Aktualizacja biblioteki Netflixa z ostatnich trzech dni. Dodano 10 ciekawych nowości\nAutor: Kacper Kościański Kategoria: Artykuły Data publikacji: 29-03-2021\nNetflix to niekwestionowany lider, jeśli mowa o popularności w branży streamingowej skupiającej się na filmach i serialach. Aby utrzymać się na powierzchni, gigant regularnie aktualizuje zawartość swojej biblioteki, która swoją drogą już teraz pęka w szwach. A skoro o aktualizacji biblioteki mowa, to w ciągu ostatnich trzech dni na platformie pojawiło się aż 10 bardzo ciekawych nowości, które z pewnością zainteresują wielu subskrybentów. Trzeba jednak wspomnieć, że przy okazji zaplanowano też usunięcie 3 tytułów na późniejszy termin. W każdym razie – oba zestawienia można znaleźć w dalszej części niniejszego artykułu.\nAktualizacja biblioteki Netflixa z ostatnich trzech dni – „Na kogo wypadnie i więcej nowości już na platformie! Marzec 2021\nCiężko o dzień, w którym na Netflixie nie pojawiłaby się choć jedna nowość. Wszyscy jesteśmy tu jednak po konkrety, więc bez zbędnego przedłużania, pełna lista tych z ostatnich trzech dni prezentuje się następująco:\nFarma aniołów: Do trzech razy sztuka / Änglagård – Tredje gången gillt (2010) [+ napisy] – gatunek: komedia, kraj pochodzenia: Szwecja\nFilmweb: 6,8/10, IMDB: 4,7/10\nJack (1977) [+ napisy] – gatunek: dramat, kraj pochodzenia: Szwecja\nKanał Gotyjski / Who Pulled the Plug? (1981) [+ napisy] – gatunek: komedia, kraj pochodzenia: Szwecja\nModelka w czerwieni / Mannequin in Red (1958) [+ napisy] – gatunek: kryminał, kraj pochodzenia: Szwecja\nNa kogo wypadnie / Who Saw Him Die (1968) [+ napisy] – gatunek: dramat, kraj pochodzenia: Szwecja\nFilmweb: 4,9/10, IMDB: 6,9/10\nNic nowego pod słońcem / Under the Sun (1998) [+ napisy] – gatunek: dramat, kraj pochodzenia: Szwecja\nFilmweb: 7,7/10, IMDB: 6,6/10\nPo rosie pada deszcz / Rain Follows the Dew (1946) [+ napisy] – gatunek: dramat, kraj pochodzenia: Szwecja\nPod osłoną mgły / In the Mist (1953) [+ napisy] – gatunek: dramat, kraj pochodzenia: Szwecja\nRaggare! / Blackjackets (1959) [+ napisy] – gatunek: dramat, kraj pochodzenia: Szwecja\nTo by było na tyle, jeśli chodzi o ostatnie nowości. Skoro je mamy już omówione, nie pozostaje nam nic innego, jak przyjrzeć się tytułom, które niedługo opuszczą bibliotekę Netflixa. Ich zestawienie wygląda tak:\nApollo 13 (1995) – data usunięcia: 22.04.2021 – gatunek: historyczny, kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone\nBridget Jones: W pogoni za rozumem / Bridget Jones: The Edge of Reason (2004) – data usunięcia: 22.04.2021 – gatunek: komedia, kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone\nSerenity (2005) – data usunięcia: 22.04.2021 – gatunek: Sci-Fi, kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone


Strona główna › Prawny samouczek › Prawo pracy › Jeśli chcesz pracować w Szwecji › Jeśli chcesz pracować w Szwecji\ndodał: Monika Socha | 2015-12-01 15:44:43\nPolacy, jako obywatele Unii Europejskiej, nie potrzebują w Szwecji pozwoleń na pracę, jednak gdy chcą przebywać dłużej niż 90 dni, muszą mieć pozwolenie na pobyt (residence permit).\nPolacy mogą też przebywać w Szwecji bez podjęcia pracy, muszą jednak posiadać środki na utrzymanie. Przekraczanie granicy odbywa się na podstawie ważnego paszportu lub dowodu osobistego.\nZ chwilą legalnego podjęcia zatrudnienia przysługują im i ich rodzinom takie same świadczenia socjalne, jak obywatelom Szwecji.\nWielu Polaków świadczy usługi w Szwecji na zasadzie samozatrudnienia, co pozwala ominąć trudne i często kosztowne negocjacje ze związkami zawodowymi. Wymaga to jednak przestrzegania wymogów formalnych, które są m.in. związane ze znajomością przepisów podatkowych, płaceniem podatków i opłat na ubezpieczenie społeczne.\nNa szwedzkim rynku pracy dominują Polacy świadczący usługi budowlane i sprzątające, a także wykonujący prace sezonowe w rolnictwie i przy zbiorze runa leśnego. W Szwecji brakuje inżynierów i lekarzy. W związku z tym szwedzcy pracodawcy muszą szukać pracowników poza granicami kraju, co stwarza szanse dla naszych obywateli.\nDodatkowym wymogiem, wprowadzonym w życie od 1 lipca 2013 roku, jest obowiązek rejestrowania w Urzędzie ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (Arbetsmiljöverket) pracowników delegowanych do pracy w Szwecji na okres dłuższy niż pięć dni. http://www.av.se/languages/polski/delegowanie_pracownikow/\nJeżeli planujemy pobyt dłuższy niż trzymiesięczny, zgodnie z Ustawą o cudzoziemcach (Swedish Aliens Act) obywatele polscy i członkowie ich rodzin, w tym również dzieci, muszą złożyć indywidualny wniosek o pozwolenie na pobyt. Jeżeli dziecko nie ukończyło 18 lat, wniosek musi podpisać osoba dorosła, która jest jego opiekunem prawnym.\nW Szwecji pracę można podjąć natychmiast po przyjeździe, nawet jeśli nie ma się jeszcze pozwolenia na pobyt.\nWniosek o pozwolenie na pobyt należy złożyć w jednym z biur Urzędu ds. Migracji (Migrationsverket). Złożenie wniosku jest bezpłatne. Lista adresów biur znajduje się na stronie http://www.migrationsverket.se. Można także składać wnioski w szwedzkiej ambasadzie lub konsulacie przed wyjazdem do Szwecji.\nAdresy szwedzkich ambasad i konsulatów znajdują się na stronie: http://www.regeringen.se/sb/d/3696\nObywatele polscy, którzy są zatrudnieni, samozatrudnieni oraz utrzymują się z własnych środków, otrzymają pozwolenie na pięć lat.\nStarając się o pozwolenie na pobyt należy wypełnić formularz ”Application for residence permit for EU/EEA−citizens and their families”. Trzeba też załączyć do niego uwierzytelnioną kopię ważnego paszportu lub dowodu osobistego oraz dokument potwierdzający spełnienie warunków dla jednej z kategorii wymienionych poniżej.\nJeżeli planuje się pracę w Szwecji, trzeba załączyć zaświadczenie o zatrudnieniu od swojego pracodawcy, w którym określony jest okres zatrudnienia i rodzaj wykonywanej pracy. Zaświadczenie to musi być wystawione i podpisane przez pracodawcę; dodatkowo musi być podane jego nazwisko, adres i telefon, a także nazwisko pracownika firmy upoważnionego do kontaktów. Wniosek powinien zawierać numer rejestrowy firmy i profil jej działalności. Trzeba także określić wymiar tygodniowego czasu pracy.\nFormularz zaświadczenia o zatrudnieniu można otrzymać w szwedzkim Urzędzie ds. Migracji (Anställningsintyg för medborgare från EU-EES). Jeżeli okres zatrudnienia podany w zaświadczeniu wynosi jeden rok lub więcej, otrzymuje się pozwolenie na pobyt na pięć lat, a jeżeli mniej niż rok, wówczas otrzyma się pozwolenie na okres wyszczególniony w zaświadczeniu.\nW celu otrzymania pozwolenia na pobyt w charakterze samozatrudnionego w Szwecji trzeba okazać zaświadczenie o zarejestrowaniu firmy i/lub dokument potwierdzający, że prowadzi się własną działalność gospodarczą. Odbiorcy i dostawcy usług, konsultanci, przedstawiciele wolnych zawodów itp. muszą to udowodnić, okazując zaświadczenie lub umowę. W dokumencie tym musi być wyraźnie wskazane, jakie usługi będą świadczone lub odbierane. Musi też znaleźć się podpis osoby, której świadczy się usługi lub od której się je odbiera. Pozwolenie na pobyt otrzymuje się na czas świadczenia usług.\nSzczegółowe informacje dla studentów i emerytów podane są na stronie internetowej http://www.migrationsverket.se\nCzłonkowie rodzin polskich obywateli pracujących w Szwecji (małżonkowie; konkubenci; dzieci do lat 21 lub starsze, jeśli są na utrzymaniu rodziców; rodzice, jeśli są na utrzymaniu dzieci) mogą otrzymać pozwolenie na pobyt. Do wniosku należy załączyć dokumenty potwierdzające zawarcie związku małżeńskiego lub stopień pokrewieństwa.\nW przypadku występowania o pozwolenie na pobyt dla dzieci w wieku ponad 21 lat i rodziców należy udowodnić, że są oni na utrzymaniu osoby pracującej w Szwecji. Pozwolenie na pobyt członków rodziny jest wydawane na ten sam okres, co pozwolenie dla osoby pracującej. Zaświadczenie o wydaniu pozwolenia na pobyt wysyłane jest na adres zamieszkania w Szwecji.\nObywatele krajów Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którzy pracują w Szwecji, ale mieszkają w innym kraju UE lub EOG i wracają do swego kraju przynajmniej raz w tygodniu, nie muszą mieć pozwolenia na pobyt.\nW celu odnowienia pozwolenia na pobyt, miesiąc przed wygaśnięcia poprzedniego dokumentu należy ponownie złożyć wniosek do Urzędu ds. Migracji.\nJeżeli wniosek o pozwolenie na pobyt zostanie odrzucony przez Urząd ds. Migracji, można złożyć apelację do Komisji ds. Cudzoziemców (Utlännings− nämnden) za pośrednictwem Migrationsverket w ciągu trzech tygodni od daty otrzymania negatywnej decyzji.\nFormularze można otrzymać pocztą od:\nTelefon: +46 011−15 63 77\nFaks: +46 011−15 66 91\nOrganizacja rynku pracy i obowiązujące regulacje prawne\nW Szwecji zawodowo czynnych jest około 4 mln osób. Poziom bezrobocia w porównaniu z innymi krajami był zawsze stosunkowo niski, głównie dzięki silnemu sektorowi prywatnemu, rozwojowi sektora publicznego i rozwiniętej polityce rynku pracy. Obecnie tzw. otwarte bezrobocie kształtuje się na poziomie ok. 8 %. Pomimo tego obcokrajowcom nie jest łatwo otrzymać pracę, a wymagania szwedzkich pracodawców są wysokie.\nObszary rynku pracy, w których występuje niedobór pracowników to: służba zdrowia, opieka nad osobami w podeszłym wieku, praca na farmach, usługi remontowe (budynki, samochody), usługi w zakresie oczyszczania i sprzątania. Mimo znacznego, wyższego od średniego poziomu bezrobocia w sektorze budownictwa, wynoszącego ok.10%, ma on również „nisze” dla tańszych, wykwa lifikowanych pracowników pochodzących z nowych krajów członkowskich UE.\nSzwedzki rynek pracy cechuje wysoki poziom zorganizowania, tak po stronie pracodawców jak i pracobiorców. Wzajemne relacje obu stron są ściśle określo− ne przez prawo. Rynek pracy regulowany jest przez szereg ustaw, między innymi ustawy:\n− o ochronie zatrudnienia,\n− o statusie reprezentacji związkowych,\n− o środowisku pracy,\n− o współdecydowaniu.\nZasadniczo czas pracy wynosi 40 godz./tydzień. Każdemu pracownikowi usta− wowo przysługuje pięć tygodni płatnego urlopu. W Szwecji nie ma kategorii płacy minimalnej, wysokość stawek określana jest w układach zbiorowych i zróżnico wana w poszczególnych branżach. Dopuszczalne jest zatrudnianie sezonowe, na czas określony lub na umowę o dzieło. Za czas choroby wypłaca się średnio 80% zarobków − przez pierwsze dwa tygodnie płaci firma, a następnie ubez− pieczyciel.\nWszystkie szczegółowe warunki pracy i płacy ustalane są w układach między branżowymi związkami zawodowymi i organizacjami pracodawców. Struktury tych organizacji są co najmniej dwuszczeblowe. Główną organizacją pracodawców w sektorze prywatnym jest Konfederacja Szwedzkich Przedsiębiorstw (Svenskt Näringsliv) skupiająca 50 branżowych stowarzyszeń pracodawców, które zrzeszają ponad 54 tysiące przedsiębiorstw zatrudniających łącznie ponad 1,6 mln osób (tj. ok. 70% wszystkich zatrudnionych w sektorze prywatnym). Największa centrala związkowa to Krajowa Federacja Związków Zawodowych (Landsorganisationen − LO) skupiająca 15 krajowych związków pracowników fizycznych, do których należy ok. 2 mln robotników. Związek pracowników miej− skich liczy 600 tysięcy członków, a robotników przemysłu metalowego 410 tys. Układy zbiorowe są negocjowane i zawierane bezpośrednio pomiędzy poszczególnymi związkami branżowymi, a stowarzyszeniami przedsiębiorców reprezentujących określone sektory gospodarki – np. istnieje układ zbiorowy pomiędzy stowarzyszeniem restauratorów i centrów rozrywki ze związkiem reprezentującym tę grupę pracowników. Przedsiębiorstwo, które nie jest człon kiem stowarzyszenia może samo przystąpić do układu obowiązującego w danej branży.\n− strony umowy są zobowiązane do przestrzegania zasad uzgodnionych przez reprezentujące je organizacje, które zawarły układ,\n− nie wolno podejmować żadnych akcji (strajk, lockout) w okresie obowiązywania umowy. Wszystkie spory powinny być rozstrzygane na drodze negocjacji.\n− zasady zatrudniania,\n− płace w tym stawki dla różnych grup pracowników,\n− urlopy, zwolnienia chorobowe i inne,\n− płace za nadgodziny,\n− zasady rozstrzygania sporów,\n− zasady zwalniania pracowników,\n− ogólne warunki pracy w przedsiębiorstwie.\nAktualnie w Szwecji funkcjonuje około 450 układów zbiorowych, które zawierane są na okres kilku lat, po czym następuje ich renegocjacja. Niektóre teksty układów zbiorowych dostępne są w języku angielskim. Przykładowe umowy można zamówić korzystając ze strony internetowej:\nPostanowienia układów są ważne z punktu widzenia zarówno obywateli pol− skich, podejmujących pracę w firmach szwedzkich (na terenie Szwecji), jak i polskich przedsiębiorstw realizujących kontrakty usługowe w Szwecji w ramach umowy o dzieło. Dla polskich pracowników firm szwedzkich ważne jest to, że o ile pracodawcę szwedzkiego obowiązuje taki układ zbiorowy (jeden lub więcej), to dotyczy on również polskiego pracownika, nawet jeśli nie jest on członkiem związku zawo− dowego, będącego stroną układu.\nBardziej skomplikowana sytuacja występuje w przypadku firmy polskiej, realizują cej kontrakt usługowy w Szwecji. Firma polska może realizować kontrakt usługowy w Szwecji w ramach umowy o dzieło z podmiotem szwedzkim. W takiej sytuacji pracownicy polscy będą opodatkowani tylko w Polsce przez okres pracy do 6 miesięcy w ciągu roku kalendarzowego, o ile pozostałe 6 miesięcy będą przebywali poza Szwecją (przy zachowaniu warunków, wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania − np. brak własnego zakładu w Szwecji).\nŚwiadczenie usług dla podmiotów nie będących płatnikami VAT wymaga zarejestrowania firmy polskiej jako dobrowolnego płatnika VAT w Szwecji. Jednakże przy podejmowaniu tego rodzaju działalności, należy brać pod uwagę wyżej wymienione układy zbiorowe – kollektivavtal – obowiązujące w relacjach pomiędzy szwedzkimi przedsiębiorstwami, a reprezentującymi określone branże organizacjami związkowymi, które w Szwecji tworzą istotną część prawa pracy.\nWszystkie układy zawierają klauzule stwierdzające, że przedsiębiorstwo będące stroną takiego układu, może współpracować (angażować jako kontrahenta dla wykonania określonych robót lub podwykonawcę) tylko z takimi podmiotami, których pracownicy są członkami szwedzkiego związku zawodowego. W praktyce oznacza to, że większość polskich przedsiębiorstw, podejmujących działalność w Szwecji w ramach kontraktów na realizację usług, spotyka się z żądaniami ze strony szwedzkich związków zawodowych, by zawarły z nimi umowy, wprowadzające do ich działalności na terenie Szwecji warunki, wynikające z obowiązujących układów zbiorowych. Dotyczy to przede wszystkim ponoszenia określonych opłat na rzecz związku i stosowania obowiązujących stawek płacowych. Odmowa podpisania kontraktu przez polskiego pracodawcę może skutkować podjęciem istotnych nacisków (np. blokad) na szwedzkiego kontra− henta ze strony związków zawodowych. Szczególną aktywność w tym zakresie przejawia związek zawodowy pracowników branży budowlanej – Byggnads.\nOsoby zainteresowane pracą w krajach Unii Europejskiej, w tym Szwecji, powinny zapoznać się ze stroną internetową Europejskich Służb Zatrudnienia EURES (European Employment Services), strona internetowa www.europa.eu . Sieć EURES została powołana przez Komisję Europejską, aby ułatwiać swobodny przepływ pracowników na terenie Europejskiego Obszaru Gospodar czego przez doradztwo, międzynarodowe pośrednictwo pracy i informowanie na temat warunków życia i pracy w krajach członkowskich oraz sytuacji na rynkach pracy tych krajów. Prowadzona jest baza ofert pracodawców zaintereso− wanych rekrutacją pracowników z zagranicy oraz baza CV poszukujących pracy zainteresowanych pracą za granicą.\nW Polsce przy wojewódzkich urzędach pracy działają doradcy EURES, pełniący funkcje pośredników pracy w swoim regionie. Zbierają oferty pracy od pracodawców z regionu i pomagają poszukującym pracy za granicą w umieszczeniu ich CV we wspólnej europejskiej bazie. Informacje na temat działalności EURES w Polsce są dostępne na stronie internetowej www.eures.praca.gov.pl Istnieje także możliwość poszukiwania pracy w Szwecji przez agencje pośrednictwa pracy.


10 inspiracji z książki "Sztuka zwycięstwa" Phila Knighta\nTrudno dziś uwierzyć, że twórca marki Nike gardził reklamą, a marketing w ogóle uważał za coś zbędnego w budowaniu firmy. Od Phila Knighta można się jednak wiele nauczyć!\n„Sztuka zwycięstwa. Wspomnienia twórcy Nike” to autobiograficzna powieść o trudnych początkach budowania wielkiej firmy. Phil Knight, choć sam nie jest tak znany jak Steve Jobs, stworzył sportowe imperium znane na całym świecie. Jego przemyślenia to cenne wskazówki dla przedsiębiorców i osób, które w swoją rolę mają wpisane zarządzanie innymi.\n1. Życie jest grą\n„Bo przecież, czy się to komuś podoba, czy nie, życie jest grą. Ktokolwiek zaprzeczy tej prawdzie, odmówi udziału w zabawie, prędzej czy później zostanie gdzieś na bocznym torze – a tego nie chciałem”. Jednym z największym marzeń Knighta w czasie budowy firmy było sprawienie, żeby praca stała się dla niego – tak jak sport – zabawą.\nKażdy przedsiębiorca wie, jakim stresem jest budowanie firmy, szczególnie na etapie zatrudniania pierwszych pracowników. O wiele łatwiej prowadzi się biznes, jeśli potraktujemy to jak zabawę, jak życiową grę. Fair play oczywiście.\n„Być może mój szalony pomysł zadziała. Być może. Na Boga, to ja sprawię, że zadziała. Żadne być może”. Kiedy wyobrazimy sobie, że firma Nike zaczynała od sprzedawania swoich butów w salonie rodzinnego domu albo prosto z bagażnika samochodowego, od razu podnosimy się na duchu. To oznacza, że każdy może zbudować imperium. Phil Knight nie zakładał porażki. Nie mówił sobie, że jest start-upem, któremu być może się uda… Swoje wątpliwości przetransformował na determinację w działaniu. Brał pod uwagę to, że plan może się nie powieść, ale skupiony był na szukaniu rozwiązań, a nie problemów.\n3. Odwaga to fundament sukcesu\n„(…) cały świat jest zbudowany z szalonych pomysłów, jego dzieje to nic innego jak niekończący się pochód szalonych pomysłów”. Dziś sprzedawanie butów do biegania nie wydaje się nam niczym dziwnym, ale w czasach, kiedy jeszcze mody na jogging nie było, podjęcie takiej decyzji wymagało odwagi. Chęci zmieniania świata. Myślisz, że twój pomysł jest oderwany od rzeczywistości? Być może, ale jest twój i miej odwagę skonfrontować go z rynkiem. Phil Knight przez pierwsze lata robił to bardzo ostrożnie. Dbał o to, by nikt nie płacił ceny za jego szaleństwa, ale miał odwagę ryzykować, a cudze poważanie nie miało dla niego większego znaczenia.\n„Pobocza drogi do sukcesu pełne były ostrożnych, konserwatywnych, rozważnych przedsiębiorców. Ja wolałem wciskać gaz do dechy” – pisze Knight. Biznes wymaga odwagi. Zwłaszcza ten, który ma być zakończony sukcesem.\n4. Liczy się efekt, a nie liczba kroków po drodze\n„Nie mów ludziom, jak mają coś zrobić; powiedz tylko, co mają zrobić, i pozwól, żeby cię zaskoczyli wynikami”. Phil Knight należy do tych przywódców, którzy preferują milczenie. Notorycznie nie odpisywał na listy swojego najlepszego (no dobra, wtedy nawet jedynego) pracownika, w którego rękach był sukces sprzedażowy butów. Knight zbędny potok słów nazywa mikrozarządzaniem, na które szkoda czasu. Zwróć uwagę, że najlepsi przywódcy, którzy cieszą się największym szacunkiem, to zazwyczaj osoby, które wolą milczeć. W czasach, kiedy wszyscy głośno krzyczą, milczenie to niezwykle cenna umiejętność dobrego szefa.\n5. Konkurencja nie jest najważniejsza\nTo bardzo kontrowersyjne i dyskusyjne słowa. Nawet Nike od początku oglądało się na Adidasa. Jednak ważniejsze od obserwowania konkurencji jest działanie i… zapomnienie o niej. „Na bieżni nauczyłem się, że sztuka współzawodnictwa jest sztuką zapominania”. Zdaniem twórcy Nike dopiero wtedy potrafimy dobrze współzawodniczyć, kiedy uda nam się zapomnieć o konkurencji i skupić się na działaniu. W końcu to tam, gdzie skierujemy najwięcej energii, otrzymamy największe plony.\n6. Musisz wiedzieć, co sprzedajesz\nPhil Knight był kiepskim sprzedawcą. Przynajmniej tak mu się wydawało do czasu, kiedy sprzedawał… encyklopedie. Sytuacja diametralnie się zmieniła, kiedy zmienił branżę, a zatem zaczął robić to, co naprawdę kochał. „W końcu zrozumiałem: ja nie sprzedawałem butów. Ja wierzyłem w bieganie. Wierzyłem, że jeśli ludzie wyjdą z domów i przebiegną codziennie kilka mil, świat stanie się lepszym miejscem. Wierzyłem też, że w moich butach będzie im lepiej”. A ty w co wierzysz, a co sprzedajesz?\n7. Żadne imperium nie powstało od razu\nRozpalałeś kiedyś ognisko? Czy od razu był to wielki ogień? No oczywiście, że nie. Dlaczego więc mamy takie oczekiwania względem firmy? Firma to nie biuro, firma to nie zatrudnieni ludzie, firma to nie półki pełne towaru, jeśli nikt go nie kupuje. „Człowiek, który przenosi góry, zaczyna od kamyków” – pisze Knight. Jeśli prowadzisz firmę, to wiesz, że liczy się każdy przeniesiony kamień. To wiele małych kamieni buduje imperium.\n8. Nie marnuj okazji\nZa jedną z ważniejszych cech dobrego przedsiębiorcy uważam pokorę, jednak w pełni zgadzam się z twórcą Nike w jego podejściu o odważnym graniu. „Starałem się w miarę nonszalancko podpisać papiery, a zaraz potem złożyłem zamówienie na kolejnych pięć tysięcy par butów za dwadzieścia tysięcy dolarów, których nie miałem. Kitami oznajmił, że dostawa zostanie wysłana do naszego biura na Wschodnim Wybrzeżu, którego również nie posiadałem. Obiecałem, że wkrótce przyślę adres”.\nTakie podejście oczywiście bezpośrednio wiąże się z odwagą, ale także z pewnością siebie. Z wiarą, która nie pozwala marnować okazji. Kiedy czytasz wspomnienia Knighta, nieraz możesz sobie pomyśleć: „co za dupek z niego” i dziwić się, że w takim stylu zbudował tak wielką firmę. Podejmował wiele kontrowersyjnych decyzji, zdarzało mu się działać asekuracyjnie, ale jednego nie można mu odmówić – nie marnował okazji, bo wiedział, że znajdzie rozwiązanie.\n9. Pieniądze nie są najważniejsze\nRolą biznesu jest generowanie przychodu. To również wie każdy przedsiębiorca. Nie znam też osoby, która przez dłuższy czas chodziła do pracy za darmo, dla przyjemności. To jednak nie marzenie o wielkim bogactwie stoi za najsilniejszymi współcześnie markami w tym również za Nike. „Jasne, doceniałem wartość pieniądza jak każdy człowiek, ale jednocześnie pragnąłem, by moje życie było czymś więcej”. Kiedy Knight sprzedawał encyklopedie na Hawajach, by zarabiać na życie, po prostu mu to nie szło. Jak wyglądało sprzedawanie butów do biegania, wszyscy już dzisiaj wiemy.\n10. Praca to jednak tylko praca\nWiara w bieganie i górnolotne marzenia mogą sprawić, że ktoś pomyśli, że Knight stawiał ołtarzyki dla swojej pracy. Wcale tak nie było. Miał do biznesu od początku bardzo pragmatyczne podejście. W podróży dookoła świata, w którą udał się jeszcze przed założeniem firmy, odwiedził Kaplicę Sykstyńską. W przewodniku wyczytał, że Michał Anioł ciężko znosił trudy tworzenia sklepienia kaplicy. Farba kapała mu do oczu i na włosy, a przyjaciołom mówił, że nie może się doczekać ukończenia dzieła. „Skoro nawet Michał Anioł nie znosił swojej pracy, to gdzie tu nadzieja dla nas, zwykłych ludzi?” – zastanawiał się Knight.\nNike też zaczynało od zera\nWspomnienia Phila Knighta pokazują, że twórca tak wielkiej marki nie miał nadzwyczajnych umiejętności, nie był spadkobiercą fortuny, a także popełniał standardowe błędy w prowadzeniu biznesu. To, co jest siłą tej książki, to czas, który dzieli nas od początków sprzedaży butów do biegania, i wnioski, które można z tego wyciągnąć. Wiele osób, patrząc na tak wielkie marki jak Nike, mówi, że to inna skala. Tak, to prawda. Dziś inna, ale kiedyś to imperium ktoś zbudował od zera.\nAbsolwentka Dziennikarstwa i komunikacji na Uniwersytecie Warszawskim oraz Marketingu w Szkole Głównej Handlowej. Specjalistka w zakresie e-marketingu i komunikacji internetowej. Autorka bestsellerowej książki "Content marketing po polsku" oraz współautorka kilku innych książek nt. marketingu internetowego. W branży od 2005 roku. Prowadzi agencję interaktywną specjalizującą się w content marketingu - Happy Content, a także biuro podróży Hola Cuba Prowadzi zajęcia z dziennikarstwa internetowego w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie oraz z content marketingu w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie oraz Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.


PZO - mikroskopy - Forum przyrodnicze\nPost autor: planapo » 25 wrz 2014, o 14:24\nMikroskop piórowy, dość rzadki gadżet PZO.\nNa licencji PZO, model zabawkowy.\nMikrosop szkolny z nietypowym rozdzielnym obiektywem o dwoch powiekszeniach 12,4 i 20x.\nPo prawej z oswietlaczem i inna glowica jako mikroprojektor.\n"antyk", numer do znalezienia\nStary model mikroskopu szkolnego.\nProsty i popularny mikroskop szkolny, lata 60-70.\nCześciej spotykana , starsza wersja czarna.\nNowszy - szary.\nMS 3 i MS 16 reprezentuja najprostszy typ mikroskopu szkolnego.\nMS4 posiada rewolwer.\nMS 5B ("B" - bino)\nMS 5M ("M" - mono?)\nMS - modele niezidentyfikowane, ktos wie niech da znac (:\nStary model M110\nBardzo popularny mikroskop szkolny z lat 60-70.\nMikroskop projekcyjny MP3.\nMikroskop studencki prawdopodobnie cos z serii MS moze cos z MS-TR, (symbol do znalezienia/potwierdzenia)\nPodobny do ML5 model w kolorze kremowym i z nieco innymi detalami w budowie.\nPZO seria ML\nML to rozbudowana seria mikrosokpow szkolnych i laboratoryjnych z wieloma akcesoriami, lata 60.\nML1 od ML2 roznia sie jedynie nasadkami, dlugosc tubusa 170mm\nPosiada rewolwer na 3 obiektywy i nieco inny stoilk niz poprzednie; dlugosc tubusa 170mm\nNasadka Bino z regulacja dioptryjna i powiekszeniem wlasnym 1,5x, kondensor Abbego NA 1,2 (poprzednie kondensor Abbego NA 1,2); dlugosc tubusa 170mm\nML 4, 5 i 6\n"Na oko" modele ML 4, 5 i 6 sa dosc trudne do rozróżnienia, powyzej wymienione roznice.\nMikroskop biologiczny podóżny.\nMB - mikroskop biologiczny lub badawczy (w zaleznosci odo katalogu sa te dwie nazy)\nDlugosc tubusa 170mm, stały stolik.\nRoznica w stos. do MB1: stolik wymienno-oborotowy, dlugosc tubusa 170mm\nMikroskop biologiczny podróżny.\nNajwyzszy model z serii, starszy "brat" Biolara, ma pelne mozliwosci rozbudowy.\nNowsza wersja MB 30 w kremowym kolorze.\nMB30 rozbudowany o zestaw UPI (DIC).\nMB30 rozbudowany o zestaw do kontrastu fazowego stereoskopowego i zmieniacz powiekszen ZP30.\nStudar i Biolar\nNajpopularniejsze modele, najliczniej pojawiajace sie na rynku wtornym, dla poczatkujacych/sprzedajacych czasem problematyczne do odroznienia.\nNaoczne roznice pozwalajace szybko okreslic z jakim modelem mamy do czynienia.\nJest ich kilka rodzajow, oznaczane literami A-H, kazdy nastepny ma nieco inne wyposazenie, nasadke, oswietlenie, stolik itp; im dalsza litera tym bardziej zaawansowane akcesoria.\nObecnie pracujemy nad identyfikacja i sprecyzowaniem roznic miedzy modelami D-H.\nStudar A, B i C\nNajprostsze, szkolne, modele Studara; B i C roznia sie tym, ze C ma srube mikro.\nNowsza wersja, z niebieskim napisem i logo.\nStudar D (najprawdopodobniej)\nNowy (niebieskie logo).\nStudar G (ma nasadke mono - mikroskopy nie ida "hierarchicznie" na zasadzie im wyzsza litera tym lepsze skompletowanie)\nStudar M (jednak bylo wiecej niz do H)\nStudar (Moze D? nie wiadomo, lusterkowy bino moze byc skladakiem )(z czasem uzupelnimy wszystkie literki)\nBardzo prosty model, nowszy niz ponizsze.\nStudar Lab (?)\nNowszy model Studara z wbudowanym zasilaczem i regulacja natezenia swiatla na korpusie.\nStudar Lab 1\nRoznice miedzy lab a lab 1 do doszukania\nStudar z DIC i lampa 100W (OH1 dedykowana dla Studara)\nZdjecia z prawdopodobnie ostatniego katalogu wydanego przed "śmiercią" PZO, od lewej:\n- Biolar B (standardowe skompletowanie),\n- z obiektywami plan,\n- rozbudowany o zestaw UPI (tu: glowica MPI5 i kondensor szczelinowy),\n- z oswietlaczem EPI\nBiolar Fl DIA\nBiolar rozbudowany o fluorescencję DIA.\nWersje kolorystyczne Biolara\nTrzy kolorystyczne warianty PZO Biolar; od lewej:\n- najstarszy wariant, szkiełko w wyjściu oświetlacza jest zawsze\n- środkowy to nowszy model (możliwe, że produkowany do końca).\nSzkiełko w wyjściu oświetlacza jest niebieskie (czyli jest to wbudowany\nfiltr NCB), ale był też wariant z bezbarwnym.\n- prawy - biały to najnowszy wariant. Szkiełko w wyjściu oświetlacza jest\nniebieskie (czyli jest to wbudowany filtr NCB), ale BYĆ MOŻE był też wariant z\nSchemat drogi optycznej i elementy rozbudowy (starszy schemat ze stara nasadka tri)\nPZO mikroskopy odwrocone\nMikroskop odwrocony biologiczny.\nMikroskop odwrocony metalograficzny\nMikroskop technologiczny podróżny.\nNa koniec ciekawostka - PZO Unimar, uniwersalny mikroskop badawczy (polski odpowiednik Microphota, Vanoxa itp.), prototyp opracowano w 1975 roku; jak pisze Pluta: "przyjety przez PZO do produkcji na skalę przemysłową", jednak obawiam sie, ze zobaczenie go gdzies indziej niz na tym zdjeciu z "mikroskopii optycznej" moze byc niezmiernie trudne...\nKatalog współtworzą - przysyłając zdjecia, skany, zbierając materiały oraz korygując i uzupałniając opisy: Boguslaw, jarud, JohnyM, LoginPiotrusia, phacops, planapo, winkwink i inni\nPost autor: planapo » 13 wrz 2015, o 16:55\nDo wstawienia, znalezienia:\nMikroskop biologiczny MB20\nMikroskop projekcyjny MP2\nCiagle brakuje F, I, J, L i moze kolejnych jezeli byly "wyzsze" niz "M".\nW dalszym rzucie:\n- chinskie PZO,\n- odwrocone, projekcyjne, metalograficzne\nw jeszcze dalszym: stereoskopowe\nPosty z wrzuconymi do katalogu zdjeciami/sugestiami/korektami bede czyscic, tak zeby nam sie nie zrobil tu tasiemiec.\nPost autor: planapo » 27 gru 2015, o 14:08\nPosprzatane i zaktualizowane, dzieki za wszelkie materialy i linki\nPowiem szczerze, ze zaczynajac katalog nie spodziewalem sie, ze tyle tego jest...\nPost autor: LoginPiotrusia » 12 sty 2016, o 17:11\nhttp://img02.staticclassifieds.com/imag ... poznan.jpg\nPost autor: planapo » 12 sty 2016, o 17:18\n"taki" czyli jaki?\nPost autor: LoginPiotrusia » 12 sty 2016, o 17:54\n"o taki" mi nieznany. Może ktoś go nazwie.....\nPost autor: JohnyM » 12 sty 2016, o 17:56\nGłowy nie dam, ale wygląda mi to na FR z kombinowanym oświetlaczem.\nPost autor: Boguslaw » 13 sty 2016, o 17:31\nSprawa z tym powyższym Studarem.\nInformacja od właściciela:\n"...Mikroskop posiada oznaczenie STUDAR LAB a kondensor to\nPZO K51. Zachowal sie caly zestaw z wyjatkiem dokumentacji..."\nCzyli raczej dorobiona przejściówka do oświetlacza z MB 30\nPost autor: jarud » 13 sty 2016, o 22:28\nChyba rzeczywiście to oświetlenie zostało dorobione, bo w mikroskopie pozostał stary kabel, a oświetlacz ma swój własny. W moim studarze lab oryginalny oświetlacz halogenowy łączy się z zasilaczem w statywie dwoma bolcami, które wchodzą w podstawę mikroskopu.\nPost autor: Boguslaw » 20 lut 2016, o 07:46\nUzupełnienie do mikroprojektora szkolnego MIPRO.\nKompletne wyposażenie oraz wykorzystanie jako rzutnika rysunkowego czyli coś w rodzaju zamiennika dla MNR lub MOR\nPost autor: LoginPiotrusia » 29 maja 2016, o 17:35\nMikroskop PZO MPI.\nNie mam zdjęcia, ale mam wykaz skompletowania:\nCzy ktoś wie coś o tym mikroskopie? Wygląda na to, że nie było tam KPI2 oraz głowicy MPI - ale były osobo dodawane pryzmaty dwójłomne. No i zwykłe achromaty zamiast obiektywów PI.\nPost autor: JohnyM » 29 maja 2016, o 18:24\nJest zdjęcie w "Mikroskopi Optycznej" i chyba w "Mikroskopia KF i Interferencyjna". Jak nie masz, to jutro spróbuję zeskanować stronę.\nPost autor: JohnyM » 30 maja 2016, o 15:44\nTo na szybki w "MKFII" bo obiecałem. Do Pluty nie miałem czasu zaglądnąć:\nautor: mateo57 » 30 mar 2010, o 09:46 » w Archiwum\nSprzedam mikroskopy PZO\nOstatni post autor: fubuprzyrodnik « 14 wrz 2012, o 16:51\nautor: mazbi » 12 mar 2012, o 18:35 » w Oddam, sprzedam, kupię\nOstatni post autor: fubuprzyrodnik\n14 wrz 2012, o 16:51\nautor: nerilion » 10 paź 2012, o 19:22 » w Archiwum


Elektorzy na stadionie piłkarskim. Tak wybrali nowego rektora Uniwersytetu Wrocławskiego\nhttp://www.aktualnosci24.com/opinie/koronawirus-w-rosji-zakazonych-jest-wiele-osob-mlodych-zdecydowanie-najwiecej-w-moskwie/933515-wiadomosci marca 30, 2020 50\nZ najnowszych informacji, przekazanych w poniedziałek wynika, że w całej Rosji zanotowano w ciągu ostatniej doby kolejne 302 nowe przypadki zakażenia koronawirusem. Oznacza to, że liczba zakażeń wzrosła tam do 1836.\nZdecydowanie najbardziej dotknięta jest jednak Moskwa - z 212 kolejnymi zachorowaniami, stolica ma już ponad 1200 chorych pacjentów.\nJak twierdzi belsat.eu szczegółowe dane nie potwierdzają przekonania, że na COVID-19 zapadają jedynie osoby starsze. Informacje z moskiewskiego sztabu ds. walki z koronawirusem mają wskazywać, że niemal "40 proc. pacjentów znajdujących się pod respiratorami jest przed 40. rokiem życia. Z kolei przed sześćdziesiątką jest aż 64 proc. ciężko chorych".\nPrzypomnijmy, że od poniedziałku 30 marca Rosja zamknęła przejścia graniczne. W Moskwie mieszkańcy mają pozostać w domu i mogą wychodzić jedynie do pracy, najbliższego sklepu spożywczego, apteki lub gdy jest konieczna nagła pomoc z powodu zagrożenia zdrowia lub życia. Ponadto można wyjść na spacer z psem, choć tylko 100 metrów od miejsca zamieszkania.\nAby bardziej to kontrolować, ma w tym pomóc system kamer wykorzystujący technologię rozpoznawania twarzy. W Moskwie takich kamer ma być około 100 tysięcy.\nNieoficjalnie: Cezary Tomczyk szefem sztabu Rafała Trzaskowskiego\nTrzaskowski chce przygotować "białą księgę epidemii COVD-19"\nWybory 2020. Proboszcz parafii Łąkta: Dziewięciu idiotów. Kłamią bezczelnie\nWybory 2020. Janina Ochojska wskazuje najlepszego kandydata na prezydenta\nWypadek na krajowej "siódemce". "Dwie osoby trafiły do szpitala"\nCeny ropy spadają. Z powodu decyzji Rosji\nWielka rywalka Kowalczyk wraca ze sportowej emerytury. "Zgodziła się po jednym SMS-ie"\nPortfel zamówień Trakcji wyniósł 2,96 mld zł na koniec I kw. 2020 r.\nMFPR planuje dalsze zwiększanie Funduszu Pożyczkowego\nBIK: Wartość pożyczek od firm pożyczkowych spadła o 66,7% r/r w kwietniu\nWyleczeni z COVID-19 będą mieli chroniczne problemy zdrowotne?\n"Razem pokonamy wirusa, a Ameryka wyjdzie z kryzysu". Trump z okazji Dnia Pamięci uhonorował poległych


Wypełnianie płatnych ankiet - Poradnik. - Moneyo24\nWypełnianie płatnych ankiet – Poradnik.\nOd kilku lat coraz częściej można znaleźć informacje o zarabianiu przez internet dzięki wypełnianiu ankiet. Jest to jedna z najpopularniejszych form dodatkowej pracy w domu. Na czym dokładnie polega zarabianie na wypełnianiu ankiet? Kto za to płaci i ile można zarobić? Po przeczytaniu artykułu dowiesz się jak wygląda zarabianie na wypełnianiu płatnych ankiet i jakie korzyści oferuje.\nWypełnianie płatnych ankiet – gdzie je znaleźć?\nPłatne ankiety, dzięki których wypełnianiu można zarabiać, znajdują się na panelach badawczych, czyli stronach internetowych, której zarejestrowani użytkownicy mają dostęp do kwestionariuszy. Panele ankietowe są łącznikiem między respondentami, a firmami, które zlecają przeprowadzenie badań rynkowych lub marketingowych w celu zebrania opinii na określone tematy.\nPodczas procesu zakładania konta poza uzupełnieniem podstawowych danych osobistych, musimy wypełnić ankiety, które pozwolą określić nasz profil jako ankietera. Przygotowane przez panele kwestionariusze dotyczą naszych zainteresowań, pracy, stylu życia itp. Często można znaleźć pytania dotyczące wrażliwych danych, takich jak budżet gospodarstwa domowego czy stan zdrowia. Uzupełnianie wszystkich informacji nie jest obowiązkowe, ale im więcej danych dostarczymy, tym większe prawdopodobieństwo otrzymywania dostosowanych do nas ankiet.\nPo założeniu swojego profilu na panelu możemy oczekiwać na ankiety. Częstotliwość otrzymywania ankiet nie jest odgórnie określona – mogą być dni, kiedy otrzymamy od jednego panelu nawet kilka kwestionariuszy do wypełniania, a czasem nie dostaniemy zaproszenia do ani jednego badania. Powiadomienie o ankietach często przychodzi na e-maila.\nPłatne ankiety – dodatkowa praca dla każdego\nWypełnianie ankiet jako forma zarobku zyskało swoją popularność dzięki swojej prostocie i dostępności dla każdego. Aby zostać respondentem nie jest wymagane żadne doświadczenie i na ma narzuconych jakichkolwiek ograniczeń – można być w każdym wieku, mieć różne wykształcenie, pracować, uczyć się czy mieszkać za granicą. Twórcy badań cenią sobie różnorodność i potrzebują wśród ankieterów osób o wielu odmiennych profilach, dlatego nie ma tu osób niemile widzianych. Jako ankieter potrzebujesz jedynie bieżący dostęp do internetu, odrobinę czasu i dużo cierpliwości. Wypełnianie ankiet to praca, która nie przyniesie szybkiego zarobku od razu. Jeśli oczekujesz, że codziennie będziesz otrzymywał setki ankiet, a po miesiącu zarobić tyle, co pensja przy etacie, to tak nie wygląda. Respondenci muszą charakteryzować się cierpliwością i regularnie wypełniać otrzymywana badania. Najważniejszą rzeczą, z której trzeba zdawać sobie sprawę to fakt, że jest to jedynie dodatkowa opcja zarobku przez internet, która nigdy nie będzie stanowić głównego źródła utrzymania. Respondenci, którzy nabiorą wprawy w skutecznym wypełnianiu kwestionariuszu mogą miesięcznie zarabiać nawet kilkaset lub kilka tysięcy złotych w skali roku.\nZalety zarabiania na wypełnianiu ankiet:\nbrak narzuconego miejsca i czasu pracy – to, kiedy wypełniasz ankiety zależy tylko od Ciebie. Sam decydujesz ile czasu dziennie poświęcisz na pracę na panelach. Panele nie zobowiązują swoich respondentów do wypełniania ankiet – to tylko Twój wybór i nie wiążą Cię żadne nieprzyjemne konsekwencje. Możesz zarabiać siedząc w biurze, jadąc pociągiem czy odpoczywając na hamaku.\nlegalny zarobek – zostając ankieterem jedyną formą umowy między respondentem a panelem jest moment rejestracji i zaakceptowania regulaminu strony, który wyjaśnia zasady zarobku i wypłaty uzbieranych nagród. Wszystkie panele posiadają numer NIP i są zarejestrowane w KRS.\nbrak wymogów odnośnie posiadanego doświadczenia – żadne kwalifikacje nie są potrzebne do zostania ankieterem, każdy może nim zostać.\nprzydatne zajęcie na nudę – zamiast przeglądać bezczynnie portale społecznościowe, zawsze można poświęcić trochę czasu na wypełnianie ankiet. Szybciej zleci czas, a jednocześnie trochę zarobimy.\nPłatne ankiety – ciekawa alternatywa dodatkowego zarobku\nRejestracja na panelach badawczych i wypełnianie ankiet jest niewątpliwie jedną z ciekawych możliwości zarabiania przez internet. Nie wymaga żadnych kwalifikacji, nie narzuca czasu pracy i jest w pełni legalne. Dzięki regularnym wypełnianiu w ciągu miesiąca możemy zarobić kilkaset złotych na dodatkowe wydatki. Zarabianie na wypełnianiu kwestionariuszy jest jak najbardziej możliwe, ale należy uzbroić się w cierpliwość i nie dać omamić się myślą o ponadprzeciętnych zarobkach.\nDon’t have an account yet? Join us today:\n© 2020 Moneyo24


Łapacz snów – nie tylko biżuteria. Znaczenie, symbolika\nIndiański łapacz snów ma chronić przed koszmarami. Jak go zrobić samodzielnie?\nŁapacz snów (ang. dreamcatcher) to indiański amulet, który miał chronić śniącego przed koszmarami. Dodając do niego inne ozdoby, sprowadzano także siłę i zdrowie. Oryginalny łapacz był wykonany tylko z naturalnych materiałów.\nObecnie znaczenie łapacza snów nie jest już dobrze znane, a on sam jest używany jako zwykła etniczna ozdoba, np. kolczyki lub wisiorek.\nSkąd pochodzą łapacze snów – legenda ludu Ojibwe\nŁapacze snów zostały stworzone przez lud Ojibwe (Odżibwejów), ale później zostały też przejęte przez inne sąsiednie plemiona. Według legendy, niegdyś żyła Kobieta Pająk – Asibikaashi, która opiekowała się dziećmi ludu Ojibwe. Jednak plemię rozprzestrzeniło się po całej Ameryce Północnej i Asibikaashi nie mogła dotrzeć do wszystkich podopiecznych. Matki i babki zaczęły więc tkać magiczne pajęczyny, wykorzystując wierzbowe obręcze, ścięgna i sznurki, by zatrzymywać złe sny i pozwalać tylko dobrym myślom dostać się do głowy. Koszmary miały zatrzymywać się na pajęczynie, a potem wraz ze wschodem słońca znikać. W latach 60. i 70. XX wieku dreamcatcher został uznany przez ruch panindiański i obecnie funkcjonuje jako symbol jedności rdzennych Amerykanów.\nDziałanie łapacza snów – dekoracje mają dodatkowe znaczenie\nOryginalne łapacze snów składały się tylko z wierzbowego kółka i pajęczyny ze ścięgna lub włosia. Z czasem zaczęto wprowadzać dodatkowe elementy, które symbolizowały między innymi zdrowie, siłę i powodzenie. Indianie umieszczali w łapaczu snów także:\npazury – zapewniały ochronę,\nkoraliki – spełniały sny,\npióra – także spełniały sny, ale dodatkowo pióra orle sprowadzały odwagę, a sowie mądrość,\nfragment futra – miały zapewniać ciepło i wygodę,\nróg jelenia – przynosił powodzenie podczas polowania,\nkawałek modrzewia – sprowadzał zdrowie.\nPrawdziwy łapacz snów powinien być wykonany tylko z naturalnych materiałów.\nJak zrobić prosty łapacz snów z serwetki\nNajprostszym sposobem zrobienia własnego łapacza snów jest wykorzystanie okrągłej serwetki, która będzie imitowała pajęczynę.\nNaciągnij serwetkę na tamborku.\nWystającą koronkę utnij.\nOwiń tamborek sznurkiem.\nPrzywiąż kilka kawałków sznurka – jeden, na którym będzie wisiał łapacz snów, a pozostałe, by przyczepić do nich ozdoby.\nKolorowe koraliki nawlecz na rzemyk.\nPrzywiąż białe piórka i gotowe.\nOzdobny łapacz snów ze sznurka\nBardziej dekoracyjna wersja łapacza snów wymaga więcej wysiłku, ale dzięki temu można osiągnąć oryginalny i unikalny rezultat.\nmetalowego lub drewnianego koła (można je zrobić samodzielnie z drutu lub gałązki),\nwłóczki lub innego kolorowego sznurka,\nKółko owiń dokładnie sznurkiem.\nPiórka pomaluj cienką warstwą farby akrylowej i zostaw do wyschnięcia.\nZapleć ze sznurka pajęczynę wewnątrz koła – nie musisz używać jednego schematu. Ważne, by w środku zaplątać nitkę. Co jakiś czas załóż na sznurek koralik.\nPrzywiąż trzy osobne sznurki na dole kółka – nawlecz na nie koraliki i przywiąż piórka.\nCzerwony, żółty, niebieski, pomarańczowy... Czy wiesz, co oznaczają kolory? Poznaj symbolikę barw.\nŚwiąteczne dekoracje z koralików i piórek można zawiesić na choince, ścianie, jemiole lub doczepić je do świątecznych prezentów. Można wykonywać w dowolnej kolorystyce i formować z nich różne kształty, np. serduszka, gwiazdki lub choinki. Co musisz przygotować, by wykonać zawieszki z koralików i piórek Potrzebujesz: giętkiego drucika, cążków do drutu, koralików o średnicy 8 mm lub 10 mm (najlepiej białe, perłowe lub srebrne), białego sznurka , białej tasiemki, silikonowego kleju termicznego , nożyczek, białych piórek. Sposób wykonania: 1. Odetnij kawałek druta ok. 20 cm. Zależnie od preferowanej wielkości ozdób odetnij dłuższy kawałek druta (ok. 30 cm) do wykonania większej świątecznej dekoracji lub mniejszy (ok. 15 cm) do wykonania mniejszej. 2. Drut zegnij w połowie i nawlekaj na niego koraliki (po zagięciu druta nawlekane koraliki nie będą spadały). Nie nawlekaj koralików do końca druta, po obydwu końcach zostaw ok. 2-3 cm druta bez koralików. 3. Dwa końce druta połącz ze sobą zawijając je dwu-trzykrotnie wokół siebie. Nadmiar wystającego druta obetnij cążkami. Z druta z nawleczonymi koralikami uformuj serduszko. 4. Weź 2-3 piórka i zwiąż ich końce białym sznurkiem. Końcówkami sznurka przywiąż piórka do serca z drutu i koralików w miejscu, gdzie łączą się druciki. 5. Z białego sznurka lub wstążki zrób zawieszkę do świątecznej dekoracji. 6. Ze wstążki zawiń kokardę i przyklej ją silikonowym klejem termicznym do miejsca połączenia drucików. Do przygotowania ozdób w kształcie gwiazd , choinek lub kółek najlepiej użyć elastycznego drucika florystycznego. Świąteczne ozdoby z juty są...\nOzdoby choinkowe z szyszek to prosty sposób na efektowne ręcznie robione ozdoby świąteczne. Szyszka jest symbolem świąt. Charakterystyczny kształt szyszki sprawia, że przygotowanie ozdób choinkowych nie jest skomplikowane. Ozdoby choinkowe z szyszek Potrzebujesz: kilku szyszek , wąskiej wstążki w dowolnym kolorze lub jutowego sznurka, grubej ozdobnej wstążki materiałowej, złotej, białej lub srebrnej farbki do malowania, małego pędzelka, dowolnych ozdób, np. małych bombeczek, dzwoneczków lub koralików, śrubek z oczkiem (lub pistoletu z klejem na gorąco), nożyczek, gazety. Instrukcja wykonania ozdób choinkowych z szyszek 1. Rozłóż gazetę i rozstaw na niej wszystkie niezbędne przedmioty. 2. Do szerszej strony szyszki przymocuj śrubkę z oczkiem, tak aby z szyszki wystawało samo oczko, które umożliwi zawieszenie świątecznej ozdoby na choince. 3. Każdą szyszkę pomaluj złotą, białą lub srebrną farbką. Sposób malowania szyszek jest dowolny. Możesz pomalować całą szyszkę lub wyłącznie jej końcówki. Pomalowane szyszki zostaw do wysuszenia. 4. Cienką wstążkę potnij na kilkucentymetrowe paski (ok. 10 cm). Wstążeczki przywiąż do oczek wystających z szyszek tak, aby ozdoby można było powiesić na choince . Wstążeczki możesz też przykleić klejem. 5. Utnij kilkucentymetrowy pasek grubszej wstążki. Pasek powinien być tak długi, aby owijał palce dłoni. Wstążkę ułóż na gazecie i złóż na pół. Na pasek cienkiej wstążki nawlecz drobne ozdoby – małe bombeczki, koraliki lub dzwonki. Grubszy kawałek wstążki obwiąż cienką wstążką w połowie. W ten sposób uformujesz kokardę, którą za pomocą końcówek wąskiej wstążki należy przymocować do oczka...


Praca zdalna a produktywność. Pojawiły się wyniki badań w tej sprawie - Focus.pl\nOkres pandemii sprawił, że biura przeszły małą rewolucję. Teraz wszystko wraca powoli do normalności, a nowe badania pokazują, że praca zdalna to bardzo dobre rozwiązanie.\nBrak konieczności stania w korkach, możliwość wykonywania obowiązków z wybranej lokalizacji czy ucieczka przed biurowym harmidrem to tylko jedne z wielu argumentów, jakich używają zwolennicy pracy zdalnej. Z drugiej strony, pracodawcy nie są aż tak wielkimi fanami tego typu rozwiązań. Jedni skarżą się na brak kontroli nad pracownikiem, inni na spadek wydajności zatrudnianych osób. Chcąc na dobre wyjaśnić tę kwestię, przedstawiciele Texas A&M University School of Public Health przeprowadzili odpowiednie badania.\nPraca zdalna za sprawą... huraganu\nWarto jednak podkreślić, że badania opierały się na danych dotyczących okresu sprzed huraganu Harvey, w trakcie usuwania jego skutków, a także po zakończeniu kryzysu. Naukowcy przeanalizowali zapisy z oprogramowania ergonomicznego 264 pracowników. W okresie objętym badaniem firma była zmuszona zamknąć swoje biura na skutek powodzi wywołanej kataklizmem, co sprawiło, że praca tam odbywała się przez dłuższy czas zdalnie. Analiza zebranych informacji wykazała, że całkowite wykorzystanie komputerów początkowo spadło, ale stosunkowo szybko wróciło do poziomu sprzed klęski żywiołowej, co stało się około siedmiu miesięcy po jej wystąpieniu. Ostatecznie niemal wszyscy pracownicy biorący udział w badaniu powrócili do wydajności sprzed huraganu.\nTego typu ustalenia są ważne w kontekście trwającej debaty poświęconej wydajności pracowników w czasie pracy zdalnej. Badania wykazały też, że wykonywanie obowiązków w określony sposób, w określonym tempie i przez określony czas zwiększa prawdopodobieństwo doznania urazu w wyniku tej pracy. Robienie przerw, zmniejszenie wysiłku i obniżenie tempa miało natomiast pozytywny wpływ na ewentualne skutki. Zdaniem Marksa Bendena pracodawcy powinni wręcz zachęcać pracowników do robienia regularnych przerw i regenerowania sił przed zakończeniem pracy. Oczywiście urazy w pracy biurowej mogą wydawać się błahym problemem, jednak problemy, na przykład z nadgarstkami czy plecami, zdarzają się w niej zaskakująco często.\nBenden dodaje, że osoby robiące zalecane przerwy cechowały się wyższą produktywnością, która sprawiała, że ostatecznie wykonywali więcej zadań. Ogólny wniosek w kontekście pracy zdalnej był natomiast następujący: prawie wszyscy uczestnicy badania wrócili do tego samego poziomu wydajności, co przed huraganem Harvey. Naukowcy z Texas A&M sądzą, że dostarczone przez nich informacje mogą być wykorzystane do promowania zdrowych nawyków wśród pracowników, zarówno pracujących zdalnie, jak i stacjonarnie. Dzięki temu walka z problemami takimi jak stres, depresja i nadużywanie substancji psychoaktywnych mogłaby stać się nieco skuteczniejsza.


ile powinien spać niemowlak? - Rodzice.pl\nKiedy bobas powinien przesypiać noc? Mój synek ma 7 tygodni, a noce wyglądaja tak: zasypia około 22.00, budzi się około 3.00. Ciągnie cyca, zasypia i budzi się o 4.00 i tak co godzinę do 7.00. Później się albo drze albo leży najedzony i zadowolony w łóżeczku (max. pół godziny). Poradźcie co zrobić aby budził sie nie co godzinę, a np. co dwie? Natomiast wystarczy, że go włożę do wózka to natychmiast zasypia, ale pod warunkiem, że jesteśmy na spacerze. Dwa spacery w ciągu dnia, albo jeden spacer po południu i mam nockę z głowy. Potem mały śpi w nocy max. 2 godziny, a potem się drze. Nie wiem jak sie zorganizować.\n4 odpowiedzi na pytanie: ile powinien spać niemowlak?\nRe: ile powinien spać niemowlak?\nNiestety obawiam sie, że na zorganizowany dzień będzisz musiala jeszcze trochę poczekać. Mój dzień ustabilizował się , jak Michał miał około 4 miesięcy, a do tego czasu wyglądało to jak u ciebie z tym , że Michal darł się cały dzień i nawet pół godziny nie poleżał nawet pół godziny sam w łóżeczku.\nUzbrój sie w cierpliwość, a ani sie obejrzysz, a twój brzdąc prześpi całą noc.\nmój zaczął przesypiać noce dopiero w 11 miesiącu. tak to już jest. spróbuj go po tym karmieniu o 3 już nie odkładać do łóżeczka. niech śpi z Tobą, tuż przy cycu.\nNajlepiej połóż malca obok siebie, jak się obudzi dasz mu cyca i obydwoje zaraz zaśniecie……..\nCorka koleżanki dostawała na noc dwa razy butelkę z mieszanką……przesypiała potem kilka godzin…….z racji, że butelka byłA TYLKO NA NOC, NIE ODZWYCZAIŁA SIĘ OD PIERSI…..\nu nas sen Marysi poprawil sie od kiedy po jedzeniu zaczelismy ja bardzo dokladnie “odbekiwac” – chce jesc mniej wiecej co 3 godziny -w dzien i w nocy, ale latwiej ja uspic -przedtem spala trzy godziny a poltorej ja usypialam:)\nZnasz odpowiedź na pytanie: ile powinien spać niemowlak??\nJa chyba za dużo czytam poradników ale mój maluch trochę był dziś niespokojny, nie mógł zasnąć a jak zasnął to zaraz chyba jakiś ból go obudził.W kupce zauważyłam śluz.O ile\nWitam wszystkich. Jestem w ósmym tygodniu ciąży i pomału zaczynam myślec o tym co będzie potrzebne mojemu przyszłemu dzidziusiowi.Nie mam kompletnie zielonego pojęcia ile kupić śpioszków,koszulek czy innych rzeczy.Nie chcę kupic


Aleksandrowe myśli: sierpnia 2016\nKilka pytań do... Martyny Flemming + wyniki konkursu\nZapraszam na wywiad z niezwykłą podróżniczką i etatową emigrantką :)\n1. Jak wyglądały Pani początki z pisaniem? Czy długo nosiła się Pani z zamiarem napisania o swoich podróżach czy też pomysł przyszedł niespodziewanie podczas np. którejś z kolei przeprowadzki do innego kraju?\nPisałam od zawsze. Z braku bratniej duszy z podwórkowego towarzystwa wylewałam myśli na papier. Od 16 do 32 roku życia nieustannie pisałam pamiętnik. Pisanie to forma wyrzucania moich myśli w świat. Inne kobiety mają przyjaciółki. Ja mam pisanie. Przyjaciół bardzo bliskich brak. Ciężko o nich, gdy się człowiek ciągle przeprowadza. Ale lubię swoją samotność. Nie przeszkadza mi już ona. A kiedy postanowiłam napisać o swoich podróżach? Nie zauważyłam momentu zwrotnego. Zawsze pisałam co robię, co widzę, co zwiedzam. To przyszło naturalnie.\n2. Mówi się, że podróże kształcą. Czy zgodzi się Pani z tym twierdzeniem? Dlaczego?\nMój ulubiony coach, psycholog, Jacek Walkiewicz mówi, że podróże kształcą ale tylko wykształconych ludzi. Są ludzie, którzy mogą zwiedzić 50 krajów a pod piramidami jedyna refleksja która im się nasunie to wniosek, że w telewizji wydawały się większe. Jak ktoś nie ma potrzeby, lub nie wie jak wzbogacić myśli, głowę, egzystencję przez podróże, nic nie pomoże. Nadal będzie jeździł, patrzył na świat i widział to samo co przed rozpoczęciem podróżowania.\n3. Czy podczas pisania miała Pani jakieś trudności (np. chwilowy brak weny)? Jeśli tak, to w jaki sposób sobie Pani z nimi radzi? Czy ma Pani swoją receptę na radzenie sobie z problemami podczas pisania książek?\nWena czasem jest, czasem jej nie ma. Moja głowa produkuje taki nadmiar myśli, że częściej spotykam się ze zjawiskiem iż chcę pisać a nie mam możliwości: miejsca, czasu, długopisu. Mój pokój zawalony jest papierkami, kartkami, notesami. Ciągle coś zapisuję. Słowa klucze, rwane myśli. To później pomaga przy pisaniu. Weny nie mam w stresie. Poza stresem wena i ja bardzo się lubimy.\n4. Kiedyś taniec zajmował ważne miejsce w Pani życiu, a jak jest teraz? Który taniec najlepiej odzwierciedliłby Pani życiową drogę?\nWszyscy moi życiowi partnerzy mieli problem z moim tańczeniem. Albo nie umieli ze mną tańczyć tak bym była zadowolona, albo "zabraniali" mi tańczyć z innymi - powodem była zazdrość. Taniec od dawna nie zajmuje ważnego miejsca w moim życiu ale od kilku miesięcy poważnie myślę, by to zmienić. Teraz żaden partner życiowy nie burzy mi myślenia. Jako wolna kobieta decyduję się pójść w tango. Tango najbardziej odzwierciedla moje życie. Namiętne, zrywne, zwalniające i przyspieszające. Z dramatem i napięciem.\n5. Co dało Pani napisanie "Życia pechowej emigrantki"? Czy to spełnienie jednego z marzeń, spowiedź czy podzielenie się doświadczeniami, aby przekazać pewną ważną lekcję dla innych?\nTo zamknięcie pewnego etapu. Jak wspominam w książce, we wstępie, pisanie daje mi poczucie posegregowania. Za dużo w mojej głowie chaosu. Żyję z tym ale nie jest mi z tym chaosem po drodze. Męczy mnie już ciągle słuchanie od ludzi, że za dużo myślę. I co mam z tym zrobić? Wyłączyć? Dlatego piszę. Napisanie książki pozwoliło mi wyrzucić z siebie, podsumować i zamknąć etap życia - dramatyczny, nad wyraz dramatyczny. Śmierć dziecka i rozstanie z kimś kto był moją drugą połową. Serce pękło na tyle kawałków, że gdyby nie książka nie byłoby mnie tu teraz.\n6. "To, czy czarny kot sprowadza nieszczęście, zależy głównie od tego, czy jest się człowiekiem, czy myszą..." - Janusz Leon Wiśniewski – Ukrwienia.\nCzy jest Pani przesądna i np. w piątek 13-ego nie wychodzi Pani z domu ;)?\nMam w nosie zabobony. Bez tych wszystkich rzeczy pech i tak ma ze mną wspólną drogę. Za dużo myśli mam w głowie, by jeszcze myśleć czy czarny kot na mojej drodze coś zwiastuje czy nie? :)\nRobert Kyosaki w książce: Bogaty ojciec, biedny ojciec pisze: Jesteś wart tyle co Twoje słowo.\nSłowo potrafi zniszczyć ale i wynieść nad poziomy. Może zabić i dodać komuś skrzydła. Bardzo wielka rzecz - Słowo. Szkoda że tak mało ludzi docenia jego moc.\n8. Czym według Pani jest pech?\nPech to coś w czym jestem coraz bardziej wytrenowana. Kierowca im więcej jeździ autem tym jest lepszym kierowcą. Im częściej spotykają mnie niezaplanowane historie, im częściej muszę stawiać czoła (nawet tym głupim, tuzinkowym) sytuacjom tym pech staje się bardziej oswojony. W tym całym pechowym wariactwie zauważam, że coraz częściej się go spodziewam i jestem coraz lepiej przygotowana na jego nadejście.\n9. Jakie zna Pani sposoby na odwrócenie pecha, choćby i swej bohaterki?\nZawsze biorę go na klatę. Zawsze obśmiewam, że znów mi się to zdarzyło. Zamiast jęczeć, że nie mam ochoty się z nim mierzyć zaczynam myśleć, jak obrócić to w fajną historię, jak ta sytuacja "sprzeda" się na blogu.\n10. Kiedy wpadł Pani do głowy pomysł napisania książki pt. Życie pechowej emigrantki ?\nŻeby napisać książkę o takiej tematyce najpierw trzeba coś przeżyć. To nie s-fiction, które można zmyślić na kanapie w salonie. Pomysł pojawił się po sukcesie bloga. Żeby go podsumować, uporządkować, zebrać w całość. A ponieważ byłam bezrobotną, ciężarną kobietą, która nie potrafi marnować czasu, wzięłam się za pisanie książki. I oto jest.\n11. Czy będąc w szkole podstawowej pisała Pani jakieś opowiastki ?\nPisałam pamiętnik, z braku kompana do zwierzeń. Koleżanki, jeśli już je miałam, miały inny zestaw problemów. Spisywałam swoje myśli. Raz w życiu napisałam wiersz, o bezdomnych. Wygrałam szkolny konkurs. Potem pisałam opowiadania, felietony na konkursy. Nikt nigdy nie odpisał. Aż założyłam bloga. To był strzał w dziesiątkę.\n12. Co by Pani powiedziała osobie chcącej napisać swoją pierwszą książkę ?\nHahah, dobre pytanie. Żeby ściągnęła sobie Worda do pisania. Czemu tak piszę? Bo dostałam ostatnio luźne notatki (pierwsze strony książki) kogoś, kto chce napisać książkę ale jeszcze nie wpadł na pomysł, by ściągnąć Worda na komputer. Napisał mi fragment książki na fb. Wiem, że brzmi to lekko wrednie ale tak, właśnie radziłabym pobrać Worda i pisać wszystko co głowa podpowiada. A potem zobaczyć co z siebie głowa wylała.\nWitam serdecznie, nurtują mnie następujące kwestie:\n13. Tyle razy zmieniała Pani miejsce zamieszkania, pracę, czy jednak miewała Pani chwile tęsknoty za krajem? Jeżeli tak, to czego najbardziej brakowało Pani w obcych miejscach?\nWytrenowałam w sobie brak sentymentów. Z roku na rok coraz mniej tęsknię za ludźmi (bo i tak zawodzą i mnie ranią więc po co spalać się dla nich nadto, niż zasłużyli), za miejscami (widząc coraz więcej, podczas podróży, coraz mniej we mnie nostalgii do moich starych, dobrze mi znanych miejsc). Nie przywiązuję wagi do nastroju miejsca (moja szafa, moje łóżko, mój kwiatek, moje firanki). Mogę żyć na walizkach. Chyba poczucie wolności, które mam nad wyraz rozwinięte ujarzmiło odczucia tęsknoty. Ja już nie tęsknię.\n14. Co najbardziej zszokowało Panią podczas podróży, czy może było coś, co szczególnie zapadło Pani w pamięć, z uwagi na różnicę kulturową w porównaniu w z naszym krajem?\nTych rzeczy było wiele. Np. w Holandii publiczne spa są koedukacyjne i przepełnione golusieńkimi staruszkami. Nie jestem aż tak obyta z cielesnością starszych osób, by nie czuć lekkiego zawstydzenia w takim miejscu. A im to kompletnie nie przeszkadza.\nTych różnic jest tak wiele, że nie umiem wybrać konkretnej. Myślę , że zahaczę o ten temat w drugiej swojej książce.\n15. Wydawać by się mogło, że życie to ciągła, nieustanna wędrówka z jego radościami, smutkami, emocjami. I czytając recenzje "Życia pechowej emigrantki", zauważam że takie właśnie to zmaganie z życiem opisała Pani w swojej książce. Mnie ciekawi, gdzie żyło się Pani najlepiej, czy mogła Pani powiedzieć, że czuła się gdzieś jak w domu, u siebie?\nW mojej głowie jest taki przycisk. Ma wiele opcji. Raz włącza: Nie przyzwyczajaj się. Innym razem: Nie zostaniesz tu długo. Znam się, wiem, że nie zakotwiczę nigdzie na dłużej. Nie buduję sobie bazy, gdzie otoczona bibelotami poczuję się bardziej swojsko. Od dawna nie czułam się gdzieś jak w domu. Ale nie jest mi przykro z tego powodu. Wiem, że takiego uczucia, takiej potrzeby już we mnie nie ma. Kiedyś kupię sobie Campera. Będę w nim mieszkać. I w nim poczuję się w końcu jak u siebie.\n16. Jak długo potrafiłaby Pani usiedzieć w jednym miejscu, bez przemieszczania się, podróży, zmiany miejsca zamieszkania?\nGdyby mi złamać nogę :) pewnie długo. Lub dłużej. Ale nie ma takiej opcji. Ruch musi być. Życie to działanie. Ja nawet jak chwilowo gdzieś siedzę, jestem zawieszona między wyjazdami to moja głowa jest już daleko, snuje plany i czeka aż ciało wstanie i za nią ruszy.\n17. Podobno wybiera się Pani w podróż do Azji. Co zamierza Pani tam zwiedzić, robić, a może powstanie z tej podróży materiał na kolejną książkę?\n3 listopada lecę do Bangkoku. 14 lutego 2017 roku, z tego samego lotniska wracam do Polski. Chcę zwiedzić 8 krajów ale bez sensu wymieniać ich nazwy bo wiem, że w moim przypadku plany są po to by się zmieniły. Zarezerwowałam dwa noclegi w Bangkoku by w mniejszym szoku zderzyć się z azjatycką rzeczywistością. Potem ruszam przed siebie.Bez mapy, bez konkretnego planu. Plan będę tworzyć na miejscu. Jeśli poznam kogoś, kto zaproponuje mi wspólne podróżowanie - na moment się skuszę. Jadę do Azji przede wszystkim po ciszę i spokój. Po wenę by skończyć zaczętą drugą książkę. A będzie jak będzie. Zresztą jak zwykle w moim przypadku.\n18. Okładka książki jest dość nietypowa. Czy ma ona szczególne znaczenie? Wielu bowiem czytelników potrafi wybierać książkę właśnie po okładce.\nDziewczynka, która wyciska z globusa wszystko co chce - to ja. Ziemia ma dosyć ale dziewczynka nie odpuszcza. Wesoła, zadziorna okładka ma sugerować, ze książka będzie lekka i przyjemna. A tu zonk. Otwierasz książkę i zaczyna się fontanna łez. W dużej mierze okładka miała wprowadzić zamieszanie. Dać do zrozumienia, że zawartość książki jest inna niż faktycznie. I rzeczywiście ludzie są zaskoczeni. Efekt jest taki jaki miał być.\n19. Może się Pani przenieść w dowolne miejsce na ziemi, w którym ma Pani możliwość zamieszkać - jakie ono jest?\nI tu jest problem. Nie ma takiego miejsca. Ja nie marzę o jednym miejscu. O jednym domu, z jednym ogródkiem. Z tym samym oknem na te same rabatki każdego dnia. Jeśli miałabym się gdzieś przemieścić to w miejsce gdzie stoi mój Camper. Ten, który kiedyś kupię. Posadzę w nim mojego ulubionego misia, położę kilka niezapisanych zeszytów, bym mogła w nich notować, mały laptop, wygodną, ciepłą pościel i będę w nim mieszkać. Jeździć gdzie chcę, kiedy chcę i nocować gdzie chcę.\n20. Jaka jest Pani najbardziej szalona przygoda jaka spotkała Panią na obczyźnie?\nHaha, najbardziej? Tyle tego było. Przekroczenie nielegalnie granicy, wypadek w Aqua Parku, stratowanie przez wielbłąda, trudno wybrać. Łatwiej byłoby m wybrać najgorszą ale najbardziej szalonej nie umiem.\n21. Czy to prawda, że Polki za granicą mają większe powodzenie?\nW Egipcie czy Tunezji - tak. W Holandii nie. To zależy jaki sort tych Polek pojawia się na ulicy.\n22. Polak- złodziej i pijak. Czy takie określenia funkcjonują dalej, czy spotkała się Pani z nimi będąc za granicą?\nOne ciągle istnieją. Nie mam zbyt dobrego zdania o wielu Polakach, którzy jadą do pracy za granicę. Akurat takich poznałam. Ale to nie znaczy, że nie ma ludzi z wykształceniem, znających języki, którzy robią Polakom najlepszą reklamę. Choć tych pierwszych bardziej słychać. Choćby na ulicy czy pod barem nocnym.\nPytanie o taniec najbardziej poruszyło Martynę i to za nie przyznaje Edycie Chmurze nagrodę- swoją książkę „Życie pechowej emigrantki”.\nSerdecznie gratuluję :) Edyto, podeślij mi swoje dane, korzystając z formularza umieszczonego w pasku bocznym bloga :)\nJestem Ci ogromnie wdzięczna, że znalazłaś dla mnie dla moich czytelników chwilę wolnego czasu i zechciałaś odpowiedzieć na dość wnikliwe pytania :) Życzę Ci dalszych, równie udanych wojaży i kolejnych sukcesów pisarskich :)\nKilka pytań do... Izabelli Frączyk + wyniki konkursu\nSerdecznie zapraszam na wywiad z Izabellą Frączyk, który sami współtworzyliście ☺ Mam nadzieję, że będzie to dla Was tak przyjemna lektura, jak dla mnie☺\nZ opisu i samego tytułu "Do trzech razy sztuka" można wywnioskować, że w życiu należy walczyć do końca, niezależnie od ilości porażek. A jak jest z Panią - czy nie zrażają Panią porażki, nigdy się Pani nie poddaje? Czy zawsze ma Pani odwagę rozpoczynać wszystko od początku?\nAleż to kompletnie nie jest kwestia odwagi. Jestem osobą praktyczną i nienawidzę poczucia bezradności. Jak ktoś, komu się wali świat, siada i chlipie w kąciku to ja dostaję szału. Anna Maria Jopek kiedyś ładnie zaśpiewała, że „życie jest po to, żeby pożyć” i ja w 100% się z tym zgadzam. Porażki mnie motywują, w myśl zasady, że co nas nie zabije to nas wzmocni. Jak jest źle, mówię sobie „nie dam się” i robię swoje. Zasada „siedź w kącie aż znajdą cię” nie działa. Jak długo żyję, jeszcze nie spotkałam takiej istoty… no, może poza kurą, która by coś sensownego w tym kącie wysiedziała ☺ Czasem po prostu nie mamy wyjścia i nie ma to nic wspólnego z odwagą. Po prostu życie toczy się dalej.\nW swoich powieściach stawia Pani na humor, możemy przejrzeć się w nich jak w krzywym zwierciadle. Skąd biorą się te zabawne wątki i co tak na co dzień Panią śmieszy najbardziej?\nZazwyczaj to humor sytuacyjny, który wychodzi sam. Niektórych bawi do łez, innych mierzi i drażni. Każdy z nas posiada inne poczucie humoru, a jak wiadomo, wszystkim dogodzić się nie da. Oczywiście mam też zakamuflowane w głowie przeróżne anegdoty, które wykorzystuję, kiedy nadarza się odpowiednia okazja. Bardzo rzadko, wręcz sporadycznie, przytrafia mi się , żeby tak pokierować akcją, by specjalnie zamieścić daną anegdotę. Ostatnio miało to miejsce w „Do trzech razy sztuka” z chińskim tatuażem. To było coś, co usłyszałam i MUSIAŁAM to opisać. Pretekstu szukałam przez pół książki ☺ A co, na co dzień mnie śmieszy? Wiele rzeczy. Kiedyś mój mąż mnie zapytał: Słuchaj, na jakim ty świecie żyjesz? Idziesz sobie ze śmieciami do śmietnika i masz przygodę życia, a normalnie nikt inny tak nie ma! ☺\nW swoich książkach porusza Pani również poważne i ważne tematy. Mnie ciekawi, jaki temat, wątek był dla Pani największym wyzwaniem, kosztował Panią najwięcej zaangażowania, emocji?\nNo cóż, poruszam, ale zwykle mój cel bywa zupełnie inny i nie jest to zamierzone. Nigdy nie wiem, co napiszę i co mi wyjdzie, ale że umieszczam moich bohaterów w obecnej polskiej rzeczywistości, muszą w jakiś sposób ocierać się o sprawy i problemy bliskie nam wszystkim. Być może właśnie dlatego tak często słyszę, że czytelnik identyfikuje się z moim bohaterem.\nInaczej natomiast wygląda sprawa w sensie wyzwań tzw. merytorycznych. Chcąc umieścić bohatera na ciekawym tle, na przykład zawodowym, sama muszę dobrze orientować się w tej materii. Osobiste doświadczenia zawodowe mam dość bujne i bogate, niemniej przy pisaniu „Jak u siebie” musiałam porządnie zagłębić się w temat funkcjonowania hotelowej restauracji. Teraz, od blisko roku piszę trylogię „Stajnia w Pieńkach”. Tu, z kolei, dokładnie zgłębiam tajniki hodowli kur, strusi, osłów, a nawet i temat ujeżdżania krów ☺ Uczę się o końskich porodach, nośności kur z Indii. Niedawno dowiedziałam się, co to jest osłomuł i że struś to jedyny ptak, który sika ☺ Naprawdę mam ciekawe zajęcie. Taki temat to nie są przelewki. Wizyty na strusich farmach, w stadninach, w Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej, w Związku Hodowców Koni to ostatnio u mnie codzienność. Codziennie czegoś nowego się uczę i mam nadzieję, że tak zostanie.\nKiedy dowiedziałam się, że jest Pani absolwentką Akademii Ekonomicznej oraz Wyższej Szkoły Handlu i Finansów Międzynarodowych, nie mogłam uwierzyć, że umysł ścisły potrafił odnaleźć się w pisaniu. Co więc się stało, że zaczęła Pani tworzyć historie? I jak to z tym pisaniem było na samym początku kariery?\nNa początku traktowałam to jako zupełną hecę i jako coś, czym chciałam coś sobie samej oraz innym udowodnić. Nie wiem, być może to był właśnie ten czas, by zacząć pisać na poważnie. Pierwsze książki wypłynęły ze mnie praktycznie same. Nie mam za sobą żadnych pisarskich kursów ani warsztatów. Wszystko piszę, ot tak, i czasem aż się dziwię, że ktokolwiek chce to czytać ☺ Początki kariery wycisnęły mnie jak cytrynę. Jak się okazało, nie była to wcale taka prosta sprawa. Pierwsze dwa tytuły wydałam sama, za własne pieniądze. Wzięłam kredyt. Pełną piersią odetchnęłam dopiero wtedy, gdy wydawnictwo Prószyński i S-ka wzięło mnie pod swoje skrzydła.\nOczywiście, że to, co aktualnie nas otacza ma wpływ na to, co później dzieje się u bohaterów. W końcu to nasze obserwacje. Jak idę do dentysty wyrwać ząb i potem spuchnę, to raczej pewnym jest, że w którejś książce też ktoś spuchnie po wyrwaniu zęba. Jak u mnie jest pomidorowa, to zwykle tam też, ale zazwyczaj tamto wszystko to fikcja, więc raczej nie opisuję niczego istotnego, co dzieje się tu i teraz. Jeśli mam ładny wiejski widoczek to wrzucam go na twardy dysk w mojej głowie i wykorzystuję, gdy jest mi potrzebny. Zwykle piszę przy stole w kuchni, to moje centrum dowodzenia, ale ostatnio przypadkiem zeszłam po coś do garażu. Coś mnie tam tknęło, usiadłam obok samochodu na skrzynce z narzędziami, wyjęłam z auta notatnik i… machnęłam odręcznie dwa rozdziały. Tak akcja płynęła mi w tym garażu, że napisałam tam dwie książki. Później pędem leciałam do komputera, żeby to wszystko przepisać, bo strasznie bazgrzę. Tak, przyznaję bez bicia. Są miejsca, w których pisze się lepiej. Zimą, każdego dnia zakładałam grubą pikowaną kufajkę, nowe buty na snowboard, które wymagały rozchodzenia i chwytając za notes niezmiennie słyszałam od męża: A ty co? Idziesz do pracy? ☺\nPrzede wszystkim, do pisania muszę mieć dobry humor. Nawet jeśli piszę smutne sceny, przy których zalewam się łzami jak bóbr, i tak, dobry nastrój jest po prostu niezbędny. Nigdy nie cierpię na brak weny, choć czasem, zwykle w okolicach połowy tekstu, pojawia się coś w rodzaju takiego twórczego zatwardzenia. Wtedy dopada mnie panika, że na darmo napisałam pół książki i kicha. Teraz właśnie też tak mam, ale już wiem, że odpuszczę na kilka dni, a później samo ruszy i dalej poleci. Drugi taki moment pewnie dopadnie mnie w okolicy 170 strony, kiedy wychodzi na to, że powinien być koniec, a tu, że to jeszcze za krótkie. I znów ta sama akcja. A na koniec zawsze mi wychodzi zupełnie inne zakończenie, niż sobie wcześniej wymyśliłam. ☺\nOczywiście, że warto walczyć o marzenia, ale na ile iść po tych trupach, to raczej kwestia priorytetów. Czasem zazdroszczę ludziom pozbawionym skrupułów, bowiem sama nie byłabym w stanie cieszyć się szczęściem zbudowanym na czyjejś krzywdzie. Nie lubię uczucia moralnego kaca, a pyrrusowe zwycięstwa są raczej nie dla mnie. Inaczej natomiast ma się rzecz, jeśli mówimy o rodzinie, bliskich. Przecież dla ich dobra jesteśmy w stanie zrobić naprawę wiele i to bez oglądania się za siebie.\nWspomnienie z dzieciństwa, które pamięta Pani do dziś?\nLos obdarzył mnie pamięcią słonia. Podobnie, jak pamiętam, że w 2014 roku na blogu Zakurzona Półka, zadano mi identyczne pytania (dlatego też, czego nigdy nie robię, wyjątkowo pozwoliłam sobie przekleić tutaj tamte dwie odpowiedzi) ☺ pamiętam nawet obrazy z mojego dzieciństwa, kiedy to miałam 8-9 miesięcy. Teoretycznie nie miałam prawa tego pamiętać, ale podałam mamie tyle szczegółów, że nie było mowy o żadnym przypadku. Mamie opadła szczęka ☺\nKażdy ma w życiu sytuacje, z których jest dumny lub odwrotnie. Co najbardziej szalonego zrobiła Pani w swoim życiu, a co chciałaby jeszcze zrobić?\nCóż, osoby z mojego otoczenia ciągle mi mówią o jakichś szaleństwach z moim udziałem, a dla mnie to, co robię, to najnormalniejsze rzeczy na świecie. Cóż z tego, że przedkładam grzebanie się w smarze i offroad’owe taplanie się w błocie, ponad szydełkowanie i dzierganie na drutach, skoro to moja pasja? A najbardziej szalona rzecz? Hm, chyba wybranie się do parku linowego i lot spadochronem ze świadomością, że mam lęk wysokości. A czego jeszcze bym chciała, poza pilotowaniem śmigłowca i kupnem większego quada? Nie mam pojęcia, ale pewnie niedługo coś nowego wymyślę ☺\nPani Izabello, inspiracja- czym jest dla Pani? Skąd ją Pani czerpie? A może po prostu dar z niebios? Wielu autorów w swoich wywiadach mówi o wenie, inni o inspiracji, a jeszcze inni o Bożym darze, a Pani?\nTo jest jak impuls, jak porażenie prądem. W pewnej chwili staje przede mną bohater, przedstawia się grzecznie i … jedziemy z akcją. Nigdy nie wiem, co wymyśli w następnym akapicie czy na następnej stronie. To zupełnie tak, jakbym poznała kogoś nowego i zaczęła uczestniczyć w jego życiu. Nie robię notatek, nie mam konspektu ani planu. Nigdy nie wiem, co napiszę. To dzieje się samo. Ja wiem, że ciężko to racjonalnie wytłumaczyć i przy okazji nie wyjść na wariata. Do tego jeszcze ten mój pragmatyzm i to nieszczęsne ścisłe wykształcenie. To wszystko nie ułatwia mi życia J A dar? Pewnie jakiś mi dano, skoro jestem w stanie robić to, co robię i nadal pozostać przy zdrowych zmysłach.\nCzy pisanie traktuje Pani jako misję przesłania ludziom pewnych znaków, wskazówek? A może po prostu jest to praca jak każda inna?\nAni jedno, ani drugie, choć w życiu mamy tak, że jeden szyje buty, drugi leczy ludzi, a trzeci książki pisze. Często pada pytanie właśnie o tę misję do wypełnienia, o mądre motto i przekaz. Nic z tych rzeczy. Jestem jak najdalsza od moralizowania i mówienia komuś, jak ma żyć. Nigdy nie planuję moich książek, zero morałów, zero trucia. Moje bohaterki są zwykłymi kobietami. Nigdy nie są idealne, mają kompleksy, często się mylą, robią głupoty. Nieraz moja bohaterka mimowolnie robi z siebie kretynkę ☺ Jak my wszyscy. Po prostu ja daję im prawo do popełniania błędów.\nWielu autorów w swoich książkach pisze o swoim życiu, swoich przeżyciach, zauroczeniach itp.. Czy osoby z Pani bliskiego kręgu odnajdą powiązanie pomiędzy Pani książkami, a życiem prywatnym? A może nawet odnajdą siebie wśród bohaterów?\nNie opisuję znajomych. Siebie też nie, ale czasem czyjaś przygoda, rys charakteru, jedno skojarzenie wystarczy mi do stworzenia czegoś nowego. Oczywiście nie ma możliwości, żeby odciąć się od własnych doświadczeń i spostrzeżeń. W głowie każdego pisarza mieści się taki mikser, który mieli setki informacji, obrazów i obserwacji. A jaki finalnie wyjdzie z tego koktajl, to już zależy od autora ☺ Czasami znajomi odnajdują w moich książkach sytuacje, które przeżywaliśmy wspólnie. Zazwyczaj bywają zaskoczeni, bowiem sami odbierali te zdarzenia zupełnie inaczej. Widocznie ja jakoś inaczej postrzegam rzeczywistość.\nWitam serdecznie . Nim zadam pytanie napiszę parę słów w woli wyjaśnienia :) Panią Izę - Izę znam już ze świetnego poczucia humoru, otwartości na ludzi. Wiem również, że pisze świetne książki - opinie miłośników jej książek :) Jedynie ja mam problem, gdyż jeszcze nie czytałam nic jej autorstwa. Mea culpa.\nA moje pytanie do pisarki proste :)\nPani Izo w jaki sposób zachęciłaby mnie Pani do sięgnięcia po Pani książki i pokochania ich, raz na zawsze :)\nDroga Kasiu. Relacja autor-czytelnik, to pewien rodzaj więzi. Ludzkimi gustami i sympatiami rządzi chemia umysłów i w dobrym wypadku, zwykle po paru pierwszych akapitach już iskrzy. Albo nie iskrzy ☺ Zapraszam zatem na moją stronę autorską www.izafraczyk.pl, gdzie można przeczytać, a leniuch może nawet i posłuchać, pierwsze rozdziały każdej z moich powieści i przekonać się, czy mamy szanse na trwalszy związek ☺ Krótsze formy natomiast można w każdej chwili przeczytać na blogu Świeżo Napisane, gdzie również bardzo serdecznie wszystkich zapraszam.\nKiedy Pani stwierdziła, że ma dość cyferek i woli literki?\nAleż ja nigdy nie lubiłam cyferek. Przez matematykę omal nie wylali mnie ze studiów, a że wylądowałam na tej, a nie innej uczelni, to był przypadek i w pewnym sensie wygoda. Po pierwsze, miałam najbliżej, po drugie, tamtego roku moje liceum zrobiło eksperyment polegający na połączeniu matury z egzaminem na Akademię Ekonomiczną, więc na studia dostałam się niejako „przy okazji” ☺\nNigdy się nad tym nie zastanawiałam. Niewątpliwie najstarszym i najbardziej zaawansowanym środkiem przekazu, który pozwala przelać na papier każdą, nawet najbardziej niedorzeczną myśl. A papier, jak to papier, wszystko przyjmie.\nCo Pani w swoim życiu najbardziej celebruje i jak?\nBoże Narodzenie i Wielkanoc. Zawsze tradycyjnie i z rodziną. Im nas więcej tym lepiej.\nWyczytałam, że nie lubi Pani typowo kobiecych form odpoczynku jak wylegiwanie się na plaży, masaże przy relaksacyjnych dźwiękach czy oglądanie komedii romantycznych w telewizji. Za to tworzy Pani bardzo wiarygodne postacie kobiece w książkach, ich emocje, przemyślenia, zachowania idealnie pasują mi do naszej płci. Czy pisząc książki tworzy je Pani z myślą o tym, że czytać je będą głównie kobiety czy to nie ma znaczenia, bo dla Pani literatura nie ma płci?\nLiteratura wcale nie ma płci. O czym świadczy fakt, że książkę napisała kobieta i o kobietach? Czy to oznacza, że napisano jakieś bzdury? Że to coś gorszego? A cóż to jest literatura dla mężczyzn? Jest coś takiego? Szufladkowanie książek jest nieco bez sensu, podobnie jak stereotyp, że książki dla przysłowiowych kucharek piszą głupie baby, a jeszcze głupsze je czytają ☺\nW temacie zainteresowań, zawsze miałam ciągoty w stronę nieco męskich klimatów, co wcale nie przeszkadza mi czuć się kobietą i kobiety rozumieć. Poza tym liczne obserwacje są dla mnie nieocenione. A masaży, w istocie, nie lubię. Podobnie jak i upiększających zabiegów.\n"Szczęście w nieszczęściu" to nowe wydanie "Pokręconych losów Klary". Czy podczas dopracowywania tej książki czuła Pani, jakby pisała ją po raz drugi czy zmiany są tylko kosmetyczne? Czy emocje towarzyszące ukazaniu się książki na rynku są takie same?\nCóż, nie było to łatwe, ponieważ kończąc każdą książkę czuję się trochę tak, jakbym urodziła cudze dziecko. Z chwilą napisania słowa „koniec” chciałabym, żeby ktoś to ode mnie zabrał i nigdy więcej już mi tego nie pokazał. Niestety, w procesie wydawniczym, muszę każdą powieść jeszcze klika razy przeczytać. Nie ukrywam, bardzo tego nie lubię. Jeszcze pół biedy, jak czytam moje książki w miarę na bieżąco, za to tych starszych boję się nawet tknąć. Ponowna redakcja mojej najstarszej powieści była dla mnie prawdziwą drogą przez mękę. Na każdej stronie łapałam się za głowę, jakimż to cudem spodobało się to komuś na tyle, że zechciał to wydać ☺ i że czytelnicy w ogóle chcieli to czytać.\nNa Pani fanpage'u rzuciło mi się w oczy zdjęcie pięknie kwitnących kaktusów. Mam do nich wielką słabość, co ku udręce mojego męża, skutkuje tym, że wypełniają szczelnie wszystkie parapety w domu ;) Czy są to Pani ulubione rośliny, a może w pewien sposób odzwierciedlają Pani charakter ;)\nNie, nic z tych rzeczy. Po prostu urzekły mnie kolory tych kwiatów.\nBardzo dziękuję Ci za zaproszenie oraz organizację konkursu. Niezmiernie mi miło, że padło aż tyle ciekawych pytań. Jak wiadomo, są pytania, które pojawiają się często, a niektóre zadawane są wręcz obowiązkowo przy okazji każdego wywiadu. Dlatego właśnie postanowiłam nagrodzić osoby, które zadały mi takie pytania, których jeszcze mi nie zadano ☺\nMiło mi zatem ogłosić, że książki powędrują do Gabrieli, Katarzyny Naworskiej oraz do Oblicza Rozy.\nByło mi miło być tu „w gościach”, dlatego też z przyjemnością gratuluję zwycięzcom konkursu i serdecznie pozdrawiam Ciebie oraz wszystkich czytelników Aleksandrowych Myśli.\nBardzo dziękuję za udział w tym przedsięwzięciu i poświęcony czas ☺ Wywiad wyszedł rewelacyjnie i bardzo przyjemnie się go czytało ☺ Dziękuję również za wskazanie zwycięzców i mam nadzieję, że lektura książek, które otrzymają, przyniosą im wiele frajdy ☺\nPrześlijcie swoje adresy, korzystając z formularza w pasku bocznym bloga :)\nDziś kiedy tyle mówi się o nietolerancji, wzrastającej agresji i terrorze warto wspomnieć, że nie tak dawno temu wydarzyła się historia równie brutalna i poruszająca. Wojna domowa w Bośni i Hercegowinie, oblężenie Sarajewa, które było najbardziej krwawym konfliktem w Europie po zakończeniu II wojny światowej, przyniosła ogromne straty ludzkie w wyniku walk i czystek etnicznych. W obliczu tak okrutnych, nieludzkich okoliczności kwitnie miłość, która staje się powodem obłędnego strachu, ale i nadziei na lepszą przyszłość.\nZaczęło się niewinnie. Studentka z Krakowa wyjeżdża na stypendium na uniwersytet w Sarajewie. Pełna obaw ale i ciekawości poznaje świat, zupełnie różny od tego, w którym wyrosła. Tam poznaje też chłopca, który zdominował jej serce i stał się centrum wszechświata. Rozdziela ich wojna, bestialstwo, śmierć, ale miłość pozwala przezwyciężyć wszelkie, nawet niebezpieczne bariery.\nJoanna Tlałka-Stovrag narratorka i bohaterka książki „Jeszcze żyję...” pozwala nam zajrzeć w swój świat i dzieli się najintymniejszymi wspomnieniami, przeżyciami. Odkrywa przed czytelnikiem swoje serce i pokazuje, że prawdziwe uczucie warte jest wszelkiego poświęcenia. Lektura publikacji mocno mną wstrząsnęła. Znam ten smutny i trudny okres historii Sarajewa ze szkolnych lekcji. Jednak dla mnie to za mało. Poszukuję świadectw ludzi, którzy przeżyli piekło i są w stanie, są gotowi o tym opowiedzieć. Pani Joanna dała mi możliwość zajrzeć za barierę milczenia i poznać prawdziwe oblicze bestialstwa, ogromnego strachu, bezsilności. Dla równowagi pokazała mi odwagę, przyjaźń i miłość, która stała się jedyną szansą, nadzieją na przeżycie, na przyszłość.\n„Lubię tu przyjeżdżać, usiąść na łonie przyrody, tu czuje się najlepiej. Od dzieciństwa moje oczy przyzwyczaiły się do gór, , nie lubię, jak jest płasko. Stąd bliżej do nieba, a można popatrzeć i w dół, łatwiej tez popatrzeć na siebie samego.”\n„Jeszcze żyję...” to prawdziwa historia pełna bólu, łez, cierpienia, strachu ale także uśmiechu i radości. To opowieść o uczuciach, które choć wystawione na ciężka próbę, stało się świadectwem odwagi, niezłomności i wyjątkowej relacji jaka może połączyć kobietę i mężczyznę.\nPodziwiam Panią Joannę Tlałkę-Stovragi i innych ludzi, którzy wykazali podobną postawę i zachowali człowieczeństwo w obliczu potworności wojny. Dziękuję jej, że podzieliła się ze mną swoją duszą i sercem, i że także we mnie natchnęła nadzieję i wiarę na lepsze jutro.\n„Jeszcze żyję...” Joanna Tlałka-Stovrag, wydawnictwo Branta, Bydgoszcz- Kraków 2007\nDziękuję za zaufanie i cudowną dedykację :)\nKiedy stajesz się rodzicem, zaczynasz zamartwiać się o swoje pociechy. Najpierw czy urodzi się zdrowe, potem czy będą bezpieczne, a na końcu czy wyrosły na dobrych ludzi.\nDebiutancka powieść Alexandry Burt opisuje jeden z powyższych przykładów. Jednak czy jest to objaw matczynej miłości czy fałszywej troski, musicie ocenić sami.\nSiedmiomiesięczna Mia rozpływa się w powietrzu. Matka dziecka odkrywa puste łóżeczko, ale nie zgłasza tego faktu policji. Na własną rękę próbuje rozwikłać tę sytuację. Kilka dni później zostaje znaleziona w wąwozie, w rozbitym samochodzie, z raną postrzałową głowy. Nie wie co się wydarzyło przed wypadkiem, nie pamięta co spotkało jej córeczkę.\nAlexandra Burt przedstawia nam kobietę, która nie miała łatwego dzieciństwa. Tragiczna śmierć rodziców i siostry, porzucenie przez brata i wychowywanie się w domu obcej, powściągliwej ciotki. To wszystko odcisnęło na niej piętno, którego efekty możemy poznawać. Estelle jest zagubiona, wystraszona, zdezorientowana. Nie wie co przydarzyło się jej córeczce. Nie pamięta ostatnich wydarzeń i boi się, że mogła zrobić coś strasznego. Tak właśnie widzi sprawę mąż kobiety i opinia publiczna, która już wydała wyrok na niezrównoważoną matkę. Czy rzeczywiście byłaby zdolna do potworności opisywanych w gazetach i telewizji? Estelle próbuje odzyskać pamięć w klinice psychiatrycznej. Pod opieką doktora Ariego analizuje swoją przeszłość i odnajduje klucz do faktów ukrytych w podświadomości.\nTaka właśnie jest cała fabuła książki „Gdzie jest Mia?”. Wspomnienia przeplatają się z teraźniejszością, dając zarówno odpowiedzi ale i powody do kolejnych pytań. Alexandra Burt skutecznie zwodzi i manipuluje emocjami czytelnika. Trudno mi było wyciągnąć wnioski bo moje zaufanie do głównej bohaterki wahało się z każdą przeczytaną stroną. Raz współczułam jej tragedii i oczekiwałam oczyszczenia z wszelkich zarzutów, a innym razem strasznie denerwowała mnie jej nieudolność życiowa, uległość, rezygnacja.\nAkcja powieści nie ma zabójczego tempa, ani nie zmienia się jakoś drastycznie. Jednak nie mogłam oderwać się od lektury przez długie godziny. Bardzo zainteresowała mnie jej psychologiczna strona i jej niedostosowani życiowo bohaterowie. Każdy z nich miał jakąś przypadłość, która doprowadziła do ciągu tragedii, których centrum stało się maleńkie, bezbronne dziecko.\nNarracja i fabuła osnuta jest na postaci Estelle. To jej oczami obserwujemy wszystkie wydarzenia. Zabrakło mi w tym trochę punktu widzenia osób z jej otoczenia, np. męża. Pojawia się w jednej ze scen... i na tym koniec. Tak jakby zaginięcie córki zupełnie go nie dotyczyło. Chętnie poznałabym również opinię policjantów i doktora Ariego.\n„Gdzie jest Mia?” to całkiem udany thriller psychologiczny. Tajemniczy, igrający z uczuciami czytelnika, nieodgadniony i w końcowej fazie zaskakujący. Alexandra Burt zmusza do zastanowienia na ile depresja poporodowa wpływa na zbrodnię i czy ją usprawiedliwia... Warto przeczytać.\n„Gdzie jest Mia?” Alexandra Burt, tł. Grażyna Woźniak, Świat Książki, Warszawa 2016\n3. Nagrodą w konkursie jest książka "Życie pechowej emigrantki" Martyny Flemming\n4. Konkurs trwa od 21.08.2016 do 25.08.2016 do godz. 23:59.\n6. Aby wziąć udział w konkursie użytkownik musi w komentarzu pod tym postem zamieścić pytanie (1 maksymalnie 3) do Pani Martyny Flemming oraz swój nick bądź imię.\n* możesz polubić profil wydawnictwa Czarna Kawa na Facebooku\n* możesz polubić profil autorki- Martyny Flemming na Facebooku\n8. Zwycięży osoba, która według Pani Martyny Flemming zadała najciekawsze pytanie/a.\n9. Wywiad oraz głoszenie wyników nastąpi około 01.09.2016 r. W uzasadnionych przypadkach możliwe jest przesunięcie tego terminu, o czym poinformuję na łamach bloga.\n* zdjęcie wykorzystane ze strony: https://pixabay.com/pl/zach%C3%B3d-s%C5%82o%C5%84ca-chmura-medytacja-792386/\nUwielbiam Book Tour. Dzięki niemu mogę przeczytać książki, które być może nigdy nie zawitałyby w moich progach. Do wzięcia udziału w akcji skusiła mnie Cyrysia swoją pozytywną opinią, ale i cudna, klimatyczna okładka zapowiadająca sielską, pozytywnie naładowaną historię.\nElżbieta przeżywa najcięższy okres w życiu. W tragicznym wypadku straciła ukochanego męża. Żałoba ją przytłacza, nie potrafi znaleźć sobie miejsca. Niespodziewanie przychodzi ratunek. Propozycja pracy i wyjazd do Ruczaju, niewielkiej podgórskiej miejscowości może odmienić jej los. Na miejscu nie łatwo jej się przystosować. Jednak z każdym dniem trudności zmieniają się w korzyści. Nowe przyjaźnie i znajomości stają się obietnicą lepszej, ciekawszej przyszłości.\nPoznajemy młodą kobietę borykającą się ogromna traumą, zmagającą się z poczuciem żalu i winy. Życie zaczyna ją przytłaczać, a jej najlepsza przyjaciółka obawia się pochopnych i nierozważnych decyzji. Dlatego wspiera ją w trudnej codzienności i obmyśla plan ratunkowy. Wyjazd na wieś, nowa praca, nowe znajomości mają odegnać czarne myśli i przywrócić nadzieję na pozytywne emocje. A tych ostatnich z pewnością nie brakuje w malowniczym Ruczaju. Po pierwsze, tajemnicza szeptucha, która ma wielki wpływ na życie mieszkańców tej niewielkiej miejscowości. Po drugie Tomasz, który sam zmaga się z traumatyczną przeszłością. Po trzecie zagadkowe zjawy, które budzą dreszcz niepokoju i zaciekawienia.\nPostaci wykreowane przez Halinę Kowalczuk bardzo przypadły mi do gustu. Elżbieta mimo swoich przytłaczających problemów jest energiczną kobietą, która nie pozwoli sobie dmuchać w kaszę. Nie straszne jej stanowiska czy koneksje. Jej charakter przyda się w walce z pazernym wójtem, despotycznym proboszczem czy piekielnie zazdrosną sklepową. Wynikną z tego zabawne ale i dramatyczne sytuacje, które całkowicie poprzesuwają ścieżki losów bohaterów.\nTomasz z kolei to mężczyzna pełen męskiego uroku. Żyje przeszłością, tragedią i nie pozwala nikomu trafić do swojego serca. Trochę opryskliwy, arogancki zyskuje wraz z tokiem lektury, a jego zachowanie staje się zrozumiałe, wytłumaczalne, z czasem akceptowalne.\nUwielbiam w literaturze wszelkiego rodzaju babki, zielarki, szeptuchy. Ta z „Pałacyku za mostem” od razu przypadła mi do serca. Mądra, ciepła, serdeczna, ale jeśli trzeba potrafi rzucić dotkliwy urok.\nNa dokładkę w książce znajdziecie wątek metafizyczny i piękną, poruszającą legendę o kobiecie zmienionej w wilka. Dodaje to powieści magii, powabu i jest nietuzinkowym dopełnieniem zwykłej historii mocno osadzonej w rzeczywistości.\n„Pałacyk za mostem” to opowieść o wielkim cierpieniu i narodzinach nadziei na lepsze jutro. Nigdy nie jest wiadome czy w najmniej oczekiwanym momencie nie odnajdziemy szczęścia. Czy wśród trudności nie wyłoni się przyjaźń błyszcząca niczym diament w słońcu. Wreszcie czy apatia nie zmieni się w miłość przywracającą do życia.\n„Pałacyk za mostem” Halina Kowalczuk, Wydawnictwo Lucky 2016\nZa możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Cyrysi :)


Cardiff, miasto spokojnej radości > WALIA > artykuły, realcje i zdjęcia z podróży > Globtroter.pl\nCardiff, miasto spokojnej radości > WALIA\nRzymianie osiedlili się tu już w I-II wieku, Normanowie zrobili z tej stanicy osiedle, stolicą Walii jest od 1955 roku. To tu w 2007 roku zostaliśmy gospodarzami Euro 2012! Więc nie mówcie, że nie warto zajrzeć do tego portu węglowego, który powoli zmienia się w rezydencję.\nGdy jeździ się po świecie, człowiek porównuje odwiedzone miejsca z własną ojczyzną. We Francji spotkasz wykwintną kuchnię przy byle jakim stoliku. Tu spotkasz ludzi ubranych byle jak, żyjących w małych mieszkankach, jedzących cały czas to samo, ale niezmiernie życzliwych dla ludzi, którzy pojawiają się jako nowi...\nTak odebrałem Walię, choć spędziłem w niej niespełna 4 dni. Samo miasto ciekawe. Cardiff, czyli po Walijsku Caerdydd, jest ponad 300 tys. miastem. Piękna katedra, w której budowę uwikłani byli nawet Normanowie. Dziś jest czymś na wzór katedry polowej Anglikanów. Ugodzona bombą została ozdobiona elementami sztuki współczesnej.\nBay, port węglowy, kiedyś jeden z największych na świecie, dzisiaj stoi tu filharmonia, a zalane betonem doki służą jako miejsca spacerowe.\nZamek pamięta jeszcze czasy Rzymskie, ostatnie jego dekoracje, to czas przebudowy w wieku XIX. Ma w sobie coś z okrucieństwa wojny, coś z bajki, coś z mistycyzmu...\nMuzea i galerie Cardiff są wspaniałe. O kościołach i świątyniach opowiem w oddzielnym artykule.\nStarówka i świetna baza wypadowa na południową Walię dopełniają całości.\nOdrębnym tematem są ludzie. Na co dzień życzliwi, lecz na mecz, nawet do pabu, trzeba iść bardzo ostrożnie. Tam może objawić się ich żywiołowość. Jedzenie bardzo mi odpowiadało. Stek z frytkami i zielonym groszkiem, śniadanie wyspiarskie, burger i wiele dobrych gatunków piwa sprawiały, że miło było spędzić ten czas właśnie tam. I nie wracajcie bez butelki penderynu.\nZa mało czasu, 4 dni to nie wiele...\nZachęcam do dłuższego pobytu.


Pilates Warszawa Ursus - Centrum Rehabilitacji Rehasanka\npilates zajęcia grupowe\nTworzymy niestandardowe, progresywne plany Treningu funkcjonalnego z Pilates w oparciu o Twoje ciało i Twoje potrzeby.\nMasz silny ból lub uraz? Zaczniemy od konsultacji z fizjoterapeutą trenerem, a potem jeżeli Cię poznamy i nie będzie przeciwwskazań przejdziemy do Treningu funkcjonalnego z pilates, dalej będziemy dostosowywać się, gdy twoje ciało zacznie się leczyć i zmieniać.\nCzęsto podróżujesz? Nauczymy Cię na zajęciach, jak sprawić, by trening działał dla Ciebie również po za zajęciami. Skontaktuj się z nami aby dostać darmową poradę.\nNiezależnie od tego, czy jesteś zapracowanym profesjonalistą, świeżo upieczoną lub oczekującą mamą, cierpisz na przewlekły ból, chcesz miło spędzić czas, czy po prostu chcesz spędzić zdrowo czas ze znajomymi. Oferujemy różnorodne rozwiązania Treningu funkcjonalnego z elementami pilates dostosowane do Twoich potrzeb. Dowiedz się więcej o naszych indywidualnych sesjach z fizjoterapeutą, w duecie i małych grupach, dostępnych dla wszystkich.\nDowiedz się, jak przejąć kontrolę nad swoim ciałem, zyskać siłę i moc, leczyć ból poprzez właściwy ruch i czerpać korzyści z każdego treningu dzięki naszym sesjom z fizjoterapeutą na treningu funkcjonalnym z pilates.\nZadzwoń teraz lub wypełnij formularz kontaktowy, spotkajmy się Centrum rehabilitacji Rehasanka®\ntak wyglądają nasze zajęcia grupowe pilates\nnasi instruktorzy pilates


Hibernian wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - Piłka nożna - SofaScore\nHibernian wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - Piłka nożna\nBrak ostatnich wydarzeń dla zespołu: Hibernian\nMiasto Edinburgh, Scotland\nHibernian 1 - 1 Heart of Midlothian\nHibernian wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*), skład drużyny oraz wszystkie mecze zespołu.' Nadal czekamy na przeciwnika Hibernian w następnym meczu. Pokaże się tutaj jak tylko dostępny będzie oficjalny terminarz.\nKiedy mecz się rozpocznie, będziesz miał możliwość śledzić Hibernian wyniki na żywo, tabelę, aktualizowany minuta po minucie wynik oraz statystyki. Będziemy prezentować skróty wideo z golami oraz ciekawostkami niektórych Hibernian meczów, ale tylko jeżeli grają swój mecz w jednej z popularniejszych lig piłkarskich. Hibernian poprzedni mecz był przeciwko Aberdeen w Premiership, mecz zakończył się wynikiem 1 - 2 (Aberdeen wygrał/a mecz). Hibernian zakładka mecze pokazuje 100 ostatnich piłka nożna rozegranych przez Hibernian wraz ze statystykami oraz ikonami wygranej/remisu/porażki. Zawiera również wszystkie zaplanowane mecze zespołu.\nWykres formy Hibernian jest unikalnym algorytmem SofaScore Wyniki na żywo Piłka nożna generowanym na podstawie ostatnich 10 meczów, statystyk, szczegółowych analiz oraz naszej wiedzy. Ten wykres może pomóc Ci w postawieniu na mecze Hibernian, ale pamiętaj - SofaScore LiveScore nie odpowiada za jakiekolwiek straty finansowe, spowodowane pośrednio lub bezpośrednio przez informacje zawarte na stronie.\nW szczegółach meczu oferujemy link do oglądania online Hibernian transmisji na żywo, sponsorowanej przez bet365. Jeżeli transmisja jest dostępna, możesz oglądać Hibernian na twoim komputerze PC i urządzeniu mobilnym - iPhone, iPad, Android lub Windows phone. Prawa do intelektualnej własności transmisji wydarzeń są zazwyczaj po stronie kraju emitującego wydarzenie. W związku z powyższym mogą wystąpić problemy z oglądaniem niektórych wydarzeń w związku Twoją lokalizacją.\nObecny skład drużyny Hibernian to:\nNapastnicy: Martin Boyle, Marc McNulty, Florian Kamberi, Oli Shaw, Lewis Allan\nPomocnicy: Marvin Bartley, Vykintas Slivka, Gael Bigirimana, Stephane Omeonga, Stephen Mallan, Thomas Agyepong, Daryl Horgan, Ryan Gauld, Fraser Murray, Innes Murray, Jan Simak\nObrońcy: Lewis Stevenson, David Gray, Paul Hanlon, Steven Whittaker, Darren McGregor, Darnell Johnson, Mark Milligan, Miquel Nelom, Sean Mackie, Jonathan Spector, Ryan Porteous\nBramkarze: Ofir Marciano, Ádám Bogdán, Maciej Dabrowski\nMożesz kliknąć na każdego z graczy po prawej i zobaczyć informacje tj. narodowość, data urodzenia, wzrost, preferowana noga, pozycja, wartość zawodnika, historia transferów itd. Dla każdego z graczy są dostępne również statystyki wszystkich spotkań łącznie z liczbą rozegranych meczy, minutami gry, liczbą kartek i wiele więcej. Lista najlepszych strzelców Hibernian jest aktualizowana na żywo podczas każdego meczu.\nSofaScore piłka nożna wyniki na żywo są dostępne aplikacje na iPhone'a i iPad'a, aplikacje na Androida na Google Play oraz aplikacje na Windowsa. Możesz nas znaleźć we wszystkich sklepach w różnych językach szukając "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź na żywo mecze Hibernian na Twoim telefonie!