Czytaj więcej: MOCne wsparcie dla innowacji w sektorze...\n"Resort energii w ramach nowelizacji ustawy o OZE planuje zmiany wsparcia OZE polegające na wprowadzeniu systemów Feed-in-Tariff i Feed-in-Premium dla wytwórców energii z niektórych OZE. Zmienione mają też zostać definicje mikroinstalacji i małej instalacji OZE oraz hybrydowej instalacji OZE.\nAndrzej Kaźmierski, dyrektor Departamentu Energii Odnawialnej w Ministerstwie Energii. podczas posiedzenia Parlamentarnego Zespołu Górnictwa i Energii przedstawił założenia projektu nowelizacji ustawy o OZE oraz niektórych innych ustaw, a w tym planowane zmiany systemowe we wsparciu OZE.(...)"\nCzytaj więcej: Resort energii planuje wprowadzenie nowych...\nTowarzystwo Polsko-Niemieckie w Rzeszowie oraz Towarzystwo Niemiecko-Polskie w Hamburgu mają przyjemność poinformować, że w dniach 18 do 21 maja 2017 organizują w Rzeszowie Niemiecko-Polsko-Ukraiński Kongres "Energia i środowisko". Celem kongresu będzie wymiana wiedzy i doświadczeń w zakresie odpowiedzialnych strategii działania na rzecz wykorzystania zasobów energetycznych, przyjaznych dla zdrowia i środowiska. Uczestnikami debaty będą przedstawiciele instytucji państwowych i samorządowych oraz organizacji pozarządowych, reprezentujących społeczeństwa obywatelskie Niemiec, Polski i Ukrainy. Kongres ma przyczynić się do stworzenia trwałych kontaktów między przedstawicielami naszych krajów, ożywić dyskusję i zachęcić do podejmowania działań służących ochronie klimatu.\nDyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej i Miejskiej Komisji Europejskiej oraz Bank Światowy serdecznie zapraszają na konferencję "Regiony rozwijające się: budowanie nowej dynamiki wzrostu w Europie" podsumowującą prace wykonane w ramach Inicjatywy Komisji Europejskiej i Banku Światowego realizowanej w ciągu ostatniego roku we współpracy z województwami Podkarpackim i Świętokrzyskim oraz Ministerstwem Rozwoju. Zainteresowanych udziałem prosimy o kontakt z biurem PKEO. Konferencje odbędzie się 31 maja 2017 r. (środa), w godzinach 9.00 - 15.30, w G2A Arena Centrum Wystawienniczo-Kongresowe Województwa Podkarpackiego, Jasionka 953\nCzytaj więcej: Cel OZE na 2020 dla Polski zagrożony?\n9 marca 2017 Ministerstwo energii opublikowało analizę dotyczącą koncepcji funkcjonowania klastrów energii. Ma być ona punktem wyjścia do szerokiej dyskusji środowisk zainteresowanych tą formą energetyki rozproszonej. Podkarpacki Klaster Energii Odnawialnej zachęca do włączenia się w dyskusję za swoim pośrednictwem. Zapraszamy na nasze forum.\n>>> Koncepcja funkcjonowania klastrów energii <<< pobierz\nCzytaj więcej: Klastry energii - koncepcja funkcjonowania\nCzytaj więcej: Spotkanie kół naukowych z przedstawicielami...\nW dniach 25-26 marca 2017 organizowany jest wyjazd do Lwowa. Dla członków PKEO w cenie 300 PLN zapewnione jest: ubezpieczenie, przewodnik, wieczór Lwowski, 1 nocleg w Hotel George (****) w centrum Lwowa i śniadanie http://georgehotel.com.ua/pl/index.htm\nWyjazd 25.03 Mielec godz. 6:00 Rzeszów godz. 7:00\nWyjazd do Polski 26.03 ok. 18 ze Lwowa\nZainteresowanych proszę o kontakt z Biurem Klastra. Ilość miejsc ograniczona. Decyduje kolejność zgłoszeń.\n26 lat budownictwa pasywnego: Budujemy zrównoważoną przyszłość! 08-09 lutego 2017 r. Poznań\nPodkarpacki Klaster Energi Odnawialnej ma przyjemność zaprosić Państwa na 8 MIĘDZYNARODOWE FORUM BUDOWNICTWA PASYWNEGO 08-09 lutego 2017 r. w Poznaniu. Jest to największa konferencja w Europie Środkowej skupiająca w jednym miejscu ekspertów z Polski i innych części świata. W najbliższej edycji planowanie jest przyjęcie do 1000 uczestników. Pomóc w tym mają m. in. wybitni eksperci z Niemiec, Austrii oraz Polski, którzy opowiedzą o swoich najnowszych doświadczeniach. Konferencji będzie towarzyszyło profesjonalne tłumaczenie symultaniczne, zatem wszystkie wykłady będzie można wysłuchać w języku polskim na żywo.\nCzytaj więcej: 26 lat budownictwa pasywnego: Budujemy...\nPodkarpacki Klaster Energii Odnawialnej zaprasza do uczestnictwa w X Forum ekonomicznym Europa – Ukraina. Dodatkowe informacje i REJESTRACJA na stronie wydarzenia http://www.forum-ekonomiczne.pl/x-forum-europa-ukraina/\n"Polska elektroenergetyka węglem stoi, to właśnie paliwo będzie wiodące w naszym miksie energetycznym w kolejnych latach."\nProdukcja energii elektrycznej z węgla w listopadzie 2016 roku stanowiła 79,2 proc. produkcji energii elektrycznej ogółem. A w okresie styczeń-listopad 2016 roku produkcja energii elektrycznej z węgla stanowiła 82 proc. produkcji energii elektrycznej ogółem...\nCzytaj więcej: "Polska elektroenergetyka węglem stoi, to...\nCzytaj więcej: W Rzeszowie i okolicach Jasła oraz Krosna...


Płyty i arkusze elastyczne: charakterystyka\nStrona główna » Materiały » Płyty i arkusze elastyczne. Charakterystyka\nPłyty i arkusze elastyczne. Charakterystyka\nData: 28 lutego 2019 Kategoria: Materiały\nPłyty i arkusze od lat cieszą się niesłabnącą popularnością pośród materiałów elastycznych. Wyróżniają się one wieloma zaletami i zapewniają szeroką gamę rozwiązań. Z powodzeniem mogą być bowiem wykorzystywane zarówno w przemyśle, jak i w domach prywatnych. Czym dokładnie są płyty i arkusze elastyczne i jakie jest ich praktyczne zastosowanie?\nCzym są płyty i arkusze elastyczne?\nPłyty i arkusze elastyczne produkowane są z silikonów oraz mieszanek gumowych. W zależności od materiału wykonania, posiadają one różne cechy. Z uwagi na proces, w jakim powstają, istnieje możliwość indywidualnego dobrania składników mieszanki materiałów oraz stworzenie takiej płyty czy arkusza, które będą odpowiadały na potrzeby klienta. Różne sposoby wykorzystywania płyt i arkuszy elastycznych wymagają bowiem od nich różnych właściwości.\nPłyty i arkusze elastyczne – zastosowanie\nJak już wyżej wspominaliśmy, płyty i arkusze znajdują bardzo szerokie zastosowanie w wielu branżach. Najczęściej jednak wykorzystywane są:\nDo tworzenia podłóg\nZ płyt i arkuszy elastycznych powstaje powszechnie znane domowe linoleum, które charakteryzuje się dużą wytrzymałością oraz łatwością w utrzymaniu czystości. Ponadto płyty i arkusze elastyczne, które charakteryzują się dłuższą żywotnością oraz większą odpornością na różne substancje chemiczne, stanowią doskonały materiał na podłogi specjalistyczne. Płyty i arkusze elastyczne są antypoślizgowe, stąd podłogi specjalistyczne wykorzystywane mogą być również jako posadzki w halach produkcyjnych czy pomieszczeniach magazynowych. Sprawdzą się świetnie także w różnego rodzaju pomieszczeniach gospodarczych takich jak np. chlewnie, stajnie czy obory.\nDo produkcji dywanów i wykładzin dywanowych\nTutaj płyty i arkusze elastyczne stosowane są w celu zapewnienia bezpieczeństwa ich użytkownikom. Antypoślizgowe płyty i arkusze zapewniają stabilność i likwidują ryzyko pośliźnięcia się na podłodze, pokrytej dywanem czy wykładziną.\nDo produkcji mat antywibracyjnych i antypoślizgowych\nMaty antywibracyjne zaś stosowane są jako podkładki pod urządzenia, które generują drgania. Maty skutecznie je amortyzują, a także wyciszają ich pracę, gdyż dzięki elastycznym podkładkom nie uderzają one bezpośrednio o podłoże.\nMaty antypoślizgowe zaś skutecznie zabezpieczają np. towar, przewożony w samochodach dostawczych.\nDo wykonywania różnego rodzaju kurtyn i kołnierzy zabezpieczających,\nDo produkcji wycieraczek oraz dywaników samochodowych.\nMetody obróbki płyt i arkuszy elastycznych\nA jak powstają te wszystkie wyżej wymienione przedmioty?\nZapytaliśmy o to naszego rozmówcę, eksperta z firmy Larkis, która specjalizuje się w produkcji artykułów silikonowych i gumowych:\nNajczęściej wykorzystywanymi metodami do obróbki płyt i arkuszy elastycznych są metody wycinania wodą oraz laserem. Przy użyciu zarówno wycinarki wodnej, jak i laserowej możemy bowiem uzyskać dowolne kształty, nawet te najbardziej nietypowe. Można także swobodnie docinać i przycinać te elastyczne materiały tak, aby przyjęły pożądany przez nas rozmiar.\nRóżnego rodzaju maty, podkładki czy inne elementy można także zakupić bezpośrednio u producentów płyt i arkuszy elastycznych. Wielu z nich oferuje bowiem także i gotowe produkty z płyt czy arkuszy bez konieczności ich przetwarzania.\nZakładowa Kontrola Produkcji w jednostkach produkujących wyroby budowlane – znaczenie\nZadaszenie z poliwęglanu – zalety rozwiązania


Praca z dorosłymi: grudnia 2016\nLęk albo wiara Tychy\n30,12,2016 Grupa piątkowa. 1 Tymoteusza 1:13-16\nKiedy mamy obraz jak obok to na czym skupiamy nasze myśli. Widzimy tylko mrok czy potrafimy skupić się na jasności. Co widzimy patrząc w przyszłość. Czy paraliżuje nas lęk przed tym całym złem które dzieje się obok? Czy potrafimy z wiarą patrzeć w przyszłość, w kolejny rok? Paweł mówi, że jest świadomy tego kim jest bez Boga. Dzięki łasce potrafi z wiarą i miłością inaczej widzieć swoją przyszłość. Wyzwolić się z lęków. Ta przemiana w nas może być najlepszym świadectwem i przykładem dla innych jak Paweł pisze:" tych którzy mają weń uwierzyć ku żywotowi wiecznemy". Tego życzę sobie i Wam na Nowy Rok. Zamiast lęków wiara.\nAutor: Roman Fenger o sobota, grudnia 31, 2016 Brak komentarzy:\nZ okazji Świąt Bożego Narodzenia życzymy przede wszystkim Bożej obecności, zachwytu nad Miłością Boga do człowieka i satysfakcjonujących relacji. W Nowym 2017 Roku natomiast, by każdy dzień mógł być rozpoczęty westchnięciem do Stwórcy i rozkoszowaniem się Bożym Słowem, a Pan by obdarzał na każdym kroku swym pokojem i pomógł Mu ufać.\nAutor: Mariola o czwartek, grudnia 22, 2016 Brak komentarzy:\n16,12,2016 Grupa piątkowa Tychy 1 Tymoteusza 1:12 Dzięki składam temu, który mnie wzmocnił, Chrystusowi Jezusowi, Panu naszemu, za to, że mnie uznał za godnego zaufania, zleciwszy mi tę służbę,\nOstatnie spotkanie w tym roku i trochę wspomnień. Najpierw zastanawialiśmy się czy w tym roku doświadczyliśmy wzmocnienie od Boga? Był to czas dzielenia się i dziękowania Bogu. Potem mówiliśmy o tym czy mamy świadomość tego, że Bóg uznaje nas za godnych zaufania? Nie dlatego że jesteśmy doskonali, ale dlatego co zrobił dla nas Jezus. I ostatnia myśl o naszym powołaniu do służby. Jezus powołał nas wszystkich do służby i naśladowania Jego przykładu. W jakimś stopniu to także naśladowanie Pawła który zachęca nas do wartościowego życia dla Boga. Czasami to naśladowanie boli i nie jest łatwe ale wierzę że warto tak żyć.\nAutor: Roman Fenger o sobota, grudnia 17, 2016 Brak komentarzy:\nŚniadanie dla kobiet w Cieszynie\nZostałam zaproszona do podzielenia się tematem na śniadaniu dla kobiet w Cieszynie. W sobotę 3 grudnia o 7 rano wsiadłam więc do mojego samochodziku i pojechałam, (pierwszy raz sama, bez Romka). Śniadanie miało się odbyć w "Pajcie", ponieważ nigdy wcześniej tam nie byłam, ani dokładnie nie dopytałam co to za miejsce, umówiłam się z organizatorką że jak przyjadę, zadzwonię do niej, a ona po mnie wyjdzie. Zaparkowałam pod kościołem Jezusowym. Rozejrzałam się i zobaczyłam kobiety zmierzające z wszystkich stron w jedno miejsce, pomyślałam - pewnie idą na śniadanie. I miałam rację. Sala na piętrze zapełniała się bardzo szybko, dostawiano krzesła i nakrycia, jaka radość! Zaczęło się śpiewem i modlitwą. Potem ciasto i słynne cieszyńskie kanapki - pyszności! Temat którym chciałam zainspirować słuchaczki to "stres". wspólnie zastanawiałyśmy się jak reagują nasze ciała na stres, co stres niesie dobrego no i oczywiście co możemy zrobić aby nie doprowadzać do przeciążenia i w konsekwencji do dolegliwości psychosomatycznych. Zwróciłam też uwagę na to, że Dobry Bóg ma dobre myśli o nas, że chce nas obdarzać pokojem i to robi kiedy do Niego wołamy. Zachęcałam też panie do polegania na Bożych obietnicach i na koniec do uśmiechania się wszak Bóg nad wszystkim czuwa. Na koniec spotkania było jeszcze losowanie świątecznych prezencików które panie same przygotowały, a co dało sporo radości. Mam nadzieję że Panie będą pamiętać o kwiatkach które dokładnie omawiałam podczas jednego ze slajdów.\nDla mnie to był bardzo dobry dzień. Śpiewałam sobie podczas podróży (w tamtą stronę też). Byłam wdzięczna Bogu za organizatorki, za możliwość wystąpienia i za panie które tak tłumnie przybyły na to spotkanie. A temat który przygotowywałam, mnie samej dużo dał, zwłaszcza że stres jest jak gdyby wpisany w codzienność. Dobrze że człowiek ma możliwość wgłębiać się w takie zagadnienia.\nAutor: Mariola o czwartek, grudnia 15, 2016 Brak komentarzy:\nDla mnie Skype\n11,12,2016 Grupa skypowa Ew. Marka 15:6-19\nNiewyobrażalnie trudna sytuacja w jakiej był Jezus jest opisana w tym fragmencie. I zrobił to dla mnie. Nie lubimy sytuacji kiedy się natrudzimy, a potem przychodzi taki "Barabasz" i odbiera nam nagrodę. A Jezus nie dość, że nie został doceniony to jeszcze bardziej został wyszydzony i wyśmiany.\nCzy w takich sytuacjach potrafimy naśladować naszego Pana?\nAutor: Roman Fenger o wtorek, grudnia 13, 2016 Brak komentarzy:\n09,12,2016 Grupa piątkowa Tychy 1 Tymoteusza 1:7-11\nZakon nie jest dla sprawiedliwego, ale dla nieprawych i grzeszników. To dość intrygująca myśl Pawła. Po której stronie barykady jesteśmy? Kiedy nasze myśli kierujemy na sprawiedliwość to budzi się w nas stary Adam który mówi jesteś grzesznikiem. Paweł w liście do Rzymian mówi o podwójnej naturze człowieka i o walce która się w nas toczy. Która twoja natura zwycięży?\nTa której poświęcisz więcej czasu i w nią zainwestujesz.\n20 lecie chóru w Tychach\n04.12,2016 20 lecie Chóru Parafii E-A w Tychach\nByło to radosne święto. mogliśmy wspominać tych których już nie ma wśród nas, ale przede wszystkim śpiewać Bogu na chwałę za Jego dobroć i wierność. Cieszyć się społecznością z tymi którzy tworzyli i nadal tworzą tę szczególną grupę.\nAutor: Roman Fenger o środa, grudnia 07, 2016 Brak komentarzy:\n02,12,2016 Grupa piątkowa List do Tymoteusza 1:3-6\nLubimy historie o pięknych zamkach i królewnach. Ale niestety jest w tych baśniach niebezpieczeństwo. Paweł mówi abyśmy nie zajmowali się baśniami i niekończącymi rodowodami. Poświęcamy temu czas i tracimy główny cel z pola naszego widzenia. A głównym celem jest: miłość płynąca z czystego serca i z dobrego sumienia, i z wiary nieobłudnej, Wydaje się to takie proste, a jednak walka o nasz czas i zaangażowanie ciągle trwa. Ks. Jan Twardowski powiedział :Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą. A to wymaga zaangażowania naszych oczu, naszego słuchu naszych rąk i myślenia.\n12 poniedziałków Tychy\n28,11,2016 Odkrywanie Chrześcijaństwa Tychy\nJestem wdzięczny Bogu za determinacje naszej grupy do tego by się spotykać. Zaangażowanie się przez 12 poniedziałków w dzisiejszych czasach nie jest łatwym zadaniem. Ale udało się! Jesteśmy bogatsi o nowe doświadczenie. Wspólnie rozmawialiśmy o znaczeniu wielu fragmentów z Biblii i mogliśmy się dzielić tym jak je rozumiemy i jak w praktyczny sposób je zastosować w naszym życiu. Korzystaliśmy z bardzo dobrych materiałów które nam w tym pomagały. Uczestnicy wyrazili chęć dalszego spotykania, ale to już w nowym roku.


Imaginy o One Direction: stycznia 2015\nRozdział 19 & 20\n- Niall, to chyba nie jest potrzebne - wzięłam jego ręcę w swoje małe dłonie i potarłam jego ciepłą skórę. Chłopak popatrzył w moje uczy, a ja błagałam, by były chociaż w pewnym stopniu przekonujące.\n- No dobra. Chodżmy razem po coś do picia - położył rękę na mojej talii i wyznaczył mi kierunek, gdzie mam iść.\nOh, Niall. Jestes taki władczy.\nMój sarkazm był coraz bardziej zabawny w mojej głowie, a ja nie mogłam się powtrzymać od komentowania każdego jego zachowania.\nPrzeszliśmy koło Van i Kate, a ja wskazałam im wzrokiem, by poczekały na mnie na korytarzu. Odwróciłam się do Nialla i posłałam mu uśmiech, co od razu odwzajemnił. Czasem wydawało mi się, że on nie udaje... ale to tylko chwila słabości. Podeszliśmy do bufetu i wyjęliśmy dwa kubeczki plastikowe z nowego opakowania.\n- Przytrzymasz mi na chwilę? - podałam mu kubek i udając, że kaszlę zasłoniłam usta ręką. - Pójdę na chwilę do toalety.\nBlondyn pokiwał tylko głową i troskliwie potarł mnie po plecach. Odwróciłam się do niego plecami i głęboko westchnęłam. Szybko pomaszerowałam do drzwi prowadzących na korytarz szkolny, który był połączony z głównym holem.\n- Już jestem - krzyknęłam w momencie, kiedy otworzyłam drzwi. Rozejrzałam się w poszukiwaniu dziewczyn. Obie siedziały na ławce koło toalety. Podeszłam do nich i szybko zdjęłam maskę, podając ją mojej sobowtórce.\n- Niall stoi przy barze. Gdy do niego podejdziesz, powiedz, że z gardłem trochę gorzej i odbierz od niego napój, ponieważ kazałam mu je trzymać - wytłumaczyłam dziewczynie zarys sytuacji, o której powinna wiedzieć, po czym życzyłam jej udanej akcji.\nW trójkę podeszłyśmy do drzwi, jednak tylko Kate wyszła. My upewniałyśmy się, wszystko pójdzie zgodnie z planem. Dziewczyna podeszła do Nialla i zaczęła wymachiwać rękoma. W pewnym momencie pokazała na swoje gardło, a twarz blondyna wydawała się zatroskana. Podał jej mój kubek, a my już wiedziałyśmy, że wszystko idzie w dobrym kierunku.\n- Gdzie masz Harry'ego? - Van spytała mnie, a ja zaczęłam szukać jego głowy w tłumie, co było bardzo trudne, ponieważ prawie połowa facetów na balu miała cały czarny ubiór. Zwężyłam oczy i dopiero po chwili zauważyłam jego czuprynę odstającą w tłumie. Uśmiechnęłam się na ten widok, jednak gdy zobaczyłam go z pomponiarą moja mina zrzędła.\n- Nie denerwuj się, pamiętaj, że to wszysko dla zemsty na Niallu - spojrzałam jeszcze raz w jego stronę. - Kto inny przekonałby przewodniczącego szkoły, żeby podrobił głosy na króla balu?\nObie się zaśmiałyśmy. To było chyba jedyne zajęcie, które ta lala potrafiła robić - zwodzenie facetów.\n- Dobra, jeżeli chcemy zdażyć na koronację to musimy już iść do góry - pociągnęła mnie za łokieć w stronę schodów prowadzących do pomieszczenia dla ludzi pracujących przy szkolnych przedstawieniach.\nWszystkie rzeczy były już przygotowane. Podekscytowane czekałyśmy na moment, w którym przedstawicielka klas tutaj zebranych -Ella- wejdzie na scenę i przedstawi króla i królową balu. Po kilku minutach wyczekiwania, w końcu nadszedł czas, gdy Ella weszła na scenę. Wszyscy ucichli łącznie z nami, ponieważ otworzyłyśmy już okno. Podsunęłam pod swoje nogi dwa wiadra, a Van kolejne zgarnęła dla siebie.\n- Oby to doleciało - wyszeptałam do niej, a ona jedynie machnęła na to ręką.\n-Królem balu zostaje Niall Horan - po sali rozchodzi się fala braw oraz gwizdów. Niall staje na miejscu wyznaczonym specjalnie dla niego.\nJesteśmy w niebie.\n- Królową balu zostaje Mary Evans - obie dziwimy się na słowa Elli. Przecież nasza lala miała wygrać. Patrzymy po sobie i za chwile uświadamiamy sobie jej poczynanie. Pewnie nie chciała zostać oblana.\n- Od kiedy ona używa mózgu? - Van szepnęła do mnie, a ja pokręciłam głową w niewiedzy. - Dobra, to już - powiedziała nieco głośniej, a ja otworzyłam puszkę w momencie, kiedy Niall podchodził do mikrofonu.\n- Hasta la vista, baby - odkręciłam kurek i w stronę Nialla poleciała różowa farba. Następnie Van wylała na niego klej. Na scenie zrobiło się wielke zamieszanie, Chłopak spojrzał w naszą stronę i nie mógł uwierzyć własnym oczom. Przetarł oczy i spojrzał gdzieś w głąb sali. Zapewne szukał Kate. W czasie, gdy był zajęty szukaniem mojego sobotwóra w tłumie, odkręciłam największe pudełko i cała zawartość zleciała na dół w postaci błyszczących kryształków. Gdy brokat osiadł już na naszym kochanym królu, cała sala wpadła w śmiech.\n- Oh, Niall. Wyglądasz tak męsko - westchnęła rozbawiona Van, wachlując swoją twarz, a ja popadłam w głupawkę. To był zdecydowanie najlepszy dzień w moim życiu.\nTak bardzo, jak kochałam wczorajszy dzień, tak bardzo nienawidziłam dzisiejszego. Wczoraj po naszym popisie wicedyrektorka naszego liceum postanowiła, że należy nam się kara za zniszczenie mienia szkoły. Wszyscy, którzy byli w to zamieszani musieli stawić się dzisiaj w szkole o godzinie 6.30 pod gabinetem dyrektorki. Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie Niall, który stał oparty o jedną ze ścian korytarza prowadzącego do miejsca, w którym miałam spotkać się z przyjaciółmi.\nA ten czego tutaj szuka? O tej godzinie powinien być jeszcze w łóżku.\nMyślałam, że przejdę koło niego niezauważalnie, wiec wyobraźcie sobie, jak się czułam, gdy zaczął nawoływać moje imię.\n- Hope, zaczekaj! - zaczęłam biec, tak szybko jak tylko potrafiłam, jednak moja kondycja nie mogła się równać z jego. W kilka chwil dogonił mnie i złapał za ramiona.\nUciekać przed nim, to jak uciekać przed życiem.\n- Nie będę odpowiadała na żadne pytania bez mojego adwokata.\n- Ale ty jesteś zabawna - powiedział z sarkazmem, jednak nie podchwyciłam jego tonu.\n- Dziękuję. Uznam to za komplement - zmroził mnie wzrokiem za moje słowa i odsunął się na bezpieczną odległość. Przeczesał palcami swoje włosy i gdy później spojrzał na swoją dłoń, ujrzał brokat pokrywający jego całą skórę palców.\nWyminęłam go szybko i złapałam rękoma za rączki plecaka, by jego ciężar nie manipulował moim ciałem. Przebiegłam korytarz do końca długości, by wyglądało, że jestem wysportowana, jednak gdy przekroczyłam wyznaczoną sobie granicę, zdjęłam plecak i pochyliłam się do przodu, łapiąc się za kolana.\nKto był taki mądry, by wymyślić bieganie?\nWzięłam kilka głębszych oddechów i zaczęłam iść powoli w stronę gabinetu. W szkole nie było zbytnio jasno, dlatego nie zdziwiłam się, gdy nosem zaryłam o automat z napojami.\nOstatnio to tutaj nie stało.\nGdy po wielu zaskakujących przygodach i różnych niebezpieczeństwach czekających na mnie na każdym kroku, doszłam korytarzem do drzwi od sekretariatu szkoły. Zapukałam cicho, otwierając drzwi i weszłam do pomieszczenia.\n- Gdybym wiedziała, że tyle ci to zajmie, dołączyłabym ci GPS'a w zestawie.\nSpojrzam po wszystkich, jednak wzrok zatrzymałam dłużej na Van, która zaczęła rozmowę. Cała nasza czwórka już była, więc dyrektorka wezwała nas do siebie. Na początku weszła Kate, a my od razu za nią. Dziwne było to, że naszej niedoszłej królowej balu nie było razem z nami. Rozejrzałam się po pokoju. Wszystko było utrzymane w barwach złota i brązu. Wielka kanapa znajdowała się pod oknem, a dłuższy fotel obok niej. Po głowie chodziło mi tylko jedno pytanie.\nSkąd ona wzięła tyle kasy na to wszystko?\nPokazała ręką na dwa krzesła przed nami.\nSerio myślisz, że w czwórkę zmieścimy się na dwóch fotelach? Jak ty zdałaś maturę, kobieto?\nGdy nie uzyskała od nas żadnej inicjatywy, by zając oba miejsca, zaczęła wygłaszać swoją mowę.\n- Jak już wiecie, macie porządne kłopoty. Uszkodziliście szkolny sprzęt oraz podłogę na sali gimnastycznej. Musicie odpracować wszystkie szkody, które wyrządziliście.\n- W jaki sposób? - Harry wtrącił się do jej monologu.\n- Poprzez prace społeczne - cała nasza czwórka westchnęła ciężko. Harry oraz Kate spojrzeli na nas wściekle, a my z Van lekko przestraszone ich min, zaczęłyśmy rozglądać się po sali.\n- Ładna lampka - wypaliłam na poczekaniu, żeby jakoś zająć naszą wściekłą dwójkę czymś innym, niż wypalanie dziury w naszych twarzach.\nZapowiada się długi dzień.\nAutor: Zoe Williams o 10:11\nRozdział 17 & 18\nKolejny raz przejrzałam się w lustrze. Wzięłam telefon do ręki i zrobiłam zdjęcie.\n"Podoba Ci się? "\n"Jest idealna xo Nie mogę się doczekać, aż zobaczę Cię na żywo"\nOdłożyłam komórkę na szafkę i obróciłam się dokoła osi. Uśmiechnęłam się, gdy mama pojawiła się w drzwiach pokoju.\n- Pięknie wyglądasz - stanęła za mną i złapała za moje ramiona. - Twój chłopak ma szczęście, że ma taką śliczną dziewczynę.\nObie się zaśmiałyśmy, a ja nie wiedząc czemu, pomyślałam o Harry'm.\nMama wprowadziła kilka poprawek przy moich włosach. Po domu rozbrzmiał dźwięk domofonu. Złapałam za dół mojej sukienki i po drodze zgarnęłam kopertówkę z szafki.\n- Nie zapomnij o tym - odwróciłam się w stronę mojej rodzicielki. W ręku trzymała złotą maskę. Zaśmiałam się i szybko się po to cofnęłam.\n- Miłej zabawy - pokiwałam głową i szybko zbiegłam po schodach. Po raz ostatni przejrzałam się w lustrze i stwierdziłam, że jestem gotowa do wyjścia. Otworzyłam drzwi. W progu stał Niall w czarnym garniturze. Miał głowę schyloną w dół. Gdy ją podniósł, otworzył oczy ze zdziwienia.\n- Pięknie wyglądasz - zaświeciły mu się oczy, a ja z jakiegoś powodu, zarumieniłam się.\nPrzestań. Nie możesz tak mówić.\nPodeszłam do wieszaka i zdjęłam swój sweter. Wróciłam do blondyna. Wyjęłam klucze z kopertówki i zamknęłam sobą drzwi.\n- Naprawdę wyglądasz pięknie - powtórzył się, a ja zaśmiałam się na jego słowa.\nTylko mi tyle nie słódź.\nMówił to, jakby był zahipnotyzowany. Podszedł bliżej mnie i złapał za moją rękę. Otworzył przede mną drzwi od strony pasażera i pomógł mi wsiąść.\nPrawdziwy gentelman. Jakież to urocze.\nPo piętnasto-minutowej przejażdżce dotarliśmy na parking szkolny. Otworzyłam drzwi i wsiadłam z samochodu, ówcześniej łapiąc za dół sukienki. Niall obszedł pojazd i złapał za moją rękę. Przeszliśmy przez chodnik i dotarliśmy do drzwi sali gimnastycznej. Niall puścił mnie w drzwach. Oboje skierowaliśmy się w stronę Van, która stała z megafonem i plikiem porysowanych kartek.\n- Pospieszcie się, została tylko godzina! - wykrzyczała ze wzmacniaczem głosu, aż moje uszy wołały o przerwę. Dopiero po chwili spojrzała na nas i porozumiewawczo uśmiechnęła się w moją stronę.\n- Gdzie twoja sukienka ? - zapytałam jak gdyby nigdy nic, a ona pewnie w duchu dziękowała mi za rozpoczęcie rozmowy.\n- Zostawiłam ją w szatni. Nie miałam czasu by się przebrać.\n- Mam pomysł. Ja z Niallem dopilnujemy, by wszystko zostało wykonane, a ty idź się przebierz - wzięłam od niej wszystkie rzeczy, które trzymała w rękach i pogoniłam ją ruchem głowy. Podziękowała mi bezgłośnie i skierowała się ku wyjściu z sali.\nPo 5 minutach już pomagaliśmy w stawianiu jedzenia na stole.\n- Muszę iść do toalety - blondyn zakomunikował mi i postawił ostatnią misę z babeczkami na stole.\nNa sali zbierało się coraz więcej par. Wszyscy mieli założone maski, ponieważ takie były wymogi przyścia na bal. Rozejrzałam się w poszukiwaniu Nialla, jednak wyglądało na to, że jeszcze nie przyszedł. Westchnęłam zrezygnowana i założyłam maskę na twarz.\n- Długo Cię szukałem.\nOdwróciłam się w stronę głosu i ujrzałam chłopaka ubranego na czarno. Jego twarz okalała czarna maska. Uśmiechnęłam się do niego, a on podszedł do mnie. Omiotał mnie jego zapach perfum.\n- Do twarzy ci w tym - pociągnęłam za maskę, przez co oberwał mocno w twarz.\n- Myślałem, że raczej powiesz coś w stylu: "Ja Ciebie też, Harry"\n- Ja Ciebie nie, Harry. Lepiej ? - zaczęłam się śmiać, a on walnął mnie w ramię.\n- Słyszałam to już dzisiaj z milion razy - teatralnie przewróciłam oczami i machnęłam ręką. W czasie naszej rozmowy ludzie zaczęli przybywać na halę w strasznie szybkim tępie. Zauważyliśmy to dopiero, kiedy po raz kolejny zaczęłam się rozglądać za Niallem. - Wytłumaczyłbyś mi jeszcze raz, czemu akurat ty mu w tym pomagałeś?\n- Obiecał mi, że cię nie skrzywdzi.\n- Och... Harry jesteś taki słodki, a jednocześnie tak naiwny - pstryknęłam go w nos, przez co jego maska się przemieściła. Odwróciłam się w kierunku sceny. Za trzy minuty miało odbyć się oficjalne rozpoczęcie, a ja coraz bardziej się stresowałam.\n- Pójdę już - szepnął do mnie, a ja zdziwiona odwróciłam się w jego stronę.\n- Już jestem - przekręciłam głowę w drugi kierunek i zauważyłam Nialla. Nie miał jeszcze założonej maski, co dawało idealny wzgląd na jego czerwony policzek.\nNajwyraźniej Van nie wytrzymała.\nZaśmiałam się w duchu i jednocześnie blondynka zyskała uznanie w moich oczach. Nie dała mu się oczarować.\n- Jezu, Niall! Co ci się stało? Ktoś Cię napadł w tej toalecie? - dotknęłam jego policzka. Był jeszcze trochę ciepły, co oznaczało, że dziewczyna musiała go walnąć stosunkowo niedawno.\n- Potknąłem się i tak jakoś wyszło.\n- I upadłeś akurat na policzek? - ta cała rozmowa dawała mi coraz więcej zabawy. Szkoda, że skończy się za niedługo.\nSpojrzał na mnie zmieszany, jednak w chwili, gdy próbował mi odpowiedzieć, dyrektor naszej szkoły wszedł na scenę i rozpoczął swoją mowę.\n- ... wiem, że część z Was zastanawia się pewnie, dlaczego bal organizowany w lato, jest nazwany balem jesiennym... Odpowiedź brzmi: bo tak chcemy - po hali rozległa się fala śmiechu oraz cichych pogwizdywań. Każdy kochał naszego dyrektora. Był po prostu najlepszy w swoim fachu.\nPo przemówieniu dyrektora wszyscy skierowali się na środek sali i zaczęli tańczyć. Niall zaoferował mi swoje ramię i juz po chwili ruszyliśmy ciałami w rytm muzyki.\n- Pójdę się czegoś napić - powiedziałam blondynowi do ucha i skierowałam się w stronę bufetu.\nW drodze do stolika zaczepiła mnie Van i powiedziała, że Kate jest juz gotowa.\nKate była zwykła dziewczyną, która chodziła wraz z nami do liceum. Co ważniejsze była bardzo podobna do mnie.\nPoklepałam przyjaciółkę po ramieniu i gdy już dochodziłyśmy razem do stolika, czyjaś ręka złapała moją i szybko okręciła w swoją stronę.\n- Nie możesz wytrzymać beze mnie nawet kilku minut? - zaśmiałam się, a chłopak wpił się w moje usta.\n- To było silniejsze ode mnie - chłopak złapał mnie w talii i znowu pocałował. Przesuwał ręce wzdłuż moich pleców, do czasu kiedy jego ręce nie dotknęły moich policzków - Pozwól mi widzieć twoje oczy.\n- Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł, ...\nAutor: Zoe Williams o 10:44\nRozdział 15 & 16\nPo sytuacji zaistniałej na basenie nie rozmawiałam z przyjaciółką. Trener po lekcji wziął mnie na stronę, ponieważ próbował skłonić mnie do wzięcia udziału w zawodach pływackich. Po długich namowach, odpowiedziałam, że spróbuję zawalczyć w tej kompetycji. Cofnęłam się do przebieralni i szybko przebrałam w ciuchy. Przed wyjściem zajrzałam pod ławę, czy nic mi nie spadło i gdy byłam pewna, że wszystko zabrałam, wyszłam z szatni.\nNa korytarzu nie było nikogo prócz Harry'ego.\n- Poszli na lekcje - odparł, a ja otworzyłam buzię, by zakomunikować mu, że nie wszyscy są takimi szczęściarzami. - Tak, wiem. Ja też skończyłem.\n- Co stało się z waszą paczką? - kopnęłam kamyk, który poleciał na druga stronę chodnika. Spacer do domu wydawał się dobrym pomysłem, jednak spacer z Harrym... Czułam się trochę niezręcznie.\n- Wiesz... niektórzy nie rozumieją pojęcia przyjaźni - gorzko się zaśmiał i podrapał po brodzie. Wiedziałam, że ten temat jest dla niego ciężki. Zawsze tak robił, gdy się denerwował.\n- To smutne. A ty, Niall i Louis? - chciałam go jakoś podnieść na duchu, ale on oczywiście utrudniał mi moje zadanie.\n- Przyjaźnimy się od zawsze, to nie znika tak od razu- spróbowałam zmienić nieco kierunek moich rozmyślań.\n- Co tam u twoich panienek ? - zacięłam się przy końcówce. To trudny temat do rozmów, a co dopiero do wypowiedzenia tego na głos.\n- A co? Jesteś zazdrosna? - zaśmiał się i trącił mnie ramieniem. Uśmiechnęłam się do niego i przytaknęłam, wywracając oczami. - Nie jestem z nikim w związku. Czekam...\nNastała chwila ciszy, która wcale nam nie przeszkadzała. Szliśmy koło siebie i to nam wystarczało.\n- Czasem mi się wydaję, że Niall jest ze mną tylko dla zasady - wydusiłam z siebie, a on spojrzał na mnie tak, jakby wiedział coś, czego nie powinien. - Ty coś wiesz.\n- To wytłumacz mi proszę, gdzie jest mój błąd - zamachnęłam się ręką i o mało, co nie trafiłam w skrzynkę pocztową. Westchnął i odwrócił mnie naprzeciwko swojego ciała, trzymając swoje ręce na moich ramionach.\n- Nie rozumiesz, że to jest trochę skomplikowane!\n- Wytłumacz mi proszę, bo najwyraźniej coś przegapiłam. Wszyscy jesteście s...\n- Niall Cię nie kocha! - wkurzony wykrzyczał mi w twarz, a mi zabrakło tchu w piersi.\n- Nie, nie, nie... - kolejna fala zaprzeczenia wypłynęła z moich ust.\n- Próbuje poderwać Van. Miałem mu w tym pomóc, a jak wiesz, przyjaciół nie zostawia się samych w potrzebie.\n- Jesteście chorzy. Czy moje uczucia są dla was nieważne? - wyrwałam się z jego mocnego uścisku i zaczęłam iść z powrotem w stronę, z której przyszliśmy. Zatrzymałam się i odwróciłam. Podniosłam rękę i wróciłam się do chłopaka. - Wytłumacz mi to, okej? Chcę wiedzieć wszystko.\nWeszłam do budynku szkoły i od razu skierowałam się stronę farbowanego blondyna, który stał w gronie kilku osób.\n- Hej, kochanie.\nZaraz się porzygam.\nUśmiechnęłam się sztucznie i w mojej wyobraźni już szykowałam dla niego gilotynę.\n- Nic ciekawego.\nOprócz tego, żetwojamiłość do mnie jest udawana, a Tywykorzystujesz mnie do poderwania mojej przyjaciółki? Wiesz co, Niall? Jest zajebiście!\n- Jutro jest bal - westchnęłam i podeszłam do niego bliżej.\n- I nie zamierzasz mi czegoś powiedzieć? - dotknęłam jego klatki piersiowej, a moje usta zgięły się w podkówkę. Spojrzałam w jego oczy. Wiedziałam, że pewnie teraz myśli, jak ślepo jestem w niego wpatrzona.\nUśmiechnął się zadziornie i spojrzał na swoich kolegów.\nCzy mi się wydaję, czy to właśnie oni odsunęli sięod Harry'ego?\n- Myślałem, że jeżeli jesteśmy parą to z góry jest założone, że wybieramy się razem na bal?\n- Ach... Nie pomyślałam, o tym. Przepraszam, że ci przerwałam rozmowę, już sobie pójdę - odsunęłam się od niego i skarciłam się w myślach za tak złe aktorstwo.\n- ...Nie domyśla się niczego - zaśmiałam się do Harry'ego, a on zawtórował mi. Siedzieliśmy razem na jednej z ławek na korytarzu. Nikt tędy nie przechodził, ponieważ wszyscy znajdowali się na stołówce.\n- Twój plan jest o wiele lepszy.\n- Po tym wszystkim nadal zamierzasz się z nim przyjaźnić? - zapytałam i spojrzałam w jego oczy. Brunet spojrzał w moją stronę i zamyślił się na chwilę.\n- No wiesz... przez niego moje szansę na związek z moją ukochaną spadły niemal do zera - zaczął wyliczać. - Wykorzystał ją świadomie do wzbudzenie zazdrości w jej przyjaciółce.\n- Wykorzystał sytuację, kiedy akurat była świeżą singielką - dodałam i równocześnie zaśmialiśmy się z naszej konwersacji.\n- Ja bym Cię nigdy nie wykorzystał - złapał za moją rękę i potarł jej zewnętrzną stronę.\n- Z kim zamierzasz przyjść na tańce? - odwróciłam się do niego, a on przygryzł wargę. - Tylko nie mów, że ją zabierasz.\nDo mojej listy gnębienia dopisałam jeszcze jedną osobę.\n- To nie tak, że chciałem. Chodziła za mną, aż się wkurzyłem i powiedziałem, że razem przyjedziemy, ale pod warunkiem, że będzie udawała, że nie istnieję - zaśmiałam się na jego słowa i od razu poprawił mi się humor. W każdym bądź razie musiałam porozmawiać jeszcze z Van na temat Nialla oraz mojego planu, jednak nadal wizja porozmawiania z nią wydawała mi się strasznie odległa.\n- Dziękuję - pocałowałam go w policzek i wstałam, kierując się w stronę sali gimnastycznej.\nPrzygotujmy się na wielkie show!\nHeeej jeżeli dotrwaliście do tego momentu, to zostawcie po sobie komentarz\nAutor: Zoe Williams o 10:42\nRozdział 13 & 14\n- Jesteś zazdrosna - razem z Harry'm szliśmy przez korytarz w kierunku sali od matematyki. Spojrzałam na niego, a on szeroko się uśmiechnął.\n- Kiedyś takie rozmowy były niedopuszczalne, pamiętasz? - próbowałam go wkurzyć. Chciałam mu wypomnieć, kto popełnił błąd. To prawda, byłam zazdrosna o dziewczyny, które przewijały się wokół niego przez ostatni miesiąc. Musiałam wrócić na ziemię, ponieważ to schodziło na temat nieprzyjemny dla nas obojga. Harry chwilę się zamyślił i chciał coś odpowiedzieć, jednak przerwałam mu. - Zapomnij, że kiedykolwiek to mówiłam. Ciesz się wolnością.\nPoklepałam go po ręce i przyspieszyłam kroku. Potrzebowałam chwili spokoju i wyciszenia, a tego na pewno nie doświadczę w pobliżu bruneta. Ktoś złapał mnie za nadgarstek i wykręcił w swoją stronę. Zszokowana wpadłam w ramiona bruneta, po czym zwinnym ruchem pocałował moje usta. To było przyjemne uczucie. Jego słodki zapach przesiąknął moje nozdrza, jednak wiedziałam, że to nie powinno się nigdy wydarzyć. Gdy próbowałam się wydostać z jego żelaznego uścisku, on wzmocnił uścisk na moich biodrach. Wbiłam paznokcie w jego biceps, a on dopiero niechętnie odkleił się od moich ust.\n- Powinnam już iść - duszę się swoimi słowami i odwracam się na pięcie, patrząc nieprzytomnym wzrokiem daleko w przestrzeń. Jednakże Harry nie poddaje się i odwraca mnie do siebie kolejny raz.\n- Nie nakrzyczałaś na mnie - powiedział tak cicho, że spokojnie mogłam posądzić go o utratę głosu. Spojrzałam na niego spod brwi i założyłam rękę na ręce. - Nadal coś do mnie czujesz.\nZatkało mnie. Skąd on mógł wiedzieć, co czuję. Kobiety nie tak łatwo rozgryźć, więc co on próbuje mi udowodnić.\n- Wiesz, że to, co teraz mówisz, nie ma żadnego sensu?\n- Po pierwsze, jak już wcześniej wspominałem - nie krzyczałaś. Po drugie - nie wspomniałaś ani razu o Nialu - uśmiechnął się w chytry sposób. Chciałam mu coś wygarnąć, jednak moja wypowiedz nie miałaby żadnego sensu. Spojrzałam na niego wymownie.\n- Nagle zachciało ci się okazywać uczucia poblicznie? Przepraszam Cię bardzo, ale teraz to już na mnie nie działa - stałam cała roztrzęsiona do momentu, gdy zauważyłam Nialla wychodzącego zza rogu korytarza. Podbiegłam do niego i mocno pocałowałam w usta. Uśmiechnął się i mocniej przycisnął mnie do swojego ciała. Odsunęłam się od blondyna i złapałam go za rękę.\n- Hej, bracie - Niall uśmiechnął się do niego, a on jedynie zmrużył na niego oczy. Chłopak nieco zmieszany, mocniej złapał moją rękę. Spojrzałam na Harry'ego i już wiedziałam, że nie podda się tak łatwo.\nLato zbliżało się wielkimi krokami, a uczniowie nie mogli powstrzymać swojego entuzjazmu tuż przed zakończeniem roku szkolnego. Muszę przyznać, że nie zapomnę niczego, co działo się w tym roku.\n- Dobra, dziewczyny! Wybieramy się na łyżwy - po sali rozszedł się dziwny dźwięk zaskoczenia. Razem z Van zaczęłyśmy się śmiać z wszystkich zebranych tutaj dziewczyn. - Oczywiście chodziło mi o basen, a teraz koniec tego dobrego. Zabierzcie wszystkie rzeczy z szatni. Widzę was tu za 3 minuty.\nWyszliśmy z budynku szkoły. Długo nie szliśmy, ponieważ pięć minut później znaleźliśmy się przy wejściu na basen szkolny.\n- Nie cierpię takich wf-ów. Nie dość, że się rozbierasz, to jesteś skazana na wzrok wszystkich w około.\n- Spokojnie to tylko dziew... - urwała, gdy wyszłyśmy już z szatni. To musiał być jakiś żart!\nWzdłóż basenu płynął w naszą stronę Louis, a obok niego, jak dobrze pamiętam, John. Rozejrzałam się po sali w poszukiwaniu blondyna. Rozmawiał z Harrym przy bojach po środku basenu. Pokiwałam mu, a on odmachał mi, gwiżdżąc drugą dłonią. Zarumieniłam się i założyłam ręce na piersi. Brunet odwrócił się w tym samym momencie i zmierzył mnie uważnym spojrzeniem. Niall poklepał go po ramieniu i wymienił z drugim znaczące spojrzenie. Zaczęli płynąć do wyjścia z basenu, a ja od razu wiedziałam, o co chodzi.\n- Nie, nie, nie... - zaczęłam panikować i szybkim krokiem podeszłam do dziewczyn z mojej klasy. Zerknęłam w prawą stronę i ujrzałam, jak Harry idzie w moją stronę. Zmarszczyłam nos i spojrzałam na wodę. Niall został w środku. Nie rozumiałam tego.\n- Chodź tu do mnie - złapał mnie w pasie i próbował podnieść. W tym czasie mocno złapałam za ramię Van i nie zamierzałam jej póścić. Zauważyłam jednym okiem, że Niall zbliża się do nas strasznie szybko.\n- Mam Cię - blondynka krzyknęła, gdy Niall ją podniósł. Zaśmiała się głośno, a ja pisnęłam z zaskoczenia, ponieważ wraz z Harry'm wleciałam do wody. Otworzyłam oczy, a niewyraźna postać chłopaka przepłynęła koło mnie. Obróciłam się w jego stronę i poczułam duże ręce na moich policzkach. Pociągnął mnie mocno do siebie i pocałował. Miał takie zimne i delikatne wargi, że aż nie mogłam się powstrzymać przed oddaniem pocałunku. Lekko musnął mnie w usta, a ja domagałam się więcej. Gdy wypłynęliśmy na powierzchnię, zauważyliśmy, że Van z Niallem również znajdowali się w wodzie. Harry złapał za moją rękę pod wodą, a po mnie przeszły ciarki.\nTo źle... co nie?\nOdepchnęłam się od kafelek i zaczęłam płynąć w stronę mojego chłopaka oraz przyjaciółki. Niall spojrzał na Van, a ona zarumieniła się. Od razu przypomniała mi się sytuacja z przed chwili. Czułam się z tym źle.\n- Przepraszam Cię za to, Van. Nie wiedziałam, że oni... - przerwała mi machnięciem ręki, a ja nie zrozumiałam jej przesłanki. Wydawała się bardzo zdenerwowana. Chciałam kontynuować, jednak znowu mi przerwała.\n- To nic wielkiego, przecież nic się nie stało - uśmiechnęła się, a potem zmroziła Nialla wzrokiem. Czułam, że nie wszystko zostało dopowiedziane. Jeżeli jej to nie przeszkadzało, to mam nadzieję, że wszystko w porządku.\nNiall podpłynął do mnie i przytulił, a ja próbowałam odwzajemnić jego uścisk. To nie było takie przyjemne jak z Harry'm.\n- Chyba trener nas woła - Van wcięła się w środku naszej czynności. Była trochę zbyt nerwowa. Spojrzałam w stronę dziewczyn, jednak po wf'iście ani śladu. Znowu mój wzrok padł na przyjaciółkę, jednak ona tylko wzruszyła ramionami i odpłynęła na drugą stronę basenu. Niall objął mnie ramieniem i położył głowę na mojej.\n- Co ją ugryzło? - zaśmiał się, a ja trąciłam go łokciem. Westchnęłam zrezygnowana i zanurkowałam pod wodę, napawając się przyjemnym uczuciem wody dokoła mojego ciała.\nAutor: Zoe Williams o 10:41


Ciągniki T-150K W przypadku podejżenia wody w misie olejowej nalezałoby odkrecić korek i lekko odchylając go zobaczyc co cieknie. Woda jast zawsze na dnie i zamiast oleju pierw popłynie woda.\nCiągniki T-150K Dzisiaj, 14:39\nCiągniki T-150K pompa wody jest smarowana przez olej silnika dlatego tez ma dwa kanaly wodny i olejowy w podstawie.\nCiągniki T-150K Koledzy wstawcie silnik SW 680 od jelcza silnik lata jak nie wiem mielismy takich chyba 6 zrobionych Ciagnik mocny brak problemu z odpalenie i silniejszy o duzoo:)\nCiągniki T-150K Przeniosłem z działu Elektryka.\nWitam, może ten temat nie należy do tego działu lecz nie mogłem znaleść takiego działu w mojej sprawie.\nKirowiec zgasł w czasie pracy, sprawa wyglądała tak że zaczął strasznie kopcić(kupa dymu) po czym stracił na mocy, a po jakiś 30s zgasł. Nie mam pojecią co mogło mu sie stać, na początku myśleliśmy ze sie zatarł i koniec. Ale teraz mineło kilka lat ciągnik po stał troche i chcieli byśmy go zapalić na zapych. Może być taka opcja ze turbo siadło i przez to stracił moc oraz kopcił no i nie miał siły nawet po odczepieniu 8m agregatu zjechać na własnych siłach bez obciążenia do domu. A wy jak myslicie co to mogło się z nim stać? Mogła być też pompa paliwowa, ale powiedziecie o wy na ten temat myślicie!!\nEdytowany przez Elektrotechnik, 20 listopad 2013 - 16:56.\nCiągniki T-150K Myślimy, że skoro zadałeś takie pytanie to i tak sobie z tym nie poradzisz. Po pierwsze należy sprawdzić czy da się obrócić wałem, następnie ciśnienie sprężania, i stan pompy wtryskowej łącznie z kątem wyprzedzenia wtrysku. Jak to wszystko posprawdzasz to możesz pytać dalej.\nCiągniki T-150K witam wszystkich jestem tu nowy, chciałbym się dowiedzieć czy kirowiec k150 jest dobrym wyborem na 3 i 4 klasę ziemie (czyli glinę) i mam bardzo dużo gór , i jakie sprzęty bym mógł do niego podłączyć i czy ciągnik jest awaryjny , jak się sprawuje i jakie jego spalanie. Zgóry dzięki za odpowiedzi:)\nCiągniki T-150K Witam,mam 2 pytanka czy termostaty bo zdaje się są 2 są takie jak w mtz i czy dużo roboty i kosztów jest przy remoncie głównego przegubu,z góry dzięki za podpowiedzi bo z tym sprzętem dopiero zaczynam współpracę.\nSzczerze odradzam, łamana konstrukcja tego ciągnika na skosach i pagórkach się nie sprawdza. Bardzo go ściąga i ciężko go uprowadzić.\nmam ochotę przerobić go do lasu\nCiągniki T-150K WITAM, POTRZEBUJĘ INSTRUKCJĘ DO KIROWCA T 150K.\nCześć, ja ma taka instrukcje a konkretnie instrukcja napraw i obsługi t150k. Co prawda lata świetności ma za sobą ale jest szansa by ja xernąć\nPanowie pytanie z innej beczki PILNE!!! Poszukuje kabiny do kirowca!!! Ktoś coś wie na ten temat?\nPosiadam T150k z silnikiem Deutz V8 270km teraz pracujemy nad drugim na odśnieżanie i kabina by się przydała\nJeśli ktoś jest ciekaw taka przeróbka moge zdradzić kilka sekretów\nCiągniki T-150K Wstaw kilka fotek :-D prosze\nEdytowany przez rolstudent, 17 listopad 2014 - 22:43.\nPardąsik tam jest 267KM konkretnie - ile się uchowało do tej pory trudno stwierdzić\nCiągniki T-150K Fajny. Moj wujas do k 700 matowal kiedys silnik mana 500hp i kabinę od kombajny zbozowego bizona. Ale gdzie to jedzi teraz to nie mam pojęcia.\nNapisany 27 luty 2017 - 18:54


Mońki, dnia 13.03.2017 r.\nOgłoszenie nr 39766 - 2017 z dnia 2017-03-09 r.\nNumer ogłoszenia: 19622-2017\nPrzedmiotem zamówienia jest " dostawa emulsji asfaltowej kationowej szybkorozpadowej niemodyfikowanej C 65B3PU/RC i mieszanki mineralno - asfaltowej na zimno do wykonywania remontów nawierzchni dróg". Kod według CPV - 44 11 37 00 - 2 - materiały do naprawy nawierzchni dróg 1. Przedmiot zamówienia obejmuje: 1) dostawę emulsji asfaltowej kationowej szybkorozpadowej niemodyfikowanej C 65B3PU/RC, w postaci świadczeń cząstkowych (szacunkowa łączna ilość do 35 ton), 2) dostawę mieszanki mineralno - asfaltowej na zimno do wykonywania całorocznych napraw nawierzchni drogowych. Dostawy w postaci świadczeń cząstkowych (szacunkowa łączna ilość do 240 ton). Zamawiający może dowolnie zmniejszyć ilość zamówionego materiału poniżej ilości określonych szacunkowo. Z tego tytułu wykonawcy nie będzie przysługiwać żadne roszczenie finansowe lub prawne. Koszt transportu i rozładunku materiałów będących przedmiotem zamówienia będzie ponosić wykonawca. Dostawy materiałów będą odbywały się w postaci świadczeń cząstkowych. Wielkość poszczególnych zamawianych partii według wielkości potrzeb zamawiającego : - emulsja asfaltowa ok. 4 ton jednorazowo, - mieszanka mineralno - asfaltowa na zimno ok. 20 ton jednorazowo. 2. Warunki dostawy. Wykonawca zapewni ciągłość dostaw według zgłoszeń zamawiającego. Realizacja poszczególnych partii zamówienia możliwa będzie w systemie całorocznym. Zamawiający każdorazowo zgłosi telefonicznie zapotrzebowanie na ilości i rodzaj materiału. Wykonawca zobowiązany jest do realizacji zamówienia w maksymalnym terminie 7 dni od daty zgłoszenia telefonicznego zapotrzebowania przez zamawiającego. Wykonawca zapewni transport materiałów będących przedmiotem zamówienia do Zamawiającego. Koszt transportu należy ująć w cenach jednostkowych materiału. Miejsce dostawy: Plac Wydziału Dróg Starostwa Powiatowego w Mońkach, 19-100 Mońki, ul. Mickiewicza 52. 3. Wzór umowy stanowiący Załącznik Nr 5 do siwz jest integralną częścią dokumentacji i zapisy w niej zawarte traktuje się jako warunki udzielenia zamówienia.\nWartość bez VAT48396.25\nPrzedsiębiorstwo Robót Drogowych w Eku Sp. z o.o., prdelk@post.pl, ul. Kolonia 1, 19-300, Ełk, kraj/woj. warmińsko-mazurskie\nCena wybranej oferty/wartość umowy 55104\nOferta z najniższą ceną/kosztem 61131\n> Oferta z najwyższą ceną/kosztem 61131\nWartość bez VAT103730.40\nPrzedsiębiorstwo Robót Drogowych w Ełku Sp. z o. o., prdelk@post.pl, ul. Kolonia 1, 19-300, Ełk, kraj/woj. warmińsko-mazurskie\nCena wybranej oferty/wartość umowy 95644,80\nOferta z najniższą ceną/kosztem 95644,80\n> Oferta z najwyższą ceną/kosztem 145828,80\nOpublikowane o godzinie 14:29 dnia 17.3.2017r.


Biografie, autobiografie - Księgarnia Mateusza, str. 34\nPoniżej prezentujemy wszystkie pozycje z kategorii „Biografie, autobiografie” (liczba wybranych pozycji: 1101, strona 34 z 45).\nAutor rozpatrzył różne aspekty fenomenu i paradoksalności muzyki Chopina, np. jej uniwersalizm, oderwanie od epoki, poetyczność a zarazem ucieleśnianie romantyzmu, ... Więcej...\nKim byli, co zrobili ci misjonarze\nks Wawrzyniec Biernaski CM\nSpisane przez ks. Wawrzyńca Biernaskiego biografie zmarłych misjonarzy pracujących w Brazylii. Tłumaczenie ukazało się z inicjatywy ks. Wiktora Paszka, długoletniego... Więcej...\nGiovanni Maria Mastai-Ferretti (1792-1878) – papież Pius IX (1846-1878) to jedna z najznamienitszych, a jednocześnie budzących wielkie kontrowersje, postaci w... Więcej...\ncena promocyjna: 39,90 zł 37,50 zł (aktualnie brak w sprzedaży)\nMężowie niezłomni to dokumentalna opowieść o dwóch wielkich Polakach, metropolitach krakowskich, którzy swoim życiem i dokonaniami, zapisali piękne karty w... Więcej...\ndr Bernard N. Nathanson\nRĘKA BOGA to napisana w roku 1996 autobiografia Nathansona, w której Autor przedstawia swoją drogę: od postawy wyrachowanego propagatora aborcji... Więcej...\nJeden z najwybitniejszych polskich twórców kina, reżyserka o światowej sławie, autorka niezapomnianych filmów Aktorzy prowincjonalni, Gorączka, Kobieta samotna, Zabić księdza, ... Więcej...\nInstytut Wydawniczy PAX wydaje po raz drugi "Pamiętniki" arcybiskupa Felińskiego! Przyczyna wznowienia jest niebłaha – arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński, dotychczas... Więcej...\nJan Paweł II (DVD) + Pamiątka I Komunii Świętej\nFilm przedstawia pontyfikat papieża Jana Pawła II od dnia zamachu na jego życie 13 maja 1981r. Obserwujemy, jak przez ponad... Więcej...\nU2 Rockowa krucjata (DVD)\nU2 to jeden z najsłynniejszych zespołów rockowych na świecie. Sprzedali ponad 100 milionów płyt. W 2009 ukazał się ich najnowszy... Więcej...\nObraz apostoła w 2 Kor w świetle analizy epistolarnej i retorycznej. Więcej...\nBlaski i cienie kapłańskiego życia\nKs. Benedykt Pinocy\nWspomnienia ks. Benedykta Pinocego, którego biografia silnie naznaczona jest wydarzeniami XX wieku. Życie kapłana w czasach panowania dwóch totalitaryzmów -... Więcej...\n– Tatusiu, jak ma na imię ten dzidziuś? – zapytała jedna z córek państwa Martin. „Dzidziuś” to była Tereska. ... Więcej...\ncena promocyjna: 19,90 zł 17,99 zł — do koszyka\nPolecamy wszystkim poszukującym ostatecznego sensu życia i miłości. Wszyscy musimy iść ku Bogu, akceptując tak nasze wady, jak i zalety, ... Więcej...\nŻycie bł. Edmunda Bojanowskiego, założyciela Sióstr Służebniczek i twórcy ochronek wiejskich, rzecznika pracy organicznej, świetnego organizatora i społecznika, inspiratora czytelnictwa... Więcej...\nTa niewielka książeczka poświęcona jest życiu założyciela zakonu Barnabitów, anielanek i stowarzyszenia świeckich małżonków św. Pawła. Wyłania się z niej... Więcej...\nBogato ilustrowany kolorowymi fotografiami przewodnik opisuje wszystkie ważne miejsca i zabytki w Pietrelcinie - mieście narodzin świętgo Ojca Pio. Zawiera... Więcej...\ncena: 43,50 zł — do koszyka\nAutor, ks. prof. dr hab., STANISŁAW OLEJNIK, teolog, wykładowca, doktor honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, członek Międzynarodowej Komisji... Więcej...\nKsiążka przedstawia historię życia i męczeństwa św. Marii Goretii oraz dzieje jej zabójcy. Maria Goretti w wieku 12 lat złożyła... Więcej...\nKsiążka ukazuje150 najbardziej znanych świętych - nie tylko apostołów (Paweł, Piotr, Andrzej), założycieli zakonów (Ignacy Loyola), wybitnych myślicieli i reformatorów... Więcej...\nMaria Teresa Carloni - apostołka prześladowanego Kościoła\n„Maria Teresa Carloni – apostołka prześladowanego Kościoła”. Praca dwojga autorów, ks. Alberta Di Chio i prof. Luciany Mirri, oparta na... Więcej...\nBoży Piekarz - św. Klemens Maria Hofbauer\nFascynująca opowieść o życiu człowieka, który był piekarzem, pustelnikiem, kapłanem, opiekunem ubogich i przyjacielem wielkich swojej epoki; wreszcie został świętym. ... Więcej...


Pradawna stolica - fragment - Książki - POLTERGEIST\n» Artykuły » Inne artykuły » Pradawna stolica - fragment\nMiranda była pewna, że tak właśnie zacznie się koniec świata - nie będzie ostrzeżenia, ale wybuchnie pożar. Nocne niebo za nimi jarzyło się czerwienią, gdy płomienie i snopy iskier buchały w jego stronę. Płonął uniwersytet w Sheridanie.\nMiranda, która dźwigała ciężki tobołek i trzymała Mercy za rączkę, bała się, że zgubi dziewczynkę w ciemności. Uciekali od wielu godzin, biegnąc na oślep przez sosnowy las, przedzierając się między niewidocznymi gałęziami, pod którymi leżała gruba warstwa śniegu. Miranda brnęła przez zaspy sięgające jej powyżej kolan, torując drogę dziewczynce i staremu profesorowi.\n- Idź dalej! Nie czekaj na mnie! - krzyknął Arcadius, nie mogąc za nimi nadążyć.\nMiranda poruszała się najszybciej, jak potrafiła. Za każdym razem, gdy słyszała jakiś dźwięk lub zdawało się jej, że widzi czyjś cień, siłą woli powstrzymywała się, żeby nie krzyknąć. Niewiele brakowało, a wpadłaby w panikę. Śmierć deptała im po piętach, a ona miała wrażenie, że stopy ma ciężkie jak z ołowiu.\nŻałowała dziecka i martwiła się, że sprawia Mercy ból, ciągnąc ją za sobą. Raz szarpnęła ją nawet za mocno i mała się przewróciła. Krzyknęła, gdy upadła twarzą w śnieg, ale od razu wzięła się w garść. Już dawno przestała zadawać pytania i narzekać, że jest zmęczona. W ogóle przestała się odzywać i wytrwale podążała za Mirandą. Byłą dzielną dziewczynką.\nDotarli do drogi i Miranda uklękła, żeby przyjrzeć się dziecku. Mercy ciekło z nosa, do rzęs przykleiły jej się płatki śniegu, a do czoła przywarły przepocone czarne włosy. Miranda odgarnęła jej kilka kosmyków za uszy, podczas gdy Pan Prążek, szop pracz, który owinął się wokół szyi dziewczynki jak etola, bacznie ją obserwował. Mercy nalegała, żeby przed ucieczką wypuścić zwierzęta z klatek. Uwolniony szop wdrapał się na jej ramię i mocno go uczepił. Widocznie też wyczuł, że dzieje się coś złego.\n- Jak się czujesz? - spytała Miranda, nasuwając małej kaptur na głowę i mocniej spinając płaszcz klamrą.\n- Zimno mi w stopy - odparła Mercy szeptem, wpatrując się w śnieg.\n- Mnie też - odrzekła Miranda najpogodniejszym tonem, na jaki potrafiła się zdobyć.\n- Niezły ubaw, co? - rzekł stary profesor, wspinając się po zboczu, by do nich dołączyć. Gdy zdejmował torbę z ramienia, z jego ust wydobywały się duże obłoki pary. Brodę i brwi miał zasklepione grubą warstwą śniegu i lodu.\n- A jak ty się czujesz? - spytała Miranda.\n- Świetnie, doskonale. Stary człowiek potrzebuje od czasu do czasu trochę ruchu, a także odpoczynku. Musimy jednak kontynuować wędrówkę.\n- Dokąd idziemy? - spytała Mercy.\n- Do Aquesty - odparł Arcadius. - Wiesz, co to Aquesta, prawda, słonko? To właśnie tam jest wielki pałac, z którego rządzi imperatorka. Chciałabyś ją poznać, co?\n- Czy zdoła ich powstrzymać?\nMiranda zobaczyła, że dziewczynka spogląda ponad ramieniem starego człowieka na płonący uniwersytet. Uszli już wiele mil, ale ogień wciąż rozjaśniał horyzont. Ponad jego blaskiem widać było cienie. Niektóre opadały pionowo, a z innych, krążących nad uniwersytetem, tryskały strumienie płomieni.\n- Miejmy nadzieję, słonko, miejmy nadzieję - odrzekł Arcadius. - Tymczasem ruszajmy w drogę. Wiem, że jesteś zmęczona i zziębnięta. Ja też. Ale musimy jak najszybciej stąd się oddalić.\nMercy, drżąc z zimna, skinęła głową, a może tylko wykonała podobny ruch. Trudno to było ocenić. Miranda strzepnęła śnieg z pleców i nóg dziewczynki, żeby uchronić ją przed większym przemoczeniem. Pan Prążek obserwował jej działania z chłodną rezerwą.\n- Myślisz, że wszystkie zwierzęta się wydostały? - zapytała Mercy.\n- Jestem tego pewny - stwierdził Arcadius. - Przecież są bystre, prawda? Choć może nie aż tak jak Pan Prążek, bo jemu udało się załapać na przejażdżkę.\nMercy znów skinęła głową i dodała z nadzieją w głosie:\n- Jestem pewna, że Filiżance udało się uciec. Umie latać.\nMiranda sprawdziła tobołek dziewczynki i własny, żeby upewnić się, czy oba są zamknięte i mocno związane. Spojrzała na ciemną drogę.\n- Doprowadzi nas przez Colnorę do samej Aquesty - wyjaśnił stary czarnoksiężnik.\n- Jak długo będziemy tam szli? - spytała Mercy.\n- Kilka dni, może tydzień. Dłużej, jeśli utrzyma się kiepska pogoda.\nMiranda dostrzegła niezadowolenie w oczach Mercy.\n- Nie martw się. Jak będziemy trochę dalej, zatrzymamy się na odpoczynek i posiłek. Przygotuję coś gorącego, a potem trochę się prześpimy. Na razie jednak musimy iść dalej. Na drodze będzie nam łatwiej.\nMiranda chwyciła rękę dziewczynki i ruszyli. Z radością stwierdziła, że jej przewidywania się sprawdziły. Wędrówkę ułatwiały pozostawione przez wozy koleiny oraz to, że schodzili po zboczu. Maszerowali raźnym krokiem i niebawem las za ich plecami przesłonił ognistą łunę. Wkroczyli w ciemny i cichy świat, w którym towarzystwa dotrzymywał im jedynie świst zimnego wiatru. Miranda spojrzała na starego profesora, który powłóczył nogami i przyciskał płaszcz do szyi. Miał zaczerwienioną i pokrytą krostami twarz. Z trudem łapał oddech.\nArcadius z początku nie odpowiedział. Podszedł do Mirandy, zmusił się do uśmiechu i szepnął jej do ucha:\n- Obawiam się, że może będziecie musiały dokończyć podróż beze mnie.\n- Co takiego? - odparła Miranda głośno i zerknęła na dziewczynkę.\nMercy nie podniosła głowy.\n- Wkrótce zrobimy postój. Odpoczniemy i jutro pójdziemy wolniej. Przeszliśmy dziś szmat drogi. Wezmę twoją torbę - zaproponowała i wyciągnęła rękę do Arcadiusa.\n- Nie, sam ją poniosę. Wiesz, że jest bardzo krucha i... niebezpieczna. Jeśli ktoś zginie, niosąc ją, niech to będę ja. A jeśli chodzi o odpoczynek, nie sądzę, żeby to coś zmieniło. Nie mam dość sił na taką podróż. Oboje to wiemy.\n- Nie możesz się poddawać.\n- Nie zamierzam. Przekazuję zadanie tobie. Dasz sobie radę.\n- Ale nie wiem, co robić. Nigdy nie wyjawiłeś mi planu.\n- Bo często się zmienia. Miałem nadzieję, że regenci zaakceptują Mercy jako spadkobierczynię Modiny, ale odmówili. - Arcadius zachichotał.\n- Teraz Modina zasiada na tronie, więc mamy drugą szansę. Najlepsze, co możesz zrobić, to dotrzeć do Aquesty i starać się o audiencję u niej.\n- Ale nie wiem, jak.\n- Znajdziesz sposób. Przedstaw imperatorce Mercy. To będzie pierwszy krok w dobrym kierunku. Wkrótce tylko ty będziesz znała prawdę. Nie podoba mi się, że obarczam cię tym ciężarem, ale nie mam wyboru.\n- Nie, to matka obarczyła mnie tym ciężarem. Nie ty. - Miranda pokręciła głową.\n- Wyznanie na łożu śmierci to poważna sprawa. - Stary człowiek skinął głową. - Ale dzięki temu mogła odejść w spokoju.\n- Tak sądzisz? A może jej duch wciąż tu jest? Czasami odnoszę wrażenie, jakby mnie obserwowała... prześladowała. Płacę cenę za jej słabość, tchórzostwo.\n- Twoja matka była młoda, biedna i ciemna. Widziała śmierć dziesiątek ludzi oraz zabójstwo matki i dziecka i ledwie uszła z życiem. Była w ciągłym strachu, że pewnego dnia ktoś odkryje, iż to były bliźniaki, a ona uratowała jednego z nich.\n- Ale - powiedziała z goryczą Miranda - postąpiła niewłaściwie i okrutnie. A najgorsze jest to, że nie mogła zabrać grzechu z sobą do grobu. Musiała mi powiedzieć, obarczyć mnie odpowiedzialnością za naprawienie jej błędów. Powinna...\nMercy zatrzymała się gwałtownie, ciągnąc Mirandę za rękę.\n- Kochanie, musimy... - Miranda urwała, spoglądając na dziewczynkę.\nW słabym świetle wczesnego poranka dostrzegła strach na jej twarzy. Mercy patrzyła na miejsce, w którym droga opadała ku dużemu mostowi z kamienia.\n- Przed nami światło - oznajmił Arcadius.\n- Czy...? - zaczęła Miranda, ale stary nauczyciel pokręcił głową.\n- To ognisko, chyba nawet kilka. Podejrzewam, że to kolejni uchodźcy. Możemy się do nich przyłączyć i będzie nam się łatwiej szło. Jeśli się nie mylę, obozują na drugim brzegu Galewyru. Nie miałem pojęcia, że zaszliśmy aż tak daleko. Nic dziwnego, że się zasapałem.\n- No, widzisz? - powiedziała Miranda do dziewczynki, gdy znów ruszyli naprzód. - Już po naszych kłopotach. Może będą nawet mieli wóz, na którym będzie mógł jechać stary człowiek.\nArcadius uśmiechnął się do niej z wyższością, ale w duchu ucieszył się z takiej możliwości.\n- Wtedy może nasza sytuacja się poprawi - dodał.\nDziewczynka ścisnęła rękę Mirandy i znów przystanęła. Drogą zbliżali się do nich kłusem konni. Z nozdrzy zwierząt buchała para, gdy prychały, uderzając kopytami o oblodzoną ziemię. Opatuleni ciemnymi płaszczami jeźdźcy mieli kaptury na głowach, a twarze częściowo owinęli szkarłatnymi szalami, toteż trudno ich było rozpoznać, ale co do jednego nie było wątpliwości: to byli sami mężczyźni. Miranda naliczyła trzech. Jechali od południa, ale nie od strony ognisk. To nie byli uchodźcy.\n- Co o tym sądzisz? - spytała dziewczyna. - Rozbójnicy?\n- Obyśmy nic nie musieli. Przy odrobinie szczęścia to zacni ludzie, którzy przychodzą nam z pomocą. W przeciwnym razie... - poklepał ponuro torbę - dotrzyj do tych ognisk i poproś o schronienie. A potem zaprowadź Mercy do Aquesty. Unikaj regentów i spróbuj przedstawić imperatorce historię dziewczynki. Powiedz jej prawdę.\n- Ale co, jeśli.\nJeźdźcy podjechali i zwolnili tempo.\n- Co my tu mamy? - spytał jeden z nich.\nMiranda nie widziała, który się odezwał, ale domyślała się, że wysoki, jadący na przodzie. Przyglądał się stojącym nieruchomo uciekinierom, podczas gdy oni słuchali chrapliwego sapania koni.\n- Cóż za korzystny zbieg okoliczności - dodał jeździec i zsiadł z wierzchowca. - Właśnie do ciebie jechałem, starcze.\nTrzymał ostrożnie rękę przy boku i poruszał się sztywno. Jego przenikliwe oczy spoglądały groźnie spod kaptura.\n- Poranny spacerek w śnieżycy? - spytał, podchodząc do profesora.\n- Bynajmniej - odparł Arcadius. - Uciekamy.\n- Nie wątpię. Najwidoczniej gdybym zwlekał jeszcze choćby dzień, nie spotkałbym cię i mógłbyś się wymknąć. Twoje przyjście do pałacu było głupim błędem. Za dużo powiedziałeś. I co ci to dało? Powinieneś być mądrzejszy. Ale wraz z wiekiem przychodzi desperacja. - Spojrzał na Mercy. - To ta dziewczynka?\n- Guy... - odrzekł Arcadius. - Sheridan płonie. Elfy przekroczyły Nidwalden i ruszyły do ataku!\nGuy! Miranda znała go, a przynajmniej jego reputację. Arcadius nauczył ją nazwisk wszystkich wartowników Kościoła. Według niego Luis Guy był najgroźniejszy z nich. Wszystkimi kierowała obsesja, wszystkich wybrano ze względu na fanatyczną ortodoksyjność, ale Guy wyróżniał się spośród nich. Jego matka, której panieńskie nazwisko brzmiało Evone, była pobożną dziewczyną. Poślubiła lorda Jarreda Sereta, bezpośredniego potomka lorda Dariusa Sereta, któremu patriarcha Venlin zlecił odnalezienie spadkobiercy starego imperium. Luis Guy dostał to zadanie w spuściźnie.\n- Nie rób ze mnie głupca. To o niej mówiłeś Saldurowi i Ethelredowi, prawda? To ją chciałeś przygotować jako następną imperatorkę. Czemu miałbyś to robić, starcze? Dlaczego akurat ona? To kolejny podstęp? A może chciałeś nam ją podrzucić, żeby odpokutować za swój błąd?\nGuy przykucnął, żeby przyjrzeć się twarzy Mercy.\n- Podejdź, dziecko.\n- Nie! - warknęła Miranda, przyciągając dziewczynkę do siebie.\nGuy powoli wstał.\n- Puść ją - rozkazał.\n- Wartowniku Guy! - krzyknął Arcadius. - To zwykła wiejska dziewczynka. Sierota, którą przygarnąłem.\nWartownik wyjął miecz.\n- Bądź rozsądny. Nie masz pojęcia, co robisz.\n- Wręcz przeciwnie. Wszyscy tak się skupili na Esrahaddonie, że pozostawałeś niezauważony. Kto by pomyślał, że wskażesz drogę do spadkobiercy nie raz, ale dwa razy?\n- Spadkobiercy? Spadkobiercy Novrona? Oszalałeś? Sądzisz, że dlatego rozmawiałem z regentami?\n- Nie. - Pokręcił głową, uśmiechając się z rozbawieniem. - Przyszedłem, bo podejrzewałem, że nie pomyśleli o sukcesji, i chciałem pomóc w wyedukowaniu następnego imperialnego przywódcy.\n- Ale upierałeś się przy niej, tylko przy tej dziewczynce. Po co miałbyś to robić, gdyby nie była prawdziwą spadkobierczynią?\n- To nie ma sensu. Skąd mógłbym to wiedzieć? A nawet czy spadkobierca żyje?\n- Rzeczywiście, skąd. To był brakujący element. Właściwie to jesteś jedyną osobą, która mogłaby to wiedzieć. Powiedz, Arcadiusie Latimerze, kim był twój ojciec.\n- Tkaczem, ale nie rozumiem...\n- A więc jak ubogi syn tkacza z małej wioski został magistrem wiedzy na uniwersytecie w Sheridanie? Wątpię, czy twój ojciec w ogóle umiał czytać, mimo to ty jesteś jednym z najznamienitszych uczonych na świecie. Jak to się stało?\n- Doprawdy, Guy, nie sądziłem, że będę musiał wyjaśniać zalety ambicji i ciężkiej pracy komuś takiemu jak ty.\n- Zniknąłeś na dziesięć lat, a po powrocie miałeś znacznie bogatszą wiedzę... - Wartownik uśmiechnął się szyderczo.\nNa twarzy Guya pojawił się uśmieszek.\n- Kościół nie pozwala byle komu nauczać na swoim uniwersytecie. Sądziłeś, że nie przechowują dokumentów?\n- Skądże. Po prostu nie myślałem, że je zobaczysz. - Stary człowiek się uśmiechnął.\n- Jestem wartownikiem, idioto! Mam dostęp do wszystkich archiwów Kościoła.\n- Tak, ale nie przypuszczałem, że moje badania naukowe kogokolwiek zainteresują. Za młodu byłem buntownikiem, na dodatek przystojnym. Czy w dokumentach to odnotowano?\n- Natknąłem się na informację, że znalazłeś grobowiec Yolrica. Kto to był?\n- A już myślałem, że wiesz wszystko.\n- Nie miałem czasu na ślęczenie w bibliotekach. Śpieszyłem się, żeby cię załapać.\n- Ale dlaczego? Czemu mnie ścigasz? Czemu dobyłeś miecza?\n- Bo spadkobierczyni Novrona musi umrzeć.\n- Nie jest spadkobierczynią. Czemu tak uważasz? Skąd mógłbym w ogóle wiedzieć, kim jest spadkobierca?\n- Bo to jedna z tajemnic, z którymi wróciłeś. Odkryłeś, jak odszukać spadkobiercę.\n- Ba! Naprawdę, Guy, masz bujną wyobraźnię.\n- Natrafiłem na inne zapiski. Kościół wezwał cię na przesłuchanie. Sądzili, że może udałeś się do Percepliquisu, tak jak Edmund Hall. A potem, ledwie kilka dni po tamtym spotkaniu, w Ratiborze doszło do walki. Zabito ciężarną kobietę i jej męża. Zostali zidentyfikowani jako Linitha i Naron Brownowie, a zginęli wraz z dzieckiem z rąk seretów. To ciekawe, że po stuleciach poszukiwań mój poprzednik zdołał odnaleźć spadkobiercę Novrona zaledwie kilka dni po twoim przesłuchaniu. - Guy spiorunował profesora wzrokiem. - Zawarłeś układ z Kościołem? Podałeś informacje w zamian za wolność? Na pewno powiedzieli ci, że chcą odnaleźć spadkobiercę, żeby posadzić go na królewskim tronie. Wyobrażam sobie, co poczułeś, gdy odkryłeś, co naprawdę zrobili.\nGuy przerwał, żeby Arcadius mógł odpowiedzieć, ale profesor milczał.\n- Wszyscy myśleli, że to koniec rodu, prawda? Nawet patriarcha nie miał pojęcia, że spadkobierca wciąż żyje. A potem Esrahaddon uciekł i poszedł prosto do Degana Gaunta. Tyle że Degan nim nie jest. Ja też dałem się nabrać i długo tkwiłem w błędzie, ale wyobraź sobie wstrząs, jakiego doznałem, kiedy Gaunt nie przeszedł pomyślnie powtórnej próby krwi. To bez wątpienia był skutek tego samego eliksiru, którego Esrahaddon użył na królu Amracie i Ariście, wzbudzając podejrzenia Bragi co do Essendonów. Powinniśmy się domyślić, iż czarnoksiężnik starego imperium nie jest głupcem i nigdy nie doprowadzi nas do prawdziwego spadkobiercy. Ale ty odnalazłeś go, stosując tę samą sztuczkę co za pierwszym razem. - Spojrzał na Mercy. - Kim ona jest? Bękartem? Bratanicą? - Ruszył do Mirandy. - Puść ją.\n- Nie! - krzyknął stary profesor.\nJeden z żołnierzy chwycił Mirandę, a drugi odciągnął od niej dziewczynkę.\n- Ale lepiej się upewnić. Nie popełnię drugi raz tego samego błędu.\nWykonał zwinny ruch nadgarstkiem i rozciął dłoń Mercy. Dziewczynka wrzasnęła, a Pan Prążek syknął.\n- To niepotrzebne! - zdenerwował się Arcadius.\n- Pilnujcie ich - rozkazał Guy pozostałym i podszedł do swojego wierzchowca.\n- Sza, bądź dzielną dziewczynką - powiedziała Miranda do Mercy.\nGuy położył ostrożnie miecz na ziemi, po czym wyjął z sakwy skórzane etui, a z niego zestaw trzech fiolek. Odkorkował pierwszą, przechylił ją lekko i po-stukał w nią palcem, aż szczypta proszku spadła na pokryty krwią czubek miecza.\n- Chcę stąd iść - pochlipywała Mercy, podczas gdy strażnik mocno ją trzymał. - Proszę, możemy odejść?\n- Ciekawe - wymamrotał do siebie Guy, po czym opróżnił następną fiolkę; znajdujący się w niej płyn zasyczał po zetknięciu z ostrzem.\n- Guy! - krzyknął do niego Arcadius.\n- Bardzo ciekawe - ciągnął rycerz sereta, odkorkowując ostatnią buteleczkę.\n- Guy, nie rób tego! - ryknął stary człowiek.\nAle wartownik wylał jedną kroplę na końcówkę klingi.\nPuk! Rozległ się odgłos jak przy odkorkowywaniu butelki wina i pojawił rozbłysk podobny do błyskawicy. Rycerz wstał, wpatrując się w koniec swojego miecza, i wybuchnął śmiechem, który brzmiał upiornie jak śpiew szaleńca.\n- Wreszcie znalazłem spadkobiercę Novrona. Poszukiwania prowadzone przez moich przodków dobiegną końca za moją sprawą.\n- Mirando - szepnął Arcadius - sama już nic nie zrobisz.\nSpojrzał w stronę obozu uchodźców. W porannym świetle Miranda zobaczyła kilka słupów dymu. Możliwa pomoc była boleśnie blisko, zaledwie kilkaset metrów stąd.\n- Poświęciłem życie na naprawienie swojego błędu, ale teraz do ciebie należy zrobienie tego, co konieczne - wyjaśnił stary profesor.\nLuis Guy chwycił dziewczynkę i posadził ją na grzbiecie swojego wierzchowca.\n- Zabierzemy ją do patriarchy.\n- A co z resztą, sir? - spytał jeden z zakapturzonych mężczyzn.\n- Bierzcie starego. Kobietę zabijcie.\nMirandzie serce na chwilę zamarło, gdy żołnierz sięgnął po miecz.\n- Czekaj! - powstrzymał go Arcadius. - A co z rogiem? Patriarcha będzie też chciał dostać róg, prawda?\nGuy zerknął szybko na torbę Arcadiusa.\n- Masz go? - spytał.\nStarzec spojrzał z rozpaczą na Mirandę i rzucił się do ucieczki.\n- Pilnuj dziecka - rozkazał Guy jednemu żołnierzowi, rzucając mu lejce konia, po czym skinął na drugiego i razem ruszyli w pogoń za Arcadiusem, który biegł szybciej, niż Miranda mogłaby sądzić.\nObserwowała go - swojego najbliższego przyjaciela - jak pędzi drogą, którą przyszli, a za nim powiewa płaszcz. Mogłaby uznać ten widok za komiczny, ale wiedziała, co Arcadius ma w torbie. Wiedziała, dlaczego ucieka i co ona powinna zrobić.\nSięgnęła po sztylet ukryty pod płaszczem. Nigdy wcześniej nikogo nie zabiła, ale czy miała inny wybór? Człowiek stojący między nią a Mercy był żołnierzem, i to prawdopodobnie rycerzem sereta. Odwrócił się do niej plecami, żeby lepiej chwycić konia Guya, skupiając uwagę na Mercy i syczącym szopie, który kłapnął zębami w jego stronę. Miranda miała ledwie kilka sekund, zanim tamci dogonią Arcadiusa. Chciało jej się płakać, ponieważ wiedziała, co się wtedy stanie. Razem doszli tak daleko, tak wiele poświęcili... i gdy już się wydawało, że w końcu są blisko celu... zostaną powstrzymani w taki sposób... zamordowani na poboczu drogi... „Tragiczne" było zbyt słabym słowem na określenie tej niesprawiedliwości.\nAle na łzy będzie czas później. Profesor liczył na nią i ona go nie zawiedzie. To jedno spojrzenie wszystko jej powiedziało. Gdyby tylko udało im się zaprowadzić Mercy do Modiny... wszystko mogłoby wrócić do porządku.\nWyjęła sztylet i popędziła naprzód. Z całych sił wbiła nóż żołnierzowi w plecy. Mężczyzna nie nosił kolczugi ani skórzanej zbroi i ostra głownia weszła głęboko, przebijając ubranie, skórę i mięśnie. Ale wartownik obrócił się na pięcie i uderzył Mirandę wierzchem dłoni w policzek. Dziewczyna zachwiała się, a następnie upadła na śnieg, wciąż trzymając sztylet, którego rączka była śliska od krwi.\nMercy chwyciła się mocno siodła i wrzasnęła. Szop zaświergotał, strosząc futerko.\nMiranda wstała, gdy żołnierz wyjmował miecz. Był poważnie ranny. Miał nogawkę przesiąkniętą krwią. Ruszył jednak chwiejnie w kierunku dziewczyny. Miranda próbowała uciec i wyciągnęła rękę w stronę Mercy i konia, ale seret był szybszy. Jego miecz przebił bok dziewczyny w okolicach talii. Poczuła, jak metal wchodzi w jej ciało. Ból był piekący, ale po chwili nagle zrobiło jej się zimno. Kolana się pod nią ugięły. Zdołała tylko przytrzymać się siodła, gdy koń, przestraszony gwałtownymi ruchami i krzykami Mercy, ruszył szybko, ciągnąc ją za sobą.\nŻołnierz upadł na kolana, a z jego ust pociekła krew. Miranda zaś usiłowała się podciągnąć, ale nie mogła sobie pomóc nogami, ponieważ były bezwładne. Czuła, jak traci siłę w ramionach.\n- Chwyć wodze, Mercy, i trzymaj się mocno.\nGuy i żołnierz dogonili Arcadiusa. Wartownik, słysząc wrzaski dziewczynki, zatrzymał się, ale jego towarzysz przewrócił starca na śnieg.\n- Mercy - szepnęła Miranda - musisz jechać dalej. Dotrzyj do ognisk i poproś o pomoc. Jedź.\nOstatkiem sił uderzyła konia w bok. Zwierzę skoczyło naprzód. Siodło wyślizgnęło się z rąk Mirandy i dziewczyna znów upadła na śnieg. Leżąc na plecach, słuchała tętentu kopyt, gdy koń szybko się oddalał.\n- Wstawaj... - usłyszała krzyk Guya, ale było za późno.\nArcadius otworzył torbę.\nNawet z odległości kilkuset metrów Miranda poczuła, jak ziemia zatrzęsła się wskutek wybuchu. Chwilę później podmuch powietrza rzucił jej w twarz szczypiący śnieg, gdy w stronę porannego nieba uniosła się biała chmura. Arcadius i walczący z nim mężczyzna zginęli na miejscu. Guy zwalił się z nóg. Pozostałe konie się rozpierzchły. Gdy śnieżna chmura opadła, Miranda spojrzała na niebo wstającego świtu. Już nie było jej zimno. Wraz z narastającym odrętwieniem w rękach i nogach słabł ból w jej boku. Poczuła wietrzyk na policzku i dostrzegła, że jej nogi i talia są mokre, a suknia przesiąknięta. Poczuła smak żelaza w ustach. Miała kłopoty z oddychaniem, jakby się topiła.\nGuy żył. Słyszała, jak wartownik przeklina starego profesora i woła do koni jak do nieposłusznych psów, a potem odgłosy skrzypienia śniegu, tarcia skórzanej zbroi i szybko oddalającego się tętentu kopyt. Była sama w ciszy zimowego poranka. Wokół panował spokój.\n- Dobry Mariborze, usłysz mnie - modliła się do rozjaśniającego się nieba. - Ojcze Novrona, stworzycielu ludzi... - ostatni raz zaczerpnęła powietrza i wyszeptała: - zaopiekuj się swoją jedyną córką.\nAlenda Lanaklin wyszła z namiotu na rześkie poranne powietrze. Miała na sobie najgrubszą wełnianą suknię i dwie warstwy futra, ale i tak się trzęsła. Zachmurzenie utrzymywało się od ponad tygodnia i Alenda zastanawiała się, czy jeszcze kiedyś znów ujrzy jasną tarczę słońca.\nStała i patrzyła na kilkadziesiąt namiotów rozbitych w sosnowym lesie. Z ognisk w poczerniałych dołach unosiły się wstęgi szarego dymu, który zabierał z sobą wiatr. Pomiędzy nimi chodzili ludzie, ale trudno byłoby odróżnić mężczyzn od kobiet, ponieważ wszyscy szczelnie się opatulili. Lecz to nie stanowiło problemu, ponieważ były tu prawie same kobiety. Oprócz nich w obozie przebywały dzieci i osoby w podeszłym wieku. Wszyscy chodzili ze spuszczonymi głowami, ostrożnie stawiając kroki na ubitym śniegu.\nW świetle wszystko wydawało się inne - ciche, spokojne. Poprzednia noc była koszmarna: pożar, krzyki i ucieczka drogą Zachodniopolną. Zatrzymali się jedynie na krótko, by policzyć obecnych. Alenda była taka zmęczona, że nie pamiętała momentu rozbijania obozu.\n- Dzień dobry, pani - przywitała ją Emilia spod koca, który narzuciła sobie na płaszcz. Rano służąca Alendy zawsze była ożywiona i radosna. Teraz stała z posępną miną. Zaczerwienione ręce jej drżały, a dolna szczęka trzęsła się z zimna.\n- Naprawdę, Emmy? - Alenda się rozejrzała. - Skąd możesz wiedzieć?\n- Poszukajmy dla ciebie śniadania. Po czymś ciepłym poczujesz się lepiej.\n- Mój ojciec i bracia nie żyją - odparła Alenda. Zbliża się koniec świata. Śniadanie coś tu pomoże?\n- Nie wiem, pani, ale musimy spróbować. Tego chciał twój ojciec... To znaczy chciał, żebyś przeżyła. Dlatego tam pozostał, prawda?\nZ północy dobiegł huk podobny do grzmotu. Wszyscy spojrzeli w tę stronę, a na ich twarzach odmalował się wyraz przerażenia, że oto właśnie nadchodzi kres.\nAlenda ruszyła ku środkowi obozu, gdzie zastała Belindę Pickering, jej córkę Lenare, starego Juliana lorda szambelana Melengaru, i lorda Valina - jedynego obrońcę grupy, który przeprowadził ich przez chaos poprzedniej nocy. Tylko tylu ich pozostało w Melengarze. Król Alric był w Aqueście, gdzie udzielał pomocy w krótkiej wojnie domowej i ratował siostrę Aristę przed straceniem. Właśnie do niego teraz uciekali.\n- Nie mam pomysłu, co zrobić, ale głupotą byłoby dłużej tu pozostawać - orzekł lord Valin.\n- Tak, zgadzam się - odparła Belinda.\n- Rozgłoś, żeby budzić wszystkich. Natychmiast zwijamy obóz - lord Valin zawołał do młodego chłopca.\n- Emily - powiedziała Alenda, odwracając się do służącej. - Spakuj szybko nasze rzeczy.\n- Oczywiście, milady. - Emily dygnęła i poszła do ich namiotu.\n- Co to był za odgłos? - spytała Alenda Lenare, która jedynie wzruszyła ramionami z wyrazem przestrachu na twarzy.\nLenare Pickering jak zawsze wyglądała uroczo. Pomimo okropieństw, ucieczki i prymitywnych obozowych warunków promieniała. Nawet zaniedbana, w pospiesznie narzuconym na ramiona płaszczu, z włosami wylewającymi się spod kaptura wciąż była oszałamiająco piękna, tak jak śpiące niemowlę jest zawsze najśliczniejsze. Odziedziczyła to po matce. W rodzie Pickeringów mężczyźni znani byli z umiejętności szermierczych, kobiety zaś zwracały uwagę urodą. Matka Lenare, Belinda, wręcz z niej słynęła.\nAle wszystko to należało już do przeszłości. Rzeczy, które zaledwie dzień wcześniej były pewne, teraz zostały po drugiej stronie przepaści zbyt szerokiej, by móc dostrzec coś za nią, choć niekiedy wydawało się, że Lenare próbuje. Alenda często widziała, jak córka Pickeringów wpatruje się w horyzont na północy z wyrazem twarzy graniczącym z desperacją, jakby szukała duchów.\nLenare wciąż trzymała w rękach legendarny miecz ojca. Gdy hrabia go jej wręczał, poprosił, żeby dostarczyła go bezpiecznie bratu, Mauvinowi. Następnie pocałował po kolei wszystkich członków rodziny i wrócił do szeregu, w którym ojciec i bracia Alendy czekali wraz z resztą armii. Od tamtej pory Lenare nie rozstawała się z rapierem. Owinęła go w ciemny wełniany koc i obwiązała wstążką. W trakcie koszmarnej ucieczki przyciskała długi pakunek do piersi, czasami ocierając nim łzy.\n- Jeśli się dziś sprężymy, może dotrzemy do Colnory przed zachodem słońca - oświadczył lord Valin. - Przy założeniu, że pogoda się poprawi. - Stary rycerz spojrzał groźnie na niebo, jakby tylko ono było ich wrogiem.\n- Lordzie Julianie - odezwała się Belinda. - Insygnia... berło i pieczęć...\n- Są bezpieczne, pani - odparł stary szambelan. - Schowane na wozie. Poza samą ziemią królestwo nie ucierpiało. - Spojrzał w kierunku, z którego dobiegł dziwny dźwięk, w stronę nurtu Galewyru i mostu przekroczonego przez nich poprzedniej nocy.\n- Pomogą nam w Colnorze? - spytała Belinda. - Mamy niewiele jedzenia.\n- Jeśli dotarła do nich wiadomość o udziale króla Alrica w uwolnieniu imperatorki, powinni być do nas życzliwie nastawieni - stwierdził lord Valin. - Ale nawet jeśli nie dotarła, Colnora jest miastem kupieckim, a kupcom służy zysk, nie rycerskość.\n- Mam trochę biżuterii - poinformowała go Belinda. - W razie potrzeby możesz ją sprzedać... - hrabina urwała, gdy dostrzegła, że Julian wciąż patrzy na most.\nNiebawem pozostali też podnieśli głowy, a na koniec Alenda spojrzała w tamtą stronę i ujrzała zbliżającego się jeźdźca.\n- Czy to...? - zaczęła Lenare.\n- To dziecko - orzekła Belinda.\nAlenda szybko stwierdziła, że matka Lenare ma rację. W ich kierunku pędziła dziewczynka, która trzymała się kurczowo grzbietu spoconego konia. Kaptur zsunął jej się z głowy, odsłaniając długie czarne włosy i różowe policzki. Miała około sześciu lat i tak jak ona chwyciła się mocno konia, tak do niej przywarł szop pracz. Samotni na drodze stanowili dziwną parę, ale Alenda przypomniała sobie, że już nic nie powinno jej dziwić. Widok jadącego na kurczaku niedźwiedzia w czapce z piórem też mógłby teraz uchodzić za normalny.\nKoń wjechał do obozu i lord Valin chwycił go za wędzidło, zatrzymując zwierzę wraz z jeźdźcem.\n- Nic ci nie jest, skarbie? - spytała Belinda.\n- Na siodle jest krew - zauważył lord Valin.\n- Jesteś ranna? - przemówiła hrabina ponownie. - Gdzie są twoi rodzice?\nDziewczynka zadrżała i zamrugała, ale nie odpowiedziała. Wciąż ściskała w piąstkach wodze.\n- Jest zimna jak lód - powiedziała Belinda, dotykając policzka dziecka. - Pomóżcie mi ją zsadzić.\n- Jak masz na imię? - spytała Alenda.\nDziewczynka nadal milczała. Gdy odebrano jej konia, przytuliła szopa.\n- Kolejny jeździec - oznajmił lord Valin.\nAlenda podniosła głowę i zobaczyła mężczyznę przejeżdżającego przez most i pędzącego w ich kierunku.\nPrzybysz wpadł do obozu i zrzucił kaptur, ukazując długie czarne włosy, bladą skórę i przenikliwe oczy. Nosił króciutki wąsik i bródkę przystrzyżoną w szpic. Zmierzył ich piorunującym wzrokiem, aż dostrzegł dziewczynkę.\n- Ona! - powiedział, wskazując palcem. - Natychmiast mi ją oddajcie.\nDziecko krzyknęło przestraszone, kręcąc głową.\n- Nie! - sprzeciwiła się Belinda i pchnęła dziewczynkę w ręce Alendy.\n- Pani - powiedział lord Valin. - Jeśli dziecko jest jego...\n- To dziecko nie należy do niego - oświadczyła hrabina nienawistnym tonem.\n- Jestem wartownikiem Nyphrona! - krzyknął mężczyzna tak, żeby wszyscy go usłyszeli. - Żądam tego dziecka w imię Kościoła. Macie w tej chwili mi ją oddać. Kto się sprzeciwi, zginie.\n- Doskonale wiem, kim jesteś, Luisie Guyu - syknęła kipiąca gniewem Belinda. - Nie dopuszczę, żebyś zamordował więcej dzieci.\nWartownik spojrzał na nią.\n- Hrabina Pickering? - Zlustrował wzrokiem obóz z większym zainteresowaniem. - Gdzie twój mąż? Gdzie twój syn uciekinier?\n- Nie jestem uciekinierem - odezwał się Denek, występując.\nNajmłodszy syn Belindy niedawno ukończył trzynaście lat, urósł i wyszczuplał, upodabniając się do swoich starszych braci.\n- Chodzi mu o Mauvina - wyjaśniła Belinda. - Ten człowiek zamordował Fanena.\n- Pytam jeszcze raz - naciskał Guy - gdzie twój mąż?\n- Nie żyje, a Mauvin jest poza twoim zasięgiem.\nWartownik rozejrzał się po tłumie, a potem spojrzał na lorda Valina.\n- I zostawił ci lichą ochronę. Oddaj dziecko.\n- Nie - sprzeciwiła się Belinda.\nGuy zsiadł z konia i podszedł do lorda Valina.\n- Oddaj dziecko albo odbiorę je siłą.\nStary rycerz spojrzał na Belindę. Na twarzy kobiety wciąż malował się wyraz nienawiści.\n- Moja pani nie życzy sobie tego i będę bronił jej decyzji. - Wyjął miecz. - Odejdź stąd.\nAlenda podskoczyła, słysząc zgrzyt stali, gdy Guy zrobił wypad. Po ułamku sekundy lord Valin trzymał się już za krwawiący bok. Wartownik, kręcąc głową, odbił klingę starca i przebił mu szyję. Ruszył w stronę dziewczynki, a w jego oczach płonął przerażający gniew. Zanim jednak do niej doszedł, na drodze stanęła mu Belinda.\n- Nie mam w zwyczaju zabijać kobiet - oznajmił - ale przed tą zdobyczą nic mnie nie powstrzyma.\n- Sama powiedziałaś, żeby ją zabić. Zabiorę ją do patriarchy, a potem będzie musiała zginąć. Z mojej ręki.\n- Nie możesz mnie powstrzymać. Rozejrzyj się. Masz tylko kobiety i dzieci. Nikt nie może zawalczyć za ciebie. Oddaj mi dziecko!\n- Mamo? - powiedziała Lenare cicho. - On ma rację. Nie ma nikogo innego. Proszę.\n- Mamo, pozwól mi - prosił Denek.\n- Nie. Jesteś za młody. Twoja siostra ma rację. Nie ma nikogo innego. - Hrabina skinęła głową w stronę córki.\n- Miło mi widzieć kogoś, kto... - zaczął Guy, ale przerwał, gdy do przodu wystąpiła Lenare.\nZsunęła płaszcz z ramion i rozwiązała tobołek, odsłaniając miecz swojego ojca. Wyjęła rapier i wysunęła go przed siebie. Gdy mgliste zimowe światło padło na klingę, odbiło się od niej jaskrawym promieniem. Zdziwiony Guy patrzył przez chwilę na dziewczynę.\n- Zabiłeś mojego brata - oświadczyła Lenare.\nGuy spojrzał na Belindę.\n- Tylko ten jeden raz, Lenare - powiedziała Belinda do córki.\n- Pozwolisz, żeby twoja córka zginęła za to dziecko? Jeśli będę musiał zabić wszystkie wasze dzieci, zrobię to.\nAlenda patrzyła z przerażeniem, jak wszyscy się cofają, tworząc krąg wokół wartownika i Lenare. Porywisty wiatr szarpnął brezentowymi ścianami namiotów i odrzucił złote włosy Lenare do tyłu, która - stojąc samotnie na śniegu - w białych podróżnych rzeczach i z rapierem w ręce przypominała mityczne stworzenie, królową wróżek lub boginię, piękną i elegancką.\nLuis Guy zmarszczył brwi i zrobił wypad, ale Lenare z zaskakującą szybkością i gracją odparowała atak, a rapier jej ojca zadźwięczał melodyjnie.\n- Umiesz władać mieczem - stwierdził Guy zaskoczony.\n- Pochodzę z rodu Pickeringów.\nZamachnął się na nią. Zablokowała cios. Zamierzył się, ale odparowała uderzenie, a następnie rozcięła mu policzek.\n- Lenare - powiedziała jej matka surowym tonem. - Nie czas na zabawę.\nGuy przystanął, przykładając dłoń do krwawiącej twarzy.\n- On zabił Fanena, mamo - rzekła dziewczyna oziębłym tonem. - Powinien cierpieć. Powinien zostać ukarany dla przykładu.\n- Nie - sprzeciwiła się Belinda. - My tak nie postępujemy. Twój ojciec by tego nie pochwalał. Wiesz o tym. Po prostu zakończ sprawę.\n- Co to ma znaczyć? - dopytywał się Guy, ale w jego głosie słychać było nutę wahania. - Jesteś kobietą.\n- Powiedziałam ci: pochodzę z rodu Pickeringów, a ty zabiłeś mojego brata.\nGuy zaczął unosić miecz, ale Lenare zrobiła krok do przodu i wykonała pchnięcie. Cienki rapier przebił serce wartownika i opuścił jego ciało, zanim rycerz dokończył swój cios.\nLuis Guy padł martwy twarzą na przesiąknięty krwią śnieg.\nTagi: Pradawna stolica | Michael J. Sullivan | Odkrycia Riyrii


Gdzie należy szukać sukcesu Nintendo Switch? - Horizon Gamer\nJesteś w:Strona główna»Publicystyka»Gdzie należy szukać sukcesu Nintendo Switch?\nPrzez Bartosz Warachewicz w dniu\t Lipiec 13, 2017 0 Comments\nMamy lato 2017, w branży kwitnie właśnie tak zwany „sezon ogórkowy”. Na targach E3 Microsoft pokazał swoją odświeżoną wersję Xboksa, która to ma być najmocniejszą konsolą w historii. Sony pokazało pokaźną liczbę gier na wyłączność dla PS4. Można by myśleć więc, że na ten moment nie ma żadnego szaleństwa i wszyscy czekają grzecznie, czy to na swój nowy sprzęt, czy na gry.\nJest jednak pewna rzecz, która znika ze sklepów szybciej niż się w nich pojawia. Mowa oczywiście o Nintendo Switch, które to szturmem podbiło serca graczy.\nTak ogromnego sukcesu tej małej, hybrydowej konsoli nie spodziewał się nawet sam producent. Switch szybko stał się towarem deficytowym, a Nintendo musiało w pośpiechu zamawiać kolejne, ogromne partie sprzętu, walcząc o dostawców nawet z Apple.\nNintendo nigdy nie udowadniało, że ich konsola jest najpotężniejsza\nGdzie jednak leży sukces tego niepozornego sprzętu, który nie może konkurować wydajnością z PS4 Pro czy Xboksem One X? W sposobie reklamy, innowacyjności oraz bibliotece gier. Zacznijmy więc od marketingu: Nintendo nigdy nie udowadniało, że ich konsola jest najpotężniejsza, skupiano się za to na realnym wyglądzie gier, ich mechanikach i fabule. Ma to duży sens, w końcu nie chcemy słuchać marketingowej gadki o liczbach, które nic dla nas nie znaczą, tylko chcemy widzieć, co otrzymamy. Dzięki temu sprzęt nie wydaje się być komputerem z NASA, tylko dobrym kumplem, którego podłączamy do telewizora albo zabieramy gdzie tylko chcemy.\nPo kilkudziesięciu latach firma nadal zaskakuje innowacyjnością\nA co z tą innowacyjnością? Widać ją w bardzo wielu aspektach. Zacznijmy od oprawy gier. Zdecydowano się na utrzymanie produkcji w artystycznej stylistyce, jest to dobre posunięcie ze względu na ograniczoną moc sprzętu. Legend of Zelda nie musi być fotorealistyczna jak Horizon Zero Dawn, by wyglądać bardzo ładnie i robić spore wrażenie. Ten trend można dostrzec we wszystkich dostępnych i dopiero zapowiedzianych grach na Switcha. Innowacyjna jest także budowa sprzętu i możliwości, jakie ze sobą niesie. Konsola może pracować zarówno w trybie przenośnym, jak i stacjonarnym, co pozwala zabrać ją w podróż, do znajomych na imprezę czy na nudny wykład. Dodatkowo mamy możliwość gry na podzielonym ekranie, na przykład w Mario Kart 8 Deluxe, bez potrzeby kupna dodatkowych akcesoriów. Wystarczy odpiąć Joy-cony i cieszyć się wspólną grą ze znajomymi.\nNa konsolach konkurencji tymczasem trzeba zakupić dodatkowego pada, co produkuje niepotrzebne koszty. Ciekawe są również sensory zastosowane w kontrolerach, bo dzięki nim możemy wykorzystywać je w grach ruchowych, co stwarza kolejne możliwości developerom.\nNa innych platformach nie zagracie w jedną z najlepiej ocenianych gier w historii!\nPrzejdźmy teraz do rzeczy w tym wszystkim najważniejszej, bo przecież bez gier cały ten sprzęt nie miałby sensu. Nintendo zaczęło od mocnego uderzenia na początek, jakim było Legend of Zelda: Breath od the Wild. Można śmiało powiedzieć, że pierwszą partię konsol kupiono wyłącznie dla tej tylko pozycji. Pokazują to wyniki sprzedażowe, w których wydać, że właściwie każdy nabywca Switcha zaopatrzył się w tę produkcję. Nie ma się co dziwić, gra zdobyła serca graczy i uznanie recenzentów, jest też jedną z najlepiej ocenianych gier w historii.\nKolejną grą, na którą uwagę zwróciło wielu odbiorców, jest Mario Kart 8 Deluxe. Nie jest to nowa produkcja, jednak na konsoli Wii U nie mogła rozwinąć pełni możliwości technicznych ani dotrzeć do szerszego grona odbiorców ze względu na małą popularność tego sprzętu. Teraz na Switchu gra przeżywa drugą młodość, czerpiąc przy tym garściami z mocy Switcha, jak i z możliwości, jakie daje jego budowa.\nNa horyzoncie widnieją kolejne mocne tytuły, nie można także zapominać o bardzo dużej liczbie gier od niezależnych wydawców, wśród których z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Jeśli Nintendo uda się utrzymać jakość swoich gier na dotychczasowym poziomie, a przy tym wydawać je w rozsądnym przedziale czasowym, to nabywcy japońskiego sprzętu mogą liczyć na setki godzin grania w bardzo dobre tytuły.\nNintendo, wprowadzając na rynek Switcha, przełamało pewne trendy. Udowodnili oni, że dla gracza liczą się przede wszystkim gry i czerpanie z nich radości. Okazało się więc, że nie potrzeba rozdzielczości 4K i 60 FPS-ów, by tworzyć wybitne produkcje i zachwycać nimi ludzi. Nam, odbiorcom, również spodobało się takie podejście, o czym świadczą świetne wyniki sprzedażowe Switcha. Niedługo swoją premierę będzie mieć Mario Odyssey, które zebrało najwięcej nagród podczas E3 i zapowiada się na kolejny tytuł, który utrzyma poziom wyznaczony przez Zeldę.\nGraczom pozostaje się cieszyć, że w czasie, gdy Sony i Microsoft ścigają się na cyferki, a ludzie wyznający PCMR wydają ogromne sumy pieniędzy, by uzyskać kilka klatek na sekundę więcej, jakaś firma stawia na ludzkie podejście do tematu gier, przełamując tym samym wszelkie trendy, jakie wykształciły się na przestrzeni ostatnich lat. Jeśli więcej firm zauważy ten sukces i czegoś się na nim nauczy, to tym lepiej dla nas.\nPoprzedni artykułZaginiona wyspa wróci do Azeroth? Fani odnaleźli interesujące informacje\nNastępny artykuł StarCraft: Remastered – znamy datę premiery i cenę\nPrzez Łukasz „MiqT” Mitka Lipiec 5, 2017 1\nCloud Imperium Games bliskie bankructwa?\nPod koniec czerwca wszystkim fanom gry Star Citizen zmroziła się krew w żyłach. Na forach…\nPrzez Damian Wojtal Styczeń 29, 2016 0\nMyślę, że inicjatywy Humble Bundle nie trzeba specjalnie przedstawiać. Tym razem ofertę przygotował francuski wydawca…


Regina Papier Rumiankowy w nowym opakowaniu – z papieru\nRegina Papier Rumiankowy w papierowym opakowaniu, nowa wersja dobrze znanego produktu marki Regina, będzie dostępna w polskich sklepach od października. Produkt rozszerzający linię marki to nowy, ważny krok w obszarze środowiskowego zrównoważonego rozwoju Grupy Sofidel.\nPapier typu kraft to materiał pochodzenia roślinnego, który jest odnawialny, biodegradowalny i łatwy w procesie recyklingu.\nJest to część ogólnego celu przyjętego przez Grupę: zmniejszenie o 50% wykorzystania konwencjonalnego plastiku w produkcji Sofidel do 2030 r. (w porównaniu z 2013 r.), co jest równoznaczne z wyeliminowaniem ponad 11 000 ton tworzyw sztucznych wprowadzanych na rynek każdego roku.\ntagi: Regina, Papier Rumiankowy,


To Rosjanie stworzyli grupę hakerów z ISIS\nPolityka Prywatności To Rosjanie stworzyli grupę hakerów z ISIS\nZa grupą hakerów CyberKalifat, działającą rzekomo w imieniu Państwa Islamskiego, stoją w rzeczywistości służby rosyjskie – podał w sobotę niemiecki tygodnik „Der Spiegel”, powołując się na informacje niemieckich władz bezpieczeństwa.\nWedług Berlina terroryści nie mają wystarczających środków technicznych, by stworzyć grupę hakerów zdolną do przeprowadzania skomplikowanych ataków.\nPodejrzenia o udział Rosjan pojawiły się już po ataku w kwietniu 2015 roku na francuską telewizję TV5. Jak pisze „Der Spiegel”, hakerzy podający się za dżihadystów z Państwa Islamskiego, zaatakowali wówczas francuską telewizję TV5 Monde oraz jej strony internetowe. Udało im się pokonać bardzo zaawansowane i wyszukane systemy zabezpieczeń stosowane w serwisach stacji. Na stronie internetowej telewizji hakerzy umieścili groźby przeciwko francuskim żołnierzom.\nNiemieckie władz szacują, że trzy rosyjskie służby – FSB, GRU i SWR zatrudniają ponad 4000 „cyber-agentów”, czyli tyle samo, co służby amerykańskie. Waszyngton zapowiedział niedawno, że do 2018 roku zwiększy liczebność swoich specjalistów od wojny w sieci do 6000 specjalistów.


Dyrektor Borussii Dortmund skrytykował Smudę – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nDyrektor Borussii Dortmund skrytykował Smudę\nFranciszek Smuda wyznał niedawno w wywiadzie dla „Polska The Times”, że wkrótce w Borussii Dortmund nie będzie żadnego Polaka. Wypowiedź selekcjonera reprezentacji skrytykował Michael Zorc, dyrektor BVB.\n– Franciszek Smuda powinien skupić się na Mistrzostwach Europy. Wyobrażam sobie, że cała trójka od nas odejdzie. Za 2, 5 lub 20 lat, kiedy będą wracać do Polski – powiedział Zorc.\nDyrektor BVB nie skomentował jednak doniesień „Daily Star”, według których Lewandowski przejdzie do Manchesteru United za 16 mln funtów. Najwidoczniej uznał, że nie musi znowu powtarzać, że Polak nie jest na sprzedaż.


Gmina Damnica z Sielską Krainą - Europejska Firma\nGmina Damnica z Sielską Krainą\nPortal Businessnow.pl poleca odwiedziny gminy Damnica nad środkową Łupawą, gdzie są piękne kościoły, pałace i gospodarstwo Sielska Kraina, gdzie można odpocząć cały rok.\nPiękno gminy Damnica dobrze przedstawia relację fotograficzna z wyprawy Sielskim Szlakiem Rowerowym jaką 5 maja 2012 r. odbyła rodzina Krajewskich.\nSielski Szlak Rowerowy zaczyna się w Domu Lipian.\nNarcyze w ogrodzie przy Domu Lipian\nPo wyjechaniu z podwórka należy kierować się w stronę rzeki Łupawy, ale już po 50 metrach trzeba skręcić o prawo w betonową drogę. Po stu metrach po lewej stronie będzie staw Krajan.\nZawilce przy stawie Krajan.\nNastępnie trzeba jechać dalej betonową drogą. Gdy skończy się, trzeba skręcić w lewo w polną drogę wiodącą do rzeki Łupawy.\nGdy polna doga skończy się trzeba skręcić w lewo w drogę gruntową. Po 400 metrach dotrzemy do dawnej szkoły w Łebieniu, która obecnie pełni rolę świetlicy. Jest przy niej plac zabaw dla dzieci, na którym można odpocząć. 30 kwietnia 2012 r. odbył się na nim festyn dla dzieci.\nPlac zabaw przy świetlicy w Łebieniu.\nRzeka Łupawa za mostem kolejowym w Łebieniu. Początek łowiska „Trzy Rzeki”\nMost kolejowy w Łebieniu od strony łowiska „Trzy Rzeki”\nUroczysko po prawej stronie mostku\nUroczysko po lewej stronie mostku\nPo zobaczeniu pałacu w Damnicy jedziemy asfaltową szosą w kierunku Damna. Przed wsią skręcamy w lewo w drogę wiodącą do gospodarstwa agroturystycznego Damno Młyn w budynku dawnego młyna. Przy końcu zjeżdża się do niego serpentynami, jak w górach.\nJeżeli właściciele pozwolą, można zwiedzić młyn. Są w nim stare maszyny młyńskie. Następnie drogą nad rzeką Łupawą docieramy do Damna. Po drodze zobaczymy piękne zakola Łupawy. W Damnie jest piękny kościół i mały pałac. Przy moście w Damnie spotkaliśmy kajakarzy z Lęborka.\nLas w dolinie Łupawy, widziany z „ambon” myśliwskiej. W oddali wieś Łebień.\nMost i elektrownia.\nPo krótki odpoczynku przy elektrowni ruszamy asfaltową drogą do Domu Lipian, 2 km od rzeki Łupawy. Zobaczymy wtedy całą ulicową wieś Łebień, zbudowaną w latach 30 XX wieku. Kilka domów jest starszych. Zostały zbudowane w połowie XIX wieku. Na jednym z nich jest kamień z datą 1855. W tym czasie został też zbudowany Dom Lipian. Na jego poddaszu można zobaczyć pruski mur z glinianych cegieł.\nSielski Szlak Rowerowy z Domu Lipian w Łebieniu przez Damnicę, Damno, Bobrowniki i Skibin do Domu Lipian jest przepiękny. Po drodze można zobaczyć trzy pałace, dwa kościoły, trzy rzeczki i rzeki, stawy oraz wspaniałe lasy, kwiaty i uroczyska.\n← Gmina Potęgowo pełna wiatraków\nGmina Główczyce zaprasza →


Uber pozwany na 45 mln euro za... zniszczenie małżeństwa - MobileTrends.pl\nUber pozwany na 45 mln euro za… zniszczenie małżeństwa\nAutor: Jakub Mirek 13 lutego 2017\nUber został oskarżony przez jednego z klientów o „rozbicie małżeństwa”. Jakim cudem miał tego dokonać? Za sprawą aplikacji mobilnej żona pewnego biznesmena dowiedziała się o nadprogramowych podróżach i zdradach swojego męża. Firma została pozwana na kwotę 45 mln euro.\nCała sprawa miała miejsce w regionie francuskiego Lazurowego Wybrzeża. Uber został pozwany nie przez zdradzoną małżonkę, ale przez zdradzającego ją francuskiego biznesmena, który stwierdził, że to właśnie popularna aplikacja stała się przyczynkiem do rozpadu jego związku i rozwodu. Konkretnym powodem okazał się błąd w oprogramowaniu. Spowodował on, że żona „poszkodowanego” otrzymywała dokładne powiadomienia push z jego konta Uber, mimo że wcześniej wylogował się on z aplikacji na jej iPhonie.\nNotyfikacje powiadomiły o zdradzie\nDzięki pozyskanym informacjom żona zorientowała się, że jej partner oszukuje ją mówiąc przykładowo, że „wróci później z pracy”. Powiadomienia z Ubera zdradzały, że w czasie kiedy powinien w niej przebywać, zamawiał dodatkowy transport. Aplikacja wysyłała wtedy informacje na temat imienia kierowcy, czasu przejazdu itd.\nNie był to jednostkowy przypadek\nBłąd z powiadomieniami, występuje najprawdopodobniej jedynie na iPhonach w wersji aplikacji sprzed ostatniej aktualizacji (15 grudnia 2016). „Istnieje funkcja rozłączenia się, ale sesja nie została rozłączona i błąd w aplikacji kosztował mojego klienta problemy w życiu prywatnym” – powiedział adwokat biznesmena, David-André Darmon.\nMimo wątpliwej etycznie postawy pozywającego, wydaje się jednak, że ma on pełne prawo oskarżać Ubera, który nie zadbał w dostatecznym stopniu o jego prywatność. Sprawa trafi do sądu, a pierwsza rozprawa odbędzie się w kwietniu.\nTymczasem Uber wprowadza nową usługę – UberEATS\nParę dni temu Uber uruchomił natomiast całkowicie nową usługę UberEATS. Pozwala ona na zamówienie we wskazane miejsce jedzenia z jednej z partnerskich restauracji. W Polsce UberEATS działa jak na razie jedynie na terenie Warszawy, 7 dni w tygodniu i 24 godziny na dobę. Koszt dostawy zamówienia do 7,99 zł, niezależnie od jego wielkości. Nowa inicjatywa Ubera staje się więc naturalnym konkurentem dla usług takich jak polskie pyszne.pl.


Chachoengsao 2017: Top 20 wakacyjnych wynajmów, domów i kondominiów w: Chachoengsao - Airbnb Chachoengsao\nAmphoe Muang, Chachoengsao, Tajlandia\nTambon Wang Takhian, Chang Wat Chachoengsao, Tajlandia\nAmphoe Bang Pakong, Chang Wat Chachoengsao, Tajlandia\nA. Muang, Chachoengsao, Tajlandia\nNa Muang, Chachoengsao, Tajlandia\nTo jedna sypialnia z płaskim posiada kuchnię z kuchenką mikrofalową i lodówką. Nasi goście mogą korzystać słynne street food po prostu kolei naprzeciwko kompleksu lub przez jezdnię do domu towarowego Leamthong. Mieszkanie wyposażone także z basenu, siłowni, CCTV, klucz karty, 24 godziny bezpieczeństwa.\nTen 30 mkw 1 sypialnia apartament posiada 1 łazienkę z prysznicem, przytulny salon i jadalnia przestrzenie wyposażony jest w telewizor, mikrofalówka, lodówka, czajnik, sztućce i. Goście mają do dyspozycji wszystko w pokoju, jak we własnym domu.\nMieszkanie znajduje się na alei, które można znaleźć prawie wszystko, co chcesz, słynny Thai street food, japoński, koreański bingsu restauracje, sklepy convenience, Dom towarowy, kawiarniach zarówno lokalne i słynne łańcuchy, Starbucks. To tylko 5 minut do Uni, 15 minut do słynnego Bangsean plaży na piechotę. Jeśli chcesz podróżować nieco dalej, ok. 30 min do Kao Kheaw otwartych zoo, Siracha i Lamchabang, około 45 min do słynnej Pattaya. Jeśli przyjeżdżają bez samochodu, można znaleźć publiczny parking van naprzeciwko Burapha University, te samochody dostawcze będą Pattaya oraz Bangkoku. Można również za pomocą taksówki lub czerwone motocykli podróżować po Bangsean i Cholburi obszarach.\nSaen Suk, Chonburi, Tajlandia