Julinkowy świat: Którą drogę wybrać?\nKtórą drogę wybrać?\nŻycie polega na dokonywaniu wyborów.\nByć może nawet się nad tym nie zastanawiamy, ale na każdym kroku podejmujemy jakieś decyzje, które kształtują nasze życie. Często jedna rozmowa zmienia nasze całe życie.\nDopiero po czasie wiemy czy dana decyzja była właściwa czy nie.\nNawet jeśli nie, czasu cofnąć się nie da. Mówią, że wszystko ma jakiś sens - można w ten sposób tłumaczyć te gorsze decyzje.\nBo na przykład. 6,5 roku temu (mniej więcej) w niedzielę mimo zmęczenia poszłam z koleżanką do sklepu. Nie chciałam, a jednak poszłam. Wtedy poznałam Marcina. Gdybym nie poszła - być może moje życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Na pewno tak.\nZastanawiając się głębiej codziennie dokonujemy ważnych (lub mniej) decyzji.\nDziś, gdyby się dało wiele z nich zmieniłabym. Nie tych kluczowych, najważniejszych, ale z perspektywy czasu pewnych rzeczy żałuję. Jak każdy chyba. Wiadomo - one też czegoś mnie nauczyły, a mówiąc dosadniej - utwierdziły w przekonaniu, że moje przypuszczenia były słuszne.\nI dziś stoję przed ważną decyzją.\nI skąd wiedzieć, które rozwiązanie jest słuszne?\nKtóra drogą pójść? I co zrobić, by za jakiś czas tego nie żałować?\nCzego słuchać? Rozumu? Serca? Kiedy jedno kłóci się z drugim.\nSpacerowałam dziś z Julią - długo. Pogoda sprzyja, więc czas wykorzystujemy na spacery. Patrzyłam na nią i smutno mi się robiło. Nie wiem czy jestem w stanie z dnia na dzień zmienić swoje życie o 180 stopni. Nie wiem czy jestem na to gotowa i czy tego chcę.\nJest i druga strona medalu. Jak zwykle. Kluczowa. Przez którą dylemat w ogóle jest.\nGdyby tylko się dało zajrzeć w czarodziejska księgę i dowiedzieć czy jeśli pójdę "w lewo", to będzie właściwe? Czy będę żałować, że nie wybrałam drugiej drogi...\nAutor: Tissana o 18:30\nDorota 15 października 2014 19:02\ncokolwiek nie postanowisz - decyzja będzie w tym momencie najwłaściwsza! będzie dobrze..\nTissana 15 października 2014 20:52\nTo zależy jak na to patrzeć.\nKaaaciulkaaa 15 października 2014 19:08\nJa na Twoim miejscu bym wróciła do pracy... Masz dla kogo i na co zarabiać.. Pójdziesz, za jakiś czas możesz rzucić pracę, nikt Ci nie broni no ale jak nie pójdziesz, a będzie ciężko to już nie tak łatwo znaleźć nową pracę i ja coś o tym wiem:/ To dla Juluńci będziesz zarabiać a tak to budowa się oddali i urządzanie Julinkowego pokoiku też... A z szefową masz fajny kontakt więc skup się na tym:)\nTissana 15 października 2014 20:51\nOjj Kasia...nie jesteś na moim miejscu, nie wiesz co byc zrobiła. A ja jestem pewna, że nie wróciłabyś...\nCodzienność życia 15 października 2014 19:25\nNiestety życiowe decyzje bywają bardzo trudne... mam nadzieję, że wybierzesz słusznie i nie będziesz musiała później jej żałować.\nJa to się borykam teraz z decyzją, który wózek wybrać? Ale to banał w porównaniu z Tobą.\nŻyczę Ci jak najlepiej :*\nTissana 15 października 2014 20:50\nAleż Ci zazdroszczę takich dylematów :)\nCodzienność życia 15 października 2014 22:37\nA ja sobie nie! Wolałabym wybierać auto :D\nAlbo ja jestem za bardzo wymagająca, albo te wszystkie wózki beznadziejne :D\nTissana 16 października 2014 10:41\nJa szczerze mówiąc nie przywiązywałam dużej wagi do wózka, wzięłam "pierwszy lepszy" i jestem z niego zadowolona.\nCodzienność życia 16 października 2014 22:27\nA ja mam tyle wymogów, że pierwszy lepszy w życiu... jednak dzisiaj byłam w sklepie, oglądałam, dotykałam, rozkładałam i składałam i w końcu wybrałam :)\nTissana 16 października 2014 23:20\nPochwal się: jaki wybrałaś? :)\nJa wiedziałam tylko, że chcę koła przednie sztywne (nie skrętne) i ma być fajny (wózek), a wybrałam z kołami ruchomymi, co było najlepszą decyzją :)\nCodzienność życia 18 października 2014 10:40\nJa też na początku zarzekałam się, że tylko nieskrętne, wszystkie takie same... ale jednak pan w sklepie namówił nas na te skrętne i w końcu na nie się zdecydowaliśmy.\nWybraliśmy Baby Design Lupo Comfort, tani polski wózek, ale ma w sumie wszystko, co chciałam, a przede wszystkim miękkie amortyzatory i zgrabny prosty wygląd :)\nTissana 18 października 2014 15:01\nMy mamy taki: http://borowkasklep.home.pl/pl/p/ZIPP-3w1/108\nOgólnie mówiąc bardzo podobny i też polski :)\nMy teraz jesteśmy na etapie poszukiwań fotelika samochodowego :)\nCodzienność życia 18 października 2014 19:32\nJa na szczęście nie miałam tego dylematu bo ostatnio wygrałam na Warsztatach fotelik Recaro Privia :)\nWięc za pieniądze, które mieliśmy przeznaczyć na fotelik, kupimy bazę pod fotelik i zawsze to będzie wygodniej się wpinać no i bezpieczeństwo jednak trochę lepsze niż na samych pasach... a co za tym idzie następny fotelik też będzie z Recaro, który będzie pasował do tej bazy... więc wyboru dużego nie będę miała :)\nAngel Oscuro 15 października 2014 19:42\nJa zostaje.. Tego czasu nikt mi nie wroci. Kasa rzecz nabyta, dom poczeka, dziecko nie\nTissana 15 października 2014 20:24\nGdyby tylko o dom chodziło, nawet bym się nie zastanawiała. Tu chodzi o dużo poważniejsze sprawy, o których pisać nie chcę.\nAngel Oscuro 15 października 2014 20:29\nMowilam tylko o sobie. O moim domu i moim dziecku. dzieciach\nNo ja żałuję, że nie mogę patrzeć tylko w ten sposób :( I źle mi z tym, naprawę.\nAngel Oscuro 15 października 2014 20:59\nU mnie to nie tylko to. To są najważniejsze rzeczy. Po paru razach przemyśleń zostawia się te najważniejsze. Dochodzi jeszcze kwestia żłobek, czy ja, wybór też jest prosty. Widzisz, nasz dom ma daleko do stanu zamieszkać, a się przeniesiemy. Kasy będzie trzeba jeszcze, jak lodu, by to doprowadzić do końca. A ja zostaję. Mogę nie mieć gdzie wrócić, pedagogowi pracę znaleźć koszmarnie trudno. Ale po odrzuceniu rzeczy ważnych i mniej ważnych zostaje wybór dobro dziecka, czy moje spełnienie zawodowe. Dla mnie tylko to zostaje. I kasa. Drugorzędna.\nAngel Oscuro 15 października 2014 21:00\nZresztą, to moja sytuacja, każda jest inna i to bynajmniej nie rada, bo takowej udzielić nie mogę, jak i Ty byś nie mogła udzielić mnie.\nTissana 15 października 2014 21:24\nU mnie spełnienie zawodowe w ogóle nie wchodzi w grę, bo ja w ogóle nie lubię mojej pracy i na pewno nie wiążę z nią przyszłości - to chwilowe "zaczepienie".\nFajnie, że Ty taką decyzję podjęłaś - zazdroszczę.\nZresztą dla mnie rodzina ważniejsza, niż cokolwiek innego i nigdy nie chciałam się spełniać zawodowo - w ogóle mnie to nie pociąga.\nCodzienność życia 15 października 2014 22:42\nJeśli mogę się wtrącić to uważam, że rodzina jest najważniejsza... a dobro dziecka na 1 miejscu :)\nTaki sam dylemat miałam kilka miesięcy temu... Starać się o dziecko, czy nie... Końcem marca 2015 kończy mi się umowa w pracy (już druga przedłużona), a na luty mam termin porodu. Mogłam poczekać na tą następną, być może na czas nieokreślony, ale czekać dla mnie prawie rok, z moim problemami, to jednak było zbyt wiele. Zaryzykowałam, choć teraz wiem, że już na pewno umowy mi nie przedłużą i po roku macierzyńskiego będę musiała szukać pracy (niestety z samej wypłaty męża rady sobie nie damy). Mimo wszystko nie żałuję swojej decyzji. Są w życiu rzeczy ważne i ważniejsze... :) Mam nadzieję, że dobrze wybierzesz... niech serce Ci podpowie ;)\nTissana 16 października 2014 10:36\nKasiu, ale tu nie chodzi tylko o to czy wybrać pracę czy dziecko. Widzisz - w ostatnim czasie bardzo dużo sie u nas wydarzyło (w rodzinie) i tylko dlatego to taka trudna decyzja.\nOwszem, dobro dziecka jest na 1 miejscu i właśnie dlatego rozważam powrót...tylko dlatego.\nBajeczna 15 października 2014 22:06\nKazda kobieta inaczej postzrega swoje zycie i kazda inaczej przecodzi macierzynstwo. Ja wrocilam do pracy tuz przed skonczeniem przez Korniszona 6 miesiecy. Nie musialam, przeciez urlop macierzynski trwa rok, P. spokojnei by nas utrzymal ma bardzo dobra prace i umowe na czas neiokreslony ale ja chcialam wrocic do pracy. Chcialam sie uczyc, rozwijac, wyjsc do ludzi. Balam sie ze Mala podrosnie, pojdzie do przedszkola i wtedy bede siedziala w domu i nikt mnie nei przyjmie bo w mojej prcy na dlugo nei mozna zniknac. Zaczelam sie zastanawiac co bedzie keidys z moja emerytura.\nMala zostal pod opieka mojej siostry i powiem szczerze bardziej sie o siostre martwilam (ze ucieknie) niz od Korniszonka. Ogolnie Korniszon zaakceptowal sytuacje, jak wracam z pracy to chce do mnie ale po 15 minutach matka juz nie jest atrakcyjna (swoja droga to te 15 minut to karmienei piersia wiec podejrzewam ze bez piersi to wcale nei bylabym atrakcyjna;p).\nJaka podejmiesz decyzje- kazda bedzie sluszna, bo bedzie Twoja To Twoje zycie, Ty masz je przezyc tak jak chcesz ;)\nTissana 15 października 2014 22:09\nWidzisz Kochana... tylko, że jednak nie zawsze jest tak, jak chcę, a tak jak muszę.\nW ostatnim czasie (krótkim) los zrobił nam na złość, więc moje chcę, zamieniło się w ... muszę :(\nkasia z dzieciakami 16 października 2014 07:30\nJa właśnie kiedyś podjęłam decyzję, że zostaję w domu:) ale u mnie to było już w czasie planowania pierwszej ciąży, i tak siedziałam z dwójką moich dzieciaczkow.\nTrzymam kciuki za podjęcie tej włłaściwiej decyzji:)\nTissana 16 października 2014 10:40\nTylko skąd wiadomo, która jest właściwa?\nmadeleine 16 października 2014 08:36\nJeśli teraz zrezygnujesz może się okazać, że kiedy będziesz szukać nowej pracy niczego lepszego/innego nie znajdziesz... Lepiej wrócić od razu, zwłaszcza, że masz cel, który chcecie zrealizować.\nTissana 16 października 2014 10:39\nNa pewno znajdę lepszą i chciałabym w swoim zawodzie, a nie gdziekolwiek. Tę pracę mam od 4 lat - wtedy nie miałam studiów, więc nie szukałam tego, czego chcę, a co muszę.\nTeraz moje wykształcenie się zmieniło, zmienia się cały czas, bo kontynuuję naukę, ale to nie tylko o to chodzi Iw... Niestety nie tylko o to.\nniedyskretna 16 października 2014 09:24\nPrzeczytałam notkę, poczytałam komentarze, w których napisałaś, że nie lubisz swojej pracy. Jeśli to prawda, pół roku w tę czy w tę cokolwiek zmieni? Czy to kwestia dłuższego siedzenia w domu?;)\nNa dzień dzisiejszy nie wiem ile czasu bym siedziała w domu i nie wiem czy ja w ogóle chcę iść do pracy - jakiejkolwiek.\nniedyskretna 16 października 2014 10:48\nAle ja pytam, ile możesz siedzieć? Bo się nie znam na tych okresach macierzyńskich. Ile to jest jeszcze, dopóki państwo Ci będzie płacić?\nAle że nigdy nie chcesz iść do pracy?\nTissana 16 października 2014 10:53\nDopóki państwo mi płaci to jeszcze miesiąc. Później można pójść na wychowawczy, ale to nie każdemu się należy płatny (nawet nie wiem ile jest i na jaki czas).\nJeśli znajdę taką, która mi odpowiada to za jakiś czas, może tak. Teraz jeśli pójdę to tylko dlatego, że muszę, a nie chcę.\nAngel Oscuro 16 października 2014 10:56\n400 zl jak na rodzine masz 1534 zl, moze ciut wiecej. Twoje dochody sie nie licza.\nniedyskretna 16 października 2014 10:57\nZnowu przeczytałam komentarz powyżej - jeśli to nie jest praca, którą lubisz, jeśli jest niezgodna z Twoimi zainteresowaniami, posiedź sobie dłużej o kilka miesięcy z bobasem i zacznij szukać pracy, którą będziesz lubić. Nie macie złej sytuacji finansowej jak się domyślam, więc jesteś w na tyle komfortowej sytuacji, że spokojnie możesz być wybredna.\nAle gdy napisałaś, że nie chcesz iść do jakiejkolwiek, trochę mnie zmartwiłaś. Myślałam, że mówisz o roku, dwóch albo nawet trzech, ale jeśli nawet przeszło Ci to przez myśl, nie rób sobie tego;)\nTissana 16 października 2014 11:01\nIw., musiałabym Ci napisać dlaczego rozważam pójście do tej pracy, ale nie chce publicznie, bo nie musi każdy wiedzieć.\nMoja praca to w ogóle temat rzeka....nie lubię jej nie ze względu na nią samą, a na szefa. Sama myśl, że mam tam wrócić sprawia, że od kilku dni chodzę i ryczę co chwilkę. I już kilka razy trzymałam w dłoniach tel., by zadzwonić, a zaraz potem zmieniałam zdanie.\nTak naprawdę dziś, mając małe dziecko nie chcę pracować, ale nie wiem - może gdybym miała coś, co naprawdę mnie zainteresuje, zdanie bym zmieniła? Póki co nie słuchaj mnie za bardzo - gadam od rzeczy - wiem.\nAngel Oscuro czyli ogólny dochód tyle, bez względu na ilość członków rodziny?\nTissana 16 października 2014 11:03\nW sumie...lepiej od rzeczy nić "do rzeczy" ;)\nniedyskretna 16 października 2014 11:17\nA to tym bardziej nie wracaj do tej pracy. Masz dziecko, które ma być szczęśliwe, a z nieszczęśliwą matką nie będzie. Nie tyle twierdzę, że powinnaś zostać w domu, co zwyczajnie powinnaś szukać czegoś, co będzie Ci odpowiadało. Bo, nawet jeśli nie lubi się pracy, da się to przeżyć, wiem po sobie. Ale jeśli to szef czy przełożony doprowadza do płaczu, to takiej pracy należy unikać. Wiem po sobie;)\nAngel Oscuro 16 października 2014 11:45\nTak, bez względu na ilość członków rodziny, czyli u Was ta kwota dzieli się na 3, u nas na 4. Podnieśli: http://e-prawnik.pl/wiadomosci/informacje/zasilek-wychowawczy-2011-kto-go-dostanie.html co akurat mnie wcale nie ratuje... Dochody Twoje, jako że nie będziesz ich mieć, ulegają skasowaniu, nie liczą się.\nDzierwczyny. To ma być jej decyzja, każda ma inną sytuację, nie można jej radzić, idź, zostań, no zlitujcie się, nie ułatwiacie. Jest milion powodów, których na pewno nie znamy, Tissana pisze, że musi, a Wy zostań.. Kurczę...\nAngel Oscuro 16 października 2014 11:47\nWróć, na członka tyle i tyle, zamotałam, za szybko chciałam napisać, ale w artykule pisze wszystko\nniedyskretna 16 października 2014 22:54\nAngel, nie tyle jej radze, co mowie, co powinna zrobic wg mnie. No, to jest moze w pewnym sensie rada, ale tak czuje i tyle. I Ty z kolei nie powinnas pisac, ze mam tego nie robic. To jest jej decyzja, ale im wiecej madrych rad od madrych osob, tym lepiej;)\nTissana 16 października 2014 23:24\nIw., właśnie dla dobra dziecka się waham, ale właśnie dla Jej dobra 80% na dziś to powrót do pracy.\nJa niejednokrotnie podkreślałam, że chcę zostać z dzieckiem, że nie wyobrażam sobie powrotu do pracy i nadal tak jest, ale właśnie pojawiły się okoliczności, które tę decyzję negują.\nGdyby to tylko chodziło o to czego się chce - byłoby cudownie.\nTego bloga czytają osoby, które mnie znają (choć się nie przyznają) i nie chcę, by o pewnych sprawach wiedziały, więc po prostu nie piszę o wszystkim. Poza tym naprawdę, są to sprawy tak osobiste, że nie chcę mówić, ale mają kluczowe znaczenie.\nMyślę nadal...non stop.\nna a 17 października 2014 13:00\nJak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o rodzinę... O ile dobrze kojarzę, mieszkasz teraz z rodziną męża? Cóż, jeśli jest tak jak myślę i w domu układa się tak jak myślę, to poszłabym do jakiejkolwiek pracy, żeby jak najszybciej skończyć dom i iść na swoje. W pracy lekko nie będzie, ale tam gdzie teraz mieszkasz - też nie. Dlatego wg mnie lepiej pomęczyć się kilka miesięcy, jak najszybciej wyprowadzić i później możesz robić co chcesz, pracować lub nie... Pomyśl, że to tylko kilka miesięcy i będziesz mogła żyć po swojemu. Dzieci są mądre i szybko wyłapują świat dorosłych... nawet tak małe jak Julka. Dlatego zrób tak, żeby dla małej było jak najlepiej.\nChyba że się mylę i powód jest zupełnie inny :)\nniedyskretna 17 października 2014 14:29\nRozumiem. Tzn. namieszałaś jak szalona, więc rozumiem, ale nie wiem już nic. Rób, co chcesz, obyś była szczęśliwa;)\nTissana 17 października 2014 15:54\nJak nie wiadomo o co chodzi to może chodzić o wszystko.\nWszystko to nie tylko rodzina :)\nUnknown 16 października 2014 12:38\nPowodzenia! Oby Twoja decyzja była tą dobrą :*\nTissana 16 października 2014 23:25\nKobieta w sukience 17 października 2014 15:44\nidz dow rozki:P\nTissana 17 października 2014 15:45\nHahaha :D Idź za mnie :D Ja się boję :D\nszczęśliwa żona 17 października 2014 16:12\nJa wychodzę z założenia, że każda decyzja ma swoje dobre i złe strony. Nigdy nie ma, że ta czy inna opcja jest idealna.\nŻyczę podjęcia jak najlepszej dla Was decyzji :)\nkocia_dama 17 października 2014 21:07\nTo jest tak, że najczęściej te trudne wybory przynoszą dobre rezultaty... Musisz przemyśleć dokładnie wszystkie za i przeciw, może porozmawiaj z kimś bliskim? Czasem warto posłuchać, co ma do powiedzenia osoba stojąca z boku, bo my sami na wszystko patrzymy zbyt emocjonalnie;)\nTrzymam kciuki, żeby się poukładało po Twojej myśli!:*


Tester Naturalny Podkład - Felicea\nIdealnie dopasuj swój naturalny podkład kryjący.\nZamów pojedyncze próbki lub pakiet 3 testerów i wybierz najlepszy odcień dla Twojej cery.\nZawartość jednej saszetki pozwala na wykonanie pełnego makijażu.\nFluid wyrównuje koloryt skóry i skutecznie tuszuje niedoskonałości. To trwały podkład, który nadaje twarzy świeży, promienny wygląd bez efektu maski. Przekonaj się o jego działaniu nawilżającym i regenerującym. Podkład ma przyjemną konsystencję i łatwo rozprowadza się na skórze.\nzestaw 3 testerów\nilość Tester Naturalny Podkład\nzestaw 3 testerów#405 light #415 natural beige #425 medium\nNaturalny podkład Felicea tuszuje niedoskonałości cery. Wyrównuje koloryt skóry i nadaje jej promienny wygląd. To podkład z dobrym składem, dlatego oprócz krycia pielęgnuje i regeneruje delikatną skórę twarzy. Cera pozostaje wygładzona i przyjemnie nawilżona. Kosmetyk skutecznie redukuje widoczność cieni pod oczami oraz spłyca drobne zmarszczki, tym samym niweluje oznaki zmęczenia. Podkład jest bardzo wydajny, dobrze rozprowadza się na skórze, dlatego jego aplikacja jest szybka i łatwa. Fluid zapewnia odpowiedni poziom krycia bez smug czy plam. To wyjątkowo trwały podkład, makijaż utrzymuje się na skórze przez wiele godzin.


Gniot made in Pracownia Architektoniczna Sipińscy\n02.10.2009 :: 16:06 Komentuj (3)\nRównie dobrze mógłby się nazywać "Most Świętokrzyski BIS" albo "Wiadukt Narutowicza BIS".\nOdwzorowywanie to domena dzisiejszych "twórców". Kładka łączy bulwary nad Jeziorem Malta z jeszcze większym gniotem jakim jest "Galeria Malta"...\nOhydność !! PS: z dedykacją dla Ani :-) (przypomniała mi kiedyś w rozmowie ten motyw).\n09.10.2009 :: 13:51 Komentuj (4)\nRogierówko- Kiekrz. Taki oto pamiątek po umiłowanej Ludowej Ojczyźnie nam został :-)\nDrużyna Szpiku na meczu KS Warta Poznań\n12.10.2009 :: 21:06 Komentuj (1)\nTrochę jak kibice jednej z drużyn z centralnej Polski...\nCiekawie jak na Warcie :-) Kniga musiała być mocno intrygująca skoro typ zmył się w około 80' minucie meczu :-)))\nKapitan też coś ustrzelił. KS Warta Poznań- KSZO Ostrowiec Świętokrzyski 6:0.\nNie pasuje mu ten "nie-niebieski" trykot...\nTrochę letnich pocztówek kolejowych :-)\n16.10.2009 :: 14:10 Komentuj (4)\nSolowy Kibel (EN57) jako ciapong osobowy dziwnej relacji (Zbąszynek- Szczecin Gł. /p. Poznań Gł.) zatrzymuje się na stacji w Kiekrzu.\nSiódema (EU07) z pospiesznym Włókniarz (Szczecin Gł.- Łódź Kaliska) z rozkładową prędkością (120 km/h) popyla przez Kiekrz\nSkoda (czeska seria 182) i Tamara (TEM2) z beczkami na haku niespiesznie toczą się po towarowej obwodnicy Poznania (na wysokości os. Batorego)\nSMród (SM42) z pociągiem zdawczym opóścił stację Poznań Piątkowo i kula się w stronę Franowa\nJamnik (ET41) ze słusznym bruttem podąża w stonę Szczecina.\nWibrator (SM42) z pociągiem zdawczym hyżo mknie w stronę stacji Poznań Piątkowo.\nAnglik (EP07-1051) wyjątkowo z pociągiem Jeziorak (Wrocław- Ełk). Powodem "rezerwy"- jak domniemam- był defekt planowej Siódemki (EU/P07), którą widać na haku. Anglik planowo wystawiany jest prze lokomotywownię Wrocław Główny jako obsługa pociągu Pomorzanin (Wrocław- Gdynia).\nTrup w Ptuszy. Siódemka pod koniec czerwca prowadząc jeden z pierwszych sezonowych pociągów Delfin (Kołobrzeg- Poznań) miała bliskie spotkanie trzeciego stopnia na strzeżonym przejeździe kolejowym z ciężarówką wyładowaną... kapustą! Foto wykonane pod koniec lipca (gdzie są złomiarze?). Dwa tygodnie później prawie w tym samym miejscu 'nocna rzeźnia' z Rzeszowa do Kołobrzegu trafiła na ciężarówkę z drewnem. W ciągu 1,5 miesiąca dwie maszyny przez zdarzenia w tym samym miejscu zostały zdjęte z ilostanu lokomotyw PKP- powód oczywisty...\nDla porządku nadmienię, że w żadnym z tych zdarzeń nikomu nic poważniejszego się (o dziwo) nie stało\nKasztan relacji Berlin Hbf- Mińsk/Kijów/Moskwa Białoruskaja przelatuje przez Poznań Górczyn\nStonka (SM42) oczekuje na wolną drogę w kierunku Franowa.\nSiódema z pospiesznym Szczeliniec wracając z Kudowy Zdrój i Szklarskiej Poręby do Poznania, ku mojemu zdziwieniu zatrzymała się w pipidówie jaką jest Luboń.\nOl49 z osobowym z Wolsztyna ucieka przed ulewą do Poznania.\nTLK Gałczyński ze Szczecina do Lublina i Białegostoku wije się na łukach między Neklą a Podstolicami.\nBerlin- Warszawa Express w relacji odwrotnej mknie w stronę Poznania.\nBójcie się chamy- dziś na treningi wracamy! :-)\n19.10.2009 :: 13:41 Komentuj (6)\nTo tak w ramach dopingu i samozaparcia :-)\n22.10.2009 :: 13:35 Komentuj (2)\nPoznań x 2\n27.10.2009 :: 08:35 Komentuj (4)\nFotki wykonane w odstępach kilku minut :-)\n29.10.2009 :: 11:11 Komentuj (7)\nJeszcze czerwone, ale już za chwilkę ruszy w ostatni w tym roku kurs do Nowego ZOO.\nParowóz, a raczej parowozik Bn2t 11458 "Borsig" z 1925 roku na szlaku Parkowej Kolejki Maltanka.\nEwenement na skalę światową, jako że parowozik jako jedyny na tym globie pracuje w obsłudze pociągów wyprawianych przez... Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne ! (pomimo burtowej blachy PKP)\nBorsiga trafiłem przypadkowo. Będąc w okolicach Malty moją uwagę zwróciła kita dymu na szlaku pomiędzy stacjami Maltanka i Ptyś. Czasu na przygotowanie aparatu nie było dużo, a że warunki oświetleniowe były fatalne, stąd niestety nienajlepsza jakość fotek...\nEfekty wizualne nienajgorsze, ale nie jest nawet namiastką swoich 'normalnotorowych' braciszków.


Niemcy zabraniają nastolatkom solarium | Zeberka\nNiemcy zabraniają nastolatkom solarium\nCzerniak Nowotwór Opalanie Opalenizna Promieniowanie UVA UVB Skóra Solarium Zdrowie\nWydaje się, że nie ma już rzeczy, które dziwią. Podczas nastolatki wstrzykują sobie botoks, a rodzice fundują swoim córkom operacje plastyczne za dobre wyniki w nauce, Niemcy postanowiły pójść pod prąd.\nU naszych zachodnich sąsiadów korzystanie z solarium jest prawnie zabronione. Aby móc legalnie opalać się w gabinecie, trzeba mieć co najmniej 18 lat.\nParlament wprowadził ten przepis w życie mając na uwadze rosnącą liczbę zachorowań na raka skóry.\nZgodnie z informacjami podanymi przez stowarzyszenie dermatologiczne ADP, cztery miliony Niemców poniżej 18. roku życia co najmniej raz w miesiącu odwiedzają solarium. Najmłodsi klienci mają po 10 lat!\n– Jeśli ludzie poniżej 35. roku życia będą regularnie korzystać z solariów, ryzyko zachorowania na czerniaka, jednego z trzech najbardziej niebezpiecznych nowotworów, wzrasta do 75% – powiedział profesor Eckhard Breitbart.\nGdy nastolatki nie chcą lub nie potrafią zadbać o siebie same, robią to za nich politycy i lekarze. Tylko czy to naprawdę powstrzyma młodych ludzi przed opalaniem pod lampą?


Jak napisać upoważnienie do konta bankowego - ayoy.pl\n19 maja 2020 05:21Gotowce\nBardzo proszę o wyjaśnienie następującej kwestii.Pewna osoba wystawiła "pośmiertne" pełnomocnictwo do konta bankowego. Aby przekazać osobie trzeciej dostęp do naszego konta bankowego, powinniśmy stworzyć pełnomocnictwo do dysponowania rachunkiem bankowym. Upoważnienie do konta bankowego to bardzo przydatny dokument. Ustal pełnomocnika w placówce PKO Banku Polskim. Nie pozwala chociażby na zaciągnięcie pożyczki na .Na początku maja na mojej stronie pojawił się artykuł współwłaściciel czy pełnomocnik do rachunku bankowego - różnice. "Czy osoba upoważniona do korzystania z konta bankowego posiada takie same prawo do korzystania z niegona wstępie gratuluje ciekawych publikacji i pomysłu 🙂 Napisał Pan, że pełnomocnictwo do rachunku bankowego wygasa także na skutek śmierci posiadacza rachunku lub pełnomocnika. Dowiedz się, jakie prawa i obowiązki ma współwłaściciel konta, a jakie pełnomocnik oraz które z uprawnień pozwoli ci lepiej chronić swoje finanse.Alior Bank, Getin Bank, ING) w ogóle nie dają możliwości ustanawiania pełnomocników do konta dla osoby małoletniej. Jest to dokument, w którym należy zawrzeć wszelkie informacje dotyczące praw, jakie udzielamy osobie trzeciej w związku z dostępem do naszego konta. W takim przypadku przedstawicielowi ustawowemu (opiekunowi prawnemu) automatycznie nadawany jest dostęp do rachunku dziecka, natomiast drugi rodzic nie może dysponować kontem (ani też nie ma do niego wglądu).Jeśli wniosek dotyczy pełnomocnictwa do konta wspólnego, drugi posiadacz będzie mógł zatwierdzić dyspozycję w swoim serwisie iPKO w zakładce Lista zleceń.\nJest udzielane pisemnie - w bankach i ich placówkach lub na stronach internetowych dostępne są gotowe.\nWłaściciel konta może dowolnie określić zakres pełnomocnictwa.Pełnomocnictwo i upoważnienie do konta bankowego dają nam możliwość zarządzania rachunkiem osoby trzeciej. Dokument ten chroni nas przed ewentualnym zadłużeniem powstałym na rachunku właściciela. pisałem do niego e-mail, to chyba nawet nie przeczytał i nie odpisał, napisałem drugi e-mail z mojej poczty i na jego stronie i cisza, a to już około tygodnia temu.Jak napisać upoważnienie? Po jej śmierci pełnomocnik podjął pieniądze. Formularz nadania uprawnień wypełnisz u doradcy - wskażesz w nim konta oraz poziomy dostępu dla pełnomocnika.Tajemniczo brzmiące upoważnienie do konta bankowego, może być wyjątkowo praktycznym i zapobiegawczym czynem. Upoważnienie do korzystania z rachunku osobistego udzielił co dziesiąty klient posiadający w PKO Banku Polskim rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy. Wydanie dyspozycji na wypadek śmierci pozwala na ominięcie tego .A mianowicie Ojciec mój który niedawno zmarł posiadał konto indywidualne w banku spółdzielczym.\nprzez: aleksandra | 2013.4.12 22:57:12 jak napisać podanie o zwrot pieniędzy omyłkowo wysłanych na konto.\nZanim jednak rozważysz wszystkie za i przeciw, pozwól byśmy odpowiedzieli na 6 najpopularniejszych pytań w tym zakresie. Każdy bank posiada swój wzór upoważnienia, na pewno będziemy musieli posiadać swój jak i osoby którą chcemy upełnomocnić dowód osobisty.Jak przygotować pełnomocnictwo do konta bankowego? Natomiast pieniądze z konta, do którego ma Pani tylko upoważnienie, będą normalnie dziedziczone przez wszystkich spadkobierców mamy.Jak sporządzić upoważnienie do konta bankowego? Dowiedz się, jak to zrobić i pobierz darmowy wzór w formacie docx i pdf!0 23 ~endi 2013-07-27 11:09. Będzie potrzebna nam obecność osoby, której go udzielimy. W tym pierwszym przypadku nie można skutecznie postanowić, że po śmierci posiadacza rachunku pełnomocnictwo udzielone za jego życia pozostanie w mocy.Podobnie jak w przypadku dyspozycji wkładem na wypadek śmierci przypisanej do bankowych rachunków oszczędnościowych, nie jest możliwe ustalenie takiej kwoty w sposób ogólny i generalny, gdyż ważna jest chwila dokonania wypłaty przez osobę uprawnioną wskazaną w dyspozycji członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej .Upoważnienie do konta bankowego na wypadek śmierci.\nCzym upoważnienie różni się od pełnomocnictwa, jak je napisać i czy wiążą się z tym jakieś zagrożenia?3).\nJak wystawić upoważnienie do konta bankowego? Standardowa procedura zakłada, że środki na koncie zmarłego dzielone są zgodnie z ustaleniami wynikającymi z postępowania spadkowego. Pełnomocnictwo możemy złożyć w banku. W zależności od tego, co wybierzesz, zmieni się zakres obowiązków osoby dzielącej z tobą dostęp do konta. Wtedy taki dokument będzie musiał być opatrzony aktem notarialnym.Jak napisać pełnomocnictwo do rachunku bankowego? .§ Osoba upoważniona do rachunku bankowego (odpowiedzi: 2) Witam,piszę z czy komornik może zająć wynagrodzenie taty (zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120%) które wpływa na moje konto bankowe. W ramach promocji możesz skorzystać z promocyjnego oprocentowania 2,6% na Moich celach, gdy otworzysz rachunek do regularnego oszczędzania Moje cele.Upoważnienie do konta bankowego po śmierci. Jak upoważnić kogoś do konta bankowego? Dzięki niemu możemy zlecić przelew lub wypłacić pieniądze z konta osoby, która nie jest w stanie zrobić tego samodzielnie. Jeśli dotychczas prowadzone konto bankowe było dostępne tylko dla ciebie, rozpatrz możliwość powierzenia go komuś zaufanemu.\nmój mąż ma konto w banku, do którego upoważnił swoją siostrę, ponieważ po naszym ślubie nie miał jeszcze.\nByć może wyczerpią one .Chcąc zamknąć konto w banku, można złożyć wypowiedzenie umowy rachunku bankowego. Wystarczy udać się do banku i złożyć pełnomocnictwo do dysponowania rachunkiem bankowym. Porady i przykładowe pismo. Dodam,iż. § Upoważnienie do konta bankowego (odpowiedzi: 4) Proszę o pomoc moja mama dostała udaru i nie jest w stanie napisać .Po drugie, ustanowić pełnomocnictwo do swojego konta. Pełnomocnictwo do rachunku bankowego nie wymaga szczególnej formy. 0 strona wyników dla zapytania wzór upoważnienia małżonka .Jak napisać wniosek do komornika o zwolnienie konta bankowego? Powinny w nim zostać zawarte informacje dotyczące zawieranej transakcji.Jestem mamą niepełnosprawnego dziecka ,które jest już pełnoletnie.Potrzebuje napisać upoważnienie w którym będę mogła napisać za syna odwołanie do sądu oraz będę mogła w jego imieniu zarządzać tz.lekarzy terapeutów jak to napisać proszę o podpowiedz.Wiem że muszę z synem to oficjalnie podpisać u notariusza.Syn jest .jak napisać podanie o zwrot pieniędzy omyłkowo wysłanych na konto filmie telekomunikacji komórkowej. Jakiś czas wcześniej ustanowił pełnomocnictwo dla mnie do tego konta. Zgodnie z ustawą Prawo Bankowe zapis na wypadek śmierci może być robiony wyłącznie na rzecz najbliższej rodziny, czyli małżonka .Pełnomocnictwo do rachunku bankowego - kiedy i dla kogo? Pamiętajmy jednak, że nie możemy wziąć pożyczki na konto, do którego dostaliśmy pełnomocnictwo. Oczywiście dokument ten ma swoje ograniczenia. Czy to, że ona jest upoważniona daje jej prawo do .Jak upoważnić inną osobę do korzystania z osobistego konta bankowego? No i teraz kiedy zmarł a na koncie jest niewielki debet to bank wezwał mnie do zamknięcia konta i co dla mnie najważniejsze, zapłacenia tego debetu.Tak więc środki pieniężne, do których została Pani powołana na wypadek śmierci może Pani wypłacić w każdej chwili po śmierci mamy, należą one tylko do Pani. Upoważnienia do konta bankowego dokonuje się w banku , w którym posiada się konto oraz odwołuje również poprzez wizytę z nim. Uregulowanie dostępu do konta na wypadek śmierci będzie dużym ułatwieniem dla bliskich. Temat nadal cieszy się dużym zainteresowaniem więc postanowiłem napisać jego drugą część, która będzie uzupełnieniem do pierwotnego artykułu.Upoważnienie do konta bankowego daje nam prawo do wykonywania takich czynności jak np. wykonanie przelewu czy wypłata pieniędzy. Zabrakło rzeczy najważniejszej - jeśli minie trzy lata od śmierci właściciela konta bądź lokat bankowych i nikt się po te pieniądze z postanowieniem sądu o .Znaleziono 2826 interesujących stron dla frazy wzór upoważnienia małżonka do korzystania z konta bankowego w serwisie Money.pl. Odpowiednie uprawnienia można też przesłać listownie..\nJak napisac odwołanie od decyzji komisji lekarskiej wzór\nWzór wniosku o urlop bezpłatny dla nauczyciela


Zasady bezpiecznego korzystania z bankowości elektronicznej - Bank Gospodarstwa Krajowego\n1. Podmiana właściwego numeru rachunku na liście kontrahentów lub przelewów zdefiniowanych. poprzez kradzież identyfikatora i hasła dostępu do bankowości internetowej, dzięki czemu złodziej ma dostęp do rachunku modyfikując, w dowolnym momencie, numery rachunków docelowych w zdefiniowanych wcześniej wzorcach.\n2. Podmiana właściwego numeru rachunku w oknie systemu bankowości internetowej definiującym przelew. W przypadku korzystania przez Klienta z metody kopiuj / wklej, w momencie kopiowania (zapamiętywania) numeru rachunku np. z faktury otrzymanej drogą elektroniczną, a następnie wklejania tegoż w formatkę przelewu, następuje podmiana numeru NRB na inny.\nSugerujemy, by przed autoryzacją i przed wysłaniem przelewu, zawsze sprawdzić czy numer rachunku odbiorcy przelewu jest prawidłowy porównując go z dokumentem źródłowym.\nPrzypominamy podstawowe zasady bezpieczeństwa podczas korzystania z usług bankowości elektronicznej:\n• sprawdzanie czy strona do logowania posiada odpowiedni adres oraz czy połączenie z Systemem jest szyfrowane (adres URL witryny powinien rozpoczynać się od https:// i wyświetla się ikona kłódki);\n• niepodawanie poufnych informacji na stronach np. przypominających swoim wyglądem strony Banku;\n• zawsze kończąc pracę korzystać z polecenia "Wyloguj";\n• nieotwieranie podejrzanych i niespodziewanych załączników z poczty e-mail od nieznanych nadawców;\n• nieużywanie do logowania adresu lub linku podesłanego w wiadomości e-mail;\n• niekorzystanie z "obcych" komputerów oraz z "obcych" sieci udostępniających internet, np. sieć WiFi;\n• posiadanie zainstalowanego na komputerze oprogramowanie antywirusowego uznanej firmy i dbanie o aktualizację programu antywirusowego, oprogramowania przeglądarki oraz systemu operacyjnego.\nWięcej informacji znajduje się na stronie: www.zbp.pl/dla-konsumentow/bezpieczny-bank


Jestem tym, co czytam - Jan PolkowskiPiotr Legutko | Nowy Napis\nNowy Napis Co Tydzień #038 / Jestem tym, co czytam\nwywiad rzeka, rozmowa, poezja, historia, biografia\nJan PolkowskiPiotr Legutko\nWiemy już, czym była dla ciebie edukacja formalna. Na szczęście dojrzewanie w dużym stopniu związane jest też z edukacją nieformalną, z własnymi lekturami. Co czytałeś w czasach nowohuckich?\nPowiedział trzeźwo poeta: jesteśmy tym, co czytamy. Pamięć i język tworzą z nas ludzi, więc można również powiedzieć: jesteśmy tym, co pamiętamy, i jesteśmy tacy, jakiego używamy języka. Podstawową treścią pamięci jest kultura, która żyje w nas głównie przez lektury. Pamięć o przeszłości, doświadczenia i przemyślenia przodków towarzyszą nam dzięki książkom, budują nas do ostatniego tchnienia i przesądzają o jakości człowieczeństwa. Miałem wielkie szczęście, bo zakochałem się w książkach. Po dziecięcej klasyce (Konopnicka, Brzechwa, Tuwim, Mickiewicz, Krasicki, Fredro), którą braciom i mnie czytali nasi tradycyjni rodzice, już samodzielnie przeszedłem do książek z półek pomocnika stojącego w stołowym pokoju. Pierwszy był Sienkiewicz. Ogniem i mieczem przeczytałem, mając dziesięć–jedenaście lat, i dzisiaj jestem pewien, że lektura trylogii, w dużej mierze podświadomie, wpłynęła na kształt mojej emocjonalności i tożsamości, na odczuwanie, a potem rozumienie polskości. Choć jako dziecko traktowałem tę epopeję przede wszystkim jako książkę przygodową. Zamiłowanie do tradycji, emocjonalny związek z polskim losem i – używając języka ludzi niechętnych Polsce – demon patriotyzmu zostały mi wszczepione w sposób najprostszy, a zarazem najbardziej skuteczny i potem dyskretnie pomagały mi rosnąć duchowo i powoli, krok po kroku rozumieć, kim jestem. Nie znaczy to, że Polskę i siebie już znakomicie poznałem i zrozumiałem. Nadal jestem w drodze. Nie dziwię się jednak, że ci, których świeżo dokooptowano do europejskiej oligarchii i których drażni polskość, rugują Sienkiewicza z programów szkolnych. Wetknięty w jego miejsce jakiś uniwersalny pisarz (jeden z posłów Platformy Obywatelskiej proponował, by zaściankowego ksenofoba Mickiewicza zastąpić niemieckim Europejczykiem Stefanem Georgem) pozbawi nas tożsamości i wtedy z plasteliny naszych nielicznych dzieci inżynierowie postępu ulepią spolegliwych podludzi. Wybór trylogii był oczywisty, bo w domu poza książkami Jacka Londona, Jamesa Olivera Curwooda, Marka Twaina czy Księgą dżungli Rudyarda Kiplinga nie było lektur dla młodzieży (np. książek Szklarskiego). Pierwszy raz Ogniem i mieczem czytał nam ojciec, podobnie jak Pana Tadeusza. Fascynowała mnie zwłaszcza Bitwa. Przeczytałem stos powieści Kraszewskiego, Rodziewiczównę, o której tak ciepło pisał Miłosz. Jednak najsilniej wpłynął na mnie Żeromski, którego Syzyfowe prace, opowiadania, Popioły i Przedwiośnie przeczytałem wcześnie, jeszcze zanim część z tych książek miałem poznać w ramach obowiązku szkolnego. Myślę, że dogłębnie przesiąknąłem żeromszczyzną, co między innymi oznacza, że ukształtował się we mnie podobny typ wrażliwości na polskie, a także społeczne sprawy. Kiedy szukałem odpowiedzi na pytanie, dlaczego znalazłem się w opozycji, dlaczego ryzykowałem, dlaczego nie pozwoliłem cenzurować swoich utworów, doszedłem do wniosku, że głównymi sprawcami byli Chrystus i Żeromski.\nDość zaskakujące zestawienie…\nDla mnie dość naturalne. Wiem, że wypada raczej powiedzieć, że wychowałem się jak wszyscy na Gombrowiczu, i tym samym zaliczyć siebie do intelektualnej elity (a przy okazji ludzi o innej duchowej historii z niej wykluczyć). Ale cóż poradzę na to, że dla mnie Gombrowicz wielkim pisarzem był i mnie zachwycał tylko podczas pierwszego spotkania, podczas drugiego już niczym nie zaskakiwał, a przy trzecim nużył. W Żeromskim były mi bliskie lojalność wobec Polski i dążenie do odzyskania niepodległości oraz nadzieja ulokowana w ludzie czerpiącym siłę z wiary chrześcijańskiej. Jego wzorem zachowuję również daleko idącą nieufność w stosunku do elit. Pismo Święte zakorzeniło się we mnie głęboko na poziomie religijnym, kulturowym i literackim. Fragmenty odczytywane podczas mszy osiadały we mnie, mościły się głęboko jako świadectwo historii i treść przesłania Boga-człowieka Jezusa Chrystusa i równocześnie na poziomie języka, symboli, obrazowania, melodii. Myślę, że jest to fundament kultury polskiej, który wspiera mnie w sposób niepodważalny i ostateczny. Jestem pewien, że wyczulenie na piękno języka i przywiązywanie wagi do sposobu jego używania skutecznie ukształtowała we mnie właśnie piękna poezja Biblii. Mocniej niż mistrzowski język Sienkiewicza i pękająca od emocji fraza Żeromskiego. Szkoda, że niektórzy tłumacze wkładają sporo pracy, by ten niepowtarzalny, a ich zdaniem „anachroniczny” biblijny tekst uczynić „bardziej zrozumiałym dla współczesnego czytelnika”. Wielkość kultury chrześcijańskiej podtrzymuje religię, a dobrze oddana po polsku Biblia jest najcenniejszym klejnotem w jej koronie, Księgą Ksiąg, arcydziełem absolutnym. Gdybym miał zabrać ze sobą tylko jedną książkę na bezludną wyspę, byłoby to Pismo Święte. Musiałbym zrezygnować z wielu wysoko cenionych przeze mnie książek, z Pana Tadeusza, poezji Herberta czy Mandelsztama, esejów Zygmunta Kubiaka czy powieści: Mistrza i Małgorzaty, Dżumy i Obsługiwałem angielskiego króla. Te książki (i sporo innych) zasługują na wielokrotną lekturę, ale nawet najwspanialsza powieść Hrabala nie wyczerpuje i nie wypełni wszystkich zakamarków najzwyklejszego nawet życia. Bez blasku i siły kultury Kościół stanie się sektą. Wypada więc zastanowić się głębiej nad konsekwencjami przerabiania arcydzieła na opowiastkę w uproszczonym języku o ograniczonym zasobie słów, „by współczesny człowiek mógł ją zrozumieć”. To jest rodzaj bezbolesnego i niezbyt dobrze przemyślanego samobójstwa na poziomie kultury i wiary.\nBiblia, Sienkiewicz, Żeromski – te dzieła były ci w jakiś sposób dane „z góry”, choć w różny sposób. A co z własnymi poszukiwaniami, wyborami?\nCzytałem masę poezji. Po przełomie grudniowym wydawcy nadrabiali zaniedbania, czy raczej efekty ideologicznej poprawności. O czym wiele osób nie chce już pamiętać, twierdząc, że PRL po 1956 roku był oazą wolności. Dopiero w 1971 roku można było wreszcie kupić wybór wierszy Osipa Mandelsztama. Niepełny, pozbawiony późnych wierszy, ale jednak. Od tego czasu jego poezja towarzyszy mi stale. Śledziłem też nową polską poezję: twórczość Barańczaka, Krynickiego, Zagajewskiego. Mogę powiedzieć, że się z nią zaprzyjaźniłem, chociaż bardzo różniłem się od tych poetów. Gdy zacząłem pisać, robiłem to, używając własnego kompasu. Zawsze byłem niepoprawnym kochankiem Ojczyzny i ten intymny związek oddalał mnie od nowofalowej fascynacji kontrkulturą, a tradycyjny katolicyzm chronił przed lewicowymi ciągotami i fobiami. Nie musiałem dorastać do stwierdzenia, że dramat narodu przewyższa dramat języka i że obydwa są ściśle ze sobą związane.\nA jeśli chodzi o wcześniejszą polską poezję? Czy jest ktoś, kto jak Mandelsztam towarzyszy ci przez całe życie?\nZ upływem czasu coraz mocniej istnieją we mnie Mickiewicz i Jan Kochanowski, ale pierwszą książką, którą\nkupiłem z kieszonkowego i od której zacząłem kompletować własną bibliotekę, było Regio Tadeusza Różewicza. To poeta, do którego wracam i nie mam wątpliwości, że wraz z Herbertem i Miłoszem tworzą trójkę wielkich poetów drugiej połowy XX wieku. Swego czasu budził we mnie sprzeciw izolacjonizm Różewicza, drażniąca ucieczka od dramatu polskiego istnienia, zastępowanego nieco sztucznym abstrakcyjnym uniwersalizmem. Denerwował mnie ostentacyjny dystans do nędzy komunistycznej okupacji i planowego wyjaławiania kultury polskiej. Ukłon Różewicza w stosunku do komunistów był lekki, nie tak głęboki, jak to się zdarzyło większości twórców, ale uwzględniał rytualną krytykę sanacyjnej przeszłości, strasznego mieszczaństwa i wychwalanie zbawczego charakteru komunizmu. Gdy obroża cenzury stawała się luźniejsza, Różewicz z konsekwencją towarzyszył problemom wolnego świata wypranym z problemów okupowanego kraju i sowietyzowanej kultury. W ten sposób z łatwością pozyskiwał\nprzychylność krajowych i zachodnich krytyków. Pamiętam, że bardzo mnie rozdrażnił jednym z felietonów opublikowanych w „Odrze” w latach 70., w którym stwierdził, że bardziej pochłania go kupowanie groszku i marchewki oraz śledzenie arytmii własnego serca niż jakieś tam ideowe, społeczne perypetie. Ta redukcja pola obserwacyjnego człowieka, choć na szczęście w mniejszym stopniu poezji, do narcystycznej prywatności, do fizjologii zawstydzała mnie i wydawała się poniżać wielkiego poetę. Groszek i obsesja cielesności, umierania były rodzajem bezpiecznej, a może i przyjemnej klatki, w której Różewicz uwięził własnego ducha. Jego eskapizm, zważywszy na kontekst opresji komunistycznej, może być interpretowany jako oportunizm. Do dzisiaj zastanawiam się, co myślał poeta, pisząc „zdradziłem siebie, uratowałem ciało”. Miłosz służył komunizmowi czynnie, czerpiąc ze służby życiowe przyjemności, ale mimo to spośród wielkiej trójcy poetów Różewicz budzi we mnie największe pomieszanie.\nMiłosz, gdy minęła młodość i wybrzmiały niepokojące i porywające Trzy zimy, zaczął w poezji opowiadać historie, prezentować poglądy. Są tacy, którzy twierdzą, że to zaprzeczenie poezji, bo wiąże się z rezygnacją z wolności języka, szacunku dla jego tajemnic i, co najważniejsze, z odejściem od muzyczności. Nie przekonują mnie te argumenty. Język zawsze pozostaje muzyką, zwłaszcza jeśli jest właściwie użyty. Do śpiewu nie potrzebuje rymów i dystychów. Biografia Miłosza zawiera niestety wszystkie fascynacje, błędy i oportunizm, które były tak popularne wśród polskich pisarzy drugiej połowy XX wieku. Przed wojną komunizował i już do końca swoich dni był zaplątany w lewicowo-oświeceniowy arystokratyzm. Zaangażował się w PRL, służył okupantowi, dbając w Waszyngtonie o dobry wizerunek przysłanego z Moskwy motłochu, który znęcał się nad Polską. Zamiast jeść zgniłe dorsze, wiódł światowe życie w służbie tych, którzy wyrywali paznokcie. I nie mogę obronić się przed interpretacją, że robił to, dopóki wynikała z tego jakaś interesująca perspektywa życiowa. Miłosz nie widzi nic nieprzystojnego we wspominaniu, jak Adam Ważyk w mundurze NKWD załatwił mu od ręki mieszkanie w Krakowie. Wyniesienie ponad miejscowy i repatriancki lud i strach urzędników na widok Ważyka w sowieckim mundurze chyba naprawdę go bawił. Pisarze byli zachwyceni głaskaniem po głowie przez Jakuba Bermana i uważali za rzecz do przyjęcia, by utrzymywało ich Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, jak to było z Tuwimem. Zachwycony karierą pisarza Stryjkowski służył niewolnictwu w Polskiej Agencji Prasowej czy walcząc z włoską demokracją jako pracownik ambasady PRL. Ideowa solidarność z wyborami młodości miała zapewne znaczenie, chociaż myślę, że wraz z rosnącym terrorem musieli wspierać komunizm w coraz większym stopniu cynicznie. Bardziej bali się utraty pozycji i przywilejów niż porzucenia ideałów młodości. To ich odmładzało, a potęga Związku Sowieckiego, którego wpływy na Zachodzie osiągnęły apogeum, utwierdzała w przekonaniu, że stoją po stronie zwycięzców nie tylko ideowych i niczym nie ryzykują. I ponad wszystko pragnęli publikować, być zawodowymi pisarzami, widzieć w księgarniach swoje nazwiska, zgarniać spore honoraria i słyszeć oklaski za swój obywatelski bieg do Fragalà. Miłosz, służąc okupantowi, niewiele ryzykował. Wtedy na Zachodzie być marksistą, nawet legitymizującym sowiecki porządek w Polsce, było dobrym rozwiązaniem dla kogoś marzącego o poważnej karierze intelektualisty. Antykomunizm, nawet lewicowa krytyka zbrodni stalinizmu były niepopularne, zepchnięte na otoczony ostracyzmem margines. Gwarantowały odrzucenie przez elity zakochane w stalinowskiej inżynierii zarządzania konserwatywnym motłochem. Inny świat Herlinga nie mógł znaleźć wydawcy, tak jak książka Mackiewicza o Katyniu czy Folwark zwierzęcy Orwella. Zgłupiała nie tylko Europa. Elity amerykańskie w latach 40. i 50. również przeżywały fascynację komunizmem, by nie wspominać faktów głębokiej infiltracji środowisk artystycznych przez sowieckie służby.\nNiestety nie wszyscy wiemy…\nZ książki prof. Mieczysława Biskupskiego Nieznana wojna. Hollywood przeciwko Polsce wyłania się przygnębiający obraz zsowietyzowanych mentalnie i przeżartych sowiecką agenturą elit kulturalnych w USA, zwłaszcza związanych z filmem. Amerykanie, którzy służyli stalinowskiemu komunizmowi w latach 40. i 50., nawet na początku XXI wieku chętnie oświadczają publicznie, że dokonali słusznego wyboru, stając po stronie Stalina. Dzisiejszy ethos ludzi filmu amerykańskiego ma swoje korzenie wprost w tamtych wyborach i uległym poddaniu się sowieckiemu czarowi i manipulacji. Ale gdy po wystąpieniu Chruszczowa czerwony lewar zaczął działać słabiej – wtedy, rzecz jasna, wypadało zostać rewizjonistą, krytykować Moskwę za dogmatyzm, napomknąć o niesłusznie zamordowanych towarzyszach (bo już nie o słusznie wybijanych patriotach), a nawet wybrać wolność.\nMiłosz z komunistycznej dyplomacji zrezygnował wcześniej.\nW 1951 roku, dwa lata przed śmiercią Stalina. Był mądrzejszy od ludzi o mniejszym talencie i jeszcze mniejszym wyczuciu epoki. On lepiej rozumiał i interpretował jej zmienny klimat, ewolucję idei i sens czasu. To specjalność poetów, by nie powiedzieć – wieszczów. Jednak oświeceniowym postępowcem pozostał. Po 1990 roku, w czasie galopującej liberalizacji i laicyzacji, ostrzegał przed niebezpieczeństwem katolickiej chomeinizacji Polski. W Polsce trwał festiwal prymitywnych drwin i bezpardonowych ataków na Kościół, rugowania religii z przestrzeni publicznej. Polskę kolonizowano finansowo i majątkowo, a poeta dramatycznie przestrzegał naród przed Matką Boską. To nie była chwila słabości wieszcza, to było ideologiczne zaślepienie, wyraz solidarności panów obawiających się rokoszu poddanych, których już nie wypada internować.\nCo Miłosza czyni wielkim poetą? Pytanie trochę jak z Gombrowicza, ale akurat poecie warto je zadać.\nMiłosz jest wielkim, niedościgłym mistrzem języka polskiego, wielkim smakoszem świata, poetą pełni życia, który w wielkiej poezji potrafił pokazać, jak człowiek dzięki intelektowi i zmysłom może stworzyć z tym światem piękną, złowrogą, ale oszałamiającą urodą harmonię. Swoje obserwacje i przemyślenia wyrażał w języku olśniewającym, najwspanialszym. Miłosz myślał o sobie jako o współczesnym Kochanowskim i bardzo chciał odegrać w historii literatury, a zwłaszcza w historii języka polskiego, taką samą rolę jak mistrz z Czarnolasu. Nie było to oczywiście możliwe, bo przed Kochanowskim język poetycki – czy szerzej polski język literacki zdolny do opisania świata – nie istniał. Kochanowski przeprowadził nas z niemoty do hymnu, od zgrzebnego lnianego płótna do adamaszku polszczyzny. Ale poza tą historycznie uwarunkowaną różnicą Miłosz niewiele się mylił. Jego ambicja była godna podziwu i przyniosła interesujące plony. Miłosz przetłumaczył między innymi spore fragmenty Pisma Świętego. Nadać największemu dziełu naszej kultury współczesny kształt językowy to oznacza stworzyć język zdolny do opisania wszystkich wymiarów dzisiejszego człowieka i świata. Inaczej mówiąc, Miłosz chciał, by jego twórczość była pomostem, po którym język Kochanowskiego i innych poetów tworzących do końca XX wieku, cała polska kultura powędrowałyby ku przyszłości. Chciał wyposażyć XXI wiek w to wszystko, co język polski w swoich spichlerzach zebrał przez tysiąc lat. Ocalić w swojej polszczyźnie całe dziedzictwo i podarować je przyszłym pokoleniom. To był jeden z powodów, dla których zaczął tłumaczyć Pismo Święte. Bo jeśli chciał odegrać rolę podobną do Jana z Czarnolasu, to musiał użyć takich środków, jakich używał wielki poprzednik. Kochanowski tłumaczył Psalmy. Miłosz również je tłumaczył, ale potem wstawał od biurka i bredził o chomeinizacji, następnie pisał list do Ojca Świętego i Traktat teologiczny. Czy pomylił się, źle zainwestował swój talent, bo chrześcijaństwo w Polsce wkracza w erę schyłkową? Mam nadzieję, że nie.\nTylko czy rzeczywiście udało mu się odcisnąć aż takie piętno na języku polskim? Przecież jego recepcja w kraju ograniczała się do wąskich elit. Był aż do Nobla poetą zakazanym i stosunkowo mało czytanym.\nTo błędna ocena. Tom Ocalenie, wydany w 1945 roku, był ogólnie dostępny, a jego emigracyjne książki przewożono do kraju w sporych ilościach. Nakłady Miłosza wydawanego w podziemiu były wyższe niż nakłady poetów wydawanych oficjalnie. To pewnie mało znany fakt, ale standardowy nakład tomu poetyckiego wynosił wówczas w wydawnictwie państwowym osiemset egzemplarzy, a w podziemiu podstawowy nakład wynosił dwa–trzy tysiące. Oczywiście był to najczęściej obieg ograniczony do większych miast, zwykły człowiek na prowincji nie miał wielkich szans, by dotrzeć do podziemnej książki. Ale przez całe lata 80. Miłosz był już drukowany w państwowych wydawnictwach w setkach tysięcy egzemplarzy. Suma nakładów książek Miłosza to raczej miliony niż tysiące egzemplarzy. Czy są nadal czytane? Nie wiem – ja czytam. Fakty dowodzą, że miał nieporównywalną z kimkolwiek żyjącym współcześnie możliwość wpływania na język, kulturową świadomość, tożsamość.\nWspomniałeś, że od lat 70. do dziś towarzyszy ci trzech wielkich poetów. Różewicz, Miłosz i Herbert? Najmniej kontrowersyjny.\nHerbert w porównaniu do dwóch pozostałych to postać harmonijnie czysta. Nie wlecze za sobą wątpliwych wyborów moralnych i ideowych czy mętnych fragmentów biografii. Był najzwyczajniej wierny wartościom, dziedzictwu kultury, losowi wspólnoty narodowej i nigdy nie opowiedział się po stronie choćby najbardziej obiecującego, postępowego czy najmniejszego nawet zła. Budował w języku polskim lojalność wobec moralnej mądrości, fundamentów tradycji i dobrego smaku. Nie prowadził z odwilżowym Szmaciakiem i liberalnym Gnomem gry o sławę, stypendia i posady za cenę poparcia lub chociaż przyzwolenia na sowiecką okupację Polski. W odróżnieniu od Różewicza i Miłosza przez większość życia nie pisał wierszy w pierwszej osobie. Stosował lirykę roli, budował racjonalność, historiozoficzny sens i analityczny dystans, a mimo to jego poezja niesie w sobie dramatyczne napięcie swojego czasu i wydaje mi się genialnie spleciona z dramatem drugiej połowy XX wieku. Ten, moim zdaniem, pozorny dystans do współczesności wzmacniał zapładniające napięcie między polskim losem a doświadczeniem uniwersalnym, pogłębiał sensy wierszy, których kształt nigdy nie otarł się o „pianę gazet”. Jeden z krytyków powiedział, że nie lubi Herberta, bo jest chłodny, anonimowy, pozbawiony emocji. To nieporozumienie, bo chłód Herberta jest pozorny. To liryka pisana na najwyższej strunie, ale pozbawiona egzaltacji i narcystycznych żali. Posługując się uniwersalną przypowieścią, dociera do zakamarków indywidualnego losu. Różewicz sumiennie uciekał od Polski, chował się przed pamięcią i chyba również przed miłością (z wyjątkiem miłości do żony). Prawdopodobnie nie miał nadziei, że okupacja sowiecka może upaść w przewidywalnym czasie. Demonstracyjnie oświadczał – nie obchodzi mnie „Solidarność”, nie obchodzi mnie dążenie do wolnej Polski. Co więcej, w jego utworach słychać było ironizowanie na temat tych, którzy podnosili głowę, chcieli zachować pamięć i twierdzili, że bez zasad moralnych również w naszych czasach nie sposób być ani pełnym człowiekiem, ani artystą. Było w tej postawie coś depresyjnego, godnego współczucia. Jakaś czarna rezygnacja. Natomiast Herbert w sposób wyważony i jasny zajmował stanowisko w sprawach publicznych. Po stronie słabszych, w imię wolności słowa, wolności ludów. Był strażnikiem wspólnoty europejskiej i uczestnictwa w niej polskiej kultury i historii, zdystansowanym do prymitywnego modernizmu i barbarzyńskiej kultury masowej.\nCzy taka akceptacja nie przeszkadza w dialogu? Czy nie hamuje twórczej inspiracji? Panuje modna opinia, że tylko spór jest twórczy, a najlepsza jest sytuacja, gdy pisarz opiera swe istnienie na wątpliwościach, podważa osiągnięcia poprzedników i nawet własną twórczość, wątpi we wszystko.\nNie wydaje mi się, żeby to był słuszny pogląd. Do dość obrzydliwych tez propagandowych zaliczam sugestię, że pewność i stałość przekonań ideowych, religijnych, politycznych, konsekwentne trwanie przy podstawowych wartościach, które powinny przyświecać człowiekowi w stosunkach ze światem, jest wadą i przeszkadza mu, zwłaszcza w jego artystycznych poszukiwaniach. Podawanie w wątpliwość przydatności we współczesnym świecie kategorii piękna, dobra i prawdy, podziw dla destrukcji, wiara w kalejdoskop nicości mają być rzekomo postawą godną twórcy. Twórcy niezależnego, to znaczy zużywającego siły na pogoń za poklaskiem wyobcowanych elit i nicością. To paradoks, że w czasach rozpadu i rozkładu, obumierania i amnezji szukanie stałych punktów oparcia, ciągłości kultury, pamięć o dziełach mistrzów i losach umarłych, zachowanie tradycyjnego obyczaju naraża na odrzucenie, marginalizację, śmieszność. Jestem pewien, że w czasach etycznego i estetycznego chaosu tylko konserwatywne podejście do kultury, tylko dialog z bogactwem przeszłości może uchronić nas przed bałwochwalstwem i przed tożsamościową anihilacją. Bez żywego, autentycznego dialogu ponad czasem wydrążona kultura, podlana poczuciem wyższości i kpiną, zdycha. Systemy totalitarne zawsze zaczynały od zrywania ciągłości kultury. Dzisiaj mówi się, że wolność w sztuce jest wolnością właśnie od skostniałej tradycji, ucieczką od zniewolenia pamięcią, od spleśniałej hierarchii dzieł wiecznych. Szekspir podobno nie ma nic do powiedzenia współczesnemu człowiekowi, w przeciwieństwie do twórców graffiti. Konserwatywne spojrzenie na kulturę nie wynika z wyboru ideologicznego, lecz pragmatycznego, jedynego, który daje człowiekowi szansę oparcia i przetrwania. I jeśli lewicowiec, pacyfista, zielony czy postępowiec innej barwy nie chce być wrogiem kultury, musi mieć do niej konserwatywny stosunek, to znaczy chronić pamięć i ciągłość. Nawet jeśli będzie jej używał wyłącznie do ostrej krytyki. Bez zachowania grecko-rzymskiego i chrześcijańskiego dziedzictwa staniemy się automatami stojącymi przy chińskiej taśmie produkcyjnej ustawionej na zaśmieconym zapleczu meczetu.\nCzy miałeś jakieś osobiste relacje z kimś z tej wielkiej poetyckiej trójki?\nZawsze byłem literackim outsiderem. Miłosza i Różewicza wprawdzie poznałem, ale uważałem, że wystarczą mi lektury, oczekiwanie na wiersze w czasopismach i nowe książki. Taka forma znajomości była dla mnie bardziej naturalna i bezpieczna, bo mówiąc prawdę, trochę obawiałem się poznawać bliżej wybitnych pisarzy, podejrzewając, że to zakłóci obcowanie z ich dziełami. A mając obsesję na punkcie niezależności, z pewnością nie nadawałem się na członka dworu. Herbert zadzwonił do mnie na początku lat 90. z propozycją, bym wydrukował kilka jego wierszy w mojej gazecie „Czas Krakowski”. Zrobiłem to z przyjemnością w dodatku literackim, który redagował Krzysztof Koehler. Wśród kilku utworów opublikowanych przez „Czas” znalazł się słynny wiersz Chodasiewicz, który wywołał w tamtych latach oburzenie salonu.\nBo choć Herbert nie zajmował się – jak wspomniałeś – bieżącą polityką, to jednak w tym przypadku jego głos w sporze z Miłoszem miał reperkusje zgoła nie-poetyckie.\nOczywiście opanowana przez lekką histerię elita uważała za stosowne stanąć w obronie niegodnie zaatakowanego Miłosza. Z tego powodu Herbert nie mógł tego wiersza wydrukować gdzie indziej i trafił do gazety wydawanej przez oszołoma w Krakowie. Po publikacji w „Czasie” spotkałem Ryszarda Krynickiego, wybitnego poetę, którego wiersze zawsze przeżywałem w szczególny sposób. Wydałem zresztą dwie jego książki poetyckie w podziemiu. Niewiele więcej ozdobione rysunkami Leszka Sobockiego własnoręcznie drukowałem w technice sitodruku, a Nasze życie rośnie z ilustracjami Jana Sawki zostało wydane bardzo elegancko na offsecie w nakładzie pięciu tysięcy egzemplarzy. I właśnie tak ważny dla mnie Ryszard Krynicki, człowiek o emploi świętego Franciszka, powiedział mi wtedy, że popełniłem błąd, bo wiersz Chodasiewicz nie powinien się ukazać. Zrobiłem tą publikacją krzywdę obu poetom – Herbertowi i Miłoszowi. Przyznam, że mnie to zaskoczyło. Krynicki był nie tylko poetą-opozycjonistą wobec systemu, ale sam doświadczył zakazu druku i musiał publikować poza obiegiem oficjalnym. Był również podziemnym wydawcą, a więc czynnie walczył o wolność słowa, zwłaszcza słowa poetyckiego. I nagle ktoś, kto w podziemiu wydał książkę Giennadija Ajgiego, czuwaskiego poety, którego twórczość w Związku Sowieckim nie ujrzała światła dziennego, powiada, że powinienem ocenzurować Zbigniewa Herberta. Bo przecież chodziło o rozsądnie uzasadnioną cenzurę! To było jedno z bardziej zadziwiających i zaskakujących zdarzeń, jakie przeżyłem po 1989 roku. Domyślałem się, że Krynicki w rozmowie ze mną wyrażał szeroko podzielane przekonanie, że Miłosz jest nie tylko genialnym poetą, ale również nietykalnym świętym oświeceniowego racjonalizmu, nosicielem postępu i ironicznym krytykiem polskiego ciemnogrodu. Wobec Herberta bez skrępowania wygłaszano insynuacje, że jego zachowania i poglądy uwarunkowane były chorobą psychiczną. Zastosowano wobec niego współczesną, bardziej tolerancyjno-postępową wersję psychuszki. Nie mogę wykluczyć, że po to, by pomniejszyć jego znaczenie i kulturowe oddziaływanie (Różewicza zresztą też lekceważono i rugowano), zabiegano o Nobla dla Szymborskiej. Cóż poradzić na to, że nigdy „nie ma wolności dla wrogów wolności”. Zaś decyzje o tym, kto jest wrogiem wolności, ogłasza gazeta, której nie jest wszystko jedno. Nawet w dziedzinie tak niszowej jak poezja można twórcom i dziełom odmówić prawa do istnienia.\nPoeta niejako z natury swojej nie jest istotą stadną. Mówi się jednak i pisze o środowiskach, grupach poetyckich. Czy ty czujesz się twórcą osobnym, czy też z jakimś środowiskiem możesz się identyfikować?\nNajlepsi poeci pokolenia ‘68 mieli swoją grupę „Teraz” i było widać, że na tyle, na ile pozwalały ich indywidualności, byli ze sobą „spokrewnieni”. Jestem z pokolenia lat 50., które nie obfitowało w tylu ciekawych pisarzy. Oczywiście powstawały jakieś manifesty, tworzyły się grupy poetyckie, także na polonistyce, gdzie studiowałem. Moi rówieśnicy bardzo wcześnie zaczęli publikować, wydawać książki, co było zresztą nietypowe, bo zwykle młodzi starzeli się w oczekiwaniu na debiut. Przejściowe trudności z zaopatrzeniem w papier ciągnęły się w nieskończoność, a zastępy starszych grafomanów zapychały nieliczne czasopisma literackie. Moim rówieśnikom w szybszym starcie pomogła dziura w oficjalnym życiu literackim po niepokornym pokoleniu ‘68, które starano się kimś szybko zastąpić. A oni dość szybko się dopasowali, zostali członkami koła młodych ZLP, publikowali w oficjalnej prasie i wydawali tomiki. Ja żyłem w innym świecie. Czułbym do siebie wstręt, gdybym wyraził zgodę, by jakiś redaktor na spółkę z cenzorem poprawiali moje wiersze lub chociaż je akceptowali. Nie dlatego, że były jakoś szczególnie ważne, ale dlatego, że to była krew z mojej krwi, moja tożsamość, osobowość i los. A że poglądy mają swoje konsekwencje, zająłem się nielegalnym wydawaniem wierszy poetów objętych zakazem druku. Dzięki narodzinom opozycji powstałem z wegetacji do normalnego życia. Przerażenie perspektywą życia w PRL, przekonanie, że w kłamstwie nie potrafię żyć, więc nie znajdę dla siebie miejsca, paraliżowało mnie. I trzęsąc się ze strachu nad przepaścią przyszłości, znalazłem ratunek i zarazem chyba rodzaj szczęścia – mogłem korzystać z wolności. Władza nie akceptowała mojego sposobu życia, ale to czyniło go dla mnie jeszcze bardziej atrakcyjnym, upragnionym, smakowitym.\nAle w pewnym sensie zawsze żyłeś na marginesie, bo nikt nie lubi ludzi tak zasadniczych w swoich życiowych wyborach. Nawet jeśli są słuszne. Zwłaszcza jeśli są słuszne.\nDecyzja, by nie publikować w oficjalnym obiegu, chyba nie miała analogii i w konsekwencji z upływem czasu wytworzył się wobec mnie dziwny dystans. Zauważałem go wyraźnie przed 1989 rokiem, ale jeszcze ostrzej odczuwałem go po odzyskaniu niepodległości. Wszyscy jesteśmy ubrudzeni, wszyscy jakoś kolaborowali, nie potępiajmy PRL, nie plujmy na własną przeszłość – taka filozofia przyświecała elitom i w wyniku nacisku mediów zyskiwała poparcie w społeczeństwie. Poza debatę publiczną wypychano wszystko, co do tej tezy nie pasowało. Przecież „żołnierze wyklęci” to odkrycie dopiero ostatnich lat. Byłem niezłomny w słowie i w ten sposób stałem się krępującym, niechcianym dowodem na to, że można było zrezygnować z próby ustawienia się w socjalistycznej rzeczywistości, pisać i żyć inaczej. Grzesznicy na ogół zagłuszają sumienie. A ja odnoszę wrażenie, że jestem wyrzutem sumienia.\nA odkrycie żołnierzy wyklętych zawdzięczamy dopiero pokoleniu naszych dzieci.\nTak, bo wszyscy okupanci, kolaboranci oraz sojusznicy ideowi PRL – nawet jeśli formalnie postrzegani są jako jego krytycy – woleli traktować czasy komunistyczne jako nasze wspólne dzieło, słuszne i pożyteczne w swych fundamentach. A że nie jest miło budować na fundamencie zgniłym moralnie, więc rodziła się solidarność w kłamstwie na temat niewyczerpanych zasobów przyzwoitości w PRL i obiektywnych zasług i sukcesów, nieskażonych służbą Moskwie. Okazuje się dzisiaj, że uczciwi nauczyciele wypełniali szczelnie pokoje nauczycielskie, odważni dziennikarze wypełniali szpalty reżimowych szmatławców, niepodległością żyli kształceni w Woroszyłowce oficerowie Ludowego Wojska Polskiego itd., itd. Więc już nie tylko wspólnictwo w różnej barwy nieszkodliwej kolaboracji, ale również wspólna odpowiedzialność za wiele obiektywnych osiągnięć i – co ważniejsze – za zachowanie godności i przyzwoitości. Szczytem heroizmu ogłoszono wstrzymanie się w sejmie od głosu przez Stommę (nie wspominając przy okazji, ile razy przez całe lata głosował za wszystkim, co proponowali komuniści, jakby to nie było świństwo i zdrada). Do dziś teza o cywilnym bohaterstwie osób akceptujących realny socjalizm i z nim współpracujących w ramach różnych koncesji obowiązuje w debacie publicznej. W emitowanym na antenie Polskiego Radia programie Archiwalia usłyszałem całkiem niedawno, że „Kuźnica” to był normalny tygodnik kulturalny, a w nomenklaturze PZPR można było być w celu pomagania ludziom. Takie zdanie to klasyczny przykład optyki, w której, wspominając ludzi kultury, nie czyni się różnicy między wydawnictwami sprzed 1939 roku, z okresu szczytu stalinowskiego terroru, ze stanu wojennego i z początków III RP. Tak jakby to była ta sama Polska. Zaciera się istotę czasu, eliminuje kontekst, unika moralnych ocen, szuka dobrych stron zaprzaństwa, pogrubia lakier i szminkę nałożone na wykrzywioną moralną zgnilizną maskę Urbana. Właśnie przeczytałem, że Jerzy Koenig, redaktor naczelny „Dialogu” i „Teatru”, należał do PZPR, „by pomagać ludziom”. Koenig zawsze był szefem, i to wyłącznie w centralnych instytucjach. Jakie zaufanie partii trzeba było mieć, by zostać szefem Teatru Telewizji w stanie wojennym, zaraz po 13 grudnia? Jedyny raz w karierze nie był szefem, tylko prorektorem PWST w stopniu magistra. Kto o tym zdecydował? Może zasada konkurencji kompetencji albo wolne wybory?! Decydowały o tym Polska Zjednoczona Partia Robotnicza i SB, dla których Jerzy Koenig musiał być człowiekiem zaufania. Musiał coś robić, skoro te przestępcze organizacje powierzały mu ważne zadania na froncie kulturalnym. Nie kwestionuję jego inteligencji i zasług, ale proszę mi nie kazać wierzyć, że nic nie wynikało z jego członkostwa w partii, poza altruistycznym czynieniem dobra. Aby zrozumieć pół wieku naszej sowieckiej historii, powinniśmy zbadać nie tylko kształtowanie się osobowości i karierę Grzegorza Piotrowskiego, mordercy księdza Jerzego Popiełuszki, czy Jerzego Urbana, ale także to, w jaki sposób system był podtrzymywany przez ludzi, którzy po części działali na rzecz kultury polskiej czy innych dziedzin. Przecież Piotrowski nie był wyjątkowym członkiem elity PRL. Wyjątkowe było jedynie to, że władza w ramach wewnętrznej gry o własną pomyślność i bezpieczeństwo ujawniła zmanipulowane fragmenty akcji, w której brał udział. Nieznanych sprawców, którzy zamordowali innych księży, nigdy nie odnaleziono. Sam w tamtym czasie prenumerowałem „Dialog”, więc wiem, że mają rację ludzie, którzy dobrze mówią o redaktorze naczelnym tego pisma. Tylko te dobre opinie nie powinny przekraczać granicy groteski. Nomenklatura PZPR nie była azylem dla nadwrażliwych, bezinteresownych pięknoduchów, czcicieli wolności intelektualnej. Iwaszkiewicz był zapewne niezłym redaktorem „Twórczości”, ale obok tego był narcystycznie zaślepionym zwykłym kolaborantem, pajacem w górniczej czapce zapraszanym przez władze Związku Sowieckiego na najważniejsze uroczystości do Moskwy. Farbowanie przeszłości poprawia niektórym tchórzom samopoczucie, ale w szerszym planie blokuje w społeczeństwie zdolność do stosowania kryteriów dobra i zła. Niszczy fundamenty moralności.\nGdzie PRL, a gdzie przyszłość – ktoś może zapytać, dodając, że co było, a nie jest… i tak dalej. Zniechęcanie do badania powiązań i uwikłań ludzi kultury w PRL ubierane jest właśnie w takie uzasadnienie: że większość tych twórców już nie jest aktywnych, a komuna nie wróci. Przyszłość to zupełnie inne zagrożenia.\nCo chwilę słychać kolejną wersję bajeczki, że historia się skończyła – albo polska, albo europejska, albo globalna. Że wolność słowa nie jest zagrożona (chyba że prawica dochodzi do władzy), a przed nami tylko przemiły postęp i wyprane z metafizyki i ze śmierci coraz dłuższe, wygodne życie. Tymczasem historia wrze, kipi i oblewa naiwnych wrzątkiem. Zagrożenia dla wolności są takie, jakie znamy sprzed pięćdziesięciu i stu lat, tyle że wsparte technologią, która sprawia, że ludzka niewola paraduje w konsumenckich szatach arcywolności. W rzeczywistości kontrola elit nad ludem jest coraz szczelniejsza. Symbolem współczesnego wyzwolenia stał się Internet i rzadko się przypomina, że jest również doskonałym narzędziem służącym do sprawowania precyzyjnej zindywidualizowanej kontroli poddanych. Technologiczne możliwości zniewalania człowieka rosną w tempie, którego przeciętny człowiek nie jest w stanie śledzić. Prywatne i państwowe instytuty pracują nad rozwiązaniami, w których człowiek jest już tylko częścią urządzeń i systemów, a ludzki mózg dodatkiem do biologicznych komputerów. Tezie o końcu historii przeczy również zaostrzająca się wojna kulturowa, zero-jedynkowa bitwa o przetrwanie starego świata, w którym człowiek odnajdywał sens i opierał się złu przez tysiące lat. Nie skończyła się także wojna o przetrwanie Polski, która byłaby czymś więcej niż obszarem niemieckich interesów i rosyjską strefą buforową. Wybór jest nieustannie ten sam: między lojalnością wobec wspólnoty narodowej, jej interesów i rozwoju, między wysiłkiem, by zrozumieć świat i polską w nim cząstkę, a tchórzliwym egoizmem odrzucającym rozsądek i cierpienie przeszłych pokoleń oraz lekceważącym niepodległą przyszłość na rzecz służby politycznym i finansowym korporacjom oraz poddawaniu się ideologicznym omamom i doraźnej przyjemności. Polacy muszą twórczo analizować swoją dramatyczną historię i swoje zachowania w trakcie przeszłych opresji, w przeciwnym razie pozostaniemy bezbronni w obliczu zbliżających się i nieznanych jeszcze zagrożeń. Amnezja i wygodne kłamstwa mogą znieczulić nas do tego stopnia, że specjaliści w białych kitlach wyjmą nam serce i mózg, a my będziemy z zachwytem wiwatować. Na szczęście po dwudziestu pięciu latach nieużywanej niepodległości do części młodych przebiła się informacja, że w PRL nie wszyscy byli kolaborantami. Część młodych wśród zakochanych w Polsce straceńców wolności szuka wzorców, które pozwolą im poruszać się po współczesności bez wstydu i niesmaku. Poszukiwanie dobra, szlachetnych postaw – to ważne, jednak nie wystarczy. Należy pieczołowicie zbadać działanie zła, wszelkie jego mutacje i obfite żniwo. Gdzie jest dziś – pytam – monografia działalności cenzury w PRL? Gdzie są granty przyznawane na ten cel naukowcom, psychologom, socjologom, badaczom kultury? Gdzie jest wysiłek, by dowiedzieć się, jaki wpływ miała cenzura przez pół wieku na gnicie języka, kultury, obyczaju, na fałszowanie ludzkich losów i jak w związku z tym wpływa na całą współczesną rzeczywistość? Gdzie są starania, by edukować w tej kwestii młodzież, by ją uczulić na mechanizmy manipulacji mimo braku cenzury instytucjonalnej? Zapewne byłoby to „grzebanie w brudach” i „niszczenie autorytetów”. Elita woli, by naród pił holenderskie czy niemieckie piwo wyprodukowane w polskich do niedawna browarach i klaskał, ale broń Boże nie próbował zrozumieć, kim jesteśmy i skąd się wzięły nasze klęski. Czy to nie symptomatyczne, że Tomasz Strzyżewski miał w III RP problemy z wydaniem Czarnej księgi cenzury PRL?\nZ amnezją żyje się łatwiej i weselej. Cenzura bywa co najwyżej tematem przyczynkarskich opracowań i zabawnych anegdot, a w popkulturowej wirówce zaczyna dominować nostalgiczne i sympatyczne oblicze PRL. Faktycznie, Jan Polkowski ze swoją postawą zasadniczą nie bardzo pasuje do tego obrazka.\nWielu ludzi, którym przyzwoitość i poczucie smaku nie pozwalało na uczestnictwo w kłamstwie, jest wymazywanych, wykreślanych z pamięci, bo nie mieszczą się w rzeczywistości, w której bohaterami naszej zbiorowej wyobraźni mają być zdrajcy. Już nie interesowni kombinatorzy, chwiejni lawiranci, mętni poputczycy, ale ostentacyjni zdrajcy, „ludzie honoru”.\nNie zapytam cię, dlaczego zacząłeś pisać wiersze. Zapytam, dlaczego w pewnym momencie na dwadzieścia lat pisać je przestałeś.\nMoja wiedza o przyczynach zamilknięcia jest jeszcze mniejsza niż o powodach wstąpienia do cechu poetów. Ze sztuką jest przecież tak jak w słynnej rozmowie Josifa Brodskiego z sowieckim sędzią, któremu rosyjski poeta tłumaczył, że pisania wierszy nie da się nauczyć, bo to pochodzi od Boga. Pisanie jest darem, a nie zawodem. Uprawianie sztuki jest darem, którego właścicielem nie zostaje się bezwarunkowo i na zawsze. Są oczywiście rzeczy, które można pisać zawodowo, wstawać rano i klepać wierszówkę. Ale to niemożliwe w przypadku sztuki, zwłaszcza gdy ma się do niej stosunek wywiedziony z tradycji romantycznej, gdy mówi się w pierwszej osobie i utożsamia się w pełni z każdym wypowiedzianym słowem. Rzemiosło to zajęcie szlachetne, ale w wypadku poezji może się kłócić z wiernością prawdzie i wolności. Wolność to nie kostium, retoryczny chwyt czy metafora, ale tlen. Warsztat, kultura literacka, czerpanie z lektur są niezbędne, ale rezygnacja z lojalności wobec daru wolności czyni niemym. Do pisania wróciłem w momencie, gdy – jak to analizuję ex post – doszedłem do granicy wydolności w swojej codziennej kotłowaninie z diabłem. Leżałem w szpitalu, a że nie było to lekkie przeziębienie, więc usłyszałem inną niż wcześniej muzykę świata. W ten sposób powróciłem do pisania – kartka, pióro, Opatrzność, tajemnica istnienia, szept śmierci i ciemność języka.\nPatrząc z zewnątrz, może to wyglądać tak, że przestałeś pisać, gdy zmieniła się twoja relacja z otaczającym cię światem. Przestałeś być outsiderem, zacząłeś tworzyć codzienną gazetę, potem zaangażowałeś się w politykę i bezpośrednie wpływanie na rzeczywistość. Czy zatem na akt twórczy – pisanie lub zaprzestanie pisania – nie mają wpływu także okoliczności zewnętrzne?\nKażdy z pozoru niezauważalny szczegół może mieć wpływ. Uważam, że w mojej sytuacji po 1990 roku nic zasadniczo się nie zmieniło. Także wcześniej byłem wydawcą i starałem się wpływać na rzeczywistość. Różnica była taka, że po 1990 roku robiłem to legalnie, nie kryjąc się przed Służbą Bezpieczeństwa. Ale cel był ten sam. Wrogów też miałem w większości tych samych, uzupełnionych o ich tajnych i jawnych przyjaciół. A jako że przestałem być elementem antysocjalistycznym, a zostałem legalną konkurencją, musieli walczyć ze mną także nowymi metodami, głównie pieniędzmi, których nie miałem. Nie zapominali o starych sposobach, opierających się o niejawne powiązania. Oczywiście, w 1990 roku nie mogli mnie już zamknąć w więzieniu czy dokonywać w mieszkaniu rewizji, zwiększył się zatem mój osobisty komfort. Ale mogli bezkarnie uruchomić wiele nielegalnych w gruncie rzeczy działań. Wszystko się zmieniło, by wiele mogło pozostać na swoim miejscu. Z wyjątkiem melodii słów, która zza zasłony ludzi i rzeczy stała się słabiej słyszalna. Poetą pozostałem, jedynie przestałem pisać.\nZapraszamy na spotkanie z Janem Polkowskim w sobotę, 29 lutego 2020 roku w Salonie Literackim Instytutu Literatury w Krakowie. Program wydarzenia znajduje się na stronie Instytutu Literatury .\nKsiążkę Ryzyko bycia Polakiem można zakupić w naszym e-sklepie.\nŹródło tekstu: Jan Polkowski, Piotr Legutko, Jestem tym, co czytam, „Nowy Napis Co Tydzień”, 2020, nr 38\nPoprzedniNowy Napis Co Tydzień #038Mowa ptaków. O „Dropiach” Natalii SuszczyńskiejNastępnyNowy Napis Co Tydzień #038Pamięć (p)o traumie


Biuro nieruchomości - Katowice - Silesia\nBiuro nieruchomości Metrohouse - Katowice - Silesia - mieszkania, domy\nAdres: 40-872 Katowice, Zawiszy Czarnego 4\nDziałamy w sieci biur Metrohouse, nasz oddział znajduje się w Katowicach na ul. Zawiszy Czarnego 4. Nasz zespół oferuje kompleksowy zakres usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz pośrednictwo kredytowe. Naszymi atutami jest znajomość regionalnych uwarunkowań rynku nieruchomości oraz dbałość o wysokie standardy obsługi klienta a przede wszystkim – SKUTECZNOŚĆ W DZIAŁANIU. Wszystkie transakcje przeprowadzamy od A do Z. Chcesz skutecznie sprzedać lub kupić nieruchomość? Masz na wynajem dom bądź mieszkanie? Zgłoś się do nas: katowice-silesia@metrohouse.pl lub odwiedź nasze biuro!\nTomasz Seweryn Kierownik biura\nTel.: +48 505 954 141\nDaniela Ziemian Doradca ds. nieruchomości\nTel.: +48 518 141 485\nSeweryn Herman Doradca ds. nieruchomości\nTel.: +48 512 908 344\nTomasz Sontowski Doradca ds. nieruchomości\nTel.: +48 668 813 045


Prezydent Białegostoku o 15 latach na stanowisku: szansę dały… - Radio Opole\nPrezydent Białegostoku o 15 latach na stanowisku: szansę dały miastu fundusze unijne\nPrzebudowę układu komunikacyjnego miasta, stworzenie strefy ekonomicznej, zmiany na Rynku Kościuszki, budowę spalarni odpadów czy Muzeum Pamięci Sybiru - wymienia prezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski wśród osiągnięć 15 lat pracy na tym stanowisku. Podkreśla, że szansę miastu dały fundusze unijne.\nNa specjalnej konferencji prasowej zorganizowanej w poniedziałek w Muzeum Pamięci Sybiru, Tadeusz Truskolaski podsumował 15-lecie swojej prezydentury; trwa właśnie jego czwarta kadencja urzędowania na tym stanowisku. Na Rynku Kościuszki w centrum miasta można oglądać wystawę zdjęć różnych miejskich inwestycji i wziąć udział w internetowym głosowaniu na najważniejszą.\n"Myślę, że budzik wybrzmiał, on zadzwonił i od tamtego czasu rozpoczęła się (...) nowa era w rozwoju naszego miasta" - mówił Truskolaski, nawiązując do budzika-symbolu swojej kampanii wyborczej, gdy po raz pierwszy ubiegał się o stanowisko prezydenta Białegostoku. "Wykorzystaliśmy szanse, które przede wszystkim dały fundusze europejskie, dała Unia Europejska" - podkreślał.\nWśród najważniejszych inwestycji wymienił przebudowę układu drogowego w mieście, w tym budowę tzw. Trasy Niepodległości, czyli śródmiejskiej obwodnicy. "Białystok jest jednym z nielicznych dużych miast, a może jedynym, które ma tak dobry układ komunikacyjny i w którym, jak się jedzie samochodem, to można podpisywać dokumenty, bo po prostu nie trzęsie; w roku 2006 czy 2007 było to bardzo trudne" - mówił.\nWymienił też utworzenie podstrefy Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, która obecnie obejmuje 94 ha terenów inwestycyjnych (łączna wartość inwestycji to 640 mln zł) i Parku Naukowo-Technologicznego, przebudowę Rynku Kościuszki czyli ścisłego centrum miasta, likwidację bazaru przy ul. Jurowieckiej i na sąsiednim Placu Inwalidów Wojennych (obecnie znajduje się tam duża galeria handlowa), budowę spalarni odpadów czy najnowszą inwestycję - Muzeum Pamięci Sybiru.\n"Miasto kompaktowe, prawie bez korków, zielone, z polami słoneczników, bezpieczne, od wielu lat rozwijamy osiedlową infrastrukturę sportowo-rekreacyjną (...). Mamy wszystkie atuty dużego ośrodka regionalnego i dlatego chcemy umacniać tę pozycję i taką przewagę, jeśli chodzi o położenie w Polsce północno-wschodniej" - dodał Truskolaski.\nMówił, że jego marzeniem obecnie jest silny samorząd. "Żeby nie demontowano tego, co jest naszym wspólnym osiągnięciem ostatniego 30-lecia" - powiedział.\nPytany przez dziennikarzy mówił, że największym sukcesem jest zmiana mentalności mieszkańców i tego, że wcześniej niektórzy wstydzili się swego miasta. Za porażkę uznał brak hali sportowo-widowiskowej; inwestycja od lat jest przygotowywana, na razie budowa nawet nie ruszyła. "Nie ma żalu, są wyzwania" - powiedział Truskolaski, pytany o to, co się nie udało.(PAP)


Plakaty reklamowe | Bartosz Tylkowski – projektowanie graficzne\nProjekty graficzne: plakaty reklamowe, informacyjne, ogłoszeniowe\nPlakat reklamowy ma do spełnienia parę funkcji, między innymi: informacyjną, zapraszającą i zachęcającą. Dobry projekt plakatu reklamowego powinien charakteryzować się dużą widocznością i przejrzystością. Plakaty informacyjne i ogłoszeniowe muszą być czytelne.\nProjektowanie plakatu powinno przebiegać w ścisłej współpracy z Klientem. Plakat typowo reklamowy nie powinien być przeładowany treścią, ponieważ jego czytelność ograniczają: zazwyczaj krótki czas na jego odbiór oraz otoczenie, w którym ten nośnik się może znajdować.\nTrochę inaczej ma się sprawa z plakatami informacyjnymi i ogłoszeniowymi, gdzie tej treści może być znacznie więcej, gdyż takie plakaty zazwyczaj umieszczane są w miejscach sprzyjających dłuższemu odbiorowi (np. poczekalnie, dworce, przystanki).\nKategoria: Plakaty, ogłoszenia, informacje\nBranże: Przemysłowa, kosmetyczna, Popularnonaukowa, kulturalna, turystyczna, gastronomiczna, hotelarska, prawnicza, spożywcza, medyczna, zoologiczna, florystyczna


Wirówki Do Czego Się Je Trzyma?. Storify\nWirówki dekantacyjne Alfa Laval zapewniają dobrą wydajność podczas oddzielania cząstek stałych w cieczach 1 lub 2 fazowych w jednym procesie ciągłym. O toż spośród pełną pewnością, szukając najlepszego aparatu, postawić właśnie na wirówki japońskie, albo i koreańskie. Wirówki Polskiego producenta firmy MPW gwarantują znakomitą sytuację i procyzję wykonania. Również przerób odzierek skórnych w garbarniach w punkcie odzyskania tłuszczów zwierzęcych powoduje, że wirówki znajdują wielorakie zastosowania.\nWirówki dekantacyjne wirówka zaprojektowana i wykonana przez firmę Rösler. Od okresu ich zawarcia na zbyt, w latach 80., wirówki Andritz są sztandarowym produktem firmy, zapewniając niezawodność oraz wysoką skuteczność w prac na liczną, kiedy oraz małą skalę. Rewolucyjność tego rozwiązania tworzy na wykorzystaniu silnika prosto na wale wirówki, bez potrzeby zastosowania przekładni bądź połączyła.\nSercem pralnico wirówki jest bęben. Długa lista akcesoriów umożliwia odpowiednie dla danej aplikacji wyposażenie wirówki. Rewolucyjność tego rozwiązania liczy na wykonaniu silnika bezpośrednio na wale wirówki, bez konieczności zastosowania przekładni bądź sprzęgła. Dla dobrego posadowienia drinka z zakupionych sprzętów - tj. wirówki dekantacyjnej wskazane będzie przygotowanie robót budowlanych liczących na platformie fundamentów oraz doprowadzeniu zasilania.\nPl W 2011 r. skontaktowano się z ICI w obiektu dostarczenia wirników wirówki IR-2M podmiotowi określonemu przez UE, Iran Centrifuge Technology Company (TESA). wirówki przemysłowe w ostatnim artykule wirówki wsadowe wprowadzone zostaną wszystkie rodzaje podziału wirówek przemysłowych. Ciepło jest nam poinformować że do naszej możliwości odkrywa nowa wersja kolorystyczna wirówki laboratoryjnej do osocza 80-2C.\nWirówki zamknięte mają szeroki dopływ mleka pełnego, zaś odpływ mleka odtłuszczonego i śmietanki podejmuje się pod ciśnieniem tworzonym przez koła łopatkowe górnej części bąka. Wirówki odtłuszczające do serwatki dostarczają do odtłuszczenia serwatki powstałej przy prac serów, czyli nieprzerwanym oddzieleniu śmietany, zamkniętej w serwatce, przy jednoczesnym oczyszczaniu obu oddzielonych faz ciekłych.


Pogoda Tseptsevychi na 14 dni ⇒ Prognoza pogody w Tseptsevychi na dwa tygodnie (14-16 dni) <Ukraina> ⇒ METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Tseptsevychi\nPogoda w Tseptsevychi\nPogoda Tseptsevychi – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Tseptsevychi dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Tseptsevychi na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Tseptsevychi - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Tseptsevychi pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Tseptsevychi – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Tseptsevychi tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPogoda w Tseptsevychi na 14 dni\n51° 22′ 30″ N 26° 24′ 14″ E


Komunikat Zarządu Koła 2/2020/21 | Koło Łowieckie Boruta\nOpublikowane przez tkomarewski w Aktualności,Komunikaty 4 maja, 2020\nI. W związku z dalszym obowiązkiem utrzymywania dystansu społecznego zarząd koła podjął decyzję o odwołaniu II czynu łowieckiego, zaplanowanego na dzień 16 maja br./ obw. 252 /.\nJednocześnie przypominam, że osoby, które nie uczestniczyły w V czynie z sezonu łowieckiego 2019/2020, obowiązane są do wniesienia, na rachunek koła, opłaty na rzecz zagospodarowania obwodów w kwocie 80 zł bądź zamiennie – wykonania określonych prac gospodarczych. Analogiczna sytuacja dotyczy odwołanych czynów łowieckich, tj. I i II czynu z dnia 4.04. oraz 16.05. W przypadku chęci odpracowania dniówek proszę o kontakt z łowczym koła, który wskaże określony zakres prac.\nNr konta koła: 84 1050 1953 1000 0090 3041 3091\nII. Uwagi w zakresie użytkowania elektronicznej książki ewidencji polowań\nA/ W celu poprawnego aplikacyjnego zakończenia polowania należy pamiętać o konieczności podania ilości oddanych strzałów. Dotyczy to także polowania, podczas którego myśliwy nie oddał żadnego strzału. Wtedy w odpowiednim polu obowiązany jest wstawić cyfrę 0.\nB/ Proszę, aby po zakończonym polowaniu niezwłocznie dokonywać wypisu z łowiska. W sytuacji kiedy mamy do czynienia z polowaniem, w trakcie którego nie pozyskaliśmy zwierzyny, czynność tę należy wykonać bezpośrednio po opuszczeniu rewiru. Natomiast kiedy Św. Hubert nam podarzył, takiego wypisu należy dokonać po skompletowaniu pełnych danych niezbędnych do prawidłowego aplikacyjnego zakończenia polowania, w tym wagi tuszy, czyli z chwilą zakończenia czynności w punkcie skupu dziczyzny.\nC/ W przypadku dokonania odstrzału dzika, podczas uzupełniania danych niezbędnych do prawidłowego aplikacyjnego zakończenia polowania, proszę o wprowadzenie w rubryce „uwagi” następujących danych: nr znacznika, płeć, waga, nr obwodu. Część z tych danych co prawda myśliwy wprowadza podczas uzupełniania kolejnych rubryk, nie mniej jednak tylko łączne wprowadzenie ich w rubryce „ uwagi” – na tym etapie funkcjonalności systemu dla kół – pozwala na wygenerowanie kompletnego raportu/rozliczenia, umożliwiającego między innymi prawidłowe wystawienie faktury do PIW. W takiej sytuacji konieczność ręcznego wystawienia protokołu przez łowczego staje się zbędna.\nD/ Natomiast w sytuacji pozyskania jeleniowatych, wymóg wprowadzenia dodatkowych danych w rubryce „uwagi” ma miejsce wyłącznie w przypadku przeznaczenia tuszy na użytek własny i tak podać należy wagę i nr obwodu.\nIII. W związku z możliwościami technicznymi jakie daje elektroniczny system dla kół oraz w celu usprawnienia komunikacji, zwracam się z prośbą do kolegów, którzy do tej pory nie przekazali zarządowi koła adresu e-mail, o podanie tej informacji sekretarzowi koła bądź bezpośrednio do mnie. W przypadku braku indywidualnego adresu meilowego, proszę o wskazanie zastępczego / np. e-mail kolegi z koła, osoby bliskiej, itp. /, pod który będzie kierowana stosowna korespondencja\nIV. Wobec konieczności zapewnienia właściwej organizacji prac naprawczo-porządkowych oraz zwiększenia ich efektywności, Zarząd Koła dokonał aktualizacji związanej z przypisaniem myśliwych do wyznaczonych sektorów I, II, III i zobowiązał ich w szczególności do:\n-konserwacji i utrzymania w należytej czystości urządzeń łowieckich, tj. ambon, zwyżek i paśników,\n-uzupełniania lizawek oraz ich ewentualnej wymiany,\n-zapewnienia „ cichego” podejścia do ambon i zwyżek – poprzez wygrabienie ścieżek i podcięcie gałęzi,\n-regularnego wykaszania trawy wokół domku myśliwskiego oraz prowadzenia innych prac porządkowych zapewniających czystość w kwaterze oraz na terenie posesji.\nWobec powyższego proszę kolegów o sumienne i rzetelne wywiązywanie się z przydzielonych zadań.\nPodział obwodu 181 na sektory wraz zakresem zadań do bieżącej realizacji” dostępny jest na stronie internetowej w zakładce „ Prace Gospodarcze”.\nV. Sezon łowiecki na rogacze rozpoczynamy od dnia 1 czerwca br. Powyższe wynika z niepewnej sytuacji na rynku skupu dziczyzny, a prognozowane ceny za 1 kg tuszy, na chwilę obecną, są katastrofalnie niskie i tym samym nieakceptowalne.\nMyśliwi, którzy planują pozyskanego kozła przeznaczyć na użytek własny, odstrzał indywidualny mogą realizować zgodnie z obowiązującym kalendarzem polowań, czyli od dnia 11 maja.\nKomentarze (Możliwość komentowania Komunikat Zarządu Koła 2/2020/21 została wyłączona)


Sprzedam dom 150,90 m² Wysoka\nDom 150,90 m² - sprzedaż\nbliźniak 4 2 388 m² -\nPowierzchnia działki: 2 388 m²\nCena: 220 000 zł (1 457,92 zł/m²)\nCharakterystyka domu 150,90 m², 4 pokoje, 1 łazienka\nDziałka: 2 388 m²\nŹródło: biuro nieruchomości\t: Biuro Zieliński Nieruchomości Gorzów Wlkp., zaktualizowane: 04.05.2018\nnumer ogłoszenia: 472/2248/ODS\nAdres: Wysoka, Międzyrzecz, międzyrzecki, lubuskie\nDom z dostępem do jeziora w miejscowości Wysoka, gmina Międzyrzecz!\nW tej wsi chciałby zamieszkać każdy! Bo jak nie docenić Wysokiej, urokliwie położonej na półwyspie nad jeziorem Paklicko Małe? To strzał w dziesiątkę dla każdego, kto ceni sobie naturę i sielską atmosferę. Osada, przynależąca do gminy Międzyrzecz, zaskoczyła już niejednego!\nJednak nie tylko walory przyrodnicze wpływają na charakter tej niewielkiej wsi. (...)\nJednak nie tylko walory przyrodnicze wpływają na charakter tej niewielkiej wsi. Bogactwo historyczne sprawia, że to wykwintne miejsce dla ceniących sobie powiew przeszłości! Według źródeł, w dokumencie fundacyjnym klasztoru cystersów w Paradyżu wzmiankuje się o Wysokiej już w połowie XIII stulecia. Okazuje się, że wieś aż do 1810 roku należała do dóbr klasztornych. W styczniu 1945 roku w Wysokiej stoczyły walkę wojska radzieckie z niemiecką piechotą. Rozegrały się tutaj tragiczne sceny, tzn. wysadzenie schronu wraz z załogą. Ze strony Armii Czerwonej zginął major Karabanow do teraz w centrum osady stoi jego pomnik. Corocznie 30 stycznia we wsi odbywają się uroczystości, związane z akcją Wisła .\nWysoka stoi również architekturą. Częściowo wieś ma zabudowę przedwojenną, mieści się w niej również szachulcowy, barokowy kościół z XVIII wieku, pod wezwaniem św. Barbary. Świątynia jest nakryta drewnianym stropem i ma charakterystyczne dla epoki, w której powstała, wnętrze. Poza tym, na północnym skraju wioski znajduje się fortyfikacyjny schron bojowy oraz obiekty Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego.\nMiejscowość docenia każdy począwszy od nowych mieszkańców, poprzez ceniących sobie przestrzeń, skończywszy na znanych aktorach, piosenkarzach, artystach. Na malowniczym półwyspie znajdują się restauracja i pensjonat. Nad jeziorem utworzono plażę miejską, boisko do siatkówki plażowej. Nieopodal znajdują się korty tenisowe, siłownia na wolnym powietrzu, czy wreszcie grill dla zwolenników smażonych przysmaków.\nWokół Wysokiej dominują lasy, obfitujące w skarby flory i fauny. To gratka dla grzybiarzy, a także miłośników jesiennych wrzosów. Nieopodal znajduje się rejon umocnień Pniewo oraz pętla boryszyńska ze słynnymi bunkrami.\nWłaśnie w tym niepowtarzalnym miejscu mamy ofertę skrojoną na miarę Twoich potrzeb! Proponujemy parterowy dom w zabudowie bliźniaczej o powierzchni 150,96 m2, który znajduje się na działce o powierzchni 2388 m2 z bezpośrednim dostępem do jeziora Paklicko. Co więcej, do działki przynależy również pomost, więc tylko chwila i już możesz łowić ryby w błogiej ciszy!\nPodpiwniczony dom z poddaszem użytkowym, wybudowany z cegły, został ukończony przed II wojną światową. Dach pokryto dachówką karpiówką. Okna są drewniane starego typu. W pokojach na podłogach znajdują się deski, w łazience lastryko, zaś w kuchni posadzka cementowa.\nNa parterze (72,4 m2) rozplanowano trzy pokoje z obszernym salonem o powierzchni 23,7 m2. Funkcjonalna kuchnia ma 22,5 m2, w której bez problemu można stworzyć przytulną jadalnię, a wciąż funkcjonująca kuchnia kaflowa przy niewielkich nakładach może nadać wnętrzu niepowtarzalny, rustykalny charakter. Na poddaszu mieści się jeden pokój o powierzchni 20,5 m2. Pozostała część strychu o powierzchni 58,0 m2 pozostawia Ci pole do popisu właśnie tutaj możesz zaaranżować przestrzeń tak, że dom nabierze nowego blasku!\nOgrzewanie jest zasilane z pieca kaflowego, a ciepła woda uzyskiwana z kuchni kaflowej z wężownicą. Ujęcie wody oraz kanalizacja są miejskie. Istnieje możliwość przyłączenia do sieci gazowej przebiegającej w drodze. Do posesji prowadzi asfaltowa droga dojazdowa.\nJednocześnie na działce w budynku gospodarczym czekają na Ciebie 3 pomieszczenia gospodarcze o łącznej powierzchni użytkowej 66,5 m2.\nTen dom szybko stanie się Twoim miejscem na ziemi! Nie dość, że masz możliwość stworzenia gniazda na miarę swoich potrzeb, to jeszcze konieczność prac remontowych sprawia, że możesz stworzyć przestrzeń, która będzie korespondować z Twoim gustem i wyczuciem smaku! To okazja jedna na milion dla miłośników sielskiej atmosfery i rustykalnej aranżacji. Pozostałości przedwojenne (solidne drzwi, deski na podłogach, piece z oryginalnymi kaflami) sprawiają, że poprzez renowację uzyskasz taki efekt, o którym marzy niejeden amator ludowego dekoru!\nInteresują mnie szczegóły oferty na sprzedaż 150,90 m, Wysoka, proszę o kontakt.


Red Dead Redemption 2 z natywnymi 4K na Xbox One X - WhatNext.pl\nRed Dead Redemption 2 z natywnymi 4K na Xbox One X\nRed Dead Redemption 2 to jedna z najbardziej oczekiwanych gier w tym roku. Okazuje się, że to posiadacze Xbox One X będą mogli się nią cieszyć w najlepszy sposób.\nNa Twitterze została właśnie udostępniona informacja przez francuski oddział Xboxa, że gra będzie chodziło w natywnej rozdzielczości 4K. Taką rozdzielczość ma także obsługiwać PlayStation 4 Pro, jednakże najprawdopodobniej nie będzie ona natywna. Gra będzie także oferowała HDR, więc jeśli posiadacie taki telewizor to wyciągniecie z niej jeszcze więcej doznań. Obsługę HDR potwierdzono dla PS4, jak i PS4 Pro.\nRed Dead Redemption 2 ma zadebiutować 26 października na wspomnianych konsolach. Pierwsze trailery pokazują malowniczy świat oraz bardzo wciągającą rozgrywkę. Przy natywnym 4K tytuł będzie jeszcze lepiej wyglądał i już zazdroszczę posiadaczom Xbox One X.\nAS: Odyssey puszcza oczko w stronę Nintendo\n4K, konsola, natywne 4K, Red Dead Redemption 2, Xbox One X