Traf w sedno. Jak mówić, aby przekonać. Audiobook. Bill McGowan, Alisa Bowman. Księgarnia ekonomiczna Onepress.pl\nTraf w sedno. Jak mówić, aby przekonać (ebook)(audiobook)(audiobook)\nZasadę Scorcese: Wykorzystaj element wizualny, by przykuć uwagę odbiorców. Zostań reżyserem filmu, który będzie się rozgrywać w wyobraźni twojego słuchacza. Zasada niesiedzenia na ogonie: Unikaj werbalnych stłuczek i zawodowych katastrof, utrzymując bezpieczną odległość konwersacyjną od rozmówcy. W razie wątpliwości przestań mówić i zacznij słuchać. Zasada sosu do makaronu: Walcz z nudą, maksymalnie skracając swoje przesłanie. Zadbaj o to, aby przekaz był z jednej strony możliwie krótki, z drugiej zaś maksymalnie treściwy. Dzięki książce Traf w sedno dowiesz się, jak unikać komunikacyjnych pułapek. Siedem zasad przekonywania to bardzo skuteczne rady, które łatwo sobie przyswoić, łatwo wdrożyć i łatwo biegle opanować. Dzięki nim zaczniesz się posługiwać właściwym językiem – zarówno na poziomie werbalnym, jak i niewerbalnym – to natomiast spowoduje, że będziesz bardziej pewny siebie, bardziej zdecydowany i skuteczniejszy. Będziesz potrafił wzbudzić zainteresowanie odbiorcy i trafić do niego z przesłaniem, które na długo pozostanie w jego pamięci.\n2 Rozdział 1. Język sukcesu\n3 Rozdział 2. Zasady przekonywania\n4 Rozdział 3. Zasada Nagłówka\n5 Rozdział 4. Zasada Scorsese\n6 Rozdział 5. Zasada Sosu do Makaronu\n7 Rozdział 6. Zasada Braku Pośpiechu\n8 Rozdział 7. Zasada Przekonania\n9 Rozdział 8. Zasada Ciekawości\n10 Rozdział 9. Zasada Drapera\n11 Rozdział 10. Radzenie sobie przed publicznością\n12 Rozdział 11. Siedem zasad w pracy\n13 Rozdział 12. Siedem zasad w życiu prywatnym\n14 Rozdział 13. Siedem zasad i ty


Smaczne i zdrowe jesienne surówki\nUczniowie klasy II b od początku swojej edukacji w Szkole Podstawowej zdobywają wiedzę na temat zdrowego odżywiania.\nW ubiegłym roku szkolnym dzieci uczestniczyły w serii zajęć kształtujących zdrowe nawyki żywieniowe. Dowiedziały się, jak ważna dla zdrowia człowieka jest obecność warzyw i owoców w codziennym jadłospisie oraz dlaczego zawsze należy jeść drugie śniadanie. Na zajęciach praktycznych przygotowały bogate w wartości odżywcze kanapki i sałatki owocowe.\nW bieżącym roku szkolnym uczniowie pogłębiają zdobytą wiedzę i doskonalą umiejętności kulinarne. 16 października przyrządzali jesienne surówki według podanego przepisu.\nPo przygotowaniu stanowiska pracy i umyciu rąk drugoklasiści z zapałem zabrali się do działania. Obierali, kroili i tarli przyniesione z domu warzywa, a wykonywane czynności sprawiały im ogromną radość. Po zakończeniu pracy odbyła się wspólna degustacja. Wszystkim małym kucharzom własnoręcznie przygotowane surówki smakowały wyśmienicie.


Gdańsk Zmarł Józef Przybylski, działacz opozycji antykomunistycznej… - Radio Opole\n2021-06-05, 13:00 Autor: PAP\nW nocy z piątku na sobotę zmarł w szpitalu Józef Przybylski, działacz opozycji antykomunistycznej i "Solidarności", jeden z sygnatariuszy Porozumień Sierpniowych w 1980 r. Miał 78 lat - podał miejski portal www.gdansk.pl.\nW latach 1978–1980 był współpracownikiem Bogdana Borusewicza w działalności antykomunistycznej, drukarz i kolporter m.in. niezależnego pisma „Wolne Słowo”. W sierpniu 1980 r. drukarz i kolporter ulotek dotyczących zwolnienia z pracy w Stoczni Gdańskiej Anny Walentynowicz. Współorganizator strajku w Budimorze, delegat do Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej, następnie członek prezydium MKS i sygnatariusz Porozumień Sierpniowych. Od września 1980 w "Solidarności", był członkiem komitetu założycielskiego "S".\nAutor książek: "Co zostało z naszych marzeń" (1994) oraz "Marzenia i rzeczywistość" (2000).\nW 2000 r. wraz z innymi sygnatariuszami Porozumień Sierpniowych otrzymał tytuł honorowego Obywatela Miasta Gdańska. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).(PAP)\n2021-10-24, godz. 11:10 Podlaskie/ Spłonęła drewniana plebania w Studzienicznej; jedna osoba w szpitalu Ponad 60 strażaków gasiło w niedzielę rano drewnianą plebanię w Sanktuarium Matki Bożej w Studzienicznej (Podlaskie). Jedna osoba została przewieziona… » więcej 2021-10-24, godz. 11:10 Uganda/ Eksplozja w stolicy kraju, jedna osoba nie żyje Jedna osoba zginęła a pięć zostało rannych w wyniku eksplozji, która miała miejsce w sobotni wieczór w stolicy Ugandy Kampali - podała w niedzielę agencja… » więcej 2021-10-24, godz. 11:10 Jan Grabiec nowym szefem PO na Mazowszu Rzecznik PO Jan Grabiec został w sobotę wybrany na nowego szefa mazowieckich struktur PO. Był jednym kandydatem na tę funkcję; głosowało na niego 93,7 proc… » więcej 2021-10-24, godz. 11:10 Rywal Czarzastego w wyborach partyjnych chce ich unieważnienia (korekta) Piotr Rączkowski, rywal Włodzimierza Czarzastego w wyborach na współprzewodniczącego Nowej Lewicy, chce ich unieważnienia. 'Zostały naruszone moje prawa… » więcej 2021-10-24, godz. 11:00 Rywal Czarzastego w wyborach partyjnych chce ich unieważnienia Piotr Rączkowski, rywal Włodzimierza Czarzastego w wyborach na współprzewodniczącego Nowej Lewicy, chce ich unieważnienia. 'Zostały naruszone moje prawa… » więcej 2021-10-24, godz. 11:00 Kujawsko-pomorskie/ Konkurs wojewody na najlepsze obchody 11 listopada w sołectwach Konkurs dla sołtysów i sołectw województwa kujawsko-pomorskiego na najlepsze obchody w tym roku Narodowego Święta Niepodległości 11 listopada ogłosił… » więcej 2021-10-24, godz. 11:00 MZ: ostatniej doby ponad 33,7 tys. testów na obecność SARS-CoV-2 Ostatniej doby zostało wykonanych ponad 33,7 tys. testów na obecność SARS-CoV-2, w tym ponad 15 tys. antygenowych - podało w niedzielę Ministerstwo Zdrowia… » więcej 2021-10-24, godz. 10:50 Japonia/ Chińskie i rosyjskie okręty przepłynęły przez japońską cieśninę Chińskie i rosyjskie okręty wojenne przepłynęły razem przez japońską cieśninę w archipelagu wysp Osumi w południowo-zachodniej prefekturze Kagoszima… » więcej 2021-10-24, godz. 10:50 Donald Tusk wybrany na przewodniczącego PO (opis) Donald Tusk został w sobotnim głosowaniu wybrany na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej - poinformowała na niedzielnej konferencji krajowy komisarz wyborczy… » więcej 2021-10-24, godz. 10:40 Ministerstwo Zdrowia: 4728 nowych zakażeń koronawirusem, zmarło 13 osób z COVID-19 Badania potwierdziły 4728 nowych przypadków zakażenia koronawirusem, najwięcej na Mazowszu i Lubelszczyźnie. Zmarło 13 osób z COVID-19 - podało w niedzielę… » więcej\n1234567 277954 na 27796 stronach


Korzyści z zajęć jogi w ciąży + opcje blisko Ciebie! - nivena.pl\nJeśli nigdy wcześniej nie próbowałaś jogi, ciąża to zdecydowanie odpowiedni moment, aby spróbować! Zajęcia jogi w ciąży są nie tylko dobre dla przyszłych mam, ale oferują również dodatkowe korzyści, jeśli chodzi o przyszłe rodzicielstwo. Joga to praktyka uczenia się, jak być uważnym. Chodzi o to, jak mentalnie znaleźć różnicę między ciałem a umysłem. Nauczysz się technik oddechowych i medytacji, wraz z ćwiczeniami fizycznymi. Zaufaj nam, te rzeczy przydadzą się podczas porodu i rodzicielstwa!\nNa przykład, kiedy Twoje dziecko krzyczy przez godzinę prosto lub Twój maluch krzyczy na Ciebie po razdwudziesty przed śniadaniem, możesz mentalnie oczyścić swój umysł. Będziesz mieć umiejętności, aby wziąć kilka oddechów i poradzić sobie z dniem, zamiast tracić panowanie nad sobą!\nJakie są korzyści z jogi w ciąży?\nJoga prenatalna jest dostosowana do przyszłych mam, co oznacza, że ruchy są inne i ogólnie łatwiejsze dla ciała. Zajęcia jogi w ciąży nauczą Cię jak oddychać i uspokoić umysł. Mogą nawet pomóc ci wzmocnić dno miednicy. Będzie to dla ciebie szczególnie przydatne podczas porodu.\nJak w przypadku każdego nowego reżimu ćwiczeń, skonsultuj się z lekarzem przed rozpoczęciem jogi prenatalnej.\nRozciąganie więzadeł i mięśni\nPodczas ciąży brzuchy rosną i robią miejsce dla maluchów. Twoje więzadła i mięśnie powoli rozciągają się, aby zrobić miejsce dla Twojego dziecka. Jest to niesamowite, ale może być bardzo bolesne dla naszych ciał. Twój nauczyciel jogi prenatalnej pomoże Ci rozciągnąć te mięśnie i więzadła tak, aby nie były zbyt napięte i związane!\nUspokojenie umysłu i oddychania\nPodczas zajęć prenatalnych nauczysz się również, jak uspokoić umysł i oddychać podczas niektórych trudniejszych ćwiczeń. To jest dokładnie to, czego będziesz potrzebować podczas porodu. Jeśli możesz użyć jogi, aby oddzielić swoje fizyczne i psychiczne bóle, będziesz w stanie pracować przez bóle porodowe jak szef.\nPoznaj inne przyszłe mamy na zajęciach jogi w ciąży\nNie tylko nauczysz się, jak oddychać i rozciągać się, aby złagodzić dyskomfort, ale prawdopodobnie poznasz też inne przyszłe mamy. Posiadanie wspierającego środowiska jest niezbędne dla kobiety w ciąży. Te zajęcia pomogą ci stworzyć swoje "plemię mam". Macierzyństwo jest o wiele łatwiejsze, gdy masz inne kobiety, z którymi możesz porozmawiać. Zrozumieją one twoje uczucia, zarówno emocjonalne, jak i fizyczne.\nNawet po urodzeniu dziecka, można zadzwonić do tych kobiet na randki zabawy i kawy!\nJak znaleźć zajęcia jogi prenatalnej?\nDzięki Google, znalezienie zajęć jogi prenatalnej w pobliżu jest w dzisiejszych czasach bardzo proste. Po prostu wpisz "joga prenatalna blisko mnie" i na pewno znajdziesz mapę wypełnioną klasami, które są blisko Ciebie. Następnie podaj studio i uzyskaj więcej szczegółów na temat ich konkretnej oferty zajęć!\nMożesz również szukać zajęć i nauczycieli poprzez yogafinder.com lub yogaalliance.org. Wystarczy kliknąć mały przycisk "joga ciąża blisko mnie" i voila! Możesz również sprawdzić online, czy w pobliżu Ciebie znajdują się zajęcia dla kobiet w ciąży poprzez Google Maps tutaj!\nSarahBethYoga na YouTube jest również świetną opcją i jest idealna, gdy nie możesz wyjść z domu!\nWeź głęboki oddech i wybierz się na jogę\nIstnieje tak wiele różnych korzyści, które pochodzą z praktykowania prenatalnej jogi. Niezależnie od tego, czy chodzi o złagodzenie bólu nerwu kulszowego, czy po prostu o kilka minut ciszy, zajęcia jogi w ciąży mają coś do zaoferowania wszystkim kobietom w ciąży. Znajdź zajęcia w pobliżu siebie i rozpocznij swoją podróż do bardziej bezbolesnej i zrelaksowanej ciąży. Kiedy już pojawi się Twoje dziecko, będziesz potrzebować technik oddechowych, które pomogą Ci przetrwać długie bezsenne noce! Głęboki oddech mamo, z odrobiną jogi i dużą ilością cierpliwości, masz to całe rodzicielstwo.\n10 najlepszych witamin prenatalnych; Czy Twoja znalazła się na liście?\nZajęcia dla mamy i mnie [6 typów, które pokochasz ty i dziecko]\n50 pięknych cytatów i pomysłów na ogłoszenie ciąży


Najlepsze oprogramowanie pokerowe dla mtt tiaav\nRakeback na VbetPoker. Zapoznaj się z naszą recenzją Vbet Poker i zobacz jak grać na prawdziwe pieniądze w Vbet Poker i otrzymać do 50% rakeback'u każdego tygodnia. Najlepsze strony pokerowe w 2021. Najlepsza oferta rakeback. Top 6 stron pokerowych w 2021 dla graczy z Polski. Najlepsze rezultaty uzyskasz, włączając dodatkowo automatyczne opłacanie wpisowego. * Turnieje na czas. Są to gry doskonałe dla osób chcących zagrać w turnieju, ale posiadających tylko określoną ilość wolnego czasu. Kończą się one po upływie z góry określonego czasu. Witamy Cię w PokerStars, gdzie znajdziesz najlepsze gry i turnieje, bezpieczne wpłaty, szybkie wypłaty i bezkonkurencyjne oprogramowanie. U nas rodzą się mistrzowie, a Ty możesz być kolejnym z nich. Znajdziesz tu też informacje na temat hierarchii układów dla gier Texas Hold'em, Omaha i innych. Nasi badacze i eksperci od kasyn online przeszukali Internet, aby znaleźć najlepsze darmowe strony pokerowe dostępne w dzisiejszej branży gier online. Jeśli chcesz dowiedzieć się wszystkiego o darmowym pokerze, przeczytaj najlepszy darmowy przewodnik po pokerze w 2021 roku .\n20 lekcji strategii Texas Hold'em Multi Table Tournament (MTT) dla początkujących, średnio zaawansowanych i zaawansowanych tylko na PokerStrategy.com, największej na świecie szkole pokera online.\nNa szczęście VPN dla pokera pozwala ci na dostęp do zastrzeżonych stron pokerowych z dowolnego miejsca. Nawet w Stanach Zjednoczonych niektóre strony pokerowe są ograniczone w niektórych stanach - a ludzie grający w turniejach pokerowych mogą potrzebować VPN, aby PokerStars mógł uzyskać dostęp do swojego konta. Bardzo się cieszę ze wsparcia, jakie tutaj otrzymałem, znalezienie dla mnie odpowiednich stron pokerowych i odpowiedzi na wszystki moje pytania”. Rose Gambit Specjalizuje się w turniejach MTT i zdobyła stoliki finałowe w najważniejszych internetowych seriach pokerowych, takich jak SCOOP, WCOOP, Micro Millions, XL Eclipse i inne.\nPokoje pokerowe, które zakazują HUD'a jak Run It Once, spowodują na przykład, że oprogramowanie nie będzie działać poprawnie, gdy go otworzysz. Więc nie musisz się martwić. Jeśli masz jakieś wątpliwości, zawsze możesz wysłać maila do pokoju pokerowego, w którym grasz, aby zapytać ich bezpośrednio\n10 Lut 2011 Dlatego wolałbym coś darmowego, nie musi być najlepsze ;] Po prostu lubię statystyki :D się na S`N`G, i od czasu do czasu MTT, nawet nieźle idzie :twisted: podobny program Poker Tracker 3 masz na 60 dni za darmo :D\nNajnowsze artykuły MTT. Najlepsze duże turnieje pokerowe | 5 alternatyw dla Sunday Million od Pokerstars.eu; 10 najlepszych turniejów online dla początkujących | Przeczytaj mój w pełni zaktualizowany przewodnik. Sunday Million | Kompletny przewodnik po turnieju Sunday Million serwisu PokerStars. Pełny przegląd zasad dla większości odmian pokera znajduje się na stronie z zasadami. Bonusy i promocje. Jeżeli lubisz darmowe pieniądze, to z pewnością powinieneś zwracać większą uwagę na bonusy i promocje oferowane przez poszczególne strony do pokera. W PokerListings.pl gwarantujemy najlepsze bonusy pokerowe w branży. Być Nasz zespół doświadczonych redaktorów www.pokerlistings.pl ocenił najlepsze pokoje pokerowe dla graczy z Polski. Polski poker jest jednym z najbardziej hazardujących na świecie, bo poker w Polsce stał się bardzo popularny. Poker roomy zostały ocenione na podstawie oprogramowania, wsparcia, premii i darmowych turniejów i innych Rakeback na VbetPoker. Zapoznaj się z naszą recenzją Vbet Poker i zobacz jak grać na prawdziwe pieniądze w Vbet Poker i otrzymać do 50% rakeback'u każdego tygodnia.\nJej aplikacje blokują także reklamy, trackery i złośliwe oprogramowanie. Mając to na uwadze, nic dziwnego, że użytkownicy zachwycają się ofertą Surfshark. Możesz wypróbować Surfshark bez ryzyka dzięki 30-dniowej gwarancji zwrotu pieniędzy i 7-dniowej bezpłatnej wersji próbnej dla użytkowników Androida. Surfshark zobacz oferty. 5.\nRzuć okiem na najlepsze kasyna pokerowe w 2021 roku, dokładnie ocenione przez naszych ekspertów. Przygotowaliśmy przydatne wskazówki, jak wybrać najlepsze kasyno online do pokera! Oferta promocyjna dla graczy pokerowych. Wybierając kasyno online do gry w pokera, warto zainteresować się rodzajem oferty premiowej, dedykowanej graczom pokera online. Kasyna internetowe o najwyższych standardach jakości tworzą promocje dla każdego typu gracza, nie ograniczając się jedynie do fanów automatów online. Pokoje pokerowe, które zakazują HUD'a jak Run It Once, spowodują na przykład, że oprogramowanie nie będzie działać poprawnie, gdy go otworzysz. Więc nie musisz się martwić. Jeśli masz jakieś wątpliwości, zawsze możesz wysłać maila do pokoju pokerowego, w którym grasz, aby zapytać ich bezpośrednio Przegląd najlepszych poker roomów w 2017 roku. Ranking znanych pokerroomów na rok 2017 według opinii graczy. Niezależny przegląd pokojów internetowych. Lista 5 najbardziej uczciwych. Najlepsze bonusy pokerowe, zasady gry, filmiki instruktazowe, artykuly dla poczatkujacych oraz bardziej zaawansowanych graczy, bardzo aktywne forum pokerowe, system dodawania i analizy rozdan.


Pierwsza inwestycja Alfabeat. Igła do biopsji, która ochroni pacjentów - Alfabeat | akcelerator i fundusz kapitałowy dla projektów B+R\nDzięki ambicji i determinacji dwóch gdańskich urologów oraz wsparciu akceleratora i funduszu Alfabeat już za trzy lata na rynku może pojawić się igła do biopsji prostaty, która – dzięki pokryciu jej powierzchni antybiotykami – wpłynie na zredukowanie ryzyka występowania powikłań po tym zabiegu. Do pracy nad tym rozwiązaniem motywują statystyki. Rokrocznie pięć milionów pacjentów poddawanych jest biopsji prostaty. Nawet 350 tysięcy z nich może cierpieć z powodu infekcji, a co trzeci wymaga hospitalizacji.\nObecnie zabiegi biopsji prostaty wykonywane są przy pomocy stalowej igły, która nie jest pokryta żadnymi lekami. Pacjenta przed infekcjami chroni jedynie antybiotyk podawany doustnie, przed zabiegiem. W wielu przypadkach nie jest to wystarczająca ochrona, ponieważ duży (i wciąż rosnący) odsetek pacjentów zmaga się z powikłaniami infekcyjnymi. Szacuje się, że każdego roku w krajach rozwiniętych na leczenie tych powikłań wydaje się ponad miliard dolarów.\nSzansą na zmianę tych tendencji jest polski wynalazek – igła do biopsji prostaty pokryta kombinacją antybiotyków, które – uwalniając się w tkance gruczołu krokowego w czasie zabiegu – znacząco ograniczałyby ryzyko infekcji. To rozwiązanie, nad którym od prawie trzech lat pracują urolodzy z Gdańska – Artur Gibas i Marcin Sieczkowski.\n– Jako urolodzy na co dzień spotykamy się z narastającym problemem infekcji u pacjentów poddanych biopsji gruczołu krokowego. Duża część z nich to bardzo poważne zakażenia, niejednokrotnie wymagające hospitalizacji. Wynika to z rosnącej oporności szczepów flory jelitowej na rutynowo stosowane antybiotyki w profilaktyce okołozabiegowej – mówi Marcin Sieczkowski. – Nasza igła biopsyjna umożliwi dostarczenie optymalnej kombinacji antybiotyków do miejsca, w którym może rozwinąć się infekcja.\nSpółkę DEBN (akronim od Drug-Eluting Biopsy Needle, czyli igły biopsyjnej uwalniającej leki), która zajmie się opracowaniem tego rozwiązania wspomógł kwotą 500 tysięcy złotych Alfabeat – akcelerator i fundusz dla projektów technologicznych realizujący inwestycje w ramach programu BRIdge Alfa prowadzonego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. Jego celem jest budowanie potencjału zespołów, które prowadzą prace badawczo-rozwojowe.\nTo kwota, która zostanie przeznaczona na pokrycie kosztów ochrony patentowej na najważniejszych światowych rynkach, a także przeprowadzanie badań przedklinicznych mających na celu określenie m.in. optymalnej kombinacji antybiotyku pokrywającego igłę. Kolejnym etapem będzie badanie kliniczne obejmujące 140 pacjentów przeprowadzone zgodnie z zaleceniami Europejskiej Agencji Leków (European Medicines Agency, EMA). Będzie jednym z niewielu zrealizowanych w Polsce badań klinicznych o tym standardzie.\n– Zespół, który pracuje nad tym rozwiązaniem, ma niesłychaną determinację do zmierzenia się z jednym z głównym problemów w urologii – mówi Jan Wyrwiński, Partner Zarządzający Alfabeat, opiekun projektu. – Jestem przekonany, że jeśli ktoś ma doprowadzić ten projekt do szczęśliwego finału, to będą to właśnie oni. Są młodymi ludźmi z dorobkiem naukowym, którzy chcą zmierzyć się z wyzwaniami związanymi z komercjalizacją swojego wynalazku.\nObecnie zespół Alfabeat poszukuje kolejnych projektów.\n– W ramach współpracy z Narodowym Centrum Badań i Rozwoju planujemy zrealizowanie dwudziestu inwestycji, na które łącznie przekażemy 24 mln złotych – mówi Bartosz Lipnicki, Partner Zarządzający Alfabeat. – Wciąż rozglądamy się za kolejnymi ciekawymi projektami technologicznymi, które moglibyśmy wesprzeć. Liczymy, że kolejne zespoły, z którymi wejdziemy we współpracę, również będą tak zgrane i świadome tego, co chcą osiągnąć.\nProjekty można zgłaszać poprzez stronę internetową: www.alfabeat.pl.


PL / EN / 中文 / RU\nAktualności - relacje inwestorskie 2017\nInformacja o przychodach - grudzień 2017\nInformacja o przychodach - listopad 2017\nInformacja o przychodach - październik 2017\nInformacja o przychodach - wrzesień 2017\nInformacja o przychodach - sierpień 2017\nInformacja o przychodach - lipiec 2017\nNa urlop z Coccodrillo\nZysk netto GK CDRL wzrósł o 36% w I kwartale 2017 r.\nCDRL notuje 12% wzrostu sprzedaży w polskich sklepach,\nCoccodrillo pokonuje kolejne e-granice\nCoccodrillo szykuje się na 2017 rok\nPrzychody spółki CDRL w polskiej sieci sklepów Coccodrillo w lutym wyniosły 7,74 mln zł i były o 5% wyższe niż przed rokiem. W polskim kanale e-commerce, CDRL wygenerowało w lutym 1,16 mln zł przychodów, to o 34% więcej niż rok wcześniej.\n„Cały czas pracujemy nad rozwojem i optymalizacją sieci Coccodrillo. Bardzo ważny jest dla nas również kanał e-commerce i cieszymy się z wzrostu w tym segmencie” – skomentował Marek Dworczak, prezes CDRL.\nW dwóch pierwszych miesiącach bieżącego roku przychody polskich sklepów Coccodrillo wyniosły 17,37 mln zł. Przychody wygenerowane w tym okresie przez polski kanał e-commerce to 2,31 mln zł.\nW całym zeszłym roku przychody polskich sklepów sieci Coccodrillo wyniosły 138,0 mln zł, co oznacza wzrost o 13% w porównaniu do 2015 roku. Przychody wygenerowane przez polski kanał e-commerce były w tym okresie o 63% wyższe niż w 2015 r.\nW ciągu trzech kwartałów zeszłego roku skonsolidowane przychody (we wszystkich kanałach sprzedaży łącznie) właściciela marki Coccodrillo wzrosły o 14,4% do 151,47 mln zł. Wyniki finansowe za cały rok spółka poda 20 marca.\n© ® Coccodrillo\nChcesz być na bieżąco z aktualnymi wydarzeniami i promocjami?Dołącz do nas:


A może to pamięci, a nie procesor, będą lepsze do przetwarzania danych? | CHIP\nHP Enterprise jest coraz bliżej zrealizowania wizji, którą nazywa "The Machine".\nHP Enterprise (HPE) nieustannie flirtuje z pomysłem zupełnie nowego rodzaju komputera, którego głównym elementem w jego architekturze jest pamięć, a nie procesor. Na razie to tylko pomysł, ale prototyp takiej maszyny (swoją drogą, nazwanej The Machine) już działa. Węzły obliczeniowe w tym komputerze współdzielą pulę szybkiej i stałej pamięci, a także ultrawydajne fotoniczne łącza danych i zarządzające tym wszystkim oprogramowanie.\nZdaniem HPE, w niektórych przypadkach taki komputer przetwarza dane nawet do ośmiu tysięcy razy szybciej niż tradycyjne komputery. Urządzenie jest projektowane z myślą o serwerach, ale jak twierdzi HPE, nowa architektura może znaleźć zastosowanie nawet w tak prostych jednostkach, jak urządzenia Internetu rzeczy.\nProblem w tym, że pamięć nieulotna wykorzystywana przez The Machine ma się pojawić na rynku w rozsądnych cenach dopiero za dwa, albo i nawet trzy lata. Pomysł HPE, nawet jeżeli dobry, będzie musiał jeszcze poczekać na urzeczywistnienie.


Saif Ali Khan: "Palenie nie jest cool."\n» Saif Ali Khan: "Palenie nie jest cool."\n#1 2013-04-03 21:36:14\nBollywoodzki aktor Saif Ali Khan podkreśla, że palenie papierosów w żadnym wypadku nie jest cool i że sam rzucił nałóg odkąd cierpiał na ataki serca.\nAktor niedawno otrzymał zawiadomienie od Krajowej Organizacji Walki z Nikotyną (NOTE), że promowanie plakatów filmowych z "Go Goa Gone" na których pali papierosy jest zabronione i grozi sankcją prawną. Saif bardzo zdenerwował się tym incydentem i bronił się mówiąc, że nigdy nie popierał palenia w żaden sposób.\n"Palenie jest formą narkomanii, ale nie wierzę w zakazy palenia papierosów na planie filmów. Zamiast tego powinno się wprowadzać takie zakazy w miejscach publicznych. Cenzory powinni dbać o takie rzeczy."\n"Rozumiem, że wolność pochodzi z odpowiedzialności społecznej, dlatego myślę, że możemy razem nauczyć młodzież więcej, jeżeli pokażemy im jakie są efekty palenia papierosów."\nPonadto Saif podkreśla, że palenie nie jest fajne i modne jak powszechnie myśli młodzież.\n"Rzuciłem palenie prawie 5 lat temu po ataku serca. Papierosy nie są warte zdrowia."\nProducent Dinesh Vijan, partner Saif 's w Illuminati wspierał aktora słowami:\n"Saif odgrywa rolę rosyjskiego mafiozy w "Go Goa Gone" i jego postać wymaga palenia cygar. Poza ekranem Saif nie pali i potępia ten nałóg."\n#2 2013-04-03 22:33:20\nRe: Saif Ali Khan: "Palenie nie jest cool."\nŚwietnie, że tak twierdzi :-)\nInni palacze z Bollywood powinni brać z niego przykład, może jakiieś konsultacje jka rzucić palenie.\nA co do plakatu to takie rzeczy, takie sceny wyglądające na cool a wrzeczywistości takimi nie będące zawsze będą sie pojawiały w naszym otoczeniu i zkaz plakatów tego stylu chyba nie da zbyt wiele bo młodzież będzie brać przykład ze swych cool rówieśników i ojców.\nAle może od czegoś trzeba zacząć, więc taki głośny anons, że to nie jest cool ....\nSaif ma duży plus u mnie :-)\nMój tata miał problemy z sercem, operację a i tak dalej pali ;-(\n#3 2013-04-05 08:38:31\nPopieram. Moim zdaniem również palenie w miejscach publicznych powinno być surowo zabronione.\n#4 2013-04-06 13:49:42\nSaif ma rację - palenie to nałóg który jest cichym zabójcą człowieka. Mam nadzieję, że takie akcje sprawią, że młodzi ludzi dwa razy się zastanowią zanim sięgną po używki.\n#5 2013-04-07 08:43:17\nNiestety w Indiach palenie chyba jest bardzo popularne (wśród mężczyzn).\nDoom: Annihilation (2019) https://wysokie-mazowieckie.polskie-szamba-betonow napój caprio idź tutaj


Rękodzieło | Gmina i Miasto Koziegłowy\nStrona startowa»Jednostki Organizacyjne i Oświatowe»Miejsko - Gminny Ośrodek Promocji Kultury w Koziegłowach»Rękodzieło\nDo tradycji w Koziegłowach, należy wytwarzanie rękodzieła ludowego z wiórek drzewnych tzw. łyków. Jest to jedyne miejsce w Polsce, a być może i na świecie, w którym wytwarzano i wytwarza się do dziś w specyficznej technologii kapelusze, kwiaty, koszyki, koszyczki, elementy dekoracyjne oraz inne wyroby z wiórek osikowych. Wyroby rękodzieła ludowego z Koziegłów prezentowane były w ciągu kilku lat na ponad dwudziestu pokazach, festiwalach i promocjach zagranicznych, między innymi we Francji, Hiszpanii, Szwecji, Anglii, Turcji, Niemczech, Włoszech. Wyroby naszych twórców oglądał książe Monaco - Albert. Byliśmy również widoczni na dniu polskim w NATO przy siedzibie w Brukseli, jak i w wielu, wielu innych miejscach. Do najstarszego rzemiosła - jak twierdzą znawcy sztuki ludowej - zaliczane jest plecionkarstwo i tkactwo. W Koziegłowach tkactwo znane już było w XVI w. W pełni niewyjaśnione są natomiast początki rozwoju plecionkarstwa z różnych materiałów, szczególnie wiór z drewna, z których wyrabiano i wyrabia się jeszcze kapelusze. To głównie im miasteczko zawdzięcza swój rozgłos w całym kraju. Jak mówią opowieści, tradycja ich wyrobu sięga bardzo dawnych czasów, gdy to miejscowi pasterze wyplatali sobie z sitowia wysokie, piramidalne kapelusze. Chroniły ich one podczas nieznośnych upałów. Były wyborne, gdyż dawały znakomity chłód i nie przepuszczały promieni słonecznych. Praktyczniejsze i trwalsze w użyciu okazały się z czasem kapelusze ze słomy i łyczka. Surowiec ten trzeba było jednak najpierw odpowiednio upleść w pasemka, a potem dopiero zabrać się do szycia kapelusza. W Koziegłowach, Koziegłówkach i Gniazdowie już w końcu XIX w. setki ludzi parało się plecionkarstwem. Różne były rodzaje tych plecionek: w tzw. „trójkę", „piątkę" i „siódemkę". Z tych plecionek, w naturalnych i sztucznie farbowanych kolorach, wyrabiano przeróżne rzeczy. Ale kapelusz był najpospolitszym ludowym wyrobem. W końcu XIX i na początku XX wieku ten przemysł znajdował się w rękach Żydów. Dostarczali oni Koziegłowianom surowiec, a ci wyplatali z niego różnej szerokości pasemka. Płacili im za taką pracę stosunkowo mało, np. za 140 łokci w „trójkę" - 3 kopiejki, w „piątkę" - 5 kopiejek, w „siódemkę" - 15 kopiejek. W stosunku do czasu pracy, zapłata była bardzo niska, wręcz świadczyła o wyzysku. Problemem tym zajął się na początku XX w. ks. Stanisław Zapałowski - proboszcz parafii Koziegłówki. Zbadał całą sprawę i dowiedział się, że łyczko sprowadza się z Rosji, a słomę ryżową z Chin i Japonii przez pośrednika - Żyda Wejcera z Odessy. Nawiązał z nim kontakt i sam zaczął sprowadzać łyczko i słomę. Gorzej było ze znalezieniem kupca na plecionkę, ale i ten problem z czasem rozwiązano. Chałupnicy później przekonali się, że słomy ani łyczka nie trzeba sprowadzać z innych krajów. Można je wyrabiać u siebie. Trzeba było tylko kupić w Czechach odpowiednią maszynę czyli strug, popularnie nazwany w regionie heblem i nim strugać wióry. Była to praca dosyć mozolna i wymagała dużej wprawy. Równie ciekawa jest technologia produkcji wyrobów wiórowych. Wióry po wysuszeniu wędrują do kotłów z farbą, nabierając w nich rozmaitych kolorów. Dopiero po tym zabiegu, z wysuszonych na słońcu tzw. strużek, kobiety wypłatają plecionkę. Końcowym etapem jest szycie i modelowanie kapeluszy. W okresie dużego zapotrzebowania na plecionkę, zwłaszcza w Rosji, surowiec sprowadzano aż z okolic Białowieży. W okresie rozbiorów znajdowała się ona poza granicami Królestwa Polskiego. Wcielono ją bezpośrednio do Imperium Rosyjskiego. Być może właśnie z terenów rosyjskich przywędrowała do Koziegłów technologia wyrobów łykowych. Wszak na Polesiu z łyka lipowego wyrabiano m. in. wtedy obuwie.\nKwiaty, kule, girlandy, gaiki stanowią efektowną, tanią i praktyczną dekorację na oficjalnych, masowych uroczystościach, pochodach, akademiach, festynach, dożynkach i festiwalach. Przystraja się nimi wystawy sklepowe, teatry, estrady pod otwartym niebem. Stosunkowo dobra ich odporność na złe warunki atmosferyczne i transportowe pozwala wykorzystać je w różnych sytuacjach i pomieszczeniach, zarówno na świeżym powietrzu, jak i ulicznych manifestacjach. Na szczególną pamięć i wdzięczność zasłużyła sobie jeszcze dziś, nieżyjąca już mgr M. Wierzbicka - absolwentka Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. To ona - taktowna i cierpliwa - uczyła chałupniczki mieszania farb i uzyskiwania nowych odcieni. Inspirowała wykonawstwo form, które mogły służyć jako elementy dekoracyjne o innym, szerszym niż kwiaty zastosowaniu. Koziegłowskie chałupniczki współpracowały także z zawodowymi etnografami z Częstochowy i Warszawy. Żadne inne miasteczko nie upodobało sobie produkcji „drewnianych" kapeluszy i innych wyrobów z wiór, choć wciąż zapotrzebowanie na tego rodzaju wyroby jest dosyć duże. Ta tradycja szybko, więc nie zaginie. Przechodzi ona z rodziców na dzieci.


Módl się i nigdy nie upadaj na duchu. Moc modlitwy wstawienniczej – Capax Dei – Polska Księgarnia Chrześcijańska w Niemczech\nHomeSklepKsiążkiDuchowość na co dzieńMódl się i nigdy nie upadaj na duchu. Moc...\nStrona główna / Książki / Duchowość na co dzień / Módl się i nigdy nie upadaj na duchu. Moc modlitwy wstawienniczej\nilość Módl się i nigdy nie upadaj na duchu. Moc modlitwy wstawienniczej\nNr. produktu: 10-0568Tagi: moc modlitwy wstawienniczej, modlitwa, modlitwa wstawiennicza, wiara\nID produktu: 5399\nModlitwa wstawiennicza to modlitwa, podczas której wyrażamy przed Bogiem swoją troskę o bliźnich i prosimy Go o pomoc w ich imieniu. Jako posługa łączy się z postanowieniem osoby modlącej się – orędownika – że przez dłuższy czas będzie błagała o pomoc dla jakiejś innej osoby czy grupy osób.\nNapisz pierwszą opinię o „Módl się i nigdy nie upadaj na duchu. Moc modlitwy wstawienniczej” Anuluj pisanie odpowiedzi


Mieszkanie na sprzedaż - Warszawa - Wilanów - HHN-MS-4047 - 53.00m² - HamptonN\n2 pokoje 3 piętro 53,00 m2 9 622,64 zł/m2\nNa sprzedaż przytulne, funkcjonalne mieszkanie gotowe do wprowadzenia. Powierzchnia całkowita 53,66 m2 z balkonem około 6m2. Mieszkanie dostępne od ręki,obecnie nie zamieszkanie. Lokalizacja przy Sarmackiej bliziutko przystanku autobusowego "Branickiego". Mieszkanie składa się z: - przestronnego salonu z aneksem kuchennym (~35m2) - łazienki (~6m2) - Sypialni (~10m2) - przedpokoju (połączonego częściowo z salonem). Urządzone jest nowocześnie. Podłogi z wysokogatunkowej deski bambusowej. Kuchnia w pełnej zabudowie białej na wysoki połysk. Meble i szafy wykonane na indywidualne zamówienie. Kuchnia w pełni wyposażona. W salonie i sypialni na stronę południową. Okna do salonu posiadają zewnętrznie sterowane rolety. Okna drewniane. Budynek powstał w 2007 roku przy użyciu najlepszych materiałów i w wysokim standardzie, klatka schodowa oraz winda. Osiedle jest zamknięte, monitorowane. Wewnątrz znajduje się patio. W pobliżu znajdują się sklepy spożywcze, apteki, biura podróży, szkoły językowe, przedszkola itp. Czynsz za mieszkanie ok 430 zł (wraz z opłatami za wodę i ogrzewanie). Mieszkanie nie posiada garażu i komórki lokatorskiej. W cenę mieszkania wliczone jest wyposażenie wraz ze sprzętem AGD. Mieszkanie dostępne jest od ręki.\nSymbol oferty HHN-MS-4047


jarosuaf - Forum MIUIPolska.pl | MIUI, Xiaomi, aktualności, poradniki, smart home, serwis\nLagi przy przewijaniu kontaktów/smsow\njarosuaf posted a topic in Dyskusja ogólna\nWitam, Problem jak w temacie, i to nie są jakieś drobne przycięcia ale wręcz lagi rodem z Samsunga Spica, czy podobnych wynalazków. Wcześniej tego nie miałem i w sumie nie mam pojęcia skąd to się wzięło. Ma ktoś podobne doświadczenia i ewentualnie zna rozwiązanie?\njarosuaf replied to ZduneX25's topic in ROMy / Modyfikacje systemowe\nU mnie jest to samo, stockowa aplikacja aparatu wywala sie przy probie nagrywania video, ale juz np focal dziala bez problemu. Wysyłane z mojego GT-I9300 za pomocą Tapatalk 2\nCo do exfat, to faktycznie, nie zauwazylem, sorry. Ale dalej to tak: robilem oczywiscie full wipe i dalej mi trzeszczy, to raz, a dwa ze bardzo czesto nie moge sie dodzwonic albo ktos do mnie i mam gluche polaczenie. Podejrzewam, ze to przez hdvoice, bo mam fakie problemy tylko w przypadku telefonow z ta funkcja i tylko w play. Gdybym nie mial takich problemow to bym nic nie napisal, bo miui to moj ulubiony rom, i gdyby tylko nie mial tych trzaskow to na inne romy nawet bym nie spojrzal. Nie wiem dlaczego tak sie dzieje. Wszystko zaczelo sie od czyszczenia telefonu 3 plikowym xxalefem, wczesniej bylo ok... Wysyłane z mojego GT-I9300 za pomocą Tapatalk 2\nNo wlasnie taki sam problem mam. Karte mam w formacie exFat, wiec moze o to chodzi. Zainstalowalem kernel googymax, ktory podobno ten format obsluguje ale chyba nie u mnie. Zmienie potem karte na zwykly fat i zobaczymy Poza tym, przynajmniej u mnie, dalej trzeszczy i nie moge sie dodzwonic do czesci osob, tak jak one do mnie, co raczej wyklucza uzywanie tej wersji MIUI. Z25// edytuj posty Wysyłane z mojego GT-I9300 za pomocą Tapatalk 2\nFajnie, bedzie miui w wersji androida 4.2.2 bez trzaskow, bo szczerze mowiac to jest jedyny powod dla ktorego przestalem go uzywac. Tylko, ze kiedy instaluje miui od Ciebie Zdunex to mam taki problem, ze nie moge wylaczyc fransferu danych w sieci komorkowej. W menu acz przesyl danych mam wylaczone a mimo to ciagle na pasku mam ikone, ze przesyl jest aktywny i nic nie moge z tym zrobic... Jakies pomysly co to moze byc? Wysyłane z mojego GT-I9300 za pomocą Tapatalk 2\nMIui v5 3.9.20 - czas pracy baterii na SGS3\njarosuaf replied to jarosuaf's topic in Dyskusja ogólna\nNo wlasnie na innych romach spada mi tak okolo 1-2% przez noc, z MIUI niestety jest inaczej;) Chyba sie trzeba po prostu do tego przyzwyczaic Wysyłane z mojego GT-I9300 za pomocą Tapatalk 2\nCześć, Zastanawiam się czy ja tylko tak mam, ale mój SGS3 w porównaniu do innych ROMów w kwestii żywotności baterii wypada bardzo blado. Już kilkanaście minut po odłączeniu od ładowania ubywa mniej więcej 5%baterii, a potem wcale nie jest lepiej. Telefon wytrzymuje mi ok. 16 godzin niezbyt intensywnego użytkowania (do 1godz. rozmów, kilka smsów, zero słuchania muzyki, kilka zdjęć, trochę internetu 3g i kilka godzin włączonego WIFI). W porównaniu do Omegi, która miałem zainstalowaną wcześniej różnica jest kolosalna, w przypadku tamtego ROMu bateria lekko wytrzymywała mi 30 godzin przy podobnym użytkowaniu. Próbowałem różnych kerneli, robiłem full wipe i nic nie pomaga. Ktoś ma tak samo, czy to po prostu MIUI "tak już ma" ? Pozdrawiam


Opublikowano: 13 wrzesień 2013 | Odsłony: 29032\nJezioro Osiek rozciągające się niedaleko Dobiegniewa to przede wszystkim miejsce dla tych, którzy szukają ciszy, spokoju i wakacji w bliskim kontakcie z naturą.\nCzysta woda zachęca tu do kąpieli, kajakowania, łowienia ryb i przede wszystkim sprzyja "ładowaniu wewnętrznych akumulatorów". Polecamy!\nNoclegi nad jeziorem Osiek (Dobiegniew i okolice)\nJezioro Osiek (nazywane również jeziorem Chomętowskim) leży na Pojezierzu Dobiegniewskim - zobacz na mapie - ma wody II klasy czystości i łączy się z kilkoma innymi znajdującymi się w okolicy jeziorami. Wchodzi w Obszar Chronionego Krajobrazu utworzonego na terenie Puszczy Drawskiej. Samo ma powierzchnię 5,3 km2 , a z odnogami (jezioro Żabie i j. Ogardzka Odnoga) 6,3 km2 (tak, tak, ponad 600 hektarów). Maksymalna głębokość 35,3 m , a średnia 10m sprawia, że są tu dobre warunki do nurkowania (z tego co wiemy baza nurkowa znajduje się jednak dopiero w miejscowości Długie).\nDla kajakarzy: Długość 26,9 km i ciekawe ukształtowanie linii brzegowej jeziora sprawia, że są tu wymarzone warunki dla kajakarzy. Ciekawymi punktami do zwiedzania z wody, są m.in. wyspa, na której kiedyś mieszkali Słowianie, widoczne z wody pozostałości budowli krzyżackich (Chomętowo) oraz liczne zatoczki, które kuszą swoją urodą. W wielu miejscach można tu wysiąść na półdziki brzeg, w nielicznych wykąpać się w miejscu z plażą i pomostem - ogólnie jest pięknie.\nZobacz więcej informacji z naszej kajakowej wyprawy z Długiego do Dobiegniewa: tutaj\nBędąc nad j. Osiek nie sposób nie zajrzeć i na inne, łączące się z nim jeziora:\njezioro Szmaragdowe/ Słowa - Przesmyk łączący jezioro Osiek z pobliskim j. Szmaragdowym urzeka przejrzystością wody i nieco dziką okolicą: suche konary drzew w połączeniu z przyjemnymi z pozycji kajakarza rozlewiskami i możliwością swobodnego zerkania w głąb lasu robią tu duże wrażenie) W słoneczny dzień – czysty zachwyt bez cienia przesady!\njezioro Lipie (tu dopływa się z j. Szmaragdowego)\nj. Żabie (duża odnoga j. Osiek, świetne warunki do żeglowania, fajne dojście do jeziora od strony drogi Długie - Dobiegniew. Tu znajduje się dzika plaża z wieloma drewnianymi ławeczkami, miejscem na ognisko i małą sceną. Odbywa się tu w lipcu m.in. łemkowska Watra)\nj. Ogardzkie, zwane również j. Ogardzka Odnoga\nOsiek jest ostatnim jeziorem tzw. Mazur Lubuskich i można powiedzieć, że to tutaj kończy się najdłuższy po mazurskim szlak żeglugowy w Polsce.\nDla wędkarzy: warunki wymarzone. Jezioro jest wąskie i długie, dzięki czemu miejsca i na brzegach i przy łowieniu na jeziorze z łódki jest mnóstwo. Woda dobrze natleniona, ze sporą przejrzystością, małych ruchem turystycznym i z zalesionymi brzegami - sprzyja wędkowaniu pod każdym względem.\nRyby: szczupaki, okonie (duże), leszcze (ponoć najlepsze w części Odnogi Ogardzkiej) , liny, wzdręgi, i ...uwaga uwaga: tu są węgorze!\nByliśmy tu: sierpień 2013 i nasze ogólne wrażenie: rewelacja, jesteśmy zaczarowani. Pozdrawiamy też sympatyczną parę z dzikiego pomostu, która poopowiadała nam trochę o jeziorze i patrzyła jak ćwiczymy wchodzenie na kajak pneumatyczny bezpośrednio z wody (było wesoło!).\nDobiegniew - ok. 6 km\nChomętowo (nad brzegiem jeziora)\nOsiek (nad brzegiem jeziora)\nŁugi (nad brzegiem jeziora)\nDługie - ok. 16 km\nDojazd: od miejscowości Ługi (do odnogi – j. Żabie), od strony Osieka (tu znajduje się przystań Harcerskiego Klubu Żeglarskiego "Panta Rhei” - dziś to w większości ośrodek prywatny z zakazem wstępu, ale tuż obok powstaje plaża miejska, która zapowiada się bardzo ciekawie. W 2013, końcem lata była jeszcze w budowie), oraz od strony miejscowości Chomętowo - jest dojście do jeziora, dość wygodne, ale dłuższe plażowanie raczej nie wchodzi w grę (prędzej zwodowanie łódki, pobyt jednodniowy - miejsce bezpośrednio przy wodzie jest mało nasłonecznione). Ogólnie dojazd dobry, spokojnie daliśmy radę osobówką.\nUwaga: w/w wioski są raczej mniej zagospodarowane turystycznie, wyglądające jakby czas stanął tu w miejscu, ale może to ze względu na tą „naturalność” okolicy, warto podjechać do jeziora - jest cudowne.\nJ. Osiek będzie dobrym miejscem wypadowym dla kajakarzy, ale i świetnym terenem na wakacje z dziećmi: cisza, piękne okolice i bajkowa przyroda na wyciągnięcie dłoni!\nJezioro Osiek GPS: 52°57'10″N 15°40'59″E


Kategoria: Kancelarie prawnicze - SEO ONE 24 - .:Grupa SEO 24:.\nRestrukturyzacja naprawcza firmy przedsiębiorstwa - doradztwo restrukturyzacyjne DGA\nStawiamy na czytelną, przejrzystą komunikację z naszymi klientami. Kancelaria DGA Restrukturyzacje i Upadłości S.A. od 15 lat jest notowana na warszawskiej giełdzie, a początki jej istnienia sięgają aż 30 lat wstecz. Zeb... pokaż więcej »\nKancelaria Adwokatów i RadcówPrawnych Lipiński & Walczak S.C. znajduje się w Poznaniu przy ulicyDziałowej 22/7. Jest to firma, która świadczy usługi w szerokim zakresie prawa.Jej oferta skierowana jest zarówno do ... pokaż więcej »\nSprawy frankowe - sprawychf.pl\nPotrzebna jest pomoc frankowiczom? My się tym zajmujemy od bardzo dawna. Wiemy jak sprawdzić wszystkie wysłane nam umowy kredytowe. Jeśli coś jest w nich nie tak jak trzeba to wysyłamy klientowi możliwości jakie się z ty... pokaż więcej »\nFrankowicze najnowsze wiadomości - frankinfo.pl\nJesteś frankowiczem i szukasz pomocy? Dobrze trafiłeś! Portal FrankInfo. pl to zbiór aktualnych informacji, skierowanych do frankowiczów, którzy potrzebują pilnej pomocy. Na portalu znajdują się sprawdzone wiadomości, kt... pokaż więcej »\nTech-Legal. pl to obsługa prawna IT zorientowana wokół RODO, czy zabezpieczania zysków zespołów technologicznych, programistów w świecie B2B. Prawnik dla IT przydaje się przed podpisaniem umowy z inwestorami, przy zakład... pokaż więcej »\nKradzież pieniędzy z konta bankowego to nieprzyjemne, ale możliwe wydarzenia, które spotyka wiele osób w całym kraju. Rozwijające się technologie oraz postępująca globalizacja sprawia, że relatywnie łatwo jest włamać się... pokaż więcej »\nKancelaria Adwokacka Bieszczad Górecki adwokaci s. c. w Krakowie, jest dobrze prosperującą spółką w zakresie usług prawnych świadczonych na rzecz podmiotów gospodarczych oraz także osób prywatnych. Oferujemy szeroki zakr... pokaż więcej »\nPrawo handlowe to jedna z dziedzin, na jakiej bardzo dobrze się znamy. Nasza kancelaria prawna jest w stanie pomóc w kompleksowej obsłudze prawnej przedsiębiorstw wodociągowo- kanalizacyjnych. Zajmujmy się również obsług... pokaż więcej »\nKojarzenie partnerów biznesowych Warszawa\nUpadłość firmy, kojarzenie partnerów biznesowych Warszawa, upadłość spółki czy upadłość konsumencka to główne specjalizacje Kancelarii Prawnej WSPÓLNICY. WMKN, czyli Kancelaria prawna z woj. mazowieckiego zaprasza do sko... pokaż więcej »\nDzięki kwalifikacjom i doświadczeniu pracowników Kancelaria Twój Prawnik przedstawia bogatą ofertę. Osoby prywatne mogą liczyć na pomoc w oddłużaniu. Jednym ze sposobów wyjścia ze spirali zadłużenia jest ogłoszenie upadł... pokaż więcej »\nMecenas Michał Dobies z kancelarii adwokackiej Warszawa zajmuje się świadczeniem usług z zakresu prawa rodzinnego, karnego czy też spadkowego. Ponadto służy pomocą w zakresie sporządzania pism procesowych i opinii prawny... pokaż więcej »\nLegal. F to prężnie działająca kancelaria radców prawnych w Rzeszowie. Kancelaria Legal. F założona została przez radcę prawnego panią Paulinę Fiejdasz. Ofertę swoich usług kierują do różnego rodzaju firma oraz do klient... pokaż więcej »\nDoskonałym rozwiązaniem dla każdej osoby, która szuka pomocy prawnej jest skorzystanie z kancelarii adwokackiej w Wiśle, gdzie można spotkać samych najlepszych specjalistów w zakresie prawa karnego, prawa rodzinnego, cyw... pokaż więcej »\nPrawnik z Wodzisławia Śląskiego wspomaga prawnie zarówno ofiary przestępstw drogowych, jak i osoby oskarżone o ich popełnienie. Kancelaria adwokacka w Wodzisławiu Śląskim świadczy profesjonalne usługi prawne. Adwokat w W... pokaż więcej »\nMasz problem z kredytem frankowym? W związku z tym interesuje Cię kancelaria prawna kredyty frankowe? W takich okolicznościach możesz liczyć na naszą pomoc. Warto też dodać, że kredyty frankowe to nie wszystko, czym si... pokaż więcej »\nPorady Prawne Pszczyna Izabela Lach-Barteczka świadczy pełen zakres usług prawniczych w miejscowości Pszczyna w ramach swoich kwalifikacji. Kancelaria Adwokacka Pszczyna Izabela Lach-Barteczka udzieli Państwu porady w ta... pokaż więcej »\nNasza kancelaria adwokacka świadczy pomoc tym, którzy chcieliby złożyć pozew za obligacje Getback. Nasze działania mają na celu doprowadzić do odzyskania zainwestowanych środków obligatariuszy. Dysponujemy odpowiednią wi... pokaż więcej »\n- Kancelarie prawnicze 123\npomoc prawna , prawnik rzeszów , dobry prawnik , adwokat , prawo , prawnik lublin , kancelaria prawna warszawa , kancelaria prawna , upadłość konsumencka , doradztwo prawne , adwokat łódź , adwokat kraków , rozwód , prawnik , prawo pracy , adwokat wodzisław , odszkodowania , prawnik szczecin , adwokat rzeszów , kancelaria adwokacka , prawo karne , porady prawne , usługi prawne , obsługa prawna , radca prawny


Autor: Anna Łajkowska Liczba stron: 248\nISBN: 978-83-7855-049-5 Data wydania: 2013-05-05\nAnna Łajkowska Pensjonat na wrzosowisku\nRedakcja: Katarzyna Wośko Korekta: Natalia Kawałko Skład: Dariusz Maks Projekt okładki: Marek J. Piwko Zdjęcia na okładce: Lesley Jacques, Jim DeLillo © copyright by wydawnictwo Damidos 2011 ISBN 978-83-7855-049-5 Wydawnictwo Damidos Al. Solidarności 115 lok. 2 00-140 Warszawa e-mail: wydawnictwo@damidos.com Dystrybucja wersji papierowej: TROY-DYSTRYBUCJA Sp. z o. o. Oddział: ul. Pionierów 39 41-711 Ruda Śląska tel. 32 258 95 79 www.troy.net.pl Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa\nSpis treści Ucieczka Haworth Pensjonat Farma Helen Robinson Siostry Brontë Mateczka Shipton Licytacja Wspólną drogą Źródło Życzeń Adam i Henryk Epilog\nMojej Mamie, Krystynie Stasiak, bez której nie byłabym tym, kim jestem. Zbyszkowi, który podarował mi Anglię. Ucieczka Nigdy, ale to nigdy wcześniej nie zrobiłam czegoś podobnego. Wiele razy byłam zdenerwowana, owszem, ale przeważnie wszystko mijało. Pokrzyczałam, popłakałam krócej lub dłużej i tyle. Nie tym razem. Niby nie wydarzyło się nic wielkiego. Zwykłe kłótnie pomiędzy dziewczynami: – Mamo, czemu ona zawsze wchodzi bez pukania? – Przecież pukałam, tylko nie słyszałaś. Zawsze masz za głośno nastawione radio. – To nie było radio, tylko płyta! – No właśnie. Jej od razu kupiłaś tę nową płytę. Czemu ona zawsze dostaje wszystko od razu, chociaż jest młodsza? – Tylko o rok – odezwałam się i było to najgorsze, co mogłam zrobić. Ciągle ten sam błąd. – No właśnie, aż o rok. Ile ja musiałam się naprosić o komórkę, gdy byłam w piątej klasie… A ona dostała telefon zaraz po mnie. – Ale gorszy i używany – Kornelia podchwyciła temat. – Wcale nie gorszy. A poza tym ja też dostałam używany, po tacie – Karolina nie dawała za wygraną. Nie pamiętam już, który raz w tej samej sprawie. – Skąd u ciebie tyle zawiści, dziewczyno? Powinnaś się cieszyć, że twojej siostrze też się dobrze powodzi. Powinnaś powiedzieć: „Mamo, kup jej też, co ci szkodzi? Niech ma”. – Nie, bo ja musiałam czekać. Więc ona też powinna. – Skąd w niej ten upór? Zaciśnięte pięści, oczy zwężone, twardy, stanowczy głos. Jak mam przemówić do tego dzieciaka? „Ten dzieciak” jest wyższy ode mnie. Ma czternaście lat, więc chyba już nic nie da się z tym zrobić. Skoro nie udało się, kiedy była małą dziewczynką… Kornelia chętnie dzieliła się zabawkami, czekoladkami, a „przepraszam” miała zawsze na końcu języka. Wystarczyło krzywo spojrzeć. Karolina nigdy. Kiedy coś przeskrobała, zwykle wpadała w złość, jakby to właśnie jej działa się krzywda. – Karolina, mam cię dość! Twoich fochów i złośliwości. Jesteś wredna, wiesz? Po prostu wredna! – Jeszcze nigdy czegoś takiego nie powiedziałam. Wiedziałam, że tym razem moja reakcja była całkowicie nieadekwatna do sytuacji. Ale za to szczera. – Ciekawe, czy tak samo postępujesz ze swoimi koleżankami? Na pewno nie! Nikt by ci tego nie darował. A w domu po prostu się na nas wyżywasz. O byle głupstwo! Nie życzę sobie, żebyś traktowała nas gorzej niż obcych. Mam tego dosyć. Albo się zmienisz, albo będziemy rozmawiać inaczej! Wszystko, co do tej pory o niej myślałam, przypomniało mi się w jednym momencie. Potulna, kiedy czegoś chciała. Cierpliwa, gdy w grę wchodziło pójść albo nie pójść na dyskotekę. Wdzięczna – no, może przez dobę – po otrzymaniu nowej rzeczy. Uparta i nieprzejednana w każdej sprawie, która nie układała się po jej myśli. Teraz coś się we mnie gotowało. Nadmiar żalu nie pozwolił mi się uspokoić. A właściwie, to nie chciałam się już uspokajać. Jak fale przychodziły inne myśli. Kornelia spokojna i łagodna, ale nigdy nie wiadomo było, czego się po niej spodziewać. Ostatnio pobiła się w autobusie z koleżanką. Tyle razy prosiłam, żeby nie siadała na piętrze. Tam zawsze dzieją się najgorsze rzeczy. Dzieciaki palą papierosy, rzucają jedzeniem w siebie nawzajem albo przez okno, niszczą siedzenia. Wiedziałam, że w końcu i Kornelia w coś się wplącze. A ten!? Czemu jeszcze nie wrócił do domu? Żale i pretensje zeszły na mnie jak lawina. No, tak. Wiedziałam, że tak będzie. Że wyjazd do Anglii niczego nie zmieni. Jeśli ktoś, zamiast wracać do domu, lubi siedzieć w pracy, to choćby mu płacili trzy razy wyższą pensję i nie wymagali nadgodzin – zawsze się będzie spóźniał. I ciągle to samo wytłumaczenie: „System padł za dwadzieścia piąta. Myślałem, że się wyrobię, ale sprawa okazała się bardziej skomplikowana”. Gdyby chociaż od tego zależało ludzkie życie! Ale nie! Najwyżej jutro ktoś zacząłby pracę o godzinę później niż zwykle – sekretarki albo księgowe. Ale Marek miał swoje zasady: „Za to mi płacą, żeby komputery w całej firmie były sprawne o każdej porze dnia i nocy.” Tyle jest jeszcze do załatwienia przed wyjazdem… Pierwszy raz, od kiedy tu mieszkamy, udało nam się zdążyć z rezerwacją „wakacji-nie-w-Polsce”. Trzeba kupić wiatrówkę dla Małego, jakieś buty dla dziewczyn. Nie chciałam teraz pamiętać, że to właśnie Marek w godzinach pracy załatwia przez internet większość spraw: opłaty, ubezpieczenia. No i znalazł ten domek na południu Francji. A teraz ja nie chciałam jechać! Miałam ich wszystkich dosyć i zapamiętałam się w swoim rozżaleniu. Już wcześniej postanowiłam, że wyjadę gdzieś, kiedyś, sama… I nie będę tego odkładać. Wyjadę teraz. Oni na południe, a ja z Małym na północ. Najlepiej do Szkocji! Zamknęłam się z przewodnikami i mapami w łazience. To jedyne miejsce, gdzie mogłam spokojnie pobyć sama. Nikt nie miał prawa mnie tam ścigać: ani dziewczyny, żeby ponarzekać, że czegoś nie mają, ani Mały, żeby mnie prosić „Nalej mi soku” albo „Pobaw się ze mną samochodami”. Tego też miałam dosyć! Bez przerwy do czyjejś dyspozycji. Od kiedy przestałam pracować, czyli od momentu, gdy urodził się Marcin, cały swój czas poświęcałam domowi. W chwili złości nie myślałam oczywiście o wszystkich przeczytanych w tym czasie książkach, o wyhaftowanych serwetkach i o filmach na DVD, które były moją nową pasją. Po raz kolejny przerzuciłam strony przewodnika. Wiedziałam dość dokładnie, co polecali w południowej części Anglii. Najbliższą okolicę obejrzeliśmy w pierwszym roku pobytu. Życie w Ashford miało wiele zalet. Byliśmy kilka razy w Londynie, zwiedziliśmy wokół kilka atrakcyjnych miejsc z Windsorem i Ascot na czele. Byliśmy nawet w Disneylandzie pod Paryżem, bo to rzut beretem. Zawsze marzyłam o Szkocji. Ale to trochę daleko. Byłoby świetnie pojechać tam wczesną jesienią. Podobno we wrześniu Szkocja jest najpiękniejsza. Tylko że był już październik, w angielskich szkołach pierwsza przerwa w nauce – po sześciu tygodniach od rozpoczęcia semestru. A więc nie: za daleko i pogoda zbyt niepewna. Zaczęłam rzeczowe rozważania. Jak daleko mogę dojechać sama z Małym? Jak długo wytrzymamy w samochodzie? Cztery, pięć godzin? Nie, nie więcej niż cztery. I tak będę musiała kilka razy się zatrzymać. Kiedy tak przeglądałam przewodnik, mój wzrok kilkukrotnie przesunął się po tytule „Kraina Brontë”. Niewiele pamiętałam z „Wichrowych wzgórz”, a „Dziwnych losów Jane Eyre” nawet nie czytałam. Coś chyba oglądałam… Przejrzałam opisy, znalazłam to miejsce na mapie i podjęłam decyzję. Sprawę ułatwił mi fakt, że Marek wrócił tego wieczoru dopiero o siódmej. Na początku protestował. Proponował, że jeżeli jednak pojedziemy wszyscy razem do Francji, to on zajmie się dzieciakami, a ja będę miała czas tylko dla siebie. Ale tym razem byłam stanowcza. Nie wierzyłam w te nagłe odmiany. No, może znowu jeden lub dwa dni dobroci dla mamy, a potem stara śpiewka. – Zresztą już nie o to mi chodzi – mówiłam zmęczonym głosem. – Chcę zrobić coś sama. Chcę się przekonać, że potrafię. Marek nic na to nie odpowiedział. Poszedł do samochodu po GPS. – Zaplanuj sobie podróż. Jeżeli będziesz potrzebowała pomocy, to po prostu powiedz. Jeżeli mogę coś ci doradzić, to zarezerwuj sobie od razu noclegi. Wolałbym, żebyś nie szukała czegoś po męczącej podróży. Sprawdzimy to razem. Może nawet zadzwonimy, żeby wypytać o wszystko. * * * No i wyjechałam. Spakowana, przejęta, ale też podniecona. Bałam się trochę podróży. Marek z dziewczynami żegnali mnie w piątek rano – w ostatnim dniu szkoły. Wylatywali po południu, a nie byli nawet spakowani. Lekcje kończyły się wprawdzie o dwunastej, a Marek nie musiał już iść do pracy, ale i tak cieszyłam się, że tym razem pakowanie dziewczyn mnie ominie. Ogarnięcie rzeczy Małego i moich było śmiesznie proste. Zwłaszcza że dysponowałam całą przestrzenią samochodu. Zmieścił się nawet trójkołowy rowerek, piłka i mnóstwo zabawek. Marek pożyczył ze swojej firmy niewielki samochodowy odtwarzacz DVD z ekranikiem mocowanym między przednimi siedzeniami. Mały będzie mógł sobie oglądać ulubione filmy, więc może lepiej zniesie podróż. To był bardzo przyjemny dzień. Przez całą drogę ani jednej chmurki na niebie. Na londyńskim orbitalu duży ruch, ale zachowałam swoje tempo. To dziwne, że w Polsce miałam kłopot z trafieniem do koleżanki na drugi koniec miasta. Tutaj drogi były oznakowane o wiele lepiej – jak dla idiotów – więc przeciętna kobieta radziła sobie bardzo dobrze. Ja z moimi skłonnościami do gubienia się, jeździłam umiarkowanie dobrze. Zdarzało mi się zabłądzić w Ashford, kiedy tylko tam zamieszkaliśmy, ale w sumie dobrze mi to zrobiło, bo dzięki temu lepiej poznałam miasto. Po dwóch godzinach jazdy, około południa, młodemu skończył się film. Zatrzymaliśmy się przy dużej stacji na siku i kawę. Wzięłam z bagażnika plecak z kanapkami i ciasteczkami. Starannie spakowałam monitor DVD i zabrałam go ze sobą. Zamierzałam porządnie odpocząć i ochłonąć z pierwszych wrażeń. Nie było źle. Kupiłam kawę. Posadziłam Małego na krześle przy oknie, sama usiadłam naprzeciwko. Mój mały, kochany synek. Jasne, delikatne włoski, niebieskie oczy, długie rzęsy. Dziewczyny nie miały takich ładnych rzęs. A szkoda. Mały ma na imię Marcin, ale rzadko tak do niego mówimy. Nie spodziewałam się, że będzie dla mnie taką radością. Gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, byłam zaskoczona. I ucieszyłam się tylko trochę. Sama nie podjęłabym decyzji o trzecim dziecku. Zwłaszcza po takiej przerwie – dziewięć lat. Przez większość tego czasu pracowałam. Nie wyobrażałam sobie, jak mogłabym przerwać pracę. Tak bardzo ją lubiłam i tak bardzo emocjonalnie byłam w nią zaangażowana. W końcu sama ją sobie stworzyłam. Ale kiedy się pojawił Mały, wszystko mi się poprzestawiało. Nie chciałam powierzać go jakiejś opiekunce. Zostałam z nim w domu. I byłam szczęśliwa. Cieszyłam się każdym dniem z tym małym ciałkiem, które najpierw rosło we mnie, a potem przy mnie. Było zupełnie inaczej niż z dziewczynami. Gdy one przyszły na świat, mieliśmy mniej pieniędzy, ale więcej zapału. Strasznie się przejmowałam wychowaniem, stanowczością, konsekwencją, organizowaniem czasu swojego i dzieci. Z Marcinem było inaczej. Wychowywałam go naprawdę bezstresowo. Z tym, że to głównie ja się nie stresowałam. Pozwalałam mu jeść słodycze, oglądać telewizję do oporu. Cieszyłam się tym wszystkim razem z nim. Mały czasem z tego powodu cierpiał, bo nie rozumiał, dlaczego nagle musi iść spać, skoro przez cały dzień to on dyktował warunki. Ale miał dobry charakter – można było się z nim dogadać. Polegało to na negocjacjach typu: „Nie możemy dziś kupić zabawki, ale za to kupimy deserek waniliowy”, „Nie kupimy dziś pączka, ale dostaniesz pisemko z prezentem.” – I co, podoba ci się nasza wycieczka? – spytałam pijącego sok małego ludzika ze zwisającymi z krzesła nogami. – Ty pojechałaś ze mną sama? I spakowałaś moją walizkę? – Miał teraz nie tylko śmieszną wymowę, ale i składnię. – Tak, wyjechaliśmy razem na wakacje: ty i ja. – Ja zabrałem swój parasol i jak będzie padał deszcz, to go założę. – Dziewczyny też często używały różnych słówek w niewłaściwym kontekście. – Ale może pogoda będzie ładna i pojeździmy rowerkiem. – Ty zabrałaś mój rower? – Tak. I kask też. – Kaska nie lubię. – Wiem, ale jest potrzebny. – Dzieciak nie był przekonany, ale zajął się ciastkami. Jak zwykle dojadałam jego kanapkę. – Wiesz co, lepiej się już zbierajmy. Mamy przed sobą jeszcze kawał drogi. Mały zaczął opowiadać coś o koparkach i dźwigach, a ja przytakiwałam, czasem dopytywałam o jakieś szczegóły, żeby wykazać zainteresowanie. I wtedy sobie przypomniałam! Gdy dojechaliśmy do stacji, otworzyłam okno, żeby sprawdzić, czy jest tak ciepło, jak mi się wydaje. Bez sensu. Potem wzięłam torebkę i skoncentrowałam się na monitorku, poszłam po plecak z kanapkami, wyjęłam Małego z fotelika, zamknęłam samochód i ruszyłam w stronę baru, zastanawiając się, jak długo mogę tu odpocząć i czy w ogóle wzięłam jakąś gotówkę. A GPS?! Został dwadzieścia centymetrów od otwartego po stronie kierowcy okna! – Synuś, idziemy, bo mama zrobiła coś głupiego. Szybko spakowałam nasze rzeczy. Byłam właściwie pewna, że ktoś go wziął. Czterysta funtów. Ładny początek podróży. Nawet nie myślałam o ciągu dalszym. Jak trafić na miejsce za pomocą samej mapy? Zanim doszłam do samochodu, miałam już plan, że zaoszczędzę na ciuchach i kosmetykach, żeby Markowi (i sobie też) wynagrodzić stratę GPS. Z daleka zobaczyłam samochód z otwartym oknem. Nie było mnie prawie godzinę. Takie ruchliwe miejsce, a GPS stał spokojnie na swojej podstawce. Kamień z serca. No, to dobry znak! Pomyślałam, że sytuacja była tak absurdalna, że potencjalny złodziej uznałby to za podstęp. Nikt nie zostawia tak drogich zabawek w taki sposób... Kiedy wyjeżdżałam z parkingu, ręce mi się trzęsły. Jak można było zachować się tak idiotycznie? Inne słowa nie przychodziły mi do głowy. No, może jeszcze: kretynka, wariatka, nieodpowiedzialna, głupia… ta… no właśnie. * * * Po kolejnych dwóch godzinach byłam już prawie na miejscu. Zgodnie z planem. Zatrzymałam się tylko raz, bo Mały zasnął i miałam trochę spokoju, żeby pomyśleć. Ale zamiast snuć plany na najbliższe dni, przypominałam sobie jakieś bezsensowne wydarzenia sprzed lat. Na przykład wesele Aśki, na którym jedna z naszych koleżanek bez skrupułów podrywała pana młodego. Nad ranem okazało się, że dziewczyna nie była nawet pijana. Wsiadła za kierownicę i odjechała z półprzytomnym mężem. Okropnie ją potem obgadywałyśmy. Skąd takie odległe wspomnienia? I to o ludziach, których od dawna nie spotykam. Czy nie mam własnych kłopotów? No... nie. Rzeczywiście, nie! Wszyscy zdrowi, dzieciaki w miarę rozgarnięte. W szkole mogłoby być lepiej, ale tak naprawdę, to zawsze są w czołówce. Nawet tutaj. Czego jeszcze od nich chcieć? Jasne, mogłyby grać na instrumentach, uprawiać sporty, brać udział w zawodach i zdobywać medale… Rzeczywiście, to nie są zmartwienia. Tylko ten paniczny strach, że coś im się stanie. Nie mogę przez to oglądać żadnych wiadomości, czytać gazet. Codziennie dzieje się coś złego, dzieci w różnym wieku giną pod kołami samochodów, są zabijane nożem, katowane przez własnych rodziców albo porywane. Nie wiem, czemu tak jest, ale ulgę przynosi mi wiadomość, że rodzina dziecka była zupełnie inna niż nasza, najlepiej patologiczna. Więc nam nie mogłoby się to przydarzyć… Gorzej, że tutaj zawsze pokazują zdjęcia ofiar i zwykle okazuje się, że dziecko było strasznie podobne do naszych. Jak każde dziecko: pucułowate policzki z dołeczkami, jasne włoski, okrągłe oczka. A do tego jeszcze nowotwory… Można zwariować. Jeżeli jest się wierzącym, można się też modlić. Ale, czy w krytycznym momencie starczyłoby wiary? Dobrze. Na razie nie mam tych kłopotów. Teraz muszę dojechać do hotelu w Oxenhope, parę kilometrów od Haworth. A wcześniej, po zjechaniu z autostrady, przebrnąć przez Bradford. * * * Droga była prosta i bezpieczna, dopóki nie przejechałam przez przedmieścia. Już z autostrady widać było, że teren robi się górzysty. Kto buduje miasto na takich zboczach?! Nie powiem, wygląda to ładnie: kilka bliższych i dalszych wzgórz – łagodnych, ale wysokich, a na każdym domy, kościoły, jakieś budynki przemysłowe… Tylko że ja tak bardzo boję się gór… Nawet tych niewielkich. Na wysokie nie mogę nawet patrzeć spokojnie. Budzą we mnie niepokój. Najpierw jechałam jakąś ulicą ciągnącą się wzdłuż zbocza. Stanęłam na skrzyżowaniu: ulica w prawo – stromo w dół, wszędzie przy chodnikach zaparkowane samochody. Ulica w lewo – jeszcze bardziej stromo w górę, samochody zaparkowane po obu stronach jezdni, na rogu sklep z dużymi witrynami „Ali Baba Lights”. Troszkę wyżej kościół z jasnego kamienia, odrobinę zaniedbany… Z napisami w oknie: „Ali Baba Carpets”! Ruszyłam zboczem prosto w dół. Przede mną roztaczał się niezwykły widok. Wzdłuż stoku położone były tarasowo długie ulice. Cała dolina pokryta była równymi rzędami domów. Zauważyłam, że wszystkie domki to jednakowe szeregowce. Ulica, którą jechałam, była dość stroma, ale za to szeroka. Skręcała w prawo, za zakrętem biegła prosto, najpierw w dół, potem równie stromo w górę. W oddali, na przeciwległym wzgórzu, górowała nad wszystkim zbudowana z jasnego kamienia fabryka z ogromnym kominem. Gdy wspięłam się na górę, dotarłam do skrzyżowania, na którym miałam skręcić w lewo. Zaraz za mną zatrzymało się auto z polską rejestracją. Ciemnozielona toyota yaris stanęła obok – na pasie do skrętu w prawo. Prowadziła ją kobieta w moim wieku z brązowymi włosami w nieładzie, ubrana w jasną, ortalionową wiatrówkę. Była trochę zdenerwowana, zerkała to w lusterko wsteczne, to w boczne, krzyczała na dzieciaki. Nastoletnia dziewczyna w szkolnym czerwonym swetrze siedziała z przodu. Z tyłu dwóch chłopców. Jeden w zielonym swetrze i białej koszuli z krawatem, a w foteliku drugi – malutki, może dwuletni. Dzieciaki próbowały co jakiś czas coś powiedzieć. Chyba niezbyt miłego, sądząc po minach. Mama natychmiast odpowiadała, czasem uderzając ręką w kierownicę. W końcu spojrzała na mnie. Ściągnęłam chyba jej wzrok, gapiąc się tak bez przerwy. Uśmiechnęłam się do niej, ale odpowiedziała mi tylko smutnym grymasem twarzy. Tak, ja też nienawidziłam tych dyskusji w samochodzie, w drodze ze szkoły. Rzadko były to przyjemne pogawędki o czymś neutralnym. Zwykle zaczynało się niewinnie od zagajenia: „To co będziemy dzisiaj robić?”, a kończyło na agresywnej wymianie zdań na temat kupna abonamentu telewizji kablowej albo na totalnym buncie na pokładzie z jakiegokolwiek powodu. Ze scenki w sąsiednim samochodzie wynikało, że nie tylko ja miałam talent do wdawania się w takie dyskusje. Zmieniło się światło i musiałyśmy ruszyć, żeby już nigdy więcej się nie zobaczyć. Nic w tym dziwnego. Ona nawet nie dowie się, że też jestem Polką i że tak dobrze ją rozumiem. Skręciłam w lewo, jak kazał mój cudem ocalały przyjaciel GPS. Przede mną łagodniejszy krajobraz i rozciągająca się w oddali wieś Thornton z wyniosłą wieżą kościoła. To tutaj, jak wynikało z przewodnika, urodziło się rodzeństwo Brontë, by po kilku latach wraz z rodzicami przeprowadzić się na plebanię w Haworth, gdzie ojciec dostał pracę jako proboszcz. Niestety, nie dojechałam do tej wsi, bo przez pomyłkę skręciłam na rondzie w boczną ulicę. Po kilkudziesięciu metrach okazało się, że nie mam jak zawrócić – droga zrobiła się bardzo wąska i nagle znalazłam się na odcinku prowadzącym prawie pionowo w dół. Przede mną była dolinka i dalej równie stromy, choć o wiele dłuższy, prowadzący na bardzo wysokie wzgórze, odcinek drogi w górę. „Ju-huuu” – powiedziałam do siebie z duszą na ramieniu, a uda ścierpły mi jak na diabelskim młynie. Jadąc w dół, odsunęłam się od drzwi i skuliłam jak najbardziej, żeby minąć niedużą furgonetkę dość szybko staczającą się z przeciwka. Jej kierowca nawet nie raczył przyhamować w najciaśniejszym miejscu. Nie miałam czasu rozglądać się po otaczających jezdnię zielonych łąkach, na których stały „konie w pokrowcach” – to znaczy konie ubrane w wymyślne derki zawiązywane lub zapinane pod brzuchem, mające chronić zwierzęta przed zimnem i deszczem. Dalej droga wiła się wśród nierówności terenu stale w górę. Nieliczne domy były tak blisko jezdni, że suszące się przy nich pranie niemalże dotykało samochodów. W końcu wjechałam na sam szczyt. Mój „przewodnik” przestawił się i znowu wskazywał właściwy kierunek. Wyjechawszy z małej miejscowości naszpikowanej kamerami do rejestrowania jadących zbyt szybko kierowców, znalazłam się na niezabudowanym grzbiecie wysokiego wzgórza. Po prawej stronie, daleko, daleko i bardzo nisko, miałam Thornton, które beztrosko ominęłam. Dolina, w której było zbudowane miasteczko, ciągnęła się szerokim łukiem wokół góry, na której teraz się znajdowałam. Po lewej stronie miałam łyse szczyty wzgórz porośnięte brązowym już wrzosem z wystającymi gdzieniegdzie kamieniami. Takimi samymi, z jakich zbudowane były tutaj wszystkie murki otaczające pastwiska i zabudowania. Wszędzie, jak okiem sięgnąć, przestrzeń… Jechałam wolno, samochody mnie wyprzedzały, ale ja się nie spieszyłam. Byłam przecież na wycieczce. „Nawigator” wskazywał, że do celu zostało mi jeszcze dziesięć minut. Jakoś nie mogłam w to uwierzyć. Wjeżdżałam ciągle wyżej i wyżej. Wokół mnie były najpierw tylko łąki i stada owiec, potem już tylko wrzosowiska. I uderzający w szyby wiatr. Nagle droga zaczęła się wić w dół i znienacka, za jednym z zakrętów, pojawiło się skrzyżowanie. Na wprost było Haworth. Fiu, fiu, ktoś bardzo zdesperowany budował te wszystkie domy na takiej stromiźnie! Droga do wybranego przeze mnie miasteczka prowadziła w lewo. Byłam coraz bardziej podniecona myślą, że zaraz zobaczę hotel, w którym mam spędzić tydzień moich samotnych wakacji. Oxenhope okazało się po prostu większą wioską z ambicjami turystycznymi. Zbudowane na zboczu wzgórza składało się z kilku ulic przecinających się na rondach. Domy stały bardzo gęsto. Zadbane, ale, sądząc po liczbie okien i ich wielkości, raczej ciasne. Mój hotel znajdował się przy jednej z bocznych uliczek prowadzących gdzieś w górę. Budynek był niewiele większy od pozostałych. Parking – przy drodze, czyli na ulicy. Wysiadłam, wzięłam Małego na ręce i stanęłam na wprost wejścia. Drzwi miały kolor biały, po obu stronach stały donice, w których kwitły, jak gdyby nigdy nic, bratki. Z każdej strony wejścia były po dwa okna – wysokie, prostokątne na dole i prawie kwadratowe, o wiele mniejsze, na pierwszym i drugim piętrze. Weszłam do środka – ciepło i przytulnie. Na podłodze leżała ciemnozielona, gruba wykładzina, a ściany obito drewnem. Recepcja mieściła się w pokoiku na prawo, ale była pusta. Uśmiechnęłam się do siebie, gdy zobaczyłam stojący na wysokim blacie dzwonek. Jak się to u licha robi? Przecież nie będę w niego uderzać jak na filmach? A jednak musiałam to zrobić. Po sekundzie pojawiła się niewysoka szczupła kobieta z ładną, małą blond-fryzurką. Miała na sobie czarne spodnie i turkusowy bliźniak. Jej imię brzmiało „Charoll” – przez „cz” na początku. Po dopełnieniu formalności pomogła mi zabrać z samochodu rzeczy i zaprowadziła na górę. Zajęta rozmową z właścicielką, nawet nie rozglądałam się dokoła. – A więc jesteś z Kentu? – Tak, ale pochodzę z Polski. Mieszkam w Anglii dopiero od dwóch lat. – Sama? – Nie. Zrobiłam sobie małe wakacje. Mąż i córki pojechali na południe Francji, a ja w ostatniej chwili wybrałam twój hotel. Uśmiechnęła się lekko. Popatrzyła na mnie uważniej i otworzyła drzwi do pokoju. – To jest mój największy jednoosobowy pokój. Łóżeczko postawiłam na razie pod ścianą. – Dziękuję. Tak będzie dobrze. Zawahała się przez chwilę. – Właściwie to jest tylko pokój ze śniadaniem… Ale może wyjątkowo zjesz tutaj obiad. Nie mam innych gości, więc mogę coś przygotować. – Bardzo chętnie. Miałam właśnie zapytać o jakieś miejsce, gdzie można zjeść, będąc z dzieckiem. – Obawiam się, że z naszego pubu nie byłabyś zadowolona. Żeby dostać obiad, musiałabyś jechać do Haworth. – Dobrze, rozejrzę się jutro. A dzisiaj będę ci bardzo wdzięczna za obiad. Szczerze mówiąc, nie mam już ochoty prowadzić. Znowu niepewnie się do mnie uśmiechnęła, a potem umówiłyśmy się na szóstą i zostawiła mnie samą. Rozejrzałam się. Właściwie był to pokój moich marzeń. Nie wiem, czy równie dobrze nadawałby się dla samotnego mężczyzny w podróży. Był prześliczny, ale w kobiecym stylu. Łóżko, bardzo szerokie jak na pojedyncze, przykryte patchworkową kapą w bladoróżowe kwiatki. Pod spodem kremowa pościel. Zasłonki w podobnym różowym stylu, od strony okna podszyte kremowym płótnem. Z jednej strony łóżka bielusieńka szafka nocna, z drugiej, pod oknem, biały fotel. Do tego biała szafa i niezwykle jasna wykładzina. Niezbyt to praktycznie jak na hotel, ale pokój był dzięki temu przepiękny. Tylko sekretarzyk miał inny kolor, ale jego naturalny brąz pasował do całości. Zwykle pokoje hotelowe działały na mnie inspirująco. Gdziekolwiek się znajdowały, zachęcały do pracy umysłowej. Nawet, jeżeli przyjeżdżaliśmy w upalny weekend do miejscowości wypoczynkowej nad morzem, miałam ochotę po prostu zostać w pokoju i czytać albo pisać, pracować nad nowymi projektami. Wyobrażałam sobie też, że właśnie tak mogłoby wyglądać życie pisarza: samotne podróże po niezwykłych krajach i wszędzie podobne hotelowe pokoje z biurkiem, wygodnym fotelem i Biblią w szafce nocnej. Po dniu pełnym wrażeń twórca wraca do swojej cichej przystani, aby pisać przez większość nocy. Co do mnie, to nigdy nie miałam takich ambicji. Nie chciałam natomiast wypaść z obiegu i cały czas kupowałam katalogi i czasopisma ślubne, żeby być na bieżąco. Wystrój kościołów i sal weselnych – to był mój konik. I mój zawód. Zanim urodziłam syna, miałam swoją firmę organizującą śluby i wesela. Otworzyłam walizkę z ubraniami i torbę z zabawkami. Usiadłam w fotelu i dopiero teraz zaczęłam myśleć o sobie. Nie miałam do tej pory czasu ani ochoty analizować swoich emocji. Przez ostatnie dwa lata czułam się coraz gorzej. Zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Początkowo cieszyłam się swobodą i nową sytuacją. Potem coraz bardziej zaczynało mi brakować pracy. W piątki i soboty byłam nie do życia. Chyba jakiś zegar biologiczny mi się włączał. Zaczęłam nawet chodzić z Małym do kościołów na śluby, żeby obejrzeć sobie oprawę ceremonii. Przeważnie nie była przygotowana. Wystrój kościoła na zamówienie, kwiaty w wazonach czy klęczniki ubrane w odświętny materiał nie cieszyły się jeszcze popularnością. Dzięki temu moje dawne „przedsiębiorstewko”, jak często nazywał je Marek, funkcjonowało nieźle. Ludzie, którzy brali śluby w późniejszym wieku, mieli zwykle trochę pieniędzy i chętnie wykorzystywali je na odrobinę luksusu. Nie bez znaczenia była też zachodnia moda, sącząca się ze wszystkich stacji telewizyjnych. Od kiedy przyjechaliśmy do Anglii, „utracona” praca stała się dla mnie piękną legendą. Wszystko było w niej dobre, nie było nic złego ani nawet kłopotliwego. Marek wielokrotnie przypominał mi o niepowodzeniach i nerwach. O tych wszystkich księżach, którzy nie wyrażali zgody na ingerencję w wystrój kościoła i dopiero obietnica zostawienia kwiatów po ceremonii działała cuda. Skutkiem była utrata wielu wazonów, w tym pary pięknych, niebieskich, sprowadzonych z Niemiec specjalnie dla „błękitnej panny młodej”, która nie chciała dodatków w żadnym innym kolorze. Ksiądz nie zrozumiał, że pozostawienie kwiatów nie jest równoznaczne z pozostawieniem kosztownych wazonów. Ja z kolei nie mogłam pojąć, że ksiądz nie potrafi traktować mnie jak osoby prowadzącej swój interes i katoliczki jednocześnie. Jeżeli katoliczka, to powinna zostawić wazony w darze dla kościoła. Jeżeli nie zostawi – znaczy biznesmenka-ateistka. Wolałam jednak uchodzić za tę pierwszą, więc traciłam kolejne wazony. Nie było więcej czasu na rozmyślania, bo Marcin domagał się uwagi, więc usiadłam obok niego na podłodze i urządziliśmy wyścigi samochodowe wszystkimi autkami, jakie ze sobą wzięliśmy. Czas szybko minął i trzeba było zejść na kolację. Byliśmy już bardzo głodni i zmęczeni. * * * Rozpakowałam rzeczy. Nie było tego wiele, a i tak ledwo zmieściło się w szafie. Najwyższa pora, żeby zadzwonić do Marka. – Cześć kochany. Jestem już na miejscu, a wy? – No cześć. – Głos w słuchawce czuły, a jednak trochę niepewnie brzmiący. – Jak się czujesz, jak dojechałaś? Opowiadaj szybko. – Wszystko jest w porządku. Zresztą sama jestem zdziwiona, jak gładko poszło. Dojechałam bez problemów. Ale tutaj są naprawdę górzyste tereny, trochę niepewnie się czuję w samochodzie. Hotel ładny. Właścicielka chyba samotna. Myślę, że trochę po pięćdziesiątce. Bardzo miła. Mówi wolno, bo chyba zorientowała się, że wtedy lepiej rozumiem i rozmowa bardziej się klei. Śmiesznie wymawia moje imię, a ja nie mogę się przyzwyczaić, że od razu jestem z nią na ty. Jutro zaczynam zwiedzanie. Na razie Haworth, ale mam dużo czasu. Wypytam jeszcze o okolicę. No, ale mów, jak u was. – A, lepiej nie pytaj. Ledwo zdążyliśmy na samolot, bo przygotowania trwały dłuże,j niż myślałem. Po zważeniu walizek dziewczyn okazało się, że trzeba je przepakować. Myślałem, że po ostatnim razie już się nauczyły. Nie wyobrażasz sobie, co one tam w środku miały. Wyobrażałam sobie, ale nie chciałam komentować Marka podejścia do tej sprawy. Nigdy, przenigdy nie zostawiłabym ważenia walizek na ostatnią chwilę. I w ogóle pakowania. – No, ale zdążyliście i odlecieliście o czasie? – Tak, potem już było wszystko w porządku. Lot tak jak do Polski, krótki. Lotnisko w Nicei nie takie małe, jak się spodziewałem, samochód z wypożyczalni bez zarzutu. Przyjechaliśmy do naszego domku i właściwie od razu poszliśmy na obiad. Chcemy się teraz wybrać na spacer po okolicy. Wydaje się bardzo miła. Pogoda jesienna, ale cały czas jest około osiemnastu stopni. Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę. Marek wypytywał mnie, jak się czuję, czy na pewno jestem zadowolona z tego wyjazdu. Trudno mi było cokolwiek oceniać, to dopiero pierwszy dzień. Wymieniliśmy kilka zdań na temat mojego zmęczenia w ogóle – z czego może ono wynikać, ale właściwie nie potrafiłam Markowi powiedzieć nic konkretnego. Trochę dlatego, że nie chciałam zaczynać tej rozmowy przez telefon. – Mareczku, ja się nad tym wszystkim zastanowię i wtedy ci powiem. Jest mi ciężko, nie spodziewałam się, że tak będzie. Właściwie bardziej psychicznie, bo fizycznie przecież nie mam wyczerpującej pracy. – No właśnie. A psychicznie? Dlaczego? Czego ci brakuje? Przecież zawsze mówiłaś, że wystarczy, żebyśmy wszyscy byli zdrowi… – Tak, ale na takiej zasadzie nikt nigdy by do niczego nie doszedł, gdyby każdy zadowalał się tylko podstawowymi rzeczami. Przecież każdy do czegoś dąży i realizuje jakieś plany. A ja nie mam teraz żadnego planu na życie. Ani nawet żadnych marzeń. Niestety, zaczęłam tę rozmowę i nie wiedziałam, jak ją teraz skończyć. Mogłam tylko brnąć w żale i pretensje. Marek też nie potrafił znaleźć właściwych słów. Spróbował jakoś to wszystko zebrać w całość. Powtórzył kilka razy innymi słowami to, co powiedziałam i w końcu wyciągnął taki wniosek, że muszę się od nowa zastanowić, jakie mam plany na najbliższy czas i na życie. Nic więcej. Nie byłam usatysfakcjonowana, bo nadal nie wiedziałam, czy zaakceptował ten mój kaprys… Mimo wszystko zakończyliśmy rozmowę pogodnie. Każde z nas porozmawiało jeszcze z dziećmi, z tym, że najmłodsze miało do powiedzenia bardzo dużo i musieliśmy mu przerwać. Dziewczyny nie były rozmowne. Czuły się trochę niepewnie, bo tak naprawdę nie wiedziały, o co poszło. Poprosiłam Marka, żeby im to wyjaśnił i pożegnaliśmy się czule. Umówiliśmy się na telefon w niedzielę albo nawet w poniedziałek. * * * Wykąpałam Marcina i wsadziłam do łóżeczka. Wybrał sobie zabawki, którymi chciał się bawić przed snem, więc i ja miałam czas na wieczorną toaletę. Umyta, z mokrymi włosami, ubrałam się w najcieplejsze rzeczy, jakie miałam i usiadłam przy sekretarzyku. Zawsze o takim marzyłam. Z klapą zamykaną na kluczyk. Z szufladkami w środku. Pachnący starym drewnem i trochę stęchlizną. Postanowiłam wypakować teraz swoje zabawki. Książkę do czytania, dwa katalogi z wystrojem na śluby i przyjęcia, i… karton, którego jeszcze nie otworzyłam. Nie wiedziałam też, kiedy postanowię to zrobić. Wcale mi się do tego nie spieszyło. Za każdym razem, gdy brałam go w ręce, przechodziły mnie dreszcze. Co tam znajdę? Ja, która unikałam jak ognia złych wiadomości o tragicznych wydarzeniach, mam teraz czytać ten pamiętnik? Bo nie ulegało wątpliwości, że jest tam pamiętnik, dziennik, zapiski ostatnich miesięcy, dni, a może nawet godzin… Byłam tym przerażona, a jednocześnie czułam się odpowiedzialna za to, co otrzymałam. Paczka przyszła dwa tygodnie temu. Kilka miesięcy po śmierci Joli, mojej kuzynki. Tyle czasu zajęło Henrykowi i Marysi uporządkowanie rzeczy po niej. Henryk jest emerytowanym żołnierzem, mężem Joli. Marysia to ich jedyne dziecko. Ma już teraz pewnie ze dwadzieścia lat. Tak, mniej więcej tyle. Pamiętam jak dziś ten dzień, kiedy przyszły zdjęcia z ich ślubu. Babcia była bardzo przejęta i drżącymi rękoma otwierała grubą kopertę. Nie mogła być na ślubie swojej najstarszej wnuczki. Wujek z rodziną mieszkali daleko, a babcia nie czuła się dobrze. Mama z tatą pojechali, chociaż ja za dobrze tego nie pamiętam. Na pewno musieliśmy zostać sami z babcią, ja i mój brat. Tego też nie pamiętam. Miałam wtedy najwyżej dziesięć lat. Część moich kuzynów i kuzynek była ode mnie dużo starsza. Jola wyszła za mąż za wojskowego, więc odbył się tylko ślub cywilny. Kościelny wzięli dopiero po wielu latach i nie było przy tym nikogo, oprócz ich rodziców i świadków. Babcia tego nie doczekała. Ale to chyba ona doprowadziła ich do ołtarza. Bo zdaje mi się, że od kiedy jest po tamtej stronie, ma większą siłę przebicia i realizuje różne projekty, których za życia nie była w stanie przeforsować. Dostaliśmy kilkanaście zdjęć. Najpiękniejsze były te od fotografa. Henryk w odświętnym mundurze i w białych rękawiczkach. Panna młoda… Ach, najpiękniejsza panna młoda, jaką widziałam w dzieciństwie. W długiej, błękitnej sukni (zdjęcie było czarno-białe, ale o wszystko wypytałam mamę), w bardzo krótkim welonie i w butach na obcasach, Jola wyglądała jak lalka, ze swoją delikatną twarzą, krótkimi, kręconymi lekko włosami, ładnym uśmiechem. Wpatrywałam się w to zdjęcie wiele razy. Było przez długi czas na końcu albumu rodzinnego i ilekroć miałam możliwość, patrzyłam tylko na nie. Byłam w Joli zakochana. Henryk też owszem niczego sobie, ale ona była naprawdę śliczna. Oczywiście, z racji różnicy wieku i odległości, nie była to moja najbliższa kuzynka. Widywałam ją tylko od czasu do czasu na dużych uroczystościach rodzinnych. Na osiemdziesiątych urodzinach babci na przykład. Musiałam wtedy głupio wyglądać. Nastolatka wpatrzona w dwudziestokilkuletnią kobietę w ledwo widocznej ciąży. Nie potrafiłam w ogóle się do niej odezwać. Dopiero na sam koniec, kiedy już wszyscy wychodzili i trzeba było się pożegnać, zapytałam zupełnie bez sensu: „Jak się czujesz?”. To było coś bardziej odpowiedniego na powitanie. Wszystkie ciocie o to pytały, więc ja też chciałam wykazać się troską, a przede wszystkim kobiecym zrozumieniem. Jola oczywiście uśmiechnęła się, odpowiedziała, że czuje się dobrze i problemem są tylko ubrania, bo w nic się już nie mieści. Wtedy żal mi się zrobiło całego zmarnowanego wieczoru, bo poczułam, że potrafiłabym z nią rozmawiać, że ona mnie lubi. Przykro mi było, że nie wykorzystałam okazji, aby się z nią zaprzyjaźnić. Potem widziałam ją może jeszcze kilka razy, w większości na pogrzebach najbliższych członków rodziny, w tym babci. Nie miałam już wtedy kłopotów z odzywaniem się do starszych ode mnie osób, ale też nie czułam żadnej tęsknoty do przyjaźni z moją kuzynką Jolą Grajek. W tym roku Jola zmarła na raka po zaledwie kilku miesiącach choroby. Miała pięćdziesiąt pięć lat. * * * Nie wiedziałem, co mam jej powiedzieć. Byłem zaskoczony. Basia jest nieszczęśliwa, a ja tego nie zauważyłem! Od początku podchodziła do naszych planów entuzjastycznie: „Trochę pomieszkamy w czymś wynajętym, w tym czasie znajdziemy dom dla siebie. Poszukamy takiego wymarzonego…” . To są jej słowa. Dzieciaki się zadomowiły. Ona nie. Chyba się przeliczyłem. Niepotrzebnie tak się szarpie. Dziewczyny grają jej na nerwach, zgoda. One to potrafią. Ale Basia daje się w to wkręcać. Angażuje się w każdą sprzeczkę. Niepotrzebnie. Nie sprzeciwiałem się. Niech jedzie. Mieliśmy wspólne plany, ona je zmieniła. Trudno. Może to nawet lepiej. Dziewczyny coś przemyślą… Ona też. Gdy zostanie sama z Marcinem, zauważy, jak często ją wyręczamy w obowiązkach. A może za nami zatęskni? Może zatęskni za mną? Trochę mi przykro, jasne, ale nie powiem tego. Nie tym razem. Może kiedyś. Zawsze chciałem zapisywać swoje myśli. Głównie po to, żeby po latach porównać, co się we mnie zmieniło. Tylko że nie miałem na to czasu. Studia, dzieci, żona, praca. Może teraz jest dobra pora. Basia ciągle skrobie coś w swoim zeszycie. Jakieś projekty, złote myśli, kiedyś pisała nawet pamiętnik. Zastanawiam się, dlaczego nigdy do niczego nie doszliśmy? Mój zawód w zasadzie gwarantuje dobre zarobki. Chłopaki pozakładali własne firmy, niektórzy zaraz po studiach. Ja tkwiłem u Wareckiego przez siedem lat. Początkowo nie było źle. Wykupiliśmy mieszkanie po babci. Tylko później nie mogliśmy się już z niego ruszyć. Oboje zawsze chcieliśmy mieć dom. I trójkę, a nawet czwórkę dzieci. W dwupokojowym mieszkaniu na betonowym osiedlu było miejsce tylko dla dziewczyn. Musieliśmy zmienić plany… A potem plany zmieniły nas. Gdy urodził się Marcin, w mieszkaniu zrobił się tłok. Zaczęliśmy poważnie myśleć o czymś innym. Program Wareckiego był bardzo dobry. Pracowało na nim mnóstwo hurtowni. Wdrażanie nie trwało długo, potem kilka poprawek i po krzyku. Na początku sam się sprzedawał. Wszyscy byli tak zadowoleni, że polecali go innym w swojej branży. Jeździliśmy po Polsce. Trzeba było to pociągnąć dalej, wprowadzać nowe wersje, zrobić coś dla klientów detalicznych. Szkoda, że szef się wypalił. Wpadł na pomysł, żeby się sprzedać. To nawet nieźle wyglądało. Negocjował z nimi kilka miesięcy, w końcu sprzedał firmę, swoje produkty, siebie i nas. Został dyrektorem. Ja dalej prowadziłem program. Nikt nie chciał ze mną rozmawiać o rozwoju, więc program zaczął się kończyć. Nie było nowych klientów. Pojawiły się konkurencyjne aplikacje i hurtownicy zaczęli zmieniać system. Umowa z Wareckim nie przewidywała rozwoju jego firmy po wchłonięciu przez „Wielkiego Dobroczyńcę”. Chodziło o coś zupełnie innego. Powoli miałem tego dosyć. Warecki zresztą też się przeliczył. Odszedł pierwszy. Daniel spadł nam jak z nieba. Poznaliśmy go na imprezie u znajomych. Bardzo ładnie mówił po polsku. Chociaż pierwszy raz w życiu przyjechał do „ojczyzny”. Cały czas mówił tak o Polsce. Jego matka jest Polką, a ojciec Anglikiem. Zaproponował mi pracę. W Ashford, w fabryce. Nie miałem pojęcia o funkcji pracownika IT. To on mnie przekonał, że dam sobie radę. I dałem. Basia była pozytywnie nastawiona do zmian. Też czuła, że inaczej nie ruszymy z miejsca. Nie jesteśmy typem ludzi interesu. Ona prowadziła swoją „firemkę” bardzo ostrożnie. Ja w ogóle nie chciałem się angażować we własne biznesy. A cały czas rozmawialiśmy o domu.Wiele by mówić o wadach i zaletach wyjazdu. Dużo smutku, rozstanie z rodzicami. I wiele radości. Wszystko nowe, wszystko inne. To była wielka przygoda. Nagle okazało się, że stać nas na wszystko. Nie przypuszczałem, że Basia tak szybko się zniechęci. Właściwie to dziwne. Teraz, gdy najgorsze minęło… Co zamierza? Co będzie po tym tygodniu? Wątpię, żeby coś się zmieniło. Nawet, jeżeli odpocznie, to na jak długo starczy jej potem energii? Powinna posłać Małego do przedszkola i zająć się czymś poza domem. To by jej polepszyło nastrój. Dlaczego nie chce? Nie wiem. Mówi, że musi odchować Marcina, że nie ma zaufania do tutejszych przedszkoli. No, ale maluch mógłby zacząć się uczyć angielskiego. Za dwa lata i tak pójdzie do szkoły. A dwa lata miną szybko. Pierwsza rzecz po powrocie: dogadać z Basią sprawę Marcina. No i jej samej. To w niej tkwi problem. Jestem tego pewien. Niepotrzebnie jej mówiłem, że bardzo lubię, gdy nie pracuje. „Przede wszystkim – poprawiła mnie – nie pracuję poza domem!”. Jakbym nie wiedział. Łatwiej nam się żyje, gdy wszystko jest zrobione w ciągu dnia. Nie trzeba jechać wieczorem do sklepu całodobowego, prasować przez pół niedzieli, mrozić obiadów na cały tydzień… Nikt nie załamuje rąk, gdy któreś z dzieci ma katar i nie idzie do szkoły. Zawsze największe przepychanki były o to, kto zostanie w domu z chorym dzieckiem. Basia była umówiona z klientami i uważała, że to ona ma pierwszeństwo, bo prowadzi własną firmę. Ale ja też miałem pilną pracę. Nie mieliśmy na nic czasu. Każda sobota zmarnowana, bo ona od rana w kościołach. Wracała zmęczona po szóstej. Czasem wściekła. Cały sobotni wieczór był już właściwie stracony. Pozostawała niedziela, ale po południu też robiło się już nerwowo, bo trzeba było przygotować dzieciaki do szkoły, wyprasować jakieś ciuchy, zaplanować załatwienie tysiąca spraw w urzędach… Tutaj osiemdziesiąt procent spraw załatwiam sam, przez internet albo telefonicznie. W naszym życiu zapanował porządek. Wracam do domu i czeka na mnie obiad. Mówię o swojej pracy, dzieciaki opowiadają o szkole. Basia chwali się zajęciami manualnymi, które wymyśla dla Marcina… Oglądamy telewizję. Odpoczywamy wieczorem, jak Bóg przykazał. Wszystko spokojnie, z dnia na dzień. Czy zrobienie obiadu i zabawa z dzieckiem to tak dużo? Może robić, co zechce: oglądać filmy, doskonalić angielski… Nie rozumiem, w czym problem? Byłem przekonany, że jedynym naszym dylematem jest decyzja, czy i kiedy osiąść w Anglii na stałe. Nagle okazuje się, że nie. To, co uważałem za przejściowe niesnaski, stało się problemem nie do rozwiązania, który ja bagatelizowałem.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Pensjonat_na_wrzosowisku-ebookRO/p37990i94846" target="_blank" title="Pensjonat na wrzosowisku [Anna Łajkowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pensjonat na wrzosowisku [Anna Łajkowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pozycjonowanie Grudziądz - Katalog Stron X-Pack.pl\nsport (6), usługi (8), gdynia (8), lokaty bankowe (12), sprzedaż (7), łódź (6), nieruchomości (11), Bydgoszcz (9), ogłoszenia (6), lokaty 2014 (7), katalog firm (7), pożyczki (7), Lodz (17), kredyty (6), spis stron www (8), zabawki dla dzieci (6), Warszawa (22), gdańsk (11), oprocentowanie lokat (9), sklep (10)\nTagi: seo bydgoszcz, pozycjonowanie grudziądz, pozycjonowanie bydgoszcz, tworzenie stron bydgoszcz\nJeżeli chcesz dobrze wypromować swoją firmę, to skorzystaj z naszych propozycji. Jesteśmy sprawdzoną firmą, której domeną jest pozycjonowanie Grudziądz oraz pozycjonowanie Bydgoszcz. Korzystając z naszych usług mają państwo okazję pozyskać nowych klientów, a co jest z tym związane zwiększyć swoje obroty. Witryna internetowa nie daje możliwości pozyskania klientów, a pozycjonowanie tak. Z naszą pomocą wasz firma może urosnąć do rangi popularnych oraz cenionych przedsiębiorstw. Skorzystajcie z naszych usług, a wasze przedsiębiorstwo nabierze wiatru w żagle.\nTytuł wpisu: Pozycjonowanie Grudziądz


SJ7 Star - Recenzja taniej i BARDZO dobrej kamery | Opinie RTV AGD\nSJ7 Star – Recenzja taniej i BARDZO dobrej kamery\n+ Natywne 4K\n+ Świetna stabilizacja obrazu\n+ Slow-motion w Full HD\n+ Stabilna współpraca z aplikacją\n+ Bardzo atrakcyjna cena!\n- Nieco niższy czas pracy na baterii w stosunku do SJ6 Legend\n- Brak przedniego wyświetlacza\n- Mniej trybów nagrywania\nOpublikowane: 26 października, 2017 2017-10-26T14:00:07+02:00 2019-03-01T14:09:20+01:00\nNie tak dawno temu recenzowaliśmy nieco starszą siostrę Kamery sportowej SJCAM SJ7 Star, a już dziś mamy dla Was recenzję najnowszej propozycji chińskiego producenta. Jak spora jest różnica między SJ6 Legend a SJ7 Star? Czy warto zmieniać jedną na drugą? Jak wypada tańsza alternatywa na tle konkurencji oraz osławionego GoPro? Sprawdźmy!\n• SJ7 Star – specyfikacja techniczna\n• Czy(m) zaskoczy nas SJ7 Star?\n• Ciemne strony Mocy\n• Poprawiona aplikacja\nSJ7 Star – specyfikacja techniczna\nWymiary: 60 x 41 x 24.7 mm\nZłącza: miniUSB, HDMI\nAkumulator: 1050 mAh (ok. 120 minut na jednym ładowaniu)\nObsługa kart: MicroSD do 128 GB\nObiektyw: szerokokątny 166 °\nWyświetlacz: 2” (dotykowy)\nProcesor: Ambarella A12S75\nSensor: SONY IMX117\n4K (4:3) 2880×2160 30 FPS (natywna)\n2K 2560×1440 60 FPS\n1080p 120 FPS\nRynek kamer sportowych w świadomości konsumenta nie jest zbyt różnorodny. GoPro, potem długo, długo nic, a wreszcie tanie, miernej jakości kamerki z Chin. I tyle. Już w ostatnim artykule staraliśmy się obalić tę tezę, pokazując Wam możliwości kamery SJCAM SJ6 Legend. Poprzednia propozycja SJCAM faktycznie była ciekawą alternatywą dla droższych kamer sportowych, jednak wciąż brakowało w niej kilku rzeczy, jak na przykład natywnej rozdzielczości 4K (obraz w SJ6 był jedynie skalowany do rozmiaru 4K). Czy SJ7 Star naprawiło te błędy?\nKamera SJ 7 Star wygląda bliźniaczo podobnie do starszej siostry\nCzy(m) zaskoczy nas SJ7 Star?\nNa początek rozwieję Wasze obawy: SJ7 Star nie powiela mankamentów poprzedniczki i obsługuje natywne 4K. W tej rozdzielczości nagramy filmy w 30 klatkach na sekundę. Chciałoby się powiedzieć, że to wciąż nie jest idealna sytuacja. No cóż, może 60 FPS nadejdzie w SJ8? Czy jednak zmieniło się coś więcej?\nZmian jest dość sporo, choć nie są one rewolucyjne. Myślę, że mamy tu do czynienia z przemyślaną strategią stopniowego rozwoju i poszerzania asortymentu. Najbardziej zauważalną, wręcz na pierwszy rzut oka, zmianą jest zastosowanie w pełni metalowej obudowy. Co ciekawe, nie odczujemy tego w ciężarze urządzenia. Jego waga to zaledwie 74 g, jest więc o 8 g lżejszy od poprzednika.\nPonadto SJ7 Star oferuje nieco większą baterię (1050 mAh), która wystarczy na około 2 godziny ciągłej pracy. Nowym urządzeniem SJCAM nagramy również ujęcia slow-motion w Full HD (1080p, 120 FPS) lub HD (720p, 200 FPS).\nCzy jest to więc zaskoczenie? Nie sądzę. SJ7 Star idzie tropem poprzedników, pokazując się z nieco lepszej strony. Jest jednak coś, co sprawia, że generalnie kamerę oceniam bardzo pozytywnie. Poza jednym, niewielkim aspektem, nie ma rzeczy, w której byłaby gorsza od SJ6 Legend. Tak właśnie powinien wyglądać rozwój marki.\nCiemne strony Mocy\nSJ7 Star ma mankamenty. Nie są to duże problemy, ale jednak. Po pierwsze: czas pracy na baterii. Według producenta jest to o 10 minut mniej, niż w przypadku SJ6 Legend. Sami oceńcie, czy jest do dla Was istotna zmiana.\nDrugą rzeczą jest mniejsza ilość trybów nagrywania. Producent zrezygnował z tych o najniższej jakości, nie nagramy więc już filmu w rozdzielczości 1280×960 czy VGA. Nie wiedzieć, czemu zabrakło również opcji nagrywania Full HD w 60 klatkach na sekundę. Taki stan rzeczy może dziwić.\nZ kamerą SJ7 Star zanurzysz się nawet do 30 metrów!\nDużym atutem najnowszej kamery jest o wiele lepsza współpraca z dedykowaną aplikacją. Chociaż wciąż przy podglądzie na smartfonie widoczne będzie znaczące opóźnienie, to oprogramowanie jest o wiele stabilniejsze. Gdy parowałem SJ7 Star z telefonem za pośrednictwem Wi-Fi, byłem przygotowany na częste podziwianie tapety na pulpicie mojego smartfona. Moje zdziwienie było ogromne, bo w czasie kilku godzin pracy aplikacja ani razu nie odmówiła współpracy! To moje najbardziej pozytywne odczucie z testów najnowszej propozycji SJCAM.\nChiński producent zaczął od naprawdę tanich i – nie bójmy się tego słowa – kiepskich kamer, by z biegiem czasu wspinać się coraz wyżej. Dziś mamy natywną obsługę 4K, metalową obudowę, przyzwoitą aplikację mobilną, a to wszystko w cenie nieprzekraczającej 900 złotych. Mówiąc krótko: w tej klasie cenowej SJCAM SJ7 Star nie ma sobie równych. Mimo kilku minusów wystawiam ocenę bardzo dobrą.\n5 gier na które jeszcze czekają konsolowcy w 2017\ntania alternatywa dla gopro\nKamera SONY FDR-AX700 – test amatorskiej kamery, z której skorzysta n…\nSJCAM 360+ vs. SAMSUNG Gear 360 (2017)\nObowiązkowy zestaw na polskie drogi – SJDASH – budżetowa kamera…\nTania alternatywa dla GoPro – recenzja SJCAM SJ6 LEGEND ACTION CAM\nSAMSUNG Gear 360 (2017) – kamerka 360 z możliwością nadawania na żywo!…\nSONY HDRPJ410B: Kamera Handycam z wbudowanym projektorem


Statusy żądań realizacji\nTa strona została wydrukowana dnia Jan 25, 2022. Aby zapoznać się z aktualną wersją, odwiedź https://help.shopify.com/pl/manual/shipping/shopify-fulfillment-network/fulfillment-requests/editing-packing-slips.\nKażda przesyłka realizowana przez Sieć realizacji Shopify (SFN) zawiera wydrukowany dowód dostawy Shopify dla takiej realizacji. Centra realizacji SFN drukują dokument dowód, którego podgląd można wyświetlić w panelu administracyjnym Shopify. W zależności od centrum realizacji dowody dostawy mogą mieć jeden z następujących formatów:\nPapier listowy 8,5×11 cali (216×279 mm)\nEtykieta 4×6 cali (100×150 mm)\nAplikacje, które wpływają na wiadomości dotyczące prezentów lub uwagi dotyczące zamówienia, nie są obsługiwane przez SFN i nie pojawiają się w dowodach dostawy SFN.\nPobierz szablon dowodu dostawy SFN.\nJeśli chcesz, aby uwagi dotyczące zamówienia były wyświetlane na dokumencie dostawy, pobierz plik tekstowy szablonu dowodu dostawy SFN.


Końcówka do szczoteczki INNOGIO Q-8BHB - opinie, cena - MediaMarkt.pl\nKońcówki do szczoteczek elektrycznych i irygatorów INNOGIO –\nKońcówka do szczoteczki INNOGIO Q-8BHB –\nKońcówka do szczoteczki INNOGIO Q-8BHB\nnr kat.: 9999744858\nDelikatna dla dziąsełDelikatne czyszczenieDelikatnie usuwa kamień\nInnoGIO Blister sonicznej elektrycznej szczoteczki do zębów dla dzieci z funkcją 360° - niebieski\nAntybakteryjne spożywcze tworzywo silikonowe,\nktóre dokładnie czyści dziąsła i zęby.\nWymienne główki do szczoteczek\nRazem z Tobą dbamy o zdrowe zęby Twojego dziecka. Właśnie dlatego przygotowaliśmy w swojej ofercie wymienne główki dopasowane kolorystycznie do korpusu szczoteczki InnoGIO.\nKońcówki szczoteczek elektrycznych i sonicznych należy wymieniać tak często jak tradycyjnej szczoteczki. Rekomendowanym przez dentystów czasem użytkowania główki szczoteczki są 3 miesiące. Dzięki wymiennym końcówkom nie musisz już wyrzucać szczoteczki i kupować kolejnej. Wystarczy wymienić główkę szczoteczki i dłużej cieszyć się śnieżnobiałym uśmiechem.\nZdrowy i piękny uśmiech na dłużej\nBlister z dwoma wymiennymi główkami do sonicznej szczoteczki 360° InnoGIO dla dzieci sprawi, że szczoteczka posłuży dziecku na dłużej. Wykonana z antybakteryjnego, silikonowego materiału główka szczoteczki dopasowuje się do kształtu każdego zęba co umożliwia eliminowanie osadu i delikatne usuwanie przebarwień powierzchniowych. Dodatkowo poprawia kondycję dziąseł zapobiegając problemom z nimi związanymi.\nEfekty już po pierwszym szczotkowaniu!\nUruchom urządzenie i czyść zęby, trzymając szczoteczkę w dolnej części uchwytu.\nOd czasu do czasu umieść szczoteczkę na bezprzewodowej stacji ładowania.\nSzczoteczki dostępne w 4 wariantach kolorystycznych:\nDo codziennej pielęgnacji Do masażu dziąseł\nDelikatna dla dziąseł Delikatne czyszczenie Delikatnie usuwa kamień


Bardzo pechowy włam - Gazeta Pojezierze - Aktualności, Informacje, Wydarzenia - Łęczna, Świdnik, Lublin - e-pojezierze.pl\nBardzo pechowy włam\nWyjątkowego pecha miał 59-latek, który usiłował włamać się do domu jednorodzinnego. Jego plan się nie powiódł, bo został spłoszony. To było mocno nieudane włamanie, bo między innymi przeskakując przez metalowe ogrodzenie, boleśnie nadział się na jego elementy i uwalniać musieli go strażacy, o interwencji karetki pogotowia nie mówiąc.\nWieczorem 8 marca świdnicka policja otrzymała zgłoszenie o wybiciu szyb w jednym z domów na terenie gminy Trawniki i mężczyźnie, który doznał obrażeń próbując sforsować ogrodzenie wspomnianej posesji. Na miejscu funkcjonariusze zastali jednostkę strażaków oraz krewnego właściciela budynku. Z jego relacji dowiedzieli się, że chwilę wcześniej karetka pogotowia zabrała do szpitala mężczyznę, który uciekając z posesji zawisł na ogrodzeniu, a w jego nodze utkwił jeden z grotów ogrodzenia.\nZdjęcie mężczyzny z płotu było możliwe dopiero po interwencji strażaków, którzy zmuszeni byli odciąć fragment ogrodzenia. Z dalszych ustaleń policjantów wynikało, że 59-latek wybił wcześniej szybę w oknie budynku i spenetrował jego wnętrze, nie znajdując interesujących dla siebie przedmiotów. Kiedy został spłoszony to podczas ucieczki zgubił jeszcze torbę ze swoimi rzeczami.\nJuż w niedzielę sąd zadecydował o zastosowaniu wobec mężczyzny środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. Sprawcy może grozić do 10 lat pozbawienia wolności.\nŁęczna 9 marca


Perdita Durango (1997) - FDB\nPerdita Durango poznaje na granicy amerykańsko-meksykańskiej Romeo Dolorosa, kapłana voodoo, który proponuje jej wspólną podróż. Oboje szybko znajdują wspólny język, są bowiem do siebie bardzo podobni: w życiu znają dwie przyjemności: seks i zabijanie... Porywają dwójkę nastolatków, by złożyć ich w ofierze bogom...\njako Romeo Dolorosa\njako Willie "Woody" Dumas\njako Reggie San Pedro\njako Shorty Dee\nPerdita Durango poznaje na granicy amerykańsko-meksykańskiej Romeo Dolorosa, kapłana voodoo, który proponuje jej wspólną podróż. Oboje szybko znajdują wspólny język, są bowiem do siebie bardzo podobni: w życiu znają dwie przyjemności: seks i zabijanie... Porywają dwójkę nastolatków, by złożyć ich w ofierze bogom... justangel\nAkcja, Kryminał, Romans, Dramat\n2010-03-21 (kino), 1997-10-31 (świat)\nMeksyk, USA, Hiszpania\nDance with the Devil (USA) (tytuł video)\nNo cóż – Na pewni nie każdemu ten film przydanie do gustu, ja osobiście dałam mu 7/10 i obejrzałam z przyjemnością. Dużym atutem są aktorzy, w ciekawych rolach: Rosie Perez jako Perdita Durango i Javier bardem jako Romeo Dolorosa. Polecam fanom tych aktorów, oraz wszystkim którzy lubią mieszankę klimatów meksykańskich i voodoo.