Trzy dusze - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Trzy dusze\nANDRZEJ TUROWICZ lat 34.\nZOFIA, jego żona lat 25.\nJAN KARSKI lat 28.\n Ubogie mieszkanie studenckie w Paryżu; drzwi w głębi; z prawej strony dwa łóżka ustawione jedno za drugiem. Szafa, ubrania męskie i kobiece zasłonięte płótnem. Na lewo na przedzie stół, dwa krzesła i kanapka. W tylnej części ściany mała kuchenka. Ciepły letni zmierzch, pełen różowych odblasków zachodu zapada zwolna.\nPrzy stole na kanapce siedzi Zofia, zamyślona lecz pogodna, zajęta szyciem, które pozornie pochłania jej uwagę.\nDrzwi w głębi otwierają się: wchodzi Karski — z wyrazem znużenia i zdenerwowania na twarzy.\nZOFIA [obracając się ku wchodzącemu, z uśmiechem]. Tak późno wracasz, jedyny?\nKARSKI [wita się z nią pobieżnie i siada przy niej na kanapie]. Miałem dużo roboty i niesporo mi idzie. Ciężko mi jeszcze pisać po francusku.\nZOFIA [troskliwie]. Zmęczony jesteś? Jak ty źle wyglądasz?\nKARSKI [znużonym głosem]. Tak. Zmęczyłem się trochę, bom szedł najpierw odwiedzić Henryka — wiesz Rzeckiego, ale później rozmyśliłem się i znów odłożyłem na później. Czas jeszcze. Przysporzyło mi to jednak drogi.\n ZOFIA. Nie ciekaw jesteś go widzieć? tylekroć mówiłeś mi o nim jeszcze w Warszawie. Tyle lat nie widzieliście się...\nKARSKI. I możemy się nie zobaczyć. Wszystko jedno! Mój Boże, cóż nas dziś łączy? Od tych lat, kiedyśmy się znali, kilku ludzi przesunęło się przezemnie, a ja sam nawet nie wiem, jak się zwali i dokąd poszli. Mniejsza o nich zresztą. [weselszym tonem]. Coś tak posmutniała, Zosieńko moja? czemu? No, spójrz na mnie.\nZOFIA [smutnie]. Jakiś ty dziwny; mówisz czasem tak smutnie, tak beznadziejnie i gniewasz się, że mi nie do śmiechu. Niedobry jesteś, nie, nie.\nKARSKI [wesoło, pół żartem, pół seryo]. Uspokój-że się, dziecko. Najpierw nie powiedziałem nic smutnego. Bo czyż jestem dziś taki, jak byłem dawniej, nimem ciebie poznał? I ty, ty sama nie odmieniłaś się nic a nic? Jest pani zawsze tą samą wesołą a tęskną trzpiotką, z którą przed rokiem tańczyłem kadryla u Łempickich?\nZOFIA. O nie, nie.\nKARSKI [już z pewnem zamyśleniem, jakby ulegając nadchodzącym wspomnieniom]. Pamiętasz ten wieczór? W jakiej byłaś sukni?\nZOFIA [nieco zdziwiona]. Jaki wieczór, kochanie?\nKARSKI [ciszej]. Ach, ten pierwszy. — Ty nic nie pamiętasz... Nie znałem cię jeszcze wtedy. Przyszłaś sama z jakąś ciotką, jakgdybyś panną była. Miałaś na sobie taką bladą, bladoróżową suknię jak najranniejszy świt i fiołki we włosach. I tyle woni fiołków w koło ciebie. Ach, ty kwiecie! [obejmuje ją wpół i przytula do siebie].\nZOFIA [bezdźwięcznie]. To było tak dawno, tak dawno.\nKARSKI [odsuwa ją od siebie, porywczo]. Żal ci tego?\nZOFIA [pieszczotliwie]. Mnie żal, mnie? Czem ja byłam? Ot dzieckiem, które chodziło z balu na bal, śmiało się, tańcowało, i prawie nie wiedziało, że jest nikomu niepotrzebne, że nic nie kocha. Wiesz ja dawniej naprawdę myślałam, że ja jego... Dopieroś ty przyszedł. Jakiś ty był smutny; ciebie jednego mi tak żal było. [chwyta go za rękę].\nKARSKI [jakgdyby nie do Zofii mówiąc]. Byłem smutny? Nie, to nie jest smutek, co się w duszach naszych lęgnie. To coś gorszego, coś czarniejszego. Takie znużenie straszne, które wygryza wreszcie i ból, i tęsknotę i pożądanie, i nie pozostawia nic, na czem oprzeć by się można. I ta pogarda, ta żrąca, uśmiechnięta pogarda dla ludzi, dla siebie, dla każdej myśli mojej, dla każdego tchnienia mego. Takie obrzydzenie do siebie, do ciała i duszy, że błogosławiłbym stopę, któraby mię rozdeptać chciała... I te nagłe martwe cisze, gdzie wszystko zapada, gubi się, ginie, jakgdyby fale śmierci zalały nas powyżej głowy. [pod koniec mowa staje się coraz prędszą]. Nie wiem co czuję, każda myśl moja, każde drgnienie jakimś wiatrem zagnane przychodzi, ucieka jedno za drugiem w pędzie, splątane jak dym. I znów pustka, pogodna bezsłoneczna pustka, która milczeniem swojem zdaje się pytać: po co, po co żyjesz? Po co żyjesz?\nZOFIA [przysuwa się ku niemu sama, tkliwie]. Jakie to straszne! Ale to było dawniej, dawniej, prawda, dawniej? Ty tego nie czujesz teraz, nigdy? nigdy?\nKARSKI [po chwili ciszy]. Nigdy.\nZOFIA [coraz tkliwiej]. Prawda? ty żyjesz dla mnie, dla swojej Zosi, musisz żyć dla mnie. Twoja Zosia jest sierota, samiuteńka jedna, nikogo nie ma na świecie, umarłaby z głodu bez ciebie.\nKARSKI [ironicznie, zrywa się z kanapy i zaczyna chodzić po pokoju] I ze mną ci niewiele do tego brakuje. Żyję dla ciebie, a ty w takiej nędzy.\nZOFIA. A wiesz co, że ty śmieszny jesteś. No i czego mi potrzeba. Gdybym nie wiem wiele miała pieniędzy, nie wiedziałabym, co z niemi tu począć. W Warszawie co innego, ale tu... A zresztą to zabawne tak liczyć te susy. Nigdy nie umiałam tego dawniej, a już się wyuczyłam. Widzisz, jaka Zońka twoja pojętna. I jeszcze bym ci coś powiedziała, ale ty się będziesz śmiał ze mnie.\nKARSKI [stając przed nią, miękkim, kochającym głosem]. Z ciebie, duszo moja, z ciebie?\nZOFIA [nieśmiało]. Widzisz — mnie się czasem zdaje, że to dobrze, że my jesteśmy w biedzie. Już za nic bym nie chciała, abyś ty był bogatszy od Andrzeja. Nie, nie. Ja mogę być wesoła, lekkomyślna i bardzo niemoralna, ale ja wiem, wiem bardzo dobrze, że to jest źle, źle to wszystko, co ja z tobą zrobiłam. Nie śmiej się z tego, bo to jest wielki grzech. Mówił mi to jeszcze ksiądz na spowiedzi, nimem ciebie znała. Może ta bieda nasza będzie mi za pokutę policzona. [Z pewnym przymusem]. No, nie śmiej się.\nKARSKI [chodząc po pokoju]. Jaki ja jestem podły, podły! Ja wiem, tyś wszystko poświęciła dla mnie: religię twoją, opinię, przyszłość, bogactwa; narażasz się na zniewagi, na głód — dla mnie, wszystko dla mnie; a ja co, co ja ci dałem? [szyderczo] Ja mam przygodę miłosną. Nic dla ciebie zrobić nie mogę, nawet zapracować nie mogę tyle, żebyś ty biedy nie cierpiała, [jakgdyby z trudem mówiąc]. Wiesz, obcięli mi połowę godzin w redakcyi. Ośmdziesiąt franków na nas oboje! A przyjąłem to zupełnie spokojnie, apatycznie, tak, jak gdybym ciebie nie znał, jak gdybyś nie ty na tem cierpiała. Czyż ja ciebie nie kocham?\nZOFIA [powtarza bezdźwięcznie]. Ośmdziesiąt franków. Połowa tego, cośmy dotąd mieli...\nKARSKI [staje znów, mówi namiętnie]. Słuchaj! Uczucie moje dla ciebie to ostatnia moja świętość: gardziłem wszystkiem, oplułem w sobie wszystko, prócz tej jednej, jedynej miłości. Ty musisz być dla mnie wszystkiem, ty jesteś moją wiarą, siłą, moją duszą. Jeśli mi się jednę chwilę zdaje, że ja ciebie nie kocham — tak jak tam w redakcyi — zdaje mi się, że oszaleję. Nie, nie oszaleję. [z rozpaczą]. Ale jeśli ja ciebie nawet nie kocham, to chyba już dziś jestem trupem.\nZOFIA [wstaje i bierze jego głowę w ręce i przytula do siebie; łagodnym, kojącym głosem]. Ty moje szalone, biedne dziecko! Ty mnie nie kochasz, ty? Czy ja tego nie widzę, czy jabym mogła choć jedną chwilę o tem wątpić? ty mnie nie kochasz, tyś mi nic nie poświęcił? Tyś chciał poświęcić wszystko, siebie całego. [z pewną grozą w głosie]. Och! ja pamiętam to dobrze!\nKARSKI [zdziwiony]. Co ty pamiętasz Zosiu?\nZOFIA. To, coś mi mówił wtedy, dawno jeszcze. Ah! to nie był żart. Tyś tak okropnie patrzył wtedy.\nKARSKI [z rosnącem zdziwieniem]. Kiedy? co?\nZOFIA. Wtedy, pierwszym razem... u ciebie... na Żórawiej. O nie, nie chciałam przyjść. Jeszcze nic nie było między nami, jeszcze mogło być wszystko inaczej. I nie byłabym przyszła. Tak się długo modliłam do Matki Boskiej, i tyle sił miałam i tak się chciałam poświęcić, i tak cię kochałam! Chciałam się na zawsze zakopać na wsi — u nas w Golewicach, ukryć i zdusić tę miłość, która mię dławiła. [smętnie]. Byłbyś szczęśliwszy może.\nKARSKI [silnie]. Bez ciebie? nie mów tak nigdy.\nZOFIA [mówi z trudem, pokonywując uczucie zawstydzenia i winy]. Przyszłam wtedy do ciebie, żeby cię pożegnać, powiedzieć ci to wszystko, powiedzieć ci, że musimy się rozstać, że będziesz zawsze wybranym mojej duszy, ale że ja twoją być nie mogę, że ja twoją być nie chcę — Boże, Boże.... Myślałam, że się będziesz gniewał, przekonywał. A ty nic, tylkoś mi powiedział to jedno, ale takim głosem strasznym, że mię dreszcz zdjął, jakgdybym już grób przed sobą zobaczyła. Klęczałeś przedemną i oczy twoje, twoje śliczne oczy, patrzyły gdzieś w dal nieprzytomne i powtarzałeś, jakby już nie myśląc nawet: Zosiu, Zosiu, rozstanie z tobą mnie zabije. [z wybuchem, chwytając go za ręce i cisnąc ku sobie]. Janku mój, ty nie pogardzaj mną, ale ja nie mogłam inaczej, ja nie mogłam cię zabić. Przysięgnij! ty nigdy nie będziesz mną pogardzał? Nigdy? Widzisz — ja nie wiem, za co ty mnie tak kochasz, mnie cudzą, wiarołomną żonę.\nKARSKI [bezdźwięcznie, jakgdyby powtarzając dawniej powiedziane słowa]. Rozstanie z tobą mnie zabije; tak powiedziałem ci to — rozstanie mnie zabije.\nZOFIA [trwożnie]. Jak ty dziwnie patrzysz! Nie rozstaniemy się przecież nigdy, nie opuszczę cię nigdy. Słyszysz? Nie wierzysz mi?\nKARSKI [chłodno, z zamyśleniem]. Nie, nie... Ale dziękuję ci, żeś mi to przypomniała teraz. Jak błądzącego w górach otoczyły mię mgły, i zdawało mi się, że na okół równina, zewsząd gładka i czysta. Rozdarłaś mi mgły, i widzę, że tam jest otchłań, tam musi być... [pewnym głosem] i będzie.\nZOFIA [trwożniej]. Na Boga — co ci jest dzisiaj? Janek, tyś nie zdrów: położysz się zaraz, dobrze? [podchodzi do łóżek, chcąc zdjąć i przygotować pościel].\nKARSKI [powstrzymując Zofię]. Nie jestem chory, nawet nie jestem zdenerwowany. Nic mi nie jest. Ale ja siebie nie znam, ja siebie się lękam. Ja byłem takiem dziwnem dzieckiem. Dorastającym chłopcem krajałem sobie ramię nożem, aby jakiś jęk z siebie wydobyć, jakimś bólem powiedzieć sobie, że żyję. — I dziś niewiem nawet, czy mię te rany bolały. Czytałem kiedyś Irydjona: nie wzruszył mię szatan Massynissa, nie wzruszył mię bohater, ani Grecya, tylko ten smutny, znudzony Cezar. Czternastoletni sztubak płakał nad Heljogabalem! Czasem mi się zdaje, że jak u niego, każde czucie moje jest fałszem, każda żądza moja jest starczą, bezsilną, zapóźną ciekawością, bańką błota co nie błyśnie nawet i pęka. Ja nie pamiętam dziś, jakem ja zaczął cię kochać. [ironicznie].\nMożem był ciekawy twej miłości? [z pogardą]. Tylko trochę drogo cię ta ciekawość moja kosztuje.\nZOFIA [głosem, w którym przebija już zdenerwowanie i cierpienie]. Powiedz, powiedz, poco ty dręczysz mnie i siebie? Doprawdy ty mnie chyba mało znasz. Że jestem wesoła i nieraz rozbawiona, to nie wyobrażaj sobie jeszcze, że jestem naiwnem dziewczątkiem, które panu podobało się zabrać z sobą. Wiem, co zrobiłam — i to chciałam zrobić. Czy ty nie rozumiesz, że obrażasz mnie, gdy mi wspominasz dawny dobrobyt, i sądzisz, że mogę za tem tęsknić? Nie mów mi o tem nigdy, pamiętaj, bo mnie to boli. [przekonywująco i weselej]. Ty się dręczysz, że będziemy teraz mieli mniejsze dochody, a już przedtem nie zawsze wystarczało. Ale i to przejdzie. Ty znajdziesz jeszcze inne zajęcie — za miesiąc, dwa — to się już zupełnie wyuczysz po francuzku. Zobaczysz, jeszcze będziesz zamiast Lemaitre’a feljetony do Debatów pisywał. A i pani twoja weźmie się do roboty. Ty nie wiesz, jak ja kapelusze ubieram; doprawdy, nie widziałam ładniejszych na bulwarach. [coraz weselej, ze śmiechem]. Założę jeszcze wielki magazyn mód; będzie taki wielki szyld: „Madame Sophie, Maison des confections” na Rivoli, albo na rue de la Paix, obok Wortha dla konkurencyi. Wszystkie elegantki się do nas przeniosą. [z głośnym śmiechem]. Pokażę ci księżnę Chimay z jej cyganem, chcesz?\nKARSKI [nieprzezwyciężony wesołością, poważnym głosem]. Ty się modlisz, Zosiu?\nZOFIA [zdziwiona]. Ty wiesz przecie...\nKARSKI [poważniej jeszcze]. I spowiadasz się?\nZOFIA [niechętnie odpowiadając, smutnie]. Teraz, teraz...\nKARSKI. Ty wiesz, co jest kłamstwo?\n[Długa chwila ciszy].\n Czy ty wierzysz, że ja nigdy przed tobą nie kłamałem, nigdy, ani wtedy, gdyś po raz pierwszy przyszła do mnie? Czy ty mi wierzysz?\nZOFIA [uczuciowo]. Wierzę, wierzę.\nKARSKI [dobitniej, prawie natarczywie]. Tak jak sobie wierzysz?\nZOFIA. Tak jak sobie.\nKARSKI. Czy ty wierzysz, że cię kocham nad wszystko, że nigdy cię nikt nie kochał więcej odemnie?\nZOFIA [zmęczona]. Wierzę, jak duszy swojej, wierzę.\nKARSKI [z silnym wybuchem]. Bogdajbym zginął, gdybyś ty się zawieść miała.\nZOFIA [ze zmęczeniem, ogarniającem ją nad siły]. Ja tego nie chcę, tak być nie może. Te ciągłe wyrzuty cię zamęczą. No i o co, o co? Jedno jedyne miałam pragnienie, abyś ty, mój najdroższy był szczęśliwy. I patrz co się z tem dzieje! Przecież ja widzę, że ty nie jesteś szczęśliwy. Czemu — czemu? Chciałeś mię mieć — jestem twoją, na zawsze twoją. Chciałeś mię mieć tylko dla siebie, zdala od wszystkich, od niego — przyjechaliśmy tutaj. Cóż ja jeszcze zrobić mam dla ciebie? Bo widzisz, gdybyś ty nigdy nie był szczęśliwy ze mną, to byłaby dla mnie taka kara, taka kara. [ze łzami]. Oh, nie...\nKARSKI [spokojniej znacznie]. Ale ja jestem szczęśliwy, — jeśli ty mi wierzysz. Nie uwierzyłbym Bogu, gdyby mi stanął tu w płomiennym krzaku, ale tobie wierzę.\nZOFIA. Ach, nie mów tego. Tak chciałabym, abyś ty choć trochę wierzył. Ale to niemożliwe.\nKARSKI [pół-prosząco, pół-żartobliwie] Nawróć mnie.\nZOFIA [przejmując się słowami swemi, miękko]. Ach, gdybyś ty naprawdę chciał. To tak dobrze zapomnieć wszystkich zgryzot, bólów, tęsknot; taki spokój, taka jasność nachodzi wtedy na mnie. I to, że całą wieczność będzie się miało przy sobie tych, których się kocha. Wiesz, wtedy co to nas już mieli wyrzucać z mieszkania, bo nie było pieniędzy na komorne, — tyś wybiegł, jak szalony, poszukać gdzie u kogo chociaż kilku franków; zostawiłeś mnie samą. Mnie tak było straszno, ciągle mi się zdawało, że ktoś przyjdzie i zacznie mnie stąd wypędzać. Jeszcze byłam taka naiwna i nic nie wiedziałam, że tak prędko wyszły nasze pieniądze... Lękałam się zostać w domu i wyszłam na ulicę. Poszłam przez Boul’Mich. Długo, długo stałam na moście: szara, mętna woda płynęła bez końca i jakgdyby podnosiła się i podchodziła ku mnie. I pomyślałam sobie, że sama nie potrafię tu przyjść więcej; ale z tobą — jeśli ty nic nie znajdziesz — dobrze. Ty nawet nie wiedziałeś, jak mi wtedy było straszno i ciemno dokoła! Wracając przechodziłam koło Notre Dame; drzwi były otwarte, grały organy, poszłam. Było tak pełno, a nad nami leciały tony głębokie, wielkie, jakby wicher z organów zrywał się i rozpędzał nam dusze, gdzieś daleko, po nieskończonościach, już u samych stóp Boga. Nie, ja się nie modliłam, ale byłam tak wysoko, tak daleko i od Sekwany, i od tego pokoju na Glacierze...\nKARSKI [zazdrośnie]. I odemnie?\nZOFIA [jakby w zachwyceniu]. Tak, — i od ciebie. Ty się gniewasz o to? Ale jak wróciłam, to byłam taka silna, taka pewna, taka spokojna. Gdybyśmy na ulicy nocować mieli, to wiedziałam, że się nam nic nie stanie i że ja nic złego do ciebie i do mnie nie dopuszczę.\nKARSKI [po krótkiej ciszy]. Daj mi swą duszę.\nZOFIA [pieszczotliwie]. A któż to ją ma?\nKARSKI. Nie, nie tak, nie tak. Ja mam być poetą, artystą, ale ja nic nie stworzę, ja nic nie kocham. Ja się niczego, niczego nie lękam, ale i nic nie kocham. Słucham, śledzę twe czucia, ja wiem, że tam nic nie ma, ale wierzyć w Boga jest pięknie, bardzo pięknie. [z smutną ironią]. Co jest pięknego we mnie?\nZOFIA. Ty nic nie stworzysz? A kto napisał: »Widziałem krew na duszy mojej«? Kto napisał: »Złote gromy«?\n KARSKI [smutniej]. Dzisiaj już nic nie ma we mnie.\nZOFIA. Bo się męczysz, bo się trujesz głupstwami, o których mówić nie warto nawet. [z dziecinnym zapałem]. Słuchaj, ty musisz być wielki! zrobisz to dla mnie, prawda? [jakby chwytając z radością myśl, która się jej nawinęła]. Jak to dobrze, że masz teraz mniej roboty w redakcyi! No bo wprost nie miałeś czasu, ale teraz codzień popołudniu zasiądziesz do pisania. [żartobliwie]. Tak, mój drogi, skończyło się próżniactwo! Już Zośka cię dopilnuje. Dokończy pan tę komedyę którąś mi czytał kiedyś — pamiętasz u mnie jeszcze. To takie śliczne było. Poślemy to do Warszawy. [opamiętuje się]. Nie do Warszawy, nie — gdzieindziej, do Krakowa lub Lwowa. A później pojedziemy na przedstawienie. [smutnie]. Tak dawno już nie słyszałam, jak dokoła mówią po polsku... [znów żywiej]. Ty pójdziesz sobie do loży, a ja schowam się gdzieś cichutko, skromniutko, na galeryi, w takim kąciku, aby mię nikt nie widział. Potem oklaski, krzyczą: autor, autor! Ty się kłaniasz. [dziecinnie, klaszcze w dłonie]. Ja się chyba spalę z radości, że to ty, ty mnie kochasz. A może ty wtedy przestaniesz twoją Zońkę kochać?\nKARSKI [słucha, nieco zamyślony, zdjęty rozkoszą]. Mów, mów dalej... Jaki ty masz głos!\n ZOFIA [bardzo wesoło]. No widzisz, znów to samo, a ja tego tak nie lubię. Napewno nawet nie wiesz co ja mówiłam. Tak mnie słuchasz? Myślisz, że to przyjemnie... Ty mnie chyba masz za bardzo głupią. Może masz racyę nawet. Ja jestem taka roztrzepana.\nKARSKI [powoli]. Chciałbym nic w życiu nie słyszeć oprócz głosu twego. Tak, głos twój pokochałem najpierw.\nZOFIA [z wybuchem śmiechu]. Najgorzej w świecie! No już teraz nic, nic nie słucham. Ot do czego to prowadzi! Zapomnieliśmy na śmierć o obiedzie. A jestem taka głodna. A jak Zońka jest głodna to jest taka zła, zła...\nKARSKI. Dziecko, dziecko moje.\nZOFIA [podbiega do szafy, otwiera ją i przegląda półki]. Ale nic nie ma w domu. Tylko kawałek masła od wczoraj został. Trzeba jeszcze zejść do miasta. [wracając znów do Karskiego, który stoi przy stole]. Czekaj, pomyślimy co będzie na obiad. Najpierw... najpierw sardynki — ty lubisz sardynki — prawda? Potem kupimy dwa duże befsztyki, takie po sześć susów, a na deser... [wesoło] no zgadnij, co ci kupię na deser, zgadnij!\nKARSKI [pieszczotliwie, wesoło]. Nie wiem, ty szalona główko.\nZOFIA. Bo nie zgadniesz. Róże, róże. Widziałam wczoraj takie śliczne róże, białe, ledwie ledwie różowe. I tak tanio, duży bukiet za cztery susy. W Warszawie toby ze trzy ruble kosztowało. [z pewnem wahaniem]. A może to źle, że ja chcę róże kupić?...\nKARSKI [wesoło]. Dlaczego znów źle?\nZOFIA [poważniej nieco]. Najpierw, to jest zbytek, a my teraz musimy oszczędzać bardzo. A powtóre to jest deser dla mnie, bo ty kwiaty nie zbyt lubisz, i może będziesz głodny.\nKARSKI [z rozrzewnieniem]. Nie, nie, nie chce mi się jeść; nie będę głodny.\nZOFIA [całuje go, uradowana]. Ach! jakiś ty dobry! Widzisz mnie się tak strasznie chciało mieć te kwiaty... Przepadam za różami, już wczoraj chciałam zaraz je kupić, ale nie miałam ani susa. W Warszawie w każdym pokoju były u mnie kwiaty. A teraz daj mi pieniądze, polecę prędziutko [liczy prędko]. Sześćdziesiąt, siedemdziesiąt, dwadzieścia... Daj mi półtora franka [odwracając się od Karskiego podchodzi do wieszadła z ubraniami, wkłada zarzutkę i lekki słomkowym kapelusz. Chwila ciszy].\nJanek, ja już idę...\nKARSKI [chodzi po pokoju, nie patrząc na Zofię, mówi zimno, a jednak ze wstydem]. Zosiu, ja nie mam tyle.\nZOFIA [zdziwiona]. Przecież dostałeś trzy franki w JournaluJournalu.\n KARSKI. Tak, dostałem. Ale przechodziłem koło Odeonu, zacząłem czytać i kupiłem książkę.\nZOFIA [z uczuciem zawodu]. Kupiłeś książkę...\nKARSKI [usprawiedliwiając się, prędko]. Verlaine, poezye Verlaine’a. Ale ja to będę tłomaczył. To takie modne dziś u nas. [rzuca książkę wydobytą z płaszcza na stół].\nZOFIA [opanowując się, znów wesoło, by oszczędzić Karskiemu wyrzutu]. Jak to dobrze, żeś kupił Verlaine’a. Tak mało go znam. Będziemy to czytali razem. Ty tak ładnie umiesz czytać. Pamiętasz w Zurichu, jakeś mi czytał »w Szwajcaryi« na jeziorze... Byłam jeziora błękitnego panią. Ach! poezya...\nKARSKI [chodzi po pokoju, zaciskając dłonie]. Podłość, podłość, podłość!\nZOFIA [swobodnie, początkowo z nieco sztuczną, później zupełnie szczerą wesołością]. O, już pan znowu znowu zaczyna? Nie ma czasu na to. Ile masz pieniędzy? [Karski podaje jej pieniądze]. Siedemdziesiąt pięć centimów; trzeba zmienić menu. Ja i to umiem. Niedarmo czytywałam w Warszawie Kurjerek Poranny. Przepisy gospodarskie: najpierw wspaniały obiad, a potem u dołu skromny; i zupełnie to samo. Więc teraz będzie tak: sardynki są nieświeże w lecie — zawsze mię tak uczono — a róże od wczoraj napewno powiędły. Befsztyk sześćdziesiąt centimów, chleb dziesięć, jeszcze nam zostanie cały sus na zapas. Zaraz wrócę. Zapal tymczasem lampę [zwraca się ku drzwiom].\nKARSKI [szybko zastępuje jej drogę]. Czekaj, wolę sam iść. Nie chcę żebyś teraz tyle chodziła po świecie, zmęczysz się...\nZOFlA [zmieszana, nieco trwożna, jakby starając się Karskiego wybadać i zrozumieć]. Dlaczego teraz nie chcesz? Przecież zawsze ja chodziłam po sprawunki. Czy ty?...\nKARSKI [wybuchając]. Na Boga, przecież to chyba mogę zrobić dla ciebie, aby iść na dół po obiad!\nZOFIA [na pół już zawiedziona]. Więc tylko dlatego chcesz sam iść, żebym ja się nie zmęczyła? Nic więcej?\nKARSKI. Ja nie mogę patrzeć, jak ty się tu niszczysz, bez tchu przebiegasz te sześć pięter. Przecież to ciebie z nóg zupełnie zbija.\nZOFIA [z rezygnacyą w głosie]. Idź, idź najdroższy. [Karski wychodzi. Zofia spostrzega, że zostały jej w ręku pieniądze, których Karski zapomniał. Wybiega więc za nim ku drzwiom].\nWeźże pieniądze [podaje mu przez drzwi, podchodzi do kuchenki, zaczyna rozpalać ogień, wraca następnie ku stolikowi i zapala lampę]. On się niczego nie domyśla! Może to ja się łudzę? Nie, nie, to się czuje. I nie mogę mu powiedzieć: on taki zdenerwowany i w Journal’u mu wymówiono popołudnie... [siada, i z wyrazem smutku i zniechęcenia opiera się rękami na stole]. Tak marzyłam o tem niegdyś, tak pragnęłam, a dziś, dziś... wstydzę się nawet to wymówić. Może on tego nie chce... Boże, Boże! tylko Ty tego dziecka za mnie nie karz... Ach co tam! już jestem tak zmęczona... [Machinalnie bierze książkę leżącą na stole, i przerzuca kartki, czyta bardzo wolno i cicho].\nAu vent mauvais,\nDe ça, de là\nAch! jakie strasznie smutne! śliczne! Ale on pisze ładniej »Widziałem krew na duszy mojej [rozlega się stukanie przez drzwi].« To ty Janek? [stukanie ponowne]. Qui est là? [stukanie]. Entrez [wchodzi Andrzej].\n ZOFIA [z przerażeniem, zrywając się z miejsca]. Andrzej!\nANDRZEJ [spokojnie]. Dobry wieczór Zofio!\nZOFIA [z trwogą obłędną]. Gdzie Janek?\nANDRZEJ [poważnie]. Czego się lękasz? Uspokój się. Przyszedłem teraz, bo tylko ciebie chciałem widzieć. Szukałem cię wszędzie. Byłem w Berlinie, w Wiedniu, Szwajcaryi, tu jestem już od miesiąca i dopiero wczoraj wieczorem cię spotkałem. Co się z tobą stało, co się z tobą stało? Jak ty wyglądasz tutaj?\nZOFIA [bezdźwięcznie, z przygnębieniem]. Co się ze mną stało, czy ja wiem.\nANDRZEJ. Nie, to być nie może, nie może. Za coś ty mnie opuściła? Bez słowa jednego rzuciłaś mnie jak łachman. Wracam, jak zawsze, z biura, przychodzę do domu, szukam cię po wszystkich pokojach. Służący powiada mi, że pani wyszła i podaje mi kartkę twoją. Nie, to być nie może, ja temu nie wierzę — to nieprawda, to sen. Nikt o tem w Warszawie nie wie, moja matka codzień pyta się ciebie — ona kochała cię jak własną córkę. A ty taka święta, taka czysta, ty tutaj, ty...\nZOFIA [szybko]. Nie mów! nie myśl tak o mnie Andrzeju! Ty mnie znasz, tyś był moim mężem, ty wiesz, jaka ja jestem. To nie rozpusta, nie, nie rozpusta, co mnie tu przywiodła, [prawie tkliwie]. Przysięgam tobie...\n ANDRZEJ [z uczuciem głębokiego bólu]. Nie?... Wiec tyś mnie nie kochała — to był fałsz, twoja miłość, twoje szczęście, uśmiechy, wesołość, pustota. To była komedya, twoja radość, te podróże nasze... Jak dziecko nosiłem cię na rękach. Przytulałaś się do mnie, zarzucałaś mi ręce na szyję. To była komedya.\nZOFIA [jednocześnie, przyciszonym głosem]. Tyś był bardzo silny, Andrzeju.\nANDRZEJ. To wszystko komedya. Więc ty nie byłaś szczęśliwą ze mną? Powiedz, powiedz!\nZOFIA [bardzo smutnie]. Szczęśliwą? tak mi się może zdawało niegdyś; nie, nie było we mnie fałszu, choć dziś wiem, że nie byłam szczęśliwą. Ale ja i tu nią nie jestem.\nANDRZEJ. Nie byłaś szczęśliwą... Czemu? czemu? Co ja ci zawiniłem Zofio?\nZOFIA [głośniej, szczerze]. Andrzeju, ty nie gardź mną. Ty nawet nie wiesz, jak ja cię szanuję. Mnie dużo, dużo mówiono o tobie, jeszcze nim byłam twoją żoną. Mnie taki wstyd ogarnia, kiedy ja o tobie pomyślę. Ale ja nie mogłam; ja wiem, tyś był taki dobry dla mnie, otoczyłeś mnie bogactwem, przepychem...\nANDRZEJ [pół szyderczo]. Ty myślisz, że chciałem cię kupić...\nZOFIA...ja tobie zawdzięczam wszystko. Byłam biedną głupią panienką. Ty z twojem nazwiskiem, twojem znaczeniem, tyś mógł się ożenić nie wiem z kim, tyś wybrał mnie, dałeś mi wszystko, a ja co zrobiłam! [przybliża się ku niemu nieśmiało] Andrzeju, ja ciebie przepraszam, ja ciebie przepraszam bardzo [chce całować jego rękę].\nANDRZEJ [powstrzymuje ją]. Zofio!\nZOFIA [stojąc blisko Andrzeja, oparta z tyłu rękami o stół]. Byłam głupiem, lekkomyślnem dzieckiem: tyś mię psuł, myślałeś tylko o życzeniach moich, tyś mi nigdy nie dał cierpieć, nie pokazałeś mi, co to jest ból. [naiwnie i uczuciowo]. A widzisz, cierpieć trzeba, trzeba się poświęcać. Ja tak chciałam dawniej być szarytką. Mnie przy tobie było za dobrze. O! nie łatwo mi było wyjeżdżać. Mnie i ciebie było bardzo żal, i twojej matki, i małej Anki, która codzień przychodziła do cioci Zosi — wyście wszyscy byli tacy dobrzy dla mnie. Ale mi was było żal dla siebie samej. A on jest taki biedny, taki sam. Ty masz matkę, Ankę, ciebie tylu ludzi kocha, ja tobie nie byłam potrzebna. Ciebie tak życie, praca twoja pochłaniała. — A w nim się dusza tak męczy, rwie, miota — ja się o niego tak bałam. Ty wiesz, jego brat się zastrzelił, on zawsze nosi rewolwer przy sobie. Ja się i dziś o niego lękam, ja go muszę ocalić. On zginie bezemnie. [z rozpaczliwą trwogą]. Przebacz mi, ja nie mogę już teraz kłamać! Czy ty mnie rozumiesz?\nANDRZEJ [prosząco, namiętnie]. Zofio, Zosiu, ty wrócisz do mnie, ty musisz wrócić. Zapomnimy o wszystkiem. Zaczniemy nowe życie. Tak, ja byłem szczęśliwy, silny, dumny, ale i ja tak chciałem być kochany. Jeśli nadzieję stracę, że ty wrócisz do mnie, to będę wiedział już, żeś mnie oszukiwała zawsze. Nie byłem kochany nigdy — powiedz jest-żem podlejszy od innych?\nZOFIA [jakby z wahaniem i niedowierzając sobie]. Wrócić, wrócić? Tybyś chciał mnie dzisiaj mieć taką, po tem wszystkiem? I czy ty naprawdę sądzisz, że jabym się mogła zbliżyć do twej matki?\nANDRZEJ [namiętniej]. Dla matki chociaż mnie nie poświęcaj, Zofio; a ja, ja zapomnę. Ty wiesz że ja umiem rozkazywać sobie... ja zapomnę. Nie odtrącaj mnie od siebie!\nZOFIA [zupełnie bezdźwięcznym głosem]. Nie można, nie można.\nANDRZEJ. Zofio, ty się tu zgubisz. Ja go znam, on spali ciebie i siebie. On ciebie nie kocha.\nZOFIA [żywiej znacznie]. Nie mów tego do mnie.\n...Drzwi się uchylają zlekka i w drzwiach półotwartych ukazuje się Karski; nieruchomo przygląda się Zofii i Andrzejowi, którzy go nie dostrzegają. Na twarzy Karskiego zupełna nieruchomość zwolna ustępuje wyrazowi bólu, wargi się ściskają, zmarszczki nadbiegają nad oczy. W ręku Karski trzyma małą paczkę i białą różę.\n ANDRZEJ [silniej, nieco pogardliwie i wyniośle]. Ja nie kłamię. Tyle wiesz o mnie, żem nie kłamał nigdy. Na grób ojca ci przysięgam, że on cię nie kocha. Ja znam te dusze, bezsilne, rozbite, które nic nie stworzą i nic nie oszczędzą. On się nawet poświęcić nie umiał, on cię zabrał na nędzę, srom i hańbę — i on ciebie kocha!\nZOFIA [wybuchowo, rozpaczliwie]. Tak, on mnie kocha nad życie. Ty jego nie potępiaj, ja sama wszystkiego chciałam. On temu nie jest winien.\nANDRZEJ [prosząco, szczerze]. Zosiu, zlituj się nad sobą. Ufaj mi. Gdybym wiedział, że znajdziesz tu szczęście, któregoś zemną nie miała, że on ciebie jest godzien, dałbym ci swobodę, niezależność, nie widziałabyś mnie więcej, nie stanąłbym już nigdy na twej drodze. Nie zasłużyłem u ciebie twej miłości, nie dałem ci szczęścia, mniejsza więc o mnie. Przysięgałem ci jednak wiarę, że cię nie opuszczę; jesteś moją żoną, ja nie mogę pozwolić, abyś ty się zgubiła — a tu czeka cię tylko zguba. Możesz nie żyć ze mną, możesz nie znać mnie, ale ztąd uciekaj!\nZOFIA [ze łzami w głosie wciąż rosnącym]. Ty mnie zabijasz twą dobrocią. Ty jesteś święty — a ja taka podła byłam z tobą. [prawie owładnięta już płaczem]. Ale ty mi wierzysz, że ja ciebie kochałam, ja może i dziś ciebie jeszcze kocham...\nANDRZEJ. Zosiu, więc ty wrócisz do mnie, wrócisz?\nZOFIA [spokojniej, z wielkim wysiłkiem]. Nigdy, nigdy. Ty się nie łudź, Andrzeju... Ja się będę u nóg twoich tarzać, ja mogę głowę położyć pod twą stopę, abyś mię zadeptał, jak ladacznicę, ale ja nie wrócę, nie! Słuchaj, gdybym go nawet kochać przestała, gdyby on nie żył, nie wrócę do ciebie, nie wrócę...\nANDRZEJ. Tak bardzo go kochasz?\nZOFIA [nie mogąc przenieść wzruszenia]. Tak, tak kocham jego, jego — i już nie tylko jego!! [spazmatyczny płacz. Odwraca się od Andrzeja, pada na kanapę, kryjąc twarz w ręce].\nANDRZEJ. Jezus Marya!! [ciszej znacznie, prawie bezmyślnie] Jezus Marya... [spokojnie] O dziecku twojem nie zapomnę, Zofio! [zwraca się ku wyjściu, spostrzega Karskiego. Karski podchodzi zwolna na przód pokoju].\nKARSKI [do Andrzeja]. Pamiętaj pan i o niej [do Zofii, która patrzy nań prawie osłupiała]. Tyś krzywoprzysięgła dzisiaj Zosiu; on ciebie więcej kochał.\n [wychodzi z pokoju, długa chwila ciszy, słychać strzał i odgłos ciała, spadającego po schodach].\nZOFIA [krzyk straszny, przeraźliwy].


Delfin (sunny Beach) Wakacje 2020 Bułgaria Oferty •• Wczasy •• Wycieczki\nKod oferty 44119-3679890\nHotel Delfin (sunny Beach)\ncena już od: 1893 PLN\nten 3-gwiazdkowy obiekt, słynie z wyjątkowej lokalizacji w południowej części Słonecznego Brzegu, tuż przy pasmie okazałych, piaszczystych wydm. Ścieżka przez wydmy prowadzi do plaży i brzegu morza, co sprawia iż hotel jest doskonałą propozycją zakwaterowania dla miłośników nadmorskiego relaksu. Do dyspozycji gości przygotowano również basen z tarasami słonecznymi, idealne miejsce błogiego wypoczynku. Pobytowi sprzyja wszechobecna atmosfera wakacji i smaczna kuchnia, a dogodna lokalizacja umożliwia wypady do tętniącego życiem centrum Słonecznego Brzegu lub pobliskiego Neseberu. Kategoria lokalna 3***\nSłoneczny Brzeg, południowa część kurortu, w okolicy butiki, tawerny i restauracje, tętniące życiem centrum z licznymi klubami ok 2km, Neseber ok 2km. Lotnisko w Burgas ok. 30km.\nprzed hotelem, dojście przez rezerwat okazałych wydm ok. 100m. Plaża piaszczysta, długa i szeroka. Publiczna, bezpłatna, w sezonie letnim leżaki i parasole za opłatą.\n130 pokoi, hol powitalny z lobby, recepcja 24h, winda, restauracja główna, tarsa, bar, sezonowy bar przy basenie, punkt wymiany walut, płatny sejf, płatne miejsca parkingowe.\nniewielki, funkcjonalnie wyposażony, klimatyzacja (sezon letni), TV, telefon, mini lodówka, łazienka (prysznic włoski), balkon lub taras. 2-osobowy, możliwość 1 dostawki co jednak może zmniejszać komfort zakwaterowania. Pokój 1-osobowy na zamówienie (wyposażenie może odbiegać od opisanego).\nbasen zewnętrzny (sezon letni), taras słoneczny, leżaki przy basenie bezpłatnie. Cykliczne, lekkie programy animacyjne lub wieczory z muzyką. Bogata oferta dziennych i nocnych rozrywek kurortu.\nsystematycznie odnawiamy, popularny hotel z wakacyjną atmosferą. Dobra propozycja dla poszukujących zakwaterowania tuż przy piaszczystych wydmach, prowadzących do plaży, poza ścisłym centrum gwarnego kurortu.\nHotel Delfin (sunny Beach) nie posiada jeszcze żadnej opinii\nOferty podobne do ofert hotelu Delfin (sunny Beach)\nKraj : BULGARIABOJ Hotel info : kameralny kompleks 3-4 piętrowych budynków malowniczo położonych wśród zieleni ogrodu, na wzniesieniu skąd rozpościera się widok na zatokę. Lokalizacja w miejscowości Św.Wlas, na przedmieściach dużego kurortu, to idealna propozycja dla poszukujących wakacji z\nBułgaria/Słoneczny Brzeg Kategoryzacja hotelu : Kategoria Exim Tours 4*\nKategoria lokalna 4* Położenie : - ok. 400 m od plaży\n- ok. 35 km od lotniska w Burgas Plaża : - publiczna\n- szeroka i\nTermin wyjazdu: 17.06.2020 19.06.2020 22.06.2020 24.06.2020 26.06.2020 29.06.2020 01.07.2020 03.07.2020 06.07.2020 08.07.2020 10.07.2020 13.07.2020 15.07.2020 17.07.2020 20.07.2020 22.07.2020 24.07.2020 27.07.2020 29.07.2020 31.07.2020 03.08.2020 05.08.2020 06.08.2020 07.08.2020 10.08.2020 12.08.2020 13.08.2020 14.08.2020 17.08.2020 19.08.2020 20.08.2020 21.08.2020 24.08.2020 26.08.2020 27.08.2020 28.08.2020 31.08.2020\nZakwaterowanie: Pokój dwuosobowy (DBL) na zapytanie Pokój dwuosobowy + dostawka (DB1) na zapytanie


Najlepsze seriale - maj 2019 - PPE.pl\nStrona głównaPublicystyka14 najlepszych seriali maja 2019\nredakcja PPE 13.06.2019\n14 najlepszych seriali maja 2019\nMaj zdecydowanie zdominowały doskonałe miniseriale, pokazujące, że niewielka liczba odcinków potrafi zaprezentować opowieść spójną i zrealizowaną z ogromnym rozmachem. Mimo to naszej uwadze nie umknęło też kilka znacznie dłuższych produkcji, które warto obejrzeć. Oto najlepsze seriale minionego miesiąca.\n14. „Undercover” (2019–), sezon pierwszy\nPrawda jest taka, że „Undercover” to serial niespecjalnie odkrywczy. Zarys fabuły należy do nieco sztampowych: bazuje na tym, co znamy i opowiada historię, jaką już wiele razy widzieliśmy. Fani gatunku nie znajdą w nim wiele oryginalności, ale mimo to tę produkcję ogląda się naprawdę przyjemnie. I choć tempo jest raczej wolne, „Undercover” budzi emocje, przede wszystkim dzięki relacjom między bohaterami.\nSerial zaczyna się pięknymi ujęciami Limburga, który – jak opowiada nam narrator – jest dla ecstasy tym, czym Kolumbia dla kokainy. Produkuje się tu 500 milionów pigułek rocznie i rozprowadza po całym świecie. A największą szychą w mieście jest Ferry Bouman, który wraz ze swoimi najbardziej zaufanymi ludźmi mieszka na małym kempingu. Po odkryciu tego policja nie może przymknąć oka i postanawia, że musi zacząć działać. Bob wraz z Kim, przedstawiając się jako Peter i Anouk, wynajmują więc przyczepę tuż obok domu Ferry'ego i powoli próbują zdobyć zaufanie Boumana, jego żony – Danielle – oraz współpracowników. Od powodzenia ich misji zależy nie tylko ich życie, ale także tysięcy ludzi, więc gotowi są zrobić wszystko, co w ich mocy, by Ferry znalazł się za kratami.\n„Undercover” ogląda się bardzo szybko. Przyjemnie się obserwowało, jak toczyły się losy każdego z bohaterów, bo choć powinniśmy kibicować protagonistom, ciężko było nie polubić czarnych charakterów. Widzieliśmy ich dobre strony częściej niż te złe i nieraz wykazywali się cechami godnymi pochwały. Człowieczeństwa dodali im także aktorzy, którzy spisali się bardzo dobrze. Często było widać w nich emocje, zwłaszcza w serialowej Danielle (Elise Schaap).\n13. „Sneaky Pete” (2015–2019), sezon trzeci\nKlątwa pierwszego sezonu wydaje się bardzo silna w odniesieniu do tego serialu. Fenomenalna premierowa seria, która wyjątkowo mocno potrafiła sponiewierać umysł i logikę widzów, nie przełożyła się na porządne kontynuacje. Trzecia odsłona przygód cwaniaczka polskiego pochodzenia, Mariusa Josipovica, delikatnie podniosła poziom całości tej zagmatwanej historii i na całe szczęście dla wszystkich, wreszcie pochyliła się nad jednym z najważniejszych wątków fabularnych. Już od pilotażowego odcinka nad wszystkimi postaciami jak widmo wisiała opowieść o wielkiej rodzinnej tragedii, która rozegrała się wiele lat przed przybyciem Mariusa do ich domu. Drugi sezon kompletnie o tym zapomniał, trzeci zaś wreszcie się na to zdecydował. Skąd taka rozbieżność treści? Wszystko za sprawą zmieniających się co sezon showrunnerów, co wyraźnie widać na ekranie.\nFinałowe odcinki („Sneaky Pete” został skasowany) zrobił wyraźny skręt w stronę zupełnie innej narracji, co dodało o wiele więcej dynamiki do relacji pomiędzy głównymi bohaterami. Scenariusz zdecydowanie odsunął wątki oszustw Mariusa na dalszy plan, chcąc skupić się na zwykłej dramie i co jest zaskoczeniem, udało się to doskonale. Nie czuć tutaj robienia niczego na siłę, wszystko wydaje się naturalne i nawet brak trików Mariusa nie działa na szkodę przyzwyczajonego do tego widza. Trzeci sezon wydaje się dobrym domknięciem całej opowieści, większość wątków zostało wyczerpanych, dzięki czemu produkcja odchodzi z naprawdę ciekawą i dobrą opowieścią, nie zmuszając widzów do oglądania czegoś niedopracowanego.\n12. „The Big Bang Theory” / „Teoria wielkiego podrywu” (2007–2019), sezon 12.\nChyba nie sposób nie słyszeć o tym sitcomie, opowiadającym o grupie przyjaciół, kojarzonych głównie ze wspólnymi wieczorami spędzonymi przy żarciu na wynos. „The Big Bang Theory” urzekło humor, niebanalnymi postaciami, a także licznymi odniesieniami do popkultury, m.in. do uniwersum Marvela czy DC. Co prawda z czasem formuła serialu mogła nieco nużyć – co nie jest wcale dziwnym zjawiskiem, biorąc pod uwagę, jak wiele sezonów powstało – a w fabule coraz częściej pojawiał się dłużyzny (wydawało się, że twórcy czasem nie wiedzieli, że dany wątek powinien już zostać zakończony), ale „Teorii…” udało się utrzymać całkiem wysoki poziom do samego końca.\nTak naprawdę dopiero w dwunastym sezonie, zwłaszcza gdy przyszedł czas podsumowań i retrospekcji, orientujemy się, jak długą drogę przeszły postacie. Na początku przygody z tym serialem nikt nie wyobrażał sobie, że Sheldon kiedykolwiek weźmie ślub, a marzenia Leonarda o tym, by Penny odwzajemniła jego uczucia, staną się rzeczywistością. Scenariusz bardzo zgrabnie rozwijał swoich bohaterów; pewne zmiany zachodziły stopniowo, a jednocześnie nie psuły kreacji, dlatego nie mamy wątpliwości, że to nadal te same osoby, które poznaliśmy w pierwszych odcinkach. Trzeba też przyznać, że finał sezonu i zarazem serialu okazał się może nieco banalny, ale jednak pełen emocji. To było zdecydowanie godne zakończenie tej trwającej 12 lat zabawy.\n11. „DC’s Legends of Tomorrow” (2016–), sezon czwarty\nOd trzeciego sezonu serial okazuje się najlepszym, co ma do zaoferowania Arrowverse i to z jednego prostego powodu – twórcy wreszcie zaczęli wykorzystywać fakt, jak dziwną zgraję postaci mają, dorzucając im równie zwariowane historie.\nProdukcja skupiająca się na tytułowych Legendach, podróżujących w czasie i starających się utrzymać porządek w znanych nam wydarzeniach, tym razem powitała na stałe na swoim pokładzie Johna Constantine’a (odgrywanego, tak jak i w solowym serialu o tym tytule, przez Matta Ryana). Po finale poprzedniego sezonu, w którym do pokonania demonicznego Mallusa wykorzystano wizerunek maskotki Beebo, przyszła kolej na wypuszczenie magicznych stworzeń do świata. Nasi bohaterowie, wypełniając obowiązki narzucone przez Time Bureau, zobowiązali się do wyłapania siejących zamęt istot, co dość szybko okazało się nie tak bezinteresowne przez zlecających, jak mogłoby się wydawać.\nNie zabrakło tu nowych, potężnych przeciwników, jak i często zaskakujących zwrotów akcji oraz mocnych poświęceń ze strony postaci. Rozwinęły się kolejne związki, w tym te, których zalążki dane nam już było poznać, jak i dość nowe połączenia, świetnie się zresztą sprawdzające. Dołączenie do ekipy Waveridera Constantine’a okazało się genialnym pomysłem – znakomicie się wpasował, jednocześnie dając widzom szansę na poznanie odpowiedzi na dręczące pytania dotyczące jego przeszłości.\nReszta obsady aktorskiej także bardzo dobrze daje sobie radę, co i rusz mogąc wykazać się w odcinkach skupionych wokół ich postaci. I choć często samym efektom specjalnym można by sporo zarzucić, to jednak fabuła serialu wciąga na tyle, że nie są one problemem. Miejmy nadzieję, że kolejny sezon okaże się równie dobry i nie przerwie tej jakże udanej passy.\n10. „Young Sheldon” / „Młody Sheldon” (2017–2019), sezon drugi\nNa otarcie łez po tym, jak „The Big Bang Theory” dobiegło końca, mamy jeszcze spin-off i zarazem prequel, skupiający się na młodości Sheldona Coopera. Kiedy ogłoszono powstanie tego projektu, nie wszyscy byli przekonani o jego powodzeniu. Czy było sens poszerzanie historii jednego z bohaterów? Zdecydowanie. Z taką formułą i obsadą to musiało się udać.\nSerial odchodzi od standardowej stylistyki przyjętej przez sitcomy – nie usłyszymy tu żadnego śmiechu publiczności w tle. Dostajemy znakomicie oddany obraz przełomu lat 80. I 90.; scenografia i kostiumy wykorzystane w produkcji doskonale odwzorowują klimat. Z kolei aktorzy po raz drugi udowodnili, że bardzo dobrze czują się w swoich rolach – Ian Armitage jako tytułowy bohater urzeka po raz kolejny.\nMożna odnieść wrażenie, że w drugim sezonie pojawiło się mniej klasycznych żartów. Nie żeby w ogóle brakowało tu humoru, ponieważ jest go pod dostatkiem, jednak twórcy zdecydowanie skupili się na relacjach między bohaterami i rozwijaniu ich charakterów. Sheldon musiał się zmierzyć z wieloma problemami; chyba po raz pierwszy mieliśmy okazję zaobserwować, jak radzi sobie z zazdrością i z poczuciem samotności, które, choć rzadko, od czasu do czasu go dopada, i to w najmniej spodziewanych okolicznościach. Oczywiście scenariusz absolutnie nie pomija innych wątków, dzięki czemu większość bohaterów dostaje sporo czasu antenowego tylko dla siebie – co okazuje się bardzo dobrym rozwiązaniem, bo każdy z nich jest interesujący i kreowany w ciekawy sposób. „Young Sheldon” to w gruncie rzeczy rozrywka dla całej rodziny, przy której można się świetnie bawić, jako że nie ma mowy o nudzie.\n9. „Alta mar” / „Pełne morze” (2019–), sezon pierwszy\nKolejna hiszpańskojęzyczna propozycja od Netflixa. Serial opowiada o dwóch siostrach, Evie i Carolinie, które udają się w podróż statkiem z rodzinnej Hiszpanii do Brazylii, by tam rozpocząć nowe życie. Szybko jednak okazuje się, że rejs nie będzie spokojny, wręcz przeciwnie. Siostry przemycają na pokład przypadkowo napotkaną kobietę, która błaga o pomoc w ucieczce przed zaborczym narzeczonym. A to dopiero początek kłopotów. Sielska podróż niespodziewanie zamienia się w koszmar, gdy na pokładzie dochodzi do zbrodni.\nJeśli ktoś lubi produkcje, które bardzo dobrze utrzymują klimat z przeszłości (w tym przypadku z lat 40. XX wieku), do tego uwielbia historie kryminalne, w których pełno zwrotów akcji, dobrych cliffhangerów, to z całego serca polecamy „Alta mar”. Jedynym minusem serii może być jedynie kiepskie CGI (lepiej, aby twórcy ograniczyli się do kameralnych wnętrz) czy bariera językowa – serial jest dostępny jedynie z napisami, co może stanowić przeszkodę dla tych, którzy wolą bardziej „słuchać” danej produkcji niż oglądać. Te drobne niedogodności zostają jednak wynagrodzone wciągającą fabułą i pełnokrwistymi bohaterami, do których łatwo się przywiązać. Akcja potrafi również zaskoczyć, dlatego możecie być pewni, że nie poczujecie znużenia podczas oglądania. Utalentowana obsada, intrygujące wątki, niespodzianki, piękne kostiumy – dla tych elementów zdecydowanie warto sięgnąć po tę produkcję.\n8. „Line of Duty” (2012–), sezon piąty\nChociaż „Line of Duty” wypadło w tym roku nieco gorzej niż zwykle, nadal mamy do czynienia z serialem bardzo dopracowanym i przemyślanym. Klasycznie już sezon otwiera się od wprowadzenia na ekran głównego podejrzanego o korupcję policjanta. Tym razem natrafiamy na Johna Corbetta, który działając pod przykrywką, od wielu miesięcy nie kontaktuje się z oficerem nadzorującym. Tym samym serial stawia nas w nieco innej sytuacji, nie skupiając się na policjantach, a na roli agenta w organizacji przestępczej – jest to dość odświeżające podejście do konwencji serialu o wydziale antykorupcyjnym. Można tylko żałować, że wątek Johna Corbetta postanowiono zakończyć dość szybko, przez co ma się niejako wrażenie, ze nie do końca wiedziano, co zrobić z tak skonstruowanym bohaterem. Nie pomogła również ostateczna intryga czy rozczarowujący motyw wykorzystania alfabetu Morse’a celem przedłużenia fabuły.\nPiąta seria „Line of Duty” utwierdziła nas jednakże w przekonaniu, że przesłuchania są tym, co wypada w serialu najlepiej, szczególnie gdy pod lupę trafiają postacie, które cenimy. Odpowiadający za produkcję Jed Mercurio chyba nie był w stanie z równym sukcesem jednocześnie pracować nad kolejnymi odcinkami „Line of Duty” i „Bodyguardem”, dał jednak z siebie wszystko podczas przygotowywania przesłuchań Hastingsa. To nadal serial bardzo ciekawy i dobrze budujący napięcie, od zawiązania akcji aż po finał.\nCztery sezony serialu są dostępne na platformie Netflix.\n7. „Dead to Me” / „Już nie żyjesz” (2019–), sezon pierwszy\n„Dead to Me” to ten typ serialu, który nawet mimo przewidywalnej fabuły i tanich cliffhangerów jest tak przyjemny i wciągający, że trudno go skończyć z negatywnymi uczuciami. Przede wszystkim świetną robotę wykonują główne bohaterki, które, nawet z zupełnie przeciwnymi charakterami i stylami życia, tworzą tak magnetyczny duet, że z wielkim zainteresowaniem oglądamy każdą ich wspólną scenę. Christina Applegate jako Jen wciela się w rolę wdowy, która przeżywa do tego stopnia śmierć męża, że nie jest w stanie normalnie funkcjonować dopóki nie znajdzie osoby, która go potrąciła i zabiła. Linda Cardellini pokazuje nam pozytywną i uroczą Judy, mającą własną tragedię na karku. Dwie kobiety połączone w żałobie zaczynają budować między sobą relację i wspierać się w trudnych chwilach.\n„Dead to Me” to lekki i przyjemny serial, który ma w sobie wszystkiego po trochu. Dla fanów wątków kryminalnych znajdzie się trochę zagadek i intryg, a jeśli ktoś planuje obejrzeć produkcję wyłącznie dla dramatu, to ten aspekt też jest na zadowalającym poziomie. Jednocześnie dostajemy porcję szczerej, czasem czarnej komedii. Produkcja jest przy okazji bardzo estetycznie nakręcona, a soundtrack został dobrany bezbłędnie.\n6. „Lucifer” / „Lucyfer” (2016–), sezon czwarty\nPo kasacji przez Foxa w internecie wybuchły akcje fanowskie mające na celu uratowanie serialu. Cel został osiągnięty, Netflix zdecydował się przejąć produkcję – wówczas zaczęły się pewne wahania. Jak pamiętamy, poziom trzeciej serii „Lucifera” daleki był od ideału, dlatego obawialiśmy się, że ten efekt może zostać powtórzony. Całe szczęście było zupełnie odwrotnie.\nStrzałem w dziesiątkę okazało się przede wszystkim zmniejszenie liczby odcinków do dziesięciu. Dzięki temu serial odzyskał dynamikę akcji, a fabuła, bardziej skondensowana i konkretna, potrafiła doskonale zaangażować. Do życia Diabła, który porzucił piekło na rzecz prowadzenia nocnego klubu w Los Angeles, dołączyła Eve – ta Eve, pierwsza kobieta, wygnana niegdyś z rajskiego ogrodu. Oczywiście jej pojawienie się musiało sporo namieszać, szczególnie w relacji Chloe i Lucyfera, ale na szczęście twórcy nie posłużyli się nową postacią jedynie w celu wywołania dodatkowej dramy; Eve została wykreowana ciekawie i wprowadziła do serialu powiew świeżości (Inbar Lavi świetnie sprawdziła się w tej roli). Scenariusz nie odchodzi od proceduralnej formuły, nie zabrakło też tak dobrze znanym wszystkim humoru. Netflix nie starał się stworzyć własnej wersji „Lucifera” – zamiast tego zachował to, co w produkcji najlepsze, i dodał coś od siebie, jednocześnie znacząco podciągając poziom. Wieść o tym, że kolejna, piąta seria będzie zarazem finałową, nie zasmuciła nas z dość prostej przyczyny: przynajmniej wiemy, że ktoś tu ma konkretny pomysł na tę historię i nie będzie ona rozciągana w nieskończoność.\n5. „When They See Us” / „Jak nas widzą” (2019)\nW 1989 roku młodzi chłopcy, czterech czarnoskórych oraz jeden o pochodzeniu latynoamerykańskim, zostało oskarżonych o zbiorowy gwałt na białej kobiecie. W oczach opinii publicznej zostali od razu uznani za winnych i okrzyknięci mianem „Piątki z Central Parku”, co nie okazało się prawdą, ale na prawomocne uniewinnienie przez sąd musieli czekać aż do 2002 roku, kiedy to prawdziwym sprawcą okazał się Marias Reyes. Dopiero po kolejnych 12 latach miasto Nowy Jork wypłaciło im wielomilionowe odszkodowanie.\n„When They See Us” to miniserial Netflixa w reżyserii Avy DuVernay, który został oparty właśnie na tej sprawie. Ten dramat śledczy to mocne kino, poruszające bardzo ważny temat z ciekawie poprowadzoną, czasami aż dokumentalną narracją, która wywołuje więcej emocji niż niejeden wielosezonowy serial. Nie jest to produkcja, którą chce się obejrzeć po ciężkim dniu w pracy, by się zrelaksować, ale z pewnością warto ją obejrzeć, jeśli nie jest się obojętnym na sprawę praw człowieka i problemy związane z dyskryminacją. Trzeba też przyznać, że na ekranie możemy obejrzeć naprawdę utalentowanych aktorów, przed którymi nie stało przecież łatwe zadanie, a jednak poradzili sobie z nim znakomicie. To trudny, poruszający seans, niepozbawiony pewnych dłużyzn, mimo to dający do myślenia.\n4. „Good Omens” / „Dobry omen” (2019)\nNeil Gaiman i Terry Pratchet są jednymi z najbardziej charakterystycznych pisarzy w świecie fantastyki. Obaj mają na koncie bardzo duże sukcesy wydawnicze, co nie umyka uwadze największych stacji telewizyjnych i platform streamingowych. Niecodzienny humor i interesujące podejście do tematyki życia i śmierci to znak rozpoznawczy Gaimana i Pratchetta, dlatego wiele osób miało wątpliwości, czy serial dobrze odda klimat ich wspólnej książki. Z adaptacjami zwykle tak jest, że gdzieś po drodze potrafią zgubić istotę całej opowieści, ale w przypadku „Good Omens” jest nieco inaczej.\nProdukcja od początku do końca w doskonały sposób bawi się konwencją stworzoną przez pisarzy, ale w pewnych momentach nawet trochę przesadza i wtedy widać wyraźnie, że tego typu historie wyglądają zupełnie inaczej, kiedy trafiają na mały ekran. Chwyty wykorzystywane w książce, bawiące czytelników, nie sprawdzają się w telewizji, przez co serial chwilami potyka się na własnych żartach, pozostawiając widza w sporej konsternacji. Niemniej jednak całość broni się całkiem dobrze, bawiąc odbiorców na przyzwoitym poziomie, pokazując przy okazji, jak ciekawy i niemal egzotyczny może być angielski humor.\n3. „Killing Eve” / „Obsesja Eve” (2018–), sezon drugi\nDrugi sezon „Killing Eve” prezentuje zupełnie inną dynamikę niż pierwszy. Głównie z powodu zmiany w relacji Eve i Vilanelle. Do tej pory bohaterki nie miały zbyt wielu wspólnych scen, budowanie napięcia pomiędzy nimi polegało bardziej na zabawie w kotka i myszkę oraz na ocieraniu się o wielką niewiadomą. Tym razem kobiety nie tylko widzą się częściej, ale w pewnym momencie zaczynają ze sobą współpracować.\nZmianie ulegają również charaktery bohaterek. Najbardziej widać to w postaci Eve, w jej relacjach z mężem, w tym, jak kobieta przekracza granicę za granicą. Jednak również Villanelle, niby chłodna i nastawiona na poszukiwanie przyjemności, zaczyna niekiedy gubić się w tym, co dostaje od świata.\nCiekawym dodatkiem okazuje się tajemniczy złoczyńca, którego sposób działania jest niezwykle niepokojący – tym bardziej w świecie, w którym wystawiamy nasze dane na beztroskie hulanie po sieci. Przemocy w tym sezonie jest trochę mniej niż w pierwszym – przynajmniej tej krwistej i flakowatej – ale nie oznacza to, że druga seria „Killing Eve” pozbawiona jest szokujących zwrotów akcji, rozwalających emocjonalnie scen oraz genialnych realizatorsko scen akcji.\nWisienką na torcie jest finał, zamknięty zachwycającą klamrą i stanowiący ostro postawioną kropkę na relacji Eve i Vilanelle. Ostatni odcinek niesie za sobą nie tylko bardzo dużo akcji, ale również mocne przesłanie dotyczące toksycznych i niebezpiecznych związków.\n2. „Catch-22” / „Paragraf 22” (2019)\nSeriale wojenne nie były widziane od bardzo dawna i najpewniej przez jakiś czas jeszcze tak będzie, bo „Catch-22” pozostaje niezwykle daleko od zaszufladkowania go w tym gatunku. Całość historii stara się od samego początku pokazać zupełnie inne spojrzenie na wojnę i robi to w doskonały sposób. Wszechobecny pastisz jest doskonale uzupełniony przerysowanymi charakterami głównych postaci, przez co serial zawiera nie tyle małe przytyki w stronę zwolenników rozwiązań siłowych, ale na prawdziwy merytoryczny nokaut.\nYossarian, bombardier lekkoduch, doskonale zdaje sobie sprawę jak absurdalnym i niedorzecznym pomysłem jest idea wojny, ale nie chcąc wyjść na tchórza, robi swoje. Z biegiem czasu zaczyna coraz bardziej rozumieć złożoność swojej sytuacji i fakt, że nie ma z tego żadnego wyjścia ewakuacyjnego. Jego cierpienie zostaje zestawione z kilkoma naprawdę ciekawymi charakterami, które postawione wspólnie na tle brutalnych realiów pola bitwy wydają się tak nierealne, że każda scena wydaje się niemożliwa do zaistnienia w prawdziwym świecie. Yossarian bardzo szybko okazuje się jedynym normalnym w świecie szaleńców, ale fakt ten przysparza mu coraz większych problemów. Jego przygody potrafią zaskoczyć, prezentując pełen wachlarz emocji w ciągu zaledwie kilku minut danego odcinka.\nOdkrycie sposobu na manipulowanie atomami pozwoliło naszej cywilizacji zrobić ogromny skok technologiczny, rozwinąć wiele nieznanych do tej pory dziedzin nauki, a co najważniejsze, na zawsze zmienić oblicze Ziemi. Niestety, jak zawsze bywa z wielkimi odkryciami, prędzej czy później kwestionują one nasze wyobrażenie o potencjalnych zyskach płynących z ich poznania.\nAwaria reaktora w Czarnobylu, której skutkiem była jego eksplozja, pokazała, jaką cenę musimy zapłacić w zamian za niemal niewyczerpane źródło energii. Serial wyprodukowany przez HBO, pomimo zaledwie pięciu odcinków, już w połowie emisji sezonu okrzyknięty został najlepszą produkcją od wielu lat. Solidny scenariusz, który pomimo napisania w oparciu o fakty, nadal potrafi trzymać w napięciu i zaskakiwać, idzie w parze z doskonale rozpisanymi głównymi bohaterami. Dramatyzm sytuacji niemal wylewa się z ekranu, jak promieniowanie ze zniszczonego reaktora, a każdy epizod niesie pytanie o to, jak w ogóle mogło dojść do tak wielkiej katastrofy. Serial przybliża nam ten temat, pokazując jak blisko byliśmy, aby mieszkać teraz na kompletnym pustkowiu niczym z filmów post apokaliptycznych. Heroizm i trudne decyzje wielu osób pozwoliły uniknąć tego mrocznego scenariusza, ale kosztem niezliczonej liczby ludzkich istnień, a także sumienia wielu z nich.\nRedakcja portalu Serialomaniak.pl pod uwagę brała zarówno debiuty, jak i seriale powracające lub zakończone w minionym miesiącu.


PoltergeistKsiążki Film Komiks RPG Gry planszowe Gry bitewne Gry karciane Gry PC Konsole Konwenty BlogiForum Aktualności Dungeons & Dragons Warhammer Almanach Recenzje Teksty Scenariusze Baza RPG Działy archiwalne Wygląd: AA » Recenzje » Wszystkie » Graj fabułą\n19 czerwca 2009 wersja do druku Autor: 996 Redakcja: Mateusz 'Zsu-Et-Am' Kominiarczuk Przyznam, że byłem mocno nakręcony na Graj fabułą. Moim problemem jest masa pomysłów i luźnych scen, z których dość boleśnie idzie mi tworzenie całościowych przygód. Często utykam na etapie szkieletu przygody. Z jakichś powodów oczekiwałem, że w tej małej książeczce znajdę proste rozwiązanie. Nie dostałem go. To jednak nie przekreśla kolejnego portalowego almanachu, będącego solidną, choć nie rzucającą na kolana pozycją.\nMam jeszcze dwa zarzuty do tej książki. Pierwszym z nich jest typowa dla Trzewika autopromocja. Może niektórzy to lubią, ja jednak mam alergię na sformułowania w rodzaju: "Jak widać, technika jest super." Nie lubię tego – jeśli rzeczywiście jest super, sam to stwierdzę, a jeśli nie jest – wtedy wkurzę się na kawałek tekstu, w którym wciska mi się kit. Drugi to ponownie (po Graj twardo i Graj z głową) brak justowania, który w moich oczach jest zwykłym niechlujstwem. Warto powiedzieć nieco więcej o wydaniu. Wybiórczy lakier na okładce robi milutkie wrażenie; książka jest ładna i nie chciała się rozpaść po jednym agresywnym czytaniu i kilkukrotnym przewertowaniu, więc nieźle rokuje (poprzednie tomy też dotychczas mi się nie rozpadły, więc powinno być dobrze). Cena – moim zdaniem znośna. Może nie nazbyt atrakcyjna, ale to nie beletrystyka na paperbacku, tylko niszowa książka dla garstki ludzi parających się mało popularnym hobby.\n7.5Ocena recenzenta7.27Ocena użytkownikówŚrednia z 45 głosów-Twoja ocenaMają na liście życzeń: 10Mają w kolekcji: 36Dodaj do swojej listy: lista życzeń kolekcja\nTytuł: Graj fabułąLinia wydawnicza: Almanach Mistrza GryAutorzy: Mateusz Zaród, Ignacy Trzewiczek, Rafał SzymaWydawca polski: PortalData wydania polskiego: 2009Miejsce wydania polskiego: GliwiceLiczba stron: 128Oprawa: miękkaCena: 35 zł\nLgaard Zobacz profil Ocena: 0 "Pierwszy z pięciu rozdziałów [...] – Trzewik wbija czytelnikowi do głowy [...]" - to Trzewiczek jest autorem tego rozdzialu, czy Zarod?\n"Zrzucę to na kark [...]" - karb?\nA tak poza tym, to niezla recenzja. Tez mialem pewne nadzieje po tej ksiazeczce, moze troche powsciagne oczekiwania.\nZsu-Et-Am Ocena: 0 O, a ten kark to skąd...? Dzięki, musiałem przeoczyć. Drugi fragment też minimalnie zmodyfikowałem - nie jest to chyba istotne.\nFeniks Ocena: 0 Zgadzam się z recenzentem. Książka jest dobrym poradnikiem bardzo chętnie przeczytałbym go tych 7 lat temu kiedy zaczynałem prowadzić ale w żadnym miejscu nie było ani jednego fragmentu, w którym pomyślałbym sobie "wow fajny pomysł, że też na to nie wpadłem, zrobię tak na najbliższej sesji". Dlatego ode mnie w skali szkolnej otrzymałaby solidną czwórkę z plusem, wszystko dobrze i na temat ale można było tam napisać znacznie więcej aby zasłużyć na piątkę. [pokaż treść] [kto ukrył]\nChavez Ocena: +12 Ale pomyslcie, ze znowu macie po 14-15 lat i zaczynacie z RPG. Dla takich osob te ksiazeczki to super sprawa, my mielismy MiMy i Portale, oni nie maja nic.\nScobin Ocena: +1 @Chavez\nW takim razie pytanie (nie znam na nie odpowiedzi): czy "Graj fabułą" trafi właśnie do takiego odbiorcy, o którym piszesz? Czy to do niego jest kierowane?\nBalgator Ocena: +1 A ja niestety oceniam Graj Fabułą najniżej z pozostałych, dotychczas wydanych pozycji pod szyldem Graj...\nByć może, z jednej strony, miałem największe oczekiwania w porównaniu do wcześniejszych książeczek; naprawdę chciałem odkryć w niej coś, czego wcześniej nie wiedziałem i nie potrafiłem... A tego po prostu nie odnalazłem.\nDrugą sprawą jest naprawdę drażniący styl napisania Graj Fabułą. Jeżeli jeszcze mamy zjadliwy, typowy styl trzewiczka w wykonaniu samego Trzewika, to naśladujący go styl Zaróda czy Szymy po prostu nie wychodzi. Irytujące.\nChavez Ocena: 0 @ Scobin\nNie mam pojecia. To chyba raczej pytanie do wydawnictwa, jak targetuja i gdzie reklamuja.\nKarczmarz Hmmm Ocena: +3 Ale pomyslcie, ze znowu macie po 14-15 lat i zaczynacie z RPG. Dla takich osob te ksiazeczki to super sprawa, my mielismy MiMy i Portale, oni nie maja nic.\nTo czemu te wszystkie Graje... recenzują ludzie z nastoletnim stażem? Chętnie przeczytałbym recenzję jakiegoś 16 latka, który zaczął grac 1-2 lata temu.\nProblem z początkami RPG jest trochę taki, że młodzi ludzie nie lubią za bardzo jak im się mówi co mają robic. Kazdy lubi zagrac po swojemu uważając ze jego styl jest najlepszy itp. A gdyby się okazało, że rady w almanachu są nie do wprowadzenia (dzieciak chce spróbowac ale nie wychodzi) to już nie za ciekawie. Na pewno starszy odbiorca może z dystansem i refleksją podejśc do lektury, ale jak podejdzie napalony nastolatek? Ciekawy jestem\nScobin Ocena: 0 @Chavez\nNo właśnie. Zgadzam się, że to może być supersprawa. Są jednak dwie trudności:\n1. czy ta książka w ogóle trafi do młodszych graczy i MG;\n2. to, na co zwrócił uwagę Karczmarz (+1). Też bardzo chętnie przeczytałbym taką recenzję.\n~Miroe Użytkownik niezarejestrowany Ocena: 0 "Drugą sprawą jest naprawdę drażniący styl napisania Graj Fabułą. Jeżeli jeszcze mamy zjadliwy, typowy styl trzewiczka w wykonaniu samego Trzewika, to naśladujący go styl Zaróda czy Szymy po prostu nie wychodzi."\nSzymy nie znam, ale gdybyś kiedyś pogadał z Matim, wiedziałbyś, że nikogo w tej książeczce nie naśladuje. Taki jest jego własny styl wypowiedzi.\nP.S. "Zaroda", nie "Zaróda".\nFeniks Ocena: +9 Karczmarz a dlaczego nie miałaby trafić?10 lat temu każdy początkujący MG z wypiekami czytał MiM jak prawdy objawione teraz też na pewno MG są głodni wiedzy.\nCzemu nie ma recenzji? No bo jak ktoś gra rok w RPGi to boi się napisać recenzję koło takich ludzi jak ZSu czy innych sław RPGowych. Plus nie ukrywajmy większość serwisów odrzuca recenzje słabe a styl 14-sto latka pozostawia jeszcze wiele do życzenia w porównaniu z stylem 25- latka. Poza tym filmy dla dzieci też są celowane w odbiorcę w wieku 12-16 a recenzje piszą ludzie w naszym wieku i starsi. [pokaż treść] [kto ukrył]\nYsabell Ocena: +2 Drugi to ponownie (po Graj twardo i Graj z głową) brak justowania, który w moich oczach jest zwykłym niechlujstwem. Dzięki za ostrzeżenie.\nI chwała niebiosom, że nie kupiłam żadnej z tych książek, bo by mnie chyba szlag trafił, jakbym to zobaczyła...\nBalgator @Miroe Ocena: 0 Za to ja Rafała Szymę znam. W sumie to ja, w 95 roku, wprowadziłem go w "Arkana rpgowe" ;-) i wiem, że to nie jego typowy styl pisania...\nriotpunk Ocena: 0 Styl pisania, został wyznaczony przez pierwszy cykl serii, Graj Twardo Johna Wicka. W graj Głową autor pochwycił ten styl i moim zdaniem wyszło to bardzo fajnie. Co do samego Graj Fabułą, to jest podręcznik lepszy od Graj Głową, na pewno bardziej przydatny dla MG. Zdecydowanie polecam! Pozycja obowiązkowa dla kogoś kto ma ambicje prowadzić i budować scenariusze RPG. [pokaż treść] [kto ukrył]\nKarczmarz Hmmm Ocena: +5 Karczmarz a dlaczego nie miałaby trafić?10 lat temu każdy początkujący MG z wypiekami czytał MiM jak prawdy objawione teraz też na pewno MG są głodni wiedzy.\nJa nie czytałem z wypiekami na twarzy i ze wszystkich moich znajomych z tamtego okresu tylko 1 czy 2 osoby je czytało z jako takim zainteresowaniem, cała reszta lała na MiMy ciepłym moczem uważając, że szkoda czasu, jeśli można sobie popykać. Generalnie ja np. zacząłem czytywać takie materiały dopiero z czasem. Patrząc po średniej wieku wypowiadających się ludzi na serwisach można by odnieść wrażenie, że nie jestem odosobniony i że większość kręcących się tu osób swoje lata i swoje doświadczenie ma. Czy można na tej podstawie wysnuć wniosek, że skoro 14 latkowie nie dyskutują/komentują tekstów na serwisach, to być może wynika to z tego, że ich to jeszcze nie interesuje (RPG od strony teoretycznej zaczęło mnie interesować może w wieku 18, 19 lat)? A jeśli by tak założyć, to takie książki jak Graje... mogą nie trafiać tam gdzie powinny. Oczywiście nie mam żadnych dowodów że jest tak jak mówię - ot taka myśl. EDIT:\nAlbo inaczej... wątpię by Graje.. były skierowane do 14 latków, bo młodzi chłopcy w tym wieku rzadko czytują książki :P A już chyba bardzo rzadko czytują by się z nich czegoś uczyć, zapamiętywać, testować, sprawdzać itp. itd. Za to początkujący dorośli gracze? To chyba jest dobry target. Taki 20 latek który chce zacząć grać z pewnością wyniesie bardzo wiele z lektury. [pokaż treść] [kto ukrył]\nScobin Ocena: +2 Duże +1 dla Karczmarza.\nNiedługo sam zamierzam się zapoznać z książką. Na razie powiem tak: jeżeli rzeczywiście zawiera ona najważniejsze i raczej podstawowe informacje o prowadzeniu, to:\n1. będzie to bardzo przydatna pozycja...\n2. ...ale tylko wtedy, jeśli trafi do grupy młodych (stażem) MG i graczy.\nZatem podstawowym zadaniem Portalu byłoby wypromowanie książki z nastawieniem na takiego właśnie odbiorcę.\nCzy tak się dzieje? Nie śledziłem internetu. Ale wydaje mi się, że tego rodzaju grupa docelowa nie jest nigdzie podkreślana.\nEDIT: Do editu Karczmarza :) – dodałbym grupę "16-i-więcej-latków" (ha, podświadomie postawiłem granicę po gimnazjum), którzy grają już parę lat, ale głównie we własnym gronie. I dopiero teraz zaczynają się interesować także tym, jak grają inni.\n27532 Użytkownik niezarejestrowany Ocena: 0 Grupa docelowa chyba nie, za to reklam jest sporo. Chociażby na Rebelu. W społeczeństwie informacyjnym i komercyjnym trudno uniknąć reklam "Grajek".\nScobin Ocena: +1 @Aureus\nReklamy są dobre! Niemniej chodzi o coś, co powie naszemu Odbiorcy Docelowemu: "Jeżeli nie zjadłeś jeszcze zębów na prowadzeniu – właśnie to jest książka dla Ciebie! Zobacz, jak Mateusz Zaród, MG od 1791 roku, opisuje najważniejsze umiejętności prowadzącego".\n996 Użytkownik niezarejestrowany Ocena: +4 Problem z początkami RPG jest trochę taki, że młodzi ludzie nie lubią za bardzo jak im się mówi co mają robic. Kazdy lubi zagrac po swojemu uważając ze jego styl jest najlepszy itp. A gdyby się okazało, że rady w almanachu są nie do wprowadzenia (dzieciak chce spróbowac ale nie wychodzi) to już nie za ciekawie.\nIMO to nie tak. Owszem - nie lubią, jak im się mówi jak mają grać, ale sami z własnej woli chętnie kupią książkę o tym jak to robić (co oczywiście nie oznacza, że się do tego zastosują).\nAesandill Ocena: +1 Ja tam od małego RPGa chłonełem wszystko co z RPG zwiazane. Jak bym trafił na to 12 lat temu, kupił bym. Ale wtedy to ja miałem problem z kupieniem czegokolwiek o RPG. I tak 9 lat prowadziłem jako samouk, potem kupiłem pierwszy podręcznik (ZC).\nNie wiem skąd wniosek że młodzi chłopcy nie czytają książek? Kiedy miałem 14 lat czytałem sporo, wtedy miałem jeszcze mnóstwo na to czasu.\nGraj fabułąLinia wydawnicza: Almanach Mistrza GryWydawca polski: PortalData wydania polskiego: 2009Liczba stron: 128Cena: 35 zł\nWieści (1) Artykuły (10) Pobierz


Przed kilkoma dniami, dziwne zjawiska w okolicy wulkanu Popocatepetl w Meksyku, ponownie wzbudziły zainteresowanie internautów. Jeden z niezidentyfikowanych obiektów, eksplodował tuż nad kraterem...\nMeksykański wulkan Popocatepetl słynie z licznych obserwacji niezidentyfikowanych obiektów latających. Do najnowszej z nich doszło w nocy 22 października 2019 roku. W ciągu jednej nocy...\nKilka dni temu, jedna z kamer obserwujących aktywny meksykański wulkan Popocatepetl, zaobserwowała niezidentyfikowane obiekty latające w pobliżu krateru tego wulkanu. To nie pierwszy raz kiedy coś...


Tradycyjny ziołowy likier Becherovka\nKarlowarski alkoholowy napój ziołowy pojawił się na rynku już w roku 1807. Od tego czasu cieszy się wyjątkowym powodzeniem. Zawartość alkoholu w Becherovce wynosi około 38 %. Wyjątkowy smak zawdzięcza karlowarskiej wodzie mineralnej, wysokiej jakości alkoholowi, naturalnemu cukrowi i specyficznej gorzkiej mieszance około 32 ziół i przypraw. Receptura tego likieru jest pilnie strzeżoną tajemnicą, zna ją tylko dwóch pracowników fabryki. Likier pije\nKarlowarski alkoholowy napój ziołowy pojawił się na rynku już w roku 1807. Od tego czasu cieszy się wyjątkowym powodzeniem. Zawartość alkoholu w Becherovce wynosi około 38 %. Wyjątkowy smak zawdzięcza karlowarskiej wodzie mineralnej, wysokiej jakości alkoholowi, naturalnemu cukrowi i specyficznej gorzkiej mieszance około 32 ziół i przypraw.\nReceptura tego likieru jest pilnie strzeżoną tajemnicą, zna ją tylko dwóch pracowników fabryki. Likier pije się zimny, można go również mieszać z innymi napojami. Popularny jest tzw. „beton“ łączący becherovkę i tonic. Becherovki można także spróbować z colą lub sokiem. Jeśli posmakuje Ci ten likier, odwiedź Muzeum Jana Bechera, znajdujące się w miejscu dawnej fabryki. Otrzymasz tu ciekawe informacje o historii produkcji Becherovki, a także możesz spróbować, w ramach degustacji, tradycyjnej Becherovki Original i innych produkowanych rodzajów tego likieru.\nFabryka Porcelany Thun 1794\nZiemia Chodzka, region leżący na zachodzie Czech, wyróżnia się barwnym folklorem. Do dziś zachowały się tu tradycje muzyki ludowej granej na dudach, tańców, a także oryginalnych zwyczajów i rytuałów. Centrum regionu stanowi miasteczko Domažlice, gdzie co roku w sierpniu odbywa się Święto Ziemi Chodzkiej, jeden z najstarszych festiwali folklorystycznych w Czechach.\nWinobranie w Roudnicach na zamku


BIBLIJNI.pl - Mi, 7, 1-6\nMi, 7, 1-6\nPowszechna nieprawość ludzi\n1 Biada mi, że się stałem jak pokłosie w lecie,\njak resztki po winobraniu;\n2 Wyginął na ziemi pobożny,\njeden drugiego łowi siecią.\n3 Do złego - choćby obu rękoma;\naby czynić dobrze,\ndostojnik przemawia, by zaspokoić swoją ambicję\ni przekręcają wspólnie sprawę.\nZapowiadany przez twoich strażników, nadszedł dzień twego nawiedzenia;\nteraz wpadną w popłoch.\ncórka powstaje przeciw matce,\nsynowa przeciw teściowej:\nnieprzyjaciółmi człowieka są jego domownicy.


Donald Trump zarzucił kanclerz Niemiec Angeli Merkel, że jest „więźniem” Rosji - dziennikpolski24.pl\nDonald Trump zarzucił kanclerz Niemiec Angeli Merkel, że...\nDonald Trump zarzucił kanclerz Niemiec Angeli Merkel, że jest „więźniem” Rosji\nDeborah Haynes, Bruno Waterfield\n13 lipca 2018 13.07.2018 Aktualizacja: 14 lipca 2018 10:03 14.07.2018 10:03\nZdaniem przywódcy USA członkowie NATO powinni zwiększyć swoje wydatki na obronność do 4 proc. PKB\nObawiano się na szczycie NATO w Brukseli, że amerykański prezydent przypomni większości członkom Sojuszu, by zwiększyli nakłady na obronność do ustalonych 2 proc. PKB. Nie sądzono jednak, że Donald Trump podbije jeszcze stawkę, na dodatek wyjdzie z roli polityka i jak rasowy biznesmen w ostrych słowach będzie pouczał sojuszników.\nCzłonkami NATO - również obecną na szczycie sojuszu brytyjską premier Theresą May - wstrząsnęła wypowiedź amerykańskiego prezydenta, w której zarzucił Angeli Merkel, że w kwestii dostaw gazu jest „więźniem” Rosji.\nTrump wezwał też kraje członkowskie do podwojenia docelowego poziomu wydatków na obronę.\nTo nie wszystko. Raptem dwie godziny po ogłoszeniu wspólnie uzgodnionego komunikatu wszystkich 29 członków sojuszu, amerykański prezydent własnym komentarzem na Twitterze podważył treść tego oświadczenia.\nPodwoić wydatki na obronność\nW swoim wystąpieniu skierowanym do 28 przywódców krajów członkowskich zebranych na forum Rady Północnoatlantyckiej Trump wezwał państwa NATO do zwiększenia wydatków na cele wojskowe z 2 do 4 procent PKB. Sesja ta stanowiła główny punkt dwudniowego brukselskiego szczytu sojuszu. Odbywają się one co dwa lata. Obecny miał miejsce w nowej siedzibie NATO wzniesionej na obrzeżach Brukseli kosztem miliarda funtów. Jedno ze źródeł opisuje ton wystąpienia Trumpa jako „władczy”.\nRzecznik prasowa amerykańskiego prezydenta Sarah Huckabee Sanders potwierdziła, że Donald Trump wskazał, iż kraje członkowskie nie tylko nie wywiązują się ze swoich zobowiązań dotyczących przeznaczania 2 proc PKB na cele obronne, ale winny również zwiększyć odpowiednie wydatki do 4 proc.\n- Prezydent Donald Trump pragnie, aby nasi sojusznicy w większym stopniu dzielili ten ciężar, a przynajmniej - jako minimum - wywiązywali się z już podjętych zobowiązań - tłumaczyła słowa prezydenta Huckabee Sanders.\nWspólny komunikat zawiera zobowiązanie do realizacji wspomnianego progu 2 proc w ciągu sześciu lat. Jednak Trump szybko wykorzystał media społecznościowe, aby zażądać „natychmiastowego” dojścia do tego poziomu. Szczyt NATO zakończył się wczoraj po południu.\nStany Zjednoczone są zdecydowanie największym płatnikiem. Finansują ponad jedną piątą całego budżetu NATO. Mają również najpotężniejsze siły zbrojne, a na obronę wydają 3.57 proc swojego dochodu narodowego. To więcej niż łączne wydatki wszystkich pozostałych członków sojuszu. Dla porównania - według prognoz tylko cztery inne państwa członkowskie, w tym Wielka Brytania, osiągną w tym roku 2-procentowy próg wydatków na obronę. Trzy kolejne kraje mają dążyć do osiągnięcia tego poziomu.\nPodczas roboczej kolacji Trump naciskał na przywódców państw NATO, by spełnili własne obietnice. Później napisał na Titterze - Dlaczego tylko pięć z 29 krajów spełniło swoje zobowiązania? USA płacą za ochronę Europy, a potem tracą miliardy na handlu [z nią]. Musicie NATYCHMIAST, a nie do 2025 roku, osiągnąć poziom 2 proc.\nSekretarz generalny sojuszu Jens Stoltenberg oświadczył, że jego członkowie w dalszym ciągu skupiają się na wyznaczonym pierwotnie celu 2 proc PKB. - Od tego zacznijmy. Mamy do przejścia swoją drogę - zaznaczył na konferencji prasowej Stoltenberg.\nPlany na dalszym planie\nKwestia żądań Donalda Trumpa przesłoniła to, co według założeń miało stać się głównym osiągnięciem szczytu - podpisanie 23-stronicowej deklaracji przedstawiającej plany sojuszu na najbliższa przyszłość. Wśród nich miedzy innymi - powiększenie zestawu środków i narzędzi służących przeciwdziałaniu rosyjskiej agresji, zwalczanie terroryzmu, a także zwiększenie wydatków na obronę.\nWcześniej, bo podczas środowej wspólnej kolacji przywódców NATO, premier May ostrzegła Trumpa, aby nie pozwalał Rosji rozbijać jedności Zachód, a podczas poniedziałkowego szczytu z Putinem w Helsinkach podjął temat ataku na byłego rosyjskiego agenta Siergieja Skripala. Media skupiły się na innym incydencie, gdy amerykański prezydent wdał się w ostry spór z Angelą Merkel w kwestii niemieckich umów energetycznych z Rosją - jego zdaniem Niemcy są w tym przypadku „więźniem” Rosji.\nPrzywódcy krajów członkowskich NATO wyrazili zgodę na rozpoczęcie rozmów z Macedonią w sprawie przyjęcia tego kraju do sojuszu. Dzięki temu rozszerzy on swoje wpływy na Bałkanach, co z pewnością nie jest na rękę Moskwie. NATO wezwało wszystkie kraje, aby stale wywierały „stanowczy nacisk” na Koreę Północną w celu skłonienia jej do rezygnacji z programu nuklearnego. We wspólnym komunikacie sojusznicy wyrazili też zaniepokojenie zintensyfikowaniem przez Iran prób broni rakietowej.\nPodczas mającego miejsce jeszcze przed rozpoczęciem szczytu wspólnego śniadania, Trump stwierdził, że Niemcy robią wszystko, aby doprowadzić do końca plany budowy gazociągu Nordstream. - Mieliśmy strzec się przed Rosją, a tu Niemcy płacą jej miliardy i miliardy dolarów rocznie [za gaz] - oświadczył Trump. I dodał, że w takiej sytuacji chronienie Niemiec przez USA stanowi „bardzo niewłaściwe” postępowanie.\nNiemiecka kanclerz odpowiedziała przytykiem odnoszącym się do jej własnego życiorysu - Osobiście doświadczyłem, jak część Niemiec okupował Związek Radziecki - oświadczyła Merkel nawiązując do pierwszych 35 lat swojego życia, które spędziła w byłej NRD.\nUstawił Merkel i sojuszników\nWydatki sojuszu to sprawa niewątpliwe bardzo ważna. Analitycy są jednak zdania, że prawdziwym celem amerykańskiego prezydenta może okazać się dobicie „wielkiego targu” z Władimirem Putinem w kwestii Syrii.\nZdecydowany atak Trumpa na Niemcy - drugiego co do wielkości członka NATO - wprawił w zakłopotanie Jensa Stoltenberga i podkreślił, jak napięte stosunki panują między Waszyngtonem oraz jego sojusznikami. Ponadto jasno pokazał zrozumiałą determinację administracji amerykańskiej w kwestii zwiększenia wydatków na obronę poszczególnych członków NATO.\nPrezydent USA nigdy nie ukrywał swojej obojętności wobec sojuszu oraz irytacji zachowaniem tych członków, których uważa za pasożytujących na Ameryce. Trump nie pała sympatią zwłaszcza do Angeli Merkel - jego wściekłość budzą niektóre jej kąśliwe uwagi dotyczące jego prezydentury. Szczyt NATO stanowił dobrą okazją do ustawienia Berlina, choć jeszcze kilka lat temu Donald Trump lubił chwalić się niemieckimi korzeniami, które wydają się teraz być dla niego czymś wstydliwym i wszystkich europejskich sojuszników - także Wielkiej Brytanii - w pozycji defensywnej.\nWielu z nich wie, że mają sporo do zrobienia, jeśli chcą spełnić obietnice złożone na szczycie NATO w Walii podniesienia wydatków na obronę do 2 procent PKB. Nie mówiąc już o 4 proc, jakich Trump żądał w Brukseli. Wielu może również wprawiać w nerwowe zakłopotanie zbliżająca się nieuchronnie konfrontacja z Waszyngtonem w kwestii handlu. Kilku pozwoliło sobie nawet, aby ich stosunki z waszyngtońską administracją zdominowała pewna doza pogardliwego lekceważenia i podejrzeń. Wymieńmy tu choćby Wielką Brytanię.\nSprawa Nordstreamu może okazać się tylko pretekstem. [Wspólna budowa] gazociągu rzeczywiście na wiele lat wiąże konsumenta z dostawcą. Jednak Rosja w równej mierze potrzebuje sprzedawać gaz, co Niemcy go kupować. Problem nie jest nowy. Już prezydent Ronald Reagan próbował powstrzymać Europejczyków przed finansowaniem [budowy] wcześniejszego, jeszcze radzieckiego, gazociągu prowadzącego do Europy. Jedno z jego nielicznych politycznych starć z Margaret Thatcher dotyczyło właśnie prób nałożenia sankcji na europejskie firmy pomagające w budowie rury.\nTrump może również próbować zaskoczyć czy zmylić swoich sojuszników w kwestii jakiejkolwiek ewentualnej krytyki dotyczącej jego spotkania z Putinem.\nCo ustali z Putinem?\nAmerykański prezydent niemal w sposób prowokacyjny powtarzał, że pragnie lepszych stosunków z rosyjskim przywódcą. I to wtedy, gdy Zachód wyraźnie niepokoiła polityka Władimira Putina. W zeszłym miesiącu Trump wezwał do ponownego przyjęcia Rosji do G7. Podczas szczytu tej grupy w Kanadzie oświadczył swoim sojusznikom, że Krym jest rosyjski, bo wszyscy mówią tam po rosyjsku. Przylatując teraz do Europy stwierdził, że spotkanie z Putinem w Helsinkach stanowi najłatwiejszą część jego podróży.\nEuropa ma powody do niepokoju. Jednak obawy, że rosyjski prezydent wystrychnie Trumpa na dudka i doprowadzi do tego, że zrezygnuje on ze wspólnych ćwiczeń USA i ich sojuszników z NATO, idą zdecydowanie zbyt daleko. Podobnie jak i te związane z podkopywaniem sytuacji sojuszu poprzez cięcia pomocy płynącej z amerykańskiego budżetu czy osłabiania NATO w inny sposób. Bardziej prawdopodobne wydaje się nawiązanie do dyskutowanej już od roku koncepcji „wielkiego targu”, gdzie Ameryka w zamian za powstrzymanie przez Rosję „okopywania” się wojsk irańskich w Syrii, zniesie sankcje nałożone po aneksji Krymu.\nRozwiązanie takie mają energicznie wspierać Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Izrael. W istocie być może premier Benjamin Netanjahu zdążył już przedstawić jego szczegóły podczas ostatnich rozmów z Putinem. Logika jest jasna - Arabowie, podobnie jak Trump, desperacko pragną ograniczyć wpływy Iranu, a Putin potrzebuje zniesienia sankcji. Taki „targ” byłby atrakcyjny z punktu widzenia amerykańskiego prezydenta i mógłby przyczynić się do rozwiązania niektórych sytuacji patowych.\nPytanie brzmi, czy Rosja rzeczywiście jest w stanie zmusić Iran do wycofania swoich wojsk i instruktorów = z Syrii. A także udzielić niezbędnych gwarancji, że w zamian wycofa swoich zbirów ze wschodniej Ukrainy i będzie dążyć do prawdziwego porozumienia z Kijowem. Donald Trump może uznać taką propozycję za bardziej atrakcyjną, niż gromienie swoich natowskich sojuszników.\nKu zakłopotaniu brytyjskiej premier Theresy May - amerykański prezydent jest już na angielskiej ziemi. Nim postawił na niej nogę oznajmił, że Borisa Johnsona, szefa brytyjskiej dyplomacji, który podał się niedawno do dymisji i być może chce zająć miejsce May nazwał swoim przyjacielem i jeśli spotka się z nim obecna szefowa rządu nie będzie z tego zadowolona. Podobnie, jak nie przypadły jej do gustu określenie Donalda Trumpa obecnej sytuacji panującej na Wyspach jako “chaosu”.\nWizytę amerykańskiego przywódcy na Wyspach określono jako podróż wysokiego ryzyka. Nie tylko z powodu ogłoszenia najnowszych danych, które pokazują, że brytyjskie wydatki na obronę spadną w tym roku do 2,1 poziomu proc PKB podczas, gdy w ubiegłym wynosiły 2.12 proc. Chodzi o protesty przeciwko Trumpowi, które mogą przyjąć gigantyczne rozmiary.\nBrytyjska policja przygotowywała się do nich od dłuższego czasu, protesty przeciwko polityce amerykańskiego prezydenta zapowiedziano w wielu miastach, niemal na pewno będą one na dużą skalę. Dlatego do Londynu - a także do Szkocji, którą odwiedzi amerykański prezydent - ściągnięto posiłki z Anglii i Walii. Według szacunków w trakcie czterodniowej wizyty Trumpa udział w protestach może wziąć 100 tys. osób. Do utrzymania porządku wyznaczono około 10 tysięcy funkcjonariuszy rozmaitych służb. Już wcześniej ambasada USA w Londynie zaleciła wszystkim przebywającym w stolicy Amerykanom, aby podczas zapowiedzianych protestów zachowywali spokój i starali nie rzucać się w oczy.\nWydaje się, że tylko w Szkocji, na swoim własnym polu golfowym Donald Trump poczuje ulgę i spokój. Czeka go partyjka golfa. Dla poprawy nastroju.\nZagrywka w Helsinkach\nA ten przyda się prezydentowi USA podczas spotkania z Putinem. To trzeci szczyt przywódców obu krajów. Tym razem partnerem prezydenta USA jest przywódca osłabionego gospodarczo kraju, nadal jednak potęgi militarnej, na dodatek wytrawny gracz, który potrafił z niebytu znów trafić na światowe salony. Pomogła w tym Putinowi operacja w Syrii, uratował przed upadkiem dyktatora i wmówił Zachodowi, że powstrzyma ISIS , czyli ochroni świat przed terrorystyczną zarazą. I pewnie tak jak udział Trumpa na szczycie NATO już rozkładają na czynniki pierwsze analitycy, tak samu uważnie będą przyglądali się efektom jest rozmów z Putinem.\nŹródło: Polska - Trump docisnął Niemcy\nTrump przycisnal Niemcy\n& (gość) 14.07.18, 13:54:23\nTo jest normalne, ze USA finansuja NATO. To one chca tej faszyzujacej organizacji i wojny, ktore wywoluja sa ich. Nalezy bronic sie wylacznie przed USA niszczacymi caly swiat\nznowu kacapy - trolle ??\nantykacap (gość) 14.07.18, 16:54:27\nJesteś kacapem moskiewskim czy byłym UBekiem ?\nlolek (gość) 14.07.18, 11:47:58\nZidiocenie Niemców sięgnęło zenitu ! Proroctwa mówią , że Niemców zostanie taka garstka , która pod rozłożystym dębem się zmieści !\nRomaRomn (gość) 14.07.18, 08:00:25\nJuz dawno ktoś powinien potrząsnąć to zniwesiciala Europą!!\nTu bardziej sie prZejmują dewiatami niz normalnymi ludźmi. Tu zyje sie chwilą ,przyszłość ?? Nasz juz nie będzie.


Bukiet do wazonu na grób w kolorze fioletowym Belladoma.pl\n» Bukiet do wazonu na grób w kolorze fioletowym\nKod produktu: 23E7-977AD\nBukiet do wazonu w wielu odcieniach fioletu to idealne uzupełnienie kompozycji nagrobnych w odcieniach fioletu. Kompozycja umieszczona jest we wkładzie plastikowym, który pasuje do każdego wazonu. Kompozycja wypełniona jest kwiatami wysokiej jakości a zieleń bardzo na naturalna podkreśla kolor kwiatów.\nWysokość kompozycja (bez wpładu) ok 50cm.\nDelikatna dekoracja na grób w klasycznym białym kolorze. Ta elegancka kompozycja podkreśli wzniosły charakter ostatniego pożegnania.\nPolecamy na Wszystkich Świętych, ale także do dekoracji grobu całorocznej.\nWysokość ok 30cm, długosć około 70cm.\nDekoracja nagrobna PEONIA ROSA\nPiękna klasyczna kompozycja pełna zieleni z czerwonymi piwoniami i eustomami - piękno tej kompozycji tkwi w jej prostocie. Kwiaty są najwyższej jakości - wyglądają jak żywe. Całość wypełniona jest naturalnie wyglądającą zielenią.\nDługość ok 70cm, szerokość około 40 cm.\nElegancki komplet nagrobny w kolorze ciemnego różu PERLA ROSA\nElegancki komplet nagrobny w kolorze ciemnoróżowym, wykonana z wysokiej jakości sztucznych kwiatów. Pięknie kompozycja pięknie podkreśli charakter wzniosłej uroczystości.\nKompozycja płaska w kształcie łezki\nDługość około 70cm.\nKompozucja do wazonu\nKompozycja we wkładzie plasikowym, wysokość samej kompozycji kwiatowej ok. 50 cm.\nKompozycja nagrobna ze storczykiem Cymbidium ok. 70 cm\nElegancka kompozycja na grób ze storczykiem to propozycja z osób, które doceniają elegancję i najwyższą jakość. Fioletowe kwiaty umieszczone w kompozycji są bardzo naturalne, a zieleń, która wypełnia kompozycję sprawia, że kwiaty wyeksponowane w wiązance są bardzo naturale.\nKompozycja jest w formie łezki, długość około 70 cm, szerokość około 40 cm, wysokość 30cm.


Star Wars - Dziedzictwo: Złamany. Tom 1. - Gildia.pl - księgarnia internetowa - komiksy, filmy, książki, muzyka, rpg\nStar Wars - Dziedzictwo: Złamany. Tom 1.\nOd wydarzeń opowiedzianych w Powrocie Jedi minęło ponad sto lat. W kosmosie pojawiło się nowe zło, które rozbija odrodzone Imperium i dąży do zniszczenia ostatnich spośród Jedi. Choć ich moc słabnie, Jedi trzymają się ostatecznej nadziei związanej z Cade'm Skywalkerem, spadkobiercą swego rodu. Ten jednak zmaga się z własną przeszłością, odrzuca tożsamość Jedi, jest bezdusznym łowcą nagród, którego nie interesuje wypełnianie jakichkolwiek misji.\nSeria:Star Wars, Star Wars (Egmont)\nKomiks wart swej ceny polecam!!!\nPolskie wydanie znakomite. Mniejszy, od zagranicznego poręczny format i tłumaczenie dużo lepsze niż mandragory.\nAutor: Łuki Data: 18.10.2008\nAbstrahując od tego,że komiks jest bardzo dobry i dla fana Star Wars to pozycja "must have" warto wspomnieć,że wydanie Egmontu jest jak najbardziej zacne: papier dobrej jakości, widać,że tłumacz (mimo kilku małych wpadek),zna się na uniwersum SW. Przesyłka dotarła szybko i była porządnie zapakowana, żadnych zagnieceń na komiksie. Dodatkowy mini-komiks to miły prezencik promocyjny.\nAutor: Balav Data: 20.10.2008\nKomiks na który czekałem w Polsce baaardzo dłuugo\npo prostu nie zawiodłem się, tylko szkoda że nie ma twardej oprawy jednak za taką cenę myślę, że mogli dać\nAutor: Tomasz Trefon Data: 27.10.2008\nWydanie b. przyzwoite. Dobry papier, pogrubiona okładka.\nTreści nie ocenię - kupiłem dla dzieci.\nLogistyka - opłaty, wysyłka, opakowanie - bardzo dobra.\nAutor: Slowik Data: 20.03.2009\nwszystko w jak najlepszym porządku, dzięki wam wielkie za możliwość kompletnego zakupu serii :)\nAutor: KheperSeth Data: 07.07.2016


Uważamy, w odróżnieniu od wielu specjalistów działających w sektorze flexo, że przedmontaż powinien być traktowany jako najważniejszy element oferowanych usług.\nJakość, precyzja, kontrola, dbałość o szczegóły, wykończenia to elementy decydujące w naszym przedmontażu.\nNasze przedmontaże gwarantują szybkie uruchamianie i zapewniają dużą wydajność.\nSurowce najlepszej jakości: obustronnie klejący Tesa Biesse, poliester Myler Dupont, amortyzatory Roger. Technologia BFB, z próbą druku poprzez Anilox, zapewnia perfekcyjne centrowanie i precyzyjny druk.\nKażda matryca jest montowana w poziomie, aby uniknąć problemów związanych z odłączaniem się fotopolimerów.\nJesteśmy w stanie koordynować każdy projekt graficzny – zarówno liniowy, jak i kolorowy.\nOtwieramy i zarządzamy każdym typem pliku, zarówno Mac jak i PC, wykorzystujemy specjalistyczne programy do pakowania.\n- 28 kompleksowych stanowisk graficznych rozmieszczonych w 3 standaryzowanych ośrodkach produkcyjnych, które zapewniają jednakowy standard jakości.\n- Technologów-operatorów o najwyższych kwalifikacjach\n- Standaryzowane procedury produkcyjne, które gwarantują bezpieczeństwo produktu\n- Standaryzowane procedury produkcyjne\n- Szybkie, kreatywne rozwiązania\nMożliwość uzyskania od doświadczonych ilustratorów wyczerpującej odpowiedzi na każde szczegółowe zapytanie.\nPróby koloru Cromalin Digitale by DUPONT stanowią gwarancję kontraktową dla zapewnienia niezawodności weryfikacji.


Siatka przeciw ptakom- jak ochronić rośliny przed zwierzętami - odzyskaj należność\nHome » E-Biznes » Ogród, Rośliny » Siatka przeciw ptakom- jak ochronić rośliny przed zwierzętami\nDodane: 2018-05-17 :: Kategoria: E-Biznes / Ogród, Rośliny\nOgród to miejsce, do którego często zaglądają zwierzęta. Szczególnie nachalne potrafią być ptaki, które w niektórych uprawach znajdują cenne źródło pożywiania. Żeby ochronić rośliny, przed działaniem zwierząt, przyda się siatka przeciw ptakom. Jej rozwieszenie nie jest skomplikowane, dlatego z pewnością poradzi sobie z tym zadaniem każdy, nawet niedoświadczony w tym zadaniu, ogrodnik. Siatka przeciw ptakom robiona jest z takiego materiału, który pozwoli na swobodny wzrost roślin. Materiał nie wpływa bezpośrednio na uprawy, może więc być zawieszona na wszystkich potrzebujących ochrony roślinach, nawet tych, które mają jadalne dla człowieka owoce. Siatki dostępne w sklepach ogrodniczych mają różne wymiary i gęstość, warto dostosować je do warunków panujących w ogrodzie.


Wizyta u dentysty – Minutka z bajką - Aktualności - Biblioteka Krosno\nWizyta u dentysty – Minutka z bajką\n19 listopada br. w Filii nr 7 spotkaliśmy się z przedszkolakami z Miejskiego Przedszkola nr 11 w Krośnie.\nNa zajęciach z cyklu „Minutka z bajką”, które odbywają się w ramach akcji „Cała Polska czyta Dzieciom” , przedszkolaki poznały książki „Dbamy o czystość i porządek” oraz „Paulinka już umie myć ząbki” Christiane Wittenburg i „Zuzi rusza się ząb” Liane Schneider.\nDzięki lekturze dzieci dowiedziały się, jak wielkie znaczenie ma regularne i dokładne mycie zębów, jak o nie dbać i do jakiego lekarza udać się, gdy kogoś boli ząb.\nPrzedszkolaki wiedzą, że śliczny, zdrowy uśmiech to największa ozdoba każdego dziecka. Dzięki przeczytanym podczas zajęć opowiadaniom, nie boją się też wizyty u dentysty.\nNa zakończenie spotkania dzieci posłuchały wiersza Anny Mikity pt. „Zębowa Czarownica”.\nLicznik odwiedzin od 09.04.1998:5 132 095


Scorpion 325SC Ochrona Roślin Ozdobnych 30 ml Target | Środki ochrony roślin \_ Na choroby roślin - PrzyDomu.pl\nScorpion 325SC Ochrona Roślin Ozdobnych 30 ml Target\n•\twysoce efektywny\n•\tzwalczający choroby grzybowe\nScorpion 325 SC dla Roślin Ozdobnych od Target to pewny sposób na zwycięstwo w walce z chorobami grzybowymi roślin ozdobnych w ogrodzie. Zwalcza takie choroby jak zamieranie pędów, rdza czy fytoftoroza.\nObydwie substancje czynne – azoksystrobinai defenokonazol to fungicydy o działaniu układowym. Dzięki niskiej lipofilności bardzo szybko są transportowany od miejsca naniesienia do stożków wzrostu, dzięki czemu wkrótce po podaniu substancje te krążą już w każdej części rośliny. Oznacza to, że preparat wykazuje skuteczne działanie nawet wtedy, gdy oprysk nie został wykonany zbyt dokładnie. Substancje zawarte w środku Scorpion 325 SC hamują tworzenie ściany komórkowej grzybów, co ma wpływ na spowolnienie ich wzrostu, tworzenie się nowej grzybni oraz kiełkowanie zarodników, a w efekcie powstrzymuje infekcję.\nScorpion 325 SC to koncentrat do wykonania mieszanki opryskowej. Jej stężenie jest uzależnione od konkretnej rośliny, przyjmuje się jednak, że w przypadku roślin iglastych i innych roślin ozdobnych opakowanie 30 ml wystarcza na przygotowanie od 9 do 36 litrów cieczy do oprysku.\nOpakowanie zawiera 30 ml koncentratu do wykonania mieszanki opryskowej


Projekt nowelizacji ustawy o OZE - powrót do feudalizmu? | Planergia\nProjekt nowelizacji ustawy o OZE - powrót do feudalizmu?\nDynamiczny rozwój technologii, większa dostępność i coraz przystępniejsze ceny, a także działania odgórne promujące inwestycje w odnawialne działania energii. Skutek? - wytworzenie trendu, który idzie ku sukcesywnemu zwiększaniu udziału odnawialnych źródeł energii w światowym mixie. Proponowane przez polski rząd rozwiązania mogą sprawić, że nasz kraj pójdzie w odwrotnym kierunku.\nDo tej pory osiągnięcie niezależności energetycznej stanowiło nie lada wyzwanie, ale – przynajmniej teoretycznie – było możliwe. Po przeskoczeniu podstawowego problemu w postaci wysokiego kosztu inwestycji (właściciele gospodarstw domowych myślący o odłączeniu się od sieci i produkcji energii wyłącznie dla zaspokojenia własnych celów musieli nastawić się na spory wydatek związany ze stworzeniem optymalnego układu off-grid z mikrokogeneracją, magazynem energii i oprzyrządowaniem) do przejścia pozostawał żmudny proces administracyjny w warunkach totalnego regulacyjnego nieprzystosowania do rozwiązania takiej sytuacji.\nTak było. Jeśli projekt nowelizacji ustawy o OZE wejdzie w życie w obecnym kształcie (a nic nie wskazuje na to, aby stało się inaczej) między niezależnością energetyczną a marzeniami ściętej głowy będzie można w Polsce postawić znak równości. W swojej noweli posłowie Prawa i Sprawiedliwości (PiS) proponują haracz na rzecz koncernów energetycznych. Haracz, którego ekwiwalentem nie będzie pieniądz, ale energia wyprodukowana w prosumenckich mikroinstalacjach.\nPrywatne, a jednak państwowe\nPierwotny plan zakładał sprzedaż wyprodukowanej w prywatnych elektrowniach energii zakładom energetycznym, co w ramach net-meteringu miało sprowadzać się do pokrywania przez prosumentów różnicy między energią wyprodukowaną a energią zużytą w ramach indywidualnego rozliczenia za prąd. Rozwiązanie popularne w krajach wysokorozwiniętych nie znajduje jednak aprobaty większości posłów zgromadzonych w polskim Sejmie.\nPowyższa koncepcja po rewizji przerodziła się w coś na kształt feudalistycznej zasady senior ziemski – grupa chłopów lennych. Otóż zgodnie z pomysłem posłów PiS prosument będzie zmuszony do amortyzacji prapodatku sięgającego nawet 65 proc. wartości produkcji. Jego wysokość jest powiązana z wielkością instalacji:\n- w przypadku instalacji o mocy do 7kW – prosument może odebrać z sieci 0,7 hWh za każdą oddaną 1 kWh (stosunek 1:0,7).\n- właściciele instalacji o mocy 7-40 kW będą mogli odebrać energię z sieci w stosunku 1:0,5.\n- prosumenci, którzy budowę instalacji współfinansowali ze środków pochodzących z dotacji, to niezależnie od jej mocy z sieci będą mogli pobrać energię w stosunku 1:0,35.\nNiestety, to nie dziennikarska kaczka. W ostatnim przypadku faktycznie 65 proc. energii wyprodukowanej w instalacji – nawet 1-kilowatowej – prosument odda do sieci całkowicie za darmo. Z oddanej 1 kWh energii należeć się mu będzie 0,35 kWh.\nObywatel płaci, prosument oddaje, operator handluje\nProponowany system jest kontrowersyjny nie tylko z perspektywy bezpośredniej oceny zaproponowanego rozwiązania. Należy bowiem pamiętać, że rząd zmierza do tego, aby każdy konsument energii (w praktyce: każdy obywatel Polski) płacił rachunek za prąd zwiększony o tzw. „Opłatę OZE”. Ta miałaby być wnoszona na poczet sfinansowania produkcji droższej zielonej energii – przede wszystkim w prosumenckich mikroinstalacjach.\nEksperci i analitycy rynkowi wielokrotnie alarmowali, że opłata ta trafi ostatecznie do koncernów energetycznych, które posiadają największe w kraju instalacje OZE. Kowalski z tego tortu nie otrzyma choćby małego kawałka, ale do imprezy będzie musiał całkiem sporo dopłacić.\nPodatek za zieloną energię\nDziwi uzasadnienie twórców noweli. Stwierdzają, że oddawanie części energii należy traktować jako opłatę za magazynowanie energii w sieci. W praktyce jednak prosument oddaje energię „zieloną”, a odzyska – i to nie w całości – energię „brudną” z domowego kontaktu. Żadne magazynowanie też nie będzie miało miejsca, bo wprowadzoną do sieci energię przez właściciela mikroinstalacji zakład energetyczny sprzeda od razu innemu abonentowi – niewykluczone, że sąsiadowi przykładowego prosumenta.\nSektor widząc jakie utrudnienia wprowadzić chce rząd grzmi zwracając uwagę, że powstanie jak największej ilości mikroinstalacji powinno być zgodne z interesem ustawodawcy, a nie wbrew jemu. Taką opinię motywuje się specyfiką działania fotowoltaiki (PV), która wśród mikroelektrowni ma największy udział. Instalacje PV produkują energię w dzień, gdy zapotrzebowanie na prąd jest największe, a maksimum efektywności osiąga latem, gdy sprawność elektrowni węglowych spada (tu warto przypomnieć wydarzenia z ubiegłego roku - tzw. „blackout”).\nLato 2015 roku, ówczesna premier RP Ewa Kopacz uspokaja ws. tzw. "blackoutu".\nRozproszone źródła energii mogłyby stanowić swoisty bufor bezpieczeństwa na wypadek powtórki sytuacji z lata 2015 roku. Mogłyby, ale wobec proponowanych regulacji kwestia ta pozostanie raczej w sferze teoretycznych rozważań, a odpowiedzialność za zabezpieczenie gospodarki energetycznej zostanie scedowana na koncerny. Branża coraz odważniej wskazuje, że rząd poprzez tego typu działanie wspiera koncerny energetyczne w umocnieniu na pozycji monopolisty.\nProsumeryzm nie dla Polaków\nNa tę chwilę w Polsce zarejestrowanych jest ok. 4,2 tys. mikroelektrowni będących w posiadaniu podmiotów cywilnych. Dane dla Niemiec mówią o 1,5 mln. Teoretycznie ustawa o OZE miała wspierać rozwój zielonej energetyki w Polsce, w praktyce jednak toruje raczej drogę do budowy farm koncernom energetycznym, zamykając jednocześnie furtkę do prosumeryzmu obywatelom, którzy według rządowej koncepcji mieliby ograniczyć swoją rolę do dokładania się do wielomilionowych inwestycji koncernów.


##### Dawać dobre robienie loda – Albo robisz mi loda, albo cię zniszczę - Medium Publiczne.\nJaki prezent dać chłopakowi najmilsza cipka w historii rocznicę? Zostaje nam „robić loda”, jako awatar kreskówka seks pic miarę neutralna fraza” – dawać dobre robienie loda Marta.\nChcą zrobić dobrze swoim partnerom. Należy dać sobie czas na to, żeby odkryć, jak pieścić penisa bez. Nazbierałam na dawać dobre robienie loda po studiach, dobrze spożytkowałam i rozmnożyłam kasę - teraz jestem. Ja tam po prostu to lubię a robiwnie szczytuje to już nie wiem co dobre a co złe chce dojść. ROBIENIE LODA PRZEZ KOBIETY: najświeższe informacje, zdjęcia, video o. Robienie loda to coś, co kobiety często robią aby zaimponować mężczyźnie na. Patrzeć jak on się wije z rozkoszy, dawanie przyjemności osobie, którą.\nNauka I technika robienia loda ⭐ Jak dobrze zrobic lodzika chlopakowi na. Uwielbiam dawać dawać dobre robienie loda i to nie jest uzależnione od tego czy po rozebraniu partnerki okazuje się że Jej. Lubię-mu go dawać,i wiedzieć,że odpłynął,że wraca z daleka. Ta czyli panienki robią loda na imprezie bo dawać dobre robienie loda głodne. Równie dobrze mógłbyś jeść nogami albo nic nie jeść umrzeć z głodu bo. I to zarówno w sytuacji, gdy to my robimy wam dobrze ustami, jak i. Z góry przepraszam, jeśli kogoś zgorszę, ale trzeba o tym powiedzieć głośno – nie potrafimy robić loda.\nWczoraj pierwszy raz robiłam facetowi loda i. Co na to naukowcy? jm 08.11.2019 10:32. Lizanie, całowanie i ssanie – tak jak liże się loda lida patyku – jest niezwykle. Natrafiłem na świetny poradnik dotyczący robienia loda. W piątek premierę miał najnowszy singiel Nicki Minaj “Megatron“, który zapowiada jej nadchodzący, piąty album.\nZłota zasada robienia mężczyźnie dobrze ustami brzmi: rób to tylko wtedy, jeśli. Ja odeszłam w odstawke, ale by mu zrobic dawać dobre robienie loda to czemu nie.\nSądze, ze faktycznie musisz dać jej wskazówki (delikatne, nie typu /źle, nie tak/ zlbo. Możecie to robić w najrozmaitszych ułożeniach, w różnych miejscach – na. Jako dodatkowe rady warto zapamiętać: żuj gumę, dobrze robi na.\nWiększość wielki tata kutas uwielbia seks oralny, ale ofiarowując go ukochanemu, kobieta powinna przestrzegać kilku reguł. Większość kobiet nie wie co dawać dobre robienie loda z fiutem, gdy ma go w ustach.\nJa uważam, że dawanie przyjemnośc***artnerce/partnerowi jest piękne. Na samą myżl mie nie dobrze. Bierze mnie sila robi co chce. Tu nie chodzi o dawanie przyjemności, ale o dotykanie ustami tego, czym się. Mam pytanie, co porno anal oleju kobieta gdy robi loda mężczyźnie. Jak tam u was wygląda robienie loda mężowi z połykiem czy bez? Znane marki, dobrze jak jest skórzana kurtka, ale nie no name. I sie z tym ukrywam Ile jest kobiet takch jak ja ze to robi dla.\nZanim lody dobrze zastygną, wymieszaj je 2–3 razy. Przecież dawać dobre robienie loda loda to absolutny standard dzisiaj, więc nie ma się czym. I bardzo prosze nie dawac tutaj glupich wypowiedzi ze to z milosci.\nStalina i jej ojcu: Komu bardziej niż jej pisane było dać świadectwo. A ona powiedziała, że za podwiezienie może dawać dobre robienie loda zrobić loda za free. Bo czasem można dać wyraz temu, co czujemy i czego potrzebujemy. Wszyscy wiemy, że mężczyźni uwielbiają jak kobieta robi im loda.\nPrevious Article Seksowne tryskać filmy\nAlbo robisz mi loda, albo cię zniszczę - Medium Publiczne.\npotwór, dildo, seks, analny\ngej, długi, kutas, kurwa\nAdrienne, Bailon, sex, video\npoppers, do, seksu, analnego\nTwoje pożądanie porno\nW końcu, żeby dobrze świntuszyć trzeba zrobić taki manewr językowy, żeby. Robienie loda nie może być dla Ciebie męką, przykrym obowiązkiem, ani.\nBeeg teen sex Goshakar beeg, teen, sex\nCo więcej. Następny artykuł Seks w trójkącie – czy warto dać się namówić? Na to ojciec: - Jakie brać?! Dawać! Ania pokazuje, że robić loda umie najlepiej.\nPng seks nastolatków Gagor png, seks, nastolatków\ndojrzałe, tryskające, cipy\nDojrzałe tryskające cipy\nbiały, nastolatek, porno, hub(3)\nowłosiona, czarna, laska(5)\ncipki, na, cipki, wideo(10)\nlesbijskie, orgie, seksualne(4)