Nitro-Chem zapowiada zagraniczną ekspansję - Altair Agencja Lotnicza\nNitro-Chem zapowiada zagraniczną ekspansję\nPrzemysł zbrojeniowy, 20 grudnia 2019\nW ciągu ostatnich dwunastu miesięcy bydgoskie przedsiębiorstwo umocniło się na pozycji lidera polskiej zbrojeniówki w zakresie eksportu. Materiały produkowane przez Nitro-Chem trafiały nie tylko na europejskie rynki, ale także do Azji czy Stanów Zjednoczonych Ameryki. W 2019 strona amerykańska potwierdziła dalszą współpracę i zamówienie w kolejnych latach.\nWażnym wydarzeniem dla rozwoju Nitro-Chemu było uruchomienie w mijającym roku linii produkcyjnej bomb Mk 82 (na zdjęciu). Do Sił Powietrznych trafiło już 200 tego typu bomb, stanowiących uzbrojenie wielozadaniowych samolotów bojowych F-16C/D Block 52+. Bomby Mk 82 używane są przez niemal wszystkie wojska państw należących do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Spółka liczy więc na możliwość eksportu bomb na rynki zagraniczne.\nSukces przyniosły także prace badawcze nad pierwszym polskim małowrażliwym materiałem K-43. Pocisk wypełniony środkiem minimalizującym skutecznie ryzyko niezamierzonej detonacji, otrzymał we wrześniu 2019 branżową nagrodę Defender.\nMijający rok był rekordowy także pod względem wydatków na modernizację przedsiębiorstwa. Remonty i rozbudowa kosztowały ponad 30 mln zł. Powstały m.in. dodatkowe stacje węglowe, które eliminują substancje organiczne ze ścieków produkcyjnych przekazywanych do oczyszczania.\nRok 2019 stanowił ważny impuls w rozwoju spółki. Nie zwalniamy tempa. Planujemy kolejne projekty modernizacyjne i badawcze. Chcemy zadebiutować także na nowych rynkach – mówi Krzysztof Kozłowski, prezes zarządu Zakładów Chemicznych Nitro-Chem.\nW 2020 produkty powstające w bydgoskim Nitro-Chemie mają pojawić się m.in. w RPA, Tajwanie czy Arabii Saudyjskiej. Spółka liczy także na zwiększenie dostaw amunicji dla polskiej armii, w tym pocisków do samobieżnego moździerza M120K Rak. Nitro-Chem chce utrzymać także wysoki poziom wydatków na modernizację i unowocześnianie zaplecza technologicznego oraz infrastrukturalnego (Bomby Mk 82 przekazane Siłom Powietrznym , 2019-08-27).\nNitro-Chem zapowiada zagraniczną ekspansję (2019-12-20)\nBomby Mk 82 przekazane Siłom Powietrznym (2019-08-27)\nNowa inwestycja Nitro-Chem (2018-06-26)\nUmowa w sprawie bomb Mk 82 (2017-11-29)


Portfel damski ze skóry ekologicznej - Koruma.pl\nEstetyczny i tani portfel damski ze skóry ekologicznej to doskonała alternatywa dla modelu wyprodukowanego ze skóry naturalnej, zwłaszcza w przypadku pań troszczących się o prawa zwierząt. Oferowane przez sklep Koruma.pl portfele zostały wyposażone w specjalne zabezpieczenie przed elektroniczną kradzieżą danych. Zamawiając portfel z ochroną RFID, chronisz zatem przechowywane w jego wnętrzu karty płatnicze i inne dokumenty cyfrowe.\nElegancki portfel antykradzieżowy dla kobiet dbających o prawa zwierząt\nJeśli szukasz modnego portfela wykonanego z materiału imitującego skórę naturalną, zamów antykradzieżowy portfel damski ze skóry ekologicznej. To model wyposażony w specjalne zabezpieczenie, które zakłóca transmisję danych, tym samym uniemożliwiając odczytanie informacji z kart płatniczych lub innych dokumentów cyfrowych umieszczonych w jego wnętrzu. Portfel z ochroną RFID jest najskuteczniejszym sposobem na zabezpieczenie się przed zakusami wielu współczesnych złodziei. Korzystając z naszej oferty, możesz sięgnąć po damski portfel antykradzieżowy wyposażony w wiele slotów na karty, kieszenie na pieniądze tradycyjne oraz w większe schowki dedykowane przechowywaniu paszportu czy dowodu rejestracyjnego.\nZamawiając nowy, antykradzieżowy portfel damski ze skóry ekologicznej, zyskujesz miejsce do bezpiecznego przechowywania wszelkich nowoczesnych dokumentów cyfrowych, w tym zbliżeniowych kart płatniczych. Zapoznaj się ze szczegółami naszej oferty i zamów ten model portfela, który odpowiada Twoim potrzebom pod względem rozmiaru, koloru oraz wewnętrznego wyposażenia.


Alfa Romeo 4C zdjęcie : Motor Show 2014\nZdjęcie Alfa Romeo 4C\n Honda Accord IXJak powszechnie już wiadomo Honda zrezygnowała z oferowania Accorda na rynku europejskim. Europejczycy wolą swoje marki, a Japończykom nie chcę się dostosowywać aut pod ich specyficzne w skali świata gusta. Jednak jakby kogoś ...Nowe Alpine będzie miało płaską ...Właściciwości aerodynamiczne są kluczem do osiągów i wydajności nowego Alpine. Połączenie płaskiej podłogi – rozwiązania zapożyczonego ze świata bolidów i wyścigów samochodowych – z tylnym dyfuzorem zamontowanym pod tylnym ...FCA dostarcza amerykańskiej poczcie ...Ram ProMaster to samochód w Europie znany pod nazwą Fiat Ducato. Kontrakt który opiewa na dostarczenie 9113 sztuk tego pojazdu podkreśla globalny charakter furgonu najczęściej wybieranego przez floty, który w pierwszym półroczu ...


DAVID BENAVIDEZ: CO SIĘ STANIE, KIEDY CANELO DOPADNIE ZMĘCZENIE?\nMistrz świata WBC wagi super średniej, David Benavidez (22-0, 19 KO) daje mistrzowi świata WBO wagi półciężkiej Siergiejowi Kowaliowowi (34-3-1, 29 KO) spore szanse w walce z Saulem Alvarezem (52-1-2, 35 KO), która czeka nas już w najbliższą sobotę w Las Vegas.\n- Kowaliow ma niesamowitą siłę uderzenia i masę doświadczenia. Ma także wyjątkowo mocny lewy prosty. Jeżeli będzie go właściwie używał, może sprawić Canelo wiele kłopotów i go zranić. Pamiętajmy, że Kowaliow nokautował rywali lewym prostym. Tak jest, to właśnie robił. Myślę, że jedyne, co może powstrzymać Kowaliowa przed świetnym występem, to nieudany obóz przygotowawczy. Canelo zawsze przygotowany jest kapitalnie, a w swojej ostatniej walce Kowaliow wyglądał chwilami niepewnie. Wielu ludzi go teraz skreśla, potrzebował takiego wyzwania jak Canelo, żeby się zmotywować. Kto pokona Canelo, napisze wielką historię - powiedział Benavidez.\n- Canelo niesamowicie balansuje i porusza głową, ale co się stanie, jeżeli w późniejszej fazie walki nie będzie mógł zatrzymać ofensywy Kowaliowa, bo przyjdzie zmęczenie? Nowa masa mięśniowa to duży balast. Nie ma żadnej klauzuli dotyczącej wagi, więc Kowaliow będzie mógł się konkretnie nawodnić (...) Można porównać walkę z ''Krusherem'' do jego walki z Wardem, bo Canelo i Ward to świetni technicy. Mam jednak wrażenie, że Canelo ma bogatszy arsenał niż Ward. Inna sprawa, że arsenał Kowaliowa też jest ogromny - dodał czempion o pseudonimie ''El Bandera Roja''.\nData: 29-10-2019 18:57:05\nNa papierze niesprawdzony w tej wadze Canelo nie ma większych szans.\nAle tam poszło sporo papieru w banknotach i być może już wszystko jest wiadome...\nData: 29-10-2019 19:09:02\nNo to jest wiadome czy być może?\nData: 29-10-2019 19:10:44\nA kiedy nam powiesz co naprawdę stało się w Smoleńsku i ile na to poszło banknotów?\nData: 29-10-2019 19:31:27\nRosjanin zbiera pieniędze na przeszczep wątroby. Wynik jest już raczej znany. A w razie ewentualnych problemów, ognistowłosy wnuk sędziów otrzyma ich błogosławione punktowe wsparcie :)\nData: 29-10-2019 20:00:43\nPrawie każdy bokser na świecie, który robi przeskok o dwie kategorie wagowe i mierzy się z TOP3 tej wyższej kategorii byłby skazywany na pożarcie a tutaj jest Canelo faworytem tego starcia. Wiele to mówi o umiejętnościach Alvareza. Ja się aż tak bardzo ciosów Kowaliowa nie obawiam. Też pamiętajmy o jednym - Canelo ma nieprawdopodobną defensywę.\nData: 29-10-2019 20:30:50\nKoval techniczny, Rudy techniczny i agresywny, to sie nie może dobrze skończyć dla Ruska.\nData: 29-10-2019 23:07:46\nciekawe czy rzeczywiście nie ma żadnej klauzuli na temat wagi, jeśli tak, to Koval ma spore szanse.\nData: 30-10-2019 06:10:42\nza pieniadze ludzie sa w stanie zrobic wszystko, za ogromne pieniadze jeszcze wiecej. Mam nadzieje, ze Kovalovi popelni jakis blad i przypadkowo zafunduje ko rudemu. byloby smiesznie)\nData: 30-10-2019 10:15:29\nJa bym chciał, aby wygrał Kowaliow, ale prędzej widzę jak to go w drugiej połowie walki dopada zmęczenie (jak w walce z Wardem), niż Alvareza. Poza tym, prawdą jest co mówi Ward - to już nie jest ten Krusher co kilka lat temu, o czym świadczą porażka z Kubańczykiem i spore problemy z Yarde.


W Sali Chopinowskiej Zespołu Szkół Ekonomiczno – Usługowych w Żychlinie królował duch poezji.\n13 listopad 2018 roku był dniem nader szczęśliwym dla wszystkich uczestników spotkania z Bardzo Kulturalnym Gościem – panią Danutą Olczak. W Sali Chopinowskiej Zespołu Szkół Ekonomiczno – Usługowych w Żychlinie królował duch poezji. Autorka wydała 10 tomików. Analizując je, prześledzić można ciekawą ewolucję twórczą. Pani Danuta najcieplej wypowiada się o zbiorach ” Wołanie morza „, ” Chwila obecna „, ” Modlitwa wieczorna „. Swoje dzieła nazywa poezją wyciszenia.\nJak zwykle, spotkanie prowadziła młodzież ZSEU. Tym razem klasa II LO pokazała wysoki poziom kultury słowa. Poetka z uznaniem wypowiedziała się na temat interpretacji głosowych swych wierszy. Podziwiała układ treści spotkania ( Mała Ojczyzna, jesienne impresje, sposoby na życie ) oraz elegancję zachowań młodzieży ( aktorów teatru Kreska i widzów biorących udział w lekcji otwartej ). Chwaliła młodych żychlińskich poetów za autentyzm tworzonych wierszy. Zechcieli się nimi podzielić Ania Dybowska, Kacper Szatkowski, Jakub Waligóra, Agata Piotrowska i Berenika Żeworonek. Wszyscy wymienieni to uczniowie technikum. Być może zostanie stworzony almanach zawierający ich wiersze.\nPani Danuta Olczak mówiła ciekawie, prosto, szczerze. Młodzież dowiedziała się, że zaprosiła poezję do swego serca, tam, gdzie tkwi wielka moc i gdzie człowiek powinien szukać mądrości. Poetka nie wie, ile wierszy napisała. Najważniejszy dla Niej tekst to ” Czas „, który określa mianem ” wyroku bez słów „. Ukochany tomik zaś to ” Modlitwa wieczorna „, ponieważ ” koi, wycisza, leczy duszę i serce „. Pani Danuta czyta innych ludzi jak księgi, wierzy w cuda, wróży poezji dobrą przyszłość ( ” poeci wciąż się rodzą – jak gwiazdy ” ). Poetka uwielbia czytać kilka książek równocześnie. Uważa, że dzieci, które nie czytają, są okaleczone. Dlatego właśnie już w dzieciństwie wybrała ” drogę skrzydeł,aby wzlecieć ponad codzienność „. Właśnie w ten sposób opowiada o człowieku.\nOrganizatorki spotkania – Dyrektor Anna Matczak – Gaj, Anetta Janc i Justyna Arent dziękują: Bartkowi Zielińskiemu ( III TAL ), Szantal Strzelińskiej, Janowi Walczakowi, Marcie Jakubowicz, Martinie Szubert, Michałowi Kropidłowskiemu, Kacprowi Koloskowi, Sandrze Walczak, Wiktorii Kowalczyk ( II LO ) za zaangażowanie w realizację magicznego dialogu serc i myśli.


VANS Vans Old Skool - Trampki Damskie - V4OJJRG | buty na Mivo.pl\nVans Old Skool - Trampki Damskie - V4OJJRG\nVANS - Vans Old Skool - Trampki Damskie - V4OJJRG\nTrampki sprawdzą się doskonale u kobiet lubiących być aktywne fizycznie. Odcień khaki przypadnie do gustu miłośniczkom modnych akcentów. Wygoda to podstawa w jesienne dni - zapewni to Twoim stopom prezentowany model. Zamsz doda charakteru każdej stylizacji. Sznurowadła utrzymają stopę nawet podczas biegu. Podszewka z canvasu sprawdzi się w każdej sytuacji i ułatwi stopie oddychanie. Okrągłe noski są zawsze bezpiecznym rozwiązaniem. Niskie buty pasują do codziennych stylizacji, niezależnie od stylu. Klasyczny model marki Vans w nowej, niebanalnej odsłonie z pewnością przypadnie Ci do gustu.


Zacznijmy może od rozwiania pewnego mitu: to, że ktoś jest słaby z matmy nie oznacza, że jest humanistą, tylko, że jest słaby z matmy. I tyle. Tak samo, jak fakt, że nie umie się pisać interpretacji wiersza, nie sprawia, że jesteś geniuszem z fizyki kwantowej. Poza tym pogląd na to, kto jest humanistą zmienił się na przestrzeni wieków. Renesansowym humanistą była osoba, która była wszechstronnie wykształcona, a więc zarówno w dziedzinach stricte humanistycznych, jak i w matematyce. A jak to wygląda teraz?\nPrzede wszystkim panuje pogląd, że humanista = idiota. I to wydaje mi się najczęściej spotykanym porównaniem. Poza tym podobno humaniści mają się łatwiej, a przynajmniej jeżeli chodzi o naukę, bo znalezienie pracy przychodzi im już trudniej. I to właśnie na tym zagadnieniu chciałabym się skupić, jako ex-ścisłowiec, z zainteresowaniem do zagadnień naukowych i lingwistycznych na profilu o rozszerzonej historii, wosie i polskim.\nZacznijmy od tego, że matematyka nie jest prosta, to prawda, ale zawsze przychodziła mi z pewną łatwością. Dlatego też moja rodzina, nauczyciele oraz znajomi byli przekonani, że pójdę na profil o rozszerzonej matematyce. I o ile polski też był dla mnie interesującym przedmiotem, tak za każdym razem, gdy wchodziłam do sali z wosu zaczynała mnie boleć głowa, a historie spędzałam rozmawiając przez karteczki z przyjaciółką. Na sprawdziany uczyłam się i wyrzucałam wszystkie informacje z pamięci, jak najszybciej się dało. W trzeciej klasie gimnazjum wymyśliłam sobie dziennikarstwo, a więc musiałam wybrać odpowiedni profil w liceum, a więc tak zwany profil społeczno-prawny, o rozszerzonej historii, wosie i polskim.\nI powiem, że było trudno. Po miesiącu miałam ochotę się przepisać na inny profil. Na ten, o rozszerzonym angielskim i matematyce. Uznałam, że historia w takim natłoku nie jest dla mnie. Myliłam daty o minimum 50 lat, wypierałam zdobyte informacje z pamięci zaraz po sprawdzianie, a większość z nich pisałam z pomocą przyjaciółki z ławki. Żeby było śmieszniej, zapamiętywałam zazwyczaj najmniej potrzebne pierdoły, jak wymiary kozackiej czajki czy informacje o tym, kogo zamordowała własna żona. I tutaj dochodzimy do meritum: hstoria nie jest łatwa. Historia jest cholernie trudna. Jak sobie pomyślę, że za półtora tygodnia niektórzy moi znajomi zdają z tego maturę, to naprawdę jestem przerażona. Nie wiem, jak można zapamiętać te wszystkie wydarzenia i tego nie pomylić. Specjalnie policzyłam liczbę stron w podręcznikach: 2005 stron, pomijając słowniczki na koniec książek.\nZ wosem jest podobnie. Może i jest krótszy, ale tam liczy się za to ogromna szczegółowość, znajomość przepisów prawnych, konstytucyjnych, nazwisk Francuzów czy innych Niemców, którzy wynaleźli różne doktryny, historię zmian poglądów w socjalizmie oraz różnice w procesie legislacyjnym w Polsce i USA. Co do polskiego, to wiele osób czyta góra jedną książkę rocznie, a więc perspektywa przerobienia 24 lektur w trzy lata oraz licznych wierszy nie jest też dla każdego (choć przyznaję, niewiele osób na humanistycznych kierunkach przeczytało wszystko).\nA więc czy faktycznie humanista ma się lżej? Nie musi aż tyle liczyć, ale jako osoba, która przez większość krótkiego życia ignorowała humanistyczne przedmioty przyznaję, że przestawienie się na pięć-sześć godzin historii tygodniowo nie było proste. I do końca liceum przysypiałam, słuchając o ustawach wprowadzanych za czasów Piłsudskiego.\nWydaje mi się nie fair, aby uznawać, że każdy, kto idzie na humanistyczny kierunek jest od razu idiotą. Fakt, ciężej będzie znaleźć nam pracę, ale to, że nie mamy ośmiu godzin matematyki tygodniowo nie oznacza, że jesteśmy głupsi. W trakcie próbnych matur z matematyki, to w mojej klasie, a nie na jednym z trzech profili matematycznych, padł najwyższy wynik z matematyki. Nauczenie się całej historii, polityki własnego państwa oraz innych, a do tego zapamiętanie tych wszystkich motywów w literaturze nie jest proste i trzeba to też lubić, aby nie oszaleć. Podziwiam ludzi, którzy potrafią siedzieć godzinami i klepać cosinusy i liczyć prędkość pocisków przy przebiciu tarczy, ale nie wydaje mi się, aby z tego powodu należało umniejszać wiedzę humanistów.\nPodsumowując, po trzech latach spędzonych na profilu społeczno-prawnym, 2005 stronach historii, ponad 800 stronach wosu, 24 lekturach i licznych godzinach tych trzech przedmiotów muszę powiedzieć, że humaniści wcale nie mają lżej od ścisłowców. Te dwie grupy muszą skupić swoją wiedzę na dwóch różnych, a w obecnych czasach rzekomo skrajnych, polach nauki. I żadne z nich nie ma łatwiej czy trudniej.\nKittyAilla 9 maja 2015 15:44\nMoja rodzina myślała, że pójdę na profil humanistyczny, bo książki, wiersze, dużo czytam, nawet interesuję się historią... Ale z matmy też jestem nie najgorsza. Jednak no, wybrałam technikum, więc to już w ogóle.\nA co do zapamiętywania pierdoł - tak, zgadzam się, bardziej zapamiętałam, że Kaligula mianował konia senatorem niż co zrobił jakiś Bolesław Śmiały ☻ A mam rozszerzoną historię na moim kierunku, więc to niedobrze xd\nJellyfish 9 maja 2015 16:29\nLepiej robić to, co się chce, niż to, co inni chcą żebyśmy robili :)\nTo o Kaliguli też nam pani na historii mówiła! Też bardziej bym to pokojarzyła niż dokonania Bolesława Śmiałego :P\nMyosotis 9 maja 2015 17:51\nOczywiście, że humaniści nie mają lżej. Każda dziedzina, którą się szerzej zajmiemy wymaga wiele pracy i czasu, jakakolwiek by to nie była.\nJellyfish 9 maja 2015 18:03\nI dobrze, że są ludzie, którzy tak uważają ^^\nVombelka 9 maja 2015 19:56\nEhh...dla mnie w ogóle porównanie ścisłych nauk i humanistycznych jest bezsensowne. Właściwie to nie ma porównania. Każda z tych dziedzin skupia się na czymś innym i skupia w sobie zupełnie co innego!\nCo do pracy, czytałam niedawno w jakimś artykule, że właśnie humanistom jest łatwiej znaleźć pracę, bo mają bardziej uniwersalną wiedzę przydatną właściwie w każdym zwodzie i mogą się jeszcze douczyć, a ścisłowcy już nieco gorzej, bo mają już ''ścisłą wiedzę'' tylko z danego działu i trudno byłoby im się dostosować...\nJellyfish 9 maja 2015 21:18\nDokładnie >< Zgadzam się z tym w stu procentach.\nO! To mi daje nadzieję, że jednak nie będę za pięć lat stracona na rynku pracy :P Ale teraz, jak o tym mówisz, to faktycznie, już kiedyś słyszałam, że humanistom łatwiej się dostosować niż ścisłowcom.\ndead moth 12 maja 2015 10:17\nbardzo dużo zależy od nauczycieli i ogólnej atmosfery lekcji matematyki. bardzo często ludzie nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że mogliby być dobrzy z tego przedmiotu, gdyby nie czynniki zewnętrzne, albo własna,wewnętrzna niechęć, czy obawy różnego rodzaju. ja przez długie lata traktowałem matematykę jako zło konieczne. nic nie rozumiałem, nic nie umiałem, zaliczałem byle zaliczyć i mieć z głowy. uważałem, że jestem antyścisłowcem, a mój mózg wypiera wszystko, co związane z liczeniem. a potem trafiłem na człowieka, który w taki sposób tłumaczył, taką atmosferę wprowadzał i tak prowadził cały ten przedmiot - że nagle ze zdziwieniem zauważyłem, że wszystko sam potrafię policzyć. i dodatkowo sprawia mi to przyjemność.\noczywiście, potem się wybiera - czy wolisz przedmioty ścisłe, czy humanistyczne. ale wybieranie humanistycznej drogi życia wcale nie oznacza, że trzeba być kiepskim z czegokolwiek ścisłego.\nJellyfish 12 maja 2015 14:54\nZgadzam się. Niektórzy jednak twierdzą, że są humanistami tylko ze względu na brak zdolności matematycznych. Poza tym fakt, matma nie jest prosta i wiele zależy od nauczyciela. I niestety większość z nich jest beznadziejna i robi to z przymusu :P Dobrze, że tobie trafił się po pewnym czasie dobry nauczyciel.


Miasto zlicytuje przedmioty z mieszkania, które dostało w spadku - Gospodarka komunalna\nMiasto zlicytuje przedmioty z mieszkania, które dostało w spadku\nPAP/Dziennik Polski • 3 grudnia 2013 - 07:11\nTego jeszcze nie było: Kraków sprzedaje fortepian i 2 maszyny do szycia. Na licytacji organizowanej 9 grudnia przez magistrat można też kupić parawan, toaletkę, biblioteczkę, rower i radio lampowe.\nW ten sposób miasto pozbywa się przedmiotów, które dostało w spadku wraz z mieszkaniem po jednym z krakowian, który nie pozostawił po sobie spadkobierców - informuje "Dziennik Polski"\nZwykle w takich sytuacjach to, co nadaje się do użytku, trafia np. do domów pomocy społecznej, a mieszkanie włączane jest w gminny zasób mieszkaniowy; tym razem zdecydowaliśmy się wystawić na sprzedaż niektóre z przedmiotów - mówi Filip Szatanik z biura prasowego Urzędu Miasta Krakowa.\nUzyskana kwota trafi do kasy miasta. Licytacja fortepianu (F. Skuthan in Wien) rozpocznie się od 1000 zł, maszyn do szycia Singer - 300 i 200 zł, biblioteczki z przeszklonymi drzwiami - 150 zł, toaletki z 3 lustrami - 100 zł, a reszty rzeczy - 50 zł. Oferty należy składać do 5 grudnia.\nMiasto otrzymuje spadek, gdy zmarły nie ma spadkobierców lub gdy bliscy spadek odrzucą. Urzędnicy nie pamiętają natomiast przypadku, by ktoś w testamencie zapisał coś gminie - wymienia "Dziennik Polski".


Śmiertelny wypadek w Nowej Cerkwi. 3 osoby poszkodowane [Aktualizacja] - KOCIEWIE.online\nŚmiertelny wypadek samochodowy w Nowej Cerkwi. Na miejscu był śmigłowiec LPR.\nW godzinach popołudniowych (ok 13.30) w Nowej Cerkwi doszło do czołowego zderzenia dwóch samochodów osobowych marki Audi i Daewoo. Na miejsce został zadysponowany śmigłowiec LPR. Niestety pomimo blisko godzinnej akcji reanimacyjnej nie udało się uratować życia 60-letniego kierowcy Daewoo. Trzy osoby podróżujące samochodem Audi zostały przetransportowane do szpitali, ich życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\nAktualizacja 08.08.2019, godz 13.20\nNa miejscu działało 5 zastępów Straży Pożarnej, Zespoły Ratownictwa Medycznego, Policja, oraz śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego.\nPoprzedni artykuł21-latkowie kradli paliwo z ciężarówek! Usłyszeli zarzuty.\nNastępny artykułFestiwal GOSPEL w Gniewie 2019 /konferencja prasowa/


Choć blog prawie już zamarł całkiem ja jeszcze czasem coś robię. Choćby jakiś bazgrołek w szkicowniku. To taka moja odskocznia od rzeczywistości. Nawet mały szkic przypomina, że życie to coś więcej niż chodzenie di pracy i robienie prania.\nŻycie to także koty, które czasem wchodzą na głowę :-)\nAutor: efka i koty o 12:30\nAmiya 7 lipca 2016 15:42\nBardzo ładne szkice. :-)\nefka i koty 11 lipca 2016 23:03\nMama Robinsony 9 lipca 2016 21:19\nAleż grubaski puchate :D\nWidzę je w książeczkach dla dzieci. Super!\nefka i koty 11 lipca 2016 23:04\nDziękuję - miło mi czytać, że kociska rysunkowe się podobają :-)


MadWorld - nowe informacje - gry.interia.pl\nMadWorld - nowe informacje\nŚroda, 19 listopada 2008 (14:50)\nMadWorld - pełna brutalności, czarno-biała gra akcji na Wii - okazuje się celować w klasyczny model "chodzonej bijatyki", z wieloma bossami i zróżnicowanymi planszami.\nStudio PlatinumGames pracuje obecnie nad kilkoma konsolowymi projektami, które zapowiadają się co najmniej bardzo dobrze. Jednym z nich jest MadWorld, czyli prezent dla głodnych porządnej rozwałki właścicieli Wii. Serwis IGN przepytał Atsushiego Inabę, producenta gry, i dowiedział się o niej kilku ciekawych rzeczy, które warto przytoczyć.\nPo pierwsze - developer zapowiada, że na czarno-białej stylistyce oryginalność tego tytułu się nie kończy, a zaczyna. PlatimumGames staje na głowie, aby odbiorca był cały czas zaskakiwany tym, co widzi na ekranie. Każda plansza ma wyróżniać się czymś innym, zawierać innych przeciwników i wymagać innych taktyk walki. "Monotonność" - to słowo można ponoć w wypadku tego tytułu wyrzucić ze słownika.\nAtsushi nie dał się namówić na konkrety - gdy został poproszony o ujawnienie jakiejś nowej broni, poprosił o cierpliwość i zapewnił, że na liście dostępnych w MadWorldzie narzędzi mordu znajdzie się kilka niespodzianek, które powinny wywołać niezdrowy uśmiech na twarzach graczy. Na razie wiadomo o klasycznych pięściach, sztyletach i pile łańcuchowej.\nPlansze mają być podzielone na kilka etapów, każdy zakończony walką z bossem. Co ciekawe, ci potężni przeciwnicy nie pojawią się, dopóki gracz nie zbierze odpowiedniej oglądalności przez stylowe wykańczanie "mięsa armatniego" i trzymanie się w jednym kawałku. Oglądalność jest ważna - w końcu główny bohater bierze udział w "nielegalnym programie rozrywkowym przyszłości".\nMadWorld pojawi się w Europie i USA w pierwszej połowie przyszłego roku. Premiera w Japonii, ze względu na ogromną dawkę przemocy w grze, stoi pod znakiem zapytania.


Co na obiad: Tajska zupa Tom Yum wg Piotra Ogińskiego - DoradcaSmaku.pl\nCo na obiad: Tajska zupa Tom Yum wg Piotra Ogińskiego\nOto przepis na oryginalną tajską zupę Tom Yum, prosto z Haad Salad Beach na wyspie Koh Phangan. Warto czasem sięgnąć do składników nieco mniej popularnych na polskim rynku, by uzyskać ten autentyczny, orientalny smak i aromat.\nWybierz składnik Kolendra cała Prymat trawa cytrynowa liść kafiru galangal szalotka czosnek papryczka chili sok z limonki sos sojowy cukier Chili pieprz cayenne mielone Prymat olej pasta końcówki trawy cytrynowej tamaryndowiec woda mleko kokosowe pieczarki pierś z kurczaka groszek cukrowy kukurydza (minikolby) surowe krewetki bazylia tajska\n6 - 7 liści\n4 - 5 ząbków\nkońcówki trawy cytrynowej\n15 - 18 szt.\n4 - 5 liści\npapryczka chili 6 szt.\nsurowe krewetki 15 szt.\npasta 2 łyżki\nliść kafiru 11 liści\ngalangal 45 g\nkukurydza (minikolby) 4 szt.\nbazylia tajska 4 liści\ntamaryndowiec 1 szt.\nKolendra cała Prymat 2 łyżeczki\nNa patelni prażymy kolendrę przez 2-3 minuty. Odcinamy końcówki trawy cytrynowej i odcinamy jej jasną część (ok 3-4 cm), zdejmujemy z niej 3-4 warstwy i wrzucamy do wysokiego naczynia. Chili oraz liście kafiru kroimy na drobniejsze kawałki i wraz z galangalem, czosnkiem, sosem sojowym, szalotką, cukrem oraz pieprzem cayenne dodajemy do trawy cytrynowej i wciskamy sok z całej limonki. Dodajemy uprażoną kolendrę i całość dokładnie blendujemy.\nDo garnka wlewamy olej, dodajemy pastę, końcówki trawy cytrynowej, galangal, liście kafiru oraz owoc tamaryndowca i całość smażymy 2-3 minuty.\nGdy składniki się podsmażą zalewamy je wodą oraz mlekiem kokosowym, dodajemy pieczarki oraz kurczaka i gotujemy przez 3-4 minuty. Po tym czasie do zupy dodajemy resztę składników i gotujemy jeszcze 3 minuty. Gotową zupę podajemy z liśćmi tajskiej bazylii.\nZainspirowani do poznawania azjatyckich smaków? Zobaczcie jak zrobić prawdziwy azjatycki ramen.\nkrewetki mleko kokosowe limonka sos sojowy groszek cukrowy galangal trawa cytrynowa kolendra cała papryczka chili liść kafiru tamaryndowiec kukurydza (minikolby) tajska bazylia\nBożena Matuszczyk 06.05.2019 11:20\nTaka zupa musi smakować obłędnie.;)


Święty Ambroży, biskup i doktor Kościoła - patron dnia (07.12) | Katolicka Bydgoszcz\nWydarzenia 7 Dec 07:28 | Redaktor\nŚwięty Ambroży. Domena publiczna https://pl.wikipedia.org/wiki/Ambroży_z_Mediolanu#/media/Plik:AmbroseOfMilan.jpg\nPatronem dnia 7 grudnia jest Święty Ambroży, biskup i doktor Kościoła.\nAmbroży urodził się około 340 roku w Trewirze. Był synem namiestnika cesarskiego, prefekta Galii. Był trzecim, po św. Marcelinie i po św. Uraniuszu Satyrze, dzieckiem namiestnika. Legenda mówi, że po porodzie na jego ustach osiadł rój pszczół, który zgodnie z sugestią ojca, sam później odleciał. Po tym ojciec miał zawołać: "Jeśli niemowlę żyć będzie, to będzie kimś wielkim!". Przez wiele lat Ambroży nie otrzymywał chrztu, pozostając ciągle katechumenem. Gdy Ambroży miał dopiero rok, odszedł jego ojciec. Jego rodzina przeniosła się do Rzymu, gdzie chodził do szkoły wymowy, gramatyki i prawa. Po skończeniu edukacji, założył swoją własną szkołę. W wieku 25 lat, wraz z bratem udał się do stolicy Pannoni, Syrmium. Przebywał tam 5 lat, a w końcu mianowano go na namiestnika Ligurii-Emilii. Czynił tę funkcję przez 3 lata, a następnie mianowano go na biskupa Mediolanu. Wywołało to spór między katolikami i arianami. Rozwiązało go zawołanie dziecka: "Ambroży biskupem!", które uznano za głos Boży. 30 listopada 373 roku przyjął chrzest i święcenia, a 7 grudnia go konsekrowano.\nPierwszą rzeczą jaką Ambroży uczynił jako biskup, było sprowadzenie do Mediolanu relikwii św. Dionizego. Wygłosił z tej okazji zachwycającą mowę i od tamtej pory głosił słowo Boże przy kązdej możliwej okazji. Dał poznać się jako łagodny, spokojny, rozważny, sprawiedliwy, życzliwy biskup, czym stanowił wzór dla kapłanów.\nW 378 roku do Mediolanu trafiła Justyna, matka Walentyniana II, zwolenniczka arian. Obsadziła swoimi duchownymi zamek, a na synu wymogła, by prefektem miasta zostal poganin Symmach. Równocześnie cesarzem został Maksymian. Justyna wraz z Walentynianem prowadzili swoje rządy, grożąc śmiercią przeciwnikom arian, zajmujac bazyliki i atakując katolików. Oblegli w końcu świątynie, w której zamknął się Ambroży wraz z wiernymi. Po dwóch latach zmarła Justyna, a Ambroży mógł z większą swobodą prowadzić swą działalność, wystawił nowe kościoły i kaplice. Wywarł także wpływ na cesarza Gracjana, by ten zrzekł się tytułu arcykapłana i zniósł przywileje pogańskich kapłanów i westalek. Podobną relację miał z kolejnym cesarem, Teodozjuszem Wielkim. To właśnie on ogłosił kary za powrót do wierzeń pogańskich. Postanowił nawet publicznie pokutować za zduszenie zamieszek w Tesalonice. Ambroży nawrócił też św. Augustyna i ochrzcił go osobiście w 387 roku. W 392 roku brał udział w synodzie w Kapui, który omawiał dogmaty wiary.\nAmbroży zmarł 4 kwietni 397 roku, pochowano go w bazylice, która dziś nosi jego imię. Jego spuścizna to liczne pisma i hymny, obecne stale w liturgii. Pisał także kazania, komentarze do Ewangelii, listy i mowy. Ze względu na jego bogatą twórczość, uznawany jest za jednego z czterech wielkich doktorów Kościoła zachodniego. Jest patronem Bolonii i Mediolanu oraz pszczelarzy.\nInni patroni dnia 07.12:\nTagi Bydgoszcz, Wydarzenia, Aktualności, św. Ambroży, święty Ambroży, Doktor Kościoła, Biskup, patron, patroni, Święta Maria Józefa Rossello


Anioł stróź [Nicholas Sparks] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00196 003299 22434526 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Nicholas Sparks Liczba stron: 464\nISBN: 9788381259217 Data wydania: 2020-02-11\nJulie zostaje wdową w wieku dwudziestu pięciu lat. Wraz z listem pożegnalnym od męża otrzymuje nieoczekiwany prezent – doga niemieckiego. Mijają cztery samotne lata. O względy dziewczyny zabiega przystojny i pewny siebie Richard, w którym Julie dostrzega pokrewną duszę – mimo że ukochany pies go nie akceptuje. Wielką przyjaźnią darzy natomiast nieśmiałego Mike’a – zakochanego w Julie najlepszego przyjaciela jej zmarłego męża. W zachowaniu jednego z mężczyzn Julie odkrywa coś niepokojącego i daje mu kosza. Wtedy zaczyna się dla niej koszmar\nTytuł oryginału:THE GUARDIANCopyright © Nicholas Sparks 2003All rights reservedPolish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2020Polish translation copyright © Elżbieta Zychowicz 2004Redakcja: Barbara Syczewska-OlszewskaIlustracje na okładce: Balkonsky/Shutterstock (para), Adrianna Calvo/Pexels (morze)Projekt graficzny okładki: Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.Projekt graficzny serii: Andrzej KuryłowiczISBN 978-83-8125-921-7WydawcaWYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.comFacebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatrosNiniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, hachi.media\nSpis treściPodziękowaniaPrologRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4Rozdział 5Rozdział 6Rozdział 7Rozdział 8Rozdział 9Rozdział 10Rozdział 11Rozdział 12Rozdział 13Rozdział 14Rozdział 15Rozdział 16Rozdział 17Rozdział 18Rozdział 19Rozdział 20Rozdział 21Rozdział 22Rozdział 23Rozdział 24Rozdział 25Rozdział 26Rozdział 27Rozdział 28Rozdział 29Rozdział 30Rozdział 31Rozdział 32Rozdział 33Rozdział 34Rozdział 35Rozdział 36Rozdział 37Rozdział 38Rozdział 39Rozdział 40Rozdział 41Rozdział 42EpilogOd autoraOkładkaO książceStrona tytułowaO autorzeTego autoraStrona redakcyjnaSpis treściDedykacjaPodziękowaniaPrologRozdział 1\nLarry’emu Kirshbaumowi i Maureen Egen,wspaniałym ludziom,wspaniałym przyjaciołom.\nPodziękowaniaNa wstępie pragnę podziękować Cathy, mojej żonie od prawie czternastu lat. Jesteś najmilszą osobą, jaką znam, i kocham cię bardziej, niż potrafisz sobie wyobrazić.Oczywiście, żadna książka nie mogłaby się obejść bez podziękowania dla moich dzieci. Miles, Ryan, Landon, Lexie i Savannah bywają niesforni, mimo to jednak są dla mnie źródłem nieustannej radości. Moje życie byłoby bez was niepełne.Theresa Park z Sanford Greenburger Associates również zasługuje na wyrazy mojej wdzięczności. Thereso, jesteś moją agentką i menedżerem, ale też dobrym duchem i życzliwą słuchaczką. Zaliczasz się do grona moich najukochańszych przyjaciół. Trudno uwierzyć, że współpracowaliśmy już przy siedmiu powieściach, i mam nadzieję, że będzie ich o wiele więcej w przyszłości.Jamie Raab, mój redaktor, jest po prostu najlepszy w swojej branży, a ta książka, bardziej od innych wymagała jego cierpliwej pomocy. Jamie, nie ukończyłbym tej powieści bez ciebie, to dla mnie zaszczyt pracować z kimś tak mądrym i życzliwym jak ty.Denise DiNovi, producentka Listu w butelce oraz Jesiennej miłości, stała się dla mnie kimś szczególnym. Denise, dziękuję ci za to, że zmieniłaś moje życie na lepsze. Nie wiem, czy zdołam ci się kiedykolwiek odwdzięczyć.Julie Barer, agentka w Sanford Greenburger, była tak uprzejma, że przeczytała podczas urlopu mój maszynopis i podsunęła mi pewne propozycje. Julie, brak mi słów podziękowania za to, co dla mnie zrobiłaś, i mam nadzieję, że spodobała ci się główna bohaterka.Chciałbym również podziękować Howiemu Sandersowi i Richardowi Greenowi, moim agentom filmowym w UTA, za ich wkład pracy nie tylko w odniesieniu do tej powieści, lecz do wszystkich moich książek. Są najlepsi w tym, co robią.Scott Schwimer, mój prawnik, który fantastycznie zna się na swoim fachu, jest również przyjacielem i ogromnie ułatwia mi życie. Dzięki za to, że zawsze stoisz u mego boku.Dave Park, mój telewizyjny agent w UTA, cierpliwie prowadził mnie przez zawiłości świata telewizji i należą mu się moje podziękowania za pracę, jaką włożył w realizację Na ratunek.Wyrazy wdzięczności za ogromne zaangażowanie niech przyjmą również Lorenzo De Bonaventura i Courtenay Valenti z Warner Brothers, Lynn Harris z New Line Cinema oraz Mark Johnson, Hunt Lowry oraz Ed Gaylord II.Jennifer Romanello, Emi Battaglia, Edna Farley, pracujący w reklamie, redaktor John Aherne oraz Flag, pomogli mi wszyscy stać się tym, kim jestem. Serdeczne dzięki.I na koniec chciałbym podziękować Toddowi Robinsonowi za tak gorliwą pracę nad telewizyjnym serialem. Miałem szczęście, że mogłem być w jednym zespole z tobą.\nPrologWigilia Bożego Narodzenia, 1998Dokładnie czterdzieści dni po tym, gdy po raz ostatni trzymała męża za rękę, Julie Barenson siedziała przy oknie, wyglądając na spokojne ulice Swansboro. Było zimno. Od tygodnia niebo miało złowieszczy wygląd, deszcz stukał cicho o szyby. Nagie gałęzie drzew kurczyły się w lodowatym powietrzu jak powykręcane artretyczne palce.Wiedziała, że z pewnością chciałby, by posłuchała dzisiaj muzyki – z głębi pokoju dobiegały ją dźwięki White Christmas w wykonaniu Binga Crosby’ego. Przystroiła też dla męża choinkę, choć zanim się zdecydowała na jej kupno, w supermarkecie zostały już tylko same drapaki, wyłożone na zewnątrz do wzięcia za darmo. Nie miało to najmniejszego znaczenia. Nawet gdy skończyła dekorowanie drzewka, nie potrafiła wykrzesać z siebie dość energii, żeby się nim interesować. Od czasu gdy guz mózgu odebrał życie Jimowi, trudno jej było odczuwać cokolwiek.W wieku dwudziestu pięciu lat została wdową i całym sercem nienawidziła tego słowa – jego dźwięku, wszystkiego, co oznaczało, sposobu, w jaki poruszały się jej usta, gdy je wymawiała. Unikała go za wszelką cenę. Kiedy ludzie pytali, jak się czuje, wzruszała po prostu ramionami. Czasami jednak, ale tylko czasami, miała wielką ochotę zareagować. Jesteście ciekawi, jak się czuję po stracie męża? – chciała odpowiedzieć pytaniem. Proszę bardzo, posłuchajcie więc.Jim umarł, a teraz, gdy go nie ma, czuję się, jak gdyby ze mnie również uszło życie.Czy to właśnie, zastanawiała się Julie, chcą usłyszeć ludzie? A może woleliby komunały? „Poradzę sobie. Jest mi ciężko, ale jakoś przez to przebrnę. Dziękuję za zainteresowanie”. Przypuszczała, że potrafiłaby się zdobyć na żołnierską dzielność, nigdy jednak nawet nie próbowała. Łatwiej i uczciwiej było tylko wzruszyć ramionami i nic nie mówić.Przecież wcale nie miała wrażenia, że wszystko będzie dobrze. Często wydawało jej się, że nie zdoła przeżyć dnia do końca, nie załamując się. A już zwłaszcza takiego wieczoru jak dzisiejszy.Julie przycisnęła dłoń do szyby, w której odbijały się kolorowe lampki świątecznej choinki, czując chłód szkła.Mabel zaproponowała jej, żeby zjadła z nią dzisiaj kolację, Julie jednak grzecznie odmówiła. Nie przyjęła też zaproszenia Mike’a, Henry’ego i Emmy. Wszyscy ją zrozumieli, a raczej udawali, że rozumieją, ponieważ jasne było, że każde z nich uważa, iż nie powinna spędzić tego wieczoru sama. I może mieli rację. Wszystko w domu, co widziała, czego dotykała, zapachy, które wdychała, przypominało jej Jima. Jego ubrania zajmowały pół szafy, maszynka do golenia nadal leżała obok mydelniczki w łazience, wczoraj nadeszła w poczcie prenumerata „Sports Illustrated”. W lodówce stały dwie butelki Heinekena, jego ulubionego piwa. Gdy zobaczyła je na półce wcześniej tego wieczoru, szepnęła do siebie „Jim nigdy ich już nie wypije”, zatrzasnęła drzwiczki, oparła się o nie i przepłakała w kuchni całą godzinę.Była tak zatopiona w myślach, że widok za oknem rozmazywał jej się przed oczami, dobiegał ją tylko cichy stuk gałęzi o ścianę domu. Dźwięk był uporczywy, ciągły i niemal w tej samej chwili zdała sobie sprawę, że się myli, że to wcale nie gałąź.Ktoś puka do drzwi.Julie wstała, poruszając się jak na zwolnionym filmie. Zatrzymała się przed drzwiami, przeczesała palcami włosy, mając nadzieję, że uda jej się uspokoić. Jeśli to wpadł ktoś z jej przyjaciół, nie chciała sprawiać wrażenia osoby, która potrzebuje wsparcia i chce, żeby dotrzymać jej towarzystwa. Jednakże gdy otworzyła drzwi, okazało się, że stoi za nimi młody mężczyzna w żółtym błyszczącym płaszczu przeciwdeszczowym. W rękach trzymał duże, owinięte w papier pudło.– Pani Barenson? – spytał.– Tak.Nieznajomy postąpił niepewnie krok do przodu.– Mam to pani dostarczyć. Mój ojciec powiedział, że to bardzo ważne.– Pański ojciec?– Chciał być pewien, że dostanie to pani dzisiaj wieczorem.– Czy ja go znam?– Nie wiem. Bardzo nalegał, żebym dostarczył przesyłkę właśnie dziś. To prezent od kogoś.– Od kogo?– Ojciec powiedział, że wszystko stanie się jasne, gdy rozpakuje pani prezent. Tylko proszę nie potrząsać pudłem i trzymać je tą stroną do góry.Młody mężczyzna wcisnął jej paczkę w ramiona, zanim zdołała go powstrzymać, po czym odwrócił się i ruszył przed siebie.– Chwileczkę – powiedziała Julie. – Nie rozumiem…Chłopak obejrzał się przez ramię.– Wesołych Świąt! – zawołał.Julie stała na progu, patrząc za nim, gdy wsiadał do furgonetki. Wróciła do środka i postawiła pudło na podłodze przed choinką, po czym uklękła przy nim. Szybka inspekcja potwierdziła brak wizytówki oraz jakichkolwiek innych wskazówek co do nadawcy. Rozwiązała wstążkę, następnie podniosła pokrywę, owiniętą oddzielnie w kolorowy papier, i dosłownie odebrało jej mowę. Wpatrywała się bez słowa w prezent.Był pokryty meszkiem i przypominał karzełka, ważył około dwóch kilogramów. W rogu pudła kulił się szczeniak tak brzydki, jakiego nigdy w życiu nie widziała. Miał nieproporcjonalnie duży łeb w stosunku do reszty ciała. Spoglądał na nią, skomląc cicho, w kącikach oczu zebrała mu się bladawa wydzielina.Ktoś, pomyślała, kupił mi szczeniaka. Brzydkiego szczeniaka.Do wewnętrznej ściany pudła była przyklejona taśmą koperta. Gdy po nią sięgnęła, zaświtało jej w głowie, że pismo jest jej znajome – i zamarła. Nie, pomyślała, to niemożliwe…Znała je z listów miłosnych, które do niej pisał z okazji kolejnych rocznic, z pośpiesznie nabazgranych liścików zostawionych obok telefonu, z papierów piętrzących się na biurku. Trzymała kopertę przed oczyma, odczytując w kółko swoje imię. Następnie wyjęła drżącymi palcami list. Jej oczy powędrowały do słów, napisanych w lewym górnym rogu.Najdroższa Jules!Tak nazywał ją pieszczotliwie Jim. Julie zamknęła oczy, mając wrażenie, że jej ciało skurczyło się nagle. Wzięła głęboki oddech i zaczęła czytać od nowa.Najdroższa Jules!Skoro czytasz ten list, to znaczy, że nie ma mnie już na tym świecie. Nie wiem, kiedy odszedłem, ale mam nadzieję, że potrafisz się jakoś otrząsnąć. Zdaję sobie sprawę, że gdybym znalazł się na Twoim miejscu, byłoby to dla mnie bardzo trudne, pamiętasz jednak, że zawsze uważałem, iż z nas dwojga Ty jesteś silniejsza.Jak sama widzisz, kupiłem Ci psa. Harold Kuphaldt był przyjacielem mojego ojca. Prowadzi hodowlę dogów niemieckich od czasów, gdy byłem dzieckiem, ponieważ jednak nasz dom był bardzo mały, mama nie zgadzała się na to, byśmy trzymali psa. Zgoda, są to duże psy, ale Harold twierdzi, że również najmilsze na świecie. Liczę na to, że on (a może ona) przyniesie Ci wiele radości.W głębi duszy chyba zawsze byłem świadomy, że nie uda mi się pokonać choroby. Odsuwałem jednak od siebie tę myśl, ponieważ wiedziałem, że nie masz nikogo, kto pomógłby Ci przejść przez to wszystko. To znaczy rodziny. Serce mi się kraje, gdy pomyślę, że zostaniesz sama. Nie mając pojęcia, co zrobić, poczyniłem starania, żebyś dostała psa.Oczywiście, jeśli Ci się nie spodoba, nie musisz go zatrzymać. Harold powiedział, że bez problemu przyjmie go z powrotem. (W załączeniu powinnaś znaleźć numer jego telefonu).Wierzę, że jakoś sobie radzisz. Od kiedy zachorowałem, nieustannie się o to martwiłem. Kocham Cię, Jules, naprawdę bardzo Cię kocham. Od momentu twojego pojawienia się w moim życiu byłem najszczęśliwszym facetem na świecie. Serce pękłoby mi z bólu, gdybym przypuszczał, że Ty nigdy już nie będziesz szczęśliwa. Proszę więc, zrób to dla mnie. Ciesz się życiem. Znajdź kogoś, kto Cię uszczęśliwi. Może to być trudne, możesz uważać, że to w ogóle niemożliwe, ale pragnę, żebyś spróbowała. Świat jest piękniejszy, kiedy się uśmiechasz.I nie obawiaj się. Gdziekolwiek się znajdę, będę Cię strzegł. Zostanę Twoim aniołem stróżem, kochanie. Możesz mi zaufać, postaram się, żebyś zawsze była bezpieczna.Kocham CięJimZe łzami w oczach Julie zajrzała znowu do pudła i sięgnęła do środka. Szczeniak przytulił się do jej dłoni. Wyjęła go i przysunęła bliżej do twarzy. Był malutki i drżał na całym ciele, wyczuwała pod skórą delikatne żebra.Pomyślała, że to naprawdę małe brzydactwo. A gdy dorośnie, będzie wielkości niedużego konia. Co, u licha, pocznie z takim psiskiem?Czemu Jim nie załatwił dla niej szarego brodatego sznaucera miniatury albo jeszcze lepiej cocker-spaniela ze smutnymi okrągłymi oczami? Posłusznego, miłego psiaka, który od czasu do czasu sypiałby zwinięty w kłębek na jej kolanach?Szczeniak zaczął skomleć, dźwięk wznosił się i opadał niczym echo gwiżdżącego w oddali pociągu.– Cśś… wszystko będzie dobrze – wyszeptała Julie. – Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy…Nie przestawała mówić cicho do szczeniaka, chcąc, żeby się do niej przyzwyczaił i próbując pogodzić się z myślą, że Jim zrobił to dla niej. Szczeniak skowyczał dalej, niemal jak gdyby dostrajając się do melodii płynącej ze stereo, i Julie podrapała go pod brodą.– Śpiewasz dla mnie? – spytała, uśmiechając się łagodnie po raz pierwszy od dawna. – Tak to brzmi, wiesz?Pies przestał na chwilę skomleć i popatrzył na nią, wytrzymując jej spojrzenie. Potem rozkwilił się znowu, choć tym razem nie wydawał się już tak bardzo przerażony.– Śpiewak – powiedziała szeptem. – Myślę, że dam ci na imię Śpiewak.\nRozdział 1Cztery lata późniejPrzez lata, które upłynęły od śmierci Jima, Julie Barenson udało się jakimś cudem znaleźć sposób, żeby zacząć znowu żyć. Nie nastąpiło to od razu. Pierwsze dwa lata po jego śmierci były trudne i samotne, ale czas uczynił w końcu cud dla Julie, łagodząc poczucie straty. Mimo że kochała Jima i wiedziała, że na zawsze pozostanie w jej sercu, ból nie był już tak ostry jak kiedyś. Pamiętała swoje łzy i kompletną pustkę, jaką stało się jej życie, gdy Jim odszedł na zawsze, ale przejmujący ból tamtych dni był już za nią. Teraz wspominała męża z uśmiechem, wdzięczna, że przez pewien czas był częścią jej życia.Była mu również wdzięczna za Śpiewaka. Jim postąpił słusznie, kupując jej psa. W pewnym sensie to Śpiewak sprawił, że udało jej się jakoś przejść przez to wszystko.W tej chwili, leżąc w łóżku pewnego wczesnego wiosennego poranka w Swansboro, w Karolinie Północnej, Julie nie koncentrowała się bynajmniej na tym, jak cudownym wsparciem był dla niej Śpiewak podczas minionych czterech lat. Przeklinała natomiast jego niezwykle namacalną obecność, próbując schwytać oddech i powtarzając w myśli: Nie mogę uwierzyć, że umrę w taki właśnie sposób.Rozgnieciona na placek przez własnego psa.Śpiewak leżał na niej, przygważdżając ją swoim ciężarem do materaca, i Julie widziała już oczyma wyobraźni, jak wargi zaczynają jej sinieć z powodu braku powietrza.– Złaź ze mnie, ty wstrętne leniwe psisko – wyrzęziła. – Mordujesz mnie.Chrapiący głośno Śpiewak nie słyszał jej, toteż Julie zaczęła się wiercić, próbując wyrwać go ze snu. Dusząc się pod ciężarem psa, czuła się, jak gdyby owinięto ją w koc i wrzucono do jeziora, jak to bywa podczas mafijnych porachunków.– Mówię serio – wymówiła z trudem. – Nie mogę oddychać.Śpiewak podniósł w końcu ogromny łeb i uniósł powieki, patrząc na nią półprzytomnym wzrokiem. „O co ten cały krzyk? – zdawał się pytać. – Nie widzisz, że próbuję odpoczywać?”.– Złaź! – wychrypiała Julie.Pies ziewnął, przytulając zimny nos do jej policzka.– Tak, tak, dzień dobry – wymówiła z trudem. – A teraz spadaj.Parsknął i zaczął gramolić się na łapy, nie przestając przygniatać podczas procesu wstawania różnych fragmentów ciała Julie. Wyżej. I wyżej. Po chwili stał, górując nad nią potężnym cielskiem niczym potwór z niskobudżetowego filmu grozy, smużka śliny lśniła na jego wargach. Dobry Boże, pomyślała Julie, ależ on jest wielki. Chyba powinnam była już się do tego przyzwyczaić. Zaczerpnęła tchu i zmierzyła go groźnym spojrzeniem, marszcząc brwi.– Czy pozwoliłam ci włazić na moje łóżko? – spytała.Śpiewak zwykle sypiał w nocy w kącie jej pokoju, jednakże przez ostatnie dwie noce tarabanił się za nią do łóżka. A ściślej mówiąc, kładł się na niej. Zwariowany pies.Teraz pochylił łeb i polizał ją po twarzy.– Nie, nie wybaczyłam ci. – Julie odepchnęła psa. – Nie próbuj nawet się wymigać. Mogłeś mnie zabić. Ważysz dwa razy więcej ode mnie, wiesz przecież doskonale. A teraz wynocha z łóżka.Śpiewak zakwilił jak nadąsane dziecko, po czym zeskoczył na podłogę. Julie usiadła, masując obolałe żebra, i zerknęła na zegar, myśląc, już? Oboje przeciągnęli się w tym samym momencie, zanim Julie odrzuciła kołdrę.– Chodź – powiedziała. – Wypuszczę cię na dwór, a potem wezmę prysznic. Ale pamiętaj, nie wolno ci kręcić się znowu przy pojemnikach na śmiecie naszych sąsiadów. Zostawili mi nieprzyjemną wiadomość na automatycznej sekretarce.Pies popatrzył na nią wymownie.– Wiem, wiem, to tylko śmiecie, ale niektórzy ludzie mają takie dziwactwa.Śpiewak wyszedł z pokoju, kierując się w stronę drzwi wyjściowych. Julie podążyła za nim, obejmując się ramionami i zamykając na chwilę oczy. Poważny błąd. Wychodząc z sypialni, walnęła się z całej siły w duży paluch o komodę. Ostry ból przeszył jej nogę od czubka palca aż do uda. Krzyknęła głośno, po czym zaczęła kląć, łącząc przekleństwa w najrozmaitsze wymyślne wiązanki. Skacząc na jednej nodze w różowej piżamie, pomyślała, że musi wyglądać jak zepsuty reklamowy króliczek baterii Energizer. Śpiewak posłał jej tylko spojrzenie, które zdawało się mówić: „Co cię zatrzymało? Kazałaś mi przecież wstać, pośpiesz się więc. Mam sprawy do załatwienia na dworze”.– Nie widzisz, że się uderzyłam? – jęknęła Julie.Pies ziewnął znowu i Julie roztarła palec, po czym pokuśtykała za nim do drzwi.– Dzięki, że pośpieszyłeś mi na ratunek. Jesteś wprost nieoceniony w nagłych wypadkach.Śpiewak wybiegł na dwór, następując przedtem Julie na obolały palec – była pewna, że zrobił to naumyślnie. Zamiast skierować się do pojemników ze śmieciami, powędrował w stronę niezabudowanej zalesionej działki, przylegającej z jednej strony do jej domu. Julie śledziła wzrokiem psa, który kręcił potężnym łbem we wszystkie strony, jak gdyby chciał się upewnić, że nikt nie zasadził nowych drzew ani krzewów poprzedniego dnia. Wszystkie psy lubią zaznaczać swój teren, ale Śpiewak uważał chyba, że jeśli znajdzie jakimś sposobem wystarczająco dużo miejsc, żeby się załatwić, zostanie namaszczony jako Psi Król Całego Świata. Dzięki temu przynajmniej na króciutką chwilę oderwie się od swojej pani.Dzięki niebiosom za drobne łaski, pomyślała Julie. Przez kilka ostatnich dni Śpiewak doprowadzał ją do szału. Chodził za nią trop w trop, nie spuszczał jej z oczu nawet na dwie minuty, chyba że wyprowadzała go na dwór. Nie mogła nawet pochować naczyń, żeby nie wpaść na niego po drodze kilkanaście razy. Jeszcze gorzej było w nocy. Wczorajszego wieczoru warczał przez godzinę, od czasu do czasu urozmaicając tę czynność szczekaniem, aż w końcu Julie zaczęła marzyć o nabyciu dźwiękoszczelnej budy lub strzelby dużego kalibru.Faktem jest, że zachowanie Śpiewaka nigdy nie było, powiedzmy sobie… normalne. Poza siusianiem, pies zachowywał się tak, jak gdyby sądził, że jest człowiekiem. Nie chciał jeść z psiej miski, nigdy nie musiał chodzić na smyczy, a gdy Julie oglądała telewizję, wskakiwał na kanapę i gapił się w ekran. Kiedy mówiła coś do niego – a właściwie, kiedy ktokolwiek coś do niego mówił – wpatrywał się w tę osobę z natężeniem, przechylając łeb na bok, jak gdyby wszystko rozumiał. W większości przypadków chyba rzeczywiście tak było. Bez względu na to, co kazała mu zrobić, nieważne, jak idiotyczne było polecenie, Śpiewak je wypełniał. „Czy możesz przynieść moją torebkę z sypialni?”. Po chwili pies nadbiegał, niosąc ją w pysku. „Zgaś światło w sypialni”. Śpiewak stawał na dwóch łapach i pstrykał wyłącznik nosem. „Wstaw tę puszkę z zupą do spiżarni, dobrze?”. Brał puszkę w zęby i stawiał ją na półce. Oczywiście, inne psy też bywają dobrze wyszkolone, ale nie tak. Poza tym Śpiewak nie potrzebował szkolenia. Wystarczyło, że tylko raz pokazała mu, co ma robić, a natychmiast już to potrafił. Znajomym wydawało się to zdecydowanie dziwne, ale ponieważ dzięki temu Julie czuła się jak współczesny doktor Doolittle, nawet jej się to dość podobało.Chociaż oznaczało to, że mówiła do swojego psa pełnymi zdaniami, kłóciła się z nim i od czasu do czasu pytała go o radę.Przecież nic w tym dziwnego, prawda? – pomyślała Julie. Przebywamy ze sobą tylko we dwoje od śmierci Jima, i na ogół Śpiewak jest świetnym kompanem.Dziwne zachowanie psa zaczęło się, gdy znowu umawiała się na randki. Nie polubił żadnego faceta, który stanął na progu jej domu w ciągu dwóch ostatnich miesięcy. Julie właściwie się tego spodziewała. Od swoich szczenięcych czasów Śpiewak warczał na każdego obcego mężczyznę, gdy widział go po raz pierwszy. Julie myślała często, że pies ma szósty zmysł, który pozwala mu odróżnić porządnych facetów od tych, których powinna unikać, ostatnio jednak zmieniła zdanie. Nie potrafiła oprzeć się myśli, że jest to po prostu wielka futerkowa wersja zazdrosnego mężczyzny.To zaczyna stanowić problem, stwierdziła. Będą musieli odbyć poważną rozmowę. Śpiewak nie chce, żeby spędziła życie w samotności, prawda? Jasne, że nie. Być może upłynie sporo wody w rzece, zanim przyzwyczai się do czyjejś obecności, ale w końcu zrozumie. Do licha, kiedyś będzie prawdopodobnie cieszył się jej szczęściem. Ale jak ma to wszystko najprzystępniej mu wytłumaczyć?Stanęła, zastanawiając się nad tym, zanim zdała sobie sprawę z tego, co sugeruje tok jej myślenia.Wytłumaczyć mu to wszystko? Dobry Boże, pomyślała, naprawdę tracę rozum.Pokuśtykała do łazienki, by przygotować się do pracy. Po drodze zdjęła piżamę. Stojąc nad umywalką, wykrzywiła się do swego odbicia w lustrze. No proszę, pomyślała, mam dwadzieścia dziewięć lat i kompletnie się rozpadam. Żebra bolały ją przy każdym oddechu, palec rwał, a widok w lustrze bynajmniej nie wpłynął na poprawę jej nastroju. W ciągu dnia brązowe włosy były długie i proste, teraz jednak, po całej nocy, wyglądały, jak gdyby zaatakowały je poduszkowe gnomy, niszczące grzebienie. Były potargane i nastroszone, „jakby trafił w nie piorun” (tak określał to kiedyś czule Jim). Na jednym policzku widniały smugi tuszu do rzęs. Czubek nosa był zaczerwieniony, zielone oczy zapuchnięte z powodu wiosennego uczulenia na pyłki. Prysznic powinien pomóc na te kłopoty, prawda?Cóż, chyba nie na alergię. Otworzyła apteczkę i połknęła tabletkę claritinu, po czym znowu spojrzała w lustro, jak gdyby liczyła na natychmiastową poprawę.Fu!Może wcale nie musiała dokładać zbyt wielu wysiłków, żeby zniechęcić Boba, który się nią zainteresował. Od roku strzygła mu włosy, a raczej to, co z nich zostało. Dwa miesiące temu Bob wreszcie zdobył się na odwagę, żeby umówić się z nią na randkę. Szczerze mówiąc, Boba trudno raczej uznać za adonisa – łysiejący, z okrągłą twarzą, zbyt blisko osadzonymi oczami oraz zaczątkami brzucha – ale był kawalerem i dobrze mu się powodziło, a Julie od śmierci Jima nie umówiła się z nikim ani razu. Pomyślała, że to okazja, żeby przekroczyć pewien próg i zacząć znowu się umawiać. Myliła się. Nie bez kozery Bob był samotny. Poza tym, że nie grzeszył urodą, był tak nudny podczas randki, że nawet ludzie siedzący przy sąsiednich stolikach w restauracji spoglądali na nią ze współczuciem. Potrafił rozmawiać wyłącznie o rachunkowości. Nie wykazywał najmniejszego zainteresowania niczym innym – ani nią, ani kartą dań, pogodą czy sportem lub małą czarną, w którą się wystroiła na spotkanie. Tylko rachunkowością. Przez trzy godziny słuchała, jak Bob ględzi bez chwili wytchnienia o odliczeniach wyszczególnionych, dystrybucji i amortyzacji zysku kapitałowego, i tak dalej, i tak dalej. Gdy pod koniec kolacji pochylił się nad stolikiem i wyznał, że zna „ważne persony z urzędu skarbowego”, oczy Julie były tak szkliste jak tafla lodu.Nie trzeba dodawać, że Bob bawił się wspaniale. Od tamtego spotkania dzwonił trzykrotnie w ciągu tygodnia, pytając, „czy mogliby spotkać się na drugą konsultację, chi, chi, chi”. Był bez wątpienia wytrwały. Denerwujący jak diabli, ale wytrwały.Następnym facetem, z którym się umówiła, był Ross. Ross lekarz. Ross przystojniak. Ross zboczeniec. Wystarczyła jedna randka, żeby się na nim poznała. Serdeczne dzięki.Nie można pominąć poczciwca Adama. Powiedział jej, że pracuje w administracji hrabstwa, że lubi swoją pracę. Po prostu równy gość.Wkrótce odkryła, że Adam jest kanalarzem.Nie czuła od niego brzydkiego zapachu, nie miał pod paznokciami substancji nieokreślonego pochodzenia ani tłustych włosów, Julie wiedziała jednak, że do końca życia nie zdoła pogodzić się z ewentualnością, że któregoś dnia mógłby stanąć w progu, wyglądając właśnie tak. „Miałem wypadek w pracy, kochanie. Przykro mi, że wracam do domu w takim stanie”. Na samą myśl o tym dostawała dreszczy. Nie potrafiła też wyobrazić sobie, że po czymś takim bierze od niego rzeczy do prania. Ich związek był skazany od początku na niepowodzenie.Właśnie gdy zaczęła wątpić, czy w ogóle jeszcze istnieją tacy normalni mężczyźni jak Jim, kiedy zaczęła się zastanawiać, co ma w sobie takiego, że zdaje się przyciągać różne dziwolągi męskiego rodzaju niczym neon ze świecącymi literami: JESTEM DO WZIĘCIA! NORMALNOŚĆ NIE JEST KONIECZNYM WARUNKIEM!, w jej życiu pojawił się Richard.I dziw nad dziwy, nawet po pierwszej randce, nadal sprawiał wrażenie… normalnego. Konsultant w J.D. Blanchard Engineering z Cleveland, w firmie remontującej most łączący nabrzeża po obu stronach kanału, zawarł z nią znajomość, gdy przyszedł do salonu, żeby się ostrzyc. Na randce otwierał przed nią drzwi, uśmiechał się w odpowiednich chwilach podczas rozmowy, podał kelnerowi jej zamówienie, gdy byli na kolacji, i nie próbował nawet jej pocałować, kiedy odwiózł ją do domu. A w dodatku był przystojny w artystycznym stylu – miał mocno zarysowane kości policzkowe, szmaragdowe oczy, czarne włosy i wąsy. Gdy wysiadła z jego samochodu, miała ochotę wykrzyknąć: „Alleluja! Widzę światełko w tunelu!”.Śpiewak natomiast nie wydawał się wcale taki zachwycony. Gdy Julie pożegnała się z Richardem, odegrał jedną ze swoich ról z cyklu „Ja tu jestem panem!”. Warczał, dopóki Julie nie otworzyła frontowych drzwi.– Och, przestań – skarciła go. – Nie bądź dla niego taki surowy.Śpiewak usłuchał jej, ale wycofał się do sypialni, gdzie dąsał się przez całą noc.Gdyby mój pies był jeszcze odrobinę bardziej cudaczny, pomyślała Julie, moglibyśmy stworzyć zespół i znaleźć pracę w wesołym miasteczku, gdzie występowalibyśmy tuż obok faceta, który zjada żarówki. Ale wtedy moje życie też nie byłoby normalne.Julie odkręciła kurek i weszła pod prysznic, próbując powstrzymać napływające wspomnienia. Po co wracać myślą do trudnych chwil? Często myślała, że jej matka miała zgubny pociąg do dwóch rzeczy: alkoholu oraz toksycznych mężczyzn. Już jedno byłoby złe, ale ta kombinacja stała się dla Julie wręcz nie do zniesienia. Matka używała mężczyzn, tak jak dzieci używają papierowych ręczników, a gdy Julie wkroczyła w wiek dojrzewania, w obecności niektórych czuła się bardzo nieswojo. Ostatni próbował się do niej dobierać. Kiedy Julie powiedziała o tym matce, ta w napadzie pijackiej płaczliwej wściekłości oskarżyła ją, że to ona go prowokowała. Nie minęło wiele czasu, a matka wyrzuciła ją z domu.Mieszkanie na ulicy było straszliwym doświadczeniem, nawet przez te pół roku, zanim poznała Jima. Prawie wszyscy, z którymi się stykała, brali narkotyki i żebrali lub kradli… albo jeszcze gorzej. Przerażona, że niebawem zacznie przypominać udręczonych uciekinierów, których widywała co noc w schroniskach i w bramach, szukała gorączkowo dorywczych prac. Dzięki temu nie rzucała się w oczy i miała coś do jedzenia. Kiedy po raz pierwszy spotkała Jima w taniej restauracji w Daytona, siedziała nad filiżanką kawy, na którą wysupłała ostatnie drobniaki. Jim kupił jej śniadanie, a kierując się do drzwi, obiecał, że jutro też jej zafunduje, jeśli Julie tu przyjdzie. Przyszła, ponieważ zmusił ją do tego głód, a gdy podała w wątpliwość jego intencje (przypuszczała, że zna prawdziwe powody, którymi mężczyzna się kieruje, i pamięta, że wygłosiła raczej żenującą publiczną tyradę na temat facetów lubiących młode dziewczęta, jak również odpowiedzialności karnej), Jim zapewnił ją, że w jego zainteresowaniu nią nie ma nic zdrożnego. Pod koniec tygodnia, gdy szykował się do wyjazdu do domu, przedstawił jej propozycję: jeśli Julie postanowi przenieść się do Swansboro, w Karolinie Północnej, on pomoże jej zdobyć pełnoetatową pracę i załatwi miejsce, gdzie mogłaby się zatrzymać.Pamięta, że gapiła się na niego, jak gdyby zobaczyła, że z uszu wyłażą mu robaki.Po miesiącu, zwłaszcza że raczej nie miała zaplanowanego kalendarza towarzyskiego, zjawiła się w Swansboro. Wysiadła z autobusu, myśląc, co ja, u diabła, robię w tej zapadłej mieścinie. Niemniej jednak odwiedziła Jima, który – mimo jej wiecznego sceptycyzmu – zaprowadził ją do salonu i przedstawił swojej ciotce Mabel. I rzeczywiście, od tej pory zamiatała podłogi, otrzymywała wynagrodzenie od godziny i mieszkała w pokoju nad salonem.Z początku Julie odczuwała ulgę z powodu braku zainteresowania Jima. Później, o dziwo, zaczęło ją to irytować. W końcu, gdy mimo iż ciągle na niego „przypadkowo” wpadała i robiła – według niej – bezwstydne aluzje, nadal nie zwracał na nią uwagi, nie wytrzymała i zapytała Mabel, czy jej zdaniem jest dla Jima mało atrakcyjna. Chyba dopiero wówczas poszedł po rozum do głowy. Umówili się na randkę, potem kolejną, a po miesiącu spotkań hormony zagrały. Potem nie trzeba było długo czekać na miłość. Oświadczył się jej, stanęli na ślubnym kobiercu w kościele, w którym odbył się kiedyś chrzest Jima, a później przez kilka pierwszych lat małżeństwa Julie rysowała bezwiednie uśmiechnięte buźki, rozmawiając przez telefon. Czy ktoś mógłby sobie wymarzyć lepsze życie? Czego tu jeszcze chcieć?Wkrótce zdała sobie, niestety, sprawę, że o wiele więcej. Kilka tygodni po ich czwartej rocznicy ślubu Jim dostał ataku w drodze z kościoła do domu i został przewieziony karetką do szpitala. Po dwóch latach choroby zmarł na nowotwór mózgu i nagle okazało się, że dwudziestopięcioletnia Julie musi zaczynać wszystko od nowa. Gdy dodać jeszcze do tego nieoczekiwane pojawienie się Śpiewaka, młoda kobieta znalazła się w takim momencie życia, kiedy już nic nie było w stanie jej zdziwić.Obecnie, pomyślała, w życiu liczą się drobiazgi. O ile w jej przeszłości nadawały mu ton najważniejsze wydarzenia, to teraz codzienne zdarzenia stanowią o tym, kim jest. Poczciwa Mabel okazała się aniołem. Przyszła jej z pomocą w zdobyciu uprawnień, dzięki czemu Julie mogła strzyc włosy i zarabiać całkiem wystarczająco, a może nawet lepiej, na życie. Henry i Emma, dwoje dobrych przyjaciół Jima, nie tylko pomogli jej znaleźć własne miejsce w miasteczku, gdy się tu sprowadziła, ale utrzymywali z nią bliskie kontakty po śmierci jej męża. No i był Mike, młodszy brat Henry’ego i najlepszy przyjaciel Jima od czasów dzieciństwa.Julie uśmiechnęła się pod strugami wody z prysznica. Mike.To jest facet, który pewnego dnia uszczęśliwi jakąś kobietę, nawet jeśli czasami wydaje się nieco zagubiony.Po kilku minutach, wytarłszy się do sucha ręcznikiem, Julie umyła zęby i wyszczotkowała włosy, umalowała się dyskretnie i ubrała. Ponieważ jej samochód był w naprawie, musiała iść do pracy piechotą – około półtora kilometra – toteż włożyła wygodne buty. Zamykając drzwi na klucz, zawołała Śpiewaka, omal nie przeoczywszy tego, co dla niej zostawiono.Kątem oka zauważyła kartkę wetkniętą w szparę skrzynki na listy, tuż przy drzwiach wejściowych.Otworzyła ją z ciekawością i przeczytała, stojąc na werandzie, gdy tymczasem Śpiewak wypadł z lasu i podbiegł do niej.Droga Julie!Wspaniale spędziłem czas w sobotę. Nie mogę przestać myśleć o Tobie.RichardA więc to dlatego Śpiewak wariował wczorajszej nocy.– Widzisz – powiedziała, pokazując kartkę psu – mówiłam ci przecież, że to sympatyczny facet.Śpiewak odwrócił pysk.– Nie rób mi tego. Mógłbyś przyznać, że się myliłeś. Myślę, że jesteś po prostu zazdrosny.Śpiewak zaczął się do niej łasić.– O to chodzi? Jesteś zazdrosny? – Julie nie musiała schylić się tak jak w przypadku innych psów, żeby pogłaskać go po grzbiecie. Był wyższy niż ona w czasach, gdy rozpoczynała naukę w szkole średniej.– Nie bądź zazdrosny, dobrze? Ciesz się moim szczęściem.Śpiewak obszedł Julie dookoła i spojrzał na nią.– No, chodźmy. Musimy iść piechotą, ponieważ Mike nie skończył jeszcze naprawiać dżipa.Słysząc imię Mike’a, Śpiewak pomachał ogonem.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Aniol_stroz-ebookRO/p1156912i1336421" target="_blank" title="Anioł stróź [Nicholas Sparks] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Anioł stróź [Nicholas Sparks] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


81. Internetowa wieża Babel ...\nStrony internetowe poświęcone językom obcym to istna kopalnia wiedzy, jeśli ktoś zechce do niej sięgnąć. Znajdziemy tu różnego rodzaju oferty pomocy w nauce, możliwość podyskutowania, propozycje korepetycji. ...\n82. Wykorzystanie Internetu w edukacji ...\nBadania w Stanach Zjednoczonych wskazują na coraz częstsze wykorzystywanie Internetu i nowoczesnych technologii komunikacyjnych w procesie edukacji na poziomie szkoły średniej. Wyniki te mogą okazać się ...\n83. COVID-19 groźny dla psychiki młodych ludzi\n84. Kilka problemów, które ujawniły się mocniej w świetle zdalnej edukacji\n... poprzez komunikatory internetowe. Brakuje mi dobrych relacji z innymi uczniami Problem dotyka wielu uczniów. Akceptacja przez rówieśników dla nastoletnich ludzi ma większe znaczenie niż stopnie w dzienniku, ...\n85. Zazmienić - czy i jakie zmiany edukacyjne na uczelniach mogą wspierać edukację?\n... w którym znajdował się księgozbiór i nauczyciele-profesorowie. Centralizacja zasobów i pamięci zewnętrze, typowe dla epoki przemysłowej i fabryki. Dzięki internetowi mamy dostęp do wiedzy i ludzi niezależni ...\n86. Nie ma wirusa w szkołach! Paragraf 22 w akcji\n... je do Internetu. Ale nie można - najpierw trzeba zapytać Wyrocznię! Kilkanaście godzin na próbie kontaktu z „dedykowanym” numerem Sanepidu, czasami dłużej, potem kilkanaście godzin… do kilku dni oczekiwania ...\n87. Ile nauki stracili uczniowie z powodu COVID?\n... są różnice pomiędzy uczniami. Uczniowie z obszarów o wysokim ubóstwie, mało korzystali z nauki zdalnej, a nawet w ogóle wypadali z sytemu szkolnego. Wielu uczniów nie miało dostępu do Internetu. Nauka ...\n88. Edukacja zdalna 2020: próba ujęcia, co się zdarzyło\n... z ekspertów reprezentujących różne ośrodki akademickie, zajmujących się edukacją medialną, a w szczególności wzorami użytkowania internetu, kompetencjami cyfrowymi, higieną cyfrową i dobrostanem. W badaniu ...\n89. Odwrócona lekcja na matematyce\n... celu poszukiwania inspiracji i wiedzy sięgnąłem do książek oraz internetu. Kilka lat temu pierwszy raz zetknąłem się z pojęciem nauczania hybrydowego. Idea jest prosta. Część zadań nauczyciela przejmują ...\n90. Projekty – start!\n... ograniczenie, jak i szansa. Przez internet można trafić do dużo szerszej publiczności. Wiele grup projektowych założyło swoje fanpejdże. To dla uczniów wspaniała okazja, by uczyć się poruszania w mediac ...\n91. Hybrydowo, czyli że technicznie jak?\n... byłby dodatkową zaletą. Takich systemów jednak w zasięgu funduszy edukacyjnych raczej nie ma. Postawiłem więc na zwykłą kamerę internetową, z 4,5m. przewodem USB. Dużo zyskałem zmniejszając rozdzielczość ...\n92. Strefa wolna od myślenia?\n... arzucania jedynie słusznego światopoglądu i sposobu bycia, nie wydaje się, by internetowa satyra była wystarczającym środkiem zabezpieczenia podstawowych praw obywatelskich. Nie można oczekiwać, by była ...\n93. Umiejętności miękkie (na uczelniach)\n... te funkcje, gdy studenci studiowali na ich terenie. W ostatnim semestrze ze względu na pandemię koronawirusa budynki uniwersytetów stały jednak prawie puste, a studenci studiowali przez internet. Wszystko ...\n94. Piramida potrzeb nauczyciela\n... i działań. Dlatego nauczyciele chętnie uciekają do internetu, gdzie mają szansę znaleźć podobnych do siebie. Niestety, internetowa grupa nie wybuduje dobrego środowiska społecznego w konkretnej szkole. ...\n95. Piątka dla uczniów\n... zarówno w sytuacjach kryzysowych, jak w działalności dydaktycznej prowadzonej w trybie stacjonarnym. Dotyczy to w szczególności dostępu do sprzętu, oprogramowania i łączy internetowych dla nauczycieli ...\n96. Innowacyjni nauczyciele otwarci na wyzwania przyszłości\n... PC, koniecznie z kamerą i mikrofonem) oraz dobry Internet. Rozmawiając z rodzicami pierwszoklasistów podczas wakacyjnej rekrutacji do liceum starałam się im uświadomić, że wcześniej czy później nadejdzie ...\n97. Rozmowy uczniów w zdalnym nauczaniu\n... już nabytej. 6. Fora internetowe Jeśli niemożliwa jest dyskusja synchroniczna, to można przenieść ją na forum internetowe. Nauczyciel może zadać uczniom pytania, na które oni odpowiadają na forum w ...\n98. Dzień Kropki (2020)\n99. Nie organizujmy dzieciom życia za bardzo!\n... ustalenia w tej kwestii konsensusu pomiędzy nauczycielami i rodzicami są dzisiaj niezwykle ograniczone. W okresie zdalnego nauczania internet puchł od dramatycznych opisów, jak to rodzice całymi godzinam ...\n100. Aktywne uczenie się w elastycznych przestrzeniach edukacyjnych\n... wiosną przeniosło się do domów (i tam spadło na barki rodziców) oraz – co istotniejsze – do internetu. Dzięki rozwojowi zasobów edukacyjnym w sieci, nowych narzędzi i rynków edukacyjnych oraz nowoczesnym ...