Troy H. Middleton - Troy H. Middleton - qaz.wiki\nTroy H. Middleton - Troy H. Middleton\nGenerał armii Stanów Zjednoczonych, urodzony w 1889 r\n12 października 1889\nHrabstwo Copiah, Mississippi , Stany Zjednoczone\n9 października 1976 (w wieku 86 lat)\nBaton Rouge, Luizjana , Stany Zjednoczone\nNarodowy Cmentarz Baton Rouge , Luizjana, Stany Zjednoczone\n1 batalion, 39 pułk piechoty\n1 batalion, 47 pułk piechoty\n45. Dywizja Piechoty\nMeksykańska kampania graniczna\nPotyczka z Villistasami\nDruga bitwa nad Marną\nMedal za Zasługi dla Armii (2)\nDziekan Administracji , LSU\nAktorskiego Wiceprezesa , LSU\nKontrolera , LSU\nPrezesa , LSU\nGenerał porucznik Troy Houston Middleton (12 października 1889-9 października 1976) był wybitnym pedagogiem i starszym oficerem armii Stanów Zjednoczonych, który służył jako dowódca korpusu w Teatrze Europejskim podczas II wojny światowej, a później jako prezydent Louisiana State University (LSU ). Najbardziej znany jest ze swojej decyzji o utrzymaniu Bastogne podczas bitwy o Ardeny , wbrew zaleceniom generała porucznika George'a S. Pattona, Jr. , dowódcy generalnego (CG) 3. Armii Stanów Zjednoczonych .\nPo zaciągnięciu się do armii amerykańskiej w 1910 r. Middleton został najpierw przydzielony do 29. pułku piechoty , gdzie pracował jako urzędnik. Tutaj nie został piechurem, jak miał nadzieję, ale został zmuszony do gry w piłkę nożną, sport silnie wspierany przez armię. Po dwóch latach służby wojskowej, Middleton został przeniesiony do Fort Leavenworth w stanie Kansas , gdzie miał możliwość ubiegania się o komisję oficerską . Z 300 osób, które ubiegały się o komisję, wybrano 56, a cztery z nich, w tym Middleton, zostały oficerami generalnymi . Jako nowy podporucznik Middleton został przydzielony do 7. pułku piechoty w Galveston w Teksasie , który wkrótce został zmuszony do służby w odpowiedzi na wydarzenia wywołane przez rewolucję meksykańską . Middleton spędził siedem miesięcy pełniąc służbę okupacyjną w meksykańskim mieście portowym Veracruz , a później został przydzielony do Douglas w Arizonie , gdzie jego jednostka walczyła z niektórymi z bojowników Pancho Villi .\nPo wejściu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej , w kwietniu 1917 r., Middleton został przydzielony do 4. Dywizji Piechoty i wkrótce brał udział w akcji jako dowódca batalionu podczas drugiej bitwy nad Marną . Trzy miesiące później, po kilku pomniejszych rolach wsparcia, jego jednostka poprowadziła atak podczas ofensywy Meuse-Argonne , a Middleton został dowódcą pułku. Ze względu na wyjątkowe osiągnięcia na polu bitwy, 14 października 1918 r. Awansował do stopnia pułkownika , stając się w wieku 29 lat najmłodszym oficerem tego stopnia w Amerykańskich Siłach Ekspedycyjnych (AEF). Otrzymał także odznaczenie Army Distinguished Service Medal za wzorową służbę. Po I wojnie światowej, Middleton służył w US Army Szkole Piechoty , w armii Stanów Zjednoczonych i Dowództwa Szkoły Sztabu Generalnego , w US Army War College , a jako komendantem kadetów w LSU. Odszedł z wojska w 1937 roku, by zostać dziekanem administracji, a później kontrolerem i wiceprezesem LSU. Jego kadencja w LSU była pełna trudności, ponieważ Middleton stał się jednym z kluczowych graczy pomagających uniwersytetowi wyjść z poważnego skandalu, w którym sprzeniewierzono prawie milion dolarów.\nPrzywrócony do służby na początku 1942 r., Po przystąpieniu Amerykanów do II wojny światowej, Middleton stał się CG 45. Dywizji Piechoty podczas bitew na Sycylii i Salerno we Włoszech , a następnie w marcu 1944 r. Został dowódcą VIII Korpusu . Jego przywództwo w operacji Cobra podczas bitwy o Normandię doprowadziło do zdobycia ważnego miasta portowego Brest we Francji , a za swój sukces został odznaczony drugim medalem za wybitną służbę od generała George'a Pattona. Jednak jego największym osiągnięciem podczas II wojny światowej była decyzja o przejęciu ważnego miasta Bastogne w Belgii podczas bitwy o Ardeny. Po tej bitwie i nieustannym przepychaniu się jego korpusu przez Niemcy, aż do Czechosłowacji , został uznany zarówno przez generała Dwighta D. Eisenhowera , Naczelnego Dowódcę Sił Sojuszniczych , jak i Pattona za dowódcę korpusu o niezwykłych zdolnościach. Middleton spędził 480 dni w walce podczas II wojny światowej, więcej niż jakikolwiek inny amerykański oficer . Po ponownym wycofaniu się z wojska w 1945 r. Middleton powrócił do LSU, aw 1951 r. Został powołany na stanowisko prezydenta uniwersytetu, na którym piastował stanowisko przez 11 lat, jednocześnie pełniąc liczne funkcje doradcze w armii. Mieszkał w Baton Rouge w Luizjanie aż do swojej śmierci w 1976 roku i został pochowany na cmentarzu narodowym Baton Rouge . Jego imię nosi zarówno budynek Air Force / Army ROTC na Mississippi State University , alma mater w Middleton, jak i biblioteka na Louisiana State University.\n19 czerwca 2020 r., Znany również jako Juneteenth, Rada Nadzorcza LSU jednogłośnie zagłosowała za usunięciem jego nazwiska z biblioteki głównej LSU w wyniku jego segregacyjnych polityk, gdy był prezesem LSU. Jego nazwisko, tablice i popiersie zostały usunięte tego samego popołudnia.\n1.3 College w Mississippi A&M\n2 Wczesna służba w armii amerykańskiej\n2.1 Służba szeregowa\n2.2 Prowizja oficerska\n2.3 Fort Crockett i rozmieszczenie w Meksyku\n2,5 Fort Bliss\n2.6 Przygotowanie do wojny\n3.1 Calais, Chateau Thierry i Saint-Mihiel\n3.2 Ofensywa Meuse-Argonne\n3.3 Okupacja Niemiec\n4 szkoły wojskowe\n4.1 Szkoła piechoty\n4.2 Szkoła Dowództwa i Sztabu Generalnego\n5 Późna kariera\n5.1 Obowiązek ROTC na Louisiana State University\n5.2 Filipiny i emerytura\n6 Kadencja na Louisiana State University\n7.1 45. Dywizja Piechoty\n7.3 kontynentalny Włochy\n7.4 VIII Korpus\n7.5 Półwysep Cotentin i operacja Cobra\n7.6 Bitwa o Brześć\n7.7 Przeprowadzka do Ardenów\n7.8 Bitwa o Ardeny\n7.9 Przebij się przez Niemcy i zwycięstwo\n8 Wróć na Louisiana State University\n8.1 Wojskowe role doradcze\n8.2 Prezydencja uniwersytetu\n8.3 Przejście na emeryturę i śmierć\n10 Daty rangi\n11 Pochodzenie Troy Houston Middleton\nTroy H. Middleton urodził się w pobliżu Georgetown, Copiah County , Mississippi , 12 października 1889 r., Jako syn Johna Houstona Middletona (12 maja 1856 - 27 sierpnia 1935) i Laury Catherine "Kate" Thompson (25 grudnia 1860 - 20 września 1925) . Jego dziadek ze strony ojca, Benjamin Parks Middleton (1825–1891) służył jako szeregowiec w kompanii G, 6. pułku, Mississippi Infantry for the Confederate States Army podczas wojny secesyjnej , a jego dziadek ze strony matki, Riden M. Thompson, również był konfederatem żołnierz, który zmarł 27 maja 1862 r. w szpitalu w Hazlehurst w stanie Mississippi. Jego prapradziadek, kapitan Holland Middleton (ok. 1715 - 1795/96) służył z Gruzji w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych .\nHolland Middleton był synem Williama Middletona (ok. 1685-1769) i wnukiem Roberta Middletona (ok. 1651 - ok. 1707), który posiadał rozległe interesy ziemskie w hrabstwie Charles i Prince George's w Maryland . Część posiadłości Roberta Middletona znajdowała się w pobliżu Piscataway Creek , około dwunastu mil na południe od dzisiejszego Waszyngtonu , po drugiej stronie rzeki Potomac od przyszłego miejsca Mount Vernon , domu prezydenta George'a Washingtona . W 1678 r. Robert Middleton został opłacony za wydatki poniesione podczas walki z Indianami Nanticoke, aw 1681 r. Został powołany jako kornet (podporucznik) w oddziale kawalerii .\nTroy Middleton był piątym z dziewięciorga dzieci i dorastał pod koniec XIX wieku na 400-akrowej plantacji w południowo-wschodnim hrabstwie Copiah. Plantacja była praktycznie samowystarczalną społecznością, a on miał różne obowiązki w zależności od pory roku, a nadzienie kiełbasiane było jednym z jego ulubionych. Lokalne Lick Creek i Strong River obfitowały w ryby, które łowił, i uwielbiał polować, szczególnie ze swoją strzelbą kal . 12 . Chociaż jego rodzina była episkopatem z racji dziedzictwa, modlili się w kościele baptystów Bethel , kilka mil na zachód od Georgetown, jedynego kościoła, do którego można dotrzeć w niedzielny poranek. Jego naukę odbywał w małej szkole Betel, niedaleko kościoła Betel, ale latem pobierał nauki od swojej najstarszej siostry Emily, która wróciła do domu z Blue Mountain College, aby podzielić się z rodziną swoją wiedzą na różne tematy. Po wyczerpaniu wszystkich możliwości edukacyjnych dostępnych w domu, ojciec Middletona zapytał go, czy jest zainteresowany edukacją w college'u. Uważając to za atrakcyjną propozycję, latem 1904 roku, w wieku czternastu lat, Middleton odbył 172-milową podróż pociągiem do Starkville , gdzie rozpoczął studia w Mississippi Agricultural and Mechanical College (Mississippi A&M), by później zostać Mississippi. Uniwersytet Stanowy .\nCollege w Mississippi A&M\nSierżant podchorążych Middleton w Mississippi A&M\nW swoim młodym wieku Middleton musiał ukończyć rok szkoły przygotowawczej, zanim został zapisany na czteroletni program w Mississippi A&M. W istocie ukończył ostatnią klasę liceum, mieszkając w akademiku i zgodnie z reżimem uczniów na uczelni. Uczniowie byli traktowani jak kadeci w akademii wojskowej, maszerowali na wszystkie posiłki i zaczynali dzień od pierwszego hejnału o 5:30. Każdy dzień tygodnia był taki sam: rano sprzątanie i nauka, marsz na śniadanie , zwykle krótkie wezwanie do kaplicy, zajęcia od 8:30 do 16:00, przerywane tylko obiadem, lekkoatletyka od 16:00 do 18:30, kolacja, a następnie nauka od 19:30 do 22:00, a następnie odtwarzanie kranów o 10:30 i gaśnie o 10:40. Podczas gdy Middleton nie przepadał za atmosferą wojskową, przyjął rutynę i rok minął szybko. Punktem kulminacyjnym jego roku przygotowawczego był 10 lutego 1905 roku, kiedy John Philip Sousa przywiózł swój zespół do A&M, przyciągając ludzi z całego stanu i pakując w mesę na 2000 miejsc. Pociąg, który miał zawieźć zespół na następny przystanek, został zatrzymany przez ponad godzinę, podczas gdy koncert przedłużał się kilkakrotnymi wezwaniami do bisów.\nKorpus studencki A&M został zorganizowany w batalion liczący około 350 kadetów na pierwszym roku Middleton. Zaczynał jako kapral podchorążych, a na młodszym roku został mianowany sierżantem podchorążym. Jako senior miał stopień podchorążego podpułkownika i był uczniem dowódcy ponad 700 kadetów, zorganizowanych w dwa bataliony. Współpracując z oficerem wojskowym odpowiedzialnym za kadetów, Middleton przejął dodatkowe obowiązki, za które otrzymywał 25 dolarów miesięcznie.\nMiddleton był zaangażowany w wiele działań podczas swoich studiów i w większości z nich pełnił role przywódcze. Był wiceprezesem A&M's Collegian Club i prezesem szkolnego Gun Clubu, fotografując przy jednej okazji swoją ukochaną strzelbę, którą pozwolono mu trzymać w swoim pokoju w akademiku i używać do polowań w weekendy, kiedy zajęcia na kampusie nie były wypełnić jego harmonogram. Był przewodniczącym swojej klasy juniorów, a na ostatnim roku był komendantem wybranej Mississippi Sabre Company, klubu przeznaczonego wyłącznie dla seniorów o dobrej pozycji społecznej, akademickiej i wojskowej. Wśród jego ulubionych zajęć były baseball i piłka nożna, a oba te sporty uprawiał przez całe studia. Jednak na początku swojej kadencji musiał zrezygnować z sezonu baseballowego, gdy oblał kurs chemii, i spędzał popołudnia w klasie i laboratorium zamiast na boiskach sportowych. Niezależnie od tego, czy grali, czy widzieli, mecze baseballu i piłki nożnej dały uczniom szansę opuszczenia kampusu i wsiedli do pociągu, aby zagrać w różne drużyny w całym stanie lub regionie. Mecze rozgrywane były wszędzie tam, gdzie można było znaleźć odpowiednie boisko, ale mecze piłki nożnej przeciwko University of Mississippi zawsze rozgrywane były w Jackson .\nMiddleton ukończył studia z tytułem licencjata wiosną 1909 roku i miał nadzieję na spotkanie w Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point . Taka okazja nie nadarzyła się jednak i w wieku 19 lat był za młody, aby zdawać egzamin na komisję wojskową. Korzystając z rady oficera armii w A&M, zdecydował się zaciągnąć do armii Stanów Zjednoczonych .\nWczesna służba w armii amerykańskiej\nW dniu 3 marca 1910 Troy Middleton zaciągnął do 29 Pułku Piechoty w Fort Porter w Buffalo , Nowy Jork . Został zatrudniony jako urzędnik w firmie i jako prywatny zarabiał 15 dolarów miesięcznie, które były wypłacane w złocie, dopóki nie zaczęło brakować, a potem w srebrze. Szeregowy Middleton szybko zmęczył się tą pracą przy biurku i poprosił o zostanie żołnierzem . Podczas gdy tak się nie stało w Fort Porter, jego talenty jak piłka nożna gracz stał się znany i został wciśnięty w służbie jako rozgrywający lokalnego zespołu, który grał cywilnych zespołów w obszarze Buffalo, jak również innych zespołów wojskowych, takich jak ten, w Forcie Niagara w pobliżu wodospadu Niagara . Przez następne kilka lat Middleton dużo grał w piłkę nożną, sport, który był silnie wspierany przez armię. Po otrzymaniu prowizji oficer nigdy nie wraca do tej samej jednostki, z której służył jako członek szeregowy, ale Middleton stał się wyjątkiem ze względu na swoje talenty rozgrywającego. Middleton uważał, że piłka nożna zapewniła mu najlepsze szkolenie, jakie otrzymał w wojsku, i powiedział, że nigdy nie spotkał dobrego piłkarza, który nie byłby również dobrym żołnierzem.\nGrant Hall w Fort Leavenworth\nPo 27 miesiącach służby w armii Middleton otrzymał swój pierwszy awans na kaprala . Awanse następowały bardzo powoli i pojawiały się tylko wtedy, gdy stanowisko zostało zwolnione przez kogoś, kto awansował lub przechodził na emeryturę. Wkrótce po awansie 10 czerwca 1912 r. Kapral Middleton został przeniesiony do Fort Leavenworth w Kansas , gdzie miał szansę ubiegać się o przyjęcie do komisji wojskowej. Tutaj Middleton uczestniczył w intensywnym szkoleniu przygotowującym do egzaminu pisemnego dla komisji podporucznika . Z 300 cywilów i żołnierzy, którzy przystąpili do egzaminu, 56 z nich zdało i otrzymało zlecenie. Wynik Middletona był mniej więcej w połowie podań. Prawie wszyscy zdający byli absolwentami szkół wyższych, takich jak Harvard , Yale , Virginia Military Institute i Stanford . Czterech z 56, w tym Middleton, zostanie oficerami generalnymi.\nOprócz egzaminu pisemnego wszyscy kandydaci musieli zdawać również egzamin z jazdy konnej. Dorastając ujeżdżając konie na rodzinnej plantacji, Middleton uzyskał bardzo dobre wyniki na tym egzaminie, a oficer dowodzący uznał, że chciałby iść do kawalerii . Middleton chciał jednak wejść do piechoty, pozostawiając oficera oszołomionego, że każdy z takimi umiejętnościami jeździeckimi rozważyłby spędzenie czasu na spacerach, zamiast jeździć na dobrym koniu.\nPo zdaniu egzaminu, Middleton został rekomendowany do komisji przez prezydenta Howarda Tafta w listopadzie 1912 r., Ale dopiero po zaprzysiężeniu nowego prezydenta Woodrowa Wilsona w marcu następnego roku i zwołaniu nowego kongresu 56. kandydatów potwierdził Senat. Ich nominacja back-datowany na 30 listopada 1912. W tym okresie przejściowym Middleton została przeniesiona do Fort Crockett w Galveston , Teksas , gdzie przybył na początku 1913 roku.\nFort Crockett i rozmieszczenie w Meksyku\nW lutym 1913 roku Troy Middleton zgłosił się do Fort Crockett jako podporucznik bez komisji, przydzielony do kompanii K 7. pułku piechoty . Duża część armii Stanów Zjednoczonych obracała się tutaj w odpowiedzi na problemy w Meksyku . W 1910 roku prezydent Meksyku Porfirio Diaz został obalony przez lidera reform, Francisco Madero , rozpoczynając rewolucję meksykańską, która miała trwać prawie dekadę. Madero był wspierany przez generała Victoriano Huerta w stłumieniu serii buntów w 1912 roku, ale w następnym roku został zamordowany przez generała, który następnie przejął władzę. Chociaż wiele krajów uznało rząd Huerty, prezydent Woodrow Wilson tego nie zrobił i miał nadzieję, że powróci Meksyk do rządu konstytucyjnego, popierając Venustiano Carranza . Wojska w Fort Crockett przeszły w tryb oczekiwania, przygotowując się na wezwanie prezydenta do podjęcia działań na rzecz amerykańskich interesów.\nW kwietniu 1914 r. Zakończyło się oczekiwanie na jednostki wojskowe i do Meksyku skierowano wojska amerykańskie pod dowództwem generała brygady Fredericka Funstona . Navy podjęła miasto portu Veracruz i 7. pułk otrzymał rozkaz, aby wziąć udział w zajęciu miasta. Zwiad Middletona wszedł bez sprzeciwu i osiadł na służbie okupacyjnej bez jednego wystrzału. Middleton spędził w sumie siedem miesięcy w Meksyku i wrócił do domu do Galveston w listopadzie 1914 roku.\nPo przybyciu do Fort Crockett, Middleton przystosował się do życia garnizonowego, angażując się w społeczną scenę Galveston, uczestnicząc w sobotnich nocnych tańcach w mieście. Podczas jednego z takich tańców porucznik marynarki przedstawił go Jerushie Collins, która później została jego żoną. Uczęszczała do Southwestern University w Georgetown w Teksasie i zadebiutowała w towarzystwie Galveston w 1911 roku. Po śmierci jej ojca, Sidneya G. Collinsa, Jerusha zamieszkała z ciotką i wujem, panem i panią Johnami. Hagemann, w sercu Galveston. Jako kupiec Hagemann miał się dobrze i jeździł samochodem turystycznym Studebaker, podczas gdy większość mieszkańców miasta jeździła w buggy, wozach i lekcjach . Middleton spotkał Hagemannów i wkrótce stał się stałym gościem w ich domu, odwiedzając Jerushę.\nPo siedmiu miesiącach spędzonych w Meksyku powrót Middletona do Galveston przyniósł szczególne oczekiwanie. Oświadczył się Jerushie Collins wcześniej, a po powrocie odnowił tę propozycję. Para wyszła za mąż 6 stycznia 1915 r., Co pozwoliło im dwa dni później przebywać w Nowym Orleanie wraz z innymi członkami jednostki Middleton w setną rocznicę bitwy o Nowy Orlean, w której sto lat wcześniej służył 7. pułk. Po tygodniu spędzonym w Nowym Orleanie, para wróciła do Galveston i została zaproszona do domu Hagemannów, gdzie dostali duży pokój na piętrze.\nPancho Villa , którego Villista strzelali do pułku Middletona w Douglas w Arizonie\nKiedy drugi poważny huragan Galveston uderzył w wybrzeże Teksasu w połowie sierpnia 1915 roku, większość jednostek armii rozproszyła się w bezpieczne miejsca z dala od ścieżki burzy, a kilka jednostek pozostało w zabezpieczonych budynkach Fort Crockett lub w centrum Galveston. Middletonowie zdecydowali się uciec przed burzą w domu Hagemannów. Po oczyszczeniu burzy, w październiku 1915 roku, 7. pułk został skierowany do Fort Bliss w El Paso w Teksasie, gdy wydarzenia w Meksyku ponownie wybuchły. Tutaj zostali przekazani pod dowództwo generała brygady Johna Pershinga , wysoce zdolnego oficera, który przeskoczył trzy stopnie, awansując z kapitana na generała brygady za wyjątkową służbę podczas wojny filipińsko-amerykańskiej .\nMeksykański rewolucyjny generał Pancho Villa , który był kiedyś wspierany przez Stany Zjednoczone, poczuł się zdradzony, gdy Amerykanie poparli Carranzę. W styczniu 1916 r. Zwolennicy Villi, znani jako Villistas, zaatakowali pociąg i zabili 16 amerykańskich biznesmenów, którzy byli na pokładzie. Dwa miesiące później ludzie Villi przekroczyli granicę do Stanów Zjednoczonych i zaatakowali miasto Columbus w Nowym Meksyku , zabijając dodatkowych 19 Amerykanów. Po tych atakach generał Pershing zabrał swoje siły do Meksyku, aby ścigać Pancho Villa.\nPrzed tymi wydarzeniami 7. pułk Middleton został wysłany do obozu Harry J. Jones w pobliżu Douglas w Arizonie, aby zapewnić ochronę granic. Tam, Middleton i oddział jego ludzi zostali ostrzelani przez Villistów, którzy bezskutecznie zaatakowali meksykańską wioskę Agua Prieta , po drugiej stronie granicy od Douglas. Podczas gdy kilku ludzi Middletona zostało trafionych, nikt nie zginął i wszyscy wrócili z 7. pułkiem do Fort Bliss pod koniec grudnia 1915 roku.\nPolowanie na Pancho Villa zakończyło się dla Amerykanów niepowodzeniem. W Europie szalała wojna, a po kilku miesiącach pobytu w Meksyku Pershing został wezwany z powrotem do Fort Bliss, aby rozpocząć przygotowywanie swoich żołnierzy do tego znacznie większego konfliktu. W kwietniu 1917 r. Prezydent Wilson zwrócił się do Kongresu o wypowiedzenie wojny, co uczynili. W tym samym miesiącu Middleton został przydzielony do Gettysburg National Park, gdzie 7. pułk miał kontynuować szkolenie. Tutaj został awansowany do stopnia porucznika 1 lipca 1916 r., Po nieco ponad trzech i pół roku jako podporucznik. Wraz z toczącą się wojną jego awanse staną się znacznie częstsze i po niecałym roku został awansowany na kapitana 15 maja 1917 r., Ponad miesiąc po przystąpieniu Amerykanów do I wojny światowej .\nPrzygotowując się do odbudowy sił, armia musiała wyszkolić dużą kadrę oficerską. W dniu 10 czerwca 1917 r. Middleton został przydzielony do Fort Myer w Wirginii , niedaleko Waszyngtonu, jako adiutant obozu szkoleniowego oficerów rezerwy. Te obozy zostały zorganizowane w celu przyjęcia cywilów i przekształcenia ich w oficerów w ciągu dziewięćdziesięciu dni, a jako adiutant Middleton był odpowiedzialny za kierowanie przepływem dokumentów dla 2700 kandydatów na oficerów. W listopadzie 1917 jego obóz ukończył ostatnią klasę oficerów, a Middleton poprosił o wstąpienie do dywizji bojowej. Jego prośba została spełniona i 21 grudnia 1917 roku zgłosił się do 4. Dywizji w Camp Greene niedaleko Charlotte w Północnej Karolinie . Jednak dwa dni później otrzymał nowe rozkazy, aby zostać dowódcą obozu szkoleniowego oficerów rezerwy w Leon Springs w Teksasie . Tutaj meldował się zgodnie z rozkazem i pozostał aż do zakończenia misji w kwietniu 1918 roku. Ponieważ technicznie rzecz biorąc był wypożyczony z 4. Dywizji, jego prośba o ponowne dołączenie do tej jednostki została spełniona i Middleton wkrótce był w drodze do Francji .\nWierząc, że 4. Dywizja nadal znajduje się w Camp Greene, Middleton skontaktował się tam, aby dowiedzieć się, że jednostka jest już w drodze za ocean. Złapał pociąg do Nowego Jorku, a kiedy przybył 28 kwietnia 1918 r., Znalazł swój oddział w Camp Mills na Long Island , gdzie mieszkał w namiotach i czekał na transport. Middleton objął dowództwo pierwszego batalionu 47. pułku piechoty i 11 maja opuścił Nowy Jork ze swoim pułkiem na pokładzie Księżniczki Matokii w konwoju złożonym z czternastu statków. Trzy dni poza Francją flota niszczycieli spotkała konwój i eskortowała go do portowego miasta Brest, gdzie przybyli 23 maja. Tam dywizja rozładowywała się i organizowała przez kilka dni, a następnie załadowała się na pociąg wojskowy, aby 30 maja dotrzeć do Calais .\nCalais, Chateau Thierry i Saint-Mihiel\nThe Marne River (ciemnoniebieski)\nPierwszym przydziałem 4 Dywizji było stać się jednostką rezerwową dla Brytyjczyków, na południe od Calais. Amerykanie zrezygnowali ze swoich Springfield Rifles na rzecz niektórych brytyjskich Enfieldów, do których była dostępna amunicja. Kiedy Niemcy rozpoczęli ofensywę na północ od Paryża , czwarty został wsadzony do pociągów i wysłany do Marny , około dwudziestu pięciu mil na zachód od Chateau Thierry . Tutaj 4 stała się jednostką rezerwową ciężko poobijanej 42. Dywizji . Pod koniec lipca 1918 r. Middleton, awansowany do stopnia majora 7 czerwca, przeniósł swój pierwszy batalion do wsparcia 167 pułku 42. Dywizji. W kolejnej operacji, zwanej Drugą Bitwą nad Marną , cztery dni ciężkiej walki toczyły się z pruską 4. Dywizją Gwardii tuż po miesięcznym odpoczynku. Podczas gdy weterani Niemcy walczyli z determinacją, Amerykanie byli w stanie odepchnąć ich na około dwanaście mil, choć za znacznym kosztem - więcej niż jeden na czterech Amerykanów poniósł straty.\nKiedy 4. Dywizja została zwolniona, zostali wysłani w rejon Saint-Mihiel , gdzie mieli przyjąć niewielką rolę wsparcia. Major Middleton otrzymał zadanie kierowania transportem jednostki, co komplikował konieczność poruszania się w nocy z wyposażeniem i personelem ciągniętym przez konie i muły. Po Saint-Mihiel jednostka została przeniesiona do Verdun, gdzie setki tysięcy Francuzów i Niemców poniosło straty na początku wojny. Było to ostatnie duże starcie pierwszej wojny światowej Middletona, który 17 września, na krótko przed rozpoczęciem operacji zwanej Meuse-Argonne , został awansowany do stopnia podpułkownika .\nPułkownik Middleton krótko po pierwszej wojnie światowej\n4. Dywizja, po raz pierwszy w wojnie, sama otrzymała front o szerokości od jednej do dwóch mil, wciśnięty pomiędzy dwie doświadczone francuskie dywizje, około ośmiu mil od Verdun. Batalion podpułkownika Middletona poprowadził atak na Amerykanów 26 września 1918 r. Tego dnia pokonali pięć mil, przedzierając się przez niemiecką obronę, po czym cały 47 pułk piechoty musiał utrzymać zdobycze. Middleton powierzył następnie swojemu zastępcy dowódcę batalionu, kiedy został przydzielony jako oficer wykonawczy pułku. Był na tym stanowisku sztabowym przez dwa tygodnie, kiedy 11 października objął dowództwo 39. pułku piechoty po dowódcy Jamesie K. Parsonsie, a większość jego sztabu poniosła straty w wyniku ataku gazowego. Około pierwszej w nocy Middleton musiał znaleźć drogę do 39. kwatery głównej i przygotować się do bitwy o świcie. Krótko przed 7:30 Middleton poprowadził swój nowy pułk na terytorium opanowane przez wroga, używając taktyki zwanej „ogniem marszowym”, gdzie wszyscy żołnierze nieustannie strzelali z broni, przemierzając milę przez gęsty las. Zmusiło to większość okopanych i ukrytych Niemców do poddania się i pozwoliło 4. Dywizji przenieść się na brzeg rzeki Mozy . Trzy dni po objęciu dowództwa 39. i dwa dni po swoich dwudziestych dziewiątych urodzinach Middleton został awansowany do stopnia pułkownika , stając się najmłodszym oficerem Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych, który osiągnął ten stopień. Otrzymał także Medal za wybitną służbę za wyjątkowe osiągnięcia na polu bitwy.\n19 października 4 Dywizja została wycofana z linii bojowej po 24 dniach ciągłego kontaktu z wrogiem, co stanowi najdłuższy nieprzerwany okres walki ze wszystkich dywizji amerykańskich podczas wojny. Middleton objął teraz dowództwo swojego dawnego pułku, 47. pułku. Na początku listopada 4 Dywizja odciążyła afroamerykański pułk niedaleko Metz i przygotowywała się do ścigania niemieckich obrońców w dół rzeki Mozeli , z Middletonem na czele ataku. Atak nie doszedł jednak do skutku, ponieważ 10 listopada Middleton otrzymał poufną wiadomość, że zbliża się zawieszenie broni. Następnego ranka posłaniec przyniósł wiadomość, że po godzinie 11 nie będzie więcej strzelaniny. W szeregach odbywały się uroczystości, ale wciąż było wiele do zrobienia; 4. dywizja miała wkrótce zostać skierowana do Niemiec jako siła okupacyjna.\nPod koniec listopada 1918 roku 4. Dywizja rozpoczęła marsz drogowy na odległość ponad 125 mil z francuskiego miasta Metz w kierunku niemieckiej Koblencji , nad Renem . Ostatnim celem 47 Pułku Middleton będzie miasto Adenau , położone 35 mil na zachód od Koblencji. Podróż trwała piętnaście dni w prawie nieustannym deszczu i zakończyła się gwałtowną śnieżycą 15 grudnia. Podczas marszu Middleton złamał charakter i jeździł konno przez większość dnia, obserwując swoich żołnierzy i od czasu do czasu zsiadając, aby z nimi porozmawiać. Formacja maszerowała przez pięćdziesiąt minut co godzinę i odpoczywała przez dziesięć, mając pełną godzinę na obiad.\nPo przybyciu do Adenau pułk rozproszył się po wielu okolicznych wsiach, a pułkownik Middleton przebywał w dużym domu w Adenau, w którym nadal mieszkali właściciele. Podczas pobytu w Adenau 47 Dywizja kontynuowała szkolenie, budując strzelnicę, rozwiązując problemy bojowe i ćwicząc doświadczenia wyniesione z ostatnich operacji bojowych. Na początku marca 1919 r., Po prawie czterech miesiącach spędzonych w Adenau, 47. Dywizja została skierowana do rejonu Remagen nad Renem. Rankiem przed przeprowadzką Middleton zjadł śniadanie z pomocnikiem generała Pershinga, pułkownikiem George'em Marshallem , który przybył do Adenau poprzedniego dnia, aby poinformować Middletona o nowych rozkazach jego pułku.\nW Remagen 47 Pułk otrzymał misję ochrony mostu Ludendorff na Renie . Dwadzieścia pięć lat później 47. ponownie strzegł tego mostu podczas II wojny światowej . Pułk pozostał tu do wydania rozkazu powrotu do domu w połowie lata 1919 r. Przed wyjazdem z Europy Middleton został wezwany do złożenia raportu do szefa sztabu 3 Armii w Koblencji. Tutaj został poinformowany, że on i inni wyżsi oficerowie zostali skierowani do obozu Benning w stanie Georgia, aby utworzyć pierwszy wydział powstającej tam Szkoły Piechoty . Middleton wypłynął z Brestu w połowie lipca, spotkał się z żoną w Nowym Jorku i razem udali się do Columbus w stanie Georgia przez Waszyngton, DC i Atlantę .\nPrzez dziesięć lat po I wojnie światowej Troy Middleton był albo instruktorem, albo uczniem w kolejnych szkołach wojskowych, do których uczęszczają oficerowie armii podczas ich kariery. Middleton przybył do Columbus w stanie Georgia z pochwałami ze strony przełożonych i wkrótce otrzyma raport ze skuteczności, w którym generał brygady Benjamin Poore z 4. Dywizji napisał o nim: „Najlepszy wszechstronny oficer, jakiego do tej pory widziałem. Nieskażony przez jego szybki awans z kapitana w lipcu na pułkownika w październiku i dobry w każdej klasie. Osiąga lepsze wyniki w cichy, dyskretny sposób niż jakikolwiek oficer, jakiego kiedykolwiek spotkałem. Ma cudowne wyczucie sytuacji i doskonałe wyczucie proporcji.\nAż do wojny światowej inne gałęzie armii miały własne szkoły specjalistyczne, ale piechota nie. Sytuacja ulegała poprawie, a Middleton miał być częścią tej zmiany jako nowy członek wydziału Szkoły Piechoty w Camp Benning , około dziewięciu mil od Columbus. Middleton, którego ranga powróciła do stałego stopnia kapitana po wojnie, był instruktorem w nowej szkole przez pierwsze dwa lata w Benning, a także członkiem Rady Piechoty powołanej do badań nad bronią i taktyką. Jednym z jego zadań na pokładzie była ocena nowej broni i wyposażenia, aw pewnym momencie przetestował nowy karabin półautomatyczny, który ostatecznie stał się karabinem M-1 , standardową bronią piechoty podczas II wojny światowej.\nFlaga US Army Infantry School\nPierwsza dziewięciomiesięczna klasa w nowej szkole piechoty rozpoczęła się we wrześniu 1919 roku, a uczniowie zapoznawali się z programem nauczania broni i taktyki. Kapitan Middleton, najmłodszy nauczyciel w szkole, był idealnym instruktorem, świeżo po doświadczeniach z ostatniej wojny. Po dwóch latach jako instruktor i awansie do stopnia majora 1 lipca 1920 r. Middleton nakłonił swoich dowódców do zapisania się na zaawansowany kurs piechoty jako student. Ten dziesięciomiesięczny kurs obejmował instrukcje dotyczące broni kombinowanej , zasad i decyzji taktycznych , historii wojskowości i ekonomii , a następnie kończył się pracą pisemną . Middleton, który był jednym z najmłodszych uczniów w swojej klasie, zajął pierwsze miejsce w klasie.\nPo ukończeniu kursu dla zaawansowanych Middleton spędził lato jako starszy instruktor w obozie szkoleniowym oficerów rezerwy w Fort Logan w Kolorado , a następnie wrócił do obozu Benning na kolejny rok jako członek Zarządu Piechoty. Cztery lata spędzone w Benningu wystarczyły mu i był gotowy, aby przejść dalej. Po wyrażeniu życzeń starszemu oficerowi, latem 1923 r. Skierowano go do Fort Leavenworth, miejsca, w którym jedenaście lat wcześniej przygotowywał się do służby oficerskiej.\nSzkoła Dowództwa i Sztabu Generalnego\nW Szkole Dowództwa i Sztabu Generalnego Middleton zaprzyjaźnił się z George'em Pattonem , pokazanym tutaj we Francji w 1918 roku.\nJako jeden z najmłodszych majstrów w armii, Middleton znalazł się wśród oficerów starszych o dziesięć do piętnastu lat w Szkole Dowództwa Armii i Sztabu Generalnego w Fort Leavenworth w Kansas . Uczniowie uczęszczali do tej dziesięciomiesięcznej szkoły, aby kwalifikować się do wyższych poleceń. Tutaj Middleton spotkał kolegę z klasy, George'a Pattona , który został jednym z jego przyjaciół. Patton zwierzył się Middletonowi, że przewidział ukończenie kursu jako absolwent honorowy, który ukończy w górnych 25% z prawie 200 studentów. Jego przepowiednia się spełniła i zajął 14. miejsce w klasie. Middleton zajął 8. miejsce. Dzięki swoim wyjątkowym osiągnięciom w klasie Middleton, wraz z kilkoma innymi absolwentami, został zaproszony przez następne cztery lata jako instruktor w szkole.\nPodczas drugiego roku nauczania w Szkole Dowodzenia i Sztabu Generalnego, jeden z jego uczniów, Dwight D.Eisenhower , przychodził do jego biura, siadał na rogu jego biurka i pompował go w poszukiwaniu informacji, wiedząc, że Middleton dowodził pułkiem. w walce we Francji. Eisenhower zadawał najbardziej praktyczne pytania i był niewątpliwie zmotywowany - zajął pierwsze miejsce w klasie. Prawie każdy oficer, który dowodził dywizją w Europie w czasie II wojny światowej, uczęszczał do Szkoły Dowództwa i Sztabu Generalnego za kadencji Middletona od 1924 do 1928 roku. Był też taki moment w czasie II wojny światowej, kiedy każdy dowódca korpusu w Europie był uczniem. firmy Middleton's.\nW 1928 roku, jego ostatni rok w Leavenworth, Middleton otrzymał rozkaz uczęszczania do Army War College w Waszyngtonie . Jego rok na tym najwyższym poziomie zawodowej edukacji wojskowej był bardzo satysfakcjonujący. Spędzał czas w bibliotece szkolnej i Bibliotece Kongresu . Napisał memorandum pracownicze (odpowiednik tezy) na temat transportu Wojska. Przypominając swoje osobiste doświadczenia z końmi i mułami we Francji, zalecił, aby transport zmotoryzowany w znacznym stopniu zastąpił wykorzystanie zwierząt gospodarskich przez armię. Komendant szkoły pochwalił Middleton do prac wyjątkowych zasług, i wysłał swoje pomysły na najwyższych poziomach w Departamencie Wojny .\nSpędziwszy poprzednie dziesięć lat w różnych szkołach wojskowych, major Middleton poprosił o powrót do Camp Benning , gdzie on i jego żona nadal mieli przyjaciół. Prośba została zaakceptowana i został przydzielony jako dowódca batalionu tamtejszego 29 Pułku Piechoty , tej samej jednostki, do której zaciągnął się dziewiętnaście lat wcześniej w Forcie Porter . Był w Benning tylko przez rok, kiedy powiedziano mu, że będzie przydzielony do Sztabu Generalnego w Departamencie Wojny w Waszyngtonie , ale to się zmieniło, gdy nowy wymóg dla oficerów zawodowych doprowadzono do jego uwagi. Oczekiwano, że oficerowie otrzymają przydział do cywilnego komponentu armii, takiego jak Gwardia Narodowa , Rezerwy lub Korpus Szkoleniowy Oficerów Rezerwy (ROTC). Ta ostatnia opcja najbardziej spodobała się Middletonowi, który chciał pracować w szkole na południu. Otwarcie odbyło się na Uniwersytecie Stanowym Luizjany (LSU) i tam wkrótce udał się Middleton.\nObowiązek ROTC na Louisiana State University\nW lipcu 1930 roku Troy Middleton zatrzymał się w swojej nowej siedzibie w Fort McPherson w Atlancie , a następnie wraz z rodziną pojechał na zachód do Baton Rouge w Luizjanie, który stał się domem rodzinnym na wiele lat. Major Middleton został komendantem kadetów w LSU , będąc jednocześnie profesorem nauk wojskowych.\nHuey P. Długo po tym, jak został senatorem\nW kwaterze głównej Middleton dowiedział się, że jego poprzednik nie dogadał się z gubernatorem Luizjany, Huey P. Longiem . Middletonowi powiedziano kilka historii o gubernatorze, które zaciekawiły go na tyle, że zadzwonił do niego dzień po przybyciu do miasta. Chociaż spotkanie okazało się nieco niezręczne dla majora Middletona, zapoczątkowało przyjaźń między dwoma mężczyznami. Gubernator Long kochał LSU i tamtejszy korpus kadetów. Kiedy Middleton wspomniał mu, że kilkudziesięcioosobowy zespół kadetów to raczej szmata, gubernator zadbał o to, aby zespół rozrósł się do 250 członków. Gubernator Long był showmanem, lubił parady i fanfary, a także negocjował specjalne taryfy, aby przewieźć kadetów i zespołu na zawody sportowe w całym regionie. Z powodu interesów gubernatora LSU przekształciła się z trzeciej szkoły w 1930 roku w największy uniwersytet na południu do 1936 roku.\nPodczas kadencji Middleton w LSU prezydentura uniwersytetu zmieniła właściciela z prezydenta Atkinsona na prezydenta Jamesa Monroe Smitha, który został mianowany przez gubernatora Longa. Pod koniec czwartego roku Middleton na kampusie Prezydent Smith zapytał go, czy zostałby jeszcze przez rok i został dziekanem ds . Mężczyzn . Middleton odpowiedział, że zgodzi się, ale musi to zostać zatwierdzone przez Departament Wojny . Prośba Smitha do Departamentu Wojny o przedłużenie i dekanat w Middleton została zatwierdzona. Pod koniec piątego roku Smith poszedł o krok dalej, sugerując, że Middleton wycofa się z wojska i zostanie stałym członkiem sztabu LSU. Middleton nawet nie rozważał przejścia na emeryturę, ale przyjął szósty rok z programem ROTC . Rozpoczynając szósty rok na kampusie, 1 sierpnia 1935 roku został awansowany do stopnia podpułkownika .\nNa początku swojego ostatniego roku w kampusie Middleton po raz kolejny został zmuszony przez prezydenta uniwersytetu do wycofania się z wojska i podjęcia pracy w college'u. Ponownie Middleton nie mógł tego zrobić i zaczął szukać odpowiedniego następnego zadania. Nie będąc za granicą od ponad szesnastu lat, złożył wniosek o służbę na Filipinach . Swoją kadencję w LSU zakończył latem 1936 roku, nadzorując wzrost liczby studentów kończących program ROTC z około 500 do ponad 1700 kadetów.\nFilipiny i emerytura\nPrzyjaciel i były student Middletona, Dwight Eisenhower , zalecił mu pozostanie w wojsku, ale Middleton zdecydował się przejść na emeryturę w 1937 roku.\nW sierpniu 1936 roku Middletonowie udali się spokojnie do Nowego Jorku, gdzie wsiedli na statek na Filipiny . Podróż zajęła im 42 dni i obejmowała przejście przez Kanał Panamski z przystankami w Panamie , San Francisco , Hawajach i Guam . Kiedy przybyli na Hawaje, powitał ich George Patton i jego żona Bea. Patton był na służbie w Honolulu i popłynął własną łodzią z San Diego na Hawaje, a później popłynął nią z powrotem do Stanów pod koniec swojej wycieczki.\nMiddleton został przydzielony jako zastępca inspektora generalnego w kwaterze głównej armii w Manili . Tutaj wysłuchał skarg, podróżując do różnych instalacji wojskowych, w tym do Fort William McKinley i Corregidor . Niecałe sześć miesięcy po rozpoczęciu podróży po Filipinach otrzymał telegram od Prezydenta Smitha, w którym odnawia swoją ofertę pracy w LSU jako dziekan administracji z pensją w wysokości 5400 dolarów rocznie. Middleton przebywał w szpitalu i przechodził badania w kierunku jakiejś nieprawidłowości serca, kiedy nadeszła telegram i pokazał go dwóm innym pułkownikom, którzy go odwiedzali. Jeden z nich powiedział, że powinien skorzystać z oferty, a pensja jest znakomita. Drugi podpułkownik, Dwight Eisenhower , powiedział, że powinien zostać w armii. Eisenhower spędził trzy lata w Panamie jako doradca generała Foxa Connera , który wiedział, że Adolf Hitler i naziści ignorują warunki traktatu wersalskiego i który był pewien, że wkrótce nadejdzie kolejna wojna. Eisenhower uznał, że to nie czas, aby oficer z doświadczeniem bojowym Middletona wycofał się z armii.\nMiddletonowi, jako młodszemu podpułkownikowi, perspektywa zostania oficerem generalnym wydawała się bardzo odległa i po dokładniejszym przemyśleniu sprawy postanowił ostatecznie wycofać się z armii. Po podjęciu decyzji skontaktował się z Prezydentem Smith w LSU, informując go, że jest gotów zostać cywilem i przyjąć stanowisko uniwersyteckie. Middletonowie opuścili Filipiny w maju 1937 r., Udając się w długą, spokojną podróż do Stanów Zjednoczonych. Zatrzymali się w Hongkongu , Japonii i Chinach w drodze do San Francisco . Podpułkownik Middleton oficjalnie wycofał się z wojska 31 października 1937 r., Choć służbę w LSU rozpoczął dwa i pół miesiąca wcześniej.\nKadencja na Louisiana State University\nPierwszy rok jego nowej pracy jako dziekana ds. Administracyjnych na Louisiana State University (LSU) przebiegł gładko. Middletonowie zbudowali nowy dom przy Highland Road w pobliżu kampusu, a pod ich własnością odkryto pole naftowe, przynosząc im tantiemy, które wielokrotnie opłacały ich własność. Rekrutacja na uniwersytet zaczęła rosnąć w 1938 roku, a drużyna piłkarska LSU właśnie zakończyła trzy znakomite sezony pod wodzą trenera Berniego Moore'a , wygrywając 27 z 30 meczów w sezonie regularnym. Middleton został sfotografowany, gdy w tym roku rozpoczął się nowy klub wydziałowy, ponieważ kampus rozrastał się w wielu obszarach. Wydawało się, że wszystko szło dobrze, gdy w czerwcu 1939 r. Kampus przeszedł szok, po którym odbudowa zajmie wiele lat. New Orleans gazeta prowadził zdjęcie na pierwszej stronie pokazuje się rozładunek ciężarówki LSU materiałów budowlanych na przedmieściach Nowego Orleanu, odsłaniając nieprawidłową operację. Dalsze dochodzenie doprowadziło do odkrycia, że prezydent LSU, Smith, sprzeniewierzył prawie milion dolarów z uniwersytetu, wykorzystując pieniądze na pokrycie swoich strat podczas spekulacji na rynku kontraktów terminowych na pszenicę w Chicago . Smith stanął przed sądem i został wysłany do pierwszego więzienia federalnego, a później do więzienia stanowego Luizjana w Angoli . Nadzorca terenów i budynków LSU, George Caldwell, był również zamieszany w skandal i spędził czas w Atlancie za unikanie płacenia podatków . W międzyczasie gubernator stanu , Richard Leche , złożył rezygnację, ale wkrótce został uznany za winnego kilku zarzutów federalnych i wysłany do Atlanty w celu odbycia kary .\nRada Nadzorcza spotkała się w specjalnej sesji na koniec czerwca 1939 i Middleton został skierowany do przejęcia zarządzania przedsiębiorstwem uczelni. Finanse szkoły były w stanie chaosu, a wydobycie się z bałaganu wymagałoby wysiłku i czasu. Dziekan Wydziału Prawa Paul M. Hebert został pełniącym obowiązki prezesa, a Middleton pełnił funkcję wiceprezesa i kontrolera . Middleton wybrał dwóch profesorów księgowości, dr. Daniela Bortha i dr Macka Hornbeaka, do współpracy z nim, a nowojorską firmę zatrudniono w celu ustalenia solidnych procedur biznesowych.\nPrzed ujawnieniem nielegalnych działań wydatki były rutynowo dokonywane za gotówkę, wszystkie fundusze uniwersyteckie i pieniądze z programu były wyrzucane na jedno konto, a obligacje uniwersyteckie były naruszane. Nowi przywódcy musieli ogłaszać się w gazetach w Luizjanie, aby dowiedzieć się, komu są winni pieniądze. Pierwszy rok radzenia sobie z sytuacją wymagał od 16 do 18 godzin pracy przez sześć dni w tygodniu, a potem przez cały 1941 r. Proces ten wymagał nadgodzin. Wykładowcy i pracownicy, przyzwyczajeni do dokonywania zakupów bez ofert, zamówień lub znajomość budżetu, trzeba było kształcić w zakresie przyjętych procedur biznesowych, na jakich działała reszta świata.\nPodczas gdy Middleton pomagał LSU odzyskać siły po tej traumatycznej męce, obserwował również wydarzenia w Europie. W lipcu 1940 r. Napisał list do generała George'a Marshalla z pytaniem, czy jego usługi są potrzebne armii, ponieważ Stany Zjednoczone przygotowywały się do wojny. Marshall odpowiedział, że chociaż armia chciałaby mieć Middletona z powrotem w mundurze, jedyne, co armia mogłaby zrobić, to umieścić go w jakiejś roli szkoleniowej, która nie wykorzystałaby efektywnie jego doświadczenia bojowego.\nMiddleton przebywał w LSU do 1942 r., Opisując swoje dni jako kontrolera LSU jako długie dni, których nie chciałby ponownie przeżywać, ale po pierwszym roku stwierdził, że zarówno praca, jak i związek z Hebertem, Borthiem i Hornbeakiem są satysfakcjonujące i satysfakcjonujące . Czuł, że w tym okresie od 1939 do 1941 roku był w stanie wnieść największy wkład w rozwój instytucji, która w przeszłości była dla niego bardzo dobra.\nTroy Middleton był na polowaniu na gołębie ze swoim synem, Troyem Jr. i przyjacielem w niedzielny poranek 7 grudnia 1941 r. Po udanym poranku trio postanowiło zrobić sobie przerwę na lunch, a potem wrócić i sprawdzić swoje limity. po południu. Kiedy dotarli do domu na obiad w południe, pani Middleton przywitała ich wiadomością o ataku na Pearl Harbor . To zakończyło polowanie na gołębie, a Troy Middleton zaczął robić plany. Następnego dnia zgłosił się do prezydenta LSU, ogłaszając swój zamiar zaoferowania swoich usług armii amerykańskiej, i wysłał telegram do Departamentu Wojny, w którym poinformował o gotowości do służby. W ciągu mniej więcej dnia otrzymał odpowiedź: do czynnej służby jako podpułkownik zgłosi się 20 stycznia 1942 r., Dając mu czas na uporządkowanie swoich spraw.\nPo powrocie do czynnej służby wojskowej Middleton został przydzielony do pułku szkoleniowego w Camp Wheeler w stanie Georgia, gdzie 1 lutego szybko awansował na pułkownika i nadzorował szkolenie bojowe tysięcy rekrutów. Po niecałych dwóch miesiącach dostał szybkiej serii zadań, w tym do : Camp Gordon , Gruzji i obozu Blanding , na Florydzie . Podczas pobytu w Blanding został wezwany do Departamentu Wojny w Waszyngtonie, gdzie otrzymał przydział, aby zostać oficerem sztabowym w Londynie , ale to szybko się zmieniło, gdy następnie został wezwany do War College i spotkał kolegę z klasy z Dowództwa i Sztabu Generalnego. Szkoła, generał brygady Mark Clark , który powiedział mu, że został przydzielony do czterdziestej piątej Dywizji Piechoty w Fort Devens w stanie Massachusetts .\nMiddleton (z prawej) ze swoim dowódcą 45. artylerii piechoty, generałem brygady Raymondem S. McLainem , Newport News, Wirginia, czerwiec 1943 r.\nPo powrocie na Florydę na początku czerwca 1942 roku, aby odebrać swoje rzeczy osobiste, Middleton otrzymał rozkazy dla Fort Devens, a także informację, że awansował na generała brygady. W połowie czerwca zgłosił się do 45 Dywizji , znanej jako „Thunderbirds”, dywizji Gwardii Narodowej Armii składającej się głównie z żołnierzy z Oklahomy , ale także z Kolorado , Arizony i Nowego Meksyku . Dowódca 45 dywizji , generał dywizji William S. Key , przewidywał zastąpienie go oficerem czynnej służby. Chociaż Middleton nie został o tym poinformowany, późnym latem 1942 r. Key został wymieniony, a Middleton otrzymał dowództwo nad dywizją, wraz z awansem na generała majora.\nLatem 45. Dywizja odbyła szkolenie w Cape Cod w stanie Massachusetts , po czym Middleton był dowódcą szkolenia zimowego w Pine Camp w Nowym Jorku . Tutaj temperatura spadła do 36 stopni poniżej zera (F), a śnieg wzniósł się w górę. Żołnierz z dywizji imieniem Bill Mauldin nakręcił kreskówkę przedstawiającą odpadki z kuchni zamarznięte w kolumnie, gdy schodziło do kosza na zewnątrz. Mauldin później zasłynął ze swoich kreskówek podczas II wojny światowej i zdobył dwie nagrody Pulitzera za swoją pracę. W lutym 1943 roku szkolenie przeniosło się z Pine Camp do Camp Pickett w Wirginii na szkolenie w górach , a następnie na wybrzeże Atlantyku, gdzie odbyło się szkolenie ze statku do brzegu między Norfolk w Wirginii i Solomons w stanie Maryland . Na początku kwietnia, kiedy dywizja znajdowała się w Camp Pickett, Middleton został wysłany do Afryki Północnej wraz z częścią swojego personelu, aby rozpocząć planowanie operacji wojskowej. Tutaj udał się do kwatery głównej dowódcy 7. Armii , generała porucznika George'a S. Pattona w Maroku i został tam prawie miesiąc. Patton miał dowodzić siódmą armią podczas lądowania na Sycylii latem, a 45. byłaby jedyną uzbrojoną dywizją pochodzącą ze Stanów Zjednoczonych. Z podziałem zaplanowanym do wypłynięcia z Norfolk w dniu 5 czerwca Middleton opuścił wcześniej, aby zakończyć planowanie do lądowania na brzegu wrogim, to raportowanie do czasu II Korpusu siedzibie dowództwem generała Omara Bradleya w Algierze , Algieria . W tej operacji Bradley podlegał Pattonowi pod ogólnym brytyjskim kierownictwem. Do czasu przybycia podział w Oran , Algieria , planowanie było kompletne, a jednostka była w stanie uruchomić jedną próbę w zachodniej Algierii przed wyruszeniem na Sycylii.\n45. dywizja znajdowała się pod dowództwem II Korpusu Omara Bradleya , który z kolei podlegał 7. Armii Pattona. Ogólne dowództwo inwazji sycylijskiej, zwanej Operacją Husky , sprawowało brytyjski generał Sir Harold Alexander , a siły brytyjskie zostały zorganizowane pod dowództwem ósmej armii brytyjskiej generała Bernarda Montgomery . 45. dywizja składała się z trzech pułków piechoty, 157 , 179 i 180 , oraz wielu innych elementów. Wraz z 45. Dywizją walczyły 1. Dywizja Piechoty , 3. Dywizja Piechoty i 505 Pułk Piechoty Spadochronowej (PIR) (z 3. batalionem 504 PIR i wieloma innymi jednostkami wsparcia), część 82. Dywizji Powietrznodesantowej .\nMapa lądowań aliantów na Sycylii 10 lipca 1943 r.\n45. opuścił Oran 4 lipca 1943 r., Nie zwracając uwagi na fakt, że był to Dzień Niepodległości . Sześciodniowa wyprawa na Sycylię z początku przebiegła gładko, a następnie okazała się dość trudna, a wśród żołnierzy dominowała choroba morska . Pogoda uspokoiła się, gdy kilka okrętów wojskowych spotkało się w pobliżu miasta Scoglitti , po zachodniej stronie południowego wybrzeża Sycylii. 10 lipca o godzinie 2 w nocy do desantu weszli żołnierze piechoty, a gdy statek zbliżył się do linii brzegowej, marynarka wojenna otworzyła się salwą przygotowawczego ognia. Podstawową misją 45. pułku było zdobycie dwóch lotnisk potrzebnych dla samolotów alianckich. Lotnisko Comiso , oddalone o około jedenaście mil od brzegu, zostało zdobyte w ciągu jednego dnia i następnego dnia było używane przez samoloty amerykańskie. Dywizja zajęła cztery dni, aby zdobyć lotnisko Biscari, około dwunastu mil w głąb lądu.\nKolejnym celem 45. była walka z siłami niemieckimi i włoskimi w drodze na północne wybrzeże Sycylii. Plan zakładał wykorzystanie autostrady 124, jednej z czterech głównych autostrad Sycylii. Ta autostrada, pierwotnie znajdująca się w sektorze amerykańskim, została przejęta przez Montgomery'ego, a Middleton nie otrzymał ani słowa o zmianie granic. W końcu od Aleksandra przyszła wiadomość, że granice zostały zmienione, co oznaczało, że kiedy 45 Dywizja dotarła do autostrady, zamarły w miejscu bez możliwości posunięcia się naprzód. Middleton, nie chcąc przesiedzieć do końca bitwy, przeniósł swoją dywizję z prawej strony II Korpusu w lewo, pokonując dziewięćdziesiąt mil z drogi przez tylne obszary innych amerykańskich dywizji, aby zająć pozycję do marszu na północ . 23 lipca pierwsze elementy 45 Dywizji dotarły do północnego wybrzeża wyspy przy stacji Cerda, pięć mil na wschód od Termini Imerese , a przejście z południowego wybrzeża na północne wybrzeże zajęło trzynaście dni. Następnie dywizja ruszyła na wschód wzdłuż wybrzeża, osiągając cel Santo Stefano w dniu 30 lipca. Tutaj zostali zaatakowani przez Niemców, ale walczyli, zmuszając niemiecką tylną straż do opuszczenia obszaru do następnego ranka. To był koniec aktywnych walk o 45 dywizję na Sycylii, gdzie dywizja poniosła 1156 ofiar, biorąc blisko 11 000 jeńców .\nTrzecia Dywizja Piechoty została przeniesiona w miejsce 45. Dywizji Piechoty, która otrzymała bilety na zbliżającą się inwazję na włoski kontynent. Wspominając wydarzenia na Sycylii w swojej biografii, Middleton zauważył napięcie w jego stosunkach z generałem Pattonem. Patton, który nigdy nie czuł się komfortowo, jako główny element czyjegoś humoru, uważał, że karykatury Mauldinów publikowane w gazecie dywizji były lekceważące i nieprzyjemne. Middleton konsekwentnie bronił Mauldina, ale został ustnie nakazany przez Patton, aby pozbyć się Mauldina i jego kreskówek. Kiedy Middleton powiedział Pattonowi, aby złożył zamówienie na piśmie, problem został usunięty. Wkrótce potem Patton miał dużo więcej powodów do zmartwień po tym, jak uderzył dwóch żołnierzy , których podejrzewał o symulowanie w szpitalach. Te incydenty przyniosły generałowi Pattonowi publiczne potępienie i utratę jego dowództwa.\nW sierpniu 1943 45 Dywizja zajęła trochę czasu na odpoczynek i planowanie. Siedem planów inwazji na Włochy zostało przedstawionych na stole, a trzy z nich przyjęto, z których Brytyjczycy mieli dwa ( Operacja Baytown i Operacja Slapstick ), a Amerykanie - o nazwie Operacja Lawina . 45th Division byłoby pod generał Ernest J. Dawley „s US VI Korpusu , w ramach US Army piąta dowodzona przez generała porucznika Marka W. Clarka . Plan wezwał do lądowania wojsk alianckich w okolicach Salerno , Włochy , około 200 mil na północ od Sycylii .\nMapa przyczółka Salerno pod koniec 11 września 1943 r.\nPierwsze lądowanie aliantów na plaży miało miejsce 9 września. Dwa pułki 45. Dywizji Piechoty Middleton, 157. i 179. piechoty , wylądowały następnego dnia. Drugi pułk dywizji, 180., wylądowałby w innym miejscu i został zatrzymany w rezerwie przez Clarka. Middleton był odpowiedzialny za dziesięć mil przyczółka między brytyjskim X Korpusem a 36. Dywizją Piechoty Stanów Zjednoczonych . Niemieckie pozycje obronne uderzały w aliantów, którzy w ciągu pierwszych kilku dni operacji zyskali niewielki wpływ. Generał porucznik Clark, dowódca 5. Armii, zawahał się i przesłał poufną notatkę wskazującą, że rozważa wycofanie żołnierzy z plaż. Middleton, mówiąc swoim sztabom, że nie wyjeżdżają, przekazał swoim żołnierzom wiadomość, że to dobry czas na zacięte walki. Rankiem 14 września jednostki z 45. stoczyły szczególnie zacięte boje w dużej fabryce tytoniu , składającej się z pięciu imponujących kamiennych budynków ułożonych w nieco kolisty wzór. Niemcy zostali tu okopani i początkowo odparli Amerykanów, ale przy pomocy niektórych dział morskich, Niemcy zostali ostatecznie odepchnięci. Clark odwiedził front później tego samego dnia i był przekonany, że jego armia zostanie.\nGenerał Dwight D. Eisenhower , obecnie Naczelny Dowódca Aliantów na Morzu Śródziemnym , odwiedził przyczółek 17 września, obserwując, że bitwa została wygrana. Następnego dnia Niemcy wycofali się z tego obszaru i 45 Dywizja była w stanie przedrzeć się do Venafro, zanim napotkała jakikolwiek opór. Dywizja znajdowała się po prawej stronie 5. Armii, pracując w środkowej części włoskiego buta, w sąsiedztwie brytyjskiej 8. Armii Montgomery'ego, odpowiedzialnej za wschodnią połowę buta. Do 24 września dywizja zajęła Oliveto i Quaglietta po ciężkich walkach, a do 3 października zajęła Benevento . Dywizję 21 października umieszczono w rezerwie korpusu, po prawie sześciu tygodniach nieprzerwanej akcji. Wokół Venafro nadal istniał niemiecki opór, a 2 listopada elementy 179. pułku piechoty zabezpieczały miasto. W ten sposób walki zostały przerwane, gdy alianccy planiści analizowali dalsze działania.\nWraz z przerwą w walkach i nadejściem jesiennych deszczy, w połączeniu z niekończącymi się wzgórzami i pogłębiającym się błotem, lewe kolano Middletona, które przez ponad rok było niewygodne, stawało się teraz bolesne. Wiele lat wcześniej, grając w piłkę nożną, zranił się w prawe kolano, ale nie było natychmiastowego wyjaśnienia bólu w lewej nodze. Lekarze przyjrzeli się jego nodze, ale nie znali odpowiedzi. Pod koniec listopada Middleton trafił do szpitala w Neapolu , pozostając długo do grudnia, bez odpowiedniej diagnozy. Potrafił się kuśtykać i wykonywał prace sztabowe, a następnie poleciał do siedziby generała Eisenhowera w Afryce Północnej . Przebywał tam do połowy stycznia, kiedy został wysłany do szpitala Walter Reed w Stanach Zjednoczonych. Kiedy Middleton przebywał w Walter Reed, generał Eisenhower poinformował generała George'a Marshalla , szefa sztabu armii USA , że potrzebuje Middletona z powrotem za ocean. Uznając trudności Middletona z kolanami, Eisenhower powiedział: - Nie obchodzą mnie jego kolana; chcę jego głowy i serca. I jeśli będziemy musieli, wezmę go do walki na noszach. Dowództwo 45. Dywizji objął generał dywizji William W. Eagles .\nDwaj generałowie wymyślili plan, a Middleton został wysłany do sześciu instalacji wojskowych w Tennessee , Kolorado i Waszyngtonie z krótkim postojem, aby odwiedzić swoją rodzinę w Baton Rouge. Middleton objął dowództwo nad VIII Korpusem w Anglii i został wysłany w różne miejsca, aby zmylić wroga co do zmiany personelu. Towarzyszył mu sierżant, który w życiu cywilnym był fizjoterapeutą i przez następny rok dwa razy dziennie masował kolana Middletona. Zapytany, jakiego personelu musi ze sobą zabrać, Middleton odpowiedział, że zatrzyma personel, który był już na miejscu, z wyjątkiem tego, że jako pomocnika chciałby swojego starego przyjaciela z LSU, Macka Hornbeaka, który służył z nim przez Sycylię i Włochy .\nInsygnia VIII Korpusu.\nUS VIII Korpusu przybył do Wielkiej Brytanii w grudniu 1943 roku i była dowodzona przez generała Emila F. Reinhardt , który Middleton znał od wielu lat. Chociaż był zdolnym dowódcą, jego brak doświadczenia bojowego spowodował, że został zastąpiony przez Middletona (choć Reinhardt później dowodził dywizją w europejskich walkach). Pierwszym przystankiem Middletona w Europie przed objęciem dowództwa w VIII Korpusie była narada z jego przyjacielem i dowódcą, Dwightem Eisenhowerem. Eisenhower zapytał Middletona o jego poglądy na temat uczynienia Pattona dowódcą armii. Middleton uważał, że to dobry pomysł, ponieważ Patton był tak zdolnym wojownikiem. Eisenhower zgodził się, ale był zaniepokojony skłonnością Pattona do zawstydzania armii rzeczami, które mówił prasie. Następnie Patton otrzymał dowództwo 3. Armii , której kwatera główna znajdowała się na północ od Londynu podczas przygotowań do inwazji na Normandię .\nSiedziba VIII Korpusu Middleton znajdowała się w mieście Kidderminster, około piętnastu mil od Birmingham i około 110 mil na północny zachód od Londynu . Aby oszukać Niemców, Middleton przeniósł swoją siedzibę o kolejne 75 mil na północ, niedaleko Liverpoolu . To sprawiło, że wydawało się, że korpus ruszy na wschód do kanału La Manche, aby wylądować w pobliżu Calais we Francji. Podstęp okazał się skuteczny, pozwalając Niemcom zgadywać i zmuszając ich do podzielenia swoich sił na wiele lokalizacji wzdłuż francuskiego wybrzeża, zamiast koncentrować swoje siły w jednym prawdopodobnym miejscu lądowania.\nVIII Korpus podlegał 3. Armii Pattona i szkolił się w Anglii od marca do końca maja 1944 r. Na dwa tygodnie przed inwazją korpus został wycofany z 3. Armii i umieszczony w 1. Armii Omara Bradleya . Pierwsza Armia była odpowiedzialna za lądowanie w Normandii w D-Day , a kiedy alianci zostali umieszczeni na lądzie, Middleton miał przeprowadzić swój VIII Korpus. Krótko przed inwazją Middleton zabrał swój korpus do Southampton, gdzie oczekiwali czasu na przekroczenie kanału.\nPółwysep Cotentin i operacja Cobra\nVIII Korpus siedział w Southampton od 6 czerwca do 11 czerwca 1944 r., Kiedy to zaczął przekraczać kanał La Manche. Korpus stracił tylko jeden ze swoich czołgów lądujących (LST) na rzecz miny podczas przeprawy, ale na niej znajdowała się około połowa załogi Middleton. Oprócz członków zatopionego LST, który miał dołączyć do korpusu dziesięć dni później, cały korpus wylądował 12 czerwca w pobliżu Carentan , gdzie VII Korpus Joe Collinsa oczyścił plażę w D-Day. W tym momencie dywizje VIII Korpusu obejmowały 82 Dywizję Powietrznodesantową , 101 Dywizję Powietrznodesantową , 79 Dywizję Piechoty i 90 Dywizję Piechoty . 82 Dywizja, dowodzona przez generała dywizji Matthew Bunkera Ridgwaya , spisała się znakomicie, ale wkrótce opuściła korpus, a gdy już znajdzie się w Bretanii, korpus będzie miał zupełnie inny zestaw dywizji.\nBocage krajobraz na półwyspie Cotentin utrudniały postęp alianckich.\nPo tym, jak VII Korpus zajął portowe miasto Cherbourg , VIII Korpus ruszył na południe przeciwko siłom niemieckim na środku Półwyspu Cotentin . Niemcy zajęli wzniesienie , a walkę dodatkowo komplikowała okolica bocage - szereg pól i pastwisk tworzących kratownicę, z których każda była oddzielona ścianami ziemi o wysokości do sześciu stóp, na których spoczywały gęste krzewy i drzewa. Niemieccy obrońcy mieli wszelką przewagę nad Amerykanami, których czołgi przechyliły się i odsłoniły cienki pancerz dolny, gdy próbowali przekroczyć bariery. Do połowy lipca opracowano przydatne w terenie urządzenia, aby wyposażyć czołgi w penetrację żywopłotów i przywrócenie mobilności na polu bitwy. Takie specjalnie wyposażone czołgi nazywano Rhino Tank .\nPo wydostaniu się z bocage, VIII Korpus był w stanie przetoczyć pięćdziesiąt mil w siedem dni, ale on, wraz z resztą 1. Armii Bradleya, pozostał zamknięty na Półwyspie Cotentin. Następną fazą walki, nazwaną kryptonimem Operacja Cobra, było wyrwanie się z półwyspu, a gdy to się stanie, do walki dołączyła 3. Armia Pattona . Operacja rozpoczęła się 24 lipca 1944 r., Kiedy amerykańscy dowódcy sił powietrznych zostali poproszeni o położenie dywanu bomb na Niemców, aby zmiękczyć je dla nacierających sił lądowych. Zła pogoda uniemożliwiła operację pierwszego dnia, ale następnego dnia przeprowadzono ponad tysiąc bombardowań. Generał porucznik Lesley McNair , szef Armii Lądowej , przybył do kwatery głównej Middleton, aby być świadkiem bombardowania. Middleton ostrzegł go, aby pozostał w kwaterze głównej korpusu, ale McNair oddalił się na tyle daleko, że on i inni członkowie jego grupy zostali zabici, gdy zostali złapani przez patyk bomb alianckich . Ponad 600 żołnierzy amerykańskich zostało zabitych lub rannych w tym przyjaznym incydencie pożarowym, gdy bomby spadły poniżej zamierzonego celu.\nPomimo nieszczęścia bombardowanie skutecznie zmniejszyło opór Niemców i przez kilka następnych dni VIII Korpus był w stanie ruszyć na południe wzdłuż wybrzeża. 30 lipca zajęli miasto Avranches , bramę do Bretanii i południowej Normandii. Będąc dowódcą Avranches, VIII Korpus zabezpieczył mosty w Pontaubault , a czyniąc to, przedarł się z Półwyspu Cotentin do Bretanii . Spowodowało to planowaną zmianę dowództwa iw południe 1 sierpnia 1944 r. Omar Bradley przeniósł się na dowództwo 12.Grupy Armii , Courtney Hodges przejęła 1. Armię, a 3. Armia Pattona została aktywowana do grupy wraz z 1. Armią z Middleton's. VIII Korpus podlega teraz generałowi Pattonowi.\nPo ucieczce Middleton znalazł się w doktrynalnie niewygodnej sytuacji, ponieważ sojusznicy byli teraz w stanie ścigać Niemców. Ostrożny i metodyczny Middleton dowodził dwoma dywizjami piechoty i dwoma dywizjami pancernymi w swoim korpusie, a niecierpliwy i zuchwały Patton nie mógł zrozumieć, dlaczego Middleton nie przesuwa szybko swojej zbroi w pogoni. Na początku sierpnia Patton napisał w swoim dzienniku: „Nie mogę zrozumieć, dlaczego Middleton był taki apatyczny lub głupi. Nie wiem, co się z nim stało”. Pomimo swojego bogatego doświadczenia na polu bitwy i lat nauki wojskowej, Middleton miał jedynie ograniczone doświadczenie w prowadzeniu operacji pościgowych i był nimi nieco przytłoczony. Ostatecznie pozwolił swoim dywizjom pancernym na pewną autonomię w ich działaniach, wykorzystując swoją piechotę do czyszczenia obszarów oporu w drodze do Brześcia. Jego oszacowania siły wroga okazały się znacznie dokładniejsze niż te dostarczone mu przez Pattona, a Patton ostatecznie uznał wartość Middletona jako dowódcy korpusu, przedstawiając mu Medal za Wybitną Służbę w ciągu siedmiu tygodni od nazwania go „głupim” w swoim dzienniku .\nPo ucieczce z Półwyspu Cotentin, VIII Korpus podążył wzdłuż wybrzeża Bretanii na zachód, kierując się do Brestu , portu przylotu i wyjścia Middleton z Europy podczas I wojny światowej . Gdy korpus mijał St. Malo , Middleton skierował swoją 83. Dywizję na miasto, w wyniku czego po długiej bitwie schwytano 14 000 Niemców. Patton zarządził już, że 6. Dywizja Pancerna korpusu pod dowództwem generała Boba Growa przeszła do Brestu, podczas gdy Middleton nadal sprzątał w St. Malo, które upadło 17 sierpnia. Grow przybył poza Brześć 7 sierpnia i napotkał tam silny opór. Miasto, w którym znajdują się ważne niemieckie łodzie podwodne i rozległy park maszynowy, było bronione przez trzy elitarne niemieckie dywizje i kilka potężnych dział 90-milimetrowych, które były w stanie zniszczyć większość opancerzenia 6. Dywizji Pancernej. Oblężenie Brześcia wymagało piechoty, a gdy przybyła 2. Dywizja Piechoty pod dowództwem generała majora Waltera M. Robertsona , dywizja pancerna została zwolniona z powrotem do Pattona do innych operacji. Do VIII Korpusu dołączyła również 8. dywizja dowodzona przez generała dywizji Donalda A. Stroha i 29. dywizja , jednostka Gwardii Narodowej z Wirginii, dowodzona przez generała dywizji Charlesa H. Gerhardta . Middleton miał również grupę kawalerii i dwa bataliony komandosów dowodzone przez pułkownika Earla Ruddera, który później został rektorem Texas A&M University .\nBrześć we wrześniu 1944 r.\nMiasto było dobrze zorganizowane pod względem obrony, a podczas bitwy o Brześć Middleton oddziały zajmowały się metodycznie. Obrona miasta była pod dowództwem niemieckiego generała leutnant Hermann Ramcke, z którym Middleton prowadził dialog podczas oblężenia. Ramcke wysłał Middletonowi mapę pokazującą, gdzie w mieście przetrzymywanych jest kilkuset amerykańskich więźniów , ale także podstępnie umieścił na mapie kilka czerwonych krzyżyków, na których alianci wiedzieli, że znajdują się dobre cele bombardowania, takie jak magazyny amunicji. Middleton odpisał Ramcke, prosząc go, aby usunął niektóre fałszywe czerwone krzyże, w przeciwnym razie niektóre warunki Konwencji Genewskiej mogą zostać zignorowane. Middleton przypomniał również Ramcke o lepszej artylerii i sile powietrznej aliantów.\nBitwa o Brześć była intensywna i bardzo destrukcyjna. Po dwóch tygodniach ciągłych ataków w dzień i w nocy jednostki Middletona zmusiły Niemców do zajęcia coraz ciaśniejszych pozycji. 12 września Middleton wysłał list do Ramcke, oferując mu możliwość powstrzymania rozlewu krwi i poddania miasta w ludzki i rozsądny sposób, z warunkami kapitulacji określonymi w liście. Zwięzła odpowiedź Ramckego brzmiała po prostu: „Muszę odrzucić twoją propozycję”. Niezadowolony z odpowiedzi, Middleton polecił swoim żołnierzom „przystąpić do walki z nową energią… rozebrać ich na części - i zakończyć zadanie”. Tydzień później, 19 września, Niemcy poddali się Middletonowi, który wraz z większością swojego personelu miał 99 nieprzerwanych dni walki. Podczas formalnej ceremonii Middleton zwrócił miasto burmistrzowi, a generał Patton przybył, aby przypiąć kępę liści dębu za wybitną służbę na Middleton za wybitne zachowanie podczas kampanii w Bretanii, która doprowadziła do zdobycia Brześcia.\nAmerykanie schwytali ponad 36 000 Niemców i ewakuowali 2 000 rannych, znacznie przekraczając szacunki 10 000 Niemców podane Middletonowi przez Pattona przed operacją. Ramcke został schwytany przez wojska 8. Dywizji i poprosił zastępcę dowódcy dywizji o poświadczenia. Amerykański generał wskazał na karabiny M-1 noszone przez jego żołnierzy i powiedział Ramcke'owi, że to są jego referencje. Ramcke pojawił się podczas swojej formalnej kapitulacji, gładko ogolony iz zadbanym seterem irlandzkim . Mając wielu reporterów i fotografów dokumentujących tę okazję, Ramcke skomentował po angielsku, że czuje się jak gwiazda filmowa. Wkrótce został wysłany do obozu jenieckiego w Clinton w stanie Mississippi , nie dalej niż 50 mil od miejsca, w którym urodził się i wychował Middleton. Po wojnie przebywał w obozie jenieckim w Anglii, a następnie został wysłany do Francji, gdzie został osądzony i uznany za winnego zbrodni wojennych na francuskiej ludności cywilnej podczas walk w Brześciu. Ramcke kontynuował korespondencję z Middletonem przez 15 lat po wojnie.\nPrzenieś się do Ardenów\nDwight D.Eisenhower i Middleton naradzający się w Belgii, 1944.\nMając zachodnią Francję w rękach aliantów, pod koniec września Middleton odbył spokojną podróż na wschód przez Francję do Ardenów , zatrzymując się po drodze, aby odwiedzić pola bitew, na których służył z wyróżnieniem w 1918 roku podczas Wielkiej Wojny . Niemcy znajdowali się teraz za linią biegnącą na zachód od Metz we Francji, przez Luksemburg i na wschód od belgijskich miast Bastogne , Liege i Antwerpii . Alianci prześcignęli swoje linie zaopatrzenia i musieli spowolnić swój postęp, aby uzupełnić dostawy.\nVIII Korpus Middletona otrzymał 50 milowy front, którego połowa należała do 2. Dywizji, a druga połowa do 8. Dywizji. Front rozciągał się od Losheim , na granicy niemiecko-belgijskiej, do środkowego Luksemburga. 11 października 83 Dywizja została przywrócona pod kontrolę VIII Korpusu, a dalsze 38 mil frontu w Luksemburgu zostało dodane do odpowiedzialności korpusu. Nowa 9. Dywizja Pancerna została dodana do składu 20 października, ale Middleton umieścił ją w rezerwie korpusu. W październiku i do listopada dywizje te przeprowadzały manewry oszukańcze, aby zmylić Niemców, a także dokładnie zaznajomiły się z terenem, aby móc wchłonąć ciężki cios wroga w przypadku ataku. Jednak od połowy listopada do początku grudnia trzy dobrze przygotowane dywizje piechoty zostały zastąpione przez dwie dywizje zmęczone walką i jedną dywizję zieloną. Zarówno 28. Dywizja Piechoty, jak i 4. Dywizja Piechoty , stara dywizja Middleton z I wojny światowej, poniosły ciężkie straty w lesie Huertgen i miały mniej niż 75% normalnej siły. 106-ci Dywizja Piechoty została dopiero wchodzących na linię bez doświadczenia bojowego. Middleton miał teraz w swoim korpusie około 68 000 oficerów i ludzi, wielu zmęczonych i wielu niewtajemniczonych, na 88-milowym froncie naprzeciw około 200 000 niemieckich weteranów, którzy zręcznie ustawiali się pod osłoną ciemności.\nUderzając o 5:30 w sobotę 16 grudnia Niemcy osiągnęli niemal całkowite zdziwienie przebijając się przez linie alianckie, rozpoczynając tak zwaną bitwę o wybrzuszenie . Niemcy rozpoczęli swój wielki atak w 1940 r. Przez ten sam region, dowodząc wówczas Generalfeldmarschall Gerd von Rundstedt, który ponownie uczestniczył w tej kampanii. Jego celem było oddzielenie sił amerykańskich od sił brytyjskich i kanadyjskich oraz zajęcie ważnego miasta portowego Antwerpii. Późnym popołudniem Niemcy mieli 14 dywizji operujących w Ardenach, ale liczba ta wzrosłaby do około 25 dywizji z 600 czołgami i 1000 samolotów. 106. Dywizja, znajdująca się na najbardziej narażonych pozycjach wzdłuż linii korpusu, oraz 28. Dywizja przyjęły na siebie ciężar ataku. Middleton, z siedzibą w Bastogne, został obudzony przez strażnika i mógł usłyszeć stamtąd broń. Przez cały dzień 106. Dywizja była w stanie utrzymać swoją pozycję, ale w nocy napłynęły dodatkowe jednostki niemieckie. Znaczna część 106. był po niemieckiej stronie rzeki Our, na obszarze znanym jako Schnee Eifel . Dowódca dywizji, generał dywizji Alan Jones, zwany Middleton, zaniepokojony swoimi dwoma pułkami na wschód od rzeki. Rozmowa została przerwana przez inny telefon, a następnie wznowiona. Pod koniec rozmowy Middleton powiedział adiutantowi, że wyraził zgodę na wycofanie dwóch pułków na zachodnią stronę rzeki. Jones, z drugiej strony, był przekonany, że Middleton nakazał tym jednostkom pozostać, a ponadto był o tym przekonany na podstawie pisemnego rozkazu z wcześniejszego dnia, ale właśnie otrzymał. W wyniku nieporozumienia wycofanie się nie nastąpiło, a oba pułki zostały ostatecznie otoczone, a większość ludzi schwytanych 17 grudnia. Podczas gdy dwa pułki 28. Dywizji przetrwały atak Niemców w stanie nienaruszonym, 110 Pułk Piechoty dowodzony przez pułkownika Hurleya Fullera znalazł się bezpośrednio na drodze masowego natarcia. 17 grudnia Fuller kontratakował, ale jego samotny pułk stawił czoła trzem niemieckim dywizjom, a kiedy zaatakowano stanowisko dowodzenia Fullera, udaremniono jego ucieczkę i dostał się do niewoli. Następnie Middleton usłyszał od niego w kwietniu, kiedy został zwolniony. Choć 110 pułk został rozbity, uparty opór stawiany przez nich i inne jednostki VIII Korpusu znacznie spowolnił niemiecki harmonogram.\nMiddleton w Ardenach, 1944.\nMiasto Bastogne w Belgii było węzłem kilku głównych dróg i stało się głównym celem Niemców, uważając, że jego zdobycie było konieczne dla ich marszu. Middleton pozostawał w ciągłym kontakcie z Bradleyem w kwaterze głównej 12. Grupy Armii w Luksemburgu i utrzymywał, że chociaż Bastogne może wkrótce zostać otoczone, powinno zostać zatrzymane. Kiedy Niemcy zbliżali się do Bastogne, zarówno Bradley, jak i dowódca 1. Armii Hodges rozpoznali zagrożenie dla Middleton i kazali mu przenieść swoją kwaterę główną. Miał opuścić Bastogne 18 grudnia, ale spędził tam kolejną noc, aby móc odprawić swoje siły ratownicze, 101 Dywizję Powietrznodesantową . Nie tylko pełniący obowiązki dowódcy tej dywizji, generał brygady Anthony McAuliffe , pojawił się przed terminem, ale również pułkownik William Roberts z dowództwa bojowego 10. Dywizji Pancernej R (CCR) wysłany przez Pattona. Kolejnym mile widzianym gościem, który przybył później tego wieczoru, był generał dywizji Matthew Ridgway , dowódca XVIII Korpusu Powietrznodesantowego , w drodze do swojej kwatery głównej, ale Middleton doradził, aby został w Bastogne na noc, aby uniknąć schwytania przez Niemców. Podczas gdy Middleton i jego goście spali, elementy 101 Dywizji Powietrznodesantowej wlewały się do Bastogne przez całą noc i następnego dnia.\nPo długiej naradzie z McAuliffe'em poprzedniego wieczoru, Middleton opuścił Bastogne po pełnym świetle dnia 19 grudnia i założył siedzibę w budynku szkoły w Neufchâteau , 17 mil na południowy zachód. Przez kilka następnych dni Bastogne było bronione przez 101 Dywizję wraz z elementami CCR i niektórymi środkami artyleryjskimi korpusu, które Middleton był w stanie dostarczyć. McAuliffe miał jednostki rozproszone w miastach otaczających Bastogne, które poniosły ciężar ataków Dywizji Pancernej i Drugiej Dywizji Pancernej . W pewnym momencie, 19 grudnia, niektóre jednostki McAuliffe'a chciały wycofać się, a McAuliffe zgodził się, dzwoniąc do Middletona po jego zgodę. Odpowiedź Middletona brzmiała: „Nie możemy zatrzymać Bastogne, jeśli będziemy się cofać” i rozkazano jednostkom pozostać.\n20 grudnia VIII Korpus został przeniesiony z 1. Armii Hodgesa z powrotem do 3. Armii Pattona. Bastogne było otoczone przez Niemców i bez odpowiedniej pogody do zrzutów zapasy się kończyły. Do 22 grudnia Niemcy poczuli, że ich pozycja wokół Bastogne jest na tyle silna, że wysłali emisariusza z notatką radzącą Amerykanom, aby poddali się, w przeciwnym razie zostaną zaatakowani po południu. Słynna odpowiedź McAuliffe'a: „Orzechy!” został odesłany do niemieckiego dowódcy. Niemcy wznowili atak tego popołudnia, ale został on stłumiony przez świeżo padający śnieg i twardą reakcję Amerykanów. Następnego ranka, 23 grudnia, był ósmym dniem walk i pierwszym dniem, w którym słońce wyszło zza gęstej mgły i chmur od początku bitwy. Dziewiąte Air Force był w stanie wysłać 240 samolotów nad Bastogne, że dzień, każdy spada o 1200 funtów krytycznie potrzebnych materiałów, w tym pocisków artyleryjskich, które zostały dostarczone w godzinach porannych i stosowanych przeciwko Niemcom samo popołudnie. W ciągu następnych trzech dni ofensywy Niemców odpierały reakcje Amerykanów. Późnym popołudniem 26 grudnia pierwsze elementy długo oczekiwanej 4. Dywizji Pancernej przybyły do Bastogne, przerywając oblężenie miasta. Hitler zażądał zajęcia Bastogne, ale nawet z dziewięcioma dywizjami w walce Niemcy nie byli w stanie się do niego włamać. Po przerwaniu oblężenia i nadejściu dodatkowych elementów 4. Dywizji Pancernej Middleton zastrzegł, że priorytetem jest zdobycie 964 rannych żołnierzy opuściło Bastogne i trafiło do okolicznych szpitali. Pomimo niewielkiego otwarcia na miasto, już 27 grudnia stało się jasne, że Niemcy rzucają swój główny wysiłek przeciwko Bastogne.\nW odpowiedzi na ten odnowiony niemiecki atak na Bastogne, Eisenhower wypuścił 28 grudnia dwie nowe dywizje, 87. piechoty i 11. pancerną . Jednostki te dołączyły do 101 Dywizji Powietrznodesantowej w składzie korpusu w samą porę na nową ofensywę 30 grudnia, aby zmniejszyć wybrzuszenie utworzone na linii sojuszniczej. Amerykanie rozpoczęli atak o 7:30 tego ranka, co było przypadkiem dokładnie o tej godzinie, o której Niemcy pod dowództwem generała der Panzertruppena (odpowiednik generała porucznika) Hasso von Manteuffela zaplanowali własny atak. 11. Dywizja Pancerna miała trudności z osiągnięciem swoich celów (z powodów niezwiązanych z siłą Niemców), ale 87. Dywizja dobrze walczyła w śniegu, deszczu ze śniegiem i pogłębiającym się mrozie. 3 stycznia nowa 17. Dywizja Powietrznodesantowa odciążyła 11. Dywizję Pancerną, a korpus rozciągał się wzdłuż prymitywnej 15-milowej linii na zachód od Bastogne, a 101. Dywizja nadal utrzymywała miasto. Przez następne dwa tygodnie korpus nieustannie przemieszczał się na północ w ciężkich, czasem wręcz desperackich walkach, a 16 stycznia spotkał jednostki z 1. Armii pchające na południe pod Houffalize . W ciągu następnych dwunastu dni połączone siły odepchnęły Niemców na wschód przez rzekę Our, przywracając linię aliantów na jej pierwotną pozycję przed rozpoczęciem bitwy 16 grudnia, eliminując wybrzuszenie utworzone na linii aliantów 16 grudnia.\nPrzebij się przez Niemcy i zwyciężysz\nLorelei , w pobliżu Middleton gdzie prowadził swoje wojska na Renie\nPo przywróceniu frontu do poprzedniej granicy, Bradley wezwał dowódców armii i korpusu do swojej kwatery głównej. Chciał, aby 1. Armia Hodgesa posunęła się do Renu, podczas gdy 3. Armia Pattona pozostanie na miejscu, dopóki 1. Armia nie dotrze do rzeki. Patton był bardzo niechętny do utrzymania się w miejscu i kwestionował celowość tego. Bradley wyjaśnił, że cała dostępna amunicja i posiłki trafią do 1. Armii, ponieważ dwie armie nie mogą być dostarczane jednocześnie. Patton niechętnie przyjął wyjaśnienie Bradleya, ale po tym spotkaniu zwołał swoich trzech dowódców korpusu, Mantona Eddy'ego z XII Korpusu, Waltona H. Walkera z XX Korpusu i Middletona. Zapytał Eddy'ego, czy mógłby zwolnić i schwytać Trier , Walkera, czy mógłby zrobić to samo z Bitburgiem i Middletonem, gdyby mógł zabrać Gerolsteina . Wszyscy trzej dowódcy zgodzili się na to iw ciągu kilku dni wszyscy trzej osiągnęli swoje cele. Middleton został następnie poproszony przez Pattona, aby zabrał swój korpus aż do Koblencji nad Renem, co zrobił, a VIII Korpus dotarł do rzeki, zanim przybyły jakiekolwiek jednostki 1. Armii.\nGdy VIII Korpus znalazł się w Koblencji, Patton zabrał większość swoich dywizji do operacji z XII Korpusem dalej w górę rzeki w Moguncji , pozostawiając Middleton z niektórymi jednostkami korpusu (głównie artylerią) i jedną dywizją, 87. piechoty . Middleton zapytał Pattona, czy mógłby zabrać Koblenz z 87. Dywizją, wywołując śmiech dowódcy armii. Middleton naciskał na niego, aby pozwolił mu spróbować i za zgodą dowódcy był w stanie zająć miasto, które miało tylko około 500 obrońców. Większość pozostałych żołnierzy niemieckich znajdowała się po drugiej stronie Renu, nie chcąc dać się uwięzić między Renem a Mozelą .\nGenerałowie Patton, Bradley i Middleton w nazistowskim obozie koncentracyjnym , 1945\nPo zdobyciu Koblencji w połowie marca 1945 r. VIII Korpus został przydzielony do 25-milowego frontu od Koblencji w górę rzeki (na południowy wschód) do Boppardu i słynnego Lorelei . Patton następnie dał Middletonowi 89. i 76. Division za przeprawę przez rzekę. Middleton zdecydował się przekroczyć rzekę w pobliżu Lorelei, gdzie rzeka była wąska, szybka i otoczona stromym terenem, co wywołało kolejny śmiech Pattona. Middleton wiedział, że tam opór Niemców będzie niewielki, i był w stanie pokonać całą 89. pułk w ciągu jednej nocy za pomocą nadmuchiwanych tratw, a następnie wcześnie rano postawił na miejscu most pontonowy. 87 Dywizja początkowo próbowała przekroczyć Koblencję, ale napotkała tam zbyt duży opór, zmuszając ich do przejścia dalej w górę rzeki, bliżej Boppard, gdzie ich przejście przebiegło gładko. W ciągu dwóch dni Middleton miał wszystkie trzy dywizje za Renem.\nPod koniec marca VIII Korpus posunął się na wschód przez Eisenach, a następnie przez rzekę Fulda . Tutaj niektórzy piechurzy Middletona natknęli się na obóz koncentracyjny w Ohrdruf , odkrywając obrzydliwe dowody tego, co się tam wydarzyło. Middleton zadzwonił do Pattona, aby się przyjrzał, a Patton dołączyli Bradley i Eisenhower. W swoim dzienniku Patton opisał to miejsce jako „jeden z najbardziej przerażających widoków, jakie kiedykolwiek widziałem”. Był to pierwszy nazistowski obóz koncentracyjny odkryty przez armię Stanów Zjednoczonych, a Eisenhower wysłał telegram do Marshalla, aby wezwał delegację z kongresu, aby był świadkiem i poinformował o tym, co się tam wydarzyło. Middleton zaprosił później urzędników z miasta, aby zobaczyć, co się pośród nich dzieje. Podczas gdy każdy z nich zaprzeczał, że wie, co się dzieje, burmistrz i jego żona popełnili samobójstwo.\nVIII Korpus kontynuował natarcie na wschód aż do kwietnia i otrzymał rozkaz zatrzymania się między Chemnitz a granicą czechosłowacką , gdzie miałby nawiązać kontakt z Rosjanami. Bezpośrednim problemem było postępowanie z jeńcami wojennymi. Amerykanie byli prawie przytłoczeni liczbą Niemców, którzy chcieli się im poddać, i pomimo rozkazów, by nie brać więcej jeńców, tysiące Niemców przefiltrowało nocą przez linie VIII Korpusu, desperacko próbując uniknąć schwytania przez Rosjan. W ostatnim tygodniu kwietnia rosyjska jednostka kawalerii nawiązała kontakt z Middletonem. Podczas gdy przywódcy zarówno Amerykanów, jak i Rosjan wymieniali zaproszenia na lunch, Rosjanie byli niezwykle niechętni przepuszczaniu Amerykanów przez linię rosyjską, a ich amerykańscy goście na lunch zostali zabrani bardzo okrężną drogą na terytorium okupowane przez Rosję.\n„Drogi Generale Middleton, Ponownie potrzeby wojny oddzieliły VIII Korpus od Trzeciej Armii. Wszyscy jesteśmy najbardziej żałośni. Nikt z nas nigdy nie zapomni surowego męstwa, z jakim ty i twój korpus walczyliście o każdą stopę w czasie walk von Rundstedta Twoja decyzja o zatrzymaniu BASTOGNE była genialnym pomysłem. Następnie nieustanny postęp VIII Korpusu w kierunku rzeki KYLL, a stamtąd do RHINE w jej najtrudniejszym sektorze, co skutkuje zwycięskim i szybkim posunięciem do rzeki MULDE. wydarzenia, które będą żyły w historii i przyśpieszyły tętno każdego żołnierza. Przyjmijcie proszę za siebie i przekażcie oficerom i żołnierzom waszego dowództwa moje szczere podziękowania i podziw za osiągnięte wybitne sukcesy. Niech całe szczęście was spotka. Bardzo szczerze, ”\nGS Patton Jr., por. Generał armii amerykańskiej, dowódca\n25 kwietnia 1945 roku Patton napisał zalecenie, powołując się na „wybitne umiejętności taktyczne i determinację” Middletona, jego „wspaniały opór przeciwko ... atakowi Von Rundstadta” oraz jego „niestrudzoną energię i niezachwianą agresywność”. Gdy wojna w Europie dobiegła końca, o rozmieszczeniu poszczególnych jednostek decydowało wyższe dowództwo. Niektórzy pozostaliby jako siły okupacyjne w Europie, niektórzy wróciliby do Stanów Zjednoczonych, a niektórzy zostaliby wysłani na Pacyfik, aby walczyć z Japończykami. Niemcy formalnie skapitulowali w sektorze amerykańskim 7 maja 1945 r., A dwa dni później Patton wydał rozkaz generalny nr 98, w którym dziękował byłym i obecnym żołnierzom 3. Armii za ich osiągnięcia. 13 maja Middleton napisał list do Bradleya z prośbą o zwolnienie z czynnej służby, gdy jego służby bojowe nie będą już potrzebne. Poprosił o powrót do LSU przed 1 sierpnia 1945 r., Ale także pochwalił Bradleya i innych, pisząc: „Tacy ludzie jak ty, Ike, Joe Collins, Courtney Hodges i inni osiągnęli tak wiele w tej wojnie, są dostępni do prowadzenia przyszłości naszej armii, nie możemy nie czuć, że przyszłość jest w dobrych rękach. "\nMiddleton był jedynym dowódcą, jakiego VIII Korpus kiedykolwiek miał w walce. Od wyjazdu w styczniu 1942 r. Przebywał poza domem przez ponad 1200 dni i spędził 480 dni w walce, czyli więcej niż jakikolwiek inny amerykański oficer podczas II wojny światowej. Pod koniec maja 1945 r. Grupy oficerów generalnych, innych oficerów i szeregowców zostały wysłane do kilku dużych miast w całych Stanach Zjednoczonych, aby wziąć udział w paradach. Middleton był częścią grupy kierowanej przez Courtney Hodges, która udała się do Atlanty , gdzie on i jego syn ponownie spotkali się z żoną i córką (jego syn, porucznik Troy Middleton Jr. był z nim w Europie) i gdzie zostali zaproszeni na przyjęcie w posiadaniu burmistrza. Z Atlanty rodzina poleciała do Baton Rouge, gdzie Middleton wziął 15 dni urlopu, po czym udał się do Waszyngtonu na spotkanie z generałem Marshallem. Marshall powiedział Middletonowi, że może albo wrócić do Niemiec, aby być ze swoim korpusem, albo poczekać w domu, aż jednostka wróci do stanów, przy czym Middleton zdecydował się na to drugie. Marshall powiedział również Middletonowi, że VIII Korpus jest sprzedawany w Japonii. Kiedy bomba atomowa została zrzucona na Hiroszimę , Middleton wrócił do Waszyngtonu i tym razem Marshall powiedział mu, że wątpi, by jakiekolwiek jednostki zostały wysłane na Pacyfik. Zapytany, czy chce pozostać w armii, Middleton odpowiedział, że przeszedł na emeryturę w 1937 roku i zamierzał wrócić do stanu emerytalnego, gdy nie będzie już potrzebny jako dowódca bojowy.\nWróć na Louisiana State University\nPod koniec sierpnia 1945 r. Middleton wrócił na Louisiana State University (LSU) i złożył raport prezydentowi Hatcherowi, prosząc o jego dawną pracę jako kontrolera. Będąc jeszcze w Europie w maju, był bardzo zajęty sprowadzaniem żołnierzy do Stanów. Teraz w LSU był na drugim końcu rurociągu, przygotowując wszystko dla tysięcy żołnierzy, którzy mieli wrócić do szkoły. Zapisy wzrosły w 1945 r., Ale w 1946 r. Wybrzuszenie nowych uczniów stało się lawiną. Jednym z priorytetów Middleton było znalezienie mieszkania dla wszystkich nowych studentów, z których wielu było żonatych. Dzięki wnikliwej wiedzy na temat zamówień wojskowych był w stanie znaleźć różne rodzaje nadwyżek lokali mieszkalnych, których wojsko już nie potrzebowało, i był w stanie zapewnić zarówno studentom, jak i wykładowcom odpowiednie mieszkania po bardzo niewielkim koszcie. Nie wierzył, że czarni i biali powinni grać w tych samych atletycznych drużynach i napisał w tej sprawie list z dnia 27 października 1961 r. Do kanclerza Uniwersytetu Teksańskiego.\nWojskowe role doradcze\nSzef sztabu armii J. Lawton Collins poprosił Middleton o zbadanie naruszeń kodeksu honorowego w West Point .\nChociaż Middleton przeszedł na emeryturę, wkrótce został powołany do pełnienia różnych funkcji doradczych. W kwietniu 1946 r. Został powołany do Zarządu Doolittle , powołanego do badania relacji między oficerami a żołnierzami, a na jego czele stał były generał Korpusu Powietrznego James H. Doolittle . Zarząd przedstawił szereg rekomendacji, z których jednym z ważniejszych było umożliwienie podoficerom zakładania własnych klubów, rekomendacja poparta przez Billa Mauldina . Trzy lata później Middleton został poproszony o zasiadanie w Panelu Edukacji Wojskowej Rady Akademii Służb, aby przyjrzeć się programom Akademii Wojskowej i Marynarki Wojennej, a także proponowanej Akademii Sił Powietrznych. Pracując przez dziewięć miesięcy nad zaleceniami, Middleton podkreślił bardziej liberalną edukację dla akademii i większość z tego, co zalecał, została zaakceptowana.\nMiddleton był również proszony o okazjonalne przemawianie do grup wojskowych, na przykład podczas zlecania ćwiczeń w Fort Benning w 1951 roku. Dopiero w 1958 roku został wezwany przez Akademię Wojskową Stanów Zjednoczonych do przyjścia i przeglądu programu nauczania oferowanego kadetom, a następnie został ponownie wezwany w 1959 roku do wykonywania podobnych prac.\nWiosną 1951 r. Middleton otrzymał telefon od generała J. Lawtona Collinsa , który był obecnie szefem sztabu armii, z prośbą o przyjęcie przez Middletona przydziału w imieniu armii. Middleton był zmuszony powiedzieć tak. W Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych w West Point pojawiły się zarzuty o hurtowe naruszenia kodeksu honorowego, a Middleton miał zasiadać w komisji nadzorującej postępowanie i wydawać zalecenia. Choć osobiście bolesne dla Middletona, zaleceniem komitetu było zwolnienie 82 kadetów za oszukiwanie, w tym większość członków drużyny piłkarskiej. Nagłówek w nowoorleańskiej gazecie ironicznie podsumował to wydarzenie jako „Armia piłkarska surowo ukarana za nielegalne podania”. Chociaż było to drastyczne przedsięwzięcie, komisja zaleciła również, aby te same testy nie były przeprowadzane w różnych grupach w różne dni, ponieważ praktyka ta stwarzała kadetom dużą pokusę oszukiwania. Chociaż nie było to przyjemne zadanie dla Middletona, został wybrany do tego zadania ze względu na swoją reputację uczciwego. Chociaż nigdy nie uczęszczał do West Point, w 1952 roku został poproszony o zasiadanie akademii w jej Radzie Wizytatorów, którą piastował przez jedną trzyletnią kadencję.\nDr Hatcher, prezes LSU, złożył rezygnację ze stanowiska w lutym 1947 r. Z powodu złego stanu zdrowia. Poszukiwano nowego prezydenta, a kiedy Middleton został poproszony o wzięcie go pod uwagę, odmówił, będąc bardzo zadowolonym ze swojej pracy jako kontrolera. Po poszukiwaniach Harold W. Stoke został sprowadzony z Uniwersytetu New Hampshire . Middleton uważał, że Stoke ma wiele dobrych cech, ale nie mógł dobrze współpracować z Radą Nadzorczą. Stoke był czasami doktrynerski, a jego formalność podczas pracy z członkami zarządu była przez niektórych irytująca. Chociaż był szanowany przez większość wykładowców, Stoke nadal spotykał się z członkami zarządu, aw grudniu 1950 r. Jego różnice z zarządem spowodowały, że złożył rezygnację.\nStoke poprosił zarząd o zorganizowanie specjalnego spotkania w dniu 28 grudnia w celu podjęcia działań w sprawie jego rezygnacji. Po spotkaniu trzech członków zarządu przyszło do biura Middletona i powiedziało mu: „Zarząd wybrał cię na prezydenta uniwersytetu i jesteśmy tutaj, aby cię powiadomić. Jest to życzenie zarządu, które akceptujesz”. Middleton był zmuszony do podjęcia szybkiej decyzji i czując się przekonany, że może wykonać swoją pracę bez żadnych obaw, przyjął to stanowisko. Wystąpił sprzeciw związany z rezygnacją Stoke, gdy studenci i członkowie społeczności skrytykowali zarząd. Niemniej rezygnacja weszła w życie 1 lutego 1951 r., W którym to dniu Middleton rozpoczął pełnienie funkcji rektora uniwersytetu.\nLata, w których Middleton był prezesem LSU, charakteryzowały się ogromnym rozwojem, który doprowadził do wielu bitew o priorytety finansowania. Cztery rozważane główne projekty to nowa biblioteka, ogrodzenie stadionu piłkarskiego, nowa sala audytoryjna i przybudówka do szkoły medycznej w Nowym Orleanie . Priorytety Middleton stawiają bibliotekę na czele listy, a stadion na końcu. Z kolei Rada Nadzorcza przyznała pierwszeństwo stadionowi iw lutym 1953 r. Zagłosowała za przyjęciem oferty na projekt. Po zatwierdzeniu rozbudowy stadionu, Rada Nadzorcza zgodziła się nadać priorytet nowej bibliotece we wrześniu 1953 r. W ciągu roku stanowy organ ustawodawczy przekazał LSU wszystkie fundusze, o które prosiła, o około 20% więcej niż poprzednio. , przeznaczone głównie na wyższe pensje pracowników, ale także 3,6 miliona dolarów na budowę nowej biblioteki naprzeciw Hill Memorial Library w centralnej części kampusu. Prognozy z 1954 r. Wskazywały, że w ciągu następnych 15 lat liczba studentów przyjmowanych na studia prawie się podwoi, aw odpowiedzi uniwersytet przystąpił do najbardziej ambitnego do tej pory programu budowy.\nJako rektor uniwersytetu Middleton był stale zaangażowany w decyzje personalne, a niektórzy z nich publikowali wiadomości krajowe. Jedna z takich prób miała miejsce w lutym 1955 r., Kiedy Rada Nadzorcza zdecydowała, że nadszedł czas, aby główny trener piłki nożnej, Gaynell Tinsley , poczuł ulgę po pobiciu rekordu od siedmiu lat. Jego następca, Paul Dietzel , był 29-letnim asystentem trenera w Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych . Dietzel miał trudny początek w LSU z trzema przegranymi sezonami, a wezwania do jego usunięcia stały się głośniejsze. Middleton kibicował jednak Dietzelowi, aw jego czwartym sezonie jako trener LSU Tigers nie tylko miał niepokonany sezon, ale także wygrał Sugar Bowl i został ogłoszony mistrzem kraju.\n„Za wybitne i niezliczone zasługi dla szkolnictwa wyższego w stanie, regionie i kraju; Za jego naprawdę wybitne zasługi dla Uniwersytetu Stanowego Luizjany i stanu Luizjana w ciągu trzydziestu dwóch lat kariery przynależność do uniwersytetu jako komendant kadetów, jako dziekan, jako dziekan ds. administracji, jako kontroler, jako wiceprezydent i jako prezydent; za wyraźną pieczęć uczciwości i ogromny szacunek, jaki okazał uczelni i jej administracji jako jej prezydenta przez jedenaście lat wzrostu i zmian; Za przyjazne i praktyczne zachęcanie wykładowców i studentów do zwiększania stypendiów i wyższych osiągnięć akademickich; Za jego nieocenione i terminowe wysiłki jako żołnierza w obronie swojego kraju w bardzo krytycznych okresach jego historii; Graduate Faculty of Louisiana State University reprezentujący całą uczelnię rekomenduje nadanie honorowego Stopień doktora prawa na Troy Houston Middleton. "\nCytat towarzyszący honorowemu tytułowi doktora nauk prawnych\nPoważnym problemem, przed którym stanęła większość południowych szkół w 1956 r., Była desegregacja . Podczas gdy Middleton, podobnie jak większość białych Luizjan, opowiadał się za segregacją, jako rektor uniwersytetu był odpowiedzialny za przestrzeganie praw państwowych i narodowych. W liście do kanclerza Uniwersytetu Teksańskiego Harry'ego Ransoma, Middleton szczegółowo opisał swoje wysiłki, aby oddzielić czarno-białych studentów i uniemożliwić czarnym studentom udział w lekkiej atletyce, pomimo przyjmowania czarnych studentów na uniwersytet. Napisał: „Nasi Murzyni nie próbowali uczęszczać na spotkania towarzyskie, uczestniczyć w zawodach sportowych, chodzić na basen itp. Gdyby to robili, zaprzestalibyśmy na przykład eksploatacji basenu”.\n„Chociaż nam się to nie podobało, przyjęliśmy Murzynów na studentów, dlatego wolno im zajmować pokoje w akademikach i spożywać posiłki w stołówkach uniwersyteckich. Mieliśmy ograniczoną liczbę pokoi zajmowanych przez Murzyna. pokój z białym studentem, trzymamy ich na danym terenie i nie pozwalamy na masowe zamieszkiwanie, do tej pory nie mieliśmy problemu.\nNasi murzyńscy uczniowie nie próbowali uczęszczać na spotkania towarzyskie, brać udział w zawodach sportowych, chodzić na basen itp. Gdyby to robili, zaprzestalibyśmy na przykład eksploatacji basenu.\nPonieważ nie mieliśmy prośby Murzyna o pozwolenie na udział w lekkiej atletyce, oczywiście nie musieliśmy podejmować decyzji. Gdyby ktoś złożył podanie od teraz do 1 lutego 1962 r. (Data przejścia na emeryturę), myślę, że mógłbym znaleźć dobrą wymówkę, dlaczego nie chciałby uczestniczyć. Mówiąc konkretnie - LSU nie faworyzuje białych i Murzynów uczestniczących razem w zespołach atletycznych.\nBriscoe Center's Chancellor's Office Records, Box 85, folder „Desegregation 9/1 / 60-8 / 31/62.\nW kwietniu napisał trzeźwiący raport do Rady Organów Nadzoru zatytułowany „LSU i segregacja”. Tutaj nakreślił historię rekrutacji czarnych do LSU, co pokazało, jak oporny był uniwersytet na takie przedsięwzięcie. Chociaż byli zagorzali segregacjoniści, którzy deklarowali, że federalne prawa desegregacyjne nie zostaną spełnione, bardziej praktyczni umysły dostrzegają daremność i ekstremalny koszt konieczności tworzenia zduplikowanych placówek w każdym obszarze zaawansowanej edukacji oraz procesu integracji, który rozpoczął się już w powolne tempo, teraz zostało przyspieszone.\nKiedy Middleton osiągnął obowiązkowy wiek emerytalny uniwersytetu wynoszący 70 lat w 1959 r., Rada Absolwentów podjęła uchwałę o zniesieniu przez Radę Nadzorczą wymogu wieku i zezwoleniu Middleton na pozostanie na stanowisku prezydenta. Zrobiono to i ponownie pod koniec roku szkolnego 1959–1960 ponownie uznano go za niezbędnego dla uczelni i po raz kolejny niechętnie zgodził się zostać na jeden, ale tylko jeden, dodatkowy rok. Choć był to długi rok, 1 lutego 1962 r. Middleton oficjalnie przeszedł na emeryturę, a trzy tygodnie wcześniej 11 stycznia został ogłoszony przez gubernatora Jimmie H. Davisa „Dniem Troya H. Middletona w Luizjanie” . Zajęcia LSU zostały zawieszone, utworzono gwardię honorową z Korpusu Kadetów, a sekretarz armii Elvis Stahr przybył na zwołanie, na którym Middleton otrzymał honorowy stopień doktora prawa.\nMiddleton miał nieco ponad 72 lata, kiedy przeszedł na emeryturę z LSU w 1962 roku. Był teraz emerytowanym prezydentem i utrzymywał biuro na kampusie w budynku Davida F. Boyda . Chodził do tego biura w każdą środę rano, gdzie sekretarka obsługiwała pisanie dużej liczby listów w odpowiedzi na jego pocztę.\nGrób dla Middleton i jego żony, cmentarz narodowy Baton Rouge\nDwa lata po przejściu na emeryturę, w maju 1964 roku, gubernator John J. McKeithen przyszedł do jego biura z nadzieją, że Middleton przyjmie posadę w tworzonej przez siebie komisji. Gubernator chciał złagodzić narastające napięcia rasowe w stanie, tworząc dwurasową komisję składającą się z 21 czarnych i 21 białych. Gubernator potrzebował przewodniczącego, który wzbudziłby ogromny szacunek, a jego wyborem był Middleton. Middleton powiedział, że będzie to robił przez rok, począwszy od 1965 r., Ale jak to często bywało w przeszłości, rok rozciągnął się na pięć i dopiero w 1970 r., Kiedy komisja osiągnęła swoje cele i została rozwiązana, Middleton został uwolniony. z tego obowiązku. Czarnym odpowiednikiem Middletona w komisji był dr Albert Dent, prezydent Dillard University w Nowym Orleanie , a dyrektorami wybranymi na szefa personelu tej Komisji ds.Stosunków Człowieka, Praw i Obowiązków byli biały adwokat John Martzell i czarny adwokat Jesse N. Kamień . Niektóre z potencjalnych punktów zapalnych, w których komisja mogła odnieść pozytywny wpływ, obejmowały miasta Ferriday i Opelousas , a komisja pomogła otworzyć szeregi policji stanowej Luizjany dla wykwalifikowanych czarnych. Komisja została rozwiązana w maju 1970 r., Po tym, jak skutecznie spełniła swoje zadanie, a każdy z członków otrzymał list z podziękowaniami od gubernatora.\nW styczniu 1969 r. Upoważniono Radę Koordynacyjną ds. Szkolnictwa Wyższego, a Middleton zgodził się ponownie służyć, ale tym razem odmówił nacisku ze strony gubernatora, aby został przewodniczącym. Po dwóch latach Middleton uznał, że rada nie tylko usprawiedliwiła się, łącząc zbędne obiekty i odrzucając projekty, które były marnotrawstwem pieniędzy podatników. Middleton pełnił tę rolę do 1973 r., Kiedy miał 83 lata, a także pełnił szereg innych funkcji, ale nadal polował i łowił ryby, kiedy tylko mógł, jednocześnie ciesząc się rosnącą rodziną.\nMiddleton zmarł w Baton Rouge 9 października 1976 roku, trzy dni przed swoimi 87. urodzinami. Jego żona Jerusha zmarła 16 marca 1980 roku w wieku 89 lat i oboje zostali pochowani na cmentarzu narodowym w Baton Rouge , dzieląc wysoki granitowy marker, jeden z nielicznych niestandardowych znaczników na cmentarzu.\nBiblioteka Middleton w 2012 roku\nMiddleton Hall, budynek ROTC armii / sił powietrznych na Uniwersytecie Stanowym Mississippi\nW 1962 roku, w roku przejścia na emeryturę Middletona z LSU , Mississippi State University ogłosił go „absolwentem roku”, dołączając do firmy wcześniejszego honorowego Johna C. Stennisa , który był desygnowany w 1958 roku. W dniu 10 września 1966 roku, Louisiana Association of Broadcasters przyznało Middleton brązową plakietkę, uhonorowując go tytułem Luizjana Roku za osiągnięcia w utrzymywaniu pokoju na tle rasowym, przewodnicząc Komisji ds. Stosunków Człowieka, Praw i Obowiązków. W dniu 24 marca 1973 roku w LSU została poświęcona kolekcja pamiątek Middleton. Mieszcząca się w pokoju o wymiarach 24 na 54 stóp w bibliotece uniwersyteckiej kolekcja zawierała zdjęcia, listy, cytaty, nagrody, tablice, mundur, buty do jazdy konnej, szablę i wiele innych artefaktów i dokumentów. Pomieszczenie było utrzymywane do 1999 roku, kiedy to przestrzeń została nadana innym priorytetom, a wszystkie przedmioty zostały skatalogowane i przeniesione do archiwum uniwersyteckiego w starej Bibliotece Hill Memorial na kampusie.\n3 listopada 1978 r. Rada Nadzorcza LSU oficjalnie nazwała bibliotekę LSU „Biblioteką Troy H. Middleton”, 20 lat po pierwszym oddaniu budynku. Jednak w czerwcu 2020 r. Rada Nadzorcza LSU zagłosowała za usunięciem nazwiska Middletona z biblioteki ze względu na jego wcześniejsze postawy pro-segregacyjne. Z biblioteki usunięto również tablicę i popiersie ku czci go.\nW Baton Rouge, niedaleko South Foster Drive, znajduje się ulica nazwana Middleton Place na cześć generała; aw 1986 r. na Uniwersytecie Stanowym Mississippi nazwano budynek ROTC Armii i Sił Powietrznych na cześć Middletona.\nW wywiadzie dla biografa Middletona w 1965 roku były prezydent Stanów Zjednoczonych Dwight Eisenhower , który kiedyś był uczniem Middletona, powiedział o swoim byłym instruktorze:\nPrzede wszystkim miał odwagę moralną, zdrowy rozsądek i w pełni wykorzystał wszystkie doświadczenia, które miał. Wiesz, podoba mi się powiedzenie przypisywane Napoleonowi, że geniuszem na wojnie jest człowiek, który potrafi zrobić coś rozsądnego lub przeciętnego, kiedy wszyscy wokół niego oszaleli. Cóż, to był Troy Middleton… Zawsze byłem pod wrażeniem jego pełnej kontroli nad sobą i sytuacją… Troy był typem tego, co uważasz za najlepsze w regularnej armii. Był inteligentny, oddany i lojalny. Zawsze postępował zgodnie ze starym aforyzmem: zawsze traktuj swoją pracę poważnie, a nigdy siebie. Gdyby wojna trwała dalej, z pewnością poprowadziłby armię, ponieważ wciąż sprowadzaliśmy ludzi.\n-  były prezydent Stanów Zjednoczonych Dwight Eisenhower\nPrywatna , regularna armia : 03 marca 1910\nKapral , Regular Army : 10 czerwca 1912\nBrak insygniów w tym czasie Podporucznik , regularna armia : 30 listopad 1912\nPierwszy porucznik , regularna armia : 01 lipiec 1916\nKapitan , regularna armia : 15 maja 1917 r\nMajor , Armia Narodowa : 7 czerwca 1918 r\nPodpułkownik , Armia Narodowa : 17 wrzesień 1918\nPułkownik , Armia Narodowa : 14 października 1918\nPrzywrócono stałą rangę kapitana , Regular Army : lipiec 1919\nMajor , regularna armia : 1 lipca 1920 r\nPodpułkownik , regularna armia : 1 sierpnia 1935 r\nPułkownik , regularna armia : 1 lutego 1942 r\nGenerał brygady , Armia Stanów Zjednoczonych : 25 czerwca 1942 r\nGenerał major , armia USA : 27 października 1942\nGenerał broni , Armia Stanów Zjednoczonych : 5 czerwca 1945 r\nPochodzenie Troy Houston Middleton\nPrzodkowie Troya H. Middletona\n64. Robert Middleton (c.1651-c.1707)\n32. William Middleton (około 1685-1769)\n65. Mary Wheeler (ur. 1658)\n16. Holland Middleton (1715–1795)\n33. Elizabeth Teare (1689-c.1755)\n9. Elizabeth Moore (ok. 1788-ok. 1875)\n5. Sarah Beasley (1833-ok.1875)\n11. Margaret Pennington (1810-ok.1875)\n6. Riden M. Thompson (ok. 1840–1863)\n14. Zacheus „Zius” Davis (1803–1845)\nOperacja Cobra kolejność bitwy\nLista generałów porucznika w armii Stanów Zjednoczonych przed 1960 r. (Pozycja # 86)\nA. ^ Podczas gdy niektóre źródła nazywają ją „Katherine Louise”, federalne spisy powszechne hrabstwa Copiah w stanie Mississippi z lat 1870 i 1900 oraz jej nagrobek na cmentarzu w Bethel Church podają jej imię jako „Laura Catherine”, to ostatnie zapisywane jest literą C.\nEisenhower, David (1986). Eisenhower at War 1943–1945 . Nowy Jork: Random House. ISBN 0-394-41237-0 .\nEisenhower, Dwight D. (1948). Krucjata w Europie . Garden City, Nowy Jork: Doubleday and Company.\nEngel, Beth Bland (1972). Rodzina Middleton, rekordy z Walii, Anglii, Barbadosu i południowych Stanów Zjednoczonych . Prasa Jesup Sentinel. pp. 210–220.\nHarpole, Agnes Sargent (1981). Middletons na stacjach wysokich i niskich . Opublikowane prywatnie.\nHastings, Max (1984). Overlord, D-Day, 6 czerwca 1944 r . Nowy Jork: Simon and Schuster. ISBN 0-671-46029-3 .\nHerndon, John Goodwin (1954). Robert Middleton (ca 1651-ca1707) z hrabstw Charles and Prince Georges, Maryland i jego liczni potomkowie . Opublikowane prywatnie.\nKaune, Patrick N. (2011), General Troy H. Middleton: Steadfast in Command , Fort Leavenworth, Kansas: School of Advanced Military Studies, United States Army Command and General Staff College\nMacDonald, Charles B. (1985). Czas na trąbki, nieopowiedziana historia bitwy o Ardeny . Nowy Jork: William Morrow and Company. ISBN 0-688-03923-5 .\nNational Archives, Compiled Service Records of Confederate Soldiers that Served in Organizations from the State of Mississippi , (mikrokopia nr 269, rolka 320, 36th Mississippi Infantry)\nCena, Frank James (1974). Troy H. Middleton, biografia . Baton Rouge: Louisiana State University Press. ISBN 0-8071-2467-2 .\nWilliams, Andrew (2004). D-Day do Berlina . Hodder . ISBN 0-340-83397-1 .\nSpotkanie Ramcke i Middleton na YouTube\nGenerał, o którym zapomniała historia; i tę popularną tradycję stworzoną przez Mitchell Kaidy\n- Kto naprawdę wyzwolił Bastogne? przez Mitchell Kaidy\n- Czy sam Patton napisał szlachetny list do Middletona? przez Mitchell Kaidy\nBitwa o Ardeny - Fortunes of War\nBitwa o Bastogne na YouTube\nTroy H. Middleton w Find a Grave\nWilliama S. Keya Dowódca generała 45. Dywizji Piechoty\nEmila F. Reinhardta Dowodzenie generałem VIII Korpusem\nHarolda W. Stoke'a 13. prezydent Louisiana State University\nTę stronę ostatnio edytowano 18 lutego 2021 o 11:10 (UTC) .\nThis page is based on the copyrighted Wikipedia article "Troy_H._Middleton" (Authors); it is used under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License. You may redistribute it, verbatim or modified, providing that you comply with the terms of the CC-BY-SA.