Jak oszczędzać na marketingu w czasach kryzysu? – Piszę teksty, których potrzebuje Twój biznes\nW swojej podróży po oceanach biznesu trafiłeś bądź trafiłaś na sztorm wywołany pandemią SARS-CoV-2. Możesz teraz zrobić dwie rzeczy. Albo zwinąć żagle i poczekać na lepszą pogodę, dbając o to, aby okręt jak najmniej ucierpiał, albo przebić się przez wzburzone fale i uciec przed nawałnicą. Bez względu na to, co wybierzesz, musisz dobrze znać swoją łajbę i wiedzieć, na co stać Twoją załogę.\nCzym na Twoim okręcie jest marketing? Żaglem, mapą i kompasem, a może sterem?\nOdejdźmy na chwilę od marynistycznych metafor. W powszechnej świadomości marketing to reklamy w mediach, promocje w sklepach i logo na koszulkach piłkarzy. Tylko że to nie jest marketing. Nie to, że marketingowcy nie zajmują się takimi sprawami, ale to tylko drobna część spraw, które spędzają nam sen z powiek.\nPomysłów na opisanie, czym jest marketing, było co najmniej kilka. W tym artykule znajdzie się miejsce dla moich dwóch ulubionych.\nStrasznie dawno temu Edmund Jerome McCarthy opisał 4P marketingu (znane też jako marketing mix). Wbrew pozorom w biznesie i marketingu przez lata niewiele się zmienia. Dlatego przypomnę, o co chodzi.\nProduct, czyli produkt, usługa, cokolwiek co sprzedajesz. Co to jest, czy robisz to dobrze? Najlepiej? Z jakich technologii korzystasz? To kompletna nowość, czy dobrze znane rozwiązanie?\nPromotion, czyli promocja to reklama, PR, sponsoring, etc. Wszystkie działania, którymi chcesz przekonać ludzi, żeby zostali Twoimi klientami.\nPlace, czyli dystrybucja. Gdzie można kupić Twój produkt? Ile kliknięć musi wykonać klient, aby w końcu zapłacić za towar zamówiony online? Dowieziesz go pod drzwi, czy będę musiał stać w kolejce na poczcie?\nPrice, czyli cena. Ile kosztuje to, co sprzedajesz? Jesteś tańszy, czy droższy od konkurencji? Mam szansę na jakiś rabat?\n5 sił działających na rynku\nZaskoczyłem Cię tym, że większość Twojego biznesu to właśnie marketing? Ale to dopiero pierwsza koncepcja. Drugą z moich ulubionych koncepcji marketingowych opisał w swoim artykule z 1979 roku Michael Eugene Porter. Zgodnie z założeniami analiza 5 sił Portera pozwala ocenić atrakcyjność danego rynku.\nNowe wejścia – jak łatwo jest zacząć działać na Twoim rynku? Jakie są bariery wejścia na rynek i ryzyko pojawienia się nowej konkurencji?\nSiła negocjacyjna dostawców – czy to Ty dyktujesz warunki dostawcom, czy oni Tobie?\nSiła negocjacyjna klientów – podobnie, czy klient może w każdej chwili odejść do konkurencji, gdzie dostanie to samo, a nawet więcej?\nZagrożenie substytutami – moja ulubiona. Wiesz w ogóle, jakie są substytuty Twojego produktu? Czy potrzebę, którą zaspokaja, da się ugasić czymś innym?\nZażartość konkurencji na rynku – wykańcza Was wojna cenowa, czy może tort jest na tyle duży, że starczy dla każdego?\nMoim zdaniem marketing to najogólniej mówiąc wszystko, co dotyczy Twojej obecności na rynku. Dlatego oszczędzanie na marketingu sprowadza się do poprawy działania Twojego biznesu. Bo najlepiej oszczędzać poprzez optymalizację działań.\nJak zacząć wydawać mniej na marketing?\nW sytuacjach kryzysowych zaczynamy bardziej przyglądać się wydatkom. Generalnie zawsze warto oszczędzać. Kiedy jest kryzys, a hajs się nie zgadza, tym bardziej chcesz wydawać mądrze. A dlaczego na marketingu? Cóż, dla wielu biznesmenów to właśnie tzw. marketing jest pierwszy do cięć. Czy mają rację?\nTo zależy. Ważne, żeby nie zmieniać kursu na ślepo i nie ciąć kosztów bez zastanowienia.\nMożesz do tego podejść z dwóch stron. Najlepiej z obu naraz. Najpierw sprawdź jednak, co u Ciebie działa, a co nie. Mam nadzieję, że znasz liczby i wiesz, co przynosi Ci pieniądze, a co je zabiera? Już w latach 50. Peter Drucker zwracał uwagę, aby porzucić działalność, na której nie zarabiasz, a poświęcić się temu, co przynosi zysk.\nKiedy więc już sprawdzisz, co jest czym, proponuję Ci dwa działania.\nPo pierwsze robić jeszcze lepiej to, co działało dotychczas. Z drugiej strony warto przyjrzeć się nieefektywnym działaniom. Być może da się je usprawnić i zaczną przynosić zysk? Jeśli nie, przestań tracić na nie czas i energię. To zbędny balast dla Twojej firmy.\nCo konkretnie masz zrobić? Zwijać żagle, czy pruć cała naprzód? Na to pytanie nie da się odpowiedzieć bez choćby pobieżnego audytu. W następnym fragmencie przeczytasz o sposobach na zoptymalizowanie wydatków na marketing, a konkretnie na promocję Twojego biznesu.\nJak wydawać mniej na promocję – 7 sposobów\nTo, który z poniższych pomysłów wybierzesz, powinno zależeć od analizy Twojej firmy i jej obecnej sytuacji. Wiele będzie zależało również od etapu rozwoju Twojego biznesu. Nie przedłużajmy jednak. Oto lista:\nOutsourcing – jeżeli dotychczas wszystko było na Twoich barkach, może paradoksalnie warto zlecić niektóre działania komuś, kto się w nich specjalizuje (np. SEO, Content Marketing, Social Media marketing). Ekspert osiągnie lepsze efekty od Ciebie, a Ty zyskasz czas na to, za co płacą Ci klienci;\nZrób To Sam – z drugiej strony, jeżeli dopiero zaczynasz, o wiele rzeczy możesz zadbać samodzielnie (strona www, social media, blog firmowy). Najbardziej podstawową wiedzę o promocji i marketingu w ogóle, możesz zdobyć praktycznie za darmo w Internecie. Jeżeli więc masz więcej czasu niż pieniędzy, spróbuj zrobić coś samodzielnie. Co więcej, w przyszłości lepiej zrozumiesz zatrudnianych marketingowców;\nSocial media – nie każda firma musi być na Facebooku. Zresztą na tym rynku też jest z czego wybierać: FB, YouTube, Instagram, TikTok, Twitter, Pinterest, LinkedIn, Vkontakte i wiele innych. Zanim podejmiesz decyzję, zastanów się, które z mediów społecznościowych odpowiada Twojej firmie. To będzie zależało od tego, kim są Twoi klienci, z jakich mediów oni korzystają, a także jaki charakter ma marka Twojego biznesu. Wielką zaletą mediów społecznościowych jest to, że umożliwiają dotarcie z reklamą do bardzo dokładnie określonych grup odbiorców. Dzięki temu nie marnujesz pieniędzy na komunikację z kimś, kto i tak nie kupi Twojego produktu;\nWłasna strona – warto być w mediach społecznościowych, ale poza nimi przydaje się mieć też coś na własność. Facebook, YouTube czy TikTok w każdej chwili mogą zmienić zasady. To ich prywatny folwark i wchodząc tam, musisz dostosować się do obowiązujących zasad. Twoja strona internetowa stawia zdecydowanie mniej ograniczeń. Możesz tam publikować dokładnie to, co chcesz i czego potrzebują Twoi klienci. W dodatku jest to nie tylko kanał promocji, ale także dystrybucji.Własna strona www to również jeden z podstawowych sposobów wdrożenia marketingu treści. To tutaj (np. na firmowym blogu) możesz publikować szczególnie wartościowe Case Study, opisywać pomysły na zastosowanie Twojego produktu czy pokazywać jak wyglądają pewne procesy od kuchni. To wszystko wpływa na postrzeganie Twojej firmy i budowanie zaufania. Okraszone dobrym copywritingiem teksty będą świetnym narzędziem sprzedażowym. W dodatku odpowiednio zaprojektowane treści są istotne z punktu widzenia pozycjonowania, a więc docierania do Twoich przyszłych klientów;\nE-book – w dodatku darmowy! Oczywiście nie do końca. W środku Twój czytelnik znajdzie wartościowe informacje. Np. dogłębne Case study wprost z Twojej branży. Albo praktyczne porady, jak jeszcze lepiej wykorzystać możliwości Twojego produktu. W zamian niech poda swój adres e-mail do Twojego newslettera. Nawet jeśli jeszcze go nie masz;\nNewsletter – to kolejny sposób na docieranie do odbiorców z pominięciem płatnych mediów. Jeżeli stworzysz newsletter tak, żeby był wartościowy dla czytelników, uda Ci się nawiązać z nimi relację, która w dłuższym okresie przełoży się na lepsze postrzeganie marki, lojalność klientów i wyższą sprzedaż;\nAutomatyzacja marketingu – wdrożenie systemu komputerowego, który zbiera i analizuje dane o potencjalnych i rzeczywistych klientach, a następnie tworzy odpowiednie oferty. Taki system może też zająć się malingiem, upsellingiem czy cross-sellingiem. Automatyzacja marketingu pozwala również mierzyć efektywność różnych działań. Dzięki temu możesz stale poprawiać skuteczność sprzedaży.\nGdzie znaleźć specjalistów od marketingu?\nKryzys związany z koronawirusem sprawił, że wielu przedsiębiorców po raz pierwszy dokładnie przygląda się swojemu biznesowi. Sytuacja, w której się znaleźli, jest odpowiednim momentem nie tylko na refleksję, ale także na ucieczkę do przodu. Mam tu na myśli poprawienie i nawet zintensyfikowanie działań marketingowych. Klienci, których teraz przyciągniesz, zostaną też w czasach prosperity. Innych przyciągnie sława Kapitana, który przeprowadził swój okręt przez niespokojne wody.\nNie wszystko dasz radę zrobić na własną rękę. Napisz do mnie, żebym Ci w tym pomógł. Jeżeli potrzebujesz wsparcia spoza moich specjalności, znam odpowiednich ludzi, którzy się tym zajmą.\nmain picture: https://pixabay.com/users/mohamed_hassan-5229782\n← Misja: Black Friday


6 grudnia Mikołaj miał prawdziwą niespodziankę dla uczniów klas pierwszych naszej szkoły: przy pomocy samorządu szkolnego urządził dla nich otrzęsiny. Pierwszacy ze swoimi wychowawcami bohatersko rywalizowali w różnych konkurencjach.\nMikołajki w Instytucie Goethego\nW mikołajki 6 grudnia, wraz z koleżankami i kolegami z Liceum Ogólnokształcącego w Sobolewie, pod opieką p. Izabeli Huńczak uczestniczyliśmy w Warsztatach w Instytucie Goethego w Warszawie.\nMiło nam poinformować, że 30 listopada 2017 r. nasza uczennica - Angelika Kutwińska - otrzymała Stypendium Prezesa Rady Ministrów. 41 uczniów ze szkół funkcjonujących na terenie Siedleckiej Delegatury Mazowieckiego Kuratorium Oświaty otrzymało okolicznościowe dyplomy. Uroczystość odbyła się w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 im. Stanisława Staszica w Siedlcach i została uświetnio...\nŚwiatowy Dzień Walki z AIDS ...\n„Wiedza o AIDS kluczem do zdrowego życia” 1 grudnia obchodzimy Światowy Dzień Walki z AIDS. Liczne kampanie i akcje odbywające się w tym czasie mają upowszechniać wiedzę o wirusie i chorobie, mają zwrócić uwagę świata na problemy wynikające z epidemii HIV/AIDS. Symbolem solidarności z osobami żyjącymi z HIV i AIDS i ich bliskimi jest czerwona kokardka -\nBIBLIOTEKA: BIBLIOTEKA POLECA\nNa długie, grudniowe wieczory biblioteka naszej szkoły poleca dobrą książkę!\nPejzaż Morski Malowany Światłem\n„Pejzaż Morski Malowany Światłem”\nW dniu 17 maja b.r. w Muzeum Ziemi Garwolińskiej w Miętnem przy Zespole Szkół\nRolniczych w Miętnem została otwarta wystawa fotograficzna „Pejzaż Morski Malowany Światłem”.\nCzytaj więcej: Pejzaż Morski Malowany Światłem\nZSR Miętne czci pamięć 1.Pułku Strzelców Konnych\nCzytaj więcej: ZSR Miętne czci pamięć 1.Pułku Strzelców Konnych


Wąż wyciągowy przesyłowy PUR lekki SP fi 82 do spożywki, Wąż odciągowy PU L DN 82 SP, Wąż ssawno tłoczny PUR lekki SP 82, Wąż ssawny nadmuchowy PUR-L SP 82 odporny na ścieranie, Przewód elastyczny PU SP DN 82 do spożywki,\nStrona głównaWęże do kontaktu z żywnościąWęże / Przewody elastyczne PUR lekki SP gr. 0,7 mmWąż wyciągowy przesyłowy PUR Lekki SP fi 82\nWąż wyciągowy przesyłowy PUR Lekki SP fi 82\nNetto: 117,63 zł\nBrutto: 144,69 zł\n137,45 zł / m\n130,22 zł / m\n122,98 zł / m\nCena brutto za metr po rabacie przy zamówieniu od 40 metrów do 50\n115,75 zł / m\nWąż elastyczny PUR lekki SP fi 82 wyciągowy przesyłowy do odciągu, transportu grawitacyjnego, pneumatycznego i podciśnieniowego materiałów sypkich, suchych artykułów spożywczych ziarna zbóż, cukru, mąki, kukurydzy itp. Wąż odciągowy PU SP DN 82 stosowany w przemyśle spożywczym, tytoniowym, w elewatorach do napowietrzania. Wąż przemysłowy ssawno tłoczny PUR lekki SP 82 spełnia wymagania Dyrektywy UE 2002/72/EC, Rozporządzenia PE 1935/2004 w zakresie cech organoleptycznych i migracji globalnej dla płynów modelowych A, B, C; Wąż ssawny nadmuchowy PUR-L SP 82 odporny na ścieranie posiada atest PZH i jest odporny na hydrolizę i mikroorganizmy.\nwąż ssawno tłoczny PUR-L SP 82, wąż ssący PUR-L SP 82, wąż ssawny PUR-L SP 82,\nwąż gładki wewnątrz PUR-L SP 82, wąż karbowany z zewnątrz PUR-L SP 82,\nwąż elastyczny PUR-L SP 82, przewód elastyczny PUR-L SP 82,\nWąż wyciągowy przesyłowy PUR Lekki SP fi 125\nNetto: 186,39 zł\nBrutto: 229,26 zł


3. Pokrycie terenu i użytkowanie ziemi dla planowania urbanistycznego i przestrzennego. - InCoNaDa\nHome Zadania 3. Pokrycie terenu i użytkowanie ziemi dla planowania urbanistycznego i przestrzennego.\n3. Pokrycie terenu i użytkowanie ziemi dla planowania urbanistycznego i przestrzennego.\nDotyczy ceny wymagań planowania urbanistycznego i przestrzennego pod kątem informacji o pokryciu terenu / użytkowani ziemi i zmianach oraz badaniem potencjału produktów CLMS pod kątem wymagań i obowiązków planowania przestrzennego i urbanistyk w Polsce i Norwegii. Koordynator: Politechnika Łódzką (ŁUoT).\nZadanie 3.1: Ocena potrzeb urbanistyki i planowania przestrzennego w kierunku informacji geoprzestrzennej o LU i zmianach LU.\nZadanie 3.2: Mapowanie i monitorowanie zmian pokrycia terenu i użytkowania ziemi.\nZadanie 3.3: Ocena powierzchni biologicznie czynnej.\nZadanie 3.4: Dostęp publiczny do zielonych terenów miejskich.\nPierwszy rezultat: Został dostarczony raport dotyczący potrzeb urbanistyki i planowania przestrzennego w zakresie geoprzestrzennych informacji o pokryciu terenu, użytkowaniu terenu oraz zmianach pokrycia terenu w Polsce i Norwegii.\nObecnie koncentrujemy się na ocenie przydatności produktów i danych programu Copernicus do obliczania powierzchni biologicznie czynnych. Badania prowadzone są z wykorzystaniem wysokorozdzielczych warstw programu Copernicus: Imperviousness, Tree Cover Density oraz Small Woody Features.\nPrzykład powierzchni biologicznie czynnych uzyskanych z LMS Copernicus dla miasta Łodzi i okolic z nałożonymi granicami jednostek pomocniczych.\n2. Zaprojektowanie i stworzenie prototypu aplikacji internetowej dostosowanej to potrzeb użytkowników.


Dlaczego jeszcze nie masz biologicznej oczyszczalni ścieków? - NEI Doradztwo finansowe\nJeżeli mieszkasz na terenach wiejskich a zwłaszcza w tak zwanej zabudowie rozproszonej to na pewno jesteś także świadomym tego że trudno jest do twojej posesji doprowadzić klasyczną kanalizację sanitarną.\nZresztą na pewno twoje wizyty w urzędzie gminy już ni raz przekonały cię o tym, że jest to po prostu niemożliwe. Czy wobec tego pozostaje tobie tylko i wyłącznie klasyczne stare szambo? Na szczęście nie. Albowiem być może jeszcze nie wiesz o tym ale już od dawna działa w Polsce pewna znakomita firma która zajmuje się sprzedażą innowacyjnych pomysłów budowlanych. A jednym z nim są biologiczne oczyszczalnie ścieków. I właśnie taką oczyszczalnie jeśli tylko będziesz chciał możesz sobie w każdej chwili kupić właśnie w tym znakomitym podmiocie. Radzimy zatem tobie żebyś najlepiej już teraz nawiązał z nim jak najbliższy kontakt. Jest to naprawdę bardzo proste. Wystarczy że już teraz klikniesz w link do jego strony internetowej. Masz go podanego poniżej.\nO jakich oczyszczalniach ścieków powinniśmy teraz pomyśleć?\nCo prawda na rynku jest teraz wiele znakomitych oczyszczalni ścieków różnego rodzaju ale może ty,m na przykład do twojej stojącej na uboczu firmy chciałbyś kupić sobie biologiczną oczyszczalnię ścieków. Czy jest to trudne? Na szczęście nie. Zachęcamy cię w tym miejscu do tego żebyś jak najszybciej wszedł na stronę internetową pewnej znakomitej firmy. Link do niej masz podany poniżej. Już teraz warto a nw twoim przypadku nawet trzeba nawiązać z tą firmą jak najbliższy kontakt. I na pewno nie pożałujesz tego nigdy. Albowiem współpraca z nią to sama przyjemność.\nO czym z pewnością przekonasz się już niebawem. Jednak najpierw nie zwlekaj z nawiązaniem jak najbliższego i jak najbardziej pewnego kontaktu z tą doskonała firmą którą bez wątpienia jest https://ekointech.pl. Bardzo szybko przekonasz się o tym że szeroko rozumiana współpraca z tym podmiotem to prawdziwa przyjemność. A zatem już teraz ją w tym miejscu rozpocznij dla poprawy szeroko rozumianego stanu technicznego twojej posesji.


Powrót do Klanów | Wojownicy Wiki | Fandom\nStrony używające magicznych linków ISBN, Artykuły z niegotowymi sekcjami, Książki,\n“ KONIEC PODRÓŻY ZWIASTUJE DRAMATYCZNE WYBORY ”\n9 Czerwca 2009 10 Grudnia 2019\nPowrót do klanów (ang. Return to the Clans) – ostatnia książka z serii Tygrysia Gwiazda i Sasza. Pośrodku znajduje się Sasza, a pod nią, z lewej strony jest Jastrząb i Kijanka, a z prawej strony Ćma.\n“ Sasza wróciła do lasu, aby wychować swoje kocięta - Ćmę, Jastrzębia i Kijankę. Jest pewna, że udaje jej się trzymać z dala od wścibskich oczu Klanu Cienia, ale Tygrysia Gwiazda nadal nawiedza ją w snach. Kotka boi się, że przywódca Klanu Cienia wkrótce dowie się o istnieniu kociąt. Gdy nadchodzi pora nagich liści Sasza zaczyna zastanawiać się, czy jej kocięta nie zaznałyby lepszego życia jako wojownicy, w klanie, który będzie ich chronił i trenował. ”\n“ Niesamowite, chociaż smutne zakończenie historii Tygrysiej Gwiazdy i Saszy. Powrót do klanów to wspaniała opowieść o wyjątkowej, niezłomnej i mądrej kotce. Sasza pokonała w swoim życiu wiele trudności i chociaż bywało ciężko, nigdy się nie poddawała. Życie nie szczędzi jej jednak kolejnych problemów. Czy odnajdzie swoje miejsce w świecie? Jaką przyszłość wybierze dla swoich kociąt? Ta krótka historia trafia czytelnika prosto w serce. Warto przeczytać!\n—Monika Maliszewska, maitiribooks.wordpress.com\nReturn to the Clans (EN), HarperCollins (Miękka okładka), 9 czerwca 2009\nГлавный выбор (RU), Tokyopop (Miękka okładka), 25 czerwca 2011\n返回族群 (CN), Future Publishing (Miękka okładka), 1 stycznia 2012\nPowrót do klanów (PL), Nowa Baśń (Miękka okładka), 10 grudnia 2019\nChoć "Powrót do klanów" jest reklamowane jako manga, tak naprawdę nią nie jest: komiks ten nie pochodzi z Japonii, nie został narysowany przez mangakę i nie czyta się go od lewej do prawej.


Wypożyczalnia samochodów Warszawa a fitness | Nowinki w rozporządzeniach prawnych i podatkowych\nWypożyczalnia samochodów Warszawa a fitness\nopublikowano piątek, luty 8. 2019 at 10:41\nOstatnia aktualizacja piątek, luty 8. 2019 at 10:41\nWypożyczalnia samochodów Warszawa! Istota motywacji\nFitness jest słowem pochodzenia obcojęzycznego, które zostało zaczerpnięte z języka angielskiego. gdzie pełni funkcję przymiotnika lub rzeczownika. W licznych wypowiedziach termin fitness definiowany był jako ćwiczenia fizyczne. W wielu sytuacjach oznaczał on również ćwiczenia fizyczne odbywające się przy muzyce. Analiza ukazuje, iż należy zadać pytanie: czy fitness jest pojęciem prawidłowo definiowanym oraz co oznacza pojęcie fitness. Warto jest również postawić na wypożyczalnia samochodów Warszawa http://www.4rent.waw.pl.\nPod pojęciem fitness należy rozumieć w szczególności dobro fizyczne, jak i również psychiczne samopoczucie. W związku z czym wyraża zdolność człowieka do zwiększonej odporności na wysiłek czy stres w życiu codziennym. Należy skupić się na ćwiczeniach fizycznych i odpowiednio zbilansowanej diecie. Następnie należy wskazać, że pojęcie “fitness” jest określane pojęciem dość skomplikowanym. Wyraża ono gównie aktywność sportową z którą można mieć do czynienia na siłowni, klubie sportowym czy domu. Chodzi w szczególności o to, aby zbudować i wzmocnić swój organizm, a następnie go ustabilizować. Nie należy wtedy zdecydować się na szybsze przemieszczanie i rozwiązanie jakim jest wypożyczalnia samochodów Warszawa. Omawiając motywację do ćwiczeń należy wskazać, czym jest owa motywacja. Motywowanie polega na wpływaniu na postawy i zachowania człowieka za pośrednictwem określonych bodźców, które przekształcają się w motywy działania uruchamiające jego aktywność. We wczesnych teoriach instynktów zachowania uważano za determinowane strukturą biologiczną. Sądzono, że instynkty odpowiadają nie tylko za uruchomienie danego zachowania, lecz również za jego kierunek oraz wytrwałość w aspekcie wypożyczalnia samochodów Warszawa.\nJednak literaturą przewodnią jest pozycja naukowa pod tytułem ,,Motywacja jako wymiana – modele relacji między pracownikiem, a organizacją”. Została tam umieszczona następująca myśl: ,,Żyjemy dzięki motywacji, dzięki temu, że nam się chce robić to czy tamto, uczyć się, pracować, dbać o własne zdrowie czy cokolwiek jeszcze. Żyjemy dzięki temu, że nam się chce żyć. Motywacja jest więc tym, co nas wprawia w ruch, co sprawia, że mamy jakieś cele i decydujemy się na ich realizację . Motywacja to zespół czynników skłaniających nas do inicjowania, ukierunkowania i podtrzymywania określonej działalności. Coraz więcej osób w tym aspekcie stawia na wypożyczalnia samochodów Warszawa.\nLiczba motywów, które wpływają na nasze myślenie i działanie jest bardzo duża, jednak socjologowie uważają, że dwa motywy społeczne są ważne szczególnie. Pierwszy dotyczy potrzeby posiadania słuszności, dotarcia do prawdy i zachowania się odpowiedniego do sytuacji. Drugi natomiast to potrzeba podtrzymania poczucia własnej wartości. Oba te motywy często pozostają ze sobą w sprzeczności. Zgodnie z literaturą przedmiotu motywowanie to wpływ społeczny, którego celem jest skłonienie do lepszej pracy. Skuteczność motywowania zależy od cech ludzi, na których bodźce są skierowane a więc od charakterystyki ich osobowości, przyswojonych wzorów kulturowych, poziomu wiedzy i umiejętności, jeżeli chodzi o wypożyczalnia samochodów Warszawa. Ludzie różnią się swoimi cechami, a ponadto cechy te nie są niezmienne; ulegają one zmianom pod wpływem rozmaitych okoliczności. Bodźce skutecznie oddziałujące na danego pracownika w danym czasie mogą być zupełnie nieskuteczne, gdy zastosuje się je do innych pracowników lub do tego samego pracownika w innym czasie. Stwierdzenie to oznacza podstawową trudność w projektowaniu systemu bodźców, które powinny być zarówno zindywidualizowane, jak i zmienne w czasie.\nW systemie motywowania jest istotny dobór motywatorów w odniesieniu do indywidualnych cech firmy. System motywacyjny, stanowi zespół oddziaływań ukierunkowanych na pracowników oraz przedsięwzięć zwiększających komfort na stanowiskach pracy oraz innych czynników pracy, które wyzwalają pomysłowość, inicjatywę i zaangażowanie zatrudnionych pracowników na rzecz realizacji misji i celów przedsiębiorstwa. Każda organizacja powinna stworzyć własny system motywacyjny, dostosować go do pracowników, specyfiki wykonywanego zajęcia oraz możliwości. System motywacyjny opiera się na środkach motywacyjnych. Każda organizacja powinna stworzyć własny system motywacyjny, dostosować go do pracowników, specyfiki wykonywanego zajęcia oraz możliwości. System motywacyjny opiera się na środkach motywacyjnych. Można do nich zaliczyć: środki przymusu; środki zachęty (środki płacowe oraz pozapłacowe) czy środki perswazji.\nJak widać powyżej do pierwszych środków motywacyjnych autor pracy zaliczył środki przymusu, podstawowymi formami są nakazy, rozkazy, polecenia oraz zalecenia. Zakładają podporządkowanie zachowań pracownika interesom i woli kierownika. Motywacja do poszczególnych ćwiczeń fitness może być różnorodna. Jest to uzależnione od chęci poprawy własnej kondycji po zdecydowanie lepszą koordynację ruchową. W związku z czym, dzięki ćwiczeniom fitness można poprawić swój wygląd zewnętrzny i sylwetkę, co skłania do sięgnięcia po ten oto rodzaj aktywności. W związku z czym dzięki ćwiczeniom fitness trenuje się zróżnicowane grupy mięśni w organizmie każdego z nas. Wtedy na szczególną uwagę zasługuje wypożyczalnia samochodów Warszawa. Zgodnie z analizą licznych materiałów źródłowych można zauważyć, iż dobra koniunktura branży fitness widoczna jest w szczególności w zwiększającej się liczbie ośrodków posiadających wyposażenie sportowe. W związku z czym, duża liczba klubów sportowych, żeby utrzymać pozycję na rynku poszerza zaproponowaną przez siebie ofertę. Bardzo istotną cechą jest fakt, że w asortyment fitness inwestują w ówczesnych czasach: Państwowe Ośrodki Sportu i Rekreacji, Hotele, Ośrodki SPA & Wellness czy sanatoria, gdzie można dotrzeć za pomocą wypożyczalnia samochodów Warszawa.\nObecne kluby różnią się od swoistych obiektów sportowych, które działały w Polsce przed kilkoma latami temu. Ówcześnie istotne są jakość i wysoki poziom usług, które bez wątpienia determinują pozycję klubów w danych oczach potencjalnych klientów. Branżę fitness, z uwagi na obraz siłowni sprzed wielu lat postrzegano jednak z przymrużeniem oka. Omówiony segment przeszedł duże przeobrażenia na rzecz wysokich inwestycji w jakość usług i dostosowania oferty do potrzeb klientów. Należy wskazać, iż firmy działające na omówionym polu odnotowują istotne zwroty z inwestycji, co umacnia omawianą branżę. Poza tym szacowana wartość rynku fitness wynosi przeszło 1 mld zł. To właśnie w perspektywie niespełna trzech lat może wzrosnąć nawet trzykrotnie. Specjaliści w dziedzinie fitness wskazują, że na rynku pojawia się zdecydowanie większa liczba produktów, które są przeznaczone dla tych osób prowadzących bez wątpienia zdrowy styl życia, jak i również sportowców. Jednak należy wskazać, iż rozpoczynając od produktów spożywczych oraz suplementów diety, przez odzież czy akcesoria nakierowane na wypożyczalnię samochodów Warszawa.\nAspekt ten kończy się na serii zróżnicowanego rodzaju usług. Za przykład można wskazać, iż aplikacje mobilne stanowią źródło promocji dla funkcjonujących marketerów. Zwłaszcza, że dają bardzo dobre możliwości targetowania zarówno pod względem lokalizacji, czy zainteresowania oraz rodzaj uprawianego sportu. Po pierwsze istnieje bardzo ważna możliwość zamieszczenia reklam w konkretnie podanych aplikacjach mobilnych. Należy mieć jednak na uwadze, że marketerzy powinni wybierać te aplikacje związane z wybranym, a jednocześnie promowanym produktem. Pamiętajmy jednak, iż jest to określane minimalistycznymi działaniami. Należy tu omówić problematykę marki, która jest bardzo ważną kwestią w branży fitness, gdzie coraz częściej można skorzystać z opcji jaką jest wypożyczalnia samochodów Warszawa. Marka wskazuje, funkcjonującemu nabywcy pochodzenie wyrobu czy usługi i ochrania klienta oraz producenta przed konkurentami, którzy oferowaliby produkty wyglądające identycznie oraz oferowane przez tegoż sprzedawcę. W tym znaczeniu marka jest tożsama z pojęciem znaku towarowego.


naftamed sanok | 4f sanok\n24.03.2016 / 11:34:33 PM dodane przez Adam\nNa Skrzyżowaniu ulic trasa skręca w lewo, prowadzi krótko ul.\nTags: sanok vs jastrzebie live, busy krosno krakow, where is bank in poland, zaklad energetyczny sanok\nmuzeum beksinskiego sanok\n15.07.2016 / 10:38:28 AM Dodane przez Zbigniew\ndo czasów obecnych. PPKiUG „KRUSZGEO” S. A. z siedzibą w Rzeszowie oferuje do sprzedaży kompleks terenów objętych prawem wieczystego użytkowania gruntów łącznej powierzchni 7,0122 ha położonych w miejscowości Ostrów gmina Przemyśl. Zarząd Spółki Sanok RC S. A.\nTags: arena sanok slizgawki, rozklad jazdy mks sanok 2016, odziez wloska hurtownia, sts na zywo\n02.06.2016 / 04:42:35 PM Dodane przez Zenek\nTo serwis, w którym bardzo szybko znajdziesz noclegi oraz hotele w każdym regionie Polski. Darmowe ogłoszenia Poznań, dodawaj bezpłatne ogłoszenia drobne z Poznania - praca, nieruchomości Poznań, motoryzacja, oferty kup i sprzedam. Funkcjonariusze z lubaczowskiej komendy Policji zatrzymali dwóch mężczyzn podejrzewanych uprawę konopi indyjskich. Ethnographic Park of Sanok is one of the most beautiful open-air museums in Europe. Poniżej znajdują się podstawowe wymagania dla dostawców Sanok Rubber Company S. A. 17160 akcji zwykłych na okaziciela, za cenę jednostkową 4,85 zł. Od 1867 roku władze miasta przyznają tytuł Honorowego Obywatelstwa Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka, które otrzymują osoby szczególnie zasłużony dla Sanoka oraz wybitne osobistości. Wszystkie zdjęcia pochodzą z 24/09/2009, w razie gdyby któryś rozkład był nieaktualny - bardzo proszę kontakt. Ceremonia otwarcia, w której będzie brał udział Członek Komitetu Honorowego Burmistrz Miasta Sanoka Pan Tadeusz Pióro planowana jest na 5 lutego na godzinę 10. 00.\nTags: spodnie meskie wrangler, krakow pks, lpr sanok, sanok przemyska 24\n03.12.2016 / 09:47:42 AM Dodane przez Hania\nPodsumowując, czara goryczy się przelała, zwracamy się z prośbą do Burmistrza i Rady Miasta. Praca w biurze sprzedawca - jako lektor j. angielskiego w do sprzedania przytulne, ciepłe i bardzo słoneczne mieszkanie na osiedlu młodych w olkuszu. Z przyjemnością informujemy, iż Kapituła Konkursu Najwyższa Jakość Quality International 2015 przyznała firmie PKS w Rzeszowie S. A. tytuł Laureata oraz Brązowe Godło w kategorii QI SERVICES - usługi najwyzszej jakości (Usługi dowozu dzieci i młodzieży do placówek oświatowych). Patronem naszego stoiska był Ośrodek Informacji Osób Niepełnosprawnych w Sanoku. Rozpatrzenie wniosku Burmistrza Miasta w sprawie odwołania Skarbnika Miasta Sanoka, z ewentualnym podjęciem uchwały w tej sprawie. Prawobrzeżna strona Sanoka oraz część powiatu sanockiego dostały się w okresie 1939-1941 pod okupację sowiecką. Podczas pobytu w Sanoku warto również odwiedzić Muzeum Historyczne oraz Muzeum Budownictwa Ludowego, będącego jednym z największych skansenów w Europie. Nieruchomości Sanok na sprzedaż i do wynajęcia-Giełda ogłoszeń nieruchomości-Kupno i sprzedaż nieruchomości: domy, mieszkania, lokale, działki i budynki.\nTags: samochody sanok, monter wentylacji, xbox sanok, bona sanok\nsanok kochanowskiego 25 sanok hm sp 1 sanoku kot brytyjski oddam anonse samochodowe sanok walbrzych karczma sanok imprezy sanok sanok cmentarz centralny sanok dawid kwiatkowski sanok szpital\n4f sanok dumnie wspierany przez Kredyty Sanok


Dziewczynka, która przestała mówić - Casey Watson - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Dziewczynka, która przestała mówić - ebook\nOpis ebooka Dziewczynka, która przestała mówić - Casey Watson\nOpinie o ebooku Dziewczynka, która przestała mówić - Casey Watson\nCytaty z ebooka Dziewczynka, która przestała mówić - Casey Watson\ndobycie tej posady było dla mnie prawdziwym spełnieniem marzeń i wciąż jeszcze czasem musiałam się uszczypnąć, żeby się upewnić, że nie śnię. Owszem, pracowałam już z młodymi ludźmi, ale nigdy dotąd w warunkach\nFragment ebooka Dziewczynka, która przestała mówić - Casey Watson\n© Kendra Wolford/iStock/Thinkstock\nOriginally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd. under the title The Girl Without A Voice\nRóżne bywają zajęcia, ale dla mnie zawsze idealną pracą była taka, w której budząc się w poniedziałek rano, nie miałam pojęcia, co przyniesie nadchodzący tydzień.\nWłaśnie taki zawód wykonywałam, więc naprawdę się cieszyłam, że moje życie w domu jest tak przewidywalne.\n– Maaamo! – dobiegł z piętra płaczliwy głos mojej córki. – Nie mogę znaleźć drugiego czarnego buta. Za pięć minut muszę wyjść, a nie mogę go nigdzie znaleźć! Nie widziałaś mojego buta? Ktoś na pewno go gdzieś przełożył!\nPokręciłam głową i westchnęłam. To było typowe dla Riley. Miała osiemnaście lat i pod wieloma względami byłyśmy do siebie bardzo podobne. Obie miałyśmy czarne włosy, taki sam śmiech, podobała nam się taka sama muzyka i takie same ubrania. Ale jedno niewątpliwie nas różniło. O ile moją życiową misją było porządkowanie całego świata, Riley stanowiła moje przeciwieństwo: była najbardziej niezorganizowaną osobą, jaką znałam. Dobrze wiedziałam, gdzie może być jej but. Jak zwykle, dokładnie w tym samym miejscu, w którym wylądował, kiedy zrzuciła go z nogi.\nPoszłam jednak na górę, ponieważ ja miałam jeszcze godzinę do wyjścia do pracy, a jej rzeczywiście zostało już tylko pięć – nie, cztery minuty. Po skończeniu college’u znalazła sobie świetną pracę, którą naprawdę lubiła. Pracowała w biurze podróży, gdzie – jak mówiła – „każdego dnia czuła się, jakby była na wakacjach”. Ale nie była na wakacjach; miała określone godziny końca i, co ważniejsze, rozpoczęcia pracy. Dobrze przynajmniej, że trafiła na tak wyrozumiałego szefa.\nByłam już w połowie schodów, kiedy wyszła ze swojego pokoju. Podskakiwała na jednej nodze, na drugą starając się założyć odnaleziony but.\n– Koniec paniki. Ktoś musiał go wkopać pod moje łóżko.\n– Hm, przepraszam? – zakpiłam, kiedy zeszła do mnie. – Ktoś? A któż by to mógł być?\nZamiast odpowiedzi cmoknęła mnie szybko w policzek i wybiegła, żeby w ostatniej chwili złapać autobus. Pomachałam jej na pożegnanie i pomyślałam tęsknie, jak by to było mieć znowu osiemnaście lat i wychodzić do pracy, nie przejmując się zupełnie niczym.\nDzieci w moim świecie były inne. A w każdym razie te, z którymi spędzałam całe dnie w ciągu tygodnia. Pracowałam jako menadżer do spraw zachowania w wielkiej publicznej szkole w podupadłej części miasta, więc dzieciaki, z którymi się spotykałam, wcale nie były beztroskie. Przychodziły do mnie z różnych powodów, ale łączyło je to, że nie potrafiły sobie poradzić w normalnym szkolnym środowisku. Moim zadaniem, oprócz zapewnienia im bezpiecznych warunków, w których mogłyby pracować, było ocenienie ich problemów i wybranie najlepszego dla nich sposobu dalszego postępowania, co mogło polegać na doradztwie, uczeniu ich technik radzenia sobie z problemami, a w niektórych przypadkach na skierowaniu do zewnętrznych instytucji, które mogły im pomóc, na przykład profesjonalnych terapeutów albo psychologów klinicznych. Czasami wystarczyło tylko na pewien czas zastosować alternatywny program nauczania, ale niekiedy sprawa okazywała się długa i skomplikowana – na przykład jeżeli dziecko miało problemy zbyt poważne, by można się było z nimi uporać w zwykłej szkole, mogło się zdarzyć, że trzeba było je przenieść do szkoły z internatem, która miała personel i wyposażenie dostosowane do jego potrzeb. A w skrajnych przypadkach, kiedy uznawano, że dalszy pobyt w domu wiąże się ze zbyt dużym ryzykiem, zawiadamiano służby socjalne, które umieszczały dziecko w rodzinie zastępczej.\nTak czy inaczej, moje zajęcie, choć często niełatwe, nigdy nie było nudne, ale ponieważ w ciągu sześciu miesięcy pracy trafiało do mnie coraz więcej dzieci, czasami bywało też bardzo stresujące.\nKiedy Riley wyszła do pracy, podobnie jak mój mąż Mike, który pracował jako magazynier, zostaliśmy w domu sami – ja i nasz syn Kieron. Przypuszczałam, że Kieron spędzi większą część dnia właśnie w domu. Był koniec września – rok szkolny trwał od trzech tygodni – a Kieronowi niełatwo przychodziło zmaganie się z codziennymi problemami. Miał szesnaście lat i w czerwcu opuścił szkołę, nie mając żadnego planu. A ponieważ większość jego kolegów uczyła się lub pracowała, czuł się nieco zagubiony – każda zmiana rutyny budziła w nim niepokój. Kieron miał syndrom Aspergera, bardzo łagodną formę autyzmu, więc źle przyjmował wszelkie zmiany, a teraz musiał sobie odpowiedzieć na ważne pytanie – co robić dalej? Iść do college’u? Do pracy? Może na staż? Ciążyło mu to i nie dawało spokoju.\nNam także i miało to trwać, dopóki Kieron nie wymyśli, jaką dalszą drogę uważa za najlepszą dla siebie; nie było sensu go w tym ponaglać. Nie chcieliśmy, żeby poświęcił się czemuś tylko po to, by się przekonać, że popełnił błąd – to zestresowałoby go jeszcze bardziej.\nMusieliśmy więc być cierpliwi – chociaż teraz i tak miałam się czym zająć. Dopiłam ostatni kubek kawy, postawiłam na ogniu coś na obiad i sprawdziłam, czy dom na pewno wygląda tak, jakim chciałabym go zastać, kiedy wrócę wieczorem.\nCóż, w każdym razie bądźmy dobrej myśli. Szybko wypolerowałam buty, wsunęłam je na nogi i skrzywiłam się, zerkając na swoje odbicie w lustrze. Moja praca miała jedną wadę – to, że musiałam się do niej ubierać tak oficjalnie. Prosta, czarna spódnica i żakiet, czarne rajstopy, błyszczące buty. I do tego wyprasowana bluzka w paseczki – zupełnie nie mój styl! Zawsze wolałam wkładać spodnie od dresu i T-shirt, a niesforne włosy spinać byle jak w koński ogon, niż spędzać godziny przed lustrem czesząc się i robiąc sobie makijaż na cały dzień.\nAle nie miałam innego wyjścia, jeśli chciałam być uważana za profesjonalistkę. Częścią mojej pracy były spotkania z innymi profesjonalistami – dyrektorami szkół, pracownikami socjalnymi, pedagogami, psychologami – więc szybko nauczyłam się, na czym polegają reguły ubioru. Jeśli chciałam być traktowana poważnie, musiałam się odpowiednio ubierać; to było duże poświęcenie dla kogoś takiego jak ja. Wolałam raczej spędzać czas z setką niesfornych nastolatków, niż siedzieć przy stole konferencyjnym z dorosłymi takiego kalibru – było to dla mnie onieśmielające, nawet jeśli konieczne.\nJednak, jak zwykle, musiałam zapomnieć o wszystkim innym, kiedy tylko przeszłam przez bramę szkoły i powitała mnie kakofonia krzyków i wrzasków, typowa dla każdego poniedziałkowego poranka.\n– Dzień dobry! Jak pani minął weekend?\n– Proszę pani! Brandon Smith mnie obgaduje!\n– Pani Watson, czy mogę przyjść dzisiaj do pani zamiast na WF?\nUśmiechając się do tłumu, który był bliski pochłonięcia mnie, wskazałam na wielki zegar wiszący w holu.\n– Później będziemy mieli mnóstwo czasu, żeby nadrobić zaległości – zapewniłam ich. – I weekend minął mi przyjemnie, dziękuję, ale teraz wszyscy powinniście już iść na lekcje. A wiecie, czego ja potrzebuję? – uśmiechnęłam się szeroko.\n– Kawy! – odpowiedział mi chór i dzieciaki zaczęły się rozbiegać. – Musi się pani napić kawy!\nMieli rację. Moje zamiłowanie do kawy było niemal równie dobrze znane, jak potrzeba tworzenia ładu z chaosu. Nie żeby w pokoju nauczycielskim panował chaos, ale nie było to też sanktuarium porządku. Wiedziałam, że często jestem tematem szeptów i celem dziwnych spojrzeń, kiedy stałam przy stoliku z napojami w rogu, zaciekle wycierając blat i polerując łyżeczki. Często zostawałam też chwilę po dzwonku na lekcję, poprawiając poduszki i wyrównując papiery. Nikt o tym nie mówił – w każdym razie nie mnie – ale byłam pewna, że wszyscy wiedzieli, że to ja.\nKiedy weszłam do pokoju nauczycielskiego, panowała w nim – jak zwykle – atmosfera nagłej ewakuacji, gdy ponad dwa tuziny nauczycieli udawało się na lekcje. Ja natomiast miałam jeszcze wolne pół godziny, ponieważ uczniowie, którymi się opiekowałam, przychodzili dopiero około 9.30. Zrobiłam sobie kawę, dzielnie walcząc z chęcią pozmywania. To śmieszne; szkoła zatrudniała kobietę, której zadaniem było sprzątanie i zmywanie w czasie lekcji, a jednak trudno mi było oprzeć się pokusie.\nA jednak się oparłam. I tak czekało mnie mnóstwo pracy. Musiałam dokończyć przygotowywanie planów zajęć dla moich podopiecznych – miałam ich wtedy piątkę – i zostało mi trochę papierów do wypełnienia z poprzedniego dnia. Codziennie przeprowadzałam wywiad na temat „przestrzeni życiowej” z każdym dzieckiem. To modne ostatnio słowo oznaczało w praktyce tyle, że zaczynałam rozmowę, a potem po prostu słuchałam. Właściwie to nie „po prostu słuchałam” – słuchałam „aktywnie”, co polegało na tym, że pomagałam im się otworzyć, zachęcając takimi zwrotami jak „to musiało być dla ciebie bardzo przykre” albo „i co się potem zdarzyło?”\nA w przypadku niektórych dzieciaków, z którymi pracowałam, odpowiedź na to pytanie była doprawdy przerażająca.\nMoje biuro mieściło się na parterze jednego z dwóch budynków szkoły, obok większości innych biur, a także pracowni plastycznej, teatralnej i sali gimnastycznej. W drugim budynku, połączonym z pierwszym długim korytarzem i stołówką, znajdowały się normalne klasy.\nChociaż może określenie „biuro” w odniesieniu do mojego nowego pokoju było nieco na wyrost. Prawdę mówiąc, była to stara, od dawna nieużywana, maleńka klasa, gdzie niegdyś odbywały się zajęcia wyrównawcze. W tamtych czasach mieściła około piętnastu uczniów i kiedy zaczynałam pracę, na całe jej wyposażenie składało się kilka stolików i krzeseł oraz stara tablica. Dyrektor, pan Moore, był zaskoczony, gdy powiedziałam, że wolę to pomieszczenie od innych, które mi zaproponował – na przykład od dużego, przestronnego pokoju, w którym kiedyś urzędował wicedyrektor, pan Brabbiner, albo od przypominającej laboratorium klasy z wielkimi, zabudowanymi stołami, interaktywną tablicą i przylegającym do niej niewielkim biurem.\nAle nie. Ja chciałam właśnie to pomieszczenie. Chociaż było zaniedbane i ponure, kiedy je zobaczyłam po raz pierwszy, dostrzegłam w nim ogromny potencjał, a głównym powodem były drzwi – ściśle mówiąc – wyjście przeciwpożarowe – prowadzące na urokliwy wewnętrzny dziedziniec z trawnikiem. Co zaś najlepsze, żadne reguły nie zabraniały mi zostawiać ich otwartych. Krótko mówiąc, miałam tam własny ogród, który natychmiast podbił moje serce. Zapytałam, czy mogę się tam wprowadzić dwa tygodnie przed rozpoczęciem zajęć, żeby wszystko przygotować i porządnie posprzątać.\nRozejrzałam się teraz i uśmiechnęłam. To naprawdę był mój dom poza domem. Wydzieliłam miejsce dla siebie, ustawiając kilka stołów w literę L; tam właśnie trzymałam czajnik i kubki, a także toster i coś, z czego wkrótce zasłynęłam – niewyczerpane źródło ciasteczek.\nPoprosiłam woźnego, żeby pomalował ściany na słoneczny, żółty kolor (najbardziej skandaliczny odcień, na jaki zgodziła się dyrekcja) i przygotowałam kolorowe ramki na dzieła sztuki, które spodziewałam się wkrótce zacząć dostawać. Pamiętając o ogrodzie (co do którego także miałam pewne plany), przygotowałam też miejsce na doniczki i sadzonki. Ten pomysł także stał się przyczyną dziwnych spojrzeń kolegów, kiedy nosiłam korytarzami worki kompostu.\nNa koniec zainstalowałam radio i urządziłam miejsce do odpoczynku, z niskim stolikiem i wygodnymi siedziskami.\nDopiero potem w wolnym miejscu, jakie zostało pośrodku, ustawiłam stoliki do pracy i krzesła. To była klasa, bez najmniejszych wątpliwości, ale też coś znacznie więcej. Miało to być miejsce, w którym dzieci z problemami będą mogły się odprężyć i poczuć swobodnie, niezależnie od tego, z jakiego powodu trafią do mojego „biura”. I tylko to się liczyło. O wiele łatwiej rozmawiało się z dzieckiem zrelaksowanym niż z zestresowanym i choć wzdrygałam się na myśl o tym, ile wydałam z mojego skromnego budżetu, nie miałam wyrzutów sumienia. Czułam, że zrobiłam wszystko jak należy.\nMoja zgraja podopiecznych przybyła, jak zwykle czyniąc harmider. Niektórzy z nich przychodzili tylko na jedną lub dwie lekcje, ale byli i tacy, którzy spędzali tu całe dnie. Teraz miałam ich piątkę – i nie mogliby się bardziej od siebie różnić. Było wśród nich troje siódmoklasistów – nowych w szkole i z różnych powodów jeszcze niezbyt dobrze sobie radzących – oraz dwoje ósmoklasistów, z którymi kończyłam pracę.\nPierwszy z nich był Henry – on też stanowił największe wyzwanie. Miał trzynaście lat i groziło mu usunięcie ze szkoły z powodu trudnego i gwałtownego charakteru. Niemal wszyscy nauczyciele wyrzucali go ze swoich lekcji, a przyjście do mojej „Jednostki” (nie ja wybrałam taką nazwę – nie cierpię wszelkiego rodzaju etykietek, ale ta przylgnęła na dobre) miało być ostatnią próbą wyprostowania go na tyle, żeby mógł pozostać w normalnej szkole.\nTego ranka, na szczęście, wyglądało na to, że jest w dobrym nastroju.\n– Wszystko w porządku, psze pani? – spytał, wpadając do pokoju i rzucając sponiewierany plecak na najbliższy stolik.\n– W porządku, Henry – odparłam. – A ty wydajesz się radosny. Jak ci minął weekend?\n– Psze pani, było super!\nŹródłem problemów Henry’ego ze światem wydawał się jego brak empatii. Był najmłodszym z pięciu chłopców mieszkających z mamą żyjącą z zasiłku – tata zniknął z horyzontu – i najwyraźniej musiał walczyć o swoje miejsce w hierarchii. Z oczywistych powodów zawsze miał tylko używane rzeczy (ubrania i zabawki), co niekoniecznie musiało oznaczać uraz emocjonalny. Wręcz przeciwnie – mnóstwo dzieciaków w takich warunkach radzi sobie doskonale. Lecz nie Henry. Jego największy problem polegał na tym, że był traktowany jako najsłabsze ogniwo w rodzinie i starsi bracia bezlitośnie się nad nim pastwili. Nic dziwnego, że kiedy przyszedł do szkoły, przepełniała go agresja, którą wyładowywał na młodszych lub słabszych niż on sam. Był też zaniedbany i brudny, co także stanowiło dla niego problem – udało mi się już ustalić, że jeden z nauczycieli miał skłonność do dokuczania mu i wystawiania na pośmiewisko przed całą klasą. Prawdę mówiąc, pierwszą oznaką, że może mi się udać osiągnąć z Henrym jakieś postępy, było to, kiedy wyznał, jak nauczyciel upokorzył go przed innymi.\n– Zawsze wiem, kiedy zbliżasz się do klasy, Henry – powiedział. – Bo pojawiasz się tuż za smrodem.\nTego ranka jednak Henry był w dobrym humorze, po najwyraźniej miłym weekendzie. Nie wątpiłam, że wkrótce opowie mi, dlaczego było tak „super”, ale właśnie w tym momencie dołączył do nas kolejny z trójki moich chłopców, a ponieważ mieli do omówienia ważne zwycięstwo w jakimś meczu, temat ten natychmiast pochłonął całą uwagę Henry’ego. Gavin, jedenastolatek, który właśnie przyszedł do szkoły, miał ADHD; przyjmował ritalin i został do mnie wysłany na dwumiesięczny okres „wyciszenia”, który miał pozytywnie wpłynąć na jego zachowanie oraz koncentrację.\nJako trzeci przyszedł Ben, nowy nie tylko w szkole, ale i w tej okolicy. Został usunięty ze swojej podstawówki przed końcem ostatniej klasy i od sześciu miesięcy nie chodził do szkoły. Ben mieszkał z tatą – mama umarła krótko po jego urodzeniu – i z miliona powodów był zawsze wściekły. Moje zadanie w przypadku Bena polegało na tym, żeby mu pomóc doraźnie, zanim uda się wypracować jakiś sposób na ukojenie jego skołatanej duszy.\nBen nie był jedynym dzieckiem, które kogoś straciło. Również Shona – urocza dwunastolatka – straciła oboje rodziców. Zostawiwszy Shonę, swoje jedyne dziecko, z wujkiem, ciocią i kuzynami, wybrali się na krótki drugi miesiąc miodowy i zginęli w wypadku samochodowym, kiedy wracali z lotniska.\nShona, której, naturalnie, trudno było radzić sobie ze światem, trafiła do mnie krótko po tym, jak zaczęłam pracę w szkole. Serce rwało mi się do niej, ale osiągaliśmy niewielkie postępy. Kiedy pojawiła się Molly – inna dziewczynka z trudnościami w nauce – Shona jakby znalazła nowy cel i sens życia. Wspieranie Molly, która stała się ofiarą prześladowań i dokuczania, odkąd przyszła do szkoły przed trzema tygodniami, wniosło nieco światła w mroczne, nieszczęśliwe życie Shony.\nPrzyszły jak zwykle razem i obie uśmiechnęły się do mnie, odkładając swoje kurtki i torby. Ale tuż za nimi w drzwiach pojawił się ktoś jeszcze – Donald Brabbinger, wicedyrektor szkoły.\n– Ma pani chwilę, pani Watson? – spytał, dając mi do zrozumienia, że powinnam wyjść z nim na korytarz.\n– Oczywiście – odparłam i odruchowo odwróciłam się do dzieci. – Przygotujcie się – powiedziałam. – Będziemy kontynuować to, co zaczęliśmy w piątek. Zacznijcie przygotowywać swoje rzeczy. Po cichu.\nWyszłam za Donem, uśmiechając się w duchu, gdy wszyscy trzej chłopcy przybrali ów lekko zaniepokojony wyraz twarzy pod tytułem „Boże, co ja znowu zrobiłem?” Don był świetnym wicedyrektorem i ważną postacią w życiu szkoły, a ponieważ pełnił tę funkcję już od wielu lat, stał się w pewnym sensie legendą.\nGdy wyszliśmy na korytarz, zamknęłam za sobą drzwi.\n– Nie, nie – zapewnił mnie z uśmiechem. – Proszę się nie martwić. Zastanawiałem się jedynie, ile dzieciaków ma pani dzisiaj, to wszystko. Tylko tę piątkę?\n– Chociaż myślę, że jeszcze kilkoro przyjdzie po lunchu. Czemu pan pyta?\n– Ponieważ mamy nową dziewczynkę, trzynastolatkę. Ma na imię Imogena. Jest nowa i w szkole, i w tej okolicy, i wygląda na to, że może potrzebować pani pomocy. Przyjdzie w ciągu najbliższej godziny; myślę, że przyprowadzą ją dziadkowie. Powiedziałem im, żeby postarali się dotrzeć przed pierwszą przerwą.\n– Wie pan coś więcej?\n– Niewiele – odparł Donald. – Szczerze mówiąc, to zupełnie nowa sprawa.\n– W porządku – powiedziałam. – Przypuszczam, że wkrótce i tak wszystkiego się dowiemy, prawda? W takim razie przyjdę do pańskiego biura, kiedy się pojawią, dobrze? Będziemy mogli razem usiąść i porozmawiać.\n– Ach – zasępił się Donald. – Akurat z nią nie będziemy mogli porozmawiać. I właśnie to jest powód, dla którego musi trafić do pani Jednostki.\n– Obawiam się, że nie rozumiem – uśmiechnęłam się niepewnie. – Co jej jest? Zdziczała?\nDonald pokręcił głową.\n– To dość dziwne – powiedział. – Prawdę mówiąc, pierwszy raz zetknąłem się z czymś takim.\n– To znaczy, że ona nie mówi.\n– Jak to, w ogóle nie mówi? – spytałam zdezorientowana. – Jest niepełnosprawna?\n– Wydaje się, że nie. Po prostu nie mówi w pewnych sytuacjach. To się chyba nazywa mutyzm wybiórczy. Tyle że w tej chwili najwyraźniej nie jest wybiórczy. Podobno nie odezwała się od kilku tygodni. Ani słowem.\nNo, no. Ja także nigdy wcześniej nie zetknęłam się z czymś podobnym. W mojej pracy często miałam do czynienia z zupełnym przeciwieństwem tego problemu i choć spotykałam nieśmiałe dzieci, które trzeba było nakłaniać do wyjścia ze skorupy, dziecko, które w ogóle nie mówi, było dla mnie czymś nowym.\nWróciłam do Jednostki, rozmyślając o moich obecnych podopiecznych, którzy najczęściej rozmawiali szeptem albo paplali bez opamiętania. Na mój widok zamilkli, jak można było oczekiwać – każdy, kto pracuje w szkole, wie, jak wiele trudu trzeba włożyć, żeby osiągnąć taki efekt.\nTo wyjątkowa sytuacja – pomyślałam – mieć pod opieką dziecko, które trzeba nakłaniać do mówienia. Cóż, zobaczymy. Może w mojej pracy nie miałam „wakacji każdego dnia” jak Riley, ale przygód mi nie brakowało.\nZdobycie tej posady było dla mnie prawdziwym spełnieniem marzeń i wciąż jeszcze czasem musiałam się uszczypnąć, żeby się upewnić, że nie śnię. Owszem, pracowałam już z młodymi ludźmi, ale nigdy dotąd w warunkach szkolnych, więc kiedy powierzono mi opiekę nad najtrudniejszymi dziećmi w szkole, byłam bardzo dumna.\nMoje wcześniejsze zajęcia były związane ze służbami socjalnymi. Miałam podobne obowiązki – o tyle, że pomagałam ludziom upośledzonym i z problemami – ale pracowałam z dorosłymi mającymi trudności z nauką. Więc chociaż przeszłam szkolenie nauczycielskie i menedżerskie w ramach pracy w służbach socjalnych, moje wcześniejsze doświadczenie w pomaganiu dzieciom z problemami ograniczało się do pracy jako wolontariuszka.\nNie wiem, co przesądziło tamtego dnia. Na rozmowie kwalifikacyjnej było nas czworo i nie sądziłam, że właśnie ja dostanę tę posadę, ponieważ pozostali kandydaci mieli o wiele wyższe kwalifikacje. A jednak dostałam.\n– Dyrektor zadzwonił do mnie osobiście – powiedziałam Mike’owi, kiedy zatelefonowałam, żeby przekazać mu dobrą nowinę. – Jak powiedział, zadecydowało moje zrozumienie tego, że szkoły powinny jeszcze aktywniej dbać o stan emocjonalny dzieci – mówiłam. – To i mój entuzjazm, który podobno zrobił na nim duże wrażenie. Powiedział też, że opłaci wszystkie kursy, jakie będę musiała przejść.\n– I? – spytał Mike.\n– I co? – odpowiedziałam pytaniem.\n– Ile nieoznaczonych banknotów pięćdziesięciofuntowych musiałaś mu wsunąć do kieszeni?\nNikt w naszym domu nie ma szansy wbić się w nadmierną dumę.\nNigdy nie martwiłam się o to, że realia pracy w wielkim mieście mogą mnie znużyć albo pozbawić złudzeń, ale też nie spodziewałam się, jak bardzo ta praca mnie pochłonie. Była tak wciągająca – czasem stresująca, czasem fascynująca, ale zawsze ciekawa – że, przynajmniej w ciągu tygodnia, żyłam nią i oddychałam.\nI wyglądało na to, że ten tydzień nie będzie wyjątkiem. Nowe dziecko zawsze niosło dreszcz ekscytacji, ponieważ był to skok w nieznane. A ten przypadek zapowiadał się wyjątkowo interesująco. Pomyślałam, że muszę poszukać czegoś o mutyzmie wybiórczym, kiedy dzieci zajmą się swoją pracą.\n– Do dzieła – powiedziałam. – Lećmy z tym projektem, dobrze?\nHenry, czego mogłam się spodziewać, jęknął, słysząc mój żarcik. Od dwóch tygodni zajmowaliśmy się projektem na temat historii lotnictwa i każdego dnia poświęcaliśmy na to pierwsze dwie godziny. Moja mała grupa miała szczęście. W całej szkole tylko w salach informatycznych były komputery, a połączenie z internetem miały tylko te w szkolnych biurach. Ponieważ jednak moja klasa była jednocześnie moim biurem, miałam do dyspozycji jeden z nich, więc mogłam pozwolić dzieciakom, którymi się zajmowałam, na chwilę surfowania w poszukiwaniu potrzebnych informacji. I chłopcom wychodziło to doskonale. Teraz, uzbrojeni w wiedzę, jakiej potrzebowali, budowali wspaniały model pierwszego samolotu braci Wright, przygotowując prezentację na jego temat.\nDziewczynki były zajęte spisywaniem relacji w pierwszej osobie o samotnym locie Amelii Earhart nad Atlantykiem. Cała grupa pracowała też wspólnie nad wielkim plakatem z linią czasu, opatrzonym starannie wyciętymi fotografiami i rysunkami. Wszyscy bardzo się starali i byłam z nich dumna, a spodziewałam się, że będę dumna jeszcze bardziej, kiedy w przyszłym tygodniu na szkolnym apelu zaprezentują swoje dzieła.\nPracowali w milczeniu i z dobrym skutkiem przez jakieś dwadzieścia minut, gdy nagle Henry podniósł rękę.\n– Proszę pani – powiedział, jak zwykle machając niecierpliwie. – Tak się zastanawialiśmy… kto będzie mówił to wszystko w czasie naszej prezentacji?\nCo, w tłumaczeniu, znaczyło „czy to będę ja?” Henry doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego statusu najstarszego w grupie – i nic dziwnego, biorąc pod uwagę jego przeszłość.\nPodeszłam do stolika chłopców i usiadłam. Czasami ich przesadzałam, ale zazwyczaj chłopcy siedzieli przy jednym stoliku, a dziewczynki przy drugim. Oczywiście dobrze było, jeśli pracowali razem, ale tylko do pewnego stopnia. Zależało mi przede wszystkim na tym, żeby byli odprężeni i otwarci, a to oznaczało, że powinni się czuć zupełnie swobodnie.\n– Hm, wy musicie zadecydować. Cała piątka. Będziecie musieli usiąść razem i się naradzić.\nBen zachichotał i szturchnął Henry’ego.\n– Nudna narada, jeśli Molly i Shona będą mówić!\nZerknęłam na dziewczynki, ale najwyraźniej nic nie usłyszały. Były, jak zawsze, całkowicie pochłonięte swoją pracą.\n– Daj spokój, Ben – powiedziałam. – Wiesz, że nie o takie zebranie mi chodzi. Po prostu będziecie musieli to przedyskutować. Chociaż myślę, że byłoby miło, gdyby każde z was coś powiedziało, prawda? Wszyscy ciężko pracowaliście i każde z was zasłużyło na to, żeby się zaprezentować. W każdym razie teraz powinniście się pospieszyć, żebyśmy skończyli na czas. Ale zachowujcie się cicho, proszę, bo muszę porozmawiać przez telefon.\nZostawiłam dzieci przy pracy i podeszłam do mojego biurka w rogu. Zadzwoniłam do sekcji zajęć dodatkowych w poszukiwaniu Kelly, która czasami bywała moją asystentką.\nKelly była dwudziestotrzyletnią asystentką dydaktyczną i miała świetny kontakt z trudnymi dziećmi, dlatego szkoła często potrzebowała jej pomocy.\nOdebrała natychmiast i uprzedziła moje pytanie.\n– Cześć – powiedziała. – Wiem, o co chcesz mnie prosić, i będę na dole za dziesięć minut. Widziałam się z panem Brabbinerem, który o wszystkim mi opowiedział.\n– To świetnie – odparłam. – Dzieciaki pracują nad projektem, więc nie powinnaś mieć żadnych problemów.\nKelly roześmiała się. Wiedziała równie dobrze jak ja, że sytuacja może się całkowicie zmienić w ułamku sekundy. W jednej chwili wszystko mogło iść jak z płatka – jak teraz – a w następnej mogło się rozpętać pandemonium. Ale właśnie to mi się w niej podobało – i to odróżniało ją od wszystkich innych asystentów dydaktycznych – że podobnie jak ja lubiła w naszej pracy element zaskoczenia i jeszcze nie widziałam jej w sytuacji, z którą nie umiałaby sobie poradzić. Była prawdziwą mistrzynią myślenia w biegu.\nKiedy odłożyłam słuchawkę, usiadłam na chwilę z dziewczynkami i gdy powiedziałam, że będę musiała wyjść i zostawić ich z panną Vickers, Molly zareagowała dokładnie tak, jak się spodziewałam. Zerknęła niespokojnie na chłopców.\n– Ale nie wychodzi pani na długo, prawda? Nie lubimy, kiedy nas pani zostawia, prawda, Shona?\nShona opiekuńczym gestem objęła Molly.\n– Panna Vickers jest w porządku, Molly – zapewniła. – Nie pozwoli na żadne brewerie, prawda, proszę pani?\n– Nie, nie pozwoli – przyznałam, uśmiechając się w duchu. – I nie będzie żadnych brewerii. Prawda, chłopcy? – dodałam nieco głośniej, żeby mnie usłyszeli. – Albo przez całe popołudnie będziecie robić zadania z matematyki.\n– A dokąd pani idzie? – dopytywała się Shona.\n– Na zebranie – odparłam. – Porozmawiać o dziewczynce, która być może do nas dołączy. Ma na imię Imogena. Musimy zobaczyć, czy powinna do nas przyjść. Będę mogła powiedzieć wam więcej po spotkaniu z nią.\nShona i Molly wymieniły spojrzenia, ale to Gavin się odezwał.\n– Jeszcze jedna dziewczyna? – jęknął. – To już będzie inwazja dziewczyn. To jakaś debilka, proszę pani?\n– Gavin! – skarciłam go. – Co wam mówiłam o przezywaniu? Nie zapamiętaliście niczego z ćwiczeń, którymi zajmowaliśmy się w zeszłym tygodniu?\nZmarszczył nieco brwi, próbując sobie przypomnieć, o czym mówię. Robiliśmy ćwiczenie, które od czasu do czasu starałam się włączyć do programu – podzieliłam dzieci na dwie grupy, z których każda miała narysować piernikowego ludzika. Ale to nie było zadanie plastyczne. Następnie jeden zespół miał napisać na swoim rysunku najgorsze określenia, jakich nigdy nie użyliby w odniesieniu do nikogo. Nie obowiązywały żadne bariery – w tym przypadku dopuszczalne były nawet przekleństwa, jeśli właśnie to było to, co chcieli powiedzieć. Druga grupa miała zrobić coś podobnego, ale używając tylko słów, którymi sami byli nazywani, przez dorosłych lub inne dzieci. Później wymieniali się rysunkami i każda grupa miała zapisać, jak by się czuli albo jak się czuli, kiedy używano wobec nich określeń z listy, a potem – na osobnej kartce – napisać, dlaczego, ich zdaniem, ludzie używają takich słów w stosunku do innych.\nChodziło w tym o rozwinięcie w nich rozumienia emocjonalnego; na tym właśnie polegało w znacznej mierze moje zadanie w Jednostce. A uwaga Gavina wskazywała, że powinniśmy wkrótce to ćwiczenie powtórzyć.\n– Przepraszam, proszę pani – wymamrotał. – Nie miałem nic złego na myśli. Chciałem tylko wiedzieć, dlaczego ona ma tutaj przyjść.\n– W takim razie powinieneś się zastanowić, co chcesz powiedzieć, zanim się odezwiesz – powiedziałam. – Ponieważ jeśli jeszcze raz usłyszę coś podobnego, naprawdę będziesz całe popołudnie rozwiązywał zadania z matematyki.\nAle nie przejmowałam się zbytnio Gavinem. Wziął swoją poranną dawkę ritalinu i minie jeszcze kilka godzin, zanim jego ADHD znowu da o sobie znać. Wtedy przez godzinę, zanim szkolna pielęgniarka da mu kolejną dawkę leku, nie będę mogła ani na moment opuścić klasy. Nawet Henry – jako trzynastolatek, o dwa lata starszy od Gavina – nie lubił tej, jak mawiał, „godziny szaleństwa”.\nUśmiechnęłam się do mojej trójki chłopaków. Naprawdę radzili sobie całkiem dobrze, jeśli idzie o zachowanie, nawet jeśli postronnemu obserwatorowi ich postępy mogły się wydawać niewielkie. Wciąż było w nich dużo agresji, wszyscy trzej byli niczym napięte sprężyny i choć dni często mijały nam spokojnie, zdarzały się i takie, gdy cały czas musiałam być przygotowana na następną nieoczekiwaną eksplozję. Nowa dziewczynka trafi w zmienne i nieprzewidywalne miejsce – to nie ulegało wątpliwości.\nWłaśnie wtedy przyszła Kelly, niosąc dwa kubki z kawą – jednym z nich był mój kubek superbohaterów, z Batmanem po jednej i Supermanem po drugiej stronie, który dostałam od Kierona jako prezent na rozpoczęcie nowej pracy. I dotąd nikomu nie zdarzyło się zabrać go przez pomyłkę – to był mały cud pokoju nauczycielskiego. Kelly podała mi kawę.\n– Proszę – powiedziała. – Pomyślałam, że może się przydać.\nUśmiechnęła się do dzieciaków.\n– Pracujecie jak pszczółki. Wszystko w porządku?\n– Dziękuję – powiedziałam. – To bardzo miło z twojej strony.\nMiałam swój mały „kącik kawowy”, ale nie zawsze zdążyłam napełnić czajnik, więc kubek mojego ulubionego środka pobudzającego był bardzo pożądany.\n– Przypuszczam, że nie będzie mnie jakąś godzinę, może nawet krócej. Ale nie powinnaś mieć żadnych problemów.\nKelly uśmiechnęła się szeroko i wyjęła z torebki walkie-talkie.\n– Nie martw się. Zabrałam swoją tajną broń. Poradzimy sobie.\nWiększość nauczycieli i część personelu pomocniczego miała dostęp do tych gadżetów, żeby mogli wezwać pomoc w razie zagrożenia. Mogło się to przydać w różnych sytuacjach, od tak prostych jak dziecko poproszone, żeby opuściło klasę z powodu zakłócania spokoju, po bardziej ekstremalne jak rozdzielenie dzieciaków, które wdały się w bójkę. Nazywano je Skomputeryzowanymi Jednostkami Komunikacyjnymi, ale ja, jako szkolna dziwaczka, nigdy nie używałam swojego. Nie cierpiałam tych nowoczesnych elektronicznych zabawek i polegałam jedynie na swoim nowym telefonie komórkowym – kolejnym urządzeniu, którego obsługi nie udało mi się jeszcze do końca opanować.


Kolagen rybi - jakie ma właściwości i jak go stosować? - Blog - Sklep SFD\nKolagen rybi - jakie ma właściwości i jak go stosować?\nKolagen jest jednym z najważniejszych białek w organizmach ludzi i zwierząt. Wchodzi w skład wielu tkanek i narządów i w dużym stopniu odpowiada za ich budowę. Różne jego formy wykorzystywane są do celów spożywczych i związanych z technologią żywności, farmaceutycznych i biomedycznych, a także kosmetycznych.\nJak powstaje kolagen?\nKolagen jako białko strukturalne powstaje w organizmie na drodze syntezy z innych związków, a także jest do organizmu dostarczany z dietą. Głównymi aminokwasami wchodzącymi w jego skład są glicyna, prolina i ich formy hydroksylowane (zawierające strukturę składającą się z wodoru i tlenu). Formy te to hydroksyglicyna i hydroksyprolina i wykazują one nieco inne właściwości niż formy wolne tych aminokwasów. Niemniej jednak każdy z tych związków potrzebny jest do utworzenia i ochrony wielu elementów tkanki łącznej w organizmie. Przykładami są tu m.in. chrząstki, ścięgna i więzadła, czy skóra i kości, a także wszelkie tkanki otaczające narządy w tak zwanych trzewiach oraz naczynia krwionośne, czy jelita. Warto tutaj również zaznaczyć, że istnieje ponad 20 rodzajów kolagenu i różne ich proporcje występują w poszczególnych tkankach.\nBiałka kolagenowe najobficiej występują w tkankach łącznych organizmów zwierzęcych. Zaliczyć tutaj można m.in. chrząstki wołowe i wieprzowe, podroby, a także skórę ryb. Poza tym często spożywany jest w postaci zdenaturowanej (poddanej podgrzewaniu w określonych warunkach), którą jest żelatyna. Ułatwieniem w dostarczaniu kolagenu do organizmu i wspieraniu jego kondycji w tkankach jest suplementacja produktami zawierającymi peptydy kolagenowe (czyli „najprostsze” formy omawianego związku uzyskane poprzez hydrolizę).\nJakie są właściwości kolagenu rybiego?\nKolagen morski lub rybi, pozyskiwany jest z ości, głów, czy skóry i łusek rybich i stanowi nawet do 50% ich masy. W głównej mierze jest to kolagen typu I (podobnie jak w ludzkiej skórze, czy kościach). Dzięki swojej budowie i właściwościom coraz szersze zastosowanie znajduje m.in. w branży farmaceutycznej oraz stomatologii. W odróżnieniu od kolagenu ssaków kolagen ryb nie różni się tak bardzo kompozycją chemiczną w obrębie gatunków. Szacuje się, że zawiera on nieco więcej seryny i treoniny, a mniej glicyny i proliny, niż kolagen zwierząt lądowych. Między innymi właśnie to wpływa na jego właściwości fizykochemiczne, takie jak stabilność temperaturowa.\nCOLLAROSE FISH zawiera opatentowane i produkowane przez niemiecki koncern farmaceutyczny GELITA hydrolizat kolagenu rybiego\nJakie są zastosowania kolagenu morskiego?\nOmawiany rodzaj kolagenu charakteryzuje się szerokim spektrum potencjalnych zastosowań. Pomijając wykorzystania przemysłowe rybi kolagen przydatny może być we wspieraniu terapii niektórych chorób, poprawianiu kondycji skóry i gojenia ran, czy regulowaniu stanu odżywienia osób niedożywionych. W kontekście żywienia coraz częściej zwraca się uwagę na peptydy pozyskane przez rozkład omawianego związku. Ich zastosowanie dostosowuje się m.in. do wieku, wzrostu i masy ciała, a także stanu odżywienia ocenianego za pomocą technik zarówno pośrednich, jak i bezpośrednich.\nLiteratura: Lim YS, Ok YJ, Hwang SY, Kwak JY, Yoon S. Marine Collagen as A Promising Biomaterial for Biomedical Applications. Mar Drugs. 2019 Aug 10;17(8):467. doi: 10.3390/md17080467. PMID: 31405173; PMCID: PMC6723527.\nJakub Wiącek - Neurobiolog, Dietetyk i Trener personalny


Felipa Awards | Jacek Gniadek\nW ubiegłym miesiącu Watykan wydał instrukcję na temat kapłaństwa osób homoseksualnych (4 listopada 2005). Przy okazji tego dokumentu raz jeszcze przypomniano, że sama skłonność homoseksualna jest obiektywnie nieuporządkowana. Nie wszystkie jednak dokumenty i oświadczenia są tak jednoznaczne. Deklaracja programowa Komisji Episkopatu Afryki Południowej ds. Sprawiedliwości i Pokoju używa w tej kwestii języka typowego dla political correctness, który może być dwuznacznie interpretowany.\nTrzy lata temu do mojej parafii w Botswanie przyszedł coroczny raport Komisji Episkopatu Południowej Afryki ds. Sprawiedliwości i Pokoju, do której należą również biskupi z Botswany. Na pierwszej stronie znalazłem deklarację programową, w której przeczytałem, że komisja „uznaje i promuje jednakową godność i równość wszystkich osób, bez względu na wyznanie, narodowość, kolor skóry, seks, orientację seksualną, pochodzenie, stan posiadania i wykształcenie”. Mimo, że na pierwszy rzut oka deklaracja przypominała bardzo politycznie poprawny dokument, nie wyczułem czającego się w takim określeniu żadnego niebezpieczeństwa. O deklaracji przypomniałem sobie dopiero kilka tygodni później, gdy przypadkowo natknąłem się na stronę internetową Botswana Centre for Human Rights Ditshwanelo. Drugi akapit oświadczenia botswańskiej organizacji był dosłowną kopią deklaracji programowej Komisji ds. Sprawiedliwości i Pokoju Episkopatu RPA, mającego swą siedzibę w Pretorii (od niedawna Tshwane).\nUcieszyłbym się, gdyby organizacje praw człowieka w Botswanie identyfikowały się w pewnym stopniu z nauką Kościoła Katolickiego, ale problem polega na tym, że Ditshwanelo nie jest zwyczajną organizacją praw człowieka. Na stronie internetowej Ditshwanelo czytamy, że w roku 2000 organizacja otrzymała nagrodę Felipa, przyznawaną przez Międzynarodową Gejowsko-Lesbijską Komisję Praw Człowieka za znaczący wkład w propagowanie praw dla gejów i lesbijek w tej części Afryki. Nagrodę tę otrzymuję się na cześć Felipa de Souza, brazylijskiej lesbijki, która zginęła z rąk portugalskiej inkwizycji.\nPomysł uznania oraz promowania godności i równych praw wszystkich osób bez względu na orientacje seksualną może być jednak rożnie rozumiany. Kościół Katolicki zawsze nauczał, że akty homoseksualne z samej swojej wewnętrznej natury są nieuporządkowane i osoby homoseksualne są wezwane do życia w czystości (KKK 2357-2359). Mam jednak poważne wątpliwości, by sądzić, że Ditshwanelo zostało nagrodzone za promowanie seksualnej wstrzemięźliwości wśród gejów i lesbijek w Botswanie.\nOświadczenie Komisji ds. Sprawiedliwości i Pokoju wygląda jak politycznie poprawny formularz: nazwisko, imię, narodowość, wyznanie, zawód, wykształcenie, seks i orientacja seksualna. Umieszczenie wyrażenia „orientacja seksualna”, mimo szczerych intencji autorów, może niejednego katolika wprowadzić w błąd. Oto przykład zaczerpnięty z jedynego katolickiego tygodnika w Republice Południowej Afryki, The Southeren Cross. Pochodzi on z październikowego numeru sprzed trzech lat (2002), gdyż począwszy od 2003 r. przestałem go prenumerować.\nJeden z listów od czytelników został zatytułowany przez redakcję: Gejowscy rodzice lepsi od ich braku. Autor listu napisał: „Widziałem wiele szczęśliwych, homoseksualnych rodzin, gdzie dzieci są kochane i otoczone opieką. Są uczone szacunku i zachęcane do prowadzenia normalnego, heteroseksualnego życia. Z całą pewnością taka kochająca się rodzina jest dużo lepsza od wielu rozbitych i zranionych rodzin heteroseksualnych”. Ku mojemu zdziwieniu list opublikowany w katolickim tygodniku nie został opatrzony żadnym komentarzem. Nie wymagałbym tego od redakcji, ale na tej samej stronie znalazłem inny list na temat nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, który przez wydawcę opatrzony został wyjaśnieniem, że katolik nie jest zobowiązany do wiary w prawdziwość objawień prywatnych.\nBrak komentarza pod pierwszym listem jednak nie dziwi. Ten sam numer The Southern Cross opublikował również artykuł pt. Porzucić zakaz wyświęcenia gejów. Pan G. Simmermacher, naczelny redaktor tygodnika, ostrzegał w nim Watykan, żeby nie wykluczał z kapłaństwa osób o tendencjach homoseksualnych. Według jedynego tygodnika katolickiego w RPA takie stanowisko Kościoła mogłoby być zrozumiane jako oznaka niesprawiedliwej dyskryminacji. Dzisiaj już wiemy, że dzięki Bogu, głos z Pretorii nie został uwzględniony przez Kongregację Wychowania Katolickiego Stolicy Apostolskiej w Watykanie.\nPowyższe przykłady pokazują, że katolicy mogą rozmijać się w swoich opiniach z oficjalnym nauczaniem Kościoła na temat istotnych kwestii moralnych. Z tego powodu potrzebujemy jasnych i niedwuznacznych oświadczeń ludzi Kościoła na temat homoseksualizmu. Uznajemy i promujemy godność i równość wszystkich osób, i nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości, ale musimy pamiętać, że sama homoseksualna skłonność jest obiektywnie wewnętrznie nieuporządkowana. Umieszczenie wyrażenia „orientacja seksualna” obok np. „wykształcenia” może prowadzić niektórych ludzi do konkluzji, że orientację seksualną można wybierać w taki sam sposób, w jaki dokonuje się wyboru między zawodem lekarza a nauczyciela. Katechizm Kościoła Katolickiego przyznaje, że są wśród nas osoby o skłonnościach homoseksualnych, dla których jest to trudne doświadczenie i niejednokrotnie prawdziwy krzyż, ale przez modlitwę i łaskę sakramentalną – jeśli są katolikami – powinny przybliżać się stopniowo i zdecydowanie do doskonałości chrześcijańskiej.\nWiele współczesnych organizacji praw człowieka uważa, że ich misją jest ochrona praw ludzi, którzy są dyskryminowani z powodu orientacji seksualnej. Dzisiaj osoby uprawiające homoseksualizm są w mniejszości, ale w starożytnej Grecji i Rzymie podejmowanie zachowań seksualnych z osobami tej samej płci nie było czymś wyjątkowym i samo w sobie nie budziło zdziwienia lub sprzeciwu. Wielu cesarzy rzymskich praktykowało homoseksualizm. Cesarz Neron nie tylko miał kochanków o tej samej płci, ale był pierwszym, który publicznie poślubił mężczyznę. Swetoniusz w ten sposób pisał na ten temat: „Chłopca Sporusa (…) sprowadził do siebie z posagiem i w purpurowej zasłonie, uroczyście święcąc obrzęd zaślubin. Żył z nim jak z żoną (…). Tego Sporusa przybrał w szaty cesarzowej, obwoził z sobą w lektyce, towarzyszył mu po sądach i targowiskach Grecji, a rychło i w Rzymie na sigillariach, co chwilę obcałowując (…)”. Historyk cesarzy rzymskich dodaje dowcipnie, że dla świata byłoby znacznie lepiej, gdyby ojciec Nerona miał taką samą żonę.\nNależy w tym miejscu pamiętać, że za panowania cesarza Nerona zginął św. Paweł. Działalność misyjna Apostoła Narodów przypadła na czasy władcy, który przez dzisiejszych gejów i lesbijki uważany jest za ‘prekursora’ rejestrowanych związków partnerskich. Nie przeszkodziło to jednak św. Pawłowi napisać w Liście do Rzymian i do wspólnoty w Koryncie, że mężczyźni współżyjący ze sobą, oraz kobiety, które przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze, nie odziedziczą Królestwa Bożego (Rz 1, 24-27; 1 Kor 6, 10).\nDzisiaj od chrześcijan wymagana jest taka sama odwaga, by być wiernym Ewangelii i nie poddać się presji pewnej grupie organizacji praw człowieka o wątpliwych intencjach. Promują one godność i równość wszystkich ludzi bez względu na orientację seksualną, ale pod pretekstem praw człowieka próbują wprowadzić prawne uznanie związków homoseksualnych albo zrównanie ich z małżeństwem. „Oznaczałoby to nie tylko aprobatę zachowania wewnętrznie nieuporządkowanego i w konsekwencji uczynienie go modelem dla aktualnego społeczeństwa, ale też zagubienie podstawowych wartości, należących do wspólnego dziedzictwa ludzkości” – tymi oto słowami obecny papież Benedykt XVI w 2003 r. sfinalizował dokument Kongregacji Nauki Wiary Uwagi dotyczące projektów legalizacji związków między osobami homoseksualnymi.\nPrzyczyny homoseksualizmu są skomplikowane, ale najczęściej wymienia się wśród nich uwarunkowania kulturowe. S.O. Murray i W. Roscoe opisują związki homoseksualne u kobiet w Lesoto zwane motsoalle, które mają podobno charakter długotrwały i istnieją równolegle ze związkami heteroseksualnymi. Są one nawet społecznie usankcjonowane przez uroczystą wymianę prezentów wobec miejscowej wspólnoty. E.E.Evans-Pritchrad, brytyjski antropolog społeczny, prowadzący badania w latach dwudziestych ubiegłego wieku na terenach dzisiejszej Demokratycznej Republiki Konga, natknął się na informacje o praktykach homoseksualnych wśród wojowników z plemienia Zande. Według relacji starszyzny wioskowej mieli oni kiedyś zwyczaj brania młodzieńców za partnerów seksualnych, którzy pełnili czasowo rolę ich „żon”.\nPodobne przykłady zachowań homoseksualnych występują w innych kulturach, ale fakt ten nie zmienia niczego w nauczaniu Kościoła na temat homoseksualizmu. Kościół od wieków wciela Ewangelię w różne kultury i jednocześnie wprowadza narody z ich kulturami do swej własnej wspólnoty, ale – jak trafnie zauważa Jan Paweł II w swojej encyklice o działalności misyjnej Redemptoris Missio – „przekazuje im własne wartości, przyjmując wszystko to, co jest w nich dobre i odnawiając je od wewnątrz” (RM, 52).\nWartości chrześcijańskie nie zawsze były przez wszystkich w historii akceptowane. Były one do tego stopnia obce kulturze rzymskiej, że dopiero na początku IV w. po Chrystusie Konstantyn Wielki wspólnie z Licyniuszem mogli wprowadzić równo-uprawnienie chrześcijaństwa. Dzisiaj, prawie siedemnaście wieków od podpisania edyktu mediolańskiego, wartości chrześcijańskie są w wielu wypadkach nie tylko obce współczesnej kulturze, ale nawet do tego stopnia wrogie, że mamy problemy z rozwiązywaniem spraw religijnych w duchu tolerancji.\nPo lekturze deklaracji programowej Komisji ds. Sprawiedliwości i Pokoju z Pretorii miałem dziwne odczucie déjà vu. Podobne oświadczenia pojawiają się na stronach internetowych większości organizacji praw człowieka walczących o prawa dla gejów i lesbijek. Poza troską o prawa dla mniejszości seksualnej wszyscy są zatroskani o ochronę środowiska, demokratyzację życia politycznego, równego statusu kobiet i mężczyzn, nawet o rozwój dialogu międzyreligijnego, ale jeszcze nie spotkałem żadnej organizacji praw człowieka, która byłaby zainteresowana budowaniem sprawiedliwego społeczeństwa w oparciu o tradycyjną rodzinę. Brakuje tego również w deklaracji misyjnej Komisji ds. Sprawiedliwości i Pokoju z Pretorii.\nPrzytłaczająca większość dzieci w Botswanie wychowywana jest przez samotne matki i prawie w każdym wypadku owe dzieci nie znają swoich ojców. Deklaracja nie wspomina o tym ani słowa, a liczba niepełnych rodzin, nawet gdy pod uwagę weźmiemy dane statystyczne podawane przez organizacje praw człowieka, jest nieporównywalnie większa od liczby osób o skłonnościach homoseksualnych. Jest to prawdziwy problem, przed którym stoi Botswana w obliczu szerzącej się epidemii AIDS. Doprawdy trudno zrozumieć, że Komisja ds. Sprawiedliwości i Pokoju mogła nie zauważyć, że tysiące botswańskich dzieci w wyniku przemian społecznych jest pozbawionych prawa do wychowania w pełnej rodzinie.\nRedakcja jedynego katolickiego tygodnika w RPA miała kiedyś zmartwienie, że wykluczenie osób o tendencjach homoseksualnych z kapłaństwa będzie odebrane jako oznaka niesprawiedliwej dyskryminacji w stosunku do tych osób. Po wydaniu przez Watykan instrukcji na temat kapłaństwa osób homoseksualnych, redaktor naczelny ma już tylko jedno strapienie – jak zwiększyć popyt na The Southern Cross, który w ostatnim roku przyniósł straty.\nMnie natomiast martwi coś innego. Mam pewne obawy, że w wyniku dwuznacznej deklaracji programowej następna nagroda Felipa przyznawana przez Międzynarodową Gejowsko-Lesbijską Komisję Praw Człowieka może przypaść Komisji Episkopatu Południowej Afryki ds. Sprawiedliwości i Pokoju.\nOpcja na Prawo 1(49) 2006, s. 50-51


Zapchajdziura od zastępstw - Forum „Biblioteki w Szkole”\nZapchajdziura od zastępstw\nRejestracja: sobota 08 paź 2016, 17:30\nsobota 08 paź 2016, 18:02\nPo kilku latach przerwy, po urlopie wychowawczym wróciłam do pracy w zawodzie bibliotekarza szkolnego. Miałam nadzieję, że będzie lepiej niż wcześniej, a tymczasem jest znacznie gorzej. Chodzi o zastępstwa. Czuję się tak, jak w tytule posta. Pracuję w dużej szkole, więc praktycznie codziennie ktoś z nauczycieli jest na zwolnieniu lekarskim, a przeważnie kilka osób. I również praktycznie co dzień rano dowiaduję się, że mam jakieś zastępstwo, albo zastępstwa... A to trzeba pół dnia posiedzieć NA świetlicy (nikt, łącznie z dyrektorem nie mówi w świetlicy ), a to "przedmiotowiec" prosi, żeby zrobić ten czy tamten temat, a to trzeba z kilkorgiem uczniów gdzieś jechać, bo ich nauczyciel nie może - i przez cały dzień biblioteka zamknięta, ale co z tego... Co z tego, że akurat coś sobie na ten dzień zaplanowałam. Oczywiście wszystko za "free"... Kilka lat temu też zdarzały się zastępstwa, ale nie aż tyle! Nie ukrywam, że zaczynam mieć dość. Wiem, że od lat nie funkcjonuje już oficjalnie coś takiego jak "lekcje biblioteczne". Oczywiście, niektóre takie zajęcia mają sens - np. zapoznanie nowych uczniów z biblioteką, pasowanie na czytelnika w podstawówce, lekcje, akcje czy konkursy uzgodnione z nauczycielami, głównie polonistami czy koleżankami od edukacji wczesnoszkolnej. Jakiś czas temu rozmawiałam z kilkoma koleżankami po fachu i wszystkie przyznały, że większość lekcji bibl. na zastępstwach to fikcja na zasadzie "zajmijcie się swoimi sprawami, tylko bądźcie w miarę cicho", ewentualnie puszczenie jakiegoś filmu, jeśli jest taka możliwość - u mnie nie ma . Od lat się słyszy, ze darmowe zastępstwa są nielegalne, że należy bibliotekarzowi płacić jak innym, ze powinien odrobić tę godzinę itd. I jest jak jest... Z drugiej strony wiem, ze nie jest tak wszędzie, np. w szkole mojego najstarszego dziecka bibliotekarki nigdy nie mają zastępstw. A jak jest u Was?\nRe: Zapchajdziura od zastępstw\nsobota 08 paź 2016, 20:31\nTemat już był, poszukaj.\nRozumiem Cię doskonale. Bywało, że dyrektor czekał na mnie rano z dziennikiem przy drzwiach wejściowych. To nie praca, to mobbing. Chyba nie masz nic do stracenia, bo nie sposób być każdym przedmiotowcem.\nMiranda pisze: a to "przedmiotowiec" prosi, żeby zrobić ten czy tamten temat,\nTo jest już ...brzydkie słowo. Podpisywałaś umowę na pracę w bibliotece.\nZacznij się buntować, ale na podstawie obowiązujących przepisów i wykładnią z MEN-u.\nOczywiście, będzie bardzo nieprzyjemnie, ale czy teraz jest miło?\nsobota 08 paź 2016, 22:04\nBywało, że dyrektor czekał na mnie rano z dziennikiem przy drzwiach wejściowych. To nie praca, to mobbing.\nRozumiem, że teraz jest u Ciebie już lepiej?\nsobota 08 paź 2016, 22:58\nZ bezpłatnymi zastępstwami walczyłam długo w różnych szkołach. Zdarzyła się jednak taka przed laty, która NIGDY mi ich nie "proponowała". Gdyby nie ochrona danych osobowych, to wymieniłabym nazwisko dyrektora . Teraz od dawna jest kto inny, więc promowanie liceum nie ma sensu.\nW końcu, kiedy moje powoływania się na prawo itd. nie odnosiły skutku, zaczęłam mówić: "Nie, bo nie". I ignorowałam. I... podziałało! Oczywiście kosztowało mnie to wiele nerwów, ale ponieważ poza niechęcią do robienia czegoś za darmo byłam (jestem) dobrym i docenianym pracownikiem - dano mi spokój.\nWariactwo odżyło dopiero w tym roku (ale nie dotyczy ono zastępstw) w związku z zapowiedzią kontroli bibliotek. Nie zważając na to, że mieliśmy /nadal mamy, bo papierkologia skończy się pewnie za miesiąc/ do opracowania i rozprowadzenia ponad 7.200 podręczników, dyrekcja zaczęła narzucać nam dodatkowe, często absurdalne zadania. No i znowu powiedziałam "nie". Jak się to tym razem skończy - trudno przewidzieć. Ale nie mam zamiaru zarobić się na śmierć, żeby można było napisać, jacy to świetni jesteśmy.\nniedziela 09 paź 2016, 18:03\nOczywiście, że się skończyło. Padło śmiercią naturalną. Mam zastępstwa, ale w wyjątkowych przypadkach, też bezpłatne.\nPatrząc z perspektywy czasu, to żałuję, że się nie postawiłam. I tak nic bym nie straciła, a może szybciej by się skończyły.\nWalcz o swoje prawa i przeciw nielegalnym zastępstwom.\nponiedziałek 10 paź 2016, 10:14\nTemat poruszamy setki razy, bo jest z gatunku wkurzających do czerwoności.\nJestem za opcją rozmowy i walczenia o swoje prawa, sama przeszłam tą drogę 2 krotnie i nie żałuję, wiele się nauczyłam walcząc /głownie dystansu do spraw, bez angażowania się jak nie trzeba/. Jednak bardzo smutne jest to, jak postępują dyrektorzy, w dodatku w edukacji, czyli dziedzinie wymagającej wykształcenia, etyki, dyrektorzy, którzy powinni być dla nauczycieli wzorem...\nNie sądzicie, że dyrektor powinien być wzorem? /smutna refleksja i sarkazm/\nCzy dyrektor chciałby chodzić na bezpłatne zastępstwa w tym samym czasie, w którym wykonuje swoje obowiązki etatowe? Smutne jest to, że dla dyrektora /takiego, który postępuje nielegalnie/ nauczyciel bibliotekarz jest gorszym nauczycielem, od wszystkiego.\nSytuacja z piątku u mnie /mam rzadko nielegalne zastępstwo/: wychowawczyni klasy /z 1-3/ poszła zarabiać na zastępstwie do innej klasy, a ja dostałam JEJ klasę na nielegalne zastępstwo, w tym czasie miałam umówioną klasę na zajęcia z ich nauczycielką i 8 dzieci w czytelni.\nMnie takie postępowanie dyrekcji wiele nauczyło- szkoła NIE jest niczym więcej niż moim miejscem pracy. Staram się, jak w niej jestem. Za drzwiami wyjściowymi mam swoje życie.\nponiedziałek 10 paź 2016, 12:07\nAqa ja chyba czegoś nie rozumiem. Ktoś zamiast lekcji w ramach swoich obowiązków poszedł na zastępstwo płatne do innej klasy i miał zapłacone i za pracę w swojej klasie i za zastępstwo??? A ty za niego pracowałaś za darmochę?\nJa mam bardzo rzadko zastępstwa ale mam. I co mnie wkurza, że mam wrzucaną klasę, albo muszę iść do klasy a w tym czasie w pokoju nauczycielskim paru kolegów odstawia ploteczki.\nponiedziałek 10 paź 2016, 12:49\nA ja poszłam na kompromis.\nPoniewaz lekcje biblioteczne sa potrzebne i lubię je robić, uzgodniłam z dyrekcją, że będę realizować po jednej godzinie w każdej klasie na zasadzie zastępstw doraźnych. Dyrekcja w zeszycie zastępstw ma tabelkę i widzi ile godzin juz wykorzystałam i w jakich klasach. I nie nadużywa. Ba, czasem muszę się prosić, gdy (np. przed spotkaniem autorskim) potrzebuję wejść do konkretnych klas.\nMam tak od kilku lat. A to, co przeżywałam wcześniej... jest gdzieś w archiwum Forum...\nponiedziałek 10 paź 2016, 14:15\nTaaak, wychowawczyni klasy /młodszej/ w okienku swoim poszła zarabiać zastępując nieobecnego nauczyciela zerówki. Ja zostałam zmuszona pracować równocześnie na 2 etatach: nauczyciela bibliotekarza / zakres obowiązków nauczyciela bibl./ z zajmowaniem się grupą w czytelni, wypożyczającymi klasami młodszymi / ci przychodzą w czasie lekcji - systemy bez dzwonkowe, starsi uczniowie na przerwach/ i nauczyciela na zastępstwie, tyle, ze nielegalnie bezpłatnym.\nUśmiech pani dyr., świadomej niewłaściwości takiego postępowania, bezcenny. Obydwie usłyszałyśmy o tym, że "obowiązuje nas 40 godzinny czas pracy".\nDziwię się, że dyrektor oczekuje pd nauczyciela bibliotekarza jakiejś tam lojalności, o szacunku nie wspomnę, arogancko pokazując kto tu pan. Dziwię się temu, że dyrektorzy w XXI wieku i w instytucjach edukujących, nadal postępują wobec nas arogancko. I mam dość.\nJak się bardziej wkurzę, zadzwonię do PIP.\nKiedyś z ulgą zamknę drzwi szkoły za sobą. Nawet się nie odwrócę.\nśroda 12 paź 2016, 10:52\nczytam Wasze posty i muszę stwierdzić, że u mnie jest naprawdę komfortowa sytuacja - zastępstwa mam tylko z edukacji wczesnoszkolnej - płatne, bo mam kwalifikacje - idę na zastepstwo, zawsze wcześniej uzgodnione, później odrabiam te godziny w bibliotece. Innych nie mam. Sporadycznie, gdy naprawdę dyrekcja nie ma co zrobić z klasą, to grzecznie pyta czy mogę się zająć dzieciakami, wtedy przychodzą do mnie - ale to nie są typowe zastępstwa - siedzą, graja w "planszówki", czytają, itp. - ale to naprawdę rzadko - może 1-2 w miesiącu, czasem nawet i to nie.\nLekcje biblioteczne - szczególnie źródła informacji - też robię, ale po wcześniejszym uzgodnieniu terminów i tematów z polonistami,\nBardzo lubię swoją pracę, mimo różnorakich absurdów urzędniczych, które co chwilę są nam serwowane, 15 lat pracuję w tej szkole, różnych dyrektorów już miałam i musze przyznać, że każdy podchodził z pełnym zrozumieniem do mojej pracy i w ogóle do biblioteki.\nsobota 22 paź 2016, 09:28\nNapisałam kilka tygodni temu do MEN, jak niektórzy z nas, tekst w sprawie konsultacji nowego prawa oświatowego, w kwestii bibliotek. Pisałam o wielu problemach, na czele ze skontrum nie spisem, nielegalnymi zastępstwami, będącymi nadal poniżającym traktowaniem nauczycieli bibliotekarzy jak zapchajdziury, wysyłaniem nas do wielu zadań -co tylko przyjdzie na myśl dyrektorom, problemie podręcznikowym itp. Wczoraj dostałam odpowiedź MEN, gdzie jasno podkreślone są 2 rzeczy:\n- skontrum nie spis\n- niepłatne zastępstwa są nielegalne\nInne kwestie już mnie tak nie cieszą... są niejako przyzwoleniem na traktowanie nas jako "specjalistów" do dyspozycji... , co nie sprzyja dobrej pracy i świadczy o niezrozumieniu między nami- chcącymi pracować dobrze ale i w normalnych warunkach pracowniczych, nie podpierając się nosem i zażywając walerianę.\nTu cały tekst do mnie:\nMINISTERSTWO EDUKACJI NARODOWEJ DEPARTAMENT PODRĘCZNIKÓW, PROGRAMÓW I INNOWACJI Al. Szucha 25, 00-918 Warszawa, tel. + 48 22 34 792, fax +48 22 34 74 160, e-mail: Sekretariat.DPPI@men.gov.pl,\nodpowiadając na e-mail przesłany do Ministerstwa Edukacji Narodowej informuję:\nRozwijanie kompetencji czytelniczych oraz upowszechnianie czytelnictwa wśród dzieci i młodzieży to jeden z podstawowych kierunków realizacji polityki oświatowej państwa zarówno w ubiegłym roku szkolnym 2015/2016, jak i w roku szkolnym 2016/2017. Świadczy to o tym, jak duże znaczenie ma dla Minister Edukacji Narodowej promowanie czytelnictwa oraz jaką wagę przykłada do roli i znaczenia bibliotek szkolnych.\nRównież w projekcie ustawy prawo oświatowe, który 16 września br. został przekazany do konsultacji publicznych, znalazły się ważne kwestie dotyczące organizacji biblioteki szkolnej, szczególnie w kontekście upowszechniania i promowania czytelnictwa wśród uczniów szkoły.\nProponuje się, aby organizacja biblioteki uwzględniała m.in. zadania w zakresie tworzenia warunków do efektywnego posługiwania się technologią informacyjną, rezygnując z zapisów mówiących o tworzeniu warunków do poszukiwania, porządkowania i wykorzystywania informacji z różnych źródeł.\nWprowadzony został przepis określający, że do zadań biblioteki należy gromadzenie i udostępnianie podręczników, materiałów edukacyjnych i ćwiczeniowych oraz innych materiałów bibliotecznych. Przepis dotyczący organizowania różnorodnych działań rozwijających wrażliwość kulturową i społeczną uczniów został rozbudowany o działania w zakresie podtrzymywania tożsamości narodowej i językowej uczniów należących do mniejszości narodowych, etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym. Wynika to ze zgłaszanych w tym zakresie postulatów przez przedstawicieli wymienionych w tym zapisie społeczności.\nPonadto, zaproponowano przepis, który jest odpowiedzią na postulaty wielu środowisk bibliotekarskich, aby inwentaryzacja księgozbioru biblioteki szkolnej przebiegała z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2012 r. poz. 642 i 908 oraz z2013 r. poz. 829).Obecnie inwentaryzacja jest to spis z natury, wiążący się z wieloma utrudnieniami w pracy bibliotekarza.\nWobec powyższego, zachęcamy do zapoznania się z przepisami odnoszącymi się do pracy bibliotek szkolnych zawartych w cyt. projekcie ustawy prawo oświatowe. Projekt jest dostępny na stronie internetowej MEN pod niżej podanym linkiem:\nOdnosząc się do kwestii dotyczących pragmatyki zawodowej nauczycieli informuję, że czas pracy nauczyciela określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2016 r. poz. 1379). Zgodnie z art. 42 ww. ustawy, czas pracy nauczyciela, w tym nauczyciela bibliotekarza, zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekroczyć 40 godzin na tydzień. Jednakże tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, prowadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, dla nauczycieli bibliotekarzy bibliotek szkolnych wynosi 30 godzin. Pozostały czas, do 10 godzin tygodniowo nauczyciel przeznacza na inne zajęcia i czynności wynikające z przepisów art. 42 ust. 2 pkt 2-3 ustawy - Karta Nauczyciela.\nOrganizację biblioteki szkolnej powinien szczegółowo określać statut szkoły, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. Nr 61, poz. 624 z późn. zm.). Istotne jest, aby dostęp do zbiorów biblioteki był możliwy nie tylko w czasie trwania zajęć lekcyjnych, ale również w innym czasie ustalonym przez dyrektora. Obowiązki nauczyciela bibliotekarza są określone w art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela oraz w statucie szkoły.\nCzynności w zakresie prawa pracy w stosunku do nauczycieli należą do wyłącznych kompetencji dyrektora szkoły. W przypadku, gdy pracownik czuje się skrzywdzony przez pracodawcę, powinien zwrócić się do sądu pracy, który jest niezawisły i wydaje wyroki wiążące dla wszystkich stron sporu. Nadzór i kontrolę przestrzegania prawa pracy, w tym przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, sprawuje Państwowa Inspekcja Pracy .\nJednocześnie uprzejmie informuję, że zgodnie z art. 35 ust. 2a i 3 ustawy - Karta Nauczyciela, przez godzinę doraźnego zastępstwa rozumie się przydzieloną nauczycielowi godzinę zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych powyżej tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych, której realizacja następuje\nw zastępstwie nieobecnego nauczyciela. Wynagrodzenie za godziny doraźnych zastępstw wypłaca się według stawki osobistego zaszeregowania nauczyciela, z uwzględnieniem dodatku za warunki pracy. Przepis art. 30 ust. 6 powołanej ustawy upoważnia organ prowadzący szkołę do określenia w drodze regulaminu, w szczególności, szczegółowych warunków obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny doraźnych zastępstw.\nZ powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że w ramach godzin doraźnych zastępstw realizowane są zajęcia dydaktyczne, wychowawcze lub opiekuńcze, prowadzone bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, tj. zajęcia, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 1 Karty Nauczyciela. Dla nauczyciela zastępującego są to godziny zajęć wykraczające ponad obowiązujący tego nauczyciela tygodniowy wymiar zajęć dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych.\nDepartament Podręczników, Programów i Innowacji / – podpisany cyfrowo/\nsobota 22 paź 2016, 12:54\nAqa Wielkie podziękowanie.\nsobota 22 paź 2016, 18:43\nSuper pracę wykonałaś. Kolejny dokument, którym możemy walczyć z bezprawiem.\nsobota 22 paź 2016, 21:07\nTaaak. Dobrze, że TO MEN dostrzegło problemy, posłuchało, umieściło w projekcie- to na razie etap konsultacji, jak wiadomo, oczekiwane przez środowisko elementy prawne. To dużo, w kwestii skontrum i nielegalnych zastępstw, podobnie w zapewnieniu o ważnej roli biblioteki szkolnej w edukacji /byli tacy, którzy realnie likwidowali biblioteki w szkołach, żądali łączenia z publicznymi itp./, jednak nadal niewystarczająco.\nPracujemy w trudnych warunkach, jak w wielu zawodach, tylko czemu nadal tak jest?? W XXI wieku? Ja mam serdecznie dość zmęczenia /uczniowie aroganccy, wulgarni, rodzice roszczeniowi, zarozumiali, pewni siebie, kłótliwi, dyrekcje które nie chcą widzieć obciążenia bibliotekarza i zlecają mu kolejne zadania, wizja życia w nędzy na emeryturze po latach w tym świetlanym zawodzie/ i wiecznej nienormalności, wiecznego walczenia o to, co rządy mają obowiązek SAMI normować /jak skontrum, jak standardy/\nNadal nikt nie zamierza pracować nad standardami naszej pracy, bo tak wygodniej MEN owi i dyrekcjom, pewnie też OP.\nTu niepokoi mnie tekst: "Czynności w zakresie prawa pracy w stosunku do nauczycieli należą do wyłącznych kompetencji dyrektora szkoły."\n- to daje zbyt wielkie pole manewru dyrektorom, którzy są skłonni robić z nas np. zapchajdziury od wszystkiego, a jednocześnie dziwnym trafem oczekują lojalności, wydajności i podobnych - ści. Siłaczki XXI wieku z uposażeniem żenującym.\nJak świetnie wiemy, dyrektorzy /zbyt wielu, jak widać na forum/ mają tendencję do traktowania nas ,mówiąc klasykiem, jako gorszego sortu.\nWłaśnie o tym napisałam do MEN, zaznaczając najpierw, że piszę jako osoba, która bardzo wiele inicjatyw podejmuje- jak wielu z nas, włącza się do akcji ogólnopolskich, ma wysokie wskaźniki czytelnictwa..., jednocześnie jak wszyscy z nas, odczuwa przemęczenie z racji pracy jak wyrobnik od wszystkiego: basenu, dyskoteki, wyręczania świetlicy ... Po prostu brak nam standardów pracy, na które moglibyśmy się powoływać, bowiem by spełniać oczekiwania MEN u w materii podnoszenia czytelnictwa, trzeba zapewnić traktowanie nauczycieli bibliotekarzy jak nauczycieli bibliotekarzy a nie ludzi do wszystkiego, co się zamarzy dyrektorom i OP / zastępstwa w czasie wykonywania etatowych zadań, opieka nad dziećmi zamiast świetlicy, wyjazdy do kina, teatru- zamykanie lokalu!, zlecanie zadań po etatowych godzinach, bez umiaru- bo "obowiązuje nas 40 godzinny...". Tyle, że pracujemy 30 godzin zegarowych!, nie 18 lekcyjnych czy nawet 25 zegarowych.\nTu nie mam odpowiedzi MEN u, potwierdzenia, że zrozumieli istotę problemów.\nŻyczę wam wszystkim dobrego prawa, sobie doczekania do chwili zamknięcia drzwi za sobą z drugiej strony jak EMT. Ja mam serdecznie dość, acz nadal się uśmiecham /wytrenowałam/, staram /już bez specjalnej euforii, trzeba być ..., by pracować z poświęceniem i być wiecznie kopanym/, podejmuję inicjatywy etc., etc.. Na zasadzie przyzwyczajenia.\nniedziela 23 paź 2016, 17:22\nWitaj Aqa! Mnie niepokoi to zdanie "Istotne jest, aby dostęp do zbiorów biblioteki był możliwy nie tylko w czasie trwania zajęć lekcyjnych, ale również w innym czasie ustalonym przez dyrektora"


Zabezpieczanie folderów - Windows (ogólnie) - dobreprogramy - forum\nfranko (Bush4) 2006-07-24 17:34:22 UTC #1\nMam Windowsa XP professional, dysk podzielony na partycje i dwa konta(pulpity)użytkowników. Moje jest administratorem, to drugie z ograniczeniami. Jak zrobic żeby do niektórych folderów był dostęp tylko z mojego konta? Pomóżcie mi bo nie jestem w tym za mocny!\nduce (Miniuka) 2006-07-24 17:39:31 UTC #2\nppm na wybranym folderze->właściwości->udostępnianie(zakładka)->w menu udostępnianie i zabezpieczenia lokalne i tam masz uczyń ten folder folderem prywatnym.\nJednak nie zapewniam, sprawdź to\nfranko (Bush4) 2006-07-24 17:45:34 UTC #3\nRobiłem tak, ale ta opcja jest widoczna lecz nie mogę jej zaznaczyć, ta krateczka jest ciemnoszara i nic!\nduce (Miniuka) 2006-07-24 17:55:46 UTC #4\nI tu jest pies pogrzebany :mrgreen:\nU mnie to samo w jednym folderze mam to aktywne a w innych szare- nie aktywne\ni od czego to zależy??\nfranko (Bush4) 2006-07-24 18:12:43 UTC #5\nMaYsTeR (Mayster X) 2006-07-24 18:13:47 UTC #6\nJak zrobic żeby do niektórych folderów był dostęp tylko z mojego konta?\nJeśli chcesz mieć dostęp do wybranych przez ciebie folderów to może Załóż\nna te foldery hasło\nWasacz (Spam) 2006-07-24 18:14:52 UTC #7\nTo pole jest dostępne tylko dla katalogów znajdujących się w twoim profilu:\nStart --> Uruchom --> %userprofile%\nduce (Miniuka) 2006-07-24 19:11:25 UTC #8\nW takim razie jak zrobić aby katalogi z innego dysku znajdowały się w miom profilu??\nWasacz (Spam) 2006-07-25 09:54:46 UTC #9\njak zrobić aby katalogi z innego dysku znajdowały się w miom profilu??\nMusiałbyś je przenieść, np. do folderu Moje dokumenty.\nOtwierasz dowolny folder, np. Moje dokumenty --> Narzędzia --> Opcje folderów --> karta Widok i odznaczasz Użyj prostego udostępniania plików --> Zatwierdzasz (OK).\nPotem prawoklik na folder --> Właściwości --> karta Zabezpieczenia.\nOczywiście dotyczy to wyłącznie partycji sformatowanych w systemie plików NTFS.\nkosior6 (Kosior6) 2006-07-25 12:13:44 UTC #10\nnajprostszy folder .ZIP w Windows XP, wrzucasz do takiego folderu dane, dajesz plik -> załóż hasło(czy cos takiego) i masz hasło na folder i pliki zajmuja Ci mniej miejsca, poniewaz ten folder działa na zzasadzie kompresji.\nWasacz (Spam) 2006-07-25 12:38:12 UTC #11\nTylko że w takim przypadku trzeba podczas każdego otwierania bądź rozpakowywania archiwum podawać hasło; jeżeli archiwum ma duży rozmiar częste korzystanie z niego może być uciążliwe.\nduce (Miniuka) 2006-07-25 14:53:06 UTC #12\nAle w Home Edition chyba tego nie ma\nWasacz (Spam) 2006-07-25 14:59:00 UTC #13\nTo akurat jest:\nPrawoklik na folder --> Wyślij do --> Folder skompresowany (zip)\nNic nie stoi na przeszkodzie, by skorzystać także z programów archiwizujących.\nduce (Miniuka) 2006-07-25 15:00:51 UTC #14\nAle chodzi o ustawienie hasła na folder\nWasacz (Spam) 2006-07-25 15:05:53 UTC #15\nRacja, mój błąd. Sam Windows nie ma takiej funkcji.\nMożesz skorzystać z programów archiwizujących albo szyfrujących.


Szukam dla męża porządnych butów zimowych - Naturikon\nKonstanty Ignaczak 26 kwietnia 2017\t Brak komentarzy\nMój małżonek wie, że ja uwielbiam robić zakupy przez internet. Nie raz zaskoczyłam go tym jak tanio zakupiłam niektóre produkty i przyznał, że to świetne rozwiązanie. Tym razem poprosił mnie o pomoc w znalezieniu dobrych butów dla niego na zimę.\nZnalezienie męskich zimowych butów zajęło mi chwilę\nMój mąż sam kupuje odzież czy obuwie, jednak tym razem chciał, bym znalazła dla niego coś porządnego w jakimś sklepie internetowym. Już wiedziałam, który z moich ulubionych sklepów ma buty zimowe męskie i postanowiłam od razu tam zajrzeć. Wcześniej jednak poprosiłam męża, by zmierzył długość stopy. On się upierał, że przecież nosi rozmiar czterdzieści trzy i nie ma po co mierzyć. Ja wiem, że rozmiary nie zawsze są takie same i dla pewności wolę dokładnie zmierzyć i wybrać odpowiednią długość wkładki. Robert dał sobie zmierzyć długość stopy a ja w międzyczasie odpaliłam laptopa. Zakomunikowałam mu, że w ciągu trzydziestu minut znajdę dla niego odpowiednie buty zimowe męskie. Aleksander od razu dodał, że jak tego dokonam to zaprosi mnie dziś na kolację do mojej ulubionej restauracji. Jak widać mąż nie zna moich możliwości, bo w ciągu chwili znalazłam dla niego odpowiednie buty zimowe męskie i sam był zaskoczony, że tak szybko mi poszło. Cena mu odpowiadała, fason również, więc od razu dokończyłam transakcję. Byłam z siebie dumna i z radością przygotowywałam się do wyjścia na obiecaną kolację. Zamówione buty zimowe męskie mają dotrzeć w ciągu dwóch dni roboczych na wskazany adres.\nKiedy dotarła przesyłka to mąż od razu przymierzył buty. Przyznał, że są bardzo wygodne i przede wszystkim ciepłe. Obiecałam już zawsze robić dla niego tego typu zakupy, ponieważ mam na to czas a on przecież jak typowy facet nie lubi chodzić po sklepach.