ROYAL CANIN Dachshund dla psów dorosłych jamników 7.5 kg | Fera.pl\nROYAL CANIN Dachshund karma sucha dla psów dorosłych rasy jamnik 7.5 kg\nMój jamnik uwielbia\nPolecam sprzedawcę ????\nKarma zgodna z opisem. Moje jamniki chętnie ją jedzą, polecam.\nMam już 7 pokolenie jamnika - jedzonko super - szkoda, ze takie drogie.\nObecny ma już prawie 10 lat i jest okazem zdrowia - jestem przekonany, ze to jest zasługa karmy.\n12 letni Jamniś cały czas jest na karmie Royal Canin i nadal w formie jak na swój wiek. Polecam\nBardzo dobra karma, podaję psu od lat\nBardzo dobra karma! Świetna jakość, atrakcyjna cena i szybka dostawa! Zdecydowanie POLECAM karmę i sklep wszystkim opiekunom jamników!\nJamnik ma już 9 lat i przyjechał do nas w gości od teściów. Kupiłem tę karmę bo przywieziona się skończyła. Moja ocena jest bardzo dobra. Pies polubił ją "od pierwszego wejrzenia". Polecam\nMuszę pochwalić też sklep za błyskawiczną wysyłkę.\nKarma doskonała - w "użyciu" od 7 lat\nMoje jamniki uwielbiają tę karmę. Polecam


Branża technologiczna cieszy się największym zaufaniem | Ecommerce - B2B - I2A\nBarbara Jurak — Styczeń 23, 2013\nJak podaje portal mashable.com przemysł technologiczny został uznany za najbardziej godny zaufania wg konsumentów w 2013 roku. Pierwsze miejsce przypada technologii niezmiennie od 7 lat.\nDlaczego im ufamy?\nJest to spowodowane tym, że firmy z tej branży są bardziej nastawione na rozwiązywanie problemów i poszukiwanie kreatywnych rozwiązań dla odbiorców swoich produktów. Technologia jest sposobem na łączenie ludzi i dlatego jest obdarzona wielkim kredytem zaufania.\nBadanie zostało przeprowadzone na grupie 31 tys. osób w 26 krajach od 16 października do 29 listopada 2012 roku przez firmę badawczą Edelman Trust Barometer. Wyniki zostały przedstawione na Światowym Forum Ekonomicznym w szwajcarskim Davos.\nWśród respondentów 77% ufa firmom technologicznym. Branża zanotowała 2% spadek w porównaniu z 2012 rokiem. Kolejne miejsca w rankingu zajmują motoryzacja i przemysł żywnościowy.\nnastępny wpis Czy więcej znaczy lepiej?\npoprzedni wpis Własność intelektualna a sklep internetowy


Międzynarodowa firma transportowa Bolesławiec, woj. dolnośląskie (Wrocław) - POLMAR\nFIRMA TRANSPORTOWA POLMAR\nPOLMAR ForAgri to profesjonalna firma transportowa z Bolesławca na Dolnym Śląsku, działająca na rynku od 2008 r. Największą wartością firmy są nasi ludzie. To wykwalifikowani specjaliści, którzy rzetelnie i z dużym zaangażowaniem wykonują powierzone im zadania z zakresu transportu i spedycji międzynarodowej. Tworzymy zgrany zespół ludzi, dla których praca jest nie tylko obowiązkiem, ale dostarcza także dużo satysfakcji i pozwala realizować swoje pasje. Wspólnie budujemy jakość firmy, która oferuje transport międzynarodowy i krajowy na najwyższym poziomie.\nWiemy, że każdy z naszych klientów ma odmienne oczekiwania. Dzięki umiejętności dostosowania oferty do indywidualnych potrzeb każdego z nich, stale zdobywamy uznanie wśród coraz większej ilości przedsiębiorców – a Ci, którzy już raz zdecydowali się na nasze usługi – ponownie korzystają z naszej oferty. Misją POLMAR ForAgri jest budowanie trwałych relacji biznesowych z klientami – opartych na wzajemnym zaufaniu i satysfakcji. Stawiamy na stały rozwój oraz solidne wykonywanie swojej pracy.\nNasza siedziba mieści się w Bolesławcu, w woj. dolnośląskim. Zapraszamy wszystkich szukających firmy transportowej we Wrocławiu oraz okolicach!\nJako międzynarodowa firma transportowa obsługujemy zarówno klientów indywidualnych, jak i duże ogólnoeuropejskie korporacje. Nasza oferta obejmuje niezwykle szeroką gamę produktów.\nPOLMAR ForAgri jest oficjalnym sponsorem Klubu Sportów Walki – Gladiator w Bolesławcu.\nWiemy, że w biznesie, tak samo jak w sporcie, liczą się takie wartości, jak pracowitość i wytrwałość w dążeniu do celu. Ponadto ważne jest dla nas wspieranie lokalnej społeczności oraz miasta, z którego sami pochodzimy. W związku z tym solidarnie towarzyszymy sportowcom z Bolesławca i okolic w ich sportowych zmaganiach. Dzięki naszemu dofinansowaniu młodzi zawodnicy mają szansę uczestnictwa w zawodach, obozach treningowych oraz seminariach. Czerpiemy ogromną satysfakcję z faktu, iż działania podjęte przez nasz zespół pozwalają im rozwijać swoje talenty i sportowe pasje.


W latach 90. Anekdoten był jednym z moich absolutnie ulubionych współczesnych zespołów progresywnych. Ich muzyka – połamana, pełna komplikacji, ciężkich gitarowo-basowych sprzężeń na melotronowo-wiolonczelowym tle, mocno osadzona w najlepszych tradycjach rocka progresywnego lat 70. (King Crimson 72-74!) była wtedy, w okresie, gdy scenę progresywną zdominowali coraz to bardziej wtórni neoprogowcy, czymś zupełnie świeżym i oryginalnym. Jednak już od trzeciej płyty zespołu, From Within, a zwłaszcza na czwartej, Gravity, można było zauważyć odchodzenie od wspomnianych łamańców, pewne upraszczanie kompozycji, które ewoluowały w stronę zwykłych, gęsto przyprawionych melancholią piosenek. A Time of Day jest kolejnym krokiem tej ewolucji.\nOczywiście i wcześniej Anegdotom zdarzało się takie piosenki nagrywać – najsłynniejszym przykładem jest monumentalny Sad Rain wydany na japońskiej wersji debiutanckiego albumu zespołu. Jednak nie da się ukryć, że NA kierunek rozwoju zespołu patrzę z żalem. Anekdoten 1993-95 (a nawet częściowo 1999) był zespołem (wraz ze swoimi kolegami z Anglagard) wyznaczającym ścieżki w Nowej Progresji, tworzącym pewien punkt odniesienia. Później wiele innych zespołów poszło tymi ścieżkami, o wielu z nich pisaliśmy na łamach ArtRock.pl (że wymienię tylko choćby Taal czy Gargamel). Zespołów grających taką muzykę jak dzisiejszy Anekdoten, jakąś odmianę gitarowego slow core, jest wiele i Szwedzi nie są w tej dyscyplinie ani pierwsi, ani najlepsi, a od czasu do czasu słyszalny w tle melotron czy wiolonczela to za mało, żeby się odróżnić.\nMając w pamięci powyższe zastrzeżenia, musimy jednak powiedzieć, że A Time of Day to niezły album, być może lepszy od swojego poprzednika. Są na tej płycie przynajmniej trzy utwory, dla których do niej będę wracał: rozpoczynający ją The Great Unknown, siedmiominutowy 30 pieces, gdzie po nieco „Ricochetowym” początku następuje wspaniałe rozwinięcie instrumentalne, z bodaj pierwszą w historii Anekdoten partią fletu (Gunnara Bergstena), oraz instrumentalny Every Step I Take. Swoją drogą, muzykom Camel ktoś powiedział na początku ich kariery, że żaden z nich wybitnym wokalistą nie jest. W związku z tym wymyślili, że będą nagrywać muzykę w znacznej części instrumentalną, dzięki czemu powstały takie arcydzieła jak Mirage, The Snow Goose czy Dust And Dreams. Czy ktoś mógłby to, że żaden z nich nie jest wybitnym wokalistą, przypomnieć muzykom Anekdoten?\nCóż, jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. A Time of Day można polubić, jednak do zachwytu bardzo daleko. Nie pozostaje nic innego, jak się pogodzić z tym, że kolejny z wąskiej grupy absolutnie wyjątkowych dla mnie zespołów Nowej Progresji zmienił się bezpowrotnie i jego muzyka już nigdy nie wywoła we mnie takich emocji jak kiedyś. Na szczęście zawsze można sięgnąć na półkę po Vemod i Nucleus.


Idzie rak nieborak , czyli jak rozmawiać z dziećmi kiedy rodzic ma raka - Fundacja Onkologiczna Alivia\nWarszawskie Centrum Psychoonkologii zaprasza rodziców i opiekunów małych dzieci (0-6 lat) na cykl warsztatów psychoedukacyjnych: „Idzie rak nieborak , czyli jak rozmawiać z dziećmi kiedy rodzic ma raka”.\nCelem 3 spotkań warsztatowych będzie omawianie codziennych trudności z jakimi borykają się rodzice w sytuacji choroby. Uczestnicy razem z psychologami zastanowią się wspólnie w jaki sposób mówić dziecku o chorobie rodzica, jakie mogą być reakcje dziecka i jak możemy mu pomóc. Przedyskutowane zostaną przekonania na temat nowotworu, które mogą wywoływać zakłopotanie, złość, wstyd a czasami strach. Uczestnicy z psychologami będą wspólnie pracować nad odbudowaniem poczucia bezpieczeństwa u dzieci.\nWarsztaty prowadzone będą przez doświadczonych psychologów – psychoterapeutów.\nTerminy: 8 października, 15 października oraz 22 października 2016 (zapraszamy chętnych na wszystkie trzy spotkania), godz. 10 – 14.\nTel. 574 686 444\nDodatkowe informacje na stronie: www.wcp.org.pl\nPrevPoprzedniPrzedłużony termin nadsyłania zgłoszeń w konkursie Prix Galien Polska 2016!\nNastępnyAnkieta dot. ścieżki pacjenta w kontekście rozwoju medycyny personalizowanejNastępny


Cashback na Беру z usługi zwrotu gotówki Letyshops w Polsce | strona 9\nRecenzje na temat Беру (123)\nDzień dobry Zamówienie nr 6620250 z 22 maja opłacono 25 maja. Pamięć podręczna, w jakiej została wyświetlona, lata na 14,47% i do dziś nie odpowiada deklarowanemu 23%. Zamówienie nr 6678393 z 26 maja zostało natychmiast opłacone online. Stawka wynosi również 14,47% ... niektóre Zaczarowane Szyfry ... i co to znaczy „Po potwierdzeniu kwota powinna zostać ponownie obliczona”? są pokwitowania zapłaty .. co jeszcze należy potwierdzić zamówienia? .. musiały zostać podpisane krwią? a następnie stawka zostanie narysowana 23% przed potwierdzeniem? i po 30 dniach menadżerowie biorą Bru, więc „raduj się”, usiądź, policz i… wyślij cały las… trochę podziel się z Letiki o rekompensatę))\nDzień dobry, Anno!\nRozumiemy twoje emocje.\nRzeczywiście, kwota, która jest teraz wyświetlana, nie odpowiada oczekiwanej ilości, co oczywiście było zaskakujące. Wszystkie kredyty cashback pojawiają się po przekazaniu informacji przez partnerów, więc poczekajmy na uzgodnienie.\nMenedżer Anastasia utrzymuje apelację pod kontrolą. Jeśli kwota się nie zmieni, koniecznie skontaktuj się i pomóż w rozwiązaniu problemu.\nchcesz dokonać zakupu, ale po przeczytaniu komentarzy zmieniłem zdanie. Nie możesz więc pracować dla sklepu, który chce przyciągnąć klientów (((\nOstatnio zauważone uwagi odnoszą się do faktu, że cashback został obliczony według niewłaściwej stopy procentowej. Ale to nie jest problem :) Po potwierdzeniu kwota powinna zostać ponownie obliczona, a jeśli tak, pomożemy rozwiązać takie problemy.\nJeśli nadal zdecydujesz się na zakup w Beru, chętnie podzielimy się z Tobą innymi użytkownikami :)\nKeshbek nie działał w 23%. Robił wszystko zgodnie z zasadami, a nawet dokonywał przejść w przeglądarce internetowej bez dodatków w postaci wycinarek banerów. Accreded 500 p. od letishops (kwota zakupu wyniosła 6500 rubli - poprowadziło ją 23% !!!). Argument jest taki: Sprawdziłem informacje w naszym systemie. Sklep nie przekazał nam nagrody za zamówienie, ponieważ nasz link partnerski został przepisany. Może się to zdarzyć, jeśli przed złożeniem zamówienia kliknięto baner reklamowy lub inny link partnerski. Są to możliwe opcje utraty zwrotu gotówki, nie mogę powiedzieć dokładnego powodu. W ten sposób zabieram Bruu do zakupu ........\nSiergiej, to niefortunne, że taka sytuacja miała miejsce. Rzeczywiście, link partnerski został przepisany, a prowizja za zamówienie otrzymała inne źródło, a nie naszą usługę zwrotu pieniędzy. Aby wesprzeć Cię, zasililiśmy bonus salda ze środków firmy.\nMamy nadzieję, że zalecenia napisane przez menedżera w obiegu pomogą uniknąć utraty gotówki w przyszłości.\nNa 23% akcji cashback złożył dwa zamówienia NIE z kategorii, w których cashback został obniżony. W obu przypadkach zwrot gotówki został naprawiony, ale wyniósł 14,47% (w obu przypadkach odsetek jest taki sam). Teoretycznie można to jeszcze wyliczyć, ale nie zdziwię się, jeśli początkowy zwrot gotówki zostanie potwierdzony - 14,47%, i będzie wyjaśnienie w stylu: „W niektórych przypadkach nie działa 23%, ale jeśli kupiłeś sferyczny produkt w próżni, okazało się, że wyniesie 23% ”. Chociaż 14,47% jest również bardzo dobre, mam nadzieję, że nie zmniejszą go po potwierdzeniu. Ale wciąż nieprzyjemne. Patrzysz i ... Wow! 23% Ale tak naprawdę to, co się stanie.\nMasz rację, zwrot gotówki można jeszcze przeliczyć, więc nie martw się :) Jeśli tak się nie stanie, menedżer, który kontroluje twoje odwołanie, zdecydowanie rozwiąże sytuację.\nCeny koni, biorę na żywo inny świat.\nSklep jest dobry, zamówienie dotarło szybko, nie ma zwrotu gotówki.\nDzień dobry, Miroslav!\nWspólnie ustalmy przyczynę.\nUtworzyliśmy już odwołanie w sekcji „Pomoc”, „Moje odwołania”, aby pomóc. Menedżer oczekuje na odpowiedź.


Toyota Land Cruiser Owners Club Poland • Wyświetl temat - Towarzyska Liga Terenowa 2017\nDzisiaj jest 19 paź 2018, 7:40\nIndeks witryny » Jazda w terenie » Imprezy sportowe\nTowarzyska Liga Terenowa 2017\nTytuł: Re: Towarzyska Liga Terenowa 2017\n: 10 paź 2017, 20:02\nRejestracja: 10 mar 2009, 14:51\nJesienna edycja Zmoty Sprint za nami a przed nami :\n2 w Ekstremie, 2 w Przygodzie i 6 w Turystyku się ostało na Zmotę Challenge do ścisłego limitu 70 aut.\nNie ma pomiłuj - kto nie zdąży zapraszam za rok\nGramy Vabank czyli trza powiedzieć Spiętemu, żeby się rozpiął\nPrób 14 w tym roku z czego sześć naprawdę długich tak około 1,5-2 km. Jest troszkę namoczone ale też w pytę trawersów, rzeki z kamolami i wąwozy. Myślę, ze kozacka edycja wyszła. No i 3 premierowe miejsca z wąwozami, rzeką i torfem też się znalazły.\nGra Magister, bawimy się u Krystyny, jak zwykle załogi z Białorusi i Litwy na gościnnych występach i jak zwykle magiczna okolica Rutki Tartak. Myślę, że o pudle w każdej z klas zadecyduje strategia przeprawowa.\nZapraszam do klasy Fiesta - można popatrzeć na rajdowców w ekstazie


Jakie mogą być przyczyny powstania i rodzaje zaburzeń widzenia?\nStrona głównaStrona główna Blog Jakie mogą być przyczyny powstania i rodzaje zaburzeń widzenia?\nNajczęstszymi problemami, z jakimi pacjenci zgłaszają się do gabinetów okulistycznych, są różnego typu zaburzenia widzenia. Takie problemy mogą być spowodowane różnymi czynnikami. W naszym dzisiejszym wpisie na blogu dokładniej opisujemy najczęściej występujące rodzaje zaburzeń widzenia oraz przedstawiamy, jakie mogą być przyczyny ich występowania.\nCo dokładnie oznacza termin zaburzenia widzenia?\nZaburzenia widzenia to termin, który jest stosowany do określenia różnego typu, odczuwanych przez pacjentów dysfunkcji narządu wzroku. Tego typu problemy mogą doprowadzać do zmian w ostrości widzenia, do objawów polegających na podwójnym widzeniu, na rozmyciu obrazu, na zaniku pola widzenia lub na pojawianiu się jasnych rozbłysków. Najczęściej wskazane objawy pojawiają i rozwijają się u pacjentów wraz z wiekiem. Dotyczy to przede wszystkim rozwijających się z czasem wad refrakcji wzroku. Czasami jednak powstałe zaburzenia widzenia są związane z rozwijaniem się różnych chorób ogólnoustrojowych, m.in.\nCzyli wady refrakcji wzroku. Jest to podstawowy rodzaj zaburzeń widzenia, który może występować niezależnie od innych schorzeń, u pacjentów w różnym wieku. Do wad refrakcji wzroku należą przede wszystkim krótko- i dalekowzroczność oraz astygmatyzm. Określenie mocy wady refrakcji wzroku jest konieczne w wielu przypadkach. Bez tego nie można po prostu dobrać odpowiedniej mocy korekcji, co pozwoli pacjentowi odbudować prawidłową ostrość widzenia. Badanie wady wzroku jest m.in. jednym z podstawowych rodzajów badań w ramach medycyny pracy. Dobry wzrok jest bowiem jednym z podstawowych warunków określenia zdolności do pracy, i to niezależnie od wykonywanego zawodu.\nCzęsto występującymi rodzajami zaburzeń wzroku są również różnego typu schorzenia siatkówki. Wśród nich najczęściej występują, mogące być konsekwencją wystąpienia u pacjenta toksoplazmozy zapalenie siatkówki, związane głównie z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej, a także zwyrodnienie barwnikowe siatkówki oraz odwarstwienie siatkówki.\nSchorzenia nerwu lub drogi wzrokowej\nBardzo trudnymi w leczeniu zaburzeniami widzenia są różnego typu schorzenia nerwu i drogi wzrokowej. Do tych zaburzeń należą przede wszystkim jaskra otwartego kąta, której głównym objawem jest powstanie ubytków w polu widzenia i podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, powodujące ból podczas ruchu oczu zapalenie nerwu wzrokowego, a także, objawiające się obustronnymi ubytkami w polu widzenia zaburzenia w obrębie kory wzrokowej.\nZaburzenia widzenia spowodowane przymgleniem struktur oka\nCzęsto występującym rodzajem zaburzeń wzroku są też różnego typu problemy spowodowane przymgleniem struktur oka. Należą do nich przede wszystkim: zaćma, zapalenie tęczówki lub zapalenie błony naczyniowej oka oraz przymglenie rogówki. W przypadku zaobserwowania u siebie objawów, polegających m.in. na utracie poczucia kontrastu, nadwrażliwości na światło, odczuwaniu bólu lub częstym zaczerwieniu oka, koniecznie powinno się jak najszybciej umówić na wizytę w gabinecie okulistycznym, żeby szybko określić przyczyny problemów i rozpocząć ich leczenie.


Kwesta dla najuboższych dzieci – ws-24.pl\nKwesta dla najuboższych dzieci\nWolontariusze Polskiego Czerwonego Krzyża będą zbierać pieniądze na dożywianie najuboższych dzieci oraz zakup paczek mikołajkowych.\nAkcja charytatywna pod nazwą „Godne Dzieciństwo” rozpocznie się dzisiaj, 18 września na terenach sklepu Tesco w Świdnicy i potrwa do niedzieli, 20 września.\nW piątek zbiórka będzie trwała w godz. od 15.00 do 18.00, a w sobotę i niedzielę pieniądze będą zbierane w godz. od 12.00 do 18.00.\n– O celowości i potrzebie przeprowadzenia akcji, nie trzeba nikogo przekonywać, bowiem wiele rodzin w naszym społeczeństwie żyje w niedostatku, a rodziców nie stać na zakup jakichkolwiek paczek. Dlatego też pragnę zachęcić wszystkich mieszkańców naszego miasta, aby jak co roku wykazali się życzliwością i wsparli czerwonokrzyską ideę – mówi Krystian Werecki, sekretarz zarządu OR PCK w Świdnicy.\nOsoby kwestujące będą posiadały puszki kwestarskie z logiem PCK oraz odpowiednie identyfikatory.


Do moich Braci i Sióstr | AICT Polska\n14 marca 2013 szefyorick\n6 kwietnia 2013 o godz. 17:12 w Programie 1 Polskiego Radia w ramach Teatru Radiowego będzie można usłyszeć koncert List Ojca Świętego Jana Pawła II – Do moich Braci i Sióstr – ludzi w podeszłym wieku! w wykonaniu Andrzeja Seweryna oraz Sextetu Włodzimierza Nahornego. Koncert został zarejestrowany w Muzycznym Studio Radiowym im. Agnieszki Osieckiej 14 października 2012 r., a odbył się w ramach projektu „Wzajemność”. Europejski Rok Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej. Emisja koncertu stanie się tym samym zwieńczeniem tego przedsięwzięcia.\nProjekt zrealizowany na zlecenie Miasta Stołecznego Warszawy.\nPartnerzy strategiczni: Bank Millennium, Program 2 Polskiego Radia.


"Pocałunek przeznaczenia". Rozdział VI. 2018-03-29\nAdrianna ubrana w koralową miniówkę, czarną koronkową bluzeczkę z krótkim rękawem i botki na wysokim obcasie, siedząc przy barze i pijąc drugiego drinka, zebrała się wreszcie na odwagę i wyznała towarzyszącej jej przyjaciółce:\n- Michał odwiedził mnie dzisiaj w biurze...\n- O! Pan przystojniak. I czego chciał? - Monika piła już trzeciego drinka, chichotała. Obcisła, biało-czarna sukienka podjechała jej do połowy uda, odsłaniając jeszcze dłuższe, opalone nogi obute w szpilki na niebotycznie wysokich obcasach. Czarne loki miękką falą opadały jej na ramiona. Była już lekko wstawiona.\nAdrianna rzuciła przyjaciółce krótkie spojrzenie. Upiła łyk martini.\n- Umówić się ze mną na kolację. Biznesową.\n- Chyba mu na tobie zależy, co? Nie traci czasu chłopak - rzekła z uznaniem Monika.\nAdrianna popatrzyła na nią sceptycznie i z westchnieniem wyznała:\n- Wolałabym, żeby dał mi spokój. Wtedy szybciej o nim zapomnę. Ale to niemożliwe, dopóki ta przeklęta umowa nie zostanie sfinalizowana.\n- Zazdroszczę ci - odparła jej na to Monika. - Ty przynajmniej masz adoratora. A ja? Nadal tkwię sama jak ten palec. Już straciłam nadzieję, że jeszcze kiedyś poznam jakiegoś sensownego faceta. - Westchnęła, dopijając drinka. - Jeszcze jeden poproszę! - rzuciła w stronę barmana.\n- Monika, nie pij tyle! - upomniała ją Ada. - Faceci nie są godni tego, żeby z ich powodu topić żale w alkoholu. Po nim traci się kontrolę i robi szalone rzeczy.\nTa w odpowiedzi tylko wzruszyła ramionami.\nI w tym samym momencie Adrianna zamarła zaskoczona. Wzrok miała utkwiony w czymś, co znajdowało się za plecami Moniki.\n- Nie oglądaj się za siebie - syknęła przez zaciśnięte zęby, próbując zasłonić twarz włosami.\n- Co? - zdziwiła się przyjaciółka. - Ada, o co chodzi?\n- Michał tutaj jest! - mruknęła wyraźnie wytrącona z równowagi. - Właśnie wszedł w towarzystwie jakiegoś blondyna - wyjaśniła.\n- Serio!? - zaciekawiła się Monika i spojrzała zaintrygowana przez ramię w kierunku, w którym patrzyła Ada. To, co ujrzała, pozbawiło ją tchu. Z wrażenia o mało co nie spadła z barowego stołka, na którym siedziała. ‘’Ale ciacho’’, pomyślała i oblizała się.\n- Mówiłam ci, żebyś nie patrzyła w ich stronę. - Adrianna zirytowała się.\nJednak Monika nie zwracała na to uwagi, tylko gapiła się cielęcym wzrokiem w stronę wejścia.\n- Ależ on jest boski. - Jęk wydarł się z jej gardła.\n- Nie mów, że nie widzisz. Ten przystojny blondyn przy wejściu, co za ciacho! Schrupałabym go z przyjemnością.\n- No wiesz co?! Chyba ten celibat źle na ciebie wpływa albo za dużo wypiłaś - stwierdziła Ada po tym, co usłyszała z ust przyjaciółki. Po czym już innym tonem dorzuciła:\n- O nie! Zauważyli nas. Idą tutaj! - I czym prędzej odwróciła się w stronę baru.\nMonika zrobiła to samo, choć niechętnie i z zupełnie innego powodu.\n- Ada, trzymaj mnie, bo zaraz z wrażenia spadnę z tego stołka - rzuciła rozgorączkowanym tonem. - Jak wyglądam?! Nie rozmazał mi się makijaż?! - dopytywała się.\nAdrianna obrzuciła ją szybkim spojrzeniem.\n- Nie, jest okej - zapewniła przyjaciółkę. W tym samym momencie poczuła czyjąś obecność za plecami. Rozpoznałaby ten zapach wszędzie i o każdej porze dnia i nocy. A seksowny męski głos powiedział:\n- Witam, piękne panie!\nAda chciała go zignorować, ale Monika już odwracała się z rozanielonym spojrzeniem i uśmiechem, który zapierał dech.\n- Monika jestem! - przedstawiła się, wyciągając dłoń w stronę Michała. - Ada mi dużo o tobie opowiadała.\nMężczyzna ujął jej dłoń i złożył na niej pocałunek, po czym z nonszalancją powiedział:\n- Michał, miło mi. Co ciekawego mówiła ci o mnie przyjaciółka? - zainteresował się.\nAda wciąż go ignorowała. Za to posłała Monice spojrzenie, od którego krew zamarzała w żyłach, tak było lodowate. Ta pożałowała, że w porę nie ugryzła się w język.\nChwilę niezręcznej ciszy przerwał Michał.\n- Pozwól, że przedstawię ci mojego kolegę, Bartka - rzekł do Moniki.\nBartek, patrząc na nią uśmiechnął się i władczym gestem ujął jej dłoń, mówiąc:\n- Miło mi poznać najpiękniejszą kobietę w tym klubie.\n- Może masz ochotę na drinka? - zapytał, posyłając jej gorące spojrzenie.\nAdrianna, obserwując całą scenę, była zniesmaczona.\n- Ada, pozwól, że zostawię cię na moment - rzuciła do przyjaciółki, po czym ruszyła za pięknym Bartkiem niczym pszczoła zwabiona nektarem.\n- Niech to szlag! - Ada była wściekła. - Jak ona mogła mnie zostawić samą?!\n- Nie jesteś sama Adrianno, masz mnie - szepnął jej do ucha Michał, przysuwając się jeszcze bliżej.\nA ją przeszył dreszcz. Jego zapach drażnił jej zmysły, zniewalał, i ten głos...\n- Odpręż się. Cieszmy się chwilą.\n- Och, no dobrze - powiedziała i uśmiechnęła się nieśmiało.\n- Ślicznie wyglądasz, gdy się śmiejesz - szepnął jej Michał we włosy tuż przy uchu i przysunął się jeszcze bliżej; tak, że poczuła jego kuszący, męski zapach, jedyny w swoim rodzaju. Zarumieniona rzuciła mu spojrzenie spod rzęs. Jej serce biło jak oszalałe, zagłuszając wszystko inne. Zielone jak szmaragd oczy hipnotyzowały. ‘’Jak on to robi, że przy nim zapominam o rozsądku?’’, spytała siebie samą w myślach i westchnęła. A na głos powiedziała:\n- Czy to nie przypadek, że znowu się spotykamy?\nOn w odpowiedzi tylko się uśmiechnął. Patrząc jej w oczy, wyznał:\n- Przed przeznaczeniem nie da się uciec, Adrianno... - Wziął ją za rękę i przysunął się jeszcze bliżej, dzięki czemu dzieliły ich zaledwie milimetry. Rozpalonym wzrokiem popatrzyli sobie w oczy. Oboje z trudem oddychali, a wszystko wokół nich jakby zniknęło. Dźwięki, głosy, zapachy. Byli tylko oni dwoje i ich namiętność. Adrianna wiedziała, że nie powinna tego robić, ale skuszona widokiem zmysłowych ust, które były tak blisko, i ośmielona wypitym alkoholem nachyliła się w stronę Michała, po czym pocałowała go mocno, wkładając w ten pocałunek całą swoją desperację i tęsknotę. Powoli odsunęła się, obserwując uważnie reakcję Michała. Mężczyzna był oszołomiony. Spojrzenie miał rozpalone. Z trudem oddychał, jak ryba wyrzucona na brzeg. ‘’To miłe uczucie wiedzieć, że ja też mam nad nim taką władzę, jak on nade mną’’, ucieszyła się w myśli.\n- Pragnę cię coraz bardziej, Adrianno - wyznał jej głosem pełnym pożądania. - Nigdy tak nikogo nie pragnąłem, jak ciebie.\n- Ale ja nie chcę rozbijać twojego małżeństwa - odrzekła, tym samym sprowadzając go na ziemię.\nMichał westchnął, mocniej ujął jej dłoń i, patrząc Adriannie w oczy, zapewnił:\n- Uwierz mi, niczego nie rozbijasz. Moje małżeństwo już od dawna było martwe. Nie kocham żony, pragnę tylko ciebie - zapewnił, muskając przy tym jej włosy. - Bosko pachniesz - zmienił temat.\nAdriannę znowu ogarnęła gorączka pożądania. Dotyk Michała palił, rozbudzając jeszcze bardziej jej zmysły. Nie była w stanie racjonalnie myśleć, gdy on był blisko niej. Traciła rozsądek. Michał dotknął ustami jej warg, muskając je językiem, a Adrianna poczuła skurcz pożądania. Miękkie wargi mężczyzny pachniały miętą. Przywarła do niego całym ciałem, objęła go za szyję i, wsunąwszy dłonie w jego włosy, wpiła się w jego usta. Namiętny pocałunek rozpalił w nich ogień. Był pełen żaru i pasji. Ich oddechy mieszały się, a języki splatały zmysłowo. Wciąż nie mogli się sobą nasycić. W pewnym momencie, w chwili przebłysku świadomości, Adrianna zdała sobie sprawę z tego, że jeśli zaraz nie przerwie tego szalonego pocałunku, za chwilę zrobi coś naprawdę głupiego, czego będzie później żałowała. Ciężko dysząc i próbując opanować drżenie, odsunęła się od Michała.\n- Odwiozę cię - zaproponował. Jego zielone oczy błyszczały pożądaniem. Ada jak urzeczona wpatrywała się w nie przez kilka szalonych sekund, a później wstała gwałtownie i zachwiała się.\n- Nie! - zaprotestowała. - Dam sobie radę. Wezmę taksówkę. - Mówiąc to, złapała torebkę i wybiegła, przepychając się przez tłum ludzi.\nPo chwili Michał stał już obok niej na parkingu przed klubem.\n- Adrianno - rzekł - bądź rozsądna. Odwiozę cię.\nTaksówki, którą zamówiła, nadal nie było widać.\n- No dobrze - westchnęła zrezygnowana. ‘’Kolejny raz już mu uległam’’, pomyślała ze złością. Jak on to robi?\n- Chodź - ponaglił, uśmiechając się do niej swoim seksownym uśmiechem i otworzył drzwi swojego czarnego, eleganckiego auta. Adrianna wsiadła z gracją, migając mu przed oczami długimi, zgrabnymi nogami. Jęknął, czując, jak całe jego ciało reaguje na jej widok, po czym zamknął za nią drzwi i, obszedłszy samochód, usiadł za kierownicą.\n- Dokąd jedziemy, madame? - zapytał z nutką galanterii w głosie.\nAdrianna roześmiała się.\n- Saska Kępa. Mieszkam na Paryskiej - powiedziała.\nMichał z piskiem opon wyjechał z parkingu, kierując się w stronę centrum. Przez całą drogę oboje milczeli. Każde pogrążone we własnych myślach. Adrianna co jakiś czas zerkała na Michała spod rzęs, podziwiając jego idealny profil - długie rzęsy, prosty nos, namiętne usta i mocne dłonie trzymające kierownicę. Wyobrażała sobie, jak te dłonie pieszczą jej ciało.\nMiała nadzieję, że nie widział jej ukradkowych spojrzeń. Myliła się. Michał za każdym razem czuł na sobie gorące spojrzenia Adrianny i z trudem koncentrował się na prowadzeniu auta. Miał ochotę rzucić się na nią i całować do utraty tchu. Gdy zatrzymali się przed jej domem, Michał wyłączył silnik i spojrzał Adriannie w oczy. Odwzajemniła jego spojrzenie i uśmiechnęła się nerwowo.\n- Dziękuję za odwiezienie. - Nachyliła się, żeby pocałować go na pożegnanie w policzek, ale on w ostatniej chwili przechylił głowę i natrafiła na jego usta. Zaskoczona poczuła jego namiętny i pełen żaru pocałunek. Nie zastanawiając się nad tym, co robi, objęła go za szyję i oddawała pocałunki z takim samym ogniem. Wrażenie było obezwładniające. Czuła, jakby wciągało ją tornado.\n- Zaproś mnie do siebie - wyszeptał, pieszcząc jej szyję językiem. Jego gorący oddech owionął ucho Adrianny.\n- Nie mogę... - zdobyła się na słaby protest, całą siłą woli zmuszając się do tego, by odsunąć się od niego. Oddech miała chrapliwy, włosy potargane, pełne usta nabrzmiałe od pocałunków. Michał patrzył na nią z zachwytem w oczach.\n- Muszę iść - rzuciła, desperacko próbując zapanować nad ogarniającym ją znów pożądaniem. Tylko on potrafił rozbudzić jej zmysły samym pocałunkiem.\nMichał wiedział, że nie ma wyboru i musi uszanować jej decyzję. Odmowa jeszcze bardziej wzmogła jego pożądanie, które i tak już aż nadto było widoczne. Adrianna zarumieniła się i odwróciła wzrok. Drżącymi z emocji dłońmi próbowała otworzyć drzwiczki. Michał, widząc to, błyskawicznie wypadł z auta i otworzył jej drzwi. Kobieta wysiadła, unikając jego spojrzenia. Bała się, co może z niego wyczytać.\n- Nie zaproszę cię do siebie - powtórzyła.\n- Rozumiem. Poczekam, aż będziesz gotowa, Adrianno, a wtedy... - urwał znacząco.\nA ją ogarnęło gorąco pod wpływem tych słów. Wyobraziła sobie ich ciała splecione zmysłowo i zadrżała.\n− Śnij o mnie, Adrianno... - wyszeptał, muskając oddechem jej włosy. Stał bardzo blisko niej, a ona czuła żar bijący z jego ciała. Nieświadomie zaczęła przysuwać się do niego, zwabiona ciepłem i błyszczącym z pożądania wzrokiem. W ostatniej chwili zdała sobie sprawę z tego, co robi i, obawiając się reakcji własnego ciała, wyminęła Michała i wbiegła po schodach, nie oglądając się za siebie. Zamknęła drzwi i oparła się o nie, próbując dojść do siebie. Całe ciało pulsowało jej pożądaniem.\n− Chyba się zakochałam... - Wciąż była rozpalona. - ...a tak się broniłam…\nZa oknem usłyszała warkot odjeżdżającego auta i dopiero wtedy odetchnęła z ulgą. ‘’Jutro czeka mnie ciężki dzień’’, pomyślała na wspomnienie czekającej ją kolacji z Michałem, po czym wolno ruszyła schodami na górę do swojej sypialni.\nzdj. internet/galeria google\n"Pocałunek przeznaczenia". Rozdział V. 2018-03-25\n- Luiza?! - Głos Michała rozszedł się echem po dużym holu.\n- Jestem w salonie. Chodź tutaj! - odkrzyknęła. - Mam dla ciebie niespodziankę. - Głos żony był zaskakująco miły.\n‘’Co ona znowu kombinuje?’’ - pomyślał nieufnie. Wszedł do salonu i z wrażenia zamarł zaskoczony tym, co widzi. ‘’Chyba mam jakieś omamy’’. Zamrugał kilka razy, jednak po chwili zdał sobie sprawę z tego, że obraz nie zniknął, a to, co widzi, to nie wytwór jego wyobraźni.\nStół suto zastawiony wykwintnymi potrawami - duszoną jagnięciną, polędwiczkami w sosie żurawinowym, sałatką z pora, gotowanymi na parze szparagami. Do tego najlepsza zastawa, kieliszki, srebrne sztućce i butelka jego ulubionego wina - Bordeaux, rocznik ‘96.\nLuiza ubrana w czerwoną, jedwabną sukienkę posłała mężowi podejrzanie czuły uśmiech. Włosy opadały jej miękkimi falami na ramiona, a czerwona szminka podkreślała jeszcze bardziej ognisty kolor jej sukienki.\n- Coś świętujemy? - zapytał żonę zaskoczony jej eleganckim strojem.\n- Przygotowałam dla nas kolację, nie cieszysz się? - Starała się, by jej głos był ciepły, miły. - Chciałam cię przeprosić za naszą ostatnią kłótnię - rzekła skruszonym głosem.\n- To bardzo miłe, ale niepotrzebnie się trudziłaś - odparł - nie jestem głodny. Musimy porozmawiać...\n- O czym?! - W głosie Luizy zabrzmiała niebezpieczna nuta.\nMimo to Michał wiedział, że nie mógł się wycofać. ‘’Muszę zrobić to, co i tak nieuniknione’’, pomyślał. Wziął głęboki oddech, po czym powiedział spokojnym, rzeczowym głosem:\n- O naszym rozwodzie. Przemyślałem wszystko i uważam, że to będzie dla nas najlepsze rozwiązanie. Nic nas nie łączy już od dawna i jesteśmy jak dwoje obcych sobie ludzi. Oczywiście będziesz zabezpieczona do końca życia. Rozmawiałem już z prawnikiem. Pomyśl, po co się męczyć, gdy mogłabyś żyć jako kobieta wolna i niezależna, i mogłabyś wreszcie robić to, na co przyjdzie ci ochota nikomu się z niczego nie tłumacząc. Czy nie o tym zawsze marzyłaś?\nLuiza najpierw zbladła, by po chwili czerwona ze złości wykrzyczeć mu w twarz:\n- Jak możesz być takim nieczułym egoistą?! - Jej oczy sypały iskry. - Czy choć chwilę pomyślałeś o tym, jak ja się czuję? Gdy mój mąż nagle ni stąd, ni zowąd po dziesięciu latach małżeństwa oznajmia mi, że chce odejść? Myślisz, że ci na to pozwolę? Jeśli tak, to jesteś w błędzie - syknęła. - Jesteś tylko mój!\nMichał starał się ją uspokoić, lecz nie udało mu się to.\n- Luiza, uspokój się. To moja ostateczna decyzja, zrozum, przecież wiesz, że cię nie kocham.\n- I co z tego?! - warknęła. - Należysz do mnie!\nMichał starał się zachować spokój, ale nie udało mu się to, znów dał się sprowokować.\n- I tak odejdę! - krzyknął jej prosto w twarz. - Wiesz o tym, że ja nie rzucam słów na wiatr.\n- Po moim trupie! - Luiza z wściekłości aż tupnęła nogą. Wiedziała, że to dziecinne, ale nie obchodziło ją to. I nagle uzmysłowiła sobie, że zna powód decyzji męża. Olśniona, z niebezpiecznym błyskiem w oku rzuciła:\n- Masz kogoś! Dlatego chcesz odejść...\nMichał milczał, nie chcąc jeszcze bardziej rozdrażnić Luizy. Wiedział, że jego żona potrafi być nieobliczalna. Nie chciał, by dowiedziała się o Adriannie.\n- Kim jest ta lafirynda?! Mów natychmiast - wybuchła ponownie, robiąc krok w jego stronę. - I tak się dowiem. Znajdę ją i zniszczę - rzuciła z nienawiścią.\nMichał wreszcie odzyskał głos:\n- Jesteś szalona - stwierdził. - Opamiętaj się, proszę, póki nie jest za późno. Czy ty siebie słyszysz?! Co się z tobą dzieje, Luiza?\nJednak ona była już tak wściekła, że nic do niej nie docierało.\n- I wiesz co? - wysyczała. - Prędzej cię zabiję, niż pozwolę odejść. - Wzrok miała lodowaty i patrzyła na niego z nienawiścią.\nMichał poczuł nieprzyjemny dreszcz, wzdrygnął się. Nigdy jeszcze nie widział jej takiej. ‘’Ona naprawdę jest szalona’’, przebiegło mu przez myśl.\n- Teraz przesadziłaś. Jutro składam pozew rozwodowy u adwokata. Nie próbuj mi grozić ani mnie szantażować, bo nic ci z tego nie przyjdzie - oznajmił chłodno, patrząc na nią z wyraźną niechęcią.\nLuizie pod wpływem jego słów łzy stanęły w oczach, drżała, zacisnęła pięści ze złości i bezsilności. Nie chciała się poddać.\n- Nie zrobisz mi tego. Nie pozwolę na to! Nie upokorzysz mnie w taki sposób!\n− Przykro mi, ale to koniec. Pogódź się z tym. Jeszcze dzisiaj zabiorę swoje rzeczy - oznajmił. - Wychodzę, nie czekaj na mnie - rzucił w jej stronę, po czym wybiegł z salonu.\nPo chwili słychać było trzask zamykanych drzwi frontowych. W domu zapanowała martwa cisza. Luiza oniemiała, stojąc niczym posąg, po czym nagle wróciła jej energia i z furią zaczęła zrzucać talerzyki, kieliszki i filiżanki ze stołu, nie zwracając uwagi na to, że właśnie niszczy ich najlepszą zastawę. Smętne resztki wykwintnych dań leżały rozrzucone po całym dywanie. Kieliszek wina rzucony z dziką furią rozbił się o ścianę, a wino pociekło, zostawiając na niej krwisty ślad. Wtedy dopiero ochłonęła. Wyjęła z dekoltu malutką buteleczkę z trucizną i ścisnęła ją z gniewem. Była zła i rozczarowana, że nic nie wyszło z jej planu. ‘’Muszę wymyślić inny rodzaj zemsty na moim niewiernym mężu’’, pomyślała z szaleństwem w oczach. Zazdrość ją zaślepiała.\n- Nigdy ode mnie nie odejdziesz! Nie pozwolę okryć się hańbą! - krzyczała z nienawiścią, myśląc o mężu. Wciąż nie chciała uwierzyć, że jej małżeństwo dobiegło końca. ‘’Jeszcze nie powiedziałam ostatniego słowa’’, pomyślała, mściwie pałając chęcią zemsty, po czym niespodziewanie rozpłakała się jak małe dziecko, któremu odebrano ulubioną zabawkę.\n"Pocałunek przeznaczenia". Rozdział IV. 2018-03-24\nAdrianna od dobrych kilku godzin siedziała w swoim biurze. Przygotowywała się do spotkania z prezesem Korzyńskim, z którym następnego dnia miała omówić szczegóły związane z umową. Wypiła już dwie kawy i właśnie zastanawiała się nad trzecią, gdy usłyszała pukanie do drzwi. Drgnęła zaskoczona i wygładziła ubranie. Tego dnia miała na sobie dopasowaną, szarą sukienkę. Na nogach szpilki w kolorze karmelu. Włosy uczesała w elegancki warkocz. Makijaż delikatny, podkreślający jej jasnozielone oczy, pełne, karminowe usta i nieskazitelną cerę. Na uszach miała srebrne kolczyki, na palcu pierścionek z maleńkim brylantem. Gdy spojrzała w stronę drzwi, zamarła. Ujrzała w nich Michała Korzyńskiego, z którym miała się zobaczyć dopiero jutro. Od ich ostatniego spotkania minęły dwa tygodnie, a mimo to ciągle o nim myślała. Gdy go zobaczyła, uczucia powróciły ze zdwojoną siłą.\n‘’Co on tutaj robi?’’, przebiegło jej przez myśl.\n- Witaj, Adrianno - przywitał się, posyłając jej jeden ze swoich zabójczych uśmiechów, od którego Adriannie natychmiast zmiękły kolana.\n‘’Ciekawe czy on zdaje sobie sprawę z tego jak na mnie działa’’, pomyślała, starając się ukryć zdenerwowanie.\nMichał wyglądał doskonale w szarym garniturze, białej koszuli i dopasowanym krawacie. Zielone oczy rozbłysły się na jej widok. Pachniał tak, że Adrianna poczuła motyle w brzuchu. Podniosła się z fotela i na lekko drżących nogach wyszła zza biurka, by się z nim przywitać.\nMichał ani na chwilę nie oderwał od niej gorącego spojrzenia. Wpatrywał się prosto w jej oczy, chcąc z nich wyczytać, czy ona czuje to samo. Chciał mieć pewność, że Adrianna odwzajemnia jego uczucia. Delikatnie ujął jej drżącą dłoń i złożył na niej gorący pocałunek, muskając chłodną skórę wargami. Natychmiast zauważył, że Adrianna zadrżała i rozchyliła usta. Wzrokiem zamglonym z pożądania spojrzała na niego. Widząc to, Michał ucieszył się.\n‘’A więc nie jestem jej obojętny’’, pomyślał z zadowoleniem.\nTo Adrianna pierwsza przerwała ciszę, mówiąc:\n- Z tego, co pamiętam, to byliśmy umówieni na jutro. - Jej głos brzmiał chłodno i nieuprzejmie. Przeczył gorącemu spojrzeniu jej jasnozielonych oczu.\nMichał oddałby wiele, by poznać jej myśli.\n- Wiem o tym - odrzekł z nonszalancją - ale od wczoraj jestem w stolicy i pomyślałem, że moglibyśmy omówić wszystkie niezbędne sprawy podczas kolacji. - Tęskniłem za tobą - wyznał, zniżając głos.\nZaskoczona jego wyznaniem i propozycją Adrianna nie wiedziała, co odpowiedzieć. Owszem, wychodziła nieraz na kolacje biznesowe z klientami. Jednak żaden z nich nie działał na Adriannę tak, jak stojący przed nią mężczyzna. Nigdy nie łączyła spraw zawodowych z prywatnymi. W takiej sytuacji znalazła się po raz pierwszy. Bała się, że ulegnie i nie będzie w stanie oprzeć się pokusie, jaką stanowił dla niej Michał. Już raz tak się stało. W jego biurze. Tym razem byli na jej terenie, a mimo to Adrianna nie czuła się ani odrobinę pewniej.\n- Dzisiaj wieczorem jestem już zajęta - oznajmiła - nie spodziewałam się wcześniej niż jutro pańskiej wizyty - wyjaśniła uprzejmym aż do przesady głosem, dając nacisk na słowo ,,pańskiej”.\n- Nie możesz tego przełożyć? - zapytał z nadzieją w głosie Michał, patrząc jej głęboko w oczy i ignorując jej oficjalny ton.\nA Adrianna zdała sobie sprawę z tego, że wpatruje się w niego jak urzeczona i utonęła w morskiej głębi jego oczu. Chwilę trwało, nim przypomniała sobie swoje postanowienie, a następnie szybko odwróciła wzrok, lekko zmieszana.\n- Przykro mi. Możemy jutro w porze lunchu spotkać się i omówić szczegóły współpracy - zaproponowała. Nadal nie patrzyła Michałowi w oczy, uparcie wpatrując się w jakiś punkt za jego plecami.\n- Wolałbym przy kolacji, bo w ciągu dnia będę bardzo zajęty - wyjaśnił. - Mam już umówionych kilka spotkań i ciężko będzie je przełożyć.\nZrezygnowana Adrianna wiedziała, że będzie musiała ustąpić. Zrobiła to niechętnie, uświadomiwszy sobie, że już kolejny raz to ona musi ulec, a nie on.\n- Dobrze, niech więc będzie ta kolacja - skapitulowała. Michał, słysząc jej odpowiedź, wyraźnie ucieszył się. Jego oczy rozbłysły.\n- Wiedziałem, że mi nie odmówisz, Adrianno - szepnął swoim niskim, zmysłowym głosem, który tak na nią działał. - Nawet nie wiesz, jak bardzo się za tobą stęskniłem...\nAdriannie skurczył się żołądek. Z wrażenia aż wstrzymała oddech. ‘’Muszę pamiętać o tym, że on ma żonę’’, upomniała się. Jednak ze zdziwieniem spostrzegła, że jakimś cudem nagle znalazła się w objęciach Michała. Słyszała przyspieszone bicie jego serca, a jego gorący oddech owiał jej szyję. Piżmowy, seksowny zapach drażnił już i tak pobudzone zmysły Adrianny.\n− A ty za mną tęskniłaś? - I, nie czekając na odpowiedź, pocałował ją. Nie zastanawiając się nad tym, co robi, Adrianna odwzajemniła pocałunek, całując namiętnie, bez opamiętania. Ich pocałunek był zupełnie inny niż poprzednio – bardziej ognisty, zdecydowany, pełen pożądania i tęsknoty. Ich języki splotły się ze sobą zmysłowo. Oddechy mieszały. Michał jak oszalały błądził dłońmi po rozpalonym ciele Adrianny, chcąc się nacieszyć jej bliskością. Jej pożądanie było nie mniejsze niż jego. Ona też go pragnęła równie mocno. Całowali się tak, jakby świat miał się skończyć. Jakby od tego zależało ich życie.\nPo pewnym czasie Adrianna niechętnie wysunęła się z ramion Michała. Drżącym z pożądania głosem zapytała:\n- Pragnę cię. Jak nigdy nikogo...\n- A co z twoją żoną? - spytała, odsuwając się na bezpieczną odległość.\n- Rozwiodę się – zapewnił. - Moje małżeństwo od dawna istnieje tylko na papierze.\n- Nie wiem, czy to, co mówisz, jest prawdą, ale uważam, że nie powinniśmy się więcej spotykać. Nie umawiam się z żonatymi mężczyznami - oznajmiła, patrząc mu przy tym prosto w oczy.\n- Zależy mi na tobie i zrobię wszystko, żebyśmy byli razem - odrzekł jej z ogniem w głosie Michał.\nSłysząc to wyznanie, Adrianna zadrżała. Powoli budziła się w niej nadzieja, ale głos rozsądku szybko zakazał jej takich myśli.\n- Ale mi na tobie nie zależy - skłamała, patrząc mu prosto w oczy. Nawet nie mrugnęła okiem. - Wracaj do żony, a o mnie zapomnij - poprosiła.\n- Chyba nie mówisz tego poważnie? - Michał podniósł głos. Nie podobało mu się to, co usłyszał. - Przecież widzę, jak na mnie patrzysz i jak z żarem oddajesz pocałunki. Nie próbuj mnie zwieść – rzucił z niebezpiecznym błyskiem w oku. - Ja tak łatwo nie zrezygnuję.\n- Uwierz, to była chwilowa słabość - brnęła dalej Adrianna - ale więcej się nie powtórzy. Zaskoczyłeś mnie i tyle. - Skwitowała to chłodnym spojrzeniem. Serce pękało jej na pół, ale zachowała kamienną twarz.\nMichał milczał przez chwilę, obserwując ją uważnie, po czym rzekł ugodowo:\n- Dobrze. Zobaczymy się na kolacji i wtedy porozmawiamy. Gdzie po ciebie przyjechać?\n- Nie kłopocz się tym – odparła - przyjadę do restauracji.\n- W takim razie do zobaczenia o dwudziestej, Adrianno - oznajmił, po czym, nie czekając na odpowiedź, wyszedł.\nZaskoczona całą sytuacją usiadła w fotelu, próbując zebrać myśli kłębiące się w jej głowie. Westchnęła głęboko na wspomnienie ich niedawnego pocałunku.\n- Żeby jutro starczyło mi odwagi i silnej woli, by mu się oprzeć. Jak mam go przekonać, że nic do niego nie czuję?\nAdrianna wiedziała, że tylko w ten sposób zdoła utrzymać go na dystans. Nie chciała być tą trzecią. To niosłoby ze sobą tylko cierpienie. A złamane serce było ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowała. ‘’Michał nigdy nie będzie mój’’, pomyślała z żalem, ‘’Ale tak będzie lepiej dla nas obojga. On nie myśli teraz racjonalnie, więc to ja muszę zdecydować za nas oboje’’, postanowiła.\nWzburzony Michał wybiegł z biura i w pośpiechu wpadł do auta. Wciąż nie doszedł do siebie po tym, co wydarzyło się w gabinecie Adrianny. ‘’Jutro udowodnię jej, że się myli’’, pomyślał na samo wspomnienie ich gorącego pocałunku, ‘’Jestem pewien, że ona czuje to samo, co ja, tylko nie chce się do tego przyznać. Ale zrobię wszystko, żeby była moja. Nic ani nikt mi w tym nie przeszkodzi’’. Na myśl o ponownej rozmowie z Luizą poczuł niechęć, ale wiedział, że musi to zrobić. ‘’Nie mogę dłużej tego odkładać’’, zdecydował.\n- Dzisiaj powiem jej, że odchodzę.\nPo czym z piskiem opon ruszył w stronę ich warszawskiego apartamentu, w którym zatrzymał się z żoną. Niestety przyjechał do stolicy z Luizą, bo kobieta uparła się, że będzie towarzyszyć mężowi w podróży służbowej, a Michał, nie chcąc kolejnych awantur, zgodził się.\n‘’Będzie wściekła, gdy się dowie...’’, pomyślał, ‘’ale nie mogę się już wycofać. Nie teraz, gdy wreszcie wiem, czego chcę i kogo pragnę’’.\n"Pocałunek przeznaczenia". Rozdział III. 2018-03-22\n,,Nie chwal dnia przed zachodem słońca’’\nNastępnego dnia Adrianna wstała z nową energią i postanowieniem, że nie będzie więcej myślała o Michale Korzyńskim. Spakowała walizkę i zeszła na dół do hotelowej restauracji. Zjadła lekkie śniadanie składające się z filiżanki pobudzającej, zielonej herbaty i trzech rogalików z dżemem poziomkowym, po czym wyruszyła w podróż powrotną, która okazała się równie męcząca. Jednak Adrianna nie pozwalała sobie na narzekanie. W końcu to nie jej pierwszy taki wyjazd. Żaden tylko nie wpłynął na nią tak, jak ten i była pewna, że nieprędko o tym zapomni. A to za sprawą Michała. Na samą myśl o nim robiło jej się gorąco i czuła rozkoszny skurcz w dole brzucha.\n- Nie będę o nim dłużej myślała! On ma żonę i muszę jak najszybciej o nim zapomnieć! - upomniała siebie. Westchnęła. - Dla własnego dobra. Żeby nie cierpieć, muszę zachować dystans, nie zaryzykuję złamanym sercem.\nTe myśli kłębiły jej się w głowie, gdy wreszcie dotarła na miejsce. W domu szybko odświeżyła się i, przebrawszy, pojechała do pracy. Szef chciał się z nią widzieć i poznać efekty jej podróży służbowej, bo ta umowa była sprawą priorytetową ich firmy.\nAdrianna ubrana w dobrze skrojony, dopasowany kostium w kolorze lawendy oraz szpilki na wysokim obcasie wjechała windą na najwyższe piętro biurowca, w którym mieściło się ich biuro. Wysiadła z windy i już po chwili znalazła się w objęciach swojej przyjaciółki Moniki. Tak się składało, że była ona też sekretarką szefa firmy ,,Company Corporate”.\n- Ada, kochana! Szybko wróciłaś! - rzuciła wesoło, gdy już się wyściskały.\nMonika była wysoką, śliczną kobietą o śródziemnomorskiej urodzie. Odznaczała się sylwetką, której nie powstydziłaby się Elizabeth Taylor. Tego dnia miała na sobie białą, jedwabną bluzkę i cygaretki w kolorze kawy z mlekiem. Do tego szpilki na wysokim obcasie. Biła od niej pewność siebie kobiety, która wie, czego chce oraz ma świadomość tego, że doskonale wygląda. A mimo to wciąż była sama. Jak mawiała, z wyboru, a nie z braku odpowiednich kandydatów.\n- Tak, udało mi się szybciej wszystko załatwić. – Adrianna uśmiechnęła się.\n- Nawet nie wiesz, jak się cieszę. Szef wspominał, że na ciebie czeka - oznajmiła, wskazując dłonią drzwi gabinetu prezesa. Miała paznokcie w kolorze koralowym, ozdobione maleńkimi cyrkoniami. Monika lubiła się nimi chwalić, kiedy tylko mogła.\n- Wiem, zaraz do niego idę. A może spotkamy się w porze lunchu? - zaproponowała. - Mam ci coś ciekawego do opowiedzenia – urwała z tajemniczym uśmiechem.\n- Jasne. Przyda mi się chwila przerwy. To musi być coś ważnego, sądząc po tym, jak dzisiaj wyglądasz – nie kryła podekscytowania.\nZdziwiona Adrianna popatrzyła na przyjaciółkę.\n- Nie rozumiem. Jak wyglądam?\n- Promieniejesz. Chodzi o mężczyznę, prawda? - dociekała.\n- Powiem ci, jak się spotkamy - odparła cicho Ada. Lecz nie udało jej się ukryć błysku w jasnozielonych oczach. - Idę do szefa, pewnie już na mnie czeka. Może dostanę wreszcie premię? - rozmarzyła się.\nMonika poparła przyjaciółkę.\n- Trzymam kciuki, zasługujesz na to, jak nikt inny w tej firmie. Zaharowujesz się tutaj jak wół i dziwię się, że jeszcze nie dostałaś awansu.\n- Może teraz mi się to uda... - rzekła do przyjaciółki, po czym pewnym krokiem ruszyła w stronę gabinetu prezesa.\nW tym samym momencie szef wyszedł z gabinetu i na jej widok zawołał:\n− Pani Adrianno! Dobrze, że pani już jest. Zapraszam do siebie.\nSzef korporacji, Antoni Mysłakowicki, pięćdziesięcioletni, siwowłosy mężczyzna, przystojny, niezwykle charyzmatyczny, błyskotliwy, odznaczający się niebywałą inteligencją i talentem organizacyjnym. Posiadał bogate doświadczenie w branży finansowej, a zarządzanie miał we krwi. W dodatku kobiety za nim szalały. Jednak on świata nie widział poza swoją żoną - Barbarą. Szef był bardzo szanowany i poważany przez klientów oraz pracowników korporacji, którą zarządzał od blisko trzydziestu lat.\n- Jak minęła podróż? - zagadnął Adriannę, siadając za biurkiem.\n- Dobrze, dziękuję. Udało mi się! Mamy to zlecenie - oznajmiła zadowolona z dumą w głosie.\n- Doskonale! - ucieszył się szef. I zatarł z zadowolenia ręce. - Jestem z pani dumny, Adrianno. Wiedziałem, że da pani sobie świetnie radę, dlatego zdecydowałem, że od teraz zajmuje się pani wyłącznie tą umową i jej realizacją z ,,Michael Impresa".\n- Ale czy to konieczne, szefie? Przecież ja jeszcze nigdy nie...\n- Na pewno da pani sobie świetnie radę - wszedł jej w słowo prezes. - Ma pani potencjał i wierzę, że mnie pani nie zawiedzie - rzekł z przekonaniem. - Poza tym czeka na panią premia. - I z uśmiechem podał Adriannie polecenie przelewu.\nKobieta spojrzała zaskoczona, a kiedy ujrzała kwotę, była pewna, że ma omamy. To suma jej dwóch miesięcznych pensji. Oszołomiona zgodziła zająć się wszystkim, po czym na drżących nogach wyszła z gabinetu.\nMonika siedząca za biurkiem, ujrzawszy wyraz twarzy Adrianny, zapytała:\nW odpowiedzi Ada westchnęła i zrezygnowanym tonem odparła:\n- Mam się zająć umową z ''Michael Impresa"...\n- To chyba dobrze? Nie cieszysz się?\n- No właśnie nie, wolałabym nie zajmować się tą sprawą.\nPo czym roześmiała się niespodziewanie.\n- Ale perspektywa premii przeważyła szalę.\nMonika siedząca za biurkiem aż podskoczyła z wrażenia.\n− Dostałaś premię?! Super! Musimy to oblać!\nW porze lunchu Adrianna wyszła z biura w towarzystwie roześmianej Moniki. Skierowały się do ich ulubionej kawiarni, która mieściła się kilka metrów od firmy. Na dworze było słonecznie i ciepło. Słońce mocno przygrzewało i krótki spacer okazał się być prawdziwą przyjemnością dla przyjaciółek. Kobiety weszły do środka. Wnętrze kawiarni było bardzo przytulne i spokojne. Jasne, kremowe wnętrze zdobiły kwiaty gardenii stojące na każdym stoliku w wysokich, kryształowych wazonach. Kwiaty te były główną ozdobą kawiarni ,,Gardenia”. Monika podeszła do baru i zamówiła dwie kawy latte po czym obie z Adrianną zajęły miejsce przy bocznym stoliku z widokiem na ulicę.\n- Opowiadaj! - ponagliła Monika, wiercąc się na krześle z podekscytowaniem i poprawiając włosy.\n- Nie wiem, od czego zacząć - westchnęła w odpowiedzi Adrianna.\nUpiła łyk kawy i spojrzała wyczekująco na przyjaciółkę.\n- Chodzi o Michała - wyznała jej Ada, spuszczając wzrok na swoje dłonie. - Michała Korzyńskiego - poprawiła się szybko.\n- Tego prezesa, z którym podpisywałaś umowę?\n- No i? Coś między wami zaszło?\n- Można tak powiedzieć. Nawet nie wiesz, jaki to jest przystojny mężczyzna. Kiedy go zobaczyłam, wtedy w biurze, wiedziałam, że to ten jedyny. Ale ona ma żonę - wyznała przyjaciółce.\n- To wszystko komplikuje. I co zrobisz?\n- Nic - ucięła. - A co ja mogę zrobić w tej sytuacji? To przecież nie ma sensu. – Rezygnacji w głosie Ady nie dała się ukryć.\n- Ale coś między wami zaszło?\n- Owszem, całowaliśmy się - wyznała niechętnie Ada, a jej twarz pokryła się rumieńcem zakłopotania. - I był to najwspanialszy pocałunek w moim życiu – przyznała, jeszcze bardziej się rumieniąc.\n- Zakochałaś się - stwierdziła Monika. - I to po jednym pocałunku. Musi być w tym niezły - dodała. - Zazdroszczę ci.\n- A czego tu zazdrościć? Że zakochałam się w żonatym? – obruszyła się i upiła łyk kawy.\n- Jeśli to prawdziwe uczucie, to walcz o niego - poradziła jej Monika.\n- Nie - zaprotestowała Ada - nie mogę. Nie chcę budować swojego szczęścia na czyimś nieszczęściu. Mam swoje zasady - przyznała - nie umawiam się z żonatymi mężczyznami. W pracy będę trzymała go na dystans. Na pewno szybko da mi spokój, gdy będę chłodna i wyniosła - wyznała z pewnością w głosie. A przynajmniej sama chciała wierzyć w to, co mówi.\n- Zrobisz, jak zechcesz. Żebyś tylko później nie żałowała tego, że nie walczyłaś o swoje szczęście i o mężczyznę, na którym ci zależy - odparła Monika.\n- Gdyby był wolny to, co innego. A tak? Chociaż to niełatwe, muszę o nim zapomnieć - postanowiła Adrianna.\nObie kobiety zamilkły nagle pogrążone w swoich myślach, raczej niewesołych. Dopiły kawę, po czym wyszły z kawiarni.\n- Wracam do domu - oznajmiła przyjaciółce Ada. - Szef dał mi dzisiaj wolne do końca dnia.\n- Szczęściara. Ja niestety muszę wracać do biura. Odezwę się wieczorem - obiecała. Przyjaciółki pożegnały się, po czym Ada wsiadła do auta, a Monika ruszyła w stronę biura.\nMichał Korzyński wszedł do firmy. Był w doskonałym humorze, bo spotkanie z klientem przebiegło po jego myśli. W drzwiach windy wpadł na swojego zastępcę, Bartka, najlepszego przyjaciela, jeszcze z czasów studiów. Kolega ubrany był w dopasowany, czarny garnitur, czerwony krawat i wyglancowane na połysk czarne buty. Grzywa blond włosów opadała mu zawadiacko na oko, co sprawiało, że był jeszcze bardziej seksowny, a kobiety dosłownie za nim szalały. Bursztynowe spojrzenie kolegi złamało już niejedno kobiece serce. Bartek był zagorzałym kawalerem. Nie wierzył w miłość. Dla niego istniało tylko zauroczenie i namiętność.\n- Jak udało się spotkanie? - zapytał Michała.\nTen w odpowiedzi uśmiechnął się szeroko i uniósł kciuk do góry w geście zwycięstwa.\n- Wszystko poszło jak z płatka, przecież znasz mój talent do negocjacji - rzucił z błyskiem w oku.\n- Jesteś najlepszy w branży, co w tym dziwnego. Od zawsze miałeś do tego smykałkę – przyznał mu rację Bartek.\nNagle Michał spoważniał.\n- Muszę z tobą pogadać. Chodźmy do gabinetu, tam nikt nie będzie nam przeszkadzał, a chcę ci powiedzieć o czymś ważnym.\n- O co chodzi? - spytał z nieskrywaną ciekawością Bartek, jak tylko obaj panowie znaleźli się w gabinecie Michała. - Znowu coś nie tak z Luizą? Pokłóciliście się? - dociekał. Nie przepadał za żoną przyjaciela i była to odwzajemniona niechęć. Ona też traktowała go bardzo chłodno i z rezerwą. Zwykle schodzili sobie z oczu i wymieniali tylko zdawkowe uprzejmości.\n- Tak, ale nie tylko o to chodzi - odparł Michał. - Poznałem kogoś - wyznał, ściszając głos.\n- Serio? Gdzie? Może ja też tam znajdę kogoś dla siebie?\n- Była wczoraj u nas w firmie. Podpisywaliśmy umowę - wyjaśnił przyjacielowi Michał. - To najpiękniejsza kobieta, jaką poznałem.\nOgień w jego głosie zaskoczył kolegę. Zdumiony Bartek patrzył na przyjaciela, jakby temu nagle wyrosły dwie głowy.\n- Nie poznaję cię. A co z Luizą?\n- Rozwiodę się z nią - oznajmił ze zdecydowaniem Michał. - Nasze małżeństwo to fikcja. Od dawna już nic nas nie łączy.\n- Kim jest w ogóle ta kobieta, dla której straciłeś głowę?\n- Adrianna? Jest prawniczką, a do tego ma świetne nogi. I gorące wargi - dodał z ogniem w głosie Michał. Przyjaciele często dzielili się pikantnymi historiami ze swojego życia osobistego. - Na jej widok serce mi zadrżało i wiedziałem, że to na nią czekałem całe życie. To było jak olśnienie, a jej pocałunek rozpalił we mnie ogień, jakiego przy nikim nie czułem.\n- Całowałeś się z nią? - zdumiał się Bartek. Patrzył na przyjaciela z odrobiną podziwu i lekką zazdrością. - I jak było?\n- To było niczym pokusa nie do odparcia, nasz pocałunek rozpalił we mnie żar. Wciąż czuję smak ust Adrianny. Jej zapach. Od wczoraj bez przerwy o niej myślę.\n− Zależy mi na niej – przytaknął - przy niej po raz pierwszy poczułem, że żyję. I zrobię wszystko, żeby ją zdobyć.\n- W takim razie powodzenia, brachu, przyda ci się, gdy Luiza o wszystkim się dowie. Ale możesz na mnie liczyć - zapewnił.\n- Dzięki, choć wiem, że to nie będzie łatwe.\nLuiza wróciła ze spotkania z przyjaciółkami, na którym wylewały wspólnie swoje żale odnośnie wiarołomnych mężów. Pomogło to trochę, ale niewiele. Wciąż gotowała się ze złości na wspomnienie ich wczorajszej kłótni. Była wściekła, lecz wiedziała, że tak łatwo się nie podda. Michał należał do niej. Rzuciła na łóżko torby z zakupami, po czym podeszła do leżącego na nocnej szafce laptopa i otworzyła go. Raz jeszcze przejrzała stronę, która tak ją zainteresowała. Był tam pewien artykuł i Luiza zamierzała wykorzystać zdobytą wiedzę po to, by zatrzymać przy sobie męża, nawet jeśli miałaby później tego żałować. Myślała tylko o zemście i liczyła na to, że wyjazd z mężem do stolicy za dwa tygodnie jej w tym pomoże. Ubłagała go, że będzie mu towarzyszyć w podróży służbowej, choć już od dawna tego nie robiła. Teraz jednak miała w tym swój cel.\n- Kochany mężu, nie pozwolę ci ze mnie zakpić. Jesteś tylko mój i tak już pozostanie - stwierdziła z mściwą satysfakcją. - Mam dla ciebie miłą niespodziankę. Wkrótce przekonasz się, jaką...\n"Pocałunek przeznaczenia". Rozdział II. 2018-03-18\nMichał wszedł do sypialni i już od progu powitał go niezadowolony głos żony.\nLuiza była wściekła, sądząc po iskrach, które sypały jej błękitne oczy. Idealną twarz szpecił grymas złości, długie blond włosy związała w luźny węzeł na karku, a na jedwabną, czarną koszulę nocną narzuciła dopasowany szlafrok, który podkreślał jej szczupłą figurę.\n- W pracy - odparł ze spokojem Michał. - A gdzie miałem być? - Mówiąc to, zdjął marynarkę i rozwiązał krawat. - Jestem zmęczony i nie mam ochoty na kłótnie. Jutro czeka mnie ważny wyjazd i muszę być wypoczęty - oznajmił żonie, odwracając się plecami i zdejmując krawat.\n- Co to za umowy, które musisz podpisywać wieczorami? - drążyła temat Luiza.\nPrzez twarz Michała przebiegł cień irytacji, ale spokojnym tonem odparł:\n- Ważne dla firmy. Od kiedy tak interesujesz się moją pracą? - zdziwił się.\n- Od zawsze. Nie wiem, o co ci chodzi - upierała się. - Czy to źle, że chcę wiedzieć, co robi mój mąż?\n- Wcześniej cię to nie obchodziło – zauważył, odwracając się w stronę żony. - Byłaś zajęta wyłącznie zakupami oraz plotkami z przyjaciółkami. - Jego głos aż ociekał sarkazmem. - Skąd ta nagła zmiana?\n- Może mi się już znudziły? - odcięła się Luiza, świadomie ignorując jego sarkastyczny ton. - Nie pomyślałeś, że może chcę trochę czasu spędzić z własnym mężem?\nZaskoczony Michał oznajmił:\n- Wiesz przecież, że dużo pracuję. Poza tym oddaliliśmy się od siebie już dawno temu, a nasze małżeństwo istnieje tylko na papierze. Doskonale o tym wiesz. Lubimy co innego, robimy co innego. Kiedy ostatnio byłaś ze mną na korcie? Od dawna cię namawiam.\nLuiza wzruszyła ramionami:\n- Przecież wiesz, że ruch mnie męczy, a bieganie za piłką i odbijanie jej szybko mnie nuży - odparła. - Co to za przyjemność? - prychnęła.\n- Sama widzisz - stwierdził. - Tak samo jest z podróżami. Kiedy ostatnio gdzieś byliśmy?\n− No i co z tego?! - krzyknęła Luiza, podnosząc się z łóżka. - Ty też nie chodzisz ze mną na fitness, nie lubisz przyjęć, tańców, a zakupy cię nudzą! - wyliczała.\n- Chodzę na siłownię, zapomniałaś? - odrzekł ze spokojem. - Przyjęcia są nie dla mnie. A zakupy? Na zakupy idzie się wtedy, kiedy trzeba coś kupić, nie dla rozrywki.\n- A w pracy siedzisz całymi dniami i do późna w nocy zamiast wracać do domu - zmieniła temat Luiza. - Pewnie mnie zdradzasz z jakąś asystentką! Przyznaj się!\n- Czyś ty na głowę upadła?! Luiza, co cię znowu naszło? Męczą mnie już te twoje ataki zazdrości - rzekł zirytowany Michał. - W dodatku dzwonisz do mnie do firmy i sprawdzasz, co robię, wypytujesz Bartka, gdzie chodzę i z kim, a co najgorsze - podburzasz też moich rodziców.\nLuiza, nie patrząc mu w oczy, odparła ze słodyczą w głosie:\n- A to dobre! - Zaśmiał się. - I jeszcze się wypierasz, zrozum, mam już tego serdecznie dosyć! Uważam, że powinniśmy się rozwieść...\n- Co? Chcesz rozwodu? - zdumiała się Luiza. Była kompletnie zaskoczona słowami męża. Pobladła gwałtownie, po czym krzyknęła:\n- Zapomnij! Nigdy nie dam ci rozwodu! Jesteś tylko mój! Rozumiesz? - wysyczała z wściekłością.\n- Nie będę z tobą dłużej rozmawiał, za bardzo jestem zmęczony. Idę wziąć prysznic, prześpię się w salonie – oznajmił żonie Michał. - A do tej rozmowy i tak wrócimy - rzekł na koniec, po czym wyszedł z sypialni. Wszedł do łazienki i zamknął drzwi. Po chwili słychać było szum wody. Wściekła Luiza zrzuciła pościel z łóżka. ‘’Nienawidzę go! Nigdy nie pozwolę mu odejść. On jest tylko mój! Prędzej zabiję niż pozwolę, by inna cię miała’’, pomyślała mściwie o mężu.\nWykąpany i odświeżony Michał przebrał się w szarą, jedwabną piżamę i położył na kanapie w salonie. Było mu niewygodnie, ale nie chciał spać z Luizą. Nadal nie doszedł do siebie po kłótni z nią. Był wściekły na siebie za to, że dał się wyprowadzić z równowagi. I na Luizę. Od dawna między nimi się nie układało. Nie kochał żony i był pewien, że nie chce tkwić dłużej w tym nieudanym małżeństwie, które od początku i tak było tylko interesem. Jego i jej rodzice przyjaźnili się od lat i jeszcze kiedy Michał i Luiza byli dziećmi, postanowiono, że połączą ich rodziny i stworzą największe przedsiębiorstwo w kraju. I tak powstało ,,Michael Impresa". Firma odniosła sukces, natomiast ich małżeństwo było porażką. Przez pierwsze lata starali się do siebie jakoś dopasować, ale ich starania zakończyły się fiaskiem. Nie pasowali do siebie. Mieli różne charaktery, inne upodobania i potrzeby. Każde z nich zajęło się własnymi sprawami i żyli tak razem, a jednak osobno. Aż do tej chwili. Michał wiedział, że tego wieczoru wszystko uległo zmianie. A to za sprawą Adrianny. Wiedział, że to kobieta, na którą czekał całe życie. Gdy zobaczył ją wtedy w gabinecie, poczuł się jak rażony obuchem w głowę. Serce mu drgnęło na jej widok. Adrianna była jedną z najpiękniejszych kobiet, jaką kiedykolwiek widział. Natychmiast przypomniał sobie jej długie, jedwabiste włosy w kolorze karmelu pachnące odurzająco kwiatami jaśminu i przejrzyste, duże, jasnozielone oczy ocienione gęstymi rzęsami. Wciąż pamiętał słodki smak jej ust, a zapach skóry Adrianny przyprawiał go o dreszcze. Kiedy odpowiedziała na pocałunek, omal nie eksplodował, tak silna była przyjemność, którą poczuł. Nikogo tak nie pragnął, jak jej. Nigdy przy Luizie niczego takiego nie czuł, nawet na początku, gdy myślał, że jest w żonie zakochany. Teraz wiedział, że się mylił. To Adrianna wzbudziła w nim takie uczucia, o jakich śnił od dawna. I wiedział, że zrobi wszystko, żeby z nią być.\n"Pocałunek przeznaczenia". Rozdział I. 2018-03-15\n- Witam panią! - ponowił powitanie, wyciągając w stronę Adrianny opaloną dłoń. Uścisk miał mocny i pewny.\n- Witam! - odpowiedziała lekko drżącym głosem, starając się dojść do siebie.\n- Michał Korzyński. Prezes ,,Michael Impresa'' - przedstawił się. - Miło mi.\n- Adrianna Listkowska. Mi również - odrzekła, uśmiechając się niepewnie onieśmielona, ale starała się za wszelką cenę, aby jej głos brzmiał profesjonalnie. Nie była pewna, czy jej to wychodzi. Od dawna żaden mężczyzna samym swoim wyglądem aż tak nie wprawił ją w konsternację. A myśli uleciały z jej głowy, gdy poczuła przeskakującą pomiędzy nimi iskrę.\n- Proszę usiąść – polecił, wskazując jej wyściełane, eleganckie, czerwone krzesło stojące obok biurka.\n- Dziękuję - odrzekła, siadając z gracją i krzyżując nogi. Ciekawe, czy on też coś poczuł, zastanawiała się. - Muszę się mieć na baczności - postanowiła - seksowni, pewni siebie mężczyźni są bardzo niebezpieczni.\n- A zatem przejdźmy do umowy, pani Adrianno. – Korzyński nie tracił czasu i od razu przeszedł do rzeczy, czyli do celu ich spotkania. Widać, że lubił konkrety. - Rozumiem, że ma pani wszystkie niezbędne dokumenty?\n- Tak, oczywiście. - Skinęła głową, po czym podała prezesowi teczkę z dokumentami i umowę.\nOn, odbierając je, nieświadomie musnął palcami dłoń Adrianny, a ją przeszył nagły i niespodziewany dreszcz, który poczuła aż w palcach stóp. Nagle zrobiło jej niesamowicie gorąco, a serce zaczęło szybciej bić. Patrzyła na niego zafascynowana, podczas gdy on czytał umowę i uważnie przeglądał dokumenty. Jego usta przyciągały jej spojrzenie jak magnez. Kusiły. Ciekawe, jak smakują jego pocałunki, przebiegło jej przez myśl. Zarumieniła się i natychmiast zganiła w duchu za te grzeszne myśli.\nMężczyzna chyba wyczuł na sobie jej spojrzenie, bo niespodziewanie podniósł wzrok i spojrzał Adriannie prosto w oczy. Uśmiechnął się...\n- Wszystko w idealnym porządku – zapewnił prezes Korzyński, wyrywając ją z oszołomienia. - Dawno nie czytałem tak klarownej i świetnie przygotowanej umowy. Jestem pod ogromnym wrażeniem - pochwalił, a jego spojrzenie rozbłysło na moment.\nAdrianna, widząc to, nerwowo uśmiechnęła się. Była bardzo z siebie zadowolona i mile połechtana komplementem mężczyzny, pod którego spojrzeniem czuła się zagubiona i niepewna. A rzadko jej się to zdarzało, o ile w ogóle. Nie należała do kobiet, które dają się nabierać na czułe słówka i komplementy, które najczęściej przyjmowała z nieufnością i rezerwą. Nauczona doświadczeniem, nie ufała mężczyznom. Zbyt wiele razy się zawiodła na nich. Nie chciała kolejny raz popełniać tego samego błędu. Z doświadczenia wiedziała też, że mężczyzna, gdy chce czegoś od kobiety, jest niezwykle miły i zasypuje ją tysiącem komplementów, by dostać to, czego chce. Zastanawiała się, czy w przypadku Michała Korzyńskiego jest tak samo.\n- Dziękuję - odrzekła skromnie. - To moja praca, robię tylko to, co do mnie należy. Staram się, aby każdy klient naszej firmy był zadowolony.\n- Ja jestem bardzo zadowolony, pani Adrianno. - Mówiąc to, Michał uśmiechnął jeszcze szerzej. A ona poczuła, jak niechciany rumieniec wypływa jej na policzki. Znowu nie mogła wydobyć z siebie głosu.\n- Czy możemy teraz uczcić podpisanie naszej umowy?\nJednak było już za późno, bo Michał właśnie otwierał szampana, robiąc to umiejętnie i z wprawą. Rozlał do kieliszków chłodny, jasnobursztynowy płyn i podał jej jeden z kieliszków. Znowu musnął jej dłoń palcami.\nDawno nie piłam tak wybornego, pomyślała i otworzyła oczy.\nKretynko! - zganiła się w duchu. - On jest żonaty!\n- Dobrze się pani czuje, pani Adrianno?\n- Tak - odparła, nie patrząc mu w oczy. - Dawno nie piłam szampana, to wszystko - zapewniła go. Po czym dodała, rzucając mu chłodne spojrzenie:\n- I nigdy nie piłam w pracy. To moja zasada.\n- Czyżby? W takim razie właśnie złamała pani swoją zasadę. Przecież szampan to nic takiego. - Wzruszył ramionami. - Grzechem byłoby coś zupełnie innego - dokończył już nieco niższym głosem.\n- Co według pana byłoby tym grzechem?\nW odpowiedzi podszedł do niej. Stanął tak blisko, że poczuła zachwycający zapach jego perfum - korzenny, piżmowy, z nutką drzewa sandałowego. Przymknęła na moment powieki. Drżała na całym ciele, ogarnięta nagłym pożądaniem, mało co nie upuszczając kieliszka. Michał, widząc to, wyjął go delikatnie z jej dłoni i odstawił na biurko, to samo robiąc ze swoim, po czym przyciągnął Adriannę do siebie jednym, zdecydowanym ruchem. Zaskoczona gwałtownie otworzyła oczy, uważnie się w niego wpatrując, podczas gdy on wyszeptał jej zmysłowym głosem wprost do ucha:\n- Pocałunek. Pocałunek byłby grzechem, Adrianno...\nOn pochylił głowę, szukając przyzwolenia w jej oczach i chyba je znalazł, bo po chwili Adrianna poczuła jego usta na swoich. Musnął je najpierw delikatnie, potem mocniej. Ogarnął ją żar. Otoczył ją jego zapach. Zaszumiało jej w głowie. Przywarła do niego całym ciałem. On przesunął językiem po jej wargach, zwiększając nacisk. Westchnęła w odpowiedzi i rozchyliła usta. Natychmiast to wykorzystał, pogłębiając pocałunek. Poczuła, jak jego język zaczyna badać wnętrze jej ust. Nie była w stanie dłużej się opierać i odpowiedziała równie namiętnym pocałunkiem. Jęknął, po czym mocniej ją objął i jeszcze bardziej wpił się w jej wargi. Adrianna objęła go za szyję, wsuwając palce w jego włosy, które okazały się jedwabiście miękkie, tak jak to sobie wyobrażała. Drżała, czując jego dłonie na swoim biodrze, plecach. Jego twardość. Jego żar. Pocałunek trwał i trwał, robiąc się coraz bardziej namiętny i zbliżając ich do granicy, z której nie ma już odwrotu. Gdy Adrianna poczuła dłoń Michała pieszczącą jej udo i zbliżającą się do złączenia jej ud, wiedziała, że musi go powstrzymać.\n- Co ja najlepszego robię? - Przypomniała sobie o jego obrączce.\n- Nie możemy tego robić! - rzuciła rozpalona, z trudem łapiąc oddech. I spojrzała przy tym w oczy stojącemu przed nią mężczyźnie. A wtedy dostrzegła jego gorące, rozpalone spojrzenie, w którym lśniło czyste, zwierzęce pożądanie. On też z trudem oddychał.\n- Przecież chcesz tego tak samo jak ja, Adrianno - wyszeptał, z trudem łapiąc oddech i robiąc krok w jej stronę. - Spróbujmy doznać tego, czego oboje tak pragniemy - kusił.\nW odpowiedzi cofnęła się odruchowo, obawiając się, że jego dotyk sprawi, iż straci nad sobą kontrolę, a tego nie chciała, bo skończyłoby się to jeszcze większymi wyrzutami sumienia. Bała się, że zbyt łatwo mogłaby się zakochać w tym mężczyźnie. Zbyt łatwo mogłaby mu ulec. Czuła, że gdyby ją ponownie pocałował, nie opierałaby się długo i pozwoliła uwieść. A przecież nawet go nie znała. Musiała się mu oprzeć. Nie mogę pozwolić sobie na romans z klientem, upomniała samą siebie, przypomniawszy sobie kolejną zasadę, że nie umawia się z klientami oraz nie łączy spraw zawodowych z osobistymi. Tego wieczoru złamała już trzy z pięciu swoich zasad. A to znaczy, że naprawdę straciła nad sobą kontrolę. Musiała odzyskać zimną krew i zdrowy rozsądek. Wiedziała bowiem aż za dobrze, jakie są konsekwencje tego typu błędów. Jej siostrę wyrzucono z pracy, gdy romans z szefem wyszedł na jaw, w dodatku mężczyzna był żonaty. Adrianna, widząc, jak siostra cierpiała po rozstaniu, postanowiła, że sama nigdy nie pozwoli na coś takiego w swoim życiu.\n- Nieważne, czego ja chcę ani czego pragnę. Przykro mi, ale nie możemy. Ja nie mogę - mówiąc to, chwyciła torebkę i roztrzęsiona wybiegła z gabinetu, nie czekając na reakcję mężczyzny. Szybko dopadła drzwi windy i drżącymi dłońmi nacisnęła guzik.\n- Adrianno, zaczekaj! - dobiegł ją zza pleców głos Michała.\nNie zapomni jego...\n"Pocałunek przeznaczenia". Prolog. 2018-03-12\nWszystko zaczęło się od jednej z najważniejszych podróży służbowych Adrianny Listkowskiej – dwudziestosiedmioletniej prawniczki od ponad pięciu lat zatrudnionej w jednej z warszawskich korporacji. Takie wyjazdy były tam na porządku dziennym. Adrianna dostała ważne zlecenie, które mogło okazać się przepustką do długo wyczekiwanego awansu. Klientem było jedno z największych przedsiębiorstw na Pomorzu, które wiodło też prym w kraju. Listkowska miała podpisać w imieniu firmy umowę, którą w pocie czoła przygotowywała przez ostatnie tygodnie.\nW przeddzień wyjazdu wszystko było już przygotowane, a spakowana walizka czekała w przedpokoju. Chcąc być wypoczęta, Adrianna położyła się wcześniej spać. Była jednak tak podenerwowana zbliżającą się podróżą, że przez pół nocy nie zmrużyła oka, przewracając się z boku na bok. Udało jej się zasnąć dopiero nad ranem. Oczywiście zaspała. Obudziły ją oślepiające promienie słońca wlewające się przez otwarte okno do jej sypialni.\nAdrianna spojrzała na zegarek i jak oparzona wyskoczyła z łóżka. Było już po dwunastej. Biegiem rzuciła się do łazienki, wzięła szybki prysznic, po czym wyciągnęła z szafy jasne jeansy i biały, bawełniany podkoszulek. Ubrała się w pośpiechu. Szczotką przeczesała długie, lśniące, brązowe włosy, na makijaż nie było już czasu. Spryskała się odrobiną ulubionych perfum o zapachu jaśminu, założyła wygodne tenisówki i zeszła na dół do kuchni. W tempie ekspresowym zaparzyła i wypiła kawę, omal się przy tym nią nie oblewając. Jak zwykle, gdy się gdzieś spieszyła, była roztargniona i często przydarzały jej się podobne historie.\nKrótko przed trzynastą była już gotowa do wyjazdu. Wzięła walizkę z przedpokoju i z trudem wytaszczyła ją przed dom, po czym zapakowała do bagażnika służbowego auta, którym miała jechać. Podróż minęła jej nadzwyczaj szybko, bo prowadziła pewnie i z wprawą kierowcy rajdowego. W Gdańsku zjawiła się tuż przed wieczorem. Na dworze było jeszcze jasno. Zmęczona jazdą samochodem, senna i obolała, z trudem dotarła do hotelowego pokoju, w którym się zatrzymała. Padła wyczerpana na łóżko, niezdolna do wykonania najmniejszego ruchu.\nPo jakimś czasie przypomniała sobie jednak, że powinna zadzwonić do klienta i umówić się z nim na podpisanie umowy. Niechętnie zwlokła się z łóżka i wyciągnęła telefon z torby.\n– Gdzie ja podziałam wizytówkę? – pomyślała zirytowana.\nWreszcie znalazła ją w portfelu. Szybko wystukała numer i połączyła się. Czekała dłuższą chwilę, po czym w słuchawce odezwał się niski, ale ciepły i zmysłowy męski głos, od którego Adriannie zmiękły kolana. Z wrażenia aż usiadła na łóżku.\n– Michał Korzyński, słucham?\n– Dzień dobry! – przywitała się nieswoim głosem. – Adrianna Listkowska z firmy ,,Company Corporate''. Czy moglibyśmy się umówić na jutro na podpisanie umowy? Właśnie przyjechałam i dzwonię z hotelu.\n– Niestety, jutro mnie nie będzie – odrzekł prezes Korzyński. – Mam niezapowiedziany wyjazd do ważnego kontrahenta i nie będę mógł tego przełożyć. Ale jestem jeszcze w firmie, więc jeśli to dla pani nie problem, to może moglibyśmy spotkać się za godzinę w moim biurze? – zaproponował. – Przejrzałbym dokumenty i jeśli wszystko będzie się zgadzało, podpiszemy umowę.\n– Oczywiście, że to dla mnie nie problem – odparła uprzejmie Adrianna. – Przyjadę do pańskiego biura.\n– Ma pani adres firmy?\n– Tak, mam wszystkie niezbędne informacje. Na pewno dotrę bez problemu – zapewniła.\n– W takim razie do zobaczenia za godzinę, pani Adrianno – pożegnał się Korzyński.\nAda rozłączyła się i spojrzała na zegarek. W jednej chwili zapominając o zmęczeniu, biegiem rzuciła się w stronę łazienki.\n– Nie mogę się spóźnić – stwierdziła.\nW tempie ekspresowym wzięła prysznic i – owinięta hotelowym, puszystym, białym ręcznikiem – wyrzuciła na łóżko zawartość walizki w poszukiwaniu odpowiedniego ubrania. Po dłuższym namyśle wybrała czarną, dopasowaną sukienkę z koronką przy dekolcie i lekki żakiet w kolorze kawy z mlekiem, który idealnie podkreślał czekoladowy odcień jej włosów. Szybko dobrała odpowiednią bieliznę, założyła sukienkę, a na nogi włożyła wysokie, eleganckie, czarne pantofle. Z kosmetyczki wyciągnęła szczotkę i przeczesała włosy. Błyskawicznie nałożyła makijaż, kropla perfum. I już była gotowa do wyjścia. Krótki przegląd w lustrze upewnił ją, że wyglądała doskonale.\nAdrianna wzięła głęboki oddech i spojrzała na zegarek. Do spotkania zostało piętnaście minut. Ze stolika przy łóżku zgarnęła portfel i telefon, wrzuciła je do torebki. Zabrała teczkę z umową i dokumenty, a chwyciwszy żakiet, wybiegła z pokoju tak szybko, na ile pozwalały jej na to wysokie obcasy szpilek.\nDopiero przy samochodzie zorientowała się, że nigdzie nie ma kluczyków. Zirytowana i zła na siebie wróciła do hotelu i kłusem wbiegła po schodach, migiem wpadła do pokoju. Kluczyki leżały koło łóżka. Chwyciła je i wybiegła. Do spotkania zostało niecałe dziesięć minut. Wyjeżdżając z parkingu, uświadomiła sobie, że nie wie, dokąd jechać, bo nie sprawdziła adresu firmy na wizytówce. Zła i jeszcze bardziej na siebie wkurzona w pośpiechu wygrzebała z torebki portfel, a z niego wizytówkę. Sprawdziła adres. Okazało się, że do biura klienta ma niecałe pięć minut drogi samochodem.\nAdrianna odetchnęła z ulgą dopiero, gdy dotarła na miejsce. Zatrzymała się przed eleganckim, oszklonym, wysokim biurowcem i wysiadła z auta. Na dworze było już prawie ciemno, wiał przyjemny, ciepły wietrzyk, a w powietrzu pachniało jaśminem. Kobieta na moment przymknęła oczy, rozkoszując się chwilą. Jednak szybko przypomniała sobie o spotkaniu i, spojrzawszy na zegarek, zabrała z auta dokumenty i torebkę. Zamknęła samochód, po czym szybkim krokiem weszła do biurowca.\nHol był jasny i przestronny, modnie urządzony. Siedzący za biurkiem portier poinformował ją, że biuro prezesa znajduje się na samej górze i wskazał drzwi windy. Adrianna wjechała na najwyższe piętro wieżowca i wysiadła. Na korytarzu nie było żywego ducha. Stało tylko puste biurko sekretarki. Skierowała się więc w stronę drzwi z napisem ,,PREZES''. Wzięła głęboki oddech i weszła do gabinetu, zamykając za sobą cicho drzwi.\nZapowiedź na blogu. 2018-03-12\nOd dzisiaj cyklicznie będę wstawiała na bloga powieść w odcinkach "Pocałunek przeznaczenia" (romans z wątkiem kryminalnym).\n** bez ciebie\nświt jest taki obcy\na noce zbyt chłodne\nwieczór skrada się powoli\nniczym czarny kot\noplata tęsknotą każdą myśl\nlisty od ciebie pokrył kurz\nzostała wspomnień garść\nchyba najwyższa pora\npozwolić im odejść…\nMyśli, aforyzmy, cytaty. 2018-03-03\nMyśli, aforyzmy, cytaty. 2018-03-01


10 Najlepszych Ofert Na Malowanie Elewacji w Kamieniu Pomorskim, 2021\nNajlepsze Oferty na Malowanie Elewacji w Kamieniu Pomorskim, 2021\nStarasz się odnaleźć wartego zaufania fachowca z zakresu doskonałego malowania elewacji, dzięki któremu szybko zrealizujesz swoje cele? Firma Solid-Dach jest Twoim rozwiązaniem. Zarezerwuj termin już teraz!\nWspółpracę z panem Robert uważam za bardzo profesjonalną. Jest osobą punktualną, kompetentną, a praca która była u nas wykonana jest bez zastrzeżeń. Jednym zdaniem polecam firmę Kros-Art i na pewno jeszcze z niej skorzystam.\nKlient, który planuje zakup farby do elewacji powinien już teraz zgłosić się do FasterBud Usługi Ogólnobudowlane i zobaczyć ich świetne ceny oraz korzystne warunki dostawy. Tylko chwila dzieli Cię od dostania świetnej wyceny - skontaktuj się!\nZaufaj ekspertom w dziedzinie renowacji elewacji i zatrudnij Krystian Rydzewski PLAD INTER. Perfekcja z jaką wykonują powierzone im zadania, zaskoczy najbardziej wymagających. Ażeby poznać ofertę skontaktuj się już teraz - naprawdę warto.\nTania Farba do Elewacji Kamień Pomorski\nDołącz do naszych Specjalistów od Malowania Elewacji w Kamieniu Pomorskim\nDziałasz na rynku jako Specjalista od Malowania Elewacji i szukasz nowych Klientów z Kamienia Pomorskiego lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Malowanie elewacji, Zlecenia na malowanie elewacji Kamień Pomorski\nFirma MANSART-DACH oferuje swoje usługi po wcześniejszym ustaleniu zakresu oraz terminu realizacji. Skupia się na Klientach z miejscowości Kamień Pomorski i okolic. Ustal pasujący termin już teraz i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nNajlepsza Renowacja Elewacji Kamień Pomorski\nZleć zadanie malowania elewacji profesjonalistom firmy Andrzej Gryzel z miejscowości Kamień Pomorski. Przekonają Cię swoimi kompetencjami i fachowością. Na terenie Kamienia Pomorskiego nie mają sobie równych. Ledwie jeden telefon dzieli Cię od uzyskania atrakcyjnej oferty - skontaktuj się!\nMalowanie elewacji porównaj ceny i koszty w Kamieniu Pomorskim\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu? A może interesuje Cię najtańsza oferta na malowania elewacji w Kamieniu Pomorskim? Złóż zapytanie, a firmy z Kamienia Pomorskiego same prześlą wyceny.\nXxxxxxxxx z rejonu Kamienia Pomorskiego jest najlepszy w dostarczaniu świetnej farby do elewacji w bezkonkurencyjnej cenie każdemu odbiorcy, zapewniając dogodne formy płatności. Zdecyduj się szybko - przedzwoń i otrzymaj wycenę, która przypadnie Ci do gustu.\nKażdy, kto potrzebuje farby do elewacji winien zgłosić się do do dostawcy Fu Judyta Brucka i poznać ich świetne ceny oraz referencje otrzymane od Klientów. Dopasowaną ofertę możesz otrzymać jeszcze dzisiaj, więc nie trać czasu.\nNadal szukasz specjalisty od renowacji elewacji? Wykorzystaj doświadczenie KGBUD KRZYSZTOF GIL. Chwyć za telefon i skontaktuj się, a otrzymasz ofertę, która z całą pewnością będzie godna Twojej uwagi.\nPoszukujesz specjalisty od renowacji elewacji? Wykorzystaj doświadczenie Daniel kaca. Z pewnością dołączysz do grona zadowolonych Klientów. Nie zwlekaj - zadzwoń i otrzymaj wstępną propozycję współpracy, która Cię usatysfakcjonuje.\nJeśli interesują Cię opinie na temat malowania elewacji, szukasz porad lub ofert skontaktuj się z fachowcami z Kamienia Pomorskiego. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się malowanie elewacji w Kamieniu Pomorskim, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\nFirma RADO świadczy swoje usługi dbając o szczegóły i zadowolenie Klientów. Koncentruje się na Klientach z Kamienia Pomorskiego oraz przyległych powiatów. Wystarczy, że zadzwonisz, a otrzymasz wycenę, która z całą pewnością będzie godna Twojej uwagi.\nKupno wysokiej klasy farby do elewacji to duże wyzwanie, dlatego nie zwlekaj - fachowcy z Gryfickie TBS Spółka z o o posłużą radą i znajdą najlepsze rozwiązanie. Określ na czym Ci zależy, aby otrzymać dopasowaną ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nBez oporów zleć usługę perfekcyjnego malowania domów fachowcom. Ich praca jest ceniona przez Klientów z miejscowości Kamień Pomorski i pobliskich powiatów. Nie trać czasu - umów się z nimi na rozmowę, aby poznać dopasowaną ofertę.\nPragniesz znaleźć godnego uwagi specjalistę z zakresu fantastycznego malowania domów z Twojego rejonu, dzięki któremu szybko zrealizujesz swoje cele? Firma Uss jest do Twojej dyspozycji. Już nie czekaj i zadzwoń teraz - nie zawiedziesz się!\nWciąż poszukujesz dobrej firmy od fasady domu? Wykorzystaj kompetencje Kris-Bud. Zadzwoń jeszcze dzisiaj.\nWłaśnie wybierasz wartego zaufania profesjonalistę, dzięki któremu osiągniesz swój cel? IRBUD z Kamienia Pomorskiego jest na to najlepszym rozwiązaniem. Jeszcze dziś umów się z nimi na rozmowę, aby otrzymać ofertę.\nSkorub świadczy swoje usługi w bardzo przystępnej cenie. Koncentruje się na Klientach z rejonu Kamienia Pomorskiego oraz przyległych powiatów. Podejmij decyzję bez zwłoki - zatelefonuj i otrzymaj niezobowiązującą wycenę, która na pewno Ci się spodoba.\nNie znajdziesz innych tak dobrych malarzy elewacji z tak dużym doświadczeniem zawodowym, realizujących prace na terenie miejscowości Kamień Pomorski i w całym powiecie. Zaledwie krok dzieli Cię od uzyskania atrakcyjnej wyceny - zobacz!\nPragniesz znaleźć wartego zaufania profesjonalistę z zakresu profesjonalnego malowania elewacji z Kamienia Pomorskiego do realizacji zaplanowanych działań? Firma Salon drzwi i podłóg CORTEX jest do Twojej dyspozycji. Przedstawią Ci dobrą ofertę - skontaktuj się i sprawdź, nie pożałujesz.\nDotarcie do wysokiej jakości farby do elewacji to duże wyzwanie, dlatego nie zwlekaj - fachowcy z Profi -Ar pomogą Ci i znajdą dostosowane do Twoich potrzeb rozwiązanie. Ledwie chwila dzieli Cię od dostania świetnej propozycji - skontaktuj się!\nSzybko i dokładnie, praca wykonana bardzo precyzyjnie, estetycznie, zwracają uwagę na detale. Do tego są terminowi i punktualni (jak mówią, że będą we wtorek o 8 godz. to są) pełen profesjonalizm. Gorąco polecam!\nBez oporów zleć usługę fantastycznego malowania elewacji fachowcom z firmy Ra FIX. Ich praca jest ceniona przez Klientów z miejscowości Kamień Pomorski i okolicznych powiatów. Realizują oczekiwania najbardziej wymagających Klientów, dlatego to doskonały wybór.\nRanking Specjalistów od Malowania Elewacji obejmuje również takie miejscowości jak: Kamień Pomorski, Międzyzdroje, Wolin, Dziwnów, Wisełka, Międzywodzie, Kołczewo, Golczewo, Dziwnówek, Świerzno, Łukęcin, Zastań, Łuskowo, Wrzosowo, Ostromice, Wapnica, Dargobądz, Ładzin, Lubin, Jarszewo. więcej...\nPopularne frazy: zlecę malowanie elewacji Kamień Pomorski\nTytuł otrzymują Specjaliści cieszący się uznaniem wśród Klientów w swojej branży i regionie. Jesteś jednym z Najlepszych? Pochwal się Klientom dodając ten link na swojej stronie internetowej: https://www.oferteo.pl/malowanie-elewacji/kamien-pomorski#Najlepsi


Napisane przez Maryla w dniu 30 lipca, 2018 . Opublikowano w USA.\nPodstawowe pytanie, które pojawia się już na etapie planowania podróży, ile dni przeznaczyć na zwiedzanie stolicy hazardu? My mieliśmy 2,5 dnia, z czego właściwie pierwszej połówki nie liczę, bo zanim dotarliśmy z lotniska do hotelu, zrobiliśmy check in to zostało nam jedynie czasu na pokręcenie się po naszym hotelu i poszliśmy zmęczeni do spanka. Tak więc na zwiedzanie mieliśmy pełne dwa dni. Wg mnie w zupełności wystarczy, żeby poczuć klimat miejsca, zobaczyć najważniejsze atrakcje, posiedzieć trochę w casynie, przejść się wieczorem po stripie, nawet udało się odpocząć nad hotelowym basenem 🙂\nSpacer po Stripie jak już się zacznie ściemniać. Nie ma co ukrywać ale Las Vegas najpiękniejsze jest o zmroku. Wtedy to właśnie rozbłyska milonem świateł i neonów. Nie wiem czy wiecie, ale Strip jest najbardziej oświetloną ulicą na świecie. Ponoć nawet z kosmosu widać odblaski świateł. Osobiście nie sprawdzałam, więc nie bijcie jak to nie prawda 🙂 Dlatego włąśnie warto wybrać się na wieczorny spacer. Zanim jednak wyjdziecie z hotelu nie zapomnijcie zabrać trzech ważnych rzeczy ze sobą: 1. Wygodne buty – może i na mapie wszystko wyglada bardzo blisko, jednak w rzeczywistości jest jak w Dubaju, idzie się i idzie, do tego długie postoje na światłach dla pieszych. Czasami można się mocno przeliczyć. 2. Ciepłe ubranie – mimo, że w ciągu dnia temperatury są powyżej 30 stopni, to w nocy, bardzo się ochładza, temp, może spaść nawet poniżej 10 stopni. My mieliśmy swetry i polary. 3. Paszport – w USA jest taka zasada, że jeśli ktoś ma poniżej 45 roku życia, i chce kupić alkohol to mogą sprawdzić dowód tożsamości. Jeśli nie będziesz go miał przy sobie mogą ci odmówić sprzedaży.\nZagraj w Kasynie! Oczywiście jeśli już będziecie w Vegas, to musicie chociaż raz zagrać w kasynie. Absolutnie nikogo nie namawiam do hazardu 🙂 ale nie być w Vegas i nie zrobić tego to tak jak być w Paryżu i nie zobaczyć wieży Eiffla. No ale do rzeczy, bo zdając wam relacje na gorąco, pisałam wam, że wygraliśmy w kasynie 400 euro. Przed wyjazdem poszperałam trochę w internecie i natknęłam się na jakiś tam system, który ponoć się sprawdza. Załadowałam sobie appkę na telefon, poćwiczyła i byłam gotowa na wygranie miliona 🙂 System działał idealnie 🙂 Na czym zatem on polegał?\nSystemów do gry w ruletkę jest conajmniej kilka, ja wybrałam ten najłatwiejszy. Stawiałam tylko na kolor, czarny lub czerwony. Zaczynając grę patrzymy jaki kolor wypadł ostatni i obstawiamy przeciwny. Czyli jeśli wypadł czerwony, to stawiamy na czarny. W większości kasyn w Vegas minimalna stawka do obstawienia koloru to 15$ (więc całkiem sporo). Jeśli wypadnie nasz kolor (czarny), zgarniamy nasze 15$ + 15$ które wygraliśmy i obstawiamy przeciwny kolor czyli czerwony. Jeśli nie wygraliśmy to dalej stawiamy na czarny ale podwajamy stawkę, czyli obstawiamy 30$. Jeśli wygramy stawiamy znowu na przeciwny kolor, a jeśli nie to dalej na czarny i znowu podwajamy stawkę czyli 60$ itd. System łatwy, ale trzeba mieć min 240$ do przegrania. Problem zaczyna się wtedy kiedy ten sam kolor wypadnie nam 6 razy, wtedy tracimy wszystko. Mi na tym systemie udało się wygrać dwa razy. Maksymalnie miałam 4 razy ten sam kolor, więc było gorąco, ale się udało. Wycofywałam się z gry jak wygrałam 200$. Za trzecim razem grałam w innym kasynie, min stawka była 5$ i tam niestety jeden kolor wypadł mi 6 razy i przepuściłam 100$, bo wcześniej zarobiłam trochę. Tak więc jak widać szczęście nam sprzyjało, ale nie jakoś bardzo długo 🙂 Spróbować zawsze można 🙂 Za wygrane pieniądze możecie pójść na zakupy 🙂 Pamiętajcie, że w Kasynie drinki są za darmo i że nie wolno robić zdjęć. Poniższa fotka z internetu.\n31 lipca, 2018 o 12:40 pm\nMIałem już kilka razy lecieć do Vegas na targi NAB, ale zawsze coś stawało na przeszkodzie. W końcu musi się udać i wtedy wpis jak znalazł 😉 Choć z tym kasynem to raczej znając moje szczęście nic nie wygram 🙂\n1 sierpnia, 2018 o 9:53 pm\nNigdy nic nie wiadomo, jak nie sprobujesz to sie nie dowiesz 🙂\n8 sierpnia, 2018 o 11:14 am\n28 sierpnia, 2018 o 9:47 am\nJa to w Vegas skupiłabym się na kasynach – wieżę Eiffla obejrzałam sobie w Paryżu. W oryginale 🙂\n21 lutego, 2019 o 8:36 pm


Komfortowe noclegi w BiaĹce TatrzaĹksiej - elgrra\nHome » Wypoczynek » Hotele i Noclegi » Komfortowe noclegi w BiaĹce TatrzaĹksiej\no wczasach w gĂłrach proponujemy komfortowe noclegi (BiaĹka TatrzaĹska). Do PaĹstwa dyspozycji oddajemy dwu lub trzyosobowe pokoje. Wszystkie zostaĹy wyposaĹźone w TV, darmowy Internet oraz posiadajÄ\nĹazienkÄ i balkon. Warto wspomnieÄ o tym, Ĺźe z okien i balkonĂłw pokoi rozciÄ\nsiÄ niesamowite widoki na panoramÄ Tatr. Noclegi BiaĹka TatrzaĹska to idealna oferta dla osĂłb chcÄ\nÄ w najlepszych warunkach. W cenie pokoju zapewniamy peĹne wyĹźywienie lub Ĺniadanie. Basen i sauna to dodatkowa atrakcja dla naszych turystĂłw. Zapraszamy!


Jak Zrobić Miedziany Wieszak na Ręczniki - Loftowa Łazienka — HOUSE LOVES\nWieszak wykonany jest z miedzianych rur, które używa się do instalacji gazowej czy wodnej. Są dostępne w każdej budowlanej sieciówce. Ale nie w każdej są one tak ładne (nieporysowane, jeszcze jasnomiedziane, nie są brązowe, niepodotykane). Wszystkie łączniki (kątowniki, trójniki czy korki) także można kupić w budowlankach, jednak nie zawsze leżą one w osobnych woreczkach i mają tak zgrabny wygląd. W związku z tym, jeśli szukacie odpowiedniego materiału na wykonanie ładnego wieszaka, trzeba zajrzeć do kilku sklepów i zobaczyć co w nich mają. Ja wybrałam rury 18mm, które kupiliśmy w Leroy Merlin. Tam również mieli właśnie wszystkie złączki w woreczkach, a nie wrzucone razem do kartonu, stąd - naprawdę były jak nowe.\nMiedziane rury śniedzieją, w związku z tym, jeśli dobrze się przypatrzycie swojej starej instalacji gazowej, rury po kilku miesiącach stają się brązowe. Nie mają już ładnego, różowego koloru miedzi. Ja, oczywiście wykonując wieszak, chcę zachować ten kolor. Głowiłam się przez chwilę nad wyborem metody, aby zapobiec temu śniedzeniu. Zdecydowaliśmy się polakierować całą konstrukcję tuż po jej zmontowaniu przeźroczystym lakierem w połysku. Mam ogromną nadzieję, że to zadziała. Dam Wam znać za kilka miesięcy.\nMiedziane rury są bardzo łatwe do przycinania, a różnorodne złączki dają możliwość wykonania wieszaka wg własnych potrzeb. Może on mieć dowolny kształt, w związku z tym wpasuje się w każde wnętrze.\nU nas wieszak jest dość spory. Chciałam, aby był i praktyczny, i dekoracyjny, tym bardziej że ściana koło toalety, aż prosiła się o zagospodarowanie. Dorobiliśmy też do niego zgrabny uchwyt na papier toaletowy, którego na początku nie było w planach.\nMIEDZIANY WIESZAK NA RĘCZNIKI\nrury miedziane o śr. 18mm (u nas były potrzebne 3 szt.);\n2szt. kątowników 90 stopni (kolano długie) 18mm;\n7szt. trójników 18mm;\n6szt. korków (zatyczek) miedzianych 18mm;\n2szt. zatyczek gumowych do rur 18mm;\nobcinak do rur miedzianych;\n5szt. wkrętów do mocowania wieszaka;\ntaśma malarska (ostatnio świetnie mi się sprawdza Blue Dolphin >>>);\nczarna farba w sprayu;\nRĘKAWICE do pracy - radzę nie dotykać miedzi (nawet kupując rury w sklepie), by nie zbrązowiała zanim jeszcze ją polakierujemy.\nPrzejrzałam na szybko: Castoramę, Leroy Merlin i Bricomana. Wyszło mi, że ceny za miedź się minimalnie różnią, więc nie ma znaczenia gdzie się ją kupi. Kosztowała ona w projekcie ok. 160pln. Do tego koszt kleju (24pln), lakieru bezbarwnego (16pln), obcinaka (16pln), czarnej farby w spray (30pln - bo miałam taką specjalną mieszankę lakieru samochodowego).\nRAZEM = ok. 250 pln\nNajpierw zaznaczyliśmy na ścianie miejsca górnych uchwytów w odległości 55cm od siebie. Ponieważ nasz wieszak zamontowany jest pod skosem, górne uchwyty były na różnej wysokości (40cm różnicy po wysokości).\nNawierciliśmy otwory pod kołki rozporowe.\nDo tego momentu nie musieliśmy dotykać miedźi, dlatego od teraz używaliśmy rękawiczek.\nWe wszystkich korkach nawierciliśmy otwory od wewnątrz, aby można je było przymocować do ściany.\nKorek przy pomocy wkrętów zamocowaliśmy na ścianie.\nOdmierzyliśmy odległość, na jaką wieszak ma się znajdować od ściany. U nas wyszło 10cm w sumie, czyli rurkę docięliśmy na 9cm.\nRury docina się przy pomocy obrotowego obcinaka do rur miedzianych. Taka maszynka kosztuje ok. 16pln, więc warto zainwestować zamiast kombinować flexem czy innymi 'piłami'.\nGotowe dwa elementy 9cm włożyliśmy na wcisk w korki i na końcu nałożyliśmy dwa kątowniki 90 stopniowe.\nPotem docięliśmy rury na 25cm (pionowa) oraz 53cm (pozioma).\nDodaliśmy trójniki, aby połączyć całość.\nDłuższa pionowa rurka miała 65cm. Teraz już było widać pierwszy zarys wieszaka.\nDocięliśmy kolejne dwie 37cm pionowe rurki i jedną poziomą 53cm. Wszystko łączyliśmy na trójniki.\nDolne dwie rurki docięliśmy na 68cm.\nNa tym etapie stwierdziliśmy, że trzeba przymocować wieszak jeszcze raz do ściany. Dołożyliśmy więc 9cm rurki zakończone korkami przymocowanymi do ściany na wkręty (tak samo jak u góry).\nMają wysokość 16cm i założyliśmy im gumowe zatyczki, dzięki którym konstrukcja stoi na kafelkach i ich nie rysuje.\nWieszak był prawie gotowy.\nNa koniec dodaliśmy jeszcze uchwyt na papier toaletowy. Na początku nie miało go być, ale potem stwierdziliśmy, że fajnie wygląda i jest potrzebny. Ostatecznie nie zrobiliśmy go na prosto, tylko dokupiliśmy jeden łuk 45 stopni, jednokielichowy, aby wygiąć go lekko do góry po to, by papier z niego się nie zsuwał.\nKiedy wszystko już pasowało, konstrukcję ściągnęliśmy ze ściany. Niestety. Rozmontowaliśmy ją na podłodze i po kolei łączyliśmy części przy użyciu kleju monterskiego. Bez kleju elementy wyślizgują się ze złączek. Nie skleiliśmy tylko korków, które zostały przymocowane do ściany. Nie można ich skleić, bo nie byłoby możliwości potem przymocowania wieszaka do ściany.\nSklejony wieszak zostawiliśmy do wyschnięcia.\nNóżki wieszaka postanowiliśmy nieco ozdobić, malując je na czarno. Dlatego zabezpieczyliśmy miejsce odcięcia farby taśmą malarską Blue Dolphin na wysokości 30cm od ich dołu.\nPrzed malowaniem odtłuściliśmy całą konsturkcję.\nPrzenieślismy się do garażu i czarnym sprayem pomalowaliśmy nóżki.\nKiedy czarna farba wyschła, całość polakierowaliśmy połyskującym przeźroczystym lakierem w spray, aby mieć pewność (której i tak nie mamy w 100%, tylko może w jakichś 90%), że miedź nie ześniedzieje.\nNo i wieszak na ręcznik zamontowaliśmy w łazience, uprzednio też lakierując przyczepione do ściany korki. Całą konstrukcję przykleiliśmy do korków zamontowanych na ścianie.\nUWAGA - po prawej stornie wieszak za mocno się chybotał i wyginał, dlatego dołożyliśmy jedną rozpórkę w połowie jego wysokości. Można było rozciąć rury w tym miejscu, dołożyć trójnik i przymocować całość do ściany. Rozpórka też zdała tu egzamin i ładnie wygląda (mimo tego, że jest tylko po prawej stronie), a wieszaka nie trzeba było znowu ściągać ze ściany.\nWIESZAK NA RĘCZNIKI GOTOWY\nNa co dzień wieszaka na ręczniki używa nasza 5-cio letnia córka, bo to ona korzysta z tej małej łazienki. Wszystko dobrze działa. Wieszak suszy ręczniki, nie chwieje się, nie ugina, nie rozchodzi ani na razie nie śniedzieje (mamy go 2 tyg.), a papier toaletowy z niego nie spada. 'Zrobił' mi piękną robotę w tej małej łazience. Jestem nim oczarowana. Ciekawa jestem czy się Wam też taki pomysł spodoba.