Polityka Cookies | Pożyczki online AC\nNiniejszy dokument stanowi integralną część Regulaminu świadczenia usług drogą elektroniczną przez pozyczkionlineac.pl.\n1. Serwis pozyczkionlineac.pl przestrzega prawa do ochrony prywatności i gwarantuje wszystkim osobom zeń korzystającym, że ich dane, w tym dobrowolnie podane dane osobowe, będą właściwie chronione zgodnie z przepisami prawa. Wszyscy użytkownicy serwisu pozostają anonimowi i tylko od decyzji użytkownika będzie zależało, kiedy poda on swoje dane osobowe.\n2. pozyczkionlineac.pl nie przetwarza danych osobowych Użytkownika ani nie udostępnia ich innym podmiotom bez uprzedniej zgody Użytkownika.\nw celach marketingowych pozyczkionlineac.pl, podmiotów współpracujących (doradcy finansowi) lub podmiotów trzecich;\nw celach promocyjnych pozyczkionlineac.pl, podmiotów współpracujących (doradcy finansowi) lub podmiotów trzecich.\n5. pozyczkionlineac.pl zobowiązuje się do ochrony danych osobowych Użytkowników serwisu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności do ich nieujawniania osobom trzecim oraz do ich przetwarzania wyłącznie w celach określonych powyżej w pkt. 3 oraz we własnych celach marketingowych.\n6. Wchodząc na stronę pozyczkionlineac.pl Użytkownicy pozostają anonimowi tak długo, aż sami nie zdecydują inaczej. Informacje zawarte w logach systemowych (np. adres IP) są przez pozyczkionlineac.pl wykorzystywane tylko w celach technicznych, związanych z administracją naszych serwerów. Poza tym adresy IP są wykorzystywane do zbierania ogólnych, statystycznych informacji demograficznych takich jak region, z którego łączą się z nami Użytkownicy.\n7. pozyczkionlineac.pl zastrzega sobie możliwość powierzenia przetwarzania danych osobowych użytkowników innym podmiotom, z zachowaniem wszelkich wymogów określonych przepisami prawa.\n8. pozyczkionlineac.pl jako administrator danych zobowiązuje się zastosować środki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną, a w szczególności zabezpieczyć dane przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym, zabraniem przez osobę nieuprawnioną, przetwarzaniem z naruszeniem ustawy oraz zmianą, utratą, uszkodzeniem lub zniszczeniem.\n9. Serwis pozyczkionlineac.pl korzysta z kodów stron trzecich, w tym kodów firmy Google w ramach usług Google Analytics, Google Adwords. Usługi te wykorzystują pliki cookies zapisywane na komputerze użytkownika w celu analizy zachowania użytkownika, analizy sposobu wykorzystania serwisu pozyczkionlineac.pl przez Użytkowników, monitoringu ruchu w serwisie pozyczkionlineac.pl. Szczegóły dotyczące usług dostępne są pod adresem: http://www.google.com/intl/cs/privacy/privacy-policy.html.\n1. Pliki typu cookies to informacje zapisywane przez serwer pozyczkionlineac.pl na komputerze Użytkownika, które serwer może odczytać przy każdorazowym połączeniu się z konkretnego komputera Użytkownika. Pliki te stosowane są przez nas jedynie do następujących celów:\n2. pozyczkionlineac.pl stosuje odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu ochrony danych wszystkich Użytkowników przed nieupoważnionym dostępem, nieupoważnioną zmianą, ujawnieniem lub zniszczeniem.\n2. Za problemy wynikające ze stosowania sprzętu niespełniającego powyższych wymogów pozyczkionlineac.pl nie ponosi odpowiedzialności.\n1. W każdej chwili Użytkownik może cofnąć zgodę na otrzymywanie informacji i przetwarzanie danych przez pozyczkionlineac.pl Wystarczy, że prześle on e-mail z wycofaniem zgody na adres kontakt@pozyczkionlineac.pl.\n2. Wszelkie pytania i uwagi dotyczące niniejszej polityki prywatności, prosimy kierować adres: kontakt@pozyczkionlineac.pl.


ZUPEŁNIE BEZ SERCA | REUNION 69\n06/06/2020\tby --- 3 komentarze\nPojęłam w końcu – a raczej latami pojmowałam – że antysemickie treści, które odbierałam, czasem skierowane do mnie, czasem „w powietrze”, do innych, do kogokolwiek, to nie jest wybryk, nie jest margines, nic sporadycznego, ale szeroki, mocarny, pełen życia nurt polskiej kultury i świadomości. Z Bożeną Keff rozmawiają Zofia Waślicka-Żmijewska i Artur Żmijewski.\nZofia Waślicka-Żmijewska, Artur Żmijewski: Od kiedy zajmujesz się Zagładą?\nBożena Keff: Od dzieciństwa. Tylko że wtedy nie miałam zielonego pojęcia, że się tym zajmuję. Bardzo dużo dzieci żydowskich, tzw. drugie pokolenie – którym nikt nic nie opowiadał – samodzielnie składało sobie to, co się stało, z jakichś okruchów, kawałków, fragmentów.\nMoich rodziców można nazwać pośrednimi ofiarami Zagłady, bo oboje przeżyli ten okres w Związku Radzieckim. Przy całej brutalności życia tam tego się w ogóle nie da porównać z tym, co się działo z Żydami w Polsce. Moja matka dzieliła los Rosjan i ludzi innych narodowości. Całe masy uciekały wtedy coraz dalej na Wschód; był głód, brud, choroby, zimno, zatłoczone pociągi. Wszyscy to dzielili. Ojciec był żołnierzem Pierwszej Armii Ludowego Wojska Polskiego, przeszedł szlak bitewny od Lenino do Berlina. Służył jako frontowy żołnierz i potem został w wojsku, był oficerem. Oboje dowiedzieli się, że ich rodziny nie żyją, kiedy wrócili do Polski.\nWięc nikt mi nic nie mówił. A jednak miałam powtarzający się sen. Dom mojej babci się palił, żywe czerwone płomienie, jakaś groza, a ja biegam wokół tej grozy w przerażeniu. W rzeczywistości babcię zastrzelono w lasach pod Lwowem.\nAle coś jednak wiedziałaś w dzieciństwie o Zagładzie?\nTak i nie. W tym sensie, że nikt mi jako dziecku o tym nie mówił, bo oczywiście to nie jest na siły dziecka. Ale sądząc po śnie, miałam jakąś wiedzę przedracjonalną, która pewnie wyrastała z tego, jak zachowywali się rodzice, musiałam widzieć, że często byli smutni, słyszeć, co mówili, jakie słowa padały etc.\nKiedy chodziłam do późniejszej podstawówki, dowiedziałam się, że „w czasie wojny zginęło sześć milionów polskich obywateli”. Wiedziałam, że ci obywatele różnicowali się na Żydów i nie-Żydów, ale uważałam, zgodnie z przekazywaną wiedzą, że los tych Żydów i nie-Żydów był mniej więcej taki sam. Byłam też przekonana, że doktor Korczak był dobrym Polakiem, który został z dziećmi w getcie. A to dlatego, że w podręcznikach do dziś brak informacji, że Korczak był Żydem. Dawniej śniło mi się czasami, że hitlerowcy ścigają grupę ludzi, w której i ja jestem, i to są Żydzi i Polacy. Ten sen ewoluował w rytm tego, jak nabywałam większą wiedzę. A więc później śniłam, że Niemcy polowali na Żydów, a potem już, że i Polacy, i Niemcy ścigali Żydów.\nA jako młoda osoba dorosła, co wiedziałaś o Holokauście?\nJako osoba dorosła długo niewiele wiedziałam. Bałam się zbliżyć do tematu, bo tam jest otchłań, cierpienie i śmierć, kto by się tam pchał. W latach 80. i potem robiłam czasem coś wspólnie z reżyserem Michałem Nekandą-Trepką, dokumentalistą, który nakręcił sporo filmów wokół Zagłady. Jego wiedza o stosunku Polaków do Żydów w czasie Zagłady była dużo większa niż przeciętna w tamtym czasie, bo rozmawiał z ocalonymi, ze świadkami; zrobił film Karuzela – o tej karuzeli, co jej podobno, jak niektórzy uważali, nie było pod murem getta. Więc od Michała też się sporo dowiadywałam.\nW połowie lat 80. obejrzałam też Shoah Claude’a Lanzmanna. Kino Muranów w Warszawie było prawie puste, na widowni siedziało kilku starszych Żydów, jak mi się wydawało, bo to były takie znane mi typy urody. Ten film przyniósł bardzo dużo konkretnej wiedzy. Lanzmann – jeśli chodzi o Polskę – pokazał rzeczy, które są na wierzchu, a jednak ukryte w powszechności wzorca kultury. Jest tam taki rolnik, Polak, silne, nabite ciało, człowiek, który jako chłopak pokazywał Żydom z pociągu, że jadą na śmierć – przeciągając palcem po gardle. Twierdził, że tak ich ostrzegał, ale ja myślę, że robił to dla swojej przyjemności pokazania im, że spotka ich śmierć. Opisywał też Żyda, który wyszedł z pociągu, poszedł kupić sobie coś do bufetu dworcowego, a potem biegł za pociągiem, żeby mu nie uciekł! Pociąg jechał do Treblinki, i dla opowiadającego ten Żyd był ucieszny, taki dureń!\nPoznałam też lepiej rodzinę mojego byłego męża, z niedużego miasta, poprzez którą pojęłam, czym jest ta małomiasteczkowość oraz ten „boa grzechotnik i chłoporobotnik” i to, że antysemityzm był i nadal jest głęboko wrośnięty w mentalność większości. To wcale nie znaczy, że wszyscy członkowie tej rodziny byli antysemitami, nie. Ale kiedy mówili o okupacji, zazwyczaj ubolewali nad tym, że były straszne ograniczenia w żywności, omawiano różne przypadki swoje i sąsiadów, ale nic o Żydach. Żydzi w tym miasteczku stanowili przed wojną większość mieszkańców.\nNo i jednak: jedziemy sobie samochodem, z jedną z osób z rodziny eksmęża, mijamy miejscowość Parchatka. Byłam młoda i głupia i powiadam: „Jaka dziwna nazwa!”. A osoba na to bardzo grzecznie, nawet takim tonem kojącej perswazji, bo lituje się nade mną, mówi, że mieszkali tu Żydzi i oni z higieną byli nie bardzo, w związku z czym chorowali na różne choroby skóry, liszaje i wrzody. Wtedy dociera do mnie, że mieszkały tam „parchy”. „Parchy” mieszkały koło polskich chłopów, wynalazców plica polonica, znanych w Europie z czystości.\nAle ja niezupełnie o Holokauście.\nZatem w jaki sposób zajęłaś się Holokaustem na serio?\nNigdy nie zdecydowałam, że się tym zajmę na serio. Ale zaczęłam w Żydowskim Instytucie Historycznym, gdzie pracowałam. Jakoś mnie w to wrzucono, kiedy tylko tam przyszłam do pracy. Zlecono mi wybranie materiałów do książeczki o Zagładzie, z serii o dziejach Żydów w Polsce. Mówię „książeczka”, bo to były nieduże książki, popularyzatorskie. Nie jestem historyczką i zupełnie nie wiedziałam, jak się do tego zabrać. Ktoś mi coś poradził, w archiwum mi coś powiedziano, tak czy inaczej zasiadam do dokumentów na temat powstania w getcie. Zaskoczyło mnie, jak pogardliwie, protekcjonalnie, jak zupełnie bez serca pisała o tym polska prasa podziemna. Nic nie poradzę, ale tylko odezwy komunistów mówiły o Żydach jak o ludziach i zwracały się do nich jak do ludzi.\nNie zrobiłam tej broszury, i nikt inny jej nie zrobił, ale pewną dawkę wiedzy przyswoiłam i byłam od niej przygnębiona i spanikowana. Ta panika dotyczyła miejsca, w którym mieszkam.\nMnie Zagłada nie interesuje jako historyczne zdarzenie lokowane w historii żydowskiej i europejskiej, ale jako opowieść o: 1. okrucieństwie, 2. o dyspozycjach polskiej kultury wobec „obcych”, 3. jako rozwinięcie zjawiska antysemityzmu.\nI o tym czytałam wtedy, począwszy od listu Mordechaja Anielewicza do AK, w którym Anielewicz gotuje się na temat tego, że AK sprzedała gettu część broni, która nie nadaje się do użytku, jest popsuta. Icchak Cukierman powiedział: „Nie byliśmy nikomu potrzebni” (…) „ AK nie była organizacją pomocową”. A w innym języku, w języku uczuć, wyraził to w tym znanym zdaniu, nie pamiętam, do kogo to powiedział: „Gdybyś polizał moje serce, tobyś się otruł”. Ta trucizna skrystalizowała się jako pochodna postaw Polaków. Dziś świetnie rozumiem to, co powiedział.\nDużo później, też w ramach pracy w Żydowskim Instytucie Historycznym, ułożyłam antologię poezji pisanej po polsku przez Żydów w czasie Zagłady, przeważnie młodych i młodziutkich ludzi, którzy skończyli polską szkołę lub chodzili do niej przed wojną. Tango łez śpiewajcie muzy, tak nazwałam antologię. Tych wierszy jest w archiwum ŻIH-u bardzo dużo, i też są dokumentami.\nPotem, w latach 2013–2016 brałam udział w dużym grancie badawczym w Instytucie Badań Literackich. Był skupiony wokół rewizji pojęcia „obojętnych świadków”. Czytaliśmy literaturę na temat Holokaustu wydawaną w późnych latach 40. i 50. Brandysa, Nałkowską, Andrzejewskiego itd. To było męczące, ale ponieważ rozmawialiśmy i pisaliśmy teksty, to dawało możliwość odreagowania. Pisząc, można było dać „w mordę”, więc nie byłam w sytuacji zupełnej bierności. Jakoś to przeżyłam, chociaż pod koniec było mi ciężko. Moja książka Strażnicy fatum jest po części pokłosiem (nomen omen) tego seminarium.\nI wreszcie spędziłam kilka miesięcy nad archiwami Żydowskiej Komisji Historycznej. Ta komisja zbierała po wojnie każdy skrawek opowieści, każde świadectwo, od każdego, kto mógł je dostarczyć. Wszystkie te dokumenty były protokołowane, porządkowane. Spisywano je na maszynach do pisania, czasem odręcznie. To jest ogromne archiwum z bardzo łatwym dostępem. W bibliotece ŻIH-u są dwa komputery, a w każdym z nich skany całego tego zbioru. Chciałam wtedy znaleźć teksty, które można by wydać razem z pewnym opowiadaniem. Jego autorem jest Harry Berlin, dentysta z Wilna, który spisał swoje wspomnienia z kilku obozów koncentracyjnych. Zrobił to precyzyjnym i bogatym polskim językiem, i to jest kilka świetnych opowiadań obozowych, ale całość to jakieś 30–40 stron, trochę mało na osobną książkę. Pomyślałam, że „opakuję” to opowiadanie w teksty nieliterackie, mocne i osobiste, i powstanie książka. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak wielki jest ten zbiór, a jest ogromny.\nCzytałam i czytałam, aż zaczęłam się obsuwać w depresję. Przegapiłam moment, którego nie powinnam była przegapić – szłam do ŻIH-u i tam na schodach zaczynał mnie straszliwie boleć brzuch. No bo cóż, przychodzisz do pracy, która polega na tym, że czytasz: śmierć tak, i śmierć owak, i śmierć jeszcze inaczej; cierpienie, gwałt, rabunek, donos, śmierć; wydali, złapali, rozstrzelali, zagazowali, zakopali żywcem w ziemi, co tam jeszcze mamy w menu? Czytanie o tym to wpadanie w otchłań. I musiałam przestać czytać i pójść po ratunek do psychiatry.\nNie miałaś już możliwości odreagowania? Nie było jakiegoś wentylu bezpieczeństwa?\nNie, bo ja tylko zbierałam te materiały. Byłam na biernej pozycji. Odreagować można, kiedy coś piszesz, interpretujesz tekst, jesteś aktywna. Wtedy jest miejsce na ironię, złośliwość, na zestawienie swojej wiedzy z tzw. świadomością potoczną. Ale ja tylko wybierałam te teksty i nic więcej. Ciemno, zimno i nie ma komu dać w mordę.\nAle co to znaczy, że pisząc, „można dać w mordę”?\nW Polsce jest taka magiczna formuła mówienia o polskiej niewinności w okresie Holokaustu. „Morda” brzmi tak: „W Polsce i tylko w Polsce za pomoc Żydom obowiązywała kara śmierci. Niemniej Polacy pomagali, jak mogli. W związku z tą pomocą mają największą liczbę drzewek dla Sprawiedliwych w Yad Vashem”. I tu pada liczba tychże drzewek, od faktycznej, czyli około 6,5 tys., do nieskończoności. W Strażnikach fatum dość grzecznie nazywam tę formułkę „zestaw z drzewkiem”. Bo to jest zestaw, gotowiec, pakiet. Formuła absolutnie oficjalna. Wkuwa się ją już w szkole i potem latami może wydawać się prawdziwa, bo przecież nikt jej nie sprawdza, dlaczego miałby sprawdzać? Ale ona właśnie wszystko ukrywa.\nNie jest prawdą, że tylko w Polsce była kara śmierci za pomoc Żydom. Była też w Serbii i w Rosji, na okupowanym terenie. Zresztą śmiercią karano w Polsce też za zabicie świni czy krowy. Za handel mięsem – kara śmierci na miejscu. Za posiadanie i słuchanie radia – obóz lub kara śmierci. A za konspirowanie i posiadanie broni? No, ale na to jakoś nikt się nie powołuje. Wyobraźcie sobie taki dialog: „Czy pana dziadek działał może w konspiracji w czasie wojny?”. „Nie, proszę pani, bo za to była kara śmierci”.\nCały smak polega na tym, że dziadek – i babcia też – rzucali wyzwanie wszelkim karom. Ale – nie w wypadku pomocy Żydom, bo dziadek nie miał zamiaru pomagać. I nie jest prawdą, że pomagali, jak mogli, bo antysemityzm dotyczył wtedy niemal całego polskiego społeczeństwa. Propaganda antysemicka przed wojną była w Polsce gigantyczna, grzmiała niemal z każdego kościoła, były pisemka poświęcone tylko „problemowi Żydów”, czyli antysemickie, które wychodziły w jakichś dziurach, z autorami o nieznanych nikomu nazwach. Rysunków tzw. satyrycznych – moc. Polacy, którzy bezinteresownie czy interesownie nawet, ale uczciwie, ukrywali Żydów, robili to w otoczeniu wrogim takim działaniom, wśród podejrzliwych oczu i łowców żydowskich skalpów, za które w końcu też płacono. Dziś robi się z nich reprezentantów narodu, ale oni byli wyrzutkami narodu. Jak powiedział Gross: to byli żołnierze wyklęci.\nWięc rozmontowywanie „zestawu z drzewkiem” też jest i może być sposobem odreagowania.\nRozumiem, że wtedy już nie wpadasz w otchłań.\nO, nie, nie można nie wpaść. To, że rozumiem coś intelektualnie, nie znaczy, że adaptuję się do tego emocjonalnie, bo to niemożliwe. To po prostu jest niemożliwe. Zazwyczaj przy czytaniu dokumentów wpadam w jakieś odrętwienie emocjonalne. Ale to nie jest otchłań.\nOtchłań to jest to miejsce, w którym przebywali ci, którzy tam żyli albo umierali. Ja mogę tylko empatyzować z tym, co było prawdziwym zejściem do otchłani. To mi się najbardziej kojarzy z pewnym fragmentem narracji Symchy Rotema, Kazika, w filmie Agnieszki Arnold pod tytułem Rotem. Kazik opowiada o tym, jak wrócił do getta, kiedy upadło powstanie, po ludzi z ŻOB-u, którzy powinni tam na niego czekać. Był z kolegą, i szli z dwoma kanalarzami, dobrze opłaconymi. Symcha Rotem podał się za wysłannika AK i kiedy kanalarze nie chcieli już dalej iść, bo sami się bali, zmuszał ich pistoletem. (Po wojnie ta jednoosobowa akcja Symchy Rotema była/jest znana jako akcja AK podjęta z udziałem „pracowników kanalizacji miejskiej”. Z „udziałem pracowników”, bo Kazik/Symcha wywijał pistoletem i groził, że ich pozabija za zdradę Polski!) Potem wyszedł z kanału i stanął w obliczu jakiejś tlącej się pustyni. Czołgał się, żeby go nie wyłapał wielki niemiecki reflektor, i kilka godzin chodził po ruinach, nawołując. Wypalone domy, gruzy, ciała ludzi; nikogo, cicho, smród spalenizny, raz słyszy, że koło martwej matki płacze żywe niemowlę. Nic nie mógł zrobić. Chodzi tak godzinami, i wreszcie myśli, że jest ostatnim Żydem, i że sam tu zostanie.\nTo się kończy inaczej, bo zawraca i spotyka grupę Edelmana, ale to już inna historia. On miał wtedy niecałe 18 lat. I setki takich i innych historii. W tym sensie ja nigdy nie wpadłam w otchłań, bo nigdy nie byłam na miejscu Symchy Rotema ani nikogo innego. Wpadam w otchłań tylko w tym sensie, że nie mam w pewnym momencie już żadnych uczuć, poza depresyjnym smutkiem i złością, bo nie mam jak odpowiedzieć na to, co czytam.\nTa depresja wzięła się tylko z czytania czy też z osobistego kontaktu z antysemityzmem?\nMoje osobiste kontakty z antysemityzmem nabrały przez to, co czytałam i o czym się dowiadywałam, historycznego kontekstu. Osadziły się we właściwych ramach. Pojęłam w końcu – a raczej latami pojmowałam – że te antysemickie treści, które odbierałam, czasem skierowane do mnie, czasem „w powietrze”, do innych, do kogokolwiek, to nie jest wybryk, nie jest margines, nic sporadycznego, ale szeroki, mocarny, pełen życia nurt polskiej kultury i świadomości. I gdybym dysponowała taką wiedzą, mając lat 20 czy 30, wyjechałabym z Polski. A ponieważ jej nie miałam, to mogłam zostać w Polsce po 1968 roku, traktując go jako trzęsienie ziemi w kraju, w którym nie ma trzęsień ziemi.\nZresztą ja sama bym nie wyjechała, bo byłam za smarkata, choć miałam 20 lat, ale tylko metrykalnie. Moja matka się nie wybierała, a ja bym wtedy bez niej nie mogła. Ona nie była dorosła, i ja też nie.\nCo to znaczy, że nie była dorosła?\nNie była dorosła, bo nie miała warunków, kiedy sama była dzieckiem, żeby dorosnąć i się rozwijać. To pewnie wzięło się stąd, że jej matka, a moja babcia, urodziła ją dość późno, i chyba bez entuzjazmu. Tak mi się wydaje, bo to wszystko moja rekonstrukcja. Starszy, ukochany brat mojej matki był o 17 lat od niej starszy i zastępował jej jakoś ojca, ale tylko jakoś, bo jednak nie był ojcem, który zmarł, kiedy moja matka była małym dzieckiem. Jej matka była zajęta raczej starszymi dziećmi, a potem, kiedy bardzo zbiedniała, oddała ją na dłuższy czas do domu swojej dużo bogatszej siostry. To brzmi jak z bajki: biedna matka oddała córkę do swojej bogatej i bezdzietnej siostry – na pewien czas. Ale ta bogatsza i bezdzietna wcale nie lubiła swojej siostrzenicy. Więc moja matka miała straszny deficyt opieki i uwagi.\nW czasie wojny była w Związku Radzieckim i miała szczęście, bo w jakimś sensie była pod opieką swojej starszej o 10 lat przyjaciółki, której wiele zawdzięczała. Wróciła i zastała zgliszcza. Jej matkę Niemcy zastrzelili w Lasach Janowskich, pod Lwowem. Moja matka psychicznie zatrzymała się w rozwoju na poziomie niezbyt dużego dziecka, i za największe szczęście innych ludzi uważała to, że mają możliwość przebywać ze swoimi matkami. A jeśli nie czuli przy tym szczęścia, no to ich strata, ale pozostawał obowiązek.\nWiec i ja miałam deficyt opieki i bliskości, ale przebywania z matką nie uważałam za najwyższe szczęście, bo dla mnie to był obowiązek, i do tego wymuszany na mnie za pomocą poczucia winy. Kiedy miałam 20 lat, był rok 1968, a ja byłam niezbyt samodzielna i niezbyt dojrzała. Bo moje dzieciństwo i wczesne młodość nie dały mi ani siły, ani dojrzałości, żeby podejmować takie decyzje. No i cóż – miałam już ambicje, żeby być poetką czy pisarką, i to był mój język.\nMówiłaś o dzieciństwie i swojej niewiedzy dotyczącej tego, co się stało z twoimi dziadkami, ciotkami itd. Były tylko okruchy, z których coś się składało. Przypominasz sobie te okruchy, strzępy?\nNie. Coś mi się zahaczyło o uszy i z tego wynikł ten sen, w którym płonął dom babci. Płonący dom babci to jest płonąca przeszłość, jak pożar zgaśnie, dziecko będzie siedziało na pogorzelisku. Ale ja nie miałam babci. Skąd wzięła się we śnie babcia? Nic nie wiem. W tych rozmowach musiał być ogień, bo wojna to ogień, destrukcja to ogień, musieli być rodzice moich rodziców, zagrożenie, smutek. I przez ten mój sen tak się wyrażał jakiś lęk. Owszem, potem moja matka mi opowiadała o swojej – i mojej – rodzinie, ale wtedy już byłam dorosła.\nCzy ten lęk zniknął?\nOczywiście, bo nie jestem już trzyletnim czy czteroletnim dzieckiem. Albo raczej to, co było tym lękiem, przybiera inne formy. Poznanie buduje te formy. Ale – wracając do lęku – lęk musi przybrać formę społeczną, żeby się utrwalił. Od momentu, kiedy pierwsze dziecko nazwie cię na podwórku Żydówą, sprawa przybiera obrót fatalny. O ile nie ma się silnej tożsamości żydowskiej, a po wojnie Żydzi w Polsce często jej nie mieli, bo tu zostali Żydzi bardziej asymilowani i lewicowi, mniej nastawieni na kategorie tożsamości narodowej, więc i ja nie miałam. Więc, jak pewnie większość polskich Żydów, zaczęłam uczyć się mimikry. Mój pierwszy „narzeczony” z okresu mojego buntu nastoletniego, spytał mnie kiedyś, czy aby nie jestem Żydówką, bo mam takie kręcone włosy. Powiedziałam: „Ale co?! Absolutnie nie!”. A przecież nie wiedziałam wtedy w zasadzie niczego w porównaniu z tym, co wiem dziś. A jakoś wszystko już wiedziałam, bo czułam, że trzeba powiedzieć „nie”. Nie wiedziałam, ale przyswoiłam to, co wisiało i wisi w powietrzu.\nOd momentu, kiedy pierwsze dziecko nazwie cię na podwórku Żydówą, sprawa przybiera obrót fatalny.\nA co wisiało w powietrzu? Wiele zdarzeń drobnych i większych. Kiedy miałam jakieś dziesięć lat, sąsiadka z podwórka zrobiła mojej matce furiacką awanturę o to, że rzekomo zabrałam jej córce skakankę. Pewnie ją gdzieś rzuciłyśmy i przeszłyśmy do innych zabaw. Sąsiadka krzyczała do mojej matki: „Ty Żydówo, ty złodziejko!” (Moja matka akurat była społecznie bardziej altruistyczna niż wszyscy nasi polscy sąsiedzi razem).\nCzy wracasz do tego rodzaju zdarzeń, do „tego, co wisi w powietrzu”?\nOczywiście, to mój materiał. To wiedza o kulturze, w jakiej się funkcjonuje. W Strażnikach fatum w rozdziale o Różewiczu jest fragment o „regulaminie gościa”. Czyli o niepisanym regulaminie dla „gości” (Żydzi) zamieszkujących dom „gospodarzy” (Polacy). O ile Żydzi – czy inne mniejszości – godzą się na taki podział, to osoby z grupy mniejszościowej z czasem uczą się zachowywać tak, żeby „nie podpadać” tym, którzy czują się „gospodarzami”, a także, żeby ich zadowalać swoim pełnym wdzięczności zachowaniem. Jednym z rozwiązań jest po prostu nie przyznawać się do tego, że się nie jest rodowitym gospodarzem, by tak to ująć. Więc ja oczywiście znałam – częściowo – regulamin gościa – bo nie sposób go w Polsce nie znać, on właśnie wisi w powietrzu jak smród z palącego się smalcu. Ale okazało się, że nie mam talentu do mimikry. I jakoś od 1968 roku zaczęłam uzupełniać swoją i ogólną historię, i coś, co jest żydowską częścią mojej tożsamości.\nGdybym mieszkała poza Polską, nie byłaby ona taka duża, taka nad-czuła i poraniona. Zawsze mam i miałam w sobie taką gotowość, żeby ją zredukować, jak każdą część tożsamości, która jest poza moją kontrolą, bo wspólna, dzielona z ludźmi, których nie znam, i za których nie mogę i nie chcę brać odpowiedzialności. Która się kształtuje jako reakcja, w odpowiedziach na coś – w Polsce na antysemityzm.\nCo to znaczy uzupełnianie historii?\nJa nie mam takiej zwykłej historii rodzinnej, jak wy dwoje możecie mieć. Moja historia miała jedną narratorkę, moją matkę, a to była narratorka kapryśna.\nJako dziecko, pewnie w odpowiedzi na to, co mówili rodzice i ich znajomi, ale też na aurę epoki z jej „Nigdy więcej wojny!” – miałam takie poczucie, że zanim się urodziłam, stało się coś strasznego, zaszedł koniec świata. Sprawili to jacyś straszni barbarzyńcy. Potem tych barbarzyńców, czyli nazistów, wbito i wdeptano w ziemię. Świat został odzyskany, ale zanim to się stało, toczono dramatyczną walkę; walczyli w niej żołnierze radzieccy, Anglicy, Amerykanie i Polacy, i różni inni ludzie, którzy byli przeciwko siłom zła. I wreszcie cały ten dawny świat, z którego wywodziły się te straszne, dzikie siły, przepadł. Dzieli go od nas nieprzebyta, czarna otchłań. Tamta przeszłość nie może się tu przedostać, a skoro tak, to jej w zasadzie nie ma.\nI tak to było w tym moim pierwotnym systemie mitycznym (lub filozoficznym?) – nie było tamtej przeszłości, więc nie było żadnej przeszłości. Nic, co by się działo dawniej niż to, co moja matka przeżyła jako dziecko, nie istniało. Nie istnieje to, na co nie ma świadków. I tak dla mnie było. Historia jako nauka o przeszłości miała taki status jak fikcja literacka, mogę się przejmować, ale tego tak naprawdę nie było. Wiele czasu zajęło mi dochodzenie do przekonania, że to czego nie ma aktualnie, też było i ma jakiś status w istnieniu.\nMoże dlatego jestem miłośniczką Władcy pierścieni – filmu – w którym siły ciemności i antyciemności prowadzą eschatologiczną walkę o wszystko. Zło jest taką ostateczna grozą jak muśnięcie skrzydeł śmiertelnego zagrożenia, jak widok na ognie Mordoru, kiedy widać, jaką jest potęgą.\nDrugi wątek – w zasadzie po 1968 roku byłam obrażona na Polskę, więc skoro byłam obrażona, to jakbym zakładała, że mogę być i przeproszona. Jednocześnie skończyłam wątek mimikry – nigdy zresztą nie miałam w nim szczególnych osiągnięć i „zostałam Żydówką”. To na początku znaczyło, że nie chcę być Polką. Potem już bardziej specyficznie – nie jestem wierząca, więc nie ma mowy o judaizmie, moja rodzina ze Lwowa po stronie matki to drobnomieszczaństwo łamane przez proletariat, ale w domu mówili raczej po polsku, co znaczy pewnie czasem tak, a czasem w jidysz. Religia – na wymarciu i bez obrzędów. Brat mojej matki, Salomon zwany Bronkiem – działacz komunistyczny, zginął w czasie wojny w ZSRR. Więc jakoś i gdzieś się lokuję. Historia istnieje i nic mnie/nas nie izoluje od jej byłych i – odpukać – kolejnych nieszczęść.\nWróćmy do twojej pracy naukowej. Co było tak toksycznego w tekstach, które czytałaś w ŻIH-u dzień po dniu? Rozumiem, że „śmierć, śmierć, śmierć”, ale jak można to ująć w słowa?\nW szkole i potem napotykałam taki obraz hitlerowskich wojsk, Niemców w II wojnie światowej, jakoby to była maszyna, która posuwając się na wschód, goliła wszystko, gładko, jak kosiarka. I podobnie z obozami; to nie średniowieczne tortury, ale szybkie, przemysłowe zabijanie. To wszystko kojarzyło mi się z czymś, co odbywa się szybko i nie angażuje tej archaicznej dzikości, która polega na tym, że jedno plemię traktuje drugie jak materiał. Łapiemy wroga, zabijamy, zjadamy, potem skóra na bęben, czaszka dla ozdoby, zęby na naszyjnik etc. Tymczasem ten archaiczny aspekt, ta dzikość była jak najbardziej obecna. Nie tylko w doktrynie nazistowskiej, która wzywa do nieodczuwania żadnej wspólnoty z ludźmi innymi niż my sami, ale też konsekwentnie w praktyce mordowania. Bo taki jest faszyzm, to jest jego jądro ciemności.\nI potem, kiedy czytałam te dokumenty z Zagłady, widziałam, że stoi za nią organizacja, która specjalnie naraża na cierpienie, zabija cierpieniem. Na tym polegały transporty, gdzie zabijano tym, że podłoga była wysypana wapnem niegaszonym, które w zetknięciu z cieczą robiło się żrące, a ludzie musieli sikać na tę podłogę, bo nie było innej możliwości. Ciasnota sama w sobie miała po prostu umordować i zamordować. Wszyscy cały czas dusili się, konali z pragnienia, z głodu, z braku powietrza. Wysiadali i nie dostawali wody, tylko szli do komór gazowych. I proszę sobie wyobrazić, że się dusicie – a brak tlenu sam w sobie wywołuje u człowieka panikę – przez 20 minut albo 25 minut. To strasznie długo. Gilotyna przy tym to sama higiena i szybkość, sama litość dla skazanego. No, ale gilotyna to nie jest narzędzie przemysłowe.\nA sam obóz koncentracyjny, jeśli już ktoś nie poszedł od razu na śmierć – to przecież okrucieństwo w każdym detalu tego życia, jakie tam czeka. Okrucieństwa było strasznie dużo, okrutni byli Niemcy, i polscy ochotnicy w Zagładzie też byli straszni. Wszystko to jest jakieś archaiczne, brutalne – to działa wobec ludzi, którzy są ofiarami, jak natura, przyroda – która nie jest w stanie, kiedy na przykład jest wybuchającym wulkanem, przejmować się przerażeniem i cierpieniem ludzi, których zabija. Naziści odczłowieczali swoje ofiary ale także siebie, i tacy mieli być, jak ten nordycki Wezuwiusz.\nJeśli chodzi o Polaków w ogóle, to tam, gdzie chodziło o Żydów, kończyły się najczęściej wszelkie zasady. Pamiętam z jakiegoś dokumentu taką historię: rodzina w getcie, które jest tylko otoczone płotem, składa pieniądze na masło dla dzieci. To masło kosztuje horrendalnie dużo, więc oni odmawiają sobie innych rzeczy i wreszcie jest suma, i ktoś z rodziny kupuje to masło od chłopki. Ona bierze pieniądze, podaje im przez płot porządną osełkę masła w papierze i szybko odchodzi. Okazuje się, że w papierze jest spory kamień polny posmarowany cienką warstwą masła. Żydzi dla Polaków też najczęściej nie byli ludźmi, byli zabójcami Chrystusa, „pasożytami” i „rządzili światem i Polską”. Tego odczłowieczenia uczył Kościół i partie narodowe, endecja i inne, od kiedy powstały. Dwa tysiące lat powtarzania, co tydzień przynajmniej, na mszy, z pokolenia na pokolenie, kim są Żydzi. Treść religijna tak utrwalona przeszła do myślenia świeckiego – to oczywiste, a gdzie miałaby się podziać? I wreszcie – jest, gol!\nCzy może być coś bardziej toksycznego niż czytanie codzienne, że kultura, w której się żyje, jest taka właśnie? A w Polsce dziś szczególnie, bo tu nikt i nigdy nie wziął się, na przykład w edukacji, za przeciwdziałanie nienawiści. Hulaj dusza, teraz też uchodźcy, geje, lesbijki, islam; tyle potencjalnych ofiar, tyle kategorii ludzi do nienawidzenia.\nI wreszcie, kiedy się czyta poszczególne historie; to jest wszystko przecież o zrabowanych życiach, o odbieraniu ludziom tego, co jest ich jedynym potencjałem raz na całą wieczność – możliwość przeżycia swojego istnienia.\nCzy o tym jest twoja książka Strażnicy fatum?\nStrażnicy fatum to zbiór esejów o literaturze. O tekstach z drugiej połowy lat 40. i 50. XX wieku, czyli pisanych i wydawanych niedługo po wojnie. Określenie „strażnicy fatum” służy do metaforycznego określenia zaangażowania Polaków w Zagładę. Wykonawcami i nosicielami fatum wiszącego nad Żydami są Niemcy, ale strażnicy pilnują, by fatum wykonało swoją pracę dokładnie. Strażnicy fatum też komentują to, co się dzieje z Żydami. I to są okrutne komentarze. Zwłaszcza Ludwik Hering miał ucho do wysłuchiwania tych opinii.\nW Polsce nikt i nigdy nie wziął się, na przykład w edukacji, za przeciwdziałanie nienawiści. Hulaj dusza, teraz też uchodźcy, geje, lesbijki, islam; tyle potencjalnych ofiar, tyle kategorii ludzi do nienawidzenia.\nStrażnikami fatum są też ci, którzy pilnują warunków, na jakich można (lub nie można) w Polsce spotkać się z mniejszościową wersją historii, w tym wypadku z historią Żydów w Polsce, opowiedzianą z perspektywy mniejszości. „Regulamin gościa”, o którym piszę w jednym z tekstów, także jest ponadosobowym kulturowym strażnikiem fatum. Chodzi w nim o to, żeby „gość”, skoro już nie jest tym prawdziwym Polakiem, przynajmniej to udawał. To zasady mimikry w kulturowy sposób wymuszane na nie-Polakach, na Żydach, przez polską kulturę, typu: przyjmij nasze mity, zachwycaj się nami, powiedz, że najgorszy polski zbrodniarz i tak jest lepszy niż żydowski zbrodniarz, bądź choć trochę antysemitą, żebyśmy cię mogli lubić… I tak dalej, kombinacji jest moc. To wszystko zaś przy okazji omawiania problemu, jaki miał Tadeusz Różewicz z wyznaniem, że ponieważ jego matka była Żydówką, w czasie wojny był zagrożony śmiercią jako Żyd – bo ustawy norymberskie nie pytają o wyznanie czy samookreślenie. Strasznie smutne.\nAle w Strażnikach fatum podajesz swoje interpretacje, nie jesteś bierna.\nOch, tam są wyłącznie moje interpretacje czy wątki, za którymi chciałam pójść, więc pisząc to, miewałam się całkiem dobrze.\nPo doświadczeniu depresji nie przestałaś zajmować się Zagładą. Przestałaś tylko czytać relacje o Zagładzie.\nBędę się zajmować Zagładą, też literacko, o ile znajdę literacki, intelektualny i emocjonalny sposób dojścia do tych treści i przetworzenia ich.\nChciałabym wrócić jeszcze do tych tekstów z archiwum, ale to odsuwam, bo od nich boli brzuch i głowa się rozpada. Interesuje mnie to śmiertelne osamotnienie Żydów, bo to wyrasta z polskiej kultury. Fascynuje mnie okrucieństwo Polaków, ponieważ ono pokazuje, jak intensywnie pracowano nad wizerunkiem Żydów jako nie-ludzi, a robił to głównie Kościół katolicki. Ja jakoś nie mogę poczuć do ludzi typu Zofia Kossak-Szczucka czy do Jana Dobraczyńskiego, pisarza katolickiego i antysemity, w czasie wojny zaangażowanego w pomoc żydowskim dzieciom, żadnej sympatii. Widzę go tak, że antysemityzm eliminacyjny to dla niego za dużo, że tego już nie chciał mieć na sumieniu. Więc celem zbawienia własnej duszy trzeba było zrobić krok do tyłu. To w końcu inteligenci, pisarze, ludzie jakoś uwrażliwieni na innych.\nCzy ten proces odsuwania polskiej odpowiedzialności można zmienić?\nJakoś mnie to coraz mniej obchodzi. Ja też mogę was zapytać – co zrobić z tymi politycznymi faktami? Jak zawrócić tę Wisłę kijem?\nDobrze, teraz już bez złoszczenia się: to zależy. W takim klimacie politycznym jak dziś, czyli przy dominacji nacjonalistycznego myślenia, w kraju, w którym każdego posła i posłankę można zaszantażować moralnie, krzycząc „Polska” i „patriotyzm”, bo nikt nie ma odwagi spytać o to, jaka Polska i jaki patriotyzm – nie.\nTeraz jest tak, jakby wszyscy się zgodzili co do tego, że nacjonaliści są właścicielami patriotycznego języka, i że oprócz tego języka (Boga, Honoru i Ojczyzny) nie ma innego. Musiałby się zacząć szerszy proces krytycznego myślenia.\nKsiążki są, jest całe duże grono ludzi, którzy piszą o stosunku Polaków do Żydów w czasie Zagłady. Historycy, kulturoznawcy, literaturoznawcy, filozofowie, teatroznawcy, wszelcy humaniści, a też artyści, ludzie od teatru i plastycy. Są filmy jak Pokłosie czy Demon, czy Kler – choć to o klerze, ale jest i o Żyd(k)ach coś. To w kulturze jest bardzo ważna sprawa, ponieważ dotyczy żydowskiego trupa w polskiej szafie. To sprawa polskiej tożsamości, polskiej historii. Nie jest tak, że kultura nie podejmuje tematu. Podejmuje i to intensywnie. Ale kultura się przekłada tylko na swoich wrażliwych odbiorców. Książki w Polsce czyta mniej niż 40 procent ludzi zdolnych do tego. A po 2020 roku, po pandemii, może być gorzej.\nCzyli nic nie można już zrobić?\nŻeby coś ruszyć, trzeba by radykalnie coś zmienić w relacji państwo–Kościół, obywatele–Kościół. To instytucja, która podtrzymuje najgorszą wersję polskiej wykluczającej świadomości. Trzeba by zmienić edukację. Myślenie społeczne trzeba by wdrożyć. Ale nie typu naród plus elementy polityki społecznej, co się w Polsce podoba. Podobnie jak neoliberalizm jest kojarzony z tym, co nie jest narodowe, jak Bruksela plus Żydzi. Niesłusznie.\nW kraju Solidarności o solidarności nie ma mowy. Ani o społecznej – socjaldemokratycznej, anarchokomunistycznej (jestem daleko od społecznej nauki Kościoła) – ani o międzynarodowej. Teraz zaś – jest maj 2020 roku – mam wrażenie, że III RP rozleci się jak Sarmacja, jak I RP. Z zaborcami może być ciężko, nie widzę łatwej perspektywy. Ci, którzy mają władzę, są skupieni tylko na niej, ludzie są ich narzędziem do władzy, jak zwykle w nacjonalizmie. Konieczne zmiany są niemożliwe, bo większość chce żyć złudzeniami i wiarą w narodową i moralną czystość PiS-u.\nSądzisz, że poprzez swoje teksty i wypowiedzi masz wpływ na sposób myślenia Polaków o Żydach?\nAle ja nie napisałam niczego, co by było specyficznie o Żydach. Ja piszę o polskiej kulturze, i o jej antysemityzmie. To pisanie, te diagnozy, to też nie jest praca indywidualna, to praca wielu osób, tych wszystkich autorek i autorów, którzy działali wokół tego tematu. Pytanie polega na tym, jak głęboko jest wkopany ten nacjonalistyczny i szowinistyczny wątek kultury. Czy jego korzenie splatają się z korzeniami innych postaw, charakterystycznych dla tej kultury, i czy rzeczywiście można by usunąć to zjawisko chirurgicznie, nie naruszając innych, z którymi się zrosło? Jak hierarchiczność, pogarda dla słabszych, rasizm, mizoginia czy homofobia. A jeśli nie można zrobić tego chirurgicznie – bo nie można – to czy w zasadzie nie chodzi o wymianę całego paradygmatu kultury?\nA może jednak te wspólne wysiłki – badanie Zagłady, pisanie o niej, mówienie – przynoszą widoczny efekt?\nNie myślę o długofalowych celach. Dla długofalowych celów napisałam książkę Antysemityzm. Niezamknięta historia. Dla uczniów, dla studentów, dla wszystkich.\nTo powinno przynosić efekt, gdyby ją czytano w szkole, ale się nie czyta.\nPamiętacie, jak w okolicach 50. rocznicy marca 1968 roku PiS przegłosował ustawę, żeby karać za przypisywanie narodowi polskiemu współudziału w mordowaniu Żydów? Groziło za to trzy lata więzienia. Chodziło o to, by uciąć te badania nad Zagładą. Potem, pod naciskiem, wycofali się z tego.\nWtedy do Polski przyjechała ze Stanów moja przyjaciółka – zbierałam dla niej pisma, bo chciała zobaczyć, co tu się dzieje. I we wszystkich nieprawicowych gazetach używano argumentów zaczerpniętymi z tych wieloletnich badań na Zagładą. Z książek Jacka Leociaka, Jana Tomasza Grossa, Jana Grabowskiego, Joanny Tokarskiej-Bakir, Elżbiety Janickiej i wielu, wielu, wielu innych. Ach, więc wiedza może pracować, nie została w zamkniętych kręgach humanistów. Ale to musiałoby być w programie szkół, a nie w tygodnikach, raz na 50 lat. Pewnie częściej, ale okolicznościowo. Niemniej chwała dziennikarzom, publicystom, redakcjom.\nW Austrii od 1968 roku istnieje ruch literacki, który rozlicza się z austriackim faszyzmem i antysemityzmem. To między innymi Bernhard, Jelinek, liczna grupa pisarzy. W Polsce robi to humanistyka. To dużo słabsza siła przebicia, w zasadzie nieporównywalna.\nZagłada jest dla wielu ludzi ostatecznym horyzontem okrucieństwa, który obezwładnia. Zgadzam się z Janem Tomaszem Grossem, który powiedział, że w Polsce łatwo było zmienić stosunek do uchodźców z empatycznego na wrogi, ponieważ Zagłada jest nieprzerobiona. To, czy ona jest do przerobienia, zależy od warunków politycznych. Ale nie umiem powiedzieć, jakie one będą. W tej chwili są takie, że nie chce mi się gadać. Bo: albo kłaść się do trumny z fetowanym zwycięskim powstaniem warszawskim, z Katyniem bez końca, ze Smoleńskiem, z panem Skrzetuskim, Zagłobą, z brzozą, z ojcem Natankiem etc. Albo żyć, i wtedy potrzeba innej drogi, innych wzorów, innego podejścia, innej polityki, innej edukacji, innego myślenia o sobie, o kraju, o świecie.\nBożena Keff (ur. 1948) – poetka, pisarka, eseistka, publicystka. Z wykształcenia polonistka i filozofka. Wykłada na Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim i innych uczelniach. Wydała Razem osobno (1986), Sen o znaczeniu snów (1994), Nie jest gotowy (2000), Postać z cieniem. Portrety Żydówek w polskiej literaturze (2001; nominacja do Nagrody Literackiej Nike), Barykady. Kroniki obsesyjne (2006), Utwór o matce i ojczyźnie (2008), Antysemityzm. Niezamknięta historia (2013). Jej najnowsza książka, Strażnicy fatum, ukazała się w tym roku nakładem Wydawnictwa Krytyki Politycznej. Publikowała m.in. w „Przekroju”, „Res Publice Nowej”, „Zadrze”, „Midraszu” i „Przeglądzie”. Jedna z pierwszych w Polsce badaczek związków między nacjonalizmem a kulturową konstrukcją płci. W swojej publicystyce zajmuje się krytyką dyskryminacyjnych aspektów polskiej kultury – mizoginizmem, homofobią i antysemityzmem.\nZupelnie bez serca\n3 komentarze to “ZUPEŁNIE BEZ SERCA”\nEwa Korulska 08/06/2020 at 11:36\nBardzo ciekawy i wazny artykul, tylko nie rozumiem dlaczego autorka miesza temat Zagłady z tematem migrantow. Obecni Migranci pochodzą głównie z krajów muzułmańskich i sa wrogo nastawieni do Żydów. Zapraszać ich do Polski jest robieniem kłopotów Polakom i narażaniem na niebezpieczeństwo Żydów mieszkających w Polsce, tak jak się to dzieje np. we Francji. Myśle ze kto jak kto, ale Żydzi powinni powstrzymać się przed zapraszaniem do kraju swoich najgorszych wrogów. Sa granice angelizmu a piekło wybrukowane jest dobrymi intencjami. A gdzie poczucie odpowiedzialności za własnych obywateli, Polaków i Żydów ?\nJerzy Klechta 07/06/2020 at 16:55\nPrzeczytałem z bijącym jak młot sercem. Pani Bożena dowiodła, że byli i są nadal tacy, którzy co prawda mają serce, tak jak mają nogi, oczy itp., ale wcale nie mieli i zresztą nadal nie mają serca, są ZUPEŁNIE BEZ SERCA. To nie-ludzie: ANTYSEMICI .\nP.S. Dodam, że PANIĄ BOŻENĘ KEFF znam z widzenia, gdy na rowerku jedzie ul. Czarnieckiego w W-wie ,gdzie mieszkam.\nFreda Uziyel 06/06/2020 at 08:20\nPani Bożeno , Antek (zawsze go tak będę nazywać, bo dla mojej mamy Icchak Cukierman był Antkiem) swoje słynne i wstrząsające słowa wypowiedział z tragicznym smutkiem, w ostatniej lub jednej ostatnich scen filmu „Shoa”.\nJest to rozmowa między nim, Kazikiem i Lanzzmanem . Antek i Kazik siedzą w Sali Pamięci , tuż przy wiecznie palącym się ogniu i opowiadają o getcie , powstaniu i po powstaniu . Antek wspomina o swojej straszne rozpaczy i rozczarowaniu kiedy to na próżno czeka po aryjskiej stronie na broń . Czekanie to wypełnione jest tez wyrzutami sumienia , bo on siedział bezczynnie kiedy jego koledzy ginęli. Antka to wielkie rozczarowanie i ta jego bezsilność , potem prześladowała przez całe życie.


Nowa apteka w Gorzowie nie powstanie. Co z dyżurami? - mgr.farm\nmgr.farm jestem farmaceutą > Aktualności > Nowa apteka w Gorzowie nie powstanie. Co z dyżurami?\nNowa apteka w Gorzowie nie powstanie. Co z dyżurami?\n31 stycznia 2019 11:07\nDo Gorzowa Wielkopolskiego wkrótce mają wrócić nocne dyżury aptek. Radni powiatowi uchwalili nowy harmonogram pracy aptek, który ma obowiązywać od 10 lutego. Nie powiódł się plan Starostwa by utworzyć aptekę całodobową przy szpitalu…\nOd ponad roku nie działa apteka całodobowa w Gorzowie Wielkopolskim. Nie udało się otworzyć nowej, więc Rada Powiatu musiała wyznaczyć harmonogram dyżurów (fot. Shutterstock)\nOd ubiegłego roku w Gorzowie Wielkopolskim żadna apteka nie pełniła dyżurów nocnych. Stało się tak po tym, jak z pracy w nocy zrezygnowała jedyna apteka całodobowa w mieście. Prezydent miasta Gorzowa stwierdził w jednym z wywiadów, że właściciel apteki, która do tej pory działała całodobowo, zrezygnował z jej pracy w nocy „trochę na złość”, po tym jak musiał zamknąć inną swoją placówkę w szpitalu (czytaj więcej: Prezydent miasta wzywa aptekarzy do dyżurowania i apeluje o społeczną odpowiedzialność). Przedsiębiorca zaprzeczał jednak tym zarzutom (czytaj więcej: Dlaczego w Gorzowie nie ma apteki całodobowej? Właściciel zabiera głos).\nNowej apteki nie będzie\nPoczątkowo rozwiązaniem problemu dyżurów aptek w Gorzowie Wielkopolskim, miało być otwarcie nowej apteki całodobowej w budynkach szpitala. Problemem jednak stały się nowe przepisy, uniemożliwiające otwarcie w mieście nowej apteki. Przeszkodą były ograniczenia geograficzne i demograficzne. Jedynym sposobem na otwarcie w tym miejscu apteki byłaby zgoda Ministra Zdrowia. Wcześniej jednak decyzję pozytywną pod tym względem musiałbym wydać Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (czytaj więcej: Gorzów WLKP: Szpital znalazł miejsce na aptekę, ale będzie potrzebna zgoda Ministra Zdrowia). To się jednak nie udało.\n– Szpital ma przygotowane miejsce na aptekę całodobową, myślę, że w najlepszym do tego miejscu w Gorzowie. Niestety Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny właśnie wydał negatywną opinię i ta apteka nie powstanie – mówi radny Robert Surowiec, wiceprezes szpitala wojewódzkiego, w rozmowie z Gazetą Wyborczą.\nNie ma apteki całodobowej, muszą być dyżury\nW rezultacie Radni Powiatu musieli podjąć uchwałę ustalającą harmonogram pracy aptek. Każda z ponad 40 placówek będzie pełniła całodobowy dyżur w określonym terminie. Nie wszystkie apteki jednak na to się zgodziły.\n– Otrzymaliśmy pismo z Lubuskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej w Zielonej Górze. Potwierdza, że na 44 działające w Gorzowie apteki 34 apteki pozytywnie odniosły się do harmonogramu dyżurów, 10 pozostałych negatywnie – poinformowała wiceprezydent Małgorzata Domagała.\nMimo to Radni podjęli uchwałę, wyznaczając harmonogram dyżurów aptek. Zacznie on obowiązywać od 10 lutego.\n– Harmonogram to dobra robota, rozwiązuje problem. Ale dyżury są też sporym utrudnieniem dla mieszkańców. Za każdym razem muszą śledzić, która z aptek jest danego dnia czynna – mówi radny Robert Surowiec.\nMariusz Politowicz 2019-01-31 11:27:24\nHarmonogram nie będzie dyżurować, choćby był najlepszy.\nPiotr Pawłowski 2019-01-31 11:36:51\nCiekawy jestem czy taki harmonogram uwzględnia przepisy PF i bierze pod uwagę obsadę farmaceutów w aptekach którym nakazuje dyżury?\nMariusz Politowicz 2019-01-31 14:29:42\nKarolina Dziekanowska 2019-01-31 14:37:08\nJestem za pełnieniem dyżurów całodobowych bo pacjenci mają prawo dostępu do pojemnika na mocz również w Boże Narodzenie o 2 w nocy. Takie samo prawo do dostępu całodobowego do apteki obywatele powinni mieć też w innych dziedzinach. Urząd skarbowy urząd gminy czy wydział komunikacji też powinny pełnić dyżury. Zakładają że pracuje codziennie od 8 do 16 i pracuje kilka kilometrów od tych instytucji nie mam szans na załatwienie ważnych spraw. Trzeba brać dzień wolny. Nie wiem czy tylko u nas tak jest, ale bardzo często pracownicy pobliskich urzędów czy szkół w czasie pracy wyskakują na chwilkę do apteki czy sklepu. Pracują w aptece ciężko w przerwie obiadowej wyskoczyć i coś załatwić. Ci sami urzędnicy którzy ustalają dyżury nigdy nie zostali by w urzędzie 5 minut dłużej. Od nas się wymaga pracy non stop bez zająknięcia...\n35 osób popiera Popieram Odpowiedz na komentarz\nsarin 2019-01-31 20:49:18\nUrząd skarbowy nie jest od ochrony życia i zdrowia, a apteka jest. Stąd argument za dyżurami. Ja byłbym za tym, aby w każdej dziurze był sklep spożywczy całodobowy. Ktoś mógłby zapomnieć zrobić zakupy wcześniej i by głodował np. w niedzielę wolną od handlu. To oczywiste zagrożenie zdrowia i życia. Wnoszę, aby każda rada powiatu ogłosiła rozkład godzin pracy sklepów spożywczych.\nRenata Żurek 2019-01-31 19:56:11\nŻeby jeszcze na tych dyżurach faktycznie sprzedawały się leki ratujące życie potrzebne na cito. Mój ostatni dyżur wyglądał tak, że do 24 miałam może ze dwie recepty z SORu na antybiotyki, faceta z receptami sprzed 3 tygodni i kilka osób po pierdoły. Po 24 miałam DWIE osoby. Jedną po smectę dla dziecka o 1 i faceta po xylometazolin o 3 w nocy (!). Do 7 rano nie było nikogo. Koleżanka dyżurowała dzień później i było to samo... Wiecie, ja nie mam problemu z chodzeniemna dyżury, u nas dyżur na aptekę przypada raz w miesiącu, ale żeby to miało sens...\nKarolina Przybyszewska 2019-01-31 20:01:05\nNawet jeśli miałby się trafić jeden na tydzień naprawdę pilny przypadek warto by była choćby jedna apteka 24h.\nTobiasz Sebastyan 2019-02-01 04:35:21\nI po to są te dyżury :)\nmac aaron 2019-02-01 07:36:42\nOd zaopatrzenia w leki w trakcie trwania zagrożenia życia/zdrowie jest pogotowie, jeśli wypuściło pacjenta niezaopiekowanego (vide po leki w nocy do apteki) to znaczy, że nie spełnia swojej funkcji. Co to za system, gdzie człowiek poważnie chory (Szpitalny Oddział RATUNKOWY) musi w nocy szukać leków? To może wcale nie jest aż tak chory, skoro nie zatrzymano go w szpitalu?\nmac aaron 2019-02-01 11:37:15\nDodam tu jeszcze anegdotę z dnia dzisiejszego: pacjentka prosi o Atrovent N, że pożyczyć, że receptę doniesie. Ale my nie pożyczamy leków, odpowiadam. Ale ona się dusi. No to skoro się Pani dusi, jest zagrożenie życia, to już Pani wypisuję receptę farmaceutyczną - poproszę tylko o dowód osobisty. Nie mam przy sobie dowodu. To może pamięta Pani PESEL, to obędzie się bez dowodu? Nie pamiętam. Zadzwoni do domu aby przedyktowali? W domu nikogo nie ma. To wie Pan co, ja wrócę jutro z dowodem. To wie Pani co? Skoro do jutra się Pani nie udusi, to znaczy, że Pani życie nie jest jednak zagrożone, i ja tej RF Pani nie wystawię. To są właśnie pilne przypadki ala nocny dyżur. Zapomniało się wypisać recept - pogotowie. Nie chciało się w dzień czekać do POZ z przeziębieniem - pogotowie. Nie mam co robić w nocy? Pójdę pogadać z aptekarzem, kupię saszetkę Nizoralu.\nKatarzyna Porczyk 2019-02-01 14:31:55\nNo dobra, skoro pacjent z SORu powinien być zaopatrzony w leki na SORZe lub zostać w szpitalu, to co ma zrobić pacjent, który rozchorował sie w długi weekend/święto i był po pomoc „jedynie” w NPL? Np.rodzic 2letniego dziecka, które wymaga antybiotyku? Poniżej temperatury 40C dziecko nie jest obiektem zainteresowania SORu (przykład z życia)\nMariusz Politowicz 2019-02-01 10:23:02\n@Karolina Przybyszewska. Ależ możesz dyżurować! Nikt Ci tego nie broni. Twoja apteka, Twoje pieniądze (w tym zarobek), Twoja decyzja.\nKatarzyna Porczyk 2019-02-01 14:26:42\nMimo wszystko fajnie byłoby, gdyby pacjent SORowy czy rodzic małego dziecka mieli gdzie kupić tę Smectę czy antybiotyk bez konieczności przejechania kilkudziesięciu kilometrów do najbliższej dyżurującej apteki... fakt, większość rzeczy sprzedawanych w nocy to pierdoły, które mogą poczekać do rana, ale pamiętajmy, że trafiają się tez pilne przypadki.\nmac aaron 2019-02-01 14:59:39\nOczywiście, ale nie naszym i naszych rodzin kosztem. Praca = zapłata.\nMariusz Politowicz 2019-02-01 15:11:22\n@k.Porczyk. To nie Twoja domena, gdyż za organizację ochr. zdrowia na terenie powiatu odpowiada powiat, a nie właściciel lub pracownik apteki. Oni za to biorą pieniądze, których nie chcą dać (zapłacić) nam, tylko wiją się z wściekłości, ze nie mogą nas przymusić do bezsensownej, niewykonalnej i meczącej pracy. Chcesz się pomylić ze zmęczenia? #morfina #Jarocin.\nKatarzyna Porczyk 2019-02-01 15:19:58\nMac Aaron i M.Politowicz, moje komentarze dotyczą zasadności dyżurowania a nie sposobu ich finansowania :)\nMariusz Politowicz 2019-02-01 15:35:08\n@K. Porczyk. Moje komentarze dotyczą jednego i drugiego, bo są ze sobą nierozerwalnie połączone.\nNie ma żadnych pilnych przypadków tylko nieogarnięci ludzie,którzy albo się nie dostali do ZOZ...bo są coraz większe problemy,albo czekali na SOR bo tak się przyzwyczaili.Gdyby trzeba było zapłacić za taką wizytę w razie jej niezasadności to sytuacja byłaby zupełnie inna.\nAdam Las 2019-02-02 10:56:07\nW wielu krajach jest tak, że to lekarz/pielęgniarka bezpłatnie wydaje pacjentowi z ambulatoryjnej apteczki kilka tabletek niezbędnego leku, tak żeby wystarczyło do otwarcia apteki. Dotyczy to głównie antybiotyków i środków przeciwbólowych. Dyżury są tylko w niedziele i święta po południu, kiedy wszystkie inne apteki są zamknięte. Rodzice mają obowiązek posiadać niezbędne leki bez recepty dla dziecka w domowej apteczce, w przeciwnym razie grozi im zainteresowanie ze strony opieki społecznej.\nApteki nie będą mogły pracować krócej w Święta?\nDo Śląskiej Izby Aptekarskiej napływają informacje od właścicieli oraz kierowników aptek o skróceniu...\nSopot bez dyżurującej apteki, bo się to nie opłaca\nJedyna apteka całodobowa w Sopocie zrezygnowała z pełnienia nocnych i świątecznych dyżurów. Pozostał...\nStraż miejska sprawdzi czy apteki pełnią dyżury…\nWładze Międzyrzeca Podlaskiego powołały patrol Straży Miejskiej, który sprawdza, czy apteki prowadzą...


Profil działalności | Simon Furniture Fittings\nIwo Group Company z o.o. jest wyłącznym reprezentantem I dystrybutorem prowadnic I tłumików od firmy Simon Beschlagtechnik corporate group Simon karl Simon GmbH & Co. KG dla Czech , Słowacji, Polski, byłych republik Jugosłowiańskich oraz krajów bałtyckich.\nSimon jest niemiecką, innowacyjną firmą, która na początku swojej działalność koncentrowała się na produkcji zamków wspólpracując z firmami takimi jak Hattich I Haefele. Od 2000 roku, wprowadziła na rynek serie amortyzatorów i prowadnic do szuflad. Pierwszy produkt Stopix odniósł sukces kiedy został wprowadzony w ofertę mebli IKEA. Po kolejnych seriach amortyzatorów i prowadnic szufladowych dla mebli z drewna i metalu Simon jest obecnie liderem w kontroli drzwi przesuwnych.\nAmortyzatory, drzwi przesuwne ze stali nierdzewnej dla producentów wyposażenia gastronomicznego, mebli ze stali nierdzewnej, producentów wyposażenia medycznego i farmaceutycznego (do -5 C)\nPrzesuwne drzwi dla szaf i wnętrz z nośnością 10-100 kg\nSpecjalne systemy amortyzowania dla producentów produktów z drutu dla kuchni, przemysłu samochodowego i autobusowego, wozy strażackie itp.\nSystemy amortyzacji prowadnic wykonywane na zamówienie do określonych zadań\nSystemy amortyzacji szuflad z ładownością 10-200 kg\nAmortyzowane drzwi przesuwne do kabin prysznicowych z samodomykaniem są wykonane ze sprężyn ze stali nierdzewnej\nProwadnice do łazienek i innych mebli\nTłumiki mogą być standardowe lub z ulepszonymi sprężynami.\nIWO GROUP z o.o.\nJesteśmy firmą dystrybucyjną z Pragi, Republika Czeska. Zawsze staramy się odpowiedzieć na popyt jak najszybciej. Kiedy produkty są dostępne na magazynie wysyłka następuje natychmiastowo. Jesteśmy zadowoleni wtedy kiedy klienci są zadowoleni i są pewni naszych usług. Mówimy po angielsku, polsku, rosyjsku, niemiecku i czesku.\nZaoferowany asortyment jest w programie magazynu, odwołując się do katalogu z fabryki oraz także z Iwo Group w Pradze. Planujemy otworzyć dystrybucję w Polsce.\nW imieniu Iwo Group oraz Simon


abc insekt Łomża • ABC INSEKT Zwalczanie Pluskiew Karaluchów Prusaków w Łomży\nABC INSEKT Zwalczanie Pluskiew Karaluchów Prusaków\n18-400ŁomżaModzele Skudosze 48Podlaskie664769061\nDezynsekcja, deratyzacja, dezynfekcja / Środki dezynfekujące\n18-400 Łomża, Modzele Skudosze 48\n664 769... 061więcej\nFirma Abc Insekt działa na rynku od 1996 roku w branży dezynsekcja, deratyzacja, dezynfekcja, dezodoryzacja. Naszą specjalnością jest zwalczanie pluskiew, karaluchów, prusaków, rybików cukrowych, os, szerszeni. Likwidujemy także wszy, pchły, muchy, mrówki, mole oraz gryzonie: myszy, szczury, kuny. Wszystkie proponowane przez nas usługi objęte są 6-miesięczną gwarancją, a w przypadku os i szerszeni udzielamy gwarancji do końca sezonu. Prace...\nFirma Abc Insekt działa na rynku od 1996 roku w branży dezynsekcja, deratyzacja, dezynfekcja, dezodoryzacja. Naszą specjalnością jest zwalczanie pluskiew, karaluchów, prusaków, rybików cukrowych, os, szerszeni. Likwidujemy także wszy, pchły, muchy, mrówki, mole oraz gryzonie: myszy, szczury, kuny. Wszystkie proponowane przez nas usługi objęte są 6-miesięczną gwarancją, a w przypadku os i szerszeni udzielamy gwarancji do końca sezonu. Prace prowadzimy zgodnie z wymogami systemu HACCP, GMP i GHP. Proponujemy również ozonowanie pomieszczeń. Ten zabieg pozwala pozbyć się nieprzyjemnych zapachów z domu, samochodu oraz usunąć z nich alergeny, roztocza, grzyby i pleśń. Swoje usługi kierujemy do osób prywatnych, firm i instytucji. Działamy na terenie województw: podlaskiego, mazowieckiego i warmińsko-mazurskiego. Serdecznie zapraszamy!\nDom i ogród / Usługi dla domu i ogrodu / Dezynsekcja, deratyzacja, dezynfekcja / Środki dezynfekujące\nDomowe metody zwalczania pluskiew\nKrótki przewodnik, jak pozbyć się pluskwy domowej we własnym zakresie.\nOchrona zakładu przed szkodnikami (Monitoring DDD)\nOferujemy profilaktyczne działania chroniące przed zagrożeniem ze strony owadów i gryzoni. Wdrażamy i organizujemy program ochrony zakładu przed szkodnikami.\nZwalczanie prusaków i karaluchów (Zwalczanie prusaków)\nOferujmy zintegrowane zwalczanie prusaków i karaluchów polegające na oprysku i zastosowaniu żelu wabiącego.\nZwalczanie pluskwy domowej (Zwalczanie pluskiew)\nOferujemy zwalczanie pluskwy domowej skutecznymi środkami. Nasze opryski zabijają dorosłe aktywne pluskwy oraz osobniki, które dopiero wykluły się z jajek.\nOzonowanie pomieszczeń (Ozonowanie)\nWykonujemy ekologiczne ozonowanie pomieszczeń, które pozwala usunąć wszelkie niepożądane zapachy z otoczenia oraz zapewnia sterylizację pomieszczeń.\nBusiness - Wyświetleń w branży Środki dezynfekujące: 107690 - Odwiedzin: 7110


/Ossoliniada 2006, co pisze prasa\nOpublikowano: niedziela, 18, czerwiec 2006 00:00\t Odsłony: 3457\nW Zespole Szkół w Woli Mieleckiej tradycyjnie uczczono święto patrona szkoły.\nCo roku na Ossoliniadzie uczniowie prezentują przed lokalną społecznością swoje umiejętności. Z kolei wyróżniający się w nauce uczniowie, nauczyciele oraz rodzice otrzymują specjalne podziękowania.\nOssoliniada to nazwa święta społeczności szkolnej Zespołu Szkół w Woli Mieleckiej. Wprowadzono je po raz pierwszy w 2001 roku w pierwszą rocznicę nadania szkole imienia rodaka Woli Mieleckiej wielkiego patrioty, humanisty, bibliofila Józefa Maksymiliana Ossolińskiego. Podczas Ossoliniady uczniowie prezentują swoje uzdolnienia artystyczne i umiejętności dydaktyczne a dyrektor szkoły Kazimierz Ogorzałek wręcza nauczycielom uczniom nagrody a sojusznikom medal ,,Zasłużony dla szkoły” odznaczenie uchwalane przez Radę Pedagogiczną.\nUczniowie, którzy otrzymali nagrodę Wójta Gminy Mielec za osiągnięcia dydaktyczne w roku szkolnym 2005/2006\nSylwia Rzegocka - laureat Powiatowego Konkursu Matematycznego klas II gimnazjum\nBarbara Bernat – laureatka Powiatowego Konkursu Ortograficznego\nNatalia Bawół – laureatka Powiatowego Konkursu Poezji Religijnej\nJoanna Mieszkowicz – II miejsce w województwie na 100 m w Gimnazjadzie\nEwelina Pomykała - I miejsce w powiecie w biegu na 600 m\nNorbert Serafin – laureat Finału Rej. Gimnazjady w zespołowych grach sportowych i LA\nGrzegorz Bury – I miejsce w Gminnym Konkursie Matematycznym kl. V\nSławomir Spyra - I miejsce w Gminnym Konkursie Matematycznym kl. V\nAgnieszka Tomczyk - I miejsce w Gminnym Konkursie Matematycznym kl. V\nWyróżnieni nauczyciele - R. Gąbka, M. Jastrząb, I. Kapuścińska, L. Przebieglec i A. Róg\nRodzice z medalem ,,Zasłużony dla szkoły”- Zbigniew Wicherski i Franciszek Dengler\nJest to również święto lokalnej społeczności. W tym dniu odbywa się festyn ludowy pod patronatem samorządu wiejskiego.\nSzkoła w Woli Mieleckiej podtrzymuje pamięć o wielkim rodaku już prawie 40 lat. W 150 rocznicę ustanowienia fundacji Ossolińskich w szkole w 1967 roku odbyła się sesja popularno-naukowa z udziałem przedstawicieli Biblioteki Narodowej i Wydawnictwa Ossolineum z Wrocławia oraz Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Od tego czasu pamięć o Józefie Maksymilianie Ossolińskim kultywowano na lekcjach wychowawczych. Następnie w latach 1998 – 2000 podjęto starania o nadanie imienia J.M. Ossolińskiego. Starania te zostały uwieńczone sukcesem i 18 czerwca 2000 r. z woli mieszkańców, nauczycieli tej szkoły Rada Gminy Mielec podjętą uchwałą ustanowiła imię szkoły i nadała sztandar, który ufundował Dyrektor Wydawnictwa Ossolineum we Wrocławiu.\nOd tego czasu przyjęto program tradycji szkolnych, w którym obok corocznej Ossoliniady organizuje sie również festyn sportowy pod nazwą Józefiada w dniu imienin patrona. Stałą formą w pracy wychowawczej są lekcje poświęcone patronowi jak również konkursy wiedzy i sesje popularno-naukowe. W szkole utworzono też ekspozycję poświęconą J.M. Ossolińskiemu.\nOssoliniada 2006 to czas prezentacji, odznaczeń, podziękowań i dobrej zabawy. W tym roku reżyserem dwugodzinnego przedstawienia była Małgorzata Jastrząb. Scenariuszem i przygotowaniem uczniów, zajęła się Urszula Danel. Jak co roku dzieci i młodzież zaprezentowali na scenie bogaty program – były piosenki (przygotowane pod okiem W. Ozgi), recytacje, spektakle teatralne: ,,Historia książki” (przygotowanie D. Giza) oraz ,,W świecie baśni i legend” (przygotowanie U. Danel). Nie zabrakło także pokazów sprawności gimnastycznej (przygotowanie K. Ogorzałek) oraz tańców: poloneza i walca (przygotowanie B. Dziekan – Gąbka, I. Kapuścińska), koziołka w wykonaniu uczniów klas ,,0” oraz cherlederek. W programie znalazły się również pokazy sprawności strażaków OSP, karate oraz koncert zespołu Yo-Yo. Nie zabrakło też emocji sportowych. Na boisku Startu Woli Mieleckiej odbył się ostatni w tej rundzie mecz gospodarzy ze Strzelcem Frysztak. Ossoliniadę zakończyła zabawa taneczna w plenerze i pokaz sztucznych ogni.\nNa tegoroczną Ossoliniadę przybyła, jak co roku, posłanka Krystyna Skowrońska\noraz marszałek województwa podkarpackiego Leszek Deptuła i Zdzisław Nowakowski, przewodniczący Rady Miasta Mielca.


Dolnośląski NFZ rozwiązuje umowy. Pacjenci nie będą mogli się lec\nDodano: 23 marca 2012, 09:33 0\nDolnośląski NFZ rozwiąże umowy ze wszystkim przychodniami specjalistycznymi w regionie (fot. sxc.hu) / Źródło: FreeImages.com\nNa Dolnym Śląsku jest 2,6 tys. przychodni specjalistycznych, które mają podpisane kontrakty z NFZ. - Umowy te wygasną 31 sierpnia, a od 1 września będą obowiązywać nowe, na które konkurs zostanie ogłoszony 2 kwietnia - powiedziała rzeczniczka dolnośląskiego NFZ Joanna Mierzwińska.\nObecne, dwuletnie umowy, z przychodniami specjalistycznymi miały obowiązywać do 31 stycznia przyszłego roku. Dolnośląski NFZ zdecydował się na ich wypowiedzenie po nieprawidłowościach, które wykazały kontrole Funduszu w połowie ze 140 sprawdzonych przez urzędników placówek. - Te nieprawidłowości dotyczyły m.in. braku sprzętu deklarowanego przy zawieraniu kontraktu czy harmonogramu pracy lekarzy, którzy mieli przyjmować na przykład dwa razy w tygodniu, a przyjmowali kilka razy w miesiącu - tłumaczyła rzeczniczka.\nWcześniejsze wypowiedzenie umów ma pozwolić na skontrolowanie gabinetów specjalistycznych przed zawarciem nowych kontraktów. NFZ w ciągu trzech miesięcy zamierza skontrolować wszystkich świadczeniodawców, którzy wystartują w konkursie. - Zazwyczaj jest to około 3 tys. placówek - powiedziała rzeczniczka. Umowy zostaną podpisane z tymi przychodniami, które rzeczywiście spełniają deklarowane w konkursie warunki. - Pozwoli to na skończenie z fikcją, z którą do dej pory mieliśmy do czynienia - dodała Mierzwińska.


Pokój 601 - Aparthotel Miodowa\nWybierając apartament typu SUPERIOR możecie być pewni, że pozwoli on Wam cieszyć się naprawdę fantastycznym wypoczynkiem, pozwalając jednocześnie na bardzo dużą intymność, której nie są w stanie aż w takim stopniu zapewnić hotele.\nDwa łóżka wraz ze znajdującymi się obok nich stolikami i lampkami nocnymi, tworzą bardzo przytulną, a jednocześnie elegancką część sypialnianą. Z kolei z myślą o wszystkich, którzy będą chcieliby oddać się spokojnemu relaksowi po dniu pełnym wyzwań, stworzyliśmy przestrzeń z sofą, telewizorem LED, biurkiem i stolikiem kawowym, gdzie można cieszyć się czasem spędzonym w gronie rodziny lub znajomych bądź też chwilami odprężenia w samotności.\nWszyscy pasjonaci gotowania lub Ci, którzy po prostu mają ochotę na domowe jedzenie, przygotują je w aneksie kuchennym z pełnym wyposażeniem (płyta indukcyjna, okap, czajnik elektryczny, sztućce, naczynia, zastawa stołowa), a następnie będą mogli się nim cieszyć w części jadalnianej. Z kolei w łazience będziecie mogli skorzystać z przyjemnego prysznica.


Współwłasność domu a jego ubezpieczenie - co warto wiedzieć? | Rankomat.pl\nLeszek Drozdalski 11.01.2022\nAktualnie: Współwłasność domu a jego ubezpieczenie - co warto wiedzieć?\nWspółwłasność domu lub mieszkania często bywa źródłem konfliktów i nieporozumień. Postanowiliśmy wyjaśnić, na czym dokładnie polega, jakie są jej rodzaje i podstawy prawne, a także jak wygląda kwestia ubezpieczenia nieruchomości, która ma więcej niż jednego właściciela.\nWspółwłasność nieruchomości – jaka podstawa prawna?\nJak zrobić współwłasność domu jednorodzinnego?\nJak dopisać współwłaściciela domu?\nJak ubezpieczyć dom, który ma kilku właścicieli?\nWspółwłasność domu – o czym trzeba pamiętać?\nWspółwłasność jest dość skomplikowaną i nie do końca oczywistą kategorią prawną. Czym innym jest posiadanie wspólnego mieszkania przez małżeństwo, a czym innym udziału procentowego w takim mieszkaniu. Zanim więc przejdziemy do kwestii ubezpieczeniowych, skupmy się na rzetelnym zdefiniowaniu tego pojęcia oraz wymieńmy sobie rodzaje współwłasności.\nWedług polskiego prawa własność danej rzeczy może przysługiwać jednocześnie kilku osobom w sposób niepodzielny i to jest podstawowa definicja współwłasności. Charakteryzuje się więc ona trzema podstawowymi cechami:\n1. jednością przedmiotu (jedna rzecz, a nie zespół różnych rzeczy);\n2. wielością podmiotów (co najmniej dwa);\n3. niepodzielnością wspólnego prawa (żaden ze współwłaścicieli nie ma wyłącznego prawa do danej rzeczy, jednocześnie każdy z nich ma jednakowe prawo do tej rzeczy).\nWyróżniamy dwa rodzaje współwłasności: w częściach ułamkowych oraz łączną.\nWspółwłasność w częściach ułamkowych polega na tym, że udział każdego ze współwłaścicieli da się wyrazić ułamkiem (np. 1/3 czy ½ prawa własności do nieruchomości). Kluczowe jest to, że każdy ze współwłaścicieli jest w pewien sposób niezależny od pozostałych, czyli może rozporządzać swoim udziałem (np. sprzedać go osobie trzeciej) w sposób dowolny i nie potrzebuje do tego niczyjej zgody. Współwłasność częściowa regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.\nWspółwłasność łączna to np. ustawowa wspólność małżeńska. Może ona powstać tylko w ściśle określonych sytuacjach prawnych wynikających ze stosunków pomiędzy danymi osobami. Nie ma tutaj udziałów możliwych do wyrażenia ułamkami, a więc do zarządzania wspólnym mieniem potrzebne są zgody wszystkich współwłaścicieli. Współwłasność łączna regulowana jest przepisami odnoszącymi się danych sytuacji, czyli np. opisującymi prawnie instytucję małżeństwa.\nKwestia współwłasności regulowana jest przez wiele przepisów prawnych. Jednym z kluczowych jest art. 195 Kodeksu cywilnego, który ją definiuje. Z kolei z art. 196 dowiemy się, jakie są odmiany współwłasności. Kolejne artykuły, aż do art. 221 (Skuteczność czynności prawnych wobec nabywcy udziału), regulują bardziej szczegółowe kwestie związane z tym tematem.\nJak już wspomnieliśmy, współwłasność łączną regulują nie przepisy Kodeksu cywilnego, a akty prawne odnoszące się do konkretnych sytuacji, w których taka współwłasność może się pojawić.\nDo ustanowienia współwłasności nieruchomości konieczne jest zawarcie umowy (sprzedaży lub darowizny), która ma formę aktu notarialnego. Do sporządzenia takiego dokumentu niezbędne są: aktualny wypis z księgi wieczystej oraz akt własności. Po podpisaniu umowy rozpoczyna się sądowe postępowanie wieczystoksięgowe. Żeby do niego doszło, konieczne złożenie stosowanego wniosku, a złożyć go może każda ze stron lub też notariusz w imieniu swojego klienta.\nZniesienie współwłasności nieruchomości, co do zasady, jest pożądane, ponieważ znacznie ułatwia wszelkie dalsze ruchy prawne związane z tą nieruchomością, czyli np. jej sprzedaż czy wynajem. Poza tym, jest to praktyczne rozwiązanie ze względu za zwykłe rozporządzanie domem czy mieszkaniem – formalnie, kiedy chcemy np. zrobić remont, musimy uzyskać zgodę pozostałych właścicieli, a jeśli jej nie zdobędziemy, konieczne jest pójście z tą sprawą do sądu.\nNajprostszym sposobem na zniesienie współwłasności nieruchomości jest podpisanie stosownej umowy w obecności notariusza. Niestety, takie rozwiązanie jest możliwe tylko w sytuacji, kiedy pomiędzy współwłaścicielami panuje pełna zgoda. Wówczas wystarczy udać się do kancelarii notarialnej z odpowiednią dokumentacją, a tam na jej podstawie przygotowuje się stosowny akt. Czasowo całość takiej „operacji” może zamknąć się nawet w jednym dniu, co jest dużą zaletą. Wadą jest natomiast jej koszt, który w przypadku najdroższych nieruchomości może wynieść nawet 10 000 zł.\nRozwiązaniem alternatywnym jest droga sądowa, a jej największą zaletą jest niski koszt. Jeśli pomiędzy stronami nie ma konfliktu, a sytuacja prawna nieruchomości jest klarowna, sędzia może rozstrzygnąć sprawę już na pierwszym posiedzeniu, jednak na takie posiedzenie w Polsce zwykle czeka się 2-3 miesiące.\nDroga sądowa jest też jedynym rozwiązaniem dla współwłaścicieli będących w konflikcie, co może się np. zdarzyć u małżeństw chcących się rozwieźć i nie potrafiących się porozumieć w kwestii podziału majątku. Takie postępowania często wymagają przynajmniej kilku rozpraw, co sprawia, że zniesienie współwłasności dodatkowo rozciąga się w czasie.\nWyróżniamy trzy rodzaje zniesienia współwłasności:\n1. podział nieruchomości na dwa lub więcej odrębnych i samodzielnych lokali – to rozwiązanie nie zawsze jest możliwe ze względu na specyfikę nieruchomości oraz odgórne przepisy;\n2. przyznanie wyłącznej własności – nieruchomość staje się własnością jednego z dotychczasowych współwłaścicieli, a pozostali otrzymują od niego określoną rekompensatę finansową, którą sami ustalają pomiędzy sobą lub ustala ją sąd (w przypadku konfliktu);\n3. zarządzenie sprzedaży nieruchomości w ramach egzekucji – nieruchomość jest sprzedawana na licytacji przez komornika; jest to najmniej opłacalne rozwiązanie z racji na wysokie koszty sądowe oraz prowizję komornika.\nDo współwłasności domu, mieszkania, gruntu lub innej nieruchomości można dopisać kolejnego współwłaściciela, ale tylko za zgodą aktualnego właściciela lub współwłaścicieli. Taka zmiana musi się odbyć na drodze notarialnej (tak się dzieje najczęściej) lub poprzez orzeczenie sądu.\nW praktyce dopisanie współwłaściciela odnosi się głównie do małżonków lub dzieci, zdecydowanie rzadziej do osób spoza rodziny. Całą „operację” można przeprowadzić u notariusza, który po sporządzeniu stosownego aktu zgłosi się do sądu w celu wprowadzenia zmian w księdze wieczystej.\nWpis do księgi wieczystej musi być poprzedzony uzyskaniem dokumentu potwierdzającego nabycie praw do nieruchomości przez nowego współwłaściciela. Może to być umowa kupna-sprzedaży udziału w nieruchomości lub darowizna. Z tym drugim wariantem mamy do czynienia głównie przy stosunkach rodzinnych. Oczywiście, notariusz pobiera wynagrodzenie za swoją pracę, a nowy współwłaściciel musi również zapłacić podatek, o ile nie jest z niego zwolniony np. z racji bliskiego pokrewieństwa.\nPrzy współwłasności w częściach ułamkowych każda z osób mających prawo do nieruchomości może ubezpieczyć swoje udziały. Trzeba o tym pamiętać przy ustaleniu sum ubezpieczenia, czyli maksymalnych wysokości odszkodowania po szkodzie całkowitej. Jeśli np. posiadamy 50% udziałów w domu wolnostojącym, powinniśmy wpisać w polisę kwotę odzwierciedlającą ten udział, a nie całkowitą wartość nieruchomości. Do zakupu polisy mieszkaniowej nie jest potrzebna zgoda pozostałych współwłaścicieli.\nPodsumowując, własność nieruchomości może przysługiwać jednocześnie kilku podmiotom w sposób niepodzielny. Współwłasność dzielimy na łączną (np. małżeństwa) i możliwą do wyrażenia w częściach ułamkowych. W pierwszym przypadku nieruchomością dysponuje się wspólnie (potrzebna zgoda wszystkich współwłaścicieli), w drugim każdy dysponuje swoimi udziałami samodzielnie. W przypadku współwłasności łącznej polisę mieszkaniową wykupuje się dla całej nieruchomości, natomiast przy współwłasności w częściach ułamkowych możliwe jest ubezpieczenie udziałów, czyli tylko części wartości nieruchomości.\nRóżnice w rodzajach współwłasności domu\nPodział nie można wyodrębnić procentowych udziałów\nkażdy współwłaściciel ma procentowy udział w nieruchomości\nZakres dysponowanie nieruchomością wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli\nkażdy współwłaściciel może dowolnie\ndysponować swoim udziałem\nPrawo regulowana aktami prawnym opisującymi dane sytuacje między współwłaścicielami\nPolisa ubezpieczenie całej nieruchomości\nubezpieczenie udziału w nieruchomości\n1. Współwłasność charakteryzuje się: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego prawa\n2. Wyróżniamy dwa rodzaje współwłasności: łączną oraz w częściach ułamkowych\n3. Przy współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli może dowolnie dysponować swoim udziałem, czyli bez zgody pozostałych współwłaścicieli\n4. Przy współwłasności możliwe jest ubezpieczenie z polisy mieszkaniowej udziału w nieruchomości\nCzy mogę ubezpieczyć przedmioty należące do współwłaściciela?\nPrzy współwłasności łącznej jest to możliwe. W ramach jednej polisy mieszkaniowej ubezpiecza się tutaj – w zależności od wybranego zakresu ochrony – mury, elementy stałe, ruchomości domowe oraz ewentualnie innego typu mienie, jak przedmioty specjalne czy zabudowania na posesji.\nCzy mogę ubezpieczyć przedmioty należące do gości?\nNiektóre towarzystwa umożliwiają włączenie w polisę mieszkaniową przedmiotów, które nie należą do ubezpieczonego, tylko do jego gości. Zdarzają się też polisy, które można poszerzyć o przedmioty przechowywane czasowo, czyli np. pożyczone od innych osób w celu ich naprawy.\nCzy mogę ubezpieczyć przedmioty do działalności gospodarczej?\nWiele towarzystw stwarza taką możliwość, ale oferty są zróżnicowane co do zakresu ochrony. U niektórych ubezpieczycieli możliwe jest włączenie w ochronę z polisy mieszkaniowej tylko wybranych przedmiotów (np. mebli i sprzętu biurowego), podczas gdy inni pozwalają na włączenie w ochronę nawet przedmiotów przechowywanych czasowo, np. w celach naprawczych.\nCzy z polisy mieszkaniowej mogę ubezpieczyć mienie służbowe?\nZdarzają się towarzystwa, które pozwalają na włączenie w polisę mieszkaniową mienia służbowego, czyli np. telefonu przydzielonego nam przez pracodawcę. Takie warianty dostępne są jako dodatkowo płatne rozszerzenia podstawowego ubezpieczenia.\nJak przeprowadzić remont w domu ze współwłasnością?\nPrzy współwłasności łącznej do przeprowadzenia remontu wymagane są zgody wszystkich współwłaścicieli, a jeśli któryś z nich oponuje, sprawę może rozstrzygnąć sąd. Jeśli mamy do czynienia ze współwłasnością w częściach ułamkowych, problemem może być wyremontowanie części wspólnych budynku, czyli np. klatki schodowej. Optymalnym rozwiązaniem jest porozumienie się pomiędzy współwłaścicielami co do zakresu i podziału kosztów remontu.\nCzy ubezpieczenie domu ze współwłasnością będzie droższe od polisy dla jednego właściciela?\nTo zależy od wartości nieruchomości i wyposażenia, a także wykupionego zakresu ochrony. Na pewno będzie drożej, jeśli każdy ze współwłaścicieli ubezpieczy swoją część nieruchomości na osobnej polisie.


Buty do nordic walking Nordic Walk 900 męskie | Newfeel\nButy do nordic walking Nordic Walk 900 męskie\nNareszcie buty zaprojektowane specjalnie do nordic walking! Te buty zapewniają sprężystość, przyczepność i wybicie.\nNaprawdę wygodne buty. Polecam\nJeśli robisz marsz NW na poważnie warto zainwestować w tych butach. Wygodne, dobrze trzymają noga, gięty i dobrze trzymają powierzchni.\nWbudowana” skarpetka” wymaga troszeczkę cierpliwości przy nakładanie poerwsza para razy ale szybo opanujesz.\nSznurowadeł świetnie się chowają w języku wiec nie latają.\nKupiłem dla siebie ale następnego dnie wróciłem do sklepu i kupiłem dla żony tez - to chyba najlepsza rekomendacja ;)\nSuper buty do chodzenia - polecam!\nButy mam od około miesiąca i codziennie robię sobie w nich spacer z kijkami. Buty spisują się znakomicie, są bardzo wygodne i idealnie dopasowują się do nogi. Bardzo dobrze amortyzują podczas chodzenia w moim przypadku głównie po twardych chodnikach. W związku z tym, iż buty maja dodatkowa opaskę elastyczną tuż przy kostce, ciężko je założyć bez łyżki do butów. Nie jest to żadna uciążliwość, a biorąc pod uwagę fakt, ze dzieki opasce buty lepiej przylegają do stop i nie powodują obtarć, wziąłbym to za ich ogromna zaletę konstrukcyjna. Jeżeli buty będą pasować na długość i szerokość, to polecam każdemu kupującemu!\nBardzo wygodne, super dopasowane do stopy, elegancko wykonane, zabezpieczające stopę przed dostaniemy się nieproszonych kamyczków, polecam osobą lubiącym długie spacery.\nDuża giętkość dzięki systemowi nacięć Flex-H.\nKorki 4mm i podeszwa z kauczuku zapewniają bardzo dobrą przyczepność.\nWstawki PU na przodzie podeszwy i przy pięcie sprzyjają dynamice\nZapewniają komfort: zintegrowany but wewnętrzny chroniący przed kamieniami.\nŁatwe chowanie sznurowadeł dzięki wszytej w język kieszonce.\nMateriał cholewki umożliwia odprowadzanie wilgoci.\n322 g w rozmiarze 43\nWierzch buta : 40.0% Poliester, Wierzch buta : 30.0% Poliuretan, Wierzch buta : 30.0% Poliuretan termoplastyczny (TPU) Podeszwa zewnętrzna : 100.0% Guma Wnętrze buta : 60.0% Poliester, Wnętrze buta : 40.0% Poliamid\ndo intensywnego uprawiania nordic walking.\nNieodpowiednie do nordic walking w deszczowe dni.\nNa czym polega koncepcja Flex-H marki Newfeel?\nPodczas uprawiania nordic walking, stopa wykonuje pełny ruch przetaczania - od uderzenia piętą, aż do wybicia się z przedniej części (podczas tej fazy stopa wygina się naprawdę mocno). Z tego właśnie powodu buty do chodu sportowego muszą być bardzo giętkie!


Oh, eh i ah...!: Zwrot akcji\nCzy nagły to się okaże...\nDojrzałem do kolejnego kroku jeśli chodzi o blogowanie. Ostanie posty już mnie samego do pasji doprowadzają. Początkowo założeniem było, że nie będę tu zamieszczał określonych treści. Przed chwilą podjąłem decyzję o zmianie tego założenia, więc... czas dać szansę ewolucji! Nie mylić z rewolucją.\nA zacznę od sytuacji, która mnie się była przydarzyła stosunkowo niedawno.\nPoznałem faceta na romku. Już po przeczytaniu samego opisu do profilu zapaliło mi się żółte światełko, że facet ma zaniżone poczucie własnej wartości, no ale ja tak łatwo nie skreślam. Zdecydowałem się brnąć, znaczy w ogóle poznać.\nTo była niedziela - tydzień temu zresztą. Popisaliśmy trochę i facet potwierdził moje wrażenie, że z jego samooceną nie jest najlepiej. Nic to. Brnę dalej.\nUmówiliśmy się na browar o 19:00. Postanowiłem, że się jeszcze zdrzemnę przed wyjściem. Budzik nastawiłem na 18:00 coby nie zapóźnić... Zapóźniłem i to jak cholera bo o 19:00 się ocknąłem. Od razu czułem, że coś jest nie tak czując, że w ręce ściskam telefon. Budzik zadzwonił jak było trzeba. Ja jakoś tego nie pamiętałem, przynajmniej nie wyraźnie...\nJakieś 5 po 19:00 nawiązałem łączność w celu dokonania przeprosin, bo czułem się jak ostatnia szmata. Dostałem zjebkę. Ok. Zasłużyłem ale sposób i argumenty, które usłyszałem spowodowały, że dostałem nagłej kurwy. Koleś mi tu o jakimś wystawianiu go do wiatru zaczął nawijać, o tym, że on mi się nie podoba, to po co się z nim umawiałem i w ogóle, nie da się tego powtórzyć.\nNapisałem o tym wirtualnemu znajomemu, który był akuratnie na fellow. Ten mi doradził żebym zaprosił tego kolesia na browara. Ja mu odparłem, że w mordę jeża - W ŻYCIU GO NIE ZAPROSZĘ!!!\nDługo nie czekałem, jak koleś sam wyskoczył z propozycją browara... Szczena mi odpadła... No ale ok. Czułem się winny. Polazłem. Gdzie? No zgadujta! Do Galerii! Milion razy koło niej przechodziłem idąc na zakupy w Hali Mirowskiej. Nie miałem pojęcia gdzie ten klub się mieści. Niewiedza jest błogosławieństwem.\nJakieś karaoke było... :-/ No ale nawet sympatycznie było. Było kilka osób, które nawet jakimś tam głosem możliwym dysponowały, także piania jakiegoś strasznego było niewiele.\nFajną sprawą było to, że nie znałem tam ani jednej osoby - nie licząc pani współwłacicielki chyba, i pana barmana, które to postaci znam i kojarzę ze starego, poczciwego Paradajsu. :-P Oj to były czasy! Lansowało się wtedy, będąc jednocześnie jedną z najbardziej niedostępnych osób jakie się tam przewijały. :-)))\nDziś wcale nie jest inaczej - podobno. Ja do śmierci będę w tym jednym jedynym względzie nieśmiały.\nNo... Popiliśmy sobie browarków. Po 3 czy może 4 się zaczęło... Ślimaki w publicznym miejscu! Obleśne! W każdym razie taki z tego kolesia mało-fizycznie-atrakcyjny-facet, że ja - ten co to ma we łbie tak chore i abstrakcyjne dla otoczenia zasady, postanowiłem dać sobie upust. Z dzisiejszej perspektywy stwierdzam, że nieźle ma nasrane w tym łbie.\nCzy mam opisywać co robiliśmy potem w moim mieszkaniu? Eeeee. Te sprawy są tylko dla mnie.\nWyszedł ode mnie o 4 rano. O 7 czekała mnie pobudka do pracy... :-/ On miał wolne.\nMała dygresja w celu nagrania kontekstu.\nZ tydzień przed wizytą zaplanowaną na poniedziałek zarejestrowałem się w LIMie koło miejsca pracy, coby wziąć skierowanie na badanie przeciw HIV.\nSzczęśliwie, gdy koleś zagadał z rana, wygadałem się, że idę na badania a tu kacyk szaleje... On od razu skojarzył: badanie = w kierunku przeciwciał na HIV. No żesz kurwa piedolę! Nie ma na tym świecie innych badań, tym bardziej, że jak potem naliczyłem, czekało na mnie jeszcze 8 innych w kolejce... :-/ W każdym razie zaczęła się jazda na całego. Koleś mi pojechał, że go oszukałem, że dlaczego mu nie powiedziałem, że idę się badać, i chuja w ogóle pojebało go! Powiedział żebym mu dał znać jak już będzie wynik.\nPolazłem na badanie. Wynik miał być o 20:00 o czym pojebanego poinformowałem. Powiedziałem mu, że w związku z jego schizą, odbiorę wynik jeszcze tego samego dnia mimo, że zamierzałem to uczynić w czwartek jako, że we wtorek z samego rańca jechałem służbowo do Gdańska a środa wolna przecież. No to on poprosił żebym mu dał znać o wyniku jak tylko będę wiedział i o spotkanie na ulicy jak już będę wracał do domu. Zrobiłem tak jak prosił. Treść smsa była krótka Ujemny.\nSpotkaliśmy się w przelocie na rondzie ONZ. Dałem pojebanemu nawet papier z wynikiem do przeczytania. Powiedział, że dziękuje, że przeprasza ale się stresuje, i w ogóle. A ja sobie pomyślałem: współczuję ci koleś twojego podejścia do życia.\nPogadaliśmy jeszcze chwilę. Pojebany trochę się uspokoił ale ja za to byłem w co raz to większej kurwie, ale starając się cały czas nie dać tego po sobie poznać.\nPotem popisaliśmy jeszcze trochę na romku i ostatecznie koleś mnie tak do czerwoności rozkurwił, że widziałem jak za oknem pojęcie Żelazną popierdalało...\nOstatecznie to pojebany mi napisał żeby się już do niego nie odzywał - efekt szczerej, niewyparzonej mordy jaką posiadam, tak przynajmniej ja skromnie uważam.\nAle nie oszukujmy się - ludzie nie są gotowi na prawdę. Tak się chwalą, że szanują, cenią ale jak przychodzi co do czego, to niestety. Ja to rozumiem, bo jak ktoś jest uwikłany w schematy i stereotypy, to kłamstwa, zachowywanie pozorów są w nie zaszyte. Chciałaby dusza do raju, ale to najpierw trzeba ze sobą porządek zrobić a nie pierdolić 3-po-3.\nW ten oto szczęśliwy sposób zakończyła się przygoda z pojebanym. W każdym razie miejmy taką nadzieję. Teraz za dwa, czy trzy miechy już MUSZĘ iść na kolejne badanie, bo pojebanego, to szczerze powiedziawszy zdążyłem się zacząć bać...\nŁoesu! Czego ci ludzie nie wymyślą?!\nI chuj! I teraz jest dobrze! ;-)


Puszyste drożdżowe bułeczki | Kasia i Krzysiu - Blog kulinarny\nHome Ciasta Puszyste drożdżowe bułeczki\nKasiaiKrzysiu.pl 22 października 2017 22 października 2017 Ciasta\nKto z nas nie lubi puszystego i świeżego ciasta drożdżowego, wielu kojarzy się to z dzieciństwem, bo przecież nasze babcie i mamy piekły najlepsze drożdżówki. My odnaleźliśmy przepis na bardzo proste i puszyste ciasto drożdżowe, które zawsze wychodzi. Robiliśmy te bułeczki już kilkakrotnie i zawsze były idealne. Pokażemy jak przygotować drożdżówkę w ciekawej formie, którą zresztą widzicie u góry, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykonać je w tradycyjnej prostokątnej foremce z posypką, czy owocami. Zapraszamy to wypróbowania.\nŚliwkowe powidła posłużą nam za nadzienie, oczywiście można zastąpić je dowolnymi innymi, jak również nutellą.\nDrożdżówka nie jest bardzo słodka, więc jeżeli ktoś lubi przesłodzone ciasta śmiało można zwiększyć ilość cukru.\nDo niewielkiej miseczki wlewamy 100 ml mleka, łyżeczkę cukru i rozdrobnione drożdże. Całość mieszamy i odstawiamy w ciepłe miejsce na około 15 minut.\nMąkę mieszamy z cukrem i solę. Dodajemy pozostałe 160 g masła, resztę mleka (150 ml), żółtka, skórkę z cytryny i wyrośnięte drożdże. Całość dokładnie wyrabiamy, przynajmniej przez 5 minut. My mamy dość mocny robot kuchenny, który radzi sobie z drożdżowym ciastem, ale można wyrobić je również ręcznie. Ciasto jak każde drożdżowe powinno odchodzić od rąk. Jeżeli jest za mokre dodajemy trochę mąki, jeżeli za twarde, mleka.\nWyrobione ciasto odstawiamy pod przykryciem na około 45 minut w ciepłe miejsce.\nPozostałe masło roztapiamy w rondelku.\nCiasto dzielimy na 12 części. My najpierw dzielimy na pół, potem jeszcze raz na pół, i każde z czterech kawałków na trzy części, dzięki temu otrzymujemy w miarę równe kawałki bez sztukowania ciasta.\nZ kawałków ciasta robimy kulki, następnie je spłaszczamy, nakładamy po łyżeczce powideł i zamykamy, robiąc znowu kulkę, tak aby powidła były w środku. Każdą z kulek smarujemy roztopionym masłem i układamy w okrągłej formie (26cm) tak jak na zdjęciu. Czyli najpierw jedna jedna bułeczka po środku, a wszystkie pozostałe na około, tworząc coś w rodzaju kwiatka.\nPrzykrywamy formę ściereczką i odstawiamy na kolejne 15 minut.\nPieczemy w temperaturze 170’C (termoobieg 150’C) przez 35-40 minut. Ciasto musi się ładnie zarumienić na górze. Wyciągamy z formy i czekamy, aż wystygnie.\nDzięki takiej formie bez problemu możemy oderwać sobie pojedynczą bułeczkę. Ciasto można posypać cukrem pudrem.\nciasto drożdżowe, drożdże, drożdżowe bułeczki, drożdżówka. Zakładki.


Solidarni 2010: Donald Tusk popełnił przestępstwo - RMF 24\nCzwartek, 18 sierpnia 2011 (19:37)\nGodząc się na konwencję chicagowską przy wyjaśnianiu przyczyn katastrofy smoleńskiej, premier Donald Tusk złamał prawo - uważa Stowarzyszenie Solidarni 2010, które złożyło zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez szefa rządu.\nW wyniku zawartego porozumienia jako podstawę prawną postępowania celem wyjaśnienia przyczyń katastrofy smoleńskiej wybrano załącznik nr 13 do Konwencji z Chicago z dnia 7 grudnia 1944 r. o międzynarodowym lotnictwie cywilnym. Jednocześnie efektem zawartej umowy była rezygnacja ze stosowania norm Porozumienia między Ministerstwem Obrony Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej a Ministerstwem Obrony Narodowej Federacji Rosyjskiej w sprawie zasad wzajemnego ruchu lotniczego wojskowych statków powietrznych Rzeczypospolitej Polskiej i Federacji Rosyjskiej w przestrzeni powietrznej obu państw sporządzonego w Moskwie 14 grudnia 1993 r.- napisali Solidarni 2010.\nW ich opinii porozumienie to zapewniało bezpośredni dostęp do dowodów, a także bezpośredni wpływ na przebieg prowadzonego postępowania, a rezygnacja z niego odebrała Polsce status podmiotu prowadzącego postępowanie.\nPodkreślają, że w konsekwencji Polska utraciła kontrolę nad dochodzeniem przyczyn katastrofy, nie miała dostępu do kluczowych w sprawie dowodów ani wpływu na treść raportu końcowego, a także poniosła szkodę w postaci "utraty renomy i atrybutów suwerenności na arenie międzynarodowej".\nJako przykłady negatywnych dla strony polskiej konsekwencji zawartego porozumienia Solidarni 2010 podają m.in. publikację "nieobiektywnego i nierzetelnego raportu o przyczynach katastrofy obarczającego winą za jej spowodowanie pilotów oraz pośrednio gen. Andrzeja Błasika", brak dostępu do dowodów w postaci oryginalnych nagrań z rejestratorów lotu oraz wraku samolotu, brak możliwości przeprowadzenia sekcji ofiar katastrofy.\nWskazują także na utratę wpływu na dokonywane w ramach postępowania czynności, brak kontroli nad zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (w szczególności rzeczami osobistymi ofiar katastrofy), brak prawnej możliwości kwestionowania ustaleń raportu końcowego MAK na arenie międzynarodowej oraz "rozpowszechnienie opinii o braku profesjonalizmu polskich pilotów wojskowych, nadużywaniu alkoholu przez dowódcę sił powietrznych".\nIch zdaniem Donald Tusk dopuścił się także popełnienia czynu z art. 231 par. 1 k.k., gdyż "poprzez niedopełnienie ciążących na nim obowiązków działał na szkodę interesu publicznego".\nW przypadku porozumienia zawartego przez Donalda Tuska z premierem Federacji Rosyjskiej Władimirem Putinem nie zostało ono w żaden sposób przedstawione RM ani innym konstytucyjnym organom do procedury ratyfikacji do zatwierdzenia, RM nie wydała więc zgody na zawarcie umowy, a sama treść aktu nie została ogłoszona w Dzienniku Ustaw - napisano.\nZawiadomienie, gdy wpłynie, zostanie przekazane do odpowiedniej prokuratury w celu rozpoznania - powiedział rzecznik prasowy Prokuratury Generalnej Mateusz Martyniuk. Przypomniał, że prokuratura ma 30 dni na decyzję, czy wszcząć śledztwo, czy tego odmówić.


Zaskakujące badania obalają mit na temat kawy. Tyle lat popełnialiśmy ten sam błąd | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Zaskakujące badania obalają mit na temat kawy. Tyle lat popełnialiśmy ten sam błąd\nZaskakujące badania obalają mit na temat kawy. Tyle lat popełnialiśmy ten sam błąd\nŹródło: unsplash.com/Mike Kenneally\nKawa została poddana szczegółowej analizie, a jej wyniki zwaliły wszystkich z nóg. Co pewien czas obalane są mity na temat czarnego "napoju bogów", ale nikt nie wiedział, że przez całe życie popełniał błąd. Zalecenia rodziców i artykuły z magazynów okazały się błędne.\nPoranna kawa to dla wielu osób rytuał nie do pominięcia. Charakterystyczny zapach od razu pobudza, a pierwszy łyk napoju jest zbawienny. Przez cały dzień średnio wypijamy 2-3 kawy. Nie każdy jednak wie, że przez całe życie robił jeden kluczowy błąd i polegał na błędnych opiniach.\nNaukowcy pokusili się na zbadanie, jak kawa wpływa na sen\nAmerykańscy naukowcy z Florida Atlantic University i Harvard Medical School przebadali dokładnie 758 osób łącznie przez 5164 dni oraz nocy, podczas których "jednostki badawcze" spożywały kofeinę, alkohol i nikotynę głównie przed snem. Każdy uczestnik miał na nadgarstku specjalną opaskę, która monitorowała ich jakość snu - efektywność snu, jego długość i pobudkę.\nJak się okazało, kawa i herbata wcale nie wpływają na jakość snu. Z kolei nikotyna zabierała około 42 minut z ogólnego czasu snu.\n- To badanie stanowi jedno z największych badań w związku z wieczornym spożywaniem alkoholu, kofeiny i nikotyny z obiektywnie mierzonymi wynikami snu. Noc, przed którą spożywa się nikotynę i/lub alkohol w ciągu czterech godzin przed snem, wykazało gorszą ciągłość snu niż noc bez używek. Nie zaobserwowaliśmy związku między spożywaniem kofeiny w ciągu czterech godzin przed snem, a żadnym z parametrów snu - opowiedziała dr Christine Spadola z Florida Atlantic.\nMożna pić kawę przed snem - tak twierdzą naukowcy\nTo były pierwsze poważne badania w kierunku udowodnienia wpływu kofeiny na sen. Wyniki jednak mało zaskoczyły naukowców, ponieważ spodziewali się, że to alkohol i papierosy będą mieć bardziej destrukcyjny wpływ na nocny wypoczynek. To właśnie nikotyna była głównym powodem zaburzeń snu - to alarm dla wszystkich palaczy czynnych oraz biernych.\n- Niektórzy ludzie są bardzo wrażliwi na działanie kofeiny i dla tych osób ważne jest, aby unikać picia napojów zawierających kofeinę tuż przed snem - ale nie ma złotej zasady, po prostu słuchaj swojego ciała. Dla niektórych osób skutki wywołane przez kofeinę są znacznie mniejsze lub mogą w ogóle nie wystąpić. Jeśli piłeś dwie mocne czarne filiżanki kawy każdego wieczoru przez ostatnie 40 lat i właśnie wystąpił u Ciebie problem ze snem, to prawie na pewno nie jest to kawa - badania poparł ekspert od snu, dr Neil Stanley.\nW tym roku to już kolejne badanie dotyczące kawy. Poprzednie traktowało o tym, że ludzie pijacy 2 filiżanki kawy dziennie mogą zwiększyć długość swojego życia nawet o 2 lata. Z kolei picie od 2 do 4 filiżanek dziennie wykazało, że śmiertelność na niektóre choroby może zostać znacznie zmniejszona.\nkawa independent naukowcy


Droga Zniszczenia nr 6: SPOILER i stos ogłoszeń.\nGRIMM: Yo. What a fuck się tu kurwa dzieje. Jakie slipy, jakiego mikołaja?! O niczym nie wiem. I nie mam w bieliźniarce takich obciachowych...\nWILCZY: Grimmy, przecież ja już dawno twoją bieliźniarkę przekopałam.\nGRIMM: Wiem, zrobiłaś sobie ołtarzyk z moich gaci, tch. Ale jeśli myślisz, ty wilczy czubku, że ja się tu będę znowu publicznie obnażał w dodatku za darmo...\nWILCZY: Ale to przecież było rok temu, Szósty. Obciążające cię dowody już są przygotowywane do publikacji...\nGRIMM *tracąc nieco animuszu, ya-ha! czyżby wreszcie jeden zero dla wilczego???*: T-Tylko spróbuj!\nWILCZY: Spróbuję! *biegnie do folderu 'święta w Seireitei*\nGRIMM: Nie zrobisz tego. *wyciąga Pantere* W tym roku święta będa, kurwa, czerwone.\nWILCZY: Zrobię, zrobię, zrobię! Nie ma rzeczy niemożliwych! Wczoraj przyniosłam z biedry 10kg cukru! W JEDNEJ RĘCE!\nGRIMM *już miał mi podciąć gardło, ale zmarszczył brwi... WRÓĆ! przecież on ciągle ma ten ryj zmarszczony... no więc jednak nie podciął mi gardła, powodowany prawdopodobnie ciekawością* To co ty w drugiej łapie niosłaś...\nWILCZY: 2kg buraków, 3 kg pomarańczy, 2kg cytryn, 4kg ryżu... i torbę z siłki.\nGRIMM: Stuknięta wilcza suka.\nWILCZY: Jeszcze będziesz błagał o moje sake!\nGRIMM: Tch. Masz na myśli ten jabol, który teraz fermentuje na piecyku?\nWILCZY: Na święta będzie jak znalazł! Albo na sylwestra, jak na święta nie dojdzie.\nGRIMM: Żebyś ty zaraz nie doszła *szczerzy kły* Pierniki byś lepiej upiekła, alkoholiku pieprzony. Może pies znowu zeżre tego gnoja Renjiego.\nWILCZY *odczuwając ból istnienia* Dwie godziny dziada wycinałam z ciasta, a ten gupi pieseł... *rozgląda się za wilczyskiem, które wyczuwając nadchodzący rejdż spierdzieliło do kuchni*\nGRIMM: Długo tak będziesz biadolić? Po co ty na Drogę w ogóle przylazłaś, zeby mnie wkurwić?\nWILCZY: Nie! Ja tu ogłoszenie mam! *macha świstkiem*\nGRIMM: Daj mi to i spadaj...\nGRIMM: Wypierdalaj, mówię. Sam się tym zajmę.\nGRIMM: MIAŻDŻ PANTERA!\nGRIMM: Ja to pierdolę, takie święta jebane.\nWILCZY: Hehe *był to ostatni dźwięk jaki z siebie wydałam, potem zapadła noc, ale Grimmjow podobno dokończył tego posta... no tak, dałam mu ogłoszenie, nie?*\n"Ya-ha! Ponieważ ankieta kończy się jutro, a ja leżę nieprzytomna po szóstym nokaucie, przedświąteczny post pojawi się w piątek do godziny 21! Ej, Wilczy taka zorganizowana.\nDziękuję wszystkim osobom, które oddały głos. Bałam się, że ankieta pozostanie ze smutnym: liczna oddania gosów - 1 <--- i to będzie mój głos! oddany na 'wilczy, nie szalej!' Zdradzę w zamian, że Grimm w slipach to był zwykły wilczy blef, ale na specjalne życzenie publiczności stosowny fragment zostanie do świątecznego dodany ;)\nDo tego na dziś przewidziałam mały spoiler, który pojawia się w rozdziale 14 i uznałam, że może on stanowić całkiem niezłe wprowadzonko do piątkowego posta.\nJeszcze tylko jedno, zanim zaspoileruję kawalątek - jeśli ktoś ma dobre serce i chciałby pomóc wilkom przetrwać świąteczny czas, proszę o wysłanie na adres: Aleja Destrukcji 6/6, 66-666 Hueco Mundo, złotego sznura, na którym z godnością będę się mogła powiesić na choince podczas wigilijnej wieczerzy. Z góry dzięki."\nFRAGMENCIK ROZDZIAŁU CZTERNASTEGO.\n– Bo po mnie nie mruczała przez jakieś marne pół godziny, tylko całymi godzinami, oferrrmo.\n– Tak? – Wyczuła narastające w jadalni napięcie, mimo że nie było jej w pomieszczeniu. – Nie wiem, czy jest się czym chwalić.\n– Do czego, kurrrwa, pijesz? – Tym razem nie miała wątpliwości. Warkot, który wydobył się z gardła Arrancara sprawił, że ściany zadrżały.\nHagane westchnęła. Jeśli zaraz nie zainterweniuje, ci idiocie sami się pozabijają, bez jej udziału, a tego by nie zniosła.\nZnów cisza, ale przedzierało się przez nią coraz głośniejsze zgrzytanie zębami Abaraia.\n– Wiesz, że kiedyś Ikari miała inną komendę przywołania zanpakuto? – zapytał, a nieustające zgrzytanie wskazywało, że widocznie nie był w stanie rozewrzeć szczęk ze złości. – Taką samą jak ja. Wiecznie się kłóciliśmy, kto miał ją pierwszy, aż w końcu jej wytłumaczyłem, że „zawyć” to może tylko pode mną, nocami. I wyła. Żałuj, że nie wpadłeś w zeszłe święta, mógłbyś posłuchać.\nAutor: Wilczy o 16:08\nRhan Boleyn 17 grudnia 2014 17:23\nJestem tu, do cholery! I o co chodzi z tym złotym sznurem i godnością? Spróbuj umrzeć, a ja i Grimm wyprawimy Ci taki pogrzeb, ze szybciutko wstaniesz! Wracam dziś wieczorem, raz bo z rozdziałem, dwa bo z komentarzami do Twoich zagrywek z Rhan i Njebieskim. Coś Ty tu nakombinowała, ee?! I żadnego wilczego wycia, ludzie kochani, jeszcze Ci mało moich komplimentów? Dobra, sama chciałaś, ale za taką pazerność pójdziesz do piekła. Do Hueco Mundo.... Czekaj, przecież Ty już tam siedzisz...! Szlag! Wilczyyyyy!! <6 Wciskaj nosa wilczego i się nie przejmuj! Ja jestem, cały czas, a nowości na Drodze mi absolutnie nie umykają, a nie było mnie, bo byłam za granicą no. Brak internetów ;/\nAle to co, bo jestem! I mówię Ci, ze usłyszysz parę analiz, ot co!\nSerek 17 grudnia 2014 19:46\nSEREŁ CHCE SAKE!!! Ale jeszcze jest do kupienia w Lidlu to sobie kupię po urodzinach, hue hue.\nI JA SIĘ NIE ZGADZAM NA PRZESUWANIE DATY ROZDZIAŁU!\nNie po to biegłam z wywieszonym jęzorem na pociąg (i tak się spóźniłam, ale to się wytnie), a z uczelni mam spory kawałek przez te je*ane remonty, żeby teraz się okazało, że nie ma mojej ulubionej pociechy w postaci rozdziału u Ciebie.\nNormalnie się popłaczę z żałości.\nA takie małe ochłapy to możesz wsadzić Szayelowi tam, gdzie słońce nie dochodzi.\nPhoenix Michelle 17 grudnia 2014 20:02\nPopieram! Ja też jadę z uczelni (która jest w SOSNOWCU kurde, szayelowska mać!) A TU NIC. Czekam na nowy rozdział (tak, wiem co w nim będzie, ale I TAK CHCIAŁABYM PRZECZYTAĆ!) ... BĘDZIE BUNT. SZYKUJ SIĘ WILCZY.\nWilczy 17 grudnia 2014 20:13\nCoś cie sie wszyscy biednemu wilczemu do gardła rzucili... Oo matko bosko wilczych opoko.... tak to sie nie raz dupy ruszyc do wilczego nie chcialo skrobnac mu kilka na oslode parszywego zywotu slowek albo zwyczajnie obecnoscia wesprzec w tych trudnych dla dzikiej zwierzyny czasach jak rozdzial na czas 5 minut po polnocy byl, a ze raz obsuwa i to zamierzona, zeby nie bylo, ze grubo przed swietami dolaczam do swiatecznego chłamu... NO DOBRA, przekurwapraszam! :P\nno sterroryzowali czlowieka -.- czy tam wilka -.-\nmi tu jabcok wyjebalo z bani, grozi mi areszt za pedzenie na nielegalu bimbru, nie mam czasu na święta :D Nie no. Obiecuje, tej daty dotrzymam ;P DO PIATKU, ya-ha!


Tenga - Hard Boiled Egg - Surfer - najlepsze gadżety erotyczne\n» Tenga - Hard Boiled Egg - Surfer\nTenga Egg to niepozorne jajko będące jednocześnie najwyższej jakości zabawką erotyczną. Jego niewielki rozmiar kryje w sobie mocno rozciągliwe wnętrze, które w czasie użytkowania w całości pokrywa członka. Będziesz zaskoczony tym, jak to mające lekko ponad 5 cm jajo może rozciągnąć się nawet pięciokrotnie powiększając swój rozmiar.\nWewnętrzna tekstura to coś co jest najważniejsze w takim masturbatorze, gdyż to właśnie od tego zależą nasze doznania. To jajeczko jest extra. Zarówno z zewnątrz jak i w środku.