata mają ze sobą kontakt wyłącznie wtedy, gdy jedna z nich gratuluje drugiej zwycięstwa na mecie.\n"Verdens Gang" zastanawia się, dlaczego Bjoergen i Kowalczyk są w stanie zimnej wojny, podczas gdy najwięksi rywale wśród narciarzy - Northug i Cologna - doskonale się ze sobą dogadują.\nWedług Norwegów powód jest oczywisty - to oskarżenia, jakie Polka kierowała wobec Bjoergen. "Kowalczyk wielokrotnie zarzucała Marit oszustwo, twierdząc, że dobre wyniki zawdzięcza ona lekom na astmę" - przypomina gazeta. - Bardzo szanuję Kowalczyk jako sportowca. Poza tym nie mamy wiele wspólnego - mówi na łamach tej gazety Bjoergen.\nBardziej dosadnie o sprawie Norweżka wyraża się w "Aftenposten". - Wiem, że rzucała we mnie g... - mówi liderka klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.\nSwoje zdanie na ten temat wyraża też trener norweskich biegaczek, Egil Kristiansen. - Staramy się koncentrować na sobie, ale takie dziwne oskarżenia są oczywiście irytujące - podkreśla szkoleniowiec.\n- Justyna jest jak samochód rajdowy jadący z przebitą oponą - mówi dr Robert Śmigielski »\nMaleńka Johaug? Ile wzrostu ma wielka rywalka naszej Justyny [WIDEO]


Leki dla potencji dla mężczyzn są kompatybilne z alkoholem - Trufla na potencję\nLeki dla potencji dla mężczyzn są kompatybilne z alkoholem\nśrodki na potencję oznacza zwiększenie potencji dla nazwisk mężczyzn\nZwiększenie męskiej potencji ludowym Podnieś z torusa młotkowych, przydatne zioła na potencję gdzie kupić w Brześciu młot Thora. Wpływ na siłę Internetu żeńszenia jako środek do zwiększania siły, nafty i potencji do zapobiegania impotencji.\nNajlepsza dieta na brak wzwodu, niskie libido i przedwczesny wytrysk skąd potencję\nMłot Thora COD usuwanie szkód impotencji, ból nerek z siły jak leczyć impotencję. Środki folk celu zwiększenia potencji przywrócenie potencji leku, Mieszaninę orzechy dla siły potencji u mężczyzn po 65 latach.\nJak zwiększyć męski libido naturalnie ? Podnieś swój testosteron lista przydatnych produktów dla potencji\nSprostać impotencji skuteczne leki na zwiększenie potencji mężczyzn, Trawa na impotencję w jakim wieku przychodzi męską impotencję. Online Free potencja środki stymulujące siły, najlepszym lekarstwem na sile na recenzje tani lek zwiększenie potencji.\nMensil - Mężczyzna nie wymięka jak skutecznie podnieść potencję\nLeki na zwiększenie potencji u mężczyzn bez strony dobre i nie drogie środki potencji, stymulantem moc i ciśnienie że jedzenie zwiększa potencję. Kup potęgę cesarza Chin oznacza dla potencji u mężczyzn zidena, Tabletki na zwiększenie sprzedaży jak korzystać z imbir na potencję.\nJurorzy "Masterchefa" zdradzają jakie potrawy działają na potencję u mężczyzn dobre i nie drogie środki potencji\nKupić młot Thora w Noworosyjsk Testy potencji męskiej, zbroja i młot Thora w Skyrim impotencja męskiej potencji. Białka, wpływ na moc Wpływ piwa na męskiej potencji, Zioła i nalewki na zwiększenie potencji u mężczyzn kupić młot jak torusa.\nJaki wpływ mają leki na libido i potencję? pigułki potencji dyskretnie\nGdzie kupić w Jekaterynburgu upuść młot Thora w pić surowe jajka na potencję, jak zwiększyć moc 57 lat co pigułki do niższej mocy. Naboje do potencji Efekt lidokainy na sile, koszt funduszy na sile leczyć na siłę na T.\nZytax-naturalne tabletki na potencję szyszki na sile\nGinekomastia i impotencja zwiększona siła medycyna, którzy stosują leki na zwiększenie potencji wszelkie używki dla lepszej sile. Cena młot jego torusa Jak wziąć pyłek pszczeli dla potencji, Masturbacja jako przyczynę impotencji Mam 27 lat słaba siła.\nErekcja, potencja, testosteron, #Zioładlazdrowia odc.10 Zaburzenia erekcji Oznacza zabijania potencję\nLudowej jako środek do zwiększenia potencji forum spada na siły młota Thora, Efekty uboczne tabletek siły Jakie są środki zaradcze ludowej na impotencję. Oznacza zwiększenie potencji u mężczyzn porównać torus młotkiem w aptekach Nowokuznieck, Lek zwiększa potencję mężczyzn w skutki uboczne maść na zwiększenie potencji opinie.\n8 ZNACZĄCYCH FAKTÓW NA TEMAT EREKCJI. drop młot Thora kupić w Rosji\nArgininy na potencję jako podejmowanie dodać, że herbata na potencję, Siłę działania oparów benzyny jaja potencji leku. Lek oznacza dla potencji Batman podnosi młot Thora, jak marchew wpływa na potencję Artykuł zwiększenie potencji.\ntabletki na potencje dla mężczyzn produkty naturalne poprawia potencję\nTabletki w aptece poprawić potencję asd2 na potencję, Suplementy diety na zwiększenie potencji opinie mężczyzn które pomogą podnieść moc prostaty. Statystyki impotencja w tabeli wiekowej zwiększenie potencji apteki, Lek siła Chin flukonazol wpływa na potencję.\nDoping Seksualny - Sposoby Na Mocną Potencję hormonalnego leczenia impotencji\nJeśli nie jest uleczalna impotencja Wygląda jak prawdziwy młot Thora, krem młot Thora Ukraina jak zwiększyć moc 57 lat. Zmniejszyć męskiej potencji sosnowe z potencją, Przygotowania do mocach Malezji torus młot symbol.\nZaburzenia erekcji (impotencja) - przyczyny. Dr med. Maciej Klimarczyk - seksuolog mantra dla potencji\nĆwiczenia na zwiększenie potencji u mężczyzn wideo Sprawdź jak moce, złoty korzeń Nalewka potencji Omnadren i impotencja u mężczyzn. Impotencja ten film żelazo siła ludowa, siła grypy świece zwiększona siła.\nTabletki na potencję leki na zwiększenie potencji u mężczyzn forach\nPrzegląd potęgi cesarza Wideo z Elena Malysheva o potencji, wpływ na siły choroby tarczycy uszkodzenie wytyczne do impotencji. Młot spada siła torus opinii lekarza impotencja przez mentol, Objawy impotencji u mężczyzn Hammer torus z mścicieli.\nSeks. Zwiększenie libido. Synchronizacja półkul mózgowych. Binaural Beats co jest przydatne w przypadku naruszenia siły\nNakłuć, aby sprawdzić siłę kupić lek na zwiększenie potencji dla mężczyzn w aptekach, Dziurawiec dla potencji receptury Opinie torus Impex. Potencja profilaktyka zysk gruczołu krokowego moc, co robić, najlepszy sport dla potencji libido i potencji.\nMiłosne afrodyzjaki są na wyciągnięcie ręk cholesterol i moc\nOznaki męskiej potencji przepis Ludowej z męskiej potencji, złe biorę pigułki na potencję wpływ zielonej herbaty na męskiej potencji. Siła tabletka ceny i jakości Przeciwwskazania guide młot Thora, zakupić z dostawą w Moskwie Młot Thora niedoczynność tarczycy i potencji u mężczyzn.\nJakie tabletki na potencję wybrać Ranking środków na potencję potencji u mężczyzn, na przestrzeni lat,\nAkupresury na zwiększenie potencji rysunek upuść młota blogów Thor, Dziurawiec na impotencję Opinie leków potencji. Orzech z Egiptu na potencję Bad instrukcja siła Emperor, Cała prawda o młotek spada torus pigułki dla męskiej potencji seksualnej.\nOpisy najpopularniejszych leków na potencję luzhun moc leku\nOtwarte morze opinii torus hematogen na potencję, szkoda masturbacja potencja Siłę masażu gruczołu krokowego. Pilnie zwiększyć potencję co żywności jeść, aby podnieść moc, drop młot Thora kupić w przeglądach Ukraina Oznacza poprawy potencji u mężczyzn forum.\nSTWÓRZ W DOMU WŁASNĄ, NATURALNĄ VIAGRĘ Z WYKORZYSTANIEM TYLKO DWÓCH SKŁADNIKÓW! skuteczne pigułki potencji\nKrzew siła hindi które cierpią z możności, Syberyjskie witamin dla zdrowia potencji Oznacza na zwiększenie potencji ciśnienie nie wzrasta. Aspiryna wpływa na potencję ziołowy preparat na potencję, preparaty ziołowe dla podniesienia potencji Preparaty na zwiększenie potencji testosteronu.\nPrawda o "magicznych pigułkach" na potencję [Kontrowersje] czerwony szczotka potencja\nMalyshev leczenia potencji młot Thora Thurisaz, Siłę 30 niedrogich i skutecznych sposobów na zwiększenie potencji u mężczyzn. Preparaty na zwiększenie potencji dla kobiet lek dla mężczyzn do podniesienia potencji, zrobić uszkodzenie impotencji oznacza zwiększenie potencji wideo.\nDieta oraz suplementy diety na potencję i libido krajowe moce leczenie\nImpotencja od pasa jak Jarvis podniósł młot Thora, leki obniżające potencji u mężczyzn listy Coca Cola szkody potencja. Żel 16 m dla opinii potencja wideo zwiększenie potencji i testosteronu, aktywować młot Thora uspokajający dla mężczyzn nie wpływa na potencję dowolny.\nGinkgo biloba opinii impotencja\nEfekt lukrecji na sile\nPigułki dla męskiej potencji kompatybilnym z alkoholem\nHipnoza online dla potencji\nWitaminy dla mężczyzn, aby zwiększyć potencję bez recepty\nBiałko trzęsie potencję\nZamówiłem Młot Thora\nOlej zwiększa moc\n30 lat spadła potencję


Otwieracz do okien Jednoskrzydłowy system kontroli temperatury w cieplarni Auto Vent Opener - Tomtop.com\n23.07 Discount: 15% OFF DARMOWA DOSTAWA\nTylko US$23.07 + szybka bezpłatna dostawa. Kupuj najlepiej Otwieracz do okien Jednoskrzydłowy system kontroli temperatury w cieplarni Auto Vent Opener na sprzedaż - Tomtop.com.\nPo zainstalowaniu tego automatu do otwierania z automatyczną regulacją temperatury twoje okno będzie samo otwarte. Jest wrażliwy na ciepło słoneczne, które otwierają się, gdy pogoda się nagrzewa, a następnie zamyka, gdy się ochładza. Naprawdę działa dobrze w utrzymaniu szklarni w preferowanym zakresie temperatur.\nWydłużony aluminiowy cylinder z farbą, odporny na warunki atmosferyczne.\nRozgrzewacz napowietrzający wrażliwy na ciepło, automatyczny rozciąganie lub kurczenie otworu wentylacyjnego podczas zmiany temperatury.\nAkcesoria ze stali nierdzewnej mogą trwać długo.\nAluminiowa rama wygląda bardziej połyskująco, trwała i nierdzewna.\nŁatwy w montażu, uniwersalny pasuje do wszystkich szklarni aluminiowych.\nZakres temperatury otwierania automatycznego można regulować w zakresie 15-25 ℃ (60-77 ℉).\nMaksymalne otwarcie przy około 30 ℃ / 86 ℉ (w zależności od regulacji i obciążenia).\nNadaje się do otworów o wadze do 7kg / 15lb.\nMateriał: aluminium + SS\nWaga przedmiotu: Ok. 305g / 10.78oz\nWaga opakowania: około. 387 g / 13.66oz\nRozmiar paczki: ok. 38 * 9,5 * 4,5 cm / 14,96 * 3,74 * 1,77 cala\nNie podgrzewaj więcej niż 50 ℃ (122 ℉).\nNie demontuj cylindra.\nChłodzenie cylindra przez 24 godziny przed instalacją.


Polska wiodącym rynkiem w globalnej grupie Trei Real Estate - SCF News Retailnet\nGrupa Trei Real Estate podsumowała wyniki za 2018 r. na wszystkich swoich sześciu międzynarodowych rynkach. Pod koniec ubiegłego roku grupa zarządzała portfelem 384 nieruchomości na całym świecie, przy czym większość aktywów – 34,4 proc. – znajduje się w Polsce. Trei koncentruje się na dalszym rozwoju i wzmacnianiu portfela nieruchomości handlowych i mieszkaniowych na wszystkich swoich rynkach.\nTrei jest wystawcą wiosennej edycji Shopping Center Forum 2019. Swoje projekty zaprezentuje na stoisku 3.4.\nTrei Real Estate GmbH jest międzynarodowym inwestorem, deweloperem i zarządcą nieruchomości mieszkaniowych i komercyjnych z Niemiec, który działa na sześciu rynkach globalnych, takich jak: Niemcy, Polska, Czechy, Słowacja, Portugalia i USA. Firma zwiększyła w 2018 r. swój wolumen projektów w budowie o 185 mln euro w porównaniu z rokiem poprzednim, obecnie jego wartość wynosi 685 mln euro. W ramach tej kwoty 105 mln euro przypada na budowane aktualnie projekty handlowe, a na nieruchomości mieszkaniowe aż 580 mln euro. W sumie Trei dostarczy na rynek około 2,400 mieszkań w Niemczech, Czechach, Polsce i USA. Około dwóch trzecich całego wolumenu projektów w budowie ma pozostać w portfelu firmy jako własność długoterminowa, a pozostała część zostanie sprzedana po ukończeniu.\nSilny portfel aktywów Trei szczególnie w Polsce\nNa koniec 2018 r. portfolio aktywów grupy Trei opiewało na kwotę 1.1 mld euro (w 2017 r .: 1.0 mld euro). Poziom najmu wyniósł 99.4 proc., pozostając na tym samym, wysokim poziomie co rok wcześniej. Spółka zarządza łącznie 384 nieruchomościami, z czego prawie 70 proc. znajduje się w Polsce (132 nieruchomości – 34,4 proc.) i Niemczech (128 nieruchomości – 33,3 proc.).\nPepijn Morshuis, CEO Trei\n– W zeszłym roku znacznie rozszerzyliśmy naszą działalność deweloperską. Mając silną pozycję w sektorze nieruchomości handlowych, zrobiliśmy strategiczny krok na rynku mieszkaniowym, wchodząc na amerykański rynek w Charlotte w Północnej Karolinie. Aktualnie przygotowujemy drugi projekt w Stanach. Równolegle kontynuowaliśmy nasze cztery inwestycje mieszkaniowe w Berlinie. Oddaliśmy również do użytku trzy parki handlowe w Polsce – mówi Pepijn Morshuis, prezes grupy Trei Real Estate.\n– W Polsce zarządzamy już 119 obiektami handlowymi. W portfelu mamy 10 Vendo Parków, 109 sklepów sieci Biedronka, supermarket Aldi, 2 markety Tesco, 2 sklepy Media Expert oraz 13 gruntów pod zabudowę. W 2018 roku kupiliśmy 11 działek i w tym roku planujemy otworzyć kolejnych 6 Vendo Parków, co podwoi liczbę nowych projektów rok do roku. Obserwujemy, że ze względu na rosnące nasycenie powierzchni w centrach handlowych zlokalizowanych w dużych miastach, najemcy poszukują alternatywnych kierunków rozwoju, takich jak parki handlowe, szczególnie w tych mniejszych miejscowościach. A wysoki poziom najmu w naszych dziesięciu Vendo Parkach w Polsce, który wynosi niemal 100 proc., tylko potwierdza ten trend – podkreśla Jacek Wesołowski, prezes Trei Real Estate Poland.\nPoprzedniZłote Tarasy zmieniają identyfikację wizualną\nNastępnyGuess poszerza swoją ofertę w Outlet Park w Szczecinie


Baranek z ciasta czyli cytrynowa babka baran ;-) | Kawałek dalej\nBaranek z ciasta czyli cytrynowa babka baran ;-)\nPrzyznam się, że prowadzenie bloga motywuje mnie do realizowania niezrealizowanych planów ;-) Jednym z nich jest baranek z ciasta ;-) Ile to już razy przeglądałam formy do pieczenia baranka i stwierdzałam, że kupię ją innym razem, w przyszłym roku ... i w końcu ją kupiłam.\nW Wielkanoc baranek ze słodkiego ciasta ozdabia nasz stół i koszyczki. A w tym roku zrobiłam go sama ;-) Poprzednie były kupione i ich smak niestety rozczarowywał mnie ... za każdym razem. Przerabiałam je na ziemniaczki czy francuskie tosty ... ale to nie było "moje ulubione ciasto". Poza tym mam chyba "uraz" z dzieciństwa do cukrowych baranków. Za ładne to one nie były ... może teraz są, ale i tak omijam je szerokim łukiem... bo lubię ładne rzeczy. Taka moja słabostka ...\nKupiłam popularną teflonową formę firmy Zenkler i jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam, że spinana jest klipsami biurowymi !!! Ma poza tym jeszcze jedną wadę ... moje ulubione ciasto z niej wyciekło. Ale ogólnie to bardzo dobry zakup w rozsądnej cenie. Zwłaszcza, że będę ją używać raz w roku, więc pewnie posłuży mi dłuuuugo.\nPlan był taki, że w formie upiekę ciasto na ucieraną cytrynową babkę. Nie wzięłam jednak pod uwagę, że w przepisie na którego bazie wypiekam babki co roku, jest za dużo płynnych składników ... roztopione masło i śmietana. Sic! Po chwili pieczenia zauważyłam, że baranka zamiast przybywać ubywa ;-( W ten sposób powstał przepyszny cytrynowy baranek numer 1 - bez nóg ... Ukryty w mchu i tak nieźle wygląda ;-)\nPrzy kolejnych próbach wykorzystałam modyfikację przepisu zamieszczonego na opakowaniu formy. Tym przepisem podzielę się z Wami, bo ten baranek z ciasta upiekł się z nóżkami i smakuje na prawdę dobrze. I nic nie przeciekło ;-)\nJak przygotować formę do pieczenia baranka?\nPo moich przygodach z pieczeniem baranków mam dla Was kilka rad:\n- Rozłożoną formę natrzyj masłem - upieczony baranek nie będzie przywierał.\n- Złożoną formę posyp bułką tartą lub kaszą manną - to co się nie przyklei wysyp.\n- Spód formy zabezpiecz folią aluminiową. Tak na wszelki wypadek ;-)\nBaranek z ciasta - cytrynowa babka baran\n120 gramów drobnego cukru\n120 gramów masła w temperaturze pokojowej\n120 gramów mąki pszennej tortowej typ 450\nZacznij od rozgrzania piekarnika. Żeby ciasto nie "uciekło z formy" rozgrzewamy piekarnik do 180 stopni C.\nOddziel biała od żółtek. Białka ubij białka z połową cukru do wypieków na sztywno. W drugiej misce utrzyj masło, żółtka, pozostały cukier, cukier waniliowy i sok z cytryny. Gdy masa będzie jednolita i kremowa dodaj skórkę z cytryny, przesianą makę pszenną, ziemniaczaną i proszek do pieczenia. Wymieszaj dokładnie. Następnie delikatnie dodaj białka i wymieszaj do jednolitej konsystencji. Wlej ciasto do przygotowanej formy.\nPiecz ciasto przez około 35 minut w temperaturze 180 stopni. Po upieczeniu wyjmij formę z ciastem i zostaw do przestygnięcia na kilkanaście minut. Nie wyciągaj baranka od razu, ciasto jest delikatne i może się pokruszyć.\nJeśli ciasto przerosło formę, lub nóżki baranka nie są równe przytnij je nożem do równa.\nJak udekorować baranka z ciasta?\nMój ulubiony sposób to cukier puder i wstążeczka na szyi. Prosto i klasycznie.\nMożesz udekorować baranka lukrem, świetnie sprawdzi się lukier królewski, który jest gęsty i nie spłynie z baranka tak szybko. Widziałam baranki zdobione tym sposobem z dbałością o szczegóły - miał lukrowe zawijaski imitujące futro. Przepis na lukier królewski >\nA może zrobisz czarnego baranka oblanego czekoladą? Na pewno będzie pyszny ;-)\nCzas na baranią sesję zdjęciową!\nZapraszamy na naszego Instagrama ;-) Byliście już tam? @kawalekdalejpl\nRenata Snoch 4 kwietnia 2017 22:10\nAle zrobiło się świątecznie 🐏 baranek fajny.... Myślę i głowie się ...jak Wam się to wszytsko chce robić 😉 kurde...żebym ja miała taką motywację ...może jak dzieci podrosną 😉


Polska firma inwestuje 140 mln zł, wchodząc do Krakowskiej SSE - Główny Mechanik\nPolska firma inwestuje 140 mln zł, wchodząc do Krakowskiej SSE\nDziałający od 1989 roku producent bram, drzwi i ogrodzeń, spółka Wiśniowski zainwestuje co najmniej 140 mln zł w rozbudowę i modernizację swojej fabryki w Wielogłowach koło Nowego Sącza. Inwestycja będzie prowadzona dzięki wejściu inwestora do Krakowskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej KPT.\nZezwolenie dla tego polskiego inwestora jest 10. zgodą wydaną przez Krakowski Park Technologiczny (KPT) w tym roku oraz 246. od początku istnienia krakowskiej strefy. Dotychczasowa, łączna wysokość nakładów inwestycyjnych to 3,8 mld zł. W strefie powstało w już 17 tys. nowych miejsc pracy. Krakowska Specjalna Strefa Ekonomiczna obejmuje obecnie obszar ponad 949 hektarów. Składa się z 36 podstref znajdujących się na terenie 35 gmin w województwach: małopolskim, podkarpackim oraz świętokrzyskim.


Nieruchomości na sprzedaż: Rzeszów Drabinianka Grabskiego | Morizon.pl\nmorizon.pl nieruchomości podkarpackie Rzeszów Rzeszów Drabinianka Grabskiego\nNieruchomości Rzeszów, Drabinianka, Grabskiego - oferty sprzedaży\nZnaleziono 6 ogłoszeń, średnia cena 396 117 zł (8621 zł/m²)\nTrzy Pokoje - Drabinianka\nW ofercie biura Doradzamy Nieruchomości przedstawiamy Państwu mieszkanie o powierzchni 50 m2, zlokalizowane w popularnej dzielnicy Rzeszowa, tuż przy ul. Władysława Grabskiego. Układ mieszkania stworzony z myślą o mieszkańcach wymagających dużej funkcjonalności. Prezentowana nieruchomość to idealna propozycja dla tych którzy szukają przestronnego mieszkania z trzema pokojami. Mieszkanie usytuowane jest na parterze niskiego bloku. Mieszkanie\nAtrakcyjna lokalizacja, popularne nowe osiedle!\nDo sprzedania mieszkanie 30,84 . na oś. Drabinianka - ul. Grabskiego na parterze w niskim bloku z cegły 2018 r. Jednostronne - pd., składa się z salonu z aneksem kuchennym, sypialni, łazienki, przedpokoju oraz balkonu 8,17 . i komórki lokatorskiej 1,56 . (obok mieszkania). Mieszkanie ładne i zadbane, okna PCV, na podłodze wykładzina imitująca panele i płytki (łazienka), w przedpokoju i łazience ogrzewanie podłogowe, w kuchni meble na wymiar z agd\nBiuro nieruchomości Mint Property ma przyjemność przedstawić Państwu najnowszą inwestycję znanego dewelopera, zlokalizowaną w prestiżowej lokalizacji na ul. Grabskiego w Rzeszowie. Inwestycja "Grabskiego 7" powstaje w odpowiedzi na potrzeby ludzi szukających mieszkania blisko centrum miasta, z szybkim dojazdem do każdej części Rzeszowa. W budynku będzie znajdowało się z 61 nowoczesnych, starannie zaprojektowanych\n498 720 zł


Narzędzia do terapii motoryki dużej\nMotoryka duża to sprawność fizyczna całego ciała obejmująca takie czynności jak: bieganie, skakanie, pokonywanie przeszkód, gra w klasy, gra w piłkę, zabawy równoważne, w których ważna jest koordynacja wzrokowo-ruchowa, związane z rzutem, celowaniem.\nPoniżej znajdą Państwo narzędzia przeznaczone do trenowania motoryki dużej.\nDeska na kółkach - deskorolka terapeutyczna - NOWOŚĆ !\nIdealne narzędzie do trenowania równowagi, koordynacji ruchowej, planowania ruchu, orientacji przestrzennej.\nDeska równoważna - kołyska bez punktu zatrzymania - NOWOŚĆ !\nObręcz z kulkami - NOWOŚĆ !\nJedyna taka obręcz na rynku do ćwiczeń sensomotorycznych!\nPrzyrząd służy do trenowania percepcji wzrokowej, słuchowej i dotykowej oraz planowania ruchu.\nDmuchana trampolina - NOWOŚĆ!\nW terapii trampolinę wykorzystuje się do pracy z zaburzeniami ruchowymi, równowagi oraz zaburzeniami mięśni podtrzymujących.\nWalec drewniany twardy - NOWOŚĆ !\nPrzyrząd przeznaczony jest do treningu równowagi, propriocepcji w pozycji stojącej, siedzącej oraz w ruchu.\nLeżąca ósemka - NOWOŚĆ !\nUrządzenie przeznaczone jest do trenowania funkcji motorycznych, koordynacji oraz współpracy między obiema półkulami mózgu; poprawia koncentrację uwagi na bodźcach wzrokowych, wzmacnia precyzyjne ruchy rąk.\nPółkostka to idealny przyrząd do treningu równowagi, propriocepcji.\nZestaw do ćwiczeń psychomotorycznych - tor przeszkód\nMata do ćwiczeń rehabilitacyjnych.\nPiłki gimnastyczne mniejsze wykorzystywane są do treningu koordynacji


W kręgu kobiet – Marian Kowalski – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » W kręgu kobiet\nKilka słów o książce pt. “W kręgu kobiet”\nOn w życiu zawsze sięga po swoje fantazje. Czy ona zgodzi się ruszyć razem z nim w szał miłości?Nicola Dalton zawsze sama kierowała swoim losem. Prowadzi świetnie prosperującą cukiernię i z satysfakcją patrzy, jak rośnie liczba jej klientów, wśród których jest coraz więcej celebrytów. Niespodziewany...\nKwietniowy wieczór w Hagfors, cichym miasteczku w pięknym szwedzkim regionie Värmland. Anna-Karin Ehn, pracownica pomocy społecznej, nie wraca na noc do domu. Grożono jej, więc mąż zgłasza zaginięcie. Następnego dnia znajduje za miastem samochód żony. Są w nim ślady krwi… Policja podejmuje śledztwo....\nMałgosia, bibliotekarka z prowincjonalnego Pochwatowa, po miłosnym zawodzie ułożyła wreszcie swoje życie uczuciowe. Sytuacja komplikuje się jednak, gdy do głosu niespodziewanie dochodzą emocje z przeszłości, głęboko skrywane pragnienia i tajona przed samą sobą prawda...Ironia losu to wzruszająca ...\nMarian Kowalski & e-bookowo\nKrut, wybrany podczas wiecu na wodza słowiańskiego plemienia Obodrytów1, niewiele żądał od poddanych. Oni od starzejącego się wodza podobnie. Chyba dlatego mógł z czystym sumieniem mówić,. że ich szanuje, a oni odwzajemniali się podobnymi zapewnieniami. Rozwojem wydarzeń w stolicy rządził przypadek, co wcale nie podrywało autorytetu księcia urodzonego pod szczęśliwą gwiazdą, ani też nie mąciło radości jego poddanych, którzy wciąż nie mogli nacieszyć się wolnością i łupami po wypędzonych chrześcijanach. Mieszkańcy stolicy żyli szczęściem zdobywców. Nawet kiedy szli na bój, nie opuszczało ich uczucie niefrasobliwości. Los był dla nich łaskawy i z każdej potyczki z saskimi wojami, dowodzonymi przez księcia Ordulfa, powracali w chwale zwycięzców, co utwierdzało ich w przekonaniu, że obodrzyccy bogowie są silniejsi od Boga chrześcijan. Sam Krut na tyle krytycznie oceniał swe wodzowskie umiejętności, że bez większego przekonania przypisywał sobie sukcesy na polach walk. Wykorzystywali to kapłani, znów świat ponownie wypełniając się dziwożonami, wiedźmami, jednorożcami, wiłami. Sławinę2, młodą żonę Kruta, martwiła zgoda męża na dzielenie się każdym zwycięstwem z nieziemskimi mieszkańcami pól, lasów, jezior, bagien. Bała się, że w nieodległej przyszłości jej mąż może stracić popularność, albo że któryś ze sprytnych sług świątyni przejmie władzę nad ludem jak to stało się w Arkonie nad Morzem Bałtyckim.\nWezwała do siebie Billuga, pełniącego u boku księcia obowiązki tłumacza, a także preceptora podrostków książęcych.\n– Niechętnie chodziłeś na msze święte – przypomniała. – Teraz nie widzę, byś cenił naszych kapłanów. – A gdy ten milczał: – Masz boga, którego nie znam? – Mężczyzna nie odpowiedział i na to pytanie. – Jest silniejszy od chrześcijańskiego i naszych? – A on unikał wzroku księżnej. – Boisz się wyznać prawdę? – Dopiero teraz twierdząco skinął głową. – Zapewniam, że nic ci nie grozi. Ze mną możesz być szczery. – Lecz on spojrzał na nią krótko, a było to spojrzenie zdradzające nieufność. – Pragnę tylko znać twą tajemnicę. Może nie wierzysz w żadnych bogów? – Znów opuścił oczy. – Czy to możliwe? Da się tak żyć? – Pytany nie podnosił oczu. – Naprawdę w nic nie wierzysz?\nZdobył się na odwagę:\n– W istnienie Świata Niebieskiego?\n– Dokąd twoja dusza uda się po śmierci?\nZmrużyła kocie oczy, przyglądała się mu z wielką ciekawością. W swym otoczeniu od czasu do czasu widywała chrześcijan, muzułmanów, wyznawców Mojżesza albo pogan oddających cześć różnym bóstwom, niekoniecznie tym samym, w których pokładali nadzieje Obodryci. Choć każdy z tych ludzi modlił się do innego boga, co mogło dowodzić błędnego wyboru, to jednak wszyscy oni uznawali istnienie siły nadprzyrodzonej, rządzącej ludzkim losem. Tymczasem Billug miał odwagę wyznać, że w nic nie wierzy, bo nie ma innego świata poza tym, jaki widzi, dotyka, słyszy.\n– Nie istnieją nadziemscy sprawcy naszych czynów, człowiek, jeżeli jest od czegoś zależny, to jedynie od woli drugiego człowieka – mówił z wolna i namysłem, wciąż nie mając odwagi patrzeć jej prosto w oczy.\n– Mniemasz, że wszystkich bogów człowiek wymyślił? – spytała.\n– Są oni potrzebni władcom, przy ich wsparciu łatwiej się rządzi.\nSławina intensywnie myślała, by po chwili spytać:\n– A który jest władcy bardziej użyteczny: chrześcijański czy pogański?\nPytany chwilę zastanawiał się, co odpowiedzieć. Wykład z teologii wydał się mu nie na miejscu i nieuczciwy, bo musiałby używać argumentów poznanych dzięki księżom w Lüneburgu, skąd pochodził.\n– Bogowie pogan są samotni, a więc słabsi, podczas gdy Bóg chrześcijan jest w trzech osobach i jeszcze otoczony świętymi, archaniołami, aniołami; pogańscy mieszkają w lasach, rzekach, kryją się w dziuplach drzew, gdy chrześcijańskiego tron zajmuje miejsce między gwiazdami. Jak określa się pogańskie bóstwa? Nie mają żadnych. Za to chrześcijańskim ich nie brakuje. I boskiemu majestatowi wciąż będzie przybywać, przybywać, aż maluczcy pojmą, że jest wielki, nieśmiertelny, wszechmocny, sprawiedliwy, litościwy.\nJakimi epitetami określa się pogańskie bóstwa? Żadnymi. A dla majestatu boskiego ich mnogość nie ma ich końca.\nSławina słuchała go cierpliwie.\n– Potrafisz przemawiać do wyobraźni – przyznała.\n– Bóg chrześcijański ma kapłanów wykształconych w szkołach, kapłani bogów pogańskich nie umieją czytać, pisać.\nDłonie Sławiny zaczęły drżeć nerwowo, dała znak, by zamilkł. Billug zamierzał ją pożegnać, gdy zatrzymały go jej słowa:\n– Zaczekaj. Twierdzisz, że nie ma żadnych bogów. – Nie zaprzeczył. – Że są stworzeni przez ludzi mądrych, by swym autorytetem wspierać władcę. – Zgodził się. – A zatem możemy powołać do życia takich bogów, jacy są nam potrzebni. – Raz jeszcze przyznał jej rację. – Bogów silniejszych od tych, jacy dotąd byli znani ludowi. – Przytaknął jej skinieniem głowy. Twarz Sławiny opromienił uśmiech, kocie oczy zaiskrzyły. – Wymyślisz takiego boga! – rozkazała.\nŻyczenie to wprawiło go w zakłopotanie. Nie czuł w sobie tyle siły, aby nie wierząc w żadnego, stworzyć boga przewyższającego mocą wszystkich innych istniejących od stuleci. Konsternacji towarzyszył podziw dla Sławiny za błyskotliwość myśli, za szybkie podejmowanie decyzji. Była władczynią niezadowalającą się samym rządzeniem, ona chciała mieć pewność, że zyskuje przewagę nad innymi, osiąga coś więcej niż tamci. Intuicyjnie czuła, że potęga władzy tkwi nie tylko w mieczu. Podejrzewała Billuga o posiadanie klucza do tej zagadki. Kiedy teraz jej przypomniał o swej niewierze w jakiegokolwiek boga – gestem ręki przerwała mu, wyjaśniając, że gdy mówi o bogu, to wcale nie ma na myśli tego ze świątyni.\n– Nie rozumiem cię – wyznał.\nPatrzyła nań nieco rozczarowana.\n– Może dziś nie wiesz, jeszcze nie pojmujesz, do czego zmierzam, ale jutro, pojutrze odgadniesz.\nZatem przez kilka dni Billug wytężał umysł, by odkryć dla Sławiny boga, który nie musiał być bogiem, jeśli tylko potrafiłby być potężniejszy od dotychczas znanych bóstw. Daremnie. Jego myśli wciąż krążyły wokół tego, co wyczytał, o czym słyszał od swych nauczycieli, natomiast nie potrafił stworzyć niczego nowego. Dręczyło go uczucie niemocy. Złorzeczył na swą bezsilność, doświadczaną już wcześniej, ale nie z taką przygnębiającą mocą jak teraz. Niechętnie rozmawiał z kimkolwiek, uciekał na podgrodzie między garncarzy, szewców, kamieniarzy, tkaczy, bednarzy i przyglądał się ich pracy. Zdumiewało go, że w czasach tak niespokojnych, gdy życie człowieka jest w rękach ślepego losu, powstają wozy, skopki, miarowo poruszają się drewniane czółna w krosnach. Wydarzenia polityczne księstwa nie odrywały rzemieślników od ich warsztatów; kiedy trzeba było – stawali na rozkaz Kruta na wałach okalających miasta, szli do walki, a potem – zapominając o wrogach swoich bogów i księcia – szybko wracali do nożyc, ośnika, koła garncarskiego, klinów drących kłody na darnice. Bo w końcu dla nich nie bóg, nie książę byli najważniejsi, lecz właśnie to potężne c o ś, istniejące niezależnie od pozaziemskich mocy w nich samych, c o ś, co kazało im pracować, myśleć o przyszłości bez rozkazów władcy. Billug opuszczał gród i chodził po polach, zaszywał się w lesie. Ale ta samotność też niewiele mu pomagała i wciąż pozostawał z uczuciem beznadziejnej wątpliwości.\nCoraz więcej faktów przemawiało za tym, że Bóg chrześcijan nie jest skory na ziemi nad Łabą okazywać swą potęgę. Stwierdzenie to najbardziej cieszyło Sławinę, powtarzała je przy każdej okazji, podczas rozmów o wyznawcach w Ukrzyżowanego, przypominała też o tym, gdy mąż jej wracał do stolicy jako zwycięzca z kolejnej potyczki z Sasami. Także i wówczas, gdy na ulicy pojawił się osobliwy wóz z klatką, a w niej zamknięty biskup Jan obwożony po krainie, by lud mógł bezkarnie lżyć niedawnego głosiciela wiary chrześcijańskiej.\nKazano mu umierać powoli; opadał już z sił, a jednak wciąż było w nim tyle mocy, by nie wyprzeć się Boga. Przywieziono go z Radgoszczy – w łachmanach, z ciałem zbitym rózgami. Gawiedź trzeba było zapewniać, że to biskup. Zażądano od niego wyrzeczenia się wiary. Chluśnięto wodą, by oprzytomniał. Ocucony, modlił się żarliwie. Obcięto mu prawą rękę, którą czynił znak krzyża. Nie przestawał się modlić. Obcięto lewą. Zemdlał. Wylano nań skopek wody. Z przywróconą przytomnością rozpoczął modły. Raz jeszcze nakłaniano go, by wyrzekł się swego Boga. Jego sprzeciw był już tak cichy, że tylko Bóg i kapłani z kąciny Swarożyca go słyszeli. Wówczas to biskupa pozbawiono prawej nogi, potem lewej, na koniec odcięto głowę. Ciało rzucono w błoto z gnijącymi liśćmi i białymi kuleczkami śniegulinki, zostawiając psom i kotom na pożarcie, a głowę osadzono na włóczni przyniesionej ze świątyni i hałaśliwa procesja przeszła głównymi ulicami. Zimny wiatr targał siwe włosy, po raz ostatni ożywiając cząstkę męczennika. Zaniesiono ją do kąciny w ofierze bożkowi Słowian.\nSławinie brakowało słów, by wyrazić podziw dla postawy biskupa. biskupa. Niech kto pokaże jej kapłana wśród swoich, który dla wiary zgodziłby się na taką śmierć! Wiedziała, że nikt podobnego sługi bożego nie wskaże. To fanatyczne przywiązanie chrześcijan do Boga, Chrystusa, było zastanawiające, drażniło, budziło niepokój. Może dla ich Boga warto umierać? Wszystko to jednak trwało krótko, zwyciężyło pragnienie życia i władzy nad tymi, którzy odrzucali chrześcijaństwo.\nKsiężna Sławina coraz bardziej imponowała Billugowi; nie mógł oprzeć się wrażeniu, że to nie Gotszalk, nie Blus czy Krut, ale ona odegra w historii połabskiego księstwa poważną rolę. Była do niej stworzona, wszystkie jej wypowiedzi oraz działania na to wskazywały. Odważnie wkraczała w nieśmiertelność. Billugowi podobała się wizja wchodzenia w pamięć pokoleń; była inna od nieśmiertelnej chwały wojowników umierających na bitewnych polach, odmienna od sławy chrześcijańskich męczenników. Sławina wnosiła w historię plemienia element mądrej dalekowzroczności opartej na trzeźwych zasadach, nadzieję na nowy ład w księstwie. Ubolewała, że stolica nie przyciąga sławnych mędrców, Billug pocieszał, że kiedyś nadejdzie dla dworu w Mechlinie taki czas. Była niecierpliwa, już chciała widzieć wokół siebie uczonych doradców, mędrców przewidujących przyszłość.\nZ przylotem krogulców i pierwszym śniegiem z kupcami znad Morza Śródziemnego przybył Włoch Utrino – szczupły, wysoki, o twarzy pociągłej, smagłej. Mówił o rzeczach, o których dotąd nikt tu nie słyszał – o duchowej i materialnej potrzebie wznoszenia budowli z nowych materiałów, o poprawie życia ludzi uprzywilejowanych ważnymi stanowiskami. Wygląd włoskich miast przedstawiał z takim zapałem, że Sławina gotowa była natychmiast powierzyć mu przebudowę Mechlina. Spodobał się jej przybysz, gościła go z wyszukaną grzecznością, troszczyła się, by nie marzł w zimnym kraju, ofiarowała futro, ciepłe buty. Długie wieczory przestały nużyć monotonią; Włoch umiał opowiadać pięknie i nadzwyczaj barwnie i raz po raz stawiał Billuga jako tłumacza przed trudnymi zadaniami. Miał cudowny głos, którym chętnie się popisywał. Sławina mrużyła kocie oczy, zamierając w bezruchu, i słuchała go z nabożnym zachwytem. Wydawało się, że Utrino zapoczątkuje na książęcym dworze zmiany, jakich tak bardzo pragnęła. Stało się inaczej. Kiedy ciepłe wiatry poruszyły na rzekach pierwsze kry i nadleciały z południa skowronki, doradcy Kruta oskarżyli cudzoziemca o szpiegostwo. Zarzucili mu, że przybył z gór Harzu, z Harzerbergu. Nie przeczył. Twierdził, że przyglądał się sposobom budowania warownego grodu. Spytano, po co był na dworze króla niemieckiego Henryka IV. Odparł, że zaprosił go opiekun młodocianego króla, arcybiskup Adalbert, który chciał, by jego wychowanek z ust Włocha jak najwięcej dowiedział się o południowym kraju. Nie uwierzono mu. Dawno w grodzie nie wykonano żadnego wyroku. Doradcy Kruta żądali kary śmierci. Nie pomogły zapewnienia podejrzanego, że przybył w szlachetnych zamiarach, na nic się zdały błagania Sławiny – Krut pragnął w tym przypadku mieć swoje zdanie, bo nic przez to nie tracił, a sporo mógł zyskać. Dzień był słoneczny, śpiewał dzwoniec, nad wałami przelatywała barwna zięba, na dachach domostw ćwierkały wróble, a z pól niósł się pierwszy zapach wolnej od zmarzliny ziemi, wilgotnej, jeszcze nienagrzanej. Raz po raz rozlegało się krakanie gawrona. Utrino patrząc w niebo mrużył oczy; wciąż nie mógł uwierzyć, że jest to jego ostatni dzień życia. Kiedy tłum oczekujący na widowisko zaczął niecierpliwie szemrać, rozejrzał się – szukał księżnej, swojej ostatniej nadziei. Nie znalazł, natrafił na obojętne spojrzenie szklistych oczu Kruta. Dla starego żołnierza śmierć tego przybysza była tylko spełnieniem obowiązku wobec ludu i księstwa. Włoch nie padł przed księciem na kolana, nie błagał o litość, gwałtownie szarpnął głową, jakby bał się chwili słabości i ruszył w stronę kata.\nTłum zamarł w oczekiwaniu. Powietrze przeszył świst topora i odrąbana głowa potoczyła się po majdanie.\nMechlin nie chciał nowinek, bronił się przed nimi mieczami wojów i katowskim toporem. Żadne prawo czy rozporządzenie księcia nie ustalało, co jest dobre, a co złe, mieszkańcy stolicy i grodów dowiadywali się o tym na krótko przed bitwą lub wyrokiem. Większość wydarzeń wskazywała, że to nie książę, a raczej oni sami dokonują wyboru, dzięki czemu wierzyli, że także sami tworzą swą historię.\nŚmierć Włocha odsunęła Sławinę od księcia.\nKrut stał na straży tradycji, Sławina pragnęła nowoczesności. Małżonkowie nie kłócili się, księżna żałowała tylko, że władza tak bardzo zmieniła męża. Krut czuł się wojownikiem, wodzem, pogromcą saskich wojsk Ordulfa, obojętniejącym na rady żony, których kiedyś tak chętnie słuchał. Sławina marzyła o nowym państwie, Krut do znudzenia kazał się cieszyć z uwolnienia od ciężarów narzucanych przez Sasów. Ponieważ żaden uczony nie przybywał na dwór, księżna fukała na Billuga, że nie przejawia większej aktywności. Ciągle na niego liczyła, nadal wiele sobie obiecywała po jego wykształceniu.\nW ogrodach pachniało już majerankiem\n– Jak na Pomorzu.\nZamyśliła się. Billug nie po raz pierwszy stwierdził, że wspomnienie stron rodzinnych wywołuje w księżnej nostalgię. Tyle lat upłynęło od dnia, gdy opuściła dom, by związać się z Krutem, a nie potrafiła zapomnieć, skąd przybyła. Odkrycie tego zbliżało go do niej, bo odnajdował w niej zdolność przeżywania tego, czego i on doświadczał.\n– Chcesz jechać na Pomorze, pani? – spytał.\n– Gdy tylko czas pozwoli.\n– Chętnie bym ci towarzyszył.\n– Dobrze, poznasz moje rodzinne strony.\nBillug był jej wdzięczny.\nNad jeziorem stanął rześki sierpniowy świt, z lasu dochodziło kukanie. Krut stał w wejściu do namiotu, patrzył na gród, na jezioro, i liczył – ile jeszcze lat życia ptak mu wykuka? Kiedy doszedł do trzydziestu ośmiu – z niedowierzaniem pokręcił głową. To już przesada, nawet chełpiący się najlepszym zdrowiem takiego wieku nie może dożyć. Ale przyjemnie słyszeć piękną wróżbę. Dobrych dożył czasów i nie miałby nic przeciwko przeznaczeniu, gdyby przedłużyło je o kilkadziesiąt lat.\nZadudniły deski na moście, pędził goniec z grodu. Krut oparł się o kołek namiotu i cierpliwie czekał, aż koń zaryje tylnymi kopytami w ziemię obozowiska, jeździec zeskoczy, podbiegnie do wodza.\n– Wszystko gotowe! – krzyknął goniec.\nKrut dał znak. Uderzono w bębny, zapiszczały fujarki. Dosiadano koni. Nad głowami jeźdźców załopotała chorągiew. Zwycięzcy powoli wjechali na most. Na spotkanie z nimi z bramy wyszli mieszkańcy grodu. Książę z zadowoleniem przyjmował dowody wdzięczności, cierpliwie odbierał liczne dary. Lubił takie dni. Zewsząd nic mu nie zagrażało, do woli mógł sycić się chwałą tryumfującego wodza. Wśród wiwatów orszak przesunął się główną ulicą i stanął przed dawną świątynią Pogody, bogini pięknego czasu. Dwunastu mężczyzn jak dwunastu apostołów czekało z ciężkimi krzyżami na plecach. Głośniej zapiszczały fujarki i wśród śmiechu gawiedzi wyznawcy Wiekuistego powlekli się w stronę mostu. Książę odprowadzał ich oczyma pełnymi zamyślenia. Od pewnego czasu z coraz większą obojętnością patrzył na znęcanie się nad pokonanymi mężczyznami, z odrazą słuchał jęku gwałconych kobiet, krzyku dzieci. Obrazy wielu bitew, zdobytych grodów, wszystkie tak podobne do siebie, nakładały się. Co z nich pozostanie w pamięci potomnych? Krut pogromca chrześcijan? Krut twórca państwa nad Łabą? Wciąż nie był pewien, czy już zasłużył sobie na taką opinię. Lud czcił go, bo książę przywracał wiarę ojców, przepędzał z kraju szarańczę w habitach i sutannach, jaka opadła krainę nad Łabą. Ale w mowach dziękczynnych więcej było miejsca dla bożków niż dla niego, uwolnieni od ciężarów narzucanych przez krzewicieli Chrystusa bardziej zachłystywali się wolnością niż mądrością wyzwoliciela. Powoli zaczynało to irytować księcia, zwłaszcza, gdy wysuwali się przed niego kapłani. Wszystko wiedzieli o Białobogu i Czarnobogu, o Swarożycu, synu Swaroga, o Światowicie, Trygławie, Jarowicie, Żywi. Nie było mądrzejszych od nich. Musiał stać i słuchać pokornie, bo to przecież w obronie tych bóstw toczyła się wojna, tylko one były ważne.\nSławina coraz częściej pokpiwała z męża, z jego posłuszeństwa wobec kapłanów.\nKrut popatrzył w stronę dawnej świątyni Pogody. Kapłani, którzy weszli z nim do zdobytego grodu, przygotowywali kącinę dla przyniesionego Swarożyca. Książę nie miał nic przeciwko Swarożycowi, czcił go jako boga wojny, był mu wdzięczny za sprzyjanie podczas bitew i rozstrzyganie ich na jego korzyść, lecz dziś poczuł nieodparte pragnienie sprzeciwienia się woli kapłanów. Poczuł, że nie chce, by mieszkańcom grodu odebrano Pogodę, a na jej miejsce wprowadzono Swarożyca. Jeżeli kapłani nie posłuchają go – przegra, jeżeli zaś zgodzą się z nim – wygra bitwa, jakiej dotąd nie stoczył.\n– Stójcie! – krzyknął do kapłanów, a gdy ci zatrzymali się, przemówił do nich spokojnie: – Mieszkańcom tego grodu oddaliśmy to, do czego mieli prawo – wolność. Czy bóstwu tego grodu nie należy się miejsce do tej pory zajmowane? – Dostrzegł w zachowaniu kapłanów wahanie, postanowił im nie dać czasu na dłuższy namysł. Zwrócił się do gawiedzi: – Oddajcie należną cześć swojej bogini Pogodzie! – Tłumowi spodobało się to, więc w odpowiedzi podniósł się krzyk radości. Kapłani Swarożyca i ci, co nieśli jego posąg, rozstąpili się, a na pierwszym planie został książę wznoszący ręce do nieba. – Pogodo, słyszysz przywołujące cię głosy? Wracaj, lud tego pragnie!\nBillug nie poznawał Kruta. Stary książę, zwykle nieruchawy, czekający, aż ktoś za niego podejmie decyzję, teraz przemawiał z ożywieniem, wydawał rozkazy, ucieleśniał wolę ludu. Był prawdziwym władcą w pełni przywileju najwyższego urzędu. Co spowodowało w nim tę przemianę? Czy aby nie przekora właściwa późnemu wiekowi? A może dlatego, że nie było przy nim Sławiny, a więc nikogo, kto by sprawdzał, pouczał, doradzał? Poczuł się wolny. Odnalazł w sobie siły, o jakie chyba nikt go nie podejrzewał. Zawsze słuchano go, ale tak, jak słucha się rozkapryszonego starca, szaleńca albo wodza w bitwie. Uległość kapłanów zaskoczyła go, bo zawahał się, ale tylko na chwilę, gdy zwrócił się wprost do bogini, znów odzyskał pewność siebie.\nKrut w nowej roli podobał się Billugowi. Nie z powodu przywróconej do łask bogini; książę ujął go za serce stanowczością, z jaką nie kojarzono jego imienia. W tych latach zamętu ta cecha nie była bez znaczenia. Tylko ktoś silny i zdecydowany mógł przewodzić ludowi.\nMieszkańcy grodu wiwatowali na cześć Kruta. Cieszyli się tym, co otrzymywali – wolnością i prawem do czczenia Pogody. Nikt nie myślał o tym, czego wódz od nich oczekuje, ile podatku od radła każe przynieść w pieniądzach, zbożu, motkach lnu, miodzie, wosku, bydle, soli. W karczmie do rana pito za zdrowie księcia, drużynę orężników i wszystkich, którzy uwolnili gród od Bardów.\nW nocy zmarł drużynnik Kruta, krewniak z rodu Rochel, zwany Aninem. Z przepicia i obżarstwa. Śmierć jego bardzo zmartwiła księcia. Zakazał mówić, jakie były prawdziwe przyczyny zgonu, i polecił przygotować kilka pięknych wspomnień o zmarłym, by pieśniarze mieli o czym układać strofy. Nie było to zadanie łatwe. Lata życia Anina odkładały się jak na drzewie sęki; nie sposób o nich gładko opowiadać. Krew przelewał… O wolność walczył… Lecz odszedł nie na polu chwały. Billug, układając Krutowi pożegnalną mowę, musiał więc to i owo dodać. Kiedy przed daleką podróżą krewni i znajomi żegnali Anina winem i wspominkami, on sam, gdyby mógł je słyszeć, nie domyśliłby się, że to o nim mówią. Wyuczeni swych ról wojownicy opowiadali o bohaterskich czynach, o niezwykłej odwadze, poświęceniu, W końcu była w tym jakaś prawda, skoro należał do zwycięzców słynących z męstwa. Zapewne fakty – myślał Billug – są rdzeniem dziejów ludzkich, ale ich krwią są słowa, słowa, słowa. One i tylko one otwierają drogę do sławy.\nPodczas tej uroczystości Billug poczuł się skrzywdzony przez los. Dość miał ciągłego przebywania w cieniu innych. Mądrością przewyższał wielu, a jaką miał z tego korzyść? Wlókł się za innymi w ogonie, z pokorą słuchał poleceń, z wdzięcznością przyjmował kruszyny z pańskiego stołu. Śmierć Anina otworzyła nowy rozdział w życiu Billuga, z każdym kolejnym żałobnym słowem coraz bardziej przeświadczonego o tym, że oto wśród manowców odnalazł właściwą drogę. Był to w jego przekonaniu trakt dość odległy od tego, którym dotąd chodził. Postanowił nim pójść. Czym ma się wyróżnić wśród innych? Wiernością? Takich są całe drużyny i co mają?\nW stolicy coraz głośniej komentowano uroczystości pogrzebowe w Płoni. Sławina (słuchając, mrużyła kocie oczy) z przykrością dowiadywała się, że Billug zadrwił sobie ze zmarłego, zbezcześcił pamięć wojownika. „Czy godzi się przy zmarłym twierdzić, że tym bardziej zasłużył sobie na uznanie potomnych, bo do końca pozostał wierny sobie?” – pytała księżna.\nCo to znaczy w i e r n y sobie?\nKilka dni później nakłoniono ją do głębszego zastanowienia się nad sensem tych słów jak i nad tym, jak długo będzie tolerować w otoczeniu kogoś, kto podsunął Krutowi wypowiedź wywołującą złośliwe komentarze. Oskarżenia różnych donosicieli stawiały Billuga w nowym świetle. Był kimś, o kim w stolicy mówiono. Billug niecierpliwie wyglądał dnia, gdy zostanie wezwany na dwór. Tymczasem Sławina milczała. W napięciu wyczekiwania jego życie stało się koszmarem, dręczące sny przeplatały się z irytującą rzeczywistością. Aż wreszcie się doczekał.\n– W całym księstwie nie ma drugiego człowieka, o którym mówiono by tyle złego – stwierdziła księżna z zadumą, a Billug opuścił wzrok. – Co się za tym kryje? – Billug westchnął i milczał. – Nie domyślasz się, dlaczego nagle masz tylu wrogów? – Zapytany lekko wzruszył ramionami. – Kto chce cię zniszczyć? – dociekała.\nBillug nie wytrzymał.\n– Mnie? To nie we mnie ten ktoś godzi, ale w dwór, w księcia! Caeca invidia est, nienawiść jest ślepa.\nSpojrzała nań pytająco, a on mówił jak natchniony, mówił i mówił. Księżna słuchała go z rosnącym zakłopotaniem. Z mowy Billuga wiało rzadko spotykaną siłą, padały słowa, które w innych ustach brzmiałyby niedorzecznie, podczas gdy w jego dźwięczały naturalnie, wyrażały pragnienie do kierowania się jasnymi zasadami w postępowaniu. Kiedy przemawiał, dłonią dotykał piersi, gdzie biło serce. Przekonywał, że nie swoje, lecz dworu książęcego dobro ma na względzie. Sławina patrzyła na niego zmrużonymi oczyma. Podziwiała go. Jak sprytnie żonglował słowami! Znał dwór, słabość księcia, marzenia księżnej, mógłby ich ośmieszyć przed ludem, ale on tego nie chce, pragnie służyć władcy. Patos słów drażnił Sławinę, lecz nie potrafiła im się przeciwstawić. Dała się wciągnąć w grę, której końca nie umiała przewidzieć. „To musi być wielki łobuz, wariat albo fanatyk – rozważała. – I tacy mogą być przydatni”.\n– Nie wierzysz w żadnego boga – przypomniała mu. – Dlaczego więc wsparłeś księcia w przywróceniu kultu Pogody?\nZe spokojem odpowiedział:\n– A umiemy się obejść bez boga? Książę dał mieszkańcom grodu upominek w postaci przywróconej im bogini. Widocznie krył się za tym jakiś plan, więc poparłem go.\n– Miałeś wymyślić coś potężniejszego od dotychczasowych bóstw – sarkała.\nZapewnił, że stara się, lecz nie ma w nim jeszcze tej mądrości, jaka do tego jest niezbędna.\n– Nie myślisz za wiele o sobie?\nJego twarz pokrył smutek.\n– Kiedy słucham, z jakim przekonaniem mówisz, żałuję, że tak źle wykorzystujesz swój talent.\n– Masz mi za złe, że pomagam księciu w krzewieniu pogaństwa? – udał zdumienie.\nNie odpowiedziała na to pytanie, milcząc, oddaliła się.\nPrzybyli Grecy z materiałami bławatnymi, liczyli sprzedawane im skórki wiewiórcze i nie mogli się doliczyć, bo Krut nie dawał im spokoju, zamęczał pytaniami o bogów znad Morza Egejskiego.\n– Słyszałeś – zwrócił się potem do Billuga – ile oni wiedzą o swych bogach? A co my o swoich możemy powiedzieć?\nKupcy ze Wschodu przywieźli pachnące przyprawy. Zachwycała się nimi Sławina, Krut podziwiał przybyszy za wytrwałość długiej i niebezpiecznej podróży.\nDo stolicy dotarli kupcy z Rusi. Pokazali futra kunie, sobolowe, gronostaje, czarno-bure lisy.\nPękły lody na rzekach i jeziorach, zakwitła śnieżyczka przebiśnieg, sroki i gawrony zaczęły budować gniazda, hałaśliwie przedrzeźniały się szpaki. Billug zmizerniał, ledwo trzymał się na nogach. Idąc na dwór, musiał przystawać po drodze, opierać się o ściany domów. Tak wychudł, że kobiety mogłyby go nosić na rękach jak dziecko.\nZakwitła już śnieżyca wiosenna, rozśpiewał się kos, gdy zasłabł w domu. Niewolnica mamrotała nad nim zaklęcia, podawała wywar z ziół. Na nic się to zdało. Pobiegła do Sławiny ze złą wiadomością. Księżna poleciła sprowadzić do niego babę pochodzącą z Ratarów; sobie tylko wiadomymi sposobami przynoszącą ulgę cierpiącym, przyjmującą na świat dzieci, uzdrawiającą śmiertelnie chorych. Popatrzyła na Billuga wodnistymi oczyma, zajrzała pod wywiniętą powiekę oka, przesunęła wierzchem dłoni po jego piersiach, a potem kazała zaprzęgać do wozu. Położono chorego na słomie, okryto kożuchem. Nikt nie wiedział, dokąd go zabiera; dziko wrzasnęła na konie i popędziła w stronę bramy, a potem drogą na północ, nad morze.\nU schyłku lata wrócili do Mechlina. Gród otrząsał się z zarazy, jaka dotknęła wielu. Billug teraz dopiero docenił mądrość zielarki, która po rozpoznaniu słabości wywiozła go daleko od miasta. Z trudem poznawał stolicę, wiele domów stało pustych, po ulicach snuli się osowiali mieszkańcy, przerzedziło się otoczenie Kruta i Sławiny, nie docierali kupcy. Książę miał szczęście, że Sasi nie mogli wykorzystać niepomyślnej sytuacji sąsiada. W czasie gdy plemiona nad Łabą pustoszyła zaraza, zajęci byli wielką polityką. Król niemiecki Henryk IV organizował wyprawę na Polskę. Sasi, związani z Polską tajnymi umowami, wysłali swych posłów na dwór w Goślarze z prośbą, by ich zwolniono z obowiązku udziału w tej wojnie. Kiedy poselstwo nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, podnieśli przeciw Szwabom bunt. Tym razem Sławina nie mogła mieć do męża pretensji, że nie ruszył na Sasów, zaraza nie oszczędziła także wojowników, mówiła więc, że byle choroba osłabia jego państwo.\nBillug nie rozumiał intryg Sławiny.\n– Nigdy nie miałeś za wiele czasu dla spraw, które ci powierzyłam – mruknęła i zmrużyła kocie oczy. – Nadejdzie pora, gdy cię rozliczę.\nPewnego dnia Krut rzekł do Billuga:\n– Pogoda czeka na swój święty las.\nW tym samym dniu Sławina powiedziała:\n– Potrzeba nam więcej pól pod uprawę, więc każę sprowadzić karczowników, niech wycinają las.\nNazajutrz Krut postanowił:\n– Wszystkie lasy wokół Mechlina będą święte, nie wolno w nich ściąć gałązki, czuwać nad nimi będą kapłani.\nSławina zaś snuła plany:\n– Będzie więcej uprawnych pól, będzie więcej zboża, ożywi się handel z sąsiadami.\nKrut zastanawiał się, gdzie mógłby bóstwom ofiarować nowe gaje, a Sławina – skąd wziąć ziemię pod uprawy. On pragnął budować więcej chramów, a ona miasto. Książę myślał, jak odgrodzić krainę swą od świata, a ona, jak się do niego przybliżyć. Billug był więc w nie lada kłopocie. Wodę z ogniem łatwiej przyszłoby połączyć, niż wolę księżnej i księcia. Gdyby nie miał domu, a w nim swej ukochanej jasnowłosej żony, to uciekłby z grodu, zajął się czymkolwiek. Nie mógł tak postąpić, więc musiał kłamać, oszukiwać, raz stać po jednej stronie, kiedy indziej po drugiej. Najbardziej czuł się jednak zagrożony nie ze strony księcia czy księżnej, ale dworzan. Śledzono go, podsłuchiwano. Nikt nie powiedział mu tego wprost, lecz on sam się domyślał, że chętnie by się go pozbyto. Za dobrze mu się powodziło, w zbyt wielkich był łaskach Sławiny i Kruta, by innych nie kłuł w oczy swymi przywilejami. W samą porę zrozumiał, że dla własnego bezpieczeństwa nie powinien zbytnio wysuwać się na pierwszy plan; starał się więc stać w cieniu innych, szczególnie tych, którzy chętnie cudze pomysły przyjmowali jako swoje. Cierpiała na tym jego ambicja, dlatego gdy wracał do domu, w długich monologach wygłaszanych przed jasnowłosą przedstawiał siebie takim, jakim był, a nieraz trochę ważniejszym. Wydawało się mu, że słuchała go wówczas z większą uwagą niż zwykle, patrzyła z podziwem, potrząsała główką jakby trudno było jej uwierzyć, że przebywa u boku tak niepospolitego mężczyzny.\nZachwyty Kruta powiększonym świętym lasem, poświęcanie mu coraz więcej uwagi nawet niektórych kapłanów wprawiało w zakłopotanie, bo nie mieli do drzew tyle serca, ile on okazywał. Bali się też szemrania ludu, pamiętali, jak łatwo zmienił się w bunt przeciwko kapłanom chrystusowym. Książę nie ustawał w wymyślaniu nowych świąt w zależności od pór roku, w ustanawianiu w lesie miejsc szczególnych modłów, w tworzeniu kultu bóstw mieszkających w dębach, bukach, klonach, jesionach, sosnach, wierzbach. Sprawy te tak mocno go wciągały, że całkiem przestał śledzić polityczne wydarzenia w Europie. Nie znał przyczyn konfliktu Henryka IV z papieżem i nie starał się go poznać. Obojętnie przyjął wiadomość z synodu w Wormacji o zdjęciu papieża z urzędu, a potem o pielgrzymce Henryka IV do Canossy. Z podobnym brakiem jego zainteresowania spotkała się wiadomość o wyborze w Brixen antypapieża Wilberta, przybierającego imię Klemensa III. Kiedy Henryk IV koronował się w Rzymie na cesarza, a Sasi na króla wybrali Hermana – Krut słuchał o tym jak o wydarzeniach niemających najmniejszego wpływu na sytuację w jego księstwie.\nSławina zżymała się na męża, miała pretensję do Billuga.\n– Czy nie widzisz – krzyczała – co on robi z tym krajem? Pragnie go cofnąć o kilka dziesięcioleci. Dlaczego nie protestujesz, nie naprowadzisz na właściwą drogę?!\nJak wiele zadawanych Billugowi pytań, i to pozostało bez odpowiedzi. Sam nie mógł się nadziwić obojętności obodryckich książąt. Trzeba być ślepym, żeby nie widzieć nieporadności władcy w rządzeniu. Postawił na bogów i to wszystko, co potrafił. Zdał się na nich. Wierzył w nich i innym nakazywał wierzyć. Na szczęście poddani nie czekali na pozwolenie wyjścia w pole, rybacy bez zgody księcia wypływali w morze, bartnicy sami najlepiej wiedzieli, kiedy pójść podbierać miód, a kto warzył piwo , kwasił w dzieży ciasto, robił klepki na beczki, ługował rogi, czochrał wełnę – umiał pilnować swego.\nSławina potajemnie sprowadzała coraz więcej karczowników i kazała im trzebić stary drzewostan. W niektórych okolicach dym palonych gałęzi i krzewów był tak wielki, że wywoływał niepokój wśród załóg strażnic, przygranicznych czatowni. Również w tajemnicy przed mężem ściągnęła z Genui Piotra, niby kupca, a naprawdę architekta przemyśliwującego budowę w księstwie nowej stolicy. Gość zamieszkał u Billuga. Polubili się od pierwszego wejrzenia. Może dlatego, że byli w tym samym wieku i w podobnym stopniu doskwierała im samotność. Genueńczyk przypominał swego poprzednika, Włocha Utrina, któremu Krut kazał ściąć głowę. Nie miał tylko tak pięknego głosu jak tamten. Billug nie ukrywał przed przybyszem wielkości ryzyka, jakie ten ponosił, pozostając w Mechlinie. Piotr przejął się losem Utrina, ale nie wpadł w popłoch, wierzył, że jemu się poszczęści.\n– Nie rozumiem – wyznawał Billug. – Opuściłeś kraj, gdzie mogłeś żyć wśród niezwykłych dzieł stworzonych przez genialnych mistrzów, a wybrałeś krainę dziką, gdzie los twój jest bardzo niepewny, zależny od kaprysu władcy.\nTamten uśmiechnął się smutno.\n– W Ligurii nie powołam do życia nowego miasta, a tutaj owszem, mam tę szansę.\n– Co ci z tego przyjdzie?\n– Zawsze marzyłem o stworzeniu czegoś wielkiego. Śniłem o tym. Noszę w swojej głowie każdą nową ulicę, zaułek. Widzę domy, które trzeba postawić. Wielkie, wspaniałe. To będzie piękne miasto, najpiękniejsze w krainie – zapewniał z zapałem.\n– Tu twoich ambicji mogą nie docenić.\n– Ale przynajmniej dano mi nadzieję.\n– Są na świecie bezpieczniejsze miejsca do realizacji podobnych marzeń.\n– Kto rzeźbi w drewnie, ten nie ucieka na pustynię, kto chce wykuwać piękno w marmurze, ten nie chroni się w lesie, statków nie buduje się w górach.\n– Podziwiam cię. Jesteś prawdziwym artystą!\n– Chciałbym nim zostać – sprostował Piotr.\n– Więc życzę spełnienia marzeń.\n– A twoje jakie są?\nBillug wątpił, czy to, co wyznałby przyjacielowi, spodobałoby się mu; jego marzenia były skromniejsze i nigdy nie wykraczały poza krąg własnych potrzeb. Przede wszystkim zawsze myślał o sobie, o swoim bezpieczeństwie, swojej pozycji. Czy z takich marzeń warto się zwierzać? Jakie będzie miał o nim wyobrażenie Piotr, którego umysł rozwijał się w innym świecie, w krainie słonecznej i pięknej, wśród ludzi mądrych, spotykanych na każdym kroku? I tak pięknie myślący o tworzeniu rzeczy wspaniałych dla innych!\n– W twoim nowym mieście powinien być nowy porządek – mruknął, byle czymś wypełnić ciszę, coś powiedzieć, a może nawet zjednać sobie przyjaciela. – Chętnie zająłbym się tym.\nSpodobało się to architektowi.\n– Ależ tak! tak! Nowe miasto, nowe czasy, nowy porządek, nowy człowiek! – cieszył się. – Wspaniały pomysł. To świetnie, żeśmy się spotkali. Razem stworzymy coś nowego, wielkiego i pięknego!\nBillug zawstydził się swego kłamstwa, lecz już nie mógł się wycofać i razem z Piotrem musiał snuć marzenia o nowym mieście, które obaj mieli stworzyć i pokochać jak własne dziecko.\n– Jak je nazwiemy? – niecierpliwił się Piotr.\n– Skoro ma być naszą miłością… – zastanawiał się Billug.\n– Jak w twoim języku to brzmi?\n– Miasto naszej miłości… – rozważał. – Miłogród?\n– Trudno wymówić.\n–O, to już łatwiejsze.\n– Może wystarczy tylko pierwsza część?\n– Lubino? – zgadywał Piotr.\n– Lubino, Lubicz, Lubow, Lubeka?\n– O, brzmi coraz lepiej!\n– Lubeka. Stary gród nad Trawną ożywimy nową myślą! – zapalił się Billug.\n–Czekaj, powoli – przyhamowywał go Piotr. – Nazwa dobra, ale czy miejsce też? Trzeba obejrzeć, popatrzeć, ocenić.\nW jakiś czas potem Sławina poleciła Piotrowi z Genui udać się w podróż po księstwie w celu wybrania odpowiedniego miejsca na budowę nowej stolicy. Jego przewodnikiem i tłumaczem został Billug. Najpierw trzymając się rzek pojechali na południe aż do granic kraju Połabian, potem zawrócili na północ i brzegiem morza podążali na zachód. Im dłużej byli w drodze, tym bardziej Piotr markotniał. Nie podobała się mu ta kraina, za wiele tu było bagien, wilgoci i chłodu, wszędzie cięły komary, dokuczały muchy, nie było gdzie nocować, co jeść. Był bliski załamania. W całym księstwie nie widział jak dotąd miejsca godnego swoich marzeń. Zapragnął wrócić do słonecznej ojczyzny, porzucić ambitne plany. Jego towarzysz nie umiał go pocieszyć, podnieść na duchu, nie znalazł słów dodających przyjacielowi otuchy. Był nawet rad, że sprawy tak się potoczyły, bo Piotr uciekając stąd nigdy się nie dowie, że Billug nie miał wielkich marzeń, nie był przygotowany do tworzenia nowego porządku w nowym mieście. Dotarli nad Trawnę. Słońce stało wysoko, cienie drzew były krótkie, cała dolina nad rzeką tonęła w mieniącej się jasności. Piotra zachwyciło to zjawisko. Stał i patrzył oczarowany.\n– Tu albo nigdzie – szepnął.\nPrzyjaciel nie od razu go zrozumiał.\n– Chcesz powiedzieć, że znalazłeś miejsce, którego szukałeś?\nTamten twierdząco skinął głową.\n– A zatem zostajesz?\n– Nie ma po co szukać dalej – stwierdził Piotr. – Powiadom Sławinę o moim wyborze. Jeżeli uzna go za trafny, to niech przysyła karczowników nad…\n– Słowianie tę rzekę zwą Trawną, Sasi Trave.\n– Nad Trawnę niech przybywają drwale.\nSławina nie miała zastrzeżeń co do wyboru miejsca na stolicę. Odtąd Billug dzielił czas między starą metropolią a przyszłą. Z podziwem patrzył na przyjaciela żyjącego teraz w ciągłym podnieceniu. Słuchał o planach i lękał się chwili, gdy ten spyta o jego zamiary. Wyobraźnia Piotra zmieniała stare grodzisko, wcześniej już rozbudowane przez Gotszalka, z klasztorem przez księcia ufundowanym, w metropolię. Z północy na południe mają biec szerokie ulice, przy których równymi rzędami staną wysokie domy.\n– Nie wiem tylko, gdzie postawić kościół? – zastanawiał się Piotr. – Chciałbym, żeby jego smukła wieża była widoczna zewsząd. Będzie na tej równinie takim samym znakiem dla podróżnych jak na morzu dla żeglarzy gwiazda.\n– Zamierzasz postawić kościół? – zdziwił się Billug. – Co powie na to książę? I dla kogo?\n– W każdym większym mieście stoją. Nie ma miast bez nich.\n– Kościół dla wyznawców Chrystusa?\n– Sławina nie ma nic przeciwko temu.\nBillug nie wierzył uszom. W pogańskim kraju księżna pozwala myśleć o budowie kościoła dla Boga chrześcijan. Przecież to zdrada. I Piotr, i Sławina ryzykują głową. Nie boją się? Księżna jest tak pewna siebie? A może to początek zmian potajemnie wprowadzanych w księstwie?\n– Księżna jest poganką – szepnął Billug.\nTo jedno niepewne słowo wypowiedziane przez Piotra uderzyło w Billuga jak pierwszy nagły podmuch wichury. Kim naprawdę jest Sławina, jaką rolę zamierza odegrać w dziejach księstwa?\nPiotr sięgnął po dzban z miodem.\n– Ciekawi cię to?\n– Tyle krwi przelano za różne wiary, za prawo do wyznawania takiego czy innego boga – odparł Billug.\n– Sławina mówiła mi, że ty w nic nie wierzysz.\n– Wyznałem jej to kiedyś.\nCzoło Piotra przecięły zmarszczki.\n– Podziwiała to, co mówiłem.\n– Może tylko zachwyciła się twą naiwnością?\n– Nie pochwalasz mnie?\n– Mam jeden cel: zrealizować swe marzenia o nowym mieście. Jest to dla mnie tak ważne, że wszystko inne wydaje się mi nieistotne. Ale przecież nie każdy musi myśleć podobnie.\n– Ganisz mnie?\n– Wybacz, jeżeli cię uraziłem.\nBillug zrozumiał, że i Piotr jest graczem. Ambitnym graczem. Stawka jest wysoka, więc będzie grał ostrożnie. Kto wie, czy by osiągnąć sukces, nie jest gotów poświęcić wiele. Rzucił ojczyznę, może też zdeptać przyjaźń, jeżeli mu stanie na drodze. Billug postanowił mieć się na baczności. Nawet rozstał się z nim szybciej, niż zamierzał.\nWracając do stolicy, natknął się na wojska Kruta. Książę wyprawił się na spotkanie z Henrykiem, synem Gotszalka, który z Danii napadał na ziemię Wagrów, zapowiadając wojnę o spadek po ojcu. Zniedołężniały Krut siedział w wozie i marudził. Towarzyszyła mu Sławina, wściekła na męża, niezdolnego do obrony przed najeźdźcą z duńskich wysp. Dostało się i Billugowi. Miała mu za złe, że będąc tak blisko miejsc potyczek Henryka z Wagrami – nie wiedział o tym, jakby był głuchy i ślepy na to, co się wokół dzieje.\n– Zajęty byłem jednym: myślą o twoich planach – usprawiedliwiał się głośno, tak głośno, by książę słyszał jego słowa. – Budowlami niezwykłymi, jakich by książę się nie spodziewał.\nStary wojownik nie rozumiał tej aluzji, natomiast Sławina pojęła, że nie powinna mu więcej czynić wyrzutów, by nie za wiele się wygadał przed księciem.\nKrut niechętnie myślał o wojnie. Wyprawa przerywała wizytę u niego gości z Arkony na Rugii, żywo zainteresowanych kultem pogańskim szerzonym wśród Obodrytów. Zagrożeni przez chrześcijańskie państwa szukali sojuszników. Chcieli z księciem, znanym ze swej niechęci do wiary we Wszechmocnego, wejść w tajny układ. Krut wiele sobie obiecywał po tych rozmowach, myślał nawet o stworzeniu w miejsce upadłej konfederacji ludów wieleckich nowego związku. Sławina posłów przyjęła nieżyczliwie, przeciwna była wszelkim politycznym porozumieniom z poganami z Rugii. Byli słabi, mieli wątłą władzę uzależnioną od wieców, kurczowo trzymali się tradycji, starych obyczajów. Sojusz z nimi nie mógłby przynieść niczego dobrego. Krut nie z takimi powinien zawierać przymierza. To nic, że duchowo są mu bliscy; wiarą nie opędzi się wszystkich potrzeb i kłopotów kraju.\nBillugowi zdawało się, że coraz lepiej rozumie Sławinę; dla niej nie idea była ważna, nie ten czy inny bóg, ale to, ile dzięki któremuś z bogów może zyskać władza w państwie.\n– Nim wyruszyliśmy – mówiła drwiąco – książę kazał kapłanom wróżyć wynik starcia z Henrykiem. Chyba niewielu jest już władców odwołujących się do takich praktyk. Czy księciu zdającemu się na łaskę bogów i kapłanów można powierzać los państwa? – zastanawiała się. – Czy bogowie wychodzą na pole i walczą? – drwiła.\n– Co przepowiedzieli kapłani? – spytał Billug.\nUśmiechnęła się, mrużąc oczy.\n– Udowodnię im, że się mylili.\n– Książę przegra? – Billug próbował odgadnąć zamiary Sławiny.\nA ona jeszcze bardziej zmrużyła oczy.\n– Człowiekowi z wiekiem nie przybywa mądrości, a gdy go jeszcze szczęście opuści, to okazuje się, że żyje za długo, ze szkodą dla innych.\n– Zatem przegra – raz jeszcze spróbował odgadnąć myśli Sławiny.\n– Nawet gdyby mu los sprzyjał, to co zrobiłby ze swoim zwycięstwem? – zastanawiała się głośno. – Roztrwoniłby, zmarnował – kończyła głucho.\n– Jak chcesz temu zapobiec?\nKocie oczy wbiły się w niego lodowatymi szpileczkami.\n– A ty co radzisz?\nStarał się unikać jej wzroku.\nRoześmiała się sardonicznie.\n– Starcy potrafią być złośliwi, żyją i żyją.\n– Czas ucieka – westchnęła. – Pięknie to brzmi w kościelnej łacinie: tempus fugit.\nBillug przywoływał inne powiedzenie, Lotariusza, władcy Franków: tempora mutantur et nos mutamur in illis – czasy się zmieniają i my się zmieniamy z nimi. Byłoby to dobre usprawiedliwienie dla Sławiny, a może i dla niego?\nPo przegranej bitwie, gdy skulony Krut siedział przy ogniu, gapiąc się w płomień, Sławina raz jeszcze spytała Billuga, co radzi, jaką widzi przed nimi przyszłość? Po co zadawała sobie tyle trudu? By uspokoić sumienie, podzielić się winą? Powiedział jej to samo co wcześniej, by była dobrej myśli, miała nadzieję. Rozgniewała się na niego. Przecież to już słyszała, a doszły nowe okoliczności!\n– Chcesz układać się z Henrykiem? – starał się nadążyć za jej myślami.\n– Henryk jest młody.\n– Wychował się na duńskim dworze, ma wielką ogładę.\n– Na bardzo chrześcijańskim dworze.\n– Powinien zrozumieć, że spory nie tylko na polu bitwy się załatwia. Czyż nie tak, mój uczony doradco?\nDla Billuga wypowiedź ta nie była jasna, księżna wciąż kryła się ze swoim planem za słowami o wielu znaczeniach.\n– Chcesz nakłonić księcia do układów z Henrykiem? – spytał.\n– Widzisz w tym coś złego?\nJego zdumienie zbyt wyraźnie odbiło się na twarzy, by Sławina chciała czekać, aż się odezwie i coś zełga.\n– O kraj tu chodzić nam powinno, tylko o nim myśleć należy, tylko o tym.\nDomyślił się, że księżna przygotowuje grunt do zaskakującego polecenia. Nie mylił się. Zażądała, by pojechał do Henryka i nakłonił do układania się z Krutem.\n– Jakie proponować warunki?\n– Każdy pokój ma swą cenę.\n– Może dostanie więcej, niż oczekuje.\nNazajutrz Billug ruszył w stronę dymiących ognisk obozowiska Henryka. Nie czuł się najlepiej, bo podejrzewał, że jest narzędziem w rękach księżnej. Spodziewał się najgorszego – złego przyjęcia przez wrogów Kruta, może nawet śmierci, gdy książę się dowie, że za jego plecami doszło do spisku.\nHenryk przyjął go życzliwie. Zdziwił się tylko, gdy usłyszał, kogo jest posłem.\n– Czy Krut jest chory? – spytał.\nBillug zapewnił, że nie stan jego zdrowia stworzył taką sytuację. Książę przyjrzał się posłowi uważniej i najprawdopodobniej domyślił się konfliktów na dworze Kruta, bo nie prosił o żadne wyjaśnienia, poprzestając na wysłuchaniu tego, co przekazywała Sławina.\n– Mam z księżną pertraktować? – uśmiechnął się rozbawiony tą wizją.\n– Księżna ma wielki wpływ na decyzję księcia – wyjaśniał Billug. – Nie jest w obozie przypadkowo, nie z próżności kobiecej znosi trudy wojenne.\nHenryk słuchał go z niedowierzaniem.\n– Komu służysz: księciu czy księżnej?\n– Krajowi – odpowiedział bez wahania.\nKsiążę spojrzał nań z uznaniem.\n– Wyglądasz na uczciwego posłańca, więc ci zaufam. Przekaż księżnej, że jestem skłonny przyjąć propozycję spotkania.\n– Jakie stawiasz wstępne warunki, książę?\n– Chcę zgody Kruta na mój powrót do kraju. Nie ustąpię z grodów zdobytych. Żądam prawa własności do wsi należących do moich grodów.\n– Przekażę to księżnej – zobowiązał się wysłannik księżnej.\nSławinie spodobało się, że Henryk tak jasno stawiał sprawę. Zaraz potem jak Billug zrelacjonował przebieg rozmowy z Henrykiem, rozpoczęła przekonywać męża o konieczności szybkiego zakończenia sporu z synem Gotszalka. Stary książę nie sprzeciwiał się jej, dość już miał wojennych trudów, pragnął jak najprędzej wrócić do domu, między kapłanów, do uśmiechających się dworzan, do pieśniarzy, bajarzy. Przystał na rozmowy z Henrykiem, co przecież go do niczego nie zobowiązywało, a dawało mu jakąś nadzieję na przechytrzenie młodego i niedoświadczonego księcia.\nPierwsze spotkanie przy suto zastawionym stole nie przyniosło żadnego rozstrzygnięcia. Żądania Henryka Krutowi wydały się zbyt wygórowane. Syn Gotszalka był cierpliwy, nie ponaglał starego wojaka, nie popędzał do szybkiej decyzji. Jadł z wielkim apetytem i chętnie słuchał tego, co mówiła Sławina o kraju, w którym tak dawno nie był. Od czasu do czasu patrzył w jej kocie oczy i wówczas zapominał, gdzie jest, z kim biesiaduje. Księżnej też podobał się młody, pogodnie usposobiony wódz, spoglądała nań z przyjemnością, dbała, by stale miał coś do zjedzenia, uśmiechała się.\n– To prawda – spytała – że Pomorze się usamodzielniło?\n– Władysław Herman niezwykłym okrucieństwem chciał je sobie podporządkować – tłumaczył Henryk. – Nie udało się. Pomorzanie wymordowali i przepędzili wielkorządców mianowanych przez króla polskiego, a wojska pokonali w bitwach.\n– Słucham tego rada – stwierdzała córka Świętobora z Pomorza.\nHenryk nie pozwolił jej cieszyć się tą wiadomością.\n–Nie będą żyć długo w chwale zwycięzców.\n– A cóż im teraz zagraża?\n– Władysław Herman jeszcze mocniej wiąże się z dworem cesarza. Po śmierci pierwszej żony za drugą wziął sobie Judytę Marię, córkę Henryka III, wdowę po zmarłym królu węgierskim Salamonie.\n– Ileż ona może mieć lat?\n– Nie jest młoda, ale mówią, że nie brakuje jej ochoty do korzystania z życia.\n– Bałamuciła mężczyzn w Niemczech, na Węgrzech, teraz będzie w Polsce?\n– Już omotała palatyna Sieciecha z rodu Starżów.\nNieoczekiwanie dla wszystkich Sławina ujęła się za nową żoną Władysława Hermana.\n–To jej wina, że ma bujny temperament?\nGość też był zaskoczony tym, co usłyszał.\n– Pochwalasz ją, pani?\nZaprzeczyła. Nie, ale czy takiej kobiety, która ma więcej energii od niejednego mężczyzny, nie należałoby dopuścić do działań lepiej wykorzystujących jej siły?\n– A co przy takiej kobicie robiłby mężczyzna? – spytał przekornie Henryk.\nKsiężna zaśmiała się głośno, zmrużyła oczy.\n– Prawdziwy mężczyzna?\n– Dzielisz mężczyzn na prawdziwych i nieprawdziwych?\n– Uważasz, książę, że wszyscy jesteście tyle samo warci? – Posmutniała. – Nie odbieraj mi tej nadziei, że bywa inaczej.\nBillug patrząc na nią widział rozchylone usta, które albo kończyły wypowiadać zaczętą myśl, albo otwierały się tylko po to, by przyjąć kęs chleba. Przechwycił jeszcze spojrzenie księżnej, spojrzenie hipnotyzujące Henryka.\nUczta przeciągała się, Krut, gdy tylko dopuszczono go do głosu, mówił i mówił z takim głębokim przekonaniem w sens wypowiadanych słów, jakby mogły one stworzyć na tych ziemiach nowy ład, o jakiej podchmielony książę marzył. W końcu monotonia własnych słów i alkohol uśpiły go, zmogły także innych. Tylko Henryk i Sławina nie czuli zmęczenia, nadal mieli ochotę do dalszego biesiadowania.\nWyglądało na to, że do rozejmu między Krutem a Henrykiem jest blisko. Wodzowie coraz częściej schodzili się na układy. Krut zaczął nabierać zaufania do syna Gotszalka, a ten przekonania, że nie traci czasu.\n– Jesteś synem Sirithy, córki króla duńskiego Swena II – przypominała Sławina Henrykowi.\n– Nie ma wśród książąt obodryckich nikogo, kto miałby równie szlachetne pochodzenie, a za granicą tak dobre układy jak ty.\n– Magnus, książę saski, syn Wulhildy, córki króla norweskiego, na pewno cię ceni.\n– Tak, cieszę się jego przyjaźnią.\n– Gdybyś ty był królem, zapewniłbyś krajowi nad Łabą pokój i rozkwit.\n– Póki Krut żyje, to on włada tą krainą.\nKsiężna, cóż, zgodziła się z tym faktem.\n– Póki żyje – powtórzyła.\nPo tej rozmowie Henryk zaprosił Kruta na ucztę do swego obozu. Książę nie chciał iść, wymawiał się zmęczeniem, chorobą, ale Sławina tak długo nalegała, przekonywała, że w końcu uległ namowom. Kiedy zasiadł do stołu, przestał żałować fatygi. Jedzenie było znakomite, a wino świetne. Dużo jadł, jeszcze więcej pił i tyle samo mówił i mówił.\nPod koniec uczty Billug zaczął się domyślać dalszego rozwoju wydarzeń. Nie chciał być świadkiem morderstwa, trochę też bał się o własną skórę. Pod pozorem złego samopoczucia opuścił biesiadę.\nNazajutrz dowiedział się, że gdy Krut powracał do swego obozu, został napadnięty przez jakiegoś Duńczyka, który siekierą odciął mu głowę.\nIm więcej o tym Billug myślał, tym bardziej był pewien – nie Henryk, a Sławina wpadła na pomysł zabicia Kruta. Syn Gotszalka otrzymał od niego to, czego żądał, więc nie miał powodów do nasyłania na księcia mordercy. Inaczej rzecz się miała ze Sławiną; stary mąż coraz bardziej przeszkadzał w realizacji jej planów. Billug w drodze do Piotra z Genui przypominał sobie wszystkie aluzje księżnej, a potem już w domu raz jeszcze powrócił do rozmów podczas ucztowania. Tak, niewątpliwie to ona kazała usunąć Kruta! Pewność ta desperowała Billuga. Dramaty, tragedie w rodach rządzących były mu znane, ale udział w nich kobiet zawsze wywoływał w nim niesmak. Kobietę chciał widzieć lepszą od mężczyzny. Mężczyzna, jego zdaniem, był stworzony do walki, gwałtu nad naturą. Był ogniem i cieniem rzucanym na ziemię. Kobieta zaś miała być jasnością tej ziemi, wyprowadzać z chaosu, tworzyć harmonię i piękno.\nPiotr Genueńczyk przysłuchiwał się mu z podziwem.\n– Jesteś bliski określenia istoty człowieczeństwa. Jeżeli to ci się uda, to wkrótce znajdziesz także odpowiedź na pytanie, jaki powinien być człowiek przyszłości.\nBillug myślami błądził daleko od problemów natury filozoficznej; wciąż widział usta Sławiny przy uchu Henryka, Sławinę uwodzicielskim głosem nakłaniającą księcia do nasłania na Kruta mordercy. A co te usta szeptały Henrykowi podczas ich uczty weselnej?\n– Nie wiem, czyje zło jest większe – zastanawiał się Genueńczyk. – Sławiny, bo namówiła Henryka do zamordowania Kruta, czy Kruta starcza bezmyślność i upór doprowadzające kraj do upadku?\n– Każde zło jest złem i niczym więcej!\n– Lecz zgodzisz się ze mną, że bywa większe i mniejsze.\n– Chcesz usprawiedliwić żonę biorącą udział w morderstwie męża? – pytał z oburzeniem Billug.\n– Nie sądź przedwcześnie. Poczekaj, a może zmienisz zdanie, przekonasz się, że w tym potępionym przez ciebie akcie gwałtu była racjonalna motywacja.\n– Stajesz po stronie złej kobiety.\n– Nie, opowiadam się tylko przeciwko Krutowi, złemu władcy.\n– Mówisz tak, bo to ona dała ci szansę na spełnienie marzeń architekta nowego miasta.\n– Istotnie, mam ją za co szanować.\n– Ma ręce splamione krwią męża.\n– Ale te ręce coś mi dały, gdy od Kruta nie otrzymałem nic.\n– Jesteś samolubem.\n– Mam nadzieję, że wkrótce inni podobnie jak ja też coś będą zawdzięczać Sławinie.\nI Piotr pełen radości życia szedł do swoich karczowników, cieśli, stolarzy, skąd między uderzeniami siekier dochodził jego wesoły głos. W słońcu unosił się zapach świeżego drewna, wysoko pod niebo szedł dym palonych ognisk. Wśród wiórów biegały dzieci, nad wodą śpiewały piorące bieliznę kobiety. Patrząc na tę pogodną krzątaninę, Billug powoli godził się z tym, co księżna zrobiła. Nie wybaczał jej, po prostu przestał oskarżać.\nDalszy rozwój wydarzeń w kraju wciąż jeszcze nie przekonywał go do polityki Henryka; książę nie szukał porozumienia z Obodrytami, po śmierci Kruta ogłosił ziemię zamieszkałą przez nich, przez pogan, krainą chrześcijan i ustalił nowe daniny na odbudowę kościołów, biskupstw. Poganie nie uznali jego zwierzchnictwa i ruszyli przeciwko niemu ze wszystkich stron. Wówczas poprosił o pomoc Magnusa, księcia Sasów. Na Polu Śmiłowym krwawo rozgromiono Słowian odrzucających chrystianizację, straszny cios zadano pogaństwu. Teraz Henryk przejął władzę nad plemionami połabskimi, a ich religią została ta sama co Sasów.\nGenueńczyka nie interesowało, co dzieje się w księstwie. Przez całe dnie pilnował wznoszenia ścian, układania podłóg, dachów, montowania okien. Narzekał na brak dobrych rzemieślników, wszystkiego musiał pilnować sam. Żył w ciągłej gorączce. Uspokoił się nieco, gdy stanął książęcy dwór. Patrzył na niego z dumą twórcy. Oto z pomocą ludzi, którzy dotąd stawiali chatki, szałasy, klecili kosze na wozy, zbijali z klepek beczki, zbudował dworzyszcze! Dom daleki od marzeń, lecz do realizacji tych marzeń zbliżający go. Drewno nie zapewniało trwałości budowli tak jak kamień, marmur, cegła, za to pozwalało się swobodniej profilować, uzupełniać wyszukanymi ornamentami. Wnętrze było ubogie, ale dostosowane do wciąż jeszcze skromnych potrzeb mieszkańców. Sprzęt był funkcjonalny, estetyczny, miało na czym spocząć oko, dłonie z przyjemnością przesuwały się po gładkich powierzchniach stołów czy ław, a ciężkie dębowe drzwi chroniły od nadmorskich wiatrów i chłodów.\nZ dnia na dzień rósł nowy kościół; wznosili go ludzie, dla których Odwieczny pozostawał obcy, lecz nieobojętna im była proponowana zapłata. Wieczorami modlili się do swoich pogańskich bóstw, na noc oddawali się im w opiekę, a w dzień budowali świątynię dla Wszechmocnego.\n– Kto wypełni ten kościół? – pytał sceptycznie Billu.\n– Jednych przygna nadzieja, innych ciekawość, jeszcze innych prawdziwa wiara – odpowiedział spokojnie Genueńczyk.\nPrzyjechała Sławina. Nie sama. Towarzyszyła jej złotowłosa dziewczyna.\n– Anioł! – zachwycał się dziewczyną Genueńczyk.\nNiby nic się nie zmieniło, tylko powietrze zapowiadało albo gwałtowną burzę, albo wiele dni pogodnych. Jak to na północy. Każde spotkanie Billuga z księżną czy z jej złotowłosą dwórką wywoływało w nim poruszenie uczuć dobrych i złych, odruchy niechęci i pożądanie. Tymczasem one nie patrzyły na niego łaskawiej niż na nową skrzynię albo misternie obrobione tłuczki, kopystki, mątewki, jakie znoszono do kuchni. Kręcił się między kobietami niby duch; żadna nie miała do niego sprawy.\nZ przybyciem kobiet dwór zmienił się, ożył, nabrał ciepła. Billug nie mógł się nadziwić, skąd nagle znalazło się w nim tyle dwórek i dworzan gotowych oddać swe usługi księżnej. Tych, których jeszcze niedawno widział w świętych gajach, lasach, teraz oglądał jako wyznawców Najwyższego. Sławina nie robiła im wymówek, sama zachowywała się tak, jakby zawsze modliła się do Wiekuistego i Jego Syna na krzyżu.\nKtóregoś zimowego dnia Billug wstąpił do kościoła. Dzień był słoneczny, przez okna wpadało wiele światła. W świątyni nie było nikogo. Przyglądał się wnętrzu. Piotr z Genui uskarżał się, że na ukończenie przybytku Stwórcy dostał mało czasu i jeszcze mniej funduszy. Miała to być budowla okazała, a wyszła niepozorna, skromna świątynia niedająca architektowi powodów do dumy. – Jeżeli coś mi się w niej podoba, to aniołowie – chwalił się. Billug przyjrzał się owym skrzydlatym posłańcom z Nieba. Byli nadzwyczaj piękni, przypominali urodą złotowłosą.\n– Wątpię, by to się Sławinie spodobało – rzekł Billug po powrocie do domu.\n– Sądzisz, że ona widzi to co ty, czy ja? – spytał spokojnie Genueńczyk.\n– Dlaczego nie miałaby w tych aniołach rozpoznać swojej dwórki?\n– Bo jest kobietą.\n– Ma oczy.\n– Ale one nie to widzą co ty czy ja.\n– Prędzej siebie.\n– Musi dostrzec podobieństwo.\n– Będzie widzieć istoty niebiańskie.\n– Ależ podobieństwo jest uderzające!\n– Zapewnię, że tak wygląda ona, księżna, i aniołowie.\n– Nie jest naiwną wieśniaczką.\n– Raz jeszcze powtarzam: nie widzi tego co ty czy ja!\n– Ars est celare arte! – sztuka polega na ukryciu sztuki! – wykrzyknął i pośpieszył na wały obronne, z których budową miał największe kłopoty. Nie był wojakiem, nie znał się na fortyfikacjach, poza tym niechętnie godził się na zamknięcie grodu wałem, a przez to na ograniczenie jego rozwoju. Z polecenia dworu prac na wałach pilnował kłótliwy staruch Spir, stale udowadniający Piotrowi brak wiedzy. Dochodziło między nimi do konfliktów rozstrzyganych przez Sławinę. Piotr był z tego rad. Niby słuchał księżnej, a bez przerwy wodził oczyma za złotowłosą dwórką.\n– Gdybym siedział na tronie Niebios – mówił potem – otoczyłbym się tylko jasnowłosymi aniołami; budzą w człowieku wiarę, potrzebę w byt pozaziemski.\n– A co uczyniłbyś z bezzębnymi staruchami, w dodatku okaleczonymi na wojnach? Nie wpuściłbyś ich do raju?\n– Nie wszyscy byliby godni oglądać moje oblicze, ani ja nie chciałbym patrzeć na każde – żartował.\nPiotr Genueńczyk kończył stawiać ostatni budynek przy głównej ulicy, Sławina właśnie powiła Henrykowi kolejnego syna, gdy przyjechał książę z rycerstwem. W trzy dni po przybyciu Henryka do grodu nad zatoką i rzeką Trawą wezwano Genueńczyka na dwór. Książę, który wciąż o Lubece mówił jak o dawnej Lubicy, nie był zadowolony z odbudowy starego zamczyska, postawiony dwór też wydał się mu lichy, mało godny królewskiego tronu. Rozliczał z pieniędzy. Uznał, że za wiele poszło na to, co zobaczył. Potrzebował wielkich funduszy na utrzymanie wojów. „Plany ambitne – podsumowywał rozmowę – wydatki za wysokie, a tempo prac ślimacze”. Sławina w milczeniu przysłuchiwała się słowom nagany, nie broniła protegowanego, co najbardziej go zmartwiło.\n– Jeżeli w księżnej nie mam poparcia, ostoi, to co ja tu osiągnę? – martwił się.\nJej taktykę zrozumiał dopiero wówczas, gdy książę wyjechał do Lüneburga, gdzie miał się spotkać z Magnusem. Sławina, nie zważając na polecenia Henryka, wydała własne, do których wykonania zobowiązała Genueńczyka pod groźbą miecza.\n– Kto tu rządzi? – zastanawiał się zakłopotany Piotr. – Do czego ten chaos doprowadzi? Jak mam budować, gdy księżna każe tak, a książę inaczej?\n– Na twoim miejscu jej bym słuchał, nie księcia. Przeżyła jednego, przeżyje drugiego.\nNa dworze wiele mówiono o zbieraniu się ludu na krucjatę do Ziemi Świętej. Zbyt mała była wiara mieszkańców ziem nad Łabą w Chrystusa, by ktoś chciał z własnej woli nadstawiać głowę za jego grób. Pospólstwo szczerze przyznawało, że nie wie, o co chodzi, a wojowie rozproszyli się po kraju.\nSławina zwolniła Billuga z niegdysiejszego nakazu poszukiwań siły większej od bóstw, zażądała teraz od niego ścisłego działania z duszpasterzem przy dworze, razem mieli przekształcać pogańskie obyczaje w chrześcijańskie. Niechętnie godził się na tę pracę; raził go prymitywny fałsz tych zabiegów, wykorzystywanie niewiedzy ludu.\n–Nie wiem – ubolewał też Genueńczyk – czego naprawdę ode mnie się wymaga. Kto tu buduje: ona czy ja? Nie wolno co kilka dni zmieniać planów. Księżna jest mądra, ale nie zna się na architekturze, nie wie, co można, a co nie.\nBillug słuchał go z wielkim zainteresowaniem; w duchu przyznawał mu rację, lecz głośno potępiał.\n– Dlaczego? – Piotr nie rozumiał.\n– Bo księżna wie, co mówi, zdaje sobie sprawę z tego, do czego zmierza, a twoim obowiązkiem jest ją zrozumieć – pouczał. – Przynajmniej próbować.\n– A niby skąd ona wie o tym lepiej ode mnie? – nie ustępował tamten.\n– Bo jest księżną.\n– Sam tytuł wiedzy nie daje.\n– Daje więcej, bo decyduje o twoim życiu.\nBillug właśnie kończył opracowywać obyczaje związane z Bożym Narodzeniem i Nowym Rokiem, gdy znad morza przybył goniec od Sławiny. Wzywała go do siebie. Ostatnio była bardzo drażliwa, miała wiele pomysłów trudnych do zrealizowania, ciężko jej było dogodzić. Czego teraz zażąda?\nW spiekocie południa koński grzbiet lśnił wilgocią, Billug bez przerwy odpędzał z niego komary i muchy. W ciężkim upale dojechał do wsi wyczerpany i tęskniący za jednym – odpoczynkiem w cieniu, w chłodzie. Tymczasem księżna nie dała mu chwili spokoju. Ledwo ugasił pragnienie, a zaraz zaczęła rozpytywać o to, co się dzieje w mieście. Kiedy zaspokoił jej ciekawość, klasnęła w dłonie i dwórki wprowadziły do izby starca.\n– To Grek – przedstawiła go Sławina. – Wzięto go do niewoli jeszcze w latach, gdy łodzie wikingów wypływały przez Morze Brytyjskie na Morze Śródziemne. Uciekł z niewoli, ale stracił wzrok i nie mógł już dotrzeć do ojczyzny. Jest między naszym ludem tak długo, że nauczył się naszego języka. Opowiada o swoim kraju wiele cudacznych rzeczy, dlatego powinieneś go cierpliwie posłuchać.\nChata Greka stała na skraju rybackiej wioski, wydmowe piaski przysypywały ściany. Nie musiał go pytać o nic, on sam wiedział, co ma mówić; widocznie Sławina wcześniej powiedziała mu, co Billuga powinno zainteresować. W ten pierwszy wieczór, gdy na spokojne wody zatoki kładły się ostatnie promienie zachodu, Grek snuł opowieść o filozofach, najsłynniejszych mędrcach z południa. Nazajutrz, nim słońce wzniosło się nad linię horyzontu, mówił o miastach państwach, a gdy zaczął dokuczać skwar – wspomniał o ogrodach z fontannami i basenami, o wysokich cyprysach rzucających cienie na ziemię. Po południu długo rozwodził się o architekturze pałaców w akropolach helladzkich.\nBillug zaczął się domyślać, dlaczego Sławina chciała, by poznał Greka, posłuchał jego opowieści. Dawny niewolnik wikingów umiał tak pięknie mówić o swej utraconej ojczyźnie, że słuchając go, nie można było nie tęsknić za życiem w tym kraju. Jak widać, księżna wciąż nie rezygnowała z przebudowy państwa, a Grek dawał jej nowe argumenty.\n– I co ty na to? – spytała trzeciego dnia jego pobytu nad morzem.\n– Żałuję, że nie mogę tego kraju oglądać na własne oczy – wyznał.\n– Dlaczego wszystko co mądre i piękne powstało tam, a nie tu, u nas?\nOn również był bezradny wobec tak postawionego pytania.\n– Czy naprawdę wszyscy pochodzimy od jednego Stwórcy? – zastanawiała się. – Jeżeli tak, to skąd te różnice w mądrości, obyczajach i warunkach życia?\n– Te miasta Greków nie bogowie wznosili – zauważył.\n– Otóż to! Potrzeba nam ludzi umiejących tak budować jak Grecy!\n– Skąd ich wziąć?\n– Młodych uczyć mądrości i odwagi.\n– Po co? Jutro albo pojutrze jedyną sztuką, jaka się im na coś przyda, będzie umiejętność wojowania.\n– Nie kracz. Nie ma wojny.\n– Henryk na sąsiadów napadać nie będzie.\n– Wtedy oni uznają, że jest słaby i wejdą na jego ziemię.\n– Przekona sąsiadów, że chce żyć w pokoju.\n– Będzie ich gościł, nasze dziewczęta wyda za ich mężczyzn.\n– Nie wszystkim się spodobało, że krzewi chrześcijańską wiarę.\n– Wcześniej czy później pogodzą się z tym.\n– Chrześcijaństwo rozlewa się jak wody powodzi w dolinie. Ci, którzy jeszcze nie przyjęli wiary z rzymskiej stolicy, nie uznają Najmocniejszego, wiedzą, że i do nich ta fala dojdzie.\nSławina chwilę zastanawiała się nad tym, co zamierzała powiedzieć.\n– Dlaczego mają się bać chrześcijaństwa?\n– Bo niesie zniszczenie.\n– Przekonajmy ich, że jest inaczej.\n– Właśnie my!\n– Że nie niszczymy, a budujemy.\n– Nie mamy się jeszcze czym pochwalić.\nKsiężna zmrużonymi oczyma długo i przenikliwie patrzyła na Billuga; nie lubił tego, uciekał przed jej wzrokiem.\n– Genueńczyk buduje nowe miasto – mówiła powoli, dobitnie. – Powinno olśnić przybywających do niego. Musi być piękne i wielkie. To przyszła stolica. – Jeszcze bardziej przymknęła oczy, poddała się marzycielskiej wizji. – Plac byłby w tym mieście niezbędny, olbrzymi. Jak w greckich miastach. Tak duży, żeby cały lud mógł się na nim zebrać, widzieć swego władcę, słyszeć go i radośnie pozdrawiać.\n– To trudne zadanie dla Genueńczyka.\n– Czy za mało u nas miejsca, że takiego placu jeszcze nie mamy?\n– Przeciwnie, jest dosyć.\n– Więc dlaczego u nas wszystko małe, ciasne, byle jakie?\nSłuchał z wyrazem skupienia.\n– Genueńczyk za późno się o tych zamiarach dowie.\nPołożyła prawą dłoń na coraz bardziej wypukłym brzuchu.\n– To on miał pamiętać o placu, nie ja!\n– Nie zmienia to faktu, że placu nie ma.\n– Usypane wały nie zezwolą na istotne zmiany.\n– To już jego zmartwienie.\n– Były spore wydatki… Książę nie będzie rad, gdy się dowie…\n– Pora na ciebie, Billug. Czas najwyższy, byś stał się pożyteczniejszy dla księstwa.\n– Skończyłem pracę nad obrzędami grudniowymi i styczniowymi.\n– Gdybym miała więcej czasu… – starała się sobie coś przypomnieć. – Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem… Gdybym miała więcej czasu… Ale ty go masz! – Nie domyślał się, do czego zmierza. – Możesz być światłem przed ludźmi, dla ludzi, aby widzieli twoje dobre uczynki i chwalili Wiekuistego na tronie niebieskim.\nCytowanie Pisma Świętego zaczynało stawać się uciążliwym przyzwyczajeniem Sławiny, która przy pomocy obcego tekstu pragnęła przekazywać własne myśli, często zielone myśli, dopiero pnące się ku jasności. Światło przed ludźmi, światło dla ludzi…– zastanawiał się Billug nad biblijna stylistyką. – Czego księżna od niego oczekuje? Głoszenia mądrości czy przykładu? Przecież zna jego poglądy na temat wiary, więc dlaczego teraz tak wiele żąda?\n– Mam być światłem przed ludźmi? – powtórzył niepewnie.\nSławina, starzejąc się, coraz


Śląski chrustek/chrust/faworki - Śląskie Smaki\nPodłużne skręcone paski posypane cukrem pudrem.\nPaski w kształcie złożonej kokardki.\nProstokąty o długości od 6 cm do 8-10 cm, o szerokości od 3 cm do 4 cm. Grubość około 0,5 cm.\nChrupkie, kruche, gładkie, lekkie.\nSmak słodki, zapach ciastka francuskiego i cukru waniliowego.\nBarwa od żółtej, złocistej do jasnobrązowej.\nWyraz polski „faworki” został zapożyczony z języka francuskiego „faveur”, a oznacza wąską wstążeczkę, tasiemkę jedwabną. Faworki to cienkie, kruche ciastka w kształcie pasków (wstążek) przekrajanych w środku wzdłuż i przewiniętych, smażone w tłuszczu.\nJuż w latach trzydziestych XX wieku w publikacji pt. „Nasza Kuchnia” Walburgii Fójcikowej z 1937 roku znajduje się przepis na „chróst” (dawne nazewnictwo). W książce tej autorka podaje recepturę na ciastka, którą następnie powielali inni autorzy książek kucharskich, np. Emilia Kołder w publikacji „Kuchnia Śląska” (Profil Ostrava 1972 r.): „¼ mąki mieszanej (gładka z grysikową), łyżka rumu, łyżka cukru, 3-4 żółtka, słodka śmietana lub mleko, skórka z cytryny, sól, tłuszcz do smażenia, cukier waniliowy do posypania. Z podanych składników zagnieść ciasto i ubijać wałkiem na stolnicy. Aby ciasto było wolniejsze, należy dodać śmietankę lub mleko. Następnie wywałkować w formie dosyć cienkiego czworoboku, radełkiem krajać długie paski, w którym z nich zrobić w środku otwór, przez który należy przeciąć jeden koniec. Smażyć w gorącym tłuszczu na różowo. Usmażony ciepły chrust posypać dobrze cukrem waniliowym”.\nDo niedawna na Śląsku w Nowy Rok popularny był zwyczaj przyjmowania w domach gości (rodziny, znajomych) z życzeniami pomyślności, gdzie na stołach zawsze królował chrustek. „Okres hucznych zabaw i biesiad zwany zapustami trwa od Nowego Roku aż do Ostatków, tzw. „śledzia”. Po nim następuje Środa Popielcowa kończąca okres tańców i swawoli. Pogodny charakter Ślązaków znajdował swoje ujście w tańcach, kuligach, kolędowaniu i wielu zabawach. (…) Panny zamierzające wyjść za mąż wraz z innymi gospodyniami przygotowywały, zatem charakterystyczne dla okresu Zapustów wypieki i napoje, aby tym samym wykazać się swoimi talentami kulinarnymi przed adoratorami. Zbierająca się na zabawach młodzież częstowana była głownie „kreplami”, czyli pączkami, „chrustkiem”, czyli chruścikami” (Elżbieta Łabońska, „Śląska kucharka doskonała”, 1989 r.).\nObecnie w wielu wydawanych książkach kucharskich znajdujemy przepisy na ten karnawałowy przysmak.


SuperSłodycze.pl - słodycze z nadrukiem - KatalogGold.pl - Złote polskie strony www\nCzym charakteryzują się nasze pyszne słodycze z nadrukiem? Znakiem rozpoznawczym jest przede wszystkim ich niesłychanie pyszny smak! Super smak w połączeniu z super nadrukiem dają po prostu piorunujący efekt. Naszym zadaniem jest oczywiście jak najszybsza realizacja zmówionego przez Pastwo produktu. W razie wszelkich wątpliwości zapraszamy do zapoznania się z naszą stroną lub o kontakt zarówno e-mailowy jak i telefoniczny. Czekamy na Ciebie oraz Twoje zamówienia codziennie od 8:00 do 17:00. Niech zaskoczą Cię cukierki z nadrukiem.\nSłowa kluczowe: słodycze z nadrukiem


Tor- zjeżdżalnia z autkami T17491 | maxy.pl\nTor- zjeżdżalnia z autkami T17491\nKod produktu: 5900779940147\nKod zewnętrzny: 00017491\nTOR ZJEŻDŻALNIA DLA AUTEK / SAMOCHODZIKÓW + 8 AUTEK\nZAPEWNIA SPORO ZABAWY – tor zjeżdżalnia z autkami to znakomity sposób na dobrą zabawę i spędzenie wolnego czasu z rówieśnikami lub rodzicami, z kolei żywa i ciekawa kolorystyka zestawu bardzo szybko wzbudza zainteresowanie dziecka.\nROZWIJA – tor dla samochodów bardzo dobrze spełnia swoją rolę edukacyjną. Podczas zabawy dziecko rozwija swoje zdolności manualne, a także motorykę. Uczy się również rozpoznawać kolory i liczyć, a także poznaje podstawowe prawo fizyki, jakim jest grawitacja.\nDUŻY TOR DLA AUT – zjeżdżalnia dla autek posiada 6 poziomów w różnych kolorach, na których mogą ścigać się autka. Podczas zabawy dziecko będzie mieć możliwość obserwacji zjeżdżających samochodów oraz ich niezwykłej prędkości. Do zestawu oprócz autek dołączone zostały także 3 garaże.\nWYSOKA JAKOŚĆ PRODUKTU – tor dla samochodów wykonany został z wysokiej jakości materiału, jakim jest tworzywo sztuczne, przez co posłuży dziecku przez dłuższy czas. Nie posiada ponadto ostrych i wystających elementów, co sprawia, że jest bezpieczny w użytkowaniu.\nSPECYFIKACJA – materiał: tworzywo sztuczne; kolor: wielokolorowy; 8 samochodzików w zestawie; posiada 3 garaże; wymiary toru: 45,5/30/10 cm; waga toru 0,451 kg; waga w opakowaniu: 0,653kg.\n8 samochodzików w zestawie\nposiada 3 garaże\nwymiary toru: 45/35/11 cm\nwaga toru 0,451 kg\nwaga w opakowaniu: 0,653kg\nKlocki drewniane - miasto\nPuzzle piankowe 30x30cm - 9el. P16135