Idealne życie [Danielle Steel] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00236 007159 20324019 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788324026210 Data wydania:\nDla moich ukochanych dzieci, Beatie, Trevora, Todda, Sam, Victorii, Vanessy, Maxxa i Zary. Oby wasze życie zawsze było tak bliskie doskonałości, jak tego pragniecie, i oby wasze marzenia okazywały się nawet lepsze, niż zakładaliście, z miriadami dużych i małych cudów po drodze. Oraz mojemu ukochanemu Nickowi. Mam nadzieję, że twój świat jest teraz spokojny i idealny. Kocham was wszystkich bardzo, bardzo, bardzo mocno. Mama/d.s.\n„L’amour n’a pas d’age”. Miłość nie ma wieku. „Prawdziwa miłość jest jak szczególny język: Albo nim mówisz, albo nie”. Laleh Shahideh\nRozdział 1 Tłum studentów zaczął zbierać się przed Royce Hall Auditorium na UCLA dwie godziny przed zaplanowanym wystąpieniem kongresmena Patricka Oldena i godzinę przed otwarciem drzwi. Kongresmena zaprosił przedsiębiorczy profesor wykładający społeczeństwo obywatelskie i służbę publiczną, kurs otwarty dla przedostatniego i ostatniego roku. Gdy tylko Olden przyjął zaproszenie, wykładowca rozesłał informację do wszystkich studentów nauk politycznych, spodziewano się więc pełnej sali, około dwóch tysięcy studentów. Sądząc po liczbie osób czekających na otwarcie drzwi, przybyło ich pewnie jeszcze więcej. Kongresmen był postacią popularną, miał liberalne poglądy, opowiadał się zawsze po stronie słabszych, był znanym orędownikiem mniejszości, w tym kobiet, a także młodzieży i osób starszych. Miał czworo własnych dzieci. Ożenił się ze swoją ukochaną z dzieciństwa i cieszył powszechnym uwielbieniem. Studenci nie mogli się już doczekać jego przemówienia. Tłum zdyscyplinował się, gdy tylko drzwi zostały otwarte w piękny, słoneczny, ciepły październikowy dzień. Wystąpienie Oldena zaplanowano na jedenastą, zarezerwowano też czas na pytania publiczności po przemówieniu. Następnie Olden miał zjeść lunch z rektorem i tego samego popołudnia wrócić do Waszyngtonu. Ściągnięcie go na uczelnię było wielkim osiągnięciem. Nie chodziło bowiem o mowę z okazji rozdania dyplomów ani też zakończenia szkoły prawniczej, lecz o zwykły wykład. Wszyscy byli podekscytowani jego wizytą. Na szczęście zaproszenie zbiegło się w czasie z jego spotkaniem z gubernatorem poprzedniego dnia i kolacją na jego cześć z okazji odebrania nagrody. Pata Oldena kochali wszyscy – starzy i młodzi. Jego najstarszy syn uczył się na USC i zjadł z nim śniadanie tego ranka. Patrick Olden wszedł na scenę spóźniony mniej niż dziesięć minut, czekał bowiem za kulisami, by wszyscy usiedli. Stanął na podium z ciepłym uśmiechem, wodząc wzrokiem po zebranych. Gdy zaczął mówić, zapadła głucha cisza. Studenci, którzy nie zdobyli miejsca, siedzieli po turecku w przejściach i stali z tyłu. W nabożnym skupieniu słuchali słów Oldena o rządzie i o swoich obowiązkach, jeśli wybiorą karierę w polityce. Olden mówił o swoim okresie nauki w college’u, wyjaśniał, co próbował osiągnąć w różnych komitetach, do których się zapisywał, wdawał się w szczegóły. Pełnił urząd już trzy lata, przez ten czas zaproponował wiele dobrych ustaw, a ten rok nie był dla niego rokiem wyborczym. Wydawał się uczciwy i szczery, publiczność wsłuchiwała się więc w każde jego słowo i nagrodziła go gromkimi oklaskami, gdy skończył. To go ucieszyło. Był dla nich doskonałym wzorem. Profesor, który go zaprosił, otworzył dyskusję i natychmiast w górę wystrzeliło sto rąk. Pytania były zwięzłe, inteligentne i odnosiły się do jego wcześniejszych słów. Po dwudziestu minutach dyskusji kongresmen wskazał młodego mężczyznę siedzącego w trzecim rzędzie, spojrzał mu w oczy i uśmiechnął się do niego z zachętą. – Co pan sądzi o powszechnym dostępie do broni? – zapytał młody człowiek. Kongresmen nie poruszył tego tematu w swoim wykładzie i nie zamierzał tego robić. Opowiadał się ostrożnie, acz stanowczo przeciwko powszechnemu dostępowi do broni, lecz była to drażliwa kwestia, dla której nie znalazł miejsca w swoim przemówieniu poświęconym perspektywom kariery w administracji rządowej. Chłopak, który zadał pytanie, miał schludnie uczesane jasne włosy, był gładko ogolony, miał na sobie niebieską koszulę i wojskową kurtkę. Wyglądał na zdyscyplinowanego i zadbanego, lecz nie odpowiedział uśmiechem na uśmiech Pata Oldena, a ktoś później powiedział, że wydawał się zaskakująco blady, jakby od wielu dni nie wychodził na słońce. Pat Olden zaczął odpowiadać na pytanie z poważną miną: – Myślę, że wszyscy znacie moje zdanie na ten temat. Mimo iż nasza konstytucja daje nam wszystkim prawo do noszenia broni, uważam, że terroryzm to istotny czynnik, którego nie możemy ignorować. Broń zbyt łatwo wpada w niepowołane ręce. Czuję... Nie zdołał dokończyć zdania ani wytłumaczyć swojego stanowiska, ponieważ młody człowiek w niebieskiej koszuli i wojskowej kurtce wyjął broń z kieszeni i nawet nie mierząc, strzelił mu prosto w pierś, a potem w szyję. Kongresmen zatoczył się do przodu, po czym osunął się na ziemię w potoku krwi. Studenci zgromadzeni w sali zaczęli krzyczeć. Do przodu rzucili się strażnicy uniwersyteccy oraz ochroniarze towarzyszący kongresmenowi. Ludzie zaczęli cisnąć się do wyjścia, niektórzy padli plackiem na ziemię, a uzbrojony chłopak strzelił w głowę dziewczynie siedzącej obok niego, po czym zaczął oddawać przypadkowe strzały w kierunku tłumu. Zabił też dwóch biegnących ku niemu strażników. Gdy miejsca wokół niego opustoszały, przebiegł pomiędzy nimi i zaczął strzelać do studentów próbujących wydostać się z sali. Trafił trzy razy w plecy i raz w głowę. Wszędzie leżały ciała, tłum na scenie pochylał się nad kongresmenem. Krew lała się strumieniami; ludzie krzyczeli z przerażenia i rozpaczy, gdy na ich oczach mordowano ich kolegów i koleżanki. Z pełną świadomością swoich czynów strzelec ostatnią kulę zachował dla siebie. Umundurowany strażnik już miał chwycić go za ramię, gdy strzelec zawahał się na ułamek sekundy, po czym postanowił go nie zabijać i zamiast tego strzelić sobie w głowę, kładąc tym samym kres rzezi, która rozpoczęła się zaledwie parę minut temu. Wszystko to trwało dokładnie siedem minut, a zakończyło się śmiercią jedenaściorga studentów i dwóch strażników; osiem osób zostało rannych, a nieprzytomnego kongresmena zalanego krwią ratownicy medyczni wywieźli z auli na noszach. Przed budynkiem stał już tuzin karetek, kolejne nadjeżdżały, a straż uniwersytecka na próżno starała się zapanować nad tłumem. Kilka osób zostało stratowanych podczas ucieczki i im również należało udzielić pomocy. Wszędzie słychać było tylko płacz i krzyki dwóch tysięcy studentów próbujących wydostać się z sali. Policja natychmiast otoczyła bezwładne ciało strzelca; jeden z funkcjonariuszy przejrzał jego kieszenie w poszukiwaniu dokumentu tożsamości. Chwilę później zabrali go ratownicy medyczni. Jego mózg rozprysnął się na siedzeniach wokół. Minęło wiele godzin, zanim ranni studenci trafili do szpitali, ciała usunięto, oczyszczono teren i zaczęto wszystkich uspokajać. Kolejne dwie osoby zmarły w drodze do szpitala, co powiększyło liczbę ofiar do trzynaściorga studentów. Kampus stał się scenerią rzezi i rozpaczy, co niestety nie jest rzadkie we współczesnym pełnym przemocy świecie. Takie rzeczy się już zdarzały. Stacje telewizyjne przerwały program, by nadać relacje ze strzelaniny na UCLA. Kongresmen Olden był w stanie krytycznym, balansował na krawędzi życia i śmierci od ran w pierś i szyję; obecnie go operowano. Po godzinie ujawniono tożsamość napastnika. Przygotowywał się do studiów prawniczych, lecz został skreślony z listy studentów rok wcześniej; był niestabilny psychicznie. Wykazywał objawy choroby psychicznej już na rok przed rzuceniem szkoły. Odmówił leczenia w trakcie studiów na UCLA, choć przebywał na oddziale psychiatrycznym szpitala w okresie liceum. Był notowany w college’u za grożenie bronią byłej dziewczynie za to, iż umawiała się z innym, lecz dotychczas nikogo nie skrzywdził. Miał dziewiętnaście lat, mieszkał sam, pracował w lombardzie, gdzie nabył broń, której tego dnia użył. Jego rodziców udało się poprosić o komentarz dopiero późnym popołudniem. Jego matka nie mogła dojść do siebie z rozpaczy, gdy policja wyprowadzała ją z domu na przesłuchanie, a ojciec wyjechał na ryby. Proszeni o komentarz sąsiedzi powtarzali, że był miłym chłopcem, zawsze uprzejmym, choć nieco dziwnym. Jego obsesją były komputery, rzadko wychodził z domu i nie miał żadnych przyjaciół. Przez całe życie był samotnikiem. Z opowieści tych, którzy go znali: nauczycieli, współpracowników z lombardu, sąsiadów, wyłaniał się klasyczny obraz niestabilnego psychicznie młodego mężczyzny, który zdołał się prześliznąć przez luki w systemie i dostał amoku, zabijając tego dnia szesnaście osób, w tym samego siebie, a także raniąc siedem innych, w tym kongresmena. Była to bezsensowna tragedia. Policja była przekonana, że przyszedł na wykład zabić Pata Oldena za jego stanowisko w sprawie powszechnego dostępu do broni, był bowiem uzbrojony i zajął miejsce w trzecim rzędzie. Kampus został natychmiast zamknięty, zajęcia zawieszono. Wieści się roznosiły, zrozpaczeni studenci zbierali się w grupach, obejmowali się i opłakiwali utraconych przyjaciół. Małżonkę Pata Oldena, która tego samego ranka wróciła do Waszyngtonu po ceremonii wręczenia nagród poprzedniego wieczoru, poinformowano o tym, co się wydarzyło. Natychmiast wsiadła w samolot, który wylądował w Denver. Pata Oldena nadal operowano, lecz rokowania były złe. Jego żona zadzwoniła do ich czworga dzieci po wylądowaniu, by przyjechały do LA. Jego najstarszy, studiujący na USC syn był już w szpitalu, czekał przed salą operacyjną. Miał zajęcia, gdy to się stało; przyjaciel z UCLA przesłał mu wiadomość, zanim tragedia trafiła do mediów. Wszyscy byli w szoku. Późnym popołudniem w wyniku odniesionych obrażeń zmarła kolejna ofiara, funkcjonariusz straży uniwersyteckiej. Była to jedna z najtragiczniejszych strzelanin tego rodzaju w ostatnich latach – to właśnie z ich powodu Pat Olden opowiadał się przeciwko powszechnemu dostępowi do broni, która była łatwa do zdobycia i zbyt często w dzisiejszym świecie wpadała w niepowołane ręce. Chłopak w niebieskiej koszuli po raz kolejny dowiódł jego racji. Blaise McCarthy siedziała w swoim biurze w nowojorskiej siedzibie stacji i oglądała zdjęcia płaczących, rozhisteryzowanych studentów oraz powtórki tego, co się wydarzyło, utrwalone kamerą telefonu przez jednego z uczestników. Była to bezładna mieszanina ujęć nagrana przez osobę ukrywającą się pod siedzeniem z tyłu sali. Tak naprawdę widać było na nich tylko biegnących ludzi i słychać potworne krzyki oraz strzały oddawane do tłumu. Oglądała materiał z poważną miną, gdy do pokoju wszedł jej asystent Mark Spencer z naręczem sprawozdań dotyczących historii, które miała przedstawić następnego dnia. Blaise przez wiele lat była prezenterką w porannym dzienniku, lecz niedawno awansowała i teraz miała własny program, w którym poruszała najważniejsze aspekty krajowej i światowej polityki. Robiła edytoriale, przeprowadzała pogłębione wywiady ze sławnymi ludźmi. Przeszła długą drogę od swojej pierwszej posady pogodynki w Seattle, którą zdobyła zaraz po ukończeniu college’u w wieku dwudziestu dwóch lat. Dwadzieścia pięć lat później była najsłynniejszą prezenterką wiadomości w historii telewizji i symbolem branży. Mark pracował dla niej od dziesięciu lat. Był cichym, nieco nerwowym mężczyzną, który starał się odgadywać każdą jej myśl i pragnienie, a także darzył ją głębokim szacunkiem i uczuciem. Był perfekcjonistą, który szczycił się tym, że dobrze wykonuje swoją pracę. Uwielbiał ją za jej wartości, a także za jej talent. – Pojedziesz tam? – zapytał, oczekując, że to zrobi. Zaskoczyła go, kręcąc przecząco głową. Blaise miała bujne rude włosy, subtelnie rzeźbione rysy twarzy, ogromne zielone oczy i słynny podbródek z dołkiem, który karykaturowano od lat. Miała wyrazistą twarz, doskonałą figurę i wyglądała na dziesięć lat młodszą, niż była. – Nie ma jeszcze takiej potrzeby – odparła zwięźle z ponurą miną. Tak jak Pat Olden opowiadała się przeciwko powszechnemu dostępowi do broni, choć wiedziała, że to stracona sprawa. Lobby opowiadające się za dostępem było najpotężniejsze w kraju pomimo tego rodzaju incydentów. Znała Pata Oldena, lubiła jego i jego żonę i było jej przykro z powodu tego, co się stało. Wiedziała, że ma małe dzieci. Poza tym zawsze bardzo mocno odczuwała tego rodzaju tragiczne wypadki, w których ginęli niewinni ludzie. To było takie bezsensowne. Nienawidziła historii o chorych psychicznie studentach, którzy zdołali przecisnąć się przez luki w systemie i wpadali w morderczy szał. Po wszystkim ludzie rozpaczali na myśl o tym, co powinni byli przewidzieć i zrobić. Nie zrobili jednak tego i jak zwykle musieli uczyć się na błędach. – Teraz wszystko spoczywa w rękach miejscowych reporterów – wyjaśniła Markowi – a oni świetnie sobie radzą. To, co chcę zrobić, nie będzie miało sensu, dopóki kurz trochę nie opadnie, może za parę dni. Poza tym jutro wieczorem lecę do Londynu – przypomniała mu. Mark doskonale o tym wiedział, ponieważ to on drobiazgowo zaplanował dla niej tę podróż, jak zwykle zresztą. Za dwa dni miała przeprowadzić wywiad z nowym premierem Wielkiej Brytanii, a dzień później z potentatem naftowym z Dubaju. Blaise nigdy nie zostawała długo w jednym miejscu. Przeprowadziła wywiad z każdą głową państwa na całej planecie, z każdą wielką gwiazdą filmową, z każdym godnym uwagi kryminalistą, politykiem i tym, kogo warto znać, zarówno dla wiadomości, jak i poza nimi. Jej materiały specjalne były niezwykłe i unikatowe, a edytoriale w jej programie każdego ranka – zwięzłe i trafne. Blaise McCarthy była piękna w interesujący sposób, a co ważniejsze – była też mądra. Miała charakter i odwagę, jeździła na linię frontu i do pałaców, uczestniczyła w koronacjach i pogrzebach państwowych. Była po prostu jedyna w swoim rodzaju i Mark wiedział, że jeśli postanowi zrobić materiał o strzelaninie na UCLA, nie ograniczy się tylko do kongresmena i liczby ofiar. Stworzy ważne oświadczenie na temat dzisiejszego świata. Jej materiał na temat 11 września ze strefy zero wywoływał u widzów łzy podczas każdej emisji. Zdobyła niezliczone nagrody przez te wszystkie lata. Nie było tematu, którego by nie poruszyła. Publiczność ją kochała, a sondaże to potwierdzały. Blaise McCarthy wyznaczała w swojej branży standardy i jak dotąd była nietykalna. Nikt nie śmiał kwestionować jej sukcesów i choć od czasu do czasu próbowano umieścić w wiadomościach nową twarz, by przygotować ją powoli do przejęcia miejsca Blaise, nikomu się to dotychczas nie udało. Blaise wiedziała jednak, że pewnego dnia oddadzą jej posadę komuś innemu. Nie lubiła o tym myśleć, lecz taka właśnie była jej branża. Wiedziała, że kiedyś i ją to spotka. Nie miała złudzeń co do pracy w telewizji. Był to prawdziwy wyścig szczurów. Wiedziała, że choćby była najlepsza, pewnego dnia zniknie. Na razie była jednak bezpieczna. Każdego dnia toczyła walkę, by utrzymać się na szczycie. Nigdy nie bała się ciężkiej pracy. Dzięki niej rozkwitała. Swój sukces zawdzięczała po części właśnie temu, że pracowała ciężej niż inni. Zawsze tak było, od samego początku. Zakochała się w swojej pracy i swojej karierze od pierwszego dnia. Może poza początkowym okresem tuż po ukończeniu college’u, gdy pracowała jako pogodynka w lokalnej stacji w Seattle, co uważała za niepoważne i żenujące. Gdy jednak trafiła do wiadomości, najpierw w Seattle, gdzie dostała swój pierwszy awans, a następnie w San Francisco dwa lata później, skąd przeniosła się po czterech latach do Nowego Jorku jako dwudziestoośmiolatka, każdy krok na tej drodze był dla niej ekscytujący. Nie nudziła się ani przez chwilę. Była gotowa poświęcić wszystko, by rozwijać karierę i chronić ją, gdy w końcu dotarła na szczyt. Blaise nigdy nie traciła celu z oczu. Była geniuszem w tym, co robiła – w doborze tematów, punktów widzenia i gości, z którymi przeprowadzała wywiady. To tym wyborom zawdzięczała to, kim się stała. Sama sława nigdy nie była jej celem, raczej doskonalenie się w swoim fachu. Nigdy się nie wahała, nawet przez chwilę. Sondaże nigdy nie przestawały jej kochać, a jeśli w stacji dochodziło od czasu do czasu do trzęsienia ziemi, Blaise utrzymywała stały grunt pod nogami. Była nie do ruszenia, niezmordowana. Miała więcej energii niż dziesięć osób o połowę od niej młodszych razem wziętych. W wieku czterdziestu siedmiu lat nadal wyglądała świetnie. W branży premiującej młodość i urodę ludzie już dawno przestali pytać ją o jej wiek, na który zresztą, na szczęście dla niej, nie wyglądała. Dbała o siebie, lecz przez większość czasu myślała tylko o pracy. Była nie do zdarcia, większą część roku spędzała w podróży, przeprowadzając wywiady z ważnymi, sławnymi, potężnymi, fascynującymi ludźmi i robiła to, co umiała najlepiej. Zerknęła na telewizor, który zasłaniał Mark. Usłyszeli prezentera, donoszącego, że zmarły kolejne dwie ofiary strzelaniny. Kongresmen Olden nadal żył, choć pozostawał w stanie krytycznym. Wciąż go operowano w Cedars Sinai w LA, gdzie zebrała się jego rodzina. Pozostałe dzieci kongresmena przyjechały do miasta tego popołudnia. Wraz z jego żoną Rosemary Olden oczekiwały na wynik operacji w prywatnym pokoju, który oddano im do użytku. Prezenter dodał, że kula, która przeszyła jego szyję, złamała kilka kręgów. Pojawiły się spekulacje, czy będzie sparaliżowany, jeśli przeżyje, lecz nikt nie wiedział niczego na pewno. Kula, którą strzelec wymierzył w jego pierś, kosztowała go płuco, lecz cudem ominęła serce. Istniała nikła szansa, że jednak przeżyje. Blaise z ponurą miną włożyła do aktówki materiały dotyczące brytyjskiego premiera i skierowała się do wyjścia. – Dzwoniła Salima – powiedział Mark, gdy Blaise wstała i wzięła płaszcz. Salima była dziewiętnastoletnią córką Blaise. Mieszkała w szkole z internatem, odkąd skończyła osiem lat. Blaise miewała wyrzuty sumienia z tego powodu, lecz na szczęście udało im się zachować dobrą relację. Salima była miłą, łagodną dziewczyną, dumną ze swojej matki i szanującą determinację, z jaką rozwijała karierę. Blaise nie mogła być inna. Kochała córkę, lecz nie mogłaby zostać etatową matką, nigdy takiej nie udawała ani nie próbowała się nią stać. Jej asystent rozmawiał z Salimą częściej niż ona. Mark cenił Blaise za jej szczerość w tej kwestii. Blaise nigdy nie próbowała udawać kogoś, kim nie była. A jej instynkt macierzyński nigdy nie był tak silny jak jej etyka zawodowa. – Jak się czuje? – zapytała Blaise ze zmartwioną miną, mając na myśli córkę. – Bardzo wstrząsnęła nią ta strzelanina na UCLA. – Jak nami wszystkimi. – Blaise wiedziała, że jej córka podziela jej troski w związku z przemocą w kampusach i powszechnym dostępem do broni. Była wdzięczna losowi, że Salima uczęszcza do małego college’u w Massachusetts i raczej nigdy nie spotka jej taka tragedia jak ta na UCLA. – Spróbuję dzisiaj do niej zadzwonić. Oboje wiedzieli jednak, że zadzwoni dopiero, gdy skończy pracę nad jutrzejszym programem. Taka właśnie była, a Salima dobrze o tym wiedziała. Pracę matka zawsze stawiała na pierwszym miejscu. Blaise wyszła z biura i wsiadła do czekającego na nią przed budynkiem samochodu, który zapewniała jej stacja. Miała go zagwarantowanego w kontrakcie. Od wielu lat woził ją ten sam kierowca, miły Jamajczyk z ciepłym uśmiechem. Woził ją do biura i z powrotem każdego dnia. – Dobry wieczór, Tully – powiedziała swobodnie. Odwrócił się do niej z uśmiechem. Lubił dla niej pracować, zawsze była rozsądna i uprzejma, nie miała szalonych zachcianek i nigdy nie zachowywała się jak gwiazda. Mogłaby być prawdziwym potworem, lecz nie była. Była troskliwa, skromna i ciężko pracowała. Była też zagorzałym fanem sportu, rozmawiali więc o baseballu wiosną i latem, a zimą o futbolu, koszykówce lub hokeju. Kibicowała Rangersom tak jak on. – Dobry wieczór, pani McCarthy. Podobno leci pani jutro do Londynu. Ma pani wywiad z królową? – zażartował. – Nie, tylko z premierem. – Uśmiechnęła się do niego w lusterku wstecznym. – Tak właśnie myślałem. Uwielbiał ją wozić i oglądać ją w telewizji. Zaczęli rozmawiać o strzelaninie na UCLA. Był inteligentnym człowiekiem, a ją zawsze interesowało jego zdanie. Tak jak wszyscy, miał wiele do powiedzenia o przemocy w kraju w dzisiejszych czasach. Sam miał dwoje dzieci w college’u. Dwadzieścia minut później zostawił ją przed jej apartamentem na Piątej Alei; portier uchylił czapki, gdy weszła do budynku. Wjechała windą na górę, weszła do środka i wyjęła z lodówki sałatkę i kurczaka, którego zostawiła dla niej gospodyni. Blaise wiodła ciche życie i poza ważnymi galami związanymi z polityką lub stacją telewizyjną rzadko wychodziła i miała niewielu przyjaciół. Brakowało jej czasu, by pielęgnować przyjaźnie, a gdy nie podróżowała i mogła wrócić ze stacji prosto do domu, pracowała. Przyjaciele tego nie rozumieli i w końcu także rezygnowali. Pozostało jej tylko kilkoro z dawnych czasów, lecz widywała się z nimi sporadycznie. Od czterech lat w jej życiu nie było też żadnego mężczyzny. Jej pierwsza wielka miłość była jej jedyną, a zdarzyła się, gdy jeszcze mieszkała w Seattle, gdzie się wychowała. Jej matka była nauczycielką, a ojciec rzeźnikiem. Blaise uczyła się w City College, wiodła spokojne życie, nie miała rodzeństwa. Jej rodzice nie byli zamożni, lecz nigdy o tym nie myślała. Wtedy nie marzyła u sukcesie, sławie ani bogactwie, wiedziała tylko, że posłucha rady ojca, który powtarzał, by robiła coś, co pokocha. Odnalazła to, gdy została reporterką w wiadomościach. Miała wtedy dwadzieścia trzy lata. Bill był operatorem, który większość czasu spędzał w terenie, dokąd wysyłała go stacja. Blaise wciąż jeszcze zapowiadała wtedy pogodę. Szaleńczo się w sobie zakochali i wzięli ślub po trzech miesiącach znajomości. Bill był najmilszym mężczyzną, jakiego znała; oszaleli na swoim punkcie. Większość czasu spędzał, kręcąc reportaże z działań wojennych. Sześć miesięcy później zastrzelił go snajper, a jakaś część niej umarła razem z nim. Od tamtej pory obchodziła ją tylko jej praca. Uciekła w nią, dzięki niej odzyskała równowagę, dzięki niej miała po co żyć po śmierci Billa. Nigdy więcej nie pokochała innego mężczyzny w taki sposób, a z czasem uświadomiła sobie, że ich związek zapewne nie przetrwałby przy jej tempie życia. Jej droga do sukcesu w następnych dwudziestu trzech latach zasadniczo przesłoniła jej wszystko inne. Harry’ego Sterna poznała, gdy pracowała w San Francisco, dwa lata po śmierci Billa. Przeprowadzała z nim wywiad, po tym jak zakupił miejscową drużynę baseballową. Był od niej o dwadzieścia dwa lata starszy, miał już cztery żony i był jednym z najbardziej znanych inwestorów w Dolinie Krzemowej. Robił, co w jego mocy, by ją uwieść, zafascynowany jej powściągliwością. Powiedziała mu, że jest zbyt zajęta pracą, by chodzić na randki. Poza tym jej serce nadal należało do Billa. Harry nie dbał o to. Była najmądrzejszą, najpiękniejszą dziewczyną, jaką dotąd spotkał. Przez rok przekonywał ją, poił, karmił i rozpieszczał przy każdej okazji. Żaden mężczyzna nie dorównywał mu wdziękiem i nawet teraz, jako sześćdziesięciodziewięciolatek, był przystojny jak dawniej. Pozostali dobrymi przyjaciółmi. Po niej miał jeszcze dwie żony, żywił też zgubny pociąg do młodych dziewcząt. Sześć miesięcy po ślubie z Harrym Blaise otrzymała przełomową propozycję ze stacji w Nowym Jorku. Nie miała żadnych wątpliwości, nawet się nie zastanawiała. Od początku powtarzała Harry’emu, że kariera jest dla niej priorytetem. Zawsze była z nim szczera. Kochała go, lecz nigdy nie zamierzała poświęcić ważnej okazji dla mężczyzny. Przyjęła propozycję, gdy Harry był w podróży. Gdy wrócił do domu, dowiedział się, że Blaise przeprowadza się do Nowego Jorku. Zamieszkali na dwóch przeciwległych wybrzeżach i przez jakiś czas im się udawało. Przyjeżdżała do jego wspaniałego domu w Hillsborough na weekendy, gdy tylko mogła. On przylatywał do Nowego Jorku. Trzy miesiące po przeprowadzce zaszła w ciążę i ani na chwilę nie zwalniała tempa. Pracowała aż do dnia porodu, do szpitala pojechała prosto z biura i wróciła na antenę po trzech tygodniach. Harry przyleciał na poród, zdążył w ostatniej chwili. Miał już pięcioro dzieci z poprzednimi żonami i nigdy nie udawał czułego ojca, którym nie był. Obecnie widywał się z Salimą raz, dwa razy do roku, a po niej miał jeszcze dwoje dzieci. Ostatecznie spłodził ich ośmioro – uważał to za cenę, jaką płacił za małżeństwa z młodymi kobietami. Wszystkie pragnęły dzieci. Służył im z radością i potem hojnie wspierał, lecz jako ojciec był nieobecny. Salima czuła w związku z tym zawód, gdy była młodsza, lecz Blaise wytłumaczyła jej, że Harry po prostu taki jest. Blaise także kochała córkę, lecz zawsze miała tuzin projektów i mnóstwo ludzi wokół, którzy walczyli o jej czas. Salima rozumiała, tak została wychowana – ubóstwiała matkę. Małżeństwo z Harrym przetrwało jeszcze pięć lat, po czym oboje się poddali. W tym okresie nic ich już nie łączyło poza ciepłą przyjaźnią i okazjonalnymi rozmowami późno w nocy pomiędzy Kalifornią a Nowym Jorkiem. Obyło się bez wrogości i awantur; odczekali jeszcze pięć lat z rozwodem i wzięli go dopiero, gdy Harry postanowił znów się ożenić. W międzyczasie utrzymywał, że małżeństwo z Blaise chroni go od kłopotów. Tak było do czasu, kiedy poznał supermodelkę, która przekonała go, by się rozwiódł i ożenił z nią. Blaise pojechała na ślub. Przez wszystkie te lata nie chciała od niego niczego poza alimentami na córkę. Oficjalnie byli małżeństwem przez jedenaście lat, lecz tak naprawdę żyli razem jako mąż i żona przez mniej niż rok. Blaise miała trzydzieści osiem lat, gdy się rozwiedli. Od tamtej pory miewała przelotne związki, latała po całym świecie, przygotowując programy, i pięła się na szczyt. Miała krótki romans z gwiazdą baseballu, co było głupie, jako że nic ich nie łączyło. Romans z politykiem, który wzbudził zainteresowanie prasy. Z ważnym biznesmenem, sławnym aktorem. Na nikim tak naprawdę jej nie zależało, poza tym nie miała czasu. Romanse dobiegały końca, zanim w ogóle to zauważyła. Nie dbała o to. Mężczyźni byli jak sklepowa witryna w jej życiu, tymczasowa odmiana, nic więcej. Jej ostatni romans, w wieku czterdziestu jeden lat, okazał się inny. Andrew Weyland, który przyjął posadę prezentera wiadomości w ich stacji, był przystojny jak gwiazdor filmowy i każdą kobietę w budynku przyprawiał o drżenie serca. Wszyscy wiedzieli, że jest żonaty; to Blaise pierwszej powiedział, że się rozwodzi. Poprosił, by zachowała to w tajemnicy, ponieważ nie chciał, by zainteresowały się tym tabloidy, a dosłownie parę dni później zaprosił ją na randkę. Wahała się tylko przez chwilę – nie była odporna na jego urodę, jednak najbardziej podobało się jej to, jaki jest mądry. Andrew był błyskotliwy, zabawny, dowcipny, lekko traktował wszystko poza miłością. Ich związek szybko stał się intensywny. Okazał się najbardziej uwodzicielskim, czarującym, zapierającym dech w piersi mężczyzną, jakiego w życiu spotkała. Zakochała się w nim po uszy, a gdy rok później się jej oświadczył, bez wahania i żalu powiedziała tak. Nawet Salima go polubiła – miał świetny kontakt ze wszystkimi, z dziećmi również. Oboje z Blaise działali w tej samej branży, byli oddani karierze, wydawali się więc doskonale dobrani. Andrew był miły i wyrozumiały w stosunku do wszystkiego, co robiła. Innych mężczyzn irytowało jej poświęcenie dla pracy, Andrew natomiast to podziwiał i nigdy nie narzekał, gdy była zajęta. Dawał jej też wspaniałe rady. Podczas tego roku kiedy się spotykali, Blaise wiedziała, że Andrew nadal mieszka w Greenwich z żoną i dziećmi. Często jeździł tam na weekendy. Podał rozsądne wytłumaczenie – wiedli z żoną osobne życie pod jednym dachem, dopóki dom nie zostanie sprzedany. Wynajął apartament w mieście i większość czasu spędzał w nim z Blaise. Ona i tak często wyjeżdżała, więc nie niepokoiły ją weekendy, które Andrew spędzał w domu z dziećmi. Rozumiała. Pewnego razu jednak gdy zaczęli rozmawiać o małżeństwie i zapytała go o szczegóły jego rozwodu i stopień zaawansowania rozmów w sprawie ugody, dostrzegła cień na jego twarzy. Była to dla niej pierwsza wskazówka, że coś jest nie tak. Pierwsza z wielu. Od tamtej chwili prawda powoli wychodziła na jaw – Blaise demaskowała kłamstwa, dokonywała coraz to nowych odkryć. Niemal wszyscy w stacji już dawno domyślili się, że Andrew wcale się nie rozwodzi, że nadal jest w pełni mężem swojej żony, która nie miała pojęcia o jego romansie z Blaise. W zasadzie wiedziała na ten temat równie mało co Blaise, która była tak zajęta pracą i podróżami, że nawet nie przyszło jej do głowy, by podać w wątpliwość jego słowa albo go przejrzeć. Gdy odkryła, że nie złożył jeszcze pozwu i nie zatrudnił prawnika, wyjaśnił jej, że to „nieistotne szczegóły administracyjne”, którymi planował się zająć, lecz jeszcze tego nie zrobił. Nie było żadnego rozwodu. Zwyczajnie zdradzał żonę, a z Blaise miał romans. Gdy Blaise przez ponad rok zachowywała ich związek w tajemnicy, by nie zniweczyć jego szans na „ugodę”, on powtarzał żonie, że musi zostawać w mieście ze względu na pracę. Miał to, co najlepsze z obu światów. Wynajęty detektyw powiedział Blaise wszystko, co musiała wiedzieć. Andrew spędzał weekendy z żoną i dziećmi, a tygodnie z nią. Jego przyjaciele z Greenwich uważali Weylandów za szczęśliwą parę, a jego żona myślała, że Blaise to jego koleżanka z pracy. – Jak miałeś zamiar się ze mną ożenić? – zapytała go Blaise, gdy odkryła prawdę. – Chciałeś jej powiedzieć, że wyjeżdżasz na weekend, i popełnić bigamię? Złamał jej serce. W końcu ktoś się wygadał i historia trafiła do tabloidów, okraszona fotografiami jego żony i dzieci. Blaise została oskarżona o rozbijanie domów i przez trzy miesiące musiała unikać prasy, która oblegała jej mieszkanie. Andrew okazał się kłamcą i zdrajcą. Związek, w który tak wierzyła, opierał się na bezczelnym oszustwie. Mężczyzna, którego kochała i któremu ufała, nie istniał. Otworzyła przed nim serce i zakochała się, a on nigdy nie planował się rozwieść. Oszukiwał ją przez cały ten czas, a ona dała się nabrać. Ufała mu bezgranicznie. Nie przyszło jej nawet do głowy, że mógłby kłamać, bo sama nigdy by tego nie zrobiła. Gdy Harry przeczytał o wszystkim w gazetach, zadzwonił do niej, by powiedzieć, jak bardzo mu przykro. Wiedział, że Blaise jest przyzwoitą osobą i nigdy nie uganiałaby się za żonatym mężczyzną. Po zakończeniu romansu przepłakała wiele miesięcy. Była zdruzgotana. Cała ta sprawa trwała ponad rok i tak nią wstrząsnęła, że z nikim się od tamtej pory nie związała. Lubiła mawiać, że jest samotna z wyboru. Nie zamierzała znów podejmować ryzyka. Co gorsza, Andrew nadal do niej dzwonił. Nigdy nie przeprosił za kłamstwa, którymi ją karmił, lecz przesyłał jej maile i wiadomości tekstowe z wyznaniami miłości i tęsknoty. Przez dobre dwa lata po ich rozstaniu próbował zaciągnąć ją znów do łóżka, wiedząc, że wtedy znów poczułaby do niego słabość. Była na tyle mądra, by nie dać się na to nabrać. Nadal za nim tęskniła, lecz nigdy więcej nie uwierzyła w jego kłamstwa. Wciąż utrzymywał, że rozwodzą się z Mary Beth, co było ewidentnym kłamstwem. Po zakończeniu związku z Blaise zdradził żonę z paroma innymi kobietami. Najwyraźniej Mary Beth była gotowa wszystko mu wybaczyć. Blaise nie. Tylko raz niemal skapitulowała, gdy zatrzymali się na noc w tym samym hotelu w Londynie i zgodziła się wypić z nim drinka. Alkohol podziałał na jej pusty żołądek i niemal znów uległa jego nieodpartemu urokowi. W ostatniej chwili przypomniała sobie, kim tak naprawdę jest ten człowiek, i uciekła. Nigdy by się do tego przed nim nie przyznała, lecz czuła się samotna, często myślała o dawnych dobrych czasach z nim i coś się w niej budziło, ilekroć się do niej odzywał. Nadal chciała wierzyć, że połączyło ich prawdziwe uczucie. Gdy jednak odzyskiwała rozsądek, przypominała sobie, że to nieprawda. Andrew Weyland był kłamcą. Odczuła ulgę, gdy przeniósł się do innej stacji i przeprowadził do LA, zabierając ze sobą żonę i dzieci, rzecz jasna. Utrzymywał, że gdy Blaise z nim zerwała, stracił serce i motywację do kontynuowania sprawy rozwodowej. Mówił tak, jakby to z jej winy się dotąd nie rozwiódł, co również nie było prawdą. Kłamstwo przychodziło mu równie łatwo jak oddychanie. Nadal dzwonił do niej od czasu do czasu, a Blaise z braku kogoś innego w swoim życiu czasami z nim rozmawiała. Znała go, a poza tym zawsze mogła rozmawiać z nim o pracy. Był mądry i zabawny, a ryzyko, że znów się w nim zakocha, już jej nie groziło. Po prostu miło było usłyszeć jego głos, niezależnie od tego, co mówił. Czuła się z tym głupio, lecz wypełniał pustkę, która ziała w niej od ich rozstania. Zawsze po takiej rozmowie popadała w przygnębienie. Czuła się jak idiotka i ofiara przez to, że nabierała się na jego kłamstwa w czasie ich romansu. Była na tyle dobra, by mógł z nią sypiać i zdradzać żonę, lecz na tym koniec. Wykorzystał ją, tak jak wszystkich innych w swoim życiu. To przeżycie okazało się na tyle złe i bolesne, że obrzydziło jej związki z mężczyznami. Po raz kolejny odnalazła zapomnienie i spokój w swojej pracy. Weszła do domowego gabinetu i włączyła światła. Postawiła aktówkę obok biurka, poszła po sałatkę do kuchni i przyniosła ją, by zjeść podczas przeglądania sprawozdań na następny dzień. Tego właśnie chciała, to ją pochłaniało, gdy planowała edytorial do porannego programu. Kiedy zerknęła na zegarek, była już dziesiąta. Za późno, by zadzwonić do Salimy, która wiodła spokojne wiejskie życie i wcześnie kładła się spać. Blaise ogarnęły wyrzuty sumienia, gdy szła do kuchni, by włożyć talerz do zlewu. Wiedziała, że powinna zadzwonić do córki, i obiecała sobie, że zrobi to następnego dnia przed wyjazdem do Londynu. Z jakiegoś powodu brakowało jej czasu na wszystko poza pracą. Stała przy oknie z widokiem na Central Park, myśląc o córce. Swoje piękne mieszkanie kupiła dziewięć lat temu, gdy w końcu rozwiodła się z Harrym i wyprowadziła z kamienicy z piaskowca na Siedemdziesiątej Czwartej Wschodniej. Penthouse na Piątej Alei spełniał wszystkie jej wymagania: miał duży, przestronny salon z pięknym widokiem, wygodną sypialnię w odcieniach bladego różu, domowy gabinet, w którym spędzała większość czasu, ogromną łazienkę w białym marmurze z wielką wanną i garderobę. Na końcu korytarza była też druga sypialnia, która służyła za pokój Salimie, gdy przyjeżdżała do domu ze szkoły. Kuchnia z czarnego granitu była prawdziwym dziełem sztuki, z jadalnią na tyle dużą, by wydawać w niej przyjęcia – Blaise nigdy tego nie robiła i nigdy nie korzystała z tych pomieszczeń, tak jak z dwóch pokojów służbowych za kuchnią. Miała dochodzącą gospodynię – nie chciała, by ktoś z nią mieszkał. Przywykła do odosobnienia i prywatności. Zamierzała z nich zrezygnować, gdy planowała wyjść za Andrew, lecz było to wieki temu. Zniknął z jej życia cztery lata temu, zostały tylko jego telefony. Zdjęcia jej apartamentu zamieściły wszystkie magazyny wnętrzarskie w kraju. Dziewięć lat później mieszkanie nadal było idealne i nieskazitelne. Rzadko w nim bywała. Żyła w na pozór doskonałym świecie, wygodnie i luksusowo, całkiem inaczej niż w dzieciństwie w Seattle. Była sławna, znana, odniosła sukces w bardzo konkurencyjnej branży, w której utrzymywało się dłużej niewiele osób, a kariery zazwyczaj szybko się kończyły. Dzięki determinacji, talentowi i wytrwałości wspięła się na sam szczyt i pozostała na nim. Wiodła życie godne pozazdroszczenia, o którym inni marzyli i zabraliby je jej, gdyby tylko mogli. Nikt nie dostrzegał natomiast jej odosobnienia, samotności, prywatnych chwil pozbawionych ludzi, którzy by ją kochali i wspierali. Nikt nie dostrzegał zdrad, których padła ofiarą z rąk mężczyzn pokroju Andrew Weylanda, ani fałszywych przyjaciół, ludzi, którzy chcieli wykorzystać ją jako drabinę do kariery. Wiodła bardzo samotne życie. Uśmiechnęła się, gdy usiadła za biurkiem i zerknęła na okładkę magazynu, który Mark wsunął do jej aktówki. Magazyn zamieścił jej sylwetkę. Nagłówek nad zdjęciem pozyskanym od stacji telewizyjnej głosił: „Idealne życie”. Takie pozory sprawiała. Tylko ona wiedziała, że jest inaczej. Nie było to życie bardziej idealne niż życie innych ludzi, a pod wieloma względami trudniejsze. Każdy jej dzień był bezustanną walką, by nie stracić tego, co zdobyła. Była samotna na szczycie, w pokojach hotelowych na całym globie, chorowała w miejscach, do których nikt inny nie pojechałby nawet w dobrym zdrowiu. Spędzała życie na lotniskach. Nikt tak naprawdę nie wiedział, jak wygląda to godne pozazdroszczenia życie, nikt nie znał ceny, jaką za nie płaciła. Było dalekie od ideału, dobrze to wiedziała, lecz choć trudne i samotne, wiedziała też, że za nic w świecie nie zamieniłaby go na inne.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Idealne_zycie-ebookRO/p040453i040" target="_blank" title="Idealne życie [Danielle Steel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Idealne życie [Danielle Steel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pojedyncze punkty awarii w świecie opartym na łączach - Virtual-IT - Data Center, Cloud Computing, Wirtualizacja, Storage, Security\nOpublikowano: piątek, 18, marzec 2022 15:15\nBackup w batalii z pojedynczymi punktami awarii\nPrzyjęte podejście w walce z pojedynczymi punktami podatności zakłada implementację co najmniej jednego z poniższych:\n• Więcej niż 1 dostawca Przy połączeniach z Internetem warto skorzystać z dwóch różnych dostawców wchodzących do Twojego centrum danych na dwóch różnych obwodach. Najlepiej przez różne wejścia w lokalizacji. Jeśli dojdzie do przypadkowego lub celowego uszkodzenia jednego z kabli światłowodowych, pozostaje drugi.\n• Dodatkowa przepustowość Do zwykle wykorzystywanej przepustowości warto dołożyć dodatkowe X% zabezpieczających możliwość wystąpienia nagłych skoków.\n• Drugie łącze Wykorzystując światłowód trzeba uwzględnić dodatkowe połączenie, np. przez satelitę. Alternatywą pozostaje utrzymywanie kompletnej kopii zapasowej (hot spare) na wypadek zniszczenia głównej lokalizacji (na przykład w wyniku naturalnej katastrofy).\nChociaż ww. metody w szczegółach się różniły, jednak były dotąd powszechnie stosowane przez rozwijające się organizacje. Takie sposoby mogą jednak zwiększać złożoność środowisk, wymagają pracowników i są uzależnione od nakładów inwestycyjnych (CapEx).\nAni mniej, ani więcej - tyle zasobów, ile potrzeba\nWspomniany wyżej rodzaj kosztownej złożoności jest powodem, dla którego chmura, oprogramowanie jako usługa (SaaS) - wraz z funkcjami (FaaS), infrastrukturą (IaaS) w tej samej formule oraz powiązane z nimi rozwiązania stały się tak popularne.\nPonieważ zamieniając CapEx na wydatki operacyjne (OpEx) płaci się tylko za to, z czego się korzysta w formie stosunkowo niewielkiej opłaty abonamentowej za usługi według ustalonych wcześniej stawek.\nChmura i SaaS umożliwiają skalowanie w górę lub w dół w zależności od potrzeb. Dają możliwość wykorzystania infrastruktury wielkich dostawców w celu uzyskania szybkich, skalowalnych, niezawodnych, bezpiecznych usług i obniżenia ich kosztów. Niweluje to potrzebę zwiększania zasobów ludzkich oraz kosztownej infrastruktury jak np. serwery i sprzęt sieciowy. Do wdrożenia w krótkim czasie wystarczy wiedza inżynierska z zakresu chmury. Umożliwia to także przekazanie uruchamiania wielu aplikacji zewnętrznym dostawcom - e-mail, telekonferencje, systemy komunikacji, zarządzanie klientami, a nawet zasoby ludzkie.\nNa barkach poddostawców spoczywa: masowe dostarczanie, redundancja i utrzymywanie odrębnych systemów. Mają oni większe możliwości niż pojedyncza organizacja, ponieważ wykorzystują ekonomię skali.\nZapewnienie bezpieczeństwa w takiej formule jest realizowane na podstawie umowy dotyczącej poziomu usług i ich zakresu. W przypadku błędów po stronie poddostawców, daje to możliwość odzyskania części lub całości środków finansowych utraconych w wyniku błędu.\nPrzenoszenie ryzyka z rozwiązań będących pod kontrolą wewnętrzną pod kontrolę zewnętrzną ma spory sens, szczególnie w przypadku, gdy jest to core business poddostawców.\nRyzyko vs kompromisy\nRynek rozwiązań oferowanych “jako usługa” jest obecnie zdominowany przez kilku kluczowych graczy. W zależności od czynników, takich jak region, kraj lub branża, niektóre organizacje mogą osiągać niemal 100% udział w rynku. Zjawisko nie jest nowe, jednak może dziś powodować problemy. Polegając na jednym dostawcy, przeczekiwanie problemów może okazać się jedynym wyjściem w przypadku awarii, anomalii i nieoczekiwanych wydarzeń.\nDecyzje wymagają kompromisów. Zalety przejścia na OpEx z modelu CapEx są znaczące, a poleganie na jednym dostawcy wyraźnie wiąże się z ryzykiem.\nSkuteczne wydaje się więc zrównoważone podejście do liczby dostawców, podobnie jak z utrzymywaniem środowisk on premises dla usług o znaczeniu krytycznym. Uruchamianie zduplikowanych aplikacji w więcej niż jednej chmurze publicznej jest trudne, ale możliwe do osiągnięcia dzięki konteneryzacji i mikrousługom.\nRyzyko dla takiego podejścia stanowi nadmiarowość, a więc i możliwe wyższe koszty. Dla przykładu, dostawcy usług w chmurze zabiegają o uruchamianie kodu klientów w ich strukturach FaaS, wykorzystanie ich magazynów danych i bram API. Modele cenowe to odzwierciedlają, a podejście „natywnego dostawcy” zapewnia wyższą wydajność. Biorąc powyższe pod uwagę w podejściu opartym na wielu chmurach warto ograniczyć się do usług, które bezwzględnie muszą pozostać dostępne.\nZalety podejścia pre-app\nW przypadku mniej krytycznych elementów korzystne może być uruchamianie każdej aplikacji z dostawcą chmury, który najbardziej jej odpowiada. Może to ograniczyć wpływ awarii do podzbioru aplikacji niekrytycznych, pod warunkiem, że organizacja całego portfela aplikacji zostanie wykonana bezpiecznie.\nKażda przyjęta strategia wiąże się z kosztami. Niemniej nawet strategia jedna aplikacja - jeden dostawca wydaje się generować mniej kosztów niż samodzielne uruchamianie aplikacji. Niemniej branża stale pracuje nad zdejmowaniem pojedynczych punktów podatności - bez względu na to czy potencjalne lokalizacje tych awarii przenosimy poza własne organizacje do zewnętrznych dostawców.\nAutor: Ireneusz Wiśniewski, dyrektor zarządzający w F5 Poland


Olimpiada historyczna 2008/2009 - Page 3 - Olimpiady i konkursy przedmiotowe - FORUM.HISTORIA.org.pl - Forum historyczne\nNie wiem, czy do szkoły przyszedł regulamin, a nauczyciele mi mówili, że 6-7 stron może być. Za to na stronie olimpiady jest regulamin i nie wydaje mi się, żeby nie był on ogólnokrajowy. No nic, co ma być to będzie :wink:\nEwentualnie bezbośredni telefon do prof/dr/mgr który układał tematy.\nChodzi ci o następny drugi etap? Bo pierwszy odbył się w październiku. Natomiast jeśli chodzi o etap drugi to jest o wiele trudniejszy niż rok temu. Do etapu centralnego awansuje 3 osoby z największą ilością pkt. w danym okręgu.\nA ja miałem w tym roku cholernego farta na ustnym. Losuje pierwsze pytanie (z hist. powszechnej): "Przedstaw proces formowania się kultury hellenistycznej." Myśle sobie że w miarę dobrze trafiłem, (choć z kultury mocny nie jestem) ale nie chciałem nic z XX wieku. Teraz losuje z epoki: "Przedstaw proces formowania się kultury hellenistycznej i oceń jego znaczenie dla kultury światowej." No po prosu bajka... Z lektur miałem: "Opisać panowanie Kaliguli", ale tu mi przerwali w połowie i powiedzieli że wystarczy...\nNiestety temat ze starożytności do pracy pisemnej był straszny ("Kultura państw dalekiego wschodu do V w. n.e."), więc wziąłem wojny Polsko Rosyjskie w XVII w.\nWyniki do 9 grudnia...\nExplore fajny temat, mógłbyś podesłać swoją pracę do mnie, by ją umieścić w Portalu, bo tego okresu jeszcze tam nie ma, a temat z tych obowiązkowych pod mature.\nNie ma sprawy, ale może lepiej dopiero po 9 grudnia...\nby ją umieścić w Portalu.\nSwoją drogą myślę, że warto by każdy olimpiajczyk udostępnił tu swoją pracę Można by nawet stworzyć osobny temat: prace z olimpiady czy jakoś tak. Ja po 9 grudnia również wyślę moją w miarę możliwości\nU nas jeszcze wyników nie ma. A jak w innych wojewodztwach?\nU mnie również ani widu, ani słychu.\nWłaściwie w tym roku, to nie wiadomo tak naprawdę co jak trudne jest, bo zmienił się regulamin w kierunku większych obostrzeń\nDo 9 grudnia mają czas (plus na przesyłka pocztowa)...\nByłem w zeszłym roku i musze przyznać, że najważniejsze jest pisemne Bo wiadomo ustne to każda komisja i kazda osoba może inaczej ocenic. A dobra praca jest podstawa. Ciekawe jak to bd w tym roku.\nMój nauczyciel historii dzwonił do komisji sprawdzającej pracy i dowiedział się, że są już wyniki.(woj. świętokrzyskie)\nI się nie dostałem.\nPrzykro mi za rok się na pewno uda.


Pogoda Samnaun październik - ski resorts Samnaun - Silvretta Arena\nPogoda Samnaun październik\nNiedaleko od miasta Samnaun znajduje się ośrodek narciarski Samnaun - Silvretta Arena, któryw październiku, niestety jest nieczynny. Niemniej jednak nic nie stoi na przeszkodzie, żeby go odwiedzić, aby udać się na pieszą wedrówkę i podziwiać górskie widoki.\nAby pomóc wam wybrać najlepszą porę na podróż, poniżej przygotowaliśmy dane statystyczne o pogodzie w Samnaun w październiku.\nNa przestrzeni października warunki pogodowe przedstawiają się następująco: średnia dzienna temperatura w Samnaun sięga +8.7°C, a nocna spada do -0.4°C.\nDługość dnia w Samnaun w październiku wynosi 11.4 godziny.


aony a7iii Archives - Dawid Mazur - Fotograf Kraków Rzeszów Warszawa\nKilka chwil temu zamknąłem drzwi za kurierem :) Przyniósł mi zgrabną paczkę oznaczoną logiem Samyanga. Nie mam czasu nacieszyć się moimi nowymi obiektywami bo co rusz to pojawia się nowy :) Takie są plusy wymiany systemu. Prawdziwe plusy zaczną się dopiero za jakiś czas gdy zacznę nimi więcej fotografować. Na przykład tą trzydziestką piątką Samyanga. Pierwsze wrażenie... jestem w lekkim szoku. To już nie jest marka kojarząca się jedynie z manualnymi konstrukcjami. Oczywiście więcej będę mógł napisać gdy przetestuję go bardziej dokładnie. Jednak pierwsze wrażenie jest naprawdę bardzo dobre.\nBudowa Samyang AF 35 mm f/1.4 FE\nBiorąc ten obiektyw do ręki miałem poczucie, że zdecydowanie jest to produkt premium. Design to drugorzędna sprawa, jednak minimalizm i eleganckie akcenty (jak czerwony cieniutki pierścień) sprawiają, że obiektyw może się podobać. Począwszy od metalowego bagnetu idąc dalej jest równie solidnie. Metal, potem karbowanie na pierścieniu ostrości i znowu metal zakończony szkłem :) Całość jest naprawdę solidna. Na tą chwilę to chyba największy obiektyw jaki posiadam do Sony.\nAutofocus Samyang AF 35 mm f/1.4 FE\nNa razie cięzko mi powiedzieć coś konkretnego i uzasadnionego testami. Szybkość autofocusa jest wystarczająca. Jest celnie, jest cicho. Obiketyw właściwie ma bezgłośny autofocus. Więcej o Af pojawi się we właściwym tescie.\nNa chwilę obecną to wszystko. Postaram się wrzucić kilka przykładowych zdjęć gdy wybiorę się z samyangiem na przechadzkę. Tymczasem pozdrawiam i niebawem więcej technicznych rzeczy (bo przybyło ostatnio rzeczy do testowania i opisywania:) )


Honda Jazz EXL-T 1.4 i-VTEC CVT 101KM 2013- : olej do silnika i skrzyni biegów\nHonda Jazz EXL-T 1.4 i-VTEC CVT 101KM 2013-\nHonda Jazz EXL-T 1.4 i-VTEC CVT 101KM\nPojemność układu smarowania silnika: 3.6 litra (powinieneś kupić 4 litry oleju na wymianę lub jeszcze o litr więcej żeby mieć w zapasie na ewentualne późniejsze dolewki w czasie do następnej wymiany oleju).\nPojemność układu smarowania automatycznej skrzyni biegów: 2.5 litra (wymiana oleju dynamiczna)\nHonda Jazz SI-T 1.4 i-VTEC 101KM\nHonda Jazz EXL 1.4 i-VTEC CVT 101KM\nHonda Jazz SE 1.2 i-VTEC 90KM\nHonda Jazz Fit 1.4i-VTEC Automat\nHonda Jazz Fit 1.4 i-VTEC i-SHIFT\nHonda Jazz Fit 1.3 i-VTEC Automat\n42,00 PLN 5W30 CASTROL EDGE TITANIUM LL 1L\n34,50 PLN Filtr Oleju AD8, 515722, 109946, OEM 770-146-7878\nJak wyciągnąć złamany pin ECUWyjecie pina męskiego z żeńskiego jest docelowym zabiegiem. Pytanie, czy jest określony punkt/zapadka którą trzeba wcisnąć do wyjęcia żeńskiej końcówki z wtyczki.Auto z gazem do 6k/ Wwa i okoliceDzięki za pomoc! Masz może jakieś propozycje? Ewentualnie przekraczające budżet do 6.5k, z tego co widzę bardzo ciężko o takie auto które by prezentowało jakiś stan.Zobacz więcej nowych dyskusji\nUmowa kupna sprzedażyformularze do pobraniaKalkulatory motoryzacyjneLPG, spalania, mocy, prędkości, ciśnienia, momentu obrotowego, OC i AC, przyczepy na kat. "B"Firmy Motoryzacyjnekatalog Firm motoryzacyjnychPorównywarka okazje motoryzacyjnenarzędzia, wideorejestratory, gadżetyKody błędów OBD IIsprawdź co oznaczają poszczególne kody błędów i jak rozwiązać związane z nimi problemyOpony na latosprawdź najniższe ceny!Dane technicznesilnik (moc, pojemność, moment obrotowy), wymiary nadwozia, spalanie, układ hamulcowy itp.\nAkumulatory magazynują energię ze słońca ...Jednym z głównych wyzwań związanych z wykorzystaniem odnawianych źródeł energii jest jej magazynowanie, co pozwoliłoby na zrównoważenie popytu na energię oraz jej podaży. Renault opracowuje rozwiązania umożliwiające ...


kolizja | Moto Pod Prąd\nKamerki samochodowe z dnia na dzień robią się coraz bardziej popularne na naszych drogach. Z jednej strony to dobrze. W razie kolizji pomogą nam wyjaśnić sprawę. Z drugiej strony – często sprawiają, że nagrywający szukają taniej sensacji, a na takie zachowania nie ma miejsca na drogach publicznych.Kontynuuj czytanie\nZanim wyjedziesz na drogę, upewnij się, że wiesz, jak zareagować w przypadku niespodziewanego zdarzenia na drodze. Może to być zwykła stłuczka, ale także poważny w skutkach wypadek. Są między nimi istotne różnice, o których musisz wiedzieć, by prawidłowo postąpić. Poznaj je!Kontynuuj czytanie\nKilka godzin spędzonych w galerii może ogłupiać, ale aż tak?Kontynuuj czytanie


Surówka z kiszonej kapusty i czerwonej cebuli - WIELOSMAKI\n26 stycznia 2017 26 stycznia 2017 Dorota i Zbyszek\npół małego albo ćwiartka większego jabłka\nKapustę przepłukaj i odciśnij z nadmiaru wody i soku. Marchewkę i jabłko zetrzyj na tarce na dużych oczkach. Cebulkę drobno pokrój w kosteczkę. Przełóż wszystko do miski, dodaj oliwę, sok z cytryny, miód i sporo pieprzu. Wszystko dokładnie wymieszaj. Odstaw do lodówki na pół godziny. Surówka z kiszonej kapusty jest gotowa. Podawaj do dań mięsnych, rybnych, do kopytek, klusek śląskich itp. Smacznego :).\nSurówka z kiszonej kapusty znana jest chyba wszystkim Polakom i bardzo lubiana. Jest prosta do zrobienia, no i pasuje do bardzo wielu dań. Klasykiem jest podanie jej do panierowanej ryby :). Świetnie smakuje również z gulaszami, pieczeniami, w ogóle z mięsami podawanymi z sosem. O tym, że wszystkie kiszonki są bombami witaminowymi wszyscy wiemy. Również świeże kapusty są bogate w witaminy.\nSałatki i surówki czerwona cebula, kapusta, kapusta kiszona, marchewka, miód, Przepis, surówka\n← Zupa chrzanowa na wędzonce podawana z jajkiem\nPikantny gulasz z udźca indyka z czerwoną papryką →


Nauka języków w Gdyni | Porady dla emigrantów\nHome » Nauka języków w Gdyni\nNauka języków w Gdyni\nW obecnym świecie niełatwo sobie dać radę bez przyzwoitej znajomości przynajmniej jednego języka obcego. Wie o tym każdy, kto regularnie czyta anonse o pracy lub wcześniej uczestniczył w rozmowie kwalifikacyjnej. Nie ma się co dziwić, wszakże przez ostatnie lata świat się zmniejszył, a jego głównym sposobem kontaktowania stał się język Szekspira.\nJakiekolwiek koneksje międzynarodowe – handlowe, prywatne, turystyczne, dyplomatyczne – trzeba nawiązywać posługując się angielskim. Osoby starsze, które uczęszczały do szkoły w erze peerelowskiej są na straconej pozycji, ponieważ wtedy systematycznie uczono wyłącznie języka rosyjskiego, zupełnie ignorując mowę „kapitalistów i imperialistów”. A dziś młodzi ludzie są nauczani tego języka już od zerówki.\nNiezła znajomość angielskiego jest niezbędna do uzyskania dyplomu uniwersyteckiego. Jeśli zamierzasz biegle władać tym globalnym językiem, poszukaj renomowanej szkoły językowej, do której można się zapisać w każdej chwili. Do Google wstaw hasło angielski w Gdyni.\nSprawności językowe, o ile nie są w regularnym użyciu i ulepszaniu, umieją błyskawicznie zaniknąć. Jeżeli przez lata nie miałeś do czynienia z mową Puszkina, to wiele odmian i zasad ucieknie ci z głowy. Trzeba ćwiczyć swoje talenty.\nNajlepiej rzecz jasna udać się do Rosji i pokontaktować się z autochtonami, zazwyczaj jednak nikt nie posiada na to czasu ani pieniędzy. Zatem należy poszukać uczelni, która oferuje naukę rosyjskiego. Do wyszukiwarki WWW wpisz sformułowanie rosyjski w Gdyni.\nNiemcy to najbogatsza gospodarka w UE i trzecia na świecie, z tego powodu płynna zdolność komunikowania się w języku Goethego jest kluczowa w współczesnych relacjach gospodarczych. W wielu przedsiębiorstwach potrzebne są osoby, które poznały 2 języki obce.\nWarto uczyć od podstaw lub zwiększyć nabyte już umiejętności w niemieckim. Do wyszukiwarki internetowej wklep „nauka niemieckiego w Gdyni”.


Internet Kołdowo: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nCiesz się najwyższą szybkością połączenia dzięki połączeniu światłowodowemu w Twoim mieszkaniu! Internet Kołdowo, który osiąga prędkość nawet do 1 Gbps, pozwala na korzystanie z usługi bez limitu danych. Internet, dostarczony bezpośrednio do domu, gwarantuje swobodny dostęp bez zacinania, nawet , gdy z internetu w jednym momencie korzystają wszyscy domownicy. Postaw na światłowód, który pozwoli Ci na przeżywanie emocji na najlepszym poziomie!\nW RFC oferujemy Ci nielimitowaną rozrywkę, jaką jest zestaw nawet 220 programów o różnej tematyce, w tym kanałów ogólnych, filmowych i rozrywkowych. Telewizja, przekazywana za pomocą połączenia internetowego umożliwia oglądanie kanałów w HD bez obciążania sieci czy spowalniania transferu.\nKołdowo – Inne Usługi od RFC\nRFC oferuje rodzinny pakiet, zapewniający najwyższej jakości usługi internetowe i pakiet kanałów telewizyjnych. Nasi pracownicy pomogą Ci dostosować wygodną propozycję, która odpowie Twoim oczekiwaniom.\nPropozycja dla biznesu pozwala na dopasowanie internetu do narzędzi i profilu działalności. Gwarantujemy sieć, która sprawdzi się w przedsiębiorstwach, działających na nowoczesnych technologiach.


FeelTheWorld - Etap 2: IRAN • Zabakcylowani - Niezwykłe Pasje Zwykłych Ludzi\nKolejnym krajem na naszej drodze był Iran. O tym kraju nie wiedzieliśmy zupełnie nic i okazał się ogromną niespodzianką. Już pierwszego dnia spotkaliśmy się z ogromną życzliwością ludzi. Każdy chciał z nami porozmawiać, zrobić ‘selfie’. Często przynoszono nam jakiś poczęstunek w ramach powitania w kraju lub nawet zapraszano do domu.\nIran nie jest krajem, gdzie przyjeżdża wielu turystów, więc ludzie z ciekawością podchodzą do każdego przybysza. Różnorodność terenu sprawia, że każdy znajdzie tam coś dla siebie. Są tam niesamowite góry Zagros, rozległe pustynie oraz tropikalny klimat nad morzem Kaspijskim. Odwiedziliśmy ten kraj w środku lata, więc temperatura sięgała nawet 49 stopni. Ma się wrażenie, że wtedy wszystko parzy. Na szczęście znaleźliśmy metodę na taką pogodę i polewaliśmy całe ubrania wodą.\nGwarantowało to przyjemny chłód nawet przez 30 minut. Poza utartym szlakiem Teheran, Persepolis, Isfahan, warto tez odwiedzić wioskę Maymand. Ludzie mieszkają tam wyłącznie w jaskiniach. W jednej z nich znaleźliśmy lokum i chyba był to najlepszy nocleg jaki mieliśmy w Iranie.\nPrevPoprzednieFTW – Etap 1: Polska – Azerbejdżan\nNastępneFeeltheWorld – Etap 3: PAKISTANNastępny


Modernizacja toru kolarskiego - Arena\nMinisterstwo Sportu i Turystyki pozytywnie zaopiniował wniosek Polskiego Związku Kolarskiego na modernizację toru kolarskiego w Pruszkowie. Dzięki staraniom władz PZKol z Prezesem Dariuszem Banaszkiem na czele, MSiT przeznaczy z Programu modernizacji infrastruktury sportowej 1 624 900 zł.\n- To nasz ogromny sukces. Dzięki otrzymanemu wsparciu będziemy w stanie przeprowadzić większość niezbędnych modernizacji na naszym obiekcie. Decyzja ta cieszy mnie tym bardziej, gdyż w końcu zaczynamy szukać pieniędzy w różnych programach i jak widać skutecznie - powiedział Prezes Dariusz Banaszek.


Hokej.Net - Polonia rozstaje się z Demkowiczem\n19kibic33 (2017-10-17 07:52:41)\nTo samo powinno stać się z Ziętarą w Nowym Targu. Drużyna ma dużo większy potencjał niż pokazuje na lodzie. Nie ma żadnego polotu w grze, nie ma zadziorności, wszytko na zasadzie wrzutka i hura do przodu. No ale w NT w klubie nie rządzi rozsądek tylko sentymenty i dlatego Markowi włos z głowy nie spadnie. Michalska nie da mu zrobić krzywdy. Kobieta i hokej to średnie połączenie... Z drugiej strony w tym zarządzie nie ma ani jednej osoby, która coś potrafi, tylko układy i układziki szczebla regionalnego nie po to by pomóc klubowi tylko się "obracać" w tym czy tamtym towarzystwie.\nDopóki nie będzie bogatego dobrego wujka to zapomnij. Co do postawy Podhala to pozostaje mieć tylko nadzieję, że wreszcie odpalą.\npiotrhajek (2017-10-17 08:30:11)\nKolejny klub który potrafi reagować na brak wyników, nie to co u nas w Oświęcimiu. Podobnie jak u kolegi wyżej, są osoby przy których trener jest nietykalny, układy i układziki szkoda że cierpi na tym całe miasto bo hokej upada, a kibice już po prostu nie mogą na to patrzeć. Jestem jednym z wierniejszych i zagorzałych kibiców ale na ostatnim meczu z Opolem byłem zażenowany i mi się nawet rozmawiać nie chciało ze znajomymi. Pozdrowienia dla całego Bytomia i powodzenia.\njanos13 (2017-10-17 15:00:01)\nPolonia realizuje wersję oszczędnościową. Pytanie dlaczego?\nJerSan (2017-10-17 15:51:12)\nZawodnicy zapomnieli jak sie gra?a może Tomek zapomniał warsztatu trenerskiego ?Nic z tego....jak niewiadomo o co chodzi,to chodzi o...\nkozp06 (2017-10-17 16:24:05)\nFaktycznie. Polonia to po pierwszej rundzie największe rozczarowanie, za to JKH i MH Automatyka zaskoczyły pozytywnie.\ndarkospb (2017-10-17 17:28:49)\nPolonia nie ma sponsora i brak kasy doskwiera. Zawodnicy nie potrafią grać a Demkowicz przestał sobie radzić ? A kto poprowadził drużynę do brązowego medalu ? Dlaczego Raszka i Malinik odeszli? Czyżby nie z tego powodu, że Klub ciągle zalega im z kasą i płaci z dużym opóźnieniem? Wymienili Demkowicza na Kiecę i Secemskiego - to już chyba żarty, Secemski to się nadaje do prowadzenia kobiet a nie seniorskiej drużyny, a Kieca? Prowadził żakow? Klub chce przyoszczędzić na trenerze bo wie, że nie ma żadnej wizji poprawy więc obaj Ci wyżej wymienieni Panowie niczego nie wniosą a są tańsi niż Demkowicz.\nKolego ogarnij sie jak nic nie wiesz kasa jest płacona w terminie pewne info a co do malinika miał jakies problemy finansowe i wyjechal tak to by zostal a raszka dostal wiecej bo jest to zawodnik chytry na kase jak kazdy wie jkh jest juz chyba jego 5 klubem. A co do zmiany trenera to raczej ok tylko secem powinien byc pierwszym a nie 2.Sorry za błedy pisane na szybko na tel.\nxDDDDD Kurwa akurat Secemski to jeden z lepszych trenerów w Bytomiu, więc nie * bo o Kiecy tego nie powiem. Siemek akurat został zniszczony przez byłych prezesów bo nawet jak robił wyniki to i tak potem go zastępowali bo pewnie dalej nie ma licencji na prowadzenie Drużyny z Ekstraklasy, I nie zapominaj bo też odwalił duża robotę i dzięki niemu gramy w Ekstraklasie. Wieć usiądź poczekaj pomału i miej nadzieje że się odbudujemy.\nA może tak więcej szacunku dla trenera Secemskiego, z którym w 2013 roku Polonia awansowała do ekstraligi po pamiętnych finałach z Podhalem gdzie nie byliśmy faworytami. Jako zawodnik 3-krotnie wywalczył Mistrza Polski z Polonią. Przez całą karierę wierny naszym barwom, a w latach 90 gdy klub popadł w ogromną biedę jako jeden z nielicznych z mistrzowskiej drużyny został i walczył również na taflach pierwszej ligi.\nDomin55 (2017-10-17 17:38:16)\nTa myślę żeby to wszystko nie było początkiem końca hokeja w Bytomiu.Najpierw Raszka,potem Malinik teraz Demkowicz.\nSłabo grają w tym sezonie ale to wszystko prawdopodobnie odbija się przez brak kasy.Mam nadzieje że uda im się znaleźć sponsora i przetrwać ten kryzys.Szkoda by było by następny zasłużony klub zniknął z mapy hokeja.pozdrawiam\ndarkospb (2017-10-17 20:28:15)\nMarkosBTM nie wiem kto Ci takich bajek naopowiadał chyba Klub. Pokaż mi zawodników, którzy dostali w terminie kase we wrzesniu i pazdzierniku - bo ja wiem, ze nikt tam nie dostal w terminie. Klub zalegal jeszcze w maju z wyplata premii za medal z marca. Klub nie ma sponsora i zawodnicy dobrze to wiedza, miasto raz im przelewa kase a raz sie spoznia i nie maja wcale. Gdyby sytuacja byla stabilna jak w zeslzym sezonei to ani Malinik ani Raszka by nie odeszli. Raszka - chytry nie chytry ale wkurwial sie ze co miesiac spoznia sie Klub z kasa a on ma ten przywyilej, ze wielu klubow go przyjmie z otwartymi ramionami za pare stow wiecej i o stabilnej sytuacji. A Klub nie zrobil nic aby go zatrzymac tylko puscil w pizdu, zostawiajac Landsmana ktory moze grac tylko 50% rozgrywek i Zdanowicza, ktory nie gral od roku. Pozdro\nPani Dario a może jakaś przyjaciółka tak zainspirowała panią by pisać takie bzdety? Co skończyły się łatwe pieniążki z publicznej kasy? Kilka dni temu się pani zarejestrowała na tym portalu przypadek nie sądze. Może przyjaciółka oficjalnie niech coś napisze a nie ukrywa się za panią i próbuje jątrzyć? I jeszcze się pani ma za kibica Polonii wypisując takie teksty w kierunku Andrzeja Secemskiego?\nSmugi (2017-10-18 11:18:10)\nNiestety potwierdzone info to takie ze zalegaja z kasa za miesiac i jak narazie nie wyglada na to by sie mialo cos poprawic. Bartyla duzo robil dla Poloni w tamtym sezonie to teraz po nim pisiory sobie jezdza i podobno nie bez zaangazowania pewnych uprzejmych osob ze srodowisk hokejowych. Ja mam juz tylko nadzieje ze nie skonczy sie jak w sezonie 2001/2002 gdy klub zostal wycofany z rozgrywek z powodu braku kasy mimo ze, w sezonie poprzednim zdobyl 3 miejsce.\nJarJar (2017-10-18 16:57:20)\nPrędzej, czy później i tak seniorski hokej musi w Bytomiu zniknąć. Przyczyna jest jedna, ale zasadnicza. Brak infrastruktury konkretnie lodowiska. A nic nie wskazuje żeby w najbliższych latach miało się to zmienić.\nNic nie musi, my moze spadniemy, ale zawsze wracamy, bo polonia kolego nie zginie poki my zyjemy.


Leżaki ogrodowe: drewniane i na balkon | Sklep online vidaXL.pl\n(1 036 wyników)\nMeble (1036) Filtruj według Kategorie: Meble (1036)\nMeble ogrodowe (1036) Filtruj według Kategorie: Meble ogrodowe (1036)\nSiedzenia ogrodowe (1036) Filtruj według Kategorie: Siedzenia ogrodowe (1036)\nLeżaki (1036) wybrane Obecnie udoskonalane przez Kategorie: Leżaki (1036)\ncheck_box_outline_blank vidaXL (1029) Filtruj według Marka: vidaXL (1029)\ncheck_box_outline_blank Keter (1) Filtruj według Marka: Keter (1)\ncheck_box_outline_blank Antracyt (29) Filtruj według Kolor: Antracyt (29)\ncheck_box_outline_blank Brąz (420) Filtruj według Kolor: Brąz (420)\ncheck_box_outline_blank Czarny (218) Filtruj według Kolor: Czarny (218)\ncheck_box_outline_blank Czerwony (62) Filtruj według Kolor: Czerwony (62)\ncheck_box_outline_blank Kremowy (55) Filtruj według Kolor: Kremowy (55)\ncheck_box_outline_blank Niebieski (113) Filtruj według Kolor: Niebieski (113)\ncheck_box_outline_blank Szary (167) Filtruj według Kolor: Szary (167)\ncheck_box_outline_blank Taupe (37) Filtruj według Kolor: Taupe (37)\ncheck_box_outline_blank Wielokolorowe (187) Filtruj według Kolor: Wielokolorowe (187)\ncheck_box_outline_blank Aluminium (14) Filtruj według Materiał: Aluminium (14)\ncheck_box_outline_blank Bambus (16) Filtruj według Materiał: Bambus (16)\ncheck_box_outline_blank Drewno (262) Filtruj według Materiał: Drewno (262)\ncheck_box_outline_blank Drewno akacjowe (263) Filtruj według Materiał: Drewno akacjowe (263)\ncheck_box_outline_blank Drewno tekowe (96) Filtruj według Materiał: Drewno tekowe (96)\ncheck_box_outline_blank Metal (28) Filtruj według Materiał: Metal (28)\ncheck_box_outline_blank PVC (9) Filtruj według Materiał: PVC (9)\ncheck_box_outline_blank Stal (14) Filtruj według Materiał: Stal (14)\ncheck_box_outline_blank Technorattan (168) Filtruj według Materiał: Technorattan (168)\ncheck_box_outline_blank Tkanina (190) Filtruj według Materiał: Tkanina (190)\ncheck_box_outline_blank 1 (343) Filtruj według Liczba osób: 1 (343)\ncheck_box_outline_blank 2 (194) Filtruj według Liczba osób: 2 (194)\ncheck_box_outline_blank 3 (3) Filtruj według Liczba osób: 3 (3)\nvidaXL Kanapa ogrodowa z poduszkami, polirattan, brązowa\nvidaXL Składany leżak z kremową poduszką, lite drewno tekowe\nvidaXL 2-osobowy leżak ogrodowy z poduszkami, szary, drewno akacjowe\nvidaXL Podwójny leżak z baldachimem, tkanina textilene, kremowy\nNajlepszy relaks jest na jednym z naszych tanich leżaków\nDla wielu osób leżak jest produktem luksusowym, ale kiedy już się go nabędzie, nie można się bez niego obejść! Kiedy pojawią się pierwsze promienie słońca, możesz po prostu zamknąć oczy i wyobrazić sobie siebie przy basenie lub na tropikalnej wyspie. Leżak w ogrodzie jest idealnym sposobem na wykorzystanie dobrej pogody.\nW vidaXL znajdziesz szeroki wybór leżaków i innych mebli ogrodowych, a wszystkie pięknie zaprojektowane. Wszystkie nasze meble są dostępne w różnych materiałach. Niezależnie od tego, czy wolisz rattan, drewno czy tkaninę, vidaXL ma leżak, którego szukasz!\nDrewniane leżaki do ogrodu\nDrewniane meble ogrodowe nadają ogrodowi naturalny i luksusowy wygląd. vidaXL oferuje różne atrakcyjne leżaki wykonane z drewna, w tym z akacji, drewna tekowego i bambusa. Jeśli odpowiednio zadbasz o ten materiał, przekonasz się, że przetrwa on lata. Gdy tylko drewno zacznie płowieć, po prostu nałóż na nie odpowiedni olej do drewna, a będzie znowu wyglądać jak nowe!\nNiezwykłe leżaki ogrodowe\nTani leżak ogrodowy to idealne miejsce na odpoczynek. Co może być lepszego niż leżenie na leżaku z dobrą książką i czymś do picia, gdy świeci słońce? W vidaXL możesz wybierać spośród różnych stylów, materiałów i modeli. Co powiesz na wygodny, składany leżak? Pozwoli to zaoszczędzić miejsce.\nMożesz także wybrać zestaw dwóch luksusowych leżaków z parasolem. Albo zdecydować się na leżak z zadaszeniem. To doskonały wybór dla osób, które chcą cieszyć się świeżym powietrzem i ciepłem, chroniąc się jednocześnie przed ostrym słońcem. Jedną z cech dobrego leżaka jest możliwość ustawienia go w różnych pozycjach. Możesz usiąść prosto, aby poczytać książkę lub obserwować otoczenie, albo rozłożyć oparcie, żeby się zdrzemnąć. Kolekcja vidaXL ma również kilka wygodnych leżaków dla dwóch osób, co umożliwia korzystanie ze słońca we dwoje!\nLeżaki, które możesz przechowywać na zewnątrz\nLeżaki nie zawsze są łatwe do schowania, jeśli nie można ich całkowicie złożyć. W takim przypadku dobrze jest mieć leżak zrobiony z materiału odpornego na czynniki pogodowe, a aluminiowe leżaki vidaXL okazują się być świetnym wyborem.\nSkładane leżaki ogrodowe\nLeżak z poduszkami


Treść orzeczenia II Ca 560/15 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nII Ca 560/15 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim z 2015-09-21\nSygn. akt II Ca 560/15\npo rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim\nz dnia 8 kwietnia 2015 roku, sygn. akt I C 412/14\n1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie drugim sentencji w ten sposób, że dodatkowo zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda T. K. kwotę 707,25 (siedemset siedem 25/100) złotych z ustawowymi odsetkami:\n- od kwoty 645,75 (sześćset czterdzieści pięć 75/100) złotych od dnia 4 maja 2013 roku do dnia zapłaty;\n- od kwoty 61,50 (sześćdziesiąt jeden 50/100) złotych od dnia 6 września 2013 roku do dnia zapłaty;\n3. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda T. K. kwotę 158,15 (sto pięćdziesiąt osiem 15/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję odwoławczą.\nSSO Jarosław Gołębiowski SSR Mariusz Kubiczek\nZaskarżonym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Radomsku po rozpoznaniu sprawy z powództwa T. K. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o odszkodowanie\n1. zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda T. K. kwotę 4.697,71 zł z ustawowymi odsetkami:\n- od kwoty 4.684,71 zł od dnia 4 maja 2013 roku do dnia zapłaty,\n- od kwoty 13 zł od dnia 7 marca 2014 roku do dnia zapłaty;\n3. zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda T. K. kwotę 94,31 zł tytułem zwrotu kosztów procesu;\n4. nakazał pobrać od powoda T. K. na rzecz Skarbu Państwa -Kasy Sądu Rejonowego w Radomsku z zasądzonego roszczenia kwotę 95,47 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w zakresie oddalonej części powództwa;\n5. nakazał pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa — Kasy Sądu Rejonowego w Radomsku kwotę 586,43 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w zakresie uwzględnionej części powództwa.\nW dniu 3 kwietnia 2013 roku K. R. — kierujący i posiadacz pojazdu (...) o numerze rejestracyjnym (...) najechał na tył zatrzymanego samochodu (...) o numerze rejestracyjnym (...), którego kierującym i właścicielem był powód T. K.. W wyniku siły uderzenia pojazd (...)przemieścił się do przodu i uderzył przodem w tył stojącego pojazdu (...) o numerze rejestracyjnym (...).\nW dacie zdarzenia pojazd sprawcy szkody był objęty ochroną ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W., potwierdzoną polisą numer (...).\nJeszcze tego samego dnia powód telefonicznie zgłosił szkodę ubezpieczycielowi oraz skontaktował się z osobą zajmującą się likwidacją szkód - swoim bratem A. K. prowadzącym działalność gospodarczą związaną z naprawą pojazdów samochodowych celem zlecenia przeprowadzenia wszystkich czynności wymaganych do przywrócenia pojazdu (...) do stanu sprzed wypadku, jak również zapewnienia pojazdu zastępczego na czas niemożliwości korzystania z naprawianego samochodu.\nPismem z dnia 10 kwietnia 2013 roku pozwany zawiadomił powoda o konieczności dostarczenia brakujących dokumentów, tj. oświadczenia sprawcy, prawa jazdy kierującego oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, które to niezwłocznie zostały przygotowane przez powoda i przesłane ubezpieczycielowi. W dniu 11 kwietnia 2013 roku ubezpieczyciel przesłał kosztorys naprawy powodowi, który przesłał go dalej do swojego pełnomocnika, zaś w dniu 20 kwietnia 2013 roku, w sobotę, odbyło się przekazanie pojazdu pełnomocnikowi powoda oraz przekazanie powodowi przez T. K. pojazdu zastępczego. W kolejnych dniach pojazd został przekazany do zakładu naprawczego (...) w R. celem jego naprawy.\nNaprawa pojazdu przez autoryzowaną stację napraw (...) w R. zakończyła się w dniu 2 maja 2013 roku. Za naprawę pojazdu została wystawiona faktura VAT nr (...) z dnia 2 maja 2013 roku na kwotę 4.567,88 złotych brutto. Samochód został naprawiony przy użyciu oryginalnych części z logo producenta.\nNaprawiony pojazd został niezwłocznie odebrany przez pełnomocnika powoda i dostarczony powodowi za jednoczesnym odbiorem pojazdu zastępczego. Powód korzystał z pojazdu zastępczego w okresie od dnia 20 kwietnia 2013 roku do dnia 2 maja 2013 roku, tj. przez okres 13 dni. Z tego tytułu została wystawiona faktura VAT nr (...) z dnia 2 maja 2013 roku na kwotę 2.398,50 złotych brutto.\nOprócz tego w związku z reprezentacją powoda przez jego pełnomocnika, a zarazem brata T. K. w postępowaniu likwidacyjnym szkody zostały wystawione dwie faktury: faktura VAT nr (...) z dnia 2 maja 2013 roku na kwotę 246 złotych brutto oraz faktura VAT nr (...) z dnia 5 sierpnia 2013 roku na kwotę 61,50 złotych brutto.\nPowód w związku z kolizją z dnia 3 kwietnia 2013 roku poniósł koszt wydania nowej tablicy rejestracyjnej pojazdu, za którą musiał uiścić w Starostwie Powiatowym w R. opłatę administracyjną w wysokości 53 złote, co zostało udokumentowane dowodami wpłaty: KP (...) z dnia 25 kwietnia 2013 roku i KP (...) z dnia 25 kwietnia 2013 roku.\nDecyzją z dnia 22 maja 2013 roku pozwany przyznał powodowi z tytułu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu kwotę 1.920,04 złote, którą w dniu 23 maja 2013 roku przelał na konto powoda.\nKoszt naprawy pojazdu powoda przy użyciu oryginalnych części zamiennych z logo producenta pojazdu wynosił 4.553 złote brutto.\nW systemie A. brak jest dostępnych zamienników o jakości Q (części oryginalne bez logo producenta pojazdu) w zakresie wymienianych części.\nUszkodzenia pojazdu (...) o numerze rejestracyjnym (...) w świetle przepisów ruchu drogowego uniemożliwiały poruszanie się tym pojazdem po szkodzie z dnia 3 kwietnia 2013 roku.\nŚredni koszt wynajmu pojazdu o klasie odpowiadającej pojazdowi powoda (na terenie województwa (...)) obowiązujący w kwietniu 2013 roku mógł się kształtować na poziomie 125-159 złotych netto za jeden dzień wynajmu (przy wynajmie powyżej 8 dni).\nPowyższe ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o powołane dowody z załączonych dokumentów (w tym dokumentów znajdujących się w aktach szkody zawartych na k. 46-69 akt sprawy) oraz opinię biegłego z zakresu wyceny szkód komunikacyjnych K. W., uznając, że dowody te nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Sąd uznał, że złożona do akt sprawy opinia biegłego z zakresu wyceny szkód komunikacyjnych K. W. — po jej uzupełnieniu (z uwzględnieniem przez biegłego — jako słusznych -zarzutów strony pozwanej do opinii podniesionych w piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2014 roku) - jest pełna, rzetelna, fachowa i jako taka w pełni przydatna dla celów dowodowych. Nie była też kwestionowana przez żadną ze stron dalszym toku postępowania. Wnioski biegłego wynikające z przedmiotowych opinii Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.\nSąd Rejonowy zważył, iż powództwo jest częściowo zasadne.\nW rozpoznawanej sprawie powód dochodzi odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, który był sprawcą kolizji z dnia 3 kwietnia 2013 roku. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych należy do ubezpieczeń obowiązkowych (art. 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 392).\nStosownie do treści art. 822 k.c, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (art. 822 § 4 k.c. i art. 19 ust. 1 powołanej wyżej ustawy).\nSzkoda powstała w wyniku zderzenia się pojazdów, czyli mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody. W tej sytuacji odpowiedzialność sprawcy kolizji drogowej oparta jest na zasadzie winy na podstawie art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 września 2003 r., IV CK 32/02, LEX nr 146462).\nW niniejszej sprawie nie było przedmiotem sporu to, że zdarzenie, które doprowadziło do doznania przez powoda szkody w postaci uszkodzenia pojazdu było objęte ochroną ubezpieczeniową udzielaną przez pozwanego. Pozwany nie kwestionował zasady swojej odpowiedzialności względem powoda, czego wyrazem była dobrowolna wypłata odszkodowania w kwocie 1.920,04 złote, a jedynie wysokość dochodzonego przez powoda świadczenia. Wbrew jednak stanowisku pozwanego, wypłacona w toku postępowania likwidacyjnego kwota nie zaspokaja w pełni roszczenia powoda, jak bowiem wykazało przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, koszty naprawy są wyższe, aniżeli wyliczył to pozwany.\nPrzepis art. 361 k.c. ustanawia zasadę pełnego odszkodowania i z mocy tego przepisu zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do naprawienia całej szkody powstałej w wyniku zdarzenia ubezpieczeniowego. Podstawową funkcją odszkodowania jest funkcja kompensacyjna: odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Cel ten realizuje naprawienie szkody uwzględniające indywidualną sytuację poszkodowanego. Wskutek zdarzenia drogowego, uszkodzeniu uległ samochód stanowiący własność powoda. Poza sporem stron pozostawała okoliczność, że uszkodzony pojazd można było naprawić, zatem odszkodowanie należne na rzecz powoda powinno stanowić kwotę pozwalającą na pokrycie kosztów naprawy samochodu.\nUstalając wysokość odszkodowania należnego powodowi w relacji do kosztów naprawy pojazdu powoda oraz uszkodzeń pojazdu pozostających w związku przyczynowym ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 3 kwietnia 2013 roku, Sąd oparł się w pełni na opinii uzupełniającej biegłego z zakresu wyceny szkód komunikacyjnych K. W., który wyliczył wysokość uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu powoda, określając je na kwotę 4.553 złote brutto. Żadna ze stron nie kwestionowała złożonej do akt sprawy opinii uzupełniającej biegłego.\nKierując się przytoczonymi wyżej względami, wysokość poniesionej przez powoda szkody w postaci kosztów naprawy pojazdu określić należało na kwotę 4.553 złote brutto (z VAT). Różnica między kosztami naprawy obejmującymi całość powstałych uszkodzeń w wysokości 4.553 złote a świadczeniem dobrowolnie wypłaconym przez stronę pozwaną w wysokości 1.920,04 złote, wyniosła 2.632,96 złotych (4.553 zł - 1.920,04 zł = 2.632,96 zł). Kwotę tę Sąd zasądził na rzecz powoda z tytułu kosztów naprawy pojazdu.\nW niniejszej sprawie powód domagał się ponadto kwoty 2.398,50 złotych z tytułu faktury VAT nr (...) za najem pojazdu zastępczego w okresie od dnia 20 kwietnia 2013 roku do dnia 2 maja 2013 roku.\nUznając odpowiedzialność pozwanego za uszkodzenia pojazdu powoda co do zasady, Sąd uznał także za usprawiedliwione co do zasady żądanie powoda zwrotu koszów wynajmu pojazdu zastępczego w czasie naprawy pojazdu, tj. w okresie od dnia 20 kwietnia 2013 roku do dnia 2 maja 2013 roku.\nWprawdzie strona pozwana w odpowiedzi na pozew zakwestionowała fakt korzystania przez powoda z pojazdu zastępczego, jednakże to twierdzenie pozwanego pozostało gołosłowne i nie poparte żadnymi wnioskami dowodowymi. Strona pozwana zatem nie udowodniła, że powód z pojazdu zastępczego nie korzystał przez okres wskazany w fakturze VAT nr (...). W ocenie Sądu okoliczność, że pojazd uległ uszkodzeniu w wyniku kolizji z dnia 3 kwietnia 2013 roku, a uszkodzenia pojazdu — zgodnie z opinią biegłego K. W. - w świetle przepisów ruchu drogowego uniemożliwiały poruszanie się tym pojazdem po szkodzie z dnia 3 kwietnia 2013 roku, w świetle zasad doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku, że powód musiał korzystać z pojazdu zastępczego w okresie naprawy pojazdu. Trudno bowiem w dzisiejszych czasach wyobrazić sobie funkcjonowanie osoby młodej i aktywnej zawodowo, żyjącej na określonym poziomie w społeczeństwie, mającej obowiązki rodzinne — bez samochodu.\nW orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie pojawiała się kwestia refundacji kosztów najmu pojazdu zastępczego w ramach odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu OC. Generalnie Sąd Najwyższy co do zasady potwierdził prawo poszkodowanego do najmu pojazdu zastępczego, dając temu wyraz m.in. w wyroku z dnia 26 listopada 2002 roku (sygn. akt V CKN 1397/00), wyroku z dnia 08 września 2004 roku (sygn. akt IV CK 672/03), wyroku z dnia 05 listopada 2004 roku (sygn. akt II CK 494/03) czy wyroku z dnia 2 lipca 2004 roku (sygn. akt II CK 412/03). Równie często problem ten pojawia się w piśmiennictwie, w tym także w publikacjach Rzecznika Ubezpieczonych (m.in. Urszula Borowiecka, Najem pojazdu zastępczego w przypadku umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w świetle orzecznictwa sądów powszechnych, publ. Monitor Ubezpieczeniowy nr 43 - wrzesień 2010; Paweł Wawszczak - Refundacja kosztów wynajmu samochodu zastępczego - wybrane zagadnienia, publ. Monitor Ubezpieczeniowy nr 39 - październik 2009). W sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości Sąd Najwyższy wyraził swoje stanowisko w uchwale z dnia 17 listopada 2011 roku (III CZP 5/11, OSNC 2012/3/28), która rozstrzygnęła ujawnione rozbieżności w wykładni sądów powszechnych dotyczącej roszczenia o zwrot poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej od ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. W uchwale tej Sąd Najwyższy stwierdził, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego, nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej.\nPogląd wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.\nW niniejszej sprawie powód korzystał z pojazdu zastępczego, który służył mu do przemieszczania się w życiu codziennym i dojazdów do pracy. Wprawdzie strona pozwana zakwestionowała okres korzystania przez powoda z pojazdu zastępczego, jednakże Sąd uznał za usprawiedliwione domaganie się przez powoda zwrotu kosztów wynajmu pojazdu za cały okres objęty żądaniem pozwu, tj. za okres od dnia 20 kwietnia 2013 roku (która to data stanowiła datę przekazania pojazdu przez powoda jego pełnomocnikowi celem oddania go do naprawy i uzyskania w zamian pojazdu zastępczego) do dnia 2 maja 2013 roku (która to data stanowiła datę zakończenia naprawy pojazdu powoda i odebrania go z warsztatu naprawczego oraz zdania przez niego pojazdu zastępczego). Podkreślić należy, że jak wynika z zeznań świadka H. R., pojazd był w naprawie ponad tydzień, bowiem trzeba było zamówić części i oczekiwać na ich nadesłanie. Zatem nie sposób podzielić argumentacji strony pozwanej, że powodowi należy się zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego tylko za 7 godzin rozumianych jako faktyczny czas naprawy pojazdu. Pogląd ten nie uwzględnia bowiem okresu oczekiwania na części zamienne, bez których sama naprawa pojazdu jest niemożliwa. Dodatkowo należy też uwzględnić, że w okresie naprawy przypadał także weekend oraz dzień wolny od pracy (1 maja), kiedy to warsztaty naprawcze nie pracują.\nUstalając wysokość stawki najmu pojazdu zastępczego za jeden dzień Sąd oparł się w pełni na opinii biegłego K. W., który określił tę stawkę na poziomie 125-159 złotych netto za jeden dzień wynajmu (przy wynajmie powyżej 8 dni), co nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Sąd uwzględnił stawkę 125 złotych netto (co daje 153,75 złotych brutto za jeden dzień najmu: 125 zł + 0,23 % VAT = 125 zł + 28,75 zł = 153,75 zł). W ocenie Sądu, skoro możliwym było w okresie po zdarzeniu wynajęcie pojazdu zastępczego za kwotę 125 złotych netto (153,75 złotych brutto), powód winien był poszukiwać możliwości wynajęcia pojazdu za taką właśnie stawkę, miał bowiem obowiązek minimalizacji skutków szkody. Zatem wynajęcie przez niego pojazdu za kwotę 150 złotych netto, a więc 184,50 złote brutto, było nieuzasadnione.\nKierując się przytoczonymi wyżej względami, wysokość poniesionej przez powoda szkody w postaci kosztów wynajmu pojazdu zastępczego określić należało na kwotę 1.998,75 złotych brutto (153,75 zł x 13 dni = 1.998,75 zł).\nPonadto jako uzasadniony i pozostający w związku przyczynowym ze zdarzeniem Sąd uwzględnił poniesiony przez powoda koszt uzyskania nowej tablicy rejestracyjnej pojazdu w wysokości 53 złote. Koszt ten nie był zresztą kwestionowany, ani co do zasady, ani co do wysokości przez pozwanego.\nW niniejszej sprawie powód domagał się ponadto kwoty 13 złotych z tytułu odsetek ustawowych naliczonych od kwoty wypłaconego już w części odszkodowania w kwocie 1.920,04 złote za okres od dnia 4 maja 2013 roku do dnia 23 maja 2013 roku.\nZgodnie z treścią art. 359 § 1 k.c. odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 481 § 1 k.c). Ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie dni trzydziestu, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku (art. 817 § 1 k.c).\nW niniejszej sprawie ubezpieczyciel otrzymał zawiadomienie o szkodzie w dniu 3 kwietnia 2013 roku. Zatem 30-dniowy termin do wypłaty odszkodowania upłynął w dniu 3 maja 2013 roku. Ubezpieczyciel zaś wypłacił na rzecz powoda bezsporną części świadczenia dopiero w dniu 23 maja 2013 roku. Zatem powodowi należą się odsetki ustawowe od kwoty 1.920,04 złote za okres od dnia 4 maja 2013 roku do dnia 23 maja 2013 roku. Jeśli chodzi o wysokość odsetek za ten okres, wynosi ona 13,68 złotych, jednakże powód domagał się z tego tytułu kwoty 13 złotych, dlatego też taką właśnie kwotę Sąd zasądził na rzecz powoda.\nŁącznie do zapłaty na rzecz powoda pozostaje kwota 4.684,71 złotych (2.632,96 zł + 1.998,75 zł + 53 zł + 13 zł = 4.697,71 zł). Kwotę tę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda w punkcie 1 wyroku, oddalając powództwo w pozostałym zakresie jako nieuzasadnione.\nW tym miejscu podkreślić należy, że Sąd uznał za niezasadne i nie pozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą domaganie się przez powoda zwrotu kosztów reprezentacji powoda przez jego pełnomocnika w procesie likwidacji szkody (w kwocie 246 złotych i 61,50 złotych). W ocenie Sądu nie było bowiem żadnych przeszkód, by powód samodzielnie działał w procesie likwidacji szkody, mając zarazem obowiązek minimalizacji skutków szkody i nie doprowadzania do jej zwiększenia oraz zwiększania kosztów związanych z likwidacją szkody. Z drugiej strony należy też podkreślić, że powód był reprezentowany w procesie likwidacji szkody przez własnego brata, zatem wystawianie z tytułu tej reprezentacji jakichkolwiek faktur jest etycznie wątpliwe. W ramach normalnych, prawidłowych relacji rodzinnych można bowiem przecież oczekiwać, że brat, czy siostra bezinteresownie pomogą swojemu rodzeństwo, nie oczekując za to żadnych pieniędzy. Dlatego też w tym zakresie Sąd powództwo oddalił.\nZasądzając odsetki ustawowe od kwoty odszkodowania w wysokości 4.684,71 złotych, Sąd miał na uwadze brzmienie powołanych wyżej przepisów art. 359 § 1 k.c, art. 481 § 1 k.c. i 817 § 1 k.c.\nW niniejszej sprawie pozwany ubezpieczyciel otrzymał zawiadomienie o szkodzie w dniu 3 kwietnia 2013 roku. Uwzględniając upływ 30 — dniowego terminu do spełnienia świadczenia, liczonego od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie, pozwany pozostawał w zwłoce z zapłatą kwoty 4.684,71 złotych od dnia 4 maja 2013 roku i dlatego żądanie odsetek od tej kwoty od dnia 4 maja 2013 roku jest w pełni uzasadnione.\nNatomiast jeśli chodzi o odsetki ustawowe od kwoty 13 złotych (z tytułu odsetek ustawowych od kwoty 1.920,04 złote za okres od dnia 4 maja 2013 roku do dnia 23 maja 2013 roku) Sąd uznał je za zasadne dopiero od dnia 7 marca 2014 roku, tj. od daty wytoczenia powództwa. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 482 § 1 k.c, od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. W pozostałym zakresie roszczenie o odsetki od zaległych odsetek podlegało oddaleniu jako pozbawione podstawy prawnej.\nO kosztach procesu poniesionych przez strony Sąd orzekł zgodnie z wyrażoną w art. 100 k.p.c. zasadą ich stosunkowego rozdzielenia. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu wynosiła 5.419,84 złote. Z powyższej kwoty zasądzona została kwota 4.697,71 złotych stanowiąca 86 % wartości przedmiotu sporu. Zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu strony powinny ponieść jego koszty w takim stopniu, w jakim przegrały sprawę, a zatem powód w 14 % i pozwany w 86 %. Koszty procesu poniesione przez strony wyniosły łącznie 2.900,36 złotych.\nNa koszty procesu poniesione przez powoda w łącznej wysokości 500,36 złotych złożyły się: opłata sądowa od pozwu w wysokości 271 złotych (art. 13 w zw. z art. 28 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późn. zm.) oraz koszty osobistego stawiennictwa do Sądu pełnomocnika powoda na rozprawy 16 kwietnia 2014 roku i w dniu 25 marca 2015 roku w łącznej wysokości 229,36 złotych. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 98 § 2 k.p.c, do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nic może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. Na kwotę 229,36 złotych uwzględnioną z tego tytułu składają się koszty dojazdu w wysokości 2 x 33,42 złote oraz utracony dzienny zarobek w wysokości 2 x 81,26 złotych. Sąd nie uwzględnił natomiast żądania zasądzenia kwoty 17 złotych z tytułu uzyskania przez pełnomocnika powoda zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o wysokości przychodu. Koszt ten bowiem nie mieści się w kategorii kosztów, których zwrotu może domagać się strona reprezentowana przez pełnomocnika nie będącego adwokatem lub radcą prawnym, których katalog został wymieniony w art. 98 § 2 k.p.c.\nNa koszty procesu poniesione przez pozwanego w łącznej wysokości 2.400 złotych złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1.200 złotych (§ 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz wynagrodzenie biegłego w wysokości 1.200 złotych.\nPowoda, zgodnie z podaną zasadą winny obciążać koszty w łącznej wysokości 406,05 złotych (2.900,36 zł x 14 %). Skoro zaś faktycznie poniósł koszty w wysokości wyższej, bo 500,36 złotych, należy się mu od pozwanego zwrot kwoty 94,31 złotych, którą to kwotę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda w punkcie 3 wyroku.\nNa koszty procesu w niniejszej sprawie złożyły się ponadto nieuiszczone koszty sądowe w wysokości 681,90 złotych w postaci wynagrodzenia biegłego.\nZgodnie z brzmieniem art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Koszty nie obciążające przeciwnika sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji nakazuje ściągnąć z roszczenia zasądzonego na rzecz strony, której czynność spowodowała ich powstanie (ust. 2).\nKierując się wskazaniami powołanego przepisu Sąd w punkcie 4 wyroku nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa od powoda kwotę 95,47 złotych tytułem nie uiszczonych kosztów sądowych w zakresie oddalonej części powództwa (681,90 zł x 14 %), zaś od pozwanego kwotę 586,43 złote tytułem nie uiszczonych kosztów sądowych w zakresie uwzględnionej części powództwa (681,90 zł x 86 %).\nApelacje od powyższego wyroku wniósł powód zarzucając mu naruszenie:\n1. przepisów prawa materialnego, tj.\n° naruszenie art. 361 k.c. poprzez przyjęcie, że fizycznie wykonanej pracy przez A. K., pozwalającej zmniejszyć rozmiar szkody, poczynionej na zlecenie powoda w postępowaniu przedsądowym nie pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą spowodowaną wypadkiem komunikacyjnym; (sprzeczne z sentencją uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004r. sygn. III CZP 24/04 oraz wyrokiem Sądu Okręgowe w Piotrkowie Tryb. z dnia 29 grudnia 2011r. sygn. II Ca 773/11)\n° naruszenie art. 361 i 362 k.c i art. 16 ust. 1 pkt ubezp.obow.u. poprzez przyjęcie, że powód winny był poszukiwać możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego za najniższą stawkę, gdyż miał obowiązek minimalizacji skutków szkody (sprzeczne z sentencją uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002r. sygn. I CKN 1466/99)\n2. przepisów prawa procesowego, tj. poprzez pominięcie przez Sąd zgłaszanych przeze mnie wniosków dowodowych i tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego tj.:\n° pominięcie wyjaśnień dotyczących wykonywanej pracy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (dok. 84-85 akt), zeznania rocznego za rok 2013 PIT 36L powoda (dok. 86-90 akt) oraz wniosku strony (dok. 91 akt) w związku z koniecznością wynajęcia pojazdu zastępczego oraz osoby zajmującej się reprezentowaniem go w postępowaniu likwidacyjnym.\nW związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.\nApelacja w zdecydowanej części jest uzasadniona.\nMa rację jej autor kwestionując rozstrzygnięcie dotyczące kosztów najmu pojazdu zastępczego.\nMożliwość zarachowania wydatku z tego tytułu na poczet dochodzonego odszkodowania jest powszechnie akceptowana w judykaturze.\nW sprawie niniejszej przedmiotem sporu była wysokość kosztów najmu pojazdu zastępczego. Złożony przez powoda dokument w postaci faktury za wykonaną usługę nie może być skutecznie podważony. Jest poza sporem, iż sumę w niej wskazaną apelant uiścił. Należność zatem poniesiona przez niego z tego tytułu stanowi element szkody, której naprawienia może domagać się od zakładu ubezpieczeń.\nOpinia biegłego w zakresie stawek najmu ma walor abstrakcyjny i jest całkowicie nieprzydatna dla oceny zgłoszonego żądania. Autor opinii posiłkował się danymi w tej mierze pozyskanymi poprzez internet. Podane przez niego stawki są całkowicie oderwane od realiów, jakie istnieją na terenie Powiatu (...). Realny dostęp do skorzystania z usług firm zajmujących się zawodowo najmem pojazdów mechanicznych czyni ekonomicznie nieuzasadnionym poszukiwanie pojazdu zastępczego w zupełnie odległych miejscach.\nMa również rację skarżący domagając się zwrotu kosztów pełnomocnika poniesionych przez niego w postępowaniu likwidacyjnym w kwotach: 246 złotych i 61,50 złotych. Kluczowe w tym zakresie jest czy wydatki w tym względzie faktycznie zostały wygenerowane oraz to, czy są uzasadnione. Okoliczności te są bezsporne.\nW toku postępowania nie został zaoferowany przez pozwany zakład dowód przeciwny, który mógłby podważyć twierdzenie powoda.\nFakt, iż pełnomocnikiem jest brat powoda w realiach rozpoznawanej sprawy nie ma jurydycznego znaczenia.\nMając to na uwadze należało uwzględnić apelację w zakresie żądanej kwoty z obu tytułów w łącznym wymiarze 707,25 złotych ( art. 386 § 1 kpc).\nApelacja w pozostałej części jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu (art. 385 kpc). Wyliczenia dochodzonej sumy odszkodowania obarczone były w niewielkim zakresie błędem rachunkowym.\nO kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc - stosując zasadę w nim wyrażoną odpowiedzialności za wynik procesu, skoro apelacja nie została uwzględniona w niewielkiej części.


Wanna XXL - Ravak Polska S.A.\nTytułowa : Produkty : Kąpiel : Wanny : Wanny prostokątne : Wanna XXL\nJeśli szukasz naprawdę wielkiej wanny. W wannie XXL zmieszczą się zarówno wyższe osoby, a te o drobniejszej postawie wygodnie oprą nogi o praktyczny podnóżej. Hojnie zaplanowana przestrzeń wewnętrzna wanny umożliwi ogrzanie w ciepłej wodzie całego ciała, od ramion aż po kolana.\nrozmiary: 190 x 95 cm\nobjętość: 285 l\nparawan nawannowy: NE\ngwarancja: 10 lat - Warunkiem przedłużonej gwarancji jest instalacja wanny zgodnie z instrukcją montażu na oryginalnym stelażu zalecanym do danego typu wanny przez RAVAK.\ndodatki: stelaż, panel (przedni, boczny), panelkit, wannowy komplet odpływowy\nJedna z największych wanien w portfolio RAVAK. Wanny XXL nie można dopełnić parawanem. Zintegrowane, ergonomicznie wyprofilowane podłokietniki.\nCA91000000 1900 x 950 Wanna XXL 190x95 N snowwhite 2 155 2 651\nCY09009000 Stelaż XXL 145 178\nCZ091L0A00 Panel A przedni XXL 190 snowwhite 680 836\nB20900000N Panelkit XXL przedni 80 98\nCZ09190A00 Panel A boczny XXL 95 snowwhite 415 510\nX01305 Syfon wannowy z przelewem - chrom 130 160\nX01377 Syfon wannowy z przelewem Click-Clack 130 160


Maria wycofała się z turnieju w Indian Wells! | sharapovadaily\nMaria wycofała się z turnieju w Indian Wells!\nMarch 3, 2016 March 3, 2016 ~ aniatennis\nW przyszłym tygodniu rozpoczyna się jeden z ważniejszych turniejów w sezonie. Mowa o turnieju BNP PARIBAS OPEN w kalifornijskim mieście Indian Wells.\nNiestety dla fanów Marii Sharapovej turniej ten, w tym sezonie, zakończył się jeszcze przed jego oficjalnym rozpoczęciem.\nSharapova dziś, 3 marca, dokładnie na 5 dni przed rozpoczęciem turnieju, wydała oficjalne oświadczenie, w którym informuje iż z powodu kontuzji lewego przedramienia nie zagra w tegorocznej edycji turnieju Indian Wells.\n“Jestem wysoce rozczarowana, iż nie będę w stanie rywalizować w tym roku w turnieju BNP PARIBAS OPEN w Indian Wells. Byłam skoncentrowana na wyleczeniu mojej kontuzji lewego przedramienia i sprawienia, aby moje ciało było w 100% gotowe do grania w Indian Wells. Niestety nie udało mi się w pełni wykonać tego zadania. Indian Wells to jeden z moich ulubionych turniejów w sezonie, jest tak blisko mojego domu w LA, więc czuję się tu zawsze rodzinnie. Jestem pewna, że turniej będzie sukcesem organizatorów i wszyscy biorący w nim udział będą jak zwykle zachwyceni.”\nMaria jest dwukrotną mistrzynią turnieju w Indian Wells. Sharapova zwyciężyła w nim w roku 2006 oraz 2013. W zeszłym roku dotarła do IV rundy.\nPosted in tennis\tindian wellssharapovatennis\n< Previous Maria na Vanity Fair Oscar Party\nNext > Maria przyznała się do zażywania leku o nazwie Meldonium!


Bark - Forum SFD\nNapisał(a) 18 marzec 2009 20:43\nSzacuny 0 Napisanych postów 6 Na forum 9 lat Przeczytanych tematów 147\nWitam wszystkich ! A więc zacznę od tego że mam problemy z barkiem ,wybija się gdy wykonuje ruch od 90 stopni i wyżej ręką. Dlatego lekarz kazał mi zwiększyć tkankę mięśniową w okolicach barkowych.I mam pytanie jakie ćwiczenia wykonywać na mięśnie barkowe i oczywiście również inne ćwiczenia by nie nadwyrężać tego barku. Najlepiej jak ktoś napisał by mi plan 3 dniowy.\nStaż treningowy na słowni: żaden\nUprawiane inne sporty: siatkówka,piłka nożna\nPrzeciwskaznania medyczne: nie obciążanie barku\nZażywane suplementy: glukozamina,witaminy\nNapisał(a) 18 marzec 2009 21:05\nCzyli wyciskanie na barki odpada?\nNapisał(a) 18 marzec 2009 21:21\njeżeli jest to ruch powyżej kąta 90 reki to odpada . Poprostu nie mogę na początku wykonywać ćwiczeń które będą mi służyły do ponownego wybicia barku.\nNapisał(a) 18 marzec 2009 21:39\nNo to chyba pozostaja unoszenia bokiem i podciaganie sztangi wzdluz tlowia...\nNapisał(a) 18 marzec 2009 22:15\na ile powtórzeń ?? i ile seri ?\nNapisał(a) 19 marzec 2009 13:39\nBarki raczej lubia duze ilosci powtorzen i do tego lepiej zebys z ciezarem nie szalal... Ile seri?? Rob sobie 3 razy w tygodniu na zmiane te cwiczenia po 3 serie\nNapisał(a) 19 marzec 2009 17:42\nz unoszeniem wzdłuż tułowia nie szalej z cięzarem bo to dość ciężkie ćwiczenie dla barków w sensie kontuzjogenne nie każdemu służy\nNapisał(a) 19 marzec 2009 20:04\nNo raczej W obydwu cw jedz na poczatku na ciezarach rehabilitanta