projekt performatywny Centrum Kultury Zamek w Poznaniu we współpracy z Komuną//Warszawa,\nmaj, wrzesień, październik 2014, kurator: Tomasz Plata\nProjekt performatywny My, mieszczanie, który w ubiegłym roku zrealizowany został w poznańskim Centrum Kultury Zamek we współpracy z Komuną//Warszawa, okazał się bardzo twórczy i sporo namieszał w podejściu do starego określenia „mieszczanin”. W potocznym rozumieniu jest ono wciąż obciążone pamięcią o Dulskich i „strasznych mieszczanach” („bełkocą, bredzą, że deszcz, że drogo, że to, że tamto”), a czasem może także o aspiracjach pewnego mieszczanina, który jednak wolał być szlachcicem. Niechętnie więc używa się tego źle brzmiącego określenia, zwłaszcza do autocharakterystyki. „Mieszczanin”, a już zwłaszcza „mieszczanka” (a obok nich wersje jeszcze silniej nacechowane, jak „mieszczuch” czy „drobnomieszczanin”) wciąż odsyłają do postawy zacofanej, fałszywej i zakłamanej, podatnej na zewnętrzne normy i formy, fundowanej na przepaści między oficjalnym i prywatnym. Nawet powiedzenie o teatrze, że jest „mieszczański” – choć to wydaje się dziś bezprzedmiotowe – pachnie przecież obelgą. Tymczasem mieszkańcy miast usiłują na nowo nazwać samych siebie, na nowo osadzić się w miejskim środowisku, wynaleźć lub odnaleźć miejską tożsamość, a „mieszczanin” – w czym upewniają słowniki – to w pierwszym znaczeniu po prostu właśnie „mieszkaniec miasta”. W przywracaniu tego wyrazu (z innym, już niepejoratywnym wektorem wartości) pomagają ruchy miejskie, próbujące walczyć o dobre życie w przestrzeni miast, pomagają lokalne miejskie inicjatywy wspólnotowe, pomagają socjologowie, za pomocą nowych narzędzi opisujący tę rosnącą wciąż grupę ludzi, pomagają wreszcie aspiracje, bo to właśnie w miastach pojawiają się możliwości rozwoju i działania (ekonomicznego, kulturalnego, politycznego). Więc skoro mieszkamy w mieście – dlaczegożbyśmy nie mieli mówić o sobie: my, mieszczanie, subwersywnie odzyskując to miano, podobnie, jak staramy się odzyskać „prawo do miasta”. A jeśli tak, zastanówmy się nad tym, co konkretnie może to dziś oznaczać. Bo to, że mieszczaństwo pojmowane jako klasa, zwłaszcza proweniencji XVIII- i XIX-wiecznej, ma niewiele wspólnego z mieszczanami dzisiejszymi, wiadomo od razu, jednak może niektóre tradycje mieszczańskie, a także zadania, jakie mieszczaństwo przed sobą stawiało, warte są podjęcia i przemyślenia.\nTaki był zapewne zamiar pomysłodawcy i kuratora projektu, Tomasza Platy: nie chodziło o szukanie definicji nowego mieszczanina ani nakłanianie kogokolwiek do identyfikacji, chodziło o różnogłosową debatę nad nieoczywistym zjawiskiem oraz stworzenie myślowego impulsu do zrewidowania własnego (uczestników) stanowiska w sprawie: „ja, mieszczanin”. Ale właśnie: czy tu w ogóle istnieje liczba pojedyncza? Prowokacyjny tytuł narzuca bowiem jakieś bliżej niezidentyfikowane (na razie) „my” – czy chodzi więc o wszystkich mieszkańców miast, młodych i starszych, bogatych i biednych, bez różnicy? Czy tylko o wyedukowanych i samosterownych aktywistów, już przecież nazywających samych siebie „nowymi mieszczanami”? Czy może jeszcze inaczej, zgodnie z sugestią przenikania starych i nowych znaczeń: że i w nas, współczesnych, tkwi wciąż coś z dawnego mieszczanina? A jeśli tak, to właściwie co? I na czym zbudować dzisiejszą wersję pozytywną? Może też wreszcie chodzić o szczególne zaakcentowanie wspólnoty (grupy, klasy?). Prowokacyjny zresztą był nie tylko tytuł – także umieszczenie cyklu właśnie w Poznaniu, mieście, jak twierdził kurator, modelowym dla polskiego mieszczaństwa. Ta identyfikacja nie obudziła wśród poznańskich widzów gwałtowniejszych sprzeciwów – choć podczas prezentacji wyników badań przeprowadzonych przez socjologów nad samoświadomością poznaniaków jako reprezentantów mieszczaństwa, wśród publiczności dały się słyszeć szepty: „a dlaczego nie Kraków?”, co dowodnie pokazuje istnienie różnych wizji mieszczanina (zob.: Nowi mieszczanie…; por.: Stańczyk, 2011) – dominowała raczej ciekawość, jak to się wszystko ułoży, i radośnie autoironiczna zgoda na wiwisekcję.\nAle oczywiście całość wykroczyła daleko poza kwestie lokalne, bo Tomasz Plata zaproponował program nader różnorodny i obszerny, w którym każde z wydarzeń służyło za kontekst innym. Złożyły się nań projekcje filmowe (oglądane na wielkim ekranie Narodziny narodu Griffitha z 1915 roku robią piorunujące wrażenie, tyleż z racji niewiarygodnej sprawności technicznej, ile z powodu równie niewiarygodnych rasistowskich uprzedzeń ulokowanych przez reżysera w momencie „narodzin” zjednoczonej Ameryki po wojnie secesyjnej), warsztaty dramaturgiczne (prowadzone przez Agnieszkę Jakimiak) oraz arcyciekawe wykłady: Andrzeja Ledera (o mieszczaństwie bez tożsamości i podmiotowości społecznej, fenomenie opisanym przezeń w Prześnionej rewolucji), Jana Sowy (o nakładaniu się z pozoru konfliktowych imaginariów: sarmackiego i mieszczańskiego) oraz Agaty Bielik-Robson (o Tocqueville’u, Marksie i akcentowanym przez nich modernizacyjnym potencjale mieszczaństwa). Sprawy natychmiast fantastycznie się skomplikowały, ponieważ pojawiło się pytanie o to, czy – skoro ujmujemy rzecz w perspektywie historycznej i próbujemy dobrać się do cech konstytuujących mieszczaństwo – rozmawiamy o jakimś istniejącym, czy raczej o fantomowym zjawisku: istnieje to polskie mieszczaństwo, czy nie? Czy jest tym samym, co domniemana klasa średnia? Czy inteligencja to mieszczanie? Czy klasa średnia to inteligencja? Czy nauczyciel i makler to w ogóle jest ta sama „klasa”? Nieco ponad dekadę temu profesor Henryk Domański uważał jeszcze, że trzon polskiej klasy średniej tworzy właśnie inteligencja, ale i on analizował już wówczas „zderzenie logiki kapitalizmu z tradycjami inteligenckiego etosu” (2002, s. 10), które uznał za zjawisko nieuniknione i dla tego ostatniego zabójcze. W ciągu ostatniej dekady zmieniło się jednak niemal wszystko: klasa średnia zanika, wyznacznikiem majętności jest nie stan posiadania, lecz zdolność kredytowa, „pękły modernizacyjne mity American dream” (Bendyk, 2012, s. 20). Guy Standing pokazał ostatnio, jak w wyniku neoliberalnej globalnej gospodarki nastawionej na konkurencyjność i maksymalizację zysku oraz wprowadzenia w życie osławionego już pojęcia „elastyczności rynku pracy” przedefiniowany został układ społecznych hierarchii – największą nową klasą jest dziś prekariat. Spośród siedmiu punktów programu „obywatelstwa epoki przemysłowej” (wypracowywanego przez związki zawodowe i pracowników w epoce powojennej) związanego z bezpieczeństwem pracy i zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych, ani jeden nie obejmuje prekariuszy (Standing, 2014, s. 49). Czy ta „nowa niebezpieczna klasa”, pozbawiona jakiejkolwiek perspektywy socjalnej stabilności, a ostatecznie reprezentująca przecież większość mieszkańców miast, to też mieszczanie?\nAgata Bielik-Robson i Andrzej Leder twierdzą, że tak, choć różnie to uzasadniają. Bo właśnie nie stabilność, lecz zmiana (i to rewolucyjna) określa potencjał mieszczaństwa, przede wszystkim potencjał emancypacyjny. Mieszczaństwo wyłoniło się bowiem jako jedyna klasa „refleksyjna” (inaczej niż klasy „naturalne” i w związku z tym „bezrefleksyjne”, przynależność do których przypadała z urodzenia, jak arystokracja czy chłopstwo). Charakteryzowała ją, historycznie rzecz biorąc, zdolność do samostwarzania i samorealizacji, zgodnie z podstawową dla niej kategorią Bildung. Do dzisiejszego polskiego mieszczaństwa (niezależnie od autodefinicji czy samoświadomości) zaliczałyby się więc także polskie lemingi i słoiki, wszyscy ci, którzy przenoszą się do miast nie tylko w poszukiwaniu zarobku, ale i w poszukiwaniu nowoczesnej przestrzeni do życia, w której można odrzucić dawne tożsamości tradycyjne, uwierające i ograniczające, stworzyć siebie na nowo (Bielik-Robson). Problem jednak w tym (uważa Leder), że choć w istocie nowe mieszczaństwo po 1989 roku stało się w Polsce formacją dominującą, to jednak – co jest wynikiem owej rewolucji lat wcześniejszych, „przeżytej jak we śnie”, ponieważ została ona dokonana w większości cudzymi rękami – do dziś nie jest pewne swojej tożsamości, w związku z czym w tym śnie żyje nadal. „Uświadomienie sobie swojego miejsca wymaga […] uznania trudnej genealogii” (Leder, 2014, s. 197, 199), która, choć zawiera momenty straszne, ale i momenty twórcze, to nigdy przyswojona nie została, ponieważ nikt nigdy nie wziął odpowiedzialności za „założycielskie” dla polskiego mieszczaństwa akty przemocy. Mamy więc w efekcie dziwny twór mieszczańsko-niemieszczański, bo choć wykazujący cechy nowomieszczańskie (związane z aspiracjami, modelem miejskiego życia, prawami własności), to pozbawiony jeszcze kulturowej siły, by zobaczyć (czy ustanowić) siebie jako podmiot zbiorowy (a między innymi z braku jednoczącej symboliki – jak zaznacza Jan Sowa – biorą się, na przykład, współczesne powroty do imaginarium sarmackiego). Wprawdzie coraz mocniej akcentuje się potrzebę zawiązywania i podtrzymywania lokalnych wspólnot, choćby dla utrzymania bezpieczeństwa i komfortu codzienności, wprawdzie coraz wyraźniejsze są różne działania miejskie o wybitnie reformatorskim charakterze (jak właśnie walka o prawo do przestrzeni publicznych, terenów zielonych, zbiorowych inicjatyw podejmowanych przez mieszkańców konkretnych obszarów dla polepszenia warunków życia), ale przecież słabo się to wciąż rymuje z poczuciem mieszczańskiej podmiotowości i tożsamości.\nOstatecznie z wykładów i dyskusji wyłonił się taki oto obraz: termin „mieszczaństwo” to kategoria mocno nieprecyzyjna, rozgałęziona na cztery strony (mieszczańskiego) świata. Odsyła bowiem zarówno do tradycji modernizacyjnej, jak i konserwatywnej, przywołuje tak wizję zachodnią, jak i polską. W projekcie modernizacyjnym (i zachodnim) jawi się jako motor zmian, prawdziwa społeczna siła napędowa, klasa najpierw (po)średnia – bo najdosłowniej usytuowana pomiędzy chłopstwem i arystokracją i pełniąca funkcję pośredniczącą między nimi – a ostatecznie dominująca, tworząca i twórcza, wprowadzająca nowy model kultury i świeckiego życia społecznego, zdolna do transformacji. W ujęciu konserwatywnym (i polskim) pozostaje raczej wyobrażona niż faktyczna: polskie mieszczaństwo kojarzone ze stabilnością materialną i rodzinną, odpowiednim wykształceniem, ustalonymi i przestrzeganymi zasadami i rytuałami, specjalnym stylem życia, a przy tym aktywne na polu ekonomicznym i handlowym – nigdy przecież w istocie nie istniało1. Czyli: z jednej strony posługujemy się fantazją dulszczyzny, a z drugiej – fantazją społecznej ostoi, co zresztą potwierdziły wyniki badań przeprowadzonych przez poznańskich socjologów, Martę Skowrońską i Filipa Schmidta, których respondenci na hasło „mieszczanie” odpowiadali: „obciach i zakłamanie” lub „stabilność i tradycja”. W dyskusji padła więc propozycja, by na określenie tego nowego zjawiska – mieszkańca miasta, który docenia miejską codzienność, gotów jest współtworzyć miasto i brać odpowiedzialność za jakość wspólnego życia w miejskim środowisku – wymyślić może jakieś nowe miano, zamiast adaptować zużytego „mieszczanina”. Tomasz Plata uważa jednak, że to jest dzisiaj nośna kategoria, która wszakże nie tyle opisuje konkretnych ludzi (nie jest więc kategorią deskryptywną), ile pomaga uchwycić społeczne aspiracje, marzenia, dążenia i zamiary (a więc raczej może być kategorią projektującą) – i w tym sensie, mówiąc pół żartem pół serio, „wszyscy jesteśmy mieszczanami”2, nawet ci, którzy w miastach nie mieszkają. Nie o definicję, powtórzę, chodziło, ale o próbę zbadania potencjału tej niedookreślonej, a jednocześnie coraz wyraźniejszej formacji.\nJak poradził sobie z tym teatr? W ramach projektu zaplanowano bowiem – jako jego centralne wydarzenia – trzy premierowe spektakle: Teren badań: Jeżycjada Weroniki Szczawińskiej i Agnieszki Jakimiak, Tocqueville. Życie codzienne po wielkiej rewolucji Komuny//Warszawa oraz Pigmaliona Wojtka Ziemilskiego i Rozalii Mierzickiej. Każdy z nich zadany przez kuratora główny temat mieszczaństwa potraktował inaczej, koncentrował się na innych jego cechach.\nSzczawińska i Jakimiak zajęły się poznańską sagą o rodzinie Borejków, fenomenem pisarskim i czytelniczym, czyli cyklem powieści Małgorzaty Musierowicz, które ukazują się od 1977 roku (tom pierwszy: Szósta klepka) do dziś (Wnuczka do orzechów z roku 2014 jest tomem dwudziestym). Dramaturżka i reżyserka przyjęły role badaczek i wkroczyły na „teren”, uzbrojone w socjologiczne i antropologiczne narzędzia, żeby ustalić dane podstawowe dla opisu: skąd pochodzą bohaterowie, jakie zawody reprezentują, gdzie mieszkają, co czytają, co jedzą i piją, jakie imiona nadają dzieciom i jak je potem zdrabniają, z kim się spotykają, jakiej słuchają muzyki. Udostępnienie wyników nastąpiło w formie koncertu – każdemu z tomów poświęcona została jedna piosenka, zamotana wokół wybranego motywu. Śpiewa się więc piosenkę o łacinie (to właśnie łacińskie przysłowia cytuje bardzo płynnie cała rodzina Borejków w stosownych momentach życiowych), albo piosenkę o herbacie (bo na smutki u Borejków w pierwszym rzędzie pomaga herbata pita w ciepłej kuchni przy wspólnym stole), albo o Laurze (bo tętni w niej krew łajdaka Pyziaka i trudno tę wyrodną osóbkę ogarnąć wszechborejkową miłością), albo o dziewczęcych włosach (o których nie mówi się jasne czy blond, tylko płowe), albo o imionach (Pyzuniach, Tygryskach i Żabach). Nie wiem, czy twórczynie spektaklu czytywały „Jeżycjadę” w dzieciństwie (i w związku z tym mordują własny wstydliwy sentyment), ale saga czytana przez nie teraz dostarczyła im mnóstwa argumentów na rzecz krytycznego podejścia do projektowanej tam wizji mieszczaństwa. Borejkowie są rodziną inteligencką (i w związku z tym niebogatą; pilnują etosu, nie pieniędzy, a jeśli jakieś mają, to wydają je przeważnie na książki), wielodzietną (cztery córki, przyrastająca liczba wnucząt), katolicką (coniedzielne wędrówki do pobliskiego kościoła Dominikanów, wszystkie śluby tamże zawierane), tradycyjną (mieszkają wielopokoleniowo w starej kamienicy na Jeżycach, a tym z bloków zasadniczo współczują) oraz przede wszystkim dośrodkową (rodzina jest najważniejsza). Opowieści o Borejkach to wielki Bildungsroman dla dziewcząt, bardzo wprawdzie tradycyjnie ujęty i operujący schematem: dorastanie, edukacja, miłość, zamążpójście i urodzenie dzieci, który bohaterki wypełniają z radością i poświęceniem, budując kolejne szczęśliwe rodziny – ale też są to dziewczyny dzielne, pomysłowe i zaradne. „Życzliwość, uczciwość, tolerancja, dobre stare tradycje, wartości rodzinne, wykształcenie, niezależność. Czyż nie jest to zestaw godny polecenia młodemu pokoleniu? A cóż takiego złego jest w etosie Borejków?” – pytała, analizując tę sagę, Kinga Dunin i odpowiadała: „Nic. Poza tym, że realizowany jest on w świecie odciętym od innych ludzi i ich odmiennych wartości, w atmosferze pewności siebie i szlachetnego samozadowolenia. Atmosfera taka nie skłania do intelektualnej odwagi, poszukiwań, podejmowania wyborów, ma po prostu bezpiecznie trwać, przechowywać wartości i utrzymywać polskiego inteligenta w przekonaniu, że choć ubogi, tworzy elitę ducha i przynajmniej tego mu nikt nie zabierze. […] Po takiej dawce dydaktyzmu i etosu tym bardziej czuję, że jest to coś, przeciwko czemu powinniśmy się buntować dla dobra polskiej kultury i jej żywotności” (Dunin, 1993, s. 12). Przypomnę, że ta diagnoza napisana została dwadzieścia lat temu, więc właściwie – sądziłam – od tamtego czasu nie ma powodu, by szarpać Borejków jeszcze bardziej niż na to zasłużyli; wiadomo, że decydując się na lekturę, wchodzimy w konserwatywną mieszczańską bajkę. Ale twórczynie spektaklu uznały, że sprawa w kontekście głównego tematu projektu jest warta ponownego podjęcia, dostrzegły bowiem w „Jeżycjadzie” także niebezpieczne pokłady pogardy: po pierwsze, dla każdej grupy wyznającej wartości różne od naszych elitarno-rodzinnych, po drugie, dla wszelkich przejawów popkultury, czyli zjawisk odmiennych od elitarnej kultury wysokiej. Tymczasem dzisiejsze doświadczenia formujące odbywają się właśnie w całkiem innym świecie.\nJakimiak i Szczawińska stworzyły więc koncert, który mógłby być ucieleśnieniem najgorszych obaw i lęków Borejków, ponieważ wśród muzyków znajdują się: gość w wyświechtanej czarnej kurtce narzuconej na nagi tors i wytatuowana dziewczyna w ciąży, odziana w czarną kusą sukienkę i malowniczo podarte rajstopy. Pomiędzy piosenkami wykonawcy pogadują ze sobą po angielsku (nie po łacinie…). W dodatku w tym koszmarnym śnie Borejkowie zobaczyliby też siebie, bo dokonał się tu rodzaj „wrogiego przejęcia” ich własnych emblematów (na przykład książek i szklanek z herbatą porozstawianych niedbale tu i ówdzie), a także ustanowienia na tym „terenie” projektu nowej wspólnoty, opartej na całkiem odmiennych od Borejkowych zasadach. Koncert na cztery instrumenty, przy których zmienia się czwórka wykonawców, jest (chyba celowo) trochę nieporadny – widać, że tylko jeden z aktorów jest muzykiem z prawdziwego zdarzenia (Krzysztof Kaliski), reszta zaś gra i śpiewa jak potrafi, niekoniecznie profesjonalnie, ale za to z oddaniem. Ważne było, jak mi się wydaje, uwyraźnienie tej wspólnej aktywności: sztuka rozumiana po „staromieszczańsku” nie funkcjonuje jako narzędzie społecznej zmiany, ale jako obiekt podziwu, a jednocześnie służy osadzaniu się w wąskiej wspólnocie znawców (kto rozpoznaje Mozarta po pierwszych taktach, ten jest z nami, reszta za próg; zapraszamy ewentualnie wtedy, kiedy już się wyedukujecie), natomiast sztuka według rozumienia „nowomieszczańskiego” jest demokratyczna, dopuszcza wielość postaw i zachowań, negocjuje znaczenia. W końcu bunt i anarchia wyrosły nie gdzie indziej, jak w środowisku mieszczańskim. Ten koncert nie jest więc satyrą na konserwatywny i zamknięty świat Borejków (to byłoby zbyt łatwe, stronnicze, i niczemu by nie służyło), ale – jak sama chciałabym go rozumieć – przedstawieniem alternatywnej, współczesnej drogi formacyjnej, która otwiera równe prawa tak dla Sonic Youth, jak i Mozarta, a przede wszystkim oparta jest na własnych poszukiwaniach i wyborach, a nie na transportowaniu „uznanych dzieł” przez pokolenia.\nW Komunie//Warszawa zaskakująco podobna do sposobu myślenia o „Jeżycjadzie” okazała się perspektywa badania codzienności, choć podtytuł spektaklu, Życie codzienne po Wielkiej Rewolucji, odsyła też do antenatów, czyli słynnego przedstawienia Akademii Ruchu z końca 1979 roku eksplorującego zwykłe, normalne, typowe zachowania i czynności, które, przeniesione w obszar niecodzienny (w biały sześcian sceny, jak do laboratorium), stały się preparatami egzystencji; był to rodzaj sprawdzianu, czy i jak wielkie idee wpływają na ludzkie życie, czy istnieje jakaś bezpośrednia „przekładnia”. Nie przypadkiem w ulotce zapowiadającej ówczesny spektakl Wojciech Krukowski zdecydował się zamieścić uwagi Jana Szczepańskiego: „[…] to codzienność jest «kuchnią», w której przyrządza się kształt rewolucyjnego społeczeństwa. Od modelu idealnego czy ideologicznego do przepisów nowego prawa, do codziennych zachowań ludzi – taka jest droga od politycznej nowości i niezwykłości do politycznej codzienności. […] Wielkie zatem nie jest to, co jest niezwykłe, ale to, co wejdzie z niezwykłości do codzienności” (Szczepański, 1980). Komuna tworzy właśnie taką „kuchnię codzienności” (zagarniając zresztą w obręb spektaklu także pamięć o innej akcji Akademii Ruchu, Człowiek i jego rzeczy), ale wychodzi od historii, czyli oryginalnego dzieła wicehrabiego Alexisa de Tocqueville O demokracji w Ameryce, opublikowanego (pierwszy tom) w roku 1835, a będącego wynikiem podróży młodego francuskiego arystokraty po kraju całkowicie odmiennym niż jego własna wrząca po- i przedrewolucyjna ojczyzna, będąca aktualnie akurat monarchią, w której „rząd Ludwika Filipa zdecydowany był trzymać demokrację na słomiance” i konsekwentnie odmawiał „rozszerzenia praw politycznych choćby na średnią i drobną burżuazję”, zatrzymując przywileje dla wąskiej grupy najbogatszych, w przekonaniu, że „dzień powszechnego głosowania i równości praw politycznych stałby się dniem powszechnej katastrofy” (Baszkiewicz, 1976, s. 5). Tymczasem Tocqueville, przyjrzawszy się z bliska demokratycznym reformom za oceanem, uznał, że przemiana społeczna wdrażająca egalitarne zasady równości (przede wszystkim równości wobec prawa, ale i równości ekonomicznej, związanej z prywatną własnością) jest nieuchronna – i choć nie był bezwarunkowym entuzjastą demokracji, to przecież po rewolucji 1848 roku w kolejnym wydaniu swojej książki wzywał, by młoda Republika zechciała przynajmniej przemyśleć doświadczenia Ameryki, gdzie już „ponad sześćdziesiąt lat temu rozwiązano problem, który my dziś zaledwie stawiamy”, i to rozwiązano go tak, że „indywidualna własność była tam bardziej chroniona niż w jakimkolwiek innym kraju świata, anarchia zaś była równie mało znana, co despotyzm”, a gdy Europa przeżywała rewolucyjne wstrząsy, to „w Ameryce nie było nawet zamieszek” (Tocqueville, 1976, s. 22). Tocqueville, przerażony stanem społeczeństwa porewolucyjnego („odrzuciliśmy wszystkie zalety dawnego państwa, nie zyskując żadnej spośród możliwych korzyści stanu obecnego”), przekonywał współobywateli, że warto spróbować wdrożenia się („wychowania się”) do demokracji: „jeśli nawet takie społeczeństwo będzie miało mniej blasku jak w czasach rządów arystokracji, to będzie w nim mniej nędzy. Skromniejsze będą uciechy, lecz powszechniejszy dobrobyt, nauki nie tak kwitnące, lecz nieuctwo rzadsze, namiętności mniej wybujałe, lecz łagodniejsze obyczaje. Ujawni się więcej ludzkich ułomności, ale będzie mniej zbrodni. […] Ludzie zrównani w słabości szukać będą wsparcia u swych bliźnich, zaś wiedząc, że na pomoc liczyć mogą jedynie pod warunkiem udzielenia pomocy wzajemnej, łatwo zrozumieją, że ich interes osobisty splata się z interesem powszechnym” (Tocqueville, 1976, s. 28).\nTo napięcie pomiędzy kolejnymi rewolucjami we Francji (o których się nie wspomina, ale które tworzą niewypowiedziane tło porównania), a dniem codziennym spokojnej, bogacącej się Ameryki (opisywanej przez Tocqueville’a trybem niemal reportażowym, ze szczególnym uwzględnieniem obyczajów) przeniosło się także do spektaklu. Rewolucja została w tytule, na scenie pyta się o stan „po”, stan codzienności. I nie jest to diagnoza społeczna ani polityczna, ale próba przyjrzenia się z odległej już perspektywy opowieściom Tocqueville’a i odniesienia ich do rozmaitych zmian, jakie dokonały się od jego czasów. W spektaklu nie ukrywa się, że lektura O demokracji w Ameryce nie musi wydawać się dzisiaj porywająca: wizjonerskie dzieło XIX wieku (tak je „umiemy”) może okazać się książką o tym, że „ludzie są, jacy są / lubią zjeść, sprzedać, kupić, spać / nic nie robić / kombinować / nie lubią filozofować” – jak śpiewają na początku aktorzy, stojąc przy pulpitach nutowych i podkreślając kilka razy powtórzoną frazą, że jest to w dodatku książka, która ma „sześćset pięćdziesiąt stron”… Takie autoironiczne mylenie tropów (zagłębiamy się więc w Tocqueville’a czy nie? warto go wciąż czytać, czy to już tylko „sentymentalna paplanina staruszka”?) widać także w projekcjach, które pokazują wyprawę zespołu do Ameryki. Tocqueville zaczyna swoją relację wielce osobliwie, od opisu „ukształtowania powierzchni Ameryki Północnej”, filmy pokazują więc te same krajobrazy, tylko dzisiaj. Z offu ktoś czyta fragmenty pierwszego rozdziału („rozległe doliny” i „długie wstęgi skał i piasku”), kamera przesuwa się zaś po szczelnie zabudowanym betonowymi drapaczami chmur wybrzeżu. Aktorzy podążają jednak śladami autora odziani w dawne stroje (panowie mają białe koszule i czarne kamizelki, panie – szare fartuchowe suknie i czepki wiązane wstążką pod brodą), co na przechodniach zatłoczonego Nowego Jorku nie robi wprawdzie żadnego wrażenia, ale w filmie ustawia od razu właściwą perspektywę: chodzi o historię sprzed prawie dwustu lat i chodzi o dzień dzisiejszy, musimy to zobaczyć jednocześnie. Zwłaszcza że para aktorów z filmu wejdzie po chwili w swoich XIX-wiecznych strojach na scenę i spotka się tu z parą całkiem współczesną; będą początkowo duplikować powtarzający się po wielekroć banalny („codzienny”) dialog, aż do całkowitej wymiany tekstu. Pomiędzy czasem „wtedy” a czasem „dziś” wiele się przecież wydarzyło, ale na pytanie: co robiłeś godzinę (dwie, trzy…) po rewolucji? padają odpowiedzi równie banalne, jak treść poprzednich dialogów i sprowadzają się do przypomnienia o wykonywaniu codziennych czynności („zjadłem obiad”, „umyłam zęby”). Czasem w tę codzienność wdziera się coś, co ją przekracza: „jakaś dziwna siła w środku, która powoduje, że dwa plus dwa równa się nagle cztery i pół”. Ale ostatecznie – kiedy spektakl kończy się przywołaniem Fanny i Aleksandra (filmu z jednej strony magicznego, z drugiej portretującego przecież rodzinę na wskroś mieszczańską) – padają słowa o Ekdahlach, którzy „nie przyszli na świat, by go zgłębiać” lecz ten „mały świat pielęgnować”.\nSpektakl Komuny//Warszawa, w którym nieustannie i jawnie pracuje się także z kamerą, rzutując na ekran nie tylko wcześniejsze nagrania, ale i aktorów filmowanych w czasie rzeczywistym, oparty jest na tej podwójności, a właściwie na kilku „podwójnościach” czy kontrastach: gra się w nim parami dawne/współczesne, codzienne/niecodzienne, banalne/niezwykłe, cytat/komentarz, historia/współczesność. Wychodzi z tego całość nierozstrzygalna – i w istocie nie wiem, czy „całość” jest tu dobrym określeniem, bo projekt sprawiał wrażenie jeszcze nie całkiem gotowego, raczej był to szkic do przemyślenia. Z jednej strony bowiem sięgnięcie do Tocqueville’a i jego programu rozwoju społecznego po rewolucji niesie ze sobą przypomnienie genezy europejskiego mieszczaństwa i zobowiązanie do zajęcia w tej sprawie stanowiska, z drugiej – odwołanie do akcji Akademii Ruchu skłania do myślenia o poszukiwaniu w codzienności niedostrzeganych zwykle i lekceważonych wartości (i sama ta codzienność – „inaczej pielęgnowana” – mogłaby również należeć do spisu wartości nowych mieszczan), z trzeciej strony wszakże przebijała z działań aktorów i taka sugestia, że spokojne życie, otaczające człowieka „rzeczami” i powtarzalnymi czynnościami, tyleż go socjalizuje, ile patologizuje, tyleż uszczęśliwia, ile rozleniwia i oddala nawet od samej myśli od rewolucji, która może byłaby w jakimś wymiarze pożądana. Nie jako krwawa polityczna jatka, oczywiście, ale może jako rewolucja codzienności?\nBildung – dla mieszczaństwa, jako się rzekło, kategoria podstawowa, powróciła w spektaklu Wojtka Ziemilskiego w formie zaskakująco nieoczywistej. Ten projekt, przewrotny i niezwykły, wzbudził na widowni skrajnie zróżnicowane reakcje, ale też na to właśnie był obliczony. Pigmalion niewiele miał wspólnego (a narracyjnie i fabularnie zgoła nic) z dziełem Shawa czy powstałymi na jego kanwie filmami, począwszy od My Fair Lady, a skończywszy na Pretty Woman, ale już ze „stwarzaniem” i „formowaniem”, czyli głównym tematem Shawa, spotkał się bardzo blisko.\nWojtek Ziemilski i Rozalia Mierzicka zaczęli od tego, że bardzo miło i uprzejmie przedstawili się publiczności – mówiąc, kim są (reżyser i aktorka), i prosząc, by zgłosiła się osoba chętna do wzięcia udziału w przedstawieniu. Reakcje widzów w takich sytuacjach są standardowo płochliwe, ale zaproszenie zostało wyrażone tak sympatycznie i bezpośrednio (pełne światła, żadnego zadęcia), że ochotę wyraziło nawet kilkoro widzów. Aktorka wybrała sobie więc partnerkę i razem weszły na scenę. A potem… potem właściwie spektaklu nie było. Była za to seria wspólnych działań polegająca najpierw na próbach utrzymania w pionie niesfornego wielkiego kawałka tektury, który giął się i przewracał, a cała rzecz polegała na tym, by dotykając go tylko delikatnie z obu stron i nie widząc się nawzajem (bo dziewczyny tym kartonem były przedzielone), jakoś tę płachtę postawić. Obie musiały więc wyczuć, w którym miejscu podtrzymuje karton ta druga i delikatnie nim balansować, ów arkusz dzielił je więc i łączył zarazem. Ta prosta współpraca przybierała stopniowo bardziej skomplikowane formy: na przykład wspólnego turlania się po podłodze, ciało w ciało, tak, by płachta tektury wciąż przykrywała obie performerki i nie spadła, albo wreszcie ustawienia ścianek kartonu w kształt sporego domku dla lalek i wejścia do środka. Tam odbyła się z kolei, niewidoczna i bardzo słabo słyszalna, rozgrzewka strun głosowych: powtarzanie samogłosek, sylab. Uprzedzę komentarz: tak, to trwało bardzo długo i początkowo zaciekawiona publiczność jawnie się już wierciła i niecierpliwiła. I wtedy zgasło światło, z wnętrza kartonowego domku sączył się tylko przez szczeliny nikły blask lampki, wiszący w górze mikrofon wzmocnił słowa wypowiadane ze środka. Artykulacyjny trening też uległ wzmocnieniu: chodziło już o dokładne, precyzyjne powtarzanie słów w określonym rytmie nadawanym przez aktorkę, tak, jak zapewne uczono kiedyś ją samą w szkole teatralnej. Nagle trening zmienił się w rozmowę, Rozalia Mierzicka opowiedziała o swoim synku Kaziu. Zobaczyliśmy go na filmie wyświetlonym nad sceną: pochłonięty zabawą Kazio również siedzi tam wśród kartonów, które ozdabia własnymi rysunkami, a kiedy dołącza do niego mama, całym ciałem wyraża radość. Ale nic nie mówi. Bo Kazio po prostu nie mówi. Choć wspaniale komunikuje się ze światem rozmaitymi innymi sposobami. Na koniec aktorka wyprowadziła zza kartonu swoją partnerkę-ochotniczkę i podziękowała za wspólne doświadczenie: jej, widzom, ale też całemu światu, wymieniając po kolei rozmaite osoby (na przykład Mickiewicza), którym za wiele rzeczy może być wdzięczna.\nTa instalacja, czy też może gra – na dwie osoby, jeden karton i króciutki film – jest pozornie niezwykle prosta, minimalistyczna, surowa, a jednak dość skomplikowana. Najpierw dlatego, że wcale nie jest tylko działaniem dwóch performerek, z którego mogłaby ewentualnie wynikać jakaś lekcja na temat możliwości współpracy i porozumienia z przypadkową osobą, choć pozornie na tym właśnie się opiera: czy da się tak poprowadzić kogoś zupełnie nieprzygotowanego, by stał się świetnie działającym trybikiem scenicznego świata? Przy odpowiednim przekazywaniu wskazówek (zapewne szeptem, gestem, spojrzeniem) udało się to znakomicie: ochotniczka idealnie współgrała, wszystkie zadania zostały wykonane perfekcyjnie. Można by więc powiedzieć, że ta szybka droga scenicznej „socjalizacji” da się odczytać jako metafora mieszczańskiej sytuacji: musimy zostać wyposażeni w odpowiednie instrukcje, trzeba się nauczyć jak być „kimś”, a potem podążać za rolą. Otrzymujemy więc wizerunek mieszczanina jako, z jednej strony, kogoś gotowego na wyzwania i zmiany, ale z drugiej – jednak odpowiednio wyszkolonego, przystosowanego do wzorca, bo tylko pod tym warunkiem może współdziałać z innymi. Pytanie zadane w części drugiej – na ile jesteśmy w stanie od wzorca (w tym przypadku: komunikacji werbalnej) odejść – jest pytaniem o stopień świadomości, z jakim w owym wzorcu funkcjonujemy. Nie wynika ono jednak bezpośrednio z akcji scenicznej, lecz z naszej na nią reakcji – i to właśnie tę reakcję mamy poddać refleksji. Tu, w moim przekonaniu, leży punkt ciężkości projektu Ziemilskiego: Pigmalion bowiem to doświadczenie dla (i na) publiczności. Napięcie wśród widzów było wyjątkowo wyczuwalne, ponieważ spodziewali się spektaklu, a zostali zaproszeni do udziału w czymś, czego zapewne nie potrafili do końca rozgryźć i umieścić w tym wydarzeniu samych siebie. To ważny aspekt mieszczańskiego tematu Pigmaliona: czy rzeczywiście – tyle rozprawiając o własnej otwartości i kulturowej emancypacji – jesteśmy gotowi na niespodziewane spotkanie, w którym w dodatku nie chodzi o intelektualne dociekania, lecz o wyzwolenie czystej empatii? Kłopot polega właśnie na uświadomieniu sobie ograniczeń wynikających z uformowania przez wzorzec: posługuję się wiedzą, że teatr jest tym, a nie tamtym, przychodzę więc na spektakl nie tylko z określonym „spodziewaniem” przebiegu wieczoru, ale i z własnym wyobrażeniem siebie jako widza, który powinien odpowiednio skomunikować się z przedstawieniem. Kiedy jednak wyuczone zachowania nie mogą się zrealizować, po mieszczańsku (?) wpadam w irytację i najpewniej odmawiam uczestnictwa (wychodzę w trakcie? wyrażam lekceważące oceny? cierpię w milczeniu?). Mieszczanin wpisany jest więc w ten spektakl w postaci wytrenowanego, kulturalnego widza, który deklaruje, że bardzo chce, aby nim wstrząsnąć, ale kiedy wreszcie wstrząs mu się trafi, jest bardzo niezadowolony.\nProblem ze spektaklem Ziemilskiego (ale i pozostałymi trochę też) jest natomiast taki, że odczytanie ich „mieszczańskich” tematów i intencji zapewniły przede wszystkim ramy projektu. Pokaż mi, gdzie wisi obraz, a ja ci powiem, o co w nim chodzi – czy nie tak działają wciąż ramy instytucji, określające wartość dzieł sztuki? Gdyby Pigmalion został pokazany w ośrodku dla uchodźców, a ciało w ciało z Rozalią Mierzicką działałaby kobieta z Czeczenii, nawet byśmy się nie zająknęli o mieszczanach… za to o imigracji i integracji, owszem, całe akapity. A może się mylę, może akurat problem imigrantów objawiłby się nam jako kolejny ważny temat właśnie dla nowych mieszczan – skoro wszyscy nimi jesteśmy, tylko wciąż nie chcemy tego uznać?\nJan Baszkiewicz, Wstęp [do:] Alexis de Tocqueville, O demokracji w Ameryce, tłum. Marcin Król, PIW, Warszawa 1976.\nEdwin Bendyk, Rosnące dysproporcje, „Res Publica Nowa” 2012 nr 18\nHenryk Domański, Polska klasa średnia, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2002.\nKinga Dunin, W dolinie Borejków…, „Ex Libris” 1993 nr 41.\nTaż, Nowe Jeruzalem dla nowego mieszczucha, „Res Publica Nowa” 2000 nr 9.\nAndrzej Leder, Prześniona rewolucja. Ćwiczenie z logiki historycznej, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2014.\nNowi mieszczanie w nowej Polsce, [w wyborze:] http://www.obserwatorkonstytucyjny.pl/publicystyka/nowi-mieszczanie-w-nowej-polsce/, dostęp 20 I 2015\nWojciech Rusinek, Wszyscy jesteśmy mieszczanami, „FA-art” 2013 nr 3.\nGuy Standing, Prekariat. Nowa niebezpieczna klasa, PWN, Warszawa 2014.\nXawery Stańczyk, Miraże nowego mieszczaństwa, „Res Publica Nowa” 27 V 2011, online: http://publica.pl/teksty/miraze-nowego-mieszczanstwa-3041.html, dostęp 20 I 2015.\nJan Szczepański, Rozważania o dniu powszednim. „Odra” 1980 nr 3, cyt. za: zbiory Pracowni Dokumentacji Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego, ulotka do spektaklu Akademii Ruchu Życie codzienne po Wielkiej Rewolucji Francuskiej, http://www.ata.e-teatr.pl/index.php?a=zbiory&b=akaruch&id=1059, dostęp 20 I 2015.\nAlexis de Tocqueville, O demokracji w Ameryce, przeł. Marcin Król, PIW, Warszawa 1976.\n1 W recenzji Ester Stefana Chwina pisała o tym Kinga Dunin (Dunin, 2000), a przypomniał ten tekst podczas dyskusji Jan Sowa. O faktycznym drobnomieszczaństwie w Polsce międzywojennej – czyli zajmujących się handlem Żydach – zob. też: Leder, 2014, rozdział: Po drugie: Żydzi.\n2 Tak właśnie (Wszyscy jesteśmy mieszczanami) brzmiał np. tytuł recenzji Wojciecha Rusinka z powieści Ignacego Karpowicza Ości, w której zarysowany został projekt „nowej, liberalnej etyki mieszczańskiej”. Wyłanianie się „nowych struktur rodzinnych poza tradycyjnymi wyobrażeniami o małżeństwie, pokrewieństwie i seksualności” oparte jest w niej przede wszystkim na empatii. (Zob.: Rusinek, 2013). Otwarte spotkanie z Ignacym Karpowiczem było także jednym z kontekstowych wydarzeń projektu.


Feelgood Pasjans Pająk - gry karciane online - www.pasjans.org\nFeelgood Pasjans Pająk to klasyczna gra pasjans pająk, ale w nowoczesnej otoczce graficznej. Pasjans pająk to jedna z najpopularniejszych wersji gier pasjans, w którą grywają ludzie na całym świecie. W grze Feelgood Pasjans Pająk gracie jednym kolorem kart, ale za to macie 8 zestawów od asa do króla w danym kolorze. W tej grze pasjans pająk układacie wszystkie karty od króla do asa na planszy po czym one same wędrują na specjalnie wyznaczone pola. Lubicie gry pasjans pająk? To zapraszamy!!!\nFeelgood Pasjans Pająk to gra pasjans, która przypomni wam jak się gra w pasjansa pająka, który jest jednym z najpopularniejszych typów pasjansa na całym świecie. Jeżeli pasjans pająk jest waszą ulubioną grą to nasza dzisiejsza propozycja bez wątpienia przypadnie wam do gustu.\nFeelgood Pasjans Pająk to klasyczny pasjans pająk w nowej odsłonie. W tej grze pasjans będziecie grać 8 zestawami kart w jednym kolorze od króla do asa. Na planszy karty układanie w kolejności król – dama – walet – 10 – 9 – 8- 7 – 6 – 5 – 4 – 3 – 2 – as. Tak ułożone w grze Feelgood Pasjans Pająk karty zostają automatycznie przeniesione na specjalnie wyznaczone pola, znajdujące się na dole ekranu.\nNa dole ekranu, w lewym dolnym rogu w grze Feelgood Pasjans Pająk znajduje się natomiast stos z kartami, z którego możecie dobierać je, jeżeli z tych dostępnych na planszy nic już nie da się ułożyć. W samym lewym dolnym rogu gry Feelgood Pasjans Pająk znaleźć można również ilość kart pozostałych na stosie, a tuż obok ilości macie przycisk wyjścia z gry Feelgood Pasjans Pająk.\nInne istotne przyciski w grze Feelgood Pasjans Pająk znajdziecie u góry ekran po lewej stronie. Tam macie takie opcje jak: menu, które działa jako pauza tej gry pasjans, podpowiedź, cofnięcie ruchu. Idąc w grze Feelgood Pasjans Pająk dalej na prawo znajdziecie: bonus, ilość punktów oraz wyłączniki muzyki i dźwięków w tej grze pasjans.\nJak widać opcje w grze Feelgood Pasjans Pająk są bardzo proste i nawet najmłodsi gracze znakomicie poradzą sobie z nimi i z całą grą Feelgood Pasjans Pająk. Feelgood Pasjans Pająk to gra wieloplanszowa, co oznacza , że będziecie się znakomicie przy niej bawić, a dodatkow każde uruchomienie gry Feelgood Pasjans Pająk to inny rozkład kart, więc śmiało możecie grać w tę grę pasjans długimi godzinami i za pewne nudzić się nie będziecie.\nGrę Feelgood Pasjans Pająk polecam wszystkim, nie tylko miłośnikom gier pasjans pająk. Feelgood Pasjans Pająk to gra karciana dla każdego bez wyjątku na wiek, płeć, czy zamiłowanie do takiego, a nie innego typu gier – czasem warto popróbować czegoś innego. Zachęcam was gorąco do zabawy i zbierania jak największej ilości punktów, by zająć wysoką lokatę na liście graczy.\nBawcie się znakomicie, a jeśli pasjans pająk to nie to, czego szukacie to serdecznie zachęcam was do poszukania innych gier pasjans na naszym portalu – mamy ich dla was całe mnóstwo. Powodzenia!!!


Łukasz Malinowski ⚫ 11.01.2020 ⚫ ▶\nwiz. Bjarke Ingels\nToyota Woven City wiz. Bjarke Ingels\nPodczas odbywających się w Las Vegas targów technologicznych CES Toyota zaprezentowała swoją wizję miasta przyszłości. U podnóża góry Fudżi zamierza zbudować Woven City, które ma być poligonem dla rozwijania technologii przyszłości. Japończycy stawiają przy tym na rozwiązania przyjazne pieszym i rowerzystom oraz autonomiczny transport publiczny.\n– Budowa kompletnego miasta od podstaw, nawet na tak małą skalę, jest wyjątkową okazją do opracowania przyszłych technologii, w tym cyfrowego systemu operacyjnego dla infrastruktury miasta. Z połączonymi i komunikującymi się ze sobą za pośrednictwem danych i czujników ludźmi, budynkami i pojazdami będziemy mogli przetestować połączoną technologię AI zarówno w świecie wirtualnym, jak fizycznym, maksymalizując jej potencjał – tłumaczy Akio Toyoda, prezes Toyota Motor Corporation cytowany przez Puls Biznesu.\nFirma zapowiada, że jest otwarta na współpracę ze wszystkimi potencjalnymi partnerami ze świata nauki i biznesu. Na oficjalnej stronie projektu zostały pokazane główne obszary w ramach których można podjąć współpracę oraz formularz zgłoszeniowy. Samo miasta ma się stać swoistym poligonem dla nowych technologii. Wśród nich mają się znaleźć najbardziej nas interesujące rozwiązania z zakresu mobilności, nowoczesnej logistyki i autonomizacji transportu, ale także wykorzystanie wodoru jako źródła energii, sztucznej inteligencji, rozwiązania z zakresu robotyki. Wszystko ma oczywiście być „smart” i podłączone do sieci.\nDuży nacisk ma zostać również położony na kwestie społeczne i budowanie lokalnych wspólnot. Struktura miasta ma wspierać kontakty pomiędzy mieszkańcami oraz przeciwdziałać wykluczeniu jakichkolwiek grup.\nMiasto zaprojektował Bjarke Ingels wraz z zespołem. To znany duński architekt, który ma w swoim portfolio m.in. nowe wcielenie World Trade Center, Lego House w Danii czy siedziby Google’a w Mountain View i Londynie. Architekt uważa, że rój różnych technologii zaczyna radykalnie zmieniać sposób, w jaki mieszkamy i poruszamy się po naszych miastach, natomiast połączone, autonomiczne, bezemisyjne i współdzielone rozwiązania transportowe mogą zmienić sposób miejskiego życia.\nW mieście mają splatać się (i stąd nazwa projektu) trzy rodzaje ulic u podstaw u podstaw których leży jednak klasyczna siatka łączących się pod kątem prostym przecznic. Wyjściowym założeniem dla projektu jest zmiana podejścia do obecnie funkcjonujących ulic, na których w większości przypadków łączy się ruch samochodowy z pieszym i rowerowym czy szerzej wykorzystującym urządzenia transportu osobistego (UTO). Utkane przed duńskiego architekta miasto ma traktować każdy rodzaj ruchu na równie i tworzyć dla niego odrębne trasy.\nNa obrazku powyżej pokazano podstawowy moduł kwartału 3x3 o szerokości ok. 150 metrów. Oznaczone kolorem niebieskim ulice mają być przeznaczone dla transportu kołowego, różowym dla UTO, zaś żółtym dla pieszych. Środkowy moduł każdego kwartału ma zostać przeznaczony na przestrzeń wspólną – park czy plac i ułatwiać poruszanie się pomiędzy zabudowanymi modułami na piechotę czy na rowerze. Transport kołowy ma się odbywać tylko na zewnętrznych drogach danego kwartału.\nZwielokrotnienie liczby kwartałów pozwoli na stworzenie miasta równomiernie poprzecinanego siatką trzech rodzajów ulic dostosowanych do różnego rodzaju ruchu. Projektant idzie jednak dalej i pokazuje jak ten oparty na klasycznej siatce ulic układ można zdeformować i zmienić np. poprzez stworzenie centralnego miejskiego placu czy parku przy zachowaniu układu funkcjonalnego ulic. Takie rozwiązanie ma zapewnić brak dominacji któregokolwiek ze środków transportu.\nPlanowa zabudowa poszczególnych modułów w kwartałach ma nie być intensywne i pozostawać w „ludzkiej skali”. Przeplatać mają się też różne jej funkcje.\nWarto zwrócić uwagę na to, że nawet zewnętrzne ulice kwartałów przeznaczone dla transportu kołowego mają promować nową mobilność. Zakładane jest wykorzystanie pojazdów autonomicznych, przypominających funkcjonujące już w niektórych miastach minibusy oraz współdzielone samochody. Toyota promuje tu oczywiście swoje pojazdy typu e-Palette, która mają m.in. obsługiwać wioskę olimpijską podczas igrzysk w Tokio, które odbędą się w tym roku. Maksymalne prędkości nie mają przekraczać 30 km/h.\nWoven City ma być nie tylko poligonem technologicznym i miejscem do wygodnego życia, ale także być przyjazne dla środowiska. Japończycy stawiają na minimalizacje śladu węglowego – budynki mają być z drewna i wyposażone w zielone źródła energii. Znaczącą rolę ma przy tym odgrywać rower na który stawia Toyota także w produkowanych przez siebie pojazdach.\nBudowa nowego miasta ma ruszyć już w roku 2021. Wykorzystana zostanie działka, należąca już do japońskiego koncernu, po dawnych terenach przemysłowych w mieście Susono. Ma w nim mieszkać do 2 tys. osób, w tym pracownicy Toyoty.\nNie jest jednak do końca jasne z jakim przyjęciem spotka się projekt wśród potencjalnych nowych mieszkańców oraz w najbliższym sąsiedztwie. Ci pierwsi będą musieli wyrazić zgodę na udostępnianie wielu swoich danych osobistych oraz zapewne będą musieli przystać na współpracę z Toyotą i jej partnerami. Sąsiedzi, podobnie jak to jest w projekcie realizowanym przez Google w Toronto, mogą podnosić kwestie wykluczania i odcinania się nowego miasta od okolicy.\nToyota zbudowała autobus. Sora jeździ na wodór 63\nElektromobilność: Infrastruktura musi iść w parze z motoryzacją 20


1. Punkt w Grajewie zlokalizowany w budynku Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, ul. Wojska Polskiego 74 C obsługiwany przez prawników wyłonionych przez Okręgowe Rady Adwokatów i Radców Prawnych, czynny od poniedziałku do piątku (za wyjątkiem dni ustawowo wolnych od pracy) w godzinach 8.00-12.00.\n2. Punkt mobilny (po jednym dniu w tygodniu na terenie każdej gminy za wyjątkiem dni ustawowo wolnych od pracy); obsługują prawnicy wyłonieni przez Fundację Honeste Vivere z siedzibą w Warszawie oraz Fundację Togatus Pro Bono z siedzibą w Olsztynie:\npiątek w budynku Szkoły Podstawowej w Wąsoszu, ul. Piaskowa 13, 19-222 Wąsosz, w godzinach 8.00 -12.00.\nW trzech kwartałach 2019 roku adwokaci i radcowie prawni udzielili porad prawnych 304 osobom, w tym 170 porad w punkcie zlokalizowanym w budynku Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Grajewie oraz 134 porady w punktach prowadzonych przez organizacje pozarządowe.\nPamiętaj nie jesteś anonimowy w sieci, twój adres to ec2-3-231-220-225.compute-1.amazonaws.com


Ranking lamp plafonów sufitowych do 300 zł - Nasze TOP10 z sufitowymi lampami plafonami do 300 zł! • EuroDomBB.pl 2022\nRanking lamp plafonów sufitowych do 300 zł – Nasze TOP10 z sufitowymi lampami plafonami do 300 zł!\nPoszukujesz odpowiedniej lampy sufitowej do domu? Polecamy nasze zestawienia z sufitowymi lampami plafonami do 300 zł, które są aktualizowane na bieżąco (Ostatnia aktualizacja – maj 2022).\nZachęcamy również do wyrażania opinii na temat dostępnych w rankingach lamp plafonów sufitowych do 300 zł.\nNajlepsze lampy plafony sufitowe do 300 zł ★ Ranking TOP10 maj 2022 ★\n☆ Lampa sufitowa Atman czarna E27 Alfa ☆\n☆ Qazqa Klasyczny plafon czarny 50cm – drum jute ☆\n☆ Alfa Lampa sufitowa atman czarna e27 ☆\n☆ LAMPA sufitowa METRO 31578 Sigma regulowana OPRAWA metalowa reflektorki loftowe czarne, kolor biały;czarny ☆\n☆ Lampa sufitowa LED Akina z pilotem (4017807401783) ☆\n☆ Candellux Sax 34-70685 plafon lampa sufitowa 4x40W E14 satyna, kolor Srebrny ☆\n☆ Plafon BERYL 45 cm czarny LED INSPIRE ☆\n☆ Plafon focus z pilotem 45 cm czarny led marki Activejet ☆\n☆ Lampa wisząca k-8153 metalowa oprawa zwis led 113w 4000k rings złote marki Kaja ☆\n☆ Polux Plafon atlas 50 cm biały z pilotem led ☆\nNajtańsze lampy plafony sufitowe do 300 zł ★ Ranking TOP10 maj 2022 ★\nPodsumowanie, czyli jaka plafon lampa sufitowa do 300 zł najlepsza?\nNajchętniej wybierane lampy plafony sufitowe do 300 zł ★ Nasze TOP3 ★\nNajtańsze lampy plafony sufitowe do 300 zł ★ Nasze TOP3 ★\nDobre lampy plafony sufitowe ★ Zestawienie maj 2022 ★\nKrótkie FAQ o lampach plafonów sufitowych do 300 zł\nPoniżej prezentujemy, jaka plafon lampa sufitowa do 300 zł była najchętniej wybierana przez Użytkowników. Przygotowany ranking z sufitowymi lampami plafonami do 300 zł jest aktualny na maj 2022.\nLampa sufitowa Atman czarna E27 Alfa Najniższa Cena Online Lampa wytwarzana poprzez firmę ALFA - polskiego producenta oświetlenia działającego na rynku nieprzerwanie od 1974 roku. Rewelacyjnie współgra niemal z każdym pokójm nadając mu unikatowego charakteru.\n☆ Qazqa Klasyczny plafon czarny 50cm - drum jute ☆\nQazqa Klasyczny plafon czarny 50cm - drum jute Najniższa Cena Online Zamówienie złożone przed 22.00, a wysyłka już dziś! gratisowa dostawa i zwroty. Gromadzi źródło światła:Nee właściwości: dodatkowe funkcje:Dimmable, dimmer not included innowacyjny i gustowny plafon będzie uzupełnieniem każdej aranżacji. obudowa klosza tworzona jest z grubo tkanej juty. Subtelne, mleczne światło wyśmienicie oświetli pomieszczenie, a jednocześnie nada mu przytulny charakter. Lampa jest gotowa do podłączenia do instalacji o napięciu 230 V. W pakiecie nie ma źródła światła. Takowe należy zakupić we własnym zakresie. Lampa wyposażona jest w 4 gwinty na E27, każdy o maksymalnym poborze mocy 40W. Wysokość: 13 cm Średnica: 50 cm Plafon Drum nadzwyczajnie sprawdzi się jako oświetlenie salonu, przedpokoju, sypialni.\nAlfa Lampa sufitowa atman czarna e27 Najniższa Cena Online Lampa wykonana przez producenta ALFA - polskiego producenta oświetlenia działającego na rynku nieustannie od 1974 roku. Nieprzeciętnie współgra niemal z każdym wnętrzem nadając mu wyjątkowego charakteru.\nLAMPA sufitowa METRO 31578 Sigma regulowana OPRAWA metalowa reflektorki loftowe czarne, kolor biały;czarny Najniższa Cena Online LAMPA sufitowa METRO 31578 Sigma dostosowywana OPRAWA metalowa reflektorki loftowe czarne czarne Oświetlenie w =mlamp.pl= uwydatnia się niebanalną i nieszablonową formą. Lampy w naszym sklepie przeznaczone są osobom aktywnym, kochającym design, błyskotliwe dekoracje i wnętrza. wyjątkowy charakter lamp w połączeniu z nietuzinkową kompilacją odcieni sprawi, że przestrzenie Twojego Domu zyskają nowego blasku. Polecamy =mlamp.pl= rozświetlamy wnętrzaSPECYFIKACJA:Materiał: Metal | stalKolor:: CzarnyWysokość lampy: 60 cmSzerokość lampy: 40 cmRegulacja wysokości:: BrakRegulacja kąta światła:: TakStopień szczelności:: IP20ilość żarówek w lampie: 3wariant żarówki | gwint: E27Napięcie wejściowe: 230VKlasa energetyczna: A+++styl:: Industrialny | LoftTreści i zdjęcia zamieszczone w sklepie z oświetleniem https://mlamp.pl/ są własnością intelektualną marki MDECO Kamil Janiszewski, ul. Witosa 4, 87-800 Włocławek, NIP: 888-280-94-51, REGON: 365991516. Kopiowanie, przetwarzanie, a także rozpowszechnianie ich bez zgody właściciela jest zabronione i stanowi naruszenie praw autorskich zgodnie z Dz. U. 94 Nr 24 poz. 83 sprost.: Dz. U. 94 Nr 43 poz. 170.\nLampa sufitowa LED Akina z pilotem (4017807401783) Najniższa Cena Online praktyczna lampa sufitowa LED Akina z pilotem Dzięki szerokiemu zakresowi regulacji lampa sufitowa Akina zapewnia odpowiednie oświetlenie w wielu sytuacjach. Światło lampy można ściemniać w sposób płynny, w zakresie od 10 do 100 procent jasności maksymalnej. Istnieje także możliwość dostosowywania temperatury światła w zakresie od ciepłej bieli (3 000 K) po światło dzienne (5 000 K). Funkcja lampki nocnej o jasności 5 procent gwarantuje dopełniające bezpieczeństwo. Komfortową obsługę wszystkich funkcji zapewnia dostarczony w pakiecie pilot. Klasa skuteczności energetycznej: A\nCandellux Sax 34-70685 plafon lampa sufitowa 4x40W E14 satyna, kolor Srebrny Najniższa Cena Online Lampa wisząca producenta Candellux model: 34-70685 jest przedstawicielem serii SAX. Materiał z jakiego lampa została wytworzona to: abażur dzianina/PVC, podstawa metalowa. Źródłem światła są żarówki 4xE14 (brak żarówek w zestawie). Opis producencki artykułu: wykwintna w oprawa sufitowa, walcowe abażury z tkaniny - od strony wewnętrznej usztywniane przez PCW. Szaro srebrna kolorystyka abażurów w połączeniu z klasyczną satyną generuje korelujący komplet, przeznaczona do progresywnych wnętrz. wymiary: wysokość: 18 cm, szerokość: 69 cm, głębokość: 50 cm. Waga: 0,79 kg.\nPlafon BERYL 45 cm czarny LED INSPIRE Najniższa Cena Online Plafon Beryl to innowacyjny, nietuzinkowy design, który przyciąga wzrok. Perfekcyjna do oświetlenia i ozdobienia salonu. Zastosowane diody LED to przyjazne dla środowiska i portfela rozwiązanie. Diody LED zużywają mniej energii i są trwalsze standardowe rozwiązania. Od razy po włączeniu możemy cieszyć się pełnią światła w neutralnej białej barwie 4000 K, co w połączeniu z wysokim współczynnikiem oddawania barw który wiernie odwzorowuje barwy buduje wygodne środowisko do pracy jak i wypoczynku.\nPlafon focus z pilotem 45 cm czarny led marki Activejet Najniższa Cena Online innowacyjny, utrzymany w minimalistycznym i uniwersalnym stylu, plafon sufitowy FOCUS w odcieniu czarnym, będzie pasował do każdego wnętrza. Plafon zaopatrzony jest w 80 diod LED o łącznej luminacji 2000 lm. Zasilany jest z sieci 220-240 V. Czas zapłonu wynosi poniżej 1 sekundy, natomiast żywotność lampy to 30 000 godzin. W pakiecie z lampą znajduje się funkcjonalny pilot zdalnego sterowania. Za jego pomocą można na odległość włączyć albo wyłączyć lampę, zwiększyć lub zniżyć jasność, a także wybrać barwę światła (z zakresu od 3000 K do 6500 K, czyli od barwy białej ciepłej, poprzez neutralną aż po zimną). Pilot pozwala na dodatek skorzystać z funkcji "światła nocnego", a także funkcji SLEEP, dzięki której lampa automatycznie wyłączy się po upływie 30 lub 60 minut. Średnica talerza to 43 cm.\nLampa wisząca k-8153 metalowa oprawa zwis led 113w 4000k rings złote marki Kaja Najniższa Cena Online innowacyjna lampa sufitowa W7106-3S WT LED 54W pierścienie białe łączy w sobie nieszablonowy design, a także uniwersalny i nieprzemijalny fason, co stwarza szereg możliwości wykorzystania w Twoim Domu. Unikalna forma oświetlenia, wyeksponuje wygląd pomieszczeń, a połysk światła wprowadzi komfortową i przytulną atmosferę, sprzyjającą spotkaniom towarzyskim jak i spędzaniu czasu wśród najbliższych. Oświetlenie z kolekcji charakteryzuje się funkcjonalnością i ergonomicznością. Wyszukane połączenie kolorów oprawy: biały i zastosowanych w oprawie materiałów: metal | tworzywo nienaturalne sprawi,odnajdzie użycie równocześnie w ciemnych jak i w jasnych wnętrzach. Wysoka jakość wykonania i użyteczna kompozycja lampy zapewnia łatwość w utrzymaniu czystości, a także zadowolenie na sporo lat.Wybierając model W7106-3S WT zyskasz oszałamiającą i cieszącą oko dekorację, która nada przestrzeniom specyficznego wyglądu i elegancji. Lampa ma miejsce na 3 x moduł LED (zainstalowany na stałe - niewymienny) o stopniu szczelności IP20.Oświetlenie świetnie demonstruje się równocześnie w towarzystwie innych lamp, jak i pojedynczo i jako instalacje świetlne, dzięki temu można złączyć ją do różnorodnego typu pomieszczeń. artykuł atesty zgodności i objęty jest gwarancją producenta. Komplet gromadzi instrukcję obsługi oraz części konieczne do złożenia sprzętu.\nPolux Plafon atlas 50 cm biały z pilotem led Najniższa Cena Online Plafon Led ATLAS 50 z konsekwencją gwieździsyego nieba wpasuje się w nowoczesny i tradycyjny aranżacja naszych pomieszczeń. Odcień światła regulowana za pomoca pilota w zakresach od barwy ciepłej 3000K, przez dzienną 4000K do barwy zimnej białej 6500K. Plafon pasuje do wielu pomieszczeń nadając im nieszablonowego charakteru. Spełni oczekiwania w salonie, przedpokoju, jadalni czy sypialni. Dzięki funkcji ściemniania można zastosować jako lampkę nocną.\nRanking lamp sufitowych z gwintem E14 do 300 zł\nRanking lamp sufitowych z gwintem E27 do 300 zł\nPoniżej prezentujemy, jaka plafon lampa sufitowa do 300 zł jest aktualnie najtańsza. Przygotowany ranking z bardzo tanimi sufitowymi lampami plafonami do 300 zł jest aktualny na maj 2022.\nRanking lamp sufitowych z gwintem E40 do 300 zł\nRanking lamp sufitowych z gwintem ES111 do 300 zł\nRanking lamp sufitowych z gwintem G4 do 300 zł\nLampa sufitowa Atman czarna E27 Alfa Najniższa Cena Online\nQazqa Klasyczny plafon czarny 50cm - drum jute Najniższa Cena Online\nAlfa Lampa sufitowa atman czarna e27 Najniższa Cena Online\nCandellux mild 98-66558 plafon lampa sufitowa 3x6w led 3000k szary (5906714866558) Najniższa Cena Online\nfresno 3221 plafon lampa sufitowa spot 4x60w e27 czarny/chrom marki Luminex Najniższa Cena Online\nLuminex fresno 3213 plafon lampa sufitowa spot 4x60w e27 biały/chrom (5907565932133) Najniższa Cena Online\nRanking lamp sufitowych z gwintem G9 do 300 zł\nRanking lamp sufitowych z gwintem G53 do 300 zł\nNadal bez lampy sufitowej? Powyższe zestawienia nie były satysfakcjonujące? Polecamy zatem poniższy ranking chętnie wybieranych lamp plafonów sufitowych.\nZona meble Lampa sufitowa led plafon + ściemniacz - 24w big led 002 Najniższa Cena Online\nSanico plafon led diamond ii sky effect z pilotem śr. 100 cm 120w (5901508316592) Najniższa Cena Online\nNowoczesny plafon złoty - facil 3 marki Qazqa Najniższa Cena Online\nItalux federic spl-3001a-2-wh plafon lampa sufitowa 2x25w gu10 biała/ czarna (5902854530304) Najniższa Cena Online\nLinea light 8008 - led plafon mr. magoo 1xled/32w/230v (8056534774155) Najniższa Cena Online\nPlafon vizzini pilot/głośnik 46 cm biały 3800 lm led marki Inspire Najniższa Cena Online\n#1 Gdzie szukać opinii o lampach plafonów sufitowych do 300 zł?\nZawarte w rankingach informacje z sufitowymi lampami plafonami do 300 zł odświeżamy na bieżąco, wraz ze specyfikacją techniczną oraz opiniami userów.\n#2 Jaka plafon lampa sufitowa do 300 zł najlepsza? Którą wybrać?\nPoszukując informacji o dobrych lampach plafonów sufitowych do 300 zł warto zapoznać się z powyższymi zestawieniami, opartymi na opiniach i doświadczeniach konsumentów.\n#3 Jakie lampy plafony sufitowe do 300 zł są najchętniej polecane?\nPrzygotowane zestawienia z sufitowymi lampami plafonami do 300 zł zostały opracowane w oparciu o dane ze sklepów internetowych, na podstawie zainteresowań Konsumentów. Najlepsze w rankingach lamp plafonów sufitowych do 300 zł to produkty chętnie polecane.\ndobre lampy plafony sufitowe do 300 zł cenajaka plafon lampa sufitowa do 300 zł najlepsza opinieranking lamp plafonów sufitowych do 300 zł\nPrevious Article\tRanking czajników elektrycznych Maestro do 200 zł – Nasze TOP10 z elektrycznymi czajnikami Maestro do 200 zł!\nNext Article\tRanking lamp sufitowych Arcchio do 150 zł – Nasze TOP10 z sufitowymi lampami Arcchio do 150 zł!\nRanking lamp sufitowych Brilliant do 50 zł – Nasze TOP10 z sufitowymi lampami Brilliant do 50 zł!\nPoszukujesz odpowiedniej lampy sufitowej do sypialni? Polecamy nasze zestawienia z sufitowymi lampami Brilliant do 50 zł, które są aktualizowane na bieżąco (Ostatnia aktualizacja – ). […]\nRanking lamp sufitowych Qazqa do 3000 zł – Nasze TOP10 z sufitowymi lampami Qazqa do 3000 zł!\nPoszukujesz odpowiedniej lampy sufitowej do łazienki? Polecamy nasze zestawienia z sufitowymi lampami Qazqa do 3000 zł, które są aktualizowane na bieżąco (Ostatnia aktualizacja – ). […]\nRanking lamp sufitowych LIS do 10000 zł – Nasze TOP10 z sufitowymi lampami LIS do 10000 zł!\nPoszukujesz odpowiedniej lampy sufitowej do mieszkania? Polecamy nasze zestawienia z sufitowymi lampami LIS do 10000 zł, które są aktualizowane na bieżąco (Ostatnia aktualizacja – ). […]\nRanking loftowych lamp sufitowych Feiss – Nasze TOP10 z sufitowymi lampami loftowymi Feiss!\nPoszukujesz odpowiedniej lampy sufitowej do salonu? Polecamy nasze zestawienia z sufitowymi lampami loftowymi Feiss, które są aktualizowane na bieżąco (Ostatnia aktualizacja – ). Zachęcamy również […]


Oprawa hermetyczna LED 17W 4000K 1700lm 60cm IP65 PILA WT007C LED17S/ 840 PSU L600 | HERM-PILA-60-17W-NW - NEO-LED\n» Oprawa hermetyczna LED 17W 4000K 1700lm 60cm IP65 PILA WT007C LED17S/ 840 PSU L600\nKod produktu: HERM-PILA-60-17W-NW\nProdukt ID 8917\nOprawa hermetyczna liniowa LED posiada moc 17W. Wykonana jest z poliwęglanu. Działanie w szerokim zakresie temperatur: od -20°C do +30°C. Oprawa jest energooszczędna oraz wytrzymała. Wysoka klasa szczelności IP65 sprawia, że oprawę można montować w miejscach bezpośrednio narażonych na działanie czynników atmosferycznych. Dlatego też doskonale sprawdzi się jako oświetlenie tuneli, hal przemysłowych, garaży, pomieszczeń warsztatowych, magazynów itp\nStrumień świetlny: (lm) 1700\nMoc: (W) 17


Rozstrzygnięcie przetargu na Elektrownię Puławy - do końca 2013 r. - Money.pl\nStrona głównaRozstrzygnięcie przetargu na Elektrownię Puławy - do końca 2013 r.\nPrzetarg na wybór wykonawcy dla budowy Elektrowni Puławy powinien zostać rozstrzygnięty do końca 2013 r., a na przełomie 2014 i 2015 r. powinna rozpocząć się budowa - poinformował na konferencji Wojciech Kozak, członek zarządu Zakładów Azotowych Puławy (ZAP).\n"Przewidujemy, że przetarg na wybór wykonawcy dla budowy Elektrowni Puławy zostanie rozstrzygnięty do końca 2013 roku, a na przełomie 2014/15 rozpocznie się budowa" - powiedział Kozak na konferencji prasowej.\nSpółka Elektrownia Puławy, której udziałowcami są ZA Puławy oraz PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna pod koniec sierpnia ogłosiła przetarg na budowę elektrowni gazowo-parowej o mocy 800-900 MWe. Uruchomienie elektrowni przewidywane jest na 2017 rok, a rozpoczęcie komercyjnej pracy od początku 2018 r.\nBudowa Elektrowni Puławy ma zapewnić energię elektryczną, parę technologiczną i wodę grzewczą. Odbiorcą będzie Krajowy System Elektroenergetyczny i ZA Puławy. Obecnie funkcjonująca elektrociepłownia zakładowa Puław pokrywa około 40 proc. potrzeb ZAP na energię elektryczną.\nZakłady Azotowe Puławy to spółka giełdowa. Produkuje głównie nawozy sztuczne, a także tworzywa sztuczne. Jest jedynym w Polsce, a trzecim na świecie, producentem melaminy. (PAP)\npel/ gsu/ ana/ mki/


Przeczytaj i spal. Gmail wprowadzi funkcję samoniszących wiadomości\nPrzeczytaj i spal. Nowa funkcja w Gmailu wprowadzi samoniszczące wiadomości\nPrzy okazji afery związanej z Cambridge Analytica zrobiło się głośno o wiadomościach e-mail, które zostają skasowane ze skrzynki odbiorcy po dwóch godzinach od ich przeczytania. Wiele wskazuje na to, że Google pracuje nad podobnym rozwiązaniem w Gmailu.\nAlexander Nix, szef firmy Cambridge Analytica, został nagrany z ukrycia przez reporterów stacji Channel 4. W jednej z wypowiedzi chwalił się jego przedsiębiorstwo zacierało ślady swojej działalności. W jaki sposób? E-maile wysyłane przy pomocy usługi Proton Mail były oczywiście szyfrowane, ale i usuwane automatycznie po 2 godzinach.\nRzecz jasna, takie rozwiązanie nie jest idealne. Można przecież zrobić zrzut ekranu wiadomości. Standardowo wiadomości wygasają w Proton Mail po 28 dniach. Możemy jednak ustawić własny termin. Nadawca poniższej wiadomości, wysłanej przez Proton Mail wybrał czas jej wygaśnięcia na 1 godzinę.\nGdy czas minął zobaczyłem następujący komunikat:\nWygasające wiadomości e-mail pojawią się w Gmailu?\nW najbliższych miesiącach sztandarowa usługa Google, poczta Gmail, ma doczekać się nowych funkcji, a także zmian wizualnych. Niewykluczone, że w związku z tą małą rewolucją swojego końca doczeka Inbox, który daje użytkownikom znacznie większe możliwości niż zwykły Gmail. Chodzi m.in. o opcję odkładania wiadomości na później czy ich grupowanie w listę zadań.\nTo nie wszystko. Nowy Gmail może też zaoferować wysyłkę znikających wiadomości. TechCrunch opublikował zrzuty ekranu, które prezentują taką funkcję w przeglądarkowej wersji odświeżonego Gmaila.\nW tworzonym e-mailu widzimy funkcje związane z ustawianiem ważności wiadomości. Widoczna jest zatem data jej wygaśnięcia z informacją, że możliwości przesyłania dalej, pobierania i kopiowania e-maila i załączników zostaną wyłączone.\nFunkcja nazwana została na poniższych zrzutach trybem poufnym. Nadawca może ustawić termin ważności wiadomości i wymagać hasła.\nZe zrzutów wynika, że odbiorca otrzyma powiadomienie z informacją: "Ta wiadomość została wysłana w trybie poufnym Gmaila. Aby ją otworzyć kliknij w link..." Działa to zatem na podobnej zasadzie, jak w przypadku, gdy posiadacz konta w usłudze Proton Mail wysyła maila do osoby, która z niej nie korzysta. Inny sposób mijałby się z celem, bo dowolny klient poczty elektronicznej przechowywałby ją lokalnie np. na komputerze. Nieco inaczej działa to w przypadku, gdy wiadomości wysyłane są między użytkownikami Proton Mail. Wtedy po prostu znikają ze skrzynek.\nTryb poufny w Gmailu - komu to potrzebne?\nNic nie wskazuje na to, że nowy Gmail zaoferuje szyfrowanie wiadomości, które są wyróżnikiem usługi Proton Mail. Wdrożenie trybu poufnego nie oznacza zatem znacznego zwiększenia bezpieczeństwa wiadomości. Znaczy tylko tyle, że nadawca będzie mógł wysłać wiadomość, a w zasadzie link do wiadomości, który wygaśnie po określonym czasie, ewentualnie zyska możliwość zabezpieczenia e-maila hasłem. Więcej szczegółów poznamy być może na konferencji Google I/o 2018, która odbędzie się między 8 a 10 maja bieżącego roku.\nTagi: Cambridge Analyticae-mailgmailproton mailsamoniszczące wiadomości


Witam Posiadam 24-letnie doświadczenie w tworzeniu tekstów, specjalizując się głównie w pisaniu opowiadań (erotyki, komedie, fantasy). Zainteresowanym mogę podesłać próbkę w wiadomości prywatnej. Jeśli potrzebujesz kogoś, kto pisze z pasją, zwlaszcza o świecie emocji, na pewno nie…\nLabores pariunt honores. - Marita Matak\nOferuję wysokiej jakości korekty tekstów. Jestem studentką filologii polskiej ze specjalizacją edycji tekstów. Mam doświadczenie wśród klientów z różnych środowisk oraz branż. Napisałam wiele prac na tematy z rozmaitych dziedzin. Zapraszam do współpracy online.\nPiszę sprawnie i pięknie na tematy wszelakie.\nWitam podejmę się każdego rodzaju tekstów zapraszam.\nJestem tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego. Zajmuję się tłumaczeniami z różnych dziedzin, w tym prawo, ekonomia, finanse, wypisy z Rejestrów Handlowych, sprawozdania finansowe, opinie biegłych rewidentów gospodarczych, certyfikaty rezydencji, opinie rzeczoznawców, ekspertyzy…\nAbsolwentka Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii UW oraz Wydziału Nauk o Zwierzętach SGGW. Dyplomowana zoopsycholog, uczestniczka licznych kursów i seminariów dla behawiorystów. Autorka wielu tekstów o tematyce zoologicznej (w tym m.in. dla kakadu.pl i telekarma.pl), pasjonatka…\nPrzepisywanie prac (658)\nCV, listy motywacyjne (597)\nPisma urzędowe (587)


Dzieciństwo z triceratopsem\nWiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Dzieciństwo z triceratopsem\nData dodania: 2009-03-07 08:14\nW czasach mojego wczesnego dzieciństwa nie każdy miał komputer i komórkę jak to ma miejsce dziś. Bawiłem się więc kolejką, żołnierzami i... dinozaurami.\nOstatnio podczas rozmowy z moim nieco starszym kolegą dowiedziałem się, że kupuje on swojemu sześcioletniemu synowi komórkę. Wcale nie byle jaką - z całkiem niezłym aparatem fotograficznym, pojemną kartą pamięci i mnóstwem gier. Kolega tłumaczył ten zakup tym, że nie chce, aby jego dziecko było już na starcie gorsze od innych. I rzeczywiście, trzeba przyznać, że świat w ciągu kilku czy też kilkunastu lat bardzo się rozwinął pod tym względem. Dzieci bawią się teraz komórkami, grają w gry komputerowe od najmłodszych lat...\nUrodziłem się w drugiej połowie lat osiemdziesiątych. Komputeryzacja świata dopiero raczkowała, nie mówiąc już o naszym kraju znajdującym się wówczas w dość "specyficznej" sytuacji. Pamiętam całkiem niedawną wypowiedź telewizyjną Lecha Wałęsy, podczas której wspominał on ilu musiał użyć argumentów, aby\ndo Kancelarii Prezydenta zakupiono na początku prezydentury kilka komputerów. Dziś wydają się to takie odległe czasy.\nJa wówczas miałem kilka lat. Nieświadomy problemów ówczesnego świata, czas poświęcałem głównie zabawom na podwórku. Miałem wiele zabawek - kolejkę (którą dość szybko popsułem), plastikową armię żołnierzy oraz czołgi i kilka samolocików, rowerek (z czasem tata zmniejszył mi liczbę czterech kółek o połowę), samochody (niestety nie sterowane bezprzewodowym pilotem), klocki (raczej nie lego) oraz dinozaury.\nSzczególnie lubiłem bawić się dinozaurami. Były całkiem giętkie, wykonane z jakiegoś tworzywa sztucznego. Niektóre mieściły się w dłoni, niektórym mogłem wsadzić prawie całą dziecięcą dłoń do paszczy. Posiadałem ich naprawdę wiele i byłem bardzo dumny ze swojej kolekcji! Gdy było ciepło wkładałem je wszystkie do reklamówki i szedłem do piaskownicy. Tam budowałem im jaskinie, ścieżki po których mogły chodzić i na których mogły walczyć między sobą o władzę ma całym terytorium (czyli w całej piaskownicy).\nTagi: wspomnienia dzieciństwo dinozaur triceratops wszystkie dinozaury świata


Nosox 0,05% - działanie, dawkowanie, opis leku - Dlapacjentow.pl\nDlaPacjentow > Leki > Nosox 0,05%\nNosox 0,05% but. 30 ml, krople do nosa, roztw.\n12,25 zł 2018-01-25\nSympatykomimetyk działający na receptory α-adrenergiczne w błonie śluzowej nosa. Zwęża naczynia krwionośne, zmniejsza przekrwienie błony śluzowej oraz obrzęk zmienionej zapalenie błony śluzowej oraz hamuje nadmierne wydzielanie. Udrożnia przewody nosowe prowadzące do zatok, co ułatwia oddychanie. Działanie leku rozpoczyna się po 5-10 min i trwa 6-8 h. Oksymetazolina, zwłaszcza stosowana w zbyt dużych dawkach, może się wchłaniać z błony śluzowej nosa i wywierać działania niepożądane. Lek jest wydalany z moczem i kałem. T0,5 wynosi 35 h.\nDonosowo. Dorośli i dzieci powyżej 6 lat: 1-2 krople do każdego otworu nosowego 2-3 razy na dobę. Nie należy stosować preparatu częściej niż 3 razy na dobę.\nNadwrażliwość na oksymetazolinę lub inne składniki preparatu. Przewlekły zanikowy nieżyt nosa.\nPreparatu nie stosować u niemowląt i dzieci poniżej 6 lat. Preparat stosować szczególnie ostrożnie i tylko po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka u pacjentów: z chorobami układu krążenia (np. choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze); ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, zwłaszcza jaskrą z wąskim kątem przesączania; z rozrostem gruczołu krokowego; z guzem chromochłonnym; z chorobami metabolicznymi (np. cukrzycą, nadczynnością tarczycy); jednocześnie stosujących inhibitory MAO i inne leki podwyższające ciśnienie tętnicze. Ze względu na zawartość chlorku benzalkoniowego, preparat może powodować podrażnienie ciśnienia tętniczego.\nCzęsto: uczucie kłującego i piekącego bólu w miejscu podania; suchość błony śluzowej nosa, kichanie. Niezbyt często: kołatanie serca, tachykardia; zwiększenie ciśnienia tętniczego. Rzadko: silne uczucie "zatkania" nosa (przekrwienie reaktywne); ból głowy i zawroty głowy, niepokój, zmęczenie, bezsenność. W przypadku długotrwałego lub częstego stosowania, zwłaszcza w dawkach większych niż zalecane już po 5-7 dniach może wystąpić nieżyt polekowy nosa, a przy dalszej kontynuacji leczenia trwałe uszkodzenie błony śluzowej nosa i wysychający nieżyt nosa.\nPreparat w ciąży i podczas karmienia piersią stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.\nPodczas stosowania leku zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń może być zaburzona.\nJednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO lub trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi może doprowadzić do zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi.\nNosox 0,05%, cena 100% 12,25 zł\n1 g żelu do nosa zawiera 0,5 mg chlorowodorku oksymetazoliny. 1 dawka żelu o objętości 0,1 ml zawiera 0,05 mg chlorowodorku oksymetazoliny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.\n1 ml roztworu zawiera 0,25 mg lub 0,5 mg chlorowodorku oksymetazoliny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.\n1 g żelu do nosa zawiera 0,25 mg chlorowodorku oksymetazoliny. 1 dawka żelu o objętości 45 μl zawiera 11,48 μg chlorowodorku oksymetazoliny. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.


Z mieszkańcami Ciechanowca spotkała się Agnieszka Korzeniewska, jak pisze o sobie na swoim blogu ...pozytywnie zakręcona pasjonatka życia. Spełniona kobieta: żona, matka i właścicielka (póki co) trzech psów. Niepoprawna optymistka zakochana w codzienności do szaleństwa. Chodzącą tylko swoimi ścieżkami, kolekcjonerka dobrych emocji, czarująca słowem rzeczywistość.\nAgnieszka Korzeniewska jest autorką książek, która promowała swój najnowszy utwór: „Zaczarowana codzienność, czyli bezwstydnie optymistycznie o życiu” wydawany w formie 12 zeszytów - dwa już się ukazały, nastepne będą pojawiać się co miesiąc. Autorka zapowiedziała też, że w czerwcu ukaże się jej następna książka.\nW trakcie spotkania Agnieszka Korzeniewska dzieliła się z czytelnikami swoimi spostrzeżeniami po zetknięciu się z kulturą Zachodu, opowiadała o swoich doświadczeniach, planach, marzeniach oraz odpowiadała na pytania. Spotkanie z autorką to przede wszystkim ogromna dawka optymizmu i wiary w wyjątkowość każdego człowieka.\nAgnieszka Korzeniewska pochodzi z Podlasia, ale od wielu lat mieszka w Brukseli. Prowadzi blog: www.korzeniewska.com/blog.\nOrganizatorami spotkania byli Miejska Biblioteka Publiczna w Ciechanowcu i Ciechanowiecki Ośrodek Kultury i Sportu.


Blog | Wynajem powierzchni magazynowej\nponad 3000m kw.\nSprawdź ostatnio opublikowane teksty na naszym firmowym blogu.\nMagazyn – kupić czy wynająć?\nOdpowiedź na pytanie, czy lepiej kupić, czy może też bardziej opłaca się wynająć magazyn, jest dość skomplikowana i niełatwa. Nie będzie też jednoznaczna. Każdy potencjalnie zainteresowany inwestor musi bowiem odpowiedzieć sobie szczerze na kilka podstawowych pytań....\nLokalizacja a wybór magazynu\nW większości przypadków, myśląc o wyborze przestrzeni magazynowej, nastawiamy się przede wszystkim na lokalizację naszego magazynu. Ta nie może być przypadkowa – chociażby ze względów logistycznych. Jeśli bowiem dostawcy czy odbiorcy trudno będzie dotrzeć do naszego...\nGdzie warto wynająć magazyn?\nPolska przestrzeń magazynowa według specjalistów dzieli się na określone regiony, dedykowane różnorodnym typom najemców. To resztą oczywiste – nie każdy region Polski przyciągać będzie najemców z każdej branży. Dzięki stałemu postępowi technologicznemu jednak i...\nWażny obrót towarem w magazynowaniu\nDostępne współcześnie powierzchnie magazynowe to pełna paleta możliwości, maksymalnie zróżnicowanych pod względem lokalizacji, standardu wykończenia, jak i kosztów comiesięcznego wynajmu. W poszukiwaniu tego idealnego magazynu, stworzonego idealnie do realnych potrzeb...\n© 2018 Wynajem magazynu | Wszelkie prawa zastrzeżone