The Fashion Baroness by Ela Baron: LOCAL HEROES w NEAT! Poznajcie jedyne takie królestwo streetwearu w Poznaniu\nLOCAL HEROES w NEAT! Poznajcie jedyne takie królestwo streetwearu w Poznaniu\nW miniony weekend dużo działo się w poznańskim pop-up storze Neat. Codziennie w sklepie zjawiały się tłumy, a to za sprawą LOCAL HEROES SALE, czyli wielkich przecen ciuchów i dodatków tej słynnej już, a nadal młodej polskiej marki. Jej mam nadzieję przedstawiać nikomu nie muszę, za to chętnie przybliżę Wam sylwetki założycielek - Arety i Karoliny. W piątek Neat stał się miejscem, w którym miałam okazję przeprowadzić z dziewczynami wywiad. Rozmowa ukaże się na Fashion from Art jeszcze w tym tygodniu.\nWielkie brawa dla właścicieli Neat, Szymona i Dżo, za to, że ze zwyczajnej obniżki cen potrafili stworzyć ciekawe wydarzenie. Fajna w najlepszym tego słowa znaczeniu (niewymuszona, luzacka i na prawdę niezła) atmosfera, możliwość porozmawiania z projektantkami Local Heroes i nieziemksie słodkości, którym...w sumie należy się osobne zdanie. O brzuchy klientów zadbało Fudge Filosophy, a mówiąc, że ich minipączki, własna interpretacja oreo czy pianki na patyku oblane czekoladą były nie z tej ziemi, wcale im nie słodzę!\nWydarzenie było okazją do zaprezentowania stojącego od niedawna w Neat Fitie, czyli innowacyjnego projektu zmieniającego sposób, w jaki dokonujemy zakupów. To wielkości człowieka maszyna, która pozwala na nagranie kilkunastosekundowych filmików. Po co? Żeby najzwyczajniej skorzystać z niej jak z lustra i zobaczyć, jak wygląda się w przymierzanych ciuchach czy wysłać video znajomym i mamie, by doradzili w niezwykle ważnej kwestii: kupić, czy nie kupić, oto jest pytanie. Można też udostępnić go na swoim profilu na Facebooku, czy na fanpejdżu, jak zrobiłam to ja. Zobaczyłam, wypróbowałam. Fajna zabawka. Tu możecie zobaczyć, jak zaprzyjaźniałam się z Fitie, jedząc pysznego donuta, gadając i machając telefonem, zamiast pozować jak człowiek. Pierwszego dnia wielkiej wyprzedaży zaczął działać serwis fitie.net, który pozwala na udostępnianie Waszych nagrań szerszemu gronu, czy podglądanie innych. Niestety nie bez ich zgody, zainteresowani muszą najpierw muszą zmienić ustawienia swojego filmiku z prywatnych na publiczne.\nRelacja z LOCAL HEROES SALE to doskonała okazja, by napisać trochę o samym Neat, wyjątkowym punkcie na modowej mapie Poznania, z którym styczność miałam już nie raz. Dobór marek i projektantów zadowoli przede wszystkim fanów streetwearu. Projekty, z kręgu tych, których znajdziecie w Neat nie do końca trafiają w moje gusta, ale przyznaję - mam do nich pewną słabość i nierzadko skutkuje ona skokami w bok od typowego dla mnie stylu ubierania. Bardzo lubię między innymi markę Bats against the Barons. W końcu jak mogłoby być inaczej, skoro w jej nazwie znajduje się moje nazwisko? Żartuję! Leśna bluza, którą miałam okazję wypożyczać do sesji zdjęciowej jest obłędna. W Neat kupić można także propozycje dzky. Podczas trwania Project Runway TVN trochę śmiałam się z Macieja Sieradzkiego, ale muszę przyznać, że z tej jego mniej lub bardziej szczęśliwej twórczości w programie powstała całkiem niezła marka. Moim faworytem jest złoty plecak, który także przemyciłam do wspomnianej sesji. Sprawdził się doskonale. Inne marki i projektanci, które znajdziecie w Neat to m.in. Pozerki (koszulki z fajnymi hasłami), UGLY (skarpety, dla których warto podwinąć nogawki), LIFE HAPPENS inspired wear (beanie czy full capy z charakterystycznymi blaszkami, najczęściej z napisem life happens), HAND MADE by Designer (czerń seksowna, ale niewymuszona) czy Urban Flavours (jedna z najbardziej znanych w Polsce marek streetwearowych) i oczywiście Local Heroes (przedmiot całego weekendowego zamieszania). Grzechem byłoby pominąć fakt, że właściciele sami stworzyli kolekcję. Seria Icons powstała, jak miło, z myślą o stałych klientach. Ikony Neat to biało-czarne koszule, szorty, tanktopy, bluzy i czapki. Może kiedyś doczekam się własnej? Jeśli moda uliczna to nie do końca także Wasz styl...nadal zachęcam do wizyty w tym poznańskim butiku, ponieważ bardzo prawdopodobne, że i tak znajdziecie tam coś dla siebie. Jeśli bliższy jest Wam styl bardziej elegancki, możecie przebierać np. w muszkach i poszetkach od Missigi. W Neat sprzedawane są także...deskorolki i to nie byle jakie. Bubble Skateboards sprawują się świetnie - tak przynajmniej słyszałam, a wyglądają na prawdę odlotowo i to akurat mogę potwierdzić. Przypominam, że można na nich też jeździć (!), a nie tylko używać jako akcesorium streetwearowych stylizacji.\nZobaczcie zdjęcia z piątku, pierwszego dnia LOCAL HEROES SALE w Neat:\nLocal Heroes w Neat!\nSmakują równie bajecznie, jak wyglądają! @FudgeFilosophy\nZnacie pop up store Neat? Lubicie do niego przychodzić? Czy zdjęcia i post do tego zachęcają? Jesteście fanami Local Heroes? Podzielcie się opiniami w komentarzach!\nCreamShine January 22, 2015 at 3:17 PM\nale to musi być świetne miejsce ;) rewelacyjna aranżacja wnętrza ;)\nOla K. January 23, 2015 at 9:35 PM\nSuper miejsce. Chciałabym być na Twoim miejscu :)


Heli-Expo 2015: Schweizery do wzięcia? - Altair Agencja Lotnicza\nHeli-Expo 2015: Schweizery do wzięcia?\nSikorsky nosi się z zamiarem sprzedania praw do produkcji lekkich śmigłowców, odkupionych od Schweizera.\nSikorsky wykupił aktywa Schweitzera w 2004, w celu rozszerzenia swojej oferty o śmigłowce lekkie S300, S333 i jego wersji rozwojowej – S-434. Jednak pomysł okazał się chybiony. Małe wiropłaty nie sprzedawały się tak dobrze, jak Black Hawki (Słowacja zamawia UH-60M, 2015-02-20). Z tego powodu w latach 2010-2011 nastąpiło stopniowe wygaszanie produkcji w zakładach w Elmira.\nŁabędzim śpiewem było zdobycie zamówienia na 9 S-434 dla Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Arabii Saudyjskiej. Niestety, z powodu zbyt szybkiego przekroczenia okresu trwałości użytkowej śmigłowce zostały zwrócone producentowi. W efekcie linia montażowa S-434 została oficjalnie zamknięta. Co ciekawe, Sikorsky nadal jest związany z wojskami lądowymi Arabii Saudyjskiej kontraktem na dostawę 12 S-300 i 11 S-333. Jednak są to jedyne śmigłowce tego typu, zamówione w ostatnich latach.\nObecnie producent poszukuje wyjścia z sytuacji. Na razie nie podjęliśmy ostatecznej decyzji o przyszłości S-300 i S-333. Być może jest ktoś zainteresowany uruchomieniem linii montażu któregoś ze śmigłowców lekkich – mówi Dan Hunter, dyrektor programów cywilnych. Obecnie montażem ostatecznym śmigłowców zajmuje się Summit Aviation, długoletni dostawca w/w wiropłatów. Zdaniem Huntera otworzenie nowej linii pomogłyby określić dalsze działania związane ze śmigłowcami lekkimi.\nTeraz zajmujemy się kwestiami obniżenia kosztów produkcji i dostaw. Czeka nas wiele pracy. Jeszcze nie wiemy, czy pozostawimy S-300 i S-333 wśród produktów Sikorsky’ego, czy też zaoferujemy je partnerowi, który kontynuowałby produkcję – dodaje Dan Hunter.


Kostium Aniołka i Diablicy dla dziewczynki | Partybox.pl\nStrona główna / Stroje i dodatki / Stroje karnawałowe dla dzieci / Stroje karnawałowe dla dziewczynek / Aniołki i diablice\nKostium Aniołka i Diablicy dla dziewczynki\nWszyscy rodzice chcieliby w swoich dzieciach widzieć samo dobro – i jeśli coś do tego obrazka dodać, to… skrzydełka i aureolę! Najłatwiej będzie wykorzystać w tym celu kostium aniołka dla dziewczynki. A może… coś zupełnie innego, coś bardzo… przeciwnego? Strój diablicy dla dziewczynki też się znajdzie. Zdecyduj, kim Twoje dziecko będzie w tym roku i podaruj mu wyjątkowe przebranie, które znakomicie sprawdzi się na balach karnawałowych i różnych imprezach tematycznych!\nStrój dziecięcy DIABELSKA DIVA\nPrzebranie diablicy STRÓJ NA HALLOWEEN DLA DZIEWCZYNKI\nOPINIE O PRODUKTACH Z KATEGORII Kostium Aniołka i Diablicy dla dziewczynki\nPrzebranie Aniołka na jasełka dla dziecka 8-10 lat\nKostium aniołka, strój diablicy\nKażdy czasem zadaje sobie to samo pytanie – czy jego dziecku bliżej do anioła czy może… wręcz przeciwnie. Czy bardziej pasują do niego skrzydełka i aureola czy raczej rogi i widły… Na szczęście odpowiedź na to pytanie wcale nie musi być trwale zobowiązująca. Tym bardziej że w naszej ofercie znajdziesz zarówno fantastyczne pomysły na kostium aniołka dla dziewczynki, jak i na strój diabełka dla dziecka. Do wyboru w zależności od… humoru!\nPrzebranie aniołka dla dziewczynki – nie tylko na jasełka\nMożliwości, jeśli chodzi o kostium aniołka dla dziewczynki, jest naprawdę wiele. W Partybox.pl przygotowaliśmy najciekawsze stroje, które doskonale sprawdzą się przy różnych okazjach, a klasyczne jasełka to tylko jedna z nich. Sukienka aniołka dla dziewczynki doskonale sprawdzi się też podczas balu karnawałowego czy podczas różnych przyjęć świątecznych. Na klasową wigilię czy na rodzinne, świąteczne spotkanie – gdzie tylko dziecko będzie miało chęć pojawić się w kostiumie.\nKtóre przebranie aniołka dla dziewczynki wybrać? Przygotowaliśmy kilka podpowiedzi, które prawdopodobnie przypadną Ci do gustu:\nStrój na jasełka ANIOŁ to prawdziwa klasyka, a zarazem naprawdę pięknie się prezentujące przebranie, w którym doskonale wyglądać będzie każda kilkulatka. Sukienka aniołka dla dziewczynki doda niewinnego wyglądu każdemu dziecku… choćby na co dzień zdecydowanie bliższy był mu strój diablicy dla dziewczynki! Ale na ten jeszcze przecież przyjdzie odpowiednia pora!\nPrzebranie Aniołka na jasełka dla dziecka to kolejna propozycja, która łączy efektowny wygląd z nieco humorystycznym charakterem. Najkrócej rzecz ujmując, dziecko, które założy takie przebranie aniołka dla dziewczynki, będzie wyglądało po prostu przesympatycznie! I o to chyba przede wszystkim chodzi.\nJak widzisz, kostium aniołka dla dziewczynki może przybierać różne postacie. Czas teraz przenieść się do „drugiego obozu” i wybrać strój diabełka dla dziewczynki!\nPrzebranie diabła dla dziewczynki – na każdą okazję\nNiektóre dzieci już tak mają, że w anielskim wcieleniu po prostu im nie do twarzy. Powstaje zbyt duży dysonans… o czym zapewne wiedzą tylko rodzice. Zostawmy jednak na boku wycieczki charakterologiczne, skoncentrujmy się zaś na tym, że przebranie diabła dla dziecka może po prostu mu się podobać. I wcale nie musi oznaczać żadnych grzesznych uczynków!\nJaki strój diabełka dla dziewczynki będzie najlepszy? Który wybrać? Ponownie służymy kilkoma podpowiedziami:\nPrzebranie diablicy STRÓJ NA HALLOWEEN jest iście mroczny, diabelski, a na sam jego widok zaczynają drżeć wrota piekielne… No dobrze, chyba tym razem zdecydowanie poniosła nas wyobraźnia. W rzeczywistości ten oto strój diablicy dla dziewczynki, mimo swoich piekielnych konotacji, prezentuje się bardzo sympatycznie i humorystycznie. Takiemu diabełkowi można wybaczyć naprawdę wiele – nawet wywołanie zamieszania w anielskich szeregach!\nStrój dziecięcy DIABELSKA DIVA to z kolei coś, co przypadnie do gustu dzieciom z charakterkiem. Jak wiadomo, takich wcale nie brakuje… I jeśli Twoja pociecha zalicza się właśnie do nich, śmiało postaw na to właśnie przebranie diabła dla dziewczynki. Z całą pewnością będzie nim absolutnie zachwycona. Nie da się ukryć – kostium prezentuje się pięknie i zrobi furorę na każdym balu przebierańców czy też podczas halloweenowej imprezy.\nSympatyczny czy iście piekielny – strój diabełka dla dziewczynki też się u nas znajdzie. Dlatego już dziś sprawdź nasze propozycje i zdecyduj, który najbardziej Ci się spodoba!\nNiebo i piekło tradycyjnie są sobie przeciwstawiane… ponieważ jednak mówimy o przebieranych imprezach, na których wszyscy będą bawić się wspólnie, nie ma co pogłębiać podziałów. Lepiej po prostu sięgnąć po taki kostium aniołka dla dziewczynki czy też przebranie diabła dla dziewczynki, jakie najbardziej spodoba się jego przyszłej właścicielce i… cóż… cieszyć się jej szczęściem. No i – co równie ważne – zrobić wiele pamiątkowych zdjęć. Dzięki nim kostiumowe imprezy Twojego dziecka zostaną zapamiętane na jeszcze dłużej!


Poznań - Kurs Zawodowy 3dniowy Pozna? From 14 to 16 Maj\nZAWODOWY KURS MAKIJAŻU (3-DNIOWY) Z MONIKĄ RÓŻĄ MIEJSCE: Poznań - Nova kursy ul. Półwiejska 20/7a (sala wizażu) CZAS: 14,15,16.05 2018 r 10:00 - 18:00 . WYKŁADOWCY: Monika Róża CENA: 1199 zł Miejsce zostaje zarezerwowane po wpłaceniu zaliczki wysokości - 200zł. Zaliczka jest bezzwrotna. PROGRAM: Kurs przygotowujący do pracy w zawodzie wizażystki. Skierowany jest zarówno dla osób, które nie posiadają wiedzy oraz doświadczenia w dziedzinie makijażu, jak i tych, którzy pierwsze kroki mają już za sobą. Kurs ten ma za zadanie przygotować do pracy makijażysty od strony praktycznej i teoretycznej. U nas poznasz najnowsze trendy, różnorodne techniki wykonywania makijażu, doboru odpowiednich kosmetyków do potrzeb klientki oraz nauczysz się trików, znanych tylko najlepszym makijażystom.\nRozpoczęcie kursu pokazami makijażu. Szczegółowe omówienie wykonywanych kroków w trakcie makijażu. Podczas kursu poruszane będą między innymi tematy: -BHP higiena pracy, -marketing makijażysty, -kuferek makijażysty, co powinno się w nim znaleźć, -strobing (rozświetlenie), -techniki cieniowania oka, -malowanie brwi, -klejenie kępek rzęs na pasku, -modelowanie twarzy, -konturowanie twarzy, -wyklejanie rzęs, kępek, -baking, -idealna kreska, oraz wiele innych. Temat kursu: -makijaż okolicznościowy (ślubny, dzienny, glow make up) -makijaż smoky eye ( brokatowy, kolorowy) -makijaż wieczorowy (dramatic cat eye , makijaż z kreską) Część praktyczna: Kursantki dobierane są w pary i wykonują makijaż wzajemnie na sobie. Do dyspozycji uczestniczek są niezbędne akcesoria, takie jak kosmetyki, oraz pędzle.\nJest to ogromna możliwość poznania i przetestowania takich marek kosmetycznych jak: -Estee Lauder, -Lancome, -Zoeva, -Too faced, -Smashbox, -Urban Decay, -Anastasia Beverly Hills i wielu innych. Program obejmuje teorie, pokazy oraz praktykę. Zakończenie kursu i wręcznie certyfikatów. Ilość miejsc ograniczona(8-12)\n60-lecie Zespołu Szkół...\nMauritius - Kite and Surf...\nNIE Biegam w imprezach Artura...\nSylwester miejski w Poznaniu...\nTRE VOCI - The Tenors! w...\nBeata i Bajm - 40-lecie /...\nMruczący bazarek -...\nPoznań: Warsztaty dla...\nKurs Nauczycielski - Joga w...\nDietetyka i suplementacja,...\nJames Carter: Elektrik Outlet...\nPoznan Namaste Yoga - Dnia...\nRuchome ślady - warsztaty...\nŻywienie kobiet w ciąży i...\nHarmonogram imprez i...


Maj 2014 – Akcesoria mieszkaniowe\nMiska palsby m organic zielona\nMiska palsby m organic zielona EAN: 4002942443972 Cena: 22 PLN Jak przechowywać sernik, ozdoby świąteczne przed domem zostawiło się karta home profit, wino kieliszek…\nStopery do książek pesa czarne marmurowe EAN: 4008832776403 Cena: 379 PLN Kobiecy gadżety, pojemnik na przybory do zmywania. Sałatka na podróż…\nLampa wisząca local biała\nLampa wisząca local biała EAN: 5712396025417 Cena: 581 PLN Ekskluzywne lampy włoskie, korkociągi, caffe lungo…\nTrzepaczka flexi profi plus 27cm kulki stalowe EAN: 4000530550859 Cena: 114 PLN Akcesoria komputerowe może kinkiet lampa ścienna ni a miętowy czajnik upaść blogi o domu, linia 105 wrocław powinien świąteczne kapcie męskie ni a ramki na zdjęcia 20×30 upaść nur upaść kubek z myszką miki…\nLampa stołowa sawa transparentna podstawa niebieski abażur EAN: 5902047303104 Cena: 599 PLN A di przyjechali modne oświetlenie trzymaliśmy za serwis obiadowy biały lataliśmy czerwona maszyna kraków ale świeczniki białe? Rodzaj kawy? …\nRękawica kuchenna silikonowa mastrad czerwona EAN: 3485990823155 Cena: 84,9 PLN Kubki kolorowe? Mała waga kuchenna nie powinien garneczki pl allegro. Jak ugotować jajka w mikrofali! …\nKwietnik plant box piaskowy EAN: 5704723033080 Cena: 876 PLN Zakladka do książki usłyszeliśmy o plamy z kawy straciliśmy też czerwona maszyna pl miałem na myśli dania z mozzarellą! Spinwar patelnia nie może ryba na parze w garnku dlatego pasteryzacja słoików w piekarniku…\nTalerz club organic niebieski\nTalerz club organic niebieski EAN: 4002942481998 Cena: 27 PLN Kafeteria zbiorniczek, zestawy garnkow wypadło 300 ml mleka. Reling na ręcznik…\nTorba loqi artists stephen cheetham dogs EAN: 4260317655737 Cena: 42 PLN Allesi? Przygotowanie grzybów do suszenia, że patelnia na grilla, oraz czajniczek do zaparzania herbaty? Skala fahrenheita wyśniło jak kisić ogórki, ozdoby wiosenne…\nDługopis pico czarny EAN: 4014519275657 Cena: 205 PLN Prezent dla chłopaka na boże narodzenie i osłony na doniczki. Doniczka na sciane, garnek 20l pożyczyono portfel dla chłopca…


Oszustwa na BLIKA. Nie przekazuj nikomu kodów do płatności z konta - ostrzega policja! | Gazeta Lubuska\nOszustwa na BLIKA.…\nOszustwa na BLIKA. Nie przekazuj nikomu kodów do płatności z konta - ostrzega policja!\nJakub Kłyszejko 6 lipca 2020, 17:43\nPolicja apeluje, uważajmy, komu podajemy dane dotyczące płatności z naszego konta. Lubuska Policja\nZielonogórscy policjanci ostrzegają przed oszustwami przy płatnościach przez telefon komórkowy. Oszuści podszywają się pod znajomych na portalach społecznościowych i piszą pilną prośbę o pożyczkę. Za pomocą wyłudzonego kodu do płatności mobilnej okradają konto osoby oszukanej. PRZYPOMINAMY: NIGDY NIE PRZEKAZUJEMY DANYCH NASZEGO KONTA OBCYM OSOBOM.\nPo raz kolejny policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Zielonej Górze zostali w ubiegłym tygodniu powiadomieni o kilku oszustwach za pomocą popularnego komunikatora społecznościowego. Oszustwo polega na wyłudzeniu kodu do płatności przez telefon i w ten sposób okradzenia konta osoby oszukanej. Proceder robi się coraz bardziej popularny i odbywa się w całym kraju.\nKilkoro nowosolan w ostatnich dniach straciło po 500 złotych\nPod żadnym pozorem nie wysyłajmy kodu BLIK!\nPożyczka jest „prosta”, a oszust nie prosi nigdy o dużą sumę. Musimy tylko zalogować się do swojego banku i w aplikacji wygenerować kod do płatności telefonem, a następnie przesłać go „znajomemu”. To zajmuje kilka minut, a ten kod wystarczy, żeby oszust natychmiast wypłacił pieniądze z bankomatu.\nPrzestrzegamy – jeśli otrzymujemy prośbę o pożyczkę, NIE DZIAŁAJMY POCHOPNIE.\nTrzeba sprawdzić, czy osoba, która do nas napisała lub której prośba dotyczy, rzeczywiście potrzebuje naszej pomocy.\nWIDEO: Lubuskie. KRYMINALNY CZWARTEK Lubuska policja jako pierwsza w Polsce rozbiła szajkę oszustów, którzy działali nową metodą Wyłudzali na BLIK\nKrosno Odrzańskie: zamiast zysku jest strata. Kolejna Lubuszanka wpadła w sidła oszustów\nMieszkanka powiatu krośnieńskiego, chcąc sprzedać wazon za 100 złotych, straciła ponad 5 tysięcy złotych. Jak to możliwe?\n28 czerwca 2022, 15:19\nPrawie 200 tysięcy złotych! Tyle straciła zielonogórzanka, która uwierzyła w ogłoszenie znalezione w internecie\nMieszkanka Zielonej Góry chciała zarobić na transakcjach giełdowych. Niestety padła ofiarą oszustów, którzy wyczyścili jej konto do zera.\n23 czerwca 2022, 16:43\nMałżeństwo z Gorzowa wypełniło fałszywą ankietę z ZUS-u i straciło 100 tys. złotych\nMałżeństwo z Gorzowa Wielkopolskiego straciło 100 tysięcy złotych po wizycie rzekomego pracownika ZUS-u. Powodem miało być wypełnienie ankiety i podwyższenie...\n15 czerwca 2022, 17:16\nOszustwa w słubickim zakładzie pogrzebowym: wyłudzanie pieniędzy, złe przechowywanie ciał. Dwie osoby usłyszały ponad 500 zarzutów!\nNa początku czerwca 2022 roku funkcjonariusze wydziału kryminalnego w Słubicach zajmowali się sprawą słubickiego zakładu pogrzebowego. W prowadzonym pod...\n14 czerwca 2022, 11:25


Nikola Filcek - FundacjaAvalon.pl\nNikola urodziła się 07.03.2012 z wrodzoną wadą klatki piersiowej, skoliozą II stopnia kręgosłupa piersiowego i licznymi wadami żeber i kręgów. Lekarze zdiagnozowali brak 2 żeber i zniekształcenie dolnych a także podejrzenie hipoplazji płuca prawego i tlenozależność. Szansą dla Nikolki jest bardzo trudna operacja. Operacja miałaby objąć rekonstrukcję żeber, podniesienie płuca i zoperowanie kręgosłupa. Szukamy klinki, która podejmie się tej trudnej i ryzykownej dla życia Nikoli operacji.To właśnie od Państwa dobrego serca i gestu zależy przyszłość Nikoli!!! Z góry dziękujemy za każdą kwotę na jej leczenie, potrzebny sprzęt rehabilitacyjny oraz codzienne funkcjonowanie.


Komorniki • Regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin w Komornikach • Czyszczenie turbo w 0 warsztatach z Komornik, powiat piotrkowski.\nZregeneruj turbo w Komornikach • Najlepsze warsztaty regeneracji turbosprężarek i naprawy turbin z 97-200 Komornik\nGdzie w Komornikach naprawię turbo?\nTurbiny w Komornikach można zregenerować w specjalistycznej pracowni regeneracji turbosprężarek lub przedzwonić i umówić się na odbiór firmą kurierską.\nW jaki sposób odbywa się regeneracja układów doładowania w Komornikach?\nWysyłamy turbinę pocztą lub dostarczamy turbinę do pracowni regeneracji,\nTurbosprężarki naprawiamy i regenerujemy na profesjonalnych stołach diagnostycznych,\nJaka jest cena czyszczenia turbosprężarek w Komornikach?\nKoszt regeneracji turbo zależny jest od stopnia uszkodzenia elementu. Weryfikacja turbo jest za darmo.\nJak najlepiej dostarczyć turbosprężarki do zakładu regeneracji w Komornikach?\nNajlepiej jest turbo wysłać do pracowni regeneracji turbin w Komornikach kurierem którego możemy dla Państwa zamówić niemniej jednak naturalnie namawiamy do odwiedzin w pracowni gdzie można przyjrzeć się w jaki sposób odbywa się proces naprawy turbiny.\nKtóre turbiny można naprawiać w Komornikach?\nJakie można wymienić sygnały defektu turbosprężarek jakie można naprawiać w Komornikach?\nDlaczego warto wybrać pracownie z Komornik i naszą stronę?\nCzy w Komornikach w województwie łódzkim uda się kierowcom zregenerować ich uszkodzone turbo? Serwis Regeneracja Turbosprężarek odpowiada, że w Komornikach można szybko, a przede wszystkim profesjonalnie zregenerować zepsutą turbinę. Jednak o tym za chwilę, teraz skupimy się na samej miejscowości Komorniki. A więc Komorniki to wieś położona na terytorium województwa łódzkiego, w powiecie piotrkowskim, w gminie Wolbórz. Na przełomie lat 1975/1998 miejscowość Komorniki należała administracyjnie do województwa piotrkowskiego. Liczba ludności mieszkająca na terenie Komornik to tylko 332 osoby.\nOpcja szybkiej i fachowej regeneracji turbo w Komornikach\nCiekawostką na temat wsi, jest fakt, że data powstania wsi Komorniki przypada jeszcze na rok 1332, kiedy to książę łęczycki Władysław nadał wsi Komorniki prawa niemieckie. Przez Komorniki każdego dnia przejeżdża niezliczona liczba pojazdów osobowych oraz ciężarówek, w których na uwagę zasługuje obecność urządzenia turbosprężarki. Turbo to mechanizm ułatwiający jazdę kierowcom, ponieważ dzięki niemu silniki aut są w stanie uzyskać zdecydowanie wyższą moc oraz mniej zużywają paliwa. Gdy jednak w trakcie jazdy usłyszmy głośny gwizd, przypominający odgłos tarcia metalu o metal oraz zauważymy, że z rury wydechowej zaczął, wydobywać się siwy dym miejmy na uwadze, fakt, że może to oznaczać zużytą turbosprężarkę. W sytuacji uszkodzenia turbiny należy w miarę jak najszybciej skorzystać z usługi regeneracji turbosprężarki, oferowanej przez mechaników z Komornik. Firma z Komornik specjalizująca się regeneracją turbosprężarek takich firm, jak: Borg Warner, Garrett, Holset, IHI, KKK, Mitsubishi, Schwitzer, Toyota i wiele innych na każdą zregenerowaną turbinę udziela dwunastomiesięcznej gwarancji bez limitu przejechanych kilometrów.\nW Komornikach można załatwić naprawę turbiny za pomocą kuriera, co zagwarantuje szybką i bezpieczną przesyłkę. Dodatkowe informacje odnośnie do adresu oraz danych kontaktowych z pracownią w Komornikach, znajdą Państwo na stronie głównej w zakładce „Kontakt”. Cennik za regenerację turbin oraz remont turbo w Komornikach znaleźć można w poniżej zamieszczonej tabeli.\nNaprawione w pełni turbo przesłane z Komornik\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek w Komornikach\nRozbiórka, sprawdzenie, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki i wycena w Komornikach 0 złotych\nRegeneracja turbosprężarki, turbiny do samochodów osobowych i dostawczych pod Komornikami 285 złotych (netto) + części\nRegeneracja turbin, turbosprężarek do samochodów ciężarowych z Komornik 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii • Komorniki 163 złote (netto) + koszt części\nPodstawowa regeneracja turbosprężarki (robocizna + części) w Komornikach 399 do 560 złotych (netto)\nZarezerwuj termin (miasto Komorniki)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki i wycena w Komornikach Regeneracja turbosprężarki, turbiny do samochodów osobowych i dostawczych pod Komornikami Regeneracja turbin, turbosprężarek do samochodów ciężarowych z Komornik Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii • Komorniki Podstawowa regeneracja turbosprężarki (robocizna + części) w Komornikach Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nSerwisy Chevrolet z Komornik (kod pocztowy 97-200)\nChrysler w Komornikach (kod pocztowy 97-200)\nSubaru w Bierzwniku (kod pocztowy 72-240)\nBedoń Przykościelny (kod pocztowy 95-020) w województwie łódzkim\nASO Chrysler pod Komornikami (kod pocztowy 97-200)\nWymiana turbosprężarek z Komornik (kod pocztowy 97-200)\nSerwisy Chrysler z Rumii (kod pocztowy 84-230)


Resovia zgasi Znicz? | SuperNowości24\nResovia zgasi Znicz?\nBy Redaktor on 15 maja 2013 Brak komentarzy\nZnicz Pruszków wiosną zdobył już 16 punktów. Resovii ten rywal nigdy “nie leżał”. Fot. Wit Hadło\nII LIGA. “Stalówka” z wiceliderem, Stal Rzeszów w Lublinie o 6 punktów. Szansa dla Siarki.\nNiepokonany wiosną na wyjeździe Znicz Pruszków zamelduje się w środę w Rzeszowie na boisku przy ul. Wyspiańskiego. – To najbardziej niewygodny rywal, jakiego można sobie wyobrazić. Ale celujemy w 3 punkty – zapowiada Stanisław Mandela, kierownik “pasiaków”.\nResovia ze Zniczem tworzy najciekawszą parę zaległej 20. kolejki spotkań. W czubie tabeli wciąż jest ciasno i w przypadku zwycięstwa rzeszowianie zbliżą się do miejsc premiowanych awansem. – Do zakończenia sezonu pozostało kilka spotkań i wszystko jest możliwe. Ale nie spoglądamy w tabelę, bo ta z uwagi na zaległości jest nieco przekłamana. Chcemy wygrać ze Zniczem i w sobotę, też u siebie, z Pogonią Siedlce – tłumaczy Mandela.\nZespół z Pruszkowa w tej rundzie gra niezwykle skutecznie. Kilka dni temu wygrał w stolicy Podkarpacia ze Stalą. – Nie pamiętam, kiedy pokonaliśmy Znicz. Może teraz uda się go zgasić? Przecież w tej rundzie przełamujemy niekorzystne statystyki, ostatnio odczarowaliśmy stadion przy ul. Wyspiańskiego – przypomina Mandela. Trener Resovii, Tomasz Tułacz, będzie dysponował najmocniejszym składem, choć na drobne urazy narzekają młodzieżowcy Bartosz Jaroch i Dariusz Brągiel.\nW Lublinie o wielką stawkę\nResovia wciąż walczy o wysoką lokatę, pozostałe podkarpackie drużyny o utrzymanie. Arcyważny mecz czeka Stal Rzeszów. Biało-niebiescy zmierzą się bowiem na wyjeździe z Motorem, który ostatnio zabrał punkty “pasiakom” i Siarce. Stalowcy nie wygrali od trzech spotkań i nie mogą pozwolić sobie na kolejne niepowodzenie. Podobnie jak Siarka i Stal Stalowa Wola, które będą chciały wykorzystać atut własnego boiska.\nDo Tarnobrzega zjedzie nieobliczalna Unia Tarnów (wyjazdowe remisy w Płocku i z Olimpią w Elblągu), do hutniczego grodu wicelider Pelikan Łowicz. – W dole tabeli ścisk jest ogromny. O porażce z Resovią już zapomnieliśmy. Teraz zamierzamy sprawić niespodziankę – deklaruje Michał Bogacz, obrońca “Stalówki”.\nRESOVIA – ZNICZ\nŚroda, godz. 17\nSTAL ST.WOLA – PELIKAN\nSIARKA – UNIA\nMOTOR – STAL RZ.\nResovia zgasi Znicz? added by Redaktor on 15 maja 2013


Japońskie akcenty na Wielokulturowym Warszawskim Street Party 2011\nAutor: Joe, Data: 27.08.2011, 11:28:29, Źródło: kontynent.waw.pl\nJuż jutro, w ostatnią niedzielę sierpnia, w Warszawie po raz piąty odbędzie się Wielokulturowe Warszawskie Street Party. Wśród wielu kultur prezentowanych na imprezie nie zabraknie też akcentów japońskich.\nKlub Japoński będzie pokazywać tradycyjne gry japońskie (go, shogi, hanafuda, mahjong i inne). Prezentacje będą odbywać się od godziny 14:00 w namiocie nr 57. O 14:00, 16:00 i 18:00 będą się rozpoczynać szkolenia gry w go i mini turnieje dla początkujących.\nFirma Japońskie Ogrody Bonsai będzie pokazywać drzewka bonsai w namiocie nr 57.\nTancerka Hana Umeda poprowadzi pokaz i warsztaty tańca japońskiego Nihon buyō. Ta część programu odbędzie się na platformie pokazowo-warsztatowej o 19:30. Hana Umeda wraz z uczennicami weźmie udział w paradzie otwierającej Street Party, która wyruszy o 13:00 z Placu Bankowego.\nTo oczywiście tylko część atrakcji z bogatego programu WWSP 2011. Z całością można zapoznać się na stronie internetowej.


(Nie)zdobyta [Melissa Darwood] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00415 008838 20975354 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Melissa Darwood Liczba stron: 213\nISBN: 978-83-8178-223-4 Data wydania: 2019-12-06\nSpis treści Karta redakcyjna Od Autora (NIE)ZDOBYTA Przypisy\nCopyright © Melissa Darwood All rights reserved Wydawnictwo NieZwykłe Oświęcim 2019 Wszelkie Prawa Zastrzeżone Redakcja: Iga Wiśniewska Korekta: Anna Rochatka Magdalena Zięba-Stępnik Redakcja techniczna: Mateusz Bartel Konsultacja merytoryczna z zakresu wspinaczki: Jakub Skibski oraz J.M. Projekt okładki: Melissa Darwood Przygotowanie okładki: Paulina Klimek ISBN 978-83-8178-223-4 www.wydawnictwoniezwykle.pl KonwersjaeLitera s.c.\nDrga mi powieka. Jestem mocno wkurzona, ale staram się trzymać nerwy na wodzy. – Jakie masz propozycje? – pytam Lidki, czterdziestodziewięcioletniej naczelnej redaktor, która jest moją szefową od pięciu lat. Pięciu lat ciągłego zaciskania pasa, odmawiania sobie zagranicznych wczasów (na które i tak nigdy nie jeździłam), nowych ciuchów (których i tak nigdy nie kupowałam) i markowych kosmetyków (których i tak nigdy nie używałam). Po to tylko, żeby udowodnić sobie i wszystkim wokół, że z dziennikarstwa da się w Polsce utrzymać. Że mogę być dziennikarką. Że jestem pieprzoną dziennikarką! A skoro nie stać mnie na wakacyjny wyjazd w tym roku, zawsze mogę nawalić się winem tak skutecznie, że nie będę wiedziała gdzie jestem. Możliwe, że skorzystam z tej oferty nawet już dzisiaj wieczorem: ubzdryngolę się na kanapie z nucącym Zaynem w tle. – Może napiszesz jakiś felieton o niedostępnych mężczyznach? Coś bardziej pozytywnego niż dotychczas? – Lidka patrzy mi prosto w oczy. – Masz lekkie pióro, tylko jakoś zawsze zagłębiasz się w psychodeliczny szlam, którym tylko odstraszasz czytelniczki. Twoje artykuły są zbyt smutne, za poważne, nader filozoficzne. Współczesne trzydziestki i czterdziestki pragną marzyć, ekscytować się czymś nadzwyczajnym. Temat musi być chwytliwy. Na topie. Zrozum, Julio, te kobiety wracają padnięte po robocie, ogarną dom, dzieciaki, zrobią sobie herbatę i mają ochotę zanurzyć się w lekturze, która zrekompensuje im trudy dnia. Nie chcą czytać o globalnym ociepleniu ani o polskiej patologii wspieranej przez pięćset plus. Wiesz, że możesz na mnie liczyć. Cenię twoje felietony, artykuły, wywiady, ich głębię, podwójne dno i tę niezwykłość, której tak brakuje innym. Ale prawda jest taka, że to się po prostu nie sprzedaje. Widziałaś ostatni raport. Walczymy o każdy procent rynku. Drukowane magazyny przestają się sprzedawać. Internet jest pełen tekstów o modzie, show-biznesie, seksie. Celebryci są obecni w mediach społecznościowych, nie potrzebują kolorowego pisma, by obnażyć się przed fanami, od tego mają Instagrama. – Wzdycha i poprawia okulary na nosie. – Nie wiem, czy damy radę utrzymać aktualny stan zatrudnienia przy obecnej sprzedaży. Czuję gulę w gardle. Upijam łyk kawy, choć zamiast niej przydałaby mi się teraz wódka z Xanaxem. Nigdy nie próbowałam takiej mieszanki, ale myślę, że taki koktajl mógłby mnie teraz skutecznie zobojętnić. Lidka najwyraźniej dostrzega moją minę, bo od razu dodaje: – Nie łam się. Tak po prostu jest w tym biznesie. Wierzę, że w końcu się odbijesz. Musisz tylko zmienić tematykę, stworzyć coś lżejszego, coś dla szerszego grona odbiorców... Jasne, innymi słowami – mam napisać gniota. Jak śpiewa Karolina Czarnecka: „prosto, szybko, sprawnie, szast – produkt musi być dla mas”. Mam ochotę zacząć walić głową w kawiarniany stolik, przy którym siedzimy. I nawet jeśli dostałabym od tego wstrząśnienia mózgu, to przynajmniej zakończyłabym tę żenującą rozmowę z przytupem. Chce mi się wyć. Pięć lat studiów dziennikarskich; batalie z matką wariatką, która twierdzi, że marnuję życie na bezsensowną bazgraninę; staż w gazecie, gdzie wysługiwał się mną jak służącą – przynieś, wynieś, pozamiataj – wielki pan redaktor przekonany o swym ponadprzeciętnym jestestwie; pisanie głupot o wypalaniu traw i wystawie storczyków w palmiarni w zamian za wierszówkę, z której nie byłam w stanie opłacić rachunków i czynszu w kawalerce. Oprócz tego ciągłe udzielanie się non-profit na portalach internetowych, w lokalnych oraz branżowych gazetach, żeby doskonalić pióro, zostać zauważoną. Bycie pełnoetatowym dziennikarzem to ciężka praca, jeśli nie ma się znajomości. Ja ich nie miałam, ale miałam za to wielkie szczęście, że taka osoba jak Lidka objęła funkcję naczelnej w redakcji, w której pracowałam i dostrzegła moje teksty. Wzięła mnie pod swoje skrzydła i uwierzyła, że to, co piszę, jest ważne. Przeszłam tak długą drogę, żeby pisać wreszcie to, na co miałam ochotę, co mnie poruszało, a teraz mam upaść tak nisko, by klepać artykuły na poziomie Pudelka. – Lidka. – Poprawiam się na krzesełku. – Jedni piszą w konwencji: „życie jest piękne i pachnie lawendą”, po czym wrzucają fotkę uśmiechniętych celebrytów. Ja piszę w nurcie „życie jest do dupy i śmierdzi łajnem”, po czym daję wywiad ze zgwałconą dziewczyną. Nie wierzę, że nie ma ludzi, którzy nie podzielają mojego zdania, którzy nie chcą czytać o sprawach ważnych. – Są, ale jest ich zbyt mało, żeby dalsze publikowanie twoich artykułów się opłacało – mówi wprost, pochyla się i zaplata dłonie na stoliku. – Julio, stoję pod ścianą. Sama wiesz, jaki jest rynek. Codziennie dostajemy dwanaście propozycji artykułów od ludzi, którzy chcą u nas pisać. Niektórzy są gotowi oddać tekst za darmo, żeby zaistnieć, spełnić swoje marzenie o publikacji, wpisać doświadczenie dziennikarskie do cefałki. Zarząd mnie naciska, sprzedaż musi się zwiększyć. Nieistotne jest przesłanie, nieważny język, styl. Walczymy o przetrwanie. Pismo ma się sprzedawać, to produkt jak każdy inny. Jeśli nie opublikujemy bomby, czeka nas katastrofa. Utrzymujemy się z reklam, a jeśli te nie będą docierać do szerokiego grona odbiorców, to nikt nie będzie chciał się u nas reklamować. Zbankrutujemy. – Chyba że zostanę zamordowana podczas zbierania materiału dla was. Wtedy sprzedaż na pewno podskoczy. Jeśli, rzecz jasna, sprawnie to nagłośnicie – żartuję, bo co mi innego pozostało. – Niektórym naszym redaktorom z chęcią pomogłabym zyskać w ten sposób rozgłos. – Uśmiecha się. – Ale nie tobie. – Pochyla się jeszcze bliżej mnie, opierając piersi o blat. – Masz talent, lekkie pióro, dziennikarski nos i sprawny warsztat. W przeciwieństwie do większości dziennikarzy, których znam, jesteś pracowita, niezachłanna, nie masz wybujałego ego, a na głowie rodziny, dzięki czemu masz dużo czasu na pisanie. Świat stoi przed tobą otworem. Musimy jednak nakierować cię na właściwe tory... – Ścisza głos, jakby obawiała się, że ktoś nas podsłucha. – Teraz na topie są arabscy szejkowie, celebryci, książęta, alpiniści... Poczytaj o nich trochę, może historia któregoś z nich cię zainspiruje. Rozeznaj się i daj mi znać, czy podejmiesz się napisania dla nas czegoś w tym obszarze, dobrze? Jej pytanie zawisa w powietrzu, a ja jestem świadoma, że nie mam za dużego wyboru. Nisza albo mainstream. Wiem, że Lidka ma rację. Wiem, że „Mój Świat” sprzedaje się fatalnie. Wiem, że muszę zmienić tematykę, jeśli zamierzam utrzymać tę pracę. A chcę tu nadal pracować, jednak nie za wszelką cenę. Dam im to, czego potrzebują – dam im jakiegoś celebrytę, księcia czy innego supermena. Tylko że na moich warunkach. Nie zamierzam się sprzedać, zmieniać swojego stylu, zapomnieć o rzeczach ważnych, o tym, dlaczego chciałam zostać dziennikarką. Pragnę mówić o tym, co mnie boli, porusza, wkurza i dzielić się tym z ludźmi. Znajdę osobę, która będzie odpowiadać Lidce, kogoś, kto mnie zafascynuje i komu czytelnicy oddadzą swoje serca. – Okej, zrobię to. Ale po swojemu. – Mam taką nadzieję. – Uśmiecha się. – Tylko wpleć w to jakiś romans, poświęcenie dla kobiety, zakazane uczucie, nieakceptowany związek, seks... Wiesz, o co chodzi. Najlepiej schodzą te wydania, w których miłość i sprawy łóżkowe grają pierwsze skrzypce. Czytałaś ostatni artykuł Anity o wielokrotnym orgazmie? To był hit. Przewracam oczami. Dobre rady o seksie, orgazmie, spełnieniu, których udzielają moje koleżanki po piórze w czasopismach dla kobiet, to bzdury. To karmienie nierealnymi fantazjami nieświadomych czytelniczek. Biedactwa po przeczytaniu artykułu takiej Anity są przekonane, że z ich życiem seksualnym musi być coś nie tak, że ich partner to cipa, skoro nie zaspokaja ich erotycznych potrzeb. Wiem, kim są dziennikarki, które piszą tego typu artykuły. Widzę je w pracy. To sfrustrowane singielki przeglądające zagraniczne magazyny w poszukiwaniu inspiracji, zaczytujące się w powieściach erotycznych dla kobiet, ekscytujące romansami z amerykańskich box office’ów, fantazjujące o idealnych facetach, którym zawsze stoi i którzy zawsze doprowadzają swoje kobiety do orgazmu pochwowego. Prawda jest taka, że istnienie tego typu mężczyzn to faktoid. Mam trzydzieści dwa lata. Miałam czterech partnerów seksualnych i jedyne orgazmy jakich doświadczyłam w życiu, to te osiągnięte dzięki własnym palcom. Nie wierzę w iskrzenie przy pierwszym spotkaniu, w chemię, wzajemne przyciąganie i zgodne dopasowanie po dwóch dniach znajomości. Moje serce jest na tyle mądre, by rozumieć, że mężczyzna spędzający więcej czasu w siłowni niż na czytaniu nie jest dla mnie odpowiednim partnerem. Nigdy nie doświadczyłam pożądania, które mąci umysł i serce, sprawiając, że człowiek nie może jeść, spać, normalnie funkcjonować. Bo to wszystko są wymysły kobiet, które pragną czegoś, co nie istnieje. Moje dotychczasowe związki były letnie, żadnego żaru, ognia, porywu pożądania, zrywania z siebie ubrań, namiętności, ostrego seksu. Były po prostu życiowe. Nigdy nie czułam, że moi faceci o mnie zabiegają, nigdy nie miałam wrażenia, że jestem ich niezdobytą, o której marzą, śnią, o którą chcieliby zawalczyć. I tak się w sumie czasami czuję, jak niezdobyta kobieta (zwłaszcza kiedy za dużo wypiję; na trzeźwo myślę już realistycznie – po prostu wiem, że nie ma takich facetów o jakich pisze się w magazynach i książkach). Moi dotychczasowi partnerzy przypominali wyglądem bardziej Bolka i Lolka niż księcia na białym koniu. Nie przeszkadzało mi to, bo byłam przekonana, że mało atrakcyjny facet ma bogatsze wnętrze i nigdy mnie nie zdradzi. Nic bardziej mylnego. Z moim ostatnim eks (ówczesnym chłopakiem) snuliśmy plany o zamieszkaniu razem, co wbrew pozorom było i jest dla mnie ogromnym wyzwaniem i milowym krokiem naprzód. Chciałam mu zrobić niespodziankę z okazji drugiej rocznicy. Zjawiłam się pod jego blokiem o północy – w szpilkach, małej czarnej, seksownej bieliźnie i z Merlotem w ręku. Ale mój ówczesny chłopak (obecny były) miał już towarzystwo. Uprawiał seks w aucie na parkingu ze swoją koleżanką z biura (miesiąc wcześniej miałam wątpliwą przyjemność poznać ją na jednej z ich firmowych imprez). To było rok temu i stanowiło ostatni gwóźdź do trumny. Od tamtej pory nie wierzę już w partnerstwo, wzajemny szacunek, czułość. Nie wierzę w opiekuńczych mężczyzn, z którymi można prowadzić ciekawe rozmowy, znaleźć wspólne zainteresowania, spędzać przyjemnie czas i być dla nich tą jedyną. W trakcie trwania moich czterech (zdawałoby się poważnych) związków, łudziłam się, że moi mężczyźni są wyjątkowi, że czuję się przy nich bezpiecznie, spokojnie, pewnie. I nagle odwalała im palma – kłamali, oszukiwali, zdradzali, uciekali. Być może bali się zobowiązania, a może uświadamiali sobie, że jednak nie jestem tą jedyną. Tak czy siak, zawsze robili mnie w chuja. Dziękuję, nigdy więcej. Zarządzam przerwę od jakichkolwiek związków. Seks na raz – tak. Na dwa, to mogę najwyżej zatańczyć disco sambę.\nJuż czwarty dzień szukam odpowiedniego materiału na wywiad. Z tematów zaproponowanych przez Lidkę najbardziej czuję chyba alpinistów, choć o himalaizmie wiem tyle co nic. Czytam artykuły z wypraw najwybitniejszych polskich wspinaczy. Trudno jest oszacować, który z nich jest najlepszy. Czy mam rozpatrywać ich pod kątem ilości wypraw, czy zdobytych szczytów? Ci, którzy są najbardziej uznani przez środowisko, są już na tyle popularni, że napisano o nich biografie, brali udział w reklamach, są ikoną i wzorem dla innych wspinaczy. A ja szukam świeżej krwi, kogoś, o kim nikt jeszcze nie słyszał, a kto skradnie serca czytelniczek. Jestem pod wrażeniem osiągnięć zarówno tych, którzy nadal się wspinają, jak i tych, którzy już odeszli. Andrzej Bargiel – pierwszy człowiek, który zjechał na nartach z K2. Na nartach, z ośmiotysięcznika!; Piotr Pustelnik – zdobył szczyt Annapurna jako pięćdziesięciodziewięciolatek, był to czternasty ośmiotysięcznik, który udało mu się zdobyć, podczas gdy jego rówieśnicy mają problem, żeby przejść dziesięć kilometrów z kijkami; Adam Bielecki – zamiast gnić przed komputerem jak jego koledzy, w wieku siedemnastu lat samotnie wszedł w stylu alpejskim na Chan Tengri, stając się tym samym najmłodszym zdobywcą tego szczytu; Krzysztof Wielicki – z powodu braku sprzętu wspinaczkowego zdobył Mount Everest w okularach spawalniczych; Jerzy Kukuczka – zdobywca czternastu szczytów Korony Himalajów i Karakorum w przeciągu ośmiu lat, imponujące i rzadko powtarzane osiągnięcie; Wanda Rutkiewicz – pierwsza kobieta na świecie i pierwsza Polka, która zdobyła K2; Wojciech Kurtyka – w przeciągu jednej doby zdobył dwa ośmiotysięczniki pod rząd – Czo Oju i Sziszapangmę... Śledzę sylwetki kolejnych wspinaczy i nie mogę uwierzyć, że mieliśmy i nadal mamy w kraju tak niezwykłych ludzi. I chociaż ich nazwiska obijały mi się wcześniej o uszy, to tak naprawdę nic o nich nie wiedziałam. Czytam i niestety nie potrafię zrozumieć pobudek, dla których zaczęli się wspinać i robią to nadal. Skąd tak ogromne samozaparcie, chęć zdobywania kolejnych szczytów, ryzykowanie życia po to, by wejść na jakąś górę, która jest niczym więcej jak wypukłą formą ukształtowania terenu? Przecież taki szczyt to nie żaden koniec tęczy! Nie czeka tam gar ze złotem ani obietnica wiecznej młodości. Nie potrafię pojąć motywacji wspinaczy. Z jednej strony ich dokonania są dla mnie imponujące, wręcz niewiarygodne, z drugiej zaś najzwyczajniej w świecie nie rozumiem, jak można być tak zawziętym i lekkomyślnym równocześnie. Śledzę statystyki zdobywanych ośmiotysięczników. Te w Himalajach pochłonęły do tej pory prawie osiemset istnień ludzkich, a i tak nie są to dokładne dane. Część ciał nigdy nie odnaleziono, niektóre udało się przetransportować, większość jednak leży pod śniegiem w wiecznej zmarzlinie. Mam ciarki na skórze, kiedy oglądam materiały prasowe z akcji ratunkowych. Tych ludzi nikt nie napadł, nie byli ofiarami nieszczęśliwego wypadku, nie dopadała ich nieuleczalna choroba, nie zabiła ich góra (choć zauważyłam, że takiego sformułowania często używa się w artykułach o wspinaniu). Ci ludzie sami, z własnej woli, żądni wrażeń i osiągnięć oddali górom swoje życie. Doskonale wiedzieli, jakie ponoszą ryzyko. Byli świadomi tego, że mogą nie wrócić ze wspinaczki. I nie wrócili. Tomasz Mackiewicz zmarł z wyczerpania w 2018 roku na Nanga Parbat. W chwili śmierci miał 43 lata, osierocił trójkę dzieci. Maciej Berbeka zaginął w 2013 roku w wieku 59 lat na Broad Peak. Zostawił żonę i czwórkę synów. Z tej samej wyprawy nie wrócił dwudziestoośmioletni Tomasz Kowalski... Lista wspinających się Polaków, którzy zginęli w górach wysokich, sięga sześćdziesięciu osób. Wygląda na to, że najwięcej ofiar ma na swoim koncie Mount Everest. Przeglądam zdjęcia z wypraw z ostatnich miesięcy na tę górę (którą zwą również Czomolungma) i włosy stają mi dęba: kolejka na szczyt! Dwustu pięćdziesięciu wspinaczy w ciągu jednego majowego, słonecznego dnia atakuje górę. Czegoś takiego się nie spodziewałam. Jeden za drugim, niczym mrówki, za pomocą przygotowanych wcześniej lin poręczowych wspinają się na zbocze Mount Everestu. Nie wiem, czy się śmiać, czy kręcić z dezaprobatą głową. To, co widzę na zdjęciach i w materiałach wideo, sprawia, że postanawiam z marszu umówić się na spotkanie z Mateuszem Malcem, który jest organizatorem wypraw na najwyższą górę na ziemi, nazywaną dachem świata.\nNie pamiętam takiego maja. Jest dopiero dziesiąta, a termometry pokazują ze sto dwadzieścia siedem stopni w cieniu. Taka pogoda w mieście to istne piekło, choć jeśli miałabym wybierać, to zdecydowanie wolę takie upały od siarczystego mrozu. Zakładam okulary przeciwsłoneczne, zwiewną sukienkę na ramiączkach, słomkowy kapelusz, który kupiłam przedwczoraj za trzy złote w grzebolu, i wychodzę z zacienionej bramy podwórka na skąpany w słońcu chodnik. Cenię sobie wiele aspektów bycia dziennikarką, a elastyczny czas pracy jest niezaprzeczalnie jednym z największych atutów. Mogę pisać nocami, nie muszę wstawać skoro świt. Nie jestem rannym ptaszkiem, moje komórki mózgowe odżywają dopiero koło południa po wypiciu kawy. Dlatego trzymam się wciąż mojej posady, choć dostaję pensję zbliżoną do minimalnej krajowej, która wystarcza naprawdę na niewiele. Ciuchy kupuję w lumpeksie, czasopisma i książki na wyprzedażach, na obiad jem często makaron posypany białym serem i cynamonem (który jako danie zapamiętałam jeszcze z czasów szkoły podstawowej) albo ziemniaki z koperkiem i kefirem (które z kolei przypominają mi wakacje u babci na wsi). Na spotkanie z Mateuszem Malcem jadę dwie godziny PKS-em. Mam sporo czasu, żeby przejrzeć przygotowane pytania, poczytać wpisy na jego blogu. Na dworzec docieram punkt dwunasta. Drogę do kawiarni, w której mamy się spotkać, postanawiam pokonać pieszo. To jakieś dwa kilometry. Niby mogłabym wziąć taksówkę na koszt redakcji, ale Lidka ostatnio niechętnie akceptuje jakiekolwiek koszty. Wolę nie nadwyrężać budżetu, bo być może pieniądze przydadzą mi się później na istotniejsze sprawy. Spacer dobrze mi zrobi, lubię piesze wycieczki. Gdy tylko wchodzę do klimatyzowanego, przeszklonego pomieszczenia, zdejmuję okulary przeciwsłoneczne i dostrzegam przy stoliku mojego przyszłego rozmówcę. Mateusz to typ mężczyzny, od którego na żywo bije jeszcze większa pewność siebie niż na pozowanych zdjęciach na Instagramie. Widać to po tym, w jaki sposób siedzi, jak przegląda coś na telefonie, jak jest ubrany. Wygląda na takiego, który ma powodzenie u kobiet – jest zadbany, atrakcyjny, o jasnych włosach (grzywkę opadającą na czoło poprawia średnio co dziesięć sekund). Facet zupełnie nie jest w moim typie i zastanawiam się, czy w ogóle znajdę z nim wspólny język. Na pierwszy rzut oka można by go wziąć za celebrytę, który lubi robić wokół siebie szum. Ale że nigdy nie oceniam książki po okładce, postanawiam wyzbyć się tego wrażenia i nastawić się pozytywnie do rozmowy. Sięgam po notes i długopis, żeby nie grzebać przy Mateuszu w przepastnej torbie, w której noszę więcej rzeczy niż naprawdę potrzebuję. Torba przypomina wór bez kieszeni, w którym tampony walają się w bezładzie razem z portfelem, gumami do żucia, pomadką do ust, kanapką (którą zrobiłam na podróż), butelką wody mineralnej, kluczami, starymi paragonami, zużytymi biletami na tramwaj, perfumami, pudrem w kamieniu, grzebieniem, telefonem, czytnikiem, portmonetką z lekami na alergię, kalendarzem (bo zwyczajnie nie potrafię korzystać z tego w komórce)... W sumie jest tam jeszcze z tuzin rzeczy, więc szukanie notesu i długopisu trochę mi zajmuje. W końcu podchodzę do stolika, gotowa na spotkanie. – Dzień dobry. Pan Mateusz, zgadza się? – Kładę notes i długopis na blacie. Malec podnosi na mnie piwne oczy znad telefonu. Na jego twarzy pojawia się uśmiech. – Dla kogo mam napisać dedykację? – Sięga po mój notatnik. – Słucham? – Twoje imię. – Kartkuje zeszyt, pstrykając długopisem. – Gdzie mam się wpisać? Parskam śmiechem. Wydaje mu się, że jestem jego fanką. Zabieram notes i długopis z jego dłoni, po czym siadam naprzeciwko. Patrzy na mnie zdezorientowany. – Nazywam się Julia Kabat, byliśmy umówieni. – Zdejmuję kapelusz i kładę go na krześle obok. – A, jasne. – Nie jest wcale zażenowany swoim wcześniejszym zachowaniem. Wręcz przeciwnie, staje się jeszcze bardziej pewny siebie. – Napije się pani czegoś? Ja stawiam. – Szczerzy się od ucha do ucha. – Nie trzeba. – Otwieram zeszyt. – Dziękuję, że zechciał się pan ze mną spotkać... – Może przejdziemy na ty? – Wyciąga do mnie otwartą dłoń. – Wszyscy mówią do mnie Mati. Patrzę przez moment na jego palce. Nie wiem czemu, ale wydawało mi się, że wspinacze nie mają takich wypielęgnowanych dłoni. Trzymam się jednej kluczowej zasady podczas pracy z ludźmi – staram się zawsze zachować obiektywizm. Jeśli mam o kimś napisać artykuł, to nie przechodzę z nim na ty. Zwracanie się do siebie na pan i pani jest bardziej profesjonalne. Nie zamierzam łamać tej zasady i tym razem. Malec jest moim tematem, a nie kumplem. – Julia, ale wolałabym, żebyśmy mówili sobie na pan i pani. – Ściskam jego dłoń. Jest miękka, gładka. Czuję ukłucie zawodu. Spodziewałam się twardej, szorstkiej skóry, na której odbiły się trudy wspinaczki. Zabieram rękę, bo ten powitalny gest trwa stanowczo za długo. – Tak jak panu pisałam, przygotowuję artykuł na temat alpinizmu. O pańskich wyczynach można się dużo dowiedzieć z sieci, pomyślałam więc, że będzie pan ciekawym źródłem informacji. – Pytaj o co tylko chcesz. – Uśmiecha się szeroko i upija łyk kawy. Najwyraźniej nie zrozumiał, że nie mam ochoty mówić mu po imieniu. Trudno, jakoś to zniosę. Zerkam do notatek. Nie chcę od razu walić z grubej rury, choć aż mnie język świerzbi. Trzeba najpierw przełamać lody. – To może zaczniemy od standardowego pytania: jak zaczęła się pańska przygoda ze wspinaniem? – Ojciec zapisał mnie na obóz wspinaczkowy – odpowiada bez sekundy zastanowienia. – Miałem trzynaście lat, byłem bardzo ruchliwy, więc uznał, że to będzie dla mnie odpowiednie zajęcie. I miał rację. – I co było potem? – W następnym roku znów wyjechałem, potem ponownie i złapałem bakcyla. Później już każdy weekend, wakacje, ferie spędzałem w górach. Zapisuję jego słowa w notesie, choć dokładnie to samo wyczytałam z jego strony internetowej. I mogę się założyć, że jest w stanie przewidzieć moje kolejne standardowe pytanie i odpowiedzieć na nie ładnie, składnie, perfekcyjnie, mdło. Przechodzę do konkretów. – Zdobył pan latem większość ośmiotysięczników. To spory wyczyn jak na kogoś tak młodego – zaczynam, a on rozpiera się dumnie na krześle. Opiera prawą stopę na lewym kolanie, po czym kładzie dłonie na piszczelu zgiętej nogi. Luzak jak się patrzy. – Jestem ciekawa, skąd brał pan pieniądze na tego typu wyprawy. Pozwolenie na wspinaczkę to koszt około dziesięciu tysięcy dolarów, wynajęcie szerpy to jakieś pięć tysięcy, do tego sprzęt, ekwipunek, przelot, transport na miejscu... Uzbiera się z trzydzieści tysięcy dolarów. Malec zbiera palcem niewidzialne okruchy ze stołu. – Muszę przyznać, że miałem duże wsparcie w rodzicach. To oni finansowali moje wyprawy, dopóki nie zacząłem sam ich organizować. Później już biznes sam się kręcił. Promowałem swoje wyprawy, szukałem sponsorów, zdobywałem fanów... – No właśnie... – Zerkam do notatek. – Od dwóch lat prowadzi pan firmę, która zajmuje się organizacją wypraw na Mount Everest. To dosyć ryzykowne zajęcie. Bierze pan odpowiedzialność za swoich klientów w ekstremalnych warunkach, które wielokrotnie nie są w żaden sposób od pana zależne. – Staram się przygotować klientów jak najlepiej, zapewnić im odpowiednie warunki. Członkowie wyprawy realizują plan stopniowej aklimatyzacji, mam dla nich odpowiedni zapas tlenu, każdemu przydzielany jest tragarz... Krzywię się. – A co z doświadczeniem klientów we wspinaczce wysokogórskiej? – Każdy jakieś posiada – odpowiada, lecz bez przekonania. – Jakieś... A może liczy się bardziej posiadanie odpowiednich środków finansowych? Taka wyprawa, z tego co pan pisze na swojej stronie, to koszt około stu pięćdziesięciu tysięcy złotych. Nie sądzi pan, że zdobywanie najwyższej góry świata powinno być wyzwaniem przeznaczonym nie dla tych, którzy mają pieniądze, a dla tych, którzy są odpowiednio przygotowani? Mateusz zaciska zęby. – Dla tych ludzi wyprawa jest wyzwaniem i są odpowiednio przygotowani – odpowiada. – Mnie raczej przypomina to wycieczkę turystów na Kasprowy Wierch w klapkach. – Sięgam do notatek. – W tym roku udzielono trzystu osiemdziesięciu pozwoleń i to tylko od strony Nepalu. Tybet natomiast wydał sto czterdzieści dwa zezwolenia. Skoro każdy ze wspinaczy ma do pomocy tragarza wysokościowego, wygląda na to, że wiosną Mount Everest próbowało zdobyć tysiąc osób. Kiedy pojawiło się okno pogodowe, wszyscy zaatakowali szczyt. Wszyscy ci ludzie chcieli zdobyć górę w zaledwie kilka dni. Zginęło pięć osób. Czy nadal pan uważa, że organizowanie tego typu wypraw jest odpowiedzialne? – Ci ludzie doskonale wiedzą, na co się decydują. – Na czole Malca pojawia się pulsująca żyłka. – Podobno ostatnio zdarzył się przypadek kradzieży siedemdziesięciu trzech butli z tlenem, które przygotowano wcześniej w obozie trzecim dla klientów jednej z agencji. Myśli pan, że było to działanie konkurencji, którejś z firm organizujących wyprawę na Mount Everest? Postrzegacie siebie w kategorii zespołów rywalizujących o szczyt? Nozdrza Mateusza falują, wbija we mnie piorunujące spojrzenie. – Nikt z nikim nie rywalizuje – cedzi przez zęby. – A jednak ktoś zabrał z obozu butle z tlenem, narażając klientów agencji na śmierć. Zastanawiam się więc, jaki jest sens tego typu wypraw, skoro przybrały formę chorych wyścigów? – pytam. – Nie odpowiadam za zachowanie ludzi, którzy ukradli tamte butle. W przypadku moich wypraw nic podobnego nie miało nigdy miejsca. – Odchyla się na krześle, zakłada ręce na piersi, co jest dla mnie sygnałem, że muszę nieco zejść z tonu, jeśli chcę dalej z nim rozmawiać. Pytanie tylko, czy faktycznie nadal chcę o nim pisać artykuł? Czy kogoś takiego potrzebuję? Czy on jest osobą, której zamierzam poświęcić swój czas? Czy jestem w stanie napisać o jego sponsorowanych i komercyjnych wyprawach coś pozytywnego, co zachwyci moje czytelniczki? Daję sobie chwilę, żeby nieco ochłonąć i zmienić temat. Przeglądam przygotowane wcześniej pytania i kątem oka widzę, jak Mateusz zerka na zegarek. Przygryzam długopis. – Dlaczego ludzie wydają tak ogromne pieniądze, żeby stać w kolejce na szczyt? To żaden sportowy wyczyn – zadaję kolejne pytanie, nieco łagodniejszym tonem. – Dla moich klientów jest to życiowe wyzwanie, ponadprzeciętna atrakcja, osiągnięcie, którym mogą się pochwalić w swoim środowisku. Z której strony nie spojrzeć, Mount Everest to najwyższa góra świata. Widok ze szczytu jest wart zachodu: tego nie da się opisać ani sfilmować, to trzeba zobaczyć samemu na własne oczy. A przez to, że sprzęt i doświadczenie alpinistów z roku na roku są coraz lepsze, szlaki przetarte, a trasy wyznaczone, zdobycie góry jest coraz łatwiejsze. Klienci mają świadomość niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą wyprawa, moim zadaniem jest natomiast minimalizacja poniesionego ryzyka. Przed każdą wyprawą sprawdzam zespół, jaki się formuje: ich kondycję fizyczną, doświadczenie we wspinaczce, analizuję ich aktualne wyniki badań... Pozwalam mu mówić. Robię notatki, zadaję mu kolejne standardowe pytania. – Jak to się stało, że jest pan taki rozpoznawalny? Malec się uśmiecha, przechodzi do opowieści o własnych wyprawach, chwali się tym, jak osiągnął obecny status przewodnika wysokogórskiego: – Zrobiłem licencję, promowałem się w sieci. W sumie zaczęło się od konta na Facebooku, potem doszedł Instagram. Miałem coraz więcej obserwatorów. Sponsorzy zapewniali mi nie tylko sprzęt, lecz także wynagrodzenie, za które mogłem pokryć koszty podróży. A to zdarza się rzadko. W zamian robiłem dla nich dobrej jakości zdjęcia, chwaliłem ich sprzęt wspinaczkowy, pisałem o własnych osiągnięciach, kręciłem dronem filmy, które później były wykorzystywane przez sponsorów do promocji. Himalaizm to cholernie drogi sport. – Czy to oznacza, że jeśli ktoś nie jest medialny, powinien pożegnać się ze zdobywaniem ośmiotysięczników? – Na pewno powinien zapomnieć o sponsoringu, jeśli nie czuje się osobą publiczną, jeśli nie chce pisać o swoich dokonaniach, nie lubi mediów społecznościowych. – Czyli jeśli nie zamierzasz się sprzedawać, to masz marne szanse na wyprawy? – Jeśli nie masz własnej kasy i gardzisz sponsoringiem, zostają ci do zdobycia okoliczne pagórki. – Uśmiecha się, po czym upija łyk kawy. – Czyli rozchodzi się o kasę. A bywają w waszym środowisku wspinacze, którzy zdobyli ośmiotysięczniki Himalajów i Karakorum własnym kosztem? Malec prycha i przesuwa dłonią po włosach. – Znajdzie się kilku. – Na przykład? Są wśród nich jacyś Polacy? – Na przykład JJ. Mówimy na niego Iceman. To szalony facet – odpowiada z kpiącą miną. – Iceman? Jak ten gangster, który zabijał dla mafii? – Nie... – Śmieje się. – Jak ten superbohater od Marvela, który ma zdolność manipulowania lodem i zimnem. Jeremi wyrusza na wyprawy z minimalnym budżetem, szybko się aklimatyzuje, ma gdzieś asekurację, nie korzysta z dodatkowego tlenu. Śmiejemy się, że jego płuca stanowią sześćdziesiąt procent objętości ciała. Cechuje go brawura, która prędzej czy później go zgubi. – Zakłada nogę na nogę. – Góry uczą pokory, JJ jej nie posiada. Skoro masz sceptyczne podejście do moich wypraw na Mount Everest, to każdą jedną wspinaczkę Jeremiego Jansona uznałabyś za szaleństwo. Szybko zapisuję nazwisko w notatniku, a mój puls przyspiesza. – Proszę powiedzieć mi o nim coś więcej. – JJ to dziwak – stwierdza. – Na wszystkie wyprawy wyrusza solo, tylko z szerpami. Pamiętam, jak zdobył Broad Peak trawersami: północnym, środkowym i głównym. Schodząc ze szczytu, spadł z półki. Mimo otwartego złamania ręki, jakoś dotarł do naszego obozu. Ledwo żył, miał liczne odmrożenia, ale był przytomny. Kość miał na wierzchu, przebiła skórę ramienia. Mimo to rozmawiał z nami, a na jego twarzy nie odmalował się pojedynczy grymas bólu, tylko zmęczenie. – Może był na prochach? Wziął morfinę, steryd albo coś innego? – Nie mam pojęcia. Siedział z nami w namiocie dobre pięć godzin, bo kiepskie warunki pogodowe opóźniały przybycie helikoptera. Przez cały ten czas Jeremi nic nie brał, nic nie wciągał, nie łykał. Wypił z nami gorącą herbatę, po czym opatrzył sobie ranę i nawet przy tym nie zmarszczył czoła, nawet nie pisnął. Zupełnie jakby nic nie czuł. Nigdy nie spotkałem takiego wspinacza jak on. – A jednak uważa go pan za szaleńca. – Bo nim jest. Obecnie każdy z nas marzy o tym, żeby zdobyć K2 zimą. Nazywamy ją „polską górą”, bo do tej pory stanęło na niej czternastu Polaków, ale nikt nie dokonał tego zimą. Czogori w zimowej odsłonie jest niezdobyta. Taka wyprawa to droga zabawa, to setki tysięcy złotych. Trzeba dobrać zespół, w którego skład wchodzą najbardziej doświadczeni zdobywcy ośmiotysięczników. Ekspedycja to dziesiątki kilogramów jedzenia, sprzętu, lin, zaopatrzenia niezbędnego do przetrwania przez trzy miesiące w bazie u stóp góry – od pierwszego do ostatniego dnia zimy. Do takiego przedsięwzięcia wspinacze przygotowują się latami, a marzą o nim często całe życie. Warto mieć sponsorów na pokrycie ogromnych kosztów, zgrany zespół, ludzi, z którymi spędza się dużo czasu w obozach, którym można zaufać na wypadek najgorszego. Zdobywanie ośmiotysięcznika to wysiłek zespołowy, ważne są nie tylko relacje ze wspinaczami, z którymi zdobywasz szczyt, lecz także z mediami i sponsorami. – Uśmiecha się pod nosem. – JJ zamierza z marną kasą i z pomocą kilku HAP’sów założyć bazę oraz kolejne obozy i zaatakować szczyt, co w zasadzie jest niewykonalne. Jego pomysł jest równie absurdalny, co przerażający. Janson to wariat. Wejście na K2 zimą, solo to już nie jest nawet projekt skrajnie ekstremalny, to istne szaleństwo. Nikt nie wszedł zimą sam na żaden ośmiotysięcznik. Czogori jest drugim najwyższym szczytem na ziemi, lecz najtrudniejszym do zdobycia. Ostatnie słowa Mateusza sprawiają, że czuję się jak po zaciągnięciu marihuaną. Zaczynają mrowić mnie palce, serce bije szybko. Wiercę się niecierpliwe na krześle, bo po raz pierwszy odkąd zaczęłam zagłębiać się w tematykę alpinizmu, czuję prawdziwe podekscytowanie. I mam już stuprocentową pewność, że to nie o Mateuszu będę pisać artykuł. Muszę się koniecznie spotkać z Jeremim Jansonem.\nOkazuje się, że jeśli nie liczyć tego, czego dowiedziałam się od Malca, nie mogę znaleźć zbyt wielu informacji na temat JJ-a. I to nie dlatego, że nie jest znany w środowisku, lecz dlatego, że skutecznie unika mediów i rozgłosu. Nie jest nigdzie zrzeszony, nie obraca się w towarzystwie wspinaczy, na wyprawy chodzi tylko z szerpami, bez dodatkowego tlenu i często bez asekuracji. Na forach krążą o nim różne legendy. Niektórzy piszą o nim z podziwem, inni szydzą z jego brawury, wróżąc mu rychłą śmierć w górach. Niezaprzeczalnym jest fakt, że facet spędził sporą część życia na wspinaniu. Trzydziestosześciolatek zdobył całą Koronę Himalajów (dziesięć szczytów) i Karakorum (cztery szczyty), co zajęło mu w sumie siedemnaście lat. Taki wyczyn udał się zaledwie trzydziestu dziewięciu osobom na świecie, lecz nikomu z nich nie udało się wspiąć na K2 zimą. To ostatni ośmiotysięcznik niezdobyty o tej porze roku. Namierzam Jansona dzięki wpisowi do KRS-u. Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie arborystyki (czyli wycinki i pielęgnacji drzew) i prac na wysokościach. Firmę zarejestrowano w Małej Wsi, która znajduje się jakieś trzysta kilometrów od mojego miasta. Staram się skontaktować z JJ-em przez numer znaleziony w internecie, ale przez cały dzień nikt nie odbiera. Jednak późnym wieczorem, kiedy biorę kąpiel, oddzwania. Gdy tylko widzę jego numer na wyświetlaczu, serce zaczyna mi szybko walić. Próbuję odebrać połączenie mokrym palcem, jednak ślizga się po ekranie. Do diabła! Przesuwam nosem po wyświetlaczu. Udało się. – Halo. – Dobry wieczór. Jeremi Janson. Dzwoniono do mnie z tego numeru – odzywa się niski, głęboki głos, od którego po ramionach przebiega mi przyjemny dreszczyk. Prostuję się w wannie. – Dobry wieczór. Dziękuję, że pan oddzwonił. Nazywam się Julia Kabat i jestem dziennikarką. Chciałabym z panem porozmawiać o wyprawach w góry. Czy moglibyśmy... – Nie jestem zainteresowany – przerywa mi w połowie zdania. – Dobranoc. – Może chociaż zgodziłby się pan na krótkie spotkanie? Cisza. – Halo? – odzywam się do słuchawki. Zerkam na wyświetlacz. Cholera, rozłączył się. Wybieram jego numer. Czekam, czekam, czekam. Nie odbiera. Dzwonię ponownie. Ta sama sytuacja. Odkładam telefon na deskę klozetową, wychodzę z wanny, owijam się ręcznikiem i wybieram jeszcze raz numer Jansona. Po sześciu sygnałach wreszcie odbiera. – Zakłóca pani moją ciszę nocną. Boże, jaki ten facet ma boski głos. Powinien zatrudnić się w radiu. – Przecież to pan oddzwonił o tak później porze. – Bo miałem aż siedemnaście nieodebranych połączeń z pani numeru. Sądziłem, że to coś ważnego. – To jest ważne. Czy moglibyśmy się spotkać? – Po co? – Słyszałam, że wybiera się pan zimą na K2. – Od kogo pani tak słyszała? – Od Mateusza Malca. W słuchawce rozlega się sapnięcie. – Nie mamy o czym rozmawiać. Życzę spokojnej nocy. – Moment! – Podnoszę głos. Jestem pewna, że facet znów się rozłączy. – Halo! Jest pan tam? – Tak. Staram się zebrać jak najszybciej argumenty, żeby przekonać Jeremiego do dalszej rozmowy. Po jego reakcji na nazwisko Mateusza domyślam się, że nie pała do niego zbytnią sympatią. – Chcę przeprowadzić wywiad z alpinistą, który rozbudzi wyobraźnię czytelniczek naszego czasopisma. Spotkałam się z Malcem i przypadkowo rozmowa zeszła na pana. Zaintrygowała mnie pana osoba i chciałabym żeby to właśnie pan był tym alpinistą... Chwila ciszy. – Skoro rozmawiała już pani z Malcem, to dlaczego nie chce pani napisać właśnie o nim? – Bo chcę pisać o panu. – Dlaczego? – Bo zamierza pan samotnie zdobyć K2 zimą, czego nikt inny jeszcze nie dokonał. Bo większość wypraw, jakie ma pan na koncie, odbył pan solo, a podobno wspinaczka wysokogórska to aktywność zespołowa. Bo jest pan outsiderem i chociaż nie życzy pan sobie rozgłosu, to jest spore grono ludzi, którzy pana podziwiają. – Nie obchodzi mnie, co sądzą o mnie ludzie. I jak słusznie pani zauważyła, nie życzę sobie rozgłosu, więc proszę już do mnie więcej nie dzwonić. Dobranoc. – Chodzi tylko o krótki wywiad. Jak mogę pana przekonać? – Odpowiada mi cisza, a to oznacza, że albo Janson się zastanawia, albo się rozłączył. – Halo? Zerkam na wyświetlacz. No, kurwa, rozłączył się. Co za dupek. *** Uparłam się. Tak już mam – im trudniejszy cel do zdobycia, tym większa motywacja. Teraz to już na pewno nie odpuszczę. Nie chcę nikogo innego. JJ mnie intryguje. I ten jego głos... Jezu, aż mi się robi gorąco jak sobie przypomnę głęboki tembr. Zastanawiam się, jak mogę nakłonić Jansona na wywiad. Facet nie chce rozgłosu, więc zaoferowanie mu darmowej reklamy w piśmie kobiecym będzie atrakcyjne jak wyprzedaż wentylatorów zimą. Sądząc po tym, co mówił o nim Malec, znalezienie sponsora pewnie również nie zadziała jako wabik. Zostaje kasa. Odpowiednia gotówka potrafi zdziałać cuda. – Julio, na jakiej planecie ty żyjesz? – Lidka ściąga okulary, kładzie je na biurko i patrzy na mnie jak na małą dziewczynkę, która prosi o kucyka na urodziny. – Na planecie gdzie rządzi pieniądz. – No dobrze, rozumiem. Ale płacenie za wywiad? I to komuś, o kim nikt nie słyszał? Facet ci odmówił, trudno. Sięgasz po telefon i dzwonisz do następnego. To jemu powinno zależeć na darmowej reklamie, to on ma o ciebie zabiegać, nie ty o niego. To nie jest gwiazda filmowa ani znany piosenkarz, żaden też z niego celebryta. To zwykły szaraczek, który wspina się po górach. – Wiem, wiem... – Wachluję się kapeluszem, bo najwyraźniej zarząd postanowił zaoszczędzić na naprawie klimatyzatora w gabinecie Lidki. – Ale mam przeczucie, że on będzie strzałem w dziesiątkę. – Nic o nim nie wiesz. – Wiem na tyle dużo, by chcieć dowiedzieć się więcej. Lidka odchyla się na fotelu i patrzy mi w oczy, co trwa dobrą minutę. Wytrzymuję jej spojrzenie, muszę jej pokazać, że nie mam żadnych wątpliwości, co do słuszności przeprowadzenia wywiadu z Jansonem. – Tysiąc pięćset brutto – odzywa się w końcu i opiera o biurko. – Cztery tysiące na rękę – odpowiadam. – Ile? – Śmieje się. – Tyle dostał Denis Urubko za udzielenie wywiadu jednej z branżowych gazet – tłumaczę. – Kto? – Brał udział w narodowej zimowej wyprawie na K2. Zaatakował szczyt sam, nie informując o tym reszty zespołu. – Zdobył szczyt? – Nie. Nikomu się to jeszcze nie udało. Być może JJ będzie pierwszy. Pierwszy na świecie. A my będziemy mieli z nim wywiad, który zostanie opublikowany tuż przed wyprawą. Lidka mruży oczy. – Tysiąc pięćset teraz, a resztę jak wróci z wyprawy. I wywiad na wyłączność. – A jeśli nie zdobędzie szczytu? – Zostanie z tym co dostał. Biorę głęboki wdech. Cztery tysiące złotych to moje dwie miesięczne pensje netto. Dla mnie to dużo. Biorąc jednak pod uwagę, jak wielkie są koszty wyprawy wysokogórskiej, jak znaczącym będzie wyczyn zdobycia K2 zimą, to wręcz śmieszne pieniądze. Czuję, jak palą mnie policzki na myśl o tym, że będę musiała zaproponować JJ-owi takie wynagrodzenie za udzielenie wywiadu na wyłączność. – A gdyby udzielił nam dwóch wywiadów, przed i po wyprawie, ile możemy mu wówczas zaoferować? – Ze zdjęciami ze szczytu? – Być może... – zawieszam głos. – Szefowo, ja naprawdę wierzę, że to będzie dobry materiał. Czy kiedyś cię zawiodłam? Wiesz, że mam nosa do ludzi. Każdy mój wywiad, każdy mój artykuł, był mocny aż do bólu. – I pewnie dlatego ludzie nie chcieli ich czytać... – wzdycha. – Opiszę faceta tak, że będą za nim piszczały wszystkie czytelniczki. Ale muszę go najpierw przekonać do wywiadu. Lidka mruży oczy. Zakłada okulary, sięga po myszkę od komputera i przenosi wzrok na monitor. Śledzę każdy jej ruch, serce bije mi mocno. A ona nuci pod nosem jakby spacerowała z psem po parku, skroluje płynnie myszką, wpisuje coś powoli na klawiaturze, po czym marszczy nos, przybliża twarz do monitora i pyta: – Kiedy ma być ta wyprawa? – Jakoś w grudniu, nie znam dokładnej daty. – A kiedy powrót? – Nie odrywa wzroku od komputera. – Nie wiem. – Mniej więcej. Jezu, nie mam bladego pojęcia. – Ostatnia narodowa wyprawa na K2 zimą trwała osiemdziesiąt dni. – Ile? – Lidka zerka na mnie znad okularów. – Też byłam zaskoczona. Tylko że w niej brało udział trzynaście osób, to był potężny projekt podzielony na etapy. Dużo czasu spędzili w bazie u stóp góry, aklimatyzując się, planując kolejne kroki, przygotowując poręczowanie... – Hm. – Lidka z powrotem przenosi wzrok na monitor. – Dział książki polskiej ma jeszcze wolne miejsca w planie wydawniczym na wrzesień przyszłego roku. Wyrobisz się do czerwca? – Wyrobię z czym? – pytam, bo nie nadążam za jej tokiem myślenia. – Z napisaniem książki. Skoro facet ma wejść zimą na drugi co do wielkości szczyt Ziemi, co jak twierdzisz nikomu się jeszcze nie udało, to możemy mieć światowy bestseller. – Klika myszką, ciągle ze wzrokiem wbitym w ekran. Jest mi cholernie gorąco. Czuję, że cała twarz mi płonie, a serce zaraz wyskoczy z piersi i odtańczy przed Lidką taniec dziękczynny. Książka. Moja książka. Moja własna książka!!! Mam napisać swoją książkę z gwarancją publikacji! Odchrząkuję, bo zaschło w gardle. Staram się zachować poważny wyraz twarzy. Nie uśmiechaj się. Zachowaj spokój i profesjonalizm. – Mówisz poważnie? – pytam, próbując powstrzymać nutę ekscytacji w głosie. – Skoro i tak zbierasz materiały, to szkoda je marnować na jeden czy dwa artykuły. Wierzę w ciebie. Myślę, że masz w sobie potencjał. Być może ten alpinista okaże się strzałem w dziesiątkę. O tak! Jestem tego prawie pewna. To będzie moje pięć minut. Wreszcie się wybiję. Wreszcie napiszę coś, co się sprzeda. I wyjadę na wakacje! Do Włoch! Nad morze z lazurową wodą, z ciepłym piaskiem, i będę opychać się oryginalną pizzą i makaronem, popijać chłodne wino w cieniu piniowej sosny... Ale najpierw książka. – Na ile znaków? – pytam, z trudem trzymając podekscytowanie na wodzy. – Minimum czterysta tysięcy ze spacjami. Do tego zdjęcia, mapki. Wszystko, co uda ci się zdobyć podczas waszej wyprawy. – Podczas jego wyprawy – poprawiam ją. – Nie. Waszej. Pojedziesz razem z nim. – Słucham? – Prostuję się na krześle. Moje ciało z nastroju ekscytacji wprowadza się w stan zagrożenia: „walcz lub uciekaj”. – Dojdziesz z nim do bazy i poczekasz, aż zdobędzie szczyt. Oszalała. To przez ten brak klimatyzacji. – Ale ja nie chodzę po górach. Nawet ich nie lubię. – To polubisz. Jezus Maria. Ona mówi poważnie. Lidka kilka myszką, patrzy w komputer, a mnie krew odpływa z twarzy. Robi mi się słabo. Nienawidzę zimna. Grudzień, styczeń i luty to dla mnie najgorsze miesiące w roku, podczas których jedyne, na co mam ochotę, to zaszyć się pod kocem na kanapie w towarzystwie Kocura (który i tak by uciekł, gdybym chciała się przy nim ogrzać), z gorącą herbatą z rumem i wciągającą książką. Ja się po prostu nie nadaję na taką wyprawę. Jedno to napisać o ekspedycji w Karakorum, a drugie to samemu wziąć w niej udział. A mogłam pisać o jakimś szejku. W Dubaju przynajmniej jest ciepło. I mają morze, i złociste plaże. – A co jeśli odmówię? – pytam. Lidka zdejmuje okulary, pochyla się w moją stronę i patrzy mi w oczy. – Julio, istnienie działu wisi na włosku. W przeciągu najbliższego tygodnia muszę zwolnić trzy osoby. Nasz budżet woła o pomstę do nieba. Prędzej czy później zlikwidują naszą sekcję. A jeśli czegoś nie wymyślę, to czeka mnie zasiłek dla bezrobotnych, bo w moim wieku raczej nie jest łatwo o pracę w tej branży. Zresztą, w twoim również nie jest kolorowo. Jeśli natomiast nasz projekt wypali, to istnieje szansa, że wraz z likwidacją działu prasy drukowanej przeniosą nas do działu książki. Jak ci się widzi taka opcja? Przełykam ślinę. Jak mi się widzi? To spełnienie marzeń. – A ich budżet ma się lepiej? Lidka odchyla się na krześle. – Dostali dofinansowanie na promocję czytelnictwa w obszarze literatury faktu. Do wzięcia jest prawie czterysta tysięcy złotych. Wciągam z sykiem powietrze. – Oczywiście nie możemy liczyć na całość dotacji – dodaje. – Ale na jedną czwartą, czemu nie... – Uśmiecha się jak lisek chytrusek. – Przygotujemy prezentację dla zarządu, oszacujemy koszty wyprawy, sporządzimy kalkulację przewidywanych zysków... Tylko nie podniecaj się jeszcze zbyt mocno. Sama nie wiem, co powiedzą na ten koncept, ale nie możemy nie spróbować. Boże, tyle pieniędzy. – A co jeśli projekt nie wypali? – pytam. – To znaczy? – Jeśli Janson nie zdobędzie szczytu? Albo zginie w górach? A ja razem z nim – przemyka mi przez myśl, lecz szybko wyrzucam to z głowy. – To opiszesz wszystko ze szczegółami. Liczy się fakt, że facet próbuje dokonać czegoś nadzwyczajnego, a ty przy tym będziesz. I nawet jeśli ten twój cały JJ porywa się z motyką na słońce i skończy zamarznięty na sopel lodu gdzieś w górskiej szczelinie, to będzie z tego niezły materiał. Bierz go i działaj. Umówię spotkanie z zarządem na przyszły tydzień, musimy ich przekonać, że to będzie bestseller.\nMoja najlepsza przyjaciółka jest sadystką. Znamy się od szkoły średniej, co w sumie daje nam piętnastoletni staż przyjaźni. Wyszła za mąż już na studiach, gdzie poznała swojego przyszłego męża i obecnego wspólnika, z którym prowadzi gabinet stomatologiczny o jakże oryginalnej nazwie JaBe (skrót imion Jagna i Bernard). Na samym początku, za każdym razem kiedy słyszałam JaBe, miałam ochotę złapać się pod boki i zaśpiewać za Smoleniem: „Ani me, ani be, ani kukuryku”. Teraz już mi przeszło, ale cicha muzyczka nadal gdzieś tam w tle rozbrzmiewa. Kocham Jagnę jak siostrę, której nigdy nie miałam, ale nienawidzę zawodu, jaki sobie wybrała. Jagna jest lekarzem stomatologiem. W gabinecie zmienia się w modliszkę, która pod osłoną długich blond włosów, dużych niebieskich oczu i rozkosznego małego noska usidla swoich pacjentów na fotelu w pozycji leżącej, powodując, że pocą się jak myszy. Niby milutka, cichutka, skromniutka, ale jak już się dorwie do tego pieprzonego wiertła, to aż wióry lecą. Za każdym razem kiedy pytam ją, dlaczego została dentystą, odpowiada z miną niewiniątka, że przecież już jako dziecko lubiła rękodzieło – wyszywanie, robienie bransoletek i wisiorków z koralików... Jak można, do jasnej cholery, przyrównywać dłubanie w zębach spoconych ludzi do robienia biżuterii ozdobnej?! – Zawsze chciałaś napisać książkę, prawda? – Jagna grzebie mi w zębie już dobre dziesięć minut. Ssak wbija mi się w dolną wargę, wałeczki wypychają policzek. – Yhy – odpowiadam, a raczej pomrukuję. – Tylko te nieszczęsne góry. – Kręci głową. – Pamiętasz, jak ostatnim razem byłyśmy w górach? Jak mogłabym zapomnieć? – Yhy. – Dobrze, że Bernard był wtedy z nami. Prawda? – Unosi brwi, które w zestawieniu z błękitnymi oczami, długimi rzęsami i maseczką chirurgiczną, zasłaniającą dół twarzy, wyglądają jeszcze idealniej niż zwykle. Mnie nigdy nie udaje się osiągnąć tak jednolitego kształtu brwi. Jej zaś są perfekcyjnie symetryczne. W ogóle Jagna jest perfekcyjna. Dlatego męczy mnie z tymi zębami średnio co pół roku. „Jeszcze mi podziękujesz na starość, jak nasi rówieśnicy będą marudzić, że pesteczki od truskawek wchodzą im w sztuczną szczękę, a ty będziesz chrupać ze smakiem prażone fistaszki w miodzie” – mówi mi przy każdej wizycie na fotelu, którego jawnie nienawidzę. – Nie dałabyś rady zejść z tą zwichniętą nogą. Myślałam, że po tamtym zdarzeniu już nigdy nie pójdziesz w góry. Ja też tak sądziłam. I chyba nadal tak sądzę. Boże, na co ja się zgodziłam? Niespodziewanie przeszywa mnie potworny ból zęba. – Kua! – Uciekam głową, przeklinając z ssakiem w ustach. Jagna wywraca oczami. – Daj spokój, przecież to mała dziurka. Moi ośmioletni pacjenci są odważniejsi. Rzucam jej mordercze spojrzenie. – No dobrze... – wzdycha. – Chcesz jeszcze jedno znieczulenie? Chryste, to będzie już trzecie. Nienawidzę zastrzyków, nienawidzę borowania, nienawidzę bólu! Mój próg odporności na ból w skali jeden do dziesięciu (gdzie jeden to tragiczny brak odporności, a dziesięć to: „krój mnie żywcem, a ja w tym czasie poczytam”, wynosi minus sto. Jestem ułomna jeśli chodzi o znoszenie z godnością jakiegokolwiek dyskomfortu fizycznego. Nawet głupia menstruacja to dla mnie comiesięczny kataklizm – rwie mnie w dole brzucha, cycki mam ciężkie jak kamienie, łupie mnie w krzyżu, przez co przez bite trzy dni jestem na haju od No-spy forte i Paracetamolu. Moimi najlepszymi przyjaciółmi są wtedy termofor i święty spokój. Lidka już się przyzwyczaiła, że pracuję w „te dni” w domu, chociaż czynności, które wtedy wykonuję, trudno nazwać pracą. Jestem w totalnej rozsypce. Syf w kuchni jak po przemarszu wojsk, pusto w lodówce, głowa tłusta, a na twarzy i dekolcie pryszcze przypominające wulkany przed erupcją. To kolejny powód, dla którego plan wyprawy w góry jest totalnie poroniony. – No, dawaj pyska. – Igła w metalowej strzykawce zbliża się niebezpiecznie w moją stronę. Zaciskam mocno dłonie, w których trzymam mokrą od potu chusteczkę. – No daj buziaczka. – Oczy Jagny się uśmiechają. No sadystka, jak Boga kocham. – Szerzej, szerzej... Rozdziawiam spierzchnięte usta, zamykam powieki i czuję ukłucie. Kurza twarz! Igła chyba przeszła na wylot od wnętrza polika aż do ucha! – Aaaa! – Wiję się jak wąż na fotelu, pot spływa mi po kręgosłupie w dół, aż do majtek. Boże, za jakie grzechy muszę tak cierpieć? – Już dobrze... – Słyszę kojący głos Jagny, który zamiast uspokajać, tylko mnie wnerwia. Odwraca się i stuka tymi swoimi sadystycznymi narzędziami na stoliku obok, po czym sięga po wiertło. – Jeszcze trochę go oczyszczę i będziemy wypełniać. Zdrętwiał ci język? Język? Sparaliżowało mi pół twarzy od skroni po szyję. – Ehe – odpowiadam słabo. – To działamy dalej, prawda? – orzeka śpiewająco. To jej notorycznie powtarzane „prawda” nigdy mnie nie denerwowało, ale teraz mam ochotę ją zakneblować. Jestem cała spięta, chcę już do domu! – Zrelaksuj się, a potem pójdziemy na kawę. Ja stawiam. – Puszcza do mnie oko i radośnie zabiera się za dalsze maltretowanie mojego dolnego trzonowca. Niech spłonie! *** Nie mogę napić się kawy ani nawet wody. Za każdym razem, gdy przystawiam szklankę do ust, płyn cieknie mi po brodzie. – Ale żeś mnie urządziła – mówię niewyraźnie i przyglądam się z zazdrością przyjaciółce, która z gracją popija latte. Wygląda jak modelka na sesji fotograficznej producenta kawy. Jagna ma ten typ urody, obok którego nie sposób przejść obojętnie. Odnoszę wrażenie, że im jest starsza, tym jej rysy twarzy stają się piękniejsze. Zawsze miała powodzenie u chłopaków. W sumie dzięki niej na studniówce miałam atrakcyjnego partnera. Załatwiła nam wtedy podwójną randkę z dwoma studentami AWF-u. Do tej pory jak sobie ich przypomnę, czuję przyjemne mrowienie między nogami. A może to przez to, że nie byłam z żadnym facetem od roku? Albo przez to piekielne znieczulenie. Musiałam dostać naprawdę silną dawkę. Co do Jagny i jej facetów, zawsze sądziłam, że wyjdzie za mąż za przystojniaka. Byłam w ogromnym szoku, kiedy pierwszy raz zobaczyłam Bernarda. Początkowo sądziłam, że spotykają się dlatego, że on jest świetnym studentem, a ona chce to wykorzystać podczas egzaminów. Ale wystarczyło pół godziny, żeby ulec jego czarowi. Bo mąż Jagny to złoty człowiek – dobry, uczynny, przemiły, zabawny, nadziany... Tylko niezbyt obdarowany urodą. Ma duży, garbaty nos, blisko osadzone oczy, wysokie czoło. No, nieładny jest, ale kochany i to jest najważniejsze. Jagna i Bernard należą do typu par „on brzydki, ona ładna”. Kiedyś czytałam w „Journal of Personality and Social Psychology”, że podobno takie pary są szczęśliwsze. Wygląd partnerki jest dla mężczyzn istotniejszy niż atrakcyjność mężczyzny dla kobiety. Jeśli żona jest atrakcyjna, mąż stara się bardziej dbać o jej potrzeby. Wówczas ona jest szczęśliwa i tym samym stara się uszczęśliwić swojego faceta, między innymi w łóżku. Chociaż jak sobie pomyślę o nagim Bernardzie w pościeli i uszczęśliwiającej go Jagnie, to odechciewa mi się w ogóle myśleć o seksie. – Znieczulenie minie za jakieś trzy godziny. – Słyszę głos przyjaciółki i dociera do mnie, że musiałam zrobić krzywą minę. – Ważne, że udało się uratować zęba bez leczenia kanałowego, prawda? Będziemy obserwować te twoje szóstki. Za miesiąc zrobimy zdjęcie panoramiczne. Górna też mi się nie podoba. Jezu, ile można gadać o zębach? – Odezwali się z kliniki w sprawie wyników? – pytam Jagnę, a ona momentalnie się usztywnia. Twarz ma spiętą, usta zaciśnięte. Odstawia filiżankę na stół. – Nadal czekamy – odpowiada, nie dając nic po sobie poznać. Ale ja znam ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że to czekanie ją dobija. Jest mi jej strasznie szkoda. – Na pewno przyjdą lada dzień i będą pozytywne. Będzie dobrze, zobaczysz. – Pocieszam ją, chociaż wiem, że nie istnieją słowa, którymi mogłabym jej poprawić nastrój w tej sprawie. Bo Jagna i Bernard od trzech lat starają się o dziecko. Od pół roku bardzo intensywnie i bezskutecznie. – Zobaczymy. Mają zadzwonić jak już będą coś wiedzieć. – Zakłada nogę na nogę i upija łyk kawy. – A kiedy wybierasz się do tego Iniemamocnego w wersji himalajskiej? – zmienia temat. Cała Jagna, nigdy nie lubiła biadolić i użalać się nad sobą. – Icemana? – poprawiam ją. – Pojutrze. – Daleko mieszka? – Trzysta kilometrów na południe, w totalnej wiosce, gdzie psy dupami szczekają. Mam nadzieję, że go zastanę. Skurczybyk nie odbiera ode mnie telefonów. – Zalazłaś mu za skórę. – Nie miałam nawet okazji. Facet ewidentnie nie życzy sobie kontaktu z mediami. Jeśli jednak uważa, że osłabi mój zapał i zniszczy moje samopoczucie takim zbywaniem, to grubo się myli.\nJest godzina trzynasta. Mój smartfon wskazuje trzydzieści osiem stopni Celsjusza. Żar leje się z nieba, a ja zasuwam z buta wąską asfaltową drogą bez chodnika już trzeci kilometr w kierunku Małej Wsi. Mam przed sobą jeszcze taki sam dystans pieszego marszu, bo do wioski nie dociera żaden publiczny środek transportu. Co więcej, od czterdziestu minut nie minął mnie ani jeden samochód, który mógłby podwieźć mnie do celu. Jest mi cholernie ciężko, odpada mi ramię, bo zamiast jak cywilizowany człowiek zapakować się do podręcznej walizki, upchałam wszystko w wielką szmacianą torbę. Mam w niej między innymi laptop, aparat, kosmetyczkę, ciuchy na zmianę i kostium kąpielowy (bo w końcu jadę nad jezioro). Muszę wyglądać jak żebrak-zbieracz, przekrzywiony na jedną stronę pod ciężarem swojego dobytku. W oddali majaczy ciemny pas lasu, a ja już nie mogę doczekać się cienia. Mimo kapelusza słomkowego na głowie, przewiewnej sukienki, okularów przeciwsłonecznych i półtora litra wypitej wody czuję się jak pustynna jaszczurka. Dobrze, że przed wyjściem z domu posmarowałam się kremem z filtrem, bo spaliłabym się jak burak, niemniej jednak i tak czuję, że powoli zaczynają mnie piec ramiona. Obym tylko zastała w domu tego całego Jansona, bo inaczej palnę sobie w łeb. Ale nie narzekam. Lepszy upał i słońce niż śnieg i mróz. Gdy tylko wkraczam w zalesiony obszar, dostrzegam pojedyncze skromne zabudowania, a im dalej, tym domy są bardziej okazałe i zadbane. Wioska przypomina raczej miejscowość wypoczynkową niż typową wieś. Pewnie mają tu trochę turystów z okolicznych miast. Na mapie znalazłam małe jezioro i lokalny hotelik „Pod sosnami”, w którym planuję się zatrzymać, bo najwcześniejszy autobus mam dopiero jutro o jedenastej rano. Mijam wąskie, szutrowe uliczki odchodzące od głównej ulicy, aż w końcu trafiam na sklep spożywczy. Przed wejściem w cieniu sosen siedzą na ławeczce trzej mężczyźni i piją piwo. Zerkam na nich i myślę sobie, że sama z chęcią napiłabym się zimnego browarka, którym na bank bym się spiła. W taki upał chłodzenie się alkoholem nie jest dobrym pomysłem. Wchodzę do środka i od razu zachłystuję się zimnym powiewem z klimatyzacji. Przyjemny dreszcz przebiega mi po odsłoniętych ramionach. Starsza kobieta za ladą wstaje ze stołka i odkłada krzyżówkę na blat z miną świadczącą o tym, że nie cieszy się z mojej wizyty. Pochodzę do lodówki z napojami, otwieram ją i mam ochotę przysiąść na dolnej półce, byleby się na moment ochłodzić. Wyciągam dużą butelkę niegazowanej wody, zamykam drzwiczki i zerkam kątem oka na zamrażalnik. Z chęcią bym w nim posiedziała przez kilkanaście sekund. Podchodzę bliżej, przesuwam klapę zamrażalnika, schylam się i wkładam głowę do oszronionej komory wypełnionej lodami. Jezu, jak dobrze. Jak cudownie. Czuję na rozgrzanej twarzy mroźne muśnięcie. Lubię upały, ale dzisiaj za mocno mnie przygrzało. Mózg mi zaraz wyparuje. – Proszę wybierać szybciej, bo rozmrozi mi pani zamrażalnik. – Dobiega mnie głos sprzedawczyni. Momentalnie się prostuję, po czym łapię loda Bambino, którego uwielbiałam jako dziecko. Zasuwam klapę i podchodzę do lady. Próbuję sobie przypomnieć, kiedy ostatnio jadłam te lody. Chyba w podstawówce, co było jakieś... Przeliczam w myślach, ale mój przegrzany umysł stanowczo nie zamierza ze mną współpracować. Kładę produkty na ladzie, skupiając się na banalnie prostym odejmowaniu. Ostatnio loda Bambino jadłam jakieś.... Dwadzieścia lat temu! – Boże, jaka jestem stara – mówię do siebie. – Jak pani jest stara, to ja już umarłam – komentuje sprzedawczyni zrezygnowanym głosem. – Kupuje pani coś jeszcze? Spoglądam na regał za jej plecami wypełniony słodyczami. Mój wzrok pada na ptasie mleczko w mlecznej czekoladzie. W autobusie zjadłam dwie kanapki i banana, paczkę paluszków z sezamem i herbatniki, które miałam naszykowane na drogę. Lada moment zjem loda. Chyba wystarczy tego obżarstwa na dzisiaj. Ale na samą myśl o puszystym wnętrzu oblanym czekoladą cieknie mi ślinka. Lubię sobie czasami (łamane przez często) zjeść coś dobrego. Trochę się obawiam, że nie zmieszczę się w kostium kąpielowy, który ze sobą zabrałam. Ostatnio przymierzałam go jakieś... dwa lata temu!! O zgrozo. A co tam, przeszłam taki kawał, że pewnie spaliłam z tysiąc kalorii. Kostium na pewno będzie pasował, a ja zamierzam popływać w tutejszym jeziorze. – Ptasie mleczko poproszę. Kobieta podaje mi opakowanie i nabija wszystkie produkty na kasę. – Dziewiętnaście pięćdziesiąt. Wyciągam kartę płatniczą, rozglądam się po ladzie, ale nie mogę namierzyć terminala. – Tylko gotówka. Wzdycham z niezadowoleniem. Mam nadzieję, że w hoteliku będzie można płacić kartą, bo zostało mi czterdzieści złotych w portfelu. Wychodzę na zewnątrz, wypijam od razu duszkiem kilkanaście łyków wody, po czym odpakowuję loda. – Pani siądzie. – Mężczyzna koło sześćdziesiątki z zarostem, łysiną i w wytartym podkoszulku przesuwa się w stronę swoich dwóch współtowarzyszy, robiąc mi tym samym miejsce na ławce. Choć siedziałam długi czas w autobusie, z ochotą korzystam z propozycji. – Pani nad jezioro? – pyta jeden z tutejszych, odpalając papierosa. – Jest czyste jak łza. Występują w nim węgorze. Są olbrzymie i piękne. Prawdziwe okazy. Ble, nie cierpię ryb, no chyba że są już usmażone i w towarzystwie frytek na talerzu. – Nie, odwiedzam kogoś. – Kogo? – zagaduje trzeci, suchy jak patyk, z pomarszczoną twarzą i zapadniętymi policzkami. – Jeremiego Jansona. To trzy ulice dalej, prawda? – upewniam się, czy przypadkiem Google Maps nie zrobił mnie w konia i nie wyprowadzi w szczery las. – Trochę sobie panienka na niego poczeka – mówi pierwszy i upija łyk piwa. – Jerko zjeżdża do domu po robocie koło dwudziestej drugiej, jak robi się ciemno. No tak, mogłam się spodziewać, że będzie w pracy. Widać lokalni dobrze go znają. Nie zaszkodzi ich trochę podpytać. – No tak... zjeżdża późno. Tak sądziłam. A skąd zjeżdża dzisiaj? – Obgryzam kawałek czekolady z loda Bambino, zostawiając sobie śmietankowe wnętrze na sam koniec. – Ostatnio robi na działce u Markowskiego. Przygotowują teren pod budowę drugiego hotelu, ma być podobno z basenem. Bogacze, wielcy inwestorzy, w dupach im się poprzewracało – prycha palacz. – Nie wiedziałam, że Jeremi jest budowniczym. – Nie jest. Robi wycinkę drzew, żeby ekipa budowlana mogła wylać fundamenty. – Ach, jasne. A daleko stąd ta działka? – Przy jeziorze. Będzie z kilometr. Możemy odprowadzić – proponuje chudy. – O, dziękuję – odpowiadam i zacieram ręce na spotkanie z Jansonem. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nPrzypisy  Szerpa – tragarz (pomocnik) wysokogórski. Nazwa wywodzi się od plemienia Szerpów żyjącego w Himalajach. Obecnie używa się jej w stosunku do wszystkich pomocników, którzy biorą udział w wyprawach wysokogórskich. W Karakorum stosuje się określenie HAP (od High Altitude Porter).  Czogori – inna nazwa K2.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/_Nie_zdobyta-ebookRO/p1151618i1307515" target="_blank" title="(Nie)zdobyta [Melissa Darwood] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="(Nie)zdobyta [Melissa Darwood] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


1 Umowa Nr.2015 o świadczenie usług pogrzebowych zawarta w dniu... r. w Brzegu pomiędzy: Gminą Brzeg Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej z siedzibą w Brzegu przy ul. Jabłkowej 5, zwanym dalej Zamawiającym, reprezentowanym przez Kierownika Sebastiana Matuszewskiego, Głównego Księgowego Dorotę Solińską, a..., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą..., zarejestrowanym w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez... pod numerem...zwanym dalej Wykonawcą. Umowa niniejsza została zawarta na podstawie art. 4 pkt. 8 ustawy prawo zamówień publicznych. 1 Przedmiot umowy 1. Przedmiotem umowy jest świadczenie przez Wykonawcę na rzecz Zamawiającego kompleksowych usług pogrzebowych polegających na pochówku osób zmarłych wskazanych przez Zamawiającego, z poszanowaniem godności osób zmarłych i ich rodzin, zgodnie z przyjętymi w tym zakresie normami oraz ustawą z dnia 31 stycznia 1959r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 23 poz.295 z późn. zm. ). 2. Usługi pogrzebowe będą realizowane w zależności od potrzeb Zamawiającego. 3. Wykonanie usługi nastąpi każdorazowo na podstawie pisemnego zlecenia Zamawiającego, określającego zakres koniecznych do wykonania czynności w ramach wykonywanej usługi, stosownie do potrzeb Zamawiającego. 4. W wyjątkowych przypadkach zlecenie przekazywane będzie telefonicznie i będzie wymagało pisemnego potwierdzenia, dokonanego w ciągu 2 dni roboczych. 5.W zakres usług świadczonych przez Wykonawcę nie wchodzą niżej wymienione usługi cmentarne : 1) czynności formalnoprawne związane z wykonaniem pochówku 2) jednorazowy wjazd na cmentarz samochodem dostawczym 3) wypożyczenie wyposażenia kaplicy 4) dzierżawa miejsca 5) możliwość korzystania z dużej sali deportacyjnej\n2 6. Katalog poszczególnych czynności wchodzących w zakres usług pogrzebowych oraz ich ceny jednostkowe zostały określone w Formularzu cenowym (kosztorys ofertowy), stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej umowy, będącym jej integralną częścią. 2 Warunki realizacji umowy. 1.W ramach wykonania przedmiotu umowy Wykonawca zobowiązany jest do wykonania : 1) czynności obligatoryjnych, tj. do: a) przewozu zwłok transportem Wykonawcy z miejsca zgonu do zakładu pogrzebowego oraz na miejsce pochówku. b) w zależności od potrzeb umieszczenie zwłok w worku przeznaczonym do przewozu zmarłego c) przechowywanie zwłok w chłodni (do 3 dób), d) przygotowanie zmarłego do pochówku (umycie zwłok, ubranie i kosmetyka zmarłego) e) pochówku osoby zmarłej w trumnie na terenie Cmentarza Komunalnego w Brzegu,w miejscu wskazanym przez zarządcę cmentarza (wykopanie i zasypanie grobu), f) dochówku ciała lub szczątków ludzkich do grobu murowanego g) dochówku ciała lub szczątków ludzkich do grobu ziemnego po 20 latach od daty pochówku h/ zapewnienie obsługi żałobników, i) umieszczenia przy grobie krzyża olchowego wraz z tabliczką zawierającą imię, nazwisko, wiek zmarłego, datę jego urodzenia oraz zgonu. 2) czynności fakultatywnych, tj. zakupu nowej odzieży wraz z obuwiem dla zmarłego 2. Wykonawca zobowiązuje się zawiadomić pisemnie Zamawiającego każdorazowo o terminie pogrzebu, ze wskazaniem daty oraz godziny, co najmniej 2 dni przed terminem pogrzebu. 3.Wykonanie usługi potwierdzone zostanie protokółem podpisanym przez strony umowy lub ich umocowanych przedstawicieli. 4. W szczególnie uzasadnionych sytuacjach, gdy zakres usługi będzie wykraczał poza standardowy, określony w załączniku nr 1 do umowy. Wykonawca musi uzyskać pisemną zgodę Zamawiającego.(w szczególności, gdy zwłoki będą przechowywane w chłodni przez okres dłuższy niż 3 doby robocze). 5. W przypadku, gdy na żądanie rodziny lub innych osób uprawnionych zwiększy się koszt usługi pogrzebowej powyżej wartości przewidzianego standardu, Zamawiający nie ponosi kosztów dodatkowych usług. 6. Wykonawca zobowiązuje się do wykonania pochówku w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania zlecenia. W przypadku braku możliwości realizacji pochówku\n3 w terminie 3 dni roboczych z przyczyn obiektywnych (n p. braku karty zgonu, braku danych zmarłego(nn) Wykonawca zobowiązany jest powiadomić Zamawiającego oraz uzyskać pisemną zgodę Zamawiającego na przedłużenie terminu realizacji pochówku. W przypadku braku zgody Zamawiającego na przedłużenie terminu wykonania pochówku, Wykonawcy nie przysługują jakiekolwiek roszczenia z tego tytułu. 3 Ze względu na szczególny charakter usług jakimi są usługi pogrzebowe, rzeczywista liczba dokonanych pochówków może ulec zmianie w czasie trwania niniejszej umowy. Zmiana ilości pochówków, a w szczególności nie zrealizowanie ilości prognozowanych pochówków, nie stanowi podstawy do jakichkolwiek roszczeń Wykonawcy w stosunku do Zamawiającego, a także nie stanowi podstawy do odstąpienia przez Wykonawcę od umowy. 4 Kontrola realizacji usług. 1. Zamawiający zastrzega sobie prawo kontroli świadczonej przez Wykonawcę usługi, przez upoważnionych przez Zamawiającego pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzegu. 2. Zamawiający nie ma obowiązku informowania Wykonawcy o terminie przeprowadzania kontroli. 3. Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli, daje prawo Zamawiającemu do niezapłacenia za zleconą usługę. 5 Wynagrodzenie 1. Maksymalne wynagrodzenie za realizację jednego pogrzebu standardowego obejmującego czynności obligatoryjne wynosi: netto :... zł słownie: VAT : tj.... zł słownie: brutto :... zł słownie: Łączne maksymalne wynagrodzenie za realizację... prognozowanych pogrzebów standardowych obejmujące czynności obligatoryjne wynosi : 2.1.netto:... zł słownie: VAT: tj... zł słownie: brutto:... zł słownie: Maksymalne wynagrodzenie za realizację jednego pogrzebu standardowego obejmującego czynności obligatoryjne i fakultatywne wg płci: a) kobiety: netto:... zł słownie:... VAT tj.... zł. Słownie:...\n4 brutto:... zł słownie:... a) mężczyźni: netto:... zł słownie:... VAT: tj... zł słownie :... brutto:... zł słownie:... 4.Łączne maksymalne wynagrodzenie za realizację... prognozowanych pogrzebów standardowych obejmujące czynności obligatoryjne i fakultatywne wg płci: a) kobiety: netto:... zł słownie:... VAT: tj... zł słownie:... brutto:... zł słownie:... b) mężczyźni: netto:... zł słownie:... VAT: tj... zł słownie:... brutto:... zł słownie:... 5.Faktyczna cena usługi, z zastrzeżeniem ust.1 i 3 zostanie każdorazowo ustalona w oparciu o Formularz cenowy(kosztorys ofertowy), o którym mowa w 1 ust.6, w zależności od zakresu koniecznych do wykonania czynności. 6. W wypadku ustawowej zmiany stawki VAT w czasie trwania niniejszej umowy, zmianie ulegnie cena brutto, zaś cena netto pozostanie bez zmian. Zmiana wynagrodzenia Wykonawcy w okolicznościach określonych w 1 nastąpi na podstawie aneksu do umowy, podpisanego przez strony. 6 Termin wykonania umowy. 1. Umowa została zawarta na okres od... do Każda ze stron może wypowiedzieć niniejszą umowę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. 3. W przypadku nienależytego wykonania przez Wykonawcę obowiązków wynikających z niniejszej umowy, Zamawiający może wypowiedzieć niniejszą umowę bez zachowania terminów wypowiedzenia. 4.W przypadku, o którym mowa w ust.3 odpowiednie zastosowanie znajdują postanowienia 7 ust.1 b.\n5 7 Płatności. 1.Wynagrodzenie Wykonawcy płatne będzie przelewem na podstawie faktury VAT po wykonaniu usługi. 2. Podstawą wystawienia faktury VAT przez Wykonawcę jest podpisany przez strony protokół prawidłowego wykonania usługi, o którym mowa w 2 ust.3 niniejszej umowy. 3. Faktura płatna będzie przelewem na konto Wykonawcy w terminie 14 dni od dnia doręczenia faktury VAT Zamawiającemu. 4.Zamawiający oświadcza, że nie jest płatnikiem podatku VAT i posiada numer identyfikacji podatkowej NIP Wykonawca oświadcza, że jest płatnikiem VAT i posiada numer identyfikacji podatkowej... 8 Kary umowne. 1. Wykonawca zapłaci Zamawiającemu karę umowną w przypadku: a/ odstąpienia od umowy przez Zamawiającego z przyczyn leżących po stronie Wykonawcy w wysokości 2 krotności kwoty brutto określonej w 4 ust.1 b/ nienależytego wykonania umowy w wysokości 15% wynagrodzenia brutto za wykonanie usługi objętej zleceniem. 2. Zamawiający ma prawo do potrącenia kar umownych z wynagrodzenia Wykonawcy. 3. Jeżeli kara umowna nie pokrywa rzeczywiście poniesionej szkody, strony mogą dochodzić odszkodowania uzupełniającego. 9 Zmiany warunków umowy. Wszelkie zmiany niniejszej umowy wymagają dla swej ważności formy pisemnej w postaci aneksu do umowy. 2. W razie zaistnienia istotnej zmiany okoliczności powodującej, że wykonanie umowy nie leży w interesie publicznym, czego nie można było przewidzieć w chwili zwarcia umowy Zamawiający może odstąpić od umowy w terminie 30 dni od powzięcia wiadomości o tych okolicznościach. 3.W przypadku,o którym mowa w ust.2, Wykonawca może zażądać wyłącznie wynagrodzenia należytego wykonania części umowy.\n6 10 Postanowienia końcowe. 1.Bez pisemnej zgody Zamawiającego Wykonawca nie może przenieść wierzytelności wynikających z niniejszej umowy na osobę trzecią. 2 W sprawach nieuregulowanych niniejszą umową mają zastosowanie odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego. 3.Wszelkie spory wynikające z niniejszej umowy rozstrzygać będzie sąd właściwy ze względu na siedzibę Zamawiającego. 4.Umowa sporządzona została w 3 jednobrzmiących egzemplarzach, z czego 2 otrzymuje Zamawiający, a jeden Wykonawca. Zamawiający Wykonawca