Błędy przy otwieraniu załącznika wysłanego przez Thunderbird - Problemy z oprogramowaniem - dobreprogramy - forum\nBłędy przy otwieraniu załącznika wysłanego przez Thunderbird\nkala_s (Kala S) 2010-06-28 22:21:04 UTC #1\ntak jak w temacie mam problem z wysyłaniem załączników w Thuderbirdzie, a mianowicie mail z załącznikiem wysyła się bez problemów, tylko odbiorca maila już załącznika nie może otworzyć bo wyskakuje błąd. Zresztą bywa to różnie, czasami może otworzyć, czasami tylko otworzyć a jak już zapisze to wyskakuje błąd, a czasami nie może ani zapisać ani otworzyć. Proszę o pomoc czym to może być spowodowane.\nWspomnę jeszcze, że wcześniej wysyłałam normalnie załączniki i takie rzeczy się nie działy, zaczęło się to dziać stopniowo, najpierw jedna osoba narzekała że nie może otworzyć ode mnie załączników, potem kilka a teraz już wszyscy.\nWina musi leżeć po stronie Thunderbirda bo jak wysyłam ten sam załącznik ze strony home to problemu nie ma, za to jest strasznie uciążliwe.\nChillout (Chillout) 2010-06-29 07:50:19 UTC #2\nW jakim programie jest załącznik?\nZ głównej strony poczty jest to samo czy tylko z TB?\nJaka wersja TB, zainstaluj 3.1.\nkala_s (Kala S) 2010-06-29 16:15:11 UTC #3\nZałącznik bez różnicy czy w wordzie, pdf czy jpg, przy każdym dzieje się to samo.\nZe strony głównej poczty mogę wysłać bez problemu, ale jest to uciążliwe bo dzieje mi się to w firmie, a często wysyłam załączniki, więc ciągle musiała bym się logować. W domu działa mi TB bez zarzutu. Nasz szanowny informatyk jak wyjaśniłam mu sytuację wzruszył rękoma, stwierdził że za dużo maili (przecież tj firmowa skrzynka to jak ma nie być dużo), coś zrobił i powiedział że będzie dobrze, fakt akurat wysłał załącznik i dziwnym trafem ten się otworzył bezproblemowo, ale jak tylko informatyk zniknął z horyzontu problem pojawił się od nowa, a informatyk pojawi się dopiero za dwa tygodnie a mnie już powoli trafia szlag.\nNie umiem teraz powiedzieć jaką mam wersję bo tak jak już wspominałam dzieje mi się to w pracy, ale napewno mam starszą niż 3.1.\nJednak już od roku używam tej wersji a problemy zaczęły się pojawiać od jakiegoś miesiąca, czy to może mieć coś wspólnego z wprowadzeniem nowej wersji TB? Może to głupie pytanie ale jestem totalnym laikiem w tych sprawach, więc z góry dzięki wszystkim za jakąkolwiek podpowiedź czy pomoc.\nChillout (Chillout) 2010-06-29 18:55:17 UTC #4\nOdinstaluj starszą, Restart komputera, przeczyszcz komputer ccleanerem i ponownie zainstaluj thunderbirda 3.1


Kolektory słoneczne są łatwe do zainstalowania, a przy tym coraz mniej kosztują. Pojawia się też coraz więcej możliwości dofinansowania tej ekologicznej inwestycji.\nWATT 4000 S, czyli prymus\nKolektory słoneczne są najtańszym i najskuteczniejszym sposobem obniżenia rachunków za ogrzewanie ciepłej wody użytkowej. Coraz popularniejsze jest wykorzystywanie systemów solarnych do wspomagania ogrzewania podłogowego. Firma Watt jest jedynym w Polsce producentem dwóch rodzajów kolektorów: płaskich i próżniowych CPC (U-type).\nNajwydajniejszy na świecie płaski kolektor WATT 4000 S jest efektem nowatorskich rozwiązań technologicznych wdrożonych w ostatnich latach przez firmę Watt. Poddany rygorystycznym testom w Institut für Solarenergieforschung w Hameln (ISFH), który testuje kolektory według zasad SOLAR KEYMARK, kolektor WATT 4000 S osiągnął niespotykaną dotąd efektywność na poziomie 85%.\nDoskonałe efekty, które udało się osiągnąć w konstrukcji tego kolektora, nie były przypadkiem. Złożyło się na to: opatentowane, jedyne w swoim rodzaju łączenie miedzianych rurek z absorberem za pomocą lutowania; zastosowanie dziesięciu rurek, którymi przepływa glikol (zamiast stosowanych zazwyczaj dziewięciu); zwiększenie powierzchni absorbera wewnątrz kolektora; użycie antyrefleksyjnej szyby Centrosolar czy wreszcie grubsza warstwa izolacyjna wełny mineralnej. To najbardziej zaawansowane technologicznie rozwiązania na rynku energii solarnej.\nWATT CPC 9, czyli ciepło przez cały rok\nKolektory próżniowe WATT CPC 9 i WATT CPC 15 skonstruowane są z rur próżniowych - przypominających termos hartowanych rurek szklanych. Próżnia pomiędzy ściankami rur jest najlepszym znanym izolatorem. Dzięki temu temperatura powietrza nie ma wpływu na efektywność kolektora. Wewnętrzna ścianka rur jest pokryta powłoką absorpcyjną o bardzo wysokiej zdolności pochłaniania promieni słonecznych.\nRury umieszczone są nad wysokorefleksyjnym zwierciadłem parabolicznym CPC (Compound Parabolic Concentrator), którego geometria zapewnia absorpcję promieni słonecznych padających pod różnym kątem w zależności od pory dnia. Nawet przy niekorzystnym kącie nasłonecznienia do zbierania promieniowania słonecznego wykorzystywana jest cała powierzchnia absorbera.\nPozyskane w ten sposób ciepło przekazywane jest za pomocą płynu solarnego płynącego w miedzianych przewodach umieszczonych wewnątrz rur próżniowych.\nZestawy POWER SUN, czyli prawdziwe korzyści\nDo prawdziwych oszczędności w wydatkach na energię cieplną nie wystarczy nawet najlepszy kolektor. Wie o tym każdy instalator i przekonuje się coraz więcej użytkowników. I nie chodzi o tak oczywiste elementy, jak zorientowanie wobec słońca, wraz z dobraniem optymalnego kąta nachylenia. Równie ważny jest przecież choćby odpowiednio dobrany zbiornik.\nPrzygotowanie ciepłej wody użytkowej umożliwiają np. zestawy solarne Power Sun. Wspomaganie centralnego ogrzewania jest możliwe, kiedy zainstalujemy zestawy serii Duo Sun (skonfigurowane w oparciu o kolektory WATT CPC).\n» Kolektory słoneczne w Olsztynku\n» Uczniowie budują panele słoneczne\n» Wzrost zainteresowania kredytami na zakup kolektorów słonecznych\n» Coraz mniejsze zainteresowanie solarami w Niemczech\n» Dopłaty do kredytu na zakup i montaż kolektorów słonecznych\n» Europejskie Słoneczne Dni po raz trzeci w Polsce!\nKolektor słoneczny WATT W8 - 2,5 S VIP Kolektory słoneczne\nZestaw solarny WATT SU 300 Kolektory słoneczne\nBufor wężownicowy podwójny ZWZ Zasobniki i podgrzewacze wody\nZestawy solarne WATT CPC Kolektory słoneczne\nPróżniowe kolektory słoneczne WATT CPC Kolektory słoneczne\nUkłady solarne WATT Kolektory słoneczne


Imprezy firmowe ::: ESG M.I.C.E\nZ nami spotkanie staje się WYDARZENIEM!\nNa rynku organizacji imprez firmowych istniejemy już od 2004 roku. Przez ten czas staliśmy się specjalistami od kreacji imprez szytych na miarę potrzeb naszych klientów. Jeżeli twoim celem jest integracja pracowników, nagrodzenie ich wysiłków, czy też poznanie ich charakterów w atmosferze współzawodnictwa i dobrej zabawy, ułożymy dla ciebie odpowiedni scenariusz. Dynamiczne imprezy pełne nietuzinkowych atrakcji ułożonych w logiczny ciąg prowadzący do określonego celu - to wyznacznik naszej marki. Zawsze możesz liczyć na naszą kreatywność i elastyczność.\nDziałamy na terenie całej Polski i dobrze znamy walory naszego kraju. Dzięki temu jesteśmy w stanie zabukować miejsce na imprezę w ciekawych lokalizacjach, które na długo zapadną w pamięć uczestników.\nW naszej ofercie znajdują się też imprezy realizowane według gotowych scenariuszy lub ich elementów. Wszystkie znajdziesz w dziale SCENARIUSZE <!-- system nawigacji wśród scenariuszy jeszcze nie jest włączony-->


Caioli Luca, "Ronaldinho. Uśmiech futbolu" - zaczytana.com.pl - blog czytelniczy, recenzje nowości wydawniczych\nCaioli Luca, „Ronaldinho. Uśmiech futbolu”\nPamiętam czas, kiedy Ronadinho był najlepszym piłkarzem na świecie. Przez wielu zresztą w dalszym ciągu jest uważany za jednego z najlepszych zawodników wszechczasów i żeby zrozumieć ten tok rozumowania, wystarczy cofnąć się pamięcią do tego, co wyczyniał z piłką na boisku w latach swojej świetności. Jeśli przyszłoby nam wymienić gwiazdy futbolu światowego formatu, znajdziemy wiele nazwisk. Ale jeśli szczerze mielibyśmy odpowiedzieć na pytanie, ilu z nich tak naprawdę zmieniło piłkę na lepsze, ta lista stopniałaby do kilku piłkarzy. Z pewnością jednak byłby wśród nich Ronaldinho.\nLuca Coioli przybliża nam postać, dla której futbol nigdy nie był rzemiosłem. Ronnie podniósł piłkę nożną do rangi sztuki. Wystarczyło popatrzeć, jakie akrobacje urządza z piłką przy nodze, by wiedzieć, że nadszedł moment przełomowy, że futbol nigdy nie będzie już taki sam – przyszła era wirtuozerii.\nAutor przeprowadza nas przez wszystkie etapy kariery Ronaldinho. Począwszy od utalentowanego dzieciaka, przez grę w rodzimej Brazylii i późniejsze problemy z transferem do Europy, co musiało prędzej czy później nastąpić. W końcu drogi Ronniego i Barcelony musiały się kiedyś skrzyżować. To było przeznaczenie, a z przeznaczeniem się nie dyskutuje. Ale wbrew pozorom życie Ronaldinho to nie tylko pasmo sukcesów, które stopniowo przybliżały go do najlepszego okresu w karierze – gry w katalońskim klubie. Caioli przedstawia nam człowieka, który jako zawodnik Barcelony dostał owacje na Santiago Bernabéu, ale też człowieka, dla którego w kilka lat później uruchomiono specjalną linię telefoniczną, gdzie kibice mogli dzwonić, jeśli zobaczą piłkarza w dyskotece lub na innej nocnej eskapadzie. Ronnie to doskonały przykład na to, jak wielkie emocje wzbudza piłka nożna, od miłości do nienawiści, i jak kruche bywają oba z nich – zależnie od wyników, postawy na boisku, chwilowej zniżki formy. Bez względu jednak na to, na jakim etapie znajdował się Ronaldinho, wciąż mogliśmy oglądać to, za co wielu go pokochało – jego uśmiech i prawdziwą radość z gry.\nDużą zaletą jest dla mnie zmienny sposób narracji w książce. Krótkie rozdziały nie są jednostajne. Niektóre przybierają formę wywiadów, inne cytatów, wspomnień, opisów zagrań czy nawet relacji meczowej. Dzięki temu książka nabiera dynamiki, czyta się ją szybko i niepostrzeżenie dochodzi do ostatniej strony.\nPolecam każdemu sympatykowi futbolu, który chce cofnąć się do czasów, kiedy Brazylia prezentowała futbol w najpiękniejszym wydaniu, stanowiący połączenie profesjonalizmu, tańca i zabawy. Futbol, na który z przyjemnością patrzyły oczy całego świata. To było coś niepodrabialnego, a Ronaldinho był jednym z głównych kreatorów tego sposobu gry.


Liszajec zakaźny - Dermatolog - Poznań | Oliwia Jakubowicz | O-medical Clinic\nŁojotokowe zapalenie skóry i łupież\n29 marca, 2015\tby admin\tw choroby bakteryjne skóry, liszajec, liszajec pęcherzowy\nLiszajec zakaźny należy do kręgu chorób bakteryjnych skóry. Może być on wywoływany przez bakterie należące do paciorkowców lub gronkowców. Bakterie te mogą bytować w nosogardzieli u zdrowych osób, skąd poprzez drapanie, pocieranie przenoszone są z łatwością na okolicę oraz na inne osoby. Szerzeniu się zakażenia sprzyjają drobne uszkodzenia naskórka, powstające w wyniku drapania, na przykład w przebiegu świerzbu, atopowego zapalenia skóry czy innych chorób przebiegających ze świądem. Za większość przypadków choroby odpowiada gronkowiec złocisty, który posiada specjalny enzym rozszczepiający komórki naskórka prowadząc do powstania pęcherzy.\nPoczątkowo w przebiegu choroby pojawiają małe, czerwone plamki, w obrębie których z czasem pojawiają się dobrze napięte pęcherzyki. Wyróżnić można wariant klasyczny choroby, w którym pęcherzyki łatwo pękają a w obrazie klinicznym dominują nadżerki pokryte miodowo-żółtymi strupami. Z kolei wariant pęcherzowy liszajca zakaźnego cechuje się obecnością większych pęcherzy, które szerzą się obwodowo. Ich treść początkowo jest przejrzysta, z czasem staje się ropna, a po ich pęknięciu powstaje lśniąca nadżerka z kołnierzykowato ułożonymi łuskami. Typowa lokalizacja zmian chorobowych to twarz, zwłaszcza okolica nosa i ust, szyja i dłonie. Zmiany chorobowe mają tendencję do szybkiego zlewania się. Przez dotyk, skubanie choroba szybko rozprzestrzenia się na okolicę. Schorzenie ustępuje bez pozostawienia blizn. Rokowanie w przebiegu liszajca zakaźnego jest dobre. Główne zagrożenie stanowi ryzyko zakażenia szczepami nefrotoksycznymi i możliwość rozwoju kłębuszkowego zapalenia nerek. Częstość występowania tego powikłania w krajach europejskich jest bardzo mała.\nW diagnostyce choroby można pobrać wymazy do badania bakteriologicznego, przy czym najlepiej aby były one pobrane z treści nietkniętego pęcherza.\nLeczenie uzależnione jest od obrazu klinicznego. W przypadku zmian ograniczonych w pełni wystarczające jest leczenie miejscowe. W przypadku występowania zmian rozsianych, objawów ogólnych, braku możliwości utrzymania higieny oraz podejrzenia zakażenia szczepami uszkadzającymi nerki- wskazane jest leczenie ogólne.


[Ryan] Odprawa on-line\nWątek: [Ryan] Odprawa on-line\n30-01-2009, 18:38 #1\nWitam , szukalem ale nie znalazłem.\nMamy ze znajomymi kupione 6 biletow do Sztokholmu - ryan z krk .\nDalismy opcje odprawy online - cena wyszla 11zł/os tam i powrot.\nMma pytanie - jak sie mamy odprawic? Kazdy z osobna?\nOraz co bedzie jesli ktores z nas nie poleci np poleci tylko 4 osoby albo 2 ??\n30-01-2009, 18:44 #2\nMożecie odprawić się każdy z osobna albo wszyscy na raz, nie ma różnicy. Nic się nie stanie jak 2 osoby polecą a 4 nie (przy każdym wariancie nic się nie stanie).\nzrobiłem odprawę on-line, ale jednak zmiana planów - NIE LECĘ.\nCzy muszę jakoś skasować tę kartę czy się niczym nie przejmować?\n30-01-2009, 21:49 #4\nNiczym się nie przejmować (no jedynie tym że nie lecisz )\n30-01-2009, 22:20 #5\nZdaje się, że jeśli drukujesz sobie bilet na kilka osób to osoba główna - tzn ta, która widnieje na bilecie jako pierwsza musi być obecna - tak mi się coś wydaje, ale niech ktoś potwierdzi jeśli mam rację.\n30-01-2009, 23:15 #6\nZamieszczone przez cuube\nNieprawda. Nie ma czegoś takiego jak "osoba główna".\n31-01-2009, 00:30 #7\nNo jeszcze się tym przejmować, że na lotnisku będą namiętnie Cię wywoływać Cię po nazwisku. heheh\n31-01-2009, 13:37 #8\nA to sorki - tak mi się coś wydawało. Sorki za wprowadzenie w błąd.\n04-02-2009, 19:58 #9\nNie zakladam nowego tematu ;\njest ok , odprawiłem sie tylko ja ze swoja dziewczyna.\nCzy oprocz tych papierów wydrukowanych przy odprawie On-line , musze miec potwierdzenie zakupu (ten e-mail ktorych przyszedl do kolezanki pod kupieniu biletow?) ??\nCyz wystarcza tylko papierki z odprawy online??\n04-02-2009, 20:00 #10\nWystarczy tylko Check'n go czyli to gdzie piszę Twoje i dziewczyny imię i nazwisko i kolejność wchodzenia na pokład nic poza tym. Pamiętaj, żeby to wydrukować na powrót też.


Rozbudowany asortyment sklepu Minibaby - instalacje weiner\nHome » Sklepy internetowe » Dla Dzieci » Rozbudowany asortyment sklepu Minibaby\nDodane: 2016-11-04 :: Kategoria: Sklepy internetowe / Dla Dzieci\nMini Baby to firma, która proponuje akcesoria dla dzieci, przedmioty do użytku w szkole, maskotki dla niemowląt czy laptopy dziecięce. Asortyment skierowany jest do maluchów oraz przedszkolaków, dostępne są również produkty dla dzieci zaczynających naukę w szkole. Produkty są starannie dobrane, tak aby zapewnić rodzicom i ich pociechom zadowolenie z użytkowania. Minibaby ma w ofercie wiele przedmiotów, które pomagają w wychowaniu dzieci oraz wypełnieniu ich czasu wolnego. Pracownicy dokładają wszelkich starań, aby produkty były dobrze opisane, a zakupy łatwe do zamówienia. W razie problemów personel służy poradą i swoim doświadczeniem. Minibaby zaprasza po maskotki dla niemowląt, pomoce naukowe, rowery czy odzież dziecięcą. Oferta jest stale wzbogacana o nowości, które zachęcają do robienia regularnych zakupów w sklepie. Minibaby to doskonały wybór, jeśli chodzi o zakupy dla niemowlaków i starszych dzieci.


Sprawa niszczenia akt w archiwach wojskowych trafiła do śledczych IPN w Warszawie - GazetaPrawna.pl\n25 czerwca 2018, 15:11\nDo pionu śledczego IPN w Warszawie trafiła sprawa niszczenia dokumentów w archiwach wojskowych - dowiedziała się PAP. W ocenie Wojskowego Biura Historycznego, w latach 1990-2009 bezprawne niszczenie objęło "dziesiątki tysięcy jednostek archiwalnych" dotyczących PRL.\n"Zawiadomienia Wojskowego Biura Historycznego zostały przekazane, zgodnie z właściwością miejscową, do Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie" - poinformował w poniedziałek PAP prok. Robert Janicki z Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.\nWBH w komunikacie, pod którym podpisał się jego dyrektor Sławomir Cenckiewicz, podało, że "skala dokonanych zniszczeń jest olbrzymia i dotyczy dziesiątek tysięcy jednostek archiwalnych (setek tysięcy stron), wśród których znajdowały się bezcenne - z punktu widzenia badań naukowych i archiwalnych - materiały dotyczące PRL". "Bulwersującym jest fakt niszczenia w latach 2000-2009 akt +organów bezpieczeństwa państwa+ komunistycznego, pomimo że ustawa o IPN z 1998 r. wyraźnie penalizuje tego typu czyny, a na instytucje (i osoby prywatne) nakłada obowiązek przekazania takich materiałów do archiwum IPN" - głosi komunikat.\nPodano też, że zniszczenia w tym zakresie dotyczą akt Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, sądów i prokuratur z okresu stalinowskiego, Głównego Zarządu Informacji, Wojskowej Służby Wewnętrznej, Zarządu II Sztabu Generalnego, Szefostwa Wojsk Ochrony Pogranicza.\nW ocenie specjalistów WBH poza dokumentacją "organów bezpieczeństwa" PRL zniszczono tysiące jednostek archiwalnych, których "znaczenie dla badania komunistycznej przeszłości wydaje się wręcz bezcenne". Wymieniono, że chodzi m.in. o akta dotyczące broni atomowej, meldunki o nastrojach w Ludowym Wojsku Polskim z lat 60., 70., 80.; akta i materiały personalne, akta Głównego Zarządu Politycznego, akta RSW - "Prasa-Książka-Ruch", akta nieruchomości nabywanych przez oficerów, akta Gabinetu MON itp.\nDyrektor WBH Sławomir Cenckiewicz - jak dodano - przekazał ministrowi obrony narodowej Mariuszowi Błaszczakowi "szczegółowe informacje bezprawnego niszczenia akt" oraz "złożył do prokuratury zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez kierownictwo i pracowników archiwów wojskowych i Centralnego Archiwum Wojskowego". Centralne Archiwum Wojskowe było poprzedniczką Wojskowego Biura Historycznego.\nSzef MON Mariusz Błaszczak w wypowiedzi dla "Wiadomości" powiedział, że sprawa trafiła do Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. "Jestem przekonany, że zostanie bardzo pieczołowicie zbadana, gdyż wszystko wskazuje na to, że doszło do przestępstwa" - podkreślił minister obrony narodowej. (PAP)\nustawa o TK Mariusz Błaszczak IPN ustawa o IPN AUTOPUB\nGdzie są ...\n....akta dziadka Cenckiewicza ?


WIGILIA MIEJSKA DĘBLIN 2019 | Miasto Dęblin\nMiasto Dęblin Aktualności Wigilia Miejska Dęblin 2019\nDnia 19 grudnia 2019 r. o godzinie 15:30 na placu przed Ratuszem Miejskim, jak co roku tuż przed świętami Bożego Narodzenia odbyła się „Wigilia Miejska”. Jest to spotkanie Władz Miasta Dęblin z mieszkańcami naszego miasta, pracownikami urzędu, placówek podległych jak i przedstawicieli instytucji działających w cały mieście i powiecie.\nDyrektor Miejskiego Domu Kultury Monika Bąkała powitała wszystkich przybyłych i przybliżyła znaczenie Wigilii. Najmłodsi wychowankowie Miejskiego Domu Kultury w Dęblinie przedstawili montaż słowno - muzyczny wprowadzając w świąteczny nastrój. Harcerze z dęblińskiego szczepu Związku Harcerstwa Polskiego „Feniks ” przekazali na ręce Burmistrz Miasta Dęblin Beaty Siedleckiej oraz innych przedstawicieli dęblińskich placówek betlejemski światełko, które jest symbolem ciepła, miłości, pokoju i nadziei. Burmistrz Siedlecka wraz z Radnymi Rady Miasta Dęblin, złożyła noworoczne życzenia mieszkańcom naszego miasta oraz przybyłym gościom. Wspólną modlitwę poprowadził ks. Zbigniew Daniluk - Proboszcz Parafii p.w. Świętego Piusa V w Dęblinie. Po zaśpiewaniu kolędy odbyło się dzielenie opłatkiem. Była to okazja do składania życzeń bliskim, rodzinie, współpracownikom, ale i nieznajomym. Na zakończenie spotkania wszyscy mogli poczęstować się gorącym czerwonym barszczem, kapustą z grzybami, wigilijnymi pierogami czy też świątecznym makowcem i piernikiem. Potrawami częstowali pracownicy Opieki Pomocy Społecznej w Dęblinie.\nSpotkanie wigilijne odbyło się na tle choinki i szopki bożonarodzeniowej oraz przy dźwiękach kolęd wykonywanych przez Miejski Dom Kultury w Dęblinie.


szkoła rysunku białystok\npiece kominkowe kaflowe szkoła rysunku białystok\nDrugie miejsce w tej grupie granatów zajmuje andradyt. Wykazuje on dużą rozmaitość barw: od brunatnoczerwonej, brunatnej i czarnej do zielonej i żółtej. Żółtawe odmiany podobne do topazu nazywa się topazolitem. Najcenniejszą odmianą jest zielony demantoid – z racji swego uroku i zielonego zabarwienia zwany oliwinem lub szmaragdem uralskim. Sama nazwa demantoidu pochodzi z flamandzkiego demant, co oznacza diament. Niespotykaną barwę zieloną zawdzięcza demantoid domieszce chromu. Istnieje jeszcze czarna odmiana andradytu z domieszką tytanu. Ta odmiana nosi nazwę melanitu. Z racji owego czarnego zabarwienia melanit jesl używany jako klejnot żałobny. Andradyty występują na Uralu, w Saksonii i na Węgrzech..\nTrzecim, bardzo rzadkim granatem o szmaragdowozielonym zabarwieniu jest uwarowit, nazwany tak na cześć rosyjskiego grafa S.S. Uwarowa, który był przewodniczącym Petersburskiej Akademii Nauk.


Okna Ronkowski - drewniane i drewniano-aluminiowe\nStrona główna » Okna Ronkowski -…\nUzupełniamy ofertę o nowy produkt! Okna Ronkowski to szeroka gama produktów, które sprostają wymaganiom stawianym współcześnie materiałom budowlanym: zapewniają ciszę, dobrą izolację termiczną, trwałość i piękny wygląd.\nWzornictwo okien drewnianych i drewniano-aluminiowych pasuje do drzwi zewnętrznych tej samej firmy, co zapewnia harmonijny, estetyczny wygląd budynku. Prócz standardowych można zamówić okna nietypowe: obrotowe, okrągłe, trójkątne, z indywidualnie dobranymi okuciami, szybami czy parapetami w pełnej gamie farb RAL.\nMontujemy także drzwi balkonowe, obrotowe i przesuwne firmy Ronkowski.\nZobacz katalog okien na stronie producenta


Obraz na ścianę Shaved Field - Abgeerntetes Feld - odkryj niebanalne dekoracje do domu\nShaved Field - Abgeerntetes Feld\nObraz "Shaved Field - Abgeerntetes Feld"\nOryginalny kolorowy 1-częściowy obraz ścienny Shaved Field - Abgeerntetes Feld z kategorii Wild landscape będzie doskonale pasował do każdego wnętrza. Aby Obraz nowoczesny Shaved Field - Abgeerntetes Feld uzyskał efekt głębokiej trójwymiarowości polecamy wybór krosna maxx o grubości 4 cm lub galeryjnego (2,8 cm). W sekcji "Wybierz krosno" dowiesz się więcej o tym produkcie. Motywami przewodnimi dekoracji ściennej "Shaved Field - Abgeerntetes Feld" są: [product_tags].\nZachęcamy do wyboru techniki Premium Print. Metoda ta doda obrazowi "Shaved Field - Abgeerntetes Feld" zachwycający połysk i unikalną strukturę dzięki werniksowi strukturalnemu. Obraz nowoczesny Shaved Field - Abgeerntetes Feld na włoskim, artystycznym płótnie to sztuka tworzona na specjalne zamówienie. Obraz nowoczesny "Shaved Field - Abgeerntetes Feld" to dekoracja idealna dla Twojego salonu, sypialni lub jadalni. Dzięki obrazowi "Shaved Field - Abgeerntetes Feld" sztuka może zagościć w Twoim wnętrzu jeszcze dziś! Szukasz oryginalnego prezentu na urodziny lub inną okazję? Polecamy osobistą dedykację, która zostanie umieszczona z tyłu obrazu na płótnie "Shaved Field - Abgeerntetes Feld". Pamiątka na lata gwarantowana! Jeżeli nie możesz się zdecydować na dany wzór lub produkt, zachęcamy do zakupu karty podarunkowej. Dzięki takiemu prezentowi z pewnością trafisz w gusta bliskiej Ci osoby.\nObraz nowoczesny Shaved Field - Abgeerntetes Feld\nNr F16872479 Autor: © Marco Borchardt\nwięcej Tagi: #obrazy, #wydruk na płótnie, #zdjęcia na płótnie, #wheat, #grain, #barley, #oat, #field, #cloud, #heaven, #straw, #stubble, #summer, #tree, #gold, #yellow, #farming, #windmill, #plough, #manure, zwiń


Stanisław Trembecki, Zofiówka :: Wolne Lektury\nPrzemiana: 1 2 3\nI. Poprawiono błędy źródła: guarmand > gourmand;\nZmiany leksykalne, w tym ortograficzne: mięszkać > mieszkać, śrzedniości > średniości, źrzenica > źrenica; rószczkę > różdżkę [w objaśnieniach Mickiewicza]; Pausilipu > Pauzylipu.\nUdźwięcznienia/ubezdźwięcznienia, np.: Sofijówka > Zofijówka (w tytule Zofiówka)\nPisownia małą/wielką literą, np.: Mamli wstyd mój wyjawić? tylko ruszył wiosła > wstyd mój wyjawić? Tylko ruszył wiosła; Oh! jak przykre (…) > Och! Jak przykre (…).\nPisownia łączna/rozdzielna, np: nie ściśnione > nieściśnione, po społu > pospołu.\nPoezja opisowa na pierwszą uwagę zdaje się być łatwiejszą od innych rodzajów, bo główną część dzieła, rzecz jego, samo nastręcza przyrodzenie, zostawując tylko talentowi poetyckiemu rozkład przedmiotu i stosowne wydanie. Ale ta łatwość jest tylko pozorną, bo rzeczywiście niełatwe do zwalczenia spotykają się trudności. Opisując na przykład przedmioty powszedne, każdemu znajome, jakiejże potrzeba sztuki, aby je czy to zręcznym wszystkich części wystawieniem i odbiciem, czy wtrącaniem własnych myśli, postrzeżeń i ustępów podnieść, uślachetnić i barwą nowości przyodziać! W malowaniu okolic najhojniej od natury upięknionych i godnych podziwienia śliski jest nader środek między pochwałą zbyt ogólną, deklamacyjną a dokładnym tylko, topograficznym szczegółów wyliczaniem. Dodajmy trudność utrzymania interesu tam, gdzie żadnej nie masz akcji, gdzie nic do namiętności nie przemawia, gdzie wszystkie zalety obrazu poetyckiego kończą się na doskonałej perspektywie, światłocieniu i kolorycie, a poznamy, jak wielkiego talentu, jak wysoko ukształconego smaku poema opisowe wymaga.\nWszystkie te trudności pokonał Trembecki i wszystkie połączył zalety w opisaniu Zofijówki, które uważać można za arcydzieło, stawające obok najcelniejszych poematów tego rodzaju w jakiejkolwiek literaturze. Ale chwała Trembeckiego nie kończy się na przymiotach powszechniejszych, jakich wymagać by można po każdym sztukmistrzu i po każdym dziele sztuki pięknej. Trembecki ma przymioty sobie właściwe, które jemu i jego poezji dają wyższość nad poezją i poetów spółczesnych; gdy albowiem mowa polska poetycka charakter swój właściwy tracić zaczęła i postać przybierać obcą, francuską — Trembecki zachował cechy złotego wieku poezji narodowej. Kiedy naśladowanie i tłumaczenie poetów francuskich wprowadziło styl jednostajny tak dalece, że ta jednostajność w tłumaczeniu Iliady, Raju utraconego i Georgik francuskich co do zewnętrznego wydania zaciera zupełnie różnicę charakterów między odległymi wiekami, prostotą majestatyczną zdumiewającym Grekiem, między ponurym i olbrzymim Anglikiem i wreszcie lekkim, wymuskanym Francuzem — styl Trembeckiego wypływa z natury mowy ojczystej, jest więc giętki, sposobny równie do wydania górności, jak prostoty myśli i różnych w tej mierze połączeń i odcieniów, ale zawsze właściwym sobie sposobem, nie tracąc bynajmniej piętna narodowości i oryginalnego talentu. Kiedy sztuka rymotwórcza dzisiejsza zdaje się przechodzić w sztukę wierszowania i ubiegać się szczególniej o płynność, harmonią, połysk, rzadkie rymowanie i inne zewnętrzne ozdoby — mowa Trembeckiego potężna, z wyboru i mocy myśli zalety szukająca, bogata, rozmaita, powinna by zawstydzać i rozżalać nas, że tak ją na czerkieską przerabiamy.\nCzymże się stało, że Trembecki tak się wysoko nad innych wyniósł? Oto bez wątpienia, że warunki ukształcenia się na poetę w porze swojej poznał i dopełnić ich usiłował. Bo sztukmistrze, teraz zwłaszcza, podobnie jak uczeni, znać powinni dokładnie drogę doskonalenia się swojego; inaczej talent ich łatwo albo się wykrzywi i zdziwaczy, albo spospolituje i potworne albo niedołężne, jakich zawsze pełno, będzie przymnażał płody. Trembecki był silniejszy niż zwyczaj powszechny, niż moda i opinia panująca,. Więc świeżo wprowadzona gallomania nie miała wpływu na jego talent i mowę. Talenta i język klasyków starożytnych, talenta i język ojczysty wieków zygmuntowskich, poznawanie gruntowne historii, literatury i innych nauk, oto jest wszystko, z czego Trembecki pokarm talentowi swojemu wyciągnął, zdrowo go pielęgnował i po mistrzowsku kształcił. Stało się więc, że Trembecki, w mowie polskiej znalazłszy niewyczerpane skarby, umiał nimi hojnie, ale zawsze rozsądnie zarządzać. Wskrzeszanie wyrazów niesłusznie zaniedbanych, wcielanie cudzoziemskich z języka pobratymczego, nowych tworzenie, łamanie składni, śmiałych wyrażeń i zwrotów używanie, słowem: samowolna, ale szczęśliwa nad mową władza jemu samemu właściwą być się zdaje, którą gdyby kto nie talentem i nauką, ale ślepo naśladując, zuchwałym wdzierstwem chciał osiągnąć, skaziłby język i wydał się dziwacznie; czego liczne miewamy przykłady. A jako piękności poezji Trembeckiego skutkiem są wielkich talentów, obszernej i gruntownej erudycji, połączonej ze smakiem ukształconym mianowicie na wzorach klasyków polskich dawnych i klasyków starożytnych — tak, ażeby te piękności uczuć w całej mocy, potrzeba, oprócz stosownego usposobienia, znać dokładnie dawny język polski, a nawet języki starożytne. Dlatego to dzieje się nierzadko, że młodzi czytelnicy Trembeckiego chwalą go, łącząc tylko głos swój ad vocem populi, a niekiedy o jego poezjach dziwaczne na cudzą wiarę powtarzają zdania; dlatego to objaśnianie i komentowanie wszystkich pism Trembeckiego byłoby nader ważnym i użytecznym, prowadząc ku temu, iżby smak Trembeckiego mógł się stawać coraz powszechniejszym.\nTak rozległe przedsięwzięcie nie zgadza się z planem niniejszego wydania; obraliśmy więc jedno tylko dzieło, to jest Zofijówkę, która pod tym względem na szczególną ze wszech miar uwagę zasługiwać powinna. Oprócz albowiem ogólnych wyżej wytknionych zalet, przypomnijmy, iż wielką, a może najgłówniejszą poematów opisowych ozdobą jest koloryt, czyli zewnętrzne ubranie; tu wiec Trembecki miał pole rozwinienia swojej mowy poetyckiej w całej wielmożności i blasku. Dlatego spotykamy w Zofijówce częściej niż w innych poety naszego dziełach zwroty śmiałe i niepospolite składnie. Wiele także przywiedzionych imion i miejsc historycznych stosownego wymaga objaśnienia.\nUkład poematu jest bardzo naturalny i prosty. Po ogólnym powitaniu ziemi ukraińskiej (do w. 40) i krótkiej pochwale Potockiego (od w. 41), który w owym kraju nad wszystkich „obywateli wyższość w sobie niesie”, poeta schodzi do opisania ogrodu Potockich jako okolicy szczególnie Ukrainę zdobiącej. Wymyśliwszy zdarzenie dające początek założeniu Zofijówki (od w. 53 do 100), przebiega następnie wszystkie jej części, gaiki (w. 117), groty (w. 121 i 126), ogląda skałę (w. 133 do 152), drzewa zasadzone na pamiątkę zmarłych dzieci (w. 153 do 168), mostem wstępuje do chłodniku, kędy niegdyś Pelej zdybał Tetydę (ustęp od 183 do 234 [w.]), przez kanał podziemny (od 237 do 258 [w.]) płynie do wyspy „AntiCirce”, której cudowne wymienia własności (do wiersza 290). Czerpając z przezroczystego strumienia (w. 295), dziwi się nad szaleństwem ludzi, którzy mając tak zdrowy i posilny napój, wolą ukracać sobie życie mocnymi trunkami; wszakże troskliwością rządu nałóg ten zgubny coraz staje się rzadszym; stąd poeta cieszy się nadzieją, że wkrótce pospólstwo ukraińskie, lepiej oświecone, wyrówna przodkom swoim, którzy niegdyś z mądrości u postronnych słynęli. (Ustęp o mędrcach północnych, od w. 337 do 352.) Od strumienia udaje się na pobliskie miejsce, zwane szkołą ateńską (w. 356), gdzie słucha rozprawiających mędrców (ustęp od 367 do 454 [w.]), nareszcie, obejrzawszy pomnik grobowy (od 469 do 492 w.), kaskadę (do 506 [w.]), kończy ogólną pochwałą ogrodu zawierającego tyle piękności i apostrofą do Zofii Potockiej (od w. 517 do końca), której pamiątce okolica ta poświęcona i od której przyjęła nazwanie.\nUważać wypada, iż oprócz wmieszanych stosownych ustępów dla rozmaitości, samo to przechodzenie z miejsca na miejsce okazuje wielką sztukę poety, który prowadzając niejako za sobą czytelnika, martwemu obrazowi życie i ruch nadał; a wśród mnogich opisów, opowiadań, wtrąconych zdań i uwag każdy szczegół tak naturalnie wypływa z poprzedzającego i wiąże się z następnym, iżby rzec można słowami samegoż poety: „Nie przypadkiem, porządnym wszystko idzie ładem” (w. 384).\nMiła oku, a licznym rozżywiona płodem,\nWitaj, kraino mlekiem płynąca i miodem!\nW twych łąkach wiatronogów rżące mnóstwo hasa;\nRozroślejsze czabany twe błonie wypasa.\nCiężary chwostu jego nosić muszą koła.\nNasiona, twych wierzone bujności zagonów,\nPomnożeniem dochodzą babilońskich plonów.\nCzernią się żyzne role; lecz bryły tej ziemi\nKrwią przemokły, stłuszczone ciały podartemi.\nDotąd jeszcze, wieśniaczą grunt sochą rozjęty,\nZębce słoniów i perskie wykazuje szczęty .\nW tych gonitwach, od obcych we śrzodku poznany,\nSzesnaście potem razy kraj odmienił pany.\nW nim najsroższe z Azyją potyczki Europy,\nPrzeszły więc niwy w stepy, a trawa bez kosy\nW leciech niższych, otwartej acz nie było wojny,\nUtrapiał Ukrainę pokój niespokojny.\nTo sieczowe nachody, to tauryckiej ordy\nZdradne zawsze nad karkiem strzały, spisy, kordy,\nDzicz wnętrzna, częsty rozruch i sąsiad niemiły\nMajętniejszych opodal mieszkać niewoliły.\nDozorca się panoszył, a posiadacz grodu\nZa łaskę swego cząstki przyjmował dochodu.\nKatarzyna, przez czyny nieśmiertelna swoje,\nGdy zniosła Zaporoża i Krymu rozboje ,\nOdtąd dopiero każdy swojej pewien właści,\nPod zbrojnym żyje prawem wolny od napaści.\nWygnała barbarzyństwo rzeczy postać inna\nI obfita ziemica jest, czym być powinna.\nCiągną ninie ku sobie te pola karmiące\nPrzez niegościnne morze korablów tysiące.\nOrdessa zmartwychwstała i wymienia złotem\nUroszony rolniczym owoc ziemi potem.\nSkutkiem przezornych rządów zaniedbane wioski\nNa wzór się przekształcają angielski i włoski;\nZapomnianego niegdyś przystrojeniem kąta\nGromadny obywatel pilnie się zaprząta.\nA jak w dodońskim drzewo Jowiszowe lesie,\nTak Potocki nad innych wyższość w sobie niesie.\nWielu o stopnie różne ubiegać się sili,\nPierwszego jemu wszyscy zgodnie ustąpili.\nWspominać przodków miałbym zbyt osnowę długą:\nKtóż się z tym domem równać ośmiela zasługą?\nWielkość męża, szanownych zbiór przymiotów rzadki,\nPrzebaczanie, umysłu równość na przypadki\nI co dla swego kraju, co czynił dla ziomków,\nA dziś mię określania zatrudnią jedynie,\nSkąd imię Zofijówki i dlaczego słynie?\nSzlachcic, Lud, Polowanie, OpiekaRaz dano znać, że się lud z użaleniem skupił,\nPan sam w dzikie przesmyki między skały spieszył,\nWtem bełt puszczony łukiem śród piersi mu przeszył.\nGdy chcąc postrzec mordercę, pojźrzy wkoło z jękiem,\nStrzelczyk się na powietrzu kołysze z uwdziękiem\nI mówi: «Nie narzekaj, przyjazna ta rana\nDla pełności twojego szczęścia jest zadana.\nDostojne masz honory, mnogie masz dostatki,\nMiej i tę, co przyjemność mojej zrówna matki.\nGdzie Silnica z Tulczynką strugi czyste sączy,\nHymen twoje z Zofiją przeznaczenia złączy.\nImię jej tym dasz miejscom, gdziem ci się objawił,\nSłuszna, byś je z tych przyczyn wiekopomnie wsławił,\nA na powinnej dla mnie dodatek ofiary,\nW rozkoszne zamień sady te niezgrabne jary.\nWłasnej ku budownictwu nie żałując dłoni,\nPoznaczę ci obrysy mojej grotem broni.\nTu, gdzie się w amfiteatr wyższe toczą góry,\nWznieś mieszkanie dla naszej przyjaciółki, Flory.\nTam dalej pysznym rzędem koryncka kolumna\nNiechaj dźwiga świątynię kochanki Wertumna .\nNie jest ona niewdzięczną. Jej odpłatnym darem\nGiąć się będą jesiennym gałęzie ciężarem.\nTam, gdziebyś miał rozrywkę ty i twoje dziatki,\nZ tajoną wspaniałością porozsiewasz chatki,\nResztę oddałbym woli, gdy postawisz z przodu\nPosąg Minerwy, twego opiekunki rodu.\nWysoką waszę świetność winniście Palladzie,\nOna was w boju, ona zasilała w radzie,\nOna cię zawsze wiedzie i w tym tylko błądzisz,\nŻe wielu serca twemu podobnymi sądzisz.\nNa łowach ten się układ między nami czyni,\nA że córa Latony jest łowu mistrzyni,\nZrobisz jezioro, w które Wilgi kryształ zlany\nMoże nosić nazwisko zwierciadła Dyjany.\nZrób, nie zrób, co ci prędzej myśli radzą chętne,\nCzczenia upartej panny są mi obojętne».\nRzekł i na krwawym brusie pociągnąwszy strzały,\nUnosić się poleciał nad chersońskie wały.\nTe umowy rzetelność iścić każe święta,\nStąd dane Zofijówce i wzrost, i przynęta.\nŁamanych skał rządniejsze poczyniwszy składy,\nStali dające odpór i chropawe głazy\nPrzechodzą na kolosy i bogów obrazy.\nRobota trwa bez granic i po każdej wiośnie\nZawsze coś pamiętnego zdobieniom przyrośnie.\nTakiego tu dawnymi nic nie znano laty:\nRozgłos miejsca odległe napełnia powiaty.\nNie dość nam słyszeć, wszystko chce przebiec szeroko\nCiekawe, a w Tulczynie znarowione oko,\nWszelkie potem średniości zdają się niesmaczne.\nPędzę, z utrudzonego nie zstępując konia,\nAż gdy mię Zofijówki otoczyła wonia,\nStworzenie wszędy świeże spostrzega źrenica\nTo mię bawi, to cieszy, to zmysły zachwyca.\nChudą pierwej golizną świecące pagorki\nZ daleka przyniesione ocieniły borki,\nGdzie między krajowymi umieszczane drzewy,\nOd nich mię po kamieniach noga niesie letka\nKu niższej grocie króla, rzeczonej Łokietka.\nNie wszystkim w tę jaskinię uczęszczać się godzi,\nMłodszy świat w niej się bawi, Patagon nie wchodzi.\nA stamtąd pochodziste przebiegłszy zielenie,\nStarowniej kuta grota większe ma przestrzenie,\nZ czoła olbrzymi granit na kształt słupa stoi,\nKrenica ją z opoki wytłoczona poi.\nSmutnym nieposłuszeństwem ciężko jest przewinić,\nTen kazał, co szczęśliwszych chce i może czynić.\nMiłość tragiczna, SamobójstwoPrzy lewej stronie drogi, od swych sióstr osobna,\nTymczasem, żeby takiej nie podpadać szkodzie,\nPrzezorność nakazała zabieżeć przygodzie.\nZ dębu w leśnej odzieży ułożona sala,\nZasłaniając przepaści, gorzką myśl oddala.\nDziecko, Grób, Natura, Kwiaty, Przemijanie, PamięćIdąc, gdzie znęcająca murawa się ściele,\nStąd krążę, gdzie rozlewu pilnujący ścieków\nZ jednego most granitu kły wyzywa wieków.\nInne z kruszcu Chalybów wytopione sztucznie,\nMniemam, że je ulali Mulcybera  ucznie.\nA na rzucenie z procy czworogranną miarą\nLeży ucieczka pewna udręczonych skwarą.\nGmach ten, z miąższego muru, od wierzchu do dołu\nImię ma Tetidijon. Troskliwością ginę,\nPytając niewiadomych o zwiska przyczynę.\nNad moją ciekawością raczył się użalić\nMetzel, uczony zamki wystawiać i walić.\nTęgiego wychowaniec pojętny Gradywa,\nTymi, rzecz objaśniając, słowy się odzywa:\n«Między morskiego niegdyś królewnami stanu \nCudnej była urody wnuczka Oceanu.\nTetis tylko słyszała swe powszechnie chwały,\nSam Wszechmocny nieszczupłe czuł do niej upały,\nAle zoczywszy w starej przeznaczenia księdze,\nŻe syn Tetydy ojca przewyższy w potędze,\nGdy ten przedwieczny wyrok niecelnym rozumie,\nWstrzymał się i kochanie ustąpiło dumie.\nGarnęła się prócz niego do dziadowskich progów\nWielka liczba zalotnych i bóstw, i półbogów.\nWyniosła wnuczka, takim okolona dworem,\nNie uznała potrzebą kwapić się z wybiorem.\nDostrzegł Pelej, że Tetis często na delfinie\nDo swojego chłodnika w żary słońca płynie.\nWalka, Bogini, Mężczyzna, Seks, PrzemocCzatuje i gdy ona, zrzuciwszy obsłonki,\nŚmiały zamiar i walka chwalebnie skończona\nW pismach zadunajskiego wiekują Nazona.\nPan miejsca na pamiątkę szczególnej przygody\nWskrzesił chłodnik Tetydy, odziały go wody».\nO tym przypadku myśli roztargniony tłokiem,\nMinąwszy obłąkanym zwykłe ścieżki krokiem,\nPiekło, ZaświatyWidzę łódź, której strzeże przewoźnik sędziwy.\nKędzior modrawą brodę zagęszczał mu siwy,\nWzrokiem błysnął ponurym, ani mię powitał,\nAni wsiadającego, gdzie chcę płynąć, pytał.\nMamli wstyd mój wyjawić? Tylko ruszył wiosła,\nW podziemne mię ciemnice jego barka wniosła.\n«Żegnam cię, słońce lube… za cóż tyle kary?\nŻywy, siódmym przykładem, wchodzę między mary.\nTu więc na mnie czekałeś, o Charonie chytry!\nAni trackiego wieszcza nie mam z sobą cytry,\nAni Sybilla złotej dała mi gałęzi,\nW swych głębinach bezdennych Pluton mię uwięzi.\nOch! Jak przykre, jak długie zdają się tu pory,\nKiedy noc wieczna rzeczom wydarła kolory.\nGłos mój niknie… krew ziębnie… aż postrzegam zorze\nI barka się na słodkie wysunęła morze.\nPo morzu tym szedł okręt, sprawnym cięty dłotem,\nUjaśniony farbami i lśnący się złotem;\nI na takim zaślubiał adryjackie wody,\nWprzód niż mu poniewolne dał Francuz rozwody.\nOkręt dążył do wyspy; acz niewielkiej miary,\nWielkimi ją bogowie uczcili obdary.\nPostać ma w długi okrąg, Anti-Circe miano,\nKtóre jej dla dzielności osobliwszej dano.\nŁakoma swoje Circe bogacąc obory,\nCnych rycerzy w podlejsze zamieniała twory,\nBystrzejszym z przyrodzenia napełnianych duchem\nTych szczecią nikczemniła, tych przydłuższym uchem.\nPrzemianaTu przeciwnie: przybywszy bydlątka i zwierzę,\nKażde z nich lepszość, każde twarz człowieka bierze.\nOkrucieństwoTygrys, którego na to chce natura chować,\nŻeby miał kto na ziemi psuć, niszczyć, mordować,\nJak tylko kroki stawił na błogim tym brzegu,\nW mężów ludzkości pełnych uczuł się szeregu.\nMałpeczka przez krój szaty, ruszenia i miny\nOdległej przetwarzała mieszkańców krainy;\nTu rzuciwszy nowotki, przestawszy być modną,\nStała się z obyczajów naśladowań godną.\nPróżnośćWieprz, którego zabawa przemyślać o jadle,\nCała rozkosz w próżniactwie, cały zaszczyt w sadle,\nŻarłoctwo i lenistwo czyniło go winnym,\nTeraz jest wstrzemięźliwym i z rychłością czynnym.\nSkąpiecGryf, trudniący się złota nadpotrzebnym kryciem,\nGłośny był potem kruszców przystojnym zażyciem.\nKret, który w ziemskie tylko dawniej rzeczy wglądał,\nPojźrzał w niebieskie gmachy i być w nich zażądał.\nMotyl, KochanekMotyl, który wpadając między kwiatów gminy,\nSwawolnie z jednej latał do drugiej rośliny,\nPłochej na tym ostrowie przestawszy podróży,\nStałym został i znalazł trwałe smaki w róży.\nTak pomyślne przemiany, takie cuda zdarza\nWyspy moc i czci godne wzory gospodarza.\nWraz mię na wszystkie strony rozmaitość woła.\nPierwszość otrzyma brzegów zieloność wesoła.\nMierzę potem, na garbek wstępując wysoki,\nJedne więcej nad drugie żądniejsze widoki.\nSpuszczając się w niziny, dobiegłem ponika, \nKtóry hojnie z otworów kamiennych wynika;\nPrzejźrzystość dyjamentu a letkość deszczowa\nSprawia, że się ta woda zda innych królowa.\nPodoba się smakowi, podoba się oku;\nPragnienia nigdy w milszym nie złożyłem stoku.\nGdyby taki znaleźli Arabowie spiekli,\nSami by się o jego użycie wysiekli.\nOkoliczne osady, bliższe tego zdroju,\nJak wy szukać innego możecie napoju!\nWszak on wszystkich, którym go kosztować się godzi,\nCieniuchną rzeźwi treścią, odwilża i chłodzi,\nAlkoholA trunkiem wyrabianym napełniane czasze,\nObrażając wnętrzności, ćmią pojęcia wasze.\nZiemia, przychylna matka, odpędzając głody,\nNa pokarm dała ziarna, owoce, jagody;\nAle my onym inne stanowiąc przepisy\nPrzez sztuczne pokarm w napój mieniemy zakisy.\nPracował ludzki dowcip i doszedł sposobu\nUjąć sobie rozsądku i przysunąć grobu.\nKról, Państwo, Polska, Rosja, Siła, WładzaWielki monarcha, losy dany nam szczęsnemi,\nNie dość, że obyczaje chwalebne i czyste\nW swych państwach przez przykłady zasiał osobiste,\nNie dość, że się prawami wybornymi wsławia,\nPrzez co ludy tak różne zbliża i poprawia,\nChłop, NaukaNikomu ojcowskiego nie chybiając względu,\nJeszcze się zajął dobrem najniższego rzędu:\nZachęca, nie oszczędza starania i pracy,\nBy poznali potrzebne litery wieśniacy.\nTakich od źrzódeł światła gdy dostanie kluczy,\nI pospólstwo na sucho myśleć się nauczy.\nFilozofDniestru i Borystenu pobrzeża przyjemne\nPotem do Samijczyka przeszły Pitagory;\nDługa po nim tęsknota i pamiątka droga\nZ światłego śmiertelnika uczyniła boga.\nAnacharsis, którego w ciąg wieków daleki\nUwielbiali bez końca Rzymianie i Greki,\nKochany, długo żywy, gdyby w swoje strony\nI Swera nie należy mijać wspominania,\nHumania pan, miłośnik prawdy i nauki,\nChcąc wskrzesić tak szlachetne poprzedników sztuki,\nWybrańszymi drzewami opasane pole\nAteńskiej w Zofijówce nadać raczył szkole,\nWolnym tchnące powietrzem, nieściśnione murem,\nW jakim lubił rozprawiać Krates z Epikurem.\nFilozof, PrawdaTo wszelkich wnioskujących w swe obręby wpuszcza:\nWszedłem tam przestrzeżony, że w te właśnie czasy\nDwa w niej szkolne atlety chodziły za pasy.\nNie rozumiem, co pierwszy, co wyrażał drugi,\nChoć ich głosy powtarzam, jak czynią papugi.\nSędziwszy z nich, zaczęte już kończąc rozmowy,\nTak niewyszukanymi gruntował je słowy:\n«Gdy więc o wszystkich rzeczy namieniamy wątku,\nObraz świata, Kondycja ludzka, Przemiana, Jedzenie, NieśmiertelnośćTen końca mieć nie będzie, jak nie miał początku;\nŻadnego z tych już we mnie proszku nie zostało,\nKtóre moje składały przed półwiekiem ciało.\nNa ich miejsce przez pokarm, oddech i napoje\nInnych żyjątek części obróciłem w moje,\nI co było dopiero ziarno, drzewo, ziele,\nJest duchami, krwią, kością, żyłą w moim ciele.\nCo chwila w niedostrzeżne rozrabiany pyłki,\nZnowu innym istotom idę na posiłki.\nŚmierć, NieśmiertelnośćGdy ciał naszych budowla, niszczejąca z wolna,\nTak na świecie najwyższej mądrości układem,\nNie przypadkiem, porządnym wszystko idzie ładem:\nI zawsze skutki przyczyn, czy większe, czy drobne,\nJednakich są jednakie, podobnych podobne.\nObraz świata, OdrodzeniePotrójnym kula ziemska nadana obrotem\nWkoło swej własnej osi szybkim chodzi lotem,\nPowolniejszym corocznie w stare wchodzi mety\nWkoło światłem i ciepłem darzącej planety;\nNajleniwszym z północy ku południu krąży.\nI stamtąd ku Tryjonom tymże biegiem dąży.\nPierwszy ruch dni oddaje, drugi wraca lata,\nZiemskiego niesie trzeci odmłodnienie świata.\nHistoria, Los, Filozof, Przemiana, Przemijanie, OdrodzenieGdy więc swych będzie kresów dzisiejszych dochodzić,\nUmieją oni zliczyć lata, dni, godziny,\nKondycja ludzka, OdrodzenieGdy się też same skutki, też wrócą przyczyny.\nBiorąc miarę powrotów z wieczności obrazów,\nByliśmy, czym jesteśmy, milijony razów,\nI póki potrwa ziemia, póki starczy słońca,\nŻyć, gasnąć, odradzać się będziemy bez końca.\nGmin wiedzieć nie jest winien, że z natury daru\nTe są wiecznego chody niezmienne zegaru».\nKłótnia, Nauka, FilozofA że nawet i mędrsi mają swe przysady,\nTo tylko mam przytomne, że stygnąc pomału,\nMłodszy mówił, a starszy z odpowiedzią czeka:\n«Rozkosz, Szczęście, Filozof, Kondycja ludzkaRozkosz być sądzę dobrem najwyższym człowieka.\nSzacunek, tak zjednany, nigdy w nas nie ginie,\nNieprzerwanej pociechy stąd uczucie płynie.\nCzym by się człowiek prawy miał kiedy zasmucić,\nGdy mu nic serca skrytość nie zdoła zarzucić?\nMa on namiętnostkami nieskażone skronie\nNie blednie winy trwogą ani wstydem płonie.\nA jeśli zdarzeń ślepych dokuczą mu wady,\nBezróżnie je przyjmuje jak wichry i grady.\nDopełnia obowiązki w radosnym sposobie,\nKtóre winien i drugim, i samemu sobie;\nDusza, Ciało, Szczęście, ZdrowieBo myśl i ciało będąc umieszane ścisło,\nA gdy dobrze strawionym obciążony wiekiem,\nPozna, że już przychodzi przestać być człowiekiem,\nTak się spokojnie złoży z przodkami pospołu,\nJak gdy po walnej uczcie wstawałby od stołu».\nNie czekając zawiłych rozstrzygnienia sporów,\nUciekłem do pachnących czerpać rozkosz borów.\nTysiąc jest jej rodzajów, cała na tym sztuka,\nŻeby ją wszędy znalazł, kto dokładnie szuka.\nPysznię się, że nasz pochód lepiej znam nad onych\nW głównej ateńskiej szkole gadaczów ćwiczonych,\nGdyżNatura, Stworzenie, Kondycja ludzka kapłan Apollina, mówiąc kiedyś ze mną,\nOznajmił mi człowieka pierwotność tajemną:\nStopniem niższe i nieme wywiódł koczkodany.\nGwar ciżby, lin skrzypienie, głośne szczęki młotów\nZwróciły moje kroki w stronę tych łoskotów,\nPrzyroda nieożywionaGdzie długi głaz, z wnętrzności wyrąbany skały,\nMnogie siły złączone z trudnością dźwigały.\nZ ciemności wydostany to będzie miał zyskiem:\nChmury swym dzielić końcem, zwać się obeliskiem.\nKomu on wystawiony, świadczy napis ryty:\n«Wnuk Dijony dla czwartej poświęcił charyty».\nW głębszym gładzonych ciosów leżą stosy lesie,\nZ których się znakomita piramida wzniesie,\nNie inne w każdym boku strzegąca rozmiary,\nJakich dla Cestijusa Rzym pozwolił stary.\nTa bolesnym wspomnieniem rażąca mogiła\nCzyjeś niepospolite zwłoki będzie kryła,\nA choć o wszelką nowość przywykłem się badać,\nCzyje? boję się pytać i nie pragnę zgadać.\nNiechaj ta za dni naszych nie nadchodzi pora,\nGdy ma zniknąć ozdoba ziomków i podpora.\nOpatrzność, która krajom wielkich ludzi skąpi,\nCzym równym szkodę tylą nieprędko zastąpi.\nNie spiesz się, budowniczy, słuchaj ludów głosu,\nNie kładź rychło pierwszego pod mogiłę ciosu,\nAż kiedy dwa od dzisia miną pokolenia,\nDopiero… nie kładź jeszcze i wtedy kamienia!\nNagły mię smutek objął i walczy z rozumem.\nRzeka, Woda, ZabawaPójdę tam, gdzie gwałtownym rzeka lecąc szumem,\nKto gajów tuskulańskich  smakował ochłody,\nJeszcze i Zofijówce zadziwiać się może,\nGust, możność, koszt, użytych tłumy Briarejów.\nRzeką późni: «Było to dzieło monarchiczne».\nKobieta, Uroda, GrzecznośćLecz te miejsca, Zofijo, więcej zdobisz sama,\nna pierwszą uwagę — dziś: na pierwszy rzut oka. [przypis edytorski]\nrzecz — tu: temat. [przypis edytorski]\nprzyrodzenie (daw.) — przyroda, natura. [przypis edytorski]\nzostawując (daw. forma) — dziś: zostawiając. [przypis edytorski]\nwydanie — tu: oddanie, sposób wyrażenia myśli. [przypis edytorski]\nuślachetnić — dziś: uszlachetnić. [przypis edytorski]\ninteres (daw.) — tu: zainteresowanie; utrzymać interes: utrzymać czyjeś zainteresowanie, uwagę. [przypis edytorski]\nwymagać po czym a. kim — dziś popr.: wymagać od czego a. kogo. [przypis edytorski]\nsztukmistrz — tu: artysta. [przypis edytorski]\njednostajność w tłumaczeniu „Iliady”, „Raju utraconego” i „Georgik” — Mickiewicz nawiązuje tu do wydań: Iliady (Warszawa 1791, 1800) Homera oraz fragmentów Raju utraconego Johna Miltona (Ułamki z Raju Utraconego Miltona, Warszawa 1803) w tłumaczeniu Franciszka Ksawerego Dmochowskiego oraz bazującego na francuskim opracowaniu Delille'a Georgik Wergiliusza (L'Homme de champs ou les Georgiques françaises) przekładu pióra Alojzego Felińskiego, wydanego pod tytułem Ziemianin, czyli Ziemiaństwo francuskie (Alojzy Feliński, Pisma, t. I, Warszawa 1816). [przypis edytorski]\nGeorgiki — poemat dydaktyczny o rolnictwie (uprawie roli, sadownictwie, hodowli bydła i pszczelarstwie), napisany w I w. p.n.e. przez poetę rzymskiego Wergiliusza, który pragnął swym dziełem wesprzeć politykę cesarza Augusta i jego dążenia do odbudowy gospodarczej Rzymu po latach wyniszczających wojen; złożony z czterech ksiąg poemat dedykowany był Mecenasowi. Wydanie, o którym wspomina się tu: we francuskim przekładzie, o silnej stylizacji klasycystycznej, pochodzi z 1798 roku. [przypis edytorski]\nprostotą majestatyczną zdumiewającym Grekiem — tj. Homerem, autorem Iliady. [przypis edytorski]\nponurym i olbrzymim Anglikiem — tj. Johnem Miltonem (1608–1674), autorem Raju utraconego. [przypis edytorski]\nczymże się stało, że (…) (daw. składnia) — jak to się stało, że. [przypis edytorski]\nzdziwaczy — dziś popr. forma 3.os.lp cz.przesz.: zdziwaczeje. [przypis edytorski]\ngallomania (neol.) — obsesyjna moda na francuszczyznę. [przypis edytorski]\nad vocem populi (łac.) — do powszechnego głosu (tj. zdania, opinii), do głosu ludu. [przypis edytorski]\nniekiedy o jego poezjach dziwaczne na cudzą wiarę powtarzają zdania — W pochwale Krasickiego [napisanej] przez Stanisława Potockiego czytamy, iż Trembecki, lubo w poezjach swoich często wznosi się wysoko, częściej jednak spada. Wyrok ten powtarzano w różnych pismach; żaden przecież krytyk nie raczył nam pokazać, gdzie mianowicie dostrzegł owych wielkich upadków Trembeckiego [por. S. Potocki, Pochwały, mowy y rozprawy, t. I, Warszawa 1816; red. WL]. [przypis redakcyjny]\ndo w. 40 — tj. do słów: „Gromadny obywatel pilnie się zaprząta”. [przypis edytorski]\nod w. 41 — tj. od słów: „A jak w dodońskim drzewo Jowiszowe lesie (…)”. [przypis edytorski]\nod w. 53 do 100 — tj. od słów: „Raz dano znać, że się lud z użaleniem skupił (…)” do słów: „Stąd dane Zofijówce i wzrost, i przynęta”. [przypis edytorski]\nchłodnik (daw.) — miejsce zacienione; tu: altana. [przypis edytorski]\nustęp od 183 do 234 w. — tj. od słów: „Między morskiego niegdyś królewnami stanu” do słów: „Wskrzesił chłodnik Tetydy, odziały go wody”. [przypis edytorski]\nod 237 do 258 w. — tj. od słów: „Widzę łódź, której strzeże przewoźnik sędziwy” do słów: „Wprzód, niż mu poniewolne dał Francuz rozwody”. [przypis edytorski]\ndo wiersza 290 — tj. do słów: „Wyspy moc i czci godne wzory gospodarza”. [przypis edytorski]\nUstęp o mędrcach północnych, od w. 337 do 352 — tj. od słów: „Dniestru i Borystenu pobrzeża przyjemne” do słów: „Humania pan, miłośnik prawdy i nauki”. [przypis edytorski]\nod 367 do 454 w. — tj. od słów: „Gdy więc o wszystkich rzeczy namieniamy wątku” do słów: „Jak gdy po walnej uczcie wstawałby od stołu”. [przypis edytorski]\nod 469 do 492 w. — tj. od słów: „Gwar ciżby, lin skrzypienie, głośne szczęki młotów” do słów: „Dopiero… nie kładź jeszcze i wtedy kamienia!”. [przypis edytorski]\ndo 506 w. — tj. do słów: „Albo ryje otchłanie, albo w obłok tryska”. [przypis edytorski]\nod w. 517 do końca — tj. od słów: „Lecz te miejsca, Zofijo, więcej zdobisz sama” do słów: „Pół świata czcić cię będzie, drugie pół zazdrościć”. [przypis edytorski]\nForsan et haec olim meminisse iuvabit — być może kiedyś przyjemnie będzie wspominać i to wydarzenie; cytat z Eneidy Wergiliusza. [przypis edytorski]\nlicznym rozżywiona płodem — wyrażenie to ogólniejsze, ściągające się równie do mnóstwa zwierząt i obfitości roślin, wyszczególnia się w następnych wierszach: od w. 3 do 6 o żywiołach domowych, od 7 do 10 o zbożach. [przypis redakcyjny]\nkraino mlekiem płynąca i miodem — wiersz, powtarzany przez wszystkich poetów opisujących wiek złoty, nieznacznie porównywa Ukrainę do szczęśliwego świata za owych wieków. [przypis redakcyjny]\nwiatronogów rżące mnóstwo hasa — Zamiast: mnóstwo rżących wiatronogów, [tj.] koni (alipedes). Zwracamy uwagę czytelników na tę zamianę epitetów, również właściwą starożytnym poetom, a którą jak szczęśliwie mowa nasza, bogata w odmiany przymiotników i imiesłowów, naśladować może, przekonywamy się z częstych i podobno jedynych przykładów w poezji Trembeckiego. [przypis redakcyjny]\nrozroślejsze — opaślejsze. [przypis redakcyjny]\nczabany — wielkie woły, jakie są na Podolu i Ukrainie. [przypis redakcyjny]\nbłonie — łąka, polana, pastwisko. [przypis edytorski]\nCo do samego wyrażenia w tych dwóch wierszach, prostą składnią byłoby: „Koła dźwigać muszą ciężary chwostu barana, którego twoje utuczyły zioła”. Zaimek „jego”, jakby niepotrzebnie wtrącony, łamie zwyczajną konstrukcją. Jest to umyślna nieregularność mowy, zwana u poetów starożytnych anakoluton, bardzo często od Trembeckiego używana.\nchwost — ogon. [przypis edytorski]\nwierzone — zam[iast:] powierzone. [przypis redakcyjny]\nbujności — z[amiast:] nadzwyczajnej żyzności zagonów. [przypis redakcyjny]\nPomnożeniem dochodzą babilońskich plonów — z[amiast:] rozkrzewieniem się, rozrośnieniem; dochodzą, [czyli] równają się, plonom, urodzajom babilońskim, to jest asyryjskim, sławnym w starożytności. [przypis redakcyjny]\nciały podartemi — Przymiotnik „podarty” z rzeczownikiem „ciało” pierwszy raz w tym znaczeniu użyty. Czytając [właśc. popr.: gdy czyta się] Trembeckiego, wielokroć przychodzi na myśl piękny wiersz Boala, iż u wielkich poetów często wyrazy dziwią się, pierwszy raz spotkawszy się z sobą. [przypis redakcyjny]\nzębce — Język polski oprócz zakończeń zgrubiałych i zdrobniałych ma jeszcze odmianę końcową szczególną na -ec, -ce, -ica, która pośrednim niejako sposobem znaczenie wyrazu miarkuje. Trembecki bardzo często zakończeń takowych dla niepospolitości używał: „ziemica” z[amiast:] ziemia, „słupiec” z[amiast:] słup, „ogrójec”, czyli ogrodziec, z[amiast:] ogród etc. [przypis redakcyjny]\nZębce słoniów i perskie (…) szczęty — Na Ukrainie, jako i po wielu miejscach, znajdują się kości słoniów. Poeta uważa je za pozostałe od dawnych wojen; jakoż około roku 506 przed e. ch. Dariusz, uganiając się za Scytami, przechodził okolice Dniestru i Dniepru. [przypis redakcyjny]\nperskie szczęty — La guerre de Darius fils d'Hystaspes [fr.: wojna Dariusza, syna Hystaspesa; red. WL]. [przypis autorski]\nwe śrzodku — w środku. [przypis edytorski]\nod obcych we śrzodku poznany — Zdobyty od obcych, którzy się aż do środka przedarli. [przypis redakcyjny]\nSzesnaście potem razy kraj odmienił pany — W dawnych wiekach różne ludy nachodziły i zdobywały Ukrainę… Hr. de Lagarde, wydawca i tłumacz Zofijówki, w objaśnieniach swoich wylicza stosownie do tekstu szesnaście takowych napadów (Gety, Feniki, Scytowie, Cymerianie, Saki, Macedony, Bastarny, Roksolanie, Gety powtórnie, Sarmaty, Jazygowie, Scyrowie i Sattageci, Goty, Hunny, Stawianie, Bułgary i Kangly, czyli Pieczyngi). W tak odległej starożytności trudno jest ściśle oznaczyć i narody barbarzyńskie zdobywające kraj po większej części niemieszkalny i epoki ich zdobyczy. Zdaje się także, iż Trembecki położył po prostu zwyczajem poetów liczbę oznaczoną za nieoznaczoną: szesnaście razy — za: kilkanaście razy, wiele razy (sexcenties). [przypis redakcyjny]\nW nim najsroższe z Azyją potyczki Europy — Ściąga się [tj. odnosi się; red. WL] do wojny Persów ze Scytami, o której wspomnieliśmy wyżej. [przypis redakcyjny]\nW nim z szlachtą wielokrotnie łamały się chłopy — Aż nadto wiadome są bunty pospólstwa ukraińskiego pod Chmielnickimi, Nalewajką, Gontą etc. „Łamać się”, zamiast pasować się, walczyć, zmysłowy i mocny wyraz, od starych poetów, zygmuntowskich często w tym znaczeniu używany. [przypis redakcyjny]\ntrawa bez kosy / Pokrewne Pytonowi mnożyła połosy — Głębsze stepy Ukrainy, mniej zaludnione, są wygodnym schronieniem gadu. Krążą dotychczas między pospólstwem bajki o połosach, żmijach nadzwyczajnej wielkości. Poeta nazywa je pokrewnymi Pytonowi, czyli podobnymi do Pytona, sławnego w starożytności węża, który ścigał Dianę; zabity od Apollina ([z]ob. Metamor[phoses], Ovid[ius] XI). [przypis redakcyjny]\nw leciech niższych — z[amiast:] bliższych, późniejszych [latach; red. WL]. [przypis redakcyjny]\notwartej acz nie było wojny — choć nie było otwartej wojny. [przypis edytorski]\nsieczowe nachody — Sicz albo siecz zaporoska jest [to] horda Kozaków siczowych, mających swe siedlisko w siczy (zasieku, okolicy) zadnieprskiej i napadających niegdyś Ukrainę, równie jak tauryckie, to jest krymskie, czyli w ogólności tatarskie hordy. [przypis redakcyjny]\ntaurycki a. taurydzki — krymski (od staroż. nazwy Krymu: Tauryda). [przypis edytorski]\nspisa — tu: długa broń drzewcowa. [przypis edytorski]\nkord — szabla. [przypis edytorski]\nsąsiad niemiły — Le Turc qui nous communiquait la peste [fr.: Turek, który przekazał nam zarazę]. [przypis autorski]\nKatarzyna (…) zniosła Zaporoża (…) rozboje — Zaporoża okolice tak nazwane od porohów, czyli katarakt Dniepru, kędy osiadłe kozactwo pod panowaniem Polski za czasów Zygmuntów niemałe dla kraju świadczyło przysługi; prześladowane nareszcie od szlachty i jezuitów, w ustawicznych z nimi zatargach przeszedłszy pod panowanie monarchów rosyjskich, na nowo urządzone i na zawsze poskromione. [przypis redakcyjny]\nKatarzyna (…) zniosła Zaporoża i Krymu rozboje — za rządów carycy Katarzyny II, po zamachu wojskowym dokonanym przez gen. Tołstoja w 1776 r. doprowadzono do zniesienia autonomii Siczy (1783), a wojska kozackie zostały wcielone do armii rosyjskiej. [przypis edytorski]\nwłaść — z[amiast:] własność, dla niepospolitości. Wyraz jakokolwiek nowy, zrozumiały i krótszy, a więc w budowie wiersza daleko wygodniejszy. [przypis redakcyjny]\nzbrojne prawo — Zabezpieczające dostatecznie własność obywatelską. [przypis redakcyjny]\nniegościnne morze — Pontos Axenos appelé ensuite Euxinos [fr.: Pontos Axenos (morzez niegościnne) zwane później Euxinos (gościnne); red. WL]. [przypis autorski]\nniegościnne morze — pontos axenos rzeczone było od Greków (dziś od nas zwane: Morze Czarne), póki na nim tych przybyszów obywatele cierpieć nie chcieli. Gdy zaś potem Grecy na te brzegi zaprowadzić osady swoje dostali pozwolenie, toż morze per antiphrasin [tj. przez antyfrazę; odwrócenie; red. WL] nazwane od nich było „Pontos Euxinos” [tj. morze gościnne; red. WL]. [przypis redakcyjny]\nkorabl — Mamy w języku polskim korab, toż samo co: statek, okręt; Trembecki dla harmonii i nowości zmienił cokolwiek dawny wyraz, przybierając zakończenie z języka pobratymczego. [przypis redakcyjny]\nOrdessa — Ordessa est le vrai ancien nom; aujourd'hui Odessa [fr.: Ordessa to prawdziwie starożytne imię; dziś Odessa; red. WL]. [przypis autorski]\nOrdessa zmartwychwstała — Po traktacie Rosji z Turcją roku 1792 dla obrony nowych granic otworzony port nad Morzem Czarnym. Korzystne pod względem handlu położenie ściągnęło mnóstwo mieszkańców; powstałe miasto nazwano Odessą od starożytnej, niegdyś w tych stronach kwitnącej osady greckiej, która tym sposobem „zmartwychwstała”. [przypis redakcyjny]\nwymienia złotem / Uroszony rolniczym owoc ziemi potem — wymienia na złoto owoc ziemi uroszony potem [tj. okupiony trudem] rolniczym. [przypis edytorski]\nskutkiem przezornych rządów (…) się przekształcają — przekształcają się na skutek przezornych rządów. [przypis edytorski]\nGromadny obywatel — gromada obywateli. [przypis edytorski]\ndrzewo Jowiszowe — Dąb poświęcony Jowiszowi w lesie dodońskim, sławnym wyroczniami, w Epirze. Poeci lubią zamiast ogólnych i pospolitych imion, dla ściślejszego i bardziej zmysłowego oznaczania wyobrażeń, przywodzić miejsca i nazwiska z mitologii lub dziejów powszechnie znajome. [przypis redakcyjny]\nPotocki, Stanisław Szczęsny (1751–1805) — polski polityk o orientacji prorosyjskiej, targowiczanin, syn wojewody kijowskiego Franciszka Salezego Potockiego, pana na Tulczynie, i Anny Elżbiety Potockiej. Pierwszą, potajemnie poślubioną w obrządku greckokatolickim (w 1770 r.) jego małżonkę, Gertrudę Komorowską, najprawdopodobniej porwali i zabili podkomendni ojca Szczęsnego, ciało zatapiając w stawie (historia ta stanowi osnowę powieści poetyckiej Antoniego Malczewskiego Maria). W spisek na życie Gertrudy mogła być zamieszana matka drugiej żony młodego magnata, Józefiny Amalii Mniszchówny, którą Szczęsny poślubił w 1774 r. i która urodziła mu jedenaścioro dzieci; małżeństwo zakończyło się rozwodem kościelnym w 1798 r., a po kilku miesiącach Józefina Amalia, od dawna stale mieszkająca w Petersburgu, zmarła. Pozwoliło to Szczęsnemu na upragnione od paru lat sfinalizowanie trzeciego związku: z Zofią, primo voto Wittową, w 1795 dzięki staraniom kochanka-magnata rozwiedzioną z Józefem Wittem, komendantem twierdzy w Kamieńcu Podolskim (Zofia pochodziła ze Stambułu, nosiła nazwisko swej ciotki: Glavani, została przez nią sprzedana Karolowi Boscampowi-Lasopolskiemu, posłowi nadzwyczajnemu Rzeczypospolitej przy Porcie Osmańskiej i jako jego metresa przybyła do Polski). Szczęsny Potocki zawarł ślub z Zofią 17 kwietnia 1798 r. w obrządku katolickim oraz prawosławnym (co stanowiło polityczny ukłon wobec carycy Katarzyny), mieli razem ośmioro dzieci, w tym troje przed ślubem, zmarłych w dzieciństwie i pięcioro urodzonych w formalnym związku, najbardziej znany był Mieczysław, z powodu awanturniczego usposobienia, konfliktu z matką oraz jako mąż Delfiny z Komarów Potockiej, muzy romantyków polskich. [przypis edytorski]\nosnowa — układ nitek biegnący wzdłuż tkaniny a. przędza, z której się te nitki skręca; tu przen.: przedstawione w utworze literackim tło dla prowadzonej akcji (narracji). [przypis edytorski]\numysłu równość na przypadki — tu: jako zasada stoicyzmu. [przypis edytorski]\nSkąd imię Zofijówki i dlaczego słynie — W tym wierszu zawarta jest treść poematu. Bóg miłości rozkazuje Potockiemu założyć ogród i nazwać go imieniem Zofii („skąd imię”). Dalej następuje opis piękności ogrodu — „dlaczego”, dla których „słynie”. [przypis redakcyjny]\njeno — tylko, gdy tylko. [przypis edytorski]\nzjęto sfory — spuszczono ze smyczy psy myśliwskie. [przypis edytorski]\nbełt — tu: strzała; zazwyczaj: pocisk wystrzeliwany z kuszy, znacznie krótszy, cięższy i grubszy od strzały, zaopatrzony w drewniane lotki. [przypis edytorski]\nbełt puszczony łukiem — Nowa składnia. „Łukiem” jest tu szósty przypadek narzędzia (ablativus instrumenti). Zwyczajnie mówi się: puszczony z łuka. [przypis redakcyjny]\nśród piersi mu przeszył — „Śród” zamiast rzeczownika: środek, potrzeba uważać jako przypadek czwarty, zależący od słowa czynnego „przeszył”. [przypis redakcyjny]\nstrzelczyk — tu: bożek miłości, Amor (Kupidyn). [przypis edytorski]\nMiej i tę, co przyjemność mojej zrówna matki — Miej i tę, która wdziękami wyrówna przyjemności, to jest wdziękom, matki mojej, Wenery. „Zrównać”, położone tu z czwartym przypadkiem, rządzi pospolicie trzecim, jeśli znaczy, jak w tym miejscu, wyrównać, być podobnym komu. [przypis redakcyjny]\nSilnica, Tulczynka — rzeki w okolicach Tulczyna, rodowej posiadłości Potockich. [przypis edytorski]\nHymen (mit. gr.) — bóg małżeństwa oraz obrządku zaślubin. [przypis edytorski]\njary — Jamy, doły, skaliste wąwozy. [przypis redakcyjny]\nobrysy — w oryg. abrysy (z niem.). [przypis edytorski]\nświątynię kochanki Wertumna — Temple de Pomone [fr.: świątynia Pomony; red. WL]. [przypis autorski]\nkochanka Wertumna — Wertumnus, bożek wiejski, czczony u starożytnych pod rozmaitymi postaciami; kochanką jego była Pomona, bogini drzew i owoców. [przypis redakcyjny]\nJej [kochanki Wetumna] odpłatnym darem / Giąć się będą jesiennym gałęzie ciężarem — Pomona sprawi, by drzewa obficie jesienią rodziły owoce, co będzie stanowić dar bogini za wystawioną jej świątynię. [przypis edytorski]\nZ tajoną wspaniałością porozsiewasz chatki — Dla ozdoby ogrodów stawić się w nich zwykły tu i owdzie, „rozsiewać” chatki, zewnątrz prostej budowy, a we środku najkosztowniej przybrane, „z tajoną wspaniałością”. (Ob. Powązki Trembeckiego kart. 38, w. 24.) Chatek takowych, lubo przez poetę tu wspomnianych, w ogrodzie Zofijówka zgoła „nie masz”. [przypis redakcyjny]\nMinerwa (mit. rzym.) — bogini pochodzenia etruskiego, opiekunka sztuki, rzemiosła, nauki i literatury, utożsamiana z gr. boginią mądrości, Ateną; jej atrybutem była sowa. [przypis edytorski]\nw tym tylko błądzisz, / Że wielu serca twemu podobnymi sądzisz — mylisz się tylko sądząc, że wielu ma serce podobne do twojego. [przypis edytorski]\ncóra Latony — Artemida; w mit. rzym. utożsamiana z Dianą. [przypis edytorski]\njezioro, w które Wilgi kryształ zlany / Może nosić nazwisko zwierciadła Dyjany — Woda ze strumienia Wilgi sprowadzona w sadzawkę zwana rzeczywiście „Zwierciadłem Diany”. [przypis redakcyjny]\nCzczenia upartej panny są mi obojętne — Diana, równie jak Minerwa, była wiecznie dziewicą. Kupido więc mało dbał o „czczenia upartej panny”, nieuznającej jego władzy. [przypis redakcyjny]\nbrus — ostrzałka, toczydło; kamień do ostrzenia metalowych ostrzy. [przypis edytorski]\nPodobny cale [tj. całkiem; red. WL] obrazek mamy w Horacjuszu:\n(…) et Cupido\n(…) ardentes acuens sagilias\n[Odae] II, 8, 14–16.\n[tj. „i Kupido krwawą osełką ostrzący strzały” red. WL].\nchersońskie wały — wały obronne Chersonia, miasta położonego nad Dnieprem, na płd. Ukrainy, nieco na północ od Krymu. [przypis edytorski]\n[Kupido] Unosić się poleciał nad chersońskie wały — Dla ugodzenia (jak tłumaczy hr. de Lagarde) równym pociskiem serca Zofii, która natenczas przebywała w owych stronach. [przypis redakcyjny]\nrzetelność (…) święta — Rzetelność jest tu uosobowanym bóstwem alegorycznym, Fides sacra [łac. święta Ufność; red. WL]. [przypis redakcyjny]\nŁamanych skał rządniejsze poczyniwszy składy — tj. ułożywszy złomy skał bardziej porządnie, planowo. [przypis edytorski]\nMięszkać na nich zamorskie wezwano dryjady — Wezwano nimfy leśne, zam[iast:] zasadzono drzewa; „zamorskie”, szczególnie zam[iast:] cudzoziemskie w ogólności. [przypis redakcyjny]\nTulczyn, majętność Potockich, gdzie „oko” widza tak dalece jest „znarowione”, przywykłe do „przedmiotów z każdej miary znacznych”, godnych uwagi, podziwienia, iż mu potem wszystkie „średności”, wszystko, co jest miernym i nieosobliwym, zdaje się „niesmaczne”, mniej powabne. Nigdy nadto nie można rozbierać wyrażeń Trembeckiego i porównywać z mową pospolitą, przez co okazuje się, na czym prawdziwe poetyckie wydanie zależy. W przytoczonych tu kilku wierszach (ob. wiersz 22–25) ileż znajduje się rzeczy godnych uwagi! Przymiotniki „znarowiony”, „znaczny” w nowym i niepospolitym znaczeniu użyte; „średność”, rzeczownik szczęśliwie z przymiotnika zrobiony; „niesmaczny oku”: metafora od zmysłu smakowania do widzenia przeniesiona, a wszystkie te odmiany nie są skutkiem przypadku, ale głębokiej znajomości sztuki i natury języka. Epitety, czyli przymiotniki, częstokroć do wiersza tylko dla zapełnienia miejsca albo dla rymu wścibiane, u Trembeckiego zawsze są koniecznie potrzebne i zawsze wiele znaczą. Tak w następnym wierszu:\nUtrudzenie konia wyraża pośpiech, z jakim poeta biegł oglądać okolice Zofijówki.\nStworzenie wszędy świeże — Roboty i ozdoby „świeże”, nowo „stworzone”, dokonane. [przypis redakcyjny]\nTo mię bawi, to cieszy, to zmysły zachwyca — Przypomnijmy, że poeta przybywa z Tulczyna, gdzie tyle oglądał piękności; ubawiony i zachwycony w Zofijówce, tym większe o niej daje nam wyobrażenie. [przypis redakcyjny]\nLiban — tu: pasmo górskie w Azji zach., w regionie Bliskiego Wschodu, rozciągające się wzdłuż wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego, od starożytności słynne z rosnących tu lasów cedrowych. [przypis edytorski]\nAtlas — tu: pasmo górskie w Afryce płn., ciągnące się wzdłuż zach. wybrzeży Morza Śródziemnego; niegdyś sławny z lasów cedrowych i cyprysowych. [przypis edytorski]\nantypody — przeciwna strona Ziemi; w sratożytności uważano, że ludzie chodzą tam do góry nogami, stąd nazwa znacząca tyle co: „przeciwstopy” (gr. αντίποδες) [przypis edytorski]\nSą z Libanu, z Atlasu, z antypodów krzewy — nadzorujący budowę parku inżynier wojskowy Ludwik Metzell zgromadził w Zofiówce roślinność z wielu zakątków Europy, a także Turcji i Egiptu, na bezdrzewnym niemal terenie zasadzono ponad 500 gatunków drzew. [przypis edytorski]\ngrocie króla, rzeczonej Łokietka — grocie zwanej (grotą) króla Łokietka. [przypis edytorski]\nNie wszystkim w tę jaskinię uczęszczać się godzi,/ Młodszy świat w niej się bawi, Patagon nie wchodzi — Młodzi ludzie, mniejszej urody, używają tej jaskini, wchodzą do niej; Patagon, człowiek wyższego wzrostu, zmieścić się nie może. Patagony, właściwie lud dziki amerykański, ogromnej budowy ciała. [przypis redakcyjny]\npochodziste (…) zielenie — trawnik a. łąka. [przypis edytorski]\nstarownie (daw.) — starannie. [przypis edytorski]\nkrenica — krynica; źródło. [przypis edytorski]\nwytłoczona z opoki — tryskająca ze skały. [przypis edytorski]\nsłodki wiersz, którego żaden wiek nie zmaże (…) — Vers de la maître engravés en lettres d'or [fr.: wiersz gospodarza wyryty złotymi literami; red. WL]. [przypis autorski]\nWiersze te miał ułożyć sam Szczęsny Potocki, który według poety „szczęśliwych chce i może czynić”.\nskała Leukacie podobna / Na której (…) Lekarstwa długiej męce amanci szukali — Leukas, przylądek spadzisty nad Morzem Jońskim, sławny zgonem wielu kochanków, którzy z owej skały rzucali się w morze, szukając lekarstwa niewzajemnej miłości. Sławna Safo podobnym sposobem życie zakończyła. [przypis redakcyjny]\namant (z łac.) — kochający; kochanek. [przypis edytorski]\nBohu nurty — Bóg, znajoma rzeka na Ukrainie. [przypis redakcyjny]\nnieużytne — nieużyte, nieczułe. [przypis edytorski]\nzabieżeć — zapobiec. [przypis edytorski]\nskończenia naszego — naszej (tj. ludzkiej) śmierci. [przypis edytorski]\nKonstantemu, Mikule, Helenie — zmarłe w dzieciństwie, przedmałżeńskie dzieci Szczęsnego Potockiego i Zofii: Konstanty, Mikołaj i Helena. [przypis edytorski]\npola Elizu — pola elizejskie; w mit. gr. część Hadesu, Elizjum, gdzie przebywały dusze dobrych zmarłych, głównie herosów; tu: zaświaty, niebo. [przypis edytorski]\nNiech was dziecinny szelest świadczy tu przytomnych — Nowa składnia, celująca zwięzłością i mocą, na sposób łaciński, kędy słowo czynne kładzie się z przypadkiem czwartym i trybem bezokolicznym, wyrzucając niepotrzebne spójniki. „Niech świadczy was tu przytomnych”, domyśl[nie:] być; zam[iast]: że wy tu przytomni jesteście. [przypis redakcyjny]\nrozlewu pilnujący ścieków — zbudowany nad ujściem stawu, sadzawki. [przypis redakcyjny]\nkły wyzywa wieków — nie lęka się wieków, czasu wszystko niszczącego, który od poety kłami uzbrojony. Podobnie w Owidiuszu: „Dentes aevi” [tj. zęby wieku; red. WL] Metam[orphoses] XV, 255. [przypis redakcyjny]\nz kruszcu Chalybów wytopione sztucznie — Chalybs, gatunek najtwardszego żelaza u starożytnych. [przypis redakcyjny]\nMulcyber — nazwisko łacińskie Hefesta [Hefajstosa; red. WL], czyli Wulkana. [przypis redakcyjny]\nInne z kruszcu Chalybów wytopione (…) — Les ponts de fer [fr.: mosty żelazne; red. WL]. [przypis autorski]\nFunda potest plumbo medii transmitere coeli.\n(Ovid. Metamorph[oses] IV, 709.)\nskwarą — dziś: skwarem; upałem. [przypis edytorski]\nGmach ten z miąższego muru (…) Z płynącego namiotem okryto żywiołu — Grotę zwaną „Tetydion” woda („płynący żywioł”), ze wszystkich stron spadająca, okrywa „namiotem”. [przypis redakcyjny]\nTetidijon — Tetydion; jako poświęcony Tetydzie, jednej z nereid w mit. gr., matce Achillesa. [przypis edytorski]\ntroskliwością ginę — tu: umieram z ciekawości. [przypis edytorski]\nniewiadomy — tu: nieświadomy, niewiedzący. [przypis edytorski]\nzwisko — nazwisko, nazwa. [przypis edytorski]\nMetzel — kapitan od artylerii polskiej, nazwany stąd wychowańcem „Gradywa”, to jest Marsa, podał plan Zofijówki i dyrygował egzekucją. [przypis redakcyjny]\nMetzell, Ludwik Chrystian (1764–1848) — polski oficer wojsk koronnych, inżynier wojskowy i budowlany, architekt, przedstawiciel klasycyzmu, od 1827 r. członek warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk; projektant i wykonawca parku krajobrazowego Zofiówka pod Humaniem w latach 1796–1802 w dobrach Szczęsnego Potockiego, z którym był spowinowacony (nosząc nazwisko męża swej matki Adelajdy, a będąc naturalnym synem Fryderyka Alojzego Brühla, ożenionego z Marią Klementyną Potocką, siostrą Szczęsnego). [przypis edytorski]\nMiędzy morskiego (…) królewnami stanu (…) — Thétis violée, épisode [fr.: epizod gwałtu na Tetydzie; red. WL]. [przypis autorski]\n«Między morskiego niegdyś królewnami stanu… — Ślub Tetydy, córki Nereusza, wnuczki Oceanu, bogini morskiej („królewna morskiego stanu”), z Peleuszem, synem Eaka, królem Ftiopów, znany z mitologii i wsławiony opisami wielu poetów starożytnych. Między innymi w Metamorfozach Owidiusza (XI, 221–264). Trembecki w opowiadaniu, które tu kładzie w usta Metzela, naśladował łacińskiego poetę. Nie tylko zaś pięknością, doborem i mocą wyrażeń wzorowi swojemu dorównał, ale nadto wszystkie części obrazu lepiej ułożył i dokładniej wykończył. Pożytecznym byłoby bez wątpienia ścisłe i obszerniejsze nawet porównanie, pod względem sztuki, tak doskonałej kopii z klasycznym oryginałem. Umieszczamy tu przynajmniej niektóre wiersze, tłumaczone całkowicie lub bliżej naśladowane. [przypis redakcyjny]\n„…Haud tepidos sub pectore senserat ignes\nJuppiter” [tj. żarliwe czuł w piersi ognie Jupiter; red. WL] (wszechmocny).\nzoczywszy — zobaczywszy. [przypis edytorski]\nokolona — z[amiast:] otoczona. Niepodobna, zdaje się, szczęśliwiej utworzyć wyrazu. [przypis redakcyjny]\nNie uznała potrzebą kwapić się z wybiorem — nie uznała za potrzebne, by spieszyć się z wyborem. [przypis edytorski]\n…quo saepe venire\n[tj. dokąd często przybywała, na okiełznanym delfinie siedząc, naga Tetis; red. WL];\n„Na pieszczone ramiona zarzuca uściski” —\n…Ambobus innectens colla lacertis.\n[tj. obydwoma ramionami obejmując szyję; red. WL];\n„Udała się bogini do przemian fortelu” —\n…Venisset… ad solitas artes\n[tj. uciekła się do zwykłych sztuk; red. WL.]\nBóstwa, szczególniej morskie, napastowane od ludzi, miały szczególny przywilej: zamieniać się w rozmaite kształty. Tak Proteus u Owidiusza, Metamorph[oses] VIII, 730, i Wirgiliusza, Georgiki IV, 387.\n„Raz mu się zda lampartka, znowu hydra śliska,\nNie puszcza jednak młodzian i potężnie ściska” —\n[tj. coraz to nowe formy przybierała: aż poczuła, że jej członki zostały pochwycone; red. WL];\n„Postawę sobie Tety przywróciła bożą” —\nExhibita estque Thetis.\n[tj. ukazała się jako Tetyda; red. WL.]\nchłodnik — altana a. grota; miejsce zacienione. [przypis edytorski]\nuczerstwiać — wzmacniać. [przypis edytorski]\ndużanie (daw.) — zmaganie; od: dużać się: siłować się, mocować się, zmagać. [przypis edytorski]\nW pismach zadunajskiego wiekują Nazona — Owidiusz Nazo, w którego Metamorfozach, jak wspomnieliśmy, znajduje się („wiekuje”) powieść o Peleuszu i Tetydzie, wygnany z Rzymu na rozkaz Augusta, zakończył dni swoje gdzieś w okolicach Dunaju i dlatego nazwany jest „zadunajskim”. [przypis redakcyjny]\nMamli (…) wyjawić — czy mam wyjawić (daw. konstrukcja z partykułą pytającą -li). [przypis edytorski]\nW podziemne (…) ciemnice — Le canal souterrain [fr.: kanał podziemny; red. WL]. [przypis autorski]\nŻywy, siódmym przykładem, wchodzę między mary — Z mitologii i poezji starożytnej wiemy sześciu bohatyrów, którzy za życia odważali się wstąpić do krain podziemnych, („między mary”): Orfeusza, Tezeusza, Pirytousa, Herkulesa, Ulissesa i Eneasza. [przypis redakcyjny]\ntrackiego wieszcza nie mam z sobą cytry — Orfeusz, stawny poeta („wieszcz”) tracki, szukając w Erebie zmarłej żony swojej Eurydyki, zdołał graniem na lutni zmiękczyć serca władców piekielnych (ob[acz:] Metamor[fozy] X, 14). [przypis redakcyjny]\nAni Sybilla złotej dała mi gałęzi — Eneasz dostał od Sybilli kumejskiej różdżkę złotą, która mu wolny i wstęp i wyjście z bram Erebu zabezpieczyła (Virg[ilius], Aeneid[a], VI). [przypis redakcyjny]\nbarka się na słodkie wysunęła morze — C'est un amas d'eaux douces qui se partagent ensuite et canaux, fontaines, cascades etc. [przypis autorski]\nWiatrom on igrającym bisiory nadstawiał — Bissior albo bisson, rodzaj materii u starożytnych, bardzo drogiej; jakiego jednak był gatunku i koloru, o tym pewnej nie mamy wiadomości. Tu się rozumie o żaglach z kosztownej materii w ogólności. [przypis redakcyjny]\nszedł okręt (…) W takim się wódz Wenetów uroczyście pławiał / I na takim zaślubiał adryjackie wody / Wprzód niż mu poniewolne dał Francuz rozwody — Doża („wódz”) wenecki przy objęciu władzy, podług starożytnego zwyczaju, wypływał umyślnie do tego obrzędu zbudowanym okrętem, zwanym Bucentaurus, na Morze Adriatyckie i zaślubiał je rzuceniem pierścienia do wody. Napoleon Bonaparte, zagarnąwszy Wenecją, zniósł dawny rząd i zwyczaje i dał, jak poeta mówi, dożom weneckim „poniewolny rozwód” z morzem, na którym odtąd przestali panować. [przypis redakcyjny]\nCirce — Sławna z Odysei (ob. X) i Przemian Owidiusza (XIV) czarownica, kędyś na wyspie zachodniego oceanu, a według Homera blisko Italii osiadła, zwabionych do siebie ludzi obracała w zwierzęta. I tak towarzysze Ulissesa przemienieni zostali w wieprzów, czyli, jak poeta krótkim i delikatnym wyraża omówieniem, „znikczemnieni szczecią”. [przypis redakcyjny]\nTu (…) przybywszy — na wyspę AntiCirce. [przypis redakcyjny]\nTygrys — Un guerrier inhumain [fr.: nieludzki wojownik; red. WL]. [przypis autorski]\nMałpeczka — Fade imitateur [fr.: słaby, kiepski (dosł.: mdły) naśladowca; red. WL]. [przypis autorski]\nWieprz — Un gourmand [fr.: chciwy, chciwiec, łakomczuch; red. WL]. [przypis autorski]\nGryf — Avare [fr.: skąpy, skąpiec; red. WL]. [przypis autorski]\nprzystojny (daw.) — odpowiedni. [przypis edytorski]\nKret — Incrédule [fr.: niedowierzający, niedowiarek; red. WL]. [przypis autorski]\npojźrzał — spojrzał. [przypis edytorski]\nMotyl — Volage [fr.: zmienny; red. WL]. [przypis autorski]\nTygrys, którego na to chce natura chować (…) Stałym został i znalazł trwałe smaki w róży — Łatwo zgadnąć, iż w tej alegorii tygrys okrutnika, małpeczka oznacza pustą kokietkę, wieprz próżniaka, gryf skąpca, kret człowieka oddanego światu, a motyl niestałego miłośnika. [przypis redakcyjny]\nżądniejsze — Pożądańsze, przyjemniejsze. [przypis redakcyjny]\nponik — Excellente source [fr.: doskonałe źródło; red. WL]. [przypis autorski]\nTe wiersze przywodzą na myśl piękny opis źródła w Przemianach Owidiusza, III, 406-411.\nFons erat… quem nulla volucris\n…turbabat, nec lapsus ab arbore ramus.\n…circa erat silva… sole locum passura tepescere nullo.\ncieniuchny — tu: delikatny. [przypis edytorski]\ntrunkiem wyrabianym — sztucznie fermentowanym, jak wszystkie mocne napoje. [przypis redakcyjny]\nczasza — czarka, kielich. [przypis edytorski]\nćmić — tu: zaćmiewać, przyćmiewać. [przypis edytorski]\nmienić — przemieniać, zamieniać. [przypis edytorski]\nzakis — ferment, zaczyn. [przypis edytorski]\nwielki monarcha — tu: Aleksander I Pawłowicz z dynastii Romanowów, cesarz Rosji 1801–1825, król Polski od 1815 r. (w ramach Królestwa Polskiego). [przypis edytorski]\nlosy dany nam szczęsnemi — dany nam dzięki szczęśliwemu losowi. [przypis edytorski]\nstan — tu: państwo. [przypis edytorski]\nMarsowe rzemiosło — rzemiosło wojenne; sztuka prowadzenia wojen. [przypis edytorski]\nBorysten — nazwisko starożytne Dniepru. [przypis redakcyjny]\nDniestru i Borystenu pobrzeża przyjemne / Miały mędrców, gdy Greki jeszcze były ciemne — Les anciens philosophes de l'Ukraine [fr.: starożytni filozofowie Ukrainy; red. WL]. [przypis autorski]\nAwarysz — Abarys, mędrzec scytyjski, dlatego obyczajem Scytów „powściągliwy”, prostego sposobu życia, nieprzyjaciel zbytków, żyjący podług jednych w czasie oblężenia Troi, podług drugich za panowania Krezusa, dostał w darze od Apollina strzałę lotną, na której odbywał powietrzne podróże, zbierając zewsząd pożyteczne dla ziomków wiadomości: „jak pszczółka w ul znosi nektary znalezione po drodze”. [przypis redakcyjny]\ncelniejszy — wybitniejszy. [przypis edytorski]\nZamołczy, którego wiadomości zbiory (…) do Samijczyka przeszły Pitagory — Zamolxis, z narodu Getów, w towarzystwie Pytagoresa zwiedził Egipt i Indie, a powróciwszy, miał rozszerzyć pomiędzy ziomkami naukę o nieśmiertelności duszy. Poeta nazywa go Zamołczym, równie jak Abarysa Awaryszem, aby nadając imiona do sławiańskich bardziej zbliżone, okazał tym wyraźniej pochodzenie tych mędrców z rodu naszego. Dla zrobienia zaś większej Zamolxisowi sławy powiada, że ze zbioru jego wiadomości korzystał Pytagoras z Samu, założyciel sławnej szkoły pytagorejców w Grecji Wielkiej. [przypis redakcyjny]\nAnacharsys, Scyta, od Greków i Rzymian często wspominany, z mądrości tudzież mocnej i zwięzłej wymowy sławiony, zwiedzał Grecją. Miał być w Atenach około olimpiady XLVII, gdzie słuchał filozofów, szczególniej Platona. Za powrotem do kraju chciał wprowadzić niektóre obrzędy religii greckiej, za co od ludu zamordowany został. Do tego zdarzenia ściągają się [tj. odnoszą się; red. WL] następne wiersze:\n…Długo żywy (domyśl.: byłby), gdyby w swoje strony\nSwera (…)/ Który był jednakiego z stoikami zdania — Spherus z Bosporu, uczeń Zenona z Cytium, należał do sekty stoików, założonej przez swego nauczyciela. [przypis redakcyjny]\nHumań — miasto dziedziczne Potockich; w okolicach jego leży Zofijówka. [przypis redakcyjny]\nWybrańszymi drzewami opasane pole (…) W jakim lubił rozprawiać Krates z Epikurem — Krates, jeden z uczniów Platona, wykładał filozofią sposobem akademików, to jest przechadzając się po miejscach wolnym tchnących powietrzem, nieobjętych murem. To miejsce „wszystkich wnioskujących”, rozumujących filozofów, „wpuszcza w swe obręby”, otwarte jest dla nich. [przypis redakcyjny]\no wszystkich rzeczy namieniamy wątku — Wątek znaczy tu treść, czyli materią, z której „wszystkie rzeczy”, to jest świat cały jest utworzony. [przypis redakcyjny]\nCorpora perpetuo volitare invicta per aevum.\nLucietius, De rerum natura, liber [tj. księga] I, gdzie ta hipoteza w całej wykłada się obszerności. Przytoczone wyżej Trembeckiego wiersze, zdają się być naśladowane z Owidiusza (ob. Metamorphoses. XV, 254):\nNastępnie poeta nasz wykłada pokrótce sławny w starożytności systemat atomów, wynaleziony przez Leucypa, rozwiniony przez Demokryta i Epikura, którzy uważali materią jako złożoną z najdrobniejszych i niepodzielnych atomów, a śledząc i własności, i ruchy tych ostatecznych cząstek, chcieli materialnie wytłumaczyć początek świata, rozmaite na nim zjawiska, a nawet istotę duszy ludzkiej, jej własności i działania. Wykład cały warto porównać z bardzo podobnym rozumowaniem Lukrecjusza: De rerum natura, ks. II, ku końcowi.\nGdy ciał naszych budowa niszczejąca z wolna / Niebieskiego brać ognia już nie będzie zdolna — Podług mniemania wielu starożytnych filozofów dusza była istotą ognistą, iskierką niebieskiego płomienia. „Heraclitus physicus dixit animam scintillam stellaris essentiae”, Macrobius, in Som. Scip., lib. I. Zenoni stoico animus ignis videlur, Cicer. Tusc. quaest. lib. I. [przypis redakcyjny]\nżyjątko — Wyraz nowy, zdaje się być nie tak stworzony, jako raczej szczęśliwie znaleziony w mowie naszej. [przypis redakcyjny]\nwielkie łono matki — „Wielka matka”, zam[iast:] ziemia; zwyczajne u starożytnych wyrażenie. [przypis redakcyjny]\nPotrójnym kula ziemska nadana obrotem (…) — Przypuszcza się tu potrójny bieg ziemi: pierwszy, „około własnej osi”, dni oddaje, sprawia odmianę dni i nocy; drugi, około Słońca, „planety darzącej światłem i ciepłem”, wraca lata, jest przyczyną ustawicznie powracającej kolei pór roku; trzeci, najleniwszy, z północy ku południowi i stamtąd znowu ku północy, „Trionom”, miał „przynieść”, czyli sprawić „odmłodnienie”, odrodzenie się ziemskiego świata, to jest Ziemi i wszystkich na niej istot. Rozumowanie to umysłowe, bardziej z istoty swojej do umiejętności niż do poezji należące, umiał Trembecki tak zmysłowie wydać, łącząc filozoficzną zrozumiałość i ścisłość z okrasą poetycką, iż przytoczone miejsce zdaje się okazywać w najwyższym blasku jego talent i sztukę. [przypis redakcyjny]\nGdy więc swych będzie kresów dzisiejszych dochodzić, / Ciż sami znowu wtedy będziemy się rodzić — Ziemia trzecim biegiem, o którym wspomnieliśmy wyżej, ma opisywać wielki period, czyli wielki rok filozofów. Dla jaśniejszego zrozumienia tych mniemań, z dawnej filozofii wyjętych, posłużyć może Lukrecjusz, De rerum natura, lib. III. Lagrange, tłumacz francuski Lukrecjusza, taki z tej okoliczności dodaje przypisek: „Nauka o wielkim roku, czyli periodzie, bałamutna i niebezpieczna, z astrologii zapewne biorąca początek, najodleglejszej zasięga starożytności. Skaziły się nią mniej lub więcej wszystkie sekty filozofów. Chaldeowie roznieśli naprzód to mniemanie po Azji, skąd następnie przedarło się do Egiptu; od Greków chwytali je Rzymianie, lubili druidowie i kapłani celtyccy, szukający chciwie nowych sposobów oślepienia i ujarzmienia ludu. Rozumiano przez ten wielki period zupełną rewolucją świata, czyli powrót ziemi, gwiazd i wszystkich ciał niebieskich na też same miejsca, do tychże samych punktów, z których pierwej wyruszyły. Nie oznaczono wprawdzie ze ścisłością, jak długiego czasu potrzebował świat do odbycia takowych obiegów: niektórzy rachowali tylko pięć tysięcy lat, inni tysiące i miliony wieków; wszakże zgadzano się powszechnie, iż po upłynieniu wielkiego periodu, z nowym rokiem i świat cały miał się odnowić, czyli nie tylko odrodzić z tymi, jakie posiadał niegdyś, własnościami i działać podług tychże samych jak dawniej praw, ale tymże samym porządkiem, pod tymże samym kształtem i w podobnych okolicznościach. Ciż sami ludzie mieli na powrót przyjść na ziemię, pędzić życie przeszłemu zupełnie podobne i zająć w społeczeństwie też same miejsce, jakie dawniej zajmowali. Rok periodyczny dzielił się na pory; i tak zima jego był potop, latem pożar ziemi” etc., etc. Lucrece: De la nature des choses, traduit par La Grange, tome premier, pag[e] 341. [przypis redakcyjny]\nfortunne koleje — losy, kolej rzeczy. [przypis edytorski]\nodżyszczą (daw. forma) — odzyskają. [przypis edytorski]\nperyjod, właśc. period (z łac.) — okres. [przypis edytorski]\nzwada — kłótnia. [przypis edytorski]\nprzepomniałem — zapomniałem. [przypis edytorski]\nOd twierdzeń nadto górnych zeszli do morału — „Od twierdzeń nadto górnych”, to jest od rozumowań tyczących się życia fizycznego ludzi i budowy świata, „zeszli do morału”, czyli do moralnej filozofii Epikura, którego hasłem było: „Rozkosz sądzę być dobrem najwyższym człowieka”. W następnych wierszach zawarte są główne zasady jego nauki. [przypis redakcyjny]\nRozkosz być sądzę dobrem najwyższym człowieka — inaczej: sądzę, że rozkosz jest najwyższym dobrem człowieka. [przypis edytorski]\nistą — istotną, prawdziwą. [przypis edytorski]\nnastępy — następstwa. [przypis edytorski]\nmyśl i ciało będąc umięszane ścisło — „Communibus inter se radicibus haerent.” Lucr. De rerum natura, l. III. 326. „Myśl”, mens, u Łacinników bardzo często zamiast: dusza. [przypis redakcyjny]\nPrometeusz, kształt bogów ulepiwszy z gliny / Kradzionym ogniem onej rozruszał sprężyny (…) A zaś od brata jego bieg natury znany (…) nieme wywiódł koczkodany — Prometeusz, syn Japeta, ulepiwszy z gliny postać na wzór kształtu bogów, ożywił ją ogniem z nieba ukradzionym. Epimeteusz, brat jego, podobnym sposobem małpy („niższe stopniem koczkodany”) utworzył. Zresztą bajkę tę rozmaicie opowiadają poeci i mitologowie. Ob. Hezjod, Roboty i dni, w. 60; Owidiusz, Metam[orfozy] I, 82; Horat[ius], Od[ae] I, 16. [przypis redakcyjny]\nStopniem niższe i nieme wywiódł koczkodany — Epimethée [fr.: Epimeteusz; red. WL]. [przypis autorski]\nWnuk Dijony dla czwartej poświęcił charyty — Dijona, według niektórych poetów matka Wenery; wnukiem jej był Kupido. Charyty, boginie wdzięków, towarzyszki Wenery: Talia, Aglae, Eufrozyne. Poeta Zofią Potocką, na której pamiątkę obelisk ten wystawiony, nazywa czwartą Charytą. Hr. de Lagarde tak te wiersze wytłumaczył: Sur la base on lira: L'amour l'offre a Sophie. [przypis redakcyjny]\ncios — ciosany głaz. [przypis edytorski]\nW głębszym gładzonych ciosów leżą stosy lesie — inaczej: w głębszym lesie leżą stosy gładzonych ciosów. [przypis edytorski]\nNie inne w każdym boku strzegąca rozmiary — Mająca też same rozmiary w każdym boku, czyli wszystkie boki równe. [przypis redakcyjny]\nZ których się znakomita piramida wzniesie (…) Jakich dla Cestijusa Rzym pozwolił stary — W dawnym Rzymie na pamiątkę wielkich mężów stawiano kolumny i obeliski; sławniejsze między innymi są: Duiliusza, Cestiusza etc. [przypis redakcyjny]\nzgadać — zgadywać. [przypis edytorski]\ntylą — tak wielką. [przypis edytorski]\ndzisia (daw.) — dzisiaj. [przypis edytorski]\nwejźrzenie — wejrzenie, spojrzenie. [przypis edytorski]\nogromna kaskada, / Którą, od siebie większą, Kamionka wypada — Rzeczka Kamionka rozszerzonym korytem spada w kształcie kaskady, jest więc przy ujściu większą od siebie, od swego zwyczajnego koryta. [przypis redakcyjny]\nKamionka — nom de riviére [fr.: nazwa rzeki; red. WL]. [przypis autorski]\nwypada — tu: wyrzuca. [przypis edytorski]\nposłuszna nimfa — Nimfa wodna, zamiast woda; posłuszna rozkazom, zachowująca bieg i kierunek, jaki jej nadać chciano. [przypis redakcyjny]\nmimo praw swej równi — to jest równowagi, do której woda układać się musi. [przypis redakcyjny]\ngaje tuskulańskie — Frascati. [przypis autorski]\n…domek wielce miły,\nspadające wody — Tivoli. [przypis autorski]\nPauzylipu (…) wydroże — Pauzylipe, góra niedaleko Neapolu, znaczy z greckiego „koniec smutku”; jakoż przyjemnością położenia i widoków zasługuje na to nazwisko. Środkiem góry skalistej wykuty idzie gościniec z Neapolu do Pozuallo, mający pięćset sążni długości, pięćdziesiąt wysokości i trzydzieści szerokości. [przypis redakcyjny]\nusty (daw. forma) — ustami. [przypis edytorski]\nwarto miejsce nawiedzin — miejsce warte odwiedzin. [przypis edytorski]\nBriarejowie — tu: od imienia jednego ze Sturamiennych z mitologii greckiej, Briareusa, określenie mające odnosić się do nich wszystkich; Sturamienni, uwolnieni z Tartaru wraz z cyklopami, pomogli Zeusowi w walce o władzę przeciw Kronosowi i broniącym go tytanom; Zeusa obdarzyli gromem i grzmotem, a tytanów obrzucili deszczem głazów. Ten ostatni element zdaje się być tu punktem odniesienia: przy budowie parku Zofiówka równie wiele zwieziono i zrzucono potężnych bloków kamiennych,by stworzyć rumowiska skalne, groty, a nawet podziemny strumień. [przypis edytorski]\nrzeką późni — powiedzą potomkowie (później urodzeni). [przypis edytorski]\nPodobniejsza niebiankom niż córkom Adama — W prozie mówimy, częściej: podobny do kogo. [przypis redakcyjny]\nZasób opracowany na podstawie: Stanisław Trembecki, Zofjówka. Wstęp i objaśnienia Adama Mickiewicza. Biblioteka arcydzieł literatury nr 15, Poznań 1923.\nIlustracja na okładce: Gałązka kamelii; karta z zielnika, Louis Constantin Stroobant (1814-1872), domena publiczna.


Działa na zasadzie aktywnego toru podczerwieni z zasięgiem gwarantowanym 12 metrów, zasilanie to akumulator litowo-jonowy 11,1V. Do ładowania akumulatora służy ładowarka zapewniająca optymalne ładowanie. FL-12 jest wyposażona w diody sygnalizujące włączenie zasilania i przecięcia wiązki przez zawodnika, przygotowana do pracy w systemie przewodowym i radiowym. Dzwiękowa sygnalizacja przecięcia toru podczerwieni ułatwia ustawienie fotoceli.\n1-pierwsza dioda niebieska sygnalizuje załączenie zasilania fotoceli\n2-druga dioda niebieska sygnalizuje załączenie nadajnika radiowego\n3-gniazdo ładowarki akumulatora\n4-gniazda banankowe – wyjście impulsu do chronometru kablem polowym\nWstępnie ustawiamy w terenie fotocelę i lustro refleksyjne na przeciw siebie przestrzegając zasady, że odległość pomiędzy nimi nie może być większa niż 12 metrów. Pamiętajmy także o zmniejszającym się zasięgu urządzenia w przypadku słabego akumulatora. Załączamy wyłącznik zasilania i obserwujemy niebieską diodę, która gdy akumulator jest sprawny powinna się zaświecić. Jeśli fotocela nie jest dokładnie ustawiona w kierunku lustra to usłyszymy pisk sygnalizacji akustycznej. To zdarzenie sygnalizuje złe ustawienie fotoceli w stosunku do lustra . Ponownie ustawiamy fotocelę celując w środek lustra. Gdy pisk sygnalizacji akustycznej zaniknie oznacza to że fotocela jest dobrze ustawiona. Próbnie ręką przecinamy tor podczerwieni pomiedzy lustrem i fotocelą żeby się przekonać o dobrej pracy urządzenia. Krótkotwały pisk wskazuje na przecięcie lini mety przez zawodnika. Fotocela FL-12 jest przystosowana do pracy w trybie standardowym gdy sygnał z fotoceli jest przekazywany poprzez kabel polowy oraz w trybie przekazywania impulsu drogą radiową. W pierwszym przypadku podłączamy do gniazdek banankowych FL-12 dwużyłowy przewód polowy a drugi jego koniec wtykamy w gniazda banankowe chronometru ZP103 case lub ZP104. Fotocela FL-12 może także współpracować z chronometrami innych firm, ponieważ posiada odseparowane styki załączające NO. W trybie pracy z nadajnikiem radiowym sygnał z fotoceli jest przesyłany do odbiornika radiowego , który w tym czasie jest włączony w chronometrze.\nGniazdo banankowe – wyjście impulsu do chronometru ZP103 case lub ZP104\nTEMPERATURA DZIAŁANIA Od –20 C° do +70 C°\nWEWNĘTRZNE ŹRÓDŁO ZASILANIA Akumulator litowo-jonowy 11,1V\nZASIĘG DZIAŁANIA 12 metrów\nWspółpracuje poprzez kabel polowy z chronometrem ZP103 case, ZP104. Współpracuje poprzez nadajnik radiowy z chronometrem ZP103 case, ZP104, Współpracuje z każdym urządzeniem do pomiaru czasu, które potrzebuje impulsu zamykającego obwód (posiada odseparowane styki NO\nkoszt 1760 zł netto\nInstrukcja fotoceli FL-12-R.pdf