Historia pisana czekoladą. Słodycz bez podróbek - WP Kobieta\nHistoria pisana czekoladą. Słodycz bez podróbek\nZ najdłuższą historią i dla wielu najlepsza. Mocno czekoladowa i aksamitna. Czekolada E.Wedel jest produkowana od ponad 170 lat i nie da się jej pomylić z żadną inną! Najsłodszą firmę w kraju założyły i prowadziły kolejne pokolenia Wedlów. A odręczny podpis Emila Wedla do dziś widnieje na wszystkich słodkich opakowaniach i kostkach czekolady.\nFirmę założył Karol Wedel. Mężczyzna przybył do Warszawy z Berlina w 1845 r., prawdopodobnie razem z kilkuletnim Emilem, synem z poprzedniego małżeństwa. Karol w Warszawie ożenił się z Karoliną z Wisnowskich i w 1851 r. przy ul. Miodowej otworzył manufakturę z przyzakładowym sklepem i pijalnią czekolady.\nWarszawiacy pojawiali się tam tłumnie, by wypić filiżankę gorącego naparu (serwowano 400-500 filiżanek dziennie!) lub kupić słodycze pomagające w odzyskaniu zdrowia: karmelki do ssania na kaszel, pastylki z mięty pieprzowej czy słód klonowy. Zachwyt budziły gustownie urządzone wnętrza.\nHistoria Wedlów ma też gorzkie oblicze. W 1861 r. Karol Wedel odmówił zapłacenia wymuszanej składki politycznej. Chciał zachować neutralność między zwolennikami i przeciwnikami cara Aleksandra I, a zyskał niechęć obu stron. Lokal przy ul. Miodowej zdemolowano. Na ratunek przybył wówczas z zagranicy syn Emil. Miał zaledwie 20 lat, a rodzinny biznes już wtedy nie był mu obojętny.\nEmil zaczyna rządy i stawia na reklamę\nKarol od małego szkolił Emila w swojej manufakturze, a następnie wysłał na szkolenie cukiernicze za granicę. Chłopak praktykował w nagradzanej Fabryce Masson w Paryżu. Zdobywał też doświadczenie w Niemczech, Anglii i Szwajcarii oraz podobno w znanej z najlepszej gorzkiej czekolady na świecie Belgii. Gdy wrócił do Warszawy, wyremontował lokal i przejął manufakturę oraz kawiarnię.\nJego imię zastąpiło imię ojca na szyldzie cukierni. Nowy szef inwestował w reklamy w lokalnej prasie, zwłaszcza przed świętami. Chcąc zdobyć zaufanie i sympatię klientów, powoływał się też na paryskie doświadczenie i zachwalał wyjątkową, patentową maszynę P.Herman do produkcji czekolady.\nTrzy lata po przejęciu sterów, Emil zdecydował się na modernizację fabryki. Nowa paryska maszyna parowa miała siłę 6 koni i moce przerobowe na poziomie 33 ton czekolady rocznie. W fabryce pracowało 10 robotników, a kakao do wyrobów przyjeżdżało z Londynu, Bordeaux i Hamburga.\nProdukowano m.in. kakao w proszku, czekoladę deserową i mleczną. Na szyld wróciło także imię ojca Emila, Karola, a fabryka zaczęła nosić miano "Fabryka Czekolady Parowej C.E. Wedel" (C od Carl). Cukiernia przy Miodowej pozostała w rękach Emila.\nSłodki prezent i walka z podróbkami\n10 sierpnia 1872 r. Emil Wedel ożenił się z Eugenią Böhm. W tym roku formalnie cukiernia i piekarnia przeszły na jego własność. Karol postanowił podarować ją młodym w prezencie ślubnym.\nW manufakturze dzielił się władzą z synem Janem. Wspólnie podjęli też pewnie decyzję o przeprowadzce. Manufaktura przeniosła się do kamienicy na rogu ul. Hortensji (obecnie Górskiego) i Szpitalnej w Warszawie. To miejsce związane jest z firmą do dziś, Pijalnia Czekolady E.Wedel nadal działa.\nW kamienicy założono manufakturę czekolady parowej (współczesnej pitnej). Przeprowadzka, nowy asortyment, m.in. czekolada z nutką wanilii oraz akcje reklamowe sprawiły, że firma rosła w siłę.\nCzekolada stała się popularnym napojem, także wśród dorosłych, którzy umawiali się w pijalni na towarzyskie spotkania. Wkrótce pojawili się również nieuczciwi naśladowcy, próbując podszyć się pod cenioną manufakturę, wypuszczając na rynek podróbki.\nNa to szefowie Emil i Karol pozwolić nie mogli. Znaleźli idealne wyjście. Ręczny podpis "C. E. Wedel" znalazł się na każdym opakowaniu, a w prasie 1 lutego 1869 r. pojawiły się ogłoszenia informujące o tym fakcie i ostrzegające klientów przed falsyfikatami. Po przejęciu całej firmy, a było to w roku 1878, Emil przejął znakowanie, usuwając z podpisu literę C. Karol odszedł na zasłużoną emeryturę.\nTa ręczna sygnatura "E.Wedel" to jeden z najbardziej rozpoznawanych logotypów producentów czekolady. "Przetrzymał" także usunięcie Wedlów, nacjonalizację fabryki w 1949 r. i zmianę nazwy na "Zakłady Przemysłu Cukierniczego im. 22 lipca". Ze względu na rozpoznawalność marki nawet do "komunistycznej" nazwy dołożono "dawny E.Wedel", zostawiając oryginalny podpis Emila.\n11 grudnia 1894 r. uroczyście otwarto w kamienicy przy ul. Szpitalnej wedlowski sklep fabryczny. Emil dokupił także sąsiednią posesję przy ul. Szpitalnej, by rozbudować swoją parową manufakturę. Sprzedał za to lokal przy ul. Miodowej.\nEmil nie był biznesmenem, który marzy tylko o rozwoju i powiększaniu majątku. Większość terenu w centrum miasta obsadził drzewami. Podobno mawiał, że nie ma chęci ani zamiaru powiększać fabryki, bo chce znać wszystkich swoich pracowników, z nimi wspólnie pracować, jadać i bawić się.\nCzekoladowym biznesem Emil zajmował się aż do śmierci. Następnie zarząd nad firmą przejęła wdowa po nim Eugenia Wedlowa. Robiła to wyjątkowo sprawnie.\nZ Janem na Pragę i po sukces\nNa warszawskiej Pradze w pobliżu Stadionu Narodowego, Teatru Powszechnego i Dworca Wschodniego w powietrzu unosi się zapach słodkiego, pysznego, ciepłego kakao. Przy ul. Zamoyskiego, na tyłach teatru, znajduje się i stale działa Fabryka Wedla.\nTę siedzibę firma zawdzięcza kolejnemu prezesowi, synowi Emila i Eugenii, Janowi. Jan był dobrze wykształcony i współrządził firmą jeszcze za życia ojca, potem pomagał w tym matce. Po jej śmierci "E.Wedel" przeszedł pod samodzielne zarządzanie Jana. I były to kolejne złote lata firmy. W 1932 r. Wedel stał się spółką akcyjną o nazwie "Fabryka Czekolady E.Wedel", rok wcześniej zajął pomieszczenia nowej fabryki zbudowanej przez Jana na Pradze.\nNowa siedziba przy ul. Zamoyskiego umożliwiła dalszy rozwój firmy. Do fabryki Jan sprowadził m.in. specjalną maszynę do produkcji twardej i napowietrzanej czekolady oraz pierwszą w Polsce maszynę do pakowania karmelków w papierki.\nWiększa produkcja sprzyjała także rozwojowi sprzedaży i logistyki. Pojawiły się firmowe samochody opatrzone logotypem, które woziły słodkości po całej Polsce. Firma zakupiła także samolot RWD-13, by czekoladki szybciej docierały nad polskie morze. W sąsiadującym z fabryką Parku Skaryszewskim stanął pierwszy automat, w którym można było kupić czekoladę.\nPo podróży Jana do Francji w 1926 r. fabryka rozpoczęła produkcję delikatnej pianki oblanej pyszną czekoladą. Ptasie Mleczko® jest jednym z najpopularniejszych słodyczy Wedla od ponad 80 lat! Idealne proporcje między słodyczą klasycznej, waniliowej pianki a deserową polewą sprawiają, że Ptasie Mleczko® nie ma sobie równych.\nHistoria zatopiona w czekoladzie\nOd 170 lat słodycze E.Wedel uchodzą za jedne z najlepszych w Polsce. Smak, aksamitna konsystencja oraz idealne proporcje sprawiają, że kolejne pokolenia dołączają do grona wielbicieli słodyczy produkowanych przy ul. Zamoyskiego. Nic dziwnego, skoro batoniki, czekoladki, tabliczki, karmelki dostają w prezencie od swoich mam, tatusiów, babć i dziadków. Bo słodka wedlowska tradycja przechodzi z pokolenia na pokolenie.\nWedel stale rozszerza swoją ofertę, tak jak robili to przedwojenni właściciele. Poza czekoladą i piankami Ptasie Mleczko® pojawiły się Czekotubki, Karmellove, czyli czekolada biała karmelowa oraz lody i ciastka dostępne w sieciach marketów. Można śmiało powiedzieć, że pomimo upływu czasu E.Wedel nadal serwuje produkty wysokiej jakości i przekazuje Polakom swoją maksymę – Czas na przyjemność. Jak na razie klienci nie mają na co narzekać.


Jaka jest najlepsza herbata? Zdecydowanie jest to zielona herbata. Jej cechy, zalety oraz wpływ na zdrowie zostały zaprezentowane na blogu zielonejherbaty.pl. Strona jest w całości poświęcona tematyce herbaty, a przede wszystkim herbacie zielonej. Poznasz tu właściwości pobudzające zielonej herbaty, jakie cechy ma japońska zielona herbata oraz jak zrobić herbatę w delikatnej wersji. Poznasz także, jakie odmiany ma zielona herbata sklep. Szereg informacji, jakie znajdziesz na tym blogu pozwolą powiększyć wiedzę dotyczącą przeróżnych odmian herbat. Będzie to niezastąpiona okazja, aby zostać prawdziwym specjalistą w tematyce herbaty. Każdy sklep internetowy z herbatą będzie się wtedy nawiedzało z lepszą świadomością, a dokonywane zakupy będą zgodne z rzeczywistymi preferencjami.\nSzczegóły strony zielonejherbaty.pl:\nSłowa kluczowe: najlepsze herbaty, zestawy herbat, herbata zielona sklep, herbata sklep, japońska zielona herbata, chińska herbata, zielona herbata, zielona herbata sklep, herbaty zielone, najlepsza herbata, czarna herbata sklep, herbata zielona, herbata sklep internetowy\nPodlinkuj stronę http://zielonejherbaty.pl:


Zestaw artystyczny do szycia Apli Kids - Morskie zwierzęta - B2B Tublu\n> Apli Kids>Zestawy artystyczne, lalki Fofucha>Zestaw artystyczny do szycia Apli Kids - Morskie zwierzęta\nKod EAN: 8410782151425\nZestaw artystyczny do szycia Apli Kids idealnie rozwija małą motorykę u dzieci. Przy okazji świetnej zabawy, dzieci ćwiczą precyzję i cierpliwość. Zabawa polega na stworzeniu 3 filcowych zwierzątek, które można nałożyć na ołówek bądź kredkę albo można wykorzystać je jako pacynki do zabawy. W zestawie znajdziemy wszystkie niezbędne elementy do stworzenia żółwia, kraba i rybki. Zestaw idealnie nadaje się na prezent.


Kredyt samochodowy Jawor | Do 500 000 zł - najlepsze oferty\nChcialbyś kupić samochód? Potrzebujesz pomocy finansowej, żeby zrealizować ten cel? Pomocny okazać się może kredyt samochodowy. Maksymalna kwota pożyczki, to nawet 500 000 zł.\nZarówno wśród osób fizycznych, jak i przedsiębiorców, kredyt samochodowy staje się coraz bardziej popularny.\nKredyt, w zależności od warunków, przeznaczyć można na auto nowe lub używane.\nPoszczególne oferty (Inbank oraz Rapida Money) nie wymagają od Klienta żadnych zabezpieczeń na pojeździe.\nWniosek o kredyt można złożyć przez Internet lub w placówce w Jaworze:\nBGŻ BNP Paribas Jawor\nNajbliższe oddziały banku znajdują się w Legnicy i w Świdnicy.


Txacoli cię zniewoli | Hiszpańkie wina\nTxacoli, Txacolina, Chacoli to wiele nazw tego samego wina. To wino zupełnie wyjątkowe. Pochodzi z północy Hiszpanii, z Kraju Basków. Wino powstaje z odmian, pozornie trudnych do wymówienia (koniecznie spróbujcie), Hondarribi Zuri, Hondarribi Beltza (czerwone)\nTxacoli jest białe, lekkie i delikatnie musujące. Alkohol w tym winie sięga 11%.\nTo hiszpańskie wino ma dużą kwasowość, dlatego najlepiej smakuje mocno schłodzone. Jest to idealne, orzeźwiające wino na lato. Chociaż w Hiszpanii pije się je przez cały rok. Prawie cała produkcja konsumowana jest lokalnie, w barach San Sebastian, Bilbao i Guerniki, znanej wszystkim z historii. Niewielkie ilości trafiają na eksport.\nNiebywała okazja do spróbowania wina Txacoli nadarzy się już wkrótce! Hiszpański producent tego wina będzie prezentować się na XIII Wystawie Win Hiszpańskich we wrześniu 2017.\nKrzewy winorośli w Hiszpanii,, Kraj Basków\nHiszpańskie wina, winnica w Kraju Basków\nWinnica w Hiszpanii, Kraj Basków\nOdmiana Hondarribi Zuri, winnica w Hiszpanii\nZielona Hiszpania – brzmi jak oksymoron, a jednak to prawda. To właśnie ojczyzna Txacoli. Częste opady deszczu w tym rejonie sprawiają, że panuje tu bujna i soczysta zieleń. Kraj Basków to najbardziej zielona część Hiszpanii. Cały region produkujący Txacoli położony jest w rejonie zatoki Biskajskiej i dzieli się na trzy zony: Getariako Txakolina, Bizkaiko Txakolina i malutką Arabako Txakolina. Dla lepszego nasłonecznienia winorośl uprawia się tam na stromych zboczach, często uniemożliwiających mechanizację uprawy. Takie położenie sprzyja też wentylacji, bardzo ważnej w wilgotnym klimacie Kraju Basków. Dodatkowo, większość krzewów prowadzona jest na pergolach, 2 metry nad ziemią. Główną odmianą jest Hondarribi Zuri i stanowi prawie 90% wszystkich rosnących w regionie krzewów.\nKraj Basków to idealne miejsce na wakacje dla stroniących od tłumów i upałów turystów. Polecamy Wam przemierzać te strony winnym szklakiem, odwiedzając którąś z 80 winiarni produkujących Txacoli.


LosyZiemi.pl - USA – Wielki Kanion zawalony śmieciami, głównie plastikowe butelki\nJesteś tutaj : LosyZiemi.pl » Ciekawostki, Świat i Wszechświat » USA – Wielki Kanion zawalony śmieciami, głównie plastikowe butelki\nWielki Kanion zaśmiecony plastikowymi butelkami. Władze Parku Narodowego w Arizonie zapowiedziały wprowadzenie całkowitego zakazu sprzedaży wody w jednorazowych butelkach. Plastikowe opakowania stanowią 30 procent odpadków zostawianych w Wielkim Kanionie.\nGóra plastikowych śmieci rośnie z roku na rok. Turyści po wypiciu wody wrzucają butelki do Wielkiego Kanionu. teren jest tak rozległy, że bardzo trudno go posprzątać. Często odpady lądują w trudno dostępnych miejscach. Dlatego wkrótce, nie tylko nie będzie można kupić wody w jednorazowych opakowaniach na terenie Parku Narodowego, ale również nie będzie można jej tam wnieść.\nUwielbiam Wielki Kanion. Jestem tutaj drugi raz. Pierwszy raz przyjechałam, gdy miałam 12 lat. Miło wrócić tutaj i zobaczyć ten widok jeszcze raz– przyznaje w rozmowie z korespondentem RMF FM Shara, która dodaje, że śmieci w Wielkim Kanionie w ciągu 20 lat zdecydowanie przybyło.\nWielki Kanion obejmuje przełom rzeki Kolorado. Uważany jest za jeden z naturalnych cudów świata jest też jednym z najstarszych Parków Narodowych w USA.\nŹródło: rmf24.pl, fot. Paweł Żuchowski\n« Islandia – Panika z powodu XIV-wiecznej legendy o rzece Lagarfljot [Video]\nSouthampton, UK – Trzynastoletnim dzieciom w gimnazjach wszczepiano hormonalne implanty bez wiedzy rodziców »\n34 gości, 85 bots, 0 członków


Ryanair: Strona i aplikacja będą niedostępne - Pasazer.com\nRyanair: Strona i aplikacja będą niedostępne\n06 listopada 2018 12:36\nLinie lotnicze Ryanair poinformowały, że w związku z planowaną aktualizacją systemu strona internetowa oraz aplikacja będą niedostępne.\nStrona internetowa oraz aplikacja mobilna nie będą działały przez 12 godzin: od środy, 7 listopada, od godziny 18:00 do czwartku, 8 listopada, do godziny 6:00.\nRyanair kontaktuje się z wszystkimi pasażerami, których podróż przypada na środę 7 listopada i czwartek 8 listopada, wysyłając wiadomości e-mail oraz SMS. Pasażerowie zostali poproszeni o dokonanie odprawy online we wtorek 6 listopada, przed aktualizacją systemu. W czasie aktualizacji nie będzie można założyć nowych rezerwacji ani też modyfikować istniejących.


Relacje damsko- męskie, savoir vivre - Zapytaj.onet.pl -\nblocked napisano: 06.11.2010 14:47 Edytowano: 06.11.2010 15:31\n"Miłość jest dowolną ilością emocji i doświadczeń zachodzących z powodu silnej więzi. Słowo miłość może odnosić się do wielu różnorodnych uczuć, stanów i postaw, poczynając od ogólnego zadowolenia, a kończąc na silnej więzi międzyludzkiej. Rozmaitość użyć i znaczeń, połączona z zawiłością opisywanych przez nią uczuć, powoduje, że miłość jest niespotykanie trudna do zdefiniowania, nawet w porównaniu do innych stanów emocjonalnych.(...)"\nOto encyklopedyczna definicja miłości. Lecz jak w tym chaosie emocji zachować klasę?\nZasady dla dwojga\n1. Rozstaliście się? Nie plotkujcie na ten temat z innymi. Powód oraz dokładne kulisy rozstania powinny zostać między wami. Ludzie, którzy na wszystkie strony rozgadują intymne szczegóły swoich byłych partnerów, nie mają klasy.\n2. Internet jest świetnym narzędziem, ale co za dużo to nie zdrowo. Nie obnoście się ze swoją miłością na wszystkich portalach randkowych. Wasz związek to nie film pełnometrażowy, który każdy może obejrzeć, ale wasza prywatna sprawa.\n3. "Publiczne pranie brudów". Nie kłóćcie się publicznie. Nie róbcie scen. To wygląda żałośnie i nic nie daje. No, może z wyjątkiem temat do plotkowania dla nieżyczliwych osób.\n4. Wierność to podstawa. Związek musi bazować na wzajemnym zaufaniu. Ty nie zdradzasz jego/jej, a on/ona ciebie. Kłamstwa oraz niejasne sytuacje najlepiej wyjaśniać od razu.\n5. Rozmowa drogą do porozumienia. Skąd on ma wiedzieć co tym myślisz, skoro nic nie mówisz licząc, że wpadnie na to sam? A skąd ona ma wiedzieć, że wkurza cię flirtując z twoim kumplem? Wszelkie problemy rozwiązuje spokojna, szczera rozmowa.\nMiłosny savoir-vivre z punktu widzenia mężczyzny\n1. Kobieta nie jest trofeum, które może służyć jako breloczek do samochodu\nDziewczyna nie może być dla ciebie jedynie powodem do dumy przed kumplami. Traktuj ją z szacunkiem. Nie jest trofeum, które można zaliczyć i odstawić na półkę.\n2. Nigdy nie zakładaj się o dziewczynę.\nTo jest instrumentalne traktowanie dziewczyny. Ona też ma emocje. Dla ciebie to tylko zabawa, ale dla niej to może być coś poważnego. Jak ty poczułbyś się na jej miejscu?\n3. Nie licz, że to ona przejmie inicjatywę za ciebie.\n...ani nie wymuszaj tego na niej. To TY masz się o nią starać. Nawet nie wiesz jak strasznie niemęskie jest stwierdzenie pt:"Jestem nieśmiały i dlatego pozostawiam podrywanie tobie".\n4. Traktuj ją normalnie przy kolegach\nDla nich normalne traktowanie dziewczyny może być wyrazem słabości, ale przecież to jest twoja dziewczyna i musisz być wobec niej uczciwy. Nie lekceważ jej aby się przypodobać kolegom.\n5. Jeśli jej nie kochasz, nie proponuj związku, ani nie kończ sytuacji w nieskończoność\nJeżeli dziewczyn nie podoba ci się, nie oszukuj jej. Odważ się i zerwij z nią zamiast oszukiwać, że ją kochasz. Taka sytuacja do niczego nie prowadzi.\n6. Ona NIE MUSI zgodzić się na seks.\nNie nalegaj, jeśli nie ma na to ochoty. Przecież chcesz żeby to było dla was piękne, niezapomniane przeżycie. To nie jest żaden "dowód miłości", więc śmiało możecie z tym poczekać.\nMiłosny savoir-vivre z punktu widzenia kobiety\nKultura masowa oraz współczesny model życia skrzywiły pojęcie miłości. Problem ten dotyczy między innymi nastolatek. Poniżej poruszę kilka znanych wam problemów oraz odpowiem na pewne ważne pytania.\n1. Pojęcie równouprawnienia w miłości nie istnieje\nObecnie w modzie jest np. aby to dziewczyna prosiła chłopaka o chodzenie i była aktywną stroną związku. Tymczasem tego typu myślenie jest całkowicie niewłaściwe. Pewne sprawy są stałe od wieków. Przecież mężczyźni nagle nie zaczną rodzić dzieci w myśl idei równouprawnienia! Są rzeczy niezmienne.\n2. Chłopcy dojrzewają emocjonalnie znacznie później niż dziewczyny\n....w większości przypadków. Dlatego nie łudź się, że twój trzynastoletni lub piętnastoletni obiekt westchnień nagle zacznie cię kochać nieśmiertelną, czystą i bezinteresowną wieczną miłością. Większość chłopaków w tym wieku myśli o miłości jako o zabawie, popisie czy po prostu nowej rzeczy do spróbowania. Dla nich nie znaczy to tyle co dla dziewczyn.\n3. Chłopcy mają często problem w wyrażaniu swoich uczuć\nDlatego też nie spodziewaj się ognistych wyznań miłości czy super-romantycznych chwil. On myśli inaczej niż ty! Zrozum to.\n4. Nie baw się jego uczuciami\nJeżeli nie jesteś zainteresowana chłopakiem, powiedz mu to wyraźnie. Ciągłe bycie adorowaną fantastycznie buduje samoocenę, ale jest strasznie nieuczciwe i bolesne dla drugiej strony. Nie ciągnij jego gierek, bo i tak na ciebie nie działają. Jeśli nie myślisz o nim poważnie, zakończ sprawę. Najlepiej zrób to delikatnie i bez świadków.\n5. Nie podrywaj zbyt nahalnie\nNie ma nic gorszego niż dziewczyna uganiająca się za chłopakiem i wręcz pragnąca jego miłości. To chłopak jest zdobywcą, a nie TY. On ma się o ciebie starać. Miej swoją godność i nie zniżaj się do poziomu tanich dziewczyn.\n6. Nie podrywaj zajętych\nNigdy nie startuj do chłopaka, który ma już dziewczynę. Tutaj wystarczy tylko jeden argument: jak byś się czuła, gdyby do twojego ukochanego przystawiała się inna? Co z kobiecą solidarnością? To złota zasada!\n2. Grafika znaleziona w internecie\n3. Forum portalu kafeteria.pl\n4. Moja własna wiedza\nodpowiedział(a) 20.01.2011 o 21:08:\nNie ma czegoś takiego jak "kobieca solidarność". Jeśli dziewczynie podoba się chłopak, zrobi wszystko by go zdobyć, w du.pie ma czy jest zajęty i jak tamta dziewczyna się poczuje. Nawet jeśli to chłopak przyjaciółki - ma to gdzieś. Z własnego doświadczenia :)\nodpowiedział(a) 23.11.2010 o 22:23:\nJak dla mnie - smiech na sali. 3 z pktu widzenia mezczyzny. Moze i w teorii tak powinno byc[a raczej - w iluzji, ktora sprawuja nam m.in. media]. Jak jest w teorii? Gdy tylko my sie staramy, to kobieta robi z nas, facetow przyjaciol. Nie slyszales nigdy slow "zostanmy przyjaciolmi"? Nie? To jestes na dobrej drodze :).\n5 z pktu widzenia kobiet. Uwazasz, ze laska ktora podrywa, to od razu [CENZURA]? To masz jakas dziwna percepcje na to. Uwazasz, ze laska powinna czekac na swojego ksiecia i brac to, co jej los da pod nos, a nie probowac sama? Nachalnosc - wiadomo, nikogo nie kreci, ale czemu nie probowac?\nJedynie pierwsze 3 pkty moge sie zgodzic, ktore sa na temat. Reszta? Glupie porady, ktore mialyby naklonic ludzi do postepowania WG TWOICH ZASAD. Temat to savoir vivre - dobre wychowanie, a nie co robic, by byc oł rajt. Zreszta - popatrz jak jest w rzeczywistosci, przejrzyj na oczy.\nPS. Mr. spammer radzi innym osobom jak sie dobrze zachowywac? Pozdro[profil]\nCzas wygenerowania strony: 0.02773100


autor: stanislaw 05-12-2012\nPolowania z Jenny\nPonad 15 lat temu w naszym domu zagościła mała psina. Bez mojej wiedzy i bez mojej akceptacji pewnego popołudnia moja kochana połowica przyniosła do domu małą czarną kuleczkę jamnika gładkowłosego. Nazwały ją wraz z córką Jenny. Miała być maskotką domową. Ale psiak z rasy jak wiadomo typowo łowieckiej przypadł mi strasznie do gustu i zaczęła się przygoda łowiecka z udziałem Jenny.\nŻmudna tresura na zasadzie pochwał i smakołyków zrobiła swoje i z szczeniaka wyrosła psina z sercem i duszą do polowania. Zaczęła zdobywać serca całej braci łowieckiej w kole macierzystym gdzie pracowała jako typowy płochacz przy polowaniach na bażanty oraz zające. Na polowaniach w górach pracowała jako ta która wyszukuje i wystawia zwierza grubego, jelenia i dzika.\nPrzy tego typu polowaniach zdarzają się różne przygody i mojej Jenny również przydarzyła się przygoda gdzie w werwie dojścia chmary jeleni zapędziła się za daleko i została w górach (wcześniej wystawiła byka, który został pozyskany). Moje intensywne poszukiwania nie dały rezultatu ale koledzy górale dla których była wielkim przyjacielem dołożyli wszelkich starań i po dwóch dniach została znaleziona na Stożku.\nInnym razem w dniu 30 grudnia ja pozyskałem łanie a Kolega postrzelił przelatka. Dochodziliśmy postrzałka z Jenny przez 1 km, my natomiast sprawdzaliśmy czy aby pies nas dobrze prowadzi (my niedowiarki nie potrafiliśmy zawierzyć mądremu psu). Zrezygnowaliśmy z poszukiwań około godz. 23-ciej powracając do pieleszy domowych, oczywiście otrzymując bury od naszych połowic, że Sylwester za pasem a my włóczymy się po lesie. Na drugi dzień rano skoro świt znaleźliśmy postrzałka ok. 50 m od miejsca gdzie przerwaliśmy poszukiwania. Oczywiście Jenny patrzyła na nas z pożałowania godnym wyrazem pyska. Przecież mogliśmy dojść postrzałka jeszcze wczoraj trzeba było tylko wierzyć psu.\nWielokrotnie drzemałem na ambonie a wierna jamniczka czuwała za mnie dając znać delikatnym mruczeniem jak tylko pojawiał się zwierz. Stawiała Pana w gotowości bojowej. A to przecież ona wypatrzyła i wystawiła zwierza. Pan myśliwy tylko czasami pociągał za spust i zdarzało się również że pudłował. Oj wielce wymowne było wtedy spojrzenie.\nZwierzyna na pokocie przy polowaniach zbiorowych była jej własnością i tylko myśliwi mogli się zbliżyć do pozyskanego zwierza. Jak rozpoznawała kto jest myśliwym a kto nie, nigdy nie odgadłem.\nW dniu wczorajszym tj. 30 listopada Jenny przegrała najważniejszą bitwę swojego życia. Pokonał ją nowotwór kufy. Odeszła polować, myślę że z sukcesami na niebiańskie łowiska. Widocznie Św. Hubert potrzebuje dobrych psów.\nCholera, strasznie Jej brakuje...\n05-12-2012 19:44 CYJANEK Podobnie jak u Juliana, dwa miesiące temu odszedł od nas Maksiu, piękny czarny labrador. Niezastąpiony towarzysz łowów na pióro i przede wszystkim, grubego zwierza. Uwielbiany przez całą rodzinę. W tym samym dniu mieliśmy operację. Mnie się udało, Maksowi niestety nie. W domu zapanowała pustka nie do wytrzymania. Wybór padł na Posokowca Bawarskiego. Nie miałem odwagi zdecydować się na laba. Teraz siedzi obok mnie przepiękny 4-ro miesięczny Dropsik :) i grzeje mi kolana. Wprowadził do domu wiele młodzieńczej radości szczeniaka i zapowiada się na mądrego pieska. Maks, Wera, Wigor i Chomik pewnie polują w "Wiecznym Lesie" i mam nadzieję, cierpliwie czekają na mnie. Czas i młody psiak skutecznie leczą rany, choć trudno się pogodzić, że tak krótko żyją nasi czworonożni Przyjaciele. Darz Bór\n05-12-2012 16:47 julian Stanisław. Ja w sierpniu pożegnałem się z moim labradorem. Podczas usypiania łzy leciały mi ciurkiem, też przegrał i teraz poluje u Św. Huberta . pozbierałem się i od miesiąca mieszka ze mną 3-miesięczna Labka Kara , przeurocze szczenię już poluje razem ze mną i myślę, że będą z niej "Ludzie" więc i ty zaciśnij zęby, jedź do hodowli kup szczeniaka i zrób z niego myśliwskiego towarzysza łowów, im prędzej tym lepiej. "klin klinem" jak mówią starzy Górale.


beGLOSSY – grudzień 2016 – paulainstyle.com\nOpublikowane przez paulainstyle dnia 29 grudnia 2016 29 grudnia 2016\nTo ostatni box z niespodzianką w tym roku. Ta edycja nosi nazwę Frozen Queen. I skrywa w sobie 8 produktów, w tym aż 5 pełnowymiarowych. Kolor pudełka jest w odcieniach szarości i srebra, co jest fajną odmianą od pastelowego różu.\nDla osób, które zamówiły subskrypcję na 6msc lub rok, oraz tych, którzy zamawiają ciągle odpół roku jest produkt dodatkowy, również pełnowymiarowy.\nPudełeczko zachwyca pod każdym względem.\n1) Uriage Maseczka Roseliane kremową maseczkę dającą natychmiastowe odświeżenie i nawilżenie. Chroni skórę przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi.\n2) Uriage Regenerująco-ochronny krem do rąk. Ten barierowy krem chroni przed agresywnymi czynnikami zewnętrznymi oraz regeneruje zniszczoną skórę. Idealny na zimę.\n3) BANDI delikatny peeling enzymatyczny. Polecany do cery wrażliwej, delikatnej skłonnej do podrażnień. Delikatnie oczyszcza skórę, redukuje zaskórniki i zapobiega ich powstawaniu.\n4) MARC JACOBS – Decadence – próbka 1,2ml z atomizerem. Bardzo chciałam wypróbować ten zapach no i się nie rozczarowałam:)\n5) MAKOSH Ujędrniające serum pomarańcza – Idealne do każdego typu cery, naturalne i skoncentrowane aktywne serum, które regeneruje i nawilża skórę.\n6) PANTENE 1 minutowa ampułka do włosów odbudowująca głębokie uszkodzenia włosów w zaledwie 1 minutę.\n7) AUBE – serum pod oczy pomaga zachować jędrność i elastyczność. Seria Epidermal growth factor Renaissance zawiera epidermalny czynnik wzrostu , który poprawia grubość naskórka, zapobiega wiotczeniu skóry oraz zmarszczkom.\n8) SZWARZKOPF – Live Pastel Spray, zapewnia jasnym włosom modne cukierkowe kolory.\n9) Produkt dla klientów VIP REVIVING -korektor pod oczy\nJak Wam się podoba zawartość? Osobiście jestem zadowolona:)\nSubskrybuje pudełeczko beGlossy już 1,5 roku i zastanawiam się nad rezygnacją i spróbowaniem czegoś innego. Nie znudziło Wam się już czytanie o tym? Jeśli tak, proszę o informację, nie będę zanudzać, a w zamian znajdę może coś świeżego i bardziej interesującego? 🙂 Jakieś propozycje?\nPoprzedni wpis STYLE – moje propozycje na Sylwestra\nNastępny wpis STYLE – Sylwester 2016\ninstagram support pisze:


Dla Bałtyku. Nadmorskie miasta poprawiają gospodarkę wodami opadowymi - Gospodarka komunalna\nDla Bałtyku. Nadmorskie miasta poprawiają gospodarkę wodami opadowymi\nKalina Olejniczak • 27 listopada 2021 - 00:01\nW Słupsku badana jest jakość wód deszczowych (fot. Tommy Jantarek, CC BY-SA 4.0/ Wikipedia)\nKażde miasto musi postrzegać wody opadowe jako zasób - i tak nimi zarządzać, by nie stanowiły zagrożenia. Dokumenty planistyczne powinny uwzględniać zapisy dotyczące zatrzymywania wód opadowych w miejscu opadu, najlepiej w infrastrukturze opartej na naturalnych rozwiązaniach, w ostateczności - w zbiornikach retencyjnych. To zalecenia opracowane przez Komisję Helsińską; mają na celu ochronę wód Bałtyku. Działania takie podjął m.in. Gdańsk i Słupsk.\nNa terenach zurbanizowanych - z uwagi na uszczelnioną powierzchnię - aż 90 procent opadów nie jest wchłaniane przez grunt.\nDlatego miasta muszą zmienić się w "gąbki" i wprowadzać rozwiązania służące retencjonowaniu wody w miejscu opadu. Według wskazań Komisji Helsińskiej, zajmującej się stanem Bałtyku, najlepiej, by rozwiązania te były naturalne.\nTemat wód deszczowych i ich zanieczyszczeń analizowano podczas kończącego się projektu NOAH. Słupsk stworzył w jego ramach model monitorowania i badania stanu wód opadowych.\nKwestia wód opadowych jest gruntownie analizowana przez polskie samorządy dopiero od kilku lat.\n- W przeszłości - pochłonięci rozwojem systemów zbierania i oczyszczania ścieków finansowanym z w dużej mierze z dotacji Unii Europejskiej - ograniczaliśmy się do zapewnienia odprowadzenia wód deszczowych - zauważa Marek Przytulski, dyrektor ds. rozwoju Linia Biznesowa Woda Veolia Energia.\nJego zdaniem to ostatnie lata i wiele tzw. powodzi miejskich skutecznie zwróciły uwagę na zagadnienie zagospodarowania wód opadowych.\n- Zmiana dotyczy także kwalifikacji tych wód - z problemu, który należy rozwiązać, maksymalizując odprowadzania do odbiornika - do zasobu, który trzeba wykorzystać, stosując nowe podeście do infrastruktury miejskiej - podkreśla.\nZagospodarowanie wód opadowych ważne jest we wszystkich miastach, bo - z uwagi na uszczelnioną powierzchnię - aż 90 procent opadów nie jest wchłaniana przez grunt (odwrotne proporcje 90/10 proc. widać na obszarach wiejskich).\nWody opadowe mogą być zanieczyszczone\nProblem zagospodarowania wód opadowych wiąże się także z zanieczyszczeniami. Nie jest bowiem tak, że woda taka jest krystalicznie czysta. Wręcz przeciwnie!\n- W wodach opadowych zidentyfikowano już 750 zanieczyszczeń - podkreśla prof. dr hab. inż. Magdalena Gajewska z Politechniki Gdańskiej.\n- Mogą zwierać patogeny, substancje biogenne, zawiesiny, fosforany, azotany, liczne substancje organiczne, mikroplastik - dodaje dr inż. Karolina Fitobór z Politechniki Gdańskiej.\nZanieczyszczenia takie znajdowane są zarówno w samym opadzie, jak i w wodach, które zanieczyściły się wtórnie - po kontakcie z podłożem czy systemami kanalizacyjnymi. Potem mogą one trafić do zbiorników wodnych, a następnie do morza.\nDlatego przez trzy lata 18 partnerów z 6 krajów nadbałtyckich (instytucje naukowe, organizacje branżowe i firmy wodociągowe) brały udział w projekcie NOAH „Ochrona Morza Bałtyckiego przed wyciekami nieoczyszczonych ścieków podczas powodzi na obszarach miejskich”. Ta inicjatywa miała za zadanie ograniczenie spływu zanieczyszczeń z wód opadowych do morza. Chodziło tu głównie o eliminowanie przelewów z kanalizacji ogólnospławnej, które są źródłem zanieczyszczeń.\nProjekt finansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu INTERREG Region Morza Bałtyckiego 2014-2020 opiewał na 3 miliony euro. Rozpoczął się 1 stycznia 2019, a kończy się 31 grudnia 2021 r.\nW tym przedsięwzięciu brało udział 18 partnerów z 6 krajów nadbałtyckich - m.in. wodociągi w Słupsku, Reykjaviku (Islandia) i Jurmali (Łotwa) oraz instytucje naukowe (w tym Politechnika Gdańska). Liderem projektu była Politechnika w Tallinie.\nMotywacje w jego uruchomieniu? Ochrona Bałtyku przed wyciekami nieoczyszczonych ścieków podczas powodzi na terenach miejskich. W wybranych obszarach pilotażowych testowano metody zarządzania wodami opadowymi, planowanie przestrzenne i sterowanie miejskimi systemami kanalizacyjnymi w czasie rzeczywistym.\nWskazywano w nim przede wszystkim na konieczność przejścia z rozdrobnionego planowania opartego na wybranych, małych częściach miast, do metody biorącej po uwagę całą zlewnię miejską.\nA co wynikało z programu dla Polski?\nNie odprowadzać, a zatrzymywać\nJak podkreśla biorąca udział w projekcie NOAH prof. Magdalena Gajewska z Politechniki Gdańskiej, zmiany klimatu są nieuniknione.\n- Mamy coraz więcej zjawisk ekstremalnych, coraz krótsze i intensywniejsze opady, bardzo lokalne, ograniczone nieraz do jednej dzielnicy i skutkujące powodziami błyskawicznymi. Coraz dłuższe są okresy między opadami, czyli susze. Takich deszczy, określanych mianem "stuletnich" (opad w skali doby to 100 mm) w samym 2018 roku było w Gdańsku aż trzy: w maju, lipcu i sierpniu. Tego nie wytrzyma żaden system kanalizacyjny, każdy będzie przeciążony - mówi.\nDlatego, zgodnie z rekomendacjami Komisji Helsińskiej, należy skierować uwagę na rozwiązania oparte na naturze (tzw. Nature Based Solutions - NBS).\nTakie rozwiązania wprowadza się już od kilku lat w Gdańsku - to m.in. niecki retencyjne, ogrody deszczowe, obszary, które czasowo mogą być zalewane. Wprowadzono tam nowe wytyczne w projektowaniu kanalizacji deszczowej - od 30 do 60 proc. opadu należy retencjonować.\nProf. Magdalena Gajewska z Politechniki Gdańskiej akcentuje: wody opadowe muszą być postrzegane jako źródło poprawy dobrostanu środowiska i obywateli.\n- Zarządzanie wodami opadowymi musi być zintegrowane; drogi, place, przestrzenie miejskie muszą być poprawiane i przebudowywane, systemy i urządzenia należy planować zgodnie z przyszłymi scenariuszami zmian klimatu - tłumaczy.\nCo w przypadkach nawalnych deszczów? Nadmiar wody należy kierować na odpowiednio nisko położone tereny, które mogą być wykorzystywane jako zalewowe. Powinniśmy też planować nasze miasta jako gąbki, gdzie woda opadowa jest zagospodarowana tam, gdzie spada, odprowadzana systemem spowalniającym lub retencjonującym.\n- Kanalizacja deszczowa ma prawo bytu, ale jako doprowadzenie do miejsc retencyjnych przed odprowadzeniem do odbiornika - podkreśla prof. Gajewska.\nW ramach programu NOAH Wodociągi Słupsk - we współpracy z innym uczestnikiem przedsięwzięcia, czyli Politechniką Gdańską - skupiły się na wypracowaniu modelu, który pomoże wody opadowe zagospodarowywać.\n- Słupsk zakupił i zamontował 6 deszczomierzy w różnych częściach miasta oraz 12 czujników wypełnienia kanałów - tłumaczy Remigiusz Łyszyk, kierownik Działu Technicznego i Planowania Infrastruktury Wodociągów Słupsk.\nModel obejmuje najbardziej zabudowaną centralną część miasta. Wodociągi mogą korzystać z niego np. przy prognozowaniu zasięgu terenów zalewowych albo typowaniu odcinków sieci do wymiany lub remontu.\nDane wskazują, czy np. studzienki będą zalane, jakie są poziomy ścieków w danym momencie czy w zlewni występuje ryzyko błyskawicznej powodzi. Ustalono m.in., że 32,3 proc. całkowitego dopływu do oczyszczalni to w Słupsku pochodne opadu - wody infiltracyjne i opadowe. Dzięki modelowi wiadomo teraz, kiedy i gdzie jest ich najwięcej.\nW ramach projektu prowadzone były badania jakości ścieków i wód opadowych w okresach opadów. Sprawdzano m.in. poziom metali, węgiel, pyły, fosfor, fosforany, azotany, bakterie z grupy coli i index olejowy.\nW próbkach odnaleziono m.in. ftalany (składowe m.in lakierów i zmywaczy do paznokci, farb). Cząstki mikroplastików znaleziono już w wodach opadowych czystych.\n- To świadczy o tym, że mikroplastiki są wyłapywane przez wody już na etapie przejścia przez atmosferę - mówi dr inż. Karolina Fitobór, która prowadziła badania.\nCzytaj też: Te polskie miasta najlepiej dbają o wodę. Najnowszy ranking\nJak zarządzać deszczem?\nMarek Przytulski zauważa, że polskie miasta są obecnie w trakcie tworzenia schematów organizacyjnych dla zarządzania wodami opadowymi oraz systemami ich zagospodarowania - i nie wypracowano dotąd jednego uniwersalnego czy też najbardziej efektywnego modelu działania...\n- Niewątpliwie najbardziej zaawansowanym na tym polu miastem jest Bydgoszcz, gdzie odpowiedzialność za rozwój i eksploatację systemu deszczowego przejęło bezpośrednio przedsiębiorstwo wodociągowe. Są też przykłady Gdańska czy Krakowa, w których powołano niezależne instytucje prowadzące ten element gospodarki miejskiej, czy też rozwiązanie poznańskie, gdzie zajmuje się tym spółka zależna od wodociągów - mówi ekspert Veolia Energia.\nJego zdaniem czas pokaże, który z tych schematów będzie najskuteczniejszy. Jednak bez żadnych wątpliwości stwierdza, że gwarancją skuteczności zastosowanego systemu staje się ścisła współpraca pomiędzy jednostkami miejskimi.\n- Obecne podejście do zagospodarowania wód deszczowych musi łączyć w sobie kompetencje projektowe i eksploatacyjne, które - bez wątpienia - posiadają przedsiębiorstwa wodociągowe, z wiedzą i decyzyjnością w kwestii planowania przestrzennego, ulokowanymi w jednostkach miejskich. Infrastruktura deszczowa zgodna z nowym podejściem do wód opadowych znacznie głębiej wnika w tkankę miejską niż systemy wodociągowe - komentuje dyrektor Marek Przytulski.\nNiektóre wypowiedzi w artykule pochodzą z seminarium "Narzędzia w zrównoważonym gospodarowaniu wodami w mieście – osiągnięcia projektu NOAH", zorganizowanego 19 listopada 2021 roku przez Izbę Gospodarczą Wodociągi Polskie.


Łapacz snów - Deccoria.pl\nAutor: bykaja Kategoria: Pozostałe Dodano: 2015-10-24, 09:10\nTrochę magii... …jako amulet, jednocześnie super ozdoba. Pewnie wiecie jaką rolę spełniają łapacze snów?! Wypleciona w okręgu siatka ma za zadanie wyłapywać wszystkie złe sny i przepuszczać tylko te dobre. Zatrzymane koszmary mają ginąć wraz z pierwszymi promieniami słońca i spływać po zawieszonych tasiemkach.\n3 zdjęcia w aranżacji "Łapacz snów"\npokój dzienny od zera\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do aranżacji "Łapacz snów"? Tej operacji nie można cofnąć.\nCzy na pewno chcesz usunąć aranżację "Łapacz snów"? Tej operacji nie można cofnąć.


Helikopter Lotniczego Pogotowia Ratunkowego na szkolnym boisku - Wideo - Trojmiasto.pl\n3118 wyświetleń 7 czerwca 2018 (29 opinii) autor: Józek\n6 czerwca, przed godz 17, na Grabówku, na terenie Zespołu Szkół Chłodniczych i Elektrycznych na boisku wylądował helikopter lotniczego pogotowia ratunkowego. Został przywieziony ambulansem poszkodowany prawdopodobnie z wypadku drogowego. Został przetransportowany na noszach na pokład helikoptera. Akcja trwała kilkadziesiąt minut. W akcji brali udział trzej strażacy, którzy pomagali i zabezpieczali teren przed zgromadzonymi ludźmi.\nkto za to zapłaci!? (7)\nJakbyś miał wypadek lub ktoś z rodziny, to pewnie pierwszy byś się pchał do transportu\nw jakim narzeczu jest tekst pod filmikiem?\nto mnie bardziej nurtuje\nTen gość po którego przylecieli też płaci podatki i składki ZUS.\nOn już dawno zapłacił za tę akcję, baranie jeden.\ndo szkoły debilu edukować się\nŚmigłowiec czy helikopter? (6)\nOba znaczą to samo - śmigłowiec to polska nazwa, helikopter spolszczenie z angielskiego - jak auto i samochód.\nz greckiego (1)\nz zagramanicznego w każdym razie\nŚmigłowiec a nie Helikopter niedouczone pismaki.\nA co jest nie tak z helikopterem?\nCo to za syrena tak napierdziela od godziny?\nImpreza na PKP?\nPomimo tego, że tak wolno kręcą się skrzydła, to leci do góry.\nJak nagrywasz w 30 klatkach na sekundę to taki właśnie jest efekt.\nŻe się obracają powoli.\nTo przez migawke aparatu\nWirniki kręcą się dużo szybciej niż na filmie widać poprostu kamera/telefon nie potrafi tego zarejestrować :)\nbardzo dobry projekt wykonany przez ewę kopacz te helikoptery medyczne (1)\nBrawo za ten projekt , nowoczesne helikoptery , które ratują nam życie .\nbrawo za pomysł po. Pis i antonio do dzis nie moga zadnych heli dla woja kupic . Pis = rozkład panstwa. Po też ma za skórą . Takzę potrzebujemy oprócz heli nowych elit rządzących krajem, a nie swoja kieszenią\nBrawo za ten projekt , nowoczesne helikoptery , które ratują nam życie . brawo za pomysł po. Pis i antonio do dzis nie moga zadnych heli dla woja kupic . Pis = rozkład panstwa. Po też ma za skórą . Takzę potrzebujemy oprócz heli nowych elit rządzących krajem, a nie swoja kieszenią\nBo wojskowe zabijają, a nie ratują, to nie trzeba się spieszyć\nŻadnego Lexusa do obsypania piaskiem nie było.\nKilkadziesiąt minut, to np półtorej godziny. Błyskawica.\nZa stylistykę tego tekstu.\nElektronicznych nie Elektrycznych\n3508 wyświetleń 20 października 2014 (37 opinii)\n1385 wyświetleń 1 marca 2019 (6 opinii)\n7899 wyświetleń 4 listopada 2013 (65 opinii)\n1209 wyświetleń 17 maja 2019 (11 opinii)\n8923 wyświetlenia 30 listopada 2017 (208 opinii)\n443 wyświetlenia 21 czerwca 2018 (2 opinie)\n2968 wyświetleń 21 lipca 2017 (8 opinii)\n2508 wyświetleń 9 maja 2015 (6 opinii)\n12259 wyświetleń 4 czerwca 2013 (243 opinie)\n1355 wyświetleń 21 kwietnia 2019 (16 opinii)\n11437 wyświetleń 30 listopada 2017 (176 opinii)\n19046 wyświetleń 16 sierpnia 2013 (191 opinii)\n12756 wyświetleń 3 kwietnia 2016 (434 opinie)\n18339 wyświetleń 21 czerwca 2016 (48 opinii)\n768 wyświetleń 21 lipca 2017 (2 opinie)\n9465 wyświetleń 8 kwietnia 2014 (321 opinii)\n610 wyświetleń 21 czerwca 2018 (3 opinie)\n426 wyświetleń 17 maja 2019 (2 opinie)


Insygnia nocy - Tomasz Szulżycki - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Insygnia nocy - ebook\nWydawca: Psychoskok Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2012\nInsygnia nocy ebook\nOpis ebooka Insygnia nocy - Tomasz Szulżycki\nOpinie o ebooku Insygnia nocy - Tomasz Szulżycki\nFragment ebooka Insygnia nocy - Tomasz Szulżycki\nCopyright © by Tomasz Szulżycki, 2012\nKsiążkę dedykuję Joannie, bez której całe przedsięwzięcie jej\nnapisania, nie miałoby szans powodzenia. Serdecznie dziękuję\nCi za wszystkie rodzaje wsparcia, których udzieliłaś: bez słów\nTwojej konstruktywnej krytyki, celnych uwag, słów pokrzepienia\nw gorszych chwilach oraz nieustannego motywowania i niezachwianej\nwiary w sukces projektu, nie poradził bym sobie z tak\ntrudnym zadaniem. Twoje wsparcie było tak silne, jak to tylko\nbyło możliwe. Myślę, że bez najmniejszych wątpliwości możesz\nczuć się i nazywać współautorką tej książki.\nQuincy również i dzisiejszego popołudnia usiadł na przylegającej do parku ławeczce, po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko budynku przy St. John's Street 17. Gdy sięgnąć okiem przed siebie, widziało się maleńki sklep z zabawkami, który od lat sygnowany był tym samym szyldem: "Zabawki u Morgana". Na zegarach widniała już godzina piąta po południu i to z dużym okładem, toteż o tej porze roku, na trzy dni przed Wigilią Bożego Narodzenia, było niezwykle mroźno. Ulice rozświetlały latarnie, promieniujące ciepłym światłem i bożonarodzeniowe ozdoby. Quincy nerwowo rozcierał ręce, ubrane w rękawiczki bez palców. Mróz nie przeszkadzał mu aż tak bardzo. Zresztą, zdążył już się do tego przyzwyczaić. Nie była to jego pierwsza zima spędzona na ulicach miasta. Był bezdomny od dobrych kilku lat. Wszystko to było nieważne. Przychodził tutaj tylko po to, żeby na nią popatrzeć. 'Jane' - powtarzał sobie w myślach jej imię. Zawsze się wtedy uśmiechał. Nigdy nie odważyłby się spytać jej o imię. Wypatrzył je na plakietce przyczepionej do służbowego stroju. 'Jane'. Pracowała tu od prawie dwóch lat. A on przychodził tu niemal codziennie. Wystarczyło, że na nią patrzał. Na bok odchodziły czarne myśli o tym, że nie ma się gdzie podziać, że jest mróz, że śniadanie jest rzeczą bardziej niż niepewną. Siadał przed sklepem, jak przed kominkiem.\nZ jasno oświetlonej sklepowej wystawy biła ciepła łuna, cały budynek otoczony był niezwykłą poświatą. Wyciągał wtedy ręce przed siebie, jak gdyby faktycznie chciał się ogrzać. Może i naprawdę tak było, skoro wytrzymywał siarczysty, zapierający mroźnym powietrzem dech w piersiach, chłód.\nKtóryś z przechodniów potrącił jego wyciągnięte ręce, kiedy tak siedział zaklęty, niczym w transie.\n- Uważaj, włóczęgo! - rozłożysty w barkach mężczyzna, nie przestając przeć na oślep przed siebie, obrzucił go potępiającym spojrzeniem.\n- Hej! Mam na imię Quincy! - krzyknął za przechodniem, po czym uśmiechnął się serdecznie.\n- Świr - skwitował przechodzień, po czym zniknął w tłumie.\nQuincy siedział dalej uśmiechnięty, jak gdyby nigdy nic. Zbliżała się osiemnasta, zatem sklepowe elektryczne rolety "Zabawek u Morgana" zaczęły powoli osuwać się w dół, niczym kurtyna kończąca spektakl jednej aktorki i jednoosobowej publiczności.\n- Do zobaczenia jutro, Jane - powiedział szeptem Quincy, uśmiechnął się, jak najserdeczniej potrafił, zamknął na chwilę oczy, po czym wstał i zaczął iść w kierunku napierającego tłumu, pod prąd. Na jego widok ludzie rozsuwali się, obchodząc go łukiem. Przyzwyczaił się do tego. Przywykł nawet do obelg rzucanych w jego stronę.\n- Tak to jest, kiedy jesteś włóczęgą - tłumaczył sobie.\nZ kieszeni poszarpanego, starego szarego płaszcza, wyjął czekoladowy cukierek z nadzieniem z alkoholu. Zabrał go z recepcji jakiegoś bardzo ekskluzywnego hotelu, którego obcojęzycznej nazwy nawet nie próbował zapamiętać. Łakocie przygotowane tam były jako darmowy poczęstunek, dla klientów. Zabrał i wyszedł w tym samym momencie, kiedy ochrona obiektu zainteresowała się jego osobą. Nigdy nie szukał kłopotów.\n- Po co dobrowolnie pakować się w kłopoty, prędzej, czy później same cię znajdą, prawda Q?\nTeraz wyjął cukierek, odpakował niecierpliwie, tak jak robią to małe dzieci i szybko pogryzł. Chwilę później poczuł, jak alkoholowy wkład rozgrzewa gardło, a później rozchodzi się przyjemnie po całej klatce piersiowej.\nW swoim planie dnia, oprócz podziwiania sklepowej witryny, miał jeszcze jeden stały punkt. Codziennie, o godzinie siódmej wieczorem, udawał się do przytułku dla biednych i bezdomnych, gdzie rada miejska Caladonu ufundowała dla potrzebujących ciepłe posiłki i nocleg. Zapisał się tam trzy lata temu, za namową starego przyjaciela z ulicy - Billa, z którym dzielił tam niewielki pokój.\nSpojrzał na zegar, znajdujący się na fasadzie jakiegoś urzędu. Miał jeszcze 45 minut. Z St. John's Street do przytułku położonego przy Dragons Square można było pójść dwiema drogami. Wybrał dłuższą, przez park, żeby wypełnić czas spacerem. Quincy zawsze starał się być punktualnie, o ile tylko obowiązywały go jakieś wyznaczone czy umówione terminy.\n- Może i jestem włóczęgą, ale włóczęgą dżentelmenem, a dżentelmen nigdy się nie spóźnia. Tym razem również był na czas. Barbara, główna kucharka i dyżurna przytułku przywitała go promiennym uśmiechem.\n- Siemasz, Qunicy.\n- Nie najgorzej - uśmiechnął się, po czym z uszanowaniem skinął głową do całej załogi kuchni.\nZwyczajowo zajął stolik w rogu sali, przy grzejniku, zdjął rękawiczki i czapkę, położył na żeberkowanym, niewielkim grzejniku, celem ich osuszenia. Odkaszlnął ochryple.\n- Wszystko w porządku? - spytała Barbara.\n- Tak, dam sobie radę - uśmiechnął się i niczym stary szelma puścił oko.\n- Twoja kolacja, proszę - rzekła, stawiając przed nim talerz gorącej zupy jarzynowej.\nPodziękował grzecznie. Odprowadził do kuchni jej zgrabne, kołyszące się biodra, a potem, zły na siebie, odpędził wszelkie myśli i zabrał się do jedzenia.\nSala powoli zaczynała się zapełniać. Po kilku minutach zjawił się Bill, który zajął puste miejsce przy jego stoliku. Quincy skończył już jeść i teraz sączył z kubka gorącą kawę.\n- Witaj Quincy. Jak minął dzień? - zagaił Bill.\n- A co u Twojej gołąbeczki?\nKtoś, kto nie znał Billa, mógłby nie wytrzymać jego ironicznego poczucia humoru. Ktoś inny, ale nie Quincy, który ze swoim starym przyjacielem niejedno zobaczył i przeżył. Było oczywiste więc, że w tym zdaniu zawarta była duża dawka ironii, ale z drugiej strony także i zawoalowanej, przyjacielskiej ciekawości i troski.\n- Nie powinieneś się nią tak zadręczać. Nie służy Ci to - zawyrokował Bill.\nA było w tym zdaniu więcej prawdy, niż im obu się zdawało. Quincy często nie dosypiał, miewał koszmary, po całodniowym pobycie w mieście - nocą nie czuł się najlepiej. Bill, jako jego współlokator wiedział o tym dobrze.\n- Potrafię o siebie zadbać. I jeżeli pozwolisz, sam będę decydował, co dla mnie dobre, a co nie - stanowczo odrzekł.\n- Posłuchaj rad starego Billa, a dobrze na tym wyjdziesz - podsumował jego towarzysz, osuszając talerz po zupie kawałkiem bułki.\nByło coś w głosie starego przyjaciela, co kazało Quincy'emu posłuchać rady, jak rozkazu. Uwolnić się od brzemienia i zrezygnować z marzeń.\n- Pożyjemy, zobaczymy - wstał i odnosząc talerz do kuchni, poklepał kumpla po ramieniu.\nQuincy odniósł talerz do zmywalni, po czym zwyczajowo udał się do Barbary po termos gorącej herbaty, który zabierał ze sobą do pokoju, w którym spędzał noc. Udał się do maleńkiej izdebki na pierwszym piętrze. Skrzypiące schody głośno trzeszczały pod naporem jego stóp. Wszedł do pokoju numer sto sześć na końcu krótkiego korytarza. Otworzywszy drzwi, zapalił górne światło, które stanowiła mała, dająca ledwie wątłą poświatę żarówka. Postawił termos na małym nocnym stoliku, który obok dwóch prostych łóżek, dębowej szafy, biurka i krzesła, stanowił skromne umeblowanie pokoju. Spokojnie zdjął płaszcz, powiesił go w szafie na jednym z dwóch wieszaków. Usiadł na brzegu łóżka, odkorkował termos i nalał do kubka dymiącej ciepłem herbaty. Rozluźnił guziki koszuli, wypił łyk gorącego napoju, po czym położył się na łóżku na wznak.\n- Boże - szepnął - kocham ją, po czym jak gdyby przestraszył się własnych słów, ukrył twarz w poduszce i gorzko zapłakał.\nWkrótce potem zasnął snem mocnym i spokojnym. Nie słyszał nawet, kiedy wrócił Bill i tak samo, kiedy jego przyjaciel wyszedł.\nKiedy się obudził, usiadł na łóżku i spojrzał w okno. Za szybą padał gęsty śnieg. Padał wielkimi płatami, przykrywając całe miasto śnieżną pierzyną. Herbata w termosie była jeszcze ciepła. Wysączył jej łyk, który rozbudził go do reszty. Łóżko Billa było starannie zasłane, a na stoliku przy jego łóżku stała maleńka kartka pomiętego papieru. Widniał na niej tylko krótki wyraz, napisany niezgrabnymi drukowanymi literami, jakby w pośpiechu: QUINCY.\nMężczyzna zbliżył się do stoliczka, podniósł karteczkę i na jej odwrocie przeczytał: "Przyjacielu, stary druhu! Wybacz, że nie mogę przekazać Ci tej wiadomości osobiście, ale niestety musiałem wyjść, pilnie. Spotkaj się ze mną dziś o godzinie szesnastej trzydzieści przy ulicy Santa Maria numer 5. Twój zawsze wierny przyjaciel, Bill".\nCo ciekawe, na odwrocie liściku pismo było staranne i równe, jak gdyby zostało przygotowane wcześniej. Wszystko wyglądało tak, jak gdyby kartka podpisana została w wielkim pośpiechu, jakby Bill wahał się do ostatniej chwili, żeby ją tu zostawić.\nQuincy był nieco zmieszany. Zastanawiał się, dlaczego przyjaciel nie przekazał mu tej informacji wczoraj. To pytanie musiało pozostać bez odpowiedzi, przynajmniej do godziny 16.30. Do tego czasu pozostało jeszcze siedem godzin. Quincy zaścielił starannie łóżko, wypił resztki herbaty i zszedł na dół. Przywitał się z personelem kuchni, najserdeczniej zaś z Barbarą.\n- Dzięki, Twoja herbata ratuje życie.\nBarbara uśmiechnęła się nieśmiało, spuszczając wzrok.\n- Czy spotkałaś może Billa, kiedy wychodził dziś rano?\n- Kiedy przyszłam do pracy już go tutaj nie było. Ale jedna z dziewczyn mówiła, że zachowywał się jakoś dziwnie.\nQuincy podniósł brwi zdziwiony, po czym zmienił wyraz twarzy na wyraźnie pytający. Barbara odczytała jego twarz, jakby domyślając się, że Quincy czeka na wyjaśnienia.\n- Carmen! Pozwól do nas - krzyknęła w głąb kuchni.\nPo chwili zjawiła się Carmen, która okazała się młodziutką, śliczną kobietą o ciemnych, kręconych, hebanowych włosach i anielskim spojrzeniu. Quincy przyznał w duchu, że to spojrzenie jest w stanie stopić wszystkie śniegi, które spadły na Caladon w ciągu nocy.\n- Carmen opowie Ci wszystko, a ja tymczasem zmykam do pracy - rzuciła szybko Barbara, uśmiechnęła się i zniknęła w kuchni.\n'No tak, zostałem sam na sam z tą anielicą', powiedział w myślach, ale nie musiał długo czekać, aż eteryczna istota zaczęła mówić słodkim, dziewczęcym głosem.\n- No więc pan Bill wyszedł tuż około siódmej. Przedtem jednak wszedł do kuchni i jak nigdy dotąd zaczął się uśmiechać, ściskać wszystkim ręce i składać życzenia świąteczne. A przecież do Wigilii jeszcze całe dwa dni.\n- Czy pan Bill mówił coś o tym, dokąd wychodzi?\n- Niestety nie, panie Quincy. Pytał tylko, czy byłabym tak łaskawa i przekazała panu serdeczne pozdrowienia i przypomniała o spotkaniu. Tyle wiem, przepraszam, że nie mogę bardziej pomóc, panie Quincy - powiedziała, wbijając swoje anielskie oczy w podłogę.\n- W porządku, byłaś bardzo pomocna - rzekł w jej stronę i uśmiechnął się promiennie. Zaczął iść w stronę wyjścia, a Carmen w swoją stronę - do kuchni. W ostatniej chwili odwrócił się i powiedział głośno:\n- Hej, Carmen! Mów mi po prostu Quincy.\nDziewczyna uśmiechnęła się, obróciła na pięcie i popędziła do kuchni.\nQuincy zapiął płaszcz pod szyję, udał się w stronę grzejnika i wziął czapkę i rękawiczki, które zostawił poprzedniego dnia. Nagrzane rękawiczki na pewno przydadzą się na zewnątrz. Kiedy otworzył drzwi, mroźne powietrze wdarło się do środka, niczym bezpański pies, czekający tylko na uchylenie dzielącej go od ciepłego wnętrza bariery. Lodowate powietrze kłuło w płuca. Quincy ruszył pewnym krokiem, w stronę zabudowań przy ulicy Dervish.\nPiękne kamienice pięły się wysoko w górę. Ulice nie były jeszcze zatłoczone, być może to za sprawą niskich temperatur i padającego śniegu, być może zaś dlatego, że większość mieszkańców miasta albo zmierzała do pracy, albo wędrowała od sklepu do sklepu, koczując w długich kolejkach. Mężczyzna powtarzał sobie zawsze, że Boże Narodzenie to sprawdzian stanu ducha, a nie portfela. Z kosza przy chodniku wyjął wczorajsze wydanie "Caladon News" i zaczął przeglądać je pobieżnie. Masa świątecznych reklam, kilka drobnych ogłoszeń, dział nekrologów, a na głównej stronie szpalta zaczynała się dumnie brzmiącym nagłówkiem: "Caladon - świąteczne miasto marzeń". Artykuł napisany przez burmistrzowskich propagandzistów wychwalał miasto, a przede wszystkim jego urzędników pod niebiosa. 'Bełkot'. Nim Quincy skończył wypowiadać to słowo, gazeta wylądowała w koszu zaledwie dwie przecznice dalej. Nie wiedząc co zrobić z czasem, zaczął krążyć po wąskich uliczkach i alejkach.\n'I tak prędzej czy później trafię do niej' - zaśmiał się w duchu. Jak zwykle w tej kwestii nie mógł się mylić i po blisko dwóch kwadransach bezcelowej tułaczki trafił w znajome miejsce przy St. John's Street. Oszronione szklane drzwi nie chciały mu zdradzić, co dzieje się w środku. Postanowił zrobić coś, czego wcześniej nie próbował. Wszedł do środka. Krótkie spojrzenie w stronę kasy wystarczyło, żeby ją dojrzeć. Była piękna. W krótkie, ciemne blond włosy wsunięta była ozdobna spinka. Uczesana była starannie, a kosmyki włosów zachodziły jej za uszy. Quincy wpatrywał się przez dłuższą chwilę w ten widok jak w obraz, po czym udał się między regały, niby to szukając czegoś. Zaśmiał się krótko pod nosem. Nie mógł nikogo oszukać: nie był w stanie kupić niczego, co znajdowało się w sklepie, a już tym bardziej przychylnego spojrzenia Jane. Jego strój zdradzał wszystko. Jedynymi powodami, dla których mógł wejść do takiego miejsca jak to była albo chęć ogrzania się, albo pokusa kradzieży. Nikt z tych wszystkich rzucających piorunujące spojrzenia klientów nie starał się znaleźć choć cienia dobrych intencji w osobie Quincy'ego. Żebrak - to wszystko, co widzieli.\nKiedy tak krążył w labiryncie sklepowych półek i kontuarów, pogrążając się w rozważaniach na temat sprawiedliwości (a raczej jej braku) u członków kaladońskiej socjety, nie zauważył, że ktoś podszedł do niego z tyłu.\n- Dzień dobry - rozbrzmiał za nim kobiecy głos.\nQuincy zesztywniał nagle, jakby nadepnął bosymi stopami na potłuczone szkło. Powoli odwrócił się w stronę, z której dobiegał głos. To była ona. Stała tuż przed nim, uśmiechając się szczerze. Oczy błyszczały jej niesamowicie. Ręce miała założone pod biustem, ale Quincy szybko przerzucił wzrok z powrotem na jej twarz.\n- Ja.... ehm... dzień dobry - wykrztusił.\n- Wygląda na to, że nie zauważył pan informacji - wskazała na kartkę przyklejoną tuż przy wejściu, której treść głosiła o zaczynającej się właśnie przerwie, w związku z czym, w sklepie nie powinno być ani jednego klienta. - Wygląda również na to, że był pan bardzo zajęty szukaniem czegoś. Może mogę w czymś pomóc?\n- Ja... ummm... ja tylko szukałem prezentu dla kogoś - z jego ust wyszło kłamstwo, którego oboje byli świadomi. Jego niezbyt szczególna prezencja zdradzała i tłumaczyła wszystko.\n- W takim razie musi to być ktoś bardzo szczególny, skoro oddaje się pan poszukiwaniom z takim pietyzmem.\nQuincy był zbyt zszokowany, żeby cokolwiek odpowiedzieć.\n- Tymczasem został pan tutaj uwięziony sam na sam ze mną. Nie pozostaje mi nic innego jak... - 'wezwać policję', dokończył w duchu mężczyzna - ...zaprosić pana na filiżankę gorącej kawy.\nQuincy zbaraniał do reszty, a Jane uśmiechając się jeszcze piękniej, wskazała mu ręką drogę do pokoiku na zapleczu. Powłóczył za nią nogami, wchodząc do małej kwaterki z tyłu sklepu.\n- Niech mi pan poda płaszcz, panie... ? - jej pytanie zawisło na chwilę w próżni, po czym wreszcie dotarło do niego.\n- Quincy - wycedził szybko.\n- Panie Quincy, byłabym zaszczycona, gdyby zechciał mi pan towarzyszyć przy drugim śniadaniu.\n"Miasto i czas cudów" - przypomniał sobie zdanie z gazety.\n- Niezaprzeczalnie będzie to dla mnie wielka przyjemność - odrzekł.\nUsiedli przy okrągłym stoliczku, wymienili spojrzenia, po czym Jane wstała i zaczęła krzątać się przy szafkach i blacie, przygotowując kawę. Aromat świeżo zmielonych ziaren wypełnił pokoik. Jane postawiła przed nim gorącą filiżankę, a na środku stolika talerzyk z maślanymi bułeczkami posypanymi płatkami migdałów. Patrzył na słodkości nie mniej łakomie niż na jej cudowną twarz. Głośno przełknął ślinę, co nie umknęło uwadze dziewczyny.\n- Proszę się poczęstować - powiedziała patrząc na niego i podsuwając talerz ze smakołykami. Quincy chciał sięgnąć po pachnące pieczywo, ale w ostatniej chwili cofnął dłoń. Brudne paznokcie i niezadbane dłonie przyprawiły go o rumieniec wstydu. 'No pięknie. trafiła mi się jedyna szansa na milion, a ja wyglądam jak śmierć na chorągwi'. Z zamyślenia wytrąciła go wyciągnięta dłoń Jane, a w niej talerzyk z poczęstunkiem.\n- Smacznego - uśmiech nie znikał z jej wydatnych, pełnych ust.\n- Dziękuję, Jane.\n- Skąd znasz moje... Ach, to - spojrzała na plakietkę, po czym roześmiała się głośno. - W takim razie część oficjalną mamy już za sobą.\nPodczas śniadania atmosfera nieco rozluźniła się. Quincy ośmielony jej czarującym uśmiechem i przyjaznym nastawieniem zaczął wypytywać o sklep, o jej pracę, ona zaś odpowiadała chętnie. Kiedy przyszła kolej na jej pytania, nieśmiało zaczął opowiadać jej o sobie, o życiu, które wiódł.\n- Po tym wszystkim, co tu usłyszałaś, zapewne wolisz, żebym już sobie poszedł.\n- Chyba powinieneś już iść Quincy - odrzekła.\n- Wiedziałem - powiedział z zażenowaniem - dzięki za śniadanie.\n'Jałmużnę' - pomyślał.\n- To nie tak - zaprotestowała, odczytując ton głosu i to, co dopowiadał sobie w głowie - po prostu kończy mi się przerwa.\nZdumiony Quincy po raz kolejny nie wiedział, co rzec. W końcu wydukał jedną ze swych poetycko i banalnie brzmiących mądrości.\n- Czasami przypadek stanowi o chwilowym szczęściu. Los czasami jest naprawdę ślepy, zderzając dwoje ludzi, takich jak ja i ty. Żegnaj, Jane.\n- Żegnaj? Brzmi, jak byśmy mieli się już nigdy nie spotkać. Jutro mam przerwę o tej samej porze. Żegnaj Quincy, lub jeśli wolisz - 'do zobaczenia'.\nChoć mężczyzna nie wierzył własnym uszom, wyraźnie brzmiało to jak zaproszenie. Z "Zabawek u Morgana" udał się przed siebie, w dół St. John's Street. Kiedy dotarł do skrzyżowania, skręcił i poszedł wzdłuż Kensington Church Road i wszedł do małego kościółka położonego w zadrzewionym zaciszu. Usiadł w ostatniej ławce i zaczął modlić się w duchu, choć tak naprawdę nigdy nie był szczególnie gorliwym chrześcijaninem. Dziękował w ciszy za to niezwykłe spotkanie i prosił w nadziei o pomyślność dnia jutrzejszego. Trwał w modlitwie dłuższy czas. Ze stanu mistycznych uniesień wyrwał go rytmicznie wybijający godzinę szesnastą, donośny dźwięk dzwonu. Przypomniał sobie o spotkaniu z Billem, a nie chcąc się spóźnić, ruszył czym prędzej ulicą Kensington. Do Santa Maria pieszo można było dotrzeć w 40 minut.\n- Jestem spóźniony - rzucił przed siebie, w pustkę.\nNie tracąc trzeźwości umysłu, obrócił się na pięcie i popędził w przeciwnym kierunku, w stronę skrzyżowania z Ten Hands Avenue. Tam, sprawdziwszy uprzednio rozkład jazdy, wsiadł w tramwaj, którego trasa wiodła przez Santa Maria. Choć niedawno wyszedł z kościoła, w chwili, gdy wsiadł do tramwaju, ponownie powierzył swój los Najwyższemu, błagając, aby oddalił kontrolerów komunikacji miejskiej z dala od tramwaju linii numer 45. Wysiadł bezpiecznie na przystanku przy Santa Maria, w śnieżne popołudnie, 22 grudnia, 1999 roku.\nW sklepowej witrynie "Różności O' Sullivana" dojrzał godzinę szesnastą dwadzieścia. Śnieg przestał padać, ale zaczynało już zmierzchać, toteż niebo było stalowoszare. Quincy w miarę możliwości wygładził długą płachtę palta i ruszył przed siebie w dół Santa Maria. Złotą piątkę, która oznaczała cel jego podróży zauważył przy maleńkiej kawiarence opisanej prostymi, białymi literami: "Bistro". Zdziwił się, dlaczego Bill miałby umawiać się z nim w takim miejscu. Quincy nie miał w kieszeniach płaszcza złamanego grosza. Przypuszczał, że Bill tym bardziej. Mimo wszystko uprzednio sprawdziwszy dla pewności adres na pomiętej karteczce z pokoju 106, wszedł do środka.\nWnętrze kawiarenki było skromnie wyposażone, co nie przeszkadzało w stworzeniu eleganckiej, minimalistycznej atmosfery. Quincy omiótł wzrokiem wnętrze lokalu. Nigdzie jednak nie mógł wypatrzyć swojego przyjaciela. W kąciku sali para zakochanych, gruchających niby dwa gołąbki. Kilka młodych dziewczyn głośno gaworzących przy długim stole, ustawionym wzdłuż wschodniej ściany. Poza nimi, w centrum sali przy małym, dwuosobowym stoliczku siedział nieco podstarzały dżentelmen w schludnym, trzyczęściowym garniturze. Dżentelmen nerwowo spoglądający na kieszonkowy zegarek na łańcuszku, który co chwila wyciągał z wewnętrznej kieszeni marynarki. Dżentelmen o dziwnie znajomej twarzy... Jednym słowem… Bill!\nQuincy nie wierzył własnym oczom, jednakże był pewny, że to jego stary przyjaciel. Podszedł nieśmiało do mężczyzny.\n- Bill? - rzekł cicho.\nMężczyzna teraz odwrócił się i w pełnym oświetleniu, oczom Quincy'ego ukazała się znajoma twarz współlokatora z małego pokoju przy Dragon's Square.\n- Bill! To naprawdę Ty? - nie dowierzał własnym oczom młody mężczyzna. Poczciwa twarz znajomego i elegancki garnitur, który podług oceny niewprawnego oka Quincy'ego musiał kosztować fortunę, nigdy dotąd nie chodziły ze sobą w parze.\n- Nie kto inny przyjacielu, nie kto inny.\n- Ale… - zawiesił głos.\n- Zanim zaczniesz pytać o cokolwiek, zdejmij płaszcz i siadaj. Właśnie zamówiłem dla nas dwie pyszne porcje pieczonej kaczki w pomarańczach.\nLedwie zdębiały Quincy zdążył osunąć się na krzesło, zjawił się kelner, który na ozdobnych talerzach przyniósł dwie przepyszne porcje pieczonej kaczki, której aromat chwycił obu mężczyzn za gardło z siłą kaladońskich zbirów. W ciszy zjedli posiłek, choć Quincy co chwilę rzucał Billowi pytające spojrzenia. Ten jednak ze stoickim spokojem przyjął lustrujący wzrok swojego towarzysza. Kiedy skończyli jeść i kelner przybył zabrać naczynia, Bill zamówił dwa kieliszki zapewne drogiego koniaku, po czym poklepał się po brzuchu i jak gdyby nigdy nic, powiedział:\n- Dawno tak dobrze nie zjadłem - uśmiechnął się błogo.\n- Bill, możesz mi wyjaśnić, o co w tym wszystkim chodzi? Myślałem, że ty… Że nie… Po prostu powiedz mi, co się tu dzieje. Proszę Cię Bill - spojrzał tym razem błagalnie na przyjaciela.\n- No dobrze. Sądzę, że jestem Ci winien wyjaśnienia, Joaquin - powiedział. Użył jego pełnego imienia, a i poważny ton jego wypowiedzi nie wróżył nic dobrego.\nQuincy wsłuchał się w szczerą do bólu opowieść przyjaciela. Słuchał prawie ze łzami w oczach historii o jego chorobie, o tym, że jego stan jest bardzo poważny, że być może niewiele czasu mu zostało.\n- To rak, Joaquin. Pieprzony rak - Bill również nie był w stanie powstrzymać łez i ostrych słów. - Za młodu, kiedy jeszcze miałem pracę, pobierałem pensję za harówkę w zakładach chemicznych. To stamtąd mam ten cudowny nabytek, przynajmniej tak powiedział lekarz. Dowiedziałem się o tym miesiąc temu, Quin. Żałuję teraz, że nie powiedziałem Ci wcześniej. Niemniej, zasłużyłeś na prawdę przyjacielu. Nikt tak bardzo, jak Ty - zakończył Bill.\nQuincy nie mógł wykrztusić słowa. Nie przypuszczał, że dzień, który zaczął się tak pięknie - od spotkania z Jane, mógł mieć tak parszywy finał. Przez godzinę rozmawiali jak prawdziwi bracia. O wszystkim. Chociaż znali się, jak łyse konie, nie chcieli, żeby pozostały między nimi jakieś niedopowiedziane historie. Bill powiedział mu o tym, że czas, który mu pozostał, chce wykorzystać na podróż na południe kraju - do żony, której pomimo rozwodu nigdy nie przestał kochać i do córki, której nigdy nie miał okazji poznać. Opowiedział, jak awansem wziął z pomocy socjalnej zasiłek pogrzebowy, które z racji braku jakiejkolwiek rodziny (z żoną rozwiódł się przed laty, córki nigdy nie widział i zapewne utracił do niej prawa rodzicielskie już dawno temu) i okazaniu odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego, wypłacono mu bez problemu. Okrągłe pięć tysięcy dolarów. Opowiedział również o tym, że przed laty zgromadził na koncie pokaźną sumkę, którą trzymał w depozycie na stare lata. Przyznał, że wybrał życie ascety i wyrzutka, mimo, że udało mu się zgromadzić małą fortunę. 'Cierpienie przypomina o błędach i uszlachetnia' - powtarzał co kilka zdań. Quincy usłyszał o tym wszystkim, co go dręczy, czego tak naprawdę pragnie, jakim był człowiekiem. I tak oto, przy stoliku w Bistro przy ulicy Santa Maria numer 5 siedział człowiek ogołocony z wszelkich, jak mu się wtedy zdawało, tajemnic, rozgrzeszony z wszelkich czynów, których dokonał oraz pozbawiony złudzeń, które towarzyszyły mu przez całe życie. Bill Andrews i jego duchowy syn Joaquin Collins - złączeni komunią wspólnych cierpień, marzeń, a w tamtej chwili - także łez.\n- Bill, tak mi przykro. Bill, jest coś, co mogę dla Ciebie zrobić?\n- Miałem nadzieję, że o to zapytasz Joaquin. Weź to - przesunął w jego stronę maleńki kartonik. Q. wziął go do ręki przeczytał nadruk:\n17-20 Grimson Street\nZ dopisanym ręcznie niezgrabnie, imieniem i nazwiskiem:\n- Bill, co to jest?\n- Musisz odnaleźć tego człowieka. On udzieli Ci dalszych wskazówek. Wiem, że nie zmarnujesz tych pieniędzy.\n- Bill, ale ja nie mogę przecież…\n- Posłuchaj Joaquin. Mój czas dobiega końca, mnie te pieniądze już się nie przydadzą. Pobrałem z depozytu jedynie część pieniędzy, na podróże i dla mojej córki, aby i jej niczego nie zabrakło. Przyjacielu, pragnę, żebyś wziął te pieniądze i żył swoim życiem. Nie zapominaj nigdy o tym, kim byłeś, co przeżyłeś, i że za swojego druha miałeś nie kogo innego, jak starego Andrewsa.\nKiedy opuścili kawiarenkę, na zewnątrz było już ciemno i znowu sypał gęsty, biały puch. Bill jeszcze tej nocy miał opuścić miasto statkiem. A to oznaczało, że już nigdy mieli się nie zobaczyć. Kiedy dotarli do doków, do odcumowania statku było jeszcze dość czasu, by mogli usiąść w portowym kambuzie i opróżnić solidną butelkę importowanej whisky. Wyszli z kambuza mając już nieźle w czubie. Wreszcie dotarli do drewnianej kładki prowadzącej na statek. Ucichły gromkie śpiewy i ustały braterskie uściski. Quincy zrozumiał, że kocha tego człowieka. Poczciwego staruszka, dobrego Billa. To on pokazał mu, jak przeżyć na ulicy, jak odnaleźć się w wielkim mieście. Wreszcie to dzięki niemu po raz pierwszy zobaczył Jane, kiedy pewnej zimy rozdawali ulotki na ulicach. Teraz pozostały tylko wspomnienia. Ze łzami w oczach wymienili ostatni, dżentelmeński uścisk dłoni, spojrzeli sobie w oczy. Będą pamiętać. o sobie, cokolwiek by się stało. Trwali tak w ciszy, dopóki doker nie dał znaku, że już pora. Bill Andrews, najlepszy przyjaciel Joaquina, wspiął się po trapie na pokład, oparł się o burtę i patrzył na młodzieńca. Kiedy statek odpływał, Andrews uchylił kapelusz na znak pożegnania, ruszając w ostatnią podróż swojego życia.\n- Kocham Cię Andrews, stary pryku! - nie zawahał się wykrzyczeć Quincy. Statek był już daleko, a on usiał na skrzyniach z portowym ładunkiem. Teraz został sam, mając w pamięci najwspanialszego człowieka, jakiego znał i mały kartonik w kieszeni płaszcza. Teraz został on sam, zasypany śniegiem Caladon i uśmiech Jane.\nByła pierwsza w nocy, kiedy usłyszał kroki nadchodzącego stróża i szybki oddech psa. Wstał, zawinął się czym prędzej na pięcie i parł przed siebie, w ciemną, ziejącą pustką po stracie przyjaciela noc. O tej porze nikt nie otworzyłby mu już przytułku, aby móc spędzić noc w pokoju 106.\nBez protestu za to przywitały go podwoje parkowej ławki, na której się położył. Modlił się trzeci raz tego długiego wieczora. Najpierw, żeby bezpiecznie przetrwać noc i wszystko się jakoś ułożyło, a w chwilę potem, żeby znaleziono go rano skostniałego na śmierć, a parszywy towarzysz - życie - wreszcie dał mu spokój. W końcu zamknął powieki i zasnął ciężkim snem umęczonego życiem człowieka.\nObudziło go dwóch policjantów. Posłusznie spełnił ich służbowo brzmiące sugestie i odprowadzany czujnym wzrokiem udał się na St. John's Street. Dochodziła godzina przerwy śniadaniowej Jane. Na kilka minut przed zamknięciem sklepu Quincy, który dreptał w miejscu przed sklepem, celem rozgrzania się, wszedł do środka. "Zabawki Morgana" zawsze przyciągały klientów atrakcyjnymi cenami i niezmienną od lat wysoką jakością produktów. Dzisiaj również nie brakowało zainteresowanych. Jane cierpliwie obsłużyła wszystkich przed rozpoczęciem przerwy. Quincy wiedział, że już dawno go zauważyła. Kiedy podeszła, aby zamknąć drzwi i zmienić plakietkę z 'otwarte' na 'przerwa', odezwała się.\n- Boże, Quincy, co się stało? - spytała ze strachem. W chwili, kiedy zobaczył swoje odbicie w przeszklonych drzwiach, zrozumiał jej pytanie. Wyglądał jak strzęp człowieka. Był nieogolony, oczy i nos miał czerwone, a ręce sine i żylaste.\n- Przepraszam, jeżeli pozwolisz, wszystko Ci opowiem. Przede wszystkim dzień dobry Jane - powiedział jednym ciągiem.\nZaprowadziła go na zaplecze. Nastawiła wodę, aby zaparzyć świeżej kawy. Zdjęła postrzępione rękawiczki z jego skostniałych palców. Mężczyzna poddawał się wszelkim jej zabiegom bez słowa sprzeciwu. Miał odmrożone dłonie. Ledwo je czuł. Zaczęła rozcierać jego dłonie własnymi i chuchać ciepłym powietrzem. Quincy patrzył na nią, ale nie odzywał się. Po chwili, dzięki Jane, powoli zaczął odzyskiwać czucie w palcach, które zaczęły też przybierać bardziej naturalny kolor. Jane wstała, otworzyła górną szafkę i wyjęła z niej apteczkę. Odnalazła małe pudełeczko, odkręciła i zaczęła smarować mu dłonie żółtawą maścią.\n- Specjalna maść na odmrożenie - powiedziała krótko.\nPo kilku minutach takiego nacierania, mężczyzna poczuł wreszcie rozchodzące się w dłoniach ciepło. Poczuł się nieswojo i w pierwszej chwili chciał cofnąć swoje brudne ręce. Ale wtedy poczuł jej dotyk… Najdelikatniejszy dotyk, jaki kiedykolwiek dane mu było odczuwać. Jane miała piękne, zadbane dłonie, smukłe palce i niezwykle delikatną skórę. Subtelny dotyk jej rąk sprawiał mu niekłamaną przyjemność. Wreszcie odeszła od niego i usiadła po drugiej stronie małego stolika.\n- Kawa! - niemalże wykrzyknęła kobieta. Po chwili na stoliku pojawiły się dwa wysokie kubki wypełnione po brzegi świeżo parzoną, aromatyczną kawą.\n- Dziękuję - były to pierwsze słowa, które wypowiedział od dobrych kilkunastu minut.\n- Musisz o sobie dbać, inaczej kto będzie mnie odwiedzał w porze śniadania? - odpowiedziała Jane z humorem i błyskiem w oku. Słowa te były jak balsam dla jego duszy. Quincy wrzucił do kubka kilka kostek cukru, stanowczo za dużo. Ręce trzęsły mu się okropnie, bynajmniej nie tylko na skutek zimna, lecz także na wspomnienie wczorajszego wieczoru i nocy.\n- Jane, muszę Ci coś powiedzieć. Coś bardzo ważnego - rzekł krótko i stanowczo.\nKobieta wyszła z pokoiku. Quincy powiódł za nią wzrokiem, wychyliwszy głowę przez framugę drzwi zaplecza. Podeszła do wejściowych szklanych drzwi i tym razem wywiesiła tabliczkę 'Zamknięte'.\n- 'Poświęci czas tylko dla mnie' - z egoistyczną radością powiedział w duchu Q.\nRozmawiał z nią długo, wdając się we wszelkie szczegóły, które pamiętał z wczorajszego dnia. Jane nie przerywała mu ani słowem, słuchając niczym kapłan udzielający spowiedzi. Kiedy skończył, podeszła do niego, objęła za szyję i przytuliła do siebie. Przeszło na niego ciepło jej ciała. Zapach perfum drażnił jego nozdrza. Ona zaś ścisnęła go tak mocno, że poczuł krągłość jej piersi na swoim torsie. Zrobiło mu się gorąco. Pocałowała go w policzek, a on zapłakał rzewnie.\nQuincy przylgnął do niej, niczym dziecko do matki i płakał długo. W końcu, w jej ramionach znalazł spokój, którego nie spodziewał się znaleźć nigdzie indziej. Jeszcze w tej samej chwili zaprosiła go do siebie, oferując kolację, schronienie i rozmowę, jeżeli tylko znajdzie na to chęć i siły. Długo oponował, zanim się zgodził. Tym razem był pewien, że kobieta robi to z dobrego serca, nie zaś z litości. Późnym popołudniem zgasili sklepowe światła, przekręcili z chrzęstem zamek w szklanych drzwiach i poszli pod rękę wzdłuż St. John's Street. Potem Jane kupiła dwa bilety na tramwaj i pojechali do jej mieszkania na Devonshire, na obrzeżach miasta. Kiedy dotarli na miejsce, był już wieczór.\nMieszkanie Jane mieściło się w długiej kamienicy, na drugim piętrze. Dotarłszy pod drzwi, Jane wyjęła z niewielkiej torebki pęk kluczy, zważając, by zbytnio nie hałasować. Po chwili dębowe drzwi otworzyły się i Jane weszła pierwsza do mieszkania. Przestąpiwszy próg sięgnęła do włącznika. Po chwili mieszkanie rozświetlił miękkim, ciepłym światłem żyrandol. Quincy ciągle stał przed otwartymi drzwiami.\n- Posłuchaj Jane, zrobiłaś już dla mnie wystarczająco dużo, Nie chciał bym się narzucać, nie chcę sprawiać niepotrzebnego kłopotu. Zawsze mogę spędzić noc w przytułku - powiedział lekko przytłumionym głosem.\n- Wejdź Quincy, nie sprawiasz żadnego kłopotu. Jak widzisz, mieszkam sama, dawno nie miałam z kim porozmawiać. Będzie mi bardzo miło, jeżeli zgodzisz się być moim gościem.\nQuincy nie kazał długo się przekonywać. Wszedł do środka, po czym delikatnie zamknął za sobą drzwi. Salon był skromnie, ale starannie umeblowany. Prowadził do niego krótki korytarzyk, który wyłożony był drewnianymi panelami. Panował tu ciepły, domowy klimat. Na komodzie stały rozmaite kwiatki i roślinki, na ścianach wisiały kolorowe obrazy w ramach ozdobnych.\n- Rozgość się. I podaj mi swój płaszcz, chyba, że zamierzasz w nim spędzić resztę wieczoru - powiedziała Jane, po czym zaśmiała się cichutko.\nMężczyzna zdjął płaszcz, czapkę i postrzępione rękawiczki. Jane odwiesiła wszystko na wieszak. Usiedli na niewielkiej sofie. Quincy westchnął cicho. Było mu wygodnie i ciepło.\n- Posłuchaj Quincy. Nie zrozum mnie źle, ale może masz ochotę skorzystać z kąpieli? Przygotuję dla Ciebie czysty ręcznik i gorącą wannę. Znajdą się też jakieś ubrania na zmianę, poprzedni lokator zostawił dwa kartony swoich rzeczy, po które nigdy się nie zgłosił.\nQ. zawstydził się. Spojrzał po sobie. Fakt, jego odzienie nie było w najlepszym stanie. Jane zaprowadziła go do pomieszczenia, w którym znajdowała się wanna pełna już gorącej wody.\n- Oto Twój ręcznik, przybory do golenia i ubrania na zmianę. Mam nadzieję, że będą pasować. Nie musisz się spieszyć. Zajmij się sobą, a ja w tym czasie przygotuję nam coś do jedzenia - powiedziała swoim miękkim, kobiecym głosem, po czym udała się do drzwi. Quincy w ostatniej chwili złapał ją za rękę. Ścisnął ją lekko, w przyjacielskim uścisku.\n- Jesteś doprawdy wspaniałomyślna Jane. Dziękuję Ci z całego serca.\n- To nic takiego, naprawdę. Gdybyś czegoś potrzebował, wołaj, będę w kuchni - uśmiechnęli się od siebie, wymienili porozumiewawcze spojrzenia, po czym Jane wyszła z pomieszczenia, a Quincy zamknął drzwi na zasuwkę. Odłożył przybory do golenia na umywalkę, a ubrania na brzegu półki naściennej. Powoli zaczął rozpinać flanelową koszulę. Zdjął ją, złożył starannie i odłożył na podłogę, w kąt. Powoli zdjął starą, przetartą koszulkę i ciemny podkoszulek. Je również odłożył na bok. Stanął przed lustrem. Musiał powstrzymać się, żeby nie krzyknąć. Nogi się pod nim ugięły. Oparł się o umywalkę. Odbicie w lustrze przedstawiało przeraźliwie wychudzonego człowieka. Quincy przysunął się bliżej, żeby dobrze się sobie przyjrzeć. Mógł dosłownie policzyć swoje żebra. Brzuch miał zapadnięty, ramiona chude i żylaste. Z dawnych muskułów, którymi mógł się pochwalić jako młodzieniec, nie pozostało już prawie nic. Twarz była zarośnięta, ogorzała, czupryna gęsta, cienie pod oczami przydawały mu upiornego wyglądu. Sięgnął po zestaw do golenia. Po kilkunastu minutach gęsta broda zniknęła, odsłaniając nieco tylko bardziej ludzką twarz z wystającymi kośćmi policzkowymi. Następnie zanurzył się w ciepłej, ale już nie gorącej wodzie w wannie. Tyle mu wystarczyło. Leżał w bezruchu kilka dobrych minut. Czuł się dobrze, ciepło otaczało całe jego ciało. W następnej chwili wstał, wyszorował dokładnie całe ciało szorstką gąbką i mydłem, wymył dokładnie włosy szamponem.\nKiedy wyszedł z wanny, zostawił w niej mętną i ciemną ciecz, z którą do spływu odpłynęły brud, złe myśli i problemy. Ponownie stanął przed lustrem. Przeczesał czyste już włosy dłońmi. Sięgnął po ubranie przygotowane przez Jane. Ubrał nowe skarpetki, nieco luźne jeansy oraz czarną koszulkę polo z niewielkim kołnierzykiem. Przygładził nieco włosy, zaczesując je w lewą stronę. Sięgnął po pastę do zębów, przepłukał nią usta. 'Oto nowy, lepszy Quincy' - pomyślał. Na niewielkiej półeczce tuż obok lustra, zauważył pośród innych kosmetyków o nieznanych mu nazwach i zastosowaniach, mały flakonik z perfumami. "Fleur de Roquai" - przeczytał obcojęzyczną nazwę. Nieco niżej znajdowała się przetłumaczona nazwa: "Kwiaty z potoku". Odciągnął koreczek, aby powąchać. Wziął głęboki pełny wdech. Tak, był to ten sam zapach, który uderzył mu do głowy kilka godzin wcześniej, w sklepowym zapleczu. Stał tak dłuższą chwilę z zamkniętymi oczami, po czym pomyślał, że najwyższy czas wracać do Jane, która zapewne zaczęła się już niecierpliwić. Zatknął korek, odstawił pojemniczek na swoje miejsce. Pozbierał wszelkie rzeczy, które należały do niego w jedno miejsce, po czym zgasił światło i wyszedł do salonu.\nW pokoju pachniało już domowo przygotowanym jedzeniem. Aromat pieczonego kurczaka szybko dotarł do jego nozdrzy. Jane zapraszała go do stołu. Usiadł na jednym z wysokich, obijanych jasną tapicerką krzeseł. Stół wyglądał, jak gdyby został przygotowany na jakieś wielkie przyjęcie. Znajdowało się na nim wszystko, o czym uczyła szkoła savoir- vivre'u. Podczas jedzenia niemiłe uczucie zakłopotania powoli ustępowało niekłamanemu zadowoleniu. Quincy czuł się dobrze i uśmiech prawie nie schodził z jego ust. Jane okazała się świetną kucharką i jeszcze lepszą towarzyszką rozmów. Po udanej kolacji, zasiedli w dwóch głębokich fotelach, które czule obejmowały ich ciało szerokim wezgłowiem i ramionami. Pili herbatę i rozmawiali.\n- Myślałeś już, co zrobisz z pieniędzmi, które zostawił Ci Bill? - poruszyła temat Jane.\n- Naprawdę nie wiem. Szczerze? Jeszcze to do mnie nie dociera. W jednej chwili jestem bezdomnym, który cały swój majątek nosi w kieszeniach płaszcza, a dobę później mam pokaźną sumę na koncie, siedzę tutaj z Tobą i rozmawiam w najlepsze. Wszystko wygląda jak jakiś sen. Jak marzenie, którego nic nie może zepsuć. Ale tak poważnie to nie wiem, co z tym wszystkim zrobię. Waham się nawet, czy powinienem był przyjąć ten prezent wtedy od Billa - na wspomnienie przyjaciela zawiesił na chwilę głos i zamyślił się. Zastanawiał się w duchu, gdzie podziewa się teraz stary Andrews i co się z nim dzieje.\n- Bill chciałby żebyś z tego korzystał, pamiętasz, jak opowiadałeś mi, co Tobie powiedział, wtedy, w kawiarni? Pragnął, żebyś żył własnym życiem, był szczęśliwy, korzystał z każdego dnia.\n- Widzisz, Jane… - Spojrzał głęboko w jej prześliczne, błyszczące oczy. - Kiedy żyjesz tak jak ja, niewiele jest Ci potrzebne do szczęścia. Żyjesz z dnia na dzień, jedyne, czego tak naprawdę potrzebujesz, to talerz ciepłej zupy i dach nad głową, żeby bezpiecznie przetrwać zimę. Dni mijają jednakowo, a Ty żyjesz marzeniami na temat tego, co by było, gdybyś miał kupę pieniędzy. Myślisz o normalnym domu, podróżach, kupnie auta. Sytuacja zmieniła się diametralnie, kiedy to, o czym marzyłem, naprawdę się stało. Teraz mam pieniądze i nie wiem, jak żyć. Nie wiem, co z nimi zrobię. Moje życie przez kilka lat było tą właśnie rutyną, o której Ci mówię. Może i nie był to cudowny czas, ale nie było w nim żadnych nieprzewidzianych zdarzeń - każdy następny dzień powielał schemat poprzedniego. A teraz… Teraz właściwie boję się życia, tego, co przyniesie jutro. Pomimo całego bezsensu mojego dotychczasowego życia, było mi dobrze. Nie użalałem się nad sobą, nie pragnąłem więcej. A znalazłem się w strasznej sytuacji. Przeraża mnie wizja sytuacji, w której raz zasmakowawszy tak zwanego prawdziwego szczęścia, dobrobytu, stabilizacji, musiałbym wrócić do życia na ulicy. Nie wiem sam, Jane, muszę jeszcze nad tym wszystkim pomyśleć, potrzebuję więcej czasu, to wszystko dzieje się stanowczo za szybko.\nMłoda kobieta chwyciła go po przyjacielsku za dłoń i uścisnęła czule. Quincy opuścił wzrok, wbijając go w dno filiżanki.\n- Posłuchaj mnie. Dopóki nie postanowisz, co dalej zrobisz, możesz zostać tutaj - powiedziała powoli Jane.\n- Nie wiem, czy powinienem. Nie chciałbym sprawiać Ci problemów, nie chcę być ciężarem.\n- Quincy, hej, spójrz na mnie. Nie myślisz chyba, że robię to wszystko z litości? Fakt, znamy się krótko, ale… Zdążyłam Cię już bardzo polubić. Nie będę Cię zatrzymywać, ale jeśli tylko masz ochotę, zostań, przynajmniej na dzisiejszą noc. Jest już prawie dziesiąta, a za oknem szaleje zamieć. Nie ma mowy, żebyś błąkał się po mieście w taką pogodę. A potem zrobisz, co będziesz uważał za słuszne, dobrze?\nMężczyzna długo się wahał, zanim odpowiedział. Nie rozumiał sam siebie. Przecież szalał za tą kobietą, kochał ją całym sercem. Z drugiej strony jednak, czuł się nie najlepiej, z tym, co robi. Miał wrażenie, jak gdyby wkraczał do zakazanego mu świata, jakby nie tu było jego miejsce. Mimo wszystko, nie mógł sobie odmówić spędzenia choćby i tych kilku jeszcze godzin z nią.\n- Dobrze Jane. Zostanę dzisiaj. Co będzie jutro, pomyślimy. Jutro z samego rana powędruję do banku, aby zobaczyć, jak cała sprawa wygląda.\n- Jeśli chcesz, mogę Ci towarzyszyć. Co roku na dzień przed Wigilią sprzedażą w sklepie zajmuje się właściciel, pan Morgan. Przy okazji wypełnia różne dokumenty, faktury i podobne sprawy. Ja mam wolne.\n- Dobrze. Może jeśli pójdziesz ze mną, będzie dobrze. - Tak naprawdę Quincy pomyślał o tym, że jeżeli pójdzie sam, ochrona banku wyrzuci go stamtąd szybciej, niż zdąży przestąpić progi budynku. Towarzystwo Jane może więc okazać się przepustką bezpieczeństwa przez wiele nieprzyjemności - poza tym na pewno jesteś zorientowana bardziej niż ja, w świecie finansjery i bankowości.\n- W porządku. Myślę, że skoro planujesz wyjść z samego rana, powinniśmy iść już spać. To był długi dzień pełen różnych wrażeń.\n-'Co to, to na pewno' - pomyślał mężczyzna.\n- A Ty musisz wypocząć. Chodź za mną, pokażę Ci Twoją sypialnię.\nQuincy odstawił niewielką filiżankę na stół. Podniósł się z fotela i posłusznie poszedł za Jane. Kobieta zaprowadziła go do pokoju, który znajdował się pomiędzy salonem a kuchnią. Kiedy weszli do środka i Jane zapaliła światło, jego oczom ukazało się wnętrze o ścianach w ciepłych, pastelowych kolorach. Pod sufitem wisiał okazały, ozdobny żyrandol. Wzdłuż jednej ściany komoda, naprzeciw zaś, szerokie, starannie zasłane łóżko.\n- No więc tu będziesz spał. W szufladzie komody znajdziesz dodatkowy koc, gdybyś potrzebował. W razie, gdybyś miał z czymkolwiek problem, śpię w pokoju obok. Możesz po prostu zapukać w ścianę, albo do drzwi. To chyba wszystko.\nNa moment oboje poczuli się niezręcznie. Zapadła dłuższa chwila ciszy. Jane przez moment wpatrywała się w mężczyznę. Quincy zaś wpatrywał się w nią. Chciał coś zrobić, jakoś ją pożegnać, podziękować za ten wspaniały wieczór. Pocałunek w policzek wydał mu się zbyt odważny. Na przyjacielski uścisk też nie był w stanie się zdobyć. Zawiedziony i zły na siebie, że nie potrafi ofiarować nic ponadto, powiedział:\n- Dziękuję. Dobranoc Jane - po czym uśmiechnął się najserdeczniej, jak umiał.\n- Dobranoc Quincy. Śpij dobrze - powiedziała cichutko kobieta, obróciła się i wyszła. W pokoju pozostał po niej tylko zmysłowy zapach perfum. Quincy rozebrał się, zostając tylko w podkoszulku i bokserkach, po czym nakrył się pościelą pod samą szyję. Przysunął się do ściany tak blisko, jak to tylko było możliwe, przyłożył do niej jedną dłoń i zasnął twardym snem.\nTuż za ścianą, po jej drugiej stronie, Jane nie mogła zasnąć. Po jej głowie błądziły rozmaite myśli. Zastanawiała się, co tak naprawdę zrobiła. Wpuściła prawie obcego mężczyznę do domu. Z drugiej zaś strony, było w nim coś nieokreślonego, nieuchwytnego, co sprawiało, że mu ufała. Poza tym, był niezwykle sympatyczny. Zastanawiała się nad tym człowiekiem. Co z nim teraz będzie, co zrobi z pieniędzmi, które zostały mu ofiarowane. Ciekawiło ją, jak rozwinie i potoczy się ich znajomość. Cokolwiek by nie było, życzyła mu dobrze.\nKiedy wreszcie zasnęła, nie był to spokojny sen. Jakiś koszmar odwiedził ją tej nocy. Czuła się niezbyt pewnie, podświadomie wykrywała jakieś zagrożenie, które ma nadejść niewiadomo skąd. Śniło jej się, że siedziała na jednym z ulicznych chodników, boso, pod ścianą. Naprzeciw niej, w świetle latarni stał jakiś wysoki mężczyzna, ubrany w ciemny prochowiec, długi do samej ziemi. Spod niego wystawały tylko spiczaste, błyszczące buty. Na głowie miał czarny kapelusz z niewielką, czerwoną obwódką. Rondo kapelusza rzucało cień na twarz, której nie mogła dostrzec. Jednakże to, co wzbudzało w niej strach, było dobrze widoczne. Były to czerwone, jakby płonące żywym ogniem oczy, wpatrzone prosto w nią. Strach był tak paraliżujący, że nie mogła odwrócić głowy od tego petryfikującego spojrzenia. Przyparta do muru, skuliła się w sobie. Na całej długości ulicy nie było nikogo, prócz nich. Mężczyzna powolnym krokiem ruszył przed siebie w jej stronę. Jego płonące źrenice rozjarzyły się jeszcze bardziej. Jane zaczęła krzyczeć, zdawała sobie jednak sprawę z tego, że jest sama i nikt jej nie usłyszy. Mężczyzna zaśmiał się demonicznie, a odgłos jego śmiechu odbijał się od ścian budynków zwielokrotnionym echem. Oddech Jane przyspieszył, serce wyrywało się z piersi. Jej prześladowca wyciągnął ku niej chude, kościste dłonie. Krzyczała coraz głośniej…\n- Jane! Obudź się, Jane, słyszysz! - powoli dochodził do niej jakiś głos, jakby z oddali - co się stało, Jane?\nPrzerażona kobieta powoli zaczęła orientować się w sytuacji. Nad nią pochylał się Quincy, trzymając ją za ramiona. Ona zaś siedziała na łóżku, rozpalona i oblana potem. Przez uchylone drzwi wdzierał się wąski snop światła zapalonego w biegu na korytarzu.\n- Ja chyba… Chyba miałam zły sen. Śniło mi się coś okropnego, jakiś mężczyzna - Quincy słyszał jak oddychała ciężko i jak mocno uderza jej serce - Nie wiem, czy zasnę.\n- Jeśli chcesz, mogę posiedzieć przy Tobie, dopóki nie zaśniesz - zaproponował bez wahania mężczyzna.\n- Zrobiłbyś to dla mnie? - zapytała Jane poprawiając zmierzwione włosy.\n- Oczywiście. Przyniosę Ci szklankę wody. Poczekaj chwilę, zaraz wracam.\nQuincy pospiesznym krokiem udał się w stronę kuchni. Po kilkunastu sekundach wrócił, stawiając szklankę chłodnej wody na nocnym stoliku Jane.\n- Spróbuj zasnąć, posiedzę tu przy Tobie.\nJane skinęła głową na znak potwierdzenia, po czym nakryła się kołdrą. Quincy przysunął do jej łóżka krzesło stojące dotychczas w rogu pokoju. Usiadł naprzeciw łóżka. Jane wysunęła dłoń spod okrycia i złapała go mocno za rękę.\n- Nie puszczaj, dopóki nie zasnę - prośba ta zabrzmiała tak niewinnie i jednocześnie tak poważnie, jak prośba dziecka, które boi się zasnąć po ciemku. Quincy nic nie powiedział. Siedział naprzeciw niej, pogrążając się w myślach i walcząc ze zmęczeniem. Wreszcie, sam nie wiedział kiedy zasnął.\nNastępnego ranka, po obfitym śniadaniu, Quincy i Jane wyszli do banku. Było kwadrans po dziewiątej i widać było, że święta Bożego Narodzenia już wkrótce. Na ulicach było niesamowicie tłoczno. Po wąskich chodnikach długimi sznurami przesuwały się pielgrzymki zakupowiczów, wędrujące od jednej do drugiej wyprzedaży. Jane szła z Quincym pod ramię. Rozmawiali i wyglądali niczym stare dobre małżeństwo. Do Grimson Street, na której znajdował się bank pieszo można było dojść w około 25 minut, niespecjalnie się nawet spiesząc. Z racji tego, że nie było dużego mrozu, postanowili się przejść. Młodemu mężczyźnie po głowie kołatały się różne myśli. Prawdę mówiąc, to mocno się denerwował na myśl o pieniądzach.\n- Jane, może Ty masz jakiś pomysł, co zrobić z tymi pieniędzmi?\n- Quincy, nie mogę Ci niczego podpowiadać, bo wiem, że natychmiast się tym zasugerujesz - zaśmiała się pod nosem - To musi być Twoja decyzja, proszę, nie pytaj mnie więcej o to. Zrobisz, co będziesz uważał za słuszne.\n- No tak. Już prawie jesteśmy. Wejdź ze mną do środka.


Aby korzystać z funkcji Kaspersky Password Manager w przeglądarce, należy zainstalować rozszerzenie Kaspersky Password Manager dla przeglądarki. Kaspersky Password Manager korzysta z rozszerzenia, aby automatycznie wypełniać formularze online, automatycznie logować na stronach internetowych i szybko zapisywać nowe karty płatnicze, adresy i konta dla stron internetowych. Możesz także użyć rozszerzenia przeglądarki do automatycznego wygenerowania silnego hasła i wklejenia go w polu hasła na stronie internetowej.\nZainstaluj rozszerzenia przeglądarek Kaspersky Password Manager przy pierwszym uruchomieniu aplikacji\nW zależności od przeglądarki, zostanie otwarty sklep internetowy Chrome lub menedżer rozszerzeń.\nAby zainstalować rozszerzenie, wykonaj instrukcje w sklepie internetowym Chrome lub menedżerze rozszerzeń.\nMożesz także pominąć instalowanie rozszerzeń, klikając Zainstaluj rozszerzenia później i potwierdzając działanie w wyświetlonym komunikacie i zainstalować rozszerzenia w późniejszym czasie.\nNa zakładce Przeglądarki, dostępnej w oknie preferencji aplikacji, sprawdź, w których przeglądarkach są zainstalowane rozszerzenia Kaspersky Password Manager, i otwórz preferencje Safari, sklep internetowy Chrome lub menedżer rozszerzeń, aby włączyć lub zainstalować rozszerzenie.\nZainstaluj rozszerzenia później\nOtwórz menu rozwijalne aplikacji i wybierz Preferencje.\nZostanie otwarte okno preferencji aplikacji.\nOtwórz zakładkę Przeglądarki.


Masakra w amerykańskich salonach spa. Nie żyje siedem bezbronnych klientek - CAI24\n08:41 | czwartek | 20.01.2022\nMasakra w amerykańskich salonach spa. Nie żyje siedem bezbronnych klientek\nZabójcy weszli do trzech salonów spa w stanie Georgia mordując w sumie siedem klientek, poinformowała CNN.\nDo pierwszej strzelaniny, w której zginęły trzy kobiety, a kilka zostało rannych doszło w okręgu Cheerokee.\n– Dwa kolejne incydenty miały miejsce w Atlancie – poinformowała policja. Jak uściślił rzecznik stanowego departamentu bezpieczeństwa, nieznani sprawcy otworzyli ogień do personelu i klientek salonów Gold Spa i Aroma Therapy Spa. W pierwszym śmierć poniosły również trzy kobiety, w ostatnim – jedna.\n-Policja bada czy wszystkie napady były ze sobą powiązane – przekazała CNN.\nPoprzedni artykułAndrzej Duda mówi wprost: Sytuacja jest zła. Możemy się spodziewać wprowadzenia restrykcji na obszarze całego kraju\nNastępny artykułPolicja postrzeliła roczne dziecko w głowę!


Banknoty fruwały po Targówku – targowek.info\nTargówek / Zacisze 30 listopada 2014 Ankh\nSzkoda, że nas tam nie było. Strażniczki miejskie dobry kawałek goniły złodziei, a ci po drodze rozrzucali zrabowane pieniądze i fanty.\nDo pościgu doszło o 3 w nocy, więc świadków wielu nie było, a musiało to wyglądać dość widowiskowo. Złodzieje sądząc po sprzęcie to profesjonaliści, ale sądząc po zachowaniu raczej nie. Radiowóz straży miejskiej podjechał w nocy na Pratulińską w pobliżu kościoła Chrystusa Króla. Stał tam opel corsa, a przy nim dwóch mężczyzn. Na widok radiowozu puściły im nerwy i rzucili się do ucieczki przez działki w kierunku ul. Radzymińskiej.\nStrażniczki nie przestraszyły się i ruszyły za złodziejami. Ci uciekając rozrzucali różne przedmioty. Po chwili rozdzielili się – jeden pobiegł w stronę nasypu kolejowego, gdzie udało mu się zniknąć. Drugi po kilkusetmetrowym pieszym pościgu został złapany i obezwładniony. Na pytanie dlaczego uciekał odparł, że jest poszukiwany. To nie była cała prawda.\nNa miejsce wezwano policję. W oczekiwaniu na przyjazd radiowozu strażnicy skontrolowali teren na trasie pościgu i wokół radiowozu. Znaleźli dwie metalowe kasetki do przechowywania pieniędzy, kominiarkę, dwa łomy oraz inne standardowe wyposażenie włamywaczy. W samochodzie i na Pratulińśkiej fruwały też rozrzucone banknoty z otwartych kasetek.\nSzybko okazało się, że przedmioty i pieniądze skradziono podczas włamania do jednej z firm przy ul. Młodzieńczej na Zaciszu.\nzdjęcia: Straż Miejska\nKradli samochody na Targówku metodą „na lawetę”\nZmarła dyrektor przedszkola przy Barkocińskiej\nWybuchy na budowie metra\nNext Kto burmistrzem, kto wice? Sytuacja zaczyna się wyjaśniać\nPrevious Lodowisko czynne już od poniedziałku\n30 listopada 2014 20:28\n30 listopada 2014 23:45\nBrawo dla Pań:-)\n1 grudnia 2014 06:55\nPo pierwsze brawo do Pań, pomimo zimna dały radę. A po drugie o jaką branże chodzi to był napad na bank czy na co?\n1 grudnia 2014 11:30\nJeśli było sporo pieniędzy, to pewnie monopolowy obrobili.\n1 grudnia 2014 14:26\nI to jest dowód na to,że straż miejska jest bardzo potrzebną i pożyteczną formacją!\nmałe nominały,nie obłowili się,pewnie brałniarze,automaterzy albo katolicka młodzież z dobrych domów,brawa dla Pań strażniczek,oby nie pozostały anonimowe,premia się należy! BRAWO! :-) :-)\n4 grudnia 2014 10:18\nSzkoda tylko że ujęcie sprawców ograbienia tego sklepu motoryzacyjnego (wszystkim dobrze znanego) to całkowity przypadek . A złodzieje to totalni debile ;)\n30 maja 2015 11:02\nStara nie zabezpieczyła parchom na kanapki zanim została pokryta. A teraz to tylko h**** w d*** parchom.


Strzelanina w Belgii. Napastnik "zneutralizowany" - Polsat News\nStrzelanina w Belgii. Napastnik "zneutralizowany"\n15.08.2016, 21:53 Świat\nZdjęcie ilustracyjne. Fot. Flickr.com/Jean-Etienne Minh-Duy Poirrier/CC BY-SA 2.0\nNa jednej z ulic Gandawy na północy Belgii policja poniedziałek oddała strzały do mężczyzny. Według wstępnych ustaleń mężczyzna był uzbrojony i doszło do wymiany ognia. Policja podaje, że zdarzenie nie ma podłoża terrorystycznego i nie ma żadnego zagrożenia.\nBelgia: napastnik zaatakował maczetą dwie policjantki\nBelgia: ksiądz wpuścił do domu uchodźcę. Został ugodzony nożem\nInformację o strzelaninie potwierdziła miejscowa prokuratura, ale nie podała, ile osób brało w niej udział.\n"Wszystko wskazuje, że nie miało to nic wspólnego z terroryzmem" - powiedział rzecznik policji w Gandawie.\nDo wymiany ognia doszło ok. godz. 18:30 w centrum miasta. Telewizja VTM Nieuws poinformowała, że mężczyzna jako pierwszy otworzył ogień do policjantów, którzy odpowiedzieli, oddając trzy strzały. Według stacji, napastnik został "zneutralizowany", ale przeżył. Nikt inny nie został ranny. Inne media informują, że stan postrzelonego mężczyzny nie jest znany.\nDziennik "De Standaard" podał, że przed strzelaniną napastnik groził policjantom i odmówił oddania broni.\nOkoliczności zdarzenia bada prokuratura.\n#Belgium #Gent - Shooting in Vlaanderenstraat. Police on scene. Picture via @stevenius pic.twitter.com/1vkD7auk6l\n— Terror Events (@TerrorEvents) 15 sierpnia 2016\nW Belgii obowiązuje podwyższony poziom alertu w związku z zagrożeniem terrorystycznym. 22 marca doszło w Brukseli do dwóch zamachów, w wyniku których zginęły 32 osoby. W ub tygodniu w Charleroi, mieście położonym ok. 60 km na południe od Brukseli, mężczyzna krzyczący "Allah akbar" ranił maczetą dwie policjantki. Do wszystkich zamachów przyznało się Państwo Islamskie (IS).


Nowości, czyli przesyłki od Forte Sweden, Uroda, Elfa Pharm i wygrane konkursy | Good to try!\nNowości, czyli przesyłki od Forte Sweden, Uroda, Elfa Pharm i wygrane konkursy\nGoodtotry.Nat 2/12/2014 27 Współpraca\nPrzełom stycznia i lutego owocował u nas wzmożonymi wizytami kurierów ;). Otrzymałyśmy sporo paczek z nowymi produktami do przetestowania. Zobaczcie sami jakie produkty pojawią się niebawem na blogu.\nDo Ani przyszła paczka od Forte Sweden. W środku znajdował się krem rozświetlający i żel pod prysznic.\nDo Natalii paczka przyszła od Urody, a w niej balsam do ciała, płyn micelarny oraz dwa kremy.\nObie mamy możliwość przetestowania dwóch płynów do higieny intymnej od Elfa Pharm.\nPo krótkiej przerwie udało się też wygrać konkurs organizowany przez ShinyBox, w którym przez 5 dni można było wygrać nagrody od Anatomicals. Mnie poszczęściło się za wierszyk o bananowym balsamie do ust i własnie jego wygrałam. Poza tym dorzucili maskę żelową na oczy oraz kapitalną torbę, którą wykorzystuję na zakupy :)\nWygrana w rozdaniu Herself&I.\nFabryczna 12 lutego 2014 17:39\nGratuluję i życzę udanych testów. :)\nAnonimowy 12 lutego 2014 17:43\nkrem z forte miałam, był świetny, taki lekki krem na lato :)\nRarity 12 lutego 2014 17:56\nBrylantina 12 lutego 2014 18:02\nBlankita 12 lutego 2014 18:05\nAle fajne przesyłki! Miłego testowania! :)\nUnknown 12 lutego 2014 18:07\nSporo testowania będzie :)\nMysia Familia 12 marca 2014 18:12\nBardzo fajne i różnorodne.\nInfallibleLifestyle 12 lutego 2014 18:41\nSporo nowości, miłego testowania ;)\nAnita B. 12 lutego 2014 18:46\nZ Corine De Farme miałam krem nawilżający i byłam z niego bardzo zadowolona.\nPaulina 12 lutego 2014 18:53\nSuper! Życzę miłego testowania!\nUnknown 12 lutego 2014 18:59\n.Patulka 12 lutego 2014 19:13\ngratuluję wygranej :) będę wpadać częściej\nJustyna 12 lutego 2014 19:18\nAgata Tomalla 12 lutego 2014 19:38\nMy strawberry fields 12 lutego 2014 21:15\nBardzo fajne nowości! Żel pod prysznic Corine De Farme mnie bardzo zaciekawił. Pompka to świetne rozwiązanie :)\ntheMonique 12 lutego 2014 21:48\nmiałam ten krem rozświetlający w próbkach i byłam nim zachwycona, bo wbrew temu czego sie spodziewałam bardzo ładnie matowił mi buźkę :)\nGlamourka89 12 lutego 2014 22:38\nSuper nowości! Gratuluję wygranych!:)\nUnknown 13 lutego 2014 00:26\nMiłych testów i czekamy na recenzje!\nUnknown 13 lutego 2014 00:54\nCiekawe nowosci ;)\nUnknown 13 lutego 2014 08:35\nGratki :) A torba na zakupy świetna! :D\ncamm 13 lutego 2014 09:56\nGratki :) Torba jest świetna, troszkę ci jej zazdroszczę :))\nsuper przesyłki, to teraz czekam na posty z recenzjami :)\nPanna Katarzyna 21 lutego 2014 22:14\nGratulacje z wygranych i tylko pozazdrościć pozostałych prezentów :P\nyanmaneee 2 lipca 2020 09:01\nyanmaneee 28 sierpnia 2020 10:32