Zawartość kosmos - Forum Audio.com.pl\nWszystko napisane przez kosmos\ntopic odpisał kosmos na kosmos w Stereo\nOk. Miał bym je wcześniej ale mi się podobają bronzowe i w sklepie ich nie było.\nDzięki za pomoc Temat można zamknąć. W piątek wieczorem będę miał kolumny heco 900.\ntopic odpisał kosmos na JARECZKO w Stereo\nKup sobie Onkyo tx-8270 i do tego heco 1000 i nic więcej nie jest potrzebne. Wzmacniacz posiada prawie wszystko i radio, platformy muzyczne itd. Głośniki też są ok.\nJa już ich słuchałem i bardziej pasowały mi heco 1000 ale napisaliście mi że wzmacniacz sobie z nimi nie poradzi.\nPowiem że teraz mam dylemat między 900 a tymi 1000?\ntopic odpisał kosmos na voytaz w Stereo\nNie możesz w innym miejscu postawić szafki ze sprzętem?\nOnkyo 8270 poradzi sobie z heco 1000?\nPowiem że byłem zaskoczony jakością dźwięku. 900 nie słuchałem. Różnią się czymś między sobą, czy tylko symbolem?\nModelu nie znam ale kosztowaly 3000zł za parę. Mam nadzieję że uda mi się za parę dni zdobyć heco 900. W sklepie słuchałem te heco 1000 ale w zestawie z amplitunerem kina domowego.\nW salonie zaproponowano mi kolumny xavian.\nNarazie nic nie ryzykuje, sam jestem ciekaw jak będą grać. Myślałem nad heco 1000.\nMam możliwość ich odkupienia, dlatego o nich wspomniałem bo mieszczą się w moim przedziale cenowym(cena Ok. 3000 zł).Prawdopodobnie w sobotę będę je miał ale słabo się na tym znam. Myślałem że może ktoś już ich słuchał i że dadzą radę z tym amplitunerem.\nMa ktoś może kolumny tonsil omega?\nMoże mi ktoś powiedzieć na temat zestawu tonsil omega. Mam możliwość ich wypożyczenia na tydzień, czy warto?\nDzięki za pomoc. Mieszkam parę km od Warszawy jak znajdę chwilę czasu to udam się na odsłuch. Mam kolejne pytanie czy do tego amplitunera mogę podłączyć małe monitory od starej wieży są to głośniki 8 omowe 50w.\nPosiadam wyżej wymieniony amplituner. Pomieszczenie w jakim stoi amplituner jest to kwadrat 6x6m . Szukam kolumn wolnostojących nowych do kwoty 4000 zł. Amplituner będzie podłączony do telewizora, oraz do Internetu (tidal). Będzie stał na komodzie i po obu stronach chciał bym ustawić kolumny. Słucham różnej muzyki od rocka do popu, często będzie również używane radio.\ntemat dodał kosmos w Stereo\nMam pytanie - jakie kolumny wolnostojące najlepiej będą współpracować z amplitunerem Onkyo tx-8270. Pomieszczenie dość spore 36m .\nPomoc w skompletowaniu zestawu stereo\ntopic odpisał kosmos na Burner w Stereo\nPrzepraszam za dołączenie się do tego postu. Mam pytanie czy można kupić jeszcze gdzieś nowy deck 2 kasetowy ?.\nUszkodzony wzmacniacz Fine Arts V3\ntopic odpisał kosmos na Wojsko w Stereo\nJeśli chcesz się sam zabrać za cynowanie to musisz posiadać cynę ołowiową i specjalną strzykwkę do usunięcia starej cyny.\ntopic odpisał kosmos na patrykbiker w Audiofile dyskutują\nNie znam się tak jak Ty Jacku na sprzęcie stereo i nie będą więcej doradzał ale za moich młodych czasów lata 80-90 takie głośniki były czymś nowym i nie każdy był w stanie je zdobyć do dziś mam wzmacniacze diodry ws-502 i 504 i są sprawne.\nChodziło mi że jak na Polską firmę to grają ok. Podłączone są do amplitunera onkyo tx-8150. Znam ich ceny ale ja je dostałem, a co do odsłuchu to były głośniki jbl i jamo.\nJa mam stare tonsile i do dziś grają nieźle. Obecnie mikołaj przyniósł mi maestro lll i jak na polskie warunki grają poprawnie. Jestem pozytywnie zaskoczony.\ntopic odpisał kosmos na tomaz75 w Stereo\nJa mam pytanie czy do tego amplitunera da się podłączyć 2 zestawy kolumn.


MC90 – Biblioteka Ossus\nDługość: 1255 m\nHipernapęd: Klasy 1 (zapasowy klasy 9)\n75 baterii turbolaserów\n30 baterii dział jonowych\n8 emiterów promienia ściągającego\n6 wyrzutni torped/rakiet\nZałoga: 6465 (w tym strzelcy: 605)\nŁadowność: 30 000 ton\nCena: 131 800 000 cr\nKrążownik kalamariański MC90 to jednostka zaprojektowana od podstaw jako główny okręt dla Nowej Republiki po zwycięstwie w bitwie o Endor.\nMC90 były w pełni przystosowane do obsługi przez ludzi] i większość innych ras. Ich konstrukcja także została nieco bardziej uporządkowana w porównaniu z poprzednimi krążownikami kalamariańskimi, co ułatwiało i przyspieszało ewentualne naprawy i modyfikacje wyposażenia. Chodziło tu zarówno o replikatory żywności dla załogi, czy silniki głównego napędu.\nOkręt przenosił 72 myśliwce (według nomenklatury rebelianckiej dwa skrzydła), a nad standardowym Gwiezdnym Niszczycielem typu Imperial-I zaś górował pod każdym względem: był szybszy, zwrotniejszy, lepiej opancerzony, uzbrojony, no i jak swoi poprzednicy wyposażony w zapasowe generatory osłon.\nW uzbrojeniu głównym postawiono nie tyle na siłę przebicia pojedynczego turbolasera, co na zwiększenie ilości baterii oraz polepszenie koordynacji między nimi. Dzięki temu MC90 mógł skuteczniej zwalczać wiele niewielkich celów. Aby zapewnić dodatkowe wsparcie w trudnych sytuacjach, krążownik wyposażono też w skierowane do przodu wyrzutnie bardzo ciężkich rakiet lub torped protonowych.\nNowy krążownik rebeliancki był niemal całkowicie autonomiczny. Podobnie jak ISD mógł przez dłuższy czas pełnić rolę statku-bazy dla wielu mniejszych jednostek, zapewniając im potrzebne zaopatrzenie i bazę naprawczą. Pierwszą jednostką tego typu był Defiance, wprowadzony do służby krótko po klęsce kampanii wielkiego admirała Thrawna i przeznaczony na okręt flagowy dla admirał Gial Ackbara.\nTę stronę zmodyfikowano 13:36, 24 kwi 2017.\nTę stronę obejrzano 24 704 razy.


Freelancer Download - SymulatoryPC.pl\nHome » Download • Pełna Wersja » Freelancer Download\nStyczeń 26, 2016 | 0 comments\nNie ma lepszej rozrywki niż dobra gra komputerowa. Każdego roku przekonuje się o tym coraz większa ilość Polaków. Spośród setek gier komputerowych warto jednak postawić na takie, które będą w stanie zainteresować nas, wciągnąć i dostarczyć wielu emocji. Nie da się ukryć, że takimi grami są z całą pewnością symulacje. Właśnie dlatego tego typu gry są coraz popularniejsze w naszym kraju. Jedną z propozycji tego typu gier jest Freelancer. To kultowa pozycja, której nie powinno zabraknąć na dysku każdego miłośnika gier symulacyjnych oraz fantastyki. To połączenie, które musi gwarantować najwyższej jakości rozrywkę. Zarówno fantastyczne światy, jak i realistyczne symulacje są bowiem bardzo wciągające.\nCzym jest Freelancer? To gra, która stworzona została przez firmę Digital Anvil i wydany przez Microsoft Game Studios. Ten symulator lotów kosmicznych to jedna z najpopularniejszych propozycji w tym gatunku. Nie ma w tym nic dziwnego. Niezwykle realistyczna, ciekawa grafika w połączeniu z ciekawą fabułą tworzy angażującą całość, która może stać się wspaniałym sposobem na nudę i źródłem wielu emocji.\nDlatego też Freelancer Download jest doskonałym rozwiązaniem dla osób, które poszukują ciekawych gier do swoich kolekcji.\nW grze tej gracz wciela się w rolę cywila przemierzającego przestrzenie kosmosu w poszukiwaniu sławy i pieniędzy. Świat gry jest otwarty a sposoby na zarabianie różnorodne i dowolne. Dzięki temu, w znacznej mierze to od nas zależy jak będzie wyglądała nasza gra oraz kolejne jej etapy. Jeśli chodzi o fabułę dodać możemy jedynie, że w trakcie gry użytkownik, jako pilot kosmicznych pojazdów, rzucony zostaje w wir galaktycznych przygód, wśród których może czynnie uczestniczyć w niebezpiecznych walkach. W olbrzymiej galaktyce napotykamy grupy groźnych piratów, bezwzględnych najemników i fanatycznych misjonarzy. Podczas rozgrywek gracz może min eksplorować planety czy też rozbudowane stacje kosmiczne znajdujące się w 48 systemach planetarnych. Może również atakować inne statki, chroniąc kupców lub stając po stronie frakcji piratów. Główny bohater może zostać też łowcą nagród lub handlarzem. Nie da się więc zaprzeczyć, że akcja jest wartka i pasjonująca a emocje nie ustają.\nTo doskonała wiadomość dla osób, które nie przepadają za ściśle ustalonym, jedynym “dobrym” scenariuszem. Freelancer to nie tylko ciekawa fabuła ale również i spora dowolność, co jest niewątpliwym atutem tej gry. Jej pobranie jest więc doskonałym pomysłem, który warto wcielić w życie.\nGra ta to nie tylko ciekawa akcja, ale również perfekcyjne, zapewniające maksymalną satysfakcję z grania wykonanie. Nie da się bowiem ukryć, że grafika w tej grze symulacyjnej stoi na najwyższym światowym poziomie, który zapewnia maksymalną satysfakcję z gry.\nPodsumowując, Freelancer Download to propozycja, którą warto pobrać na swój komputer. Szczególnie wtedy, gdy cenimy sobie doskonałe wykonanie, ciekawą fabułę oraz przemyślaną organizację uniwersum. To idealna propozycja dla miłośników fantastyki w każdym wieku, która może zapewnić im sporo satysfakcji.\nJeśli więc poszukujemy gry ciekawej i interesującej, takiej, która będzie w stanie zainteresować nas i pozwoli nam przenieść się w inną, ciekawszą rzeczywistość Freelancer jest doskonałą propozycją. Przekonało się o tym już wielu fanów tej gry, których w Polsce nie brakuje. Warto do nich dołączyć, tym bardziej, że gra ta jest jedyną w swoim rodzaju propozycją na rynku.\nFree Download Freelancer Game Torrent\nPobierz Freelancer Chomikuj\nExsite Freelancer Pobierz grę za darmo\nPebx Freelancer Free Download Game\nCrack Freelancer Download\nTags:crack, do pobrania, Download, Free Download, Freelancer, Freelancer Game, Freelancer Gra, Freelancer Pobierz, Pobierz, torrent, za Darmo\nSymulator Czołgu Pobierz


Koła i zestawy kołowe - Koła z kołnierzem z litej stali - w obudowach stałych :: DEMAGO - wózki magazynowe, koła i systemy pakowania\nKoła i zestawy z kołami kołnierzowymi składają się z koła o jednolitym korpusie ze stali oraz ze stabilnej stalowej obudowy spawanej. Koło występujące w tej obudowie osadzone jest na tulejce, montowane jest z kielichem obudowy za pomocą śruby i nakrętki. Zestawy kołowe stałe nie obracają się. Takiego typu obudowa zapewnia urządzeniom stabilność kierunku w linii prostej. Bieżnik koła toczony jest pod kątem 3° względem osi koła. Koła z litej stali posiadają bardzo niewielki opór toczenie oraz wysoką odporność na ścieranie. Wykorzystywana stal nadaje kołom wysoką odporność na nacisk i zużycie. Charakteryzuje się bardzo wysoką nośnością statyczną i dynamiczną. W dużym zakresie temperaturowy wytrzymałość kół na rozciąganie oraz twardość pozostają prawie bez zmian. Koła i zestawy z kołami kołnierzowymi dostępne są z łożyskami kulkowymi zabezpieczonymi długotrwałym smarem. Koła odporne są na oleje. Zakres temperaturowy wykorzystania kół mieści się w granicach -25° C do +120° C.\nwięcej Średnica koła (mm) 240 Rozstaw otworów 80x107 ø10 Szerokość bieżni (mm) 48 Dopuszczalne obciążenie (kg) 1500 Waga zestawu / koła (kg) 17,5 Rodzaj łożyska Kulkowe Numer łożyska 6307 Wysokość zestawu (mm) 262 Cena458,24\nwięcej Średnica koła (mm) 180 Rozstaw otworów 80x107 ø10 Szerokość bieżni (mm) 48 Dopuszczalne obciążenie (kg) 1400 Waga zestawu / koła (kg) 10,5 Rodzaj łożyska Kulkowe Numer łożyska 6304 Wysokość zestawu (mm) 216 Cena203,17\nwięcej Średnica koła (mm) 160 Rozstaw otworów 80x107 ø10 Szerokość bieżni (mm) 46 Dopuszczalne obciążenie (kg) 1200 Waga zestawu / koła (kg) 9,2 Rodzaj łożyska Kulkowe Numer łożyska 6304 Wysokość zestawu (mm) 209 Cena173,64\nwięcej Średnica koła (mm) 145 Rozstaw otworów 80x107 ø10 Szerokość bieżni (mm) 36 Dopuszczalne obciążenie (kg) 1000 Waga zestawu / koła (kg) 6,4 Rodzaj łożyska Kulkowe Numer łożyska 6304 Wysokość zestawu (mm) 175 Cena146,07\nwięcej Średnica koła (mm) 125 Rozstaw otworów 80x107 ø10 Szerokość bieżni (mm) 34 Dopuszczalne obciążenie (kg) 800 Rodzaj łożyska Kulkowe Numer łożyska 6204 Wysokość zestawu (mm) 160 Cena114,89\nwięcej Średnica koła (mm) 100 Rozstaw otworów 60x80 ø10 Szerokość bieżni (mm) 30 Dopuszczalne obciążenie (kg) 500 Rodzaj łożyska Kulkowe Numer łożyska 6204 Wysokość zestawu (mm) 140 Cena86,81


Fizjoterapia mięśni dna miednicy - Good Luck Club Gdańsk - Siłownia i fitness\nDrogie Panie! Czy jesteście świadome jak dużą rolę w naszym ciele odgrywają mięśnie dna miednicy?\nTo właśnie one stanowią swoiste centrum stabilizacji w naszym ciele. Wyściełają dno miednicy w 3 warstwach, stanowiąc swoisty hamak dla narządów wewnętrznych. Przy prawidłowej ich aktywności powinny współuczestniczyć we wszystkich ruchach naszego ciała, jednak w wyniku siedzącego trybu życia, przeciążeń, urazów (często okołoporodowych), czy operacji w obrębie narządów rodnych ich aktywność zanika, prowadząc do problemów takich jak nietrzymanie moczu, czy obniżenie narządów miednicy.\nWg statystyk ponad 60% Polek po 45r.ż. cierpi na niedogodności związane z nietrzymaniem moczu. Wśród nich mogą być nasze mamy, ciocie, czy przyjaciółki, które doświadczyły trudów porodu. Większość lekarzy rozkłada ręce na ten problem i wysyła pacjentki na wszycie taśm podtrzymujących, które jedynie maskują objawy na kolejnych kilka miesięcy. Tymczasem dzięki systematycznej fizjoterapii mięśni dna miednicy jesteśmy w stanie skutecznie i trwale uwolnić pacjentki od problemu nietrzymania moczu i wiecznych wkładek bez ingerencji skalpela.\nJeśli Ty, bądź bliska Ci osoba z Twojego otoczenia cierpi na problem nietrzymania moczu, zapraszamy do naszej strefy Wellness&Medical na bezpłatne konsultacje z naszą fizjoterapeutką Izą Skowrońską, która pomoże odkryć i uruchomić mięśnie dna miednicy, a także opracować wspólnie plan ich wzmocnienia, by na zawsze zapomnieć o dolegliwościach.


Magia zaklęta w stronicach...:  "Felix, Net i Nika oraz Świat Zero 2. Alternauci" Rafał Kosik\nAutor: Justilla o 20:51\nMadame K. 12 listopada 2012 21:37\nW planach mam zamiar dokończyć tą serię. Jestem tylko ciekawa ile autor będzie to ciągnął i kiedy w końcu skończą mu się pomysły. Co za dużo, to niezdrowo.\nMery 12 listopada 2012 21:56\nNo to mnie zaintrygowałaś...\nJestem fanem serii, jednak jak widać nie takim strasznie wielkim, bo "FNiN oraz Świat Zero" leży przeczytane w 1/3 na półce. A tu już drugi tom! Oczywiście, zakupiony będzie, jednak kiedy to wszystko przeczytam... Na razie na mnie "Quo Vadis" czeka.\nBtw, dopiero po Twojej recenzji uświadomiłam sobie, że ja tak spokojnie z nimi dorastam (z Felixem, Netem i Niką), bo np. o ile w Jeżycjadzie praktycznie nie miałam rówieśników, to tutaj z każdym kolejnym tomem i mi i bohaterom przybywało lat (tylko ja wcześniej zaczęłam, bo Gang Niewidzialnych Ludzi czytałam w wieku jakichś 8 lat)... A teraz wszyscy mamy około 16. Nie ma co, człowiek przywiązuje się do książek!\nMartyna 13 listopada 2012 14:26\nA ja nie znam serii:(. Czas to zmienić bo wszyscy chwalą ich przygody. Ja ich nie znam, no nic wszystko przede mną.\nChabrowa 13 listopada 2012 14:33\nZaczęłam czytać tą serię i bardzo mi się podobała. Muszę dokończyć\nPatrycja 13 listopada 2012 16:28\nO serii słyszałam i nawet mam ją w swoich planach :)\nNatalia 13 listopada 2012 19:22\nNie czytałam tej serii i jakoś mnie nie ciągnie. Na razie czytam Enklawę;)\nCohrri 14 listopada 2012 18:32\nNie czytałam i nie miałam zamiaru... Może wszystko się zmieni, gdy zobaczę film :)\nTala 15 listopada 2012 21:36\nJeszcze nie znam tej serii, ale jestem jej dość ciekawa, więc mam nadzieję, że w końcu to nadrobię :D\nInscriptum 16 listopada 2012 15:10\nNo, no, no... Widzę, że nasi bohaterowie nieco się zmienili. Oj, chciałabym już móc ją przeczytać, ale pewnie będę na to musiała trochę poczekać.\nLawenda 17 listopada 2012 10:43\nZnam tą serię, ale jakoś nigdy nie miałam okazji jej przeczytać... chyba czas po nią sięgnąć.:D\nPinko 17 listopada 2012 12:50\nhuhu, ja nawet nie zaczynam tej serii ^^ brak czasu i chęci ... ;)\nAgata 17 listopada 2012 18:06\nSeria jakoś nie dla mnie ;)\nDominika Anna 18 listopada 2012 15:55\nTe książki bardzo lubi moja młodsza siostra :)\nEwa Skarżyńska 18 listopada 2012 16:56\nbardzo lubię czytać Twoje recenzje, zapraszam serdecznie do siebie i dodaje się do obserwatorów :)


Jack Reacher: Lepiej już umrzeć - Lee Child - ebook + audiobook - Legimi online\nJack Reacher: Lepiej już umrzeć ebook i audiobook\n4,1 (341 ocen)\nNowa część Reachera to jakiś koszmarek dla fanów serii. Niestety, biznes musi się kręcić, nawet jeśli bohater zasługuje już na emeryturę. To, co wcześniej wyróżniało Jacka, teraz bardziej śmieszy niż ciekawi. Choć już w poprzedniej części miał styczność z internetem to nadal zachowuje się jak jaskiniowiec, ze zdziwieniem odkrywa też faceID. Nużące opisy, które nie posuwają akcji do przodu, niestety też nie przyspieszyły się temu tomowi. Zazwyczaj nie dodaję recenzji, ale rozgoryczenie nowym Reacherem było tak duże. że nie mogłam się powstrzymać :/\nDoskonały tytuł, dodałbym tylko "... niż przeczytać tą książkę"\nniby jest to Child i Reacher jakich oczekiwałem . Ale jakby brak tu pazura. Historia powtórzona już z niedużymi zmianami. Brak weny ?\nMistrz powrócił, ma się zdrów ❤\nDoskonała. Tak jak wszystkie poprzednie.\nCI, KTÓRZY WEJDĄ JACKOWI REACHEROWI W DROGĘ, WCZEŚNIEJ CZY PÓŹNIEJ BĘDĄ MUSIELI SIĘ PRZEKONAĆ, ŻE… LEPIEJ JUŻ UMRZEĆ.\nKiedy obudził się tego dnia, nie planował troszczyć się o to, by grabarzom nie zabrakło pracy. Nie miał też w planach spędzenia nocy w kostnicy… jako trup. Nie zamierzał również zatrzymywać się w miasteczku w Arizonie, które czasy świetności już dawno miało za sobą. Zresztą w ogóle się tam nie wybierał. Cały Reacher – zmierza tam, dokąd prowadzi go wzrok albo dokąd go podwiozą.\nBrytyjski pisarz, od 1998 r. mieszkający w Nowym Jorku. W 2009 r. wybrany na prezesa stowarzyszenia Mystery Writers of America, a w 2020 r. zasiadał w kapitule Nagrody Bookera. W Wielkiej Brytanii studiował prawo, potem pracował w teatrze i telewizji Granada. Zwolniony po 18 latach w wyniku restrukturyzacji, zainwestował w karierę literacką. W 1997 r. ukazała się jego pierwsza powieść – Poziom śmierci. Zdobyła Anthony Award za najlepszy debiut kryminalny i zapoczątkowała serię thrillerów ze wspólnym bohaterem, byłym żandarmem wojskowym Jackiem Reacherem, do której należą m.in. Echo w płomieniach, Siła perswazji, Jednym strzałem (zekranizowane jako Jack Reacher z Tomem Cruise’em w roli tytułowej), Elita zabójców, Jutro możesz zniknąć, 61 godzin, Czasami warto umrzeć, Ostatnia sprawa, Nigdy nie wracaj (Tom Cruise ponownie wcielił się w Reachera w ekranizacji tej powieści), Zmuś mnie, Sto milionów dolarów czy Nocna runda.\nCopyright © Lee Child and Andrew Child 2021\nPolish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2022\nPolish translation copyright © Jan Kraśko 2022\nZdjęcia na okładce: © Alamy/BE&W (opuszczona osada),\n© Stephen Mulcahey (postać),\n© plainpicture/Sarah Eick/The Rauschen Collection (samochód w centrum),\n© Luana Rigolli/Getty Images (samochód po lewej)\nDla Jane i Tashy\nZajął pozycję pod latarnią o jedenastej wieczorem, zgodnie z umową.\nLatarnię znalazł bez trudu, tak jak mu powiedziano. Stała na samym końcu kompleksu, niecałe dwa metry od wystrzępionej metalowej siatki, która oddzielała Stany Zjednoczone od Meksyku i jako jedyna wciąż się paliła.\nPrzyszedł sam. Nieuzbrojony.\nSamochód pojawił się dwie minuty później, w przejeździe między równoległymi rzędami garaży. Garaże też były metalowe. Wypaczone przez słońce dachy, wyszorowane przez piasek ściany. Pięć garaży po prawej stronie. Cztery po lewej. A trzy metry dalej szczątki jeszcze jednego, skorodowanego i rozwalonego, jakby przed laty coś w nim wybuchło.\nSamochód miał jaskrawe światła, więc trudno było rozpoznać markę i model. I zobaczyć, kto nim jedzie. Zatrzymał się cztery i pół metra od latarni, przez chwilę kołysał się na dobitych resorach i w końcu osiadł na nich w chmurze piaszczystego pyłu. Otworzyły się przednie drzwi. Lewe i prawe. Wysiadło dwóch mężczyzn.\nNiezgodnie z umową.\nPo chwili otworzyły się tylne. I wysiadło jeszcze dwóch.\nNie tak się umawiali. Zdecydowanie.\nMężczyźni zmierzyli wzrokiem wielkoluda stojącego pod latarnią. Uprzedzono ich, że facet będzie duży, a nie ulegało wątpliwości, że ten taki jest. Metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu. Sto piętnaście kilogramów wagi. Pierś jak szafa pancerna, ręce jak łyżki do koparki. Robił wrażenie niechluja. Miał rozczochrane grube, szorstkie włosy, kilkudniowy zarost i był w źle dopasowanym tanim ubraniu. Za to w całkiem porządnych butach. Jak coś w rodzaju formy pośredniej między włóczęgą a neandertalczykiem. Nikt, kogo ktoś będzie szukał.\nKierowca, pięć centymetrów niższy i dwadzieścia pięć kilogramów lżejszy od tego pod latarnią, zrobił krok do przodu. Był w czarnych dżinsach, czarnym podkoszulku bez rękawów i czarnych wojskowych butach. Choć miał ogoloną głowę, ukrywał twarz pod pełną brodą. Dołączyła do niego pozostała trójka.\n– Masz kasę? – rzucił.\nRozczochrany włóczęga poklepał się po tylnej kieszeni spodni.\n– Dobra. – Kierowca wskazał samochód. – Na tylne siedzenie. Wskakuj.\n– Zawiozę cię do Michaela.\n– Nie tak się umawialiśmy.\n– Jak nie tak, jak tak?\nWielkolud pokręcił głową.\n– Miałeś mi powiedzieć, gdzie on jest.\n– Powiedzieć, pokazać. Co to za różnica?\n– No? Na co czekasz? Dawaj kasę i wskakuj.\n– Umowa to umowa. Chcesz kasę, powiedz, gdzie jest Michael.\n– Umowa się zmieniła. Jedziesz albo spadasz.\n– No to spadam.\n– Dość tego pieprzenia. – Kierowca sięgnął za siebie i wyjął zza paska pistolet. – Wsiadaj.\n– Od początku nie zamierzaliście mnie do niego zawieźć.\n– Co ty powiesz, Sherlocku!\n– Chcieliście mnie zawieźć gdzie indziej. Do kogoś, kto ma wielką ochotę o coś mnie spytać…\n– Dość gadania. Do samochodu.\n– Co znaczy, że nie możesz mnie zastrzelić.\n– Co znaczy, że nie mogę cię zabić. Na razie. Ale w każdej chwili mogę cię postrzelić.\n– Naprawdę? – spytał wielkolud.\nNaoczny świadek zeznałby, że włóczęga prawie się nie poruszył, mimo to w ułamku sekundy udało mu się zmniejszyć dzielącą ich odległość, chwycić kierowcę za nadgarstek i podnieść mu rękę. Podniósł ją aż nad głowę, gwałtownym szarpnięciem, jak dumny rybak, który wyciąga z morza wielką rybę. Zadarł ją tak wysoko, że kierowca musiał stanąć na palcach. A potem lewą pięścią grzmotnął go w bok. Mocno – taki cios powaliłby każdego – i bardzo długo trzymał go w pozycji horyzontalnej. Tyle tylko, że kierowca nie upadł. Nie mógł. Bo wisiał w powietrzu. Bo ziemia umknęła mu spod nóg. Upuścił pistolet. Miał zwichnięte ramię. Maksymalnie napięte ścięgna. Pęknięte żebra. Doznał mnóstwa paskudnych urazów, z których każdy coraz bardziej go osłabiał. Ale on prawie tego nie zauważał, ponieważ cała górna część jego ciała zwijała się z bólu promieniującego z jednego miejsca, punktu leżącego poniżej pachy, gdzie tuż pod skórą kryła się plątanina nerwów i węzłów chłonnych zmiażdżonych potężnymi kłykciami wielkoluda.\nA ten podniósł z ziemi pistolet i zaniósł kierowcę do samochodu. Nie zważając na jęki ciężko sapiącego i skręcającego się z bólu mężczyzny, położył go na zmatowiałej masce i spojrzał na trzech pozostałych.\n– Lepiej odejdźcie – powiedział. – Dopóki macie okazję.\nZ szeregu wystąpił ten stojący w środku. Mniej więcej tego samego wzrostu co kierowca, może odrobinę szerszy w ramionach. Krótko ostrzyżony i bez brody, na szyi miał trzy grube srebrne łańcuchy.\n– Miałeś fart – rzucił z jadowitym uśmieszkiem. – Ale to się już nie powtórzy. Wsiadaj do samochodu, bo zrobimy ci krzywdę.\n– Serio? Wy też?\nWłóczęga nie drgnął z miejsca. Widział, jak tamci wymieniają płochliwe spojrzenia. Pomyślał, że jeśli są sprytni, postawią na taktyczny odwrót. A jeśli są naprawdę dobrzy, zaatakują razem. Najpierw jeden spróbuje zajść go od tyłu, udając, że chce sprawdzić, co z kierowcą. Albo że zrezygnował z walki i woli wsiąść do samochodu. A nawet uciec. A dwóch pozostałych zostanie, żeby odwrócić od niego uwagę. I kiedy tamten zajmie już właściwą pozycję, rzucą się całą trójką. Jednocześnie, z trzech stron naraz. Jeden na pewno oberwie. Może dwóch. Ale trzeci może mieć szansę. I znaleźć jakąś lukę. Pod warunkiem że będzie umiał ją wypatrzyć i wykorzystać.\nTyle że nie byli sprytni. Ani dobrzy w swoim fachu. Nie wycofali się. Nie spróbowali go okrążyć. Nie zrobili nic, zdając się najwyraźniej na tego z łańcuchami na szyi, który sam jak palec podszedł jeszcze bliżej i przyjął pozycję rodem ze sztuk walki. Wydał przenikliwy pisk. Zamarkował cios w twarz. A potem wyprowadził cios właściwy, w splot słoneczny. Olbrzym odparował go zewnętrzną stroną lewej ręki, a prawą uderzył w biceps, wysuniętym kłykciem środkowego palca. Napastnik przeraźliwie krzyknął i odskoczył do tyłu z przeciążonym nerwem pachowym i chwilowo bezużyteczną ręką.\n– Lepiej odejdź – powtórzył wielkolud. – Bo zrobisz sobie krzywdę.\nMężczyzna skoczył do przodu. Tym razem nie próbował niczego markować. Po prostu skręcił się jak sprężyna i wyprowadził zamaszysty cios zdrową ręką. Włóczęga odchylił się do tyłu, odprowadził wzrokiem przelatującą tuż obok pięść, po czym wbił sterczący kłykieć w jego mięsień trójgłowy. Obie ręce napastnika były teraz wyłączone z walki.\n– Odejdź – rzucił po raz trzeci wielkolud. – Dopóki możesz.\nAle tamten nie odszedł. Podniósł prawą nogę. Najpierw udo, potem stopę. Błyskawicznie, z potężną siłą. Celował w krocze, lecz cios nie dosięgnął celu, ponieważ olbrzym zablokował go kopniakiem. Bardzo podstępnym. Prostym i niskim. Trafił w goleń w chwili, gdy noga przeciwnika osiągnęła maksymalną prędkość. Kość kontra czubek buta. Buty olbrzyma. Jedyna przyzwoita rzecz, jaką miał. Kupione przed laty w Londynie. Kilka warstw skóry, kleju i pasty. Zahartowanych przez czas i żywioły. Twardych jak stal.\nTamtemu pękła kość. Przeraźliwie krzyknął i odskoczył do tyłu. Stracił równowagę i nie mógł jej odzyskać bez pomocy rąk. Dotknął stopą ziemi. Końce kości zetknęły się w miejscu pęknięcia. Zazgrzytały. Całą nogę zalała fala bólu. W ogniu stanęły wszystkie nerwy. Organizm nie mógł tego znieść i napastnik stracił przytomność. Utrzymał się na nogach jeszcze pół sekundy, po czym runął na plecy jak powalone drzewo.\nPozostałych dwóch ruszyło do samochodu. Minęli przednie drzwi, minęli tylne. Przystanęli. Odskoczyła klapa bagażnika i jeden zniknął z pola widzenia. Ten niższy. Po chwili ukazał się ponownie. W rękach miał coś, co wyglądało jak dwa kije baseballowe, tyle że dłuższe. Grubsze i bardziej kwadratowe na końcach. Trzonki do siekiery. W sprawnych rękach bardzo skuteczne narzędzie. Podał jeden kumplowi, wyszli zza samochodu i przystanęli półtora metra przed wielkoludem.\n– A gdybyśmy tak połamali ci nogi? – Ten wyższy oblizał usta. – Wciąż mógłbyś gadać, ale chodzić już nie, chyba że o lasce. Dlatego przestań z nami pogrywać i wsiadaj. Szybko.\nOlbrzym nie widział potrzeby kolejnego ostrzeżenia. Od początku stawiał sprawę bardzo jasno i uczciwie. To oni postanowili podnieść stawkę.\nTen niższy chciał wziąć zamach, lecz zrezygnował. Inicjatywę przejął jego kumpel. On zamach wziął. Potężny, wsparty ciężarem całego ciała. Co z tego rodzaju bronią jest bardzo złą techniką. Poważnym błędem. Bo wystarczyło, że włóczęga zrobił krok do tyłu, i koniec ciężkiego drewnianego trzonka przeleciał ze świstem kilka centymetrów od jego brzucha i szerokim łukiem poszybował dalej – miał za duży impet, żeby mężczyzna mógł go zatrzymać. Poza tym napastnik ściskał go obiema rękami, odsłaniając tym samym głowę. I tułów. Oraz kolana. Cały wachlarz kuszących celów, dostępnych i zupełnie niechronionych. Każdego innego dnia wielkolud mógłby wybierać i przebierać, lecz tym razem nie miał na to czasu, ponieważ jego przeciwnik zdołał się chwilowo wywinąć. Dzięki swojemu niższemu kumplowi, który postanowił posłużyć się trzonkiem jak włócznią i dźgnąć włóczęgę w brzuch. Pierwsze dźgnięcie było za krótkie i miało jedynie odwrócić jego uwagę. Drugim chciał go odstraszyć, odeprzeć. A potem skoczył do przodu. Postawił wszystko na jedną kartę i mógłby wygrać, gdyby natychmiast przystąpił do ataku. Gdyby nie zdradził swoich zamiarów, zapierając się mocno jedną nogą o ziemię. Dlatego zanim wyprowadził kolejne dźgnięcie, wielkolud wiedział już, co się szykuje. Szybko przesunął się w bok. Chwycił trzonek w połowie jego długości. I szarpnął. Mocno. Napastnik poleciał do przodu i dopiero po dobrym metrze zorientował się, w jakie wpadł tarapaty. O wiele za późno. Jego los był już przesądzony. Włóczęga wyrwał mu trzonek z rąk, wziął potężny zamach i grzmotnął go prosto w głowę. Mężczyzna przewrócił oczami. Zwiotczał, nogi się pod nim ugięły i upadł bezwładnie na ziemię. Nie ulegało wątpliwości, że prędko nie wstanie.\nTen wyższy zerknął w dół. Zobaczył, w jakim stanie jest jego kumpel. I też się zamachnął, tyle że z drugiej strony, celując w głowę. Zamach bardziej morderczy niż ten poprzedni, bo podsycany chęcią zemsty, a może nadzieją na przeżycie. I spudłował. Znowu. I znowu się odsłonił. Lecz tym razem uratowało go coś innego. Jako ostatni z czwórki napastników stał jeszcze na nogach. Był jedynym dostępnym źródłem informacji. Miał teraz wartość strategiczną. Dzięki czemu dostał szansę na kolejny zamach, którą skwapliwie wykorzystał. Wielkolud odparował cios, lecz napastnik nie zaniechał ataku. Przeciwnie, zaczął wymachiwać trzonkiem w lewo i w prawo jak oszalały drwal. Wyprowadził kilkanaście ciosów i w końcu opadł z sił.\n– Pieprzyć to. – Rzucił trzonek. Sięgnął za siebie. I wyjął pistolet. – Sram na wasze pogaduszki. I na to, żeby wziąć cię żywcem.\nZrobił dwa kroki do tyłu. Powinien był zrobić trzy. Nie wziął pod uwagę długości rąk przeciwnika.\n– Po co ten pośpiech? – Włóczęga lekko machnął trzonkiem i pistolet pofrunął jak ptak. Wielkolud podszedł bliżej i chwycił mężczyznę za szyję. – Sam nie wiem, może jednak się przejedziemy. Bo ja też mam kilka pytań. Mógłbyś na przykład…\nTo był kobiecy głos. Pewny siebie. Rozkazujący. Dochodził z cienia pod prawym rzędem garaży. Na scenie wydarzeń pojawił się nowy aktor. Włóczęga przyszedł tu o ósmej, trzy godziny przed czasem, i przeszukał każdy centymetr kwadratowy kompleksu. Był przekonany, że teren jest zupełnie czysty.\n– Puść go. – Z ciemności wychynęła niewyraźna sylwetka. Kobieta. Metr siedemdziesiąt pięć wzrostu. Szczupła. Lekko utykająca. W jej wyciągniętych przed siebie rękach dostrzegł kształt czarnego, matowego pistoletu. – Odsuń się.\nZastygł w bezruchu. Nie zwolnił uścisku.\nKobieta zawahała się. Między nią i nim tkwił jeden z napastników. W fatalnym miejscu. Ale był piętnaście centymetrów niższy od włóczęgi. I stał trochę z boku. Co podsunęło jej cel. Kawałek piersi wielkoluda. Prostokąt o wymiarach piętnaście na dwadzieścia pięć centymetrów. Doszła do wniosku, że jest całkiem spory. I znajduje się mniej więcej tam, gdzie trzeba. Wzięła głęboki oddech. Łagodnie wypuściła powietrze. I pociągnęła za spust.\nOlbrzym upadł na plecy. Z szeroko rozłożonymi rękami, zgiętym kolanem i głową zwróconą w stronę granicznej siatki. Leżał zupełnie nieruchomo, w rozdartej, obszarpanej koszuli. Choć nie doszło do rozprysku tętniczego, pierś miał śliską, mazistą i czerwoną. Nie biło mu serce. Nie wykazywał żadnych oznak życia.\nSchludny, starannie wypielęgnowany plac, zwany teraz rynkiem, porastały kiedyś drzewa. Orzechowce. Rosły tam spokojnie od wielu stuleci. W latach siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku pewien handlarz kursujący regularnie między Meksykiem i Kalifornią przystawał w ich cieniu, aby dać odpocząć mułom. Ponieważ zagajnik bardzo mu się podobał, zbudował tam chatę. A gdy był już za stary na handlową włóczęgę, sprzedał muły i osiadł tam na stałe.\nW jego ślady poszli inni. Wokół chaty wyrosła wioska. Wioska zmieniła się w miasto. Rozrastające się zachłannie miasto podzieliło się na pół niczym komórka. Obie połowy kwitły. Jedna na południu. Druga na północy. Przeżyły wiele lat stabilnego rozwoju. Aż nadeszła stagnacja. A potem upadek. Smutny, powolny i niepowstrzymany. I nagle, pod koniec lat trzydziestych dwudziestego wieku, miasta otrzymały nieoczekiwany zastrzyk wzmacniający. Zawitała tam armia mierniczych. Potem armia robotników. Budowlańców. Inżynierów. Pojawili się nawet artyści, malarze i rzeźbiarze. Wszystkich przysłała WPA*, rządowa organizacja nadzorująca program pracy dla bezrobotnych.\nMiejscowi nie wiedzieli, dlaczego wybrano akurat to miasto. Niektórzy twierdzili, że przez pomyłkę. Że jakiś biurokrata źle zinterpretował odgórne polecenie i przekazał środki nie tam, gdzie trzeba. Inni utrzymywali, że ktoś ze stolicy wisiał przysługę burmistrzowi. Ale bez względu na to, jak było naprawdę, nikt nie zaprotestował. Bo jak mógł protestować, skoro zaczęto budować nowe drogi? Nowe mosty i wszelkiego rodzaju gmachy. Projekt kontynuowano przez wiele lat. Pozostawił po sobie trwały ślad. Tradycyjne łuki budowane z suszonej na słońcu cegły przybrały trochę bardziej kanciasty kształt. Otynkowane fasady domów stały się trochę bardziej jednolite. Ulice trochę bardziej uporządkowane. Przybyło też sporo różnych udogodnień. Szkół. Biur. Remiz strażackich. Zbudowano posterunek policji. Gmach sądu. Muzeum. I centrum medyczne.\nPaństwowe pieniądze z czasem się skończyły i po latach liczba mieszkańców spadła. Część obiektów się zestarzała. Część sprzedano. Inne zburzono. Ale centrum medyczne przetrwało i wciąż było głównym źródłem zdrowia dla ludzi mieszkających w promieniu wielu kilometrów od miasta. Mieścił się tam gabinet lekarski. Apteka. Szpital na dwadzieścia cztery łóżka. Pawilon pediatryczny z hotelem dla rodziców, którzy nie chcieli rozstawać się z chorymi dziećmi. A dzięki hojności planistów Nowego Ładu – nawet kostnica. Ukryto ją dyskretnie w podziemiach. I to właśnie tam pracował doktor Houllier następnego dnia rano.\nMiał siedemdziesiąt dwa lata. I całe życie służył miastu. Kiedyś należał do licznego zespołu medycznego, a teraz był tu jedynym lekarzem. Odpowiadał dosłownie za wszystko, od odbierania porodów, po leczenie kataru i diagnozowanie raka. Zajmował się również zmarłymi. Dlatego tak wcześnie przyszedł do pracy. Był na nogach od świtu, odkąd zawiadomiono go telefonicznie o strzelaninie na przedmieściach miasta. Takie coś na pewno przyciągnie uwagę. Wiedział o tym z doświadczenia. Spodziewał się gości. I to już wkrótce. Musiał się przygotować.\nNa jego biurku stał komputer. Wyłączony, ponieważ doktor wolał sporządzać notatki odręcznie. Dzięki temu lepiej wszystko zapamiętywał. Pomocny był przy tym specjalny formularz, który doktor osobiście zaprojektował. Nie należał do zbyt wyszukanych, lecz spełniał swoje zadanie. Był dużo lepszy od tych, które próbowały mu wcisnąć cudowne dzieciaki z Doliny Krzemowej. I co ważniejsze w tej szczególnej sytuacji, nie pozostawiał po sobie śladów elektronicznych. Doktor usiadł, podniósł pióro wieczne marki Mont Blanc – prezent od ojca z okazji ukończenia studiów – i zaczął spisywać rezultaty porannej pracy.\nNie było pukania do drzwi. Nie było powitania. Nie było żadnych uprzejmości. Po prostu otworzyły się drzwi i do kostnicy wszedł mężczyzna. Ten sam co zawsze. Czterdzieści kilka lat, mocno kręcone włosy, jasnobrązowy lniany garnitur. Chodził sprężystym krokiem, dlatego doktor Houllier nazywał go w duchu Żwawym. Nie znał jego nazwiska. I nie chciał go znać.\nŻwawy zaczął od końca pomieszczenia. Od chłodni. Albo „spiżarni”, jak nazywał ją doktor po latach zajmowania się trupami. Spiżarnia składała się z pięciu komór zabezpieczonych stalowymi drzwiami. Żwawy podszedł do niej i uważnie obejrzał wszystkie dźwignie. Ale żadnej nie dotknął. Nigdy ich nie dotykał. Potem przystanął przy stole autopsyjnym na środku sali i przyjrzał się rzędowi stalowych wózków stojących pod ścianą obok autoklawu. W końcu podszedł do biurka.\n– Telefon. – Wyciągnął rękę.\nHoullier podał mu komórkę.\nMężczyzna w lnianym garniturze sprawdził, czy aparat nie ma włączonego dyktafonu, schował go do kieszeni i odwrócił się do drzwi.\n– Czysto! – zawołał.\nWtedy do kostnicy wszedł ten drugi. Doktor nazywał go Modliszką, ponieważ ilekroć widział jego długie, chude kończyny, kanciasty tułów i wyłupiaste oczy, zawsze stawał mu przed oczami ten właśnie owad. Tym bardziej że mężczyzna miał na policzku dużą, trójkątną bliznę po oparzeniu, a u prawej ręki brakowało mu trzech palców, co sprawiało, że jego dłoń przypominała szczypce. Houllier znał jego imię i nazwisko. Waad Dendoncker. Wszyscy mieszkańcy miasta je znali, nawet ci, którzy nigdy nie mieli z nim do czynienia.\nZa Dendonckerem wszedł trzeci, trochę podobny do Żwawego. Wolał jednak ciemniejsze garnitury i jego włosy nie były tak kręcone. Twarz miał tak nijaką i poruszał się w tak bezpłciowy sposób, że doktor nie znalazł dla niego odpowiedniego przezwiska.\nDendoncker przystanął na środku kostnicy. W jaskrawym górnym świetle jego jasne włosy były prawie niewidoczne. Obrócił się powoli o trzysta sześćdziesiąt stopni, uważnie lustrując pomieszczenie. W końcu przeniósł wzrok na doktora Houlliera.\n– Pokaż – rzucił.\nDoktor podszedł do spiżarni. Zerknął na zegarek, nacisnął dźwignię otwierającą środkowe drzwi i wyciągnął półkę z przykrytym prześcieradłem ciałem. Dużym. Długim. Niemal tak długim jak półka, na której spoczywało. I szerokim. Ramiona ledwo mieściły się w prześwicie komory. Houllier powoli odsłonił głowę. Głowę mężczyzny. O rozczochranych brudnych włosach. I pobrużdżonej bladej twarzy. Oczy były zaklejone taśmą.\n– Odsuń się. – Dendoncker odepchnął lekarza na bok, ściągnął prześcieradło i rzucił je na podłogę.\nCiało było nagie. Jeśli Dawid Michała Anioła miał uosabiać męskie piękno, to leżący mężczyzna mógł być następnym z tej samej serii. Tyle tylko, że z drugiego końca spektrum. Nie miał w sobie nic eleganckiego. Nic delikatnego. Była w nim jedynie siła i brutalność. Czystość i prostota.\n– To go zabiło? – Dendoncker wskazał ranę na piersi. Lekko wybrzuszoną. O wystrzępionych szorstkich brzegach, które zaczynały już brązowieć.\n– Na pewno nie umarł z lenistwa. – Houllier spojrzał na zegarek. – To gwarantuję.\n– Postrzelono go nie pierwszy raz. – Dendoncker wskazał blizny na prawej części piersi nieboszczyka. – No i jeszcze to.\n– Blizna na brzuchu? – Doktor zerknął w dół. – Wygląda jak jakiś stwór morski. To pewnie od noża.\n– Nie. Od czegoś innego.\n– Na przykład od czego?\n– Nieważne. Co o nim wiemy?\n– Niewiele. – Lekarz podniósł prześcieradło i przykrył nim ciało łącznie z głową.\nDendoncker znów je ściągnął i rzucił na podłogę. Chciał jeszcze popatrzeć na największą z blizn olbrzyma.\n– Rozmawiałem z szeryfem. – Houllier podszedł do biurka. – To jakiś włóczęga. Wynajmował pokój w Border Inn. Zapłacił z góry za cały tydzień, ale nie miał żadnych rzeczy osobistych. I był zameldowany pod fałszywym adresem. Przy Sto Sześćdziesiątej Pierwszej Wschodniej w nowojorskim Bronxie.\n– Skąd pewność, że pod fałszywym?\n– Bo znam ten adres. To stadion Jankesów. I facet używał fałszywego nazwiska. W księdze gości wpisał się jako John Smith.\n– Smith? Może tak się nazywał?\nLekarz pokręcił głową. Wyjął z szuflady torebkę strunową i podał ją Dendonckerowi.\n– Niech pan sam zobaczy. Znalazłem to w jego kieszeni.\nDendoncker otworzył torebkę i wyjął z niej paszport, zmięty i wytarty. Otworzył go na drugiej stronie, tej z danymi osobowymi.\n– Jest nieważny.\n– Co to za różnica? Chodzi o nazwisko. I zdjęcie. Jest stare, ale pasuje.\n– Spójrzmy… Nazwisko: Reacher. Imię: Jack. Drugiego imienia brak. Narodowość: Amerykanin. Miejsce urodzenia: Berlin, Niemcy Zachodnie. Ciekawe… – Dendoncker znów spojrzał na leżące przed nim ciało. Na bliznę na brzuchu. – Może wcale nie szukał Michaela. Może szukał mnie. W sumie to dobrze, że ta obłąkana suka go zabiła. – Wrzucił paszport do kosza na śmieci stojącego obok biurka. – Jakieś spostrzeżenia?\nHoullier podał mu swój specjalny formularz. Ten, który niedawno wypełnił. Dendoncker przeczytał każdą uwagę dwa razy, po czym zmiął dokument i też wrzucił do kosza.\n– Trzeba to spalić. – Spojrzał na swoich pomagierów. – A wy pozbądźcie się ciała. Wyrzućcie je tam gdzie zawsze.\n* Skrót od Works Progress Administration.


Blog - Publiczna Szkoła Podstawowa\nTo koniec tego roku szkolnego! Wakacje. Życzymy dużo słońca, zdrowia i bezpiecznego powrotu do szkoły na kolejne lata nauki.\nW czwartek odbyła się uroczystość pożegnania klasy VIII. Uczniowie klasy VII rozpoczęli spotkanie od krótkiego występu zwieńczonego rozdaniem upominków klasie VIII, która następnie w formie zbioru anegdot podsumowała swoje 8 lat spędzone w murach szkoły.\nTo już kolejny raz kiedy w naszej szkole został zorganizowany Piknik Rodzinny. Dla przedszkolaków, uczniów, rodziców i pozostałych gości przygotowano szereg atrakcji. Patio przed szkołą stało się miejscem pokazu talentów muzyczno- tanecznych „naszych” dzieci. Na festyn przybyli uczniowie ze swoimi rodzinami. Byli rodzice, dziadkowie, ciocie oraz wujkowie. O godzinie 16:00 […]\nŚroda 22.06 jest dniem wolnym od zajęć dydaktycznych. Czwartek 23.06 uczniowie klas I-III przyjeżdżają autobusem na godzinę 11.00. Autobus powrotny wyjedzie o godzinie 13.30 i będzie on zabierał uczniów klas IV-VIII na godzinę 14.00 na uroczystość pożegnania klas VIII. O godzinie 16.30 po zakończeniu pożegnania będzie miał miejsce odwóz. W […]\n6 czerwca dzieci z najmłodszej grupy przedszkolnej „Pszczółki” wraz z rodzicami wybrały się na całodniową wycieczkę do Ogrodu Zoologicznego w Krakowie. Celem wycieczki była obserwacja i czerpanie pozytywnych wrażeń w kontakcie z przyrodą, wzbogacenie wiedzy na temat dzikich zwierząt oraz zapoznanie się z warunkami życia zwierząt w Zoo. Od samego […]\nUczniowie klas 1-3 z naszej szkoły mieli możliwość zwiedzić zabytkową kopalnię srebra w Tarnowskich Górach. To jedyna w Polsce podziemna trasa turystyczna umożliwiająca zwiedzanie podziemi dawnej kopalni kruszców srebronośnych oraz sztolni „Czarnego Pstrąga”. Od lipca 2017 jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Sztolnia Czarnego Pstrąga to 600-metrowy fragment Głębokiej […]\nPoznaj Polskę – Wycieczka w Bieszczady\n#Poznaj Polskę Wycieczka w Bieszczady W pierwszym dniu naszej trzydniowej wycieczki (4,5,6 maj) w Bieszczady dotarliśmy przed południem do pięknego Krosna, miasta położonego w województwie podkarpackim. Zachwycaliśmy się pełną precyzją pracą z gorącej masy szklanej mistrzów szkła w „Hucie szkła”. Oglądaliśmy piękne wyroby, eksponaty szklane w muzeum współczesnego szkła artystycznego. […]\nPoznajemy Polskę – Wycieczka na Roztocze\nOd poniedziałku do środy nasi uczniowie z klas od IV – VIII brali udział w wycieczce w ramach programu Poznaj Polskę . Tym razem wybraliśmy się na Roztocze odwiedzając Zamość, Zwierzyniec, Szczebrzeszyn, Lublin. W ostatnim dniu mieliśmy okazję przeżyć emocjonujący spływ kajakowy. Oby więcej takich wycieczek…\nKonsultacje dla Rodziców wtorek 31.05\nZapraszamy na konsultacje dla rodziców w dniu 31.05 (wtorek) zgodnie z podanym harmonogramem: Klasa 0 – 14.00-15.00 Klasa 1 – 12.30 – 14.00 Klasa 2 – 15.00 – 16.00 Klasa 3 – 12.30 – 14.00 Pozostali nauczyciele poza Panią Teresą Borutą, Małgorzatą Drewno, Pawłem Leśniakiem i Grzegorzem Maciasiem ze względu […]\nLEKCJE EKOLOGII W GOSPODARSTWIE EDUKACYJNYM PSZCZÓŁKI\nGospodarstwo ekologiczne „Pszczółki” zlokalizowane w województwie małopolskim w zacisznym uroczym zakątku gminy Pałecznica w miejscowości Niezwojowice, znajduje się dala od zgiełku miasta, można tu świetnie wypocząć. Uczniowie klas II i III pojechali tam na wycieczkę. Farma położona jest w sąsiedztwie malowniczych stawów rybnych . Znajdują się tam działki z ekologiczną […]


3.spotkanie GDS ds. zwierząt w mieście-01 | www.wroclaw.pl\n3.spotkanie GDS ds. zwierząt w mieście\nKomentarze: Spotkanie dla wrocławskich organizacji, podmiotów publicznych i prywatnych oraz grup środowiskowych, które koncentrują swoje działania we Wrocławiu na współegzystowaniu zwierząt i ludzi w naszym mieście.\n24. października 2016, godz 13-15, Sektor 3\nW pierwszej części spotkania miała miejsce prezentacja działalności Fundacji „Wegielek”.\nPodstawowy zakres działalności fundacji to : leczenie zwierząt (psy i koty), kojarzenie zwierząt z nowymi właścicielami, pozyskiwanie i redystrybucja żywności dla zwierząt, angażowanie wolontariatu w działania na rzecz zwierząt, różnorodne akcje promocyjne dotyczące współegzystowania zwierząt i ludzi – w tym m. In. organizowanie sesji zdjęciowych. Fundacja „Węgielek” deklaruje swą otwartość na współprace zarówno z innymi organizacjami czy instytucjami i podmiotami gospodarczymi, jak i osobami indywidualnymi, wolontariuszami. W działania Fundacji włączają się również wolontariusze poniżej 18. roku życia (za zgodą lub przy asyście rodziców).\nDrugą część spotkania wypełniła prezentacja założeń konkursu na prowadzenie schroniska dla zwierząt w latach 2017 – 2021 oraz dyskusja na ten temat. Uczestnikami dyskusji byli m.in. pracownicy Urzędu Miejskiego Wrocławia odpowiedzialni merytorycznie za realizację tego zadania oraz formalnie za procedurę konkursową. Pośród licznych uwag i sugestii dotyczących założeń konkursu można wyszczególnić:\nDostępność weterynarza w schronisku po godz. 16, w nagłych przypadkach chorób czy wypadków – dyżury.\nPrzeszkolona osoba ze sprzętem do łapania oraz przewozu kotów – chorych, do zabiegów sterylizacji, kociąt.\nOkreślenie zakresu zabiegu sterylizacji:\n1) zabieg wykonany w znieczuleniu ogólnym,\n2) użycie nici atraumatycznych,\n3) zabezpieczenie p/bólowe po zabiegu,\n4) zabezpieczenie antybiotykiem na 5 dni.\nMiejsce do przechowania kotek miejskich – wolno żyjących przed i po sterylizacji.\nOrganizacja rozprowadzania talonów i karmy:\n1) Miejsce, gdzie rozdaje się talony i karmę talony i karmę. Obecnie dojazd do schroniska jest trudny zarówno dla osób pracujących – w godzinach pracy, a także dla osób starszych ze względu na odległość, koszty dojazdu, konieczność transportowania paczek,\n2) taka organizacja rozprowadzania talonów, aby były one dostępne już od stycznia i cały rok. Zwłaszcza w okresie wiosennym\nBardzo niska jakość rozdawanej karmy. Często spotykamy opinie, że koty nie chcą jej jeść. Może lepiej kupić mniej karmy, a lepszą.\nKwestie wolontariatu w schronisku.\n1) trudno dotrzeć do informacji o naborze wolontariuszy, nie zachęca się do podjęcia pracy w charakterze wolontariusza,\n2) wolontariusze mogą być w schronisku w godzinach otwarcia, a więc głównie wtedy, kiedy pracują lub są w szkołach, uczelniach,\n3) praca wolontariuszy jest źle zorganizowana, często muszą czekać na wydanie psów, co budzi zniechęcenie, nie traktuje ich się z akceptacją.\nPowyższe uwagi zostały omówione podczas spotkania. Sporo uwag, odnoszących się szczegółowo do weterynaryjnych procedur medycznych, nie może zostać uwzględnionych na poziomie ogłoszenia konkursowego. Poinformowano jednocześnie uczestników o możliwości zgłaszania do Urzędu Miejskiego zaobserwowanych nieprawidłowości w realizacji zadania. Zleceniodawca (tu Gmina Wrocław) może w każdym momencie przeprowadzić kontrolę prawidłowości realizacji zadania, a w przypadku uzasadnionych zastrzeżeń może również wypowiedzieć umowę o realizację zadania.\nTermin kolejnego spotkania wyznaczono na 21 listopada 2016, godz 13-15 w Sektorze 3\nDzieje się29SB30ND01PN02WT03ŚR04CZ05PTw teatrzew kinie


Najskuteczniejsi w Lidze Mistrzów. Kto lepszy - Lewandowski czy Van Nistelrooy? | Eurosport w TVN24 - Piłka nożna - TVN24\n04 października 2019, 16:29\nLewandowski: Robben to legenda\nLewandowski: Robben to legendaW wywiadzie z Eurosport.pl Robert Lewandowski wspominał swojego byłego już kolegę z Bayernu Arjena Robbena, który ostatnio zakończył karierę.zobacz więcej wideo »\nLewandowski: ostatni sezon był bardzo dobry\nLewandowski: ostatni sezon był bardzo dobryRobert Lewandowski ocenił ostatni sezon. Zobaczcie kolejny fragment wywiadu napastnika reprezentacji Polski i Bayernu z Eurosportem.zobacz więcej wideo »\nLewandowski: we Włoszech zobaczyli, że Polak jest rzetelny\nLewandowski: we Włoszech zobaczyli, że Polak jest rzetelnyKilka słów od Roberta Lewandowskiego na temat polskich piłkarzy, którzy są chętnie kupowani przez włoskie kluby.zobacz więcej wideo »\nLewandowski: reprezentacja będzie się rozkręcać\nLewandowski: reprezentacja będzie się rozkręcaćRobert Lewandowski wierzy, że kadra z meczu na mecz będzie prezentować się coraz lepiej. W wywiadzie z Eurosportem tłumaczy również słabsze wyniki reprezentacji w Lidze Narodów.zobacz więcej wideo »\nLewandowski: Finał Puchar Niemiec jest jak finał Ligi MistrzówDla Roberta Lewandowskiego otoczka finału Pucharu Niemiec jest porównywalna do finału Ligi Mistrzów. Rozgrywki DFB Pokal można oglądać na żywo w Eurosporcie oraz Eurosport Playerze.zobacz więcej wideo »\nNowa inicjatywa sponsora Lewandowskiego\nNowa inicjatywa sponsora LewandowskiegoRobert Lewandowski bierze udział w projekcie „Akademia pewności siebie” organizowanym przez Head and Shoulders.zobacz więcej wideo »\nLewandowski strzelał ostatnio w Londynie Foto: PAP/EPA | Video: Getty Images\nWirtualny pojedynek wielkich snajperów - Roberta Lewandowskiego z Ruudem van Nistelrooyem. Administratorzy twitterowego konta UEFA zastanawiają się, który jest lepszy. O pomoc proszą kibiców, którzy swoje głosy mogą oddawać w sondzie.\nZestawienie tych napastników nie jest przypadkowe. Van Nistelrooy w trakcie kariery strzelił 56 goli w Lidze Mistrzów. Klubowe rozgrywki pod egidą UEFA to także bramkowe żniwo dla "Lewego". W środę dorzucił dwie kolejne (Bayern wygrał 7:2 z Tottenhamem), i wyrównał osiągnięcie Holendra.\nUEFA opublikowała swoją sondę w piątek około południa. Przez pierwsze cztery godziny wzięło w niej udział nieco ponad dziewięć tysięcy kibiców. Bitwa była wyrównana, nieco większe poparcie miał Van Nistelrooy, który zebrał 53 procent wszystkich głosów.\nZabawa potrwa do sobotniego popołudnia.\nVan Nistelrooy i Lewandowski zajmują ex aequo piąte miejsce w klasyfikacji wszech czasów Ligi Mistrzów. Pierwszy z nich na uzbieranie takiego dorobku potrzebował 73 spotkań (średnia 0,77 gola na mecz), drugi - 82 (0,68 gola na mecz).\nBędący już na sportowej emeryturze 43-letni Holender strzelał dla trzech klubów: PSV Eindhoven, Manchesteru United i Realu Madryt (w latach 1998-2009). Lewandowski dla dwóch: Borussii Dortmund (od 2011 roku), a od pięciu lat dla Bayernu.\nW tej edycji 31-letni polski snajper ma już na koncie trzy trafienia.\nAutor: TG / Źródło: uefa.com, eurosport.pl\n"Nigdy nie widziałem takiej rany"


SPEEDWAY.info.pl - Zawody, które się nie odbyły w 2017 roku…\nT aka sytuacja dotyczy między innymi Młodzieżowych Drużynowych i Indywidualnych Mistrzostw Wielkopolski (MDMW i MIMW). W poprzednich sezonach nie było większych problemów z rozegraniem tych zawodów. Na przykład w sezonie 2016 obyło się po pięć rund w rywalizacji zarówno indywidualnej jak i zespołowej. Niestety w minionym sezonie nastąpił kryzys. Rozegrano tylko trzy turnieje MDMW, które odbyły się 25 kwietnia w Lesznie, 18 maja w Ostrowie Wlkp. i 5 lipca w Gorzowie Wlkp. Wszystkie trzy rundy wygrali młodzi żużlowcy Cash Broker Stali Gorzów, przy czym pierwsze zawody ex aeguo z Ekantor.pl Falubazem Z. Góra. Kolejne podejścia, już wcześniej przekładane, miały odbyć się 3 października w Pile, 5 października w Zielonej Górze i 10 października w Gnieźnie. Niestety po raz kolejny na przeszkodzie stanęły złe warunki atmosferyczne i sezon nieuchronnie dobiegł końca. Początkowo pojawiła się informacja, że zaległe rundy odbędą się na początku sezonu 2018, ale ostatecznie na stronie Polskiego Związku Motorowego pojawiła się tabela przedstawiająca wyniki końcowe zmagań po rozegraniu trzech turniejów drużynowych.\nW rywalizacji indywidualnej było jeszcze gorzej. Zawodów MIMW w ogóle nie rozegrano w 2017 roku. Z wielkopolskich klubów dochodziły informacje, że rund Drużynowych Mistrzostw Polski Juniorów było tak dużo (22 rundy + finał), że nie znaleziono wolnych terminów na zorganizowanie zmagań na niższym szczeblu.\nKolejny problem dotyczy rozgrywek Żużlowej Ligi Mistrzów (FIM World Speedway League), które są najmłodszymi międzynarodowymi, klubowymi rozgrywkami żużlowymi. Przeprowadzane są pod egidą Międzynarodowej Federacji Motocyklowej od 2014 roku. Do startu w zawodach uprawnione są drużyny, które zdobyły mistrzostwo swego kraju w roku poprzedzającym turniej, z najsilniejszych na świecie lig: brytyjskiej, duńskiej, polskiej i szwedzkiej. Do tej pory rozegrano tylko dwa turnieje, oba na polskiej ziemi. W 2014 roku zawody odbyły się w Zielonej Górze i zakończyły się zwycięstwem Piraterny Motala (36 pkt.) przed Poole Pirates (32 pkt.), gospodarzami (30 pkt.) i EMS Esbjerg (19 pkt.). W następnym sezonie ponownie najlepszym okazał się mistrz Szwecji VMS Elit Vetlanda (36 pkt.), który pokonał gospodarzy MONEYmakesMONEY.pl Stal Gorzów dwoma punktami (34 pkt.). Duńczycy z HSK Holsted zgromadzili 26 punktów, a Brytyjczycy z King’s Lynn Stars 24 „oczka”. Na tym zmagania zakończono.\nW minionym roku nie odbyły się także turnieje Zaplecza Kadry Juniorów. W sezonie 2016 rywalizację tę wygrał Daniel Kaczmarek gromadząc na swoim koncie 132 punkty przed Bartoszem Smektałą (130 pkt.) i Oskarem Boberem (105 pkt.).\nKibice z pewnością zapomnieli już o Indywidualnych Młodzieżowych Mistrzostwach Okręgu w województwie lubuskim. Zawody te były swego rodzaju tradycją pod koniec każdego sezonu żużlowego. Niestety nie odbyły się w 2014, 2016 i w 2017 roku. Ostatni raz puchary rozdano w tej rywalizacji w 2015 roku, a Mistrzem Okręgu został wówczas Alex Zgardziński z Zielonej Góry, który wywalczył komplet 15 punktów i wyprzedził Bartosza Hassę (12+3 pkt.) oraz Rafała Karczmarza (12+2 pkt.) z Gorzowa Wlkp.


SQLDay 2016 za nami! – Relacja z wydarzenia – Seequality\nAdrian Chodkowski May 21, 2016 2 Comments\nevent, sqlday, sqlday2016\nCzas ma to do siebie, że mija bardzo szybko, prawidłowość ta szczególnie doskwiera gdy spędza się go w miłym towarzystwie rozmawiając, wymieniając się poglądami i spostrzeżeniami oraz przede wszystkim słuchając o rzeczach interesujących, związanych ze swego rodzaju pasją. Ja należę do grona szczęśliwców gdyż jedną z moich większych pasji czy też zainteresowań jest szeroko pojęta technologia związana z przetwarzaniem danych, którą zajmuję się na co dzień. Dzięki temu mogę łączyć swoje zainteresowania z pracą – brzmi super prawda? Tutaj właśnie pojawia się kluczowe w ramach tego krótkiego tekstu pytanie – gdzie najlepiej spędzić majówkę? Jestem pewien, że w głowach części z Was pojawiają się sielankowe obrazy mazurskich jezior, błękitne niebo nad polskimi górami, czy też gorący piasek gdzieś na południu Europy. Jednak część z Was ( w tym również ja) wybrało inną opcję, a mianowicie podróż do Wrocławia. Niejedna osoba może zapytać, co tam jest takiego , że rezygnujemy z wyżej wymienionych możliwości – odpowiedź jest prosta i wielu z Was znana – kolejna edycja SQLDay! W tym roku największa w tej części Europy konferencja poświęconych platformie danych firmy Microsoft odbyła się właśnie we Wrocławiu w dniach od 16 do 18 maja.\nWydarzenie to ma już wyrobioną swoją markę – jadąc tam można być pewnym, iż spotka się wielu pasjonatów z całego kraju, doświadczonych prelegentów zarówno z naszego rodzimego podwórka jak i zagranicznych gości. Ponadto wydarzenie to co roku jest powodem powstania licznych dylematów, z którymi przyjdzie się nam zmierzyć. Była to moja trzecia konferencja w której miałem okazję uczestniczyć, tym razem w roli słuchacza i to co łączyło każdą edycję to tak zwana klęska urodzaju o której powiem za chwilę. SQLDay na przestrzeni lat ewoluował do formy trzech równoległych ścieżek prelekcji, na które można było się wybrać. Pierwszą z nich była ścieżka poruszająca tematykę administracji środowiskiem bazodanowym SQL Server oraz bezpieczeństwa, druga dedykowana była programistom baz danych, a trzecia rozwiązaniom analitycznym Business Intelligence oraz tzw. Advanced Analytics czyli zaawansowanym metodom analizy danych. W tym roku po raz pierwszy pojawiła się czwarta ścieżka biznesowa, przedstawiająca podejście do rozwiązań informatycznych opartych o platformę danych od strony biznesowej. Czy zabieg ten się udał? Myślę, że odpowiemy sobie na to pytanie w dalszej części niniejszego tekstu. Klęska urodzaju o której wspomniałem to nic innego jak wybór sesji na którą chciałbym się wybrać – wszystkie sesje są na tyle ciekawe, że można je postrzegać na dwojaki sposób – z jednej strony ciesząc się sesją, którą wybraliśmy, z drugiej natomiast pozostaje pewien niedosyt z braku możliwości uczestniczenia w innych. Na szczęście jednak zawsze istnieje możliwość późniejszego obejrzenia sesji czy to na portalu Youtube czy też jak ogłosili to organizatorzy w tym roku na Channel9.\nPierwszym wyzwaniem był dla mnie wybór całodziennych warsztatów. Każdy z nich wydawał się arcyciekawy jednak wybrałem sesję, którą poprowadził Grant Fritchey na temat planów wykonywania zapytań. Wiedziałem, że będzie to coś co na pewno mi się spodoba i poszerzy moją wiedzę i muszę tutaj przyznać, że nie zawiodłem się. Potwierdził się fakt, że prelegent ten jest świetnym ekspertem w swojej dziedzinie i potrafi nawet najtrudniejsze aspekty optymalizacji SQL Server wytłumaczyć w prosty i zrozumiały sposób. Dodatkowo całość okraszona została wieloma przykładami praktycznymi, które razem z niebanalnym poczuciem humoru prowadzącego dały piorunujący efekt. Gratulacje dla organizatorów za zaproszenie takiego specjalisty.\nNazajutrz rozpoczęła się właściwa konferencja i po keynote wybrałem się na sesję mojego serdecznego kolegi Sławka Drzymały (który w gruncie rzeczy jest współautorem tego bloga) o dźwięcznie brzmiącym tytule „why you will love SSRS in 2016 again”. Byłem bardzo ciekawy jakie kwestie zostaną poruszone i zorientowałem się, że nie tylko ja bo sala wypełniona była po brzegi. Tak jak się spodziewałem wybór był jak najbardziej trafny – Sławek pokazał, że na przestrzeni kilku wersji SQL Server usługi raportujące zostały trochę zaniedbane, jednak zmieniło się to w nadchodzącej wersji 2016 gdzie narzędzie to przechodzi małą rewolucję. Czy zgodnie z tytułem ponownie zakochałem się w tym narzędziu? Odpowiedź jest prosta i znałem ją jeszcze przed sesją – nie musiałem się zakochiwać bo nigdy nie przestałem darzyć tego narzędzia uczuciem 🙂\nKolejną sesją na którą się wybrałem była sesja tegorocznej gwiazdy konferencji Sunila Agarwala odpowiedzialnego w Microsoft m.in. za Columnstore Index, któremu poświęcona została właśnie ta prezentacja. Całe wystąpienie można podsumować w taki sposób, że technologia ta dostępna od SQL Server 2012 przechodzi ciągłą rewolucję i jest z wersji na wersję ulepszana – chwała Microsoftowi za to gdyż w mojej codziennej pracy to jest coś co używam bardzo często i przedstawiane przez Sunila ulepszenia z pewnością pomogą obejść niektóre ograniczenia i problemy spotykane w poprzednich wersjach.\nPo krótkiej przerwie kawowej wybrałem się na ścieżkę biznesową gdzie Marcin Szeliga razem z Panem Sławomirem Malinowskim przedstawił architekturę oraz metodykę wdrażania rozwiązania Business Intelligence jaką zastosowali przy wdrożeniu dla firmy Saur. Sesja stała na bardzo wysokim poziomie i dała kilka cennych rad jeśli chodzi o skalowalność środowiska i metodykę wdrożenia. Sesja potwierdziła również, że Marcin jest nie tylko wybornym mówcą ale również ekspertem w swojej dziedzinie. Z głową pełną nowej wiedzy i pomysłów udałem się na kolejne dwie sesje zagranicznych gości, których znałem czy to z blogów i różnego rodzaju forów eksperckich czy też z licznych prezentacji dostępnych w sieci. Pierwszą z nich poprowadził Aaron Bertrand na temat dobrych i złych praktyk w SQL Server, kolejną natomiast Uwe Ricken z sesją o indeksach. Nie rozpisując się nadmiernie mogę powiedzieć, iż to jedni z najlepszych prelegentów jakich miałem okazję zobaczyć! Mnogość wskazówek i praktycznych przykładów z życia jakie nam zaserwowali wyżej wymienieni powoduje, że poprzeczka jeśli chodzi o wiedzę merytoryczną została zawieszona bardzo wysoko – nie byłem pewien czy ktoś temu dorówna. Odpowiedź na to pytanie przyszła zaskakująco szybko, a mianowicie na następnej sesji prowadzonej przez Denisa Reznika z Ukrainy.Samego prelegenta nie znałem zbyt dobrze – pamiętam jedynie, iż był autorem rozdziału w książce MVP Deep Dives co stawiało go w bardzo pozytywnym świetle (w końcu nie każdy może się pochwalić współautorstwem takiej publikacji). Poprowadził on sesję na temat znanego już tematu zakleszczeń w różnych poziomach izolacji transakcji. Świetne demonstracje oraz perfekcyjne przygotowanie prowadzącego spowodowały, że sesja była bardzo dobrze oceniana przez słuchaczy. Sesja Denisa może być wzorcowym przykładem, że na nawet znany temat można powiedzieć coś nowego i ciekawego. W tym miejscu zakończyły się sesje technologiczne. Mimo kilku problemów kolega z poziomu drabiny 🙂 zrobił nam zbiorowe zdjęcie, które możecie podziwiać poniżej. Wszyscy się raczej na nim nie rozpoznają ale pokazuje to, że w tym roku padł rekord frekwencji i pojawiło się grubo ponad 600 osób. Fakt ten może niezmiernie cieszyć bo widać pewien progres jeśli chodzi o organizację i zainteresowanie tym wydarzeniem.\nPo krótkiej przerwie udaliśmy się do sali bankietowej gdzie miała mieć miejsce impreza integracyjna. Organizatorzy zdali sobie sprawę, że świetne jedzenie i muzyka oraz miłe towarzystwo to klucz do sukcesu takiego przedsięwzięcia. Bawiliśmy się bardzo dobrze, szczególnie podczas dodatkowej atrakcji wieczoru tj. konkursu wygłaszania prelekcji na temat akurat wyświetlany na slajdach. Fajna sprawa szczególnie, że pokazywał on nie tylko umiejętność przemowy, ale również dystans oraz poczucie humoru uczestników co w mojej ocenie jest bardzo ważne. Podczas imprezy spotkałem Andrzeja Kukułę z mojego lokalnego katowickiego oddziału PLSSUG – wymieniliśmy się paroma spostrzeżeniami na temat samej konferencji oraz doboru prelegentów. Zasugerowałem, że fajnie byłoby zobaczyć kogoś takiego jak Brent Ozar, który należy do ścisłej czołówki moich ulubionych prelegentów. Dlaczego o tym wspominam? Dowiecie się później 🙂 Tak właśnie minął oficjalny pierwszy dzień konferencji. Myślę, że można śmiało go uznać za bardzo udany zarówno pod kątem organizacyjnym jak i merytorycznym.\nDrugi dzień od razu przywitał mnie nowym dylematem dotyczącym wyboru sesji. Z jednej strony chciałem posłuchać Dejana Sarki i jego sesji o detekcji anomalii z drugiej Uwe Ricken i jego sesja o operacjach DML. Ostatecznie wybrałem Dejana i na pewno tej decyzji nie żałuje. Prelekcja ta pokazała, iż używając narzędzi wchodzących w skład platformy danych Microsoft oraz posiadając odpowiednią wiedzę z zakresu statystyki można bez większych problemów analizować dane. Sesja ta pokazała również, iż tak popularny w dzisiejszym świecie termin Data Science bazuje na znanych od lat metodach analitycznych i tak naprawdę nowy nie jest. Po tej sesji postanowiłem kontynuować ścieżkę BI i udałem się do Łukasza Grali, który przedstawił tematykę wizualizacji w języku R. Łukasz od dawna kojarzył mi się z świetnymi prezentacjami i nie inaczej było tym razem. Podobało mi się to, iż nie podszedł on bezkrytycznie do przedstawianych treści i opowiedział ona zarówno o wadach jak i zaletach m.in. integracji narzędzi Microsoft z platformą R. Z tej sesji można wysnuć wniosek, iż język R od wersji 2016 SQL Server stanie się standardem w pracy każdego specjalisty BI co mnie niezmiernie cieszy jako wielkiego zwolennika tej właśnie technologii.\nPo dwóch sesjach Data Science postanowiłem zmienić kierunek i pójść na sesje Denisa i Aarona. Jak możecie się domyślać- nie zawiodłem się – a mój notatnik pękał w szwach od zapisanych tam notatek. Podobnie było na sesji Michała Sadowskiego, który jako doświadczony administrator pokazał jak radzić sobie z korupcją w świecie baz danych. Sesja na tyle mi się podobała, że może w przyszłości wybiorę się do Krakowa gdzie Michał lideruje na jakąś sesję – zobaczymy. Całość konferencji zakończyła sesja o Internet of Things prowadzona przez Mihaila Mateev. Temat ten jest mi nieco obcy dlatego udałem się na tą sesję aby zaczerpnąć trochę wiedzy i muszę przyznać, że co nieco się dowiedziałem. Jednak prowadzący mimo ogromnej wiedzy w tym temacie sesję poprowadził nieco teoretyzując przez co całość wydawała się nieco monotonna i nużąca (a może to już kwestia późnej pory i zmęczenia?). Na zakończenie organizatorzy przygotowali znany z poprzednich edycji konkurs Szelora. Czułem się w obowiązku w nim wystąpić gdyż ze względu, iż nie było go w zeszłym roku byłem obrońcą tego trofeum. Niestety nie znałem odpowiedzi na jedno z pytań i nie udało się powtórzyć sukcesu z przed dwóch lat 🙂 Rozlosowano nagrody i ogłoszono kto będzie gwiazdą przyszłorocznego SQLDay. Jakie było moje zdziwienie gdy okazało się, iż będzie nią m.in Brent Ozar! Podczas ogłaszania tego nazwiska na sali pojawił się dźwięk ekscytacji, a w mojej głowie myśl pół żartem pól serio, że PLSSUG szybko działa skoro wczoraj o tym rozmawialiśmy, a dziś zostało to ogłoszone (chyba, że ktoś z organizatorów przygotował zgodnie ze swoim fachem odpowiednie algorytmy predykcyjne, kto wie…:) ). Ponadto wspomniano o dwóch wydarzeniach na, które zapraszano uczestników mianowicie SQLSaturday w Krakowie, który definitywnie zastąpił odchodzącego do lamusa SQLDayLite oraz SiriusCoding – pierwszy hakaton poświęcony platformie danych Microsoft organizowany przez PLSSUG i JCommerce, który odbędzie się w Katowicach. Zachęcam Was abyście zapamiętali te nazwy i wybrali się na każde z tych wydarzeń bo naprawdę warto! Szczególnie polecam to drugie wydarzenie którego jestem współorganizatorem, gdzie będzie można sprawdzić swoją wiedzę i wygrać ciekawe nagrody.\nPodsumowując uważam, iż SQLDay2016 był świetnym wydarzeniem stojącym na bardzo wysokim poziomie. Z roku na roku poziom merytoryczny nie tylko jest utrzymywany ale nieustannie rośnie. Mam nadzieję, że w przyszłym roku ten pozytywny trend zostanie utrzymany, a ja jako miłośnik tego przedsięwzięcia na pewno tam się zjawię, może nawet jako prelegent… kto wie 🙂\nPiotr May 31, 2016 at 3:10 pm\nAleż wyczerpujący opis! 🙂 Dzięki za wspólny czas na SQL Day-u Panowie! 🙂\nAdrian Chodkowski (Post author) June 1, 2016 at 7:13 pm\nDzięki Piotr! Za rok będzie jeszcze lepiej!


Instrukcja obsługi Brother MFC-J4510DW (189 stron)\nPL EN NL ES SV FI NO CSSK\nCzy masz pytanie dotyczące Brother MFC-J4510DW lub potrzebujesz pomocy? Zadaj pytanie tutaj. Podaj jasny i wyczerpujący opis problemu oraz pytanie. Im więcej szczegółów swojego problemu i pytania podasz, tym łatwiej będzie innym właścicielom Brother MFC-J4510DW poprawnie odpowiedzieć na Twoje pytanie.\nSlawomir Mirek, 17-5-2019 12:51:51 Bez komentarza\nWitam prosze mi powiedziec gdzie na tej drukarce z ciemnia sie kolory bo jest tylko w jezyku dunskim i za jasno mi drukuje nie moge do tego dojsc dzieki z gory\nBoleslaw, 11-9-2014 21:12:07 Bez komentarza\nWitam Jak wykonuje sie kopiowanie na jednej kartce papieru z danego dokumentu ktory ma opis z dwoch stron ?\nInformacje o: Brother MFC-J4510DW\nTu możesz bezpłatnie wyświetlić instrukcję dotyczącą Brother MFC-J4510DW. Ta instrukcja należy do kategorii Drukarki i otrzymała oceny od 1 osób ze średnią 7.5. Ta instrukcja jest dostępna w następujących językach: Pools. Czy masz pytanie dotyczące Brother MFC-J4510DW lub potrzebujesz pomocy? Zadaj pytanie tutaj\nSpecyfikacje Brother MFC-J4510DW\nMaksymalna liczba miejsc odbioru 50 lokalizacji\nMaksymalny obszar wydruku 279 x 432 mm\nPoniżej znajdziesz najczęściej zadawane pytania dotyczące: Brother MFC-J4510DW.


Kilometr osiemdziesiąty pierwszy … o White Nights Marathon. – Biegam z wypiekami\nHome / Uncategorized / Kilometr osiemdziesiąty pierwszy … o White Nights Marathon.\nBędzie stosunkowo krótko, na tyle ile się uda, gdyż… pominę zwiedzanie miasta, Petersburgowi należy się oddzielna notka! Zdecydowanie! Szczególnie, że tyle emocji się tu wzbudziło, że nie wiem jak to zmieścić w słowach… muszę przetrawić:D A potem skrócić i streścić, żeby Was nie zanudzić:)\nMaraton… 42 km 195 m\nOstatni Maraton biegłam chyba 3 lata temu. Wtedy byłam fit, nie przeszłam tylu kontuzji po drodze i … zdecydowanie byłam bardziej rozbiegana. A! No i raczej nie miałam anemii.\nTym razem było ciężej, więc jeszcze bardziej mnie cieszy to, że dobiegłam w bardzo fajnej formie, ale to zasługa odpuszczenia i skupienia się na tym co czuję i co chcę, a nie co powinnam:) Biegłam sercem! Bez dwóch zdań:)\nStart – 8 rano czasu lokalnego (w porównaniu do Polski +1 godzina). Wstałam po 5, gdyż musiałam zjeść śniadanie i je strawić:) Udało się…\nZanim do startu, wspomnę, że przyleciałam w piątek wieczorem. Żadna aklimatyzacja raczej nie była potrzebna. Tu prawie jak u nas, tylko na szczęście aktualnie było około 10 stopni mniej:) Ufffff… w końcu lżej!\nW sobotę odebrałam pakiet startowy. Nie musiałam się zastanawiać gdzie, co i jak…:) Miałam swojego prywatnego i najlepszego na świecie przewodnika – Igora (jeśli chcecie wiedzieć kim jest Igor, zapraszam do kilometra siedemdziesiątego, a potem siedemdziesiątego trzeciego). Więc bez problemu dotarliśmy do miejsca odbioru pakietu, a ja nie dość, że zabrałam numer, to „zarobiłam” też niezłą pamiątkę z tego wydarzenia:D Igor nie dość, że doprowadził do miejsca, opowiedział o rejonie i tym, co wokół, to jeszcze dzielnie zadbał o pamiątki w postaci zdjęć:)\nMiałam tylko przed Maratonem pospacerować… tak się starałam, normalnie nie weszłabym do Metra pewnie. A tu jeździłam, siedziałam w kawiarni, na plaży … a i tak wyszło z kroków… !!! 23,5 km. Ech… Starałam się nie, ale tak to jest… Gdybym była sama, pewnie jakoś bardziej bym tego pilnowała, ale… sama nie byłam i nie chciałam sama zostać:) Jedyne, co udało się „dopilnować”, to jedzenie. Jadłam wg rozpiski, to był 3 dzień słodkości w różnej postaci, 3 dzień… w którym już niespecjalnie mogłam na to swobodnie patrzeć:) hihihihi…. Jedzenie słodkiego „bo trzeba” zupełnie nie smakuje… Zakazany owoc zawsze jest najpyszniejszy:)\nDzień relaksu i odpoczynku, ale jednak z dużym akcentem na aktywny odpoczynek:) Co widziałam, co zwiedzałam w kolejnej notce:)\nDzień był cudny. Wspaniałe towarzystwo, pyszna kawa i serniczki i dobry nastrój. Czego chcieć więcej….\nNo i lekki stres:)\nZawsze mnie to zastanawia. Nikt mnie od biegu nie zmusza. Nikt nie nakazuje. Wybieram te warianty sama, przygotowuję się i potem stres. Denerwuję się przed startem. Na szczęście to stres mobilizujący, ale … nerwy są. Organizm zaczyna fiksować i wmawiać, że boli mnie noga, ze głowa nie jest wystarczająco silna, że tak na prawdę nie czuję się dobrze. Oszukuje… na szczęście:)\nPrzed startem spotkałam się z koleżanką Kasią i jej koleżankami. Taki polski akcent w Petersburgu. Potem… okazało się, że Polaków na trasie jest więcej:) Jedni mijali mnie… a drugich mijałam ja:)\nRozgrzewkę przestałam w kolejce do Toi Toia:D\nJakież to było dla mnie zaskoczenie, że chwilę po starcie podbiegł do mnie Raoul, którego poznałam w Kownie (mieszkaliśmy w jednym pokoju w hostelu, ja biegłam 10 km, on maraton):)\nŻyczyliśmy sobie dobrego biegu:) Spotkaliśmy się na trasie jeszcze 2 razy:)\nPierwsze 10 km wyszło prawie wg planu, miałam biec w tempie 6:0, wyszło pewnie ciutkę wolniej. Wystraszyłam się gorąca, nie było może takiego upału jak kilka dni wcześniej w Warszawie, ale dało się odczuć ciepło. 22 stopnie w słońcu to nie jest lekka sprawa:) Wiedziałam, że nie walczę o życiówki, że nie mam na nią szans, ale z drugiej strony przecież nie przyjechałam po to, aby się poddać:) Pierwsze 10 km było ciekawe, wybiegliśmy z Placu pałacowego, który był przesycony biegowym duchem:) Przebiegliśmy obok budynku Admiralicji, do nabrzeża Newy do Mostu Blagovesshenskogo. Przebiegliśmy na drugą stronę, ruszyliśmy na Twierdzę Pietropawłowską, a następnie obiegliśmy obok Avrory, Pietrogradkę, wbiegliśmy na Vasiljevską wyspę i zrobiliśmy „kółeczko”, które zajęło prawie 20 km. Pierwsze 10 km było dość spokojne, ostrożne. Kolejne 10 km było nieco wolniejsze, ale nadal było ciepło, bardzo ciepło. Dzieliłam żele, czekałam na wodę… o! zaskoczenie na punktach odżywczych – woda w butelkach 0,5l. Nie kubeczki, butelki. Miało to swój plus…. zawsze można było tę butelkę wziąć ze sobą i wypić później, szczególnie że ja nie biegłam szybko, więc ta butelka przez kila minut zupełnie mi nie przeszkadzała. Poza tym, 0,5l wody… to napijesz się, ręce umyjesz i nawet twarz:) Rewelacja! Pozwólcie, że nie poruszę tematu #zeroplastics…, który podczas biegów jest podejmowany ostatnio bardzo żywo. Mnie te butelki pomogły, gdyby były kubeczki, było by mniej wody, ale co do plastiku… tak samo… Nie wiem, czy jest idealne rozwiązanie na biegu ulicznym w kwestii serwowania wody i izo…\n10km+10km… poszło, wróciliśmy na tę początkową stronę rzeki … widoki nadal były piękne, przebiegliśmy obok kolejnego cudnego miejsca – Nowej Holandii i wzdłuż nabrzeża Fontanki dotarliśmy do Newy i wzdłuż nabrzeża Newy dobiegliśmy w okolice Aleksandro-Newskiej Ławry i zawrotka… do mety:)\nMiędzy 20 a 30 kilometrem nastąpił kryzys. Nie była to kwestia nóg, nie była to kwestia głowy, choć głowa chciała powiedzieć, że może się poddać czas… odmówił mi żołądek. Zwykle nie miewam takich kłopotów, ale tym razem miałam. Miałam dość słodkiego (jadłam słodkie jedzenie 3 dni przed biegiem i ten 4 dzień okazał się kulminacją). Najzwyczajniej w świecie chciało mi się wymiotować na myśl o ponownym zjedzeniu żelu. Było mi niedobrze. Stanęłam przed wyborem – jeść z obrzydzeniem i źle się czuć, czy nie jeść, ale ryzykować „ścianą”. Zwolniłam, przeszłam do marszu, nie raz… podbiegałam i szłam, podbiegałam i szłam… podbiegałam… zmieniłam też system jedzenia, zamiast jeść co 30 minut zaczęłam wydłużać ten czas do 40-45. Pomogło! Doturlałam się do 30 kilometra (około) i poczułam się znakomicie.\nMoże wpływ na to miał cień:) Och, jakie to było przyjemne, ze słonecznego nabrzeża przedostać się do zacienionej uliczki i biec poza promieniami słońca:) W każdym razie orzeźwiło to moje ciało i umysł… znowu chciało mi się chcieć biec! 🙂 Zdecydowanie! 🙂\nOstatnie 10 kilometrów wspominam dość zabawnie.\nCzułam się znakomicie. Bolała mnie stopa i biodro, ale … niespecjalnie miało to znaczenie. Biegłam! Mogłam biec, miałam siłę, miałam chęć, miałam moc:) Zdecydowanie minął kryzys, zaczęła się zabawa.\nW ogóle… to powiem Wam, że moja koleżanka Magda, z którą byłam nad Bajkałem, przekazała mi bardzo ciekawą myśl, życiową ideę. Poświęcania trudu za kogoś, dla kogoś, w jakiejś intencji. Wiele razy pomagało mi to pokonać własne słabości tam nad Bajkałem. Tym razem też… pobiegłam w intencji… mojej własnej. Pomyślałam o celu, o czymś za co biegnę, dla czego biegnę. Ba! Cały bieg ułożył się w piękną historię… Od euforii, poprzez cierpienie do spokoju i relaksu i ogromnej radości, a ja dołożyłam do tego ideę, opowieść, którą może kiedyś opiszę:) To trzymało mnie w ryzach, nie pozwoliło zrezygnować z dotarcia do mety. Gdybym zrezygnowała po 20 kilometrze nie poczułabym tego, co było po 30… Nie czułabym się spełniona. Kolejny raz życie pokazało mi, że nie warto się poddawać. Dla tych emocji, warto było biec do końca. A po 30 kilometrze niosło mnie…\nNogi nieco bolały, a w zasadzie lewa, ta słabsza:) Ale uśmiech nie schodził mi z twarzy. Po „zawrotce” wiatr wiał prosto w twarz, a momentami aż zatrzymywał… było to mega doświadczenie. Przewiało mnie ze wszystkich stron, ale dzięki temu chłodzenie było stałe… Emocje szalały, a wiatr je chłodził. Biegłam i szłam, szłam i biegłam… a szłam nie dlatego, że byłam zmęczona, wręcz przeciwnie mogłam i chciałam biec, ale wiatr był na prawdę silny… a ja postanowiłam nie walczyć z nim. Znowu naszła mnie życiowa myśl… aby nie walczyć, aby nie przyspieszać pewnych sytuacji, wydarzeń… cieszyć się tym, co jest, co mnie spotyka, co jest tu i teraz… iść do celu, ale … nie denerwować się, że wieje wiatr i spowalnia mnie, tylko zwolnić razem z nim i cieszyć się tym, że mnie chłodzi. Serio… wiatr wiał, ja zwalniałam, rozkładałam ręce i cieszyłam się, ze wieje:)\nW międzyczasie powiadomiłam rodzinkę i Igora, że mam poślizg i będę bliżej 5h na mecie a nie po 4:30 jak planowałam:)\nNo… poza tym na mecie czekał On:) A w zasadzie dwóch Ich… Igor i medal.\nPierwszy – Igor stał przy samej mecie. Ja może nie poprawiłam makijażu za rogiem przez metą (w zasadzie to nie miałam co poprawiać, bo makijażu nie miałam)… ale wbiegałam dość rześko:) Na prawdę miałam mnóstwo siły, tej wewnętrznej, a ona jest najważniejsza. Chciało mi się biec, choć chciałam już też nie biec, być na mecie. Ostatnie metry przebiegłam w tempie startu, co świadczy o tym, że czułam się na prawdę dobrze. Tętno mi nie szalało, był to długi (5h), ale komfortowy bieg.\nA On stał przy mecie, kibicował, gratulował, cieszył się razem ze mną… Nakręcił mi film. Zerknijcie, czy dacie radę go odtworzyć:\nNie wiem, czy Igor zechce zerknąć do tej notki, ale jeśli tak (pewnie skorzysta z google translator), to chciałabym Mu powiedzieć, ze był Dobrym Duchem tego biegu. Chciałam zrezygnować po 20 kilometrze ze względu na te żołądkowe kłopoty, ale pomyślałam, że przecież będzie czekał na mecie i to moje dobiegnięcie do końca również dla Niego będzie radością i ogromem emocji. Nie poddałam się:) A na mecie czekał On, witał mnie radośnie i ciepło. A ja … ja czułam się znakomicie. Czułam się świetnie! Nogi mnie przestały boleć, zmęczenie minęło 😉 Cieszyłam się jak głupia, czułam się spełniona, usatysfakcjonowana i dumna z siebie, że się nie poddałam:) To był mój bieg. Bieg, do którego musiałam się przygotować nie tylko sportowo i kondycyjnie, ale również jedzeniowo i zdecydowanie musiałam poprawić parametry życiowe, czyli stoczyć walkę z anemią:)\nDo mety dobiegłam!\nW dużej mierze siłą woli, radością, euforią, miłością do ludzi i świata:) Energią miasta i mieszkańców! Dobiegłam, nie ma absolutnie znaczenia w jakim czasie. Miałam jeszcze mnóstwo zapasu:) Dobiegłam spokojnie, z kryzysem, pełna radości!\nA medal jest przepiękny:)\nNo i… spędziłam przemiły maratoński dzień!\nHotel, prysznic, jedzenie!!!\nW końcu mogłam zjeść coś słonego. Poszliśmy z Igorem do przewspaniałego miejsca – Nowa Holandia (napiszę niebawem więcej). A tam, w Dzinamiko – restauracji gruzińskiej. Chaczapuri, które jadłam było najwspanialsze na świecie:) Przepyszne!!! Cudowne:) I wino:)\nCzy widzicie tę radość w oczach? 😀\nMimo zmęczenia, w nogach tego dnia wyszło mi 63 km… niesamowite. Do dzisiaj się zastanawiam, skąd ja miałam na to siłę, choć ja chyba wiem skąd… z serca:D To co kryje się w sercu ma ogromną moc!\nTo mój drugi szosowy maraton. Będę wspominać go bardzo dobrze… ba! zapomniałam już prawie o kłopotach i kryzysie a słodycze (jako, że znowu zakazane), wchodzą wyjątkowo dobrze:) Może jeszcze jakiś maraton pobiegnę. Na razie muszę odpocząć. Poklepać kilometry bez planu. Odpocząć od „zadanych” treningów.\nKolejny raz należą się podziękowania Agnieszce i Olkowi z amoje przygotowanie „techniczne”.\nMarcinowi za „paliwowe”\nOli i Asi za „naoliwienie i rozruszanie” mięśni i stawów:)\nMnie samej, za to, że się nie poddałam.\nNo i Igorowi! Specjalnie podziękowania dla Igora, bez którego nie wymyśliłabym tego maratonu, bez którego nie poleciałabym do Petersburga, bez którego nie przeżyłabym tak cudownego weekendu i całego tygodnia w mieście białych nocy! Los czasami przecina różne drogi, abyśmy mogli wpaść na nowe pomysły. Ja mogę dziękować Bogu, że ta kawa w Lizbonie była niesmaczna i dzięki jej okropności poznałam wspaniałego człowieka, który nie dość, ze wniósł sporo nowego i dobrego w moim życiu, to dzięki niemu wiele nieoczekiwanych rzeczy się wydarzyło. Mam nadzieję, że spotkamy się jeszcze nie raz, a wręcz liczę na to, że będziemy się widywać częściej, bo każde spotkanie z Igorem przynosi mi wiele radości i wynosi moje emocje na poziom wyższy niż najwyższy:)\nMiłej lektury życzę i zapraszam niebawem na moją opowieść o Petersburgu z punktu widzenia podróżnika.\n4 thoughts on “Kilometr osiemdziesiąty pierwszy … o White Nights Marathon.”\nWojtek Lipiec 4, 2019o3:24 pm Odpowiedz\nadmin Lipiec 9, 2019o5:24 pm Odpowiedz\nP.S. Daj znak, czy otwiera się film.\nWojtek Lipiec 10, 2019o9:56 am Odpowiedz\nOtwiera się. Piękny finisz.\nadmin Lipiec 10, 2019o8:56 pm Odpowiedz


Czy "domowe" kosmetyki są bezpieczne? - Dni Alergii\nDniAlergii Opublikowane w 15 lutego 2021\nNa pewno chcesz, by twoja cera była gładka, promienna i po prostu piękna. Właśnie dlatego dzień w dzień próbujesz o nią dbać i z samego rana oraz wieczorem nakładasz na nią różnorodne kosmetyki. Zawsze dasz się na coś skusić w drogerii, bo jesteś na bieżąco z nowościami i interesujesz się szeroko rozumianą pielęgnacją twarzy. Być może z tego właśnie powodu postanowiłaś sama tworzyć swoje upiększające preparaty. A czy to dobry pomysł?\nTeoretycznie kosmetyki naturalne powinny być absolutnie bezpiecznie. Tworząc je w domu, nie dodajesz do nich żadnych chemicznych substancji. Nie umieszczasz w nich barwników czy konserwantów, bo czymś takim nawet nie dysponujesz, a zresztą robisz to wszystko po to, by wcierać w twarz samą naturę.\nKorzystasz zatem z dobrodziejstw środowiska. Sięgasz po różnorodne olejki (np. modny ostatnio olejek z czarnuszki), kupujesz w aptece witaminy w kapsułkach i dołączasz do tego inne wynalezione substancje.\nUważaj na substancje z których są robione domowe kosmetyki\nOczywiście tylko te naturalne! Musisz jednak wiedzieć, że nawet natura jest w stanie zaszkodzić twojej skórze. Czasami natomiast nawet całkowicie naturalne kosmetyki do twarzy mogą skórze zaszkodzić. Nie wszystko jest dobre dla wszystkich. Kosmetyki naturalne musisz więc tworzyć z myślą o własnych potrzebach.\nChociażby taki olej kokosowy – bardzo zresztą popularny – nie jest najlepszym wyborem dla wszystkich. U niektórych zadziała fantastycznie, bo złagodzi podrażnienia i zadba o odpowiedni poziom nawilżenia cery, ale u innych jedynie natłuści skórę i sprawi, że pojawią się na niej liczne krosty i niedoskonałości.\nPoprzedni wpisUderzenia gorąca przy menopauzie – jak je złagodzić?\nNastępny wpisFarby, które nie uczulają\nDniAlergii 24 marca 2022\nDniAlergii 18 września 2020


Wypożyczalnia samochodów w Guapiles (Śródmieście) od 60 zł/dzień - DARMOWA anulacja: Najlepsze oferty 2021 | Discover Cars\nWypożyczalnia samochodów w Guapiles (Śródmieście)\nŚródmieście, Guapiles, Kostaryka\n59.71 zł za dzień\n133.46 zł za dzień\n76.63 zł za dzień\n106.36 zł za dzień\n143.45 zł / za dzień\n160.13 zł / za dzień\n190.15 zł / za dzień\n213.53 zł / za dzień\nSan Jose La Uruca od 148.45 zł za dzień\nSan Jose-Hotel Ramada Herradura od 94.91 zł za dzień\nSan Jose Belen od 94.91 zł za dzień\nKoszt wynajmu samochodu w Guapiles (Śródmieście) zależy od okresu w roku. Na poniższym wykresie zestawione zostały ceny w zależności od miesiąca, co pomoże ci w znalezieniu najkorzystniejszej oferty.\nŚrednia cena wynajmu w Guapiles (Śródmieście)\nMiesiąc, w którym wynajem samochodu jest najtańszy w Guapiles (Śródmieście), to Lipiec, ponieważ ceny za samochód Economy zaczynają się od 122.53 zł. Jak widzisz, jest to 58% taniej niż średnia roczna i 70% taniej niż w miesiącu Luty (kiedy to ceny zaczynają się od 407.64 zł za samochód klasy Compact). Informacje te mogą pomóc ci w znalezieniu lepszej ceny. Pamiętaj jednak, że są to jedynie wartości średnie. Dokładna cena podróży będzie zależeć od długości wynajmu oraz liczby dni do czasu rozpoczęcia wynajmu. Wpisz po prostu daty do formularza znajdujące się na górze strony, aby sprawdzić dokładne ceny i oferty.\nDługość podróży różni się w zależności od miesiąca. Najpopularniejszym miesiącem jest Luty, a w tym czasie podróżujący wypożyczali samochód na średnio 14 dni. Miesiącem, w którym okres wynajmu był najkrótszy, to Czerwiec, a średnia wynosiła 4 dni.\nInni podróżujący najczęściej wynajmują samochód w Guapiles (Śródmieście) w miesiącu Styczeń, z kolei najmniej popularny miesiąc to Wrzesień.\nAlamo Toyota Yaris 4 4 Średnie samochody\nAlamo Suzuki Swift 5 1 Małe samochody\n133 zł - 217 zł


Komunikacja i udzielanie informacji zwrotnej na zdalnym języku polskim - Blog CEO\nPrzede wszystkim na naszych lekcjach, najważniejszą sprawą jest kontakt z uczniem. Język polski to przedmiot humanistyczny i człowiek jest tu na pierwszym miejscu. Nie tylko w omawianych treściach, ale przede wszystkim w kwestii tego z kim i w jaki sposób pracujemy. Nasze narzędzia muszą więc ponad wszystko stawiać na komunikację i na sposoby dzięki którym możemy się w tym wirtualnym świecie z uczniami spotykać. Na pewno nie uda mi się wymienić wszystkich możliwości, ale chciałabym się skupić na kilku, które wg mnie są najbardziej warte polecenia.\nNajwiększą zaletą tego narzędzia jest fakt, iż wszyscy nasi uczniowie w zdecydowanej większości znają to narzędzie. Nie muszą się go uczyć, a co najważniejsze każdy ma do niego bardzo swobodny i darmowy dostęp. Najprostszym sposobem jest założenie grupy dla klasy lub kilku uczniów, na której możemy zamieszczać własne materiały, komunikować się, prosić o wysłanie przygotowanych prac uczniów. Ostatnio często genialnym sposobem z użyciem FB do pracy w klasie (np. podczas ogólnopolskiej kwarantanny) jest nadawanie na żywo, tworząc sytuację lekcji, w którą mogą się zaangażować wszyscy uczniowie.\nGrupa na FB nie jest jednak narzędziem do komunikacji indywidualnej, warto więc pomyśleć o połączeniu go z drugim sposobem, a mianowicie\nŚwietny sposób zarówno na komunikację indywidualną, ale także do tworzenia grup i streamingowania przekazów „na żywo”. O ile jednak przesyłanie nagrań z wizją jest na ogół dość niekomfortowe dla większości nauczycieli, o tyle narzędzie Messenger, daje też możliwość tworzenia prostych telekonferencji audio, w których uczestniczyć może i wypowiadać się wiele osób jednocześnie. To praktyczny sposób, który ja wykorzystywałam już wiele razy, np. nie mogąc spotkać się „w realu” z uczniami z kółka polonistycznego. Praca zdalna w takiej sytuacji była naprawdę bezcenna.\n3. Skype, Hangouts\nTo podobne narzędzia, dzięki którym możemy utworzyć spotkanie wielu uczniów jednocześnie. Największą zaletą jest fakt, iż podczas takiego spotkania wszyscy jego uczestnicy mogą się widzieć i wypowiadać jednocześnie. To bardzo praktyczne i użyteczne. Trudnością jest jednak konieczność posiadania dokładnych danych naszych uczniów, aby nawiązać to połączenie. W przypadku Skype’a to nick, wg którego wyszukujemy uczniów, a w Google Hangouts musimy znać adresy mailowe naszych rozmówców. Dodatkowo muszą to być adresy z domeny Gmail.\nNa języku polskim kolejną koniecznością jest udzielanie informacji zwrotnej do pracy ucznia. To szczególna informacja zwrotna, ponieważ najczęściej nie polega tylko na krótkim zaznaczeniu, czy coś jest wykonane przez ucznia dobrze czy źle, ale przede wszystkim wymaga komentarza i wskazówek, jak należy daną pracę poprawić. Warto także umieścić informacje na temat tego, co chcemy\nw pracy ucznia docenić.\n1.Komentarz w funkcji recenzja w dokumencie WORD\nZacznijmy od najprostszego, ale jednocześnie najczęściej używanego przeze mnie sposobu. W przygotowanym przez ucznia dokumencie (wysłanym np. za pomocą zwykłego e-maila) można nanieść wiele poprawek i wskazówek korzystając z funkcji recenzja.\nWystarczy zaznaczyć fragment, który chcemy skomentować, kliknąć na „dodaj komentarz”, a wyświetli się nam pole, w które możemy wpisywać własne uwagi.\nNajprościej obrazują to poniższe zrzuty z ekranu:\n2. Komentarz do dokumentu umieszczonego na dysku\nTo drugi sposób – prawdopodobnie znacznie lepszy, ze względu na to, że jest możliwa praca w czasie rzeczywistym z naszymi uczniami nad jednym dokumentem. Nie musimy przesyłać do siebie dokumentów za pomocą maila, wystarczy link, pod którym znajdziemy zamieszczone przez ucznia prace. Wszelkie zmiany, które robimy, widoczne są od razu u ucznia, który widzi je podświetlone w innym kolorze. Zgadzając się z naszymi propozycjami, uczeń po prostu zatwierdza zmiany i może skupić się na własnych nowych pomysłach.\nUmieszczanie dokumentu na dysku:\nNa stronie google.pl wybieramy ikonkę narzędzi, następnie, klikamy na dysk i umieszczamy nowy dokument.\nPo wstawieniu dokumentu można go udostępnić innym użytkownikom.\nUmieszczanie komentarzy do dokumentu na dysku:\nTu także najpierw musimy zaznaczyć fragment tekstu, który chcemy skomentować, następnie kliknąć na gwiazdkę, symbolizująca dodawanie komentarzy.\nWtedy możemy dodać własny komentarz.\nNaniesione przez nas poprawki w dokumencie uczeń widzi podświetlone w innym kolorze. Na marginesie, w komentarzu, pojawia się dokładny opis wprowadzonej zmiany.\nKorzystając z przestrzeni dyskowej (jak np. prezentowanego powyżej Google Dysk) możemy przydzielać zadania poszczególnym uczniom, grupie lub całej klasie. Zaletą pracy grupowej w edytowalnym dla wszystkich dokumencie jest fakt, iż z zacisza własnego domu, wszyscy, każda osoba, może zaangażować się w pracę. Nie jest konieczne spotkanie „w realu”. Dodatkową korzyścią jest to, że w łatwy sposób unikamy sytuacji, w której w pracy grupowej większość jest przerzucana na jedną osobę, która w ostateczności często sama wykonuje powierzone dla całej grupy zadanie. Dodam, że w ten sposób można pracować nie tylko na dokumentach tekstowych, ale także tworzyć prezentacje, arkusze excel, formularze itp.\nW szkołach od wielu lat pojawiają się inicjatywy promujące różnorodność, działania na rzecz wielokulturowości i…\nnauczyciellekcjaedukacja zdalnajęzyk polskiaplikacje do nauki


Co warto wiedzieć o popularnych zabiegach oczyszczających? - Blog Salonu Olwin - Aktualności, Porady, Ciekawe Informacje\nWitam. Opowiem dzisiaj o zabiegach oczyszczających, które cieszą się dużą popularnością w salonach kosmetycznych. Należą do nich: mikrodermabrazja diamentowa, oxybrazja oraz peeling kawitacyjny. Zwrócę uwagę przede wszystkim, dla kogo dedykowany jest dany zabieg, jakie efekty można uzyskać oraz jak często należy je wykonywać.\nZacznijmy od mikrodermabrazji diamentowej. O zabiegu tym, z pewnością każdy z Was słyszał, że powoduje świetne efekty oczyszczenia i rewitalizacji skóry. Jednakże, można się spotkać również z odwrotnymi opiniami, że mikodermabrazja nie jest dobra, gdyż skóra po niej jest podrażniona i zaczerwieniona, a naczynka mogą popękać. Skąd to wynika? Otóż, zabieg ten ze względu na swoją intensywność, nie jest przeznaczony dla cery wrażliwej i naczyniowej. Nie można go wykonać również w przypadku stanów zapalnych np trądziku. Przeznaczony jest natomiast, dla osób z cerą ziemistą, mieszaną oraz problemem przebarwień i blizn potrądzikowych.\nMikrodermabrazja intensywnie złuszcza martwy naskórek, warstwa po warstwie, za pomocą głowicy diamentowej. Ponadto, oczyszcza pory, napina i regeneruje skórę. Zabieg ten jest niezwykle skuteczny i wartościowy. Bezpośrednio po wizycie, skóra może być zaczerwieniona przez parę godzin lub dni, dlatego też pierwszą mikrodermabrazję, warto wykonać przed dniem wolnym, by sprawdzić jak zareaguje skóra. Przez parę dni po zabiegu, naskórek może się “dołuszczać”. Dlatego też, warto wykonywać domowe peelingi przez najbliższe dni po wizycie oraz ograniczyć stosowanie pudru i podkładu. Nowy, zregenerowany naskórek będzie się tworzył przez miesiąc i właśnie po 4 tygodniach można zgłosić się na kolejny zabieg. Dodam jeszcze, że mikrodermabrazji diamentowej nie wykonujemy w okresie słonecznym, ze względu na możliwość pojawienia się podrażnień i przebarwień.\nPrzejdę teraz do oxybrazji, która jest jednym z ulubionych przez naszych Klientów, zabiegów oczyszczających i nawilżających. Zabieg ten jest niezwykle bezpieczny dla każdego rodzaju cery. Można go wykonywać przez cały rok, niezależnie od pogody. Oxybrazja polega na oczyszczaniu porów oraz złuszczaniu naskórka, za pomocą soli fizjologicznej i sprężonego powietrza. Ma także właściwości przeciwzapalne, łagodzące, nawilżające oraz regeneracyjne dla skóry. Dlatego też, oxybrazja jest bardzo polecana dla cery naczyniowej i przy stanach zapalnych np. trądziku. Zabieg jest przyjemny i zimny oraz powoduje natychmiastowe efekty. Oxybrazję można wykonywać nawet raz w tygodniu, jeśli jest taka potrzeba lub docelowo przynajmniej raz na miesiąc.\nOstatnim zabiegiem jest peeling kawitacyjny, który najskuteczniej poradzi sobie z zaskórnikami. Przeznaczony jest dla każdego rodzaju cery i można go wykonywać niezależnie od pogody. Peeling kawitacyjny złuszcza naskórek, usuwa zaskórniki, zwęża rozszerzone pory oraz regeneruje skórę. Dzieje się tak za sprawą zjawiska kawitacji ultradźwiękowej, czyli pękania pęcherzyków powietrza pod wpływem wysokiego ciśnienia. Peeling możemy wykonywać jako samodzielny zabieg, ale też warto go połączyć z mikrodermabrazją lub oxybrazją, wówczas efekty będą jeszcze lepsze. Na peeling kawitacyjny można zgłaszać się raz na tydzień, w przypadku, gdy skóra jest bardzo zanieczyszczona lub przynajmniej raz na miesiąc.\nPo każdym z tych trzech zabiegów oczyszczających, a więc po mikrodermabrazji diamentowej, oxybrazji, czy peelingu kawitacyjnym, polecamy wykonanie wybranego zabiegu odżywczego, który dostarczy skórze wartościowych składników aktywnych. Może to być maska kosmetyczna, sonoforeza, jonoforeza, mezoterapia bezigłowa, infuzja tlenowa.\nWięcej na ten temat oraz na temat zabiegów oczyszczających, znajdziecie na naszej stronie. Linki powyżej i w opisie filmu. Jeśli macie jakieś pytania, śmiało piszcie je w komentarzach. Postaram się na wszystkie odpowiedzieć. A już teraz zapraszam do subskrybowania naszego kanału oraz na konsultacje i zabiegi do gabinetu Olwin w Lublinie. Pozdrawiam\nŚwietny film 😁 wreszcie wiem co jest najlepsze dla mojej cery 🤗\nBardzo polecam oxybrazje! Skóra jest świetna!


Eurofirany Łódź - Zasłony, firany, dekoracja okien Łódź - Manufaktura\nOd 4 lipca 2021 salon w Manufakturze jest zamknięty. Kontakt z dekoratorami w celu dokonania pomiarów i realizacji usługi szycia pod numerem telefonu +48 504 773 695.\nMarka Eurofirany pozycję lidera na rynku zawdzięcza blisko trzydziestoletniemu doświadczeniu w zakresie dostarczania klientom ekskluzywnych, stylowych tekstyliów, wśród których czołowe miejsce zajmują firany i zasłony. Ciągłe poszerzanie asortymentu sprawiło jednak, że obecnie Eurofirany oferują pełen wachlarz produktów szeroko pojętej branży home & decor. Otwarcie salonu firmowego Eurofirany w Łodzi . sprawiło, że cała ta gama produktów dostępna jest teraz dla mieszkańców Łodzi na wyciągnięcie ręki.\nOprócz dostępnego asortymentu salon w Łodzi oferuje firany, zasłony i rolety uszyte na wymiar, karnisze wraz z usługą montażu oraz usługę naprawy i odświeżenia zakupionych w salonie dekoracji okiennych. Wychodząc naprzeciw potrzebom klientów, salon wprowadził także możliwość zakupu na raty oraz sprzedaż i realizację kart podarunkowych. W salonie możesz także zasięgnąć porad profesjonalnej dekoratorki, która nie tylko doradzi Ci podczas zakupów, ale może także przygotować kompleksowy projekt stylizacji każdego wnętrza.


Forum Renault Clio • Wyświetl temat - clio sport ph2 prę pytań do wymiany świec zapłonowych\nDzisiaj jest 2021-12-01, 14:12\nStrona główna forum » DZIAŁY TECHNICZNE » SILNIK » SILNIK 2.0 16V\nclio sport ph2 prę pytań do wymiany świec zapłonowych\n: 2015-12-06, 12:36\nRejestracja: 2014-04-16, 21:55\n: 2015-12-09, 00:43\nJeśli buda jest ta sama co w zwykłej C2 (a chyba tak jest) to nadkole (osłona przeciwbłotna) powinna pasować. Bo ja w C1 mam budę i błotniki z przodu poszerzane i od zwykłej wersji już nie pasują. Zamontować się da, ale jest to mała rzeźba i równie mała szpara. Jeżdżę na tym i nic się nie dzieje z elementami za tą osłoną.\nTakże w razie co, powinno się udać dopasować jakoś nadkole od zwykłej wersji, gdyby nie pasowało\n: 2015-12-11, 19:05\n: 2015-12-26, 14:16\nWitam! Walka z ubezpieczalnią wygrana, wszystko wypłacone:-).\n: 2016-01-03, 13:37\nRejestracja: 2016-01-03, 13:32\n: 2016-01-04, 13:56\nI tak i nie bo zależy od sprzętu. Najważniejsza jest korekta pierwszego banku i jak ona opiera się o granicę (dalej nie pójdzie) no to masakra\n: 2016-01-05, 22:52\nPodpiąłem sobie ddt 2000. Też nic lepszego, ale więcej parametrów jest widocznych.\nOgólnie z samochodem problemu nie ma (nie przerywa,ciągnie równo, ale na jałowych czasami tak jakby sobie kichnął,wypadł zapłon.)\nNa co dzień korzystam z torque na telefonie. I tam LTFT jest na -5 do -10%. Zauważyłem, że jak zaleje zbiornik vervą98 to jest bliżej -5 a jak zwykłą 95 to bliżej -10. Aczkolwiek zawsze zalewam pełny bak i robię ok 500KM. Więc zmiana może być spowodowana czym innym.\nOd zakupu nie wymieniłem jeszcze świec - z książki serwisowej wynika, że były robione 40 tys km. Na platynowe to przebieg duży nie jest...\nPrzy samochodzie robię wszystko sam i wpisy ze stanem rzeczywistym się pokrywają.\nA czy na LTFT ma wpływ charakter jazdy? Bo w trasie mam spalanie rzędu 6,5-7,5L, więc raczej emerycko.\nJedyne modyfikacje to sportowa wkładka i pełen przelot na 2.5 cala.\nddt.gif [ 173.99 KiB | Przeglądany 38043 razy ]\n: 2016-01-05, 23:21\nMasz DDT więc masz wszystkie dane więc tylko czytać jak w książce....\n: 2016-01-08, 23:23\n: 2016-01-09, 09:33\n: 2016-01-09, 22:54\nOk. Sprawdzę przy okazji wtyczkę i grzałkę.\nAuto pracowało na mrozie -15*C i nie było jeszcze w pełni rozgrzane (45*C płyn).\nJak sprawdzałem dzisiaj to sobie skacze po 200,300,700 itd.\nA czy na dogrzewanie tej sondy może mieć wpływ brak katalizatora?\nW tej chwili zalazłem auto pb98 + preparat do wtryskiwaczy. Zrobiłem dzisiaj 250km i drugie tyle jutro.\nW tygodniu zmienię jeszcze świece i będę obserwował korekty.\nZnalazłem jeszcze na rosyjskiej stronie opis niektórych linijek.\nI niby dla wartości <128, komputer wydłuża czas wtrysku. Więc już sam nie wiem, czy w tej chwili jest za ubogo czy bogata. Bo ddt inaczje pokazuje a torque też.\nW załączniku przesyłam częściowo przetłumaczony plik ddt - chyba dla 1.6 ben, ale cześć opisów jest wspólna dla 2.0, więc można podejrzeć.\nSIRIUS32___EMS3132___Soft_RE1.zip [53.72 KiB]\nPobrany 630 razy\n: 2016-01-11, 08:08\n: 2016-01-11, 08:09\n: 2016-01-14, 16:53\n: 2016-01-22, 19:58\n: 2016-01-22, 20:11\n: 2016-01-22, 20:49\n: 2016-01-22, 21:14\n: 2016-01-29, 22:46\n: 2016-01-30, 13:57