Toshiba SPD - Często zadawane pytania\nPoniżej zamieszczono listę często zadawanych pytań\nMój dysk jest uszkodzony. Jak zorganizować naprawę?\nW wielu przypadkach tak naprawdę dysk nie jest uszkodzony, a występujące problemy są po prostu spowodowane zastosowanym nośnikiem, nieodpowiednią instalacją sterowników lub oprogramowania bądź błędami systemu operacyjnego. W celu uniknięcia trudności związanych z wymianą dysku należy się starannie zapoznać z możliwymi źródłami błędów. Niniejsza sekcja FAQ (często zadawane pytania) zawiera informacje na temat sposobów rozwiązywania ewentualnych problemów. Jeżeli to nie pomoże, prosimy o kontakt z pomocą techniczną.\nJeżeli się okaże, że dysk jest faktycznie uszkodzony, należy rozróżnić dwie sytuacje:\nJeśli napęd w momencie zakupu był zainstalowany w innym urządzeniu (np. komputer PC, laptop, zewnętrzna obudowa, odtwarzacz MP3 itp.), wówczas naprawy może dokonać wyłącznie producent urządzenia. Prosimy zwrócić się do producenta urządzenia w celu uzyskania informacji na temat procedury naprawy.\nJeśli napęd został zakupiony osobno w sklepie, wówczas roszczenia z tytułu gwarancji mogą być zgłaszane wyłącznie do sprzedawcy, u którego kupiono napęd. Warunki gwarancji są zgodne z przepisami prawnymi kraju, w którym produkt został kupiony.\nFirma Toshiba nie świadczy żadnych bezpośrednich usług naprawy osobom innym niż nasi bezpośredni klienci. W przypadku ewentualnych uszkodzeń nie należy zgłaszać reklamacji bezpośrednio do firmy Toshiba. W ŻADNYM PRZYPADKU nie należy wysyłać uszkodzonego dysku do biura firmy Toshiba, gdyż reklamacja taka nie zostanie obsłużona!\nCzy otrzymam z powrotem ten sam napęd?\nAby przyspieszyć proces wymiany napędu i skrócić czas oczekiwania, w większości przypadków zwracany jest napęd inny niż wysłany do naprawy. Wymieniony produkt może być napędem nowym lub naprawianym.\nCzy dane na moim dysku twardym będą dostępne po naprawie? Czy firma Toshiba oferuje odzyskiwanie danych?\nZasadą firmy Toshiba jest zapewnienie maksymalnego poziomu bezpieczeństwa danych. Stąd też pierwszym krokiem procesu naprawy dysku twardego jest bezpieczne wymazanie wszystkich znajdujących się na nim danych. Dzięki temu nikt nie będzie mógł w nieprawidłowy sposób wykorzystać danych zapisanych na dysku.\nFirma Toshiba nie świadczy usług odzyskiwania danych. W przypadku pilnej potrzeby odzyskania danych z uszkodzonego dysku twardego prosimy o kontakt z firmami specjalizującymi się w odzyskiwaniu danych, takimi jak Ontrack, Convar, Vogon lub inne PRZED wysłaniem dysku do naprawy.\nJak zgłasza się roszczenia w ramach gwarancji w przypadku dysku twardego Fujitsu?\n-> Informacje na temat gwarancji Toshiba\nDyski półprzewodnikowe (Solid State Drive - SSD)\nCo to są dyski SSD?\nDyski SSD są zbudowane z wykorzystaniem technologii półprzewodnikowej pamięci NAND flash (jest to technologia nieulotnej pamięci masowej, w której do przechowywania danych nie jest potrzebne zasilanie). Zwykle są produkowane w takich samych wielkościach obudów jak dyski tradycyjne. Identyczne są też interfejsy danych i zasilania, a pojemności są zbliżone. Tradycyjne mechaniczne dyski twarde z wirującymi (na wrzecionie) talerzami określa się po prostu jako „dyski twarde” (Hard Disk Drive - HDD).\nW czym dyski SSD są lepsze od HDD?\nW dyskach SSD nie ma mechanicznych ruchomych części. Wydajność urządzenia ograniczają wyłącznie parametry elektryczne oraz czas dostępu do adresowanych danych. O tym z kolei decyduje konstrukcja urządzenia oraz jego algorytmy adresowania/mapowania do pamięci NAND. Natomiast w HDD wydajność dostępu do danych zależy od szybkości ruchu elementów elektromechanicznych do właściwego położenia w celu umieszczenia głowicy zapisująco-odczytującej nad określonym obszarem na wirującym dysku. Ponieważ w SSD nie ma ruchomych części, zwiększa to wytrzymałość i tolerancję na siły zewnętrzne, takie jak wibracje/uderzenia.\nCzy SSD może bezpośrednio zastąpić technologię HDD?\nKorzyści płynące ze sprawności i niezawodności SSD otwierają przed takimi dyskami pole do popisu. Sądzimy jednak, że w przyszłości z SSD i HDD będzie się korzystało równolegle, ponieważ w zależności od środowiska zastosowania i oczekiwań jest miejsce dla obu tych technologii pamięci masowej. SSD postrzega się jak HDD, z tym że SSD są szybsze i mają, w porównaniu z tradycyjnymi dyskami, rewelacyjną wydajność IOPS (Input/output Operations Per Second - operacje wejścia-wyjścia na sekundę). Nowe dyski sprawnie emulują HDD, jeśli chodzi o czasy reakcji, a także zapewniają przynajmniej takie same, a nawet lepsze parametry interfejsu z kontrolerem hosta (host bus adaptor - HBA). Pod względem raportowania błędów technologia SSD różni się od HDD. Niektóre funkcje i przetwarzanie błędów są zbędne. Jednak tam, gdzie to możliwe, emulowane są analogiczne kody błędów, aby zachować zgodność z istniejącym oprogramowaniem narzędziowym i usługami pomocy technicznej. Co więcej, niektóre polecenia są stosowane wyłącznie w dyskach o klasycznej konstrukcji, dlatego w SSD nie korzysta się z nich, jeśli nie mają zastosowania, lub emuluje się zwracaną przez dysk odpowiedź. Dzięki temu sterowniki urządzeń i oprogramowanie do zarządzania nie generują i nie rejestrują niepotrzebnie błędów, gdy system operacyjny nie obsługuje danego typu urządzeń. Obecnie przepustowość interfejsu 6 Gb/s stosuje się w wersjach SAS i SATA.\nPodsumowując, Toshiba traktuje HDD i SSD jako newralgiczne rozwiązania pamięci masowej, które utrzymają się na rynku przez długi czas, a ich atrybuty sprawdzą się w różnych zastosowaniach.\nJaka jest trwałość dysku SSD w porównaniu z HDD?\nŻywotność HDD zależy od zużycia elementów mechanicznych oraz możliwości zachowania pełnej kontroli nad skomplikowaną konstrukcją ruchomych mechanizmów. Istnieje też bezpośrednia zależność trwałości od środowiska pracy HDD. Może to być czynnik przyspieszający zużycie dysku. Zwykle okres eksploatacji HDD jest o wiele dłuższy niż czas gwarancji, pod warunkiem że dysk jest zamontowany i używany zgodnie ze specyfikacjami konstrukcyjnymi producenta. Nie zależy on od liczby operacji zapisu/odczytu. Natomiast technologia SSD nakłada ograniczenia pod względem liczby cykli zapisu/odczytu w każdej komórce pamięci, ponieważ w trakcie eksploatacji komórki ulegają zużyciu. Specyfikacje SSD zwykle podają maksymalną liczbę nadpisań/odświeżeń pełnej pojemności dysku w całym okresie eksploatacji urządzenia (w petabajtach). Ta szybkość zużycia (trwałość zapisu) to funkcja, którą można przewidzieć i dokładnie wyliczyć. Zarządzanie okresem eksploatacji komórki i przypisywanie danych do innych komórek stanowi podstawę technologii w korporacyjnych SSD.\nJakie wielkości obudów i pojemności są dostępne?\nOgólnie rzecz biorąc, wielkości obudów SSD zaprojektowano tak, aby były identyczne lub mniejsze niż HDD. Wynika to z konieczności zachowania zgodności z parametrami konstrukcyjnymi komputerów, macierzy i obudów serwerowych, które wymagają określonych maksymalnych parametrów wysokości (z), szerokości (x) i długości (y). Ma to również znaczenie w przypadku bezpośredniego montowania na płytach lub w kieszeniach do wymiany dysków bez wyłączania systemu (w technologii „hot swap”). Obecnie SSD są dostępne w wersjach obudów o wysokości 25 mm, 15 mm, 9,5 i 7 mm oraz wielkości 3,5" i 2,5". Zapewnia to możliwość bezpośredniej wymiany z dyskami HDD.\nCzy mogę łączyć SSD w macierze RAID?\nSSD można stosować w takich samych rozwiązaniach konstrukcyjnych jak oparte na HDD. W przypadku SSD zastępujących HDD w celu zwiększenia wydajności należy zwrócić uwagę, aby nie istniały żadne „wąskie gardła” systemu, które uniemożliwią zakładany wzrost wydajności z powodu ograniczeń istniejących starszych specyfikacji. Łączenie HDD i SSD w ramach jednej macierzy RAID raczej nie wykorzysta zalet SSD, ponieważ kontroler RAID i czasy wykonania poleceń dyskowych będą zależały od szybkości działania najwolniejszego elementu. W takim przypadku, jeśli zastosowanie obejmuje striping danych, czynnikiem decydującym o ogólnej wydajności rozwiązania będzie HDD.\nIle kosztuje SSD?\nCeny półprzewodnikowych pamięci NAND flash spadną wraz ze wzrostem popytu i szybszym tempem odejścia od technologii HDD. Obecnie, średnia rynkowa cena to 10 USD na GB w przypadku dysków półprzewodnikowych klasy korporacyjnej (Enterprise SSD - eSSD) w porównaniu z 0,5 USD za GB w HDD klasy korporacyjnej. Koszt 1 GB zmienia się jednak, jeśli porównamy urządzenia SSD klasy klienckiej (Client SSD - cSSD), HDD typu NearLine (NL), HDD dla komputerów biurkowych i HDD przenośne. Różne sektory rynku i obszary zastosowań determinują strukturę kosztów i ich podział na technologie dysków.\nW czym SLC NAND jest lepsze od MLC NAND?\nPółprzewodnikowa pamięć NAND z komórkami jednopoziomowymi (Single Level Cell) charakteryzuje się wydajnością i trwałością komórek pamięci, natomiast przegrywa w kategoriach pojemności i ceny.\nPółprzewodnikowa pamięć NAND z komórkami wielopoziomowymi (Multi-Level Cell) charakteryzuje się pojemnością (maks. 2-3 x większą niż SLC) oraz ceną (za 1 GB), natomiast przegrywa pod względem trwałości komórki pamięci i wydajności.\nW jakich zastosowaniach/środowiskach informatycznych powszechnie spotyka się cSSD i eSSD?\nSSD klienckie są stosowane jako szybkie urządzenia rozruchowe (bootstrap) do systemów serwerowych. Zawierają one podstawowe elementy systemu operacyjnego, które umożliwiają szybsze czasy reakcji systemu w pracy sieciowej i odpornych na awarię środowiskach klastrowych. Program rozruchowy bootstrap następnie przekazuje zadania głównemu systemowi operacyjnemu zainstalowanemu na HDD w celu zakończenia ładowania. Takie zastosowanie technologii coraz bardziej rozpowszechnia się w urządzeniach mobilnych i środowiskach przemysłowych, w których newralgiczne znaczenie ma tolerancja na warunki środowiskowe.\nKoszt korporacyjnych SSD (eSSD) wciąż dyktuje wysoką cenę, a obszar zastosowań, choć się rozszerza, ciągle pozostaje niszowy. Istnieje niewiele aplikacji, które są w stanie zrównoważyć wydajność z kosztami i priorytetowo traktują niezawodność/integralność danych korporacyjnych. W branży korporacyjnej, eSSD znajdują się na szczycie ultrawydajnych urządzeń pamięci masowej. Dlatego w modelu warstwowej pamięci masowej umieszcza się je w warstwie 0. Najwyższa wydajność w przetwarzaniu transakcyjnym może zachęcić do budowy macierzy RAID eSSD, ale takie rozwiązania są bardzo rzadko spotykane. Najczęściej urządzeń eSSD używa się w charakterze elementu przyspieszającego pamięć podręczną, stojącego na czele macierzy pamięci masowej z zainstalowanym zaawansowanym systemem plików oraz programami zarządzania pamięcią, aby zwiększyć ogólną wydajność macierzy pamięci masowej zbudowanej na tradycyjnych dyskach twardych.\nMój komputer nie widzi całej pojemności dysku twardego!\nPrawdopodobnie masz komputer 32-bitowy. Systemy z 32-bitowym LBA obsługują dyski o maksymalnej pojemności 2,2 TB.\nPrzeczytaj odpowiednie opracowanie Toshiba, aby dowiedzieć się więcej (dostępne w różnych językach).\nIle lat ma mój dysk twardy?\nWiek dysku można łatwo odgadnąć na podstawie numeru seryjnego "S/N abcdefghi jkl". Znak w pozycji „a” numeru seryjnego oznacza miesiąc produkcji (1=styczeń...9=wrzesień, X=październik, Y=listopad, Z=grudzień), a cyfra w pozycji „b” jest ostatnią cyfrą roku.\nPrzykład: Dysk o numerze „S/N X5SO9163T 354” został wyprodukowany w październiku 2005 r. („X5”).\nMój dysk twardy wydaje dziwne odgłosy\nW większości przypadków odgłosy stukania są czymś normalnym i nie ma powodów do niepokoju. Są one wydawane przez elementy mechaniczne dysku i oznaczają, że trwa jego odczyt, zapis lub samokalibracja. Nawet gdy nie występuje aktywny odczyt lub zapis danych na dysku, większość systemów operacyjnych często uzyskuje dostęp do dysku systemowego w tle. Jeśli więc nic innego nie wskazuje na uszkodzenie dysku, same odgłosy nie oznaczają, że dysk jest wadliwy.\nJak korzystać z 1,8-calowego dysku twardego PCMCIA w systemach Windows NT 4 lub DOS?\nAby korzystać z dysku podłączanego przez złącze PC-Card w systemie Windows NT 4 lub DOS, należy nabyć dodatkowe oprogramowanie włączające obsługę portu PCMCIA, takie jak Cardware lub Cardwizard (patrz np. https://www.systemsoft.com/).\nZ wyjątkiem wersji dysku o pojemności 2 GB (wstępnie sformatowanej w systemie plików FAT16), dysk twardy Toshiba jest wstępnie sformatowany w systemie plików FAT32. Ponieważ ten system plików nie jest obsługiwany w systemach operacyjnych Windows NT 4 lub DOS, przed skorzystaniem z dysku należy przeformatować go w systemie FAT16 (DOS/NT) lub NTFS (NT). Maksymalny rozmiar partycji w systemie FAT16 jest ograniczony do 2 GB. W przypadku dysku większego niż 2 GB (np. MK5002MPL) należy podzielić go na kilka partycji o maksymalnym rozmiarze 2 GB, w przeciwnym razie nie będzie można ich sformatować w systemie plików FAT16.\nKtóre z modeli dysków twardych firmy Toshiba pasują do mojego notebooka?\nNa to pytanie może odpowiedzieć jedynie producent notebooka. Wymiary fizyczne i złącza dysków twardych nie uległy w ostatnich latach zmianie w ramach jednej rodziny (np. wszystkie 2,5-calowe dyski PATA, wszystkie dyski 2,5-calowe SATA lub wszystkie dyski 1,8-calowe Toshiba), dyski różnią się jednak wieloma parametrami (takimi jak zużycie mocy, wytwarzane ciepło itd.) Starsze wersje BIOS-ów mogą mieć również problemy z rozpoznaniem nowoczesnych dysków twardych, których pojemność przekracza określoną wielkość. Aby zatem uzyskać informacje na temat dysków twardych, których można użyć w danym notebooku, prosimy o kontakt z producentem notebooka lub certyfikowanym sprzedawcą.\nMój system operacyjny nie wyświetla pełnej pojemności dysku twardego.\nJedną z przyczyn może być zainstalowana w komputerze stara wersja układu BIOS, która nie rozpoznaje dysków o pojemności przekraczającej określoną wielkość, w związku z czym możliwe jest zaadresowanie tylko części dysku.\nJeśli nie to jest przyczyną, a wielkość użytkowa jest tylko nieznacznie mniejsza od oczekiwanej, problem wynika prawdopodobnie z odmiennego sposobu liczenia pojemności z użyciem systemu dziesiętnego lub dwójkowego:\nw systemie dziesiętnym 1 GB = 1000 MB = 1 000 000 KB = 1 000 000 000 bajtów.\nJednak większość systemów operacyjnych oblicza pojemność, przyjmując za jednostkę 1024 bajty zamiast 1000: 1 GB = 1024 MB = 1024 × 1024 KB = 1 073 741 824 bajty. Z tego powodu wszystkie dyski wydają się w systemie operacyjnym około 1,074 raza mniejsze niż w rzeczywistości.\nPrzykład: Na dysku o pojemności 80 GB można przechować 80 000 000 000 bajtów, jednak system operacyjny dzieli tę wielkość przez 1,074 i wyświetla jako pojemność dysku jedynie 74,5 GB. NIE oznacza to jednak, że 5,5 GB pojemności zostało stracone. Jest to ciągle ta sama liczba bajtów, którą można fizycznie zapisać na dysku, niezależnie od sposobu liczenia.\nChcę zainstalować system Windows na dysku szeregowym ATA, ale bez skutku.\nSystemy Windows 2000 i Windows XP nie zawierają sterowników dla kontrolerów SATA. Należy pobrać odpowiednie sterowniki ze strony producenta kontrolera i skopiować je na dyskietkę lub płytę CD. Podczas instalacji systemu Windows 2000 lub Windows XP należy zainstalować te sterowniki, naciskając na początku instalacji klawisz F6. Należy pamiętać, że nie jest to problem z dyskiem twardym, lecz z kontrolerem, prosimy więc o kontakt z producentem kontrolera (lub w większości wypadków z producentem notebooka).\nSkąd mogę pobrać oprogramowanie menedżera dysków lub oprogramowanie diagnostyczne dla dysku twardego?\nFirma Toshiba nie posiada w chwili dostawy licencji na dołączanie do dysku twardego menedżera dysków lub oprogramowania diagnostycznego.\nNie rozprowadzamy również tego oprogramowania osobno.\nW przypadku chęci nabycia menedżera dysków prosimy o kontakt z dystrybutorami oprogramowania, którzy bezpośrednio oferują takie aplikacje, np. OnTrack (www.ontrack.com)\nGdzie mogę nabyć złącza do podłączenia cienkich napędów DVD/CD-ROM lub 1,8-calowych dysków twardych do kabla IDE w komputerze PC?\nProsimy o kontakt z następującą firmą:\nTelefon: +49 (0) 2833 - 573 446\nKlienci biznesowi mogą również kontaktować się bezpośrednio z producentem:\nTelefon: +49 (0) 2162 - 266 18 0\nSkąd mogę pobrać sterowniki systemu Windows do dysku Toshiba Flip Disk?\nAby uzyskać pomoc techniczną, prosimy odwiedzić następującą stronę WWW: https://www.amacom-tech.com.\nObjaśnienie numerów modeli produktów pamięci masowej Fujitsu dla osób niezorientowanych w tematyce komputerowej.\nW przypadku większości produktów Fujitsu będzie to M.\nA = Seria AL\nC = Seria CAT\nH = Seria HN\nP = Seria PB\nA, B, C ... Przedstawia program rozwoju danego produktu.\n2 = 2,5 cala\n3 = 3,5 cala\nPojemność w GB x10\n064 = 6,4 GB; 182 = 18,2 GB itd.\nLC = Złącze LVDS (SCSI ULTRA-2) SCA\nLP = 68-stykowe złącze LVDS (SCSI ULTRA 2)\nSP = 68-stykowy interfejs SCSI\nSS = Jednostronny interfejs SCSI-2


Szef PiS Podczas Spotkania Ze Strukturami: Sezon Na Spanie Się Skończył - BrandsIT.pl - Biznes I Technologia\nSzef PiS podczas spotkania ze strukturami: sezon na spanie się skończył\nWicepremier i lider PiS w piątek po południu odwiedził Rzeszów, gdzie wsparł wojewodę podkarpacką Ewę Leniart przed ostatnim tygodniem kampanii wyborczej na prezydenta miasta. Podczas konferencji prasowej, na której zapowiedziano budowę Drogi Południowej w Rzeszowie, podkreślał, że Leniart jest jedyną kandydatką PiS na prezydenta miasta. Mówił też, że Leniart jest dla Rzeszowa szansą na to, „aby to wszystko, co rzeszowianom się podobało było kontynuowane, ale żeby zniknęły zjawiska, które rzeszowianom już od jakiegoś czasu się nie podobały”.\nKaczyński spotkał się następnie z lokalnymi strukturami Prawa i Sprawiedliwości. Jak wynika z informacji PAP, podczas spotkania mobilizował działaczy przed ostatnim tygodniem kampanii wyborczej. „Został tydzień do pierwszej tury wyborów, a potem jeszcze druga tura, prezes mobilizował nas do aktywności na rzecz Ewy Leniart” – mówił PAP jeden z uczestników spotkania.\n„Sezon spania skończył się” – mówił Kaczyński podczas spotkania, według relacji jednego z polityków PiS.


MEN wycofał szkodliwy film o klimacie (21287)\nMinisterstwo Edukacji Narodowej postanowiło choć częściowo wziąć sobie do serca kierowany do niego przez różne organizacje, w tym Młodzieżowy Strajk Klimatyczny, czy Fundację Instytut na rzecz Ekorozwoju, postulat wprowadzenia edukacji klimatycznej do szkół. Na platformie e-podręczniki.pl, z której korzystać mają szkoły podczas zdalnej edukacji na czas pandemii COViD-19 pojawił się w tym tygodniu film o zmianach klimatu i kilka innych materiałów edukacyjnych na temat ochrony środowiska. Niestety film zawierał wiele szkodliwych informacji o czym informowali, także portal chronmyklimat.pl, niektórzy nauczyciele, uczniowie czy zwykli bywalcy tej platformy edukacyjnej.\nDzięki ich reakcji liczne organizacje pozarządowe, takie jak: Koalicja Klimatyczna, Polski Alarm Smogowy, WWF Polska czy też eksperci związani z zespołem ds. klimatu Uniwersytetu Warszawskiego, podjęły aktywne działania mające na celu wycofanie filmu z internetu. Do ministerstwa szybko skierowano wnioski z licznymi uwagami do filmu, a także zainteresowano tematyką media, z których zareagowały m.in. Tok FM i Radio Zet, Teraz-Środowisko. Zredagowane zostały krytyczne artykuły m.in. na portalu naukaoklimacie.pl, smoglab.pl, koalicjaklimatyczna.org, wwf.pl.\nDziś już wiemy, że film został skutecznie wycofany z internetu. „Pomimo skuteczności apelu o usunięcie materiału z portalu e-podrecznik.pl, w naszym przekonaniu sprawa z pewnością nie jest jeszcze zakończona. Czekamy na odpowiedzi resortu edukacji na wszystkie wystosowane przez nas pytania. Dotyczą one kosztów, jakie resort edukacji poniósł w związku z przygotowaniem tego filmu, sposobu weryfikacji jego treści oraz osób odpowiedzialnych za jego skierowanie do szerokiego upowszechnienia wśród uczniów i nauczycieli. W naszym przekonaniu jest to szczególnie istotne, wobec faktu, że w podstawach nauczania polska szkoła nie przekazuje uczniom wiedzy na temat zmiany klimatu i jej skutków. Dlatego sprawę będziemy monitorować do jej zakończenia i uzyskania odpowiedzi od Ministra Edukacji Narodowej.” – napisała wczoraj w oświadczeniu Koalicja Klimatyczna.\nSzybkie efekty dowodzą, że reagowanie na takie materiały i wspólne wywieranie presji ma sens! Wspólnie możemy sobie podziękować, że jako społeczeństwo obywatelskie jesteśmy w stanie wyrugować z przestrzeni publicznej nieprawdziwe informacje na temat problemów współczesnego świata. Tym, którzy w tym wspólnym dziele wzięli udział, bardzo gorąco w tym miejscu dziękujemy.


Zaproszenia Jest 7 produktów.\nZaproszenia urodzinowe w stylu Retro, możemy wykonać na dowolne urodziny np.18, 30, 40, 50, 60 70, 80 i 90... oraz każde inne :)Kolor zaproszenia zmieniamy bezpłatnie wg. Państwa życzenia. Treść w zaproszeniu również modyfikujemy bezpłatnie. Do każdego zaproszenia jest biała gruba koperta GRATIS.\nRóżowy Miś - Zaproszenia na urodziny dziecka\nZaproszenia urodzinowe dla dziecka na 2, 3, 4 czy 5 urodziny z motywem Różowego Misia. Zaproszenia personalizujemy bezpłatnie. Koperty białe w kształcie zaproszenia są GRATIS.\nKonik na biegunach - Zaproszenia na...\nZaproszenia urodzinowe dla dziecka na 2, 3, 4 czy 5 urodziny z motywem Konika na biegunach. Zaproszenia personalizujemy bezpłatnie. Koperty białe w kształcie zaproszenia są GRATIS.


16WDH Jublileusz Drużyn Łódzkich: 85lecie XV ŁDH i 10lecie 5 ŁDHek\n2005-11-11 | Warszawa | Konrad Winiarski\nJublileusz Drużyn Łódzkich: 85lecie XV ŁDH i 10lecie 5 ŁDHek\n11-13 listopada 2005 r.\nBył to jeden z lepszych i ciekawszych wyjazdów, na jakich miałem okazję do tej pory być. Przygoda rozpoczęła się, kiedy grupka ruszająca na urodziny do Łodzi, licząca sześć osób, odłączyła się od reszty Szesnastki na Placu Narutowicza. Byliśmy tuż po centralnych uroczystościach Dnia Niepodległości, czyli po kilkugodzinnym staniu (prawie) na baczność na zimnie i wietrze (ale za to pod samym Grobem Nieznanego Żołnierza). Przez Plac Narutowicza przemaszerowaliśmy szykiem dwójkowym pięknie trzymając krok (wyglądało to raczej zabawnie w wykonaniu tak nielicznej grupy harcerzy), a wychodząc z placu opracowaliśmy nowy szyk zwany „Rumuńską Falangą” i tę właśnie formację najczęściej wykorzystywaliśmy przez następne trzy dni. Odebraliśmy od Pawcia z domu plecaki, odłożyliśmy lagi i ruszyliśmy na bombastyczną przygodę. Jednego już mogliśmy być pewni: taką ekipą na pewno nie będziemy się nudzić, w końcu była tu cała „elita”: Pawcio, Leniu, Markos, Dexter, Czopek i oczywiście ja - Winiar.\nTramwajem dojechaliśmy na Dworzec Centralny. Głód dawał się we znaki, bo od wczesnego rana każdy z nas nic nie przegryzł. Skoczyliśmy więc do „złotej eMki”. Objedliśmy się jak nigdy. Na peronie spędziliśmy, około kwadransa. W tym czasie usłyszeliśmy trzy z czterech sztandarowych dowcipów tego wyjazdu, czyli „o Jasiu i polu minowym”, „Jasiu i piątce” i „Jasiu i podłodze”. Wreszcie nadjechał nasz pociąg, szybko wbiliśmy się do środka i zajęliśmy cały przedział. Pierwsze 15 minut było dosyć drętwe, ale jak na nas przystało szybko złapaliśmy falę. Najpierw zawiązaliśmy braterstwo „Granatu” (zwyczaj zaczerpnięty z Gdyńskiej Czterdziestki - polega na tym, że każdy podczas wyjazdu mógł raz użyć słowa „granat” i wtedy każdy musiał rzucić się na ziemię w pozycji obronnej). Potem nadszedł czas na kalambury, czyli grę przewodnią piątku. Gra była bardzo śmiechowa. Następnie odbył się wspaniały mecz siatkówki w przedziale pociągu. Rozwinęliśmy karimatę, zrobiliśmy piłkę i graliśmy. Po meczu karimatę zwinęliśmy przerabiając ją w kosz i odbyliśmy kolejny mecz tyle, że w basket. Tak zleciała nam większość drogi. Do Łodzi wjeżdżaliśmy dobre 15 minut, co chwilę zwalniając. Podczas tego procesu w przedziale rozlegał się tylko tekst: „Lenart wyjrzyj, co to za stacja” i tak dobre kilkanaście razy. Aż wreszcie, kiedy Lenart po raz kolejny absurdalnie odpowiedział: „Nie wiem, bo wcale nie jest ciemno”, sam wstałem i okazało się, że mieliśmy wielkiego farta, bo akurat ze zlotu UNDHR w Łodzi z roku 2004 zapamiętałem tę małą poczekalnie na Widzewie. Powiedziałem tylko: „Chłopaki, to tu” i przedział opanował chaos, wywołany przepychaniem się między sobą (żeby zdjąć plecak z półki, nie żeby tylko „chaosować”). Pędem wydostaliśmy się z przedziału i wyskoczyliśmy na peron. Przez chwilę upewnialiśmy się, czy aby wszystko wzięliśmy z pociągu.\nNo i wylądowaliśmy w Widzewie. Było już ciemno i zupełnie „na czuja” poprowadziliśmy z Dexterem resztę chłopaków na przystanek. Według wskazówek wsiedliśmy w autobusu „98” i byliśmy już spokojni, ale coś jednak nie grało. Oczywiście okazało się, że jedziemy dobrą linią, ale w złą stronę. Szybko ewakuowaliśmy się i przerzuciliśmy na drugi brzeg ulicy. Nie ma tego złego, bo wysiedliśmy pod samym stadionem Widzewa, na którym trwał jakiś mecz (kto grał dowiedzieliśmy się w niedzielę, ale o tym później). Przejechaliśmy dwa przystanki i dosiadły się do nas dziewczyny z Poznania i stara znajoma Tysia z „Piątki”. Już bez problemu dojechaliśmy do bazy na Olechowie i trafiliśmy do szkoły.\nGdy weszliśmy do środka wszędzie krzątały się harcerki, a gdzie niegdzie dreptał jakiś harcerz. Przywitano nas bardzo przyjaźnie, wskazano naszą sale, którą mieliśmy przejąć na czas obchodów. Tymczasem dowiedzieliśmy się, że będziemy jedynymi gośćmi płci męskiej (czy jakoś tak). Stanęliśmy więc w naszej salce i, jak to na samców przystało, zaczęliśmy urządzać ją po swojemu. Była to nasza malutka enklawa, nasze prywatne królestwo. Dla każdego przypadały po 3-4 materacy typu „muł”, więc szaleliśmy z kombinacjami i projektami posłań. Do dyspozycji mieliśmy także malutkie krzesełka i ławki, tablicę z kredą, liczydło, maskotki i jeszcze kilka innych dziwnych rzeczy. Ponieważ kominek przewidziano na 19:00 i mieliśmy jeszcze 1,5 godziny czasu wolnego, więc zastanawialiśmy się co tu robić? Jednogłośnie uchwaliliśmy, że zagramy w kalambury. Przy okazji nakręciliśmy chiński film akcji (o dalekowschodnich sztukach walki) i znowu czas minął szybciutko.\nZaproszono nas wreszcie na salę gimnastyczną na uroczysty kominek 5 ŁDHek. Wychodzimy na korytarz a tu nagle namnożyło się gości co niemiara. Dobrze ponad 100 harcerzy i harcerek, a poza tym oczywiście wielu weteranów. Kominek był swego rodzaju opowieścią o drużynie od szeregowej harcerki do drużynowej. Kominek rozpalały wszystkie trzy byłe drużynowe Łódzkiej Piątki. Po gawędzie każda drużynowa miała przywołać jedną przygodę z czasów swojej kadencji według niej najciekawszą. Nie zabrakło też pląsów i piosenek. Nauczyliśmy się bombastycznego pląsu, który śmiało może konkurować z „Dżinsem”. Niestety nazwy nie zapamiętaliśmy, ale za to mamy nagrane nasze wspaniałe wykonanie. Jeszcze poczęstunek i tak zakończyła się pierwsza atrakcja jubileuszu w Łodzi.\nGoście porozchodzili się do domów. Na bazie została jedna żeńska drużyna z Warszawy (337 WDHek) i Poznańska Czwórka, kilku gospodarzy i oczywiście my. Jak dla nas było zdecydowanie za wcześnie, żeby iść spać. Część z nas dreptała tu i ówdzie w poszukiwaniu mocnych wrażeń, a czasem po prostu toalety. W przypływie inwencji nakręciliśmy drugi „chiński film akcji”. Skromna kolacyjka trochę nas zapchała, a zapasy picia właśnie się wyczerpały. „Nie wytrzymamy” – pomyśleliśmy, więc musieliśmy znaleźć sklep. Szybka decyzja i wyskoczyliśmy całą ekipą na miasto. Trochę czasu zajęło nam znalezienie czegoś, co o tej porze nocy byłby otwarte, ale w końcu dotarliśmy do „Żabki” (ok. 10 minut przed zamknięciem). Szczęśliwi jak małe dzieci, które właśnie dostały lizaka, wróciliśmy do szkoły. Teraz już byliśmy gotowi, żeby oddać się w objęcia Morfeusza. Przed snem nastąpił jeszcze jeden ważny moment, mianowicie Marek opowiedział dowcip o „Jehudinie Menuhinie”. Jeszcze pół godzinki zastanawialiśmy się nad istotą czerwonego światełka w rogu sali i w końcu wszyscy zasnęli. Ale czy na pewno? Osobą, której ta sztuka się nie udała byłem oczywiście ja, ale na nieszczęście wraz z dziewczynami z Poznania i Warszawy. Warszawianki urządziły sobie koncert gitarowo-tamburynowy a Poznanianki grały w „Twistera” do 3 w nocy (jak się potem dowiedziałem). Moje ucho przyzwyczaiło się do tego hałasu po dość długim czasie.\nOstatecznie nie było tak źle, bo pobudkę ogłoszono dopiero o 8.00, więc odespaliśmy męczący piątek (a niektórzy nawet część soboty). Umyliśmy się i w piętnaście minut po pobudce zasiedliśmy do śniadania. Po własnym śniadanku każde środowisko mogło sobie wybrać co będzie robić do południa. W planach mieliśmy wypad do kina na jakiś film, ale pewna druhna (chyba to była ta o przezwisku „Dzika”) zaproponowała zwiedzanie Łodzi lub ściankę wspinaczkową. Chwila narady i zdecydowaliśmy się zwiedzić miasto. Jak się później okazało, dziewczyny z Poznania miały identyczne plany. Zaopatrzyliśmy się w bilety dobowe za 4,80zł (u nas są po 3,60zł) i ruszyliśmy pod katedrę łódzką. Tam dołączyła do nas przewodniczka i zaczęło się. Razem z dziewczynami z „Czwórki” zwiedziliśmy kościół we własnym zakresie. Przewodniczka była bardzo sympatyczna, opowiadała nam o wszystkim, co widzieliśmy po drodze. Mijając jakąś kamienicę opowiadała niemal całą jej historię. Jednak nie dawaliśmy za wygraną i pierwszą rzeczą, jaką wymusiliśmy na przewodniczce była wizyta w cukierni. Każdy wziął pysznego pączka za jedyne 90gr. Wydaje mi się, że całe późniejsze zwiedzanie Łodzi ograniczyło się do ulicy Piotrkowskiej. Była więc Biała Fabryka, tramwaje (nie kołysze tak nawet w najlepszym lunaparku!), następnie ta najładniejsza część Piotrkowskiej z zabytkowymi kamienicami, pomnikami sławnych ludzi i najciekawszym pomnikiem Łodzian (tabliczki z nazwiskami wmurowane w deptak; naprawdę bardzo fajna sprawa). Każdy z nas odnalazł tu swoich pseudo krewnych. Gdzieś po drodze mijaliśmy Chaplina przyczepionego do ściany, najdroższą restaurację w mieście, i masę innych ciekawych miejsc. Zwiedzanie Piotrkowskiej zakończyliśmy pod „złotą eMką” około godziny 11:00. Tu mieliśmy zastanowić się, co chcemy robić dalej. Zgodnie stwierdziliśmy, że pół godzinki czasu wolnego nie zaszkodzi. Wiedzieliśmy, co zamówić w Macu, żeby się najeść. Ktoś od nas zauważył, że wszyscy (poza Dexterem, który wziął frytki) zamówiliśmy standardowo boskie cheeseburgery. Wydawać by się mogło, że problemów ze wstawaniem już nie będzie, ale wtedy Marek opowiedział Lesławowy dowcip o spluwaczce i.. no sami wiecie, o pewnych rzeczach nie mówi się przy posiłku.\nDo kina „Cytryna”, gdzie odbywała się dalsza część jubileuszu, doszliśmy zahaczając o ratusz, fontannę i Muzeum Archeologiczne. Jednomyślnie z dziewczynami z Poznania stwierdziliśmy, że Łódź nie specjalnie jest piękna, lecz swój urok niewątpliwie posiada. Kino „Cytryna” było mniej więcej czymś takim jak 1/3 kina „Ochota”, a gdy zobaczyliśmy tłumy, jakie czekały na wejście, naprawdę się przestraszyliśmy: ponad 200 osób, co nas pozytywnie zaskoczyło (również z bratniego ZHP). Przed wejściem do kina rozstawiono namiot, w którym wywieszone zostały zdjęcia z obozów (były to głównie zdjęcia XV, ale głowy nie dam). Po obejrzeniu zdjęć stanęliśmy sobie z boku i czekaliśmy na coś, a raczej cokolwiek. Nagle ktoś do nas podszedł i dał cynk, żebyśmy weszli do środka, bo może nie starczyć miejsc dla wszystkich. Tak więc weszliśmy do kina, stanęliśmy sobie w hallu niedaleko drzwi do Sali projekcyjnej. Jednak czas mijał i mijał, a drzwi się nie otwierały. Wchodziło coraz więcej osób i stopniowo z napływem harcerzy i harcerek oddalaliśmy się od wejścia. Był coraz większy tłok. Próbowaliśmy zrobić sobie trochę miejsca różnymi znanymi nam sposobami, między innymi posługiwaliśmy się wiedzą co do „psychologii tłumu”, symulowaliśmy omdlenia, ktoś rozpowiadał ploty, że jest pożar itp. Jednak nic nie działało. Nagle w naszych głowach pojawiła się pewna myśl – granat. Zauważyłem na twarzy Lenarta diabelski uśmieszek. I stało się. „GRANAT!!!” (Po głowie rozeszła się szybko myśl, że obietnica to obietnica, w końcu „na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy”). Po chwili wszyscy byliśmy na ziemi. Leżeliśmy zasłaniając głowy rękoma. Publiczność ze zdziwieniem i lekkim przerażeniem odsunęła się od nas. Powoli podnieśliśmy głowy, pozostali patrzyli trochę krzywo. Ale przecież była to tylko zabawa. Jak się po chwili okazało „Granat” pomógł jednak na chwilę. Stojąc w reaktywowanym tłoku poznaliśmy dwie bardzo śmiechowe druhny z Łodzi. Gdy udało nam się wreszcie wejść na salę, zdaliśmy sobie sprawę, że jest ona zdecydowanie mniejsza, niż zakładaliśmy. Ustąpiliśmy więc nasze miejsca dziewczynom z ZHP i usiedliśmy po drugiej stronie sali. Ktoś doniósł krzesła i w ostateczności mieliśmy nawet na czym siedzieć. Obok usiadły wcześniej poznane Asia i Kasia i było naprawdę śmiesznie. Obejrzeliśmy „Czarne Stopy” - naprawdę film na czasie. Jak patrzyliśmy na niektórych harcerzy grających w filmie, to tak jakbyśmy patrzyli na naszych ludzi z Szesnastki.\nPo seansie zawiązaliśmy wspólny krąg, a następnie kolumną dwójkową pomaszerowaliśmy na obiadek do kina „Przedwiośnie”, a zarazem na dalszą część atrakcji dnia dzisiejszego. Do kina weszliśmy, gdy właśnie przystosowywało się do roli stołówki dla sporej liczby osób. Oczywiście pomogliśmy w ustawianiu stołów. Obiadek, jak obiadek, wyśmienity: kotlet schabowy (mniam!). A następnie pół godzinki ciszy poobiedniej. Każde środowisko spożytkowało ją na swój sposób. My standardowo już poszliśmy szukać sklepu, na szczęście był blisko. Potem zaczęliśmy robić sobie zdjęcia i kręcić różne filmiki. Poznanianki poszły na wycieczkę do parku (nawet dostaliśmy wielkiego pięknego żółtego liścia z ich wyprawy), Łodzianie przygotowywali dalszą część dnia. A my po prostu chcąc ułożyć wszystko w naszych żołądkach leżeliśmy na kanapie.\nPotem nadszedł czas na tajemniczo brzmiące „interaktywne gry dla wielu pokoleń”. Była to typowo integracyjna zabawa, zespoły musiały liczyć po cztery dziewczyny i czterech chłopców. Gry były bardzo niekonwencjonalne. Jedna z nich najbardziej utkwiła nam w pamięci, a nazwaliśmy ją „Śmierdzące stopy”. Polegała na ułożeniu jak największej wierzy z butów osób, które były w zespole. Po grach integracyjnych w planach była multimedialna prezentacja drużyn, ale z przyczyn technicznych bardzo się przeciągała. Przygotowania trwały jakieś 1,5 godziny i tym razem każdy wykorzystał ten czas dla siebie. Część z nas udzieliła kilku rad jednej z nowych drużyn puszczańskich, inni też udzieli, ale wywiadu na temat naszego 95-lecia, drużyny itp. Jeszcze zaś inni wykorzystali ten czas na rozmowy towarzyskie. Wreszcie organizatorzy zaprosili nas na jubileuszowy kominek XV ŁDH. Schemat był podobny, jak poprzedniego dnia. Każdy ze współczesnych drużynowych opowiadał o Piętnastce jego czasów. Ich słowo popierane były zdjęciami wyświetlanymi na kinowym ekranie. Kominek miał naprawdę wspaniały klimat, a jednym z najciekawszych momentów było wystąpienie pewnego weterana Piętanstki, który przedstawił swoje zdobywanie „Trzech piór”. Miałem wówczas takie spostrzeżenie, że na każdej imprezie tego typu, na jakiej byłem, właśnie ta sprawność jest najczęściej przywoływaną.\nPo kominku mieliśmy kilkanaście minut przerwy i znów wróciliśmy na salę, tym razem na od dawna wyczekiwany pokaz multimedialny o drużynach z Łodzi. Na początek zaprezentowała się Piętnastka. Pod zakończeniu pierwszej prezentacji dotarli do nas Moryc i Daniel (wprost ze zlotu gromad zuchowych; było nas więc już ośmiu) i zrobiło się naprawdę śmiesznie. Na szczęście zdążyli jeszcze na prezentację Piątki. Było się, z czego śmiać, bo pokazy właśnie tak przedstawiały Łódź, na śmiechowo.\nPo pokazach przyszedł czas na kolacyjkę. Wszyscy tworzyli już własne kółka rozmów, a do nas dołączył jeszcze Kazik, który przyjechał stopem (czyli było nas dziewięciu!). Tak czas mijał i mijał. W planie był jeszcze pokaz filmów autorstwa samych jubilatów. Atmosfera wspaniałej imprezy, coś nie do opisania. Na sali filmy, w hallu barek. Genialnie zorganizowane przyjęcie urodzinowe. Najmłodsi harcerze i harcerki z Łodzi zaczęli wychodzić już wcześniej, około 21:00, natomiast godzinę później ewakuowała się część z nas - do bazy zlotu, czyli do szkoły na Olechowie. Tutaj wielkie podziękowanie należą się Mai Broniewskiej za podwiezienie nas do podstawówki. Tak więc Lenart, Marek, Czop i ja wróciliśmy wcześniej. Było już po północy, gdy wreszcie wszyscy leżeliśmy w śpiworach. Trochę czasu to nam zajęło, ponieważ przez około 20 minut gadaliśmy i głupio pytaliśmy się nawzajem „Lenart, śpisz?”, on odpowiadał „Nie, a ty?”, a któryś z nas znowu „Też nie. Czop a ty śpisz?” itd. Dręczyło nas jeszcze to, że kiedy dojedzie druga grupa (Moryc, Daniel, Paweł, Dexter i Kazik) to nas obudzą. Po jakichś 15 minutach rozległo się pukanie do drzwi i zamiast chłopaków weszła drużynowa 18 ŁDHek. Powiedziała, że trzeba wynieść sztalugi z żuka. zabraliśmy się do dzieła, ale chyba o czymś zapomnieliśmy i nieco nieelegancko wykonaliśmy tę czynność w samych „light boxach”. Po prostu nie chciało nam się ubierać. To był harc-core bo na dworzu ziąb nie do opisania. Po powrocie zauważyliśmy, że jeden z nas zniknął ze śpiworka, ale zaraz na ratunek wyruszyła grupa „pingwinów z Madagaskaru”, która przeczesała cały teren, zbadała szkołę, zajrzała w każdy kąt i każdą dziurę oraz przeprowadziła rozpoznanie prawie w każdej toalecie. Na szczęście pingwiny szybko odnalazły swojego brata, bo „Pingwiny się nie opuszczają”. Nigdy nie zapomnę widoku Marka, Lenia i Czopka, którzy skakali po szkole w śpiworach, otuleni po sam czubek głowy.\nTak gdzieś do 3:00 baza doczekała się wszystkich swoich lokatorów. Pobudka nie została ustalona na konkretną godzinę. Dlatego kiedy czuliśmy się już wyspani wstaliśmy i zjedliśmy śniadanko. Niestety Kazik musiał się wcześniej urwać. Krótkie przygotowanie (już bez Kazika) i ruszyliśmy na Mszę Świętą na 10:30 doi pobliskiego kościoła. Ustawiliśmy się w standardowy szpaler, ale tylko on był standardowy. Reszta wyjątkowo odświętna – jak przystało na tak zacny jubileusz. Po Mszy odbył się apel. Był wyjątkowy, bo właśnie na nim Łódzka Piątka dorobiła się następnej drużynowej. Obie drużynowe otrzymały od nas śliczne (mamy nadzieje) żółte bukiety róż. Tak zakończyły się obchody jubileuszu.\nPomogliśmy jeszcze dziewczynom w porządkach, sprzątnęliśmy naszą enklawę i odstawiliśmy muły na kupę (jakkolwiek dwuznacznie to brzmi). Pociąg mieliśmy o 14:30. Kolejne podziękowania należą się „Grelowi” za niezapomnianą przejażdżkę żółto-niebieskim żukiem na dworzec Łódź-Widzew. Nie wiem jak taki pojazd jeszcze jeździ po drogach, ale było miło. Na peronie mieliśmy jeszcze małą przygodę z kibicami ŁKSu w niebieskich szalikach, którzy wysypali się z jakiegoś busika przed stacją. Po ich śpiewach zorientowanie się, że nie lubią Warszawy i RKSu nie stanowiło problemu. Gdy nas zauważyli od razu kilku śmielszych, w miarę trzeźwych i bardziej napakowanych, dotoczyło się do nas. Standardowo na początek zapytali się skąd jesteśmy. Każdy z nas zdawał sobie sprawę, że w obecnej sytuacji wypowiedzenie nazwy stolicy naszego kraju byłoby co najmniej samobójstwem, więc Marek odpowiedział, że jesteśmy z Leszna (to niewinne kłamstwo, ale myć może uratowało nam skórę). Widać było, że się męczą, próbując sobie wyobrazić, gdzie to jest. Zniechęceni po chwili odeszli trochę na bok. Gdy tak staliśmy i słuchaliśmy ich „pieśni” ligowych, zauważyliśmy w oddali światła naszego pociągu. Zdecydowanie widok ten był dla nas niemalże wybawieniem. Nagle z głośników na peronie wydobywał się wdzięczny, kobiecy głosik „Pociąg z Łodzi-Fabryczna przez Skierniewice do WARSZAWY przyjedzie na tor pierwszy.” Zamurowało nas. „No to ładnie nas pani urządziła” – pomyśleliśmy. Z lekką konsternacją spojrzeliśmy po sobie. Szybko przemieściliśmy się na drugi koniec peronu. Pociąg już podjechał i szybko wbiliśmy się do środka. Niestety, wewnątrz było bardzo tłoczno, więc podróż nie należała do przyjemnych. Jedyną wolną miejscówkę znaleźliśmy przy wyjściach, obok drzwi do toalet. Z powrotu zapamiętałem pewnego małego dzieciaka, który co chwilę latał do kibla oraz to, że bombonierka była bardzo smaczna. Do Warszawy dotarliśmy około godziny 17:00. A potem do Leszna. Nie, to był tylko wykręt.


Kuwety dla zwierząt ✦ Koszalin, woj. zachodniopomorskie ✦ Panorama Firm\nWyniki dla Kuwety dla zwierząt w lokalizacji Koszalin, zachodniopomorskie - 5 firm\nKoszalin (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 178 km\n...Każdy miłośnik zwierząt domowych wie, jak bardzo odpowiedzialna jest opieka nad nimi. Trzeba prawidłowo zadbać o ich rozwój, potrzeby a także zapewnić odpowiednie dla gatunkuwarunki. Każdy z pupili jest inny, ma swoje własne preferencje dotyczące pokarmów, zabawek oraz innych. Kim jesteśmy? Firmą, która właśnie to wszystko zapewni Waszym pupilom...\nKoszalin (dlaczego nie widzę nazwy ulicy?) w odległości 480 km


Płaca minimalna rośnie co roku. "Dla pracodawców jest to wciąż duże obciążenie"\nKary za podrabianie dowodów osobistych. Rząd zaostrza przepisy (wydanie: 16 lipca 2019)\nGigantyczne kary za złamanie RODO. British Airways i Mariott na celowniku (wydanie: 16 lipca 2019)\nKto może skserować twój dowód. Ekspert wyjaśnia (wydanie: 16 lipca 2019)\nEmerytury przedsiębiorców. Oto, ile dostaną, jeśli będą płacić najniższą składkę (wydanie: 16 lipca 2019)\nMoney. To się liczy (odcinek: 67)\nPensja minimalna w wysokości 2220 zamiast proponowanych 2250. "Tempo podniesienia przekracza wzrost PKB" (wydanie: 14 czerwca 2018)\n- Płaca minimalna rośnie co roku. To dobrze, bo pewne założenia trzeba było przyjąć i w jakiś sposób musi to odzwierciedlać to, co się dzieje na rynku. Średnie wynagrodzenie również rośnie, bardzo dynamicznie. W związku z tym, jeżeli nie byłoby wzrostu płacy minimalnej, to zostawałaby za bardzo w tyle - mówił w programie "Money. To się liczy" wiceprezydent wykonawczy Pracodawców RP Marek Kowalski.\n15.06.2018 płaca minimalna, przedsiębiorcy, wynagrodzenie\t2:34\n~Rex 2019-06-29 (03:32) 17 godzin i 9 minut temu\nA ceny usług i towarów nie rosną co roku? Jaka jest inflacja i wzrost cen podstawowych artykułów spożywczych? Ten co roczny "wzrost" o 150 zł brutto to nie żaden wzrost płac tylko nieudolna proba zrekompensowania wzrostu cen. Prawdziwy wzrost płac byłby jak by dali od 1 stycznia co najmniej 200-250 złotych netto więcej....\n~seth 2018-06-15 (17:35) 3 godziny i 6 minut temu\njakoś nie widać po nich...…….dalej nowe domy i nowe samochody...…..a my ? dalej stare mieszkania i stare rzęchy z niemiec


My Little Pony Wielki wyścig Rainbow Dash - Praca zbiorowa (opr. broszurowa)\nNokautDziecko.plZabawa i sportZabawkiZabawki edukacyjneKsiążki dla dzieciMy Little Pony Wielki wyścig Rainbow Dash - Praca zbiorowa (opr. broszurowa)\nMy Little Pony Wielki wyścig Rainbow Dash - Praca zbiorowa (opr. broszurowa) od 11 18zł\nW Ponyville trwają przygotowania do corocznego wyścigu. Rainbow Dash uwielbia wygrywać i w trakcie treningów daje z siebie wszystko. Ale pozostali członkowie jej drużyny: Fluttershy i Bulk Biceps, nie są tak sprawni.\ndodatkowo Rainbow Dash dostaje propozycję nie do odrzucenia. Może wystartować w drużynie szybkich jak wiatr Wonderboltsów. Marzyła od tym od zawsze! Co zrobi? Z którą drużyną wystartuje? Przeczytajcie „wielki wyścig Rainbow Dash”.\n„obfity wyścig Rainbow Dash” jest nie tylko gratką dla wielbicieli kolekcji My Little Pony! To też jedna z pozycji nowego projektu #Czytelnia. Jego celem jest zachęcenie dzieci do samodzielnego czytania. Seria starannie przygotowanych książek podzielona jest na 3 poziomy: • Poziom pierwszy – żółty – dla dzieci w wieku 6-8 lat.\n• Poziom drugi – niebieski – dla czytelników w wieku 8-10 lat • Poziom trzeci - czerwony - dla młodzieży powyżej 12 roku życia. Zaletami tego projektu są: • funkcjonalny format • znani bohaterowie • liczba stron i tematyka przypasowana do wieku czytelnika.\nKsiążki z serii #Czytelnia dostarczają wielu wzruszeń i skłaniają do refleksji.typowo są znakomitą motywacją do samodzielnego czytania. Po przeczytaniu każdej strony czytelnik nie może się doczekać dalszego ciągu opowieści!\nNauka czytania z kucykami to wspaniała zabawa!\nod 64 43zł\nod 23 95zł\nFilmowe opowieści o księżniczkach. Złota księga bajek [Kaniewska Paulina]\nAutor Michael Vogel, Amy Mebberson, Paulina Zagórska\nod 10 71zł\nMiki i Raźni Rajdowcy - Praca zbiorowa (opr. kartonowa)\nZWARIOWANY DZIEŃ TRZYDZIEŚCI ZAGWOZDEK (opr. twarda)\nAutor Walter Benjamin, Marta Monteiro\nod 6 18zł\nMy little pony wielki wyścig rainbow dash - praca zbiorowa\nAutor praca zziorowa


Fotel kosmetyczny biały składany A270 – Cosmed24\nStrona główna / Wyposażenie i meble do salonu kosmetycznego / Fotele kosmetyczne standardowe / Fotel kosmetyczny składany A270 biały\nSKU: 124237 Kategorie: Fotele kosmetyczne standardowe, Wyposażenie i meble do salonu kosmetycznego\nSkładany fotel kosmetyczny na stabilnej podstawie. Podłokietniki jak i zagłówek jest demontowany wedle potrzeb. Fotel wykonany jest z wysokogatunkowej eko-skóry, która jest łatwa w utrzymaniu czystości oraz odporna na wybrane środki do dezynfekcji. Posiada manualną regulację oparcia i podnóżka. Po złożeniu nie zajmuje dużo miejsca i można go schować w ustronnym miejscu. Wymiary: rozłożony: wysokość […]\n1 258,88 zł brutto\nilość Fotel kosmetyczny składany A270 biały


Świadczenia dla wychowanków pieczy zastępczej\nPomoc na kontynuowanie nauki, usamodzielnienie i zagospodarowanie przysługuje osobie usamodzielnianej, która przebywała w pieczy zastępczej przez okres co najmniej 3 lat (w przypadku osób opuszczających rodzinę zastępczą spokrewnioną) lub przez okres co najmniej 1 roku (w przypadku osób opuszczających rodzinę zastępczą niezawodową, zawodową, rodzinny dom dziecka, placówkę opiekuńczo – wychowawczą lub regionalną placówkę opiekuńczo – terapeutyczną)\nPomoc pieniężna na kontynuowanie nauki, w wysokości nie mniej niż 500 zł miesięcznie, przysługuje osobom usamodzielnianym, jeżeli kontynuują naukę w szkole, uczelni, zakładzie kształcenia nauczycieli, na kursach lub u pracodawcy w celu przygotowania zawodowego. Pomoc jest przyznawana na czas nauki, nie dłużej jednak niż do 25 roku życia.\nPomoc pieniężna na usamodzielnienie jest przyznawana na zaspokojenie ważnej potrzeby życiowej osoby usamodzielnianej. Przysługuje usamodzielnianym wychowankom, których dochód nie przekracza 1.200 zł. Wysokość jednorazowego świadczenia z tytułu usamodzielnienia uzależniona jest od formy opieki zastępczej, z której wychowanek korzystał, oraz od długości okresu przebywania dziecka poza rodziną w danej formie opieki zastępczej. I tak:\n6.600 zł – dla osób przebywających w pieczy zastępczej przez okres powyżej 3 lat,\n3.300 zł – dla osób przebywających w pieczy zastępczej przez okres od 2 do 3 lat,\n1.650 zł – dla osób przebywających w pieczy zastępczej przez okres od 1 roku do 2 lat.\nPomoc na zagospodarowanie jest przyznawana jednorazowo, w szczególności na materiały potrzebne do przeprowadzenia remontu, wyposażenia mieszkania, pomoce naukowe, sprzęt rehabilitacyjny lub mogący służyć do podjęcia zatrudnienia. Przysługuje usamodzielnianym wychowankom, których dochód nie przekracza 1.200 zł, w wysokości nie niższej niż 1.500 zł (3.000 zł - w przypadku pełnoletnich wychowanków rodzin zastępczych z umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności).


Kochani a teraz kilka nowych informacji oraz jak zwykle dawka zdjęć :)\nSiostra Lou (stylistki chłopców) wstawiła to zdjęcia na Swoje IG :\nZdjęcie które wrzucił Harry na TT :\nMamy także kilka zdjęć Harrego z fanami oraz w hotelu :\nZdjęcie wstawione dziś przez 1D na IG :\nChłopcy oraz Eleanor podczas opuszczania hotelu :\nA także Lottie (siostra Louisa) obchodzi dziś swoje 15 urodziny. Więc wszystkiego najlepszego dla Niej życzą administratorzy bloga !! :)\nNo i przypominamy o głosowaniu na chłopców w TEEN CHOICE AWARDS 2013!!\nRejestracja obowiązkowa + głosy można oddawać raz dziennie :)\nKochani miłego czytania i głosowania ! My się dowiemy czy głosujecie czy nie :) Miłej nocki do jutra :)\nI am, here & now 4 sierpnia 2013 22:51\nDirectioner love Hazza 4 sierpnia 2013 22:52\nPierwsza! Super post i wogóle jesteście najlepsi a ja już będę głosować xD\nYou are the best team ever!!!\nDirectioner love Hazza 4 sierpnia 2013 22:53\nHappy birthday Lottie!!! *.*\nNajlepszego Lottie! Wasz blig dostarcza wszystkich informacji o One Direction. Dzięki niemu jestem na bieżąco. Zdecydowanie blog numer jeden. Dobrej nocki!\nAnonimowy 5 sierpnia 2013 01:54\nsłuchajcie, nasze ONE DIRECTION są w propozycjach do poplisty radia RMF.FM :D jeśli też uważacie, że BEST SONG EVER jest najlepszą piosenką ever zagłosujcie, tak jak zrobiłam to ja :D podaje link, i głosujmy codziennie :D a być może przyjadą w końcu do Polski :D\nja też miałam wczoraj urodzinki! :D <3\nAle ten Lou troszczy się o El <3 Prawdziwa miłość !! Oby tak dalej :)\nWszystkiego najlepszego Lottie !! 100 latek :)\nEstkka 5 sierpnia 2013 11:14\nPaula G 5 sierpnia 2013 11:48\nWszystkiego naj Lottie!!\nWszystkiego naj dla Lottlie!!! A w sprawie Nialla i Sam to przeczytajcie to: http://gwiazdunie.pl/niall-horan-i-sam-teasdale-nowa-para-plotki-o-milosci/\nI'm me! 5 sierpnia 2013 19:52\nsorry, ze sie wtrace, ale gwiazdunie pisza stek bzdur. (chodzi ogl. o portal) Jest tam WIELE artykulow o totalnych bujdach, piszac, ze to prawda.\nTak tylko Ci mowie, ze gwiazduniom zbytnio nie wiez. :)\nAnonimowy 5 sierpnia 2013 21:04\nto nie lou tylko sam jej siostra i na jej ig to zdj wstawiono!!1\n100 lat Lottie ! Wszystkiego naj najlepszego. Spełnienie najskrytszych marzeń. W końcu wróciłam. Stęskniłam się za Waszym blogiem. Jak Wasze wakacje ? Odwiedzaliście najbardziej odległe zakamarki świata czy spędzaliście miło czas w kraju ?\nPozdrawiam, Jane :)\nmoje drugie ja... dam dam dam... 6 sierpnia 2013 10:20\ncześć one direction to ja weronika i julia jesteśmy waszymi fankami.\nAnonimowy 7 sierpnia 2013 20:04\nhttps://www.facebook.com/pages/One-Direction-Ca%C5%82ym-Moim-%C5%9Awiatem/172688576233439?fref=ts wypromujecie tą stronkę BARDZO WAS PROSZĘ POPRZEDNIĄ TAKĄ ZNISZCZONO POMÓŻCIE NAM albo chociaż lajk ?? PROSZĘ\nAnonimowy 8 sierpnia 2013 13:44


Emilianowo (województwo kujawsko-pomorskie) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nEmilianowo (województwo kujawsko-pomorskie)\nEmilianowo – mała osada śródleśna w Puszczy Bydgoskiej położona w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. bydgoskim, w gminie Nowa Wieś Wielka, w sołectwie Brzoza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.\nPrzystanek kolejowy Bydgoszcz Emilianowo\n4 Placówka konspiracyjna „Zagroda”\n4.1 Pomnik ku czci partyzantów z grupy Darzbór\nEmilianowo jest miejscowością niesołecką usytuowaną w Puszczy Bydgoskiej tuż przy południowo-wschodniej granicy miasta Bydgoszczy. Jako punkt orientacyjny miejscowości można uznać przecięcie drogi krajowej nr 10 i magistrali węglowej Śląsk – Gdynia.\nEmilianowo w obecnej postaci istnieje od lat 60. XX w. po połączeniu miejscowości Emilianowo (leśniczówka i stacja PKP) z miejscowością Kobyle Błota (leśniczówka i kilka domostw) i zniesieniu Leśnictwa Emilianowo, a przemianowaniu osady i Leśnictwa Kobyle Błota na Emilianowo. W osadzie znajduje się kilka budynków leśniczówki Emilianowo (poprzednio Kobyle Błota) i dawne Emilianowo (kilometr na południowy-wschód od stacji PKP Bydgoszcz Emilianowo), dwa domy mieszkalne oraz kompleks budynków kolejowych. Przez osadę przebiega\npieszy szlak turystyczny "Wolnościowy".\nLeśnictwo Emilianowo wchodzi w skład Nadleśnictwa Bydgoszcz. Jego powierzchnia wynosi 973 ha z czego 941 ha to powierzchnia leśna, a 32 ha stanowi powierzchnię nieleśną.\nIstnieją przesłanki świadczące o tym, że w miejscu, w którym znajdowała się niegdyś Leśniczówka Emilianowo istniała może nawet w neolicie jakaś osada. Sprzyjało temu skrzyżowanie traktów łączących liczące się wówczas ośrodki gospodarcze z terenów obecnej Bydgoszczy i Inowrocławia oraz Chrośnej i Łabiszyna.\nWieś Emilianowo powstała od podstaw w XIX wieku na wykarczowanej polanie leśnej w Puszczy Bydgoskiej, około 1 km na północ od staropolskiej wsi Łażyn (niem. Kleinwalde). Wieś ta nie istniała jeszcze na przełomie XVIII i XIX wieku, czego dowodem jest jej brak na mapie Schröttera. W jej miejscu rósł wówczas bór sosnowy. Istniała natomiast osada Kobyle Błota (niem. Kobelblott), położona w miejscu obecnej leśniczówki przy południowej obwodnicy drogowej Bydgoszczy. Spis miejscowości rejencji bydgoskiej z 1833 r. podaje, że osadę Kobyle Błota w powiecie bydgoskim zamieszkiwało 22 osób (17 ewangelików, 5 katolików) w 3 domach. Kolejny spis z 1860 r. podaje, że w Kobylich Błotach mieszkało 25 ewangelików w 4 domach. Miejscowość należała administracyjnie do Żółwina Małego. Dzieci z osady uczęszczały do szkoły w Pieckach. Miejscowość należała do parafii katolickiej i ewangelickiej w Bydgoszczy.\nW XIX wieku powstała zabudowa wsi Emilianowo wzdłuż drogi ciągnącej się z zachodu na wschód. Wieś miała wydłużony kształt i połączona była drogą z Wypaleniskami, Łażynem i Prądocinem. Rozwój wsi w XIX wieku należy przypisać planowej kolonizacji niemieckiej, związanej z osadzaniem pracowników leśnych. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego dla roku 1884 podaje, że Emilanowo (niem. Emilienau) była nową wsią w powiecie bydgoskim. Mieszkało tu 261 osób (231 ewangelików, 26 katolików, 4 Żydów) w 41 domach. Połowa mieszkańców była analfabetami. Najbliższa poczta i stacja kolejowa znajdowała się w Chmielnikach.\nW styczniu 1920 roku na mocy traktatu wersalskiego miejscowość znalazła się w granicach odrodzonej Polski. W wyniku nowego podziału administracyjnego i nazewnictwa wieś przemianowano na Łażyn, włączając do niej także jako przysiółek wieś Kleinwalde, która była dawną staropolską wsią o nazwie Łażyn. Nazwa Emiljanowo zachowała się w nazwie leśnictwa, które należało do sołectwa (gromady) Brzoza, podobnie jak osady: Piecki, Stryszek, Prosinionka, Chmielniki oraz leśnictwa Brzoza i Zielonka. W 1930 r. przez leśnictwo Emilianowo poprowadzono nową magistralę węglową łączącą Górny Śląsk z portem w Gdyni.\nW czasie II wojny światowej Leśnictwo Emilianowo stanowiło zaplecze fabryki zbrojeniowej Dynamit AG Bromberg. Budowana od grudnia 1939 r. szybko uzyskała dużą zdolność produkcyjną i pod koniec II wojny światowej była ważnym ogniwem przemysłu militarnego III Rzeszy. Z tego względu budziła żywe zainteresowanie organizacji konspiracyjnych, jak i alianckich wywiadów. Niemcy rozbudowali magistralę węglową o drugi tor i pobliżu leśniczówki zbudowali stację kolejową nazwaną później Bydgoszcz Emilianowo. Stacja była ważnym ogniwem zakładowego transportu. W 1945 r. wyposażenie fabryki zostało zdemontowane przez Armię Radziecką i wywiezione do ZSRR. Obecnie większość terenu dawnej fabryki DAG Bromberg zajmują przedsiębiorstwa przemysłu chemicznego (Zachem, Nitrochem), Bydgoski Park Przemysłowo-Technologiczny, a fragment dawnej strefy produkcji nitrogliceryny zaadaptowano na Esploseum, prowadzone przez Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.\nOd 1945 leśnictwo Emiljanowo wchodziło w skład gromady wiejskiej Brzoza[a]. W 1954 roku część leśnictwa Emilianowo wraz ze stacją kolejową zostało włączonych do terytorium administracyjnego Bydgoszczy. Tereny leśne położone południe od obwodnicy drogowej Bydgoszczy wyłączono z miasta i przekazano gminie Nowa Wieś Wielka w 1977 roku.\nW latach 70. XX w. nazwą Emilianowo obejmowano stację kolejową z budynkami, leśnictwo, dwa domy położone przy obwodnicy południowej Bydgoszczy, także w głębi lasu. 18 grudnia 1980 r. Emilianowo włączono do sołectwa Brzoza.\nPlacówka konspiracyjna „Zagroda”Edytuj\nOsobny artykuł: Darzbór.\nW „dawnej” leśniczówce Emilianowo funkcjonowała w latach 1939-1948 polska placówka konspiracyjna Związku Walki Zbrojnej (1939-1942), Armii Krajowej (1942-1945) i Wolność i Niezawisłość (1945-1948) pod kryptonimem „Zagroda”. W jej ramach - z inicjatywy miejscowych leśników – powstała grupa konspiracyjna „Darzbór”. Jej komendantem w latach 1939-1948 był miejscowy leśniczy Franciszek Wrembel ps. „Marcin”. Placówka dokonała wielu bohaterskich czynów: udzielała pomocy więźniom z obozu Bromberg-Ost, dokonywała wywiadu w fabryce zbrojeniowej DAG Fabrik Bromberg, przerzucała do Anglii jeńców brytyjskich ze stalagu XX-A w Toruniu, ukrywała Polaków, a w 1945 r. założyła oddział partyzancki „Świerki II”. Po rozbiciu oddziału na poligonie Kabat przez NKWD, członków grupy sądziły władze PRL. Dwie osoby skazano na karę śmierci „za działalność w AK”.\nPomnik ku czci partyzantów z grupy DarzbórEdytuj\nW byłej leśniczówce Emilianowo ustawiono 1 września 2009 roku pomnik dla uczczenia pamięci grupy Darzbór i jej bohaterskich członków – „Na przyszłą rzeczy pamiątkę – Ad futuram rei memoriam”...\n↑ Gromada obejmowała wieś Brzozę, wieś Piecki, leśnictwo Brzoza, przystanek kolejowy Chmielniki oraz osadę i leśnictwo Emiljanowo\n↑ a b Verzeichniss sämmtlicher Ortschaften des Regierungs-Bezirks Bromberg. Bromberg 1860\n↑ a b ŁukaszŁ. Myszka ŁukaszŁ., Gmina Nowa Wieś Wielka. Z dziejów samorządu terytorialnego – do 2002 roku, Bydgoszcz: Bydgoski Dom Wydawniczy Margrafsen, 2006, ISBN 83-89734-14-1, OCLC 749214986 .\nKubicki Władysław: I w podsoleckich lasach była Armia Krajowa, cz.I, 1999, Solecki Peryskop, Nr 9 (95), s. 65.\nSzefke, Agnieszka Wiktoria 2009, Leśnictwo Emilianowo k. Bydgoszczy na tle dziejów konspiracji pomorskiej w latach 1939-1948, praca magisterska w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy; s. 1-132. * Wrembel Henryk ps. „Kukułka”, „Wilga”, 1991, Informacja o działalności konspiracyjnej placówki ZWZ-AK „Zagajnik”, „Zagroda” w Emilianowie pow. Bydgoszcz, Archiwum Pomorskie AK, M-418/ Pom., Akta osobowe, t. 2, s. 1-16.\nOstatnio edytowano 26 lis 2019 o 15:50


Szymon Drobniak: W swojej książce opisujesz proces odkrywania rybosomu jako niemalże wojnę, pole bitwy z bardzo silnymi antagonizmami i wyścigiem o palmę pierwszeństwa. Czy ta dziedzina, ten konkretny kawałek nauki był wtedy faktycznie tak przesiąknięty współzawodnictwem?\nVenki Ramakrishnan: (Śmiech) Myślę, że to faktycznie sprowadza się do tematu. Jeśli w nauce jest jakiś unikalny cel, jedno rozwiązanie, które zawsze będzie tak samo fundamentalne – nieważne, kto na nie wpadnie i kto je rozwikła – zawsze w takiej sytuacji będzie konkurencja. Kiedy ktoś pierwszy taki problem rozwiązuje, każdy następny może już tylko potwierdzić: „No tak, ta osoba miała rację” – i wszystko co potem, będzie już tylko wtórne. Dokładnie tak samo jest w matematyce – jeśli będziesz osobą, która udowodni wielkie twierdzenie Fermata – to koniec, zrobione, nikt inny nie będzie próbował „ponownego udowadniania”. Pojawiają się oczywiście czasami rozwiązania bardziej eleganckie – ale palmy pierwszeństwa nic nie odbierze. Dokładnie to dzieje się teraz z rybosomem: obecne techniki pozwalają odtwarzać jego strukturę znacznie dokładniej i lepiej, zresztą te techniki też przyniosły Nagrodę Nobla w 2018 roku. Ciągle jednak to nagroda za inną metodę, nie za inny wynik. Zawsze, kiedy mamy fundamentalny cel, jak odkrycie bozonu Higgsa czy rozwikłanie struktury rybosomu – bycie tym pierwszym liczy się ogromnie. Tu chodzi bardziej o czyste odkrycie i eksplorację rzeczywistości, niż „wynalezienie” czegoś.\nCzy udawało się wam wszystkim – pracującym nad tym problemem – zachować tę konkurencję na czysto profesjonalnym poziomie? Czy może prywatnie również nie przepadaliście za sobą?\nHmm, to było dość skomplikowane. Ada Yonath w zasadzie zaczęła badania nad rybosomem. Potem weszła we współpracę z Wittmannem, doszło do zamieszania w to wszystko Rosjan próbujących konkurować z Yonath i Wittmannem – ale zostali oni potem efektywnie odcięci od badań nad rybosomem, co dość dokładnie opisuję w książce. Po śmierci Wittmanna, Ada Yonath miała więc tę dziedzinę niemalże na wyłączność. Myślę, że ona po prostu nie lubiła ludzi, którzy próbowali wejść w jej kawałek nauki. Tyle że czas płynął i po 15. latach w dalszym ciągu nie było struktury rybosomu, Ada wydawała się tkwić w martwym punkcie – przynajmniej tak można było wtedy wnioskować z jej prezentacji na konferencjach. Przyglądając się jej wysiłkom stwierdzaliśmy, że tutaj potrzebne jest nowe otwarcie, nowe podejście.\nPewnie czuła, że jej pozycja jest podkopywana. Nie była z tego powodu zbyt zadowolona?\nOczywiście, że nie była z tego powodu szczęśliwa. Ale nie była też jedyna na polu bitwy. Jeśli chodzi o zespół z Yale – z nimi chyba zawsze byliśmy zaprzyjaźnieni. Oczywiście w obydwu grupach zdawaliśmy sobie sprawę, nawet pracując nad różnymi podjednostkami rybosomu, że pierwszeństwo przypadnie tym, którzy „rozwiążą” swoją podjednostkę do końca. Po prostu wiedzieliśmy, że opublikowanie kompletnej struktury dużego rybosomowego kompleksu białkowego byłoby czymś wielkim – nie chcieliśmy więc być zbytnio „do tyłu” w stosunku do nich (grupy z Yale – red.). Także to było takie „przyjacielskie” współzawodnictwo (śmiech). Jednym z powodów było również to, że jeden z zaangażowanych w to ludzi – Peter Moore – był moim mentorem. W zasadzie nie wymienialiśmy wielu informacji ze sobą – tak że była to faktycznie bardzo przyjacielska konkurencja. To było o tyle ciekawe, że doktoranci i post-docowie postrzegali Moore’a jako takiego ojca chrzestnego rybosomu, choć nie wiem, czy on sam siebie w ten sposób postrzegał. Myślę, że mnie mógł postrzegać wręcz jako nieszkodliwego nowicjusza. W tym czasie pracowałem nad rybosomem już od 20 lat, ale, wiesz, dla niego byłem nikomu bliżej nieznanym żółtodziobem. Nie pochodziłem z właściwego środowiska – więc oni wszyscy pewnie na początku zastanawiali się: „Kto to jest ten gość, który nagle w to wszystko wchodzi”. To mi w sumie przypomina jeden film, Breaking Away – o wyścigach kolarskich. To historia pewnego gościa z Indiany, który próbuje dołączyć do włoskiej grupy kolarskiej – i oni właśnie tak reagują: „Co to za dziwny człowiek, który próbuje do nas dołączyć”. Ze mną chyba było podobnie (śmiech). Ale wracając do lubienia się – w zasadzie finalnie osobowości tak bardzo się nie liczyły. To, co było ważne, to skupienie się na nauce i popychanie jej za wszelką cenę do przodu.\nCzyli w sumie byliście zintegrowanym – w granicach rozsądku – środowiskiem. Jednym z powodów, dlaczego o to pytałem, były fragmenty w Twojej książce opisujące prezentacje konferencyjne Ady Yonath – bardzo długie i często zabierające czas innym. Zupełnie jakby to był przytyk do Yonath.\nNie, wiesz – ja jestem bardzo szczery w tym, jak opisuję ludzi w książce, wliczając siebie samego! Bez ogródek piszę o swoich pomyłkach i błędach! Jej tendencja do przekraczania swojego czasu jest bardzo dobrze znana w środowisku. Nawet w trakcie wykładu noblowskiego! Wszyscy dostaliśmy wytyczne dotyczące długości prezentacji – i Ada oczywiście przekroczyła wszelkie limity.\nCzy pisząc książkę i te wszystkie – często bardzo osobiste, żeby nie powiedzieć czasami lekko złośliwe – uwagi na temat innych ludzi, nie zastanawiałeś się nad prawnymi konsekwencjami? Że ktoś mógłby posądzić Cię np. o zniesławienie?\nKsiążka była faktycznie sprawdzona przez dwóch prawników – angielskiego i amerykańskiego. Tak naprawdę mieli raptem kilka, dosłownie kosmetycznych uwag. To były tak naprawdę drobiazgi. Myślę, że to głównie dlatego, iż książka opowiada po prostu prawdę – tak, jak to wszystko się wydarzyło. Poza tym bardzo jasno oddzielam w książce fakty od swojej opinii – do której przecież mam prawo. Także nie ma w książce niczego zniesławiającego – żeby coś takiego zrobić, musiałbym napisać nieprawdę. A to po prostu prawdziwa historia.\nWspominasz, również w książce, że ludzie traktowali Cię jako „intruza” z zewnątrz, wchodzącego w nową dziedzinę. Czy czułeś się kimś „z zewnątrz” również przez swoje indyjskie pochodzenie?\nMyślę, że moje pochodzenie etniczne miało znacznie mniejsze znaczenie niż to, że pochodziłem – w sensie kariery akademickiej – z nie dość dobrych, nie dość renomowanych instytucji. Najpierw był mój uniwersytet w Indiach, potem Ohio University – który, umówmy się, nie jest topowym ośrodkiem badawczym. Potem zrobiłem post-doca w Yale, ale to z kolei na temat tej dość dziwnej metody rozpraszania neutronów, której nikt w zasadzie nie używał w biologii. Tak, że to chyba moja niezbyt wysoko profilowana kariera akademicka – a nie moje pochodzenie – stawiała mnie na pozycji outsidera. Nie stała za mną sieć znajomości. Widzisz, jak kończysz topowe szkoły – masz wokół siebie ludzi, pokolenie młodych badaczy, którzy razem z tobą wchodzą w świat nauki. W moim przypadku nie miałem wokół siebie nikogo z uczelni, które kończyłem, może raptem parę osób. Oczywiście, jeśli chodzi o pochodzenie etniczne – nie możesz nigdy być pewien, na ile to się liczy. Ale nigdy tego zbytnio nie czułem i nie postrzegałem jako problem.\nTo w zasadzie bardzo dobra ocena tamtych realiów! Pytam o pochodzenie głównie dlatego, że obecnie nierówności rasowe czy płciowe stają się coraz bardziej widoczną przyczyną podziałów w nauce i w rozwoju karier naukowych. Wygląda na to, że w Twoim środowisku to nie był taki problem.\nWiesz, w mojej dziedzinie było znacznie więcej uprzedzeń właśnie ze względu na pochodzenie „akademickie”. Taki wręcz „klub” renomowanych instytucji, z których wypadało wyjść, by liczyć się w danej dziedzinie. Jeśli byłeś spoza tego kręgu elitarnych instytucji badawczych – wejście w środek takiej dziedziny było bardzo trudne.\nLaureaci Nagrody Nobla często przypisują wielkie znaczenie szczęściu. Albo jakiegoś rodzaju losowemu „poszukiwaniu” odkrycia, gdzie nagle odkrywa się coś wielkiego, co prowadzi do Nobla. Kiedy zdałeś sobie sprawę, że jesteś na prostej drodze do takiego wielkiego odkrycia?\nMyślę, że zaczęło się to powoli rysować, kiedy – rozwiązując małe struktury białkowe – zacząłem używać relatywnie nowej metody – rozpraszania anormalnego wykorzystującego promieniowanie synchrotronowe. Przez przypadek, po rozmowie z kolegę, zdałem sobie sprawę, że można znacznie prostszą metodą rozwiązać dość złożone struktury cząsteczkowe przez odpowiednie przetworzenie danych. Wtedy zdałem sobie sprawę, że sygnał, jaki mogę otrzymać stosując tę modyfikację, może być znacznie silniejszy, niż w klasycznym rozpraszaniu promieni X. Potem zacząłem składać to w całość i zdałem sobie sprawę, że mając dość takich „anomalnych” sygnałów mogę rozwiązać znacznie większe struktury – jak np. rybosom. W tamtym czasie nikt o tej metodzie nie rozmawiał, miałem więc swego rodzaju tajną metodę – i wiedziałem, że mogę być blisko rozwiązania zagadki podstawowej. Ostatecznie nie była ona tak tajna – dwie inne grupy, poza moją, wykorzystały ją w pracy nad rybosomem.\nPewnie spodziewasz się, o co teraz zapytam: czy w tym całym procesie miałeś ten jeden, konkretny moment „Eureki!”?\nMyślę, że to było kiedy zdaliśmy sobie sprawę, że mamy naprawdę dobre kryształy (rybosomów – red.), kiedy umieściłem je w dyfraktometrze w Brookhaven i zobaczyłem te wszystkie silne odbicia dyfrakcyjne. To był moment „Eureki!”, wtedy wiedzieliśmy, że mamy to. Ale był też drugi taki moment, kiedy otrzymaliśmy wszystkie wyniki – i okazało się, że nie ma tam praktycznie żadnych istotnych sygnałów! Pamiętam, że pomyślałem: „Boże, daliśmy ciała!”. Ale od razu zauważyłem też błąd w kodzie przetwarzającym dane, szybko go poprawiłem – i kiedy wszystko wysłaliśmy z powrotem na komputer, nagle ukazały się te wszystkie silne sygnały, krystalicznie czyste. Więcej sygnału niż kiedykolwiek widzieliśmy. Wtedy wiedzieliśmy, że „złamaliśmy” kod rybosomu.\nCieszyliście się jak dzieci?\nWiesz, byliśmy potwornie zmęczeni. Przylecieliśmy nocnym lotem z Anglii do Chicago, potem przez 48 godzin, praktycznie bez przerwy, zbieraliśmy dane w synchrotronie – tak że to były 2–3 dni absolutnie wytężonej pracy, praktycznie bez przerwy, w ogromnym stresie. Kiedy zobaczyliśmy te wyniki – przede wszystkim poczuliśmy ulgę. Ale też od razu zaczęliśmy się cieszyć. Pamiętam, że mimo zmęczenia zacząłem tańczyć w biurze krzycząc: „Będziemy sławni!”. Mój technik chyba nie do końca rozumiał, co właśnie się stało – był świetny w labie, ale chyba nie do końca rozumiał wtedy, co to odkrycie oznaczało. Patrzył na mnie jak na jakiegoś wariata (śmiech)!\nW pewien sposób chyba masz szczęście, że wtedy nie było mediów społecznościowych – miałbyś zagwarantowane wiecznie żywe, wiralowe nagranie naukowca wariującego po swoim sukcesie.\n(Długi śmiech) Tak, pewnie masz rację! Ale – ja wciąż trzymam się z dala od tych wszystkich kanałów społecznościowych, tak że możliwe, że i tak by się to nie wydostało.\nDruga część wywiadu już za tydzień. Zapraszamy!


6,01 (189 ocen\ti\t28 opinii) Zobacz oceny\nHanna Krall pisze bardzo specyficznie, czasem wydaje się, że nawet niezrozumiale. Książka wymaga od nas ciągłego skupienia aby te 3 opowieści w niej zawarte, które niby są oderwane od siebie mógł czytelnik ze sobą połączyć. Wtedy zauważamy całość jako historię Żydów, Polaków, Niemców, Rosjan, zarówno katów jak i ofiar. Książka o wszystkim tym co ludzie uczynili ludziom w czasie II wojny światowej ale także i przed nią oraz po niej. O tym jak człowiek w ciągu życia, na różnych etapach może mieć kompletnie inne cechy charakteru, w pewnych sytuacjach być zupełnie innym człowiekiem.\nH.Krall skupia się na temacie tzw.'winy niezarzucalnej', za którą nie można nikogo ukarać, ale która bezustannie ciąży na nas samych, na naszym sumieniu.\nBardzo dobre połączenie reportażu z prozą. Podziwiam.


Hurkacz przegrał w tenisowym challengerze Wrocław Open - Portal Reprezentacji Polski :: Tenis\nHurkacz przegrał w tenisowym challengerze Wrocław Open\nHubert Hurkacz przegrał w pierwszej rundzie tenisowego challengera Wrocław Open z Francuzem Jonathanem Eysseric 2:6, 7:5, 5:7 i pożegnał się z turniejem. We wtorek w Orbicie wystąpi trzech Polaków - Kacper Żuk, Andriej Kapaś i Michał Przysiężny.\nHurkacz (385. ATP) był pierwszym Polakiem, który wystąpił w turnieju głównym wrocławskiego challengera. Set otwierający mecz nie przyniósł wielkich emocji, bo Eysseric (231. ATP) szybko przełamał wrocławianina i zwyciężył gładko 6:2.\nCiekawiej zrobiło się od drugiej partii. Najpierw Hurkacz wygrał podanie rywala i prowadził 4:2, ale za chwilę Eysseric zrewanżował się Polakowi, a następnie wygrał swój serwis i był remis 4:4. Przy stanie 5:5 wrocławianin najpierw zwyciężył gema przy swoim podaniu, a później rywala i wygrał całego seta.\nTrzeci ostatni decydujący set był bardzo wyrównany i długa trwała wymiana gem za gem. Przy stanie 5:5 Francuz wygrał kolejne dwa i cały mecz w setach 2:1.\nWe wtorek w Orbicie zaprezentuje się aż trzech Polaków. Najpierw (godz. 14.) 18-letni Żuk (975. ATP) zmierzy się z Francuzem Paulem-Henri Mathieu (99. ATP), który we wrocławskim challengerze jest rozstawiony z numerem jeden. Po tym meczu na kort wyjdzie Kapaś (467. ATP), a jego rywalem będzie Szwajcar Yann Marti (373. ATP). Obaj tenisiści do turnieju głównego dostali się przez eliminacje. W pojedynku dnia (około godz. 18) Przysiężny (402. ATP) zagra z Andriejem Gołubiewem (269. ATP). Kazach przyjechał do Wrocławia po dobrym starcie w turnieju w Bergamo, gdzie dotarł do półfinału.\nW tym samym challengerze jeszcze lepiej zaprezentował się Jerzy Janowicz (188. ATP), który wygrał całą imprezę. „Jerzyk” też zagra we Wrocławiu, ale jego pierwszy mecz zaplanowano dopiero na środę, a rywalem będzie Czech Marek Jaloviec (311. ATP), który do turnieju głównego awansował z eliminacji.


Koronawirus w Polsce. W sieci pojawiły się fake newsy o Szpitalu Narodowym - WP Wiadomości\nkoronawirus w Polsceszpital narodowyCovid-19fake news\nKoronawirus w Polsce. Szpital Narodowy Źródło: East News, fot: Jakub Kaminski\nW środę Ministerstwo Zdrowia przekazało najnowszy raport epidemiczny, z którego wynika, że doszło do nagłego wzrostu zakażeń koronawirusem. Ostatniej dobry resort odnotował 15 698 nowych przypadków. Przez COVID-19 we wtorek zmarło 309 osób.\nTo jednak nie koniec niepokojących informacji związanych z epidemią koronawirusa w&nbspPolsce. W&nbspsieci zaczęły pojawiać się publikacje dotyczące rosnącej liczby pacjentów z&nbspCOVID-19 kierowanych do szpitali w&nbspwojewództwie mazowieckim.\nJak przekazał Centralny Szpital Kliniczny MSWiA w Warszawie, artykuły te wywołały "falę nieodpowiedzialnych komentarzy i fake newsów dotyczących Szpitala Narodowego".\nZobacz też: Koronawirus. Nowe szpitale dla chorych na COVID. Sytuacja coraz gorsza?\nKoronawirus w Polsce. Szpital ostrzega przed fake newsami\nCSK MSWiA przekazał wiarygodne informacje dotyczące działalności Szpitala Narodowego. "Fakty są następujące: szpital działa, stale zwiększa gotowość operacyjną i&nbspniesie realną pomoc potrzebującym" -&nbspczytamy w&nbspkomunikacie.\nPortal media.szpitalnarodwy.pl przekazał, że faktem jest również wzrost liczby zachorowań i pacjentów hospitalizowanych na Mazowszu. W związku z tą sytuacją CSK MSWiA zwiększyło możliwości szpitala tymczasowego.\n"We wtorek, 2&nbspmarca 2021, otworzony został kolejny moduł szpitala ('unit'), a&nbspsytuacja jest na bieżąco monitorowana i&nbspliczba udostępnionych łóżek będzie dostosowywana do potrzeb. Na dzień 2.03 na godz. 23:59 w&nbspszpitalu przebywało 162 pacjentów na 192 dostępne łóżka" -&nbspprzekazała placówka lecznicza.\nDodano także, że Szpital Narodowy ciągle działa i&nbspprzyjmuje pacjentów z COVID-19. "Widzimy istotny wzrost liczby zachorowań, ale system ochrony zdrowia w&nbspwojewództwie mazowieckim jest wydolny i&nbspna bieżąco udziela pomocy potrzebującym" -&nbspzapewniła placówka.\nW swoim komunikacie CSK MSWiA opublikowało kilka przykładów fake newsów. Placówka przekazała także, że powodują one nie tylko zwiększenie stresu, ale także niepewność społeczną, co utrudnia skuteczną walkę z pandemią COVID-19.\nPoniżej publikujemy przykłady nieprawdziwych informacji, na które powoływał się Centralny Szpital Kliniczny MSWiA.\nFake newsy dotyczące Szpitala Narodowego


Dajanalogist - Strona 4 z 19 -\nDodano 17 marca 2019 17 marca 2019\nCałkiem niedawno na insta pokazywałam Wam paczkę, którą dostałam od organizatorów targów Beauty Days! Termin następnych targów wypada na 20-22.09.2018 i w tym roku również będę w strefie bloggera 🙂 W tamtym roku dodatkowo malowałam na stoisku marki Dermacol. W pierwszej przesyłce dostałam produkty marki BasicLab. Markę poznałam już w ubiegłym roku również dzięki targom, więc […]\nKolejne nowości od marki Sesamis już sprawdzone 🙂 Poprzednio pisałam o magicznym kremie BB , a teraz miałam okazję przetestować nawilżającą mgiełkę do twarzy i dwie maseczki w płachcie. Wszystko oczywiście dostępne jest na stronie Sachi.pl. Część z Was pewnie pamięta jak genialnym produktem okazał się krem BB – marka tworzy produkty na bardzo wysokim poziomie. Testy tych produktów to prawdziwa przyjemność! 1. Natural […]\nDzisiaj zapraszam Was na małe co nie co o pielęgnacji twarzy 🙂 W moje łapki wpadła nowa linia produktów Dermo System od Delia Cosmetics, której głównym zadaniem jest nadanie elastyczności i odżywienia skóry. W paczce znalazłam 4 kremy do twarzy oraz 3 miniaturki do oczyszczenia i dokładnego przygotowania skóry pod kremy. Główną zaletą wszystkich kremów […]


Dokumentacje na zadania drogowe jeszcze w tym roku | Sztafeta.pl\nDokumentacje na zadania drogowe jeszcze w tym roku\nMieszkańcy ulicy Sarny od lat czekają na budowę drogi\nMiasto Stalowa Wola przygotowuje program funkcjonalno-użytkowy dla zadania pn. „Przebudowa dróg gminnych Al. Jana Pawła II – droga osiedlowa, ul. Wyszyńskiego i ul. Partyzantów w Stalowej Woli” oraz projekt dla zadania pn. „Budowa ul. Sarny w Stalowej Woli”. Obydwie dokumentacje mają być gotowe w tym roku. O zaawansowanie prac w interpelacji pytał wiceprzewodniczący Rady Miejskiej Jerzy Augustyn.\n– W wydatkach majątkowych w budżecie miasta na 2022 r. ujęto zadania: przebudowa dróg gminnych Aleje Jana Pawła II – droga osiedlowa, ul. Wyszyńskiego i ul. Partyzantów w Stalowej Woli i projekt budowy ul. Por. Józefa Sarny – Osiedle Piaski w Stalowej Woli. Proszę o konkretną odpowiedź, na jakim etapie faktycznym są w/w zadania – pytał w interpelacji wiceprzewodniczący rady Jerzy Augustyn.\nNadmienił, że oba zadania wpisane były do budżetu miasta w 2021 r., nie doczekały się realizacji i zostały przepisane do budżetu miasta 2022 r. Zaznaczył również, że stan nawierzchni ulicy osiedlowej jest w fatalnym stanie technicznym i już dwukrotnie, droga ta została doraźnie załatana, ze względu na głębokie dziury i powstałe ubytki w asfalcie.\n– Ul. por. Józefa Sarny ma swoją długą historię. Pytanie, jak długą jeszcze będzie miała? Po interwencji mieszkańców, spotkaniu z nimi, rozmowie z panem prezydentem i uznaniu wniosku zasadnym, co do spełnienia oczekiwań mieszkańców, czuję się nie tylko zobowiązany, ale i współodpowiedzialny za rzeczową i jak najszybszą realizację zadania – czytamy w dokumencie złożonym przez wiceprzewodniczącego Jerzego Augustyna.\nPrzygotowują dokumentację na zadania drogowe\nW przygotowanej odpowiedzi czytamy iż rzeczowa realizacja wskazanych zadań wymaga wcześniejszego opracowania niezbędnej dokumentacji technicznej. W budżecie miasta na rok 2022 zostały zabezpieczone środki na jej zlecenie.\n– Zadanie pn.: „Przebudowa dróg gminnych Al. Jana Pawła II – droga osiedlowa, ul. Wyszyńskiego i ul. Partyzantów w Stalowej Woli” jest na etapie opracowywania programu funkcjonalno-użytkowego. Zgodnie z zawartą umową termin opracowania dokumentacji ustalono do dnia 1 lipca br. Kolejnym etapem realizacji tego zadania będzie uzyskanie dofinansowania zewnętrznego inwestycji, a następnie udzielenie zamówienia na rzeczową realizację w formule „zaprojektuj i wybuduj” – czytamy w odpowiedzi.\nJak dowiadujemy się z dokumentu przygotowanego przez magistrat zadanie pn.: „Budowa ul. Sarny w Stalowej Woli” również jest na etapie opracowywania dokumentacji projektowej.\nZgodnie z zawartą umową termin opracowania dokumentacji ustalono do dnia 22 sierpnia br., następnie konieczne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. Kolejnym etapem realizacji tego zadania będzie pozyskanie zewnętrznego źródła finansowania oraz udzielenie zamówienia na rzeczową realizację robót budowlanych.\nTagi: interpelacjamodernizacja drógnews


Siri może już niedługo być dostępna w trybie offline | ThinkApple\nSiri przemówi także kiedy nie masz internetu – Apple może planować wprowadzenie asystenta głosowego z trybem offline\nŁukasz Bernaczyk 19 listopada 2018\nSiri to bardzo niedoceniana w Polsce funkcja asystenta głosowego Apple. Głównym powodem takiego stanu rzeczy jest brak wsparcia dla języka polskiego. Trudno powiedzieć, kiedy usłyszymy Siri w naszym języku, wiemy natomiast, że niedługo możemy usłyszeć asystenta głosowego Apple nawet bez dostępu do internetu.\nSam dość często używam Siri np. do sterowania automatyka domową, do ustawiania budzików czy dodawania wydarzeń do kalendarza lub tworzenia przypomnień.\nJak się okazuje, być może już niedługo tego typu czynności będą możliwe do wykonania przez Siri bez aktywnego połączenia z internetem – Apple opatentowało niedawno rozwiązanie, w którym dodatkowy algorytm rozpoznawania mowy znajduje się bezpośrednio na urządzeniu.\nAktualnie, zarówno za rozpoznawanie mowy, jak i za odpowiedzi asystenta głosowego Apple odpowiadają mechanizmy działające w chmurze. W momencie wywołania jakiejkolwiek komendy głosowej nasze zapytanie przesyłanie jest do serwera, tam przetwarzane przez odpowiednie algorytmy, po czym przesyłana z powrotem do naszego urządzenia jest konkretna odpowiedź.\nSchemat działania asystenta głosowego Apple w trybie offline.\nObecne modele urządzeń Apple, jak choćby iPhone’y czy iPady, posiadają chipy ze zintegrowanymi „silnikami neuronowymi”, które są na tyle mocne, że będą mogły obsłużyć dużą część najpopularniejszych poleceń wydawanych Siri w czasie rzeczywistym, bezpośrednio na urządzeniu.\nCo najważniejsze, we wniosku patentowym Apple twierdzi, że dzięki systemom neuronowym w chipach z serii A Siri mogłaby w końcu “rozumieć” też kontekst pytań/rozmowy, co pozwoliłoby stać się jej znacznie bardzie użytecznym i łatwiejszym w użyciu asystentem głosowym.\nOprócz konieczności stałej łączności z internetem, Siri w trybie offline zapewniłaby też jeszcze większą ochronę naszej prywatności.\nSiri przemówi także kiedy nie masz internetu – Apple może planować wprowadzenie asystenta głosowego z trybem offline was last modified: Listopad 19th, 2018 by Łukasz Bernaczyk\nTagi: asysten głosowy, patent apple, siri, siri offline\nMuzyka sięga po innowacje, czyli przegląd najciekawszych projektów hackathonu Abbey Road Studios


Shuttersy i żaluzje drewniane w kuchni | JASNO\nOżywienie kuchni za pomocą shuttersów i żaluzji drewnianych\nPrzyjemne gotowanie, pyszny obiad w miłym towarzystwie... W kuchni, tam się żyje. Shuttersy lub żaluzje drewniane pozwolą na stworzenie naturalnej atmosfery w kuchni. Dzięki bezkompromisowej jakości shuttersy i żaluzje drewniane JASNO stanowią idealne rozwiązanie do kuchni.\nShuttersy i żaluzje drewniane JASNO nadają się idealnie do kuchni, gdzie pryskająca woda i tłuszcz są na porządku dziennym. Do utrzymania ich w czystości wystarczy parę ruchów zmiotki do kurzu lub Swiffera. Nieco bardziej uporczywe plamy można wymyć wilgotną ściereczką i letnią wodą albo specjalną ściereczką do czyszczenia.\nTutaj można przejść do shuttersów lub żaluzji drewnianych do sypialni.


Pierwsza pomoc przy złamaniach - Medyk szkolenia\nBy Medyk198822 stycznia 202023 sierpnia, 2021No Comments\nPierwsza pomoc przy złamaniach jest bardzo ważna. Pewne jest, że nie uda nam się bez pomocy specjalisty doprowadzić poszkodowanego do zdrowia, ale istotą pomocy jest zminimalizowanie bólu. Złamanie jest uszkodzeniem kości, przerwaniem jej ciągłości. Jeśli mamy do czynienia z przerwaniem powłok skórnych – złamanie jest otwarte.\nNajważniejszą reakcją, gdy mamy do czynienia ze złamaniem, a osoba jest przytomna jest zlokalizowanie bólu, ocena rodzaju złamania i zaplanowanie działania.\nPierwsza pomoc a ból przy złamaniach\nBardzo często charakterystycznym i kluczowym objawem złamania jest silny ból, który ogranicza zdolności ruchowe. Bywa, że podczas złamania otwartego mamy do czynienia z krwawieniem.\nBól bywa tak duży, że osoby poszkodowane często nie są w stanie racjonalnie odpowiadać na pytania. Zadaniem osoby, która udzieli pierwszej pomocy przy złamaniach jest przede wszystkim unieruchomienie przy pomocy chusty i sztywnych elementów złamanego miejsca, opatrzenie ewentualnej rany. Warto pamiętać, że każdy ruch jest w tej sytuacji niewskazany, ponieważ powoduje ostrzejszy ból, a także może prowadzić do większych uszkodzeń okolicznych tkanek oraz samej kości.\nBezpiecznym wyjściem jest ułożenie poszkodowanego w pozycji bezpiecznej, by móc dalej działać. Każdy ruch powoduje większy ból, więc trzeba być ostrożnym. Nigdy nie wolno poruszać okolicy urazu w celu potwierdzenia rozpoznania złamania. Powiększa to rozmiary uszkodzenia tkanek.\nPierwsza pomoc przy złamaniach nigdy nie powinna polegać na nastawianiu przez osoby, które nie są specjalistami. Jeśli czekamy na pogotowie, to zasada jest taka, że kończyny górne unieruchamia się do tułowia, a dolne – jedna do drugiej.\nNależy walczyć z rozwijającym się wstrząsem, układając poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej i uważając przy tym, aby nie poruszać uszkodzoną kością. Trzeba mieć świadomość, że ułożenia przeciwwstrząsowego nie wolno stosować przy złamaniach czaszki, miednicy i kręgosłupa.\nWarto wiedzieć, że nie należy podawać poszkodowanemu płynów i jedzenia. Spowoduje to utrudnienie przy ewentualnym znieczulaniu ogólnym, koniecznym do nastawienia kości. Jedzenie i picie, gdy poszkodowany odczuwa ogromny ból, to nie jest dobry pomysł. W każdym przypadku złamania należy wezwać pogotowie, niezależnie jak udzielono pierwszej pomocy przy złamaniu, pogotowie musi sprawdzić stan poszkodowanego.\nPierwsza pomoc przy złamaniu – jak działać?\nKończynę górną najłatwiej unieruchomić poprzez powieszenie jej na chuście lub zawieszenie na szyi za pomocą bandaża. Złamaną kość przedramienia unieruchamiamy przy użyciu szyny sięgającej od palców do stawu łokciowego. Przy unieruchamianiu należy stosować tzw. regułę Potta, która mówi, aby unieruchamiać uszkodzoną kość oraz przyległe stawy, które ta tworzy. Schemat tego unieruchomienia wygląda tak: zdrowy staw – uszkodzona kość – zdrowy staw. W ten sposób złamanie będzie bezpieczne. Odstępstwem od tej reguły jest złamanie kości udowej – wtedy unieruchamiamy całą kończynę. W przypadku złamania otwartego należy jeszcze pamiętać o zatamowaniu krwawienia. W celu zmniejszenia obrzęku unieruchomioną kończynę można obłożyć lodem. Po wykonaniu powyższych czynności należy czekać na przyjazd pogotowia ratunkowego. Jeśli jest to możliwe, a złamanie dotyczy np. kończyn górnych można wybrać się do szpitala.\nMedyk Szkolenia to firma, która zajmuje się organizacją kursów pierwszej pomocy dla każdego, począwszy od całych firm, przez grupy zawodowe np. dla grup zawodowych nauczycieli lub pracowników administracyjnych, skończywszy na grupach indywidualnych. Dzięki temu tworzy coraz szerszą grupę certyfikowanych absolwentów, którzy są w stanie udzielić pierwszej pomocy w sytuacji trudnej. Pierwsza pomoc przy złamaniach to zagadnienie, o którym mówi się na każdym ze szkoleń. Najczęściej szkolenia indywidualne przeznaczone są dla grup rodziców, którzy próbują uzyskać informację na temat związany z zapewnieniem bezpieczeństwa dzieciom.\nZ perspektywy dorosłego człowieka kurs pierwszej pomocy powinien być najważniejszym szkoleniem, jakie każdy powinien odbyć. Jeśli jest się odpowiedzialnym również za dzieci, to bezwzględnie szkolenie z zakresu udzielania pierwszej pomocy jest tym najważniejszym, ponieważ zapewnia poczucie komfortu rodzicom.


Cast for Eternity E-Wolny Biblioteka Pobrać Książki\nCast for Eternity Pobierz EPUB\nMęczą w z wyszukiwanie w internecie gdy można Pobierz książki Cast for Eternity, tam wszystkie musisz. Nasza Przydatne zasoby znaleźć to E-książki Cast for Eternity, wraz z książki szkolenie związane różne generos poprzez sen wraz z pomóc prywatny detektyw pomoc jakim cenimy Historia. praca z czas, możesz że chcę w catalog connected with książki elektroniczne. zalety nasza cyfrowych wybór:\nkieszonkowy pozytywne doskonale nie mają braku to oznacza reklama, każdy może uczę się to książek Cast for Eternity Dalej Download, twój e-book Cast for Eternity zwykle przepisać in ulubiona de lekarz, rtf, epub, e -book, fb2, aby zobaczyć mobi format po prostu czytać ludzie na drodze, wraz z asi go trochę ekscytujące podróż.\npojemnik pobierz e-book bez kosztów, nie wypłacić Dostęp do książki.\nw przeciwieństwie do W a często wybór, elektrycznej catalog to dostępna dzień, online!\nJesteśmy - lista w odniesieniu do książki dalej Aktualizacja. Tydzień nowy wydawnictwa, czasopisma, kursy, audiobook normalnie Aggregate dodatkowo.\nłatwy Oprócz logiczne struktura z kolekcja związane poradniki prawdopodobnie aktywują spadek to Czas z wyszukiwanie stosunkowo twój wymaga pracy.\nZostań ty, czytania jasny Książka Cast for Eternity call home mały rdz.\nA pobierz Cast for Eternity darmo w fb2, txt, epub, pdf-dokument, mobi strukturę przeznaczonych do android cell phone, iphone 4, ipad, iBooks, can telefon lub, być może, tabletki, znaleźć idealna publikacje Format z typów niższy. pożądanie przeczytać w Internecie e-book Cast for Eternity view link niższy.\nCast for Eternity Recenzje książek\nTytuł oryginalny: Cast for Eternity


Ostatnie dni 1945 Cz.I – ..: Elbląg moje miasto :..\nCo też mogli myśleć nasi rodzice i mieszkańcy Elbląga, gdy w 1943 miasto nasze wypełniło się żołnierzami. Już zimą 1939/40 żołnierze zostali zakwaterowani w Bürger-Ressource przy Friedrich-Wilhelm-Platz (patrz strona Stowarzyszenia). Moi dziadkowie mieli mieszkanie służbowe w domu gminnym Kościoła Św. Pawła, na ulicy Adalbertkichstr, na pierwszym piętrze. Na paterze była duża sala gminna, w której zakwaterowano 10 żołnierzy. Dla nas chłopców, miałem 8 lat, było to oczywiście wydarzenie. Jedzenie z blaszanych menażek, no i przede wszystkim wojskowy chleb. Rzucaliśmy się na to jak gdyby w domu nie było nic do jedzenia. A w tym czasie mieliśmy jeszcze wszystko.\nZ domu wychodziliśmy, gdy żołnierze ćwiczyli wokół stawu Katzenteich. Leżeliśmy wtedy za żołnierzami z kijami, udającymi broń. Naturalnie z gałązkami przymocowanymi paskiem do głowy, zamaskowani jak nasi żołnierze, krzyczeliśmy głośno: „peng-peng”. Żołnierze oczywiście nie byli z tego zadowoleni, bo grupa przeciwna natychmiast wiedziała jakie jest ich położenie.\nNo i drewniane końcówki ślepych nabojów, pożądany obiekt do wymiany, prawie tak cenny jak odłamek granatu. W czasie nocnych nalotów wrogich samolotów i ich przelotów, nasza artyleria przeciwlotnicza wystrzeliwała niezliczone pociski a my rano zbieraliśmy ich odłamki, które wymienialiśmy w szkole pod ławką. Tak, dla nas chłopców to był piękny i ciekawy czas.\nJak widzieli to jednak dorośli, którzy przeżyli już wojnę i biedę? Kupiono wyjątkowo mocne płótna i uszyto z nich plecaki, po jednym dla każdego członka rodziny, dopasowany wielkością. Papiery, książeczki oszczędnościowe, biżuteria i pieniądze zostały zaszyte w podszewki płaszczy. Dziadek w ogrodzie zbudował solidny bunkier z piecem i wypełnioną spiżarką, z mojego punktu widzenia niezwykle interesujący zamek, do którego najchętniej natychmiast bym się przeniósł. Plecaki wypełnione najpotrzebniejszymi rzeczami i ciepła odzież do ucieczki stały w wejściu do mieszkania.\nNocne naloty stawały się coraz częstsze, ledwo udało się usnąć a już budziły syreny; ubranie się, plecak na plecy i trzymając mamę za rękę po schodach na dół, przez podwórko do zbawczego bunkra.\nNajważniejsza reguła zachowania się wg naszej mamy brzmiała: nigdy nie puszczać matczynej ręki, trzymać się blisko mamy, zawsze uważać na małą siostrę i robić to co mama, na przykład paść na ziemię. Do tego momentu, to wszystko dla nas łobuziaków nie było przerażające i następnego dnia odbywały się ożywione dyskusje, kto więcej widział na niebie reflektorów przeciwlotniczych lub nawet spadochrony z flarami (oznaczającymi miejsca zrzutu bomb – przy nalocie na stocznię Schichau, we wschodnim narożu Zalewu) lub, że dziadek Waldemara K. przy zbyt późno ogłoszonym alarmie, gdy artyleria już rozpoczęła strzelanie, ze strachu narobił w spodnie; nam to nie mogło się oczywiście zdarzyć, czuliśmy się silni i pewni, to była nasza pierwsza wojna. W szkole wyjaśniono nam jak silne są Niemcy i jak słabi nasi wrogowie.\nNa początku stycznia staliśmy się jednak mniej głośni. Nocą żołnierze z domu gminnego zostali wysłani na front. Szkoła zawiesiła zajęcia i matka nie wypuszczała nas więcej na ulicę. Kilka mieszkań i domów zostało już opuszczonych, mieszkańcy udali się rzekomo w odwiedziny do krewnych w Rzeszy. Dziadek wykopał w ogrodzie, za stajnią duży rów. Po zawinięciu w papier woskowany zostały w nim ułożone jako pierwsza warstwa naczynia, srebrna zastawa, dywany i inne wartościowe rzeczy. Następnie gruba warstwa ziemi i dalej owinięte, własnej produkcji weki i inne artykuły spożywcze oraz mniej wartościowe rzeczy. Na koniec rów zasypano. Dziadek był zdania, że gdy ktoś zacznie kopać znajdzie żywność i kilka drobnostek i pewnie nie odkryje naszych cennych rzeczy. Czy miał rację nie wiem, z naszej rodziny nikt więcej nie kopał.\nNastępnie sytuacja stała się rzeczywiście poważna. 23 stycznia 1945 dziadek przyszedł z miasta i mówił o niekończących się kolumnach uciekinierów ze wschodu. Z policjantami kolonii Pangritz, wachtmajstrem Herbstem z ulicy Benkenstr, i kilkoma innymi postanowili, że następnego ranka, jeszcze po ciemku uciekniemy przez rzekę Elbląg do Jungfer. Tego dnia osiem rosyjskich czołgów wjechało niezauważonych do Elbląga i od koszar Weingrundforst zaczęło strzelać. Kilka czołgów zostało zniszczonych w mieście, jeden na Am Alten Markt, przed kawiarnią Herzfeld & Schwan, lecz dwa inne uciekły przez ulicę Ziesestr. I stały na Röberner Chaussee przed koszarami Pionier. Tam były bezpieczne, bo koszary były puste, było tylko kilka osób personelu obsługi.\nWydeptana już ścieżka przez zamarzniętą rzekę Elbląg prowadziła nas dalej, aż wieczorem osiągnęliśmy Jungfer. Tam czekaliśmy kilka dni u zaprzyjaźnionej rodziny, na powrót do znowu wyzwolonego Elbląga. Nic z tego nie wyszło, uciekaliśmy z naszymi gospodarzami w niekończącej się kolumnie, między żołnierzami, w kierunku Wisły i Gdańska.\nNocą dotarliśmy do Wisły. Prom był oblężony przez wielu ludzi. Był ścisk i tłok, musieliśmy uważać na sanki i bagaż i słuchać rad mamy, aby trzymać ją za rękę. Następnego przedpołudnia byliśmy wreszcie wszyscy razem, z naszymi plecakami i sankami na drugim brzegu Wisły. Wkrótce potem znalazł się duży wóz załadowany serem Emmentaler. Został momentalnie ogołocony przez uciekinierów. Także naszemu dziadkowi udało się chwycić duży kawał. Ser ten stał się naszym głównym wyżywieniem przez następne dni. Od Wisły szliśmy dalej do Gdańska. Było bardzo zimno, ale byliśmy dobrze ubrani, podwójne spodnie i swetry a podniecenie pozwalało nie zauważyć zimna.\nNa obrzeżach Gdańska zostaliśmy w dużej sali sportowej ugoszczeni ciepłą zupą i przydzielono nam mieszkanie w Gdańsku. Mały pokój dla trojga dorosłych i dwójki dzieci. Nasze sanki natychmiast zajęto i wysłano na front. Następne dni były spokojne. Zwiedzaliśmy miasto, odwiedzaliśmy krewnych, którzy również uciekli z Elbląga lub staliśmy godzinami przed sklepem spożywczym, jeśli sprzedawano żywność lub końskie mięso. Wkrótce jednak Gdańsk zaczął być bombardowany i schrony przeciwlotnicze stały się naszym miejscem pobytu. W dużej piwnicy, zbudowanej pod kilkoma domami, siedziało ponad sto osób, ciasno stłoczonych. W niedzielę palmową w piwnicy nagle zjawili się Rosjanie i do zwiniętych prześcieradeł zabrali wszystkie wartościowe rzeczy. Ich krzyk „Uhr, Uhr” słyszę jeszcze dzisiaj.\nNastępnie zostaliśmy wszyscy popędzeni z piwnicy przez miasto do Emaus i obrabowani, w nieodpowiedniej odzieży koczowaliśmy na polu, przy dość niskich temperaturach. Każdego ranka w pobliżu chowano ludzi, którzy zamarzli w nocy. Moja matka stała się teraz kobietą od ruin. Każdego ranka Rosjanie zabierali ciężarówką wszystkie zdolne do pracy kobiety i dzieci. Musieliśmy w centrum Gdańska czyścić cegły i ładować na ciężarówkę. Cegły były wysyłane do Rosji i do Warszawy. W obozie rozchodziła się wieść: w Elblągu wszystko jest znowu normalnie, tramwaje jeżdżą znowu a w sklepach można kupić jedzenie. W nocy wykradliśmy się z obozu i zorganizowaliśmy ręczny wózek. Po drodze szukaliśmy w opuszczonych domach przydatnych rzeczy i zabieraliśmy je na nasz wózek. Ponownie szliśmy w kierunku Wisły ale teraz przy wyższych temperaturach i w kierunku Malborka. W Malborku miało być jeszcze jedyne przejście. Po kilku dniach marszu dotarliśmy tam i szukaliśmy ukrycia w rowach miejskich. W ukryciu tym byliśmy kilka dni. W opuszczonych wiejskich domach czasem znajdowaliśmy coś do zjedzenia, czego dzisiaj na pewno nie tknęlibyśmy się. Ale gdy kilka dni nie było nic do jedzenia, wtedy wystarczała także zupa z pokrzyw z dodatkiem kory. I dalej w kierunku Elbląga. Przy dużej fabryce cukru w Katznase, był koniec. Zostaliśmy zebrani przez Rosjan, ponownie ograbieni. Nasz wózek zabrano również. We wsi tej, blisko kościoła, który dzisiaj jest w Elblągu, zostaliśmy zakwaterowani. Wszyscy chodziliśmy na zbieranie ziemniaków, potem obieranie i krojenie w talarki. W kompletnie opróżnionym domu, który był całkowicie uszczelniony od zewnątrz plasterki były rozkładane i suszone. W tym celu, w piwnicy stale palono ognisko. Wysuszone plastry, zapakowane w worki były wysyłane do Rosji. Przy następnej okazji, dziadek i ja ukradliśmy nasz wózek z podwórka Rosjan, zabraliśmy kilka pożytecznych rzeczy i tej samej nocy udaliśmy się do Elbląga. Tutaj wpadliśmy dosłownie z deszczu pod rynnę.\nDom gminny nie nadawał się do zamieszkania a nasze drugie mieszkanie na Pngritzstr. było zajęte. Ludzie ci musieli ścieśnić się i tak było na początek. Mama i dziadek codziennie chodzili do pracy w Drewshof, dzięki czemu było przynajmniej coś do jedzenia. Po kolejnym roku, w 1947 zostaliśmy wysiedleni z Polski. Wylądowaliśmy w Moritz in Zeitz / Sachsen-Anhalt. Znowu na wolności, w Niemczech.\nKolonia Pangritz przed 1940 rokiem. Całkiem na prawo, dom gminny gdzie się urodziłem.