Krótka historia Stowarzyszenia Nieurodziwych Dziewuch - Helen Oyeyemi - ebook + książka - Legimi online\nKrótka historia Stowarzyszenia Nieurodziwych Dziewuch ebook\nCopyright © Helen Oyeyemi, 2016\nISBN 978-83-8179-528-9 (e-book)\notwórz mnie ostrożnie\nnapis na kopercie zawierającej list\nEmily Dickinson do Susan Huntington Gilbert\n11 czerwca 1852\ndla Jaumego Vallcorby\nPewnego razu w Katalonii znaleziono w kaplicy dziecko. Stało się to u Matki Bożej w Montserrat. Był kwietniowy poranek. A dziecko tak się kręciło i było tak maleńkie, że koszyk, w którym zostało znalezione, na pierwszy rzut oka wydawał się pusty. Dziecko zgubiło się w jego rogu, lecz zaczęło się znowu odważnie wiercić, aż dotarło do zagięcia kocyka i wyjrzało zza niego. Mnich, który znalazł koszyk, z desperacją rozglądał się za jakimś wyjaśnieniem. Jego spojrzenie napotkało drewniane oczy Dziewicy z Montserrat, matki, która od wieków trzyma swoje dziecko na kolanach, pozłacane dziecko, które nie oddycha ani nie rośnie. Patrząc na tę wielką panią, mnich przyjął falę jej bezwarunkowej miłości i padł na kolana, by modlić się o dalsze wskazówki, ale zorientował się, że ukląkł na kawałku papieru, który wypadł z koszyka, gdy dziecko się kręciło. Na kartce napisano następujące słowa:\n1.\tMacie tutaj Czarną Madonnę, więc będziecie wiedzieli, jak kochać to dziecko, niemal tak bardzo jak ja. Proszę dać jej na imię Montserrat.\n2.\tCzekajcie na mnie.\nNa szyi dziewczynki zapięty był złoty łańcuszek, a na owym łańcuszku znajdował się klucz. Gdy dorosła, sprawdzono zamki wszystkich drzwi i szafw klasztorze, lecz daremnie. Musiała czekać. Było to dla Montse źródłem zarówno pociechy, jak i wielkiej frustracji – to… jak mogłaby to określić, przekonanie, sugestia, obietnica? Ta obietnica, że ktoś po nią wróci. Gdyby była białym dzieckiem, możliwe, że mnisi od Matki Bożej z Montserrat oddaliby ją pod opiekę jakiejś miejscowej rodziny, lecz ona była czarna jak twarz i dłonie Dziewicy, której oddawali cześć. Otrzymała nazwisko Fosc, nie tylko z powodu koloru skóry, ale także dlatego, że jej pochodzenie było niejasne. A mnisi postawili sobie za cel dowiedzieć się możliwie wszystkiego o potrzebach dziecka. Zazwyczaj byli zanadto pobłażliwi i prowadzili dysputy, czy tak wyjątkowa słabość stanowi grzech śmiertelny, czy też powszedni. W każdym razie to benedyktyńscy zakonnicy karmili, ubierali i nosili Montse, i to oni przeszli z nią przez okropności procesu ząbkowania, i to oni godzinami dzwonili dzwonami kaplicy w dniu, w którym powiedziała pierwsze słowa. Ani jako dziewczyna, ani jako kobieta Montse nigdy nie wątpiła w oddanie swoich licznych ojców, i po części to właśnie ta pewność owego oddania pomogła jej przetrwać w szkolei w mieście, gdy ludzie patrzyli na nią dziwnie lub mówili obraźliwe rzeczy – ich słowa i spojrzenia czasami sprawiały, że kiedy szła ulicą, pochylała głowę na kilka kroków, lecz nigdy na długo. Była córką Dziewicy z Montserrati czuła instynktownie, oraz oczywiście nieprawomyślnie, że sama Dziewica jest tylko symbolem jeszcze większej siostry-matki, równocześnie beztroskiej i pełnej smutku; bogini, która nie prowadzi ani nie chroni, lecz tylko podąża wraz z tobą z miejsca na miejsce i w razie potrzeby przydaje namacalnej obecności twojej własnej.\nKiedy Montse była wystarczająco duża, zatrudniła się w pasmanteriiw Las Corts de Sarrià i pracowała tam, dopóki nie okazało się, że krewni Señory Cabelli nie chcą przejąć rodzinnej firmy, i sklep został zamknięty.\nNastępnego ranka stawiła się u Señory Molinyw La Pedrerze, a żona conserje posłała ją na górę do Señory Gaety, która orzekła, że Montse się nada, i zawiązała jej wokół pasa fartuch. A potem praca, praca, praca i tygodnie zamieniły się miesiące. Montse musiała pracować wyjątkowo szybko, tak aby Señora Gaeta nie zauważyła, że dziewczyna pierze nie tylko ubrania tych mieszkańców, do których została przypisana, ale także rodziny Cabellów. Rotacja pracowników w La Pedrerze była wysoka – każdego tygodnia do zespołu dołączały nowe dziewczyny, a inne znikały bez uprzedzenia. Señora Gaeta znała każde imię i każdą twarz, chociaż identyczne stroje utrudniały zapamiętanie koleżanek samym praczkom. To Señora Gaeta zatrudniała dziewczyny i to ona zwalniała je z obowiązków, jeżeli ich starania nie spełniały wymogów. Nieustannie przemieszczała się po strychu, poruszając powietrze trzepoczącym czerwonym wachlarzem z lakii kontrolując rozmaite czynności. Mieszkańcy Casa Milà nazywali Señorę Gaetę skarbem, a praczki lubiły ją, ponieważ czasami przyłączała się do nich, kiedy przy pracy śpiewały piosenki – wydawało się, że kiedyś była taka jak one, mimo adamaszku oraz pierścionków z kameami, które teraz nosiła. Señora Gaeta była powszechnie lubiana także dlatego, że słuchało jej się z prawdziwą ekscytacją – przysięgała na najpotężniejsze i najniezwyklejsze rzeczy, jakie praczki kiedykolwiek słyszały, naprawdę niedające się powtórzyć, i zawsze mówiła to słodko drżącym głosem, przypominającym pieśń wygrywaną na harfie. Przyjęła strategię zatrudniania kobiet wyglądających na zdrowe, ponieważ było mało prawdopodobne, że szybko zaczną je boleć plecy. Ale nie zawsze udawało się to trafnie przewidzieć. Niektóre dziewczyny starzały się z dnia na dzień. Inne okazywały się nieoczekiwanie leniwe. Kobiety, które martwiły się o swoją reputację, także nie zostawały długo na strychu – szukały pracy w zwyczajniejszych budynkach i ją znajdowały.\nPowszechnie uważano ów okazały dom, który wybudowała sobie rodzina Milà, za całkowitą porażkę. Była to przede wszystkim wina architekta. Miał odpowiednie materiały, lecz najwyraźniej nie potrafił zrobić z nich najlepszego użytku. Budynek z kamienia, szkła i żelaza powinien być poważny i stateczny, powinien być wieżą strażniczą, z której dobrotliwie strzeże się społeczeństwa. Lecz biały kamień tego konkretnego budynku falował, jakby reagował na dłoń, która znalazła miejsce sprawiające mu największą przyjemność. Znakomity krytyk prasowy opisał owo zjawisko jako „dające wrażenie zgubnej zmysłowości”. A jakby tego było mało, cała budowla przybierała naprawdę haniebny brzoskwinowo-różowy odcień o zachodziei wschodzie słońca. Przyzwoici obywatele nie mogli oprzeć się wrażeniu, że ów budynek wyraża usposobienie swoich mieszkańców, którzy z pewnością są albo szaleni, albo nieustannie zajęci nieprzyzwoitymi poczynaniami. Jednak Montse uważała, że dom, w którym pracuje, jest piękny. Stała na rogu chodnika i patrzyła w górę, a to, co widziała, mąciło jej zmysły. W mniemaniu Montse La Pedrera była wspaniałym miejscem. Ale też jej gustom brakowało wyrobienia. Największym materialnym skarbem, jaki posiadała, był wyjątkowo błyszczący kawałek metalu, który wygrała w wesołym miasteczkuw konkursie strącania kokosów umieszczonych na tyczkach – nie wolno tego faktu pominąć.\nByło jednak kilka światlejszych osób, które podzielały podziw Montse dla La Pedrery – należała do nich Señora Lucy, która mieszkała na drugim piętrze i często spierała się z ludźmi o to, czy jej dom jest, czy nie jest obrazą estetyczną. Od czasu do czasu do Señory przychodzili dziennikarze, żeby zrobić z nią wywiad, i na odchodnym rzucali jakąś uwagę na temat budynku, ale Señora Lucy nie dawała sobie odebrać ostatniego słowa i stała, argumentując na całe gardło. Zawsze podnoszono kwestię kątów prostych – jak Señora Lucy wytrzymuje w domu, w którym nie ma ani jednego kąta prostego… nawet w meblach…?\n– Ale doprawdy, komu potrzebne kąty proste? Komu? – stanowczo pytała Señora Lucy, po czym zatrzaskiwała drzwi na patio i wbiegała po schodach ze śmiechem.\nSeñora Lucy była malarką, a jej oczy przypominały świt. Podobnie jak Montse nosiła klucz na łańcuszku na szyi, lecz w przeciwieństwie do niej mówiła ludziom, że ma pięćdziesiąt lat, i rzucała im takie spojrzenia, które wyzywały ich, by powiedzieli, że dobrze się trzyma jak na swój wiek. (Señora Lucy w rzeczywistości miała trzydzieści pięć lat, ledwie pięć lat więcej niż Montse. Jedna z pokojówek przypadkiem podsłuchała, jak kustosz galerii błagał ją, żeby przestała mówić ludziom, że ma pięćdziesiąt lat. Señora odpowiedziała na to, że niedawno była na wystawach swoich kolegów i teraz chce wiedzieć, czy pięćdziesięcioletni mężczyźni w jej dziedzinie są traktowani z szacunkiem, ponieważ mają pięćdziesiąt lat czy też z jakiegoś innego powodu). Poza tym pokojówki były nieco rozczarowane Señorą Lucy. Spodziewały się, że miejscowa artystka będzie wylegiwać się w szkarłatnej piżamie, pić koktajle na śniadanie i przyjmować szykownych nicponi oraz pachnące kusicielki. Tymczasem Señora Lucy pracowała w ustalonych godzinach. Merce, jej służąca, usiłowała jej bronić, utrzymując, że Señora pije poranną kawę z wazonu, lecz nikt nie uważał tego za wiarygodne.\nMontse szukała sposobów, żeby zostać tą osobą, która będzie przynosiła Señorze Lucy jej pranie – czasami oznaczało to wzięcie na siebie kilku innych dostaw, aby jej przełożona, Señora Gaeta, nie nabrała podejrzeń. W mieszkaniu Señory Lucy mieścił się pokój do pracy – często tam zaczynała obraz, a dopiero potem kazała przetransportować płótna do pracowni. Montse wystarczyło trzydzieści sekund w mieszkaniu Señory Lucy, żeby dobrze napatrzeć się na te wszystkie początki obrazów. Señora wkrótce zorientowała się, że Montse jest ciekawa jej pracy, i zaczęła zostawiać otwarte drzwi, kiedy malowała. Wołała Montse, żeby weszła i osądziła postępy prac nad obrazem.\n– Spójrz tutaj… – mówiła, wskazując niewyraźny kształt w rogu. – Popatrz tu. – Czubki jej palców przesuwały się nad ciemniejącą barwą w oddali.\nSzkicowała z wysiłkiem, który obciążał wszystkie jej członki. Montse widziała, że Señorze czasami brakowało tchu, choć prawie się nie poruszała. Konsekwencja wychwytywania widoków z powietrza – powietrze odbierało coś w zamian.\nMontse spytała Señorę o klucz na szyi. Nie było to prawdziwe pytanie, po prostu mówiła, żeby zostać chwilę dłużej. Ale Señora odpowiedziała, że nosi go, ponieważ na kogoś czeka – na to Montse zapomniała się i wypaliła:\nSeñora była rozbawiona.\n– Tak, ja też. Przypuszczam, że wszyscy na kogoś czekamy.\nI opowiedziała o tym Montse, gdy nalała im obu kawy do wazonów. (To prawda! To prawda!)\n– Dwie przeważnie pozbawione środków do życia kobiety spotkały się podczas rytuału samozadowolenia w Sewilli – tak zaczęła Señora Lucy. – Tym wydarzeniem był zjazd całego rocznika Uniwersytetu w Sewilli po pięciu latach od ukończenia studiów – żadna z nich tam nie studiowała, ale wmieszały się w tłum i co druga spotkana osoba twierdziła, że je pamięta, po czym następowało dużo okrzyków radości, jak to cudownie, że dawne koleżanki ze studiów tak dobrze wyglądają. Oszustki dobrze się przygotowały i wiedziały, co mówić oraz jakie pytania zadawać. Nazywały się Safiye oraz Lucy i nikt by nie zgadł, że obie są nędzarkami, ponieważ większość poprzedniego popołudnia poświęciły na odseparowanie rozmaitych bezcennych strojów i kosztowności od ich właścicieli.\nTe dwie niemające ani grosza dziewczyny znały wszystkie sztuczki, a ich niezdolność do rozpoznania tej drugiej była jednym z minusów bycia skutecznym oszustem. Obie kobiety przenosiły się z miasta do miasta pod całym zestawem fałszywych nazwisk i obie były przekonane, że współpraca jest dla słabeuszy. Lucy i Safiye nie pojawiły się na zjeździe w poszukiwaniu przyjaźni czy miłości – ich celem było nawiązanie kontaktów. Kiedyś, kiedy jeszcze trudziły się uczciwą pracą – Lucy w piekarni, a Safiyew rzeźni – zastanawiały się, czy naprawdę istnieją ludzie, którzy dostają pieniądze tylko i wyłącznie dlatego, że wyglądają, jakby nawykli do posiadania ich w dużych ilościach. Obie, obdarzone przeciętnymi twarzami i darem bezczelnego zmyślania, zabrały się za sprawdzenie tej teorii i przekonały się o jej skuteczności. Safiye uwielbiała patrzeć na obrazy i potrzebowała pieniędzy, żeby tworzyć ich kolekcję. Lucy była artystką, której stale zbywało na farbach, pędzlach, terpentynie, pogodnym świetle i wystarczającej ilości płótna, by mogła na nim popełniać frapujące błędy. Przez jakiś czas Lucy była zamężna z rzadkim typem klauna, takim, jakiego dzieci się nie boją: Przecież jest jednym z nas, widać tow jego oczach, rozumowały. Śmieszne, że jest tak dziwnie wysoki. Lucyi jej mężowi nie za bardzo spodobało się małżeństwo – ta więź okazała się im ciążyć, czego nie zapowiadały radosne i beztroskie zaloty, ale zgodzili się co do tego, że warto było spróbować, a podczas oczekiwania na rozwód mąż Lucy nauczył ją niezbędnej przy rozmaitych sztuczkach zręczności, którą ostatecznie wykorzystała do opróżnienia kieszeni sąsiada do ostatniej niteczki. Tego wieczoru, kiedy poznała Safiye, ukradła jej kolczyki wprost z płatków uszui wycofawszy się do spokojnego kąta posiadłości, żeby się im dokładnie przyjrzeć, dostrzegła, że zdobiące je szlachetne kamienie są sztuczne. A potem zorientowała się, że z nadgarstka zniknęła jej bransoletka z metalu nieszlachetnego i szybko zdała sobie sprawę, że za tym może stać tylko ta osoba, którą sama okradła – jej uwagę odwróciły świecidełka i urok tych delikatnych płatków uszu. Osaczona przez bankiera, którego fałszywe wspomnienia, że kochał się w niej od czasu egzaminów wstępnych, mogły okazać się całkiem intratne, Lucy wahała się pomiędzy decyzją rozsądną a ryzykancką. Ryzykanctwo zawsze brało w niej górę – znalazła Safiye opartą o lampę olejową w ogrodziei sama zobaczyła, że nie jest jedyną głupią kobietą na świecie, a nawet na tym przyjęciu, ponieważ Safiye trzymała w dłoni mocno wypolerowaną bransoletę Lucy i obracała ją w jedną i drugą stronę, żeby złapać odbijające się od niej ogniki w wydymający się, przezroczysty lewy rękaw sukni. Wszystko to groziło stanięciem w płomieniach, ale też, z miejsca, w którym stała Lucy, Safiye wyglądała, jakby sama była stworzona z ognia, a ruchliwe cząstki płomienia tworzyły jej rękę. Albo jakby powracała właśnie do ognia.\nWyszły ze zjazdu wcześniej i pośpiesznie, wrazz niewielką grupką uczestników, którzy nie byli w stanie utrzymywać pozorów całkowitego życiowego sukcesu. Gdy już opadły na łóżko Lucy, nie opuściły go przez kilka dni. Dlaczego miałyby, skoro w samych czubkach palców Lucy mieściły się wszystkie powody do zadowolenia Safiye, a każde drażniące smagnięcie języka Safiye doprowadzało Lucy na skraj szaleństwa? Zasnęły, każda potajemnie planując wyśliznąć się w środku nocy. Wszakże namiętność oddawała je całkowicie pod panowanie tej drugiej, a to musiały uznać za przerażające. Zatem planowały ucieczkę, lecz zbudziły się splecione. To od decyzji Lucy zależało, czy Safiye zostanie, czy odejdzie. I kto wie, czego Safiye może nagle zażądać od Lucy i co otrzymać? Przestań oddychać. Zrezygnujz picia herbaty. Sytuacja poprawiła się, kiedy przyszło im do głowy, że powinny także rozmawiać – gdy zrozumiały się nawzajem, dotarło do nich, że tym, czego tak się obawiały, było zniknięcie własnego ja. Przeciwnie, im bardziej kochały, tym więcej miały do kochania. Niekiedy spędzały z dala od siebie całe miesiące, gdy nakłaniały ludzi do rozstania się z cennymi przedmiotami przy użyciu metod, których starały się szczegółowo nie omawiać. Lucy wysyłała Safiye obrazy i kwiaty pomarańczy, a Safiye kierowała w stronę Lucy stały dopływ potencjalnych portretowanych. Kochanki kłóciły się o to – Lucy wydawało się, że Safiye usiłuje ją podstępem nakłonić do zarabiania na życie w „przyzwoity” sposób. Lucy dawno obiecała sobie, że będzie malowała tylko te twarze, które uzna za przykuwające uwagę, i męczyła ją konieczność wymyślania usprawiedliwień dla nieprzyjmowania zleceń.\n– W porządku, po prostu nie jesteś dobra w dawaniu prezentów – powiedziała Lucy z mającym załagodzić sytuację uśmiechem. Prezenty nie miały znaczenia, kiedy przebywały razem, i prezenty nie musiały też mieć znaczenia, kiedy były osobno. Ale Safiye to oburzyło.\n– O czym ty mówisz? Nie waż mi się mówić, że daję kiepskie prezenty!\nGdyby Lucy mogła odwołać jakieś słowa, byłyby to właśnie te o kiepskich prezentach Safiye – gdyby Lucy ich nie powiedziała, Safiye nigdy nie postanowiłaby skraść prezentu, który miał dowieść, że Lucy się myli, i nie zostałaby złapana.\nKochanki spędziły Święta Bożego Narodzenia razem, a potem się rozdzieliły – Lucy wyjechała do Grenoble, a Safiye do Barcelony. Wysyłały do siebie listy na adres centralnych urzędów pocztowych tych miast, a na początku kwietnia Safiye napisała o romantyzmie Dnia Sant Jordi: Lucy, tutaj co roku dwudziestego trzeciego kwietnia przyjęte jest wymienianie się książkami i różami. Może też spróbujemy?\nLucy ochoczo zabrała się do pracy. Najpierw posłała po papirus i ręcznie zrobiła książkę, kartka za kartką, oprawione w okładkę z deseczek. Następnie zapełniła każdą stronę z pamięci, rysując róże angielskiew pączkach i róże chińskie w rozkwicie, różowo-czerwonawe jak owoce peruwiańskiego drzewa pieprzowego róże burbońskie wspinające się po ścianach i srebrzyste róże piżmowe drzemiące na klombach. Sięgnęła po każdą różę, jaką kiedykolwiek widziała, i zrobiła wszystko co w jej mocy, żeby kwiat wyglądał jak żywy (w miejscach, w których cieniowała płatki, szorstki papier stał się jedwabisty), i w takich trwałych formach ofiarowała je Safiye. Tworzenie księgi róż pokryło się z tym okresem w życiu Lucy, kiedy zarabiała pieniądze, nie musząc nikogo okłamywać. Przyłączyła się do notorycznego hazardzisty, który zauważył, że przy niej w niewiarygodnym stopniu panuje nad nerwami. Zawsze wygrywał w blackjacka, ilekroć przy nim siedziała, więc umówili się, że będzie oddawał jej dziesięć procent wygranej z każdego wieczoru. Ów mężczyzna grał tylko wtedy, gdy stawka była wysoka, więc wygrywał dużo i oboje byli zadowoleni. Lucy nie miała pojęcia, co się stanie, gdy ich szczęście minie – mogła mieć tylko nadzieję, że hazardzista nie zareaguje agresją wobec niej, ponieważ wówczas sama musiałaby stać się agresywna. A byłoby szkoda, ponieważ polubiła tego mężczyznę. Nigdy jej nie obmacywał, zawsze pytał co słychać u Safiye, i bardzo kochał swoją żonę, która również go kochała i sądziła, że pracuje jako stróż nocny. Żona hazardzisty oszalałaby z przerażenia, gdyby wiedziała, jak bliska jest każdego wieczoru utraty oszczędności całego życia, ale niczego nie podejrzewała, toteż przygotowywała mężowi lekkie kolacje do pracy, kolacje, na które jej mąż nie mógł nawet patrzeć (zawsze kiedy rzucał wyzwanie Fortunie, dokuczał mu żołądek), więc to Lucy je zjadała i bardzo jej smakowały, smak oliwek w ziołach pozostawał w jej ustach, więc kiedy piła wino, czuła pełnię smaku zieloności winogron.\nLucy, z miejsca obok swojego hazardzisty, miała widok przez okno wychodzące na długą ulicę prowadzącą do podnóża góry. A najbardziejw widokuz tego okna Lucy podobało się to, że gdy noc przeradzała się w świt, góra wydawała się schodzić ulicą. Poruszała się na paluszkach, w pełni przygotowana na to, że zostanie odpędzona. Na tyle, na ile całkowicie przemijająca istota z ciała i krwi jest w stanie pamiętać (albo przepowiedzieć), jak to jest być kamieniem, Lucy rozumiała pragnienie góry, by słuchać głosów z okna jaskini hazardu i ogrzewać się całą tą parującą z niej nadzieją i rozpaczą. Życzyła górze, żeby któregoś dnia skurczyła się do kamyka, wpadła do środka, tłukąc szybę, i poturlała się w róg, gdziez radością wchłaniałaby życie toczące się w zajeździe tak długo, jak ten będzie stał. Lucy próbowała przedstawić Safiye widok ze skrzydłowego okna, ale zorientowała się, że jej opis góry wyrażał tak wyjątkową tęsknotę, iż czytanie go budziło niesmak. Nie wysłała tego listu.\nSafiye zaczęła pracować jako pokojówka – zajęcie odpowiednie dla niej, ponieważ miała niezbędną po temu cierpliwość. Mogą minąć miesiące, nim pozna się umiejscowienie domowego sejfu, a co dopiero odkryje udostępniający jego zawartość kod. Ale czy taki był właśnie plan Safiye? Lucy miała przeczucie, że znowu podstępem nakłaniana jest do czegoś konwencjonalnego. Safiye wszczynała kłopotliwe rozmowy o „przyszłości”, ostatecznej konieczności zabezpieczenia się i możliwości zrobienia jednej sztuczki za dużo. Od czasu do czasu Lucy przerywała pracę nad księgą róż, żeby napisać i wysłać krótkie liściki: Safiye – jestem tak zajęta, że nie mam czasu, by pomyśleć; obawiam się, że będę w stanie wysłać ci tylko mały drobiazg na ten Dzień Świętego Jordiego, o którym pisałaś. Będę błagać o przebaczenie, gdy cię zobaczę. Safiye opowiedziała: Bez względu na rozmiar twojego drobiazgu, jestem pewna, że mój jest mniejszy. Uśmiejesz się, gdy go zobaczysz, Lucy. Lucy odpisała: Jak zawsze chętna do rywalizacji! Cokolwiek robisz, nie daj się złapać. Kocham cię, kocham.\nDwudziestego trzeciego kwietnia koperta adresowana pismem Safiye dotarła do Lucy na poste restante. W środku znajdował się kluczyk na łańcuszku oraz mapa Barcelony z narysowaną na jej niewielkiej części czarną różą. Lucy wywróciła kopertę na drugą stronę, ale ta nie zawierała żadnego liściku. Nie mogła nawet wysłać książki, pomyślała Lucy, wbrew sobie cmokając z niezadowoleniem. Nie wysłała jeszcze książki, którą zrobiła, i kiedy stała w kolejce do okienka pocztowego, zaczęła zastanawiać się nad jej zatrzymaniem.\nKobieta stojąca przed nią w kolejce czytała gazetę i Lucy zobaczyła twarz Safiye – a raczej reprodukcję niedoskonałego szkicu twarzy Safiye – a w nagłówku przeczytała słowo Barcelona. Jakiś istotny przewód zwęził się w jej sercu albo krew zrobiła się zbyt gęsta, by przez niego przepłynąć. Przeczytała wystarczająco dużo, żeby pojąć, iż policja poszukuje pokojówki w związku z morderstwemi serią innych przestępstw, które jak podejrzewają, popełniła pod innymi nazwiskami.\nMorderstwo? Niemożliwe. Nie Safiye. Lucy szła tyłem, dopóki nie trafiła na ścianę. Oparła się o nią i odpoczęła, aż była w stanie pieszo przejść na stację kolejową, gdzie kupiła bilety i gazetę, z której przeczytała tylko jedną stronę w oczekiwaniu na pociąg. Pojedzie tam, dokąd mapa w torebce każe jej się udać, znajdzie Safiye, Safiye wyjaśni wszystko i będą się śmiały. Oczywiście będą musiały opuścić kontynent. Być może nawet będą musiały zarabiać na życie uczciwą pracą, tak jak Safiye chciała, ale proszę, proszę, proszę, proszę. Te błagania nie ustawały w niej przez całą podróż, przez trzy przesiadki i większą część dnia. Jakaś góra wydawała się podążać za każdym pociągiem, którym jechała – kiedy nie spojrzała za ramię, góra tam była i dotrzymywała jej kroku. Lucy chciała myśleć, że widzi swoją górę, tę, którą pierwszy raz zobaczyła w Grenoble, a która teraz stara się co sił nie tracić razem z nią wiary, dopóki Lucy nie znajdzie Safiye.\nMapa Safiye doprowadziła Lucy do prymitywnie wyciosanych w murze drzwi. Nie przypominały drzwi, które można otworzyć, wyglądały raczej tak, jakby służyły do zamaskowania pomyłki w ceglanym murze. Klucz pasował do zamka i Lucy weszła do otoczonego murem ogrodu zarośniętego różami. Brodziła w falach zapachu, podnosząc przypominające sznury pnącza róż rdzawych, żeby przejść, a każdy jej krok posyłał we wszystkie strony bladoniebieskie motyle. Safiye napisała, że Lucy uśmieje się na widok rozmiaru jej prezentu, i być może, gdyby Lucy ją spotkała w ogrodzie, to by się śmiała. W końcu nigdy wcześniej nie dostała tajnego ogrodu. Lecz gazety pisały, że ta kobieta, która wyglądała jak Safiye, zabiła swoją chlebodawczynię, a Lucy bardzo się bała, że to prawda i że powodem był ten prezent. O zmierzchu rozważała sen pośród róż, te wszystkie falbaniaste podmuchy powietrza niosły ją ku jakiejś odpowiedzi, jednak lepiej było znaleźć Safiye niż śnić. Przez dwa tygodnie nieustannie poruszała się po mieście, słuchając rozmów o pokojówce zabójczyni. Nie śmiała wrócić do różanego ogrodu, ale nosiła klucz na szyi z nadzieją i strachem, że zostanie rozpoznany. Nie został i zdecydowała się wrócić do Grenoble, póki jeszcze miała pieniądze. Jej hazardzista był w szpitalu. Kilka razy stracił dużo pieniędzy przy stoliku do blackjacka, jego żona odkryła, co też jej mąż wyczynia, nabrała całkowicie nieoczekiwanej siły („nieludzkiej”, jak powiedział), złamała mu obie ręce i wyprowadziła się do stolarza, który najwyraźniej dotrzymywał jej towarzystwa, podczas gdy mąż zajmował się małżeńskimi finansami. Mimo wszystko ucieszył go widok Lucy: „Fortuna znowu się do mnie uśmiecha!”. Cóż Lucy miała zrobić? Ugotowała mu zupę, a gdy nie siedziała przy jego łóżku, okradała cudze kieszenie, żeby opłacić rachunki za szpital. Pozostali przyjaciółmi do dziś – na nim wrażenie zrobiło jej przekonanie, że jest za niego odpowiedzialna, a ją zdumiało, że po raz pierwszy nie przyszło mu do głowy obwiniać kogokolwiek innego za swoje problemy.\nKilka tygodni po powrocie Lucy do Grenoble nadeszła letnia burza, która zalewała ulice mchem z górskich szczytów. Burzowa noc zamieniła okno jej pokoju w drzwi – przez sen Lucy uświadomiła sobie, że to coś więcej niż krople tłukące w szkło… Ktoś w nie pukał. Półprzytomna, chwiejnym krokiem przeszła przez pokój, żeby podnieść zasuwkę. Gdy Safiye w końcu wczołgała się do środka, dygocząca i przemoczona do kości, całowały się długo, całowały, dopóki zęby Safiye dzwoniące o jej zęby nie obudziły w pełni Lucy. Przyniosła ręcznik, Safiye wykonała dla niej rozdzierający serce, nieporadny, krótki striptiz, a Lucy opatuliła ciepło swoją miłość, trzymała ją w ramionachi nie pytała o to, o co koniecznie spytać musiała.\nPo dłuższej chwili Safiye się odezwała, głosem tak idealnie niezmienionym, że bliższy był wspomnieniom niż rzeczywistości.\n– Dziś pytałam o ciebie ludzi i nawet przez chwilę szłam za tobą ulicą. Kupiłaś wstążkę do kapelusza i worek cebuli i wytargowałaś całkiem niezłą cenę za tę wstążkę. Czasami już mi się wydawało, że dostrzegłaś, jak ci się przyglądam, ale teraz jestem pewna, że nic nie wiedziałaś. Dobrze sobie radzisz. Jestem z ciebie dumna. A mnie udało się tylko wziąć klucz i wszystko spaprać. Chciałam dać ci… Chciałam dać ci…\n– Śpij – powiedziała Lucy. – Po prostu śpij.\nTo były jedyne słowa, na których wypowiedzenie starczyło jej oddechu. Ale Safiye pojawiła się u niej po to, żeby wytłumaczyć, skąd wziął się klucz, klucz, klucz, zupełnie jakby ogarnęła ją obsesja, i nie chciała zasnąć, dopóki Lucy nie wysłucha jej wyjaśnień.\nSafiye od początku czuła lekki niesmak wobec sposobu, w jaki wypowiadała się jej pracodawczyni, Señora del Olmo. – W umyśle tej kobiety był ciekawy przelicznik… Kiedy przypominała sobie, że ktoś jej coś dał, to zawsze dał bardzo mało i lwią część zatrzymał dla siebie. Ale ilekroć wspomniała, że ona coś komuś dała, to dała dużo, tak wiele, że prawie doprowadziło ją to do ruiny. – Poza tym Safiye nie czuła ani sympatii, ani niechęci do Señory del Olmo, wolała skupiać się na robieniu w pamięci spisu znajdujących się w tym domu skarbów, których było wiele. Prócz nich istniał jeszcze klucz, który kobieta nosiła na szyi. Bawiła się nim, prowadząc rozmowy z jednym czy drugim ogrodnikiem– Safiye także uczestniczyła w tych spotkaniach, robiąc notatki i czytając referencje. Żaden z ogrodników nie wydawał się spełniać postawionego przez Señorę del Olmo wymogu całkowitej dyskrecji: ogród musi zostać doprowadzony do porządku, ale także zachowany w tajemnicy. W końcu Safiye zaproponowała własne usługi, mówiąc, że ma dobrą rękę do roślin. Podówczas już zyskała sobie dość zaufania, jako że Señora del Olmo zabrała ją na drugą stronę miasta do drzwi ogrodu, otworzyła je i pozwoliła Safiye zajrzeć do środka. Safiye od razu dostrzegła, że nie jest to miejsce, na które jakikolwiek ogrodnik mógłby mieć wpływ, i zobaczyła w różach nieskończony prezent, splątaną, nietypową pracownię, w której Lucy mogłaby pracować, bawić się i studiować barwę. Señora del Olmo poleciła Safiye czekać na zewnątrz, weszła do ogrodu i zamknęła za sobą drzwi. Po pół godzinie Señora pojawiła się, zdyszana, z poczerwieniałymi policzkami…\n– Jakby dopiero co ktoś ją pocałował? – spytała Lucy.\n– Zupełnie inaczej. Raczej jakby została pochwycona i potrząśnięta niczym zepsuty termometr. Spytałam ją, czy w ogrodzie był ktoś inny, a ona prawie że na mnie krzyknęła. „Nie! Nie. Dlaczego o to pytasz?” Señora zebrała wspaniały bukiet żółtych róż w lawendowe tygrysie paski – ich kolory były tak jaskrawe, że przy nich jej ręka wyglądała niczym żałosny rekwizyt z kartonu. Señora del Olmo przez całą drogę trzymała róże na kolanach i kiedy powóz dojechał do domu, była już spokojna. Ale pomyślałam, że w tym ogrodzie musiał być ktoś inny – inaczej to pytanie by jej tak nie zdenerwowało, wiesz?\n– Nie było tam nikogo innego, kiedy tam poszłam – powiedziała Lucy.\n– Więc byłaś tam.\n– Tak i były tam tylko róże.\n– Tylko róże…\n– Więc jak zdobyłaś klucz? – Obserwowały się teraz uważnie: Safiye wypatrywała na twarzy Lucy niedowierzania, Lucy na twarzy Safiye kłamstwa.\n– Wieczorem poszłam do salonu Señory, żeby sprawdzić, czy czegoś nie potrzebuje, zanim sama położę się spać. Prócz mnie Señora zatrudniała jeszcze tylko kucharza i służącą, a oni z nami nie mieszkali, więc poszli na noc do domu. Zapukałam do drzwi, a Señora nie odpowiedziała, ale usłyszałam… dźwięk.\n– Dźwięk? W sensie głos?\n– Tak – nie. Skrzypliwy. Obracająca się zardzewiała gałka albo drewniane drzwi pchnięte tak mocno, że aż ich zawiasy się odkształciły, albo, moim zdaniem, moim zdaniem to brzmiało tak, jak dźwięk czegoś rosnącego. Czasami wyobrażam sobie, że gdybyśmy mogli słyszeć rosnące drzewa, to słyszelibyśmy, jak… skrzypią… właśnie tak. Zapukałam ponownie i skrzypienie ustało, ale zapanowała cisza. Cisza, która wcale dobrze nie wróżyła. Ale czułam się zobligowana zrobić, co tylko mogę… Gdybym zostawiła zamknięte drzwi i okazało się, że ktoś mógłby żyć, gdybym tylko otworzyła je na czas… Nie mogłabym tego znieść… Więc musiałam spróbować otworzyć te drzwi bez względu na wszystko. Modliłam się, żeby były zamknięte na klucz, ale otworzyły się i zobaczyłam, że Señora stoi tyłem do mnie przy oknie w świetle księżyca. W dłoniach trzymała różę, jakby miała się z niej napić. Stała bardzo wyprostowana, nikt nie stoi tak prosto, jak ona stała, nawet tancerki w operze.\n– Nie, tylko się zdrzemnęła. Oczywiście, że była martwa, do kurwy nędzy. Zapaliłam lampę na stole i podeszłam bliżej. Miała otwarte oczy i było w nich jakieś zrozumienie: prawie pomyślałam, że zaraz mnie uciszy – wyglądała, jakby rozumiała, co ją spotkało, i miała powiedzieć: Ciii, wiem. Wiem. I nie ma potrzeby, żebyś ty wiedziała. To było najstraszniejsze spojrzenie. Najstraszniejsze. Omiotłam wzrokiem resztę jej postaci, żeby spróbować o tym zapomnieć, i zobaczyłam trzy rzeczy, jedna za drugą: pierwsza to to, że kolor róży, którą trzymała, różnił się od koloru róż w wazonie na parapecie. Te w wazonie były żółte ze smugami lawendy, jak ci mówiłam, a ta w dłoni Señory była pomarańczowa ze smugami brązu.\nLucy zmieszała farby w myślach. Co zmienia żółć w pomarańcz, a błękit czy fiolet w brąz? Czerwień.\n– Zobaczyłam też, że w klatce piersiowej Señory jest dziura.\n– Mały, precyzyjny otwór – Safiye postukała Lucy w klatkę piersiową i delikatnie pchnęła. – Na wylot. A jednak nie było krwi.\n(Cała znalazła się w róży).\n– Łodyga pomarańczowej róży. – Safiye znowu dygotała. – Jak mogłam powiedzieć o tych rzeczach policjantowi? Jak mogłam mu powiedzieć, że właśnie taką ją znalazłam? Róży wyrosło coś na kształt ogona. Długi, zakrzywiony, ciernisty. Uciekłam.\n– Najpierw wzięłaś klucz – przypomniała jej Lucy.\n– Wzięłam klucz, a potem uciekłam.\nKochanki zamknęły oczy, kryjąc za powiekami swoje myśli, i z zamyślenia przeszły do snu. Kiedy Lucy się obudziła, Safiye już nie było. Zostawiła liścik – Czekaj na mnie – i był to jedyny dowód, że nocna wizyta nie była snem.\nDziesięć lat później Lucy nadal czekała. To czekanie zmieniło jej życie. Przede wszystkim opuściła Francję i wyjechała do Hiszpanii. A jedynym nazwiskiem, którego teraz używała, było jej prawdziwe, to które Safiye znała – po to, żeby Safiye była w stanie ją znaleźć. A używanie prawdziwego nazwiska oznaczało dbanie o jego dobrą opinię. Lucy pokazała księgę róż, którą przygotowała dla Safiye, właścicielowi galerii sztuki – mężczyzna poprosił ją o podanie ceny, więc wymieniła kwotę, która jej samej wydawała się horrendalna. Marszand uznał tę sumę za rozsądną i z miejsca ją zapłacił. I tak oto Safiye w końcu wciągnęła Lucyw przyzwoitość.\nRozłąka Señory Lucyz Safiye oznaczała, że często malowała krajobrazy, w których jej szukała. Señora Lucy była rzadko widoczna na tych obrazach, lecz Safiye zawsze na nich występowała i przyglądanie się im angażowało patrzącego w poszukiwanie zaginionej – niespokojne poszukiwanie, ponieważ w pewnym sensie dostrzeżenie jej nigdy nie oznaczało tego samego, co odnalezienie jej. Señora Lucy przetwarzała też inne tematy – pracowała nad własną wizją Sądu Parysa, a Montse spędzała przerwy na lunch, pozując Señorze Lucy do studium Afrodyty. Montse była wiercipiętą – setki razy padało: „Nie, nie, nie, nie, tak jak było!”. Wtedy Señora Lucy podchodziła i odchylała podbródek Montse do góry lub przesuwała palcami po jej włosach, żeby odpowiednio opadły jej na ramiona. A bliskość tego zachwycającego zmarszczenia brwi mąciła zmysły Montse do tego stopnia, że czuła się ogromnie szczęśliwa, nie zmieniając pozycji tak długo, jak nie zmieniała jej także Señora Lucy.\nNie były to jednak obrazy, które się sprzedawały. Señorę Lucy uczyniły sławną te, które przedstawiały zaginioną kobietę. Uważano ją za przedstawienie samej Señory, ale gdyby ktoś spytał o to Montse, to by się z tym zdaniem nie zgodziła. Znała niektóre z tych obrazów całkiem dobrze, odkrywszy, gdzie kilka z nich jest wystawianych. Niedzielne poranki spędzała, chodząc oniemiała pomiędzy nimi. Safiye przecinała zaśnieżoną dolinę plecami do obserwatora i nie zostawiała żadnych śladów. Na innym obrazie schodziła po drabinie zrobionej z chmur;w sąsiedniej ramie stała się siwowłosą kobietą, która zamknęła oczy i obracała się w pył, równocześnie zamiatając samą siebie małą szczotką trzymaną w lewej dłoni.\n– A ogród? – spytała Montse.\n– Nadal jest mój. Chodzę tam raz w roku. W drzwiach ciągle jest ten sam zamek – myślę, że to miejsce zostało całkowicie zapomniane. Z wyjątkiem może tego, że któregoś dnia będzie tam na mnie czekała.\n– Mam nadzieję, że tak – skłamała Montse. – Ale czy nie ma tam żadnego niebezpieczeństwa?\n– Więc wierzyszw to, co powiedziała?\n– Dziękuję ci. Za to, że to powiedziałaś. Nawet jeżeli tak nie myślisz. Gazety podały, że Señora Fausta del Olmo została zadźgana… To, co Safiye opisała, było z tym wystarczająco zgodne.\nMontse pomyślała, że nawet teraz nietrudno byłoby przekształcić kiełkującą wątpliwość w coś poważniejszego. Mogłaby powiedzieć całkiem prosto:Wzrusza mnie ta lojalność, Señora, ale sądzę, że to czekanie na morderczynię. Ucieczka od osobliwości takiej śmierci była zrozumiała – przytomność umysłu potrzebna do wzięcia klucza już mniej. Albo, uznała Montse, trzeba być Safiye, żeby to zrozumieć. I, nawet jako ona sama, Montse nie potrafiła powiedzieć na pewno, co by w takiej sytuacji zrobiła lub czego postanowiłaby nie robić. Jeżeli w taki sposób człowiek dowiaduje się, kim naprawdę jest, to ona nie chciała tego wiedzieć. Więc tak, Montse mogła spotęgować wątpliwości Señory Lucy, ale w wykorzystywaniu takiej przewagi nie było nic honorowego.\n– A twój klucz, Montserrat?\nKlucz Lucy połyskiwał, a ten Montse wyglądał nieco smutno i szarawo, być może był tylko pozłacany. Potarła go fartuchem.\n– Zwykły złom pewnie.\nWszystkie sklepy będą zamknięte, kiedy Montse skończy pracę, a następnego dnia wypadał Dzień Świętego Jordiego, więc Montse pobiegła na drugą stronę ulicy do księgarni i wybrała coś z ładną okładką dla Señory Lucy. Ten sprawunek w połączeniu z długą opowieścią Señory oznaczał, że wróciwszy do pralni Montse, była godzinę spóźniona. Pracowała długo po nadejściu pory obiadowej, wyżymając bieliznę stołową i pościelową pod czujnym okiem Señory Gaety, po cichu przeklinając wrażenie przestrzeni, które stworzono na strychu. Wszystkie te strzeliste linie od sklepienia po ściany kryły fakt, że pomieszczenie było wąskie niczym trumna. W końcu Señora Gaeta sprawdziła jej pracę i pozwoliła pójść do domu. Padła tylko jedna uwaga odnośnie do karygodnie późnego powrotu Montse z lunchu:\n– Tak zrobić możesz tylko raz, moja droga.\nMontse poszła do domu, do pokoju i łóżka, które dzieliła z trzema innymi praczkami. Ona i jej towarzyszki zazwyczaj rozmawiały, dopóki nie zasnęły. Cała czwórka była dobrymi przyjaciółkami – musiały nimi być. Tego wieczoru Montse jakoś dotarła do łóżka pierwsza, a pozostałe kładły się jedna po drugiej. Montse leżała przyciśnięta do ściany sypialni, zbyt zmęczona, żeby uczestniczyć w rozmowie.\nPodczas gdy Montse nadrabiała godziny pracy, inne praczki były na koncercie i dostrzegły na nim kilka z najczęściej oplotkowywanych par z La Pedrery. Byli tam na przykład Artigasowie z trzeciego piętra i Valdésowie z czwartego, nieszczędzący sobie grobowych uśmiechów. Señor Artiga i Señora Valdés byli kochankami za cichym przyzwoleniem jego żony i jej męża. Mąż Señory Valdés był szlachetnym człowiekiem, o wiele starszym od niej – człowiekiem ogromnie zasmuconym tym, co postrzegał jako fatalny w skutkach błąd projektu budynku. Otóż winda zatrzymywała się na co drugim piętrze – to zmuszało do zapoznawania się z sąsiadami, gdy człowiek pokonywał dodatkowe piętro schodami. Tak właśnie Señora Valdés i Señor Artiga znaleźli się kiedyś sami. Señor Valdés żywił nadzieję, że przywiązanie jego żony do „tego fanfarona” jest przelotnym kaprysem. Żona Artigi nie mogła czekać tak długo i poczęła niezbyt dyskretnie dowiadywać się o usługi skrytobójców, dopóki mąż nie powstrzymał jej, przysięgając, że skończy ze sobą, jeżeli choćby włos spadnie Señorze Valdés z głowy. Dlaczegóż Artiga nie rozwiedzie się z żoną i nie poprosi Señory Valdés, by opuściła męża i wyszła za niego? Zrobiłaby to w okamgnieniu, gdyby tylko poprosił (tak głosiły plotki). Było mało prawdopodobne, by Señor Artiga się na to zdobył. Jego kochanka była najbardziej zachwycającą towarzyszką, jaką kiedykolwiek spotkał, lecz jego żona była dziedziczką. Żaden mężczyzna przy zdrowych zmysłach nie zostawi dziedziczki – chyba że dla innej dziedziczki. – Może w innym życiu, kochanie – usłyszała Señora Valdés od Artigi i szlochała w najbardziej satysfakcjonujący sposób. I tak, pomiędzy wcale nie tak znowu potajemnymi spotkaniami, Señor Artiga i Señora Valdés pożerali się wzrokiem, Señora Artiga wściekała się jak opętana, Señor Valdés cierpliwie czekał na ziszczenie się stale słabnącej nadziei, natomiast pozostali mieszkańcy wystosowali petycję do właścicieli budynku, domagając się wyeksmitowania zarówno Artigów, jak i Valdésów. Conserjei jego żona lubili biednego starego Señora Valdésa, lecz nawet oni podpisali tę petycję, ponieważ La Pedrera miała już wystarczająco złą opinię i było wątpliwe, by ten skandaliczny pokój długo się utrzymał. Laura, towarzyszka Montse z drugiego krańca łóżka, przyjmowała zakłady.\nRankiemw Dzień Świętego Jordiego, przed pracą, Montse weszła schodami na drugie piętro. Dla Lucy od jej Afrodyty. Białe ściany i futryny okienne wiły wokół niej swoje wzory z niewzruszoną geometrią muszli. Książka i róża – to wszystko, co przyniosła. Señory nie było w domu. Pewnie jest w ogrodzie ze wszystkimi innymi różami. Montse położyła swój podarunek pod drzwiami mieszkania Señory Lucy, różę na książce. A potem poszła do pracy.\nEnzo Gómez z Gómez, Cruzi Molina prosi o kontakt kobietę, która nosi imię Montserrat i jestw posiadaniu klucza długości półtora cala.\n– Montse, nie idź – to pułapka! Dokładnie coś takiego było w tym odcinku Piorunai niewykrywalnych trucizn…\n– Spójrzmy prawdziew oczy, co, Montse? Nie za dobrze radzisz sobie z praniem, musiałaś się urodzić w bogatej rodzinie!\nMontse nie odrywała oczu od pracy. Był to jedyny sposób na to, by zachować spokój w umyśle.\nNotariusz Enzo Gómez spojrzał na jej ręce i na mundurek, nim popatrzył w oczy. Jej dłonie były szorstkie od żrącego mydła i twardej wody – zwalczyła chęć schowania ich za plecami. Zamiast tego rozpięła łańcuszek i wyciągnęła kluczw stronę notariusza. Podała mu swoje imię, a on zabrzęczał pękiem kluczy trzymanych w kieszeni.\nGómez już wcześniej na nią zerkał, ale po tych słowach, zaczął się w nią wpatrywać.\nGómez zatrzymał się, wyciągnął z aktówki tekturową teczkę, z niej kartkę i przeczytał na głos:\n– Wbrew rozsądkowi, lecz zgodnie z obietnicą złożoną mojemu bratu, Isidoro Salazarowi, ja, Zacarías Salazar, pozostawiam bibliotekę w moim domu przy Carrer Alhambra numer siedemnaście niejakiej Montserrat, która wystąpi z kluczem do biblioteki jako dowodem roszczenia. Jeżeli roszcząca nie wystąpi w ciągu pięćdziesięciu lat od mojej śmierci, niech zamek biblioteki zostanie zmieniony w celu położenia kresu temu absurdowi. Skoro nie sposób znaleźć matkę, to jak miano by znaleźć córkę?\n– Wiem, że stary Zacarías Salazar był miliarderem, nie zostawił biologicznych dzieci, lecz jest ojcem wielu dzieł sztuki dzięki mecenatowi…\nStrażnik galerii otworzył im główną bramę i poprowadził ich przez wyłożone pozłacaną tapetą korytarze, dopóki nie doszli do biblioteki znajdującej się na końcu jednego z nich. Montse niejasno zdawała sobie sprawę, że Enzo Gómez wyciera czoło chusteczką, gdy umieściła klucz w zamkui go przekręciła. Drzwi otworzyły się na pomieszczenie z wysokimi regałami i jeszcze wyższymi oknami, które powtarzały krzywiznę kopułowego sufitu. Praczka i notariusz stali przed regałem znajdującym się najbliżej drzwi. Zachodzące światło rozjarzyło wiszące nad nimi żyrandole i wzięli się za ręce, dopóki Gómez nie przypomniał sobie, że jest profesjonalistą. Podszedł do najbliższego biurka, by ponownie wyjąć papiery z teczki.\nMontse chodziła pomiędzy regałami, aż zrobiło się zbyt ciemno i nic już nie widziała. Pomyślała, że jeżeli to miejsce rzeczywiście należy do niej, to powinna je otworzyć dla wszystkich – znajdowało się tu więcej książek, niż można przeczytać w ciągu jednego życia. Książki o połykaniu mieczyi o formach życia znalezionych w oceanie, klejdomancjii zorzy polarnej północnej oraz innych tematach, które przypomniały Montse, że na tym świecie istnieje bardzo dużo zjawisk, którymi warto się zaciekawić – w snach widziała mnóstwo takich, które chciała zobaczyć ponownie, i jednaz tych książek, którakolwiek z nich, może ją ponownie do tych wizji doprowadzić, a potem dalej, tak, by zobaczyła te cuda na jawie. Na razie czuła zapach oprawionych w skórę książek i inny, słaby, lecz


Warszawa nie chce koordynować inwestycji z PKP PLK? - Transport Publiczny\nIreneusz Merchel, Linia średnicowa, Modernizacja linii średnicowej, PKP PLK, Robert Soszyński, Warszawa Wschodnia, Warszawa Zachodnia\nPKP Polskie Linie Kolejowe rozpoczęły modernizację największej w Polsce stacji Warszawa Zachodnia. W przygotowaniu jest dalszy ciąg remontu kluczowej dla transportu w stolicy czterotorowej linii średnicowej. Wiadomo, że spowoduje ona ogromne utrudnienia w mieście, a kolejarze będą musieli rozkopać zarówno tunel przechodzący częściowo pod al. Jerozolimskimi, jak i stację Warszawa Wschodnia i kilkadziesiąt obiektów inżynieryjnych. Powstanie też nowy most przez Wisłę.\nBez tunelu pod Warszawą Wschodnią?\nSpołecznicy dotarli do pism w sprawie współpracy przy realizacji inwestycji, które PKP PLK przesłała do stołecznego ratusza. Chodzi m. in. o budowę tunelu pod torami stacji Warszawa Wschodnia w ciągu planowanej Trasy Tysiąclecia między Pragą-Północ i Pragą Południe. Zdaniem społeczników, pisma PKP PLK wysłane do Biura Mobilności i Transportu oraz do wiceprezydenta Roberta Soszyńskiego przez ponad rok pozostawały bez odpowiedzi, wobec czego kolejarze deklarują położenie torów bez budowy połączenia międzydzielnicowego.\n– Naszym zdaniem mamy do czynienia z dużym zaniedbaniem ze strony Ratusza, a w szczególności odpowiedzialnego za transport wiceprezydenta Roberta Soszyńskiego. – powiedział Krzysztof Daukszewicz z Porozumienia dla Pragi – Przy okazji planowanego remontu trasy średnicowej PKP PLK zaproponowało miastu wykonanie przebicia torów za dworcem Warszawa Wschodnia, co było zgodne z dokumentami planistycznymi miasta. Czekamy na stanowisko urzędu miasta w tej sprawie.\nPropozycja społeczników to kameralne połączenie międzydzielnicowe – np. na wysokości ul. Tysiąclecia/Lubelskiej lub Chodakowskiej/Objazdowej. Połączenie nie musi być szeroką, kosztowną arterią – wystarczy w podobnej skali co tunel w ciągu ulicy Cierlickiej na lewym brzegu Wisły (Ursus). Efektem byłoby wygodne, lokalne połączenie międzydzielnicowe, którego tak bardzo brakuje. Nowy tunel mógłby też służyć komunikacji miejskiej, rowerzystom oraz pieszym – informują ruchy miejskie.\nPrezes PLK potwierdza brak współpracy miasta\nPodczas dzisiejszego spotkania z dziennikarzami prezes PKP PLK Ireneusz Merchel, w odpowiedzi na pytanie Jarosława Osowskiego z „Gazety Stołecznej”, potwierdził zarzuty społeczników wobec miasta. Jak poinformował, spółka już w 2019 roku przesłała do Urzędu Miasta szereg propozycji współpracy przy przebudowie stacji Warszawa Wschodnia, przebudowie linii średnicowej pod al. Jerozolimskimi oraz przebudowie ul Towarowej. Według niego, miasto nie zajęło ostatecznego stanowiska w żadnej z nich.\nJak dodał, również Urząd Marszałkowski województwa Mazowieckiego nie zareagował na pytania o możliwość przedłużenia do dworca Śródmieście linii WKD. – To wielka szkoda dla mieszkańców miasta – ocenił podkreślając, że szansa na tak głębokie zmiany w centrum miasta trafia się raz na kilkadziesiąt lat.\nWrocław: Nowe linie strefowe do pięciu gmin\nLOT uratowany. KE i rząd zatwierdziły pożyczkę i podniesienie kapitału\nJest przetarg na elektryfikację PKM


Zdrowy styl życia - HotLink.pl - nowoczesny katalog stron www 1\nOdpowiadamy na wszystkie pytania dotyczące zdrowia, urody oraz profilaktyki. Dysponujemy szeroką wiedzą i bogatym doświadczeniem. Na naszej stronie poznasz mnóstwo cennych informacji, sprawdzonych metod oraz praktycznych wskazówek, które pomogą Ci lepiej zadbać o sprawność fizyczną oraz piękny wygląd. Opisujemy, jak zyskać świetną sylwetkę bez konieczności katowania się na siłowni morderczymi treningami, jaki wpływ na stan zdrowia mają zęby, kiedy jesteśmy\t...\nData dodania: 02.05.2017 o godz: 13:11\nProfesjonalne kombajny kosmetyczne, sprzęt do oksybrazji oraz do mezoterapii bezigłowej. Najniższe ceny akcesoriów kosmetycznych oraz pełne wyposażenie kliniki medycyny estetycznej. Gwarantujemy, że będziecie zadowoleni z zakupów. Warto wyposażyć swój salon SPA oraz gabinet medycyny estetycznej w najlepszej jakości sprzęt. Zajrzyj do naszego sklepu i zapytaj naszego doradcę o polecane urządzenia kosmetyczne dla Twojego gabinetu. ...\nPortal sprawy intymne powstał z myślą o kobietach, które szukają rozwiązania problemu w sprawach o których nie chcą nikomu mówić. Na stronie znajdziecie wiele ciekawych artykułów na temat wielkości penisa, głębokości pochwy, a także informacje jak najlepiej się zabezpieczać, jakie środki stosować oraz jak poważnie podchodzić do spraw związanych z seksem. Tylko u Nas największy zbiór materiałów przygotowany przez grono znawców tematu. Dodatkowym atutem nasz\t...\nData dodania: 05.03.2013 o godz: 13:21\nsuplementy (24), uroda (54), alkoholicy (1), nałóg (1), zabiegi odchudzające katowice (1), kaloryczność (1), porady dla kobiet (3), nadzieja (1), dieta odchudzająca (1), choroby (8), diety (10), alkoholik (1), kcal (1), potrawy (2), anonimowy (1), tablice (2), kobieta (5), zdrowie (73), portal dla kobiet (7), trzeźwość (1), terapia (7), koalkoholizm (1), depilacja laserowa (12), odchudzanie (35), nadużywanie alkoholu (1), jak schudnąć (1)


Zagrać w lidze tak, jak w pucharach. Legia podejmie beniaminka [POSŁUCHAJ] – Warszawa i Mazowsze – najnowsze wiadomości w RDC\nZagrać w lidze tak, jak w pucharach. Legia podejmie beniaminka\n18 września 2021 (18:54)\nAktualizacja: 19 września 2021 (18:07)\nPiłkarze Legii Warszawa chcą pójść za ciosem i udowodnić, że formę z meczów pucharowych może przełożyć na ekstraklasę. W niedzielę mistrzowie Polski podejmą beniaminka – zespół Górnika Łęczna. – Musimy zagrać naszą najlepsza piłkę, żeby zdobyć choćby punkt – mówił na antenie Radia dla Ciebie były piłkarz „Wojskowych”, obecnie pomocnik Górnika, Janusz Gol.\n– Na pewno będzie ciężko. Będziemy musieli dużo pracy włożyć w to, żeby wywieźć punkty z Warszawy. Rywale są w tabeli jedno miejsce nad nami, ale Legia to wciąż Legia – podkreślił w „Magazynie Sportowym” RDC Janusz Gol – pomocnik Górnika, który przy Łazienkowskiej spędził 2,5 roku.\nLegia dobrze radzi sobie na arenie międzynarodowej. Po środowej wygranej w Moskwie ze Spartakiem 1:0 prowadzi w tabeli grupy C Ligi Europy. W PKO BP Ekstraklasie jednak w pięciu dotychczas rozegranych spotkaniach doznała trzech porażek, ma tylko sześć punktów i jest 16. – otwiera strefę spadkową. „Wojskowi” mają też jednak dwa zaległe mecze.\nJednym z powodów do optymizmu przed niedzielnym meczem z beniaminkiem z Łęcznej jest powrót do gry Portugalczyka Josue i Serba Filipa Mladenovica, którzy odbyli już kary za czerwone kartki. Trener Czesław Michniewicz nadal nie może jednak liczyć na portugalskiego pomocnika Andre Martinsa. Michniewicz przyznał na przedmeczowej konferencji, że cieszy go coraz lepsza postawa Albańczyka Ernesta Muciego, który miał problemy z walką kontaktową, ale systematycznie pozbywa się nawyków z piłki juniorskiej, oraz myśli, jak najlepiej wykorzystać Lirima Kastratiego, autora zwycięskiego gola w Moskwie.\n– On najlepiej czuje się jako skrzydłowy, co pokazał w meczu w Moskwie. Na pewno będzie dostawał swoje minuty – zdradził.\nPierwszy gwizdek w meczu Legia – Górnik o 17:30.


Konferencja walentynkowa w Bielinach - Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Diecezji KieleckiejKatolickie Stowarzyszenie Młodzieży Diecezji Kieleckiej\nKonferencja walentynkowa w Bielinach\nKatolickie Stowarzyszenie Młodzieży Diecezji Kieleckiej co roku organizuje konferencję walentynkową dla swoich członków, ale i wszystkich zainteresowanych. Tegoroczna odbyła się 6 lutego w kościele pw. Św. Józefa Oblubieńca NMP w Bielinach i została połączona z „ostatkami”. Konferencja nosiła chwytliwy tytuł „Bóg karze się całować, bo to On stworzył usta”, który wzbudził spore zamieszanie wśród kielczan. Poprowadził ją sercanin ks. Piotr Chmielecki SCJ.\nKonferencja rozpoczęła się o godz. 18:00, ale wszyscy, którzy przybyli wcześniej, mogli posłuchać tutejszej scholii parafialnej, która umilała oczekującym czas. Na początek dowiedzieliśmy się o szerokich zainteresowaniach ks. Piotra: najważniejszym jego zadaniem jest poszukiwanie środków finansowych na misje, oprócz tego sam w nich uczestniczy, prowadzi blog, jest też w reprezentacji księży grających w piłkę nożną. Następnie on sam żartobliwie powiedział, że jest tu „za Szustaka” i nie wie, jak poradzi sobie z tym, że głosi konferencję „po Szustaku, Pawlukiewiczu i Malinowskim”. Jednak doskonale sobie z tym poradził. Uczestnicy dowiedzieli się, że w Piśmie Świętym są opisane aż trzy rodzaje pocałunków. Pierwszy z nich dotyczy sfery erotycznej, jest ukazany głównie w Pieśni nad pieśniami. Drugi jest nam bardzo bliski, gdyż obejmuje gest powitania. Ostatni, który najbardziej rzuca się myśląc o pocałunku w Biblii, to ten zdradziecki, który złożył Judasz. Ksiądz Piotr rozwinął te wątki dodając historie z własnego życia. Pokazał zgromadzonym, jak żyć z drugą osobą nie oddalając się od Boga, szanując siebie i być przy tym szczęśliwym. Przypominał też, że nie ma takiego grzechu, którego Bóg by nie wybaczył.\nTrudno streścić całą konferencję w kilku zdaniach, jednak widać było, że wywołała na uczestnikach spore wrażenie. Pomimo, że w kościele było chłodno, rozgrzewały ich żarty i mądre słowa ks. Piotra. Podczas spotkania odbyła się także zbiórka obcych walut, która wesprze misje. Ks. Chmielecki zachęcał też do zaglądania na stronę zbieramto.pl i angażowanie się we wsparcie działań misjonarzy.\nPo konferencji członkowie KSM-ów z diecezji wzięli udział w „ostatkach”, a pozostali powrócili do swych domów rozmyślając nad tym, co usłyszeli. Mamy nadzieję, że kolejne inicjatywy KSM-u przyciągną jeszcze więcej chętnych.\nIII Nocna Droga Krzyżowa na Św. Krzyż [regulamin, formularz zapisu]\nZarząd Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Diecezji Kieleckiej organizuje po raz trzeci Nocną Drogę Krzyżową, pod hasłem…\nZjazd Diecezjalny i Nowy Zarząd :)\nDnia 25 czerwca bieżącego roku spotkaliśmy w Świętej Katarzynie na Zjeździe diecezjalnym, podczas którego odbyły…\nII Nocna Droga Krzyżowa na Święty Krzyż [podziękowania, ankieta]\nPrzyrzekały służyć Bogu i Ojczyźnie!\nRuszyły zapisy na IV Nocną Drogę Krzyżową\nZaproszenie: Konferencja walentynkowa. Spotkanie z Szymonem Hołownią w klimacie miłości, przyjaźni i wiary. [formularz zgłoszeniowy]


2 Dywizja Litewsko-Białoruska – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTen artykuł dotyczy 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Zobacz też: 2 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.\nKontynuacja 29 Dywizja Piechoty (II RP)\nPierwszy gen. Józef Lasocki\nbitwa pod Podbrodziem (12 lipca 1920)\nobrona Wilna (14 lipca 1920)\n2 Dywizja Litewsko-Białoruska (2 DLB) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.\nW październiku 1919 przeprowadzona została reorganizacja Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W jej wyniku utworzono dwie dywizje piechoty, którym nadano numery 1 i 2. Każda z dywizji składała się z dwóch brygad i czterech pułków piechoty. W skład 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej włączone zostały pułki strzelców: białostocki, lidzki i kowieński z dotychczasowej Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W okresie luty-kwiecień 1920 sformowany został Słucki pułk strzelców, który włączono w struktury dywizji.\n2 DLB zajmowała pozycje na granicy polsko-litewskiej. W wyniku bolszewickiej ofensywy z lipca 1920 roku została częściowo rozproszona i wepchnięta w terytorium litewskie. Próbowała przejść na Suwalszczyznę, ale w większości została otoczona przez Litwinów i internowana. Odtworzona na tyłach frontu.\nPo buncie Żeligowskiego III Brygada weszła w skład Korpusu Wojsk Litwy Środkowej, jako jej 3 Dywizja. W tym samym czasie pułki IV Brygady pozostawały na obszarze kraju.\n12 października 1921 pułki strzelców przemianowane zostały na pułki piechoty. Słucki i Białostocki Pułki Strzelców, jako 78 i 79 pułki piechoty weszły w skład 20 Dywizji Piechoty z miejscem postoju dowództwa w garnizonie Baranowicze. Trzecim pułkiem 20 DP został 80 pułk piechoty, który jako Nowogródzki pułk strzelców wchodził w skład 1 DLB, a później 2 Dywizji Korpusu Wojsk Litwy Środkowej.\nLidzki i Kowieński pułki strzelców, jako 76 i 77 pułki piechoty, podporządkowane zostały odpowiednio dowódcom 29 i 19 Dywizji Piechoty.\nDowództwo 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej\nIII Brygada Litewsko-Białoruska\nLidzki Pułk Strzelców (76 pułk piechoty)\nKowieński Pułk Strzelców (77 pułk piechoty)\nIV Brygada Litewsko-Białoruska\nSłucki Pułk Strzelców (78 Pułk Piechoty)\nBiałostocki Pułk Strzelców (79 Pułk Piechoty)\ngen. ppor. Józef Lasocki (X - XI 1919)\ngen. ppor. Mikołaj Osikowski (IX 1920 - IX 1921 → dowódca 29 DP)\nppłk Bolesław Waśkiewicz (1921)\nppłk SG Jan Kubin (do 18 I 1920)\nmjr SG Antoni Jakubski (26 VII - 12 VIII 1920 → szef sztabu 5 Armii)\nmjr SG Władysław Powierza (III - V 1921)\ndowódca żandarmerii - ppor. Czesław Józef Niekraszewicz\nTę stronę ostatnio edytowano 21 cze 2021, 19:00.


Gdzie wypożyczyć auto w Szczecinie? - ArtVocado\nGdzie wypożyczyć auto w Szczecinie?\nPotrzebujesz wypożyczyć samochód w Szczecinie, ale nie wiesz, która z działających w tym mieście wypożyczalni ma ofertę najlepiej pasującą do twoich potrzeb? Przyjrzyjmy się kilku możliwościom, jakie masz.\nTa sieć wypożyczalni w Szczecinie prowadzi wynajem samochodów w dwóch punktach, jeden mieści się na lotnisku Szczecin – Goleniów, można więc zaraz po przylocie do miasta zatroszczyć się o odpowiedni pojazd, drugi natomiast znajdziemy na ulicy Krzywoustego.\nCo jest ważne z perspektywy kogoś, kto chce wypożyczyć samochód? Między innymi dyspozycyjność. Jak możemy przeczytać na wypozyczalnia-aut24.pl/wynajem-samochodow-szczecin/, wypożyczalnia aut Mega Tanio działa przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Dobrze wiedzieć, że o każdej porze dnia i nocy mamy możliwość wypożyczenia tam samochodu. To daje poczucie pewności, bo przecież któż z nas może wiedzieć, czy nie zaskoczy go kiedyś jakaś nieprzewidziana sytuacja i nie będzie nagle potrzebował samochodu?\nCo jeszcze zwraca uwagę w przypadku tej wypożyczalni? Na pewno doświadczenie – utrzymuje się ona na rynku już od ponad dekady. Żeby przez te wszystkie lata zachować konkurencyjność i utrzymać ją również w przyszłości, pracownicy byli i są regularnie doszkalani. Dzięki temu stałemu poszerzaniu wiedzy, mogą zawsze być na bieżąco i jak najlepiej doradzić klientowi rozglądającemu się za autem, które dostosuje się do jego potrzeb.\nTa sieć wypożyczalni również może się pochwalić dziesięcioletnim doświadczeniem. Jej specjalnością jest wynajem krótkoterminowy. Jeśli zdecydujemy się na takie rozwiązanie, będziemy mogli na okres nie przekraczający trzydziestu dni wynająć auto z zastosowaniem uproszczonych procedur. Dzięki takiemu ograniczeniu formalności, wszystko odbywa się błyskawicznie. Samochód można zarezerwować nawet zaledwie godzinę przed wynajmem.\nW koszty wliczone jest ubezpieczenie, serwis, rozliczenie ewentualnych szkód komunikacyjnych, a także sezonowe opony. Warto wspomnieć, że wypożyczalnia 99rent zdobyła kilka prestiżowych nagród, wśród których można wymienić takie jak Diament Forbes, Fleet Derby czy Ekoflota.\nTa wypożyczalnia działa na naszym rynku od niemal dwu dekad. W jaki sposób udało jej się na nim tak długo utrzymać? Nie ma tu sekretu – to głównie dzięki różnorodności oferty i jakości oferowanych samochodów. Jeśli chodzi o różnorodność, to znajdziemy tu praktycznie wszystko – są samochody osobowe, dostawcze użytkowe, z silnikami Diesla lub benzynowymi, ze skrzynią biegów automatyczną albo manualną. Nie ma obawy, że nie znajdziemy wśród tego bogactwa samochodu spełniającego nasze oczekiwania.\nInną sprawą jest, jak wspomnieliśmy, jakość pojazdów. W Car Net najwyraźniej filozofia jest taka, że dobre auto to nowe auto, toteż pilnuje się tu, by oferowane klientom samochody nie liczyły sobie więcej niż dwa lata.\nW tej wypożyczalni cykl wymiany floty również jest dwuletni, więc i tu mamy do czynienia wyłącznie z najnowszymi samochodami. Znajdziemy tu szeroką ofertę samochodów osobowych i dostawczych, a nawet busów. Zapewnia się też klientów, że oferowane ceny należą do najniższych na rynku. Dodatkowe bezpłatne opcje przy wypożyczaniu to nawigacja i CB radio.\nPoloAuto umożliwia wynajęcie samochodu na lotnisku Szczecin – Goleniów. Procedury są proste, więc mamy pewność, że nie spędzimy tam dużo czasu. Formalności załatwiane są tak szybko, że cała ta operacja rzadko przekracza 10 minut.


Rok Prasy Morskiej: Kurjer Morski („Żeglarz Polski”) 1926-1932 Rok Prasy Morskiej: Kurjer Morski („Żeglarz Polski”) 1926-1932\nPismo o często zmieniającej się formule wydawniczej, częstotliwości ukazywania się i zmianie formatu należało, podobnie jak „Żeglarz Polski”, do Józefa Klejnot-Turskiego.\nTa skromna gazeta w pierwszym roku istnienia ukazywała się na Wybrzeżu trzykrotnie w ciągu tygodnia. A od roku 1927 stała się dziennikiem pod zmienionym tytułem. Ukazywała się w latach 1926-32. Jego geneza wynika wprost z ukazującego się już od kilku lat pisma „Żeglarz Polski”.\nWydanie „Kurjera Morskiego” z 15 lutego 1929 r.\nRedakcja obu tytułów skupiona była w tych samych rękach, a niektóre materiały publikowane na łamach obydwu pism były bardzo podobne. „Kurjer” miał liczne mutacje. Ukazywał się jednocześnie w czterech wydaniach. Jako tygodnik (wydanie A), dwutygodnik (wydanie B) i miesięcznik (wydanie D), co obok niekompletności istniejących zbiorów, bardzo utrudnia ich dzisiejszą analizę (Zbigniew Machaliński w pracy „Czasopiśmiennictwo morskie II Rzeczypospolitej” podaje, że „Kurjer Morski” miał cztery edycje: A – była przeglądem tygodniowym, B – dwutygodnikiem, C – gazetą codzienną, a D – wydaniem miesięcznym” – MS).\nWzorem dla „Kurjera” były pisma o charakterze żeglugowym wydawane w dwóch największych portach brytyjskich: Londynie i Liverpoolu, które miały stałych odbiorców w postaci przedstawicieli firm żeglugowych, przedstawicieli handlowych, a także administracji morskiej. Specyfiką polską było, że dwa położone obok siebie porty – Gdańsk i Gdynia, należały do dwóch państw i posługiwano się w nich różnymi językami, co w praktyce uniemożliwiało wydawanie gazety dla obu tych organizmów.\nWydanie pisma „The Daily Harbour News” z 13 września 1929 r.\nSkarżył się na to Klejnot-Turski, redaktor naczelny i wydawca „Żeglarza Polskiego”, na łamach swego pisma. Mimo sześciokrotnego wzrostu obrotów w obu portach nie udało się stworzyć wspólnej gazety, co skłoniło wydawcę do podzielenia treści zawartej w „Żeglarzu” na dwa tytuły, lepiej sprofilowane i dzięki temu skuteczniej zaspokajające potrzeby czytelników. „Kurjer Morski” był rozprowadzany w agendach portu gdyńskiego, ale z czasem trafił także do Gdańska, gdzie jednak napotykał problemy z kolportażem.\n„Kurjer Morski” odtąd zawierać będzie wszystkie działy dotychczasowe tygodnika „Żeglarz Polski”, który się przekształca jednocześnie na miesięcznik – magazyn żeglarski i handlowo-morski. Wszystko co ma charakter informacyjny przechodzi do codziennego „Kurjera Morskiego. Nowy podział materiału pomiędzy codzienny „Kurjer Morski” a miesięcznik „Żeglarz Polski” ma za zadanie lepsze zaopatrzenie czytelników w informację bieżącą z jednej strony oraz poważne materiały i artykuły z drugiej strony – pisał w „Żeglarzu Polskim” Józef Klejnot-Turski.\nWydanie „Kurjera Morskiego” z 19 listopada 1931 r.\nProblemy miały jednak głębszy charakter, ponieważ niebawem wydawca opublikował krótką notkę, bardzo wiele mówiącą o kondycji pisma: Równoległe prowadzenie codziennego „Kurjera Morskiego” i niezakończenie reorganizacji tygodniowego wydania uniemożliwiły jeszcze regularne wypuszczanie tego wydania. Zapewniamy niniejszem naszych Szanownych Prenumeratorom pełną rekompensatę za rzadsze wypuszczanie numerów, przechodząc w drugiej połowie sierpnia do intensywniejszej czynności wydawniczej. Obecne jej osłabienie trwa z przyczyn nieprzewidzianych i niedających się od razu usunąć. ((ba) – „Od Wydawnictwa”, „Kurjer Morski (Żeglarz Polski) 1931).\nPismo było typową gazetą gospodarczą, bardzo ściśle związaną z gospodarka morską, nie poruszało zatem zagadnień ogólnych, ważnych z punktu widzenia władzy. Nie zajmowało się promocją morza, aktywnego wypoczynku, pomijało zupełnie sprawy wychowawcze i sporty wodne. Jego misją było dostarczenie informacji o pracy portów i dróg śródlądowych odbiorcom wywodzącym się z kręgów gospodarczych, była to bowiem gazeta precyzyjnie sprofilowana i konsekwentnie redagowana. Brak było w ogóle tekstów publicystycznych, analitycznych czy polemicznych, „Kurjer” koncentrował się na przekazie newsowym.\nJeden z ostatnich numerów (01.10.1931).\nGazeta liczyła od 4 do 6 stron i miała bardzo konserwatywny układ. Okładka to miejsce publikacji reklam i przez kilka lat były to te same reklamy firm związanych z gospodarką morską. Żegluga Polska, C. Hartwig, Warta, bydgoski oddział Lloyda zajmowały niemal niezmienione miejsce. Całość uzupełniała niewielka modułowa reklama pisma „Żeglarz Polski” redagowana przez Klejnot-Turskiego.\nWewnątrz numeru podobnie dominowały stałe działy, na które składały się informacje na tematy bliskie pracy portów. Alfabetyczny spis statków znajdujących się w porcie Gdynia, ruch portowy Gdyni oraz ruch statków na Wiśle przez Tczew. W sezonie zimowym podawano stan lodu na Bałtyku. W sezonie żeglugowym drukowano notowania wodostanu, czyli poziom wody na Wiśle w węzłowych miejscach. Osobnym zagadnieniem były komunikaty prasowe Agencji Portowej z informacją o dostępności przedruków dla prenumeratorów gazety. Od sierpnia 1929 roku do gazety dołączano regularnie dodatek poświęcony pracom portów pisany w języku angielskim, „The Daily Harbour News”, który był źródłem informacji dla armatorów obcych korzystających z polskich portów.\nW latach 1928 i 1929 pismo wydawano w formacie gazetowym, ale charakterystyczne było, że zadrukowywano tylko jedną kolumnę. „Kurjer” wyglądał jak gazeta ścienna, choć w istocie taką nie był. Zapewne przyczyną tego niecodziennego rozwiązania było obniżenie kosztów druku jednostronnego arkusza, ponieważ z chwilą zwiększenia zakresu tematycznego i liczby materiałów będących w dyspozycji redakcji, dokonywano zadruku drugiej strony, aby w kolejnych miesiącach dodać jeszcze jeden arkusz.\nW 1931 roku zaszła istotna zmiana w redakcji i doszło do połączenia pism „Żeglarz Polski” i „Kurjer Morski”. Józef Klejnot-Turski tak uzasadniał konieczność tych modyfikacji: Trudna sytuacja ogólna nie pozostała bez wpływu na wydawnictwa „Żeglarza Polskiego” i codziennego „Kurjera Morskiego”. Mimo iż w pierwszym kwartale wypuściliśmy 12 numerów „Żeglarza Polskiego” kolportaż zaś pisma się zwiększył, równocześnie nieprzewidziane wycofanie z dniem 10go kwietnia w 100% poparcia, jakie wydawnictwo miało w formie bezpośredniej i pośredniej od pewnych instytucyj zmusiło nas do ponownego skoncentrowania wysiłku wydawniczego na fachowem piśmie codziennem, którego regularność w niczem nie naruszyliśmy do chwili obecnej. To też podkreślając utrzymanie codziennego wydawnictwa przekształcamy czasopismo „Żeglarz Polski” na dwutygodniowy dodatek do niego, który wysyłamy również z osobna wszystkim prenumeratorom „Żeglarza Polskiego”. Z biegiem czasu to wydanie dwutygodniowe zostanie przekształcone na tygodniowe i równowaga zostanie przywrócona. ((ba) „Od wydawnictwa”, „Kurjer Morski – Żeglarz Polski” 1931)\nNiestety, tytuł ostatecznie zniknął z rynku w połowie 1932 roku. Dokonując jego oceny, należy uwypuklić niezwykłą determinację wydawcy tytułu, Józefa Klejnota-Turskiego, który samodzielnie finansował czasopismo mające cztery niezależne mutacje. Pomimo kłopotów finansowych i zmieniającej się sytuacji na rynku prasowym, udało mu się utrzymać tytuł przez sześć lat, co wskazuje na potrzebę tego rodzaju prasy w państwie rozwijającym swoją gospodarkę morską.\n1926 „Komunikaty Agencji Portowej”\n1927 „Express Handlowo-Portowy”\n1928 „Kurjer Morski Codzienny i Gazeta Dróg Żeglownych”\n1929 „Codzienny Kurjer Morski i Gazeta Dróg Żeglownych”\n1931 „Kurjer Morski (Żeglarz Polski) przegląd dwutygodniowy”\n1931 „Kurjer Morski (Żeglarz Polski)\nRok prasy morskiej: „Polska na Morzu” 1934-1939


UZDRAWIANIE PRZEZ MALOWANIE\nZapraszam Państwa na prowadzone przeze mnie zajęcia stacjonarne we Wrocławiu lub zajęcia online na platformie Zoom pt. "Uzdrawianie przez malowanie".\nPonieważ sama przeszłam proces diagnozy onkologicznej, samotnego macierzyństwa, pracy w korporacji - wiem z czym mierzy się współczesny człowiek i jak ważne jest zadbanie o Twój poziom energetyczny.Te warsztaty to przede wszystkim wglądy w siebie, najwięcej jest w nich czucia i odkrywania siebie. Malowanie to przyjemny sposób, uwalniania emocji, który jako narzędzie sprawdza się doskonale! W kontaktowaniu się ze sobą pomogą medytacje, które poprowadzę. Spotkanie z farbami dla każdego będzie innym doświadczeniem i inną podróżą. Nie zastanawiaj się nad tym, czy potrafisz malować lub kiedy ostatni raz to doświadczenie gościło w Twoim życiu. Nie chodzi o to, żeby namalować obraz, lecz o to, żeby wyrazić siebie, uwolnić i transformować emocje. Nie ma znaczenia, jaki będzie efekt końcowy, jak to będzie wyglądało, lecz ile Ciebie i Twojej energii przepłynie poprzez kolory. Nie ważny jest cel podróży, lecz droga, która do niego prowadzi.\nPraktycznie natychmiast obniża poziom odczuwanego stresu.\nJest to doskonałe narzędzie do uwalniania emocji, które trudno jest wyrażać werbalnie.\nMalowanie intuicyjne pobudza kreatywność, pozwala uwolnić własny potencjał skrywany pod ograniczeniami i schematami, w które zostaliśmy wrzuceni dawno temu przez programy społeczne.\nJest to pierwszy krok, pokazujący w jak łatwy sposób można przezwyciężać swoje lęki mówiące o tym, że czegoś nie potrafię.\nMalowanie intuicyjne tworzy całkowicie wolną od oceny przestrzeń do wyrażenia własnej Duszy takiej, jaką chce się przejawiać na dany moment. Wszystko, co się pojawia, jest właściwe. Malowanie intuicyjne pomaga uwolnić blokady „nie umiem"; „nie potrafię” zapisane w podświadomości. Buduje zaufanie do siebie i otwiera na prowadzenie intuicji, która zawsze wie, jeśli tylko wyłączymy oceniający umysł. Będąc w procesie twórczym, wchodzimy w pewien rodzaj medytacji, uwalniając umysł od myśli, osadzając się w tu i teraz. Powstaje dzięki temu przestrzeń, w której z łatwością możemy skontaktować się z własną Duszą i uzyskać odpowiedzi na ważne dla nas pytania. Medytacje, które poprowadzę skontaktują Cię z podświadomością, odkryjesz co się w niej skrywa\nWzmocnisz naturalne siły swojego organizmu, możesz uwolnić przyczynę powstawania chorób, stresu, depresji.\nW celu umówienia terminu proszę o kontakt przez moją stronę.\nNAJBLIŻSZE WARSZTATY ONLINE I STACJONARNE JUŻ NA POCZĄTKU CZERWCA\nArteterapia, czy inaczej artterapia, to - jak nazwa wskazuje - terapia przez sztukę. Dokładniej, jest to rodzaj psychoterapii, która wykorzystuje różne dziedziny artystyczne. Pozytywny wpływ sztuki na psychikę człowieka znany jest od dawna. Sam Sigmund Freud postulował doniosłą rolę twórczości artystycznej w badaniu treści nieświadomości. W Polsce, na początku XX w. metodą tą zajmował się wybitny pedagog i etyk, prof. Stefan Szuman, a po nim krakowski onkolog, prof. Julian Aleksandrowicz, który wprowadził tę technikę do szpitali jako uzupełnienie tradycyjnych metod kuracji.\nDziałania artystyczne są sposobem na wyrażenie siebie. Należy podkreślić, że w arteterapii nie trzeba mieć żadnych uzdolnień w kierunku określonej dziedziny sztuki, to nie ma znaczenia. Działanie terapeutyczne ma sam proces twórczy.\nTerapia sztuką jest skuteczna zwłaszcza w przypadku osób mających kłopoty z komunikacją werbalną, zmagających się z depresją, nerwicami, zaburzeniami lękowymi, leczących uzależnienia lub u ludzi, którzy po jakiejś traumie starają się powrócić do normalnego funkcjonowania, może być także z powodzeniem stosowana jako terapia uzupełniająca w procesie leczenia chorób somatycznych, np. nowotworów.\nJak działa arteterapia? Ekspresja artystyczna powoduje w człowieku uczucie wyzwolenia, można to określić jako oczyszczenie. Polega to na tym, że w pewnym momencie, gdy intensywnie i z zaangażowaniem pracujemy nad swoim dziełem, "puszczają" blokady emocjonalne, nagromadzone emocje znajdują w końcu ujście, lęki ustępują, zmniejsza się napięcie. To sprawia, że pacjent zyskuje większą łatwość w uwalnianiu emocji, ale i sam zaczyna uświadamiać sobie podłoże swoich problemów, choroby, a to z kolei jest początkiem pozytywnych zmian i uzdrowienia.


Wspólna Polityka Rolna po 2013 roku | Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego\nWspólna Polityka Rolna, historycznie pierwsza spośród wspólnych polityk społeczno-ekonomicznych Wspólnot Europejskich, na przestrzeni kilku dziesięcioleci podlegała ciągłej ewolucji. Zmieniające się uwarunkowania zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne wymagały sprostania wielu wyzwaniom, co odzwierciedlały kolejne reformy tej polityki. Najważniejsze z nich obejmują reformę MacSharry’ego z 1992 roku, uzgodnioną w 1999 roku Agendę 2000 oraz przeprowadzoną w 2003 roku, a więc tuż przed akcesją Polski do UE - reformę z Luksemburga, która obok postanowień dotyczących kształtu WPR do 2013 roku, zobowiązała również Wspólnotę do przeprowadzenia oceny funkcjonowania tej polityki (ang. Health-Check) w latach 2007-2008.\nKolejnym ważnym wydarzeniem w kontekście trwającej debaty nad przyszłością Wspólnej Polityki Rolnej po 2013 r. była zorganizowana w dniach 28-29 kwietnia 2009 r. w Warszawie międzynarodowa konferencja pt. Rolnictwo i obszary wiejskie – 5 lat po akcesji Polski do Unii Europejskiej. W spotkaniu udział wzięło około 300 uczestników z 21 państw, w tym Komisarz ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich - Mariann Fischer-Boel, przewodniczący Komisji Parlamentu Europejskiego ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, Neil Parish, a także ministrowie rolnictwa z czterech państw UE (Finlandia, Litwa, Polska, Węgry). W pierwszym dniu konferencji dyskusję podjęli przedstawiciele instytucji naukowych, którzy przybliżyli efekty członkostwa w UE w obszarze rolnictwa i rozwoju wsi oraz poruszyli kwestie związane z nowymi wyzwaniami dla Wspólnej Polityki Rolnej. Obrady w drugim dniu miały natomiast bardziej polityczne ukierunkowanie. Głos w dyskusji zabrali wówczas zarówno przedstawiciele Komisji Europejskiej, Prezydencji Czeskiej, Parlamentu Europejskiego, jak również przedstawiciele administracji państwowej oraz polskiej sceny politycznej.


18 września 2019 – PSM w Głuchołazach\nDaily Archives: 18 września 2019\nZebranie Rodziców 26.09.2019 r. – aula L.O.\n18 września 2019 Aktualności, Najnowsze\nAnkieta dla Rodziców – program wychowawczo-profilaktyczny\nZwracamy się z uprzejmą prośbą do Rodziców o wypełnienie anonimowej ankiety dotyczącej tworzonego na lata 2019_2020 oraz 2020_2021 programu wychowawczo-profilaktycznego.\nANKIETA propozycje do Programu Wychowawczo – Profilakt. 2019_20 oraz 20_21\nProsimy o przekazanie wypełnionych ankiet nauczycielom prowadzącym instrumenty główne lub do sekretariatu szkoły w terminie do 20.09.2019 r.\nPaństwa opinia powoli nam stworzyć program dostosowany do potrzeb społeczności szkolnej,


Ekspert radzi - Producent Dąbex\nDokonanie świadomego wyboru jakim, jest zakup podłogi drewnianej, nie jest zadaniem prostym. Tym bardziej, że wybrana podłoga ma służyć na wiele lat. O długowieczności drewnianego produktu decyduje nie tylko jego właściwy wybór ale także fachowy montaż i pielęgnacja. Te trzy czynniki decydują o tym, że drewniana podłoga spełnienia nasze oczekiwania dotyczące poczucia komfortu i elegancji wnętrz na wiele lat. Mamy nadzieje, iż przedstawione w niniejszym rozdziale porady pomogą Państwu w doborze właściwej podłogi i przyczynią się do dzielenia z nami naszej pasji obcowania z podłogą drewnianą na co dzień.\n- Dzięki parkietom z naturalnego drewna pomieszczenie zyskuje indywidualny i niepowtarzalny charakter;\n- Możliwość wielokrotnego odnowienia zużytej powierzchni;\n- Podczas chodzenia w twardym obuwiu nie słychać uciążliwego dla ucha głuchego odgłosu;\n- Parkiet gotowy można użytkować natychmiast po ułożeniu;\n- Konstrukcja klejona parkietów zapewnia dużą stabilność klepki;.\n- Parkiet gotowy można stosować na ogrzewanie podłogowe;\n- Parkiety z litego drewna 16 i 22 można stosować w pomieszczeniach mieszkalnych (oprócz łazienek) i budynkach użyteczności publiczej;\n- Wysoka jakość wykonania parkietów dwuwarstwowych potwierdzona certyfikatem ITD.\nPodłogi drewniane najczęściej wykańcza się lakierem lub olejem. Zarówno lakier, jak i olej mają zalety i wady. Co zatem wybrać – lakierowanie czy olejowanie?\nZALETY PODŁOGI LAKIEROWANEJ:\n- wysoka odporność podłogi na zabrudzenia (brud nie wnika w strukturę drewna),\n- podłoga łatwa w pielęgnacji,\n- względnie długi czas użytkowania podłogi bez przeprowadzania renowacji.\nZALETY PODŁOGI OLEJOWANEJ:\n- olej podkreśla naturalny rysunek drewna,\n- podłoga olejowana swobodnie "pracuje" i "oddycha",\n- małe rysy są mniej widoczne niż na powłoce lakierowanej,\n- podłoga olejowana nie przyciąga kurzu,\n- możliwość szybkiej i taniej renowacji podłogi,\nCo jest ważne przy zastosowaniu podłogi drewnianej na ogrzewanie podłogowe?\nDrewno od wieków jest najpopularniejszym i najchętniej wykorzystywanym materiałem wykończeniowym, dającym poczucie piękna i trwałości.\nCo najważniejsze, moda na drewno nie przemija, mimo zmieniających się trendów wnętrzarskich.\nWybór podłogi drewnianej na ogrzewanie podłogowe jest jednym z elementów calego procesu instalacji ogrzewania podłogowego w pomieszczeniu. Aby osiągnąć wymagany efekt należy zwrócić uwagę, nie tylko na gatunek drewna oraz grubość elementu drewnianego, ale także na przygotowanie podłoża, dobór materiałów do układania podłogi oraz na właściwą eksploatację. Montaż podłogi na ogrzewaniu podłogowym wymaga od montażysyty ogromnego doświadczenia, ścisłego zachowania technologii oraz wiedzy na temat zmian właściwości zastosowanych materiałów.\nFirma Dąbex posiada w swoim bogatym portfolio podłogi drewniane Parat Dos, Parat Dos Maxi oraz Mega Profi będące doskonałym rozwiązaniem do zastosowania na ogrzewanie podłogowe. W naszej ofercie posiadamy kilkaset wzorów podłóg, które dzięki odpowiedniej warstwowej konstruckji oraz niskim wartościom oporu cieplnego, znakomicie sprawdzają się na systemach ogrzewania podłogowego.


Jeśli chcesz skutecznie pozbyć się owłosienia z twarzy to skorzystaj z zabiegów w Depilatorium\nFirma Depilatorium z Gdańska to salon kosmetyczny specjalizujący się w usuwaniu zbędnego owłosienia za pomocą lasera. W naszych salonach korzystamy z najnowocześniejszego spośród dostępnych na rynku urządzeń tego typu – sprzetu marki Vectus. Zapewniają one bezpieczeństwo naszych klientów, a jednocześnie gwarantują wysoką skuteczność oraz trwałość uzyskanych efektów.\nZabieg, jakim jest depilacja laserowa twarzy Gdańsk sprawdzi się w przypadku osób cierpiących z powodu kompleksów, których przyczyną jest zbędne owłosienie. Problem ten może powodować obniżenie jakości życia, dlatego warto sięgnąć po skuteczne rozwiązania pozwalające się go trwale pozbyć. Właśnie takim zabiegiem jest depilacja laserowa oferowana przez Depilatorium.\nZapewniamy bezpieczeństwo, profesjonalizm oraz skuteczność – dzięki nam możesz cieszyć się nieskazitelnie gładką skórą bez podrażnień przez długi czas. Dla podtrzymania efektu zabiegi należy powtarzać co ok. 8 tygodni. Więcej informacji na temat depilacji laserowej znajdziesz na naszej stronie.


Pomysł UEFA nie ma szans na realizację? "Walka z koronawirusem jeszcze potrwa" Piłka nożna - Sport.pl\nKacper Sosnowski 18.03.2020 07:04\n- Jeśli spowolnimy sam proces zarażania, ale go nie zatrzymamy, to wirus będzie rozwijał się powoli - mówi Sport.pl dr hab. n. med. Ernest Kuchar. Pytany czy w maju lub czerwcu sportowcy będą mogli powrócić do normalnej rywalizacji kręci głową. - To bardzo optymistyczna prognoza - mówi i doradza jak trenować, by uniknąć choroby.\nDr hab. n. med. Ernest Kuchar kieruje Kliniką Pediatrii z Oddziałem Obserwacyjno-Izolacyjnym na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Jest specjalistą od chorób zakaźnych i medycyny sportowej. Od 2018 r. jest prezesem Polskiego Towarzystwa Wakcynologii.\nZobacz wideo Ekstraklasa a koronawirus:\nKacper Sosnowski: UEFA zaplanowała finał Ligi Mistrzów i Ligi Europy pod koniec czerwca. Chce by ligi wróciły do gry w kwietniu lub w maju. To optymistyczne czy realne plany?\nDr Ernest Kuchar: Zwalczenie koronawirusa do maja czy czerwca to bardzo optymistyczna prognoza, raczej myślenie życzeniowe. Epidemia ma charakter paraboli. Jest nagły wzrost zarażeń, a potem moment przesilenia i spadek. Gdybyśmy w żaden sposób chorobie nie przeciwdziałali, pewnie zaraziło by się 70, 80 proc. społeczeństwa. Zdecydowana większość by wyzdrowiała, dla kilku procent skończyłoby się to źle, a potem epidemia by samoistnie wygasła. To, że podejmujemy działania przerywające transmisję choroby, ma wpływ na to, że krzywa wznosząca postępuje wolniej, spłaszczamy ją. Liczba osób, które potencjalnie mogą się wirusem zarazić, jednak nie maleje. Jak skutecznie odizolujemy wszystkich chorych od zdrowych, to przerwiemy epidemię. Pod warunkiem, że z jakiejś strony nie przyjdzie nam nowy wirus. Jeśli spowolnimy sam proces zarażania, ale go nie zatrzymamy zupełnie, to wirus będzie się rozwijał tylko powoli. Zakażenia będą utrzymywać się dłużej.\nPolska jest raczej na początku walki z koronawirusem.\n- Uważam, że jesteśmy daleko od punktu przesilenia, codziennie chorych nam przybywa. Jeśli tak spojrzymy na tę sprawę, to nasza walka z koronawirusem przed czerwcem raczej się nie skończy. Dodajmy, że potem koronawirus może powrócić wczesną zimą. Epidemia grypy hiszpanki trwała 500 dni, a to było 100 lat temu, a nie w średniowieczu. To działa trochę jak ognisko. Pali się, póki jest paliwo.\nW różnych krajach opanowanie choroby będzie następować w różnych momentach, co pewnie też utrudni międzynarodową rywalizację.\n- Państwa postępują przy tej epidemii w różny sposób. W Szwecji i w Anglii uznano, że trzeba izolować osoby starsze i przewlekle chore, a reszta społeczeństwa jak się zarazi to pochoruje, wyzdrowieje i problem się szybciej rozwiąże. Ci, co przeszli chorobę już się na wirusa uodpornią. To prostsze działanie, mniej kosztowne, w tych krajach nie ma przecież wielkich obostrzeń. Nie wiem kto ma rację? Czas pokaże.\nCo by pan radził polskim sportowcom? Trenowanie w domu na dłuższą metę może być trudne?\n- Rywalizacja sportowa jest różna. Jeśli mówimy o kolarstwie górskim, to jakie ryzyko zakażenia ma kolarz wyruszający na trasę? Jedzie po dużym terenie. Odległości między zawodnikami są spore. On raczej nic nie ryzykuje. W sportach drużynowych ryzyko jest większe, ale przecież całą grupę zawodników też można przebadać. Lub potrzymać dwa tygodnie w odosobnieniu w kwarantannie i potem wysłać na mecz czy zawody. Jeśli przebadamy i przetrzymamy w kwarantannie także rywali, to mamy pewność, że podczas meczu nikt nikogo nie zarazi. Wszystko jest do zrobienia.\n- Na stadionie odległość od zawodników jest na tyle duża, że nie ma raczej szans, by się od fanów czymś zarazili. Kibice oczywiście mogą przenosić wirusa między sobą, wiec to oni są w gorszej sytuacji.\nCo poleca pan zawodnikom, którzy np. za dwa tygodnie zostaną wezwani na treningi?\n- Uważam, że każdy z nich przez te dwa tygodnie powinien być w izolacji. Kto zachoruje i przechoruje, będzie trwale odporny, a przede wszystkim nie zarazi innych. Jeśli nikt nie przyjdzie na trening zainfekowany, to nie będzie się od kogo zarażać i wszyscy mogą spokojnie trenować. To są młodzi, zdrowi ludzie. W przypadku koronawirusa złych konsekwencji należy się spodziewać raczej u osób starszych i przewlekle chorych.\nCzyli nie ma co tych sportowców nadmiernie straszyć?\n- Sportowców dotyczą te same reguły, co każdego z nas. Trzeba unikać chorych, myć ręce, raczej się desocjalizować. Choć też zwrócę uwagę, że jeśli w Polsce jest nawet ponad 240 zarażonych to w 40-milionowym kraju, statystycznie spotkać kogoś takiego jest bardzo trudno. Kto przede wszystkim choruje na koronawirusa? Rodziny zainfekowanych i personel medyczny, który ich leczy. Oni mają bezpośredni kontakt z zakażonymi. Jak idziemy sobie chodnikiem i przejdziemy koło zakażonego, to zarazić się od niego będzie trudno. Musi upłynąć jakiś czas i być mała odległość, by wirus się przeniósł. Łatwiej to zrozumieć, gdy weźmiemy za przykład samolot, albo tramwaj. Jak usiądziemy w jednym rzędzie z chorym, to do tego zakażenia będą odpowiednie warunki. No, chyba że w tym tramwaju posiedzimy minutę. To znów będzie raczej za krótko. W chorobach zakaźnych jest jak przy truciznach. Jest potrzebna jakaś minimalna dawka czynnika zakaźnego, by coś się zadziało.\nSportowcy, którzy mają wytrenowane, mocne organizmy są odporniejsi na wirusa?\n- Odporność to coś, co łatwo zepsuć, trudniej naprawić, a jeszcze trudniej podregulować. Jeśli ktoś śpi 6 godzin pewnie ma obniżoną odporność, ale jak ktoś śpi 12 godzin to ma ją większą? No nie. Jak ktoś jest niedożywiony, to ma mniejszą odporność, bo w organizmie są braki. Ale jak ktoś jest otyły to ma większą odporność? Życie tego nie potwierdza. Tej odporności towarzyszy takie życzeniowe myślenie. Liczby raczej pokazują, że ci co trenują zawodowo, częściej się zaziębiają. Coś kosztem czegoś. Wyczynowi sportowcy są podatni na infekcję bardziej niż inni. To czy ktoś zachoruje zależy jednak raczej od tego czy się ma od kogo zarazić i od stopnia ekspozycji na wirusa. Słaby i przemęczony nie zachoruje, jeśli nie będzie miał kto mu przekazać patogenu, czyli wracamy do tego o czym mówiliśmy na początku.\nPodchodzi pan do tego spokojnie, naukowo, czy po prostu racjonalnie?\n- Stres i życie w ciągłym lęku to coś bardzo złego. Na marginesie stres jest jednym z czynników, który obniża odporność, więc lepiej go unikać.


Napapijri - Spodnie - granatowy - MODNAPOLKA.pl\nwtorek, 26 marca 2019 Mężczyźni Odzież Spodnie Napapijri - Spodnie - granatowy\nNapapijri - Spodnie - granatowy\nSpodnie z kolekcji Napapijri. Model wykonany z gładkiego materiału. - Prosty fason. - Wsuwane kieszenie. - Regularna talia. - Zapięcie na guzik i suwak. - Cienka, elastyczna dzianina. - Szerokość w pasie: 40 cm. - Szerokość w biodrach: 54 cm. - Wysokość stanu: 25 cm. - Szerokość nogawki na dole: 18 cm. - Szerokość nogawki: 29 cm. - Długość: 105 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 32. Fason: proste Skład: Materiał zasadniczy: 98 % Bawełna, 2 % Elastan ID produktu: -80-SPM007 Kod producenta: N0YHEW176\n109.99 zł Spodnie ze strechem Classic Fit Straight bonprix ciemnoniebieski Podwyższony stan, rozporek z zapięciem na zamek. Proste nogawki.\n119.99 zł Spodnie ze stretchem, bez zamka SLIM FIT STRAIGHT bonprix lazurowy Z elastycznym ściągaczem.\n99.90 zł 129.90 zł Produkt by Jack & Jones - Jeansy - niebieski Jeansy z kolekcji Produkt by Jack & Jones. Model wykonany ze spranego denimu. - Zwężana nogawka. - Regularna talia. - Zapięcie na guzik i suwak. - Wsuwane kieszenie. - Ozdobnie sprany denim. - Szerokość w pasie: 40 cm. - Szerokość w biodrach: 49 cm. - Wysokość stanu: 25 cm. - Szerokość nogawki: 26,5 cm. - Szerokość nogawki na dole: 14,5 cm. - Długość nogawki: 103 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 31/32. Kolor: niebieski Fason: wąskie Skład: 98 % Bawełna, 2 % Elastan ID produktu: 4930-SJM04T Kod producenta: 12130089\n89.99 zł Spodnie ze stretchem chino Slim Fit Straight bonprix ciemnoniebieski Ukośne wpuszczane kieszenie. Dopasowany fason. Typowa długość stanu. Rozporek zapinany na zamek.


Pogadanki - Agnieszka Stein | relacja i komunikacja\nhttps://youtu.be/AKo492QVdIc Zupełnie przypadkiem wstrzeliłyśmy się z tematem w okres przedświąteczny, choć nie było to intencjonalne, raczej wyszło nam jako konsekwencja poprzedniej Pogadanki o granicach. Dlatego na początku chcemy, żeby wybrzmiało – jeśli asertywność\nhttps://youtu.be/lqOPkzrNPg0 Hasło “granice” wywołuje niemal tyle samo zainteresowania, co złość. Granice są ze złością bardzo z nią związane, bo często to właśnie złość daje nam energię do tego, by stanąć po swojej stronie, zadbać o siebie.\nhttps://youtu.be/fmdD74u8Veg Co zrobić, by złościć się mniej i rzadziej? Dostajemy od Was takie pytania, padają one też wiele razy na salach warsztatowych, czy w gabinetach. Stąd też kolejna nasza Pogadanka właśnie złości\nhttps://youtu.be/dzempbKb-BI Na ile złość i wybór są do pogodzenia? Jeśli złość, to czerwona strefa i działanie z automatu, a decydowanie o sposobach działania to obszar dostępny w strefie zielonej? W tej Pogadance przyglądamy się tej kwestii, która w pierwszym momencie wygląda\nhttps://www.youtube.com/watch?v=0f8B1GXUkmQ W tej Pogadance zaczynamy od napięcia w brzuchu Sylwii, który jest fantastycznym punktem wyjścia do rozmowy o stresie – tym codziennym, który się dzieje, czasem w sposób dla nas niezauważalny. Przyglądamy się:\nhttps://www.youtube.com/watch?v=v2s_LMJjw3M Przy akompaniamencie ptaków i wietrze wiejącym nam nie tyle w żagle, co w mikrofon – rozmawiamy o tym, że poczucie własnej wartości rozumiemy jako kontakt ze swoim centrum. Kojarzą nam się z tym\nhttps://www.youtube.com/watch?v=60SsdF5ajzE To Pogadanka nagrana w iście tropikalnych temperaturach (ok 35 stopni na termometrach), więc od razu czujemy się jak w egzotycznej podróży. I w tych okolicznościach, rozmawiamy: czy wyjazdy to aby na pewno przerwa od nauki, czy raczej czas\nhttps://www.youtube.com/watch?v=sIjTYycMcvs W czasie rozmów z rodzicami temat sprzątania wypływa nader często. W tej Pogadance: zastanawiamy się skąd się to bierze i dlaczego to tak dla nas ważne; przyglądamy się, jakie znaczenie zdarza nam\nhttps://www.youtube.com/watch?v=U-dV8u3JrVE Jak rozumiemy słowo “zasady”? Czy zawsze mamy jasność, co się za nim kryje? Czy ważne dla nas zasady są możliwe do zastosowania i wprowadzenia w naszym otoczeniu i czemu miałoby to służyć? Co wspólnego mają\nhttps://www.youtube.com/watch?v=E98RgVZWttY Czasem pojawiają się w naszych głowach pomysły, że można opanować zestaw takich umiejętności, które pozwolą nam wyrugować konflikty z naszego życia. Znacie to marzenie? W tej Pogadance przyznajemy, że my tak 🙂 I po tym\nhttps://www.youtube.com/watch?v=BnzIyf7MaZ0 Ta Pogadanka aż kipi od emocji, Sylwia na świeżo dzieli się wrażeniami po pierwszej edycji konferencji, którą już zapewne dobrze znacie, ale wówczas była nowością na rynku – Bliżej Potrzeb Bliżej\nhttps://www.youtube.com/watch?v=PDrv9IeJA0Y W tej Pogadance zapraszamy do podróży w czasie. Przemieszczamy się między tym, co teraz, a tym, co 7 lat temu, kiedy to ukazała się pierwsza książka Agnieszki – „Dziecko z bliska”. W momencie, gdy nagrywałyśmy


Kategoria Moda | FashionAndBeauty.pl - Part 25\nDługi staż związku często ogranicza do minimum namiętność, spontaniczność, a czasem zabija pożycie intymne. Wieczory stają się ciche, puste, a człowiek nie będąc sam, staje się samotny. Jak przeciwdziałać chłodnej obojętności i rozbudzić płomień pożądania? Gorące i namiętne wieczory w objęciach partnera są efektem całodniowych przygotowań. Większość sytuacji, zdarzeń, które dotykają ludzi, rodzi się w…


Analiza meczu: Urugwaj – Paragwaj - Analizy meczów - Analizy sportowe\nAnaliza meczu: Urugwaj – Paragwaj\nEliminacje Mistrzostw Świata06.09.2016 11:02 2815\nJuż jutro w Ameryce Południowej startuje druga seria gier w eliminacjach mistrzostw świata 2018. Po rozczarowującej porażce z Argentyną zmotywowany do zaliczenia pierwszej wygranej jest zespół Urugwaju. Mistrzowie swojego kontynentu z 2011 roku podejmować będą w nocy z wtorku na środę Paragwaj. Znani pod przydomkiem Guarani Paragwajczycy mimo kiepskiego roku, w pierwszym pojedynku o awans na Mundial 2018 zanotowali zwycięstwo. Zespół niespodziewanie pokonał bardzo silne Chile 2:1 Wszyscy zadają sobie jednak pytanie, czy Paragwaj naprawdę jest tak silny, jak wskazał tamten wynik? Po części przekonamy się właśnie jutro, kiedy na drodze zespołu prowadzonego przez Francisco Arce stanie solidny Urugwaj.\n07.09.2016 - 1:00\n+ Lepszy bilans ostatnich spotkań. Co prawda w najważniejszym starciu, bo już w trakcie eliminacji do Mundialu, Urugwajczycy zawiedli, ale we wcześniejszych starciach tego roku radzili sobie lepiej od jutrzejszych rywali. Urugwaj w 2016 roku notuje bilans 3 wygrane, 3 przegrane i jeden remis. Dla porównania Paragwaj w tym roku zanotował tylko jedną wygraną w siedmiu meczach!\n+Luis Suarez jest zmotywowany. Reprezentant Urugwaju nie mógł uwierzyć, kiedy jego zespół został pokonany przez Argentynę po bramce jego klubowego kolegi z Barcy, Lionela Messiego. Teraz Suarez jest dodatkowo zmotywowany i chce poprowadzić swoich kolegów do pierwszej wygranej w eliminacjach.\n- Porażka z Argentyną. Sytuacja Urugwaju nieco skomplikowała się po pierwszym meczu, jednak wiadomo było, że Argentyna będzie bardzo silnym rywalem i porażka z nimi może się przytrafić. Teraz jednak Urugwaj musi skupić się na wygrywaniu wszystkich kolejnych spotkań, aby nie zanotować wpadki, które może kosztować ich brak awansu na MŚ.\n- Cofnięci głęboko do defensywy. Urugwaj był zupełnie zaskoczony tym jak ułożyło się spotkanie z Argentyną. Messi i spółka kontrolowali przebieg spotkania i zmusili swoich przeciwników do głębokiego cofnięcia się do defensywy.\n+ Wygrana nad Chile. Lepiej od swoich jutrzejszych rywali rozpoczęli rywalizację w eliminacjach Paragwajczycy. Zespół wygrał 2:1 ze zwycięzcą Copa America – Chile. Bramki dla Paragwaju zdobywali Romero i da Silva. Wielu kibiców zastanawia się, czy Paragwaj jest w stanie potwierdzić swoją dobrą formę w meczu z Urugwajem.\n+/- Historia podpowiada remis lub porażkę. W historii bezpośrednich starć Paragwaju z Urugwajem aż roi się od remisów. Ostatnie trzy mecze bezpośrednie kończyły się wynikiem 1:1, a ostatnia wygrana Paragwaju datowana jest na 2007 rok...\n- Sześć spotkań bez zwycięstwa. Zanim Paragwaj zrobił niespodziankę i pokonał Chile w pierwszym meczu eliminacji mistrzostw świata 2018, drużyna nie radziła sobie zbyt dobrze. Łączny bilans drużyny w 2016 roku wynosi jedną wygraną, trzy porażki i trzy remisy. Przed meczem z Chile, Paragwaj nie zaliczył wygranej przez sześć spotkań z rzędu!\nUnibet typuje na ten mecz 1.53 na Urugwaj, 3.85 na remis i 7.00 na Paragwaj.\nMój typ: Remis. Jeśli Paragwaj rzeczywiście gra ostatnio lepiej, a historycznie nie jest wygodnym rywalem dla Urugwaju, to można w jutrzejszym spotkaniu śmiało liczyć na kolejny remis. Być może dokładnie taki sam jak w trzech poprzednich starciach, czyli 1:1.


Skuteczne metody na pozbycie się czkawki - wszystko na temat Skuteczne metody na pozbycie się czkawki w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Skuteczne metody na pozbycie się czkawki (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Skuteczne metody na pozbycie się czkawki. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Skuteczne metody na pozbycie się czkawki) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Skuteczne metody na pozbycie się czkawki posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Skuteczne metody na pozbycie się czkawki jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Skuteczne metody na pozbycie się czkawki materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 08.04.2016 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 08.04.2016. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Skuteczne metody na pozbycie się czkawki ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Skuteczne metody na pozbycie się czkawki.


Rozwód? Co dalej ze wspólnym kredytem? – Koralewska & Migdał\nRozwód? Co dalej ze wspólnym kredytem?\nKiedy dwoje ludzi decyduje się na rozwód to jednocześnie ich wspólny majątek również ulega rozwiązaniu. Wszelkie dobra, które posiada małżeństwo, z chwilą rozwodu podlegają podziałowi. Podobnie sprawa wygląda w przypadku długów i zobowiązań. Za zaciągnięty kredyt podczas trwania związku małżeńskiego obydwie strony muszą odpowiedzieć solidarnie.\nRozpad małżeństwa dla banku się nie liczy\nRozwód jest dla małżonków całkiem nową sytuacją życiową, ale dla banku, z formalnego punktu widzenia nadal wszystko pozostaje bez zmian. Obydwie strony są zobowiązane spłacać ustalone raty kredytu. W konsekwencji czego bank może się tego domagać zarówno od jednego małżonka, jak i od drugiego. Kredytobiorcy muszą sami porozumieć się między sobą, co do kwoty rat spłaty kredytu. Dla banku nie ma żadnego znaczenia kto wpłaca pieniądze na konto. Najważniejsze jest to, aby raty były spłacane w ustalonym terminie.\nW przypadku, gdy środki pieniężne nie pojawią się na koncie banku na czas, bank ma prawo domagać się spłaty zarówno od obojga małżonków jak i od każdego z osobna. Kwota kredytu ciąży na dwóch stronach w równym stopniu. Jeśli na przykład byli małżonkowie ustalili między sobą, że kredyt spłaca tylko jeden z nich, bank nie będzie miał nic przeciwko temu. W przypadku, gdy jedna strona zobowiązała się względem drugiej strony do spłaty rat, ale z jakichś przyczyn tego nie robi, to bank ma jednak prawo domagać się pieniędzy od drugiego małżonka. Jeżeli któraś ze stron nie spłaca rat kredytu w terminie – może zostać zajęta jakaś część jej majątku osobistego.\nW jaki sposób wygląda spłata kredytu po rozwodzie?\nKwestie związane ze spłatą kredytu małżonkowie ustalić powinni między sobą najlepiej zaraz po tym, jak podejmą decyzję o rozstaniu. Dzięki temu unikną wszelkiego rodzaju kłótni spowodowanych łączącymi je relacjami finansowymi. Aby obie strony mogły polubownie rozwiązać sprawę spłaty rat kredytu, powinni rozważyć na przykład sprzedaż nieruchomości, wynajem, przejęcie jej przez jednego z małżonków, lub wspólną spłatę kredytu.\nCo w przypadku sprzedaży bądź wynajmu nieruchomości?\nSprzedaż nieruchomości jest jednym z najlepszych rozwiązań dotyczących spłaty wspólnego zobowiązania. Jeżeli małżonkowie zdecydują się podjąć ten krok, powinni najpierw sprawdzić, czy przedterminowa spłata kredytu będzie dla nich opłacalna. Często zdarza się, że w takich przypadkach banki naliczają sobie dodatkową prowizję. Warto też się upewnić, że kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości wystarczy na całkowitą spłatę, ponieważ jeśli nie będzie wystarczająca – wspólna spłata pozostałej części stanie się obowiązkiem obojga małżonków.\nW przypadku, gdy sprzedaż nieruchomości jest niemożliwa, można rozważyć także jej wynajem. Dzięki temu możliwe będzie z kolei uzyskanie pieniędzy na spłatę kredytu bez konieczności sięgania po własne środki.\nPrzejęcie nieruchomości przez jednego z byłych współmałżonków\nJeden z małżonków może zatrzymać majątek, który jest obciążony kredytem, jednocześnie biorąc na siebie spłatę całej pozostałej kwoty zobowiązania wobec banku. Wymaga to jednak potwierdzenia np. w postaci umowy cywilnoprawnej poprzez wskazanie małżonka zobowiązanego do spłaty kredytu. Dla banku jednak niewiele się zmienia, ponieważ z perspektywy banku byli małżonkowie nadal oboje są odpowiedzialni za spłatę wspólnego zobowiązania.\nJednakże w przypadku, gdy spłaty zadłużenia, na wezwanie banku, dokona małżonek, który nie został do tego wyznaczony w umowie, może on zwrócić się do byłego partnera lub partnerki o zwrot wszystkich poniesionych kosztów. Aby tego uniknąć, przejęcie kredytu może być dokonane za pomocą umowy między bankiem a danym kredytobiorcą. Zadaniem drugiej ze stron jest tylko wyrażenie zgody na takie działanie. Osoba, która zamierza przejąć na siebie spłatę całego kredytu musi mieć odpowiednią zdolność kredytową.\nWspólna spłata zaciągniętego kredytu\nKredyt, który został zaciągnięty przez małżonków jeszcze w trakcie trwania związku małżeńskiego może być spłacany po rozwodzie – w taki sam sposób jak przed rozwodem. Jest to jedynie kwestią ustaleń pomiędzy stronami.\nNastępny artykuł Sprawy spadkowe – co musisz o nich wiedzieć?